Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Μαρ 2017


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Στο «δημοψήφισμα» που έχει προκηρυχτεί στην Τουρκία, παραχωρείται μεγαλόψυχα σε όλους τους ψηφοφόρους το δικαίωμα να ψηφίσουν μόνο ΝΑΙ, αφού όσοι θα ήθελαν να ψηφίσουν ΟΧΙ απειλούνται απροκάλυπτα πως εάν επικρατήσει το ΟΧΙ στην νομιμοποίηση της δικτατορίας Ερντογάν, ο εμφύλιος πόλεμος, η τρομοκρατία και ο διαμελισμός αποτελούν το βέβαιο μέλλον της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, αυτά ακριβώς που πιθανότατα θα συμβούν όταν «νομιμοποιηθεί» ο νέος Τούρκος δικτάτορας,  παρουσιάζονται σαν συνέπειες  ενός πιθανού «ΟΧΙ».  

Οι εξωπραγματικοί «στόχοι» που οδηγούν την Τουρκία στον γκρεμό έχουν διακηρυχτεί με απόλυτη σαφήνεια από τον θεωρητικό του νέο-οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου στις 7 Απριλίου 2011 κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε μέλη του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας: «Μέχρι το έτος 2023 θα ξανασμίξουμε με τα αδέλφια μας που βρίσκονται στα εδάφη που χάσαμε την περίοδο 1911-1923 και στα εδάφη από τα οποία αποχωρήσαμε. Αυτό αποτελεί ένα επιτακτικό ιστορικό καθήκον». 

Ο ίδιος ο Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος διαλαλεί χωρίς αναστολές τα σύνορα της καρδιάς  του και κόπτεται θορυβωδώς για τους κανόνες της δημοκρατίας σε διάφορες χώρες, εκτός βέβαια από την Τουρκία, τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του καριέρας είχε διακηρύξει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις απόψεις του για την δημοκρατία την οποία μέχρι σήμερα επικαλείται όπου τον συμφέρει: «Η Δημοκρατία είναι σαν ένα τρένο. Όταν φτάσεις στον προορισμό σου, κατεβαίνεις!»

Με τα δεδομένα αυτά, όλοι παρακολουθούμε άφωνοι την τρελή πορεία της Τουρκίας  προς τον γκρεμό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017, όπως προκύπτει ανάγλυφα μέσα από την καθημερινή ειδησεογραφία της περιόδου 13 Φεβρουαρίου έως 20 Μαρτίου 2017:

13 Φεβρουαρίου 2017: Μετά από ανηλεής ρωσικούς βομβαρδισμούς οι Τούρκοι στρατιώτες κατάφεραν να φθάσουν στο διοικητικό κέντρο της συριακής πόλης Αλ-Μπάμπ, ενώ ο Συριακός στρατός στις νότιες περιοχές της πόλης. Ο νεο-σουλτάνος της Άγκυρας άρχισε αμέσως τις γνωστές μεγαλοστομίες: «Ο τελικός στόχος μας είναι όχι απλώς η ανακατάληψη της πόλης Αλ Μπαμπ, αλλά η εκκαθάριση της περιοχής των συνόρων, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης Ράκκα, από τους τζιχαντιστές σε μια συνολική περιοχή 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων». Η απάντηση δεν άργησε να έρθει από το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας: «Ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας έφθασε ήδη στο προσωρινό σύνορο της περιοχής Αλ-Μπάμπ που συμφωνήθηκε με την Τουρκία». Χωρίς συμφωνία και χωρίς ρωσική βοήθεια ο Τουρκικός στρατός δεν μπορούσε να προχωρήσει ούτε ένα βήμα για ολόκληρους μήνες! Όσον αφορά την Ράκκα, την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους,  έγινε γνωστό πως οι στρατιωτικές δυνάμεις του κουρδικού YPG έχουν ήδη πλησιάσει την πόλη σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων.

14 Φεβρουαρίου 2017: Την ώρα που έκθεση του Αμερικανικού κογκρέσου επεσήμανε με νόημα πως ο Τούρκος πρόεδρος προβάλλει «περίεργες απαιτήσεις που περιπλέκουν τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού», μέσα στην ίδια την Τουρκία όσοι δημοσιογράφοι τολμούν να εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 θεωρούνται «πραξικοπηματίες» με συνέπεια είτε να διώκονται, είτε να απολύονται από τις δουλειές τους. Τα προεδρικά διατάγματα που κυβερνούν την Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016 έχουν ήδη φιμώσει όλα τα ΜΜΕ  που δεν έγιναν «φιλοκυβερνητικά». Αλλά και δημοσιογράφοι «φιλοκυβερνητικών» μέσων, αν τολμήσουν και εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ, απολύονται – τελευταία κρούσματα εκείνα των δημοσιογράφων Ιρφάν Ντεμιρτσί που εκφράστηκε υπέρ του ΟΧΙ μέσω twitter και του Χακάν Τσελένκ της εφημερίδας Posta Hakan. Και οι δύο απολύθηκαν αμέσως από τον όμιλο Ντογάν επειδή έκαναν το μεγάλο «έγκλημα» να υποστηρίξουν το ΟΧΙ. Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Μπαρίς Πεχλιβάν του τηλεοπτικού σταθμού Oda TV, είναι αποκαλυπτικός σε συνέντευξη του στην Γερμανική Deutsche Welle: «Καθημερινά μάς έρχονται δικαστικές αποφάσεις να απομακρύνουμε συγκεκριμένες ειδήσεις από τις ιστοσελίδες μας. Εάν δεν το κάνουμε, τότε μας αναγκάζουν να κλείσουμε». Έτσι λοιπόν θα διεξαχθεί στην Τουρκία το «αδιάβλητο» δημοψήφισμα το οποίο θα «νομιμοποιήσει» την δικτατορία Ερντογάν!

15 Φεβρουαρίου 2017: Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, επτακόσιοι Τούρκοι στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην Ευρώπη διατάχθηκαν να επιστρέψουν στην χώρα. Οι 400 υπάκουσαν και οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές. Οι υπόλοιποι δεν θέλησαν να το διακινδυνεύσουν και ζητούν μαζικά πολιτικό άσυλο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και από την Ολλανδία, για να γλυτώσουν από την «δημοκρατία» του Ερντογάν.

16 Φεβρουαρίου 2017: Ο Νιλς Μούιζνιεκς, επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης σε έκθεση για την κατάσταση στην Τουρκία υπογραμμίζει μεταξύ άλλων τα εξής: «Εφαρμόζοντας µε υπερβολική ευρύτητα τις έννοιες της «τρομοκρατικής προπαγάνδας» και της «υποστήριξης προς µια τρομοκρατική οργάνωση» …. η Τουρκία έχει µπει σε µια πολύ επικίνδυνη οδό».

17 Φεβρουαρίου 2017: Το πρωί της Παρασκευής 17/2/2017 το τουρκικό πολεμικό πλοίο «Κουσάντασι» εκτέλεσε βολές με πραγματικά πυρά, μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μόλις δύο μίλια από το Φαρμακονήσι. Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σε σχετική ανακοίνωση τονίζει ότι  «Η Τουρκία, για μια ακόμη φορά κατά την τρέχουσα περίοδο, προβαίνει σε μια απαράδεκτη ενέργεια, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για τις συνέπειες που δύναται να έχει η συμπεριφορά της στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής».

20 Φεβρουαρίου 2017: Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη της Άγκελα Μέρκελ στην Τουρκία, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο στο περιθώριο της διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια, «εισπράττοντας» και αυτός συστάσεις για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην συνέχεια επισκέφθηκε το Όμπερχάουζεν όπου απευθύνθηκε σε Τούρκους που ζουν στην Γερμανία καλώντας τους να ψηφίσουν ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα «αν αγαπούν την Τουρκία». Κατά την διάρκεια της ομιλίας, πολλές εκατοντάδες Τούρκων υποστηρικτών του ΟΧΙ συγκεντρώθηκαν έξω από τον κλειστό χώρο της εκδήλωσης. Στην Τουρκία, με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK), αποτάχθηκαν από το δικαστικό σώμα 227 δικαστές και εισαγγελείς, ανεβάζοντας σε 3.886 τον συνολικό αριθμό των δικαστικών που δεν ήταν αρεστές στο καθεστώς Ερντογάν και απολύθηκαν.

21 Φεβρουαρίου 2017: Μετά τους ηγέτες του φιλοκουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών - HDP Φιγκέν Γιουξεκντάγ και Σελαχατίν Ντερμιτάς που βρίσκονται στις Τουρκικές φυλακές από τον Νοέμβριο του 2016, συνελήφθη και ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος  Ιντρίς Μπαλουκέν με τις κατηγορίες «διατάραξης της ενότητας της εδαφικής ακεραιότητας του Τουρκικού κράτους, σχέσεις με μέλη ένοπλης τρομοκρατικής ομάδας και διάδοση τρομοκρατικής προπαγάνδας», αντιμετωπίζοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Το κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο Ανθρωπίνων ∆ικαιωμάτων (Ε∆Α∆) για τις διώξεις του Τουρκικού καθεστώτος εναντίον του.  Την ίδια μέρα συνελήφθη και ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής της Γερμανικής εφημερίδας Die Welt στην Τουρκία ενώ άρχισε η δίκη 47 κατηγορουμένων για απόπειρα δολοφονίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

24 Φεβρουαρίου 2017: Ο κατευθυνόμενος φιλοκυβερνητικός τύπος της Τουρκίας εγκαινίασε ένα οξύ, πολεμικό κλίμα εναντίον της Ελλάδας με αφορμή την επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΣ Αλκιβιάδη Στεφανή στην νήσο Παναγιά του Δήμου Οινουσών γιατί δήθεν «μετέβη σε Τουρκικό έδαφος και ύψωσε Ελληνική σημαία!». Σίγουρα ένα ακόμα βήμα στον υβριδικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον της Ελλάδος εδώ και μερικές δεκαετίες, από αυτούς που κατά καιρούς αντιπροσωπεύουν το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας.

25 Φεβρουαρίου 2017: Την σκυτάλη της ανθελληνικής υστερίας ανέλαβε το εξαπτέρυγο του Τούρκου ψευτο-σουλτάνου, ο Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβιούσογλου: «Δυστυχώς για εμάς η συμπεριφορά των Ελλήνων δεν αποτελεί έκπληξη. Η Ελλάδα έκρυψε κάποτε τον επικεφαλής του ΡΚΚ (σ.σ. Αμπντουλάχ Οτσαλάν) ο οποίος είναι τώρα στη φυλακή και δεν έχει επιτρέψει την έκδοση των προδοτών για τα εγκλήματά τους - αυτό δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας!», ενώ αναφερόμενος στα τα Ίμια δήλωσε πως «Αν θέλαμε να ανεβούμε θα μπορούσαμε».  Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε όπως ακριβώς θα απαντούσε σε ένα κακομαθημένο παιδί: «Όταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Επιθέσεις που δεν προάγουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και είναι ξένες στον πολιτικό πολιτισμό μας. Ο καθείς και το μέτρο του». Τέλος, ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας σε συνέντευξη στον ΣΚΑΙ δήλωσε μεταξύ άλλων «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσουν ελληνικό νησί. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους» προσθέτοντας με νόημα ότι «οποιαδήποτε πρόκληση απαντάται».

26 Φεβρουαρίου 2017: Το εξαπτέρυγο – Τσαβούσογλου επιδόθηκε σε μια ακόμα παράσταση για τους διάφορους «χρήσιμους ηλίθιους» αλλά και όλους τους αμόρφωτους της ανατολής: Χαρακτήρισε «κακομαθημένο παιδί» τον Έλληνα Υπουργό Εθνικής Άμυνας και απείλησε την Ελλάδα για το «τι μπορεί να κάνει ο Τουρκικός στρατός» καλώντας την Ελλάδα «να μην δοκιμάζει την υπομονή» της Τουρκίας. Στο θέμα παρενέβη, με πιο διπλωματικό τρόπο, ο Τούρκος κυβερνητικός εκπρόσωπος Νουμάν Κουρτουλούς: «Υπήρξαν πολλοί πολιτικοί που έκαναν δηλώσεις που αυξάνουν την ένταση στο Αιγαίο. Εγώ θέλω να πιστεύω ότι και ο Έλληνας ΥΠΑΜ εξέφραζε μόνο τις δικές του απόψεις. Ελπίζω ότι δεν είναι επίσημες απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν εξυπηρετούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη διασφάλιση ειρήνης στο Αιγαίο. Η Τουρκία γνωρίζει τα δικαιώματά της στο Αιγαίο. Δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο. Τα Ίμια για την Τουρκία έχουν ένα συμβολικό νόημα. Με αυτή την έννοια η Τουρκία έχει και τη δύναμη, και την δυνατότητα και τη στρατηγική για να προστατεύσει κάθε δικαίωμά της και δίκαιο στη θάλασσα του Αιγαίου».

27 Φεβρουαρίου 2017: Ο αρμόδιος για τη διεύρυνση της Ε.Ε. επίτροπος Γιoχάνες Χαν, απαντώντας σε ερώτηση του Έλληνα Ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη κάλεσε την Άγκυρα «να σεβαστεί όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων καλής γειτονίας καθώς και του σεβασμού στις εσωτερικές δικαστικές διαδικασίες των κρατών – μελών». Την ίδια μέρα το Ελληνικό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ανακοίνωσε ότι δύο Τούρκοι στρατιωτικοί οι οποίοι συνελήφθησαν την 15η Φεβρουαρίου 2017 στην περιοχή του Έβρου, κρατούνται από την Ελληνική Αστυνομία σε ασφαλή χώρο.

28 Φεβρουαρίου 2017: Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεµπάστιαν Κουρτς σε μήνυμα του στο Facebook έγραψε πως «Ο πρόεδρος της Τουρκίας μπορεί να έρθει στην Ευρώπη και στην Αυστρία για επίσημες διμερείς επισκέψεις, αλλά όχι για να εξαγάγει την Τουρκική προεκλογική εκστρατεία στην Αυστρία». Σχεδόν ταυτόχρονα, ανακοινώθηκε ότι η Τουρκία έχει ολοκληρώσει την ανέγερση τείχους μήκους 290 χιλιομέτρων και ύψους 3 μέτρων κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, στις επαρχίες Χατάι, Κιλίς, Σανλιούρφα, Μαρντίν, Σιρνάκ και Γκαζιαντέπ. Η συνολική έκταση των συνόρων με την Συρία φθάνει τα 900 χιλιόμετρα, από τα οποία στα 511 χιλιόμετρα θα ανεγερθεί τείχος. Τέλος ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων MHP ο οποίος στις 27 Μαΐου 2013 χαρακτήριζε τον Ρ. Τ. Ερντογάν «ψεύτη με παραισθήσεις που θέτει σε αμφισβήτηση και σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας», αλλά μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε ένα ακόμα εξαπτέρυγο του «ψεύτη με τις παραισθήσεις», και τι δεν είπε κατά την διάρκεια ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του (διχασμένου) κόμματός του, προκειμένου να το «πείσει» να ψηφίσει ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα: Διακήρυξε πως η Κύπρος είναι Τουρκική, ζήτησε να μπει τέρμα στην «κατοχή των νήσων του ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα» και απείλησε να ρίξει τους Έλληνες στην θάλασσα όπως το 1922!  Φαίνεται πως οι ψευτιές και οι πολιτικές παραισθήσεις είναι μεταδοτική ασθένεια…

1 Μαρτίου 2017: Την ώρα που άρχιζε η μεγάλη δίκη με 330 κατηγορούμενους για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 (όλοι απειλούνται με ποινές ισόβιας κάθειρξης), σάλος με μεγάλο Ελληνικό ενδιαφέρον ξέσπασε στην Τουρκία όταν η εφημερίδα «Χουριέτ» επιβεβαίωσε πληροφορίες του Φουάτ Αβνί, ενός Τούρκου χάκερ του διαδικτύου με 3 εκατομμύρια φίλους στο Twitter, ότι η ιδιωτική εταιρία SADAT είναι δημιούργημα του Adnan Tanrıverdi, έμπιστου και επίσημου συμβούλου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αποτελεί την βιτρίνα μιας μυστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης του καθεστώτος Ερντογάν. Το «έργο» της οργάνωσης  δεν είναι άλλο από όλες τις  βρώμικες δουλειές που παραδοσιακά εκτελούσε το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας: Προπαγάνδα, αποσταθεροποίηση ξένων χωρών, ανορθόδοξος και υβριδικός πόλεμος τύπου Ίμια, εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, επιδρομές και πολιτικές δολοφονίες, σαμποτάζ και φυσικά η οργάνωση, εποπτεία και κατεύθυνση των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο Ρ.Τ. Ερντογάν από το 2012 προχώρησε στην σύσταση της παραστρατιωτικής αυτής οργάνωσης, με τον μανδύα της ιδιωτικής εταιρίας SADAT, αναθέτοντας το έργο αυτό στον εκδιωχθέντα το 1996 από τον Τουρκικό στρατό με την κατηγορία της «ακραίας ισλαμικής προπαγάνδας» ταξίαρχο Adnan Tanrıverdi και 23 άλλους στρατιωτικούς που είχαν αποστρατευτεί με την ίδια κατηγορία. Στις αποκαλύψεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι ο Τουρκικός όχλος που βγήκε «αυθόρμητα» στους δρόμους την νύχτα της 15ης Ιουλίου 2016 κινητοποιήθηκε από την SADAT η οποία ήδη παρουσιάζει πλούσια δράση και σε πολλές χώρες εκτός Τουρκίας όπως η Συρία, η Βοσνία, η Αλβανία και άλλες! Με άλλα λόγια, η δολοφονική μαφία του Τουρκικού παρακράτους, απέκτησε τώρα επίσημη αρχή – τον ίδιο τον αρχηγό του Τουρκικού κράτους!

2 Μαρτίου 2017: Η «Επιτροπή της Βενετίας» η οποία εδρεύει στο Στρασβούργο και είναι αρμόδια για τον έλεγχο των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης, μετά από έρευνα εβδομάδων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Στην Τουρκία λαμβάνει χώρα µία δραματική οπισθοδρόμηση της δημοκρατικής τάξης και η χώρα οδεύει προς ένα μονοπρόσωπο αυταρχικό καθεστώς» ζητώντας την αναβολή του δημοψηφίσματος μέχρι την άρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που ισχύει στην Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016. Την ίδια μέρα, οι Γερμανικοί δήμοι Gaggenau (Στουτγάρδης) και Κολωνίας απαγόρευσαν συγκεντρώσεις Τούρκων πολιτών που ζουν στις περιοχές αυτές, στις οποίες επρόκειτο να διαφημίσουν το ΝΑΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα στην Τουρκία, οι Τούρκοι Υπουργοί Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ και Οικονομίας Νιχάτ Ζειμπεκτσί αντίστοιχα, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας.

5 Μαρτίου 2017: Ο Ρ. Τ. Ερντογάν που δεν διστάζει να περιοδεύει ολόκληρη την Τουρκία για να εξασφαλίσει την «τυπική» υπερψήφιση των εξουσιών που ήδη ασκεί, επιτέθηκε με ασυνήθιστη σφοδρότητα στην Γερμανία, υποστηρίζοντας πως «η απαγόρευση προεκλογικών ομιλιών μελών της Τουρκικής κυβέρνησης στη Γερμανία αποτελεί ναζιστική συμπεριφορά», προσθέτοντας μάλιστα πως «Εάν θέλω να έλθω, έρχομαι αύριο κιόλας. Έρχομαι και εάν δεν μου επιτρέψετε την είσοδο, ή εάν δεν με αφήσετε να μιλήσω, τότε θα δημιουργήσω μεγάλη αναταραχή». Ο ψευτο-σουλτάνος της Τουρκίας θεωρεί ήδη ολόκληρη την Ευρώπη… τσιφλίκι του!

6 Μαρτίου 2017: Ο (σοσιαλδημοκράτης) Υπουργός Δικαιοσύνης της Γερμανίας Χάικο Μάας, σε συνέντευξη του στο πρώτο πρόγραμμα του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού δικτύου ARD χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου «επαίσχυντες», «ανάρμοστες» και «απαράδεκτες», ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Φόλκερ Κάουντερ δήλωσε: «Πρόκειται για απίστευτο και απαράδεκτο γεγονός, να εκφράζεται ο πρόεδρος μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ για ένα άλλο μέλος με αυτόν τον τρόπο». Η Γιουλια Κλέκνερ, αναπληρώτρια εκπρόσωπος της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ξεδιάντροπες», «ανιστόρητες» και «θρασείς», ενώ ο Στέφαν Ζάιµπερτ, εκπρόσωπος της Καγκελαρίου πρόσθεσε την σύσταση να «διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας». Την εικόνα των έκπληκτων Γερμανών συμπλήρωσε ο Γ. Γ. του Χριστινοκοινωνικού Κόμματος της Βαυαρίας Αντρέας Σόιερ ο οποίος μίλησε για «απίστευτη παρεκτροπή του Δεσπότη του Βοσπόρου», την ώρα που η αστυνομία του Αμβούργου απαγόρευε εκδήλωση υπέρ του ΝΑΙ με ομιλητή τον Τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου για τον ίδιο πάντα λόγο.

7 Μαρτίου 2017: Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μιλώντας στην Κάλυμνο στα πλαίσια των εκδηλώσεων εορτασμού της 70ης επετείου Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, διακήρυξε πως η Ελλάδα «είναι αποφασισμένη, με βάση το διεθνές δίκαιο στο σύνολό του -κυρίως δε με βάση την Συνθήκη της Λωζάνης, της οποίας κάθε αμφισβήτηση είναι αδιανόητη- καθώς και με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο να υπερασπισθεί, και μάλιστα στο ακέραιο, τα σύνορά της, την εδαφική της ακεραιότητα και την κυριαρχία της». Η Άγκυρα έσπευσε να αντιδράσει υποστηρίζοντας πως «αν και η Αθήνα κατηγορεί την ίδια για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, οι «προκλητικές δηλώσεις» του κ. Παυλόπουλου υποδηλώνουν σοβαρή έλλειψη γνώσης των θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου και δείχνουν στη διεθνή κοινότητα ποια πλευρά αυξάνει την ένταση». Και επειδή τα αυτονόητα για τα οποία μίλησε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θεωρούνται από τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς της Τουρκίας που απέκτησαν πλέον και επίσημη εξουσία σαν «προκλητικές δηλώσεις», το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε σε ένα λακωνικό και εύστοχα καυστικό σχόλιο:  «Το να γνωρίζεις το διεθνές δίκαιο σημαίνει πάνω από όλα να το σέβεσαι και να μην το παραβιάζεις». Βέβαια, το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας που εκπροσωπεί πλέον αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Ερντογάν με τον ιδιωτικό στρατό που δημιουργεί εξ αιτίας της μεγάλης του ανασφάλειας, θυμήθηκε και την Κύπρο: Με σχετική NAVTEX δέσμευσε περιοχές μόλις 28 χιλιόμετρα ανοιχτά του λιμανιού της Πάφου. Οι δρομολογημένες έρευνες φυσικού αερίου στην ίδια περιοχή από την Γαλλική TOTAL καθώς η ήδη προγραμματισμένη εξόρυξη φυσικού αερίου από την Κυπριακή Δημοκρατία «προσελκύουν» επίδοξους πειρατές όπως το αίμα προσελκύει τους καρχαρίες! 

8 Μαρτίου 2017: Μετά την απαγόρευση της ομιλίας του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Αμβούργο, ο Τούρκος ΥΠΕΞ μίλησε στο σπίτι του γενικού προξένου της Τουρκίας σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών κατηγορώντας την Γερμανία ότι «πιέζει συστηματικά τους Τούρκους που επιθυμούν να παραστούν σε ομιλίες υπέρ του ΝΑΙ στο επικείμενο Τουρκικό δημοψήφισμα». Την ίδια ώρα δρόμοι και πλατείες της κατεχόμενης Κύπρου πλημμύρισαν με αφίσες υπέρ του ΝΑΙ εν όψει ομιλίας του Μπιναλί Γιλντιρίμ στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας.

9 Μαρτίου 2017 : Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ χαρακτήρισε «ντροπή» τις δηλώσεις Ερντογάν για «ναζιστικές πρακτικές της Γερμανίας». Ο Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Οµέρ Τσελίκ έσπευσε να σχολιάσει δεικτικά τις δηλώσεις Γιουνκέρ: «Δουλειά του δεν είναι να λειτουργεί ως εκπρόσωπος τύπου της Γερμανικής κυβέρνησης!». Την ίδια ώρα, ο Ουρς Γκροµπ, εκπρόσωπος του Υπουργείου Ασφαλείας του Καντονιού της Ζυρίχης ανακοίνωσε πως ζητήθηκε η ματαίωση ομιλίας του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017 στη Ζυρίχη.

10 Μαρτίου 2017: Ενώ στην Τουρκία διατάχτηκε η σύλληψη 84 ατόμων, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της αμυντικής βιομηχανίας Aselsan, με την συνηθισμένη κατηγορία ότι «ηγήθηκαν ή υπήρξαν µέλη ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης», έγινε γνωστό ότι Τούρκοι διπλωμάτες –μεταξύ των οποίων ο δεύτερος στην ιεραρχία Τούρκος διπλωμάτης στη Βέρνη με την οικογένειά του- ζήτησαν πολιτικό άσυλο, αρνούμενοι να επιστρέψουν στην «δημοκρατία» Ερντογάν. Την ίδια ημέρα, μετά την Ζυρίχη και οι αρχές του Ρότερνταμ της Ολλανδίας απαγόρευσαν ομιλία του Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017.

11 Μαρτίου 2017: Παρά την απαγόρευση της ομιλίας του στο Ρότερνταμ, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου επέμεινε στην απόφασή του να μεταβεί στην Ολλανδική πόλη, απειλώντας μάλιστα την Ολλανδία με κυρώσεις, αν επιχειρούσε να μπλοκάρει την επίσκεψή του. Η Ολλανδική αντίδραση ήταν το ίδιο προσβλητική: «Οι Τουρκικές αρχές απείλησαν δημοσίως με κυρώσεις. Αυτό καθιστά αδύνατη την αναζήτηση μιας λογικής λύσης, γι' αυτό η Ολλανδία έκανε γνωστό πως ανακαλεί τα δικαιώματα προσγείωσης του αεροπλάνου του Τούρκου υπουργού». Σχεδόν ταυτόχρονα, η Τουρκάλα υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Φατμά Μπετούλ Σαγιάν Καγιά, πήγε στην Ολλανδία οδικώς από την Γερμανία όπου βρισκόταν αλλά οι Ολλανδικές αρχές δεν της επέτρεψαν να επισκεφθεί το Τουρκικό Προξενείο του Ρότερνταμ, την έδιωξαν από το Ολλανδικό έδαφος και διέλυσαν με αντλίες νερού διαδήλωση Τούρκων πολιτών που ζουν στην Ολλανδία κοντά στο Τουρκικό Προξενείο. Οι αντιδράσεις των Τούρκων ξεπέρασαν κάθε όριο: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν αποκάλεσε τους Ολλανδούς «απομεινάρια των Ναζί» και «φασίστες», ότι ενεργούν σαν «μπανανία» και απείλησε, μεταξύ πολλών άλλων, «να διδάξει στους Ολλανδούς διεθνή διπλωματία». Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μάρκ Ρούτε, στα πλαίσια προεκλογικής συγκέντρωσης για τις Ολλανδικές εκλογές της 15ης Μαρτίου 2017, φάνηκε πιο ψύχραιμος: «Είναι φυσικά ένα τρελό σχόλιο. Καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι, αλλά αυτά (που λέχτηκαν) ήταν εντελώς απαράδεκτα!». 

13 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια επίσημης επίσκεψης του Ρ. Τ. Ερντογάν στην Μόσχα, ο μεν Ρώσος Πρόεδρος σημείωσε πως «Το τελευταίο διάστημα καταβάλλονται προσπάθειες ώστε οι Ρωσοτουρκικές σχέσεις να περάσουν σε επίπεδο αντάξιο των χωρών µας», ο δε Τούρκος Πρόεδρος προανήγγειλε συνεργασία στους τομείς κοινού ενδιαφέροντος όπως είναι η ενέργεια και η άμυνα. Ταυτόχρονα 
(α) έγινε γνωστή έκθεση του ΟΗΕ με την οποία κατηγορείται η Τουρκία «για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα νοτιοανατολικά της χώρας» όπου περίπου 500.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί με εκατοντάδες δολοφονίες, εξαφανίσεις και βασανισμούς, καθώς και «άλλου τύπου» παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να χαρακτηρίσει «Προκατειλημμένη την έκθεση του ΟΗΕ για τη δράση των Αρχών στα νοτιοανατολικά της χώρας», 
(β) επτά άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο (δύο χειριστές, ένα στέλεχος του Ομίλου Ετζατζίµπασι και τέσσερις ρώσοι πολίτες) κατά την συντριβή ελικοπτέρου στην περιοχή Μπουγιουκτσεκμετζέ της Κωνσταντινούπολης, 
(γ)  Ο αρμόδιος για την Διεύρυνση Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν ανακοίνωσε το μερικό «πάγωμα» της χρηματοδότησης από τον Μηχανισμό Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ) προς την Τουρκία, καθώς η χώρα «κινείται μακριά από την Ευρώπη», 
(δ) Ο Δανός πρωθυπουργός Λάρς Λόκε Ράσμουσεν, σε ένδειξη στήριξης της Ολλανδίας στην διπλωματική της διένεξη µε την Τουρκία, ζήτησε την αναβολή προγραμματισμένης συνάντησης του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, 
(ε) Με σύνθημα «Η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα» πενήντα τολμηροί Τούρκοι δημοσιογράφοι διαδήλωσαν στην Κωνσταντινούπολη κατά της κράτησης συναδέλφων τους στις Τουρκικές φυλακές, 
(ζ) Οι αστυνομικές αρχές στο Άαργκαου, της βόρειας Ελβετίας απαγόρευσαν συγκέντρωση του Χουρσίτ Γιλντιρίµ, αντιπρόεδρου του ΑΚΡ η οποία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην Ελβετική πόλη για λόγους ασφαλείας.  

15 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια προεκλογικής ομιλίας του στην Άγκυρα ο Ρ. Τ. Ερντογάν κατέφυγε στην προσφιλή μέθοδο των ύβρεων που απολαμβάνει το ακροατήριο του: «Ξέρουμε την Ολλανδία και τους Ολλανδούς από τη σφαγή της Σρεµπρένιτσα. Ξέρουμε πόσο η ηθική τους έχει υποστεί πλήγμα από τους 8.000 Βόσνιους που σφαγιάσθηκαν». Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε έσπευσε να χαρακτηρίσει τις δηλώσεις «αποκρουστική παραποίηση της ιστορίας» προσθέτοντας πως «Ο τόνος του Ερντογάν έχει γίνει ακόμα πιο υστερικός. Συνεχίζει να δηλητηριάζει την κατάσταση».

16 Μαρτίου 2017 : Την ώρα που ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου καυχιόταν πως «Μπορούμε να ακυρώσουμε μονομερώς την συμφωνία για το προσφυγικό, δεν χρειαζόμαστε την άδεια κανενός, όλα είναι στο χέρι μας», ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιµπλε σχολίασε: «αυτήν την στιγμή η κατάσταση (στην Τουρκία) είναι για να κλαίει κανείς». Ο απτόητος Ερντογάν συνέχισε να επιδίδεται στην προσφιλή του συνήθεια – αυτή τη φορά από την επαρχία Sakarya: «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  πήρε μια απόφαση. Θέλετε να την ακούσετε; Είπαν: Οι εργοδότες στην ΕΕ μπορεί να απαγορεύσουν την μαντίλα στις εργαζόμενες. Πού είναι η ελευθερία της πίστης; Πού είναι η ελευθερία της θρησκείας; Ποιος πήρε  αυτή την απόφαση; Είναι φανερό ότι η ΕΕ, ξεκίνησε  τον πόλεμο του Σταυρού εναντίον της  ημισελήνου. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Τι γίνεται με την θρησκευτική ελευθερία; Ποιος έλαβε αυτήν την απόφαση; Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγαπητοί αδελφοί, εξαπέλυσαν μια σταυροφορία εναντίον του ολοένα κι ισχυρότερου συμβόλου του Ισλάμ!». Φυσικά  κανείς δεν τον ρώτησε αν η υποχρεωτική επιβολή μαντίλας παραβιάζει την ελευθερία πολλών άλλων θρησκειών ούτε αν η ίδια η Τουρκία σέβεται καμιά από αυτές…

17 Μαρτίου 2017: Σε 22 περιοχές οκτώ επαρχιών της νοτιοανατολικής Τουρκίας κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος με πλήρη απαγόρευση διακίνησης πολιτών στις περιοχές αυτές «λόγω επιχειρήσεων του Τουρκικού στρατού κατά τρομοκρατών» ενώ ο Ρ.Τ. Ερντογάν συνέχισε τις επιθέσεις του εναντίον της Ολλανδίας - από την Σακάρια αυτή τη φορά: «Ω Ρούτε, μπορεί να κέρδισες τις εκλογές και να είσαι πρώτο κόμμα, όμως να ξέρεις ότι έχασες έναν φίλο όπως είναι η Τουρκία. Είπες ότι μετά τις εκλογές μπορούμε να τα πούμε. Ξέχασέ τα αυτά. Σε εμάς τέτοια πράγματα δεν περνάνε, δεν υπάρχει εδώ τέτοιος πρωθυπουργός. Εσύ είσαι ξοφλημένος». Φυσικά δεν ξέχασε και την Ευρώπη παίρνοντας σαν αφορμή την απαγόρευση της μαντίλας σε Ευρωπαϊκούς χώρους εργασίας: «Πού είναι λοιπόν η ελευθερία της πίστης; Η ελευθερία του θρησκεύματος; Αυτοί πάνε να ξεκινήσουνε πόλεμο σταυροφόρων - ημισελήνου, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για τη συμπεριφορά τους. Το λέω καθαρά και ξάστερα: Η Ευρώπη διολισθαίνει µε μεγάλη ταχύτητα στις μέρες πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Αυτό βέβαια θα το ήθελε πάρα πολύ γιατί ξέρει πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»…

18 Μαρτίου 2017: Την ημέρα που ο οίκος αξιολόγησης Moody’s υποβάθμισε το αξιόχρεο των κρατικών αξιόγραφων της Τουρκίας στην κατηγορία των «σκουπιδιών»,  οι σχέσεις Βουλγαρίας – Τουρκίας βρέθηκαν ένα βήμα πριν από την διακοπή τους μετά την ανάκληση της πρέσβειρας της Βουλγαρίας στην Άγκυρα Ναντέζντα Νέινσκι. Αιτία, η απροκάλυπτη ανάμειξη της Τουρκίας στις Βουλγαρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 26 Μαρτίου 2017 με την παρέμβαση του Τούρκου υπουργού υγείας Mehmet Müezzinoğlu ο οποίος –ούτε λίγο, ούτε πολύ- κάλεσε όσους Βούλγαρους μουσουλμάνους έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου με πακτωλό δισεκατομμυρίων ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους «Τούρκους», να ψηφίσουν το κόμμα DOST που δημιούργησε η Τουρκική ΜΙΤ μέσα στην Βουλγαρία – όπως ακριβώς δημιούργησε το κόμμα DEB με χρυσοπληρωμένους πράκτορες μέσα στην Ελλάδα! 

19 Μαρτίου 2017: Ο Ερντογάν σε τηλεοπτική ομιλία εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ: «Όταν τους αποκαλούν ναζί, δεν τους αρέσει. Διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους. Ιδιαίτερα η Μέρκελ.  Όμως καταφεύγεις αυτή τη στιγμή σε ναζιστικές πρακτικές. Ενάντια σε ποιον; Στους αδελφούς μου Τούρκους πολίτες στη Γερμανία και στους αδελφούς υπουργούς. Το μπαλ μασκέ τελείωσε! Η Ευρώπη υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις!»  Η τελευταία αναφορά φανερώνει την έντονη ενόχληση της Τουρκίας για την διαδήλωση χιλιάδων Κούρδων με σημαίες του ΡΚΚ στην Φρανκφούρτη οι οποίοι καλούσαν τους Τούρκους πολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μετά από όλα αυτά, ήταν φυσικό να γίνουν «Τούρκοι» ακόμα και οι Γερμανοί. Ο επικεφαλής της Γερμανικής διπλωματίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Passauer Neue Presse  δήλωσε πως «Δείχνουμε ανοχή αλλά δεν είμαστε ηλίθιοι. Για τον λόγο αυτό διαμήνυσα ξεκάθαρα στον Τούρκο ομόλογό μου, ότι εδώ ξεπέρασαν τα όρια».  Η Γιούλια Κλέκνερ, στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου Α. Μέρκελ και αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) διερωτήθηκε αν «Ο κ. Ερντογάν έχει ακόμη τα λογικά του» ενώ ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Μάρτιν Σουλτς, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ανάρμοστες για αρχηγό κράτους» εκτιμώντας πως «Η Τουρκία εξελίσσεται σε απολυταρχικό κράτος».

20 Μαρτίου 2017: Μια μικρή γεύση της «δημοκρατίας» που εφαρμόζεται μέσα στην Τουρκία μας δίνει η είδηση που ξέφυγε «στα ψιλά» της εφημερίδας Χουριέτ: Στην πλατεία ελευθερίας του Μακροχωρίου της Κωνσταντινούπολης ομάδα ανδρών επιτέθηκε σε γυναίκες που είχαν στήσει ένα πρόχειρο πάγκο για να υποστηρίξουν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μια άλλη είδηση αφορά τον θάνατο ενός λοχαγού και ενός υπαξιωματικού του Τουρκικού στρατού, καθώς και 6 μελών του ΡΚΚ κατά την διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ στην οποία έχει κηρυχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας. Όπως είναι γνωστό, με «φιρμάνι» του Προέδρου Ερντογάν απαγορεύεται η μετάδοση ειδήσεων για τρομοκρατικές ενέργειες ή ένοπλες συγκρούσεις μέσα στην Τουρκία, εκτός από τις επίσημες ανακοινώσεις των Τουρκικών αρχών. Στην Δανία βέβαια, οι «δραστηριότητες» των υπαλλήλων της Τουρκίας περιλαμβάνουν απειλές εναντίον Τούρκων πολιτών που ζουν στην Δανία και επικρίνουν τον Ερντογάν (θα καταγγελθούν για εσχάτη προδοσία, οι οικογένειες τους στην Τουρκία θα έχουν προβλήματα κλπ) με αποτέλεσμα ο επικεφαλής της διπλωματίας της Δανίας  Άντερς Σάµουελσον να δηλώσει στην δημόσια ραδιοτηλεόραση πως αυτό «είναι απαράδεκτο» και πως «θα καλέσει στο υπουργείο Εξωτερικών τον πρεσβευτή της Τουρκίας στην Κοπεγχάγη προκειμένου να δώσει εξηγήσεις σχετικά µε τις απειλές που έχουν δεχθεί Δανοί Τουρκικής καταγωγής που επικρίνουν τον πρόεδρο κ. Ερντογάν». Την ειδησεογραφία όμως της ημέρας συμπληρώνουν τρείς ακόμα ενδιαφέρουσες ειδήσεις: 
(α) Σε άρθρο του στην ειδική έκδοση του περιοδικού «Νέα Τουρκία» η οποία είναι αφιερωμένη στο Misaki Milli, τον «Εθνικό Όρκο» των νεότουρκων που ψηφίστηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920, ο Ρ. Τ. Ερντογάν γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:  «Οι Οθωμανοί κατείχαμε εδάφη που ανέρχονταν σε 2,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, όταν μπήκαμε στον Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μας άφησαν μόνο τα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα… η μεγάλη Εθνοσυνέλευση συνήλθε στην Άγκυρα και αποδέχθηκε τον Εθνικό Όρκο που περιείχε μέρη, όπως η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμι, την Κύπρο και ορισμένα από τα νησιά... δυστυχώς όταν ανακηρύξαμε την Τουρκική Δημοκρατία αναγκαστήκαμε να αποδεχθούμε λιγότερα εδάφη από όσα είχαμε διακηρύξει στον «Εθνικό Όρκο»…  εμείς απορρίπτουμε τώρα την αντίληψη να εγκλωβίσουμε την αρχαία μας ιστορία σε μία περίοδο», 
(β) Ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού δήλωσε πως η Τουρκία θα στέλνει 15.000 μετανάστες τον μήνα στην Ελλάδα (διόρθωσε μάλιστα την λέξη «πρόσφυγες» που είχε πει προηγουμένως σε «μετανάστες») – ήδη μεταξύ 16 και 20 Μαρτίου 2017 κατέφθασαν στα Ελληνικά νησιά Χίο, Λέσβο και Σάμο 566 μετανάστες, αριθμός πενταπλάσιος σε σχέση με ολόκληρο τον μήνα, 
(γ) Σε άρθρο της με τίτλο «Hamaset ve gerçekler» (Ρητορική και πραγματικότητα) στην εφημερίδα Sözcü, η δημοσιογράφος Zeynep Gürcanlı γράφει πως ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν πρόκειται να κάνει την μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής λίγο πριν τις 16 Απριλίου 2017 μέσα στην Αγία Σοφία μαζί με όλη την κυβέρνηση και τους ανώτερους αξιωματούχους του ΑΚΡ. Θα πρόκειται για μια (συμβολική) παράσταση εναντίον των Σταυροφόρων που θα συνοδεύεται με την ρητορική μετατροπής του μουσείου σε χώρο μουσουλμανικής λατρείας.

Συμπέρασμα: Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Πρόεδρος Τουρκικής Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Αρχηγός Στρατού, Δικαιοσύνης, Θρησκείας και Μυστικών Υπηρεσιών (μαζί με το αναβαθμισμένο Βαθύ Κράτος) επιδιώκει με κάθε θυσία να εξασφαλίσει την τυπική «νομιμοποίηση» του καθεστώτος που έχει επιβάλλει στην Τουρκία,  με ένα  «δημοψήφισμα» που έχει προκηρύξει για τις 16 Απριλίου 2017.
Για τον σκοπό αυτό, ένας άνθρωπος χαρακτηρισμένος από εχθρούς και φίλους σαν «παρανοϊκός», «ψεύτης», «ψυχοπαθής», «απατεώνας», «δυνάστης», «δικτάτορας» κ.ο.κ.ε. σέρνει ολόκληρη την Τουρκία σε μια τρελή πορεία προς την καταστροφή. 

Αμερικανοί, Εβραίοι, Κούρδοι, Έλληνες, Ρώσοι, Βούλγαροι, Γερμανοί, Ολλανδοί, Κύπριοι, Αρμένιοι, Αιγύπτιοι, Αυστριακοί, Πέρσες, Δανοί και Ιρακινοί – όλοι έχουν κάτι να πουν για τον Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος συμπεριφέρεται σαν να έχουν εκπληρωθεί όλες ανεξαιρέτως οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του, οι οποίες βέβαια θα παραμείνουν στην σφαίρα των σημερινών ψευδαισθήσεων του…

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε  τον σύντομο «Αποχαιρετισμό». Το τελευταίο του βιβλίο «Η Τουρκία στις φλόγες» κυκλοφόρησε το 2017 μέσα από την πλατφόρμα της Create Space και διατίθεται από το Amazon.com.

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Fehim Taştekin

It sounded dramatic: The leaders of 50 Syrian Arab tribes met in Sanliurfa, Turkey, and announced they would set up the Army of Al-Jazirah and Euphrates Tribes to end Russian and Iranian occupation of Syria and cleanse the Euphrates and Al Jazeera areas of the Islamic State (IS), the Kurdish nationalist Democratic Union Party/Kurdistan Workers Party (PYD/PKK), Hezbollah and Syrian President Bashar al-Assad.

Sheikh Rafi al Raco Ukla represented the Shaitat tribe. In his opening speech at the March 14 meeting, he thanked Turkey, Qatar and Saudi Arabia for their assistance and added, “The US supports the PYD. The PYD is not different from [IS]. They deported many families from their homes in more than 50 villages.”

It's not clear which tribes actually attended the meeting and who some of those 50 representatives really represented. Some of the tribes at Hasakah and Deir ez-Zor have already sent troops to fight with the mainly Kurdish, US-backed Syrian Democratic Forces (SDF) as the United States is preparing for an operation in Syria to take Raqqa from IS. On Jan. 17, representatives of 28 tribes around Raqqa had organized a press conference at Haci Ali village to declare their support for the SDF.

Ahmad al-Jarba, the former head of the Syrian National Coalition, has announced he will be participating in the Raqqa operation with 3,000 of his men under the SDF banner. Jarba, who hails from the Shimir tribe, has set up a group he calls Syrian Elite Forces. Several tribes including Shaitats have sent fighters to join this force.

From the outset of the Syrian crisis in 2011, such reports have frequently popped up in headlines along with scenarios predicting Assad would not survive more than two months. Such wishful thinking evaporated. So what is this report of a new army under Turkey’s sponsorship all about?
“It is not possible to say that those attending the meeting were real Syrian tribal representatives,” a local journalist who observed the meeting in Sanliurfa told Al-Monitor. “Most of the people introduced as tribal leaders don’t even live in Syria. Among them were some who were tried in Turkish courts for smuggling. They did try to look like a powerful, large gathering. But it was no different than the earlier ones. Many observers say intelligence services were behind the meeting. You could see that from the security measures around the meeting.”

Sanliurfa province, with its large Arab population, was the staging ground in 2012 for preparations to launch a proxy war against the Kurds when they claimed the Jazeera canton. Arab tribes met on Dec. 23-24, 2012, after declaring they had established the Jazeera and Euphrates Liberation Front, and two months later actually participated in clashes against the Kurdish People’s Protection Units (YPG) at Serekaniye. They did try to change the situation on the ground with the support of Turkish intelligence, but it didn’t work.

The March 14 meeting of Arab tribes at Sanliurfa is Turkey's most recent attempt to alter power balances, not only with Kurds in Rojava (the Democratic Federal System of Northern Syria), but in all of Syria. It is obvious that the Turkish government, which keeps insisting it will "be in the field and at the table in Syria,” maintains its feverish desire to have a say in Syria.
This tribal show of force cannot be analyzed independently of recent developments in Syria, such as:
  • Turkey’s efforts to foil Kurdish plans to integrate the area known as Sheba between Kobani and Afrin to cantonal autonomy and put an end to US partnership with the YPG (the PYD's armed wing) did not succeed. Turkey’s moves toward Raqqa were blocked south of al-Bab. When Turkey then turned toward Manbij, its Operation Euphrates Shield encountered US, Russian and Syrian barriers. That was the end of Turkey's idea of moving to Raqqa by sidelining the Kurds.
  • US President Donald Trump's administration questioned the feasibility of Ankara's proposal to liberate Raqqa from IS by using Turkey's local Syrian allies, which were already participating in Operation Euphrates Shield. The United States decided to work with the SDF, whose bulk is made up of YPG Kurds. On March 9, when the chiefs of staff of the United States, Russia and Turkey were discussing Raqqa at a summit in the coastal Turkish province of Antalya, the United States had already started military deliveries to the SDF.
  • While Turkey was saying, “We will clear Manbij of PYD/YPG and allow its native population to settle there,” the local military council of Manbij declared it was setting up self-administration, as was done at Tell Abyad. Of course it was the Rojava Kurds who were behind this move. Members of the Manbij Democratic Administration Assembly, with a presidential system and 13 committees, assumed their duties after taking their oaths in Kurdish, Arab, Turkmen and Circassian languages. Interestingly, there was no reaction to this autonomous governance either from the United States or Russia.
  • Turkish President Recep Tayyip Erdogan could not obtain support against the Kurds from Russian President Vladimir Putin when they met March 10 in Moscow. Erdogan conveyed Putin’s stance as, “He definitely opposes a separate state in Syria. He wants respect for Syria's territorial integrity. Fine, but the issue at hand was not setting up a separate state or the territorial integrity of Syria."
  • The Kurdistan Regional Government (KRG) of Iraqi Kurdistan is cooperating with Turkey and sent its Roj peshmerga militia to Sinjar. But the plan to eliminate the Yazidi forces linked with the PKK didn't work. Not only the Yazidis, but also the Patriotic Union of Kurdistan (PUK), which competes with KRG President Massoud Barzani, and the Gorran Party (Movement for Change) opposed the Sinjar thrust of Barzani’s peshmerga.
Two simultaneous developments attracted notice in this complicated atmosphere. First, the Turkish government, which could not attune its demands with those of the United States and Russia, displayed its spoiler effect at peace talks in Astana, Kazakhstan. Syrian opposition groups that participated in the Feb. 15-16 meeting under Turkey’s prodding did not send their negotiators to the March 14-15 meeting. Chief Syrian delegate Bashar al Jaafari claimed Turkey had blocked the opposition from attending.

Second, the tribes were convened at Sanliurfa parallel to the Astana process. The decision to set up a new army was Turkey's warning that it could deadlock the negotiations if its sensitivities are not taken into account. The target of the message was not only the Kurds but also the Americans, who persist in partnership with the Kurds, and Russia, Iran and the Syrian regime they support. Nevertheless, nobody really sees that message changing anything on the ground or making Turkey the playmaker in Syria.

If the tribes had that potential, they would have formed such an army long ago. Last spring, for example, there was an announcement that an "Army of the North" would be set up with Turkey's support. Nothing came of it. Even today, the force of local militants put together for Operation Euphrates Shield hasn’t evolved into an army, despite all the command, control and support supplied by the Turkish Armed Forces.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Semih Idiz

Having been refused a role in the liberation of Mosul from the Islamic State (IS), signs are mounting that Turkey will also be excluded from the approaching operation to liberate Raqqa. Turkey’s Operation Euphrates Shield has been unable to advance farther than the outskirts of al-Bab in northern Syria, after the Turkish army and its Free Syrian Army (FSA) proxies took that town in February from IS.

President Recep Tayyip Erdogan’s determination to move northeast on to the town of Manbij, which is held by US-supported Syrian Democratic Forces (SDF), and then on to the IS stronghold of Raqqa, in order to carve out a 5,000-square-kilometer (1,930-square-mile) “safe zone,” appears highly unrealistic at this stage, analysts say.

Meanwhile, Russia has blocked any advance by Turkey and the FSA northwest of al-Bab toward the Kurdish-held town of Afrin. Washington and Moscow appear to have effectively hemmed in the Turkish army in a region along the Turkish border, beyond which it is unlikely to be allowed to move because of doubts about Turkish intentions.

Ankara’s reference to a safe zone is widely accepted as a euphemism for a region it wants its Syrian proxies to hold in order to prevent Syrian Kurds from gaining any territory.

Although Ankara was bracing for US opposition to its move on Manbij (also near the Turkish border) — which it has vowed to free from the Kurdish People's Protection Units (YPG) operating under the banner of the SDF — the unexpected blow to its plans came from Russia.

Ankara says the YPG and its mother organization, the Democratic Union Party (PYD), are terrorist organizations. PYD representatives nevertheless continue to be welcomed in Washington and Moscow, while both the United States and Russia are cooperating with the YPG in the field.

Following the capture of al-Bab, Moscow announced that Turkish-supported forces had reached the demarcation line south of the town — previously agreed upon with Ankara — in order to prevent clashes between the FSA and the Syrian army, which had moved on al-Bab from the south.

No such agreement had been announced by Ankara, so the news from Moscow — which effectively laid down the limit beyond which Turkey would not be allowed to advance — caught the Turkish public by surprise given Erdogan’s remarks.

Ankara has offered to participate in the Raqqa operation if the YPG is excluded from it. Hopes were raised in Turkey when Turkish Chief of General Staff Gen. Hulusi Akar hosted his US and Russian counterparts, Gen. Joseph Dunford and Gen. Valery Gerasimov, at the Turkish Mediterranean resort of Antalya earlier this month to present his plan for this.

Ankara’s offer, however, seems to have fallen on deaf ears.

“Turkey failed to convince the United States and Russia to allow it to assume active participation in retaking the Syrian town of Raqqa from the Islamic State of Iraq and Levant [ISIL], or Daesh, on the condition of stopping collaboration with the [YPG],” Murat Yetkin, a well-sourced political analyst and editor-in-chief of the Hurriyet Daily News, reported. ISIL and Daesh are alternative names for IS.
“The Antalya move was, in a way, a final attempt by Turkey to make its point that it was ‘wrong to fight a terrorist organization with the help of another terrorist group,’” Yetkin added.

Retired Brig. Gen. Naim Baburoglu drew a direr picture, saying the Euphrates Shield mission has failed. “The aim was to prevent the YPG-held regions east and west of the Euphrates from connecting,” Baburoglu told Al Monitor.

“Turkey, however, can’t move northeast of al-Bab toward Manbij, where it is blocked by the US, and it can’t move on the YPG-held town of Afrin northwest of al-Bab because of the Russian presence there,” he added.

“Meanwhile, Manbij and Afrin have been connected by road south of al-Bab,” Baburoglu said.
A Reuters report earlier this week that claimed Russia was setting up a base near Afrin under an agreement with the YPG caused shock waves in Turkey. Moscow denied the claim but acknowledged the Russian presence in the region.

“In accordance with the Russian-Turkish agreement signed on Dec. 30, 2016, the Russian Center of Reconciliation carries out round-the-clock cease-fire monitoring. To prevent the violation of the cease-fire, one of the branches of the center has been set up near Afrin in a spot bordering the territory held by the Kurdish militias ... under the command of the Turkish-controlled [FSA],” Moscow said.

This statement did little to assuage Ankara’s concerns since any Russian presence in Afrin will prevent the Turkish military from mounting operations against the YPG there.

Baburoglu said Moscow “is not prepared to leave the PYD to the US” and is therefore courting the Syrian Kurds, too. Foreign Minister Sergey Lavrov has acknowledged that Russia was mediating between the regime and Syrian Kurds, saying, “We believe that such intra-Syrian dialog is useful.”
Given its need for good relations with Moscow and because of its rapidly deteriorating ties with the West, Ankara is largely silent with regard to these Russian overtures; however, it is clearly not happy.
Turkey is also engaged in an effort with Russia and Iran in the so-called "Astana process," aimed at securing a settlement in Syria.

Like Baburoglu, professor Mesut Hakki Casin of Ozyegin University in Istanbul says the United States and Russia are unlikely to abandon the PYD.

“Both powers agree that rights should be given to the Syrian Kurds. In the long run, Syrian leader Bashar al-Assad will have to accept that in order to survive,” Casin said in a recent interview.
Baburoglu also believes the PYD has become a geopolitical player in Syria, something that was never foreseen by Turkey.

Given its weakening position in Syria, there is speculation that Ankara is now trying to use other means in order to regain lost ground. The fact that it allowed around 50 Sunni Arab tribal leaders from Syria to convene in Urfa recently has merely added fuel to such speculation.

According to the spokesman for the tribes, their aim is to unite in order to not only defeat the Assad regime, the PYD and Hezbollah, but also to end the Russian and Iranian intervention in Syria.
Popular Hurriyet columnist Ertugrul Ozkok noted that this meeting was allowed to go ahead at the very moment that Ankara was co-sponsoring a meeting with Moscow and Tehran in Astana, Kazakhstan, which brought representatives of the Syrian regime and opposition groups together.
Ozkok said mockingly that if there was anyone in the Turkish Foreign Ministry who believes in any advantage to such inconsistent behavior, he was "prepared to slash [his] own wrists.”

There is also speculation, fueled by remarks made by Erdogan in the recent past, about a Turkish effort to turn the FSA into Syria’s new army. If this were to come about, it would mean a Sunni-dominated, anti-Kurdish and anti-Shiite army. Given the big picture as it stands today, though, such an army is highly unlikely to be formed, since it would be blocked by Russia and the United States.
The bottom line in all of this is that the prospects for Ankara’s realizing its aims in Syria appear to be dimming by the day — a fact that is also being increasingly noted by Turkish analysts.

Al-Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αυτό που πρέπει να σταματήσει με κάθε θυσία, είναι ο δρόμος προς την καταστροφή και το χάος, ο οποίος είναι στρωμένος με τα μνημόνια – τονίζοντας πως μόνο τα μνημόνια είναι αυτά που εγγυώνται την έξοδο από την Ευρωζώνη και όχι η οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας
"Το χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, αφού προηγουμένως μας στέρησε την εθνική μας κυριαρχία, έχει αναχθεί πια σε εθνικό θέμα – αφού, εάν δεν ακολουθήσει η ονομαστική διαγραφή του άμεσα, θα βυθιστεί η Ελλάδα στο χάος. Επομένως θα μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος, με κίνδυνο να χάσει ακόμη και την εδαφική της ακεραιότητα – συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου.
Ως εκ τούτου, είναι υποχρεωμένες όλες οι πολιτικές δυνάμεις να συνεργαστούν μεταξύ τους στο συγκεκριμένο θέμα, όπως στην περίπτωση που η χώρα μας θα ήταν αντιμέτωπη με μία στρατιωτική απειλή – στηριζόμενες φυσικά από το σύνολο των Πολιτών ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, για τον ίδιο λόγο".
Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι το δημόσιο χρέος – το οποίο μπορούσε  να εξυπηρετείται έως τα τέλη του 2014, αλλά όχι μετά, λόγω της πολιτικής των μνημονίων που βύθισε τη χώρα στην ύφεση. Δυστυχώς η κυβέρνηση που ανέλαβε την ηγεσία το 2015 με την υπόσχεση της ρήξης με τους δανειστές, μία θετική συμφωνία μαζί τους δηλαδή ή την άμεση στάση πληρωμών, συνθηκολόγησε προτού καν ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση – με την αποδοχή του χρέους στις 20 Φεβρουαρίου του 2015, από τον τότε υπουργό οικονομικών της. Ως εκ τούτου, όλα όσα ακολούθησαν αμέσως μετά ήταν ανόητα και καταδικασμένα να αποτύχουν – αφού η Ελλάδα είχε ήδη παγιδευτεί στον εκβιασμό του τρίτου μνημονίου.

Το δεύτερο εξίσου μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι πλέον το ιδιωτικό χρέος – το οποίο ναι μεν δεν έχει αυξηθεί απέναντι στις τράπεζες, αφού έχουν πάψει προ πολλού να δανείζουν τους Έλληνες, αλλά ένα μεγάλο μέρος του έχει καταστεί ληξιπρόθεσμο και δεν εξυπηρετείται, επίσης λόγω της πολιτικής των μνημονίων. Για την ίδια αιτία έχει αυξηθεί το ιδιωτικό χρέος απέναντι στο κράτος και στους δημόσιους οργανισμούς – εξαιτίας δηλαδή   των υπερβολικών φόρων, της ανεργίας, καθώς επίσης της κατάρρευσης των εισοδημάτων.

Εάν δεν επιλυθούν λοιπόν αυτά τα δύο μεγάλα προβλήματα, είναι αδύνατον να διενεργηθούν επενδύσεις τόσο εκ μέρους των Ελλήνων, όσο και των ξένων αφού έχει χαθεί εντελώς η πιστοληπτική ικανότητα του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, ενώ κανένας δεν επενδύει σε μία χώρα που μειώνεται η ζήτηση, που οι μελλοντικές προοπτικές της είναι σκοτεινές, που όλο και περισσότεροι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με τις υποχρεώσεις τους κοκ. Χωρίς επενδύσεις όμως δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη, όπως άλλωστε φαίνεται από την εξέλιξη του ΑΕΠ (γράφημα) – οπότε η χώρα δεν είναι σε θέση να ξεφύγει από την ύφεση.


Επεξήγηση γραφήματος: Αναθεωρημένη εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας ανά τρίμηνο

Περαιτέρω, για να λυθούν τα δύο αυτά μεγάλα προβλήματα θα πρέπει η Ελλάδα να ρισκάρει τη ρήξη με τους δανειστές της – έχοντας πλέον το ηθικό έρεισμα, αφού σε αυτούς οφείλονται πια και τα δύο. Όσον αφορά το πρώτο, το δημόσιο χρέος, δεν ήταν τόσο σοβαρό το 2010, όπου το κράτος είχε αντιμετωπίσει μεν προβλήματα ρευστότητας, αλλά όχι φερεγγυότητας –  κυρίως ως αποτέλεσμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, καθώς επίσης των λαθών της προηγούμενης κυβέρνησης που δεν φρόντισε να αντικαταστήσει έγκαιρα τα ομόλογα που έληγαν μαζικά το 2010.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα ήταν φερέγγυα, ενώ μπορούσε να το αποδείξει με την κατάρτιση ενός κρατικού ισολογισμού όπως είχαμε τότε προτείνει, κατά το παράδειγμα της Νέας Ζηλανδίας – όπου δεν θα φαίνονταν μόνο τα χρέη της αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία, τα οποία είχαν υπολογιστεί από το ΔΝΤ επίσημα, στα 300 δις € χωρίς τα ενεργειακά αποθέματα (πηγή), οπότε κάλυπταν όλα της τα χρέη (σήμερα βέβαια η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα ρευστότητας, αλλά ένα δίδυμο πρόβλημα φερεγυότητας – του δημοσίου και του ιδιωτικού της τομέα).

Όσον αφορά το δεύτερο, δεν υπήρχε καθόλου το 2010, αφού ο ιδιωτικός τομέας της χώρας ήταν υγιέστατος – συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών, οι οποίες χρεοκόπησαν από τον υπουργό που έκανε το έγκλημα να υπογράψει το PSI. Επομένως, οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως «κακοπληρωτές» απαιτώντας τη διαγραφή χρεών, αφού δεν είναι αυτοί υπεύθυνοι για τα προβλήματα που τους προκάλεσαν τα μνημόνια μετά το 2010 – τα οποία τελικά κόστισαν στην Ελλάδα πάνω από 1 τρις €, έναντι δανείων με αποικιοκρατικές συμβάσεις της τάξης των 300 δις €.

Είναι δε αστείο να κυκλοφορούν γραφήματα, όπως αυτό που ακολουθεί, σύμφωνα με τα οποία το ασφαλιστικό κόστος στη χώρα μας, ως προς το ΑΕΠ, είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη – αφού οι «θεσμοί» έχουν συρρικνώσει με τα αποτυχημένα μνημόνια τους το ΑΕΠ μας κατά 28% σχεδόν, οπότε λογικά έχει αυξηθεί η σχέση ασφαλιστικό/ΑΕΠ, λόγω της μείωσης του παρανομαστή.

Επεξήγηση γραφήματος: Κόστος του ασφαλιστικού ως προς το ΑΕΠ

Φυσικά οι δανειστές, έχοντας πείσει αρκετούς Έλληνες πως είναι θύτες και όχι θύματα, μέσω της συνεχούς επισήμανσης των αδυναμιών του κράτους τους και των ίδιων σε υπερθετικό βαθμό (διαφθορά, διαπλοκή, φοροδιαφυγή κοκ.), αφού αυτό απαιτείται από τους κανόνες της χειραγώγησης των μαζών, δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να δεχθούν τη διαγραφή – απειλώντας την Ελλάδα με την εκδίωξη της από την Ευρωζώνη, παρά το ότι η συμμετοχή της στο ευρώ είναι αμετάκλητη, ενώ ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί προϋποθέτει την προηγούμενη εκούσια έξοδο από την ΕΕ (ανάλυση).

Η τρομοκρατία που ασκούν σε μία χώρα που της επέβαλλαν τα τριπλά μέτρα ύφεσης από ότι στην επόμενη, στην Πορτογαλία, ενώ είναι η μοναδική που δεν στηρίζει η ΕΚΤ τα επιτόκια των ομολόγων της, καθώς επίσης που δεν της επιτρέπει να συμμετέχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, επικεντρώνεται στο, παράνομο φυσικά, κλείσιμο των τραπεζών της – έχοντας πείσει τους Έλληνες πως τότε θα υποχρεώνονταν de facto να εγκαταλείψουν εκούσια την Ευρωζώνη.

Πρόκειται φυσικά για μία «άσφαιρη απειλή», εάν η οποιαδήποτε κυβέρνηση της χώρας λάμβανε στοιχειωδώς τα μέτρα της – όπως θα ήταν η εθνικοποίηση των τραπεζών, ένα δεύτερο νόμισμα εγγυημένο από το κράτος για την είσπραξη φόρων κοκ. Άσφαιρος είναι εκτός αυτού ο ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η Ελλάδα να δηλώσει στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, χρεοκοπώντας – αφού καμία ευρωπαϊκή σύμβαση δεν μπορεί να της το απαγορεύσει, ενώ η πτώχευση δεν αποτελεί επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Η άλλη όψη του νομίσματος

Από την άλλη πλευρά η Ελλάδα έχει πετύχει ένα θαύμα, μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία – κατορθώνοντας να επιβιώνει μετά από 8 χρόνια βαθιάς ύφεσης και επιβολής μέτρων βιβλικών διαστάσεων, έχοντας χάσει περισσότερο ΑΕΠ από ότι οι Η.Π.Α. το 1930 ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ακόμη και σήμερα όμως συναντάει κανείς περισσότερους άστεγους στην Ισπανία ή στη Γερμανία, από ότι στη χώρα μας – ενώ οι ελληνικές εξαγωγές, συμπεριλαμβανομένου του τουρισμού, θα υπερβούν το 2017 το 30% του ΑΕΠ (ανάλυση), έναντι 45% περίπου της πρώτης εξαγωγικής χώρας του πλανήτη, της Γερμανίας.

Εάν λοιπόν η Ελλάδα, έχοντας ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της όσον αφορά το εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος (γράφημα), στηριχθεί επενδυτικά, έτσι ώστε να καλύψει την ανταγωνιστικότητα που της λείπει λόγω της μη διενέργειας επενδύσεων, θα αναπτυχθεί με εντυπωσιακά γρήγορο ρυθμό – αφού έχει τρεις ισχυρότατους οικονομικούς πυλώνες, την ποιοτική γεωργία, τον τουρισμό και τη ναυτιλία, στους οποίους διαθέτει εξαιρετικά μεγάλα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Ειδικά όσον αφορά τη ναυτιλία, το γεγονός ότι ένα μικρό κράτος των 10 εκ. κατέχει την πρώτη θέση στον πλανήτη, ξεπερνώντας δυτικές χώρες όπως τις Η.Π.Α. των 300 εκ., την Ιαπωνία των 130 εκ. και τη Γερμανία των 80 εκ., αρκεί για να κάνει τους Έλληνες υπερήφανους – σημειώνοντας πως το 2017 αναμένονται 30 εκ. τουρίστες, αφού καμία άλλη χώρα δεν διαθέτει τόσα πολλά και πανέμορφα νησιά, ενώ ούτε καν στο ελάχιστο την πολιτιστική παράδοση της Ελλάδας.

Εάν δε η γεωργία μας αναπτυχθεί μέσω της διενέργειας επενδύσεων σε βαθμό που να καλύπτει μόνο τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας και των ξενοδοχείων της, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο – αυξάνοντας σημαντικά το ΑΕΠ της Ελλάδας. Με δεδομένο τώρα το ότι, οι τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα ευρίσκονται στο ναδίρ, δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα φθηνότερη, όσον αφορά τη διεξαγωγή επενδύσεων – κάτι που αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιηθεί, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομία μας.

Επομένως οι Έλληνες δεν πρέπει να φοβούνται καθόλου για το μέλλον της χώρας τους, ενώ η πολιτική τους ηγεσία έχει πλέον το ηθικό έρεισμα να απαιτήσει τη διαγραφή του δημοσίου χρέους – χωρίς φυσικά να κάνει το λάθος να αποδεχθεί προτάσεις GREXIT τύπου Σόιμπλε, αφού δεν έχει κανένα λόγο, ενώ θα ήταν ανόητο και ανεύθυνο να εγκαταλείψει εκούσια την Ευρωζώνη.

Εάν βέβαια εξαναγκαστεί από τους δανειστές να το κάνει, με κάποιον τρόπο που δεν μπορούμε να φανταστούμε, δεν πρέπει επίσης να φοβηθούν οι Έλληνες – ενώ ασφαλώς θα μεσολαβούσαν διαπραγματεύσεις που θα διαρκούσαν τουλάχιστον όσο αυτές της Βρετανίας (δύο χρόνια μετά την εκούσια κατάθεση της αίτησης αποχώρησης).

Αυτό που όμως πρέπει να φοβούνται, οπότε οφείλει να σταματήσει με κάθε θυσία, είναι ο δρόμος προς την καταστροφή και το χάος, ο οποίος είναι στρωμένος με τα μνημόνια – τονίζοντας πως μόνο τα μνημόνια είναι αυτά που εγγυώνται την έξοδο από την Ευρωζώνη και όχι η οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει είτε εντός της θνησιγενούς Ευρωζώνης, είτε εκτός, εάν δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις  – αρκεί να έχει η ίδια την πρωτοβουλία των κινήσεων και όχι οι δανειστές της, καθώς επίσης σχέδιο τόσο για το ένα, όσο και για το άλλο ενδεχόμενο.

Επίλογος

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη δεν οφείλεται στη Γερμανία αυτού καθεαυτού, αλλά στην κυβέρνηση της – επειδή αυτή έχει υιοθετήσει την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα, μέσω της οποίας εκμεταλλεύεται τις υπόλοιπες χώρες παράγοντας πλεονάσματα εις βάρος τους (τα πλεονάσματα του ενός είναι τα ελλείμματα του άλλου). Εν τούτοις, για πρώτη φορά προηγείται στις δημοσκοπήσεις το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στη χώρα, το οποίο φαίνεται πως έχει διαφορετικές αντιλήψεις.

Ως εκ τούτου, θεωρούμε πως το μέλλον της Ευρωζώνης θα κριθεί από τις γερμανικές εκλογές και όχι από τις γαλλικές όπου, εάν κερδίσει ο κ. Schulz, θα είναι μάλλον θετικό τόσο για τη νομισματική ένωση, όσο και για την Ελλάδα – «μάλλον», επειδή θα φανεί από τις πρώτες πράξεις του, αφού δεν πρέπει να στηρίζεται κανείς σε λόγια.

Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι, η Ελλάδα οφείλει μεν να καθυστερήσει τη λήψη αποφάσεων έως τότε, παίρνοντας τα μέτρα της για την πληρωμή των οφειλών του Ιουλίου, αλλά να είναι πλήρως προετοιμασμένη για την επόμενη ημέρα – έτσι ώστε, εάν δεν ξεκινήσουν αμέσως οι συζητήσεις για την ονομαστική διαγραφή του 50% των χρεών της, να είναι έτοιμη να προβεί σε στάση πληρωμών, για να δρομολογηθούν οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της. Εκτός εάν βέβαια αλλάξει κάτι στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, οπότε να αναγκασθεί να επιταχύνει τις διαδικασίες – γεγονός που σημαίνει ότι, πρέπει ανά πάσα στιγμή να είναι έτοιμη για τη σύγκρουση, εάν και εφόσον χρειαστεί.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η διεθνής Ισλαμική οργάνωση, "Islamic Relief Worldwide" στενά συνδεόμενη με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (Μ.Α.), έχει παρουσία στην Ελλάδα
(Σχετικές παραπομπές εκ της επίσημης ιστοσελίδας τους)
- http://www.islamic-relief.org/aid-for-refugees-in-greece/
- http://www.islamic-relief.org/support-for-syrian-refugees-across-europe/
- http://www.islamic-relief.org/exhausted-refugees-now-face-a-three-day-walk/

Η οργάνωση αυτή το Νοέμβριο του 2014, κηρύχθηκε ως τρομοκρατική από το κράτος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και τον Ιούνιο του 2014 απαγορεύτηκε πλήρως η δράση της στο Ισραήλ και τη Δυτική όχθη λόγω χρηματοδότησης της Χαμάς.

Το 2016 η διεθνής τράπεζα HSBC, διέκοψε κάθε επαγγελματική συναλλαγή με την οργάνωση λόγω σοβαρών υποψιών ότι η ανθρωπιστικές δωρεές της οργάνωσης καταλήγουν σε τρομοκρατικά δίκτυα.

Τον Ιούλιο του 2016, η Αμερικανική Πολιτεία του Μιζούρι καταδίκασε τη τοπική θυγατρική λόγω παραβίασης συναλλαγών με το Ιράκ, αξίας 1.4 εκ. Δολαρίων και το Αφγανιστάν σε σχέση με εκεί ομάδες εξτρεμιστών.

Επίσης η θρησκευτική επίσημη ένωση της Αιγύπτου μεταφραζόμενη ως "International Islamic Council for Da’wah and Relief" εκδίωξε την Islamic Relief από μέλος της στο τέλος του 2014, ως εμπλεκόμενη σε υποστήριξη διεθνούς τρομοκρατίας. Επιπλέον το 2012 η Ελβετική τράπεζα UBS, διέκοψε συνεργασία με την οργάνωση λόγω πιθανών διασυνδέσεων με τρομοκρατία ενώ στο παρελθόν και συγκεκριμένα το 1999 το υπουργείου οικονομικών των ΗΠΑ είχε διαπιστώσει συναλλαγές της οργάνωσης με Καναδέζικη ΜΚΟ που είχε χαρακτηριστεί ως βιτρίνα της Αλ Κάιντα. Το 2005 οι Ρωσικές αρχές κατηγόρησαν την οργάνωση ως εμπλεκόμενη σε υποστήριξη Καυκάσιων τρομοκρατών.


Η οργάνωση αυτή έχει μεγάλο έργο στα Δυτικά Βαλκάνια ενώ διατηρεί παρουσία εκεί από τη δεκαετία του '90. Μάλιστα έκθεση της Αμερικανικής ΚΥΠ, το 1996, περιγράφει ότι τα γραφεία της οργάνωσης στη Βοσνία εν μέσω πολέμου έδιναν όπλα στους Βόσνιους ενώ λάμβαναν στήριξη από Ισλαμιστές με έδρα το Σουδάν και συγκεκριμένα το "National Islamic Front".

Προσέτι ένας εκ των ηγετών της οργάνωσης τη σήμερον ο "Tahir Salie" είναι και μέλος Δ.Σ της οργάνωσης "International Business Forum" που εδρεύει στη Κωνσταντινούπολη που συνδέεται στενότατα με το περιβάλλον του Ταγίπ Ερντογκάν και της επιχειρηματικής ένωσης MUSIAD, ενώ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η "συμβίωση" σε αυτές τις δομές και της Τουρκική υπηρεσίας ΜΙΤ.

Πηγή RIMSE



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με ευθεία απειλή στους Ευρωπαίους πολίτες, ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, έριξε σήμερα κι άλλο λάδι στην φωτιά των σχέσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Αν η Ευρώπη συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο, κανένας Ευρωπαίος, σε κανένα μέρος του κόσμου δεν θα μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια στο δρόμο. Εμείς, σαν Τουρκία, καλούμε την Ευρώπη να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Δημοκρατία», είπε ο τούρκος πρόεδρος την Τετάρτη, μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα.

Στα πρόθυρα κατάρρευσης η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας

Φιλοξενώντας περίπου 3 εκατ. πρόσφυγες – τους περισσότερους από κάθε άλλη χώρα – και ανακόπτοντας τη μετανάστευσή τους στην Ευρώπη, η Τουρκία έχει σώσει την ΕΕ από μια «ρατσιστική» αντίδραση που απειλεί το δημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ, δήλωσε ο Ομέρ Τσελίκ σε συνέντευξή του χθες στην Άγκυρα.

Χαρακτηρίζοντας τη συμφωνία μονόπλευρη, δήλωσε ότι η Τουρκία δεν έχει καμία υποχρέωση να συνεχίσει να την εφαρμόζει, προσθέτοντας ότι η δέσμευση της χώρας του να συνεχίζει να επιδιώκει την ένταξη στην ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτη.

«Δεν θα εγκαταλείψουμε αυτούς τους ανθρώπους στο θάνατο, αλλά μια συμφωνία έχει δύο πλευρές και εάν η μία πλευρά δεν συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της, τότε δεν θα το κάνει ούτε η άλλη», δήλωσε ο Τσελίκ. «Εάν η συμφωνία για το προσφυγικό καταρρεύσει, αυτό που προβλέπουμε είναι ξεκάθαρο: δεν θα συνεργαστούμε με κανένα μηχανισμό που λειτουργεί εκ μέρους της ΕΕ».

Ενώ η στήριξη στην Τουρκία για ένταξη στην ΕΕ παραμένει υψηλή, η πεποίθηση ότι θα συμβεί έχει καταρρεύσει, δήλωσε ο Τσελίκ. Εν τέλει, το ζήτημα θα μπορούσε να παραπεμφθεί στο λαό στο πλαίσιο ενός δημοψηφίσματος για την εκ νέου εφαρμογή της θανατικής ποινής, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός.

Φιλοξενώντας περίπου 3 εκατ. πρόσφυγες και περιορίζοντας τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη, η Τουρκία έχει σώσει τη Γηραιά ήπειρο από ένα “ρατσιστικό” ξέσπασμα που θα απειλούσε το δημοκρατικό χαρακτήρα της, δήλωσε ο τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Omer Celik.

Σύμφωνα με το Bloomberg, o τούρκος υπουργός περιέγραψε ως μονόπλευρη τη συμφωνία και δήλωσε πως η Τουρκία δεν είναι υποχρεωμένη να συνεχίσει να την εφαρμόζει, καθώς η επιδίωξη της χώρας του να ζητήσει να γίνει μέλος της ΕΕ δεν επέρχεται άνευ όρων.

“Εμείς δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά μια συμφωνία περιλαμβάνει δύο πλευρές και αν η μία πλευρά δεν τηρεί τις υποχρεώσεις, ούτε η άλλη πρόκειται να το κάνει”, δήλωσε ο Celik. “Εάν καταρρεύσει η συμφωνία για το προσφυγικό, αυτό που προβλέπουμε είναι σαφές: δεν θα συνεργαστούμε με οποιαδήποτε μηχανισμό ενεργεί για λογαριασμό της ΕΕ”.

Σχετικά με την θανατική ποινή, ο O. Celik τόνισε πως “το ζήτημα εξαρτάται από το κατά πόσο θα διατηρηθούν οι σχέσεις με την ΕΕ”. “Εξαρτάται από τον τουρκικό λαό το εάν θέλει να συνεχιστεί η διαδικασία ένταξης ή να σταματήσει”.

Τέλος, πρόσθεσε ότι “επιθυμούμε την ένταξη στην ΕΕ εφόσον διατηρεί τις αξίες της”. “Δε θέλουμε να συμμετέχουμε σε μια Ευρώπη που βασίζεται σε δυο μέτρα και δυο σταθμά και στην ισλαμοφοβία”.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Tony Barber
Financial Times

Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, η Ιταλία αντιμετώπιζε μια καταιγίδα προβλημάτων που μπορεί να συγκριθεί με τις σημερινές φουρτούνες.

Το πολιτικό σύστημα διαλυόταν. Ένα γιγάντιο σκάνδαλο διαφθοράς άγγιζε τις υψηλότερες βαθμίδες του δημόσιου βίου. Το ταχύτατα αυξανόμενο δημόσιο χρέος συνέτριβε την οικονομία. Οι πολίτες είχαν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για την δυνατότητα του κράτους να επιβάλλει το νόμο και την τάξη.

Η Ιταλία κατάφερε με κάποιο τρόπο να περάσει αυτό τον σκόπελο, καθώς η μεταπολεμική κόντρα ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες και τους Κομμουνιστές έδωσε τη θέση της στη μάχη ανάμεσα στον δεξιό συνασπισμό του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το αριστερό μπλοκ του Ρομάνο Πρόντι.

Οι ξένοι συχνά υποτιμούν τη δυνατότητα της Ιταλίας να υπερβαίνει τις δυσκολίες. Βεβαίως, η πρόκληση είναι μεγαλύτερη από ότι το 1992. Οι λύσεις είναι πιο δύσκολο να βρεθούν. Ο λόγος έχει να κάνει με το ριζικά διαφορετική κατάσταση στην Ε.Ε. και στην Μεσόγειο.

Ορισμένα από τα σύγχρονα προβλήματα της Ιταλίας φαίνονται παρόμοια με αυτά των αρχών της δεκαετίας του 1990. Το κομματικό σύστημα είναι για άλλη μια φορά κατακερματισμένο. Το κυβερνών κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) διασπάστηκε τον προηγούμενο μήνα. Η δεξιά είναι διχασμένη. Το πιο δημοφιλές κόμμα της αντιπολίτευσης είναι το αντισυστημικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων.

Από τον Νοέμβριο του 2011, τέσσερις πρωθυπουργοί έχουν αναλάβει καθήκοντα όχι γιατί τους επέλεξαν οι ψηφοφόροι, αλλά εξαιτίας μιας έκτακτης οικονομικής κατάστασης, μιας φατριακής σύγκρουσης, ενός κομματικού πραξικοπήματος και μιας αποτυχημένης συνταγματικής μεταρρύθμισης.

Είναι αλήθεια πως τα προβλήματα της Ιταλίας με τη μαφία και τη διαφθορά δεν φαίνονται τόσο απειλητικά όσο το 1992. Ωστόσο, ο Ματέο Ρέντσι, ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος, δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα αυτόν τον μήνα όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Τιτσιάνο Ρέντσι, ο πατέρας του, και ο Λούκα Λότι, ένας στενός πολιτικός σύμμαχος, έχουν εμπλοκή στη δικαστική υπόθεση για κρατικές εργολαβίες.

Η πιο ανησυχητική σύγκριση με το 1992 αφορά τις ανησυχίες για την ιταλική οικονομία, η οποία προβλέπεται φέτος να έχει την χαμηλότερη ανάπτυξη στην ευρωζώνη. Το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί πάνω από το 132% του ΑΕΠ. Η ανεργία βρίσκεται σχεδόν στο 12%. Η ανεργία των νέων υπερβαίνει το 37%.

Το αποτέλεσμα είναι πως όλο και περισσότεροι Ιταλοί πολιτικοί αμφισβητούν τα οφέλη της συμμετοχής στην ευρωζώνη. Το ίδιο και οι Ιταλοί ψηφοφόροι. Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο, το 47% αποκάλεσε το ευρώ «κάτι κακό» για τη χώρα και μόνο το 41% υποστήριξε ότι είναι «κάτι καλό».
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά σε σχέση με 25 χρόνια πριν. Τότε, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση φαινόταν στους περισσότερους Ιταλούς ως η απάντηση στις αποτυχίες που ταλαιπωρούσαν την Ιταλία από την ενοποίηση της το 1861.

Ο βιομηχανικός Βορράς ευημερεί χάρη στις επιδόσεις στις εξαγωγές και στη σύνδεση με τις γερμανικές εφοδιαστικές αλυσίδες.

Οι ειδικοί στην κεντρική τράπεζα και στο υπουργείο Οικονομικών γνωρίζουν τους κινδύνους μιας εξόδου από την ευρωζώνη για την Ιταλία, την Ε.Ε. και το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Αλλά η μακροχρόνια στασιμότητα που έχει συμπέσει με τη συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη κάνει πολλούς Ιταλούς να βλέπουν το ευρώ ως ένα ζουρλομανδύα.

Δύο παράγοντες, ενισχύουν αυτή την απογοήτευση.

Πρώτον, οι δημοσιονομικοί κανόνες της ευρωζώνης φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί στα μέτρα των Γερμανών, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνθήκες στην Ιταλία. Οι εκκλήσεις των ιταλικών κυβερνήσεων για λιγότερη ακαμψία δεν έχουν εισακουστεί από το Βερολίνο. Δεν είναι αυτό που οραματιζόταν η Ιταλία όταν υπέγραφε για την υιοθέτηση του ευρώ το 1999.

Δεύτερον, οι Ιταλοί αισθάνονται έλλειψη αλληλεγγύης στην προσφυγική και μεταναστευτική κρίση στη Μεσόγειο, μια κρίση που δεν υπήρχε το 1992. Τα τελευταία τρία χρόνια μισό εκατομμύριο άνθρωποι έφτασαν με βάρκες στην Ιταλία. Οι εισροές βρίσκονται σε επίπεδα ρεκόρ φέτος. Η έλλειψη στήριξης από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη θυμώνει την Ιταλία.

Για όσο καιρό η μετριοπαθής αριστερά ή δεξιά κυβερνά την Ιταλία, μπορεί να είναι εφικτό να περιοριστεί αυτή η απογοήτευση με την Ε.Ε. και το ευρώ. Αλλά τα ρήγματα στο Δημοκρατικό Κόμμα αποτελούν το τελευταίο σημάδι πως το κομματικό σύστημα δεν αντέχει στην πίεση.

Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων παραμονεύει στη γωνία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου