Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Νοε 2017


Η Τουρκία και ο Τουρκικός λαός βρίσκονται, εδώ και πολλά χρόνια, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο μιας σύγχρονης «οικογένειας Κορλεόνε» που ακούει στο όνομα Ερντογάν. Όποιος Τούρκος πολίτης, δημοσιογράφος, πολιτικός, ακτιβιστής, δικαστής, αστυνομικός ή στρατιωτικός τολμήσει να αρθρώσει «ενοχλητική» φωνή διαμαρτυρίας ή αντίδρασης, βρίσκεται αυτόματα στο σκοτάδι των Τουρκικών φυλακών που χτίζονται συνεχώς, η μία μετά την άλλη, για να «φιλοξενήσουν» νέους κρατούμενους.

Ο αρχηγός της «φαμίλιας», ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, γεννημένος το 1954 στις φτωχογειτονιές του Κασίμπασα της Κωνσταντινούπολης, ασχολήθηκε με την πολιτική ακολουθώντας μια κάθετη πορεία προς την κορυφή, ανάλογη με πολλούς διάσημους της ίδιας «κατηγορίας» οι οποίοι ξεκίνησαν από το απόλυτο μηδέν.

Μέλη της «φαμίλιας», η γυναίκα του Εμινέ, οι γιοί του Μπιλάλ και Μπουράκ, οι κόρες του Έσρα και Σουμεϊγέ, καθώς και οι γαμπροί του Μπεράτ Αλμπαϊράκ και Σελτσούκ Μπαιρακτάρ πλαισιωμένοι από τον δοτό πρωθυπουργό – εφοπλιστή Μπιναλί Γιλντιρίμ και τον μυστηριώδη αρχηγό της ΜΙΤ Δρα Φιντάν Χακάν. Μια σύγχρονη «οικογένεια Κορλεόνε» με διαφορετικό όνομα.

Οι «δραστηριότητες» του αρχηγού της «οικογένειας» είναι διάσημες σε ολόκληρο τον κόσμο. Ακόρεστη δίψα συγκέντρωσης πλούτου (ο καλύτερα «αμειβόμενος» πολιτικός του κόσμου, σύμφωνα με το Forbes), απολυταρχισμός, μεγαλομανία, φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις πολιτικής ή θρησκευτικής κυριαρχίας, αίσχιστα συμπτώματα νεοπλουτισμού, άριστη δημαγωγική ικανότητα για ταχυδακτυλουργική παραμόρφωση  δεδομένων, περιφρόνηση σε κάθε νομική ή ηθική υποχρέωση προκειμένου να πετύχει ή να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας.

Η σύζυγος του αρχηγού της «οικογένειας» Εμινέ (γεννήθηκε το 1955 και παντρεύτηκε τον αρχηγό της «φαμίλιας» επίσημα μεν το 1974, ανεπίσημα όμως το 1978) οικοδομεί  μέσα στην Τουρκία την εικόνα μιας πιστής μουσουλμάνας η οποία ακολουθεί σεμνή και ταπεινή ζωή, πλήρως ανταποκρινόμενη στην πίστη της. Η πραγματικότητα βέβαια είναι εντελώς διαφορετική. Από τα νιάτα της λάτρευε τα πανάκριβα ρούχα, τα ακριβά αυτοκίνητα και κόντεψε να αυτοκτονήσει, όπως δήλωσε η ίδια, όταν ο αδελφός της την υποχρέωσε να φορέσει μαντίλα στα 15 χρόνια της. Σήμερα όχι μόνο φοράει μαντίλα αλλά κινεί δυναμικά τα νήματα της «φαμίλιας», είτε συμβουλεύοντας τον αρχηγό, είτε συντονίζοντας διάφορες συγκεντρώσεις και ομιλίες. Δηλώνει ότι θεωρεί τα χαρέμια «σχολεία που προετοίμαζαν τις γυναίκες για την ζωή», ενώ δεν ξεχνάει καθόλου τις «νεανικές της αδυναμίες», ακόμα και αν έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την δημόσια εικόνα που καλλιεργεί: Τον Οκτώβριο του 2015 παρέλυσε το κέντρο των Βρυξελλών όταν ήθελε να κάνει τα ψώνια της ανενόχλητη και τον Ιούλιο του 2016 χαρακτηρίστηκε «μανιακή για ψώνια» όταν επισκέφτηκε παζάρι αντίκας στην Βαρσοβίας ξοδεύοντας 44.000 ευρώ! Είναι φανερό ότι η μεγαλομανία του «αρχηγού» για μεγαλοπρεπή παλάτια ανείπωτης χλιδής είναι η μεταδοτική ασθένεια που «κόλλησε» από την γυναίκα του!

Ο πρωτότοκος γιός του αρχηγού της «φαμίλιας»  Μπουράκ Ερντογάν, γεννημένος το 1979, μοιάζει περισσότερο με την μητέρα του: Προσπαθεί να παραμείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς βέβαια να παραλείπει να αξιοποιεί πλήρως τα αγαθά της «φαμίλιας»: Απαλλαγή από τον στρατό, θανατηφόρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα οδηγώντας χωρίς δίπλωμα –φυσικά χωρίς καμιά συνέπεια, «ξαφνική» ενασχόληση με εφοπλιστικές δραστηριότητες, εξαίρεση πλοίων ιδιοκτησίας του από το εμπάργκο της Τουρκίας προς το Ισραήλ μετά το επεισόδιο στο «Μαβί Μαρμαρά» (31 Μαΐου 2010), γάμος και διαζύγιο μέσα στην απόλυτη ομίχλη, όπως ακριβώς και οι «επιχειρηματικές» δραστηριότητες του οι οποίες, ως δια μαγείας, τον μετέτρεψαν σε εφοπλιστή!

Ο μικρότερος όμως γιός της «φαμίλιας», ο Μπιλάλ Ερντογάν, εκφράζει αυθεντικά την παροιμία το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει. Γεννήθηκε το 1981, έκανε μάστερ στο Χάρβαρντ των ΗΠΑ, δούλεψε ένα διάστημα για την Παγκόσμια Τράπεζα, παντρεύτηκε το 2003 και έχει δύο γιούς. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2006, όταν ο πατέρας του είχε ήδη γίνει πρωθυπουργός, επέστρεψε στην Τουρκία για να συντονίζει τις υποθέσεις της «φαμίλιας». Μερικές μόνο από τις κατηγορίες που του έχουν αποδοθεί μέχρι σήμερα περιλαμβάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος, μεταβιβάσεις κρατικής γης ανάλογα με το «τίμημα» που θα καταβληθεί στον αρχηγό της «φαμίλιας» (το καταγεγραμμένο τηλεφώνημα με τον πατέρα του, που μιλούσε για μία πληρωμή ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων δημιούργησε το 2014 ένα τεράστιο σκάνδαλο που αποδόθηκε σε «εχθρούς της Τουρκίας» και κουκουλώθηκε αμέσως), οικονομική διαφθορά, απροκάλυπτες παρεμβάσεις στην λειτουργία των ΜΜΕ, σε διώξεις «αντιφρονούντων» (δημοσιογράφων, στρατιωτικών, δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών κ.ο.κ.ε). Όλες οι δικαστικές υποθέσεις που ξεκίνησαν στην Τουρκία και στην Ιταλία (όπου κατέφυγε το 2015 μέχρι η κατάσταση να τεθεί «υπό απόλυτο έλεγχο» μέσα στην Τουρκία), έχουν κυριολεκτικά θαφτεί. Ρώσοι και Σύριοι έχουν καταγγείλει δημόσια τον Μπιλάλ Ερντογάν, μικρότερο γιό του αρχηγού της «φαμίλιας», για ισχυρούς δεσμούς με δίκτυα τρομοκρατίας και λαθρεμπόριο πετρελαίου από τους τζιχαντιστές, γεγονός που του έχει «χαρίσει» τον τίτλο «Υπουργός Πετρελαίου του Ισλαμικού Κράτους». Για την απρόσκοπτη μάλιστα διεξαγωγή του λαθρεμπορίου πετρελαίου ο Μπιλάλ Ερντογάν έγινε ξαφνικά και αυτός εφοπλιστής -  είναι ένας από τους τρεις μετόχους της BMZ, μιας πολυεθνικής εταιρείας θαλάσσιων μεταφορών!

Τον Μάιο του 2016 η Γερμανική Bild σε δημοσίευμα της αναφέρει ότι η μεγαλύτερη κόρη του Ερντογάν Εσρα, είχε εμπλακεί το 2013 σε σκάνδαλο διαφθοράς μαζί με τον αδελφό της Μπιλάλ. Το 2007 παντρεύτηκε τον Μπεράτ Αλμπαιράκ ο οποίος είναι σήμερα Υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας και προορίζεται για πρωθυπουργός. Ο Μπεράτ Αλμπαιράκ, σύμφωνα με Γερμανικά δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας την άνοιξη του 2017, είναι μπλεγμένος μέχρι τον λαιμό στους φακέλους διαφθοράς γνωστούς σαν «Malta Files».

Η μικρότερη κόρη του «αρχηγού» Σουμεγιέ Ερντογάν, σπούδασε στο Indiana University και έχει μεταπτυχιακό τίτλο από το London School of Economics. Εργάστηκε σαν σύμβουλος του αντιπροέδρου του κόμματος ΑΚΡ όταν ο πατέρας της ήταν πρωθυπουργός ενώ θεωρείται από τον Τουρκικό τύπο πως έχει πολιτικές φιλοδοξίες. Στις 22 Ιουλίου 2015, σύμφωνα με ανάρτηση του Global Research, η Σουμεγιέ Ερντογάν διεύθυνε ένα μυστικό νοσοκομείο στην πόλη Σανλιούρφα, το οποίο παρείχε ιατρική περίθαλψη (προφανώς με εξαιρετικά υψηλό «τίμημα») σε βαριά τραυματισμένους τζιχαντιστές οι οποίοι κατέφθαναν καθημερινά με φορτηγά του τουρκικού στρατού. Στις 14 Μάιου 2016 παντρεύτηκε  τον Σελτσούκ Μπαιρακτάρ ο οποίος είναι σήμερα ένας από τους επικεφαλής της ομάδας που κατασκευάζουν για τον τουρκικό στρατό τα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones), στο εργοστάσιο του πατέρα του.

Άλλα σημαίνοντα μέλη της «φαμίλιας» είναι ο δοτός εφοπλιστής και πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλνιρίμ (ο ίδιος εμπλέκεται στο σκάνδαλο Malta Files και οι γιοί του στο σκάνδαλο Paradise Papers), ο οποίος δημιούργησε μια αμύθητη περιουσία –άγνωστο ακόμα αν ολόκληρη ή ένα μέρος της αποτελεί «βιτρίνα» του αρχηγού της «φαμίλιας» και ο Δρ Φιντάν Χακάν, ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος μέσα στην Τουρκία, ο μυστηριώδης και «αόρατος» αρχηγός της ΜΙΤ, ο οποίος αποτελεί ταυτόχρονα και το μακρύ χέρι του αρχηγού της «φαμίλιας» για όλες τις βρώμικες δουλειές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως κοινή μοίρα όλων ανεξαιρέτως των διεφθαρμένων πολιτικών είναι η απαξίωση, η φυλακή ή ο βίαιος θάνατος. Κάτι ανάλογο είναι φυσικό να συμβεί και στο σημερινό αρχηγό της «φαμίλιας Ερντογάν», ο οποίος συσσωρεύει αμύθητο πλούτο, έχοντας μετατρέψει ολόκληρη την Τουρκία σε γωνιακό κατάστημα της «φαμίλιας» του και τον μισό πληθυσμό της Τουρκίας σε πιστούς υποτακτικούς.

Όπως είναι φυσικό, όλο αυτό το σκηνικό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξασφαλίσει μακροημέρευση στην «φαμίλια» Ερντογάν. Η κάθαρση, αργά η γρήγορα, είναι αναπόφευκτη…


ΥΓ: Από τον Ιανουάριο του 2018, στο πλαίσιο του προγράμματος ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, θα προβάλλεται, με ελεύθερη είσοδο, στο νεοκλασικό μέγαρο του Συλλόγου, ένα ντοκιμαντέρ που αφορά την πορεία του Πολίτικου Ελληνισμού στην σύγχρονη Ελλάδα, με τίτλο «Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, 90 χρόνια 1928-2018». Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ εδώ.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας


Είναι λίγος καιρός τώρα που στην πολιτική του κράτους των Σκοπίων παρατηρείται μία σαφής μεταβολή επί το μετριοπαθέστερον. Η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ και λόγω γενικότερων πολιτικών θέσεων (καθώς στηρίζεται στο σοσιαλδημοκρατικό SDSM, ένα κόμμα δηλαδή πολύ πιο μετριοπαθές σε σύγκριση με το σκληροπυρηνικά εθνικιστικό VMRO του Γκρούεφσκι), αλλά βασικά λόγω πιεστικών πολιτικών αναγκών, καθώς είναι πια ξεκάθαρο ότι η ακραία και μισαλλόδοξη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης έχει παταγωδώς αποτύχει, οδηγώντας στη διεθνή απομόνωση του κρατιδίου και στην όξυνση των εσωτερικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων (πράγμα που δεν είναι απλή εκτίμηση, αλλά έχει ειπωθεί δημοσίως από Σκοπιανούς αξιωματούχους, ενώ εσχάτως επαναλήφθηκε expressis verbis και από τον Σκοπιανό ΥΠΕΞ Ντιμίτροφ), έχει ανακρούσει πρύμναν, επιδεικνύοντας μία εμφανή τάση συμβιβασμού και διαλλακτικότητας έναντι της ελληνικής πλευράς.

Οι εν λόγω εξελίξεις ωστόσο δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο ευοίωνες όσο επιφανειακά δείχνουν. Σε πείσμα λοιπόν του κλίματος ευφορίας που παρατηρείται εσχάτως μεταξύ κάποιων ημετέρων αφελών για αυτή τη λεγόμενη «τάση απομακεδονοποίησης» στο εσωτερικό των Σκοπίων, να πούμε κατ’ αρχάς ότι όλα αυτά βρίσκονται ακόμη σε επίπεδο δηλώσεων και προθέσεων και πάντως δεν φτάνουν καθόλου στην ουσία. Και η ουσία δεν είναι να καταγγέλλεται απλώς από τους νυν κυβερνώντες ο Γκρούεφσκι και οι ακρότητές του, να καυτηριάζεται λεκτικά η διακίνηση αλυτρωτικών χαρτών της «Μεγάλης Μακεδονίας» ή να δρομολογείται η απόσυρση των αγαλμάτων του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου και η μετονομασία του αεροδρομίου από «Μέγας Αλέξανδρος» (σε «Μητέρα Τερέζα» ή «Κίρο Γλιγκόρωφ»). Η ουσία ξεκάθαρα είναι να υπάρξει ρητή άρνηση και αποκήρυξη της ύπαρξης του ψευτομακεδονικού έθνους με όλα τα συμπαρομαρτούντα του («μακεδονική» γλώσσα, ιστορία, εθνική συνείδηση κλπ). Και σε σχέση με αυτά, η σκοπιανή πλευρά παραμένει ασφαλώς ακόμη ανένδοτη (και παρά την προ ημερών τοποθέτηση Κοτζιά ότι πρέπει να μπει στην ατζέντα και το θέμα της «εθνότητας»). Όσο όμως αυτά παραμένουν, κανείς εχέφρων δεν μπορεί να πειστεί ότι όλες οι προαναφερθείσες «υποχωρήσεις» είναι στοιχειωδώς ειλικρινείς κι όχι απλώς τακτικοί ελιγμοί των Σκοπίων με στόχο τον απεγκλωβισμό τους από τη δεινή θέση βιωσιμότητας στην οποία βρίσκονται. Και όσο αυτά παραμένουν, η αλυτρωτική προπαγάνδα θα είναι πάντα δυνητικά ενεργή και οι παρεπόμενοι κίνδυνοι εμφανείς.

Και βέβαια αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι όλη αυτή η επιδεικνύμενη μετριοπάθεια της κυβέρνησης Ζάεφ ανοίγει διάπλατα τον δρόμο (κατά τον νέο κύκλο διαπραγμάτευσης που αρχίζει τον Δεκέμβριο, με διαμεσολαβητή τον γνωστό και μη εξαιρετέο απεσταλμένο του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτζ) για συμβιβασμό στο θέμα του ονόματος. Και όταν μιλάμε για συμβιβασμό, εννοούμε ξεκάθαρα συμφωνία για σύνθετη ονομασία (και ασφαλώς με τη λέξη «Μακεδονία» εμπεριεχόμενη), πράγμα που όντως επίκειται και φυσικά θα είναι απολύτως ολέθριο, αν εμείς οι ίδιοι επίσημα το αποδεχθούμε. Τουλάχιστον η προκλητική αδιαλλαξία του καθεστώτος Γκρούεφσκι (με όλες τις ακραίες γελοιότητες που τη συνόδευαν), όσο κι αν μας εξόργιζε, εν τέλει αποτελούσε μάλλον εχέγγυο για αποτροπή οποιουδήποτε παρόμοιου συμβιβασμού (τον οποίο βασικά η ίδια η τότε σκοπιανή κυβέρνηση δεν επρόκειτο ποτέ να δεχθεί). Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο δυσοίωνα. Και αυτό βεβαίως δεδομένων των εθνομειοδοτικών απόψεων που έχουν επί του θέματος τόσο οι νυν κυβερνώντες μας (εξαιρώ σε κάποιο βαθμό τον ίδιο τον Κοτζιά, αλλά αυτό φυσικά από μόνο του δεν αρκεί), όσο και η νεοταξίτικη και υποταγμένη στα ίδια ξένα αφεντικά (κάποτε δε φερόμενη και ως… πατριωτική) αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η συντριπτική πλειονότητα και του υπόλοιπου πολιτικού προσωπικού της χώρας. Η στάση όλων στο θέμα της ονομασίας είναι πλέον εδώ και πολύ καιρό καταγεγραμμένη - και είναι μία στάση που δεν προοιωνίζεται τίποτε το καλό για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ενώ λοιπόν η επί το μετριοπαθέστερον μεταβολή της στάσης των Σκοπίων δεν είναι ασφαλώς από μόνη της αρνητική (ίσα-ίσα), δείχνει να την καθιστά όμως τέτοια η ελληνική (και πάλι) ανεπάρκεια. Κανονικά θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να αποτελεί μία ιστορική ευκαιρία για τη χώρα μας, ώστε να εκμεταλλευτεί τη δεινή θέση του κακόβουλου γειτονικού κρατιδίου και να χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο την υποχωρητική του στάση σε μια σειρά ζητημάτων (που οφείλεται ακριβώς σε αυτή τη δεινή θέση) για να ξεκαθαρίσει οριστικά και σε βάθος το τοπίο όσον αφορά ολόκληρη την ατζέντα (και κυρίως τα μείζονα θέματα, που είναι η «εθνικότητα» και η ονομασία). Αντίθετα, η σταθερά απερίγραπτη ελληνική διπλωματία δείχνει να ετοιμάζεται και πάλι για μία νέα βαριά ήττα, υποχωρώντας αφ’ ενός ουσιαστικά στο θέμα της εθνικότητας (αρκούμενη ίσως σε γενικόλογες και προφανώς ανούσιες λεκτικές καταδίκες του αλυτρωτισμού από την πλευρά των Σκοπιανών) και αποδεχόμενη αφ’ ετέρου σύνθετη ονομασία. Μία εξέλιξη δηλαδή που προφανώς θα υπερβαίνει (αν τελικά συμβεί) τα όρια της εσχάτης προδοσίας (δημιουργώντας τετελεσμένα, για πρώτη φορά δε υπό επίσημη ελληνική αναγνώριση) και θα είναι φυσικά διπλά ασυγχώρητη, γιατί ακριβώς θα έχει συντελεστεί σε μία τόσο ευνοϊκή για μας θεωρητικά περίοδο. Την ώρα δηλαδή που μέχρι και από επίσημα χείλη (όπως του συνεργάτη του Ζάεφ και βασικού στέελέχους του SDSM Μίροσλαβ Γκάρτσεφ) υπάρχουν πρόσφατες δηλώσεις οι οποίες χαρακτηρίζουν ρητά το δήθεν μακεδονικό έθνος ως «τεχνητό» και ως «εφεύρεση του Τίτο», ποια ελληνική διπλωματική αποστολή θα «τολμήσει» άραγε να πετάξει στα σκουπίδια μια τόσο χρυσή ευκαιρία;

Ευχόμαστε πραγματικά να διαψευστούμε πλήρως, όμως - ως προς το παραπάνω ερώτημα - ειλικρινά τρέμουμε για την απάντηση. Η Παναγιά να βάλει το χέρι της (για μια ακόμη φορά)…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Αναρωτιέται» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

ΤΡΑΓΙΚΗ η τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα και η εμφανής σε απελπιστικά επίπεδα έλλειψη κάθε θετικής προοπτικής καθώς τελειώνει σε λίγο το 2017, ο έβδομος χρόνος της ‘τρόικας’ (τώρα είναι 4 και τους λέμε…ΘΕΣΜΟΥΣ).

Μπροστά μας αναδύεται απειλητικά ο όγδοος χρόνος της δυστυχίας μας και αυτή η πραγματικότητα κάνει επιτακτική, πλέον, την ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς τον φόβο της ΕΞΟΥΣΙΑΣ, αλλά χωρίς υστερικές αντιδράσεις.

Μήπως, θα αναρωτηθούν κάποιοι από τους υποψιασμένους αναγνώστες και αναγνώστριες του blog, τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες ενδέχεται να υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;

Απαντώ, κατηγορηματικά: ΟΧΙ!...

Είναι πλέον διάχυτη η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε ως κοινωνία, Λαός και Έθνος, στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και μαζί και της πατροπαράδοτης «ελληνικής αλληλεγγύης».

Βρισκόμαστε σε βαθύ πηγάδι, όχι σε τούνελ. («Οι Έλληνες είναι χωμένοι σε βαθιά σκατά» είχε πει κάποτε ο τότε Γενικός Διευθυντής του ΔΝΤ Dominique Straus Kahn πριν βουλιάξει ο ίδιος στον βούρκο των δικών του «χαμηλών ενστίκτων...»).

Κολλήσαμε, Συμπατριώτες!...

Εάν με τα δεδομένα που βιώνουμε από τον Μάη του 2010 μέχρι σήμερα και όσα εξυφαίνονται εις βάρος μας σε Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο περάσει τελικά στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια ΚΑΜΙΑ ελπίδα να βρεθεί στέρεο, υγιές, ηθικό κομμάτι γης για να σταθούμε και να σπρώξουμε το Εθνικό μας όχημα, τότε το επόμενο βήμα μας θα είναι ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ…

Θα ακολουθήσει, νομοτελειακά, η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που συνθέτουν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ, συστηματικά και με μεθοδική «πλύση εγκεφάλου» από τα περισσότερα ΜΜΕ, μας «έπεισαν» και το υποκαταστήσαμε με το μικροπρεπές... ΕΓΩ!

Επιτρέψαμε στους επιτήδειους να μας πείσουν υποσχόμενοι «οικονομική ευμάρεια και λεφτά», ότι το νόημα της επιτυχίας είναι ταυτόσημο με το ΕΓΩ…

Οι σκέψεις μου με τίτλο «Κοιμηθήκαμε Εμίρηδες, ξυπνήσαμε Κακομοίρηδες» φιλοξενήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στα blogs.

Λησμονήσαμε τόσο εύκολα και τόσο απερίσκεπτα ότι το ΕΓΩ χρειάζεται και άλλα ΕΓΩ για να εδραιώσει την αυθεντική του ύπαρξη και ότι μέσα στο ΕΜΕΙΣ κάθε υγιές και κάθε αυθεντικό ΕΓΩ άνετα διατηρεί τη δημιουργική αυτοτέλειά του!...

Συν-Έλληνες, συμπατριώτες μου, καιρός να... ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε ξανά το πατροπαράδοτο ΕΜΕΙΣ, που στο παρελθόν μάς οδήγησε να γράψουμε λαμπρές σελίδες στην Ιστορία μας ως Έθνος και ως Λαός…

Πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και πολύχρωμοι ηγέτες και ψηφοφόροι ας αρνηθούμε επιτέλους την εκφυλιστική αντίληψη πολιτικού κόστους και του οφέλους!...

Ας προσπαθήσουμε ΟΛΟΙ μαζί ως Έλληνες κοιτώντας μπροστά μας, να δημιουργήσουμε, έστω αμυδρά, την αίσθηση ότι ακόμη υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ…

Αλλιώς, ο τελευταίος ας φροντίσει, παρακαλώ, να ρίξει την αυλαία, να σβήσει τα φώτα και… Καληνύχτα Ελλάδα!...

ΔΕΝ νομίζω ότι ήταν επιλογή στην ατομική και συλλογική μας οντότητα να διαγράψουμε το ΕΜΕΙΣ και να σουλατσάρουμε «χαζοχαρούμενοι» κραδαίνοντας την προσωπική μας παντιέρα με μοναδική πάνω της γραμμένη λέξη το… ΕΓΩ!...

Θα αντιτάξουν κάποιοι φίλοι αναγνώστες καλοπροαίρετα:
Κύριε Πιπερόπουλε ξεχνάς ότι πάντα μετρούσαμε μπόλικους «ωχ-αδερφιστές;»
ΟΧΙ, βέβαια, ΔΕΝ το ξεχνώ όπως δεν ξεχνώ ότι πάντοτε είχαμε και πολλούς «ατομιστές» που δουλεύαν ΜΟΝΟ «για την πάρτη τους…»

Δυστυχώς, όμως, και με αφορμή το οικονομικό μας δράμα και τις κοινωνικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις του ατομιστές και ωχ-αδερφιστές πολλαπλασιάστηκαν σε βαθμό που αποτελούν πλέον τον κανόνα και όχι τις εξαιρέσεις του…

Θα κατορθώσουμε «ΕΜΕΙΣ» οι Έλληνες, οι Ελληνίδες και τα παιδιά μας να σηκωθούμε ΟΡΘΙΟΙ, να συμπαρασύρουμε στην ανύψωσή μας και όσους Πολιτικούς το τολμήσουν για να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο της Εθνικής μας απαξίωσης επαναφέροντας το πνεύμα της «Ελληνικής Αλληλεγγύης;»

Εσείς τι λέτε;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης 

Τι ακριβώς συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία και ποια είναι η αληθινή φυσιογνωμία του καθεστώτος, πέρα από την προπαγάνδα και τις επιφανειακές προσεγγίσεις; Μια ματιά στα αριθμητικά δεδομένα και τις σχετικές στατιστικές μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση στη γειτονική χώρα. Δεν πρόκειται για αριθμούς που μιλούν για παραγωγή, επενδύσεις και κατανάλωση.
Οι δείκτες της οικονομίας μπορεί να ευημερούν, αλλά η κοινωνία να υποφέρει, όπως άλλωστε γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μπορεί να συμβεί και από τη δική μας εμπειρία, στην Ελλάδα. Επομένως, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την πολιτική κατάσταση μιας χώρας, πρέπει να στρέψουμε την αναλυτική μας ματιά και σε «πολιτικού τύπου» αριθμούς και στατιστικές. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως αυτή της Τουρκίας, οι οικονομικοί δείκτες μπορεί να είναι παραπλανητικοί.

Ομοιότητες Εβρέν-Ερντογάν

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε κάποιους αριθμούς συγκριτικά. Έχουμε, λοιπόν, τα εξής ενδιαφέροντα δεδομένα: Με το πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρέν της 12ης Σεπτεμβρίου του 1980, εκδιώχθηκαν από την τουρκική δημόσια διοίκηση 35.000 υπάλληλοι. Με την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι και σήμερα, απολύθηκαν από το τουρκικό Δημόσιο 124.000 υπάλληλοι.

Η δικτατορία του Εβρέν απομάκρυνε από το στράτευμα 2.000 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Το καθεστώς Ερντογάν μέχρι σήμερα έχει αποστρατεύσει 7.200. Ο δικτάτορας Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 3.854 δασκάλους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το καθεστώς Ερντογάν μέσα σε ένα χρόνο απέλυσε 60.532 δασκάλους. Η δικτατορία του Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 120 καθηγητές πανεπιστημίου. Ο Ερντογάν απέλυσε από τα πανεπιστήμια 4.093 καθηγητές. Επί δικτατορίας Εβρέν, διώχθηκαν 47 δικαστές και εισαγγελείς, ενώ τον τελευταίο χρόνο ο Ερντογάν απέλυσε 4.238 δικαστές και εισαγγελείς.

Επιπλέον τα τελευταία δύο χρόνια έχουν συλληφθεί περισσότερα από 11.000 στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), περιλαμβανομένων των ηγετικών του στελεχών. Από τους συλληφθέντες, οι 4.500 βρίσκονται ακόμα κρατούμενοι στις φυλακές. Αυτές οι συλλήψεις και φυλακίσεις έχουν αποδιαρθρώσει σημαντικά τον διοικητικό μηχανισμό του κόμματος, αφού επηρέασαν 750 τοπικές επιτροπές και οργανώσεις.

Κυκλοφορούν κι οπλοφορούν

Μια ματιά στο θέμα της διακίνησης όπλων είναι επίσης αποκαλυπτική. Με βάση επίσημα στατιστικά στοιχεία, μέχρι το 2012 στην Τουρκία κυκλοφορούσαν 17 εκατομμύρια όπλα, εκ των οποίων το 85% παράνομα. Υπολογίζεται πως το 2016 ο αριθμός των όπλων που έχουν στην κατοχή τους οι πολίτες έφτασε τα 22 εκατομμύρια!

Σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού ιδρύματος Ουμούτ (Ελπίδα), που κάνει εκστρατεία κατά της οπλοφορίας, στην Τουρκία κάθε χρόνο δολοφονούνται κατά μέσο όρο περίπου πέντε χιλιάδες άνθρωποι με τη χρήση αυτών των παράνομων όπλων. Ένα στα δύο σπίτια και ένας στους τέσσερις πολίτες διαθέτουν κάποιου τύπου όπλο. Πρόκειται για μια κοινωνία πλήρως εξοπλισμένη!

Αν λάβουμε υπόψη μας και την έντονη ιδεολογική και πολιτική πόλωση καθώς και τα εντεινόμενα ρήγματα στον κρατικό μηχανισμό, οι προσδοκίες για σταθεροποίηση είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Πηγή SLPRESS.GR


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γιώργος Πετράκης 

Από αύριο με ακόμη άθαφτους τους νεκρούς, και συνανθρώπους μας ακομη να αγνοούνται, θα επανέλθουμε στην κανονική τροχιά. Εξάλλου θα έχουν βουβαθεί οι κραυγές της γυναίκας που τραυματίστηκε στο «μέτωπο» του Πολυτεχνείου.

Ο κ. Τσίπρας θα ανακοινώσει μέτρα για τους πληγέντες, στην Βουλή θα αρχίσει η συζήτηση για το μοίρασμα των δώρων του πρωθυπουργού, η Ρένα Δούρου θα περάσει λίγο στην αντεπίθεση με τα fake news, ο Νίκος Τόσκας επισκέφθηκε την διασωληνωμένη γυναίκα, ο Πάνος Καμμένος θα επιστρέψει από την πολυήμερη περιοδεία στον Καναδά, τα παιδιά του Ρουβίκωνα θα πάρουν μια ανάσα, οι συμμορίες που λυμαίνονται το Πολυτεχνείο και τα Εξάρχεια, θα πάρουν τα ρεπό τους…

Και αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει σαν να μην έγινε τίποτε. Μια κυβέρνηση η οποία ξεκίνησε ως «Ρομπεν των Δασών» και πιστεύει ότι μπορεί να επιβιώσει ως «Ρομπεν των χαζών». Όπου χαζοί όλοι εμείς φυσικά. Έτοιμοι να καταπιούμε ότι μας σερβίρει το γκουβέρνο…

Είναι προφανες ότι η πηγή του κακού και της καταστροφής δεν βρισκεται ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε στον κ. Τσίπρα, τον κ. Σπιρτζη και την κ. Δούρου.

Όμως πλεον για φυσικές καταστροφές έχουν και οι ίδιοι, τις ίδιες ευθύνες με τους προηγούμενους, ενώ για την βία είναι προφανες ότι η ιδεολογική ασυλία και αλληλεγγύη που επιδεικνύουν βάζει ολη την ευθύνη στα δικά τους χέρια.

Ξέρω θα μου πείτε ότι φταίει ο Χαρίλαος Τρικούπης και πιθανόν ο Ελ. Βενιζέλος, αλλα τελικά δεν ήμουν εγώ, αλλα ο κ. Τσίπρας και η κ. Δούρου που διερρήγνυαν τα ιμάτια τους ότι θα τα διορθώσουν όλα γιατί οι προηγούμενοι δεν είχαν την πολιτική βούληση…

Η ευθύνη δεν ανήκει ολη φυσικά σε αυτούς, αλλά ας μην μας θεωρούν εντελως χαζούς: έχουν μέρος της ευθύνης και καλώς η κακώς είναι κυβέρνηση εδώ και τρία χρονιά και οι είκοσι άνθρωποι μαζί και η Μάνδρα, τους πνίγηκαν στα χέρια…

Είναι η ίδια επιχειρηματολογία με το Μνημόνιο.

Απευθυνόμενοι όπως πιστεύουν σε χαζούς, υποσχέθηκαν ότι τα Μνημόνια, όπως και οι πλημμύρες μπορούν να αντιμετωπισθούν με ένα …μπράφ.

Αρκεί να έχεις την πολιτική βούληση και όλα θα πάνε στην άκρη.. Και στα δυο είδαμε που κατέληξαν και πόσο αδίστακτα χρησιμοποίησαν τραγικές καταστάσεις για να κοροϊδέψουν αυτούς που θεωρούν χαζούς.

Γίνεται το ντου του Ρουβίκωνα στο Πεντάγωνο, και αντί να συζητάμε ότι δεν υπήρχε κι αν υπήρχε δεν εφαρμόσθηκε σχέδιο έκτακτης κατάστασης, ησυχάσαμε που κάποιοι έφεδροι θα πάνε μετάθεση στο ..Λουτράκι, ή στο Αιγάλεω, μετα την «οργή» του Υπουργού τους.

Σε ποιους απευθύνονται; Μα προφανώς μας θεωρούν χαζούς. Εδώ ακόμη και ένας Ρουβίκωνας με ειδικές ανάγκες, μπήκε ανενόχλητος στο Πεντάγωνο με το αναπηρικό καροτσάκι του και έφυγε ανενόχλητος…. Ποια μέτρα ασφαλείας και κουραφέξαλα;

Ατιμάζουν την εικόνα των Ελληνικών Ενόπλων Δυναμεων, που τουλάχιστον μέχρι τώρα προσπαθούσαν να διασωθούν από μια πολιτική ηγεσία η οποία το μυαλό της εχει σε ότι εξοπλιστικό πουλιέται ακριβά…. Και η στρατιωτική ηγεσία που απλώς ταυτίζεται και κρύβεται σαν ορντινάντσα πίσω από την σκιά του υπουργού της…

Οι Ρουβικωνες δεν συλλαμβάνονται ούτε προσάγονται ακομη και για μια τέτοια κινηση, επειδή είναι «συλλογικότητες» όπως ομολόγησε στην Βουλή ο επι της …δικαιοσύνης υπουργός κ. Κοντονής. Και ως συλλογικότητες είναι εν δυνάμει σύμμαχοι του καθεστώτος που οικοδομείται . Όχι μόνο για σήμερα. Αλλά για το αύριο, εφόσον τα πράγματα δεν πάνε καλά για τους ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ.

Και απλώς εξηγούν στους χαζούς, ότι δεν έγινε και τίποτε, ούτε καν κακούργημα δεν είναι το ντου στο Πεντάγωνο.

Όσο για το Πολυτεχνείο και τα Εξάρχεια, όπως σωστά παρατήρησε κάποιος σχολιαστής, εκαναν το όνειρο πραγματικότητα: μεταπτυχιακά και μάλιστα με μοναδική δυνατότητα πρακτικής .. Λες να ηταν αυτό που υπόσχονταν η κυβέρνηση για αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Εισαγωγή αναρχικών και μπαχαλακηδων για μαθήματα εξέγερσης στο Πολυτεχνείο; Σπασμένο και καμένο και παλι το κέντρο της Αθήνας, μια αθώα γυναίκα να παλεύει για την ζωή της. Αλλά είναι οι χαζοί που τα καταπίνουν όλα εύκολα.

Και έτσι αυτή την εβδομάδα ο κ. Τσίπρας θα εμφανισθεί και παλι να μοιράζει. Να μοιράζει, ότι μάζεψε από το στύψιμο των πολλών, σε αυτό που νομίζει τελευταίες δεξαμενές εκλογικής πελατείας του. Με το ψέμα αγκαλιά φυσικά, μια και λίγοι είναι εκείνοι οι πραγματικά φτωχοί που θα πάρουν το βοήθημα του. Οι υπόλοιποι είναι οι πληγωμένοι από την κριση συνταξιούχοι, οι επαγγελματίες που απλώς φροντίζουν να δηλώνουν το κατώτερο εισόδημα κλέβοντας την εφορία, τα ΑΦΜ των αλλοδαπών που δηλώνουν το μίνιμουμ εισοδήματος για να εξασφαλίζουν την παραμονή τους στην χωρα και η ΔΕΗ.

Και θα ζητήσει να τον δοξάσουμε γιατί όπως το ψιθυρίζουν τα στελέχη της κυβέρνησης του, πήραμε από τους κατέχοντες και μοιράζουμε στους ασθενέστερους.

Έχουν ταυτισθεί με τον ρόλο τους: των Ρομπέν των Χαζών…

Νομίζουν ότι είμαστε χαζοί. Δεν ξέρουμε από που τα μάζεψαν και ότι θα τα δώσουν για να τα ξαναπάρουν πίσω την άλλη ημέρα. Και μπορεί το πεντακοσάρικο να φθάσει να πληρώσει κάποιος τα φάρμακα του και το ρεύμα του για ένα μήνα, αλλά απομένουν άλλοι έντεκα, στους οποίους θα πληρώνει με τους έμμεσους φόρους και την ανεργία τους, τον κ. Τσίπρα…

Δεν μπορούν να αντιληφθούν πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα αυτά … Με τους αυτόκλητους Ρομπέν, να διαπιστώνουν ξαφνικά ότι δεν υπάρχουν πια χαζοί..

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Σταύρου Λυγερού

Η επίσκεψη του Ερντογάν στις αρχές Δεκεμβρίου επαναφέρει εκ των πραγμάτων το χρόνιο και κρίσιμο ερώτημα του τρόπου που η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την τουρκική επεκτατική πίεση. Και μάλιστα σε μία τόσο δύσκολη περίοδο, λόγω της οξύτατης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία έχει -μεταξύ των άλλων- ως συνέπεια και την ολοένα και μεγαλύτερη επιδείνωση στο επίπεδο των εξοπλισμών.

Αν και η Τουρκία φροντίζει να προβάλει τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της και να συντηρεί το κλίμα έντασης και στο Αιγαίο και στη Θράκη (τελευταία πρόκληση ήταν η επίσκεψη του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Χακάν Τσαβούσογλου), αποφεύγει τις επικίνδυνες έμπρακτες προκλήσεις. Τρεις είναι οι αιτίες:

Πρώτον, το γεγονός ότι ο Ερντογάν «έχει απλώσει πολύ τραχανά» στα ανατολικά του. Έχει ανοικτό στρατιωτικό μέτωπο στη Συρία και η προσπάθειά του να απομονώσει τους εκεί Κούρδους έχει πέσει στο κενό.
Δεύτερον, το γεγονός ότι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα εκ των πραγμάτων λειτουργεί αποτρεπτικά για την Άγκυρα, ενισχύοντας κατ’ αντιδιαστολή τη θέση της Αθήνας στο πολιτικό-διπλωματικό επίπεδο. Το κλίμα για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι πιο αρνητικό παρά ποτέ και στην Ευρώπη και στην Ουάσιγκτον. 
Τρίτον, το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει ανοικτό εσωτερικό μέτωπο και κυρίως ότι ακόμα δεν εμπιστεύεται τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένες και με πεσμένο ηθικό, λόγω των εκτεταμένων εκκαθαρίσεων και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.
 
Ως αποτέλεσμα των τριών παραπάνω, ο Ερντογάν δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει πως ένα είδος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο με σκοπό την εξασφάλιση μίας εύκολης συμβολικής νίκης, μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Φοβάται πως εάν τα πράγματα οδηγηθούν σε ελληνοτουρκική σύγκρουση, οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλη αυτονομία κινήσεων, την οποία ενδεχομένως να εκμεταλλευθούν για να τον ανατρέψουν.

Πολιτικό όπλο η απειλή χρήσης βίας

Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Εάν παρόλα αυτά, ο Ερντογάν αποφασίσει να κάνει κάποια επιθετική κίνηση στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, κατά πάσα πιθανότητα θα επιχειρήσει να δημιουργήσει κάποιου είδους τετελεσμένο με έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στην περιοχή του Καστελορίζου.

Προς το παρόν, πάντως, οι νεοοθωμανοί χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως και οι κεμαλιστές προκάτοχοί τους. Η Άγκυρα θα συνεχίσει με συστηματικότητα να προωθεί τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της, αλλά σε γενικές γραμμές είναι ικανοποιημένη από το γεγονός ότι αφενός έχει καταστήσει αμφίβολο το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, αφετέρου έχει ενισχύσει τα ερείσματά της στη Θράκη παρά τον εμφύλιο μεταξύ ερντογανικών και γκιουλενιστών.

Πρόκειται για στρατηγική, την οποία δρομολόγησε το μετακεμαλικό καθεστώς το 1973 και συνεχίζουν να την εφαρμόζουν οι νεοοθωμανοί. Στο επίπεδο αυτό, άλλωστε, είχε εξαρχής δημιουργηθεί μία όσμωση μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων της Τουρκίας. Αυτή δεν ήταν εκ πρώτης όψεως ορατή, επειδή τα προηγούμενα χρόνια οι νεοοθωμανοί απέφευγαν να υψώνουν πολύ τους τόνους στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Η συγκρατημένη εκείνη στάση τους είχε ανοήτως δημιουργήσει στην Αθήνα τον μύθο για τον «καλό Ερντογάν» και τους «κακούς στρατηγούς».

Χωρίς ρίσκο και μεγάλο κόστος

Στην πραγματικότητα, η συγκρατημένη στάση του νεοοθωμανού ηγέτη οφειλόταν στο γεγονός ότι βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο με το βαθύ κράτος των κεμαλιστών από το 2002. Πιο συγκεκριμένα φρόντιζε να κρατάει χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο, επειδή φοβόταν μήπως οι στρατηγοί προκαλέσουν κάποιο θερμό επεισόδιο, με σκοπό να τον ανατρέψουν.

Το κρίσιμο ζήτημα σ’ αυτή τη φάση είναι ο Ερντογάν να μη θεωρήσει πως μπορεί να δημιουργήσει θετικό για την Τουρκία τετελεσμένο με κάποιου είδους θερμό επεισόδιο, αλλά χωρίς ρίσκο και μεγάλο κόστος. Για τους λόγους που προαναφέραμε, το σημείο-κλειδί είναι το «χωρίς μεγάλο κόστος». Μετά τα Ίμια έχει δημιουργηθεί η εντύπωση στην Άγκυρα πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αν και έχει ακόμα τη δυνατότητα στο στρατιωτικό επίπεδο, δεν έχει τη βούληση να απαντήσει δυναμικά κατά τρόπο που να προκαλέσει ισοδύναμο κόστος στην Τουρκία. Η εντύπωση αυτή έχει διαβρώσει την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός, επειδή ωθεί την Άγκυρα να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Ένα θερμό επεισόδιο, όμως, έχει την τάση να κλιμακωθεί σε σύρραξη. Με άλλα λόγια, εάν ο Ερντογάν υπερβεί ένα όριο κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που στην πραγματικότητα δεν επιθυμεί.  Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αθήνα πρέπει να είναι εξαιρετικά σαφής σ’ αυτό το ζήτημα. Μόνο έτσι θα αποτρέψει μία τέτοια επικίνδυνη εξέλιξη.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ας με συγχωρήσει ο κ. Πάνος Καμμένος, αλλά ειλικρινά δεν κατάλαβα την συλλογιστική του στο πρόσφατο επαίσχυντο επεισόδιο με την εισβολή αναρχοαυτόνομων «χαβαλέδων» στο Πεντάγωνο. Αγανακτισμένος ο υπουργός πήρε-λέει- κεφάλια. Ποιανών; Φαντάρων και δεκανέων; Οι δόλιοι οι καταδρομείς φταίνε; Είμαστε σοβαροί τώρα;

Τι ακριβώς εντολές είχαν κύριε Καμμένε και κύριε Αποστολάκη οι φρουροί για την αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών; Είχε γίνει ποτέ έστω μία σχετική άσκηση προσομοίωσης για την επιχείρηση καταστολής όχλου που θα επιχειρούσε να εισβάλει στο υπουργείο άμυνας.

Ξεχάσατε μήπως τα άλλα κωμικοτραγικά που συνέβησαν επί του προκατόχου σας, Πάνου Παναγιωτόπουλου όταν ο δυστυχής αρχηγός ΓΕΕΘΑ προσπαθούσε να συγκρατήσει με τη…ντουντούκα το μαινόμενο πλήθος των συνδικαλιστών που κόντεψαν να φτάσουν στην πόρτα του υπουργικού γραφείου;

Ε, να λοιπόν που και επί δικής σας υπουργίας είκοσι «αντιεξουσιαστές» των Εξαρχείων παραλίγο να φτάσουν στον υπασπιστή σας και να του επιδώσουν…αντιμιλιταριστικό διάβημα. Επειδή κανείς δεν τόλμησε να τους σταματήσει.

Θεωρείτε λοιπόν ότι οι καταδρομείς φοβήθηκαν το μπόι των γελοίων του Ρουβίκωνα; Όχι κύριε Καμμένε. Τις συνέπειες φοβήθηκαν από το να τους μπουζουριάσουν και να τους αρχίσουν στις ψιλές. Να κλείσουν τις πύλες και να φέρουν τους στρατονόμους για να τους μαζέψουν έναν-έναν απ΄το αυτί. Ποιος θα τους κάλυπτε αν άνοιγε μισό κεφάλι από τους εισβολείς; Ο Βούτσης; ‘Η ο Φίλης;

Ουδείς θα τους προστάτευε κύριε Καμμένε. Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων που τείνουν να πάρουν διαστάσεις επιδημίας, εξαιτίας της ανοχής, για να μην πω ενθάρρυνσης, της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχετε.

Επομένως είναι εντελώς άδικη και καθόλου αντρίκια η μετάθεση ευθυνών στους καταδρομείς και τους κατώτερους αξιωματικούς.

Τα πράγματα είναι απλούστατα. Η είσοδος-έξοδος στο Πεντάγωνο πρέπει να έχει προδιαγραφές ασφαλείας, τουλάχιστον όπως αυτές της αμερικανικής πρεσβείας στη Βασιλίσσης Σοφίας. Δηλαδή δρακόντειες. Δεν παίζουμε ούτε με την εθνικη άμυνα, ούτε με την εθνική ασφάλεια, ούτε εν τέλει με το κύρος του στρατεύματος.

Φανταστείτε να είχαν εισβάλει Κούρδοι ακτιβιστές για «ειρηνική διαμαρτυρία» στο τουρκικό υπουργείο άμυνας. Σας ρωτώ: Θα είχαν βγει ποτέ από μέσα; Ζωντανοί εννοώ…

Δεν είπαμε να γίνουμε Τουρκία, αλλά και σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα τέτοιου είδους «εισβολείς» θα είχαν συλληφθεί πάραυτα. Ας είχαν λοιπόν τις κατάλληλες οδηγίες οι καταδρομείς και θα σας έλεγα εγώ τι θα πάθαινε ο Ρουβίκωνας…Όλα τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες…

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ὁ Πρωθυπουργός μας [;] δὲν ξεχνᾶ:

  • Νὰ πάῃ στὴν κηδεία τοῦ Κάστρο, στὴν ἄλλην ἄκρη τοῦ πλανήτου.
  • Νὰ πάῃ στὸν Μαδοῦρο, γιὰ νὰ τοῦ συμπαρασταθῇ. στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ πλανήτου.
  • Νὰ στρίψῃ  τὸ ἀεροπλάνο καὶ νὰ πάῃ στὴν Γαλλία, στὴν Loreal, γιὰ …ἀγνώστους λόγους.
  • Νὰ πάῃ τέσσερεις (4) φορὲς στὴν Μυτιλήνη γιὰ νὰ δῇ ἀπὸ κοντὰ πρόσφυγες καὶ λαθρομετανάστες.
  • Νὰ πάῃ δύο (2) φορὲς στὶς Βρυξέλλες, γιὰ νὰ κάνῃ τὸν ὑποψήφιο τῆς Ἀριστερᾶς, ἐνᾦ ἤξερε ὅτι θὰ βγῆ τελευταῖος.
Ἀλλά, ὁ Πρωθυπουργός μας [;] ξεχνᾶ:

  • Νὰ πάῃ νὰ δῇ οἰκολογικὲς καταστροφὲς στὸν Σαρωνικὸ καὶ στέλνει τοὺς Κουρουμπλῆδες, ἂν καὶ εἶναι μόλις δέκα (10) χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ γραφεῖο του.
  • Νὰ πάῃ στὰ καμμένα τῆς Ἀττικῆς καὶ στέλνει τοὺς ὑπουργούς του, ἂν καὶ εἶναι μόλις εἴκοσι (20) χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ γραφεῖο του.
  • Νὰ πάῃ νὰ δῇ τοὺς σεισμοπλήκτους τραυματίες καὶ τοὺς συγγενεῖς τῶν νεκρῶν στὴν νότιο Λέσβο, ποὺ ἰσοπεδώθηκε, ἂν καὶ εἶναι μισὴ ὥρα μὲ τὸ ἀεροπλάνο!
  • Νὰ πάῃ νὰ δῇ καὶ νὰ συμπαρασταθῇ στὶς εἴκοσι (20) οἰκογένειες τῶν νεκρῶν καὶ στοὺς πλημμυροπαθεῖς τῆς Δυτικῆς Ἀττικῆς, ἂν καὶ εἶναι μόλις δέκα (10) χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ σπίτι του…
Συγγνώμη ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ ἔνας τεμπελχανάς, ποὺ βαριέται νὰ πάρῃ τὰ πόδια του, ἀκόμη κι ὅταν πεθαίνουν δίπλα του οἱ συμπολῖτες του!

Τέτοιο σούργελο σπάνια συναντᾶς στὴν Πολιτικὴ Ἱστορία τοῦ πλανήτου!!!
Μὰ τῷ θεῷ σᾶς λέω…


Ἀδαλῆς Γεώργιος

Υ.Γ. 1. Ὄχι ὅ,τι οἱ προηγούμενοι ἦσαν καλλίτεροι, ἀλλὰ τόσο ἀναίσθητος ἄνθρωπος, τόσο γαϊδουρόπετσος εἶχε νὰ ἐμφανισθῇ στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Κατοχή! Ἀπορῶ δηλαδὴ μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Δέν ἔχουν κάποιον πού νά μήν βαριέται τόσο πολύ, γιά νά τόν βάλουν νά …κάνῃ τόν Πρωθυπουργό;

Y.Γ. 2. Κάποιος νὰ τοῦ ἐξηγήσῃ ὅτι ὅταν περιοχὲς μιᾶς χώρας πλήττονται ἀπὸ καταστροφές, ὁ Πρωθυπουργὸς πάει ἐπὶ τόπου, στήνει τὸ στρατηγεῖο του καὶ συντονίζει τὰ πάντα! Φθάνει πιὰ μὲ τὴν ὑπέρ-ἀφασία του!!!


Φιλονόη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με προειδοποιήσεις προς την Ελλάδα ο Αλβανός πρωθυπουργός Edi Rama επιχειρεί να κρατήσει στην επικαιρότητα την εθνικιστική ατζέντα του που στρέφεται κυρίως εναντίον της Ελλάδας και ενώ η Αθήνα με μεγάλο ρίσκο, επιχειρεί να αναζητήσει επίλυση των υπαρκτών προβλημάτων στις διμερείς σχέσεις, πριν από την στιγμή όπου η Ε.Ε. θα κληθεί να αποφασίσει για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία.

Ο Edi Rama σε ομιλία του στη συνάντηση των Αλβανών διπλωμάτων και εκπροσώπων της Αλβανικής Διασποράς  δήλωσε ότι η Αλβανία «έχει κακομάθει την Ελλάδα και πλέον δεν θα σιωπήσει στα ιστορικά ζητήματα μεταξύ των δυο χωρών».

Όπως είναι γνωστό η Αλβανία θεωρεί τέτοιες εκκρεμότητες το θέμα της Άρσης του Εμπολέμου με τρόπο που να ανοίγει τον δρόμο για την έγερση περιουσιακού ζητήματος στην Ελλάδα, αναγνώριση Τσάμικου Ζητήματος, και βεβαίως ποτέ δεν έχει εγκαταλείψει το αίτημα για αναγνώριση αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα. Εξάλλου η Αλβανική πλευρά καλλιεργεί τον αλυτρωτισμό εις βάρος της χώρας μας και με την διατήρηση στα Σχολικά βιβλία των χαρτών που εμφανίζουν ως Αλβανικά εδάφη όλη την Ήπειρο μέχρι την Πρέβεζα και την Άρτα.

Ο Αλβανός πρωθυπουργός μάλιστα καλλιεργώντας το ανθελληνικό κλίμα, δήλωσε ότι οι επαφές και συζητήσεις αυτές γίνονται αναλόγως των πολιτικών διαθέσεων της Αθήνας και ότι η Ελλάδα εξαπατά εδώ και πολύ καιρό τους Αλβανούς συνομιλητές της οι οποίοι έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν τον εμπαιγμό αυτό.

Αναφερόμενος και πάλι στο στρατηγικό χαρακτήρα της συνεργασίας της Αλβανίας με την Ελλάδα ο κ. Rama απευθυνόμενος στους Αλβανούς διπλωμάτες τόνισε ότι οι σχέσεις αυτές πρέπει να διευρυνθούν και να αναπτυχθούν, αλλά προϋπόθεση είναι το ξεπέρασμα των εκκρεμοτήτων  που έχουν απομείνει.

Παραπέμποντας στις συνομιλίες που είχαν στην Κρήτη οι κ. Κοτζιάς και Bushati και τις ομάδες εργασίας που συνέστησαν,ο Αλβανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Αλβανία είναι πρόθυμη να συζητήσει με ειλικρίνεια για το μέλλον, και την αντιμετώπιση των θεμάτων αυτών με βάσει τα ευρωπαϊκά πρότυπα και αρχές.

N.M.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Με το βλέμμα του ξένου, η σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης δεν είναι, πλέον, οι συμπαθητικοί και εξωτικοί Ζορμπάδες του ’60, αλλά κάποιοι απείθαρχοι χρεοκοπημένοι που ζητούν διαρκώς δάνεια.
Γράφει ο Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος 

Μ​​ία διάσταση της ελληνικής κρίσης για την οποία έχουμε συζητήσει ελάχιστα είναι η πολιτισμική. Είναι μάλλον φυσικό όταν πρυτανεύουν διαρκώς οι άλλες δύο διαστάσεις της: η οικονομική και η πολιτική. Αλλά είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ οι διχογνωμίες σχετικά με αυτές είναι πολύ έντονες, η σιωπή για την πολιτισμική διάσταση πέφτει τόσο βαριά που καταντά ύποπτη. Κρύβει απώθηση και σύγχυση.

Αν, για παράδειγμα, ζητούσαμε από διανοουμένους να μας περιγράψουν τι εκφράζει σήμερα ο νέος ελληνισμός, πρώτα και κύρια εντός της Ευρώπης, η αμηχανία θα ήταν μεγάλη. Ο νοσταλγός (φανταστικών) μεγαλείων και ο λαϊκιστής (αριστερός ή δεξιός) θα μας απαντούσε με τα συνήθη ελληνοκεντρικά στερεότυπα. Ο δε (ψευτο)προοδευτικός θα απέρριπτε το ίδιο το ερώτημα με τον ισχυρισμό ότι οι εθνικές ταυτότητες είναι ξεπερασμένες στον σύγχρονο κόσμο των πολλαπλών ετεροτήτων. Οσο υπάρχουν, όμως, εθνικά κράτη, οι ταυτότητες αυτές θα παραμένουν κρίσιμες. Ως τη δεκαετία του ’70, η ελληνική κοινωνία επέμενε να αναρωτιέται πάνω στο ποια είναι και ποια θέλει να είναι. Διότι οι ταυτότητες είναι κι ένα καθρέφτισμα του Εαυτού που δεν αφορά μόνο το παρόν του αλλά και το μέλλον του. Ετσι, για παράδειγμα, τόσο τη δεκαετία του ’60 όσο και τη δεκαετία του ’70, τα περιοδικά «Επιθεώρηση Τέχνης» και «Αντί» είχαν ανοίξει δύο μεγάλους διαλόγους για το «τι είναι λαϊκό», ένα ερώτημα καίριο για τον προσδιορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας. Σήμερα αυτά τα θέματα κρίνονται μπανάλ συγκρινόμενα, ας πούμε, με τη συζήτηση για το χι δικαίωμα της τάδε ομάδας.

Βεβαίως, μια εθνική ταυτότητα για να συγκροτηθεί και να νοηματοδοτηθεί θέλει δύο. Εκτός από το πώς βλέπουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας, πρέπει το βλέμμα αυτό να συναντηθεί και να λάβει υπόψη και το βλέμμα του ξένου. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν το εξωτερικό βλέμμα είναι εκείνο ηγεμονικών πολιτισμών που κυριαρχούν στην ήπειρο επί αιώνες. Μόνο που εδώ η απάντηση είναι πιο εύκολη αλλά, φευ, πιο απογοητευτική. Η σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης δεν είναι, πλέον, οι συμπαθητικοί κι εξωτικοί Ζορμπάδες του ’60, που είχαν να προσφέρουν μια αυθεντική και ποιητική πρόταση ζωής στους βόρειους προτεστάντες (εξ ου και τα δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας σε Ελληνες ποιητές). Είναι, αντιθέτως, κάποιοι απείθαρχοι χρεοκοπημένοι που ζητούν διαρκώς δάνεια, κι έχουν με την Ευρώπη μια σχέση έντονης αμφιθυμίας. Θέλουν τα λεφτά της, αλλά στέκονται σκεπτικιστικά απέναντι στις αξίες της.

Αντεξαν βέβαια κοινωνικά την κρίση διότι είναι καπάτσοι, αλλά προς μίμηση σίγουρα δεν είναι. Είναι, εντέλει, μια «ειδική περίπτωση», όπως αρέσκονται να μας χαρακτηρίζουν. «Παιδί μας κι αυτό αλλά με πρόβλημα».

Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο ελληνικός εξαιρετισμός δεν αντιμετωπίζεται πάντα ως κάτι προβληματικό από την ημεδαπή διανόηση. Θεωρείται, ίσα ίσα, μέρος του διαχρονικά αντιστασιακού «χαρακτήρα» του Ελληνα απέναντι στον υποτιθέμενο ισοπεδωτισμό της παγκοσμιοποίησης. Αυτός είναι, όμως, ένας αρνητικός αυτοπροσδιορισμός.

Ποια θέλει να είναι σήμερα η θετική συμβολή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό; Το πολιτικό ειδικό βάρος μιας μικρής χώρας είναι δεδομένο και δεν θα αλλάξει ποτέ. Υπάρχει όμως το πνευματικό και, ιδίως σήμερα, το επιστημονικό κεφάλαιο, που δεν προσδιορίζονται αναγκαστικά από το μέγεθος.

Το πνευματικό κεφάλαιο της χώρας μας υπάρχει και είναι υψηλών προδιαγραφών και στις τέχνες και στα γράμματα. Το θέατρο, η λογοτεχνία, τα περιοδικά ιδεών, οι εκδότες παράγουν, δεδομένων των συνθηκών, έργο επιπέδου ισάξιου με εκείνα του εξωτερικού. Το επιστημονικό δεν είναι ούτε αυτό αμελητέο αλλά δεν έχει κουλτούρα επιχειρηματικότητας, δεν βρίσκει εύκολα χρηματοδότηση, υπερφορολογείται και το αξιότερο μεταναστεύει εκτός. Το κυριότερο όμως είναι ότι λείπουν οι θεσμοί που θα συγκεντρώσουν αυτές τις διάσπαρτες δυνάμεις, και θα τις αξιοποιήσουν πολλαπλασιαστικά. Τα πανεπιστήμιά μας παραπαίουν μέσα στην εσωστρέφεια, την ανομία, τη μη διεθνοποίηση, την έλλειψη κινήτρων και πόρων. Ούτε και το επιστημονικό κεφάλαιο που διαπρέπει στην Εσπερία έχουμε καταφέρει να αξιοποιήσουμε. Οι διακεκριμένοι Ελληνες καθηγητές του εξωτερικού που κινητοποιήθηκαν στα συμβούλια των ΑΕΙ, με τον νόμο Διαμαντοπούλου, λοιδορήθηκαν κι έφυγαν απογοητευμένοι. Πρέπει να βρούμε τρόπο να τους ξαναφέρουμε. Κάτι που ονειρεύομαι στην Ελλάδα είναι ένα διεθνές ινστιτούτο, διεπιστημονικού χαρακτήρα, που θα προσκαλεί και θα στεγάζει ερευνητικά κάθε χρόνο μερικούς από αυτούς τους «άριστους» του εξωτερικού. Η δική τους εξωστρέφεια μπορεί να εμπλουτίσει με νέες παραστάσεις τη δική μας συχνά αυτοαναφορική ματιά.

Για να είναι, τέλος, συμπαγής μια εθνική ταυτότητα, πρέπει να καταφέρει να συναρθρώσει αρμονικά την υψηλή κουλτούρα με τη λαϊκή. Η τελευταία έχει πάντα βιωματικό χαρακτήρα. Στην ελληνική περίπτωση έχει ξεχάσει πού να αναφέρεται από τότε που το λαϊκό ταυτίστηκε με το κιτς. Σε κάθε περίπτωση, η ιδεολογία της μιζέριας, του εθνικού κομπλεξισμού και της αυτοθυματοποίησης, που συνόδευε πάντα τον ελληνικό λαϊκισμό, είναι καιρός να αφεθεί στο περιθώριο. Είναι ανάγκη η Ελλάδα να απαλλαγεί από το ασήκωτο βάρος της Ιστορίας της και να ξανα-ανακαλύψει εκείνο το μοντέλο ζωής που συνδυάζει μια ανάλαφρη ύπαρξη με τη συγκλονιστική ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντός της κι ενός ήπιου κλίματος στα μέτρα του ανθρώπου.
Απέναντι στην ποίηση της ήττας πρέπει να θριαμβεύσει ξανά η καταφατική ποίηση του Εμπειρίκου όταν έγραφε στην «Οκτάνα»: «Οχι! Οχι! Δεν βρίσκεται η χαρά στην άλλη όχθη μόνο! ...είναι παντού για όσους μπορούν να σπάσουν τα δεσμά των».

* Ο κ. Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας, διευθυντής του ΠΜΣ «Διακυβέρνηση και Επιχειρηματικότητα», αρχισυντάκτης της «Νέας Εστίας».
"Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η αρχική σκέψη ήταν το άρθρο αυτό να ήταν τουλάχιστον στο όριο του να χαρακτηριστεί υβριστικό. Η οργή για την κατάντια του δήθεν κράτους που διαθέτουμε ξεχειλίζει. Άνθρωποι πεθαίνουν και άλλοι τη γλιτώνουν από τύχη, διότι πολλοί που εξελέγησαν να κάνουν αυτά που αλλού είναι αυτονόητα δεν κάνουν τη δουλειά τους, είτε διότι είναι απλώς ανίκανοι και φελλοί, είτε διότι υποφέρουν από πλήθος ιδεοληψιών που τους καθιστούν ανίκανους να λάβουν αποφάσεις. Δηλαδή επικίνδυνους.

Γράφει ο Μιχαήλ Βασιλείου

Η εικόνα των τελευταίων ημερών τα λέει όλα. Εποχούμενο δολοφόνοι πυροβολούν τα ΜΑΤ έξω από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και μεροκαματιάρηδες αστυνομικοί που δεν τα βγάζουν πέρα όπως η πλειοψηφία της κοινωνίας και μαζί στο μεροκάματο του τρόμου παίρνουν τις αγωνίες τους και τις σκέψεις τους, κινδυνεύουν… με λύτρωση από αυτά, διά της αποδημίας εις Κύριον…
Λίγες μέρες αργότερα, ανακαλύπτουμε ότι για 40 χρόνια δεν έκανε κανείς τίποτα, ακόμα και για πράγματα τα ποία συζητάμε συνεχώς, κάποια εκ των οποίων θα μπορούσαν εύκολα να έχουν γίνει. Περιοχές μετατρέπονται σε επαρχίες του Μπανγκλαντές κατά την περίοδο των Μουσώνων. Περιουσίες χάνονται, κυρίως όμως στέγη που είναι το τελευταίο που έχει μείνει σε πολλούς ανθρώπους των περιοχών αυτών.

Περίπου μια εικοσάδα συνάνθρωποί μας χάνονται, εντελώς άδικα, από 26 και 35 χρονών, αφήνοντας μωρά παιδιά και συζύγους πίσω, έως γερόντια τα οποία η τύχη τους εγκατέλειψε ξαφνικά και είχαν έναν βίαιο και βασανιστικό θάνατο. Θα μπορούσε να είναι αδερφός, αδερφή, συγγενής, πατέρας, μητέρα, παππούς, γιαγιά…

Κι εκεί που καθόμαστε παγωμένοι και άλαλοι εμπρός στη νέα τραγωδία που μας έχει πλήξει, έρχεται η ημέρα του Πολυτεχνείου και μια ευάριθμη ομάδα εγκληματιών κάνει την περιοχή των Εξαρχείων πολεμική ζώνη. Κατά τη διάρκεια της βίαιης αυτής σύγκρουσης όπου όλα φλέγονται, σημειώνεται το δεύτερο περιστατικό… δικηγόρος δέχεται ναυτικού τύπου καπνογόνο και πλέον παλεύει για τη ζωή της.
Το δέχθηκε στο πόδι και οι εικόνες που δημοσιοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ δεν «στερούνταν» κάτι σε φρίκη σε ποσότητα φρίκης από αυτές στη Συρία και άλλα πολεμικά μέτωπα. Η γυναίκα κινδύνευε να γίνει λαμπάδα… μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και μας παρηγορούσε το γεγονός, ότι όπως είχε λεχθεί, η ζωή της δεν διατρέχει κίνδυνο.

Αίφνης, μετά από εξάωρη επέμβαση, μαθαίνουμε ότι βρίσκεται στην εντατική και χαροπαλεύει, ενώ ακόμα κι αν ζήσει δεν υπάρχει ενημέρωση εάν το πόδι της θα επανέλθει ή θα απαιτηθούν «δραστικές ιατρικές επεμβάσεις» και ποιος ξέρει τι άλλο. Την ίδια στιγμή, η αστυνομία δηλώνει ικανοποιημένη, επειδή εκτέλεσε κυκλωτικό ελιγμό λέει και κατάφερε να συλλάβει καμιά 25αριά νοματαίους.

Το ερώτημα προς την πολιτική και φυσική ηγεσία της αστυνομίας, είναι πόσο καιρό τους πήρε για να κάνουν αυτόν τον μαγικό ελιγμό και για ποιον λόγο δεν τον έκαναν νωρίτερα. Είναι ανίκανοι και ακατάλληλοι οι επιχειρησιακοί διοικητές, ή μήπως δεν επιτρεπόταν από την πολιτική ηγεσία, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουμε αναγάγει σε δόγμα την… παθητική αντίσταση λες και τα ΜΑΤ αποτελούνται από απογόνους του Μαχάτμα Γκάντι;

Επίσης, ας μην επιχαίρουν, διότι ο αντίπαλος προσαρμόζεται, σήμερα… την «έφαγαν» την προσποίηση, αύριο θα κάνουν κάτι άλλο. Τα ξέχασαν τα του 2014 όταν τους πετούσαν οικιακές συσκευές από ταράτσες πολυκατοικιών και ψαχνόντουσαν χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν; Αρχίζουν τώρα τα ίδια;

Δεν καταλαβαίνει κανείς τους. Εάν δεν ασκήσουν πολιτική σκληρής αποτροπής ώστε να ξέρει όποιος σηκώσει μολότοφ ότι μπορεί να ξαπλώσει κάτω από πλαστική σφαίρα ή οποιοδήποτε άλλο «μη φονικό» (όσο γίνεται, αν είναι να πεθαίνει απλός απροστάτευτος κοσμάκης, ας πεθάνουν αυτοί) όπλο, δεν πρόκειται να σταματήσει η κλιμάκωση. Χειρότερη θα γίνεται η κατάσταση.

Δεν κάνει σε κανέναν εντύπωση, ότι η «διεθνής» των δήθεν «αντιεξουσιαστών» βρήκε καταφύγιο στην Αθήνα; Δεν βλέπουν πόσες εθνικότητες «πλάκωσαν» εδώ, αφού πήραν χαμπάρι ότι… Μαζεύτηκαν εδώ για την επαναστατική τους γυμναστική, αφού «μέτρησαν» τους κυβερνώντες και τους βρήκαν χαρακτηριστικά λειψούς.

Ποιος έχει «άντερα» να δώσει εντολή να λυντσάρουν στα δικαστήρια τους «ευαίσθητους» που μαζεύονται στην Ευελπίδων για «συμπαράσταση» στους «αγωνιστές» που διώκονται; Οι οποίοι μάλιστα αποδέχονται τους γνωστούς και μη εξαιρετέους πασίγνωστους δικηγόρους, ακολουθώντας όταν τους βολεύει τους κανόνες του κράτους, την ανατροπή του οποίου ευαγγελίζονται. Έχει… καλά παιδιά η ομάδα των διαμαρτυρόμενων μέσα.

Πάμε και στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπου ένας οργίλος – ως συνήθως – Πάνος Καμμένος, «ξήλωσε» λέει τη φρουρά, ενώ υπενθυμίστηκε ότι αυτή προερχόταν από μια μονάδα, εκ των πλέον ετοιμοπόλεμων στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και είναι. Ήταν ανίκανοι να προστατεύσουν το υπουργείο και τα Επιτελεία; Όχι. Κάθε άλλο.

Ποιοι ήταν όμως οι κανόνες εμπλοκής που είχαν στα χέρια τους; Μέχρι που μπορούσαν να φτάσουν για να το κάνουν; Ποιο είναι το μήνυμα που περνάει στην εξωτερική απειλή όταν ρίχνουν τις ευθύνες στον εύκολο στόχο, ο οποίος μάλιστα ως εκ της θέσεώς του δεν του επιτρέπεται να μιλήσει;

Και αν δεν είναι σαφείς οι οδηγίες, πόσο δύσκολο είναι να κατανοήσουν, ότι την όποια αποστολή δεν πρόκειται να τη φέρει σε πέρας η πλέον «ελίτ» δύναμη του πλανήτη; Για να μην πιάσουμε το ότι επρόκειτο για μνημείο μωρίας η απόφαση να ανατεθεί στη συγκεκριμένη «αερομεταφερόμενη» μονάδα η φύλαξη ενός κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας.

Πάλι οι χαμηλόβαθμοι θα πληρώσουν την ανάγκη να μείνουν στο απυρόβλητο σαπιοκοιλιάδες πολιτικοί και στρατιωτικοί, με αμφότερους μάλλον να ενδιαφέρονται περισσότερο για το πολιτικό τους μέλλον και όχι τα ιερά και όσια που έχουν αναλάβει να προασπίσουν από τις θέσεις που τους εμπιστεύθηκε είτε η πατρίδα είτε η κοινωνία.

Δυστυχώς, όλοι αυτοί οι τύποι, προβεβλημένοι πολιτικοί, ανώτατοι στρατιωτικοί, ανώτατοι αστυνομικοί, κ.λπ. κάποιοι εκ των οποίων είναι γνωστό ότι αποτέλεσαν παράσιτα, είτε διότι δε δούλεψαν ΠΟΤΕ στη ζωή τους, είτε διότι η ανέλιξή τους οφείλεται στο μεγαλύτερο ταλέντο τους στις δημόσιες σχέσεις και το «γλείψιμο» των πολιτικών, αποδεικνύουν τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό κράτος.

Μετατρεπόμαστε ταχύτατα σε κράτος-παρία, αναξιόπιστο, ανερμάτιστο, αναποτελεσματικό, λειψό παντού, χαρακτηρισμοί που ταιριάζουν «γάντι» στους υποτίθεται «ηγήτορες», εκ των οποίων δε βρέθηκε ένας να παραιτηθεί και να πει «ως εδώ και μη παρέκει». Ένας που να βγει και να πει τα πράγματα με το όνομά τους, δείχνοντας τους ενόχους, όσο βρίσκεται σε θέση που δικαιολογεί το να γνωρίζει από πρώτο χέρι.

Τίποτα. Μηδέν εις το πηλίκο. Και όποιος νομίζει ότι την κριτική την επιφυλάσσουμε μόνο για την κυβέρνηση, απλά κάνει λάθος. Δυστυχώς, η χώρα σαπίζει εκ των έσω. Νομίζουν τα κόμματα ότι δεν βλέπουμε τα πολύχρωμα αρπακτικά, πεινασμένα για εξουσία και ρεμούλα, από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη, να έχουν πάρει θέσεις, ή την αναπαλαίωση με φθαρμένα υλικά και το κληρονομικό δίκαιο σε πλήρη ισχύ όπου και να κοιτάξεις;

Τους βλέπουμε. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα… η χώρα χρειάζεται μια μεγάλη επανάσταση. Διότι στις σημερινές συνθήκες, ΔΕΝ υπάρχει φυσιολογικός πετυχημένος άνθρωπος που να ανακατευθεί με τα σκατά… συγνώμη, με την πολιτική θέλαμε να πούμε και να επιχειρήσει να αλλάξει κάτι, να δημιουργήσει κάτι, όπως έκανε στην επαγγελματική του διαδρομή.

Η σκηνή είναι ανοικτή για τους κρατικοδίαιτους λαμογιαραίους και κοπρίτες της Μεταπολίτευσης. Ακόμα. Αριστερούς και δεξιούς. Όποιος νομίζει πως κάτι αλλάζει, είναι βαθιά νυχτωμένος. Βαθύτερα στον βούρκο μας σπρώχνουν πατώντας μας στο κεφάλι.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο πολύμηνος εγκλωβισμός χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στα νησιά του Αν. Αιγαίου έχει δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες με τις τοπικές κοινωνίες να βρίσκονται πλέον στα όρια τους.

Συγκεκριμένα, επεισόδια σημειώθηκαν χθες στο χωριό Χαλκειός της Χίου, που γειτνιάζει με τον καταυλισμό προσφύγων και μεταναστών της ΒΙΑΛ, μεταξύ ομάδας προσφύγων και μεταναστών και δύο κατοίκων του χωριού.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει ο Σταθμός Αιγαίου της ΕΡΤ, είχε προηγηθεί σοβαρότατο επεισόδιο, όταν οι δύο κάτοικοι (πατέρας και γιος) φέρεται να προσπάθησαν να εμποδίσουν πρόσφυγες να πάρουν διάφορα είδη από το θερμοκήπιό τους, που απέχει περί τα 200 μέτρα από το καταυλισμό της ΒΙΑΛ. Στις φωνές έτρεξαν και άλλοι πρόσφυγες, κοντά στην αγροτική καλλιέργεια όπου σημειώθηκε το συμβάν. Ευτυχώς όμως η επέμβαση της αστυνομίας απέτρεψε τα εκτεταμένα επεισόδια.

Οι ίδιες πληροφορίες, που αποδίδονται σε αστυνομικές πηγές, κάνουν λόγο για προσαγωγή 10 προσφύγων, που εξετάζονται ο καθένας ξεχωριστά για την ανάμιξή τους στα επεισόδια. Επίσης, προσήχθησαν οι δύο κάτοικοι του Χαλκειούς, ηλικίας 45 και 73 ετών, με τον πατέρα να διακομίζεται στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους. Κατασχέθηκαν, επίσης, πέντε πλαστικές σακούλες με διάφορα λαχανικά, καθώς επίσης και μια κυνηγετική καραμπίνα.

Επίσημη ενημέρωση αναμένεται σήμερα από την Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση.

Επεισόδια σημειώθηκαν, όμωςς και κατά τη διάρκεια της χθεσινής νύχτας, στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης μεταναστών και προσφύγων στη Μόρια της Λέσβου, κυρίως στον χώρο φιλοξενίας των περίπου 350 ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων.

Σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, τα επεισόδια ξεκίνησαν στις 12 τα μεσάνυχτα και συνεχίστηκαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Προκλήθηκαν υλικές ζημιές στις εγκαταστάσεις της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, και σε χώρο όπου στεγάζεται μια μη κυβερνητική οργάνωση, αλλά και σε οικίσκους διαμονής.

Για την αντιμετώπιση της κατάστασης υπήρξε παρέμβαση ισχυρής αστυνομικής δύναμης, παρουσία εισαγγελέα.

Δήμαρχος Λέσβου: Δεν θα μετατραπούμε σε ανοιχτή φυλακή

Στο μεταξύ θα «νεκρωθεί» σήμερα η Λέσβος από τη σημερινή γενική απεργία που έχει κηρυχθεί με αίτημα τον απεγκλωβισμό προσφύγων και μεταναστών από το νησί. «Για να βγάλει τη θηλιά που της έχουν περάσει στον λαιμό» δήλωσε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος, Σπύρος Γαληνός, για τη σημερινή απεργία, στην οποία συμμετέχουν οι πάντες στο νησί. Αυτοδιοίκηση, παραγωγικοί φορείς, εργαζόμενοι. Το βασικό αίτημα των νησιωτών είναι ο «απεγκλωβισμός των περίπου 8.500 προσφύγων και μεταναστών, που ζουν σε δομές στη Μυτιλήνη των 32.000 κατοίκων».

Οι απεργοί επιδιώκουν «η φωνή της Λέσβου να ακουστεί δυνατά και να φθάσει μέχρι τα κέντρα αποφάσεων στην Αθήνα. Να αλλάξει η πολιτική που υποβάλλει το νησί στο μαρτύριο της σταγόνας. Να απεγκλωβιστούν άμεσα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ζουν οι περισσότεροι σε άθλιες συνθήκες. Η Λέσβος δεν είναι ανοικτή φυλακή, ούτε θα επιτραπεί σε κάποιους να την βλέπουν σαν τέτοια» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Γαληνός.

Για τις 11.00 έχει προγραμματιστεί κεντρική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Σαπφούς και πορεία διαμαρτυρίας για τις 17.00 με σημείο εκκίνησης την ίδια πλατεία.

Στο μεταξύ, περίπου 7.000 πρόσφυγες και μετανάστες του καταυλισμού της Μόριας, όπου οι υποδομές είναι για στέγαση 2.200 ατόμων και ύδρευση και υγιεινή για 800, ξύπνησαν μέσα στη λάσπη. Ανάμεσα τους και περισσότερα από 500 παιδιά κάτω των 10 ετών που ζουν σε καλοκαιρινές σκηνές κάτω από τη βροχή. Όπως έγινε γνωστό, πολλά από τα παιδιά ξύπνησαν με πυρετό, αφού δύο μέρες τώρα βρέχονται και ζουν μέσα στις λάσπες. Μέσω σελίδων κοινωνικής δικτύωσης, γίνεται έκκληση σε γιατρούς να σπεύσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους «στη ζούγκλα της Μόριας», όπως αποκαλείται ο καταυλισμός, κατ΄ αντιστοιχία εκείνου στο γαλλικό Καλαί, γνωστού ως «ζούγκλα του Καλαί».

Σε ανακοίνωσή της η Κίνηση Πολιτών της Λέσβου «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο» σημειώνει: «Η περιοχή της Μυτιλήνης των 32.000 κατοίκων φιλοξενεί πάνω από 8.000 πρόσφυγες και μετανάστες. Το 0,3% του πληθυσμού της χώρας φιλοξενεί το 10% των προσφύγων-μεταναστών. Αυτή η αναλογία πρέπει άμεσα να αλλάξει, να ανατραπεί. Δεν ανεχόμαστε να βιώσουν οι πρόσφυγες και μετανάστες έναν χειμώνα χειρότερο από τον περσινό, πολλοί απ' αυτούς σε καλοκαιρινές σκηνές, στο κρύο και στις λάσπες, ενώ η παρουσία τόσων χιλιάδων ανθρώπων επηρεάζει και τη ζωή στη μικρή μας κοινωνία». Η οργάνωση προτείνει «άμεση μεταφορά των ευάλωτων ομάδων (οικογένειες, ανήλικοι ασυνόδευτοι) στην ηπειρωτική Ελλάδα και άμεση ενοικίαση δωματίων, ξενοδοχείων και κατοικιών για τους υπεράριθμους της Μόριας».

Καταλήγει: «Αποδοκιμάζουμε τους ξενόφοβους και ρατσιστές που αυτές τις μέρες στρέφονται ξανά εναντίον των προσφύγων. Καλούμε τους πολίτες να εκφράσουν τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και μετανάστες και να αποδοκιμάσουν κάθε εκδήλωση ξενοφοβίας και ρατσισμού».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Τ​​ο μάταιο κάθε καταγγελίας, το ατελέσφορο της διαμαρτυρίας παγιώνουν την παθητικότητα των πολιτών. Εχουμε όλοι πεισθεί ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Επομένως, περιττεύει κάθε προσπάθεια.

Αρκετά χρόνια πριν από τη χρεοκοπία, την επιτρόπευση, τη δίχως προσχήματα υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, ήταν προκλητικά φανερή η κοινωνική μας αποσύνθεση και κρατική διάλυση. Οι επιφάσεις του τάχα και πολιτικού συστήματος υπηρετούσαν μόνο τη συντήρηση ψευδαισθητικών εντυπώσεων, όχι κοινωνικές ανάγκες και στοχεύσεις. Η παντομίμα της «δημοκρατίας» κάλυπτε την ωμή και χυδαία καταλήστευση του κράτους από τον υπόκοσμο της καμαρίλας των κομμάτων. Η τσοχατζοπούλεια εκδοχή διαχείρισης της εξουσίας ήταν ο κανόνας για ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό της χώρας – αν υπήρχαν εξαιρέσεις, βαρύνονται με την ενοχή της ειδεχθούς κακουργίας, επειδή, ενώ ήξεραν, σιωπούσαν.

Η διαφθορά και σήψη των κομμάτων έγινε αχαλίνωτη και ακατανίκητη, όταν προσέλαβε τη δυναμική της γάγγραινας, με τη «διαπλοκή»: Δηλαδή, όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας όπλισε την κομματική εξουσιολαγνεία με τη δυνατότητα να φαμπρικάρει «κροίσους» προσφέροντας αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών του Δημοσίου. Και να παραχωρεί σε ιδιώτες την εξουσία πλύσης εγκεφάλου των μαζών με εμπορικά ΜΜΕ.

Μέσα σε ελάχιστα χρόνια τα τηλεοπτικά κανάλια μετάλλαξαν ριζικά την ελλαδική κοινωνία: Εκβαρβάρωσαν τη γλώσσα, μείωσαν δραματικά την εκφραστική της δυναμική και αλλοίωσαν βάναυσα την αισθητική της, την ευφωνία της. Το στραπατσάρισμα της γλώσσας έχει πάντα συνέπειες στη νοο-τροπία (τρόπο-του-νοείν), συνέπειες στη συμπεριφορά, στα γούστα, στις προτιμήσεις και αξιολογικές αποτιμήσεις. Προγραμματικός στόχος της εμπορικής τηλεόρασης είναι να διεγείρει στον τηλεθεατή και να οξύνει τις καταναλωτικές του ορέξεις, να τον κάνει ευάλωτο από τις εντυπώσεις, εύπιστον αποδέκτη της εικονικής πραγματικότητας. Και, οπωσδήποτε, αποδεσμευμένον από εθνικές και πατριωτικές «προκαταλήψεις», αναστολές καλλιέργειας και ήθους.

Γνωστές και χιλιοειπωμένες αυτές οι διαπιστώσεις, ποιος ο λόγος να τις επαναλαμβάνουμε; Ακριβώς επειδή η επίμονη επανάληψη είναι η μάχη που δίνουμε οι πολίτες για να σώσουμε την ανθρωπιά μας, τα όποια μέτρα ή κριτήρια ποιότητας στη ζωή μας. Το κυριότερο όπλο των έχθιστων αντιπάλων μας, επαγγελματιών της εξουσίας και κερδεμπόρων της τηλεθέασης, είναι ο δικός μας εφησυχασμός, η απογοήτευση και παραίτησή μας, ο συμβιβασμός μας με τη «μοίρα» μας, η παραδοχή ότι «δεν γίνεται τίποτα», «πάντα έτσι ήταν», οι δυνάστες μας «έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι».

Οι δημοσκοπήσεις είναι ίσως ένας δείκτης αντίστασης, όταν οι δημοσκοπούμενοι πολίτες αρνούνται να δώσουν αυτοδυναμία σε κάποιον από τους εμπαίκτες μας. Αλλά αυτό δεν αρκεί, δεν δηλώνει την επίγνωση του εμπαιγμού που συνεχίζεται αμείωτος τόσο από τους κυβερνώντες όσο και από την αντιπολίτευση. Εμφάνισε ποτέ η Ν.Δ. συγκεκριμένο προγραμματισμό (όχι ρητορικές αοριστίες και γενικόλογες επαγγελίες) για ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα; Μίλησε ποτέ για εξ υπαρχής σχεδιασμό της οργάνωσης και λειτουργίας κάθε υπουργείου; Δεσμεύτηκε ποτέ με συγκεκριμένη επαγγελία μέτρων για την απαλλαγή της κοινωνίας από τον καθημερινό εφιάλτη του παρακράτους των Εξαρχείων; Ψέλλισε έστω ποτέ κάποια πρόταση διαχείρισης της οικονομίας διαφορετική από τις προκρούστειες μεθόδους της διεθνούς τοκογλυφίας;

Ο κ. Μητσοτάκης μοιάζει ένα τυπικό προϊόν του ολοκληρωτισμού των ΜΜΕ, ένας διαχειριστής εντυπώσεων παγιδευμένος από τους διαφημιστές στην κοινοτοπία. Η Ν.Δ. δεν παράγει πολιτική, δεν παρήγαγε ποτέ πολιτική, επαγγελλόταν πάντοτε κατορθώματα διαχειριστικής πρακτικής. Διότι δεν είχε ποτέ κοινωνική πρόταση, κάποιον στόχο διαφορετικόν από τα σκοπούμενα του Ιστορικού Υλισμού. Οι επιφάσεις «πατριωτισμού» ή εμμονής σε παραδοσιακές «αξίες» έκαναν εναργέστερο το τραγικό κενό απουσίας κριτηρίου ποιότητας ή «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, διαφορετικού από τον καταναλωτισμό.

Την περασμένη Κυριακή διακόσιες τόσες χιλιάδες Ελλαδίτες πήγαν εθελοντικά στην κάλπη, να βεβαιώσουν τη νοσταλγία τους για το «αυθεντικό» ΠΑΣΟΚ. Η όποια απογοήτευση ή και απόγνωση για το ποσοστό εμμονής στη νοσταλγία τόσης διαφθοράς και ανικανότητας μετριάζεται, αν σκεφθεί κανείς τις τετρακόσιες τόσες χιλιάδες Ελλαδιτών που στις τελευταίες εκλογές έφεραν τρίτο κόμμα στη Βουλή τη «Χρυσή Αυγή». Η ντροπή ή και ο φόβος γι’ αυτά τα συμπτώματα έσχατου παρακμιακού αμοραλισμού, ας ευχηθούμε να αφυπνίσουν από τον επιθανάτιο λήθαργο κάποιους ευφυείς και ανιδιοτελείς (αν υπάρχουν) στο κόμμα της Ν.Δ.

Επιβιώνει ένα ποσοστό πολιτών στην ελλαδική κοινωνία που δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να καταμετρηθεί ως πολιτική δύναμη. Θα τους εξέφραζε ένα κόμμα πατριωτικό. Που να καταλαβαίνει τον ελληνικό πατριωτισμό ως κοσμοπολιτισμό, όχι επαρχιώτικο εθνικισμό. Με μετοχή στην Ε.Ε. που να συνιστά δημιουργική ετερότητα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και όχι εξευτελιστική ζητιανιά. Πατριωτισμό ταυτισμένον με την προτεραιότητα της καλλιέργειας, δηλαδή της γλώσσας, της ιστορικής συνείδησης, της αριστείας, της ποιότητας, των επιστημονικών επιδόσεων, επομένως των ουσιαστικών προϋποθέσεων για μετοχή στην πρωτοπορία του ουσιαστικού εκσυγχρονισμού, όχι του παλιμβαρβαρισμού της «γκλαμουριάς».

Θα τολμήσει τη μετονομασία και μεταστοιχείωσή της η Ν.Δ.;
Θα ελευθερωθεί από την ευτελισμένη διαχειριστική αμβλυωπία της;
Καμιά ελπίδα στον ορίζοντα.

"Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η διαφορά μου με τον @KostasVaxevanis είναι ότι εγώ είμαι ο μόνος Έλληνας δημοσιογράφος-ανταποκριτής από Στρασβούργο κι’ αυτός είναι από την Λέσβο και ξεκίνησε ως ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στα… Γιάννενα.
Κατανοητόν;

ΕΔΑΔ: Καταδίκασε την Ελλάδα για «κουκούλωμα» στην υπόθεση «αυτοκτονίας» Τσαλικίδη

Με σημερινή του απόφαση, που σύντομα δίνεται στην δημοσιότητα, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, εκδικάζοντας την υπόθεση Τσαλικίδης κ.ά. κατά Ελλάδας (αίτηση 73974/14), κατεδίκασε ομόφωνα την Ελλάδα, για παραβίαση του δικαιώματος στην ζωή, στην περίπτωση του Κώστα Τσαλικίδη, που βρέθηκε κρεμασμένος στο διαμέρισμα του, την ημέρα που η τότε ελληνική κυβέρνηση είχε ενημερωθεί για τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του πρωθυπουργού και των μελών της.

Η απόφαση του ΕΔΑΔ αποτελεί «κόλαφο» προς τις ελληνικές αρχές, τις οποίες κατηγορεί ευθέως ότι δεν διεξήγαγαν αποτελεσματική έρευνα, για τα αίτια θανάτου του θύματος και διευκρινίζει ειδικότερα ότι:

- Η αρχική έρευνα για την διακρίβωση των αιτίων θανάτου του, που έγινε μεταξύ 2005 και 2006, διαπίστωσε ότι η αιτία του θανάτου του οφείλετο στο ότι κρεμάσθηκε από μια θηλιά και η συμπληρωματική έρευνα, μεταξύ 2012 και 2014, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αρχικής έρευνας, παρόλο που δύο από τους τρεις νοσηλευτές που συνέταξαν τις εγκληματολογικές εκθέσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αιτία θανάτου του Τσαλικίδη παρέμεινε ασαφής
- Τα μέλη της οικογένειας Τσαλικίδη (Παναγιώτης, Γεωργία και Γιώργος) που κατέφυγαν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ισχυρίσθηκαν ότι, τόσον η αρχική όσον και η συμπληρωματική έρευνα είχαν σοβαρές ελλείψεις.

Εκδικάζοντας σήμερα την προσφυγή τους το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ελληνικές αρχές δεν είχαν πραγματοποιήσει «επαρκή και αποτελεσματική έρευνα» για την διερεύνηση των αιτίων θανάτου του Τσαλικίδη και διαπίστωσε ότι, οι αρχές βιάσθηκαν να κλείσουν την συμπληρωματική έρευνα, αναφέροντας απλώς τα σχετικά βήματα που είχαν κάνει και παραπέμποντας σε νέες εκθέσεις, χωρίς να υπεισέλθουν σε σημαντικές λεπτομέρειες.

Όπως η έλλειψη ενδείξεων τραυματισμού που συνήθως υπάρχουν σε περιπτώσεις αυτοκτονιών με θηλιά, την έλλειψη σημαδιών από το σκοινί στο λαιμό του κρεμασμένου, στην έλλειψη κινήτρου για αυτοκτονία καθώς και οι εντυπωσιακές διαφορές, μεταξύ των συμπερασμάτων της αρχικής και συμπληρωματικής εγκληματολογικής εκθέσεως.

Δεν κατέστη καν σαφές, συμπληρώνει το Δικαστήριο, για ποιους λόγους ο Εισαγγελέας δεν άσκησε περαιτέρω δίωξη ή μία επιπλέον έρευνα, για να βρεί τα πραγματικά αίτια θανάτου του Τσαλικίδη.

Για να εκδώσει την καταδικαστική, για την Ελλάδα, απόφαση του το Δικαστήριο, σημειώνει πως έλαβε ιδιαίτερα υπόψιν του ότι, ο Εισαγγελέας που είχε συντάξει την αρχική έκθεση είχε ρητώς αναφέρει ότι «ο θάνατος του Τσαλικίδη συνδέετο αιτιωδώς με την υπόθεση των τηλεπαρακολουθήσεων»!

Με την απόφαση του το Δικαστήριο, υποχρεώνει την Ελλάδα να καταβάλλει 50.000 ευρώ στους συγγενείς του Τσαλικίδη και να πληρώσει και 4.000 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα.

Νίκος Ρούσσης- Στρασβούργο

Νάτη ρε, ατόφια η απόφαση του ΕΔΑΔ για το κουκούλωμα της «αυτοκτονίας» Τσαλικίδη.
Γιατί δεν την δημοσιεύετε;

Inadequate investigation into the death of a phone operator employee allegedly linked to a high profile wiretapping affair

In today’s Chamber judgment1 in the case of Tsalikidis and Others v. Greece (application no. 73974/14) the European Court of Human Rights held, unanimously, that there had been: a violation of Article 2 (right to life/investigation) of the European Convention on Human Rights.
The case concerned the investigation into the death of a phone operator employee, Costas Tsalikidis.
He was found hanging in his apartment, the day before the Greek Government was informed that many of its members, including the Prime Minister, had had their mobile phones wiretapped. There were two investigations into the death. The initial investigation, between 2005 and 2006, found that the cause of death had been hanging with a noose; and the supplementary investigation, between 2012 and 2014, upheld the initial investigation’s conclusions, even though two of the three coroners who prepared the new forensic reports concluded that the cause of death remained unclarified. The applicant family do not believe that their relative committed suicide, alleging that both the initial and the supplementary investigation had had serious shortcomings.

The Court considered that the Greek authorities had failed to carry out an adequate and effective investigation into the death of Costas Tsalikidis. It found in particular that the authorities had decided to close the supplementary investigation, simply citing the relevant steps that had been taken and referring to new reports, without addressing any of the inconsistencies that had been identified, such as the lack of injuries normally associated with hanging and contradictions in the rope mark on the deceased’s neck. Other inconsistencies had not been resolved either, including the striking difference in the conclusions of the coroners’ forensic reports in the initial and the supplementary investigations, the apparent lack of motive for suicide and the broken hyoid bone, a
finding consistent with strangulation. Indeed, it was not even clear on what grounds the public prosecutor had based his decision not to prosecute or to order further investigative measures as his decision to close the investigation had contained no reasoning. In reaching that conclusion, the Court notably bore in mind that the public prosecutor, during the initial investigation, had mentioned that the death had been causally linked to the wiretapping case. It had therefore been all the more important to take every measure necessary to investigate Costas Tsalikidis’ death.

Principal facts
The applicants, Panagiotis Tsalikidis, Georgia Tsalikidi, and Georgios Tsalikidis are Greek nationals who were born in 1963, 1926, and 1926 respectively. The case concerns the investigation into the death of their brother and son, Costas Tsalikidis, an employee of a phone operator. Mr Tsalikidis was found hanging in his apartment on 9 March 2005. His family allege that he did not commit suicide, as was concluded in an official investigation into his death. They believe that his death is connected to a wiretapping affair in Greece.
The wiretapping affair involved the tapping through spyware of more than 100 mobile phones belonging to members of the Greek Government, including the Prime Minister and many senior

1. Under Articles 43 and 44 of the Convention, this Chamber judgment is not final. During the three-month period following its delivery, any party may request that the case be referred to the Grand Chamber of the Court. If such a request is made, a panel of five judges considers whether the case deserves further examination. In that event, the Grand Chamber will hear the case and deliver a final judgment. If the referral request is refused, the Chamber judgment will become final on that day.
Once a judgment becomes final, it is transmitted to the Committee of Ministers of the Council of Europe for supervision of its execution.
Further information about the execution process can be found here: www.coe.int/t/dghl/monitoring/execution.
2. members of the Cabinet. A parliamentary investigation revealed in 2006 that the unauthorised spyware had been implanted in software provided to the phone operator for whom Mr Tsalikidis was working by another telecommunications company. Mr Tsalikidis was responsible for accepting the software and met regularly with the other company’s representatives. The taps had begun sometime near June 2004 and were removed on 8 March 2005, a day before Mr Tsalikidis’ death.
The Prime Minister was informed about the taps on 10 March 2005, the day after Mr Tsalikidis’ death. The affair assumed large dimensions both within Greece and beyond and was widely reported in the media.
There were two investigations into the death. The first investigation was conducted by the public prosecutor’s office between 2005 and 2006 and concluded that the cause of death was hanging with a noose. The public prosecutor thus archived the case, concluding that – even though the death was causally linked with the wiretapping affair – there was no indication of any criminal act having been committed against Mr Tsalikidis. Following an appeal this decision was upheld by the public prosecutor at the Court of Appeal in September 2006.
However, following new evidence brought forward by the applicants, the authorities agreed to reopen the case file. The new evidence included two reports prepared at the applicants’ request by a British expert and by a coroner identifying a number of inconsistencies, namely: the lack of injuries which would have been caused by crashing against nearby furniture (a common feature of suicide by hanging); contradictions concerning the rope mark on the deceased’s neck; and the complexity of the knot in the noose which would have required sailing knowledge (which Mr Tsalikidis did not apparently have). One of the scenarios advanced was sedation/poisoning and hanging after death. The supplementary investigation was conducted between 2012 and 2014. Following the reopening of the case, an exhumation of the body took place and histology, toxicology and forensic reports were prepared. Although no poison or drugs were found in the body, the histology report found that Mr Tsalikidis’ hyoid bone had been broken, a finding consistent with strangulation. The applicants also requested a psychiatric report, which concluded that their relative’s personality was not compatible with a suicide profile. Two of the three coroners who prepared the new investigation’s reports went on to conclude that the cause of death remained unclarified.
In June 2014 the public prosecutor closed the supplementary investigation, finding that the new reports, considered in conjunction with evidence from the main investigation, were sufficient to allow the case to be archived. The applicants had no remedy available to them to challenge this decision.
Complaints, procedure and composition of the Court Relying on Article 2 (right to life) and Article 13 (right to an effective remedy), the applicant family complained that both the initial and the supplementary investigation had had serious shortcomings
and that the authorities had thus failed to clarify the circumstances surrounding their relative’s death.
The application was lodged with the European Court of Human Rights on 19 November 2014.
Judgment was given by a Chamber of seven judges, composed as follows:
Kristina Pardalos (San Marino), President,
Linos-Alexandre Sicilianos (Greece),
Aleš Pejchal (the Czech Republic),
Krzysztof Wojtyczek (Poland),
Armen Harutyunyan (Armenia),
Tim Eicke (the United Kingdom),
Jovan Ilievski (“the former Yugoslav Republic of Macedonia”),
3. and also Abel Campos, Section Registrar.
Decision of the Court
First, the Court rejected the applicants’ complaint about the initial investigation into the death of their relative as inadmissible. This was because they had failed to comply with the rule that applications should be introduced within six months of the final decision at national level. In their case this should have been as soon as the public prosecutor had confirmed that the preliminary
investigation would be archived, namely in September 2006. As concerned the supplementary investigation, the Court found that it had been reasonably prompt as it had been instituted immediately after the applicants’ request for reopening and had lasted
about two years. Carried out by the public prosecutor’s office, it had moreover been institutionally independent, and had involved the applicants at the various stages of the proceedings.
However, the public prosecutor had decided to close the supplementary investigation, simply citing the relevant steps that had been taken, without addressing any of the inconsistencies identified in the reports drawn up by the technical experts at the applicants’ request. Other contradictions, such as the apparent lack of motive for suicide, as confirmed in the psychiatrist’s report, and the broken hyoid bone, a finding consistent with strangulation, had not been addressed either. Furthermore, there had been a striking difference between the initial autopsy, which found that Mr Tsalikidis had been hanged with a noose, and the new forensic reports drawn up following the exhumation of the body, which concluded that the cause of death was unclarified.
Indeed, it was not even clear on what grounds the public prosecutor had based his decision not to prosecute or to order further investigative measures. The order to close the investigation, merely referring to the new reports, had contained no reasoning or analysis of the evidence available. Thus, such measures as a reconstruction of the incident, a forensic examination of the place of death or a new forensic report which could have addressed the inconsistencies had never been ordered. It had been even more important to take all the necessary measures to investigate the death, bearing in mind that the public prosecutor, during the initial investigation, had mentioned that the death had been causally linked to the wiretapping case.
The Court therefore found that the Greek authorities had failed to carry out an adequate and effective investigation into the death of Mr Tsalikidis, in violation of Article 2 of the Convention.
The Court considered that no separate issues arose under Article 13 of the Convention.
Just satisfaction (Article 41)
The Court held that Greece was to pay the applicants jointly 50,000 euros (EUR) in respect of nonpecuniary damage and EUR 4,000 for costs and expenses.
The judgment is available only in English.


Πως πάει ρε κωλοζακυνθινέ;
Κι’ εσείς μανδάμ ντε μπομπαντούρ της Δικαιοσύνης, της Διαφάνειας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;
Κάποιο σχόλιο, κάποια ενέργεια ίσως, για την απόφαση του ΕΔΑΔ που καταδίκασε την χώρα επειδή κουκούλωσε τις έρευνες για την «αυτοκτονία» Τσαλικίδη υπάρχει;
Λέω,δηλαδή, διότι τον εισαγγελέα που κουκούλωσε τότε το θέμα, τον έχετε αναπληρωτή υπουργό στο Δικαιοσύνης.


Ῥούσσης Νῖκος
Καὶ μία …ὑπενθύμισις:

Ο εισαγγελέας με το ρεκόρ υποθέσεων στο… αρχείο

Η πορεία του Δημ. Παπαγγελόπουλου από τα υπόγεια της Ευελπίδων, όπου υπηρέτησε επί χρόνια ως εισαγγελέας εκτελέσεως ποινών, μέχρι τον 15ο όροφο της οδού Κατεχάκη, στην θέση του διοικητή της ΕΥΠ, πέρασε από πολλούς σταθμούς και από μεγάλα κύματα.

Δημ . Παπαγγελόπουλος: Χειρίστηκε τις υποθέσεις των υποκλοπών, των Πακιστανών, της ΜΑΥΟ και όλες κατέληξαν στο αρχείο Ο χαμηλών τόνων εισαγγελικός λειτουργός φαίνεται ωστόσο πως είχε την ευχέρεια να ελίσσεται καλά και να επιλέγει σωστά.
 
Οι κύριες υποθέσεις, με έντονο πολιτικό ενδιαφέρον, που χειρίστηκε κατά το διάστημα της εισαγγελικής του θητείας, φαίνεται ότι καθόρισαν και την εξέλιξή του. Επειτα από μήνυση του Κ. Λαλιώτη κατά του Κων. Μηστοτάκη, ερεύνησε την περίφημη υπόθεση ΜΑΥΟ, σχετικά με παράνομες χρηματοδοτήσεις του κόμματος της Ν.Δ. Η δικογραφία αρχειοθετήθηκε ελλείψει στοιχείων.

Την ίδια τύχη είχαν και οι καταγγελίες για το σπίτι που έκτισε στο Πόρτο Γερμενό ο μετέπειτα εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς.

Το 2003 εξελέγη από τους συναδέλφους του (όταν ίσχυε ακόμη ο θεσμός της αυτοδιοικήσεως) προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών. Εκεί έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον χειρισμό (βλέπε απραξία) της έρευνας για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Επί 11 μήνες ο κ. Παπαγγελόπουλος διενεργούσε προσωπικά, για λόγους εθνικής ασφαλείας, προκαταρκτική εξέταση για το σοβαρό αυτό ζήτημα. Κάθε 4 μήνες ζητούσε τυπικά από τον τότε προϊστάμενό του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Δ. Λινό, παράταση της μυστικής έρευνας. Επί της ουσίας όμως δεν ήταν εκείνος που την διενεργούσε. Όλα ήταν στα χέρια της ΕΥΠ. Η ελληνική κοινωνία δεν έμαθε όμως ποτέ τα πορίσματά της. Χρειάσθηκε να αναλάβει έργο η ΑΔΑΕ για να αποκαλυφθούν οι διαστάσεις του σκανδάλου.

Και μια σημαντική λεπτομέρεια: η αυτοκτονία Τσαλικίδη είχε αξιολογηθεί τότε ως μια κοινή υπόθεση, όταν όλοι γνώριζαν ότι σχετιζόταν άμεσα με τις υποκλοπές.

Λίγο πριν λήξει η διετής θητεία του, το 2005, η κυβέρνηση έσπευσε με φωτογραφική διάταξη να παρατείνει διά νόμου, για ένα χρόνο, την θητεία όλων των προϊσταμένων στις μεγάλες εισαγγελίες της χώρας! Προφανής σκοπός της φωτογραφικής διατάξεως, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ήταν να μην φύγει η υπόθεση των υποκλοπών από τα χέρια του συγκεκριμένου εισαγγελέα.

Ο κ. Παπαγγελόπουλος ενεπλάκη μάλιστα, άλλη μία φορά στην θητεία του, με την ΕΥΠ: στην υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών. Κατ’αρχάς έβαλε την μήνυση στον σωρό, επί τουλάχιστον 5 μήνες. Χρειάσθηκε να πάρει δημοσιότητα το θέμα στο BBC, για να βγει η υπόθεση από την ναφθαλίνη. Ύστερα από έρευνα μηνών, η μηνυτήρια αναφορά του προέδρου της πακιστανικής κοινότητας, για απαγωγές και μυστικές ανακρίσεις τουλάχιστον 25 ομοεθνών του, κατέληξε σε άσκηση διώξεων κατά στελεχών της ΕΥΠ! Η δικογραφία είναι από το 2006 στην ανάκριση και παραπαίει, οδεύοντας οριστικά στο αρχείο. Το αξιοπερίεργο είναι ότι κάποιοι από τους κατηγορουμένους είναι τώρα υφιστάμενοι του κ. Παπαγγελόπουλου στην ΕΥΠ.

Μετά την λήξη της θητείας του ως προϊσταμένου, ο κ. Παπαγγελόπουλος τοποθετήθηκε αμέσως στην νεοπαγή θέση του εισαγγελέα, αρμοδίου για το οργανωμένο έγκλημα. Όταν πλησίαζε να λήξει και εκεί η θητεία του, επελέγη ως αντικαταστάτης του Δημ. Ασπρογέρακα, στηνθέση του εποπτεύοντος την αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Τώρα από την νέα του θέση ασκεί εκ του νόμου εποπτεία και έρευνα τόσο σε θέματα εθνικής όσο και εσωτερικής ασφάλειας (τρομοκρατία, οργανωμένο έγκλημα). Δεν είναι λίγοι πάντως εκείνοι, ακόμη και μέσα στην Δικαιοσύνη, που μιλούν για επικίνδυνη εκτροπή του ρόλου της ΕΥΠ και αναβάθμισή της σε βραχίονα αντιμετωπίσεως «εσωτερικών κινδύνων».

Πηγὴ Φιλονόη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου