Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2017


Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού 

Όσο φαίνεται πλέον ολοένα και πιο πιθανή η στρατιωτική ήττα του Daesh, τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας, ειδικά σε σχέση με την τρομοκρατία και την αντιμετώπισή της. Υπάρχει η παρεξηγημένη θεώρηση από κάποιους ότι η στρατιωτική ήττα του Daesh, όσον αφορά την προσπάθεια εδαφικής επικράτησης της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και το τέλος της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Για την ακρίβεια όμως ούτε η στρατιωτική και εδαφική εξαφάνιση, αλλά ούτε και ο αποκεφαλισμός της ιεραρχίας της οργάνωσης θα εξαφανίσουν την απειλή της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Το Daesh αποτελεί μια εξαιρετικά πετυχημένη οργάνωση στα πλαίσια του όλου ισλαμιστικού βίαιου εξτρεμισμού. Πιο πετυχημένη και εξελιγμένη από την Al Qaeda, ειδικά σε επίπεδο επικοινωνίας και αξιοποίησης των εννοιών «brand name» και «franchising» στον χώρο της τρομοκρατίας. Παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον σύγχρονο κύριο και ενεργό εκφραστή του βίαιου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο θα επιβιώσει ακόμη και μετά από μια υποθετική «εξάρθρωση» (για όσους εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο αυτόν που απηχεί τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του ’70 και ’80) του Daesh, η οποία δεν φαίνεται πιθανή στο άμεσο μέλλον. Αντίθετα η οργάνωση μάλλον θα ρίξει το βάρος στην τρομοκρατική δράση, που θα συσπειρώσει τα μέλη και τους συμπαθούντες του δικτύου της. Άλλωστε, αντίθετα με τις στρατιωτικές νίκες, οι τρομοκρατικές επιτυχίες είναι πολύ εύκολες και αρκεί για αυτές ακόμη και ένας νεκρός.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και με το ενδεχόμενο της στρατιωτικής ήττας του Daesh ή της «εξάρθρωσης» του, τα ζητήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί και καλούνται να αντιμετωπίσουν διεθνώς οι αρχές ασφαλείας είναι πολλά. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται τα κάτωθι:
  1. Άσχετα με την πορεία του πολέμου στη Συρία (και στις λοιπές εστίες εχθροπραξιών στις οποίες εμπλέκεται η οργάνωση), έχει ήδη δημιουργηθεί ένας αριθμός ανθρώπινου μαχητικού δυναμικού με εμπειρία ανταρτοπόλεμου και συμμετοχής σε πράξεις φρικώδους βίας. Αν κάποτε θεωρήθηκαν (και δικαίως) οι «Afghanistan Alumni» ως μελλοντική μαγιά στη ζύμη της τρομοκρατικής βίας, μπορεί να γίνει ανάλογη εκτίμηση σίγουρα και για τους «Syria Alumni» ως μελλοντικούς θύλακες ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμιστικής δράσης και συνολικά ως παράγοντες προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας.
  2. Γίνεται μια υπεραπλουστευμένη κατάχρηση του όρου «μοναχικοί λύκοι» («lone wolves»), που δίνει παραπλανητική εικόνα της επιχειρησιακής διάστασης και ορίων του Daesh. Χωρίς να αποκλείονται οι περιπτώσεις ανθρώπων που «αυθόρμητα» και «από το πουθενά» τελούν πράξεις τρομοκρατικής βίας χωρίς επιχειρησιακό «terrorist affiliation», αλλά μόνο με ιδεολογικό σημείο αναφοράς, στην πραγματικότητα αυτές είναι πολύ σπάνιες. Η έρευνα των τελευταίων επιθέσεων στην Ευρώπη μας δείχνει αυτουργούς με προϋπάρχουσα εμπλοκή σε δίκτυα τρομοκρατικής δράσης και όχι «μοναχικούς λύκους». Για παράδειγμα στην επίθεση του Ιουνίου στο Λονδίνο, ο ένας από τους αυτουργούς και θεωρούμενος ως ο ιθύνων νους της ήταν μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Al Muhajiroun, που σύμφωνα με στοιχεία είχε και ρόλο στη γενικότερη προετοιμασία της επίθεσης. Η ίδια οργάνωση ήταν πίσω από τη δολοφονία του Lee Rigby το 2013 αλλά και πίσω από απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών, τις οποίες ευτυχώς οι αρχές σταμάτησαν έγκαιρα. Το Daesh λοιπόν δάνεισε το ηχηρό και με τρομοκρατικό ειδικό βάρος «brand name» του σε αυτουργούς και σχέδια της οργάνωσης Al Muhajiroun για την επίθεση στο Λονδίνο, δίνοντας τη διάσταση του παγκοσμίου jihad. Μια «κατάρρευση» του Daesh δεν σημαίνει ότι οργανώσεις όπως η Al Muhajiroun θα πάψουν να δρουν και να αποτελούν απειλή ή ότι δεν θα βρουν άλλο «brand name» για να υπηρετήσουν την ιδεολογία του παγκοσμίου jihad.
  3. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θεωρίες (συχνά αντικρουόμενες) που αναλύουν τη γένεση και εξέλιξη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Υπάρχει όμως και το επίπεδο ανάλυσης που αφορά όσους ριζοσπαστικοποιούνται στη βία, δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στη Δύση.  Η επιστημονική έρευνα έχει ήδη δείξει ότι πέρα από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που ευνοούν τη ριζοσπαστικοποίηση στη βία, υφίστανται και ζητήματα ταυτότητας («identity issues»). Ακόμη και αν ηττηθεί το Daesh, ή- υποθετικά- εξαφανιστεί η απειλή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εάν δεν αντιμετωπιστούν τα ανωτέρω ζητήματα, απλά θα έχουμε μετατόπιση («displacement») και οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι σε ριζοσπαστικοποίηση θα δραστηριοποιηθούν στη βία διαφορετικά.
  4. Το ζήτημα των ξένων μαχητών κληροδοτεί ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης για μια επιπλέον γενιά, αυτή των παιδιών τους. Οι μαχητές δημιούργησαν οικογένειες, με τις οποίες επιστρέφουν. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο των «jihadi brides», με γυναίκες και νεαρά κορίτσια που μετέβησαν στη Συρία για να παντρευτούν μαχητές. Άλλες απογοητεύτηκαν και επιστρέφουν «δραπετεύοντας», ενώ άλλες επιστρέφουν χήρες, συχνά όμως και στις δυο περιπτώσεις με παιδιά. Αυτή η κατάσταση συζητιέται έντονα σήμερα π.χ. στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, με την πρόταση μέτρων, που συχνά όμως εγείρουν επιφυλάξεις σε νομικό, ηθικό και κοινωνικό επίπεδο. Η πολιτεία πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά αυτά από τον κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και από πιθανή ψυχολογική κακοποίηση σε ένα περιβάλλον βίαιης τζιχαντιστικής κουλτούρας. Τα οποία μέτρα όμως πρέπει να ληφθούν με πολλή προσοχή, μετά από συνολική θεώρηση των διάφορων παραμέτρων και με την εξάντληση εναλλακτικών που θα προστατέψουν ουσιαστικά τα παιδιά και τα δικαιώματα τους, χωρίς να τα θυματοποιούν περαιτέρω για τα λάθη των γονέων τους. Για παράδειγμα το συζητούμενο μέτρο της αφαίρεσης των παιδιών από τέτοιες οικογένειες συναντά ενστάσεις γιατί- μεταξύ άλλων- θα δημιουργήσει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα οποία σε τρυφερή ηλικία θα νιώσουν το κράτος και το σύστημα ως "εχθρούς", να τα «αρπάζουν» από τους γονείς τους, να τα αποκόπτουν από το βιολογικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον για να ανατραφούν σε ιδρύματα ή με θετούς γονείς. Κάτι τέτοιο μπορεί να δράσει καταλυτικά, ώστε αντί να μειωθεί, να αυξηθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης. Οι προκλήσεις για τις πολιτείες πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα λοιπόν είναι τεράστιες.
  5. Το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ριζοσπαστικοποίησης και στρατολόγησης για το ισλαμιστικό δίκτυο, ενώ από άποψη επιχειρησιακή οι κυβερνοεπιθέσεων παραμένουν κίνδυνος. Εδώ και χρόνια οι τζιχαντιστές έχουν επενδύσει στη χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία, την προπαγάνδα και όχι μόνο. Όσο κι αν επικρατεί η στερεοτυπική εικόνα του ισλαμιστή μαχητή σε σπηλιές στην έρημο μακριά από τον πολιτισμό και με παραδοσιακή ενδυμασία, το ισλαμιστικό δίκτυο έχουν στελεχώσει νέοι με σπουδές και άριστη γνώση χρήσης της τεχνολογίας, που εκμεταλλεύονται τις ευκολίες του Διαδικτύου και τις δυσκολίες και εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρχές.
Η ισλαμιστική τρομοκρατία έτσι κι αλλιώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά τo Daesh, ενώ δεν αντιμετωπίζεται με τον συμβατικό τρόπο που αντιμετωπίζεται το έγκλημα. Επίσης δεν λήγει όπως οι πόλεμοι και έχει  διαφορετική δυναμική από αυτούς. Τα περί τελειωτικής στρατιωτικής νίκης ή «αποκεφαλισμού» (με δολοφονίες ή συλλήψεις ηγετικών μελών) είναι τουλάχιστον απλοϊκά και αγνοούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ποιότητα της τρομοκρατίας ως εγκληματικής δράσης και βίας. Όσο κι αν είναι εγκληματική η δράση των ισλαμιστών οργανώσεων, δεν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δίκαιου. Ο «αποκεφαλισμός» τους επιφέρει κάποιο προσωρινό πλήγμα, αλλά δεν σημαίνει  απαραίτητα ούτε το τέλος τους, ούτε φυσικά το τέλος του όλου φαινομένου. Θα πρέπει μάλιστα να μας προβληματίσει ιδιαίτερα σε περίπτωση που χάσει τη δύναμη του το Daesh ή διαλυθεί ποιός θα είναι ο διάδοχος  που θα ηγηθεί του διεθνούς jihad και πώς θα δράσει. Το μέλλον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας- ακόμη και μετά το Daesh - με καινούργιους παίκτες και δυναμικές, αλλά και με υφιστάμενα προβλήματα που έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, προβλέπονται να απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη τις αρχές ασφαλείας της παγκόσμιας κοινότητας.

* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας, μέλος ερευνητικής ομάδας ITSTIMEΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άθικτα βρέθηκαν (μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης) δύο κιβώτια με ραδιενεργό κοβάλτιο σε αποθήκη της πανεπιστημιούπολης

Από τη Θεανώ Καρούτα

Την ημέρα που η ιρακινή πόλη της Μοσούλης έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014, ένα μεγάλο οπλοστάσιο περιήλθε στην κατοχή των τρομοκρατών. Μια μητρόπολη με στρατιωτικές βάσεις και φρουραρχεία, εφοδιασμένα με όπλα, βόμβες, ρουκέτες και άρματα μάχης. Το πιο ολέθριο όλων, όμως, δεν ήταν κανένα από αυτά και, με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», σε μια κλειδωμένη αποθήκη στην πανεπιστημιούπολη της Μοσούλης βρέθηκαν δύο κιβώτια γεμάτα κοβάλτιο-60, ένα άκρως ραδιενεργό υλικό με θανατηφόρα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρκίνου αλλά και για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Ερώτημα

Με το ραδιενεργό αυτό υλικό οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να φτιάξουν όπλα που θα σκόρπιζαν τον θάνατο και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Γιατί δεν το χρησιμοποίησαν;»
Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την ύπαρξη του κοβαλτίου στη Μοσούλη, μετά τη σχετική ενημέρωση Ιρακινών στρατιωτικών, και παρακολουθούσαν για τρία χρόνια με κομμένη την ανάσα προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούσαν.

Στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν να κρατήσουν μυστική την ύπαρξη του ραδιενεργού υλικού στη Μοσούλη, σκεπτόμενοι πως οι τζιχαντιστές ίσως να μην είχαν επίγνωση του τι είχαν στη διάθεσή τους.
Όταν η πόλη ανακαταλήφθηκε, η έκπληξη των αξιωματούχων που εντόπισαν το κοβάλτιο στην αποθήκη του πανεπιστημίου ήταν μεγάλη.

Τα κιβώτια δεν είχαν αγγιχθεί καν. «Δεν είναι τόσο έξυπνοι» εκτίμησε ένας αξιωματούχος του ιρακινού υπουργείου Υγείας. Αμερικανοί αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, από την άλλη, εκτιμούν πως οι τζιχαντιστές δεν είχαν τρόπο να χρησιμοποιήσουν το υλικό χωρίς να εκτεθούν οι ίδιοι στη θανάσιμη ραδιενέργειά του.

Η ανησυχία των Αρχών, ωστόσο, δεν μειώθηκε, καθώς το εν λόγω ραδιενεργό υλικό υπάρχει σε πολλά μέρη του πλανήτη, ακόμα και σε πεδία συγκρούσεων, και κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως την επόμενη φορά που θα εντοπιστεί δεν θα χρησιμοποιηθεί από τους τρομοκράτες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με μια πρωτοφανή κίνηση για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα ο πρόεδρος του ΣτΕ προχώρησε σε «διάγγελμα» μέσω του οποίου υπερασπίστηκε το ρόλο της Δικαιοσύνης σε ένα κράτος δικαίου.

Ο κ. Νικόλας Σακελλαρίου καταδίκασε τις επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης που στρέφονται κατά του κράτους δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Σημείωσε ότι με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Παράλληλα, κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Επιπλέον, ανέφερε ότι ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό. «Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας δήλωσε:

«Ο φετινός εορτασμός της 43ης επετείου από την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα μας σκιάζεται δυστυχώς από τις συνεχιζόμενες, άνευ προηγουμένου, επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.

Από της θέσεως ταύτης ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρχαιότερος Δικαστής της Χώρας και Πρόεδρος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, εκπροσωπώντας το σύνολο της ελληνικής Δικαιοσύνης καταδικάζω με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις παντελώς αδικαιολόγητες αυτές επιθέσεις από όπου και αν προέρχονται, επιθέσεις, οι οποίες στρέφονται ευθέως κατά του Κράτους Δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στη μείωση του κύρους της οποίας προδήλως αποβλέπουν.

Με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς περί δήθεν αρνήσεώς τους να εκπληρώσουν βασικές υποχρεώσεις τους επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Λησμονείται προφανώς ότι η Δύναμις της Δημοκρατίας μας συνίσταται στην αξιοπιστία των θεσμών της, αξιοπιστία, η οποία όμως υπονομεύεται από τέτοιου είδους ατυχείς ενέργειες.

Οι απρόκλητες αυτές επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της επιβάλλεται να παύσουν αμέσως για να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη και στείρα αυτή αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβερνήσεως και της Δικαιοσύνης.

Προς τούτο καλώ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση που προκλήθηκε από τις επιθέσεις αυτές και οδήγησε στη θλιβερή αυτή αντιπαράθεση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι το Σύνταγμά μας καθορίζει με σαφήνεια τον διακριτό ρόλο και τα όρια της δράσεως μιάς εκάστης των τριών λειτουργιών της Πολιτείας, τα όργανα των οποίων οφείλουν να περιορίζονται αυστηρά και μόνον στον θεσμικό ρόλο που τους επιφυλάσσει το ίδιο το Σύνταγμα.

Η Δικαιοσύνη σέβεται απολύτως τον θεσμικό ρόλο της νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας, απαιτεί όμως και τον ανάλογο σεβασμό του δικού της θεσμικού ρόλου.

Η Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνον δια της αψόγου επιτελέσεως από τους λειτουργούς της του υπηρεσιακού τους καθήκοντος.

Σύμφωνα με το Σύνταγμά μας, τα Δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόζουν νόμο, το περιεχόμενο του οποίου είναι αντίθετο προς αυτό, η δε συμμόρφωση στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης – οι οποίες εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού Λαού – είναι υποχρεωτική.

Η Δικαιοσύνη όμως δεν διεκδικεί το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι μόνον δεν αποκρούει, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την καλοπροαίρετη επιστημονική κριτική των αποφάσεών της, η οποία αναμφισβήτητα συμβάλλει στην διαρκή βελτίωσή της.

Η εποχή στην οποία ζούμε σήμερα είναι η εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσεως και των μνημονίων.

Είναι η εποχή της επικρατήσεως του οικονομικού επί του θεσμικού παράγοντος, η οποία έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και ιδίως του Κοινωνικού Κράτους, σε σημείο μάλιστα που η Δημοκρατία μας να κινδυνεύει πλέον να υποκύψει οριστικά σε ένα στυγνό ολοκληρωτισμό του οικονομισμού.

Η αποτελεσματική όμως αντιμετώπιση της κρίσεως αυτής προϋποθέτει την συμπαράταξη όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων της δημοκρατικής μας κοινωνίας και την ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους που την εκφράζουν.

Αποτελεί επομένως πρωταρχικό καθήκον όλων μας η ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους, που στηρίζουν και εκφράζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τον πνευματικό και ηθικό μας πολιτισμό.

Το Σύνταγμά μας ορίζει ότι οι δικαστές – στους οποίους επιβάλλει αυστηρή πολιτική ουδετερότητα – κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαύουν λειτουργικής ανεξαρτησίας, υπόκεινται μόνον στο Σύνταγμα και τους συνάδοντες προς αυτό νόμους και δεν εξαρτώνται ούτε δέχονται οδηγίες από τα όργανα των δύο άλλων εξουσιών.

Συγχρόνως, το Σύνταγμά μας θεσπίζει τις κατάλληλες εγγυήσεις για την διασφάλιση της προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών.

Η αξιοπιστία των θεσμών προκύπτει από την αξιοπιστία των προσώπων, τα οποία τους εκφράζουν, η δε ποιότης της δικαιοδοτικής λειτουργίας εξαρτάται από τους συγκεκριμένους φορείς της, τους δικαστές.

Η ανεξάρτητη όμως και αμερόληπτη άσκηση του δικαιοδοτικού έργου δεν εξασφαλίζεται μόνο με την θέσπιση των κατάλληλων εγγυήσεων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που βρίσκεται στην έδρα του Δικαστηρίου, τον δικαστή.

Εξαρτάται δηλαδή από το κατά πόσον αυτός διαθέτει η όχι ηυξημένο αίσθημα ευθύνης κατά την επιτέλεση του δικαστικού του καθήκοντος.

Ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό, ακόμη και από εκείνον που προέρχεται από την ατομική του ιδιοσυγκρασία.

Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι.

Για να είναι όμως σε θέση ο δικαστής να απομονώσει τους παράγοντες αυτούς επηρεασμού του, πρέπει να διαθέτει ήθος και σθένος δηλαδή την απαιτούμενη ψυχική δύναμη.

Τα χαρακτηριστικά αυτά, τα οποία πρέπει να συγκεντρώνει ο Δικαστής συνθέτουν την εικόνα του προς τα έξω, θεμελιώνουν το κύρος του και δικαιολογούν την ιδιαίτερη θέση στην οποία τον τοποθετεί το κοινό.

Βλέπετε όπως και να το κάνουμε το να είναι κάποιος δικαστής δεν είναι απλή υπόθεση.

Είναι απόφαση ζωής, αφού η ιδιότητα του δικαστή και η αναμενόμενη από αυτόν συμπεριφορά τον ακολουθούν όχι μόνο στην επαγγελματική του ζωή αλλά ακόμη και στην ιδιωτική του ζωή.

Τον ακολουθούν και μετά την υποχρεωτική αποχώρησή του από την υπηρεσία με τη συμπλήρωση του ορίου ηλικίας, το ακριβές χρονικό σημείο της οποίας προσδιορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμα με απόλυτη σαφήνεια και κατά τρόπο ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως.

Οφείλουμε τέλος να προειδοποιήσουμε ότι υπό τις παρούσες αμιγώς μνημονιακές συνθήκες θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνο κάθε συνταγματικό πειραματισμό, ο οποίος θα οδηγούσε σε έλλειμμα δικαιοσύνης.

Φρονούμε ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικό για τους Έλληνες από το να στερηθούν, δια της εισαγωγής αμφιβόλου λειτουργικότητος θεσμών, της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, η οποία διασφαλίζεται πλήρως από το ισχύον Σύνταγμα και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Χώρας.

Το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο είναι απολύτως επαρκές για να αντιμετωπισθεί η κρίσις και η αποτελεσματική λειτουργία του εξασφαλίζεται πλήρως από την ανεξάρτητο Δικαιοσύνη, η οποία και το απαιτούμενο σθένος διαθέτει αλλά και την βούληση να πράξει ό,τι απαιτείται, όπως έχει άλλωστε αποδειχθεί με την πρόσφατη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με τις σκέψεις αυτές καλώ όλους τους δικαστές, ανεξαρτήτως κλάδου και βαθμού να συνεχίσουν απερίσπαστοι, αγνοώντας τις επιθέσεις, τις προσβολές και τους πάσης φύσεως επηρεασμούς να επιτελούν ,με νηφαλιότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα το υπηρεσιακό τους καθήκον, εντείνοντας συνεχώς τις προσπάθειές τους για μία ταχύτερη και πιο ποιοτική απονομή της δικαιοσύνης, έχοντας πάντοτε κατά νούν ότι η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο για τον αδικούμενο πολίτη».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τους μακροχρόνιους δεσμούς ανάμεσα στη Γερμανία και την Τουρκία θέτει σε κίνδυνο ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan, όπως υποστήριξε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Wolfgang Schaeuble, σε συνέντευξή του στη Bild,

Σύμφωνα με το Reuters, καθώς η ένταση μεταξύ των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ οξύνεται, ο W. Schaeuble δήλωσε ότι ο Erdogan «θέτει σε κίνδυνο μια εταιρική σχέση αιώνων». «Είναι δραματικό, καθώς πραγματικά υπάρχουν πολλά που μας συνδέουν. Αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να μας εκβιάζουν».

Σημειώνεται πως οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν επιδεινωθεί μετά τη σύλληψη από τις τουρκικές αρχές έξι ακτιβιστών, υπέρμαχων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ αυτών και ενός Γερμανού, στο πλαίσιο των ευρύτερων διώξεων που γίνονται στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περσινού Ιουλίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παναγιώτη Στάθη

Θέλει κάποιος ή προωθεί η κυβέρνηση σχέδιο κατάργησης του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας που ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1929 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Στην ιστορική εκείνη ομιλία του είχε αναφερθεί στο ρόλο του δικαστηρίου, ο οποίος έμελε σε πολλές περιπτώσεις να αποτελεί τελικά και τον λόγο αντιπαλότητας με την νομοθετική εξουσία:
"…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή".
Ακύρωση νόμων

Η ιστορική αυτή αναφορά του Ελ. Βενιζέλου, και η πρόβλεψη πως το δικαστήριο αυτό "θα τραβάει το αυτί" των κυβερνώντων σε περιπτώσεις που θεσπίζουν νόμους εκτός των συνταγματικών ορίων, ήταν πάντοτε το κεντρικό σημείο αιχμής σε μια υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ ΣτΕ και κυβερνήσεων.
Όσο κι αν πολλές φορές οι αποφάσεις του δικαστηρίου αυτού ήταν – σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς- αναντίστοιχες με το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα, όσα παράπονα κι αν έχουν εκφραστεί, είναι προφανές στα μάτια όσων παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στο ΣτΕ, πως σίγουρα είναι το πιο "ανεξάρτητο" δικαστήριο της χώρας.
Εκ του ρόλου του άλλωστε, να τραβάει το αυτί των κυβερνώντων και όχι των πολιτών, να ακυρώνει δηλαδή τις αποφάσεις της διοίκησης του κράτους, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ακόμα και σε περιόδους που - πιθανόν - το δικαστήριο "εμφανιζόταν" υπάκουο στα (νομοθετικά) θέλω των κυβερνώντων συνέχιζε να λειτουργεί με τρόπο που έπειθε. Μην ξεχνάμε πως μπορεί το ΣτΕ να νομιμοποίησε μεν (επι της αρχής) τα μνημόνια για λόγους δημοσίου συμφέροντος, πλην είναι το δικαστήριο που ακύρωσε σειρά αποφάσεων των μνημονίων στη συνέχεια. Και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή. Π.χ το θέμα των παρατάσεων παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου (φορολίστες κλπ) που κρίθηκε πρόσφατα οριστικά αντισυνταγματικό, είχε ξεκινήσει να ξηλώνεται επι των προηγούμενων κυβερνήσεων όταν αρχικά κατώτερα δικαστήρια και στη συνέχεια τμήμα του ΣτΕ (πριν φτάσει στην Ολομέλεια) είχαν εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη. Αυτός ο ρόλος προφανώς του ΣτΕ είναι ενοχλητικός για πολλούς κυβερνώντες.

Κατάργηση

Το τελευταίο διάστημα σειρά δημοσιευμάτων (με τελευταίο της εφημερίδας "Παραπολιτικά") εμφανίζουν την κυβέρνηση να σχεδιάζει ακόμα και καταργηση του Συμβουλίου Επικρατείας και αντικατάστασή του από Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος. Τα δημοσιεύματα αυτά δεν έχουν διαψευστεί επισήμως από την κυβέρνηση.
Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται κυβερνητικά πυρά σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, δείγμα πως η κυβέρνηση έχει επιλέξει την μετωπική μαζί του. Ηδη, πάντως, πολλοί καθηγητές και πολιτικοί αντιδρούν έντονα υπονοώντας πως ουσιαστικά η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ένα δικαστήριο, το οποίο της ακυρώνει τους νόμους.
Είναι έτσι; Σύντομα θα το γνωρίζουμε.

Υ.Γ Χθες εκδόθηκε η πιο σκληρη ανακοίνωση δικαστών τα τελευταία χρόνια, που μιλάει για ξεκαθαρο σχέδιο χειραγώγησης της δικαιοσύνης αλά Τουρκία και Πολωνία.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο κ. Μιχάλης Κωσταράκος είναι σήμερα πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2015 ήταν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του μιλάει για κάτι «σαν πραξικόπημα»! Μόνοι τους θα το έκαναν; Χωρίς το στρατό; Ξέρει κάτι ο «αρχηγός»; Επίσης, γνωρίζει πως προέκυψαν οι δηλώσεις Καμμένου, ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια;

Έχουν ήδη παραδεχτεί ότι από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία προετοίμαζαν την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης που μεταφέρει στο νέο του βιβλίο ηχογραφημένες συνομιλίες του με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, το νούμερο 2 εκείνη την περίοδο στην κυβέρνηση. Θα βγαίναμε, λοιπόν, από το ευρώ, βουτώντας το ταμείο των 16 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Επίσης, θα απαλλοτρίωναν τις καταθέσεις σε ευρώ στις τράπεζες και στη θέση τους θα μας έδιναν δραχμές. Και τι νόμιζαν ότι θα συνέβαινε; Ότι θα βγαίναμε στην Πλατεία Συντάγματος να χορέψουμε; Χαζοί δεν είναι! Σίγουρα ήξεραν ότι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού θα αντιδρούσε. Πως σκόπευαν να αντιμετωπίσουν αυτούς που θα κατέβαιναν στο δρόμο;

Ξέρουμε ότι είχαν ήδη προετοιμάσει το έδαφος για «άγρια πράγματα» με τη ρητορική περί τρόικας εσωτερικού. Με το «ή εμείς ή αυτοί». Τι θα κάνατε, λοιπόν, στρατηγέ Κωσταράκο, όταν τα «πουτανάκια των δανειστών» θα διαδήλωναν στο δρόμο; Είχατε ετοιμάσει κάποιο σχέδιο; Μην βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά. Χρειάζεται μεγάλη σκέψη για το τι θα πει κανείς όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει ηχογραφήσει τους πάντες. Όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν το είχε αντιληφθεί, δεν θέλουμε να φανταστούμε πόσων ακόμη η φωνή βρίσκεται αρχειοθετημένη σε ένα συρτάρι. Πρόσεξε, λοιπόν, στρατηγέ το γράφει στο βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ότι ο Αλέξης Τσίπρας του «υπαινίχθηκε ότι ετοιμαζόταν κάτι σαν πραξικόπημα και ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας και οι μυστικές υπηρεσίες ήταν σε συναγερμό».

Τι σημαίνει κύριε Κωσταράκο «κάτι σαν πραξικόπημα»; Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Έτσι δεν υπάρχει και ολίγον από πραξικόπημα. Εσείς, ξέρετε κάτι; Θα μπορούσαν να προετοιμάζουν κάτι σαν αυτό το «κάτι σαν» του Γιάνη χωρίς να το γνωρίζετε; Χωρίς να έχετε ακούσει κάτι σχετικό;

Την Παρασκευή πριν από το περίφημο δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε το υπουργείο Άμυνας. Αμέσως μετά ο κ. Καμμένος δήλωσε ενώπιον του πρωθυπουργού ότι οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Ποιο άρθρο του Συντάγματος λέει κάτι τέτοιο αρχηγέ; Κι είπε κάτι τέτοιο ο υπουργός της Άμυνας χωρίς να ρωτήσει τον αρχηγό του; Τι άλλο συνέβη, αλήθεια, εκείνη την ώρα; Οι εργαζόμενοι στο υπουργείο θα έχουν πολλά να πουν για τους αξιωματικούς που βγήκαν από τη σύσκεψη με δάκρυα στα μάτια και έβγαλαν στη συνέχεια πατριωτικούς λόγους. Τι τους ειπώθηκε; Σε μία εξεταστική επιτροπή όλοι θα μιλήσουν. Και ενώ οι πολιτικοί έχουν φροντίσει τους εαυτούς τους με ειδικούς Νόμους, η παραγραφή δεν ισχύει για άλλους…

Μήπως έχετε ακούσει, κύριε Κωσταράκο, κάτι για τις συσκέψεις που γινότανε από το Φεβρουάριο με τις αρμόδιες υπηρεσίες του στρατού για το θέμα των φαρμάκων; Τι ακριβώς διαπραγματευόντουσαν; Ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι κι εσείς να μην το γνωρίζατε;

Κύριε Κωσταράκο, γνωρίζετε αν είχαν σταλεί επίλεκτες δυνάμεις του στρατού στη Βουλή για τη φύλαξή της στην περίοδο 2010 – 2013; Σε ποια απόφαση στηρίχτηκε εκείνη η Αποστολή, εφόσον, τελικά, έγινε; Μήπως αυτή η απόφαση χρησιμοποιήθηκε το 2015 κι αν ναι σε ποια ακριβώς αποστολή;

Αρχηγέ μου, τα στόματα έχουν αρχίσει να ανοίγουν. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι θα μαθευτούν όλα για το 2015. Δεν πρόκειται να μείνει κάτι κρυφό. Και μαντέψτε! Η ευθύνη θα πέσει στην πλάτη εκείνων που δεν ανήκουν στο στενό τους πυρήνα…

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την είδηση τη μεταφέρει ο ιστοχώρος της «Χουριέτ» και δεδομένης της πολύ σκληρής στάσης που τηρούμε εμείς απέναντι στον Ερντογάν, προσφέρεται για να αναδειχθεί πόσο χειρότεροι είμαστε – ή μάλλον είναι κάποιοι – στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Η τουρκική Rönesans Health Investment και η γιαπωνέζικη Sojitz, συνήψαν χρηματοοικονομική συμφωνία ύψους 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων (163 δισεκατομμυρίων γιεν) με οκτώ διεθνείς επενδυτές για την επένδυση σε πρότυπη γιγαντιαία νοσοκομειακή μονάδα στην κεντρική Κωνσταντινούπολη, η οποία ευελπιστούν να μετατρέψει την τουρκική μεγαλούπολη σε παγκόσμιο κέντρο «ιατρικού τουρισμού».

Περίπου το 80% της συνολικής επένδυσης του έργου καλύφθηκε με τη συμφωνία που υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Ιουλίου με τους επενδυτές JBIC, NEXI, SMBC, BTMU, Nippon Life Insurance Company, Dai-ichi Life Insurance Company, Iyo Bank και τέλος την Standard Chartered.

Πρόκειται για νοσοκομειακή μονάδα δυναμικότητας 2.700 κλινών, που θα λάβει την ονομασία İkitelli City Hospital της Κωνσταντινούπολης, θα δημιουργήσει 10.000 θέσεις εργασίας όταν τεθεί σε λειτουργία, σύμφωνα με δελτίο Τύπου που θα εκδόθηκε από τη Rönesans.

Το νοσοκομείο θα παρέχει υπηρεσίες σε 23.600 ασθενείς σε καθημερινή βάση. Η κατασκευή του σχεδιάζεται να ξεκινήσει την 1η Οκτωβρίου και να ολοκληρωθεί εντός 36 μηνών. Θα είναι πλήρως αντισεισμική κατασκευή με τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές, ώστε ακόμα και σε περιπτώσεις μεγάλων σεισμών να συνεχίζει ακώλυτα τη λειτουργία του.

Ο Ερμάν Ιλιτσάκ, πρόεδρος της Rönesans Holding, δήλωσε ότι το νοσοκομείο θα κατασκευαστεί σε μια τεράστια έκταση, ενώ στην κατασκευή του θα εργαστούν περισσότεροι από 5.000 εργαζόμενοι για περίοδο τριών ετών. Η εταιρεία σχεδιάζει επίσης να κατασκευάσει εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης σε τριπλάσια δυναμικότητας 9.500 κλινών, σε μια επένδυση ύψους 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο του μοντέλου σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) μέχρι το 2020, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση.

Έχουν κάθε δικαίωμα να κομπάζουν για την ανθεκτικότητα της τουρκικής οικονομίας και για την επίδειξη εμπιστοσύνης μετά από μια τέτοια συμφωνία! Υπενθυμίζεται, ότι στο μοντέλο ΣΔΙΤ, οι δημόσιες επενδύσεις πραγματοποιούνται από τον ιδιωτικό τομέα και εκμισθώνονται στο κράτος για μια προκαθορισμένη χρονική περίοδο, ενώ ο ιδιωτικός τομέας είναι υποχρεωμένος να παρέχει ορισμένες υπηρεσίες καθ’ όλη τη διάρκεια της μίσθωσης.

Η ίδια τουρκική εταιρία υπέγραψε προκαταρκτική σύμβαση ΣΔΙΤ για ένα νοσοκομειακό συγκρότημα αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων στο Καζακστάν, ενώ αναφέρουν ότι είναι πολύ κοντά σε συμφωνία και με τη ρωσική κυβέρνηση για παρόμοια επενδυτικά προγράμματα στον χώρο της υγείας.

Μετά από αυτή την είδηση, κάντε τις συγκρίσεις και τους παραλληλισμούς! Από ποιον περιμένετε να καταλάβει και να ασχοληθεί με έργα που πραγματικά θα ανατάξουν την εθνική μας οικονομία; Από τον εκδοροσφαγέα που ασχολείται όλη μέρα γράφοντας τη μια ηλιθιότητα πίσω από την άλλη και εξαπολύοντας παρατεταμένη μετωπική επίθεση στη Δικαιοσύνη;

Ή μήπως από τον αγράμματο που νόμισε ότι θα μπορούσε να σύρει με φωνές και κλοτσιές τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας – άσχετο ποιος είναι και αν μας αρέσει ή όχι – πετώντας τον έξω από το κτίριο και απομακρύνοντάς τον με αυτόν το «αντρίκιο» τρόπο από το πόστο του; Ούτε ο Μαδούρο στη Βενεζουέλα δεν τα κάνει έτσι…

Ίσως από τον άλλον αστέρα που «ανέκτησε» όπως είπε -ο φελλός- την «εθνική κυριαρχία» με την κρατικοποίηση εκ νέου ιδιωτικού οργανισμού, ο οποίος εν πολλοίς χρεοκόπησε επειδή ο γελοίος αυτός τύπος και το κωλοκράτος που εκπροσωπεί, φέσωσε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια την εταιρία επειδή ως γνήσιο οικονομικό φασιστοειδές δεν πλήρωνε; Από αυτούς τους κοπρίτες περιμένετε;

Από αυτούς του ιδεοληπτικούς που τα ίδια κάνουν σε οτιδήποτε ιδιωτικό; Από τον «εγκέφαλο» της παιδείας που θέλει για δικούς του λόγους να τερματίσει ένα από τα πιο σημαντικά μεταπτυχιακά για το μέλλον του τόπου, αν σκοπεύουμε ποτέ να αξιοποιήσουμε τους υδρογονάνθρακες όπως κάνει πλέον ολόκληρη η γειτονιά μας;

Αυτούς που ακούνε για ιδιωτικά πανεπιστήμια και βγάζουν φλύκταινες, ενώ κάποιοι ιδιαίτερα καλοζωισμένοι από αυτούς – δηλαδή οι περισσότεροι – με παχυλές καταθέσεις στο εξωτερικό και σπουδές σε σημαντικά πανεπιστήμια, στέλνουν φυσικά στον ιδιωτικό τομέα και τα παιδιά τους;

Αυτούς που στερούν πολύτιμο συνάλλαγμα από τη χώρα που θα μπορούσε να προσελκύσει ξένους φοιτητές, ή τουλάχιστον να δώσει διέξοδο σε τόσο κόσμο που κάνει το σκ… του παξιμάδι για να στείλει τα παιδιά του για ένα σοβαρό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, για να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα τους και να πιάσει δουλειά με 500 ευρώ τον μήνα;

Αυτοί, αν συνεχίσουν έτσι, όλα δείχνουν ότι θα καταλήξουν στη φυλακή και να μου το θυμάστε. Έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, η τρομάρα τους για τις αποκαλύψεις δεν κρύβεται και τους ήρθε από εκεί που δεν το περίμεναν, ενώ με ευφυολογήματα προσπαθούν να καλυφθούν.

Διότι ο Γιάνης με τα ένα «ν» τους είπε ένα τρελό σχέδιο το οποίο τα έπαιζε όλα για όλα, αρκεί να ήσουν διατεθειμένος να ακολουθήσεις μέχρι το τέλος. Αυτά που σκέπτονταν άλλοι συνιστούσαν πολιτειακή εκτροπή. Κι ας πουλάει ο Γιάνης βιβλία. Καλά κάνει. Αυτός τουλάχιστον δεν είναι ανίκανος να βγάλει το ψωμί του, αυτοί δεν ξέρουν άλλον τρόπο από το να ληστεύουν τον κρατικό κορβανά.

Ο cool Αλέξης όμως, φοβήθηκε νέο Γουδή… ίσως και να είχε δίκιο, διότι τέτοια εντολή δεν είχε λάβει. Δεν έλαβε όμως ποτέ εντολή να καταστρέψει τη χώρα και να υποθηκεύσει το μέλλον της τόσο άγρια. Αυτοί είναι ανίκανοι να κάνουν τα αυτονόητα και δεν δικαιούνται να μιλούν για τον Ερντογάν…

Διότι φαίνεται πως οι επενδυτές ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο γι’ αυτό που έχουν κάποιοι στο αρρωστημένο τους μυαλό ως «δημοκρατία» και «ελευθερία» και περισσότερο για την κρατική υπογραφή, αρκεί να πιστεύουν ότι θα τηρηθεί. Με ποιους να συζητήσουν εδώ; Με αυτούς που αφήνουν ελεύθερα ένα μάτσο κωλόπαιδα να σπάνε την Ερμού και να ξυλοκοπούν τουρίστα επειδή τόλμησε να βγει για ψώνια την Κυριακή;

Καλύτερα να μην τους πούμε τι ακριβώς θα πάρουν… χρήμα πάντως δεν πρόκειται να τους δώσει κανείς, διότι δεν είναι στοιχειωδώς σοβαροί. Ένα τσούρμο τυχάρπαστοι είναι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που όμως ευθύνονται πλέον διότι δεν αποχωρούν παρότι βλέπουν τη χώρα να βυθίζεται. Και το επιχείρημα ότι θα έρθουν «οι μπήξε και οι δείξε» προηγούμενοι, ξέφτισε. Εμείς τους είπαμε που θα καταλήξουν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Sophia Besch

Ο επόμενος Καγκελάριος της Γερμανίας δεν θα είναι σε θέση να κυβερνά μόνος. Ένας συνασπισμός κομμάτων με διαφορετικές απόψεις για τις μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης και την γερμανική στρατιωτική δύναμη, θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου μετά τις εκλογές.

Το αποτέλεσμα των γερμανικών γενικών εκλογών ενδιαφέρει και την υπόλοιπη Ευρώπη. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας είναι όλες οι διαφορετικές αποχρώσεις του φιλοευρωπαϊσμού. Αλλά έχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς να μεταρρυθμίσουν την ευρωζώνη και ποιο είδος εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει να επιδιώξει η Γερμανία.

Έξι κόμματα αναμένεται να εισέλθουν στη Βουλή το Σεπτέμβριο: οι Συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU), οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), οι Πράσινοι, το ακροαριστερό Die Like και το ακροδεξιό Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Κανένα δεν θα είναι σε θέση να κυβερνήσει μόνο του.

Η Καγκελάριος Angela Merkel έχει αποκλείσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των Χριστιανοδημοκρατών με το Die Linke και το AfD, αλλά έχει διατηρήσει ανοιχτές τις επιλογές της. Οι ψηφοφόροι προτιμούν έναν "ευρύ συνασπισμό” με το SPD, και ακολουθεί μια κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών με το FDP. Αλλά οι Πράσινοι, που έχουν παρόμοιες επιδόσεις με τους φιλελεύθερους δημοκράτες στις εκλογές, είναι επίσης πρόθυμοι να εισέλθουν στην εξουσία. Με βάση διαφορετικές έρευνες, ο υποψήφιος του SPD Martin Schulz θα μπορούσε να γίνει Καγκελάριος μόνο εάν το κόμμα του δημιουργούσε συνασπισμό με τους Πράσινους και το Die Linke.

Τι θα μπορούσαν να σημαίνει αυτές οι διαφορετικές επιλογές για την προοπτική της μεταρρύθμισης της ευρωζώνης; ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron θέλει έναν ενιαίο προϋπολογισμό της ευρωζώνης, έναν Ευρωπαίοι υπουργό Οικονομικών και ένα κοινοβούλιο της ευρωζώνης, και θεωρεί πως η Γερμανία και η ΕΕ πρέπει να αυξήσουν τις επενδύσεις. Οι Χριστιανοδημοκράτες ωστόσο, είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί όσον αφορά τα σχέδια της Γαλλίας. Βάζουν ως ανώτατη προϋπόθεση την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ευρωζώνης και αντιτίθενται στις προτάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αμοιβαιοποίηση του χρέους. Αλλά η Merkel γνωρίζει ότι η Γερμανία και η Γαλλία πρέπει να εργαστούν από κοινού στενά για να παρέχουν την ηγεσία που χρειάζεται η Ευρώπη. Ο επόμενός της κυβερνητικός εταίρος θα καθορίσει εάν έχει αρκετό περιθώριο για να συμβιβαστεί με τους Γάλλους.

Εάν το SPD μπορεί να παρακάμψει τις επιφυλάξεις του να είναι ο μικρότερος εταίρος για άλλη μια τετραετία, ένας εκ νέου ευρύς συνασπισμός θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για κάποια ευελιξία από τους Γερμανούς, στην τελευταία θητεία της Merkel: και ο Schulz και ο τωρινός υπουργός Εξωτερικών, Sigmar Gabriel, υποστηρίζουν μεγάλο μέρος της προσέγγισης Macron.

Εάν οι Χριστιανοδημοκράτες δημιουργήσουν κυβέρνηση με τους Πράσινους, η Merkel θα μπορούσε να "μαζέψει” τους σκληροπυρηνικούς του κόμματός της υποστηρίζοντας πως τα χέρια της είναι δεμένα. Οι πράσινοι έχουν αγκαλίιάσει όλες τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις του Macron. Θέλουν τέλος στη λιτότητα και μια ευρωπαϊκή "επενδυτική επίθεση”. Αλλά είναι απίθανο να πάρουν περισσότερο από το 10% των ψήφων και μπορεί να δυσκολευτούν να κρατήσουν τηθέση τους σε μια κυβέρνηση συνασπισμού.

Εάν οι εκλογές του Δεκεμβρίου οδηγήσουν σε συνασπισμό μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων, οι προοπτικές για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης θα είναι φτωχές. Το FDP βλέπει τον εαυτό του ως την οικονομική και ρυθμιστική συνείδηση της Γερμανίας και ωθούσε τους Χριστιανοδημοκράτες να διπλασιάσουν τις εκκλήσεις για δημοσιονομική πειθαρχία. Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων, Christian Lindner, έχει προειδοποιήσει πως δεν θα υπάρξουν "φιλικά δώρα” στον Macron που απειλεί την ευρωπαϊκή σταθερότητα, κατηγορώντας ακόμη το SPD ότι συνεργάζεται με τον Macron για να υπονομεύσει τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.

Τι θα σημαίνουν οι εκλογές για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της Γερμανίας; Με μια κυβέρνηση Merkel, η Γερμανία έχει για πρώτη φορά δεσμευτεί να δαπανήσει το 2% του ΑΕΠ στην άμυνα. Είναι υπέρ των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, εποπτεύει την ανάπτυξη των γερμανικών στρατευμάτων στη Λιθουανία και στο Μάλι, και υποστήριξε τις πρωτοβουλίες για ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής. Αυτά τα μέτρα σηματοδοτούν μια απόκλιση από τη γερμανική στάση-αποχής του παρελθόντος. Αλλά πολλοί ψηφοφόροι παραμένουν σκεπτικοί για ένα μεγαλύτερο στρατιωτικό ρόλο για τη Γερμανία, και αμφισβλητούν την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη διαμάχη με τη Ρωσία.

Σε έναν ευρύ συνασπισμό, το SPD θα μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο του υπουργείο Εξωτερικών. Οι Σοσιαλδημοκράτες αντιτίθενται στην αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού της Γερμανίας, κάτι που θεωρούν ως μια προσπάθεια από το Βερολίνο να φτάσει τις ΗΠΑ. Οι Schulz και Gabriel αντιθέτως θέλουν περισσότερα λεφτά για αναπτυξιακή βοήθεια. Οι ηγετικές προσωπικότητες των Σοσιαλδημοκρατών έχουν επίσης ασκήσει κριτική στις αποτρεπτικές δραστηριότηρες του ΝΑΤΟ στην Κεντρική και Ανατολική ΕΥρώπη. Είναι υπέρ της αποκλιμάκωσης και του διαλόγου με τη Ρωσία. Το SPD χρησιμοποιεί την άμυνα στην προεκλογική του εκστρατεία και θα μπορούσε να μαλακώσει τη στάση του μετα τις εκλογές, αλλά θα συνεχίσει να αντιτίθεται σε μια πιο ισχυρή γερμανική εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Οι Πράσινοι θα είναι ευκολότερος εταίρος για τους Χριστιανοδημοκράτες όταν πρόκειται για θέματα άμυνας και ασφάλειας. Ενώ οι Πράσινοι απορρίπτουν τις εκκλήσεις για περισσότερες αμυντικές δαπάνες, έχουν καταφερθεί εναντίον του SPD για την κριτική του στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζουν τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και είναοι "ανοιχτοί” στις στρατιωτικές παρεμβάσεις ως "έσχατη λύση”.

ΟΙ ΦΙλελεύθεροι, όπως και οι Χριστιανοδημοκράτες, θέλουν η Γερμανία να είναι μια ενεργή στρατιωτική δύναμη, και στην εξωτερική πολιτική. Ο Lindner θα ήθελε να δει μια μεγαλύτερη γερμανική αμυντική δέσμευση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και υποστηρίζει την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού. ΟΙ φιλελεύθεροι είναι υπέρ μιας σκληρής γραμμής εναντίον του Putin της Ρωσίας και μιας στενότερης συνεργασίας με τους ανατολικούς γείτονες όπως η Ουκρανία. Θέλουν μια ισχυρή διατλαντική εταιρική σχέση, ακόμη και με την κυβέρνηση Trump, και απορρίπτουν τον ενστικτώδη αντι-αμερικανισμό της γερμανικής αριστεράς.

Τέλος, τι γίνεται με την πιθανότητα μιας συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών με το Die Like με Καγκελάριο τον Schulz; Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι θα ταίριαζαν καλά: υποστηρίζου και οι δύο τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της Γαλλίας, και έχουν μιλήσει ανοιχτά εναντίον των υψηλότερων αμυντικών δαπανών και υπέρ της αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας. Αλλά είναι απίθανο να συγκεντρώσουν αρκετές ψήφους για να κυβερνήσουν χωρίς ένα τρίτο κόμμα, και οι ψηφοφοροι τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς είναι ιδιαίτερα σκεπτικοί για το Die Linke. Η άρνηση της ακροαριστεράς να συμβιβαστεί στο πρόγραμμα εξωτερικής της πολιτικής -θέλει να διαλυθεί το ΝΑΤΟ και να καταργήσει όλες τις μυστικές υπηρεσίες, και αρνείται να καταδικάσει την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία- την καθιστά έναν σχεδόν αδύνατο εταίρο συνασπισμού για τους Πράσινους ή τους Σοσιαλδημοκράτες.

Η Angela Merkel φαίνεται ότι θα επανεκλεγεί το Σεπτέμβριο. Αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να κοιτάξει πιο μακριά από το ποιος θα γίνει ο επομενος Καγκελάριος -έχει επίσης σημασία με ποιον θα έλθει σε συμφωνία για την κυβέρνηση συνασπισμού.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο πρωτότυπο εδώ
Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Έκανα λάθη... μεγάλα λάθη», δηλώνει σε συνέντευξή του στον Guardian ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο λάθος του ίσως ήταν «η επιλογή των ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά».

Πρόκειται για την πρώτη αντίδραση του πρωθυπουργού στα δημοσιεύματα που έχουν κυκλοφορήσει τις τελευταίες μέρες με αποσπάσματα από το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών, του Γιάνη Βαρουφάκη. Μάλιστα, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε πως το εναλλακτικό σχέδιο του Γ. Βαρουφάκη για το παράλληλο σύστημα πληρωμών ήταν «τόσο ασαφές που δεν αξίζει καν να μιλάμε γι' αυτό».

«Ο Γιάνης προσπαθεί να γράψει ιστορία με ένα διαφορετικό τρόπο. Ίσως έρθει ο καιρός που θα ειπωθούν κάποιες αλήθειες... όταν φτάσαμε στο σημείο να διαβάσουμε τι παρουσίαζε ως plan b ήταν τόσο ασαφές, δεν άξιζε τον κόπο καν να το συζητήσουμε. Ήταν απλά αδύναμο και αναποτελεσματικό.

Για τη σχέση Γ. Βαρουφάκη-W. Schaeuble ο πρωθυπουργός ανέφερε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών σεβόταν και σέβεται ακόμα τον ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας. «Ήταν το alter ego του. Τον αγαπούσε».

Εξάλλου, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, ο Α. Τσίπρας επεσήμανε πως ενώ η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πολιτική σύγκρουσης -«στο πλαίσιο της εντολής»- η έξοδος από το ευρώ και κατ’ επέκταση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν τέθηκε.

Ωστόσο, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, οι επιλογές του πρωθυπουργού τού κόστισαν πολύ και η κριτική που έχει δεχτεί επίσης αποτέλεσαν πολιτικό πλήγμα. «Όταν ήρθα σε αυτό το γραφείο, δεν είχα καμία εμπειρία ή αίσθηση του πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες», παραδέχεται ο Αλ. Τσίπρας. «Νομίζω ότι τώρα έχω μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα αρχικά».

«Τα χειρότερα είναι σαφώς πίσω μας», δήλωσε στον Guardian. «Μπορούμε τώρα να πούμε με βεβαιότητα ότι η οικονομία ανακάμπτει... Σιγά σιγά, αυτό που κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να συμβεί, θα συμβεί. Θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση... και στο τέλος γι' αυτό θα μας κρίνουν».

Υπενθυμίζεται πως την προηγούμενη εβδομάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ενέκρινε επί της αρχής τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Με τα μέτρα να έχουν νομοθετηθεί και με έναν ορίζοντα έως το Σεπτέμβριο του 2019 χωρίς εκλογές, ο Αλ. Τσίπρας υποστηρίζει ότι μπορεί να συνεχίσει τη διακυβέρνηση με μια ατζέντα που είναι περισσότερο στο πλαίσιο των αρχών ελευθερίας του κόμματός του. Για το σκοπό αυτό, επεξεργάζονται νόμοι που στοχεύουν στην ανακούφιση των δυσχερειών, ξεκινώντας από την ανασυγκρότηση του κατακερματισμένου κράτους πρόνοιας.

«Όλο αυτό το διάστημα είμασταν σε συνεχή διαπραγμάτευση και συνεχή αναζήτηση συμβιβασμού ανάμεσα στο πρόγραμμά μας και το μνημόνιο», τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός, επιμένοντας πως παρά το γεγονός ότι η εποπτεία θα συνεχιστεί έως την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης, οι επόμενοι 12 μήνες θα είναι πιο εύκολοι.

«Η μεγαλύτερη επιτυχία θα έρθει τον Αύγουστο του 2018, όπου μετά από οκτώ χρόνια, θα εξέλθουμε από τα προγράμματα και τη διεθνή εποπτεία. Στο αρνητικό κλίμα που επικρατεί σήμερα, είναι κάτι που ο μέσος Έλληνας δεν πιστεύει ότι θα συμβεί».

Τώρα, δηλώνει ο πρωθυπουργός πως έχει έρθει η στιγμή να προχωρήσουμε με ένα «νέο μοντέλο ανάπτυξης», το οποίο θα αξιοποιεί τους εξειδικευμένους νέους επαγγελματίες, θα αντιμετωπίζει με επιτυχία το brain drain που έχει οδηγήσει σχεδόν μισό εκατομμύριο νέους να φύγουν από τη χώρα και θα εξασφαλίζει ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν θα επαναληφθούν.

Η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει και ωριμάσει. «Η πρώτη προτεραιότητά μας είναι να ανακτήσουμε την [οικονομική] μας κυριαρχία», εξηγεί ο Α. Τσίπρας, προσθέτοντας ότι σχεδιάζει να εκμεταλλευτεί την ισχυρή γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και να προωθήσει τις δυνατότητές της ως διεθνές κέντρο ενέργειας, μεταφορών και τηλεπικοινωνιών.

Ο Αλ. Τσίπρας επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φέρει μια «ηθική» επανάσταση που θα αλλάξει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο διακυβερνάται η Ελλάδα. "Αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις για αυτή την κυβέρνηση, πολλοί θα μας αποκαλέσουν «ψεύτες», αλλά κανείς δεν θα πει ότι είμαστε διεφθαρμένοι ή ανήθικοι ή βάλαμε το χέρι μας στο βάζο με το μέλι».

Η κληρονομιά του Τσίπρα θα είναι το ότι έβγαλε την χώρα από την κρίση, σύμφωνα με τα λεγόμενά του. "Θα καταφέρω να βγάλω τη χώρα από το βάλτο στον οποίο την οδήγησαν εκείνοι που την χρεοκόπησαν... και θα προχωρήσουμε με ένα πρόγραμμα βαθιών μεταρρυθμίσεων", εξηγεί.

Αυτό ελπίζει, τουλάχιστον κι αυτό γιατί η Ελλάδα έχει γίνει απρόβλεπτο μέρος και, όπως συμβαίνει και με την ιστορία, δεν προχωράνε όλα γραμμικά. «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η κρίση δεν θα επιστρέψει», αναφέρει.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το περίφημο βιβλίο του Βαρουφάκη που περιγράφει καταγραμμένα στο κινητό του μερικά μόνο από όσα τραγικά για τη χώρα διαδραματίστηκαν πριν το 2015 και μετά, δεν έχει τόση αξία για αυτά που έγιναν όσο για όσα απ αυτά εξακολουθούν να γίνονται σήμερα! Αλλά, και για το πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, που ο Τσίπρας περιγράφει στον Βαρουφάκη από την ανάποδη. Σαν πραξικόπημα που δήθεν ετοιμαζόταν κατά του ΣΥΡΙΖΑ!

Ξεκινώντας από το δεύτερο: Τις μέρες περί το δημοψήφισμα και αφού Τσίπρας, Λαφαζάνης και τα άλλα παιδιά δούλευαν το σχέδιο για τη δραχμή, έφτασε στ αυτιά ανθρώπων που ήταν κοντά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Κ Καραμανλή, η πληροφορία για έφοδο στην Τράπεζα της Ελλάδος, για ενεργοποίηση του Νομισματοκοπείου και για κινητοποίηση λαού στους δρόμους για έξοδο από το ευρώ.

Ταυτόχρονα, η ευθύνη των ενόπλων δυνάμεων στα χέρια ενός ανώριμου, επιπόλαιου και παρορμητικού ακροδεξιού σαν τον Πάνο Καμμένο δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη. Κυρίως μετά την επικίνδυνη δήλωσή του ότι «οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται για την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου»! Δεδομένου ότι οι ένοπλες δυνάμεις δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά δουλειά με την ασφάλεια του λαού σε μια δημοκρατία!

Η λεγόμενη «λαϊκή δεξιά», που πρόσφερε ανοιχτόχερα στον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία το 2015, νομίζοντας ότι έτσι θα απαλλαγεί από το «όνειδος της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά» και θα… συγκυβερνήσει (!), τρομοκρατήθηκε στ αλήθεια.

Τα τηλεφωνήματα που ανταλλάχτηκαν μεταξύ Προέδρου Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργού, διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας, διοικητή της ΕΥΠ και άλλων παραγόντων των τριών εξουσιών ήταν από γεμάτα αγωνία μέχρι άλλα που προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την κατάσταση και να συστήσουν ψυχραιμία και παρασκηνιακή παρέμβαση για να αποσαφηνιστεί τι πραγματικά συνέβαινε.

Αυτή η αναταραχή, σε συνδυασμό με τη σύγχυση που είχε ο ίδιος ο πρωθυπουργός για το τι πραγματικά ήθελε ο ίδιος τελικά να κάνει, την ώρα που τα όπλα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν στραμμένα, πλην Δραγασάκη, για την υπεράσπιση της δραχμής ή της ρήξης με την ΕΕ, ήταν που οδήγησε τον Τσίπρα στο συμπέρασμα ότι εξυφαινόταν κάποιο πραξικόπημα.

Στην πραγματικότητα, και μετά από ανήσυχες παρεμβάσεις, αυτή η αναταραχή ήταν που ανάγκασε τον πρωθυπουργό να συνειδητοποιήσει ότι είτε θα δεχόταν να εφαρμόσει χωρίς εξαπατήσεις και πισωγυρίσματα το μνημόνιο που είχε ήδη συμφωνήσει με επιστολή του εκείνες τις μέρες, είτε θα έπρεπε να εγκαταλείψει το ευρώ. Ασχέτως σε ποιο νόμισμα θα πήγαινε τη χώρα.

Οι συνομιλητές του και αυτήκοοι μάρτυρες αυτού του φόβου που εξέφρασε ο ίδιος, μήπως καταλήξει στο Γουδί, μεταξύ των οποίων και ο Βαρουφάκης, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν ότι πολιτικοί παράγοντες άλλης παράταξης (ένας τουλάχιστον) τον προειδοποίησαν για μια τέτοια τραγική κατάληξη, περιγράφοντάς του τι θα επακολουθούσε μιας αιφνίδιας εγκατάλειψης του ευρώ. Ακριβώς όπως του τα είχε περιγράψει ο Βαρουφάκης το 2011.

Τότε, όμως, το 2011, όπως περιγράφει ο πρώην υπουργός στο βιβλίο του, ο Τσίπρας νοιαζόταν περισσότερο να έχει στον έλεγχό του τις συνιστώσες του κόμματος!

Στην πραγματικότητα, το μόνο πραξικόπημα που εξυφαινόταν εκείνη την εποχή ήταν της συγκυβέρνησης εναντίον της βούλησης του λαού. Γιατί η πλειοψηφία του λαού τότε, αλλά και σήμερα, θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ. Το επιβεβαίωσε και εκλογικά τον Σεπτέμβριο του 2015. Και μέχρι στιγμής δεν έχει εγκαταλείψει αυτή τη θέση. Δημοσκοπικά τουλάχιστον.

Εδώ μοιάζει να υπάρχει μια σχιζοφρενής συμπεριφορά του λαού, για την οποία φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ στο 100%. Το ερώτημα στο δημοψήφισμα ήταν πασιφανές: Θέλετε να δεχτούμε τις πιεστικές απαιτήσεις των δανειστών ή να μην τις δεχτούμε; Πουθενά δεν γινόταν αναφορά σε αλλαγή νομίσματος. Εσκεμμένα. Για να υφαρπάξει η κυβέρνηση στο «όχι» τις ψήφους όλων των άδολων που νόμιζαν ότι κάνουν αντίσταση τζάμπα. Χωρίς επιπτώσεις. Είχαν κρύψει από το λαό την ειδοποίηση Μέρκελ: «Όχι, θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη»!

Αυτά έγιναν με το περίφημο πραξικόπημα που δήθεν εξυφαινόταν κατά της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2015, ενώ ήταν της κυβέρνησης.

Οι απάτες του τότε, απάτες του σήμερα

Το βιβλίο του Βαρουφάκη θα μπορούσε να έχει τίτλο «δοξάστε με». Γράφτηκε από έναν παθολογικά νάρκισσο, που θα μπορούσε να ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος αν δεν είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να πουλάει την εξυπνάδα του. Καταντώντας έτσι ένας εξυπνάκιας.

Δεδομένου ότι τα έχει όλα καταγεγραμμένα, αλλά και ότι ξέρουμε τι συνέβαινε από τη δουλειά μας, δεν αμφισβητούνται όσα γράφει. Το φαϊ είναι σε όσα ΔΕΝ γράφει! Και σε όσα φωτίζουν τι και ΓΙΑΤΙ γίνεται ΣΗΜΕΡΑ!

Επιγραμματικά μόνο παραθέτουμε χαρακτηριστικά:

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως κυβέρνηση, ταυτόχρονα δύο γραμμές: Η χώρα φεύγει από το ευρώ και πάει στη δραχμή. Η χώρα μένει στο ευρώ. Όλοι οι υπουργοί που ανήκαν στη μια ή στην άλλη γραμμή κυβερνούσαν ακολουθώντας τη γραμμή που πίστευαν! Δεν υπήρχε κεντρική πολιτική της κυβέρνησης!

Η κεντρική πολιτική της κυβέρνησης ήταν και είναι και σήμερα η ίδια ακριβώς: Αυτή που πρότεινε ο πρωθυπουργός στον Βαρουφάκη, εμπνευσμένη από μια συνομιλία του με τον Δραγασάκη: «Να προχωρήσουμε με δύο τρόπους, έναν δημόσιο και έναν κρυφό. Δημοσίως να προσεγγίσουμε τους δανειστές με έναν δεξιό τρόπο, ότι τώρα είμαστε τα καλά παιδιά, και ταυτόχρονα, στο παρασκήνιο, να ετοιμάζουμε την αντεπίθεσή μας».

Αυτό το σύστημα «δύο τρόπων» είναι η σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και μ αυτήν κυβερνάει τη χώρα. Άλλα λέμε για να ικανοποιούμε λαό, εταίρους, δανειστές, κεφάλαιο, φίλους και εχθρούς, και άλλα σχεδιάζουμε υπογείως. Γράφει ο Βαρουφάκης:

«Ρώτησα τον Τσίπρα πώς θα υπερασπιστώ το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης σαν υπουργός Οικονομικών αφού διαφωνώ μαζύ του;» Κανένα πρόβλημα, του είπε ο τότε μέλλων πρωθυπουργός. Δεν είσαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν έχεις υποχρέωση να το υπερασπιστείς!!

Και η κατακλείδα: Τη νύχτα πρίν κλείσουν οι Τράπεζες ο Βαρουφάκης, στην απατεωνίστικη λογική «άλλα λέμε και άλλα κάνουμε» πρότεινε να μείνουν ανοιχτές οι τράπεζες και τη Δευτέρα, να ξεμείνουν από λεφτά και να αναγκαστούν να τις κλείσουν οι τραπεζίτες! «Και τότε να βγούμε στους δρόμους να διαδηλώνουμε μαζί με τους πολίτες κατά της τρόικας»!

Αυτοί, μ αυτή τη νοοτροπία απαράλλαχτη κυβερνάνε σήμερα τη χώρα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εμετός.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


«Η προστασία του… μάστερ σεφ του ελληνικού ελλείμματος αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια»

Ο κλεφτοπόλεμος της κυβέρνησης, αλλά και της ανώτατης Δικαιοσύνης με τους δανειστές για την ποινική μεταχείριση του Ανδρέα Γεωργίου αποδεικνύει την κατάντια της Ελλάδας των Μνημονίων. Που όχι μόνο είναι υποχρεωμένη να ανέχεται τις αξιώσεις των ξένων επιτηρητών, να εφαρμόζει πιστά όσα ζητούν, αλλά και να προστατεύει με πέπλο ατιμωρησίας τους «εκλεκτούς» τους, ανεξάρτητα αν αυτοί έβλαψαν τα συμφέροντα της πατρίδας.

Είναι προς τιμήν της ανώτατης εισαγγελικής λειτουργού Ξένης Δημητρίου ότι δεν το βάζει κάτω. Προς τιμήν και του αρμόδιου πολιτικού προϊσταμένου της Δημήτρη Παπαγγελόπουλου ότι δεν της κλείνει το μάτι για να τα παρατήσει. Γιατί, κακά τα ψέματα, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει συμβιβαστεί προ πολλού με τις απαιτήσεις της Κομισιόν και του Βερολίνου προς «ηθική και οικονομική αποκατάσταση» του… εντιμότατου διπλοθεσίτη κυρίου Γεωργίου.

Η απαίτηση αυτή των δανειστών δεν είναι μια απλή πινελιά στο κάδρο του συνολικότερου εξευτελισμού της χώρας, όπως, για παράδειγμα, η ακύρωση της παραπομπής στο ακροατήριο των τεχνοκρατών του ΤΑΙΠΕΔ για μια υπόθεση ομολογουμένως αστεία μπροστά στο ζήτημα Γεωργίου.

Η προστασία του τελευταίου αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος της ελληνικής χρεοκοπίας. Και οι δανειστές θα την επιβάλουν με νύχια και με δόντια. Αδίστακτα, αμείλικτα και κυνικά. Γιατί χωρίς αυτήν καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα του υποτιθέμενου οικονομικού εκτροχιασμού που οδήγησε στην υπαγωγή της Ελλάδας στα Μνημόνια και στον διακρατικό δανεισμό.

Ολόκληρη η σημερινή εξάρτηση της χώρας βασίζεται σε έναν και μόνο υπολογισμό: της διόγκωσης του κρατικού ελλείμματος για το 2009. Και αν αυτός αποδειχθεί λανθασμένος, οι ευθύνες δεν θα περιοριστούν μόνο στον Γεωργίου, αλλά και σε αυτούς τους αξιωματούχους της… Εσπερίας που αποδέχτηκαν τον «πέτσινο» υπολογισμό και τον «μετέφεραν» ασμένως στις αγορές, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να πάψουν να δανείζουν την Ελλάδα. Ευθύνες επιπλέον θα έχουν και όλοι οι πολιτικοί συντελεστές που μπροστά στο τεχνητό «αδιέξοδο» αποφάσισαν να επιβάλουν στην ανήμπορη (ή… πρόθυμη) κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου την υπαγωγή στο πρώτο Μνημόνιο.

Είναι ακριβές (και εκεί στηρίζεται η υπερασπιστική του άμυνα) ότι ο κ. Γεωργίου ήρθε στην Ελλάδα μετά την πρώτη «αποτίμηση» του διογκωμένου κρατικού ελλείμματος. Και ήρθε με ειδική διατεταγμένη αποστολή: να την πιστοποιήσει και να την «τεκμηριώσει» κάτω από τις λεπτομερείς οδηγίες του Γερμανού επικεφαλής της Eurostat Βάλτερ Ραντερμάχερ. Να νομιμοποιήσει, δηλαδή, με ελληνική «τεχνοκρατική» υπογραφή την υπαγωγή στο Μνημόνιο. Για τον σκοπό αυτό ενέταξε, ως μη όφειλε, πολλών ειδών… αχρείαστες προσθήκες στο ελληνικό χρέος. Οπως τις οφειλές των ΔΕΚΟ στα έξοδα γενικής διακυβέρνησης και το περίφημο swap του Σημίτη και της Goldman Sachs.

Στη διακριτική του ευχέρεια ήταν το «φούσκωμα» του ελλείμματος γιατί, χωρίς αμφιβολία, η λογιστική συγκράτηση θα ήταν εξ αντικειμένου μαχητή ακόμη και με τους κανόνες της ίδιας της Eurostat. Eνήργησε με υπερβάλλοντα ζήλο, πασιφανώς κατά των ελληνικών συμφερόντων και υπέρ των επιδιώξεων των δανειστών που ήθελαν να προστατέψουν τις φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα τράπεζές τους.

Ευρωπαίος υπάλληλος ήταν και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, τι έπρεπε να κάνει, θα ισχυριστούν κάποιοι πονηροί. Λάθος! Διορισμένος από ελληνική κυβέρνηση και μισθοδοτούμενος από τα λεφτά του Ελληνα φορολογουμένου ήταν, τον οποίο και καλείτο να προστατέψει. Και ο διορισμός του εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή. Οχι από το Γιούρογκρουπ, τον Ντάισελμπλουμ και τον Σόιμπλε, ασχέτως αν τελικά αποδείχτηκε ότι σε αυτούς αναφερόταν.

Δεν θα επιτρέψουν οι δανειστές να τιμωρηθεί ο Γεωργίου, έστω και για απλή παράβαση καθήκοντος. Αυτό είναι βέβαιον. Οπως σίγουρο είναι ότι θα «τσαλακωθεί» για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση Τσίπρα και θα διασυρθεί η ελληνική Δικαιοσύνη. Τουλάχιστον θα μπορούν, όμως, κάποιοι να ισχυρίζονται ότι έδωσαν τη μάχη, σε αντίθεση με άλλους, ντόπιους δωσίλογους, που εκ προοιμίου κόπτονται για την «αθωότητα» του μοιραίου για την εξαθλίωση της Ελλάδας αυτού κυρίου…

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Στο βιβλίο του “Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Επιστροφή στη διεθνή σκηνή”, ο Gregor Schollgen γράφει: «Η ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών, η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κράτους αποτελούσε τον κυρίαρχο στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν διατυπωμένος με σαφήνεια στο Προοίμιο του Θεμελιώδους Νόμου (Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), και αυτό σε μια εποχή, κατά την οποία η επίτευξη του φαινόταν τελείως απίθανη.

»Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του 19ου αιώνα, ο όρος “έθνος” δήλωνε την ένωση των Γερμανών σε ενιαία πολιτική κοινότητα στη βάση της καταγωγής, των κοινών γλωσσικών, πολιτισμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών και, φυσικά, της νεότερης ιστορίας που τους συνδέει στενά μεταξύ τους σε μια κοινή μοίρα.

»Ως σημείο αναφοράς παρέμενε το Γερμανικό Ράιχ που είχε ιδρυθεί το 1871. Σύμφωνα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 1973, το κράτος αυτό μπορεί να μην παρήκμασε μετά την άνευ όρων παράδοσή του το Μάιο του 1945 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν αμέσως μετά. Ωστόσο, από το 1945 δεν ήταν πλέον αυτοδύναμο.

»Το ότι ο όρος “γερμανικό έθνος” διατηρήθηκε, από την εποχή της τομής στην περίοδο 1945-49 και εξής, ως σταθερά της πολιτικής σκέψης στη Γερμανία, καταδεικνύεται και από τη θεμελίωση του στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από το οποίο απαλείφθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1974, δηλαδή 25 χρόνια μετά την ίδρυση αυτού του κράτους. Αλλά και η αποκατάσταση του γερμανικού έθνους θα αποτελούσε, στη συνέχεια, σημαντικό θέμα για τους ιθύνοντες στο Ανατολικό Βερολίνο, όπως ο Έριχ Χόνεκερ, αν μπορούσε να υλοποιηθεί υπό σοσιαλιστικές συνθήκες. Το Γερμανικό Ράιχ αποτελούσε το σημείο αναφοράς όχι μόνο για τον πολιτικό, αλλά και για τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό προσανατολισμό του συνόλου των Γερμανών πολιτών και για την κοσμοθεωρία τους.

»Η σημαντικότερη προϋπόθεση ύπαρξης ενός γερμανικού εθνικού κράτους, από τη σκοπιά των πολιτών του, βρισκόταν στο να διαθέτει αυτό το κράτος εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Μόνο αν αυτή η δύναμη ήταν δεδομένη, μπορούσαν οι Γερμανοί, κατά την άποψή τους, να ταυτιστούν με ένα τέτοιο κράτος, δεδομένου ότι η ισχύς προσφέρει κύρος και είναι το εχέγγυο για την ασφάλεια.

»Ακριβώς, στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα βασικά αίτια για την ελλιπή στήριξη των πολιτών της Γερμανίας προς τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία ήταν αποδυναμωμένη από τον πόλεμο, την επανάσταση και την “καθ’ υπόδειξιν ειρήνη”. Σ’ αυτό βρίσκονται, επίσης, και οι λόγοι για τις ευκαιρίες που προσφέρθηκαν στον Άντολφ Χίτλερ».

«Μικρογερμανική» ή «μεγαλογερμανική» λύση

Με την ενοποίηση της Γερμανίας, λοιπόν, επανήλθαν στο προσκήνιο οι συζητήσεις που είχαν αναπτυχθεί την περίοδο της δεκαετίας του 1920, το κύριο περιεχόμενο των οποίων ήταν προσανατολισμένο στις γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις. Είναι ενδεικτικό το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Εμμανουήλ Μαυροζαχαράκη «Οι επιπτώσεις της γερμανικής ενοποίησης πάνω στην εξωτερική πολιτική της Ομοσπονδιακής Γερμανίας – ιστορικές συνιστώσες, ενδογενείς και εξωγενείς παράμετροι».

«Την εποχή του εθνικισμού το “γερμανικό ζήτημα”, δηλαδή το πρόβλημα ενοποίησης μιας σειράς αυτοδύναμων γερμανικών κρατιδίων, τα οποία ανήκαν από το 1815 στην λεγόμενη Γερμανική Ομοσπονδία, υπήρξε κεντρικό ζήτημα στην Μεσευρώπη πάνω από ένα αιώνα. Για τα κράτη αυτά υπήρχαν ουσιαστικά δύο αλληλο-αποκλειόμενες λύσεις. Αφενός η “μεγαλογερμανική” λύση ως σύζευξη όλων των Γερμανών στο κέντρο της Ευρώπης υπό την Μοναρχία των Αψβούργων (Habsburg) και αφετέρου η “μικρογερμανική λύση”, που δεν προέβλεπε την ένταξη στην Μοναρχία.

»Η ίδρυση του Γερμανικού Ράιχ το 1871 από τον Μπίζμαρκ άλλαξε τα δεδομένα στην κεντρική Ευρώπη πλήρως. Προτιμήθηκε η μικρογερμανική λύση, μέσω ίδρυσης εθνικού κράτους ως λύση του γερμανικού ζητήματος. Παρότι η σύζευξη των γερμανικών κρατών διενεργήθηκε στην βάση οίκων ηγεμόνων, το γερμανικό Ράιχ αυτοπροσδιορίστηκε με κοινές συνιστώσες γλώσσα, πολιτισμό και ιστορία. Άρα με την έννοια αυτή είχε εθνικά χαρακτηριστικά.

»Αυτά ήταν τα μόνα κοινά στοιχεία που μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον εθνικισμό των μικρών κρατών και των Γερμανών στα πλαίσια της Μοναρχίας των Αψβούργων. Tα σλαβικά έθνη της μοναρχίας δεν διέθεταν δικά τους κρατικά μορφώματα και οι Γερμανοί δεν είχαν εθνικοκρατική παράδοση, όπως οι Γάλλοι ή οι Ισπανοί.

»Τα γεγονότα στην Γερμανία του 1871 αφορούσαν κυρίως τα νοτιοανατολικά κράτη Ουγγαρία και Αυστρία. Με την δημιουργία του Γερμανικού Ράιχ καταργήθηκε η αυτοδυναμία των επιμέρους γερμανικών κρατών και διαχωρίστηκε η Αυστρία και Ουγγαρία από την Γερμανία. Το Ράιχ, ως εθνικό κράτος υπό την πρωτοκαθεδρία της Πρωσίας, δεν συμβάδιζε με τους μακροπρόθεσμους στόχους της αυστριακής πολιτικής.

»Το Ράιχ αυτό-αντιλαμβανόταν την οντότητα του, δηλαδή την διαδικασία εθνικής ολοκλήρωσης του, ως ατελειοποίητη, εφόσον η συγκυριακή σύνθεση δεδομένων πολιτικής ισχύος εκείνης της περιόδου το εμπόδισαν ως προς αυτό. Η λανθάνουσα, όμως, τάση προς εθνική ολοκλήρωση οδήγησε τελικώς στην πρώτη απόπειρα γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, η οποία απέτυχε με την ήττα των δυνάμεων του κεντρικού άξονα το 1918.

»Με την συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 περιορίστηκε μεν το γερμανικό δυναμικό ισχύος σημαντικά, αλλά το γερμανικό ζήτημα δεν λύθηκε οριστικά. Πέραν τούτου οι άφθονες γερμανικές μειονότητες στα διάδοχα κράτη Αυστρίας και Ουγγαρίας, καθώς επίσης οι ανταγωνιστικές σχέσεις των κρατών αυτών μεταξύ τους, συγκροτούσαν ένα άκρως συγκρουσιακό πολιτικό σκηνικό στην μεσανατολική Ευρώπη.

»Η συνένωση όλων των Γερμανών στην κεντρική Ευρώπη σε ένα ισχυρό εθνικό κράτος, δηλαδή σε de facto μία μεγάλη Γερμανία υπό την ηγεσία του Βερολίνου, μέσω ενός κατακτητικού πολέμου (1934-45), επικράτησε ως μαξιμαλιστικό εγχείρημα. Αυτό οδήγησε στην φασιστική Γερμανία με τις γνωστές σε όλους συνέπειες. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν συνέχεια του πρώτου ως εγχείρημα ηγεμονικής ανάδειξης της Γερμανίας στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως στην ανατολική.

»Η απόλυτη ήττα και η παράδοση άνευ όρων του Γ’ Ράιχ τον Μάη του 1945 σήμανε το τέλος του ανοικτού και βίαιου γερμανικού επεκτατισμού στην Ευρώπη. Όσον αφορά τα αίτια των ηγεμονικών εγχειρημάτων της Γερμανίας υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Κατά μια άποψη, το ζήτημα της κεντρικής θέσης ήταν το κύριο πρόβλημα.

»Οι δύο πόλεμοι, κατά την άποψη αυτή, ήταν απόπειρες εξόδου και μετακίνησης από την γεωπολιτικά εύθραυστη ζώνη αυτή. Άλλες προσεγγίσεις εστιάζουν περισσότερο στο ζήτημα της οικονομικής δύναμης και στις εσωτερικές δομές, ως παράγοντες που επηρέασαν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας κατά τον 19ο ως τις αρχές του 20ού αιώνα, προσπαθώντας να αναδείξουν μία συνέχεια».

Η γερμανική ταυτότητα

Το κρίσιμο είναι ότι αυτές οι γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις από τη δεκαετία του 1920 ασκούν ξανά γοητεία. Κι αυτό είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου πολιτιστικού αναπροσανατολισμού. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο λόγο με τη γερμανική ταυτότητα.

Την επαύριον της ενοποίησης, το κυρίαρχο ερώτημα ήταν: «τι σημαίνει γερμανικός;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που αποτελούσε ταμπού κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου, αν εξαιρέσουμε κάποια περιθωριακά στοιχεία της Ακροδεξιάς.

Βεβαίως, σήμερα τουλάχιστον, το γερμανικό ζήτημα φαίνεται να μην συνδέεται τόσο με τα παραδοσιακά θέματα της Machtpolitik και της Realpolitik, τα οποία έχουν βρει μια λύση(;) με την ένταξη της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και στο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο με τη γερμανική ταυτότητα. Προκρίνεται, δηλαδή, η συζήτηση σε πολιτιστικό επίπεδο.

Όμως, πριν αναφερθούμε σε αυτά τα ζητήματα θεωρούμε σκόπιμο να πούμε δύο λόγια για τον τρόπο που οι Γερμανοί, ιστορικά, αντιλαμβάνονται τη Realpolitik. Η αναφορά δεν είναι τυχαία, όπως θα δειχθεί στη συνέχεια.

Στη ρίζα της Realpolitik βρισκόταν ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής εθνικής ιδεολογίας που μπορεί να συνοψισθεί στα εξής: «Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι, η μόνη ρεαλιστική θέση είναι ότι η πολιτική βασίζεται στην αχαλίνωτη χρήση βίας. Πιο συγκεκριμένα, η διεθνής πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Διότι παρά τις ωραίες λέξεις που μπορεί να μεταχειρίζονται οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, την κρίσιμη ώρα βασίζονται κι αυτοί στην ισχύ τους για να πραγματοποιήσουν τους πολιτικούς τους σκοπούς. Και τη χρησιμοποιούν δίχως αναστολές, όπως και οι Γερμανοί. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Γερμανοί είναι πιο ειλικρινείς» (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας).

Η παραπάνω άποψη βρίσκεται πολύ κοντά στην ιστορική πραγματικότητα. Εκεί, όμως, που χρειάζεται να σταθούμε είναι η λέξη «ειλικρινείς». Η εθνική πίστη των Γερμανών στη Realpolitik συνδεόταν με την πίστη τους στον πόλεμο και στη χρήση της ένοπλης ισχύος ως έσχατο μέσο για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ των εθνών.

Έδειχναν ιδιαίτερη ευαισθησία στο ρόλο που έπαιζε η φυσική βία, αλλά δεν έδειχναν ανάλογη ευαισθησία για τους περιορισμούς στην άσκηση της υπέρτερης ισχύος, την οποία συνεχώς υπερτιμούσαν ως προς την μακροχρόνια αποτελεσματικότητά της. Πίστευαν ότι πάντοτε θα λειτουργούσε υπέρ τους. Αυτή τη μονομέρεια των αντιλήψεών τους την ονόμαζαν ειλικρίνεια.

Αρνούνταν κατηγορηματικά να ντύσουν την ωμή βία με την λεγόμενη “μαλακή ισχύ”, ώστε να παραχθεί η ισχύς με τη σύγχρονη έννοια. Κυρίως οι Αγγλοσάξονες, αλλά και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη, έχουν αναγάγει τη “μαλακή ισχύ” σε υπέρτατη τέχνη.

Η απουσία “μαλακής ισχύος”, σε συνδυασμό με την άτεγκτη προτεσταντική ηθική, στην ουσία μετέτρεπε την γερμανική Realpolitik σ’ ένα επικίνδυνο μίγμα κυνικού ρομαντισμού και άτεγκτης πορείας προς το πεπρωμένο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για προσπάθεια «πλήρους υποταγής και χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός», κάνει λόγο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε σκληρή ανακοίνωση την οποία εξέδωσε, με αφορμή τις συχνές το τελευταίο διάστημα τοποθετήσεις κυβερνητικών παραγόντων, αλλά και δημοσίευμα το οποίο, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, περιλαμβάνει «ανυπόστατες και έωλες λασπολογίες» σε βάρος του αντιπροέδρου της.

Σε σημείο μηδέν βρίσκονται οι σχέσεις κυβέρνησης και δικαστών με τους τελευταίους να επιτίθενται με σκληρή γλώσσα στην κυβέρνηση και να την ταυτίζουν με τις κυβερνήσεις Πολωνίας και Τουρκίας. Και να την κατηγορούν ότι επιχειρεί μεθοδικά να χειραγωγήσει και να υποτάξει τη Δικαιοσύνη με μεθόδους παρακράτους και έμμισθους κονδυλοφόρους. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε την Κυριακή η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων καταγγέλλουν ότι, "συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός".

"Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου, ώστε να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης και να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, συνεχίζει η Ένωση κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ακολουθεί το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, των οποίων οι κυβερνήσεις είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις, καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης".

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών:

Συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός. Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου.

Επιχειρούν έτσι να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης ώστε να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, ακολουθώντας το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, οι κυβερνήσεις των οποίων είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για τις εξελίξεις στην Πολωνία έχει εκδοθεί ήδη αίτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών στον Πρόεδρο της Χώρας και υπάρχει μεγάλο κύμα διεθνών αντιδράσεων.

Ο δικαστικός έλεγχος των νόμων, που θωρακίζει ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα από κρατικές αυθαιρεσίες, θεωρείται πλέον εμπόδιο στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Στην Ελλάδα η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων υπερασπίστηκε, όπως ήταν υποχρεωμένη, με σθένος και αποφασιστικότητα τη Συνταγματική νομιμότητα. Προτάξαμε θεσμικά θέματα και εμποδίσαμε τους σχεδιασμούς που επιχειρήθηκαν από άμισθους συμβούλους του Πρωθυπουργού και κυβερνητικούς παράγοντες για αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των δικαστικών λειτουργών κατά παράβαση ρητών συνταγματικών επιταγών.

Εμποδίσαμε ακόμη τους σχεδιασμούς κυβερνητικών παραγόντων σε σειρά ζητημάτων που αφορούσαν νομοθέτηση αντίθετη προς το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό δίκαιο και στηρίξαμε δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι λόγω της δικαιοδοτικής κρίσης που εξέφεραν, αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν την εχθρότητα ορισμένων. Στην απόπειρα ελέγχου και υποταγής της Δικαιοσύνης, χρησιμοποίησαν από τότε τους πιο βρώμικους μηχανισμούς που διαθέτει το Κράτος: το παρακράτος ευτυχώς ελάχιστων διαθέσιμων «δημοσιογράφων» – έμμισθων κονδυλοφόρων.

Οι εντολείς τους καλύπτονται συχνά πίσω από «ασυλίες» και προνόμια και παραμένουν στο παρασκήνιο, χρησιμοποιώντας ενίοτε το κοινοβουλευτικό βήμα, για βολικούς μονολόγους. Οι ίδιοι οι εντολοδόχοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα αφού οι συκοφαντίες και οι μηχανορραφίες είναι το κύριο επάγγελμά τους.

Στο στόχαστρο αυτών των κύκλων μπήκε από χθες και ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Ένωσης, που σήκωσε μεγάλο βάρος της ανυποχώρητης μάχης της Ένωσης για την Δικαστική Ανεξαρτησία και την Δημοκρατία, με έωλες και ανυπόστατες λασπολογίες.

Διαμηνύουμε στους διάφορους σκευωρούς και στους προστάτες τους ότι η Ένωσή μας θα πράττει το καθήκον της, που είναι η κατοχύρωση του ελεύθερου δικαστικού φρονήματος και η συνταγματική ομαλότητα, με οποιοδήποτε τίμημα, χωρίς να φοβάται από τέτοιου είδους πιέσεις, που αντίθετα δυναμώνουν την προσήλωσή μας.

Η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται τους τεράστιους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια αδηφάγο εκτελεστική εξουσία, που επιθυμεί με τη χρήση κάθε μέσου να δρα ανεξέλεγκτη, τη στιγμή που η εμπιστοσύνη των πολιτών σ’ αυτήν ως θεσμού αγγίζει μετά βίας το 13% (το χαμηλότερο σε όλες τις Ευρωπαϊκές Χώρες).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Bild», η πλειοψηφία των Γερμανών τουριστών υιοθετεί μία σκληρή γραμμή έναντι της κυβέρνησης της Άγκυρας αρνούμενη να αφήσει τα χρήματά της στη χώρα όπου κάνει κουμάντο ο Τ. Ερντογάν.

Συγκεκριμένα το ερώτημα στο οποίο κλήθηκαν να απαντήσουν οι Γερμανοί ήταν: «Θα θέλατε να κάνετε διακοπές στην Τουρκία με βάση την τρέχουσα πολιτική κατάσταση;». Σχεδόν το ήμισυ των Γερμανών απάντησαν αρνητικά.

Δεδομένης της τρέχουσας κρίσης μεταξύ των δύο χωρών, η δημοσκόπηση έδειξε πως ,το 49% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι, επί του παρόντος, δεν θέλει να κάνει τις διακοπές της στην Τουρκία. Το 44% έχει διαφορετική άποψη.

Σύμφωνα με τον μεγαλύτερο ταξιδιωτικό πράκτορα στη Τουρκία, TUI, εκατοντάδες Τούρκοι πελάτες του έχουν ήδη ζητήσει - πριν από το σεισμό στην Αλικαρνασσό-να ακυρώσουν τις διακοπές τους στην Τουρκία ή να τις κάνουν κάποια άλλη στιγμή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Emnid για λογαριασμό της εφημερίδας Bild, η πλειονότητα των ερωτηθέντων στη Γερμανία εμφανίζεται δυσαρεστημένη από την γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Το 76% θεωρεί μάλιστα ότι το Βερολίνο δείχνει υπερβολική ανοχή στον Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ενώ μόλις το 12% επικροτεί τη στάση της γερμανικής κυβέρνησης έναντι του Τούρκου Προέδρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η Τουρκία είναι μια από τις δημοκρατικότερες χώρες στην περιοχή και δεν εννοώ βέβαια καθόλου με αυτό τον κ. Ερντογάν, αλλά τη χώρα και την τουρκική κοινωνία συνολικά. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν κέρδισε το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος με 90%, όπως είναι σύνηθες στις δικτατορίες, αλλά με 51%», είπε ο Πέτερ Αλτμάιερ, επικεφαλής της γερμανικής καγκελαρίας σε σημερινή του συνέντευξη στην εφημερίδα Bild.

Ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός απέρριψε την πρόταση για ανταλλαγή κρατουμένων στην Τουρκία Γερμανών πολιτών με Τούρκους αξιωματούχους και διπλωμάτες οι οποίο έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος : «H Γερμανία είναι κράτος δικαίου και για τα θέματα αυτά αποφασίζουν οι αρμόδιες υπηρεσίες καθώς επίσης και τα δικαστήρια, όχι ο πολιτικοί», δήλωσε ο κ. Αλτμάιερ, ο οποίος τόνισε ότι «η Γερμανία δεν είναι σε καμία περίπτωση εκβιάσιμη».

Ο επικεφαλής της καγκελαρίας είπε επίσης ότι δεν θεωρεί καθόλου καλή την ιδέα της αποπομπής της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, ούτε την απομάκρυνση των Γερμανών στρατιωτών από την αεροπορική βάση του Ικονίου, διότι «δεν θα έβλαπτε την Τουρκία, αλλά το ΝΑΤΟ στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε σήμερα τη Γερμανία "να μην ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις" της χώρας του, σε μια περίοδο που οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τεταμένες.

"Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας" είπε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Κωνσταντινούπολη, όταν ρωτήθηκε για τις πρόσφατες γερμανικές επικρίσεις για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Το Βερολίνο, μετά τη σύλληψη και την προφυλάκιση ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία –μεταξύ αυτών είναι και ένας Γερμανός πολίτης– ανακοίνωσε ότι "επανεξετάζει" την πολιτική του απέναντι στην Άγκυρα και στον οικονομικό τομέα. "Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία", είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ σε μια συνέντευξή του που μεταδόθηκε σήμερα από τη δημόσια τηλεόραση ZDF.

Η προοπτική επιβολής οικονομικών μέτρων φαίνεται ότι ανησυχεί τη γερμανική ηγεσία που τις τελευταίες ημέρες προσπαθεί να καθησυχάσει τους Γερμανούς επενδυτές. Μεταξύ άλλων, διαψεύστηκαν δημοσιογραφικές πληροφορίες που ανέφεραν ότι υπάρχει μια λίστα με 68 γερμανικές εταιρείες ή με στελέχη εταιρειών που κατηγορούνται από την Τουρκία ότι παρέχουν υποστήριξη στην "τρομοκρατία".

"Δεν υπάρχει ούτε έρευνα, ούτε δίωξη σε βάρος γερμανικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Αυτές οι πληροφορίες είναι ψευδείς, λανθασμένες, είναι μυθεύματα. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο" διαβεβαίωσε σήμερα ο Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

- 15 πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας και στενοί τους συνεργάτες έχουν μυστηριωδώς χάσει τη ζωή τους ανά το κόσμο τους τελευταίους μήνες
- Ο υπουργός εσωτερικών περνά μακρά διαστήματα στο Μαρόκο υπό τη προστασία της Βασιλικής οικογένειας του Μαρόκου
- Έχει εγκατασταθεί σύστημα τηλεφωνικής παρακολούθησης και επιτήρησης , όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά στο πλανήτη (Big brother)
- Το Λονδίνο, η Γενεύη και η Βιέννη είναι κέντρα "αντιπολιτευόμενων" δυνάμεων της Βασιλικής οικογένειας που βρίσκουν καταφύγιο εκεί

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της με σημαντικό επιφαινόμενο την αλλαγή στη σειρά διαδοχής και τη ντε φάκτο ανακήρυξη του πρίγκιπα Σαλμάν ως νέου επικεφαλής του κράτους.

Ο συγκεκριμένος πρίγκιπας είναι ο κατ'εξοχήν υπεύθυνος για το πόλεμο της Υεμένης που έχει προκαλέσει απώλειες στο Σαουδαραβικό στρατό και τους μισθοφόρους που απασχολούνται εκεί, άνω των 20.000 νεκρών και τραυματιών ενώ έχει κοστίσει περίπου 60 δις δολάρια στη χώρα.

Επιπλέον έχει προκληθεί τεράστια ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη. Ο Ερυθρός Σταυρός αναφέρει ότι τα ύποπτα κρούσματα χολέρας στην Υεμένη έχουν ξεπεράσει πλέον τις 300.000, καθώς η ασθένεια συνεχίζει να εξαπλώνεται ειδικά στο δυτικό τμήμα της χώρας. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί από τις μάχες και τις μαζικές εκτελέσεις ενώ υπάρχουν αναφορές για θανάτους από έλλειψη τροφής καθώς και μαζική μετανάστευση με το 11% του πληθυσμού να είναι ήδη εσωτερικοί ή εξωτερικοί πρόσφυγες.

Ταυτοχρόνως ο πόλεμος στην Υεμένη διαρκώς ενδυναμώνει την Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου η οποία απολαμβάνει μια έμμεση συμμαχία με τη Σαουδαραβία ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι 10.000 στελέχη του Ισλαμικού κράτους έφυγαν από Ιράκ/Συρία και με τη βοήθεια των Σαουδαραβικών υπηρεσιών κατευθύνονται στα πεδία μαχών της Υεμένης για να συνδράμουν τις φιλό-Σαουδαραβικές δυνάμεις. Ο ΟΗΕ ήδη μέσω του εκπροσώπου του "Στίβεν Ο' Μπριαν,μιλά για "τρομερή επισιτιστική κρίση" και "κοινωνική κατάρρευση" και αναφέρει τον αριθμό των "17 εκ. κατοίκων υπό άμεση ανάγκη ιατροφαρμακευτικής βοήθειας".

Λόγω των ανωτέρω έχει δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό υπόστρωμα που θα εξάγει τρομοκρατία το ερχόμενο διάστημα στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα. Επιπροσθέτως η προσπάθεια του Πρίγκιπα Σαλμάν να πουλήσει την εταιρεία πετρελαίου ΑΡΑΜΚΟ το ερχόμενο διάστημα μέσω κεφαλαιοποίησης στις διεθνείς αγορές, έχει προκαλέσει τεράστια δυσαρέσκεια τόσο στα μέλη της Βασιλικής οικογένειας όσο και σε ένα ευρύ φάσμα στελεχών του κρατικού τομέα. Είναι θέμα χρόνο το ζήτημα αυτό να προκαλέσει ευρύτερες διασπαστικές τάσεις και συγκρούσεις.

Περαιτέρω οι "πρωτοποριακές"ιδέες του Σαλμάν να μετατρέψει τη Σαουδική Αραβία σε κράτος υψηλής τεχνολογίας και προωθημένης βιομηχανίας μέσω των πωλήσεων κρατικών περιουσιακών στοιχείων για την άντληση κεφαλαίων για αυτό το σκοπό, αγγίζει ευθέως συμφέροντα ιδιωτών και οικογενειών από διάφορες επαρχίες του Βασιλείου που με από σειρά εθιμικών αλλά δεσμευτικών αποφάσεων τα νέμονται από τις δεκαετίες του '20 και '30. Οι δε διαφορές μεταξύ των Φυλών στο εσωτερικό του Βασιλείου με αυτές στο Νότο και τα Δυτικά διαρκών οξύνονται λόγω των ανωτέρω εξελίξεων

Συνεπώς εάν συνυπολογίσουμε το νέο μέτωπο με το Κατάρ/Μουσουλμανική αδελφότητα και την όξυνση των σχέσεων με το Ιράν αλλά και τις Σιιτικές μειονότητες στην Ανατολική Αραβία, τότε έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα που θα απασχολήσει μέσα από μια πάλη των εξουσιών τόσο τη χώρα όσο και το διεθνή περίγυρο.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανιστόρητες και εξωνομικές θέσεις της Άγκυρας

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη 

Ενώ το τρυπάνι της Total βυθίζεται ήδη στα νερά της Μεσογείου, το ερευνητικό σκάφος «Barbaros» περιφέρεται δυτικώς της Κύπρου, παραβιάζοντας προσκαίρως τα οικόπεδα «6» και «7» της ΑΟΖ, ενώ με σχετικές αγγελίες προς ναυτιλλομένους (ΝΑVTEX), η Διοίκηση της Τουρκίας δέσμευσε περιοχές και ειδικότερα στα οικόπεδα «4», «5», «6» και «7» της Κυπριακής ΑΟΖ εκδηλώνοντας έτσι τον εκνευρισμό της (και) λόγω της απομόνωσής της.

Ανεξαρτήτως των «κινήσεων» αυτών από τουρκικής πλευράς και, επειδή η Τουρκία επιδιώκει παγίως να δημιουργεί πολιτικά, νομικά και διεθνή ζητήματα, το «επιχείρημα» των Τούρκων πολιτικών και νομικών κυρίως αφορά και εστιάζει στις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες».

Το «επιχείρημα» αυτό αφορά μια εφεύρεση που όχι μόνο στερείται νομικής και ιστορικής βάσης, αλλά περαιτέρω ως «επιχείρημα» είναι ανεπίδεκτο οποιασδήποτε εκτίμησης σε οποιοδήποτε δικαιοδοτικό forum είτε αυτό του ad hoc Διεθνούς Δικαστηρίου της Θάλασσας, είτε του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με βάση την προαναφερόμενη τοποθέτηση, χρήσιμα είναι να λεχθούν τα εξής:

Πρόκριμα
Εκ προοιμίου είναι αναγκαίο να επισημειώνεται ότι επουδενί υφίσταται «νομικό κενό» σε οποιαδήποτε Συνθήκη ρυθμίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Ιδιαιτέρως δε ουδένα νομικό κενό καταλείπεται και από την τήρηση των Αρχών, προνοιών και δεσμεύσεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όπως αυτό υιοθετήθηκε με τη Σύμβαση του Montego –Bay της Ιαμαϊκής του 1982.

Ειδικότερα
Με την πριν από 21 περίπου έτη δημιουργία των γνωστών γεγονότων των Ιμίων (Ιανουάριος 1996), η Τουρκική πλευρά εφεύρε και προέβαλε τον ισχυρισμό περί «γκρίζων ζωνών», με «νομικό επιχείρημα» ότι τα διεθνή κείμενα που δεσμεύουν τις δύο Χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) αφήνουν «νομικό κενό» και δεν ρυθμίζουν δήθεν το καθεστώς όλων των νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου Πελάγους!

Η νομική αυτή «αφύπνιση»(!) της γείτονος Τουρκίας που λαμβάνει χώρα 73 χρόνια μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης και 49 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, είναι και ανιστόριτη και νομικώς αβάσιμη.

Προς αποκατάσταση του δικαίου, αλλά και της ιστορικής αλήθειας, αναγκαίο είναι να επισημειωθούν ενταύθα τα εξής:
  1. Με τοάρθρο 5 της Συνθήκης Ειρήνης του Λονδίνου του Μαΐου του 1913 που υπογράφηκε αφενός μεταξύ της Ελλάδας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας και της Τουρκίας αφετέρου, τα Κράτη-Μέλη, εμπιστεύθηκαν στις Μεγάλες Δυνάμεις τον καθορισμό της τύχης όλων των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.
  2. Με τοάρθρο 15 της Συνθήκης Ειρήνης των Αθηνών του Νοεμβρίου του έτους 1913, μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, αναλαμβάνεται η δέσμευση της υποχρέωσης να αποδεχθούνΕλλάδα και Τουρκία την όποια απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων που θα αφορά στην τύχη των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.
  3. Με βάση τις δύο αυτές προαναφερόμενες Διεθνείς Συνθήκες επακολούθησε ηΔιακοίνωσηΙανουρίου/Φεβρουαρίου 1914 με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις (που είχαν νομιμοποιηθεί επί τούτω), αποφάσισαν και παρέδωσαν, και έτσι περιήλθαν στην Ελλάδα, όλα τα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελόριζο, τα οποία επεστράφησαν στην Τουρκία. (Για το Καστελόριζο θα γίνει αναφορά αμέσως παρακάτω. Ιδιαιτέρως δε λόγω και τηςνομικοπολιτικής υπεροχής της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης [ΑΟΖ]το Καστελόριζοαποτελεί τη λυδία λίθο της όλης υπόθεσης.)
  4. Με βάση το άρθρο 12 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης του έτους 1923 επικυρώνεται ηΚυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες και θεσπίζεται ειδικός κανόνας βάσει του οποίου μόνο τα νησιά που ευρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την Ασιατική Ακτήπαραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία.
Έτσι, με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης εκχωρούνται όλα τα άλλα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» στην Ελλάδα, με εξαίρεση μόνο όσα ρητώς δεν της παραχωρούνται. Τούτος ο αυστηρός κανόνας δικαίου αποτελεί αντιστροφή στο τουρκικό «νομικό επιχείρημα», περί δήθεν «κενών δικαίου».

Επίσης, με την αυτή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης και με το άρθρο 16, η Τουρκία δηλώνει ευθέως ότι παραιτείται από κάθε τίτλο και οποιοδήποτε δικαίωμα επί όλων των νήσων, εκτός εκείνων που η κυριαρχία τους έχει αναγνωρισθεί με την συγκεκριμένη Συνθήκη της Λωζάνης. Δηλαδή προδήλως βέβαιον είναι ότι με απόλυτη σαφήνεια καθορίζονται τα δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο, χωρίς να δημιουργούνται αμφισβητήσεις ή κενά στα όρια της κυριαρχίας της.

Περαιτέρω -περί του Καστελόριζου
  1. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, περιέρχονται στην Ιταλία, όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου. Τα νησιά δε αυτά αναφέρονται και απαριθμούνται λεπτομερώς ήτοι: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσσος, Δήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος. Λέρος, Πάτμος, Σύμη, Λιψώς και Κως. Ρητώς δε αναφέρεται ότι υπό την κυριαρχία της Ιταλίας περιέρχεται και η νήσος ΚαστελόριζοΔηλαδή με τον ύστερο αυτό κανόνα του 1923, ακυρώνεται(!) η με τη Διακοίνωση Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 1914 παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία!
  2. Με τη συνομολόγηση ήδη της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, η Τουρκία παραιτήθηκε υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματός της επί των νήσων της Δωδεκανήσου και των εξ αυτών εξαρτημένων νησίδων (που κατέχονταν ήδη από την Ιταλία). Ορίζεται δε ότι, το ζήτημα που αφορά στα Δωδεκάνησα, θα κανονισθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων (Ελλήνων –Δωδεκανησίων –Ιταλών). Ως εκ τούτου κατά τρόπο αδιστάκτως βέβαιονη Τουρκία ρητώς: α) δεν αναγνωρίζει δικαιώματα υπέρ αυτής επί της Δωδεκανήσου και
    β) ρητώς παραιτείται από οποιοδήποτε ζήτημα αφορά νήσους και βραχονησίδες στο πλέγμα της Δωδεκανήσου.
Έτσι με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του Φεβρουαρίου του έτους 1947, η Δωδεκάνησος παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Υπόψη δε ότι στη Συνθήκη αυτή των Παρισίων συμβαλλόμενο μέρος δεν είναι η Τουρκία. Η παραχώρηση αυτή, που αφορά άλλωστε ιστορικά ελληνικές νήσους, ήταν και μια δικαίωση για την προσφορά της Ελλάδας στον αγώνα κατά του φασισμού-ναζισμού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμο,στον οποίο μάλιστα η Τουρκία δεν είχε καν εμπλακεί!

Η ασθενής μνήμη των Τούρκων
  1. Τέλος (και ειδικότερα ως προς το ζήτημα των Ιμίων), αναγκαίο είναινα υπομνησθεί στην Τουρκία και στους επιφανείς πολιτικούς και επιστήμονές της, ότι στους επίσημους χάρτες της του Υπουργείου Εξωτερικών του 1953 και του 1971, τα Ίμια βρίσκονται εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο επίσημος χάρτης αυτού τούτου του τουρκικού στρατού («βαθύ κράτος») του 1969 αναφέρει τα Ίμια όχι ως Καρντάκ («Kardak») αλλά ως Ίμια («Immia») και τα εντάσσει απολύτως εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Τα προαναφερόμενα είναι αναγκαία να αντιπαρατεθούν στις ανιστόρητες και εξωνομικές προκλήσεις των Τούρκων «νομικών» και «πολιτικών».

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου