Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Σεπ 2017


Η Δύση δεν αναγνωρίζει την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσία, ενώ αναγνωρίζει την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία

Η αμέριστη, έως προκλητική υποστήριξη της Δύσης για ίδρυση κρατικής οντότητας στην σερβική περιοχή του Κοσσυφοπεδίου - Μετοχίων, έχει βεβαίως την εξήγησή της.

Υπάρχουν σοβαροί γεωπολιτικοί και γεωοικονομικοί λόγοι, που οδηγούν στον παραλογισμό, η Δύση να μη αναγνωρίζει την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσία, που επιτεύχθηκε μετά από δημοψήφισμα των κατοίκων, ενώ αναγνωρίζει την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία, που επιτεύχθηκε βιαίως και χωρίς ηθική αλλά και νομική κάλυψη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά συνέχισε τον κατακερματισμό της Σερβίας, με την απόσχιση του Μαυροβουνίου μετά από αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα.

Για να επεξηγηθεί το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για ένα μικρό τμήμα γης, για το οποίο ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ άδειασε τις αποθήκες των πυρομαχικών του κατά της πολύπαθης Σερβίας, πρέπει να πούμε ότι σε όλη τη μακρά ιστορία της Βαλκανικής η κατοχή του Κοσσυφοπεδίου εξασφάλιζε την επιτυχία είτε των από Βορρά προς Νότο στρατιωτικών επιχειρήσεων, είτε αντιστρόφως.

Επιπλέον, είναι περιοχή πλούσια σε ορυκτά και έχει οικονομικό ενδιαφέρον από την εποχή κιόλας των Ρωμαίων. Πόσο αποτιμάται σε ευρώ το υπέδαφος του Κοσσυφοπεδίου; Το 2005, η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγισε ότι αξίζει 13,5 δισ. ευρώ. Αλλά γέλασαν όσοι άκουσαν το νούμερο, αφού οι επιχειρηματικοί κύκλοι κάνουν λόγο για περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια.

Και για να μη νομίσει κάποιος ότι είναι αυθαίρετος ο αριθμός, ένα προ καιρού δημοσίευμα της "The Wall Street Journal" έρχεται να τον επιβεβαιώσει. Κατά την εφημερίδα του Μέρντοχ, ο Τζορτζ Σόρος, «έχει βάλει στο μάτι τον ορυκτό πλούτο του Κοσσυφοπεδίου» και βρίσκεται σε συνεργασία με τον εκατομμυριούχο Αλβανό, Sahit Muja, ο οποίος ζει στη Νέα Υόρκη και είναι γνωστός για τις «εξορυκτικές δραστηριότητές του στο Κοσσυφοπέδιο», διευθύνοντας την εταιρία "Albanian Minerals".

Ο Σόρος και ο Muja επιδιώκουν να επενδύσουν σε υπόγεια αποθέματα του Κοσσυφοπεδίου και τα οποία, πιστεύεται, ότι θα τους αποφέρουν τουλάχιστον 300 δισ. ευρώ κέρδη! Οι δύο εκατομμυριούχοι, σύμφωνα με την εφημερίδα, επισκέφθηκαν το Κοσσυφοπέδιο και ξεναγήθηκαν σε υπόγειες στοές εξόρυξης μετάλλων.

Αναφερόμενος στα όσα γράφει η "The Wall Street Journal", ο Sahit Muja, δήλωσε ότι το Κοσσυφοπέδιο έχει ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ψευδαργύρου, χρωμίου, χρυσού, αργύρου, νικελίου και άλλων πολύτιμων μετάλλων. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι κατά τη δεκαετία του 1980 στην περιοχή εξορυσσόταν το 70% του ορυκτού πλούτου της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Όλα αυτά δείχνουν τη μεγάλη γεωοικονομική (πλην της γεωστρατηγικής) αξίας της περιοχής και εξηγούν και το γιατί οι Σέρβοι δεν θα ήσαν αντίθετοι σε μια διαίρεσή του, ώστε ο σερβικός τομέας να ενσωματωθεί σ’ αυτούς. Ό,τι πάρουν δηλαδή, αφού η ανεξαρτησία του είναι δεδομένη. Η "Deutsche Welle" δημοσίευσε πληροφορίες από σερβικές διπλωματικές πηγές, που υποστηρίζουν την κατάτμηση του Κοσσυφοπεδίου, όπου το βόρειο μέρος θα ενσωματωθεί με τη Σερβία και οι υπόλοιπες περιοχές θα παραμείνουν στο Κοσσυφοπέδιο.

Ακόμη όμως και αν συμφωνήσουν Σέρβοι και Κοσοβάροι στη διχοτόμηση του Κοσσυφοπεδίου, υπάρχει και άλλη πλευρά που προειδοποιεί ότι τέτοιο ενδεχόμενο θα αποτελέσει προηγούμενο. Αναφέρομαι στον αρχηγό του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος DUI, των Σκοπίων, Αλί Αχμέτι, ο οποίος δήλωσε στην κρατική τηλεόραση της Πρίστινας (RTK):

«Εάν υπάρξουν προφάσεις για αλλαγές των συνόρων, εάν υπάρξουν προφάσεις για επιβολή νέας τάξης πραγμάτων, για τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής κατάστασης από τη σημερινή, εγώ δεν μπορώ να αναλάβω κανενός είδους ευθύνη για τη διαφύλαξη της ειρήνης στη "Μακεδονία", δεδομένου ότι υπό τέτοιες συνθήκες οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται, έχουν τις δικές τους κατευθύνσεις, όπως ακριβώς συνέβη το '90, το '99 και το 2001».

Το "αυτοοργανώνονται" σημαίνει απλώς, ότι οι Αλβανοί του Τετόβου, δεν θα μείνουν αδιάφοροι, αφού ψάχνουν αφορμή για απόσχιση από τα Σκόπια.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Κώστας Πουλάκης, γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, με συνέντευξή του σε εφημερίδα έδειξε ακόμη μία φορά τον μαχητικό αντιχριστιανισμό που χαρακτηρίζει τον ίδιο, το κόμμα του αλλά και την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ερωτηθείς σχετικά με το ζήτημα της προσευχής στα σχολεία είπε ότι «το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις, πρέπει επιτέλους να αποκτήσει κοσμικά χαρακτηριστικά. Ο θεσμός της πρωινής προσευχής είναι κατάλοιπο μιας πολύ περασμένης εποχής και μιας απολύτως αντιδραστικής αντίληψης περί... Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών, που εισάγει -ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο- έναν ανεπίτρεπτο διαχωρισμό μεταξύ των μαθητών».

Δηλαδή, στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης δείχνει αφενός ότι τον ενοχλούν οι λέξεις «Ελλάς, Ελληνες και Χριστιανοί». Προφανώς, αυτά τα τρία επιδιώκει να αντικατασταθούν με κάτι άλλο, το οποίο δεν το εξηγεί, αλλά το καλύπτει πίσω από τον νεφελώδη όρο «κοσμικά χαρακτηριστικά» του κράτους.

Ο κ. Πουλάκης, πέρα από τον μισελληνισμό και τον αντιχριστιανισμό του, με τα λόγια του δείχνει ότι βρίσκεται και εκτός των πλαισίων που ορίζει το Σύνταγμα. Υπενθυμίζεται σχετικά ότι στο άρθρο 3 {1} του Συντάγματος αναφέρεται ρητά: «Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις».

Επιπλέον, το άρθρο 16 {2}, που αναφέρεται στην Παιδεία, ορίζει: «H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Πολιτικοί όπως ο κ. Κώστας Πουλάκης και οι ομονοούντες με αυτόν θέλουν να... ξεμπερδεύουν με τον χριστιανισμό ξηλώνοντάς τον από τα σχολεία.

Η απόφασή τους είναι ειλημμένη, όπως είναι ειλημμένη η απόφαση του λαού μας να αντισταθεί.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ανέκαθεν οι φύλαρχοι των "δημοκρατιών" της μπανάνας έκαναν τα ψώνια τους στο Λονδίνο.
Μάζευαν και το κοπάδι με τις γυναίκες τους -νόμιμες, ερωμένες, παλλακίδες, κόρες κι ανηψιές- και ξεχύνονταν στα Χάροντ'ς και στα λοιπά πολυκαταστήματα, τσακίζοντας τα κλεμμένα των κρατικών προϋπολογισμών της μπανανίας τους.

Σήμερα βέβαια οι ντόπιοι φύλαρχοι σε μιά μπανανία στις παρυφές της Ευρώπης δεν κυκλοφορούν με τις τοπικές ενδυμασίες της χώρας τους, ούτε οι γυναίκες τους φέρουν το παραδοσιακό κόκκαλο στην μύτη, ούτε μπορούν να πάρουν μαζί όλο το χαρέμι.
Παίρνουν μόνον την νόμιμη.
Κυκλοφορούν με τζάγκουαρ της πρεσβείας.
Ρίχνουν και τις γυροβολιές τους στα τοπικά καζίνο. 

Κατά τ' άλλα δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα στην νοοτροπία κάθε ντόπιου φύλαρχου, απ' την εποχή της αποικιοκρατίας και των τηλεκατευθυνόμενων δικτατοριών μέχρι σήμερα, την εποχή της Ενωμένης δικτατορίας της Ευρώπης.
Με το ίδιο θράσος πιθηκάνθρωπου (ή γορίλα, ανάλογα με την σωματοδομή) θεωρούν τον εαυτό τους ανεξέλεγκτο και υπεράνω κριτικής, οι δε πιθηκίνες τους, εκτός απ' τα χαϊμαλιά και τα κόκκαλα στην μύτη τους, επιδεικνύουν το ίδιο ακριβώς πνευματικό επίπεδο μ' εκείνες τις παλιές αφρικανικές, τότε με την σιωπή τους, τώρα με τις παπαρο-δηλώσεις τους.

Εν τω μεταξύ βέβαια πίσω στην μπανανία, ο λαός εξαθλιώνεται μέρα την μέρα, το περιβάλλον @@μιέται για να πλουτίσουν κάποιοι, η κοινωνία βογγάει κάτω απ' την μπότα τριακοσίων χυδαίων απατεώνων.
Όλα πάνε όπως πρέπει σε κάθε αποικιοκρατική δικτατορία.

Πάμε για ψώνια στο Λονδίνο;
Μπορεί να συναντήσουμε και τίποτα υπουργούς!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Πιπεράτο» του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ήμουν τότε μαθητής στο Β’ Αρρένων της Θεσσαλονίκης, ξεκινούσε η έξοδος ανέργων Ελλήνων για εργασία στην Κεντρική Ευρώπη και την Αυστραλία και η ΦΙΝΟΣ - ΦΙΛΜ έστελνε στις Κινηματογραφικές αίθουσες μια κωμωδία (με κάποιες σταγόνες λυρισμού) με τίτλο: «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο»

Εύχομαι να μην «αναστατώσω» τις ψυχές του Φίνου, του Σακελλάριου, του Φωτόπουλου, του Αυλωνίτη, της Καρέζη, του Αλεξανδράκη, του Τσαγανέα και άλλων που δεν βρίσκονται πια μεταξύ μας με την σημερινή δική μου παράφραση του τίτλου της ταινίας η οποία ήταν τόσο επιτυχημένη ώστε μετά από δυο χρόνια η ΦΙΝΟΣ - ΦΙΛΜ την έφερε ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες με νέο τίτλο: «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο»...

¨Ήμασταν τότε, οι περισσότεροι Έλληνες όπως και τώρα οικονομικά «φτωχοί» αλλά φροντίζαμε ως «κόρην οφθαλμού» σε Πανελλαδικό επίπεδο, μια έννοια πολύτιμη, τώρα πια δυσεύρετη στην Ελλάδα των «μνημονίων» και «θεσμών»: την «ΤΣΙΠΑ» μας!

Η «ΤΣΙΠΑ» αναφερόταν στην αίσθηση που είχε κάθε Έλληνας, Ελληνίδα και εμείς τα παιδιά ότι οι άλλοι θα μας σέβονται εφόσον και εμείς φροντίζουμε με την συμπεριφορά μας να μην «Ξετσιπωθούμε…»

Είχαμε τότε στην ΠΑΤΡΙΔΑ μας, πέρα από τα θαλασσόβρεχτα ακρογιάλια, τον καταγάλανο ουρανό, τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, και το μοναδικό στην υφήλιο γνώρισμα που δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα όσες προσπάθειες και εάν έγιναν το… ΦΙΛΟΤΙΜΟ!

Γενιές ολάκερες είχαμε γαλουχηθεί με τούτη τη μοναδική στον κόσμο έννοια, την πλέον δυσνόητη σε κάθε άλλη γλώσσα που μιλιέται στον πλανήτη μας το... ΦΙΛΟΤΙΜΟ!..

Από τον Απρίλιο του 2010 και μετά, υπόδουλοι στον Δράκουλα που, πριν την Κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά», άκουε στο όνομα «τρόικα» και τώρα λέγεται «θεσμοί», με τέτοιες «μίζες, διαφθορά και ταχυπλουτισμό» απαξιώνουμε καθημερινά ότι υπόλοιπο είχε μείνει από «ΤΣΙΠΑ» και ΦΙΛΟΤΙΜΟ!...

Τελευταία κάπου τα μπερδέψαμε με τους χρόνους και το συντακτικό, με τις σύγχρονες κοσμοθεωρίες ντόπιες ή εισαγόμενες από Εσπερία τώρα και από την Άπω Ανατολή εμπλουτισμένες και με κάποια μοντέρνα συστήματα αξιών και, αναρωτιέται κανείς, εύλογα:
ΦΙΛΟΤΙΜΟ έχουμε; Είχαμε; Μήπως, νομίζουμε ότι είχαμε;
«ΤΣΙΠΑ» έχουμε; Είχαμε; Μήπως νομίζουμε ότι είχαμε;

Βλέπετε φίλοι αναγνώστες, καλοί μου συμπατριώτες, οι «αφιλότιμες» έννοιες δεν είναι μόνο δυσνόητες για τους ξένους, είναι πασιφανώς πλέον «αγαθά σε… ανεπάρκεια» δυστυχώς και για εμάς τους ντόπιους...

Οσονούπω, κοντεύουν να γίνουν σχεδόν 90 οι μήνες (επτά ολόκληρα χρόνια από τον Απρίλιο του 2010 και το διάγγελμα του κ Παπανδρέου από το Καστελόριζο) και κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω, ή βλέπω σε τηλεοπτικά πάνελ και στις Συνεδριάσεις της Βουλής τους σημερινούς πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής να παρουσιάζουν τις αντικρουόμενες προσπάθειές τους να μας σώσουν από την «πτώχευση» και το «GREXIT», από περαιτέρω οικονομική εξαθλίωση και πείνα, ίσως μας βοηθούνε έτσι να…χωνέψουμε «όσα μαζί φάγαμε», έρχονται στα δικά μου μάτια, και υποθέτω και στα δικά σας, ποτάμια τα δάκρυα...

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ με ποια χρηματικά ποσά αμείβονται οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων μας Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ κορυφαία στελέχη της ελληνικής δημοσιογραφίας με τα παχυλά, και μερικοί αστρονομικά εισοδήματα ΔΕΝ μας λένε τίποτε σχετικό;

Μας είπανε ποτέ ποιος ήταν ο μισθός των «πεσόντων» της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πυροσβεστικού Σώματος ή το μηνιάτικο που παίρνουν οι χήρες και τα ορφανά τους για να το συγκρίνουμε με τις αμοιβές των Βουλευτών και τις ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ τους την ώρα που τις δικές μας συνεχίζουν να τις πετσοκόβουν;

Την ατομική και συλλογική Εθνική «ΤΣΙΠΑ» των Ελλήνων και το ελληνοπρεπές, το μοναδικό ΦΙΛΟΤΙΜΟ, βρε παιδιά, αφήνετε και τα τσαλακώνουν, τα ξεσκίζουν σαν μια σελίδα χαρτιού και τα ποδοπατούν καθημερινά στα κάθε λογής «Euro-Working-Groups» σαν σκουπίδια οι Δανειστές μας!

Συνεχίζονται οι «κοκορομαχίες» εντός Βουλής και σε ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα, ακούμε προτροπές τύπου «παραιτήσου» ή τετριμμένες και χιλιοειπωμένες μεγαλοστομίες τύπου «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο» ή ακόμη «θα χυθεί άπλετο φως» και βαρβαρότητες όπως «θα πέσουν κεφάλια» ενώ το «γάντζωμα σε καρέκλες εξουσίας» αγγίζει πρωτόγνωρα επίπεδα Ελληνικού Εθνικού σπορ…

Παραμένω, αθεράπευτα ρομαντικός και «Dum spiro spero» (Όσο αναπνέω ελπίζω...)

Ακόμη ελπίζω, και μην με παρεξηγήσετε φίλες και φίλοι αναγνώστες, ότι κάποια μέρα θα ξυπνήσει και πάλι στις ψυχές των 300 της Βουλής, του Πολιτικού Συστήματος και των Οικονομικών «Παραγόντων» το ευλογημένο ελληνικό...ΦΙΛΟΤΙΜΟ και θα θυμηθούν την πατροπαράδοτη ελληνική «ΤΣΙΠΑ»!…

Φίλες και φίλοι αναγνώστες, εσείς τι λέτε; Μάταια ΕΛΠΙΖΩ;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μία ένωση κρατών που θυσιάζει κυριολεκτικά τα παιδιά της, τους νέους ανθρώπους δηλαδή στο βωμό της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει η πρωσική Γερμανία για να εξασφαλίσει τα δικά της σκοτεινά συμφέροντα, καθώς επίσης αυτά του χρηματοπιστωτικού κτήνους εις βάρος όλων των άλλων, δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης – η ομάδα ΝΕΕΤ.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
«Στην Ελλάδα δεν βιώσαμε ούτε την Αναγέννηση, ούτε το Διαφωτισμό – επειδή η χώρα μας ήταν για 400 ολόκληρα χρόνια υποδουλωμένη σε έναν απελπιστικά υποανάπτυκτο λαό, ο οποίος σήμερα βαδίζει ολοταχώς πίσω το σκοτεινό παρελθόν του. Από την πλευρά της υλικής προόδου μας, αποτελεί ασφαλώς ένα τεράστιο μειονέκτημα – το οποίο όμως, εάν αναλύσει κανείς, ίσως καταλήξει σε διαφορετικά συμπεράσματα, σε σχέση με το εάν ωφεληθήκαμε ή μη από το ότι δεν ζήσαμε το Διαφωτισμό.   
Ειδικότερα ο τεχνολογικός ρασιοναλισμός, στον οποίο ο Διαφωτισμός έβλεπε το μέσον για να ανοίξει στους ανθρώπους το δρόμο προς την ευτυχία, απελευθερώνοντας τους από τους φυσικούς περιορισμούς, ακολούθησε στη συνέχεια τη δική του ιδιόμορφη λογική – καταλήγοντας να γίνει αυτοσκοπός σε ένα αδιάκοπο κυνήγι της καινοτομίας, στερημένο από κάθε σχέδιο βελτίωσης των ανθρωπίνων συνθηκών (πηγή: L. Ferry).
Με απλά λόγια, αντί να απελευθερώσει τους ανθρώπους, τους υπέταξε στους ανώνυμους νόμους ενός υπερβολικού κοινωνικού (εξ)ορθολογισμού, τον οποίο κανένας δεν θέλησε, ούτε ελέγχει – οδηγώντας σε μία όλο και ταχύτερη ανανέωση των αντικειμένων του πόθου της αγοράς (=καταναλωτισμός), της οποίας ο στόχος δεν είναι πια να ικανοποιεί τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες.
Αντίθετα, ο βασικός σκοπός της αγοράς είναι να επιτρέπει στις επιχειρήσεις, καθώς επίσης στα Έθνη που δραστηριοποιούνται, να επιβιώνουν μέσα σε έναν κόσμο γενικευμένου ανταγωνισμού – όπως αυτός που δημιουργήθηκε κατά την εποχή της πρώτης (ασύμμετρης) παγκοσμιοποίησης, η οποία κατέληξε σε δύο αιματηρούς παγκοσμίους πολέμους, καθώς επίσης της δεύτερης που ξεκίνησε μετά το 1980, με τα οδυνηρά αποτελέσματα που ήδη βιώνουν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες σήμερα.
Στις κοινωνίες εκείνες τώρα, οι οποίες είναι εξ ολοκλήρου αφοσιωμένες στον (εξ)ορθολογισμό των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, καθώς επίσης στην κυριαρχία επάνω σε μία εχθρική φύση, όπως είναι κατ’ εξοχήν η γερμανική και η ολλανδική στην Ευρώπη (περιοχές με πολύ άσχημες κλιματικές και λοιπές συνθήκες), ο άνθρωπος υποβιβάζεται στη θέση ενός πράγματος, ενός αντικειμένου – ενώ ακόμη και οι φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες δεν ξεφεύγουν από τη διαστρέβλωση των αρχών που υποστηρίζουν, σε σημείο που η πρόοδος δεν εμφανίζεται πια ως ελπίδα, αλλά ως απειλή.
Απλούστερα η συνεχής τάση για ανάπτυξη, σύμφυτη με την αντίληψη της προόδου που κληροδότησε ο Διαφωτισμός εν πρώτοις στης χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, είναι αβάστακτη για την πλειοψηφία των ανθρώπων – ενώ οδηγεί αναπόφευκτα στην εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη. Επομένως, αργά ή γρήγορα, σε μία μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή, οπότε σε μία δραματική οπισθοχώρηση – αφού οι φυσικοί πόροι είναι πεπερασμένοι.
Στα πλαίσια αυτά, με αφετηρία τη σημερινή εποχή, όλες οι ανθρώπινες γενιές θα ζουν εις βάρος των επομένων – εάν δεν σταματήσει αυτή η εξέλιξη, αυτού τους είδους η οπισθοδρομική «πρόοδος», η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη δυστυχία των μελλοντικών ανθρωπίνων κοινωνιών και σε μία παγκόσμια καταστροφή«.
Πρόσφατα δημοσιεύθηκαν στοιχεία από τη EUROSTAT, σχετικά με την εκπαίδευση και την απασχόληση των νέων ανθρώπων στην Ευρώπη (πηγή) – τα οποία επικεντρώθηκαν στην ομάδα που ονομάζεται ΝΕΕΤ (Not in Education, Employment or Training). Σε αυτούς δηλαδή που ούτε σπουδάζουν, ούτε παρακολουθούν κάποια μετεκπαιδευτικά ή επιμορφωτικά σεμινάρια, ούτε εργάζονται (πηγή). Εν προκειμένω, οι νέοι χωρίζονται σε τρεις ηλικιακές κατηγορίες: από 15-19 ετών, από 20-24 και από 25-29.

Σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές λοιπόν στατιστικές, το μερίδιο των νέων της ομάδας ΝΕΕΤ αυξάνεται με την ηλικία σε σημαντικό βαθμό – αντί να μειώνεται ως όφειλε. Ειδικότερα στην πρώτη κατηγορία (από 15-19 ετών), το μερίδιο των νέων της ομάδας ΝΕΕΤ ανέρχεται μόλις στο 6,1% του συνόλου, στη δεύτερη (20-24) στο 16,7% (περί τους 5.000.000 νέους), ενώ στην τελευταία (25-29) εκτοξεύεται στο 18,8% – πάνω από το τριπλάσιο.


Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία εστιάζει την έρευνα της στη μεσαία κατηγορία – πίσω από την οποία υπάρχουν πολύ διαφορετικοί αριθμοί για την εκάστοτε χώρα της Ευρώπης, όπως φαίνονται στο διπλανό γράφημα. Προηγείται καθαρά η Ιταλία με ποσοστό 29,1% ακολουθούμενη από τη Ρουμανία (23,6%), την Ελλάδα (23%), την Κύπρο (22,7%), τη Βουλγαρία (22,7%) και την Ισπανία (21,2%) – ενώ το χαμηλότερο ποσοστό εμφανίζεται στην Ολλανδία (6,9%), στη Μάλτα (8,1%) και στη Δανία (8,5%).


Πάντοτε για την ομάδα ΝΕΕΤ της μεσαίας κατηγορίας, για τους νέους δηλαδή μεταξύ 20 και 24 ετών που ούτε σπουδάζουν, ούτε εκπαιδεύονται ή εργάζονται, η EUROSTAT κατέγραψε τις αλλαγές από το 2006 έως το 2016 (γράφημα δεξιά) – όπου φαίνεται πως σε δώδεκα ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό μειώθηκε, ενώ σε 16 αυξήθηκε (κυρίως στην Κύπρο, στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα).


Περαιτέρω οι αλλαγές στην τρίτη κατηγορία (25-29), τη σημαντικότερη για τους νέους αφού τότε ξεκινούν οι περισσότεροι την καριέρα τους ή/και εφοδιάζονται με επαγγελματικές εμπειρίες, φαίνονται στο τρίτο γράφημα αριστερά – το οποίο όλως δεν δημοσιεύθηκε από τη EUROSTAT, αλλά από έναν αναλυτή (Mitchell). Προηγείται καθαρά η Ελλάδα με 12,1% μέσον όρο αύξησης από το 2007 έως το 2016, ακολουθούμενη από την Ισπανία (10,4%) και την Ιταλία (9,1%) – ενώ το 2016 το ποσοστό των νέων της ομάδας ΝΕΕΤ και της τρίτης κατηγορίας (25 έως 29 ετών) ανήλθε στην Ελλάδα στο τρομακτικό 33,5%, στην Ιταλία στο 32,4% και στην Ισπανία στο 24,2%.

Ακόμη χειρότερα, η πατρίδα μας εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό μετανάστευσης νέων υψηλής μόρφωσης και επαγγελματικής κατάρτισης – επειδή δεν βρίσκουν καμία θέση εργασίας. Με δεδομένο δε το ότι, το «κόστος» εκπαίδευσης αυτών των νέων υπερβαίνει τα 200.000 € ανά άτομο (περί τα 100 δις € για τους 500.000 που έφυγαν από τη χώρα μας μετά την κρίση), η «αιμορραγία» για την Ελλάδα είναι τεράστια – ενώ οι χώρες εισόδου των νέων Ελλήνων μεταναστών επιδοτούνται με τα αντίστοιχα ποσά, αναπτυσσόμενες εις βάρος μας, αφού προστίθεται στο ΑΕΠ τους πάνω από 60.000 € ετησίως ανά άτομο (στα 500.000 άτομα περί τα 30 δις € ετήσιο ΑΕΠ!).

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, το να περιμένει κανείς πως η χώρα μας θα έχει ανάπτυξη πρέπει να είναι απελπιστικά αιθεροβάμων – ή ως κυβέρνηση να ψεύδεται, έχοντας ως μοναδικό στόχο τη νομή της εξουσίας χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό. Πόσο μάλλον αφού ασφαλώς γνωρίζει ότι, η εργασία δεν είναι μόνο μέσον επιβίωσης, αλλά τρόπος ζωής – επειδή μέσα από αυτήν αναπτύσσεται και εξελίσσεται σωστά ένας άνθρωπος, οπότε είναι αποτρόπαιο έγκλημα η αποστέρηση της. Με απλά λόγια, μία κυβέρνηση που δεν εξασφαλίζει την εύρεση μίας θέσης εργασίας στους νέους, είναι εντελώς αποτυχημένη, ανεύθυνη και εγκληματική – χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία.

Τέλος, το ποσοστό της ομάδας ΝΕΕΤ της τρίτης κατηγορίας είναι υψηλό και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, εκτός από τις παραπάνω – όπως στη Βουλγαρία (28,3%), στη Ρουμανία (24,7%), στην Κροατία (24,3%), στη Σλοβακία (21,7%), στην Κύπρο (20,7%) και στην Εσθονία (20%). Συμπερασματικά λοιπόν, νέοι ηλικίας από 25 έως 29 ετών σε όλες αυτές τις Ευρωπαϊκές χώρες, από 20% στην Εσθονία έως 33,5% στην Ελλάδα ούτε σπουδάζουν, ούτε εκπαιδεύονται, ούτε εργάζονται – αποτελώντας τα μεγάλα θύματα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλλε η Γερμανία, ουσιαστικά για να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ εκπληρώνοντας το όνειρο του Χίτλερ με οικονομικά μέσα.

Το στυγερό ευρωπαϊκό έγκλημα

Συνεχίζοντας, οι στατιστικές τεκμηριώνουν πως στην Ευρώπη διενεργείται ένα στυγερό έγκλημα, με θύματα τους νέους ανθρώπους – από τους οποίους αφαιρείται η δυνατότητα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να αποκτήσουν την απαιτούμενη εξειδίκευση και τις γνώσεις για να μπορέσουν να εργασθούν, κερδίζοντας μόνοι τους τα προς το ζην. Οι νέοι αυτοί ευρίσκονται συχνά σε μειονεκτική θέση για ολόκληρη τη ζωή τους, αφού όποιος απέχει για πολύ καιρό από την αγορά εργασίας, χωρίς να αμείβεται για κάτι που ο ίδιος παράγει, καταλήγει συνήθως σε επισφαλείς, εύθραυστες και μη επαρκώς αμειβόμενες δουλειές – οι οποίες διακόπτονται από παρατεταμένες περιόδους ανεργίας σε εποχές ύφεσης.

Το συγκεκριμένο γεγονός είναι εξαιρετικά προβληματικό για τους νέους που το βιώνουν, αφού στερούνται την επαρκή συμμετοχή τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή – αντιμετωπίζοντας ως εκ τούτου ψυχολογικές, κοινωνικές και οικονομικές πιέσεις. Από την άλλη πλευρά βέβαια η εκάστοτε Οικονομία ζημιώνεται σε μεγάλο βαθμό, αφού στερείται ένα σημαντικό μέρος των πλέον δημιουργικών της ανθρώπων – με αποτέλεσμα η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών εκ μέρους της να μην είναι σε θέση να την οδηγήσει σε ανάπτυξη, αυξάνοντας το ΑΕΠ της.

Στα πλαίσια αυτά, το ευρωπαϊκό ίδρυμα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας (EUROFOUND) προσπάθησε να υπολογίσει το οικονομικό κόστος των ΝΕΕΤ – λόγω της μη συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής της εκάστοτε χώρας. Από το ποσόν αυτό αφαιρέθηκαν εκείνα τα χρήματα που θα έπρεπε να δαπανηθούν, για να μπορέσουν να ενσωματωθούν οι νέοι στην Οικονομία – ενώ η έρευνα που διεξήχθη το 2011 επεκτάθηκε σε 26 χώρες της ΕΕ (πηγή).

Το κόστος υπολογίσθηκε στα 153 δις € ή στο 1,2% του ΑΕΠ των κρατών που συμμετείχαν στη μελέτη – ενώ σε ορισμένες χώρες ήταν πολύ υψηλότερο, με πρώτη ξανά την Ελλάδα (3,3% του ΑΕΠ), ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία με το ίδιο ποσοστό, καθώς επίσης από την Ιρλανδία με 2,8%. Με απλά λόγια, εάν η χώρα μας δαπανούσε τα απαραίτητα χρήματα για την είσοδο των νέων της ομάδας ΝΕΕΤ στην αγορά εργασίας, θα κέρδιζε τελικά, αφού αφαιρούσε το κόστος, ένα ποσόν της τάξης του 3,3% του ΑΕΠ της – δηλαδή περί τα 6 δις € ή δύο ετήσια ΕΝΦΙΑ!

Δυστυχώς όμως, η πολιτική μας ηγεσία μόνο για τέτοιου είδους θέματα δεν ενδιαφέρεται, ούτε φυσικά τα ΜΜΕ πιέζουν προς αυτήν την κατεύθυνση – αφού δεν δίνουν σημασία σε τίποτε άλλο εκτός από τη διαπλοκή τους με τα κόμματα, καθώς επίσης με την οικονομική εξουσία, χρησιμοποιώντας τους αναγνώστες τους ως ανόητο μέσον (με αποτέλεσμα να τους «ταΐζουν» με οτιδήποτε εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα).

Ως εκ τούτου το θέμα που προβάλλεται στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των ΜΜΕ είναι οι συντάξεις – ενώ σχεδόν κανένας δεν ασχολείται με τους νέους, παρά το ότι αποτελούν το μέλλον της χώρας, οπότε θα έπρεπε να επικεντρώνονται σε αυτούς όλες οι προσπάθειες. Εκτός αυτού είναι αδύνατον να εξασφαλισθούν οι συντάξεις, καθώς επίσης το κράτος προνοίας, όταν όλο και περισσότεροι νέοι δεν βρίσκουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας παραμένοντας άνεργοι – μεταξύ άλλων λόγω της πολιτικής λιτότητας, σε συνδυασμό με τα μνημόνια όσον αφορά την Ελλάδα.

Εάν δε προστεθεί εδώ το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης ενός αναπτυξιακού οικονομικού μοντέλου, σε συνδυασμό με το δημογραφικό που αποκλείεται να επιλυθεί όσο δεν δίνεται σημασία στην απασχόληση των νέων, τότε κατανοεί κανείς το μέγεθος της ανευθυνότητας των κυβερνήσεων μας – επίσης όμως των Πολιτών, οι οποίοι με τη ανεκτική στάση τους αδιαφορούν τόσο για την πατρίδα τους, όσο και για τα παιδιά τους.

Η ευρωπαϊκή εγγύηση για τους νέους

Περαιτέρω, τον Απρίλιο του 2013 το ευρωπαϊκό συμβούλιο ψήφισε την «εγγύηση για τους νέους» – σύμφωνα με την οποία η ΕΕ, σε όλους τους νέους κάτω των 25 ετών, θα προσέφερε μία (υψηλής αξίας) θέση εργασίας, ένα σεμινάριο επαγγελματικής κατάρτισης ή μία θέση πρακτικής εξάσκησης, μετά το τέλος των σπουδών τους ή την απώλεια της δουλειάς τους. Για το σκοπό αυτό αποφασίσθηκε να διατεθεί το ποσόν των 6,4 δις € έως το 2020 – ενώ η Κομισιόν περιγράφει τη λογική της απόφασης της ως εξής (πηγή):
«Ο στόχος είναι να διασφαλισθεί πως οι νέοι άνθρωποι θα υποστηρίζονται ενεργά από τις δημόσιες υπηρεσίες εύρεσης απασχόλησης, είτε για να βρουν μία θέση εργασίας κατάλληλη όσον αφορά την εκπαίδευση, τα προσόντα και την εμπειρία τους, είτε για να αποκτήσουν επαγγελματική κατάρτιση, προσόντα και εμπειρίες από τους εργοδότες – έτσι ώστε να βελτιώσουν τις προοπτικές της μελλοντικής τους σταδιοδρομίας«.
Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, το πρόγραμμα εφαρμόσθηκε εντελώς λανθασμένα και δεν είχε καμία επιτυχία – ενώ, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ελεγκτικό συνέδριο, δεν κάλυψε τις αρχικές προσδοκίες (πηγή). Μία έρευνα δε που διεξήχθη στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Κροατία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στη Σλοβακία απέδειξε πως υπήρξε μεν κάποια πρόοδος, αλλά το αποτέλεσμα ήταν συνολικά απογοητευτικό – επειδή κανένα από τα παραπάνω μέλη της ΕΕ δεν φρόντισε να στηρίξει τους νέους, προσφέροντας τους θέσεις εργασίας κατά το πρόγραμμα της Κομισιόν! Η αδιαφορία λοιπόν για τους νέους ανθρώπους δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης – η οποία δεν κατανοεί ότι, αυτή είναι η αιτία που θα την οδηγήσει τελικά στην καταστροφή.

Σύμφωνα τώρα με τη EUROSTAT, τον Ιούλιο του 2017 (πηγή) 3,79 εκ. άτομα κάτω των 25 ετών ήταν άνεργα – εκ των οποίων τα 2,67 εκ. στη νομισματική ένωση. Αυτό σημαίνει ένα μέσο ποσοστό νεανικής ανεργίας της τάξης του 16,9% στην ΕΕ και 19,1% στην Ευρωζώνη – όπου ξανά προηγείται η Ελλάδα με 44,4%, ακολουθούμενη από την Ισπανία με 38,6% και την Ιταλία με 35,5%. Λογικά δε συμπεραίνεται πως η κατάσταση στον ευρωπαϊκό νότο, όσον αφορά τους νέους, είναι κάτι περισσότερο από δραματική – αφού σχεδόν ο ένας στους δύο δεν εργάζεται.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία βέβαια, καθώς επίσης τα κράτη, ανέκαθεν αδιαφορούσαν για τους νέους – με τη διαφορά όμως πως οι νέοι διαμαρτύρονταν έντονα στο παρελθόν και εξεγείρονταν, για να προστατεύσουν τα δικαιώματα τους, ενώ σήμερα η σιωπή τους είναι κυριολεκτικά νεκρική (άρθρο).

Επίλογος

Όπως αναφέραμε στην αρχή του κειμένου, η πρόοδος που δεν έχει στόχο τη βελτίωση των συνθηκών για όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο τον υπερβολικό πλουτισμό μία μικρής και αχόρταγης μειονότητας εις βάρος όλων των άλλων, ειδικά των νέων, καθώς επίσης των φυσικών πόρων του πλανήτη, δεν είναι πρόοδος αλλά οπισθοδρόμηση – η οποία θα οδηγήσει στην καταστροφή και στο χάος.

Ειδικά όσον αφορά την Ενωμένη Ευρώπη και την Ευρωζώνη, δεν έχει κανένα νόημα η ύπαρξη τους εάν δεν ωφελεί εξίσου όλα τα κράτη μέλη τους – αλλά μόνο την επεκτατική πρωσική Γερμανία και το χρηματοπιστωτικό κτήνος, το οποίο έχει πλέον υπό την έμμισθη υπηρεσία του την Πολιτική.

Στα πλαίσια αυτά εάν δεν αντιδράσουν ενεργητικά οι ανθρώπινες κοινωνίες, ειδικά αυτές του ευρωπαϊκού νότου που υποφέρουν τα πάνδεινα, κυρίως η Ελλάδα που προηγείται όσον αφορά τη μετατροπή της σε γερμανικό προτεκτοράτο, την υφαρπαγή του πλούτου της, καθώς επίσης την υποβάθμιση των Πολιτών της σε πάμφθηνους σκλάβους χρέους της ευρωπαϊκής βιομηχανίας, το μέλλον τους θα είναι πολύ σκοτεινό.

Εν προκειμένω, η μοναδική ελπίδα για μία πραγματική αλλαγή είναι η ανάληψη της πρωτοβουλίας εκ μέρους των νέων, οι οποίοι οφείλουν να ξυπνήσουν παύοντας να ανέχονται τέτοιου είδους καταστάσεις – αφού οι μεγαλύτερες ηλικίες έχουν πια διαβρωθεί και διαφθαρεί, ενώ έχουν κυριευθεί από φόβους που τους στερούν όλες τις υγιείς αντιστάσεις τους.

Ολοκληρώνοντας, οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες, όσον αφορά το δικό τους μέλλον, καθώς επίσης το μέλλον της πατρίδας τους, αφού οι μεγαλύτερες ηλικίες έχουν σκύψει πια το κεφάλι, είναι απελπιστικά ξενόδουλες ή ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – να επαναστατήσουν δηλαδή πλημμυρίζοντας τους δρόμους, καθώς επίσης να πάψουν να ανέχονται ανίκανες κυβερνήσεις, διεφθαρμένους πολιτικούς, προδοτικές ενέργειες, μνημόνια ή/και ξένους εισβολείς.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μετά την κατάργηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου στις 3 Μαρτίου 1924 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, η Τουρκία δήλωσε ότι αποτελεί μια κοσμική δημοκρατία κι όρισε πρότυπό της τη δυτική Ευρώπη για να τη μιμηθεί.

Κατά τη διάρκεια αφομοίωσης αυτής της τάσης, με δυσκολίες και οπισθοδρομήσεις αρκετές φορές,, η νέα τουρκική δημοκρατία γνώρισε την αναγκαστική προσγείωσή της στον κοσμικό χαρακτήρα και τη λογοκρισία της έμφυτης ισλαμικής ταυτότητας και πολιτισμού της χώρας.

Το κεμαλικό καθεστώς απαγόρευσε το χιτζάμπ (hijab), απαγόρευσε τις δημόσιες εκκλήσεις στην προσευχή, έκλεισε τα θρησκευτικά σχολεία και κατάργησε τα αραβικά (παλαιοτουρκικά) από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών.

Αυτή η αυταρχική καταστολή σε οτιδήποτε αποτελούσε ισλαμική παράδοση κράτησε εδώ και δεκαετίες, με συχνές στρατιωτικές επεμβάσεις, που έλαβαν χώρα όταν απειλήθηκε η «ασφάλεια» και η «ενότητα» της κοσμικής δημοκρατίας. Τα ιστορικά υπολείμματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν το αποτέλεσμα του επαναστατικού παρελθόντος της Τουρκίας.

Η επιθυμία της Τουρκίας να γίνει αποδεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση προοριζόταν να είναι προβληματική. Είναι, τελικά, μια χώρα με συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνων, με πληθυσμό 80 εκατομμυρίων, από τις ισχυρότερες του κόσμου και με θρησκευτικά κοινωνικά πρότυπα που δεν είναι ευχάριστα για την κοσμική φιλελεύθερη Ευρώπη ή κόμη και απορριπτέα.

Τα μέλη της ΕΕ, όταν αντιτίθενται στην προσπάθεια ένταξης της Τουρκίας στο μπλοκ, συχνά κατηγορούν τη χώρα για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λογοκρισία των ελευθεριών. Μπορεί να μην είναι πολιτικά ορθό, αλλά οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη κατά την οθωμανική εποχή καθιστούν την μουσουλμανική ταυτότητά της κάτι σαν ελέφαντα στην αίθουσα.

Επί του παρόντος, η Τουρκία, υπό την ηγεσία του ισλαμιστή Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), κοιτά περισσότερο προς τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για οποιαδήποτε πολιτική επιρροή και οικονομική ευημερία, παρά προς δυσμάς.

Αναβίωση της οθωμανικής ιστορίας

Όταν ο Ερντογάν, ένας φαινομενικά καταπιεσμένος μουσουλμάνος ηγέτης, εμφανίστηκε 70 χρόνια μετά τη σταδιακή παρακμή του Κεμαλισμού, ήταν αναπόφευκτο ότι ορισμένοι θα τον θεωρούσαν τον ίδιο και το κόμμα του ως τους σύγχρονους Οθωμανούς.

Αυτές οι συγκρίσεις γίνονται συνήθως από δυτικούς δημοσιογράφους και από τούρκους κοσμικούς που συνδέουν τον «σουλτάνο Ερντογάν» με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά ούτε ο Ερντογάν, ούτε η πολιτική ρητορική του ΑΚΡ, ούτε οι πολιτικές τους, είναι όμοιες με αυτές των Οθωμανών.
Παρά ταύτα, η οθωμανική νοσταλγία αυξάνεται στην Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, με τα όσα συμβαίνουν εντός της χώρας και στον άμεσο περίγυρό της έχει αυξηθεί έντονα ο αριθμός εκείνων του Τούρκων που έχουν θετική εικόνα για την οθωμανική ιστορία, ακόμη και μεταξύ εκείνων που ήταν ένθερμοι επικριτές του Ερντογάν και το ΑΚΡ.

Αν και θα ήταν λάθος να υπάρξει σύγκριση Ερντογάν με τους Οθωμανούς σουλτάνους, δεν υπάρχει αμφιβολία πως το ΑΚΡ αποτέλεσε το κλειδί στην αναζωογόνηση της οθωμανικής ιστορίας της Τουρκίας. Τιμώντας ιστορικές μάχες, όπως την Καλλίπολη για να καλωσορίσει τους ηγέτες του κόσμου, με στρατιώτες ντυμένους οθωμανικά, η ρητορική ΑΚΡ του Ερντογάν και οι κοινωνικές πολιτικές του, θα κάνουν τον Ατατούρκ να σηκώνεται από τον τάφο του.

Ερντογάν και οι ΑΚΡ, έχουν υποστηρίξει ορισμένες κοινωνικές πολιτικές που είχαν προωθηθεί από τους Οθωμανούς, συμπεριλαμβανομένων των προσκλήσεων στη μουσουλμανική νεολαία της Τουρκίας να παντρεύεται σε νεαρή ηλικία, υποστήριξη στα παντρεμένα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. συνεπή υποστήριξη της κυβέρνησης για τους Παλαιστίνιους, Σύριους και την κοινότητα των Rohingya που θυμίζουν πως η Τουρκία έχει παρέμβει για να βοηθήσει τους καταπιεσμένους μουσουλμάνους αδελφούς.

Η Ανάσταση του Ερτογκρούλ (Dirilis Ertugrul)

Πρώτα προβλήθηκε το 2013,  Ντιριλίς Ερτουγρούλ, που αφηγείται την ιστορία του Γκάζι Ερτουγρούλ – πατέρας του Οσμάν Α, ο οποίος ίδρυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έζησε περίπου 800 χρόνια πριν – που αγωνίζεται να βρει μια μόνιμη πατρίδα για τη φυλή του, το Kayi, ενώ μάχες με Ιππότες Ναΐτες, τους Μογγόλους και Σελτζούκους ύπουλους στρατηγούς και κυβερνήτες και εσωτερικούς κατασκόπους είναι η καθημερινότητά του.

Ο συντηρητικός παραγωγός και σκηνοθέτης του σόου, Μεχμέτ Μποζντάγκ, είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης για το AKP. Όταν προβλήθηκε στο TRT, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Τουρκίας, το φιλμ αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία.
Κάποιοι έχουν ακόμη αποκαλέσει το «Τουρκικό Παιχνίδι των Θρόνων».
Η σειρά έχει ισχυρή θεματική, σχετικά με τη δημιουργία μιας επεκτατικής πολιτικής ενώ δηλώνουν ότι θα κυβερνήσει με δικαιοσύνη και τις ισλαμικές ιδέες της ενότητας, της τζιχάντ, το μαρτύριο, την υπομονή και ελπίδα, σε συνδυασμό με ένα ανόθευτο μίσος για τους Σταυροφόρους και τους κατασκόπους τους από το «εσωτερικό» της φυλής.

Η όλη αφήγηση χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το μήνυμα ο Ερντογάν για τις ευθύνες των Σταυροφόρων και να τους υποδείξει σαν στόχο μέσω της αφήγησης του ΑΚΡ και του Ερντογάν ότι χρησιμοποιήθηκαν σαν πιόνια των Γκιουλενιστών σε ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τον ιεροκήρυκα και τη Δύση. Ήταν η «τρίτη» χρονιά της σειράς και φημολογείται πως μια «τέταρτη» συνέχεια θα κυκλοφορήσει αργότερα φέτος.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας (Payitaht Abdulhamid)

Ο τελευταίος σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’, προβλήθηκε επίσης πρώτα στην κρατική TRT.  Η τηλεοπτική σειρά, ακολουθεί τα τελευταία χρόνια της εξουσίας του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β ‘στις αρχές του 20ου αιώνα, που αμαυρώθηκε από αυτονομιστικές εξεγέρσεις, πραξικόπημα από τους Νεότουρκους και τις εξωτερικές απειλές από ευρωπαϊκές δυνάμεις,  σε ένα φιλμ αξιώσεων  που δεν παραβλέπει να υποδεικνύει ότι όλα αυτά ενορχηστρώθηκαν από τον Θεόδωρο Χέρτλ, τον ιδρυτή του Σιωνισμού.

Ο Αβδουλ Χαμίτ, που παίζει ο Τούρκος ηθοποιός Μπουλέντ Ινάλ, θεωρήθηκε ευρέως ως ο τελευταίος μεγάλος οθωμανιός χαλίφης, ο οποίος μεμονωμένα οδήγησε την αυτοκρατορία να επιβιώσει για άλλα 40 χρόνια.

Παραπληροφορώντας οι ευρωπαίοι σύγχρονοί του τον χαρακτήρισαν σαν ένα οπισθοδρομικό μοναρχικό, που εμπόδισε τον εκσυγχρονισμό της αυτοκρατορίας, ενώ (κατά το φιλμ) στην πραγματικότητα ο Αβδούλ Χαμίτ πραγματοποίησε σημαντικές εκπαιδευτικές, στρατιωτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι η αυτοκρατορία ξεπέρασε την αναμενόμενη διάσπασή της κατά μισό αιώνα μέχρι την απομάκρυνσή του το 1909.

Πάντως, σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ προκάλεσε αναταραχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Μεταξύ των μελών της εβραϊκής κοινότητας, που κατηγορούν τη σειρά για πολιτικά καθοδηγούμενο αντισημιτισμό. Κάποιοι μιλούν όμως καλά για όσους ξεπέρασαν τα λόμπι κι έδειξαν την «αντισημιτική και συνωμοτική άποψη του κόσμου».

Μεγάλος αιώνας (uhtesem Yuzyil)

Ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας» απεικονίζει τη ζωή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή – μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες Οθωμανών Σουλτάνων, ο οποίος οδήγησε την αυτοκρατορία στο ζενίθ τον 16ο αιώνα.

Σε πλήρη αντίθεση με τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ», επικεντρώνεται κυρίως στις γυναίκες γύρω από τον Σουλτάνο, Συμπεριλαμβανομένων ζηλιάρηδων συζύγων του, ανταγωνιστικές παλλακίδες και τον έλεγχο της μητέρας του, όσων επιδιώκουν να αποκτήσουν επιρροή στο παλάτι
Ο Ερντογάν, μαζί με πολλά ΜΜΕ και τα πιο συντηρητικά τμήματα της τουρκικής κοινωνίας, επαίνεσε την παράσταση όπως και ο δισέγγονος πρίγκιπας Αμπντούλ Χαμίτ Καϊχάν Οσμάνογλου, του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμί, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά με την παραγωγή του σόου.

Το δράμα απεικονίζει την άνοδο στην εξουσία της Χουρέμ, μια Ορθόδοξη Χριστιανική σλάβα από την Κριμαία η οποία έγινε σύζυγός του Σουλεϊμάν και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην οθωμανική ιστορία.

Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας, προβλήθηκε στην TRT τον Μάιο και προκάλεσε σεισμό στην Τουρκία, με την τουρκική ρυθμιστική αρχή ραδιοτηλεόρασης, RTUK, να δηλώνει ότι έλαβε περισσότερες από 70.000 καταγγελίες λόγω απεικόνισης της σεξουαλικής ζωής του σουλτάνου, τα τυχερά παιχνίδια του και άλλες υπερβολές του της σουλτανικής οικογένειας. Ο Ερντογάν ζύγισε το κοινό και υποστήριξε επίσης την κριτική, αποκαλώντας την «σαπουνόπερα» «ανυπόμονη» προς μια σεβαστή ιστορική φιγούρα.

Ο θαυμάσιος αιώνας απέχει πολύ από τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ»  αλλά κι αυτό έχει αρκετά  αποσπάσματα  σχετικά με  τη δόξα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον Σουλεϊμάν ως το μεγάλο χαλίφη του Ισλάμ.

Οι βασικοί διευθυντές και οι παραγωγοί πίσω από το Μεγάλο Αιώνα θεωρούνται ευρέως ως κοσμικοί. Η ενσωμάτωσή τους στις ισλαμικές έννοιες και μιας ιστορικής αντίληψης των Ευρωπαίων για το σεξ και χώρα ήταν υπερβολικές για τη δημόσια διάθεση στην Τουρκία.

Ο οθωμανισμός θα διαμορφώσει το μέλλον της Τουρκίας;

Είναι δύσκολο να κρίνουμε αν αυτή η αναβίωση της οθωμανικής κληρονομιάς αποτελεί μέρος μιας παθητικής πολιτικής «ισλαμοποίησης» του ΑΚΡ ή μιας γνήσιας στροφής της ιστορίας της Τουρκίας. Αλλά αν η κυβέρνηση στρέφει τις μάζες να θυμούνται συνεχώς την ιστορική δόξα και τα επιτεύγματά τους, τότε πολλοί μπορεί να μιλούν για μια κατευθυνόμενη πολιτική.

Αυτό συμβαίνει στον δυτικό κόσμο όλη την ώρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Γαλλία, οι μάζες συχνά θυμίζουν στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. για το πόσο «μεγάλοι» οι αποικιοκράτες τους. είχαν διαμορφώσει τον σύγχρονο κόσμο, ενισχύοντας την αίσθηση παγκόσμιας σημασίας και παρεμβατισμού του πληθυσμού.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει μόνο σε δύο πράγματα: την υποσυνείδητη επιθυμία να επιστρέψει σε μια τέτοια δόξα.

Μπορεί επίσης να διαπιστωθεί ότι το τουρκικό κοινό είναι πιο δεκτικό και υποστηρικτικό του στρατιωτικού παρεμβατισμού στην περιοχή, ακόμη και της επέκτασης των συνόρων του.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τουρκική επανάσταση της επιστροφής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πιο σημαντικό από όλα. Κοσμική ομάδες, για παράδειγμα, έχουν χρησιμοποιηθεί για να ωθήσουν τις ημερήσιες διατάξεις τους, όπως και οι Τούρκοι εθνικιστές Γιατί είναι λοιπόν είναι αθέμιτη η άσκηση οθωμανισμού και του Παν-Τουρκισμού;

Όποια και αν είναι τρόπος που αναλύεται, η τρέχουσα Οθωμανική νοσταλγία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε εκτεταμένη αποδοχή και υποστήριξη για την Τουρκία να επεμβαίνει στις πολιτικές και οικονομικές υποθέσεις σε πρώην οθωμανικά εδάφη ως εκπρόσωπος του παν-τουρκισμού, σε αντίθεση με τη Μέση Ανατολή στην πολιτική παραδοχή του «παν-ισλαμισμού».

Ως μελετητής της οθωμανικής ιστορίας, αντιλαμβάνομαι την τρέχουσα αναζωπύρωση σε οθωμανισμού ως θετική και αναζωογονητική αλλαγή για τον λαό της Τουρκίας ,από τις σκοτεινές ημέρες της «κεμαλικής τυραννίας».

Θα ήταν ατυχές εάν μια τέτοια κληρονομιά εμποδιζόταν από τους κοσμικούς ή χειραγωγούνταν από οπορτουνιστικές «ισλαμιστές», όταν υπάρχει μια πληθώρα διδαγμάτων στην Τουρκία να μάθει από τους Οθωμανούς τους προκατόχους της για το πώς να προχωρήσει ως μια αναδυόμενη δύναμη στην περιοχή.

** Ο Dilly Hussain είναι ο αναπληρωτής συντάκτης της βρετανικής μουσουλμανικής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας 5Pillars. Γράφει επίσης για το Huffington Post, Al Jazeera English, και συμβάλλει στην Εφημερίδα της Foreign Policy και στο περιοδικό Ceasefire.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η έλλειψη κλασικής παιδείας αλλά και η μονομέρεια διακρίνεται στους λόγους των κυβερνητικών, με πρώτο βεβαίως τον πρωθυπουργό

Προ καιρού ο Ν. Καρανίκας προέβη σε μια διαπίστωση, ορθή κατά το ήμισυ. Είπε ότι οι νέοι της Αριστεράς μελετούν τον μαρξισμό, ενώ οι νέοι της Δεξιάς περνούν τον καιρό τους σε μπαράκια, παραθέτοντας αρκετούς τίτλους βιβλίων γνωστών μαρξιστών συγγραφέων.

Αυτό είναι αλήθεια. Οι νέοι της Αριστεράς μελετούν, συζητούν και μάλιστα και θέματα παντελώς ασήμαντα, αλλά μαρξιστικά. Ο Ν. Καρανίκας προφανώς και αγνοεί την αρχαία ρήση ότι η «ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια». Μπορεί να γνωρίζει αρκετά περί μαρξισμού ο νέος της Αριστεράς, αλλά ακόμη και αν ο αναλυτής-συγγραφέας που προτιμά μπόρεσε να προσεγγίσει το πνεύμα των πρωτοπόρων του μαρξισμού, ακόμη και αν αυτό κατανοήθηκε, πρόκειται για μονομερή μόρφωση.

Τα της ιδιωτικής οικονομίας τα έχουν πληροφορηθεί, μόνον από τις αρνητικές κριτικές των μαρξιστών συγγραφέων. Απόδειξη τούτου είναι ότι ο Ν. Καρανίκας παρέθεσε τίτλους βιβλίων μόνον μαρξιστών. Ούτε ένα βιβλίο αστών οικονομολόγων ή πολιτικών. Αυτή η μονομέρεια είναι που οδηγεί σε ιδεοληψία, σε δογματική αντιμετώπιση καταστάσεων.

Η έλλειψη κλασικής παιδείας διακρίνεται στους λόγους των κυβερνητικών, με πρώτο βεβαίως τον πρωθυπουργό που οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις δεν του άφησαν ελεύθερο χρόνο να μορφωθεί. Η λήψη ενός πτυχίου, ακόμη και αν ελήφθη με αξιοκρατικές διαδικασίες και όχι με το "δημοκρατικό πέντε", όπως απαιτούν οι συνδικαλιστές και αποδέχονται οι καθηγητές, δεν παρέχει μόρφωση αλλά ειδίκευση σε κάποιο αντικείμενο.

Και από εδώ προκύπτει το ερώτημα: Πού διδάχτηκαν την πολιτική οι πολιτικοί; Στην χώρα μας υπάρχουν σχολές για οποιοδήποτε επάγγελμα. Υπάρχουν ακόμη και σχολές Αστρολογίας. Δεν υπάρχουν όμως σχολές Πολιτικών. Αναφέρομαι στην εφαρμοσμένη πολιτική, όχι στην θεωρητική που διδάχθηκα κι εγώ στο Πανεπιστήμιο. Με ωφέλησαν οι ιδέες του Καντ ή του Χόμπς, για να κατανοώ κάποιες καταστάσεις, αλλά δεν διδάχθηκα πώς θα συγκροτήσω ένα όργανο που να επέμβει αστραπιαία και να μη επιτρέψει στην πετρελαιοκηλίδα του Κουρουμπλή να μολύνει τον Σαρωνικό.

Πλην αυτού, είναι και ελάχιστοι οι πολιτικοί στην Βουλή και την Κυβέρνηση που σπούδασαν πολιτικές ή οικονομικές επιστήμες. Με γιατρούς, δικηγόρους και μηχανικούς απαρτίζεται ο πολιτικός κόσμος, διότι είναι επαγγέλματα που τους δίνουν τα οικονομικά εφόδια για πολιτική καριέρα.

Πού λοιπόν, αποκτούν τις γνώσεις οι πολιτικοί για να κυβερνήσουν σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο; Πού διδάσκονται την τέχνη του διοικείν, όχι παντοπωλείο ή μπαράκι, αλλά ολόκληρο λαό; Όταν μάλιστα, κατεβαίνει συνεχώς το ηλικιακό επίπεδο ενασχόλησης των πολιτικών; Μου είπε παλαιός πολιτικός, ότι εκπαιδεύονται οι καινούργιοι πολιτικοί στα πολιτικά ή κομματικά γραφεία. Αλλά, κατ’ αρχάς, δεν είναι ταυτόσημες οι γνώσεις που αποκτούνται σε κάθε τέτοιο γραφείο, διότι εξαρτώνται από την προσωπικότητα του πολιτικού προϊσταμένου.

Επί πλέον, τι είδους γνώσεις αποκτούν εκεί; Πώς να διεκπεραιώνουν υποθέσεις των πελατών-ψηφοφόρων ή πώς να γράφουν επερωτήσεις και λόγους, με πολλές λέξεις αλλά καθόλου ουσία. Διότι αυτοί οι νεφελώδεις λόγοι δεν επιτρέπουν αντιπαραθέσεις, αφού ο καθένας τους ερμηνεύει κατά το δοκούν. Οι συγκεκριμένοι και ουσιώδεις δημιουργούν αντιπαραθέσεις, γι’ αυτό και αποφεύγονται.

Να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω την γνώμη του Σωκράτους, στην οποία αναφέρθηκα και παλαιότερα. Είχε ερωτηθεί ο Σωκράτης, πώς θα γίνει αντιληπτό ποιος πολίτης είναι κατάλληλος για να του ανατεθεί η διοίκηση. Η απάντηση ήταν απλή, διότι απλή είναι και η σοφία. Θα πρέπει είπε, να ελεγχθεί στην προσωπική του ζωή. Αν διοικεί σωστά την οικογένειά του, αν ανατρέφει σωστά τα παιδιά του, αν είναι επιτυχημένος στο επάγγελμά του, αν είναι ευγενικός στις κοινωνικές του συναναστροφές, αν ενδιαφέρεται για το συνάνθρωπό του, και πάνω απ’ όλα αν είναι έντιμος. Με λίγα λόγια, ο σοφός δάσκαλος μάς είπε, ότι εκείνος που θα αποδείξει, στον μικρόκοσμο που ζει, ότι έχει τα προσόντα του σωστού πολίτη, τότε είναι κατάλληλος για υψηλό δημόσιο λειτούργημα.

Ακριβώς, δηλαδή, τα αντίθετα απ’ όσα εφαρμόζονται στη χώρα μας. Ο αυτοαποκληθείς μορφωμένος Ν. Καρανίκας, τα γνωρίζει αυτά, ώστε να συμβουλεύει σωστά, ως σύμβουλος στρατηγικής -πού απέκτησε γνώσεις στρατηγικής, για τις οποίες αμείβεται από τον ελληνικό λαό;- τον πρωθυπουργό, ώστε να επιλέγει με αξιοκρατικό τρόπο τους συνεργάτες του, και όχι επειδή στα μαθητικά χρόνια ήσαν μαζί στις καταλήψεις;

Και αφού αγνοούν οι πολιτικοί την "εφαρμοσμένη" πολιτική επιστήμη, την μαθαίνουν πάνω στα πειραματόζωα, που ήμαστε εμείς, με όλες φυσικά τις γνωστές συνέπειες. Λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων στην πολιτική, υπάρχουν συνεχείς "επιδιορθώσεις" των μόλις ληφθεισών αποφάσεων, υπάρχουν νόμοι επί νόμων, υπαναχωρήσεις, ανεφάρμοστες αποφάσεις και χίλιες δυο άλλες καταστάσεις που οδηγούν σε δυσλειτουργία το σύστημα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το καλοκαίρι του 2014 μια τρομοκρατική οργάνωση αναδείχθηκε για πρώτη φορά οιονεί κράτος, καταλαμβάνοντας έκταση συγκρίσιμη με εκείνη της Ελλάδας στο δυτικό Ιράκ και στην ανατολική Συρία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να μπαίνει στον επιθανάτιο ρόγχο του στη Μεσοποταμία – αν και στο μεταξύ έχει προκαλέσει μεταστάσεις σε ένα μεγάλο γεωγραφικό τόξο, από τη Λιβύη και το Σινά μέχρι το Αφγανιστάν.

Στο Ιράκ, ύστερα από τις διαδοχικές ήττες του από τον κυβερνητικό στρατό και τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις (Πεσμεργκά), έχει απομείνει μόνο ένας αστικός θύλακος στη Χαουίτζα, κοντά στο Κιρκούκ, και έρημες εκτάσεις προς τα σύνορα με τη Συρία. Στη γειτονική χώρα τα εδάφη του συρρικνώθηκαν από 40% σε 12% τους τέσσερις τελευταίους μήνες.

Η τελική μάχη δίνεται στην κοιλάδα του Ευφράτη, σε δύο μέτωπα: στην περιοχή γύρω από το Ντέιρ αλ Ζορ, όπου ο στρατός του Ασαντ, από πολιορκούμενος που ήταν μέχρι πρότινος, διεξάγει τώρα εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας και στη Ράκα, άτυπη πρωτεύουσα του χαλιφάτου, που ελέγχεται πλέον σε ποσοστό 80%-90% από τους Κούρδους και τους συμμάχους τους, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Τίποτα δεν δείχνει ότι η έκλειψη του Ισλαμικού Κράτους θα φέρει την ποθητή ειρήνη και σταθερότητα. Αντίθετα, φαίνεται να προοιωνίζεται μια νέα εποχή τεκτονικών ανατροπών σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, συγκρίσιμη με τις αλλαγές συνόρων, την ανάδυση κρατών και τη δημιουργία προτεκτοράτων που συνόδευσαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν πολύτιμα έπαθλα λυσσαλέων συγκρούσεων.

Το κενό που αφήνουν η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους και η τραγική αποδυνάμωση της Συρίας και του Ιράκ (δύο εκ γενετής ασταθών, πολυεθνικών κρατών) οδηγεί σε παροξυσμό τον ανταγωνισμό των τεσσάρων ισχυρών εθνών-κρατών της περιοχής: της Τουρκίας, του Ισραήλ, του σιιτικού Ιράν και της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας.

Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος του σύγχρονου κόσμου, οι Κούρδοι, που βλέπουν μια ιστορική ευκαιρία δικαίωσης των αλυτρωτικών τους ονείρων. Στη στρατιωτική υποστήριξη που δέχονται οι Κούρδοι από τις ΗΠΑ, ήρθε να προστεθεί η ανοικτή υιοθέτηση της κουρδικής ανεξαρτησίας από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κάτι που θύμισε στους παλαιότερους την υποστήριξη της Γκόλντα Μέιρ στον ιστορικό ηγέτη των Κούρδων (και πατέρα του σημερινού προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν) Μουσταφά Μπαρζανί. Προφανώς, το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί ένα φιλικό κουρδικό κράτος, που θα του έδινε απόσταση ασφαλείας και στρατηγικό βάθος απέναντι στους Αραβες και τους Πέρσες.

Για την ώρα, ο μεγάλος κερδισμένος από τις εξελίξεις είναι η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Η γαλλική Le Monde μιλούσε τις προάλλες για Pax Putina στη Συρία, όπου ο στρατός του Ασαντ ελέγχει πλέον όχι μόνο τις μεγαλύτερες πόλεις στο πυκνοκατοικημένο δυτικό τμήμα της χώρας, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας. Την ίδια ώρα η Ρωσία –η μόνη μεγάλη δύναμη που δεν καταδίκασε το δημοψήφισμα των ιρακινών Κούρδων για ανεξαρτησία– εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς στον υπ’ αριθμόν ένα ξένο επενδυτή στο ιρακινό Κουρδιστάν, με τελευταίο ορόσημο μεγάλη συμφωνία της ρωσικής Rosneft για το κουρδικό φυσικό αέριο.

Ωστόσο, όσο προχωράει το «τέλος της παρτίδας» στη Συρία, ο κίνδυνος «ατυχήματος» στον αγώνα δρόμου Ρωσίας - Αμερικής για την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών θέσεων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεγαλώνει. Ηδη από την περασμένη εβδομάδα ο στρατός του Ασαντ και η ρωσική αεροπορία επιχειρούν πολύ κοντά στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ SDF, ανατολικά του Ευφράτη, στο τόξο Ράκα - Ντέιρ αλ Ζορ. Οσο η πολιτική λύση για τη Συρία και το Ιράκ εξακολουθεί να αποτελεί μαγική εικόνα, ο κίνδυνος του μοιραίου ατυχήματος θα βρίσκεται καθημερινά στην ημερήσια διάταξη.

Τύμπανα πολέμου στο Κουρδιστάν

Ακόμη και στο παρά πέντε, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν, που είχε προγραμματιστεί για αύριο, Δευτέρα, βρισκόταν στον αέρα. Αντιμέτωπος με ασφυκτικές διεθνείς και εσωτερικές πιέσεις, ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης, Μασούντ Μπαρζανί, εμφανιζόταν ανοιχτός στο ενδεχόμενο ακύρωσης του δημοψηφίσματος αν η Βαγδάτη του προσέφερε μια «εναλλακτική λύση» για την ανεξαρτησία, με σαφείς εγγυήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι στο βόρειο Ιράκ, καθώς Τουρκία, Ιράκ και Ιράν –τρεις χώρες με μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς– συντόνιζαν τις πιέσεις τους στον Μπαρζανί. Ο τουρκικός στρατός πραγματοποίησε αιφνιδιαστικές ασκήσεις στα σύνορα με το Ιράκ, ενώ η αεροπορία βομβάρδισε περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν πάνω από το Ντουχόκ.
Σύμφωνα με την Αγκυρα, στόχος ήταν βάσεις του ΡΚΚ, της ένοπλης αποσχιστικής οργάνωσης των Κούρδων της Τουρκίας στα βουνά Καντίλ, ενώ τα κουρδικά μέσα ανέφεραν ότι επτά άμαχοι έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Την ίδια στιγμή, ο κυβερνητικός στρατός του Ιράκ ξεκινούσε επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της πόλης Χαουίτζα από το Ισλαμικό Κράτος, χωρίς τη συμμετοχή των Πεσμεργκά. Ηταν μια σαφής προειδοποίηση προς τον Μπαρζανί ότι ο στρατός της Βαγδάτης δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια αν γίνει, τελικά, το δημοψήφισμα, ιδίως αν συμπεριληφθεί σε αυτό και η πολυεθνική πόλη του Κιρκούκ, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της παραγωγής ιρακινού πετρελαίου. Στο ίδιο το Κιρκούκ, η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά ηλεκτρισμένη λόγω της πρώτης φονικής σύγκρουσης Κούρδων - Τουρκμενίων και της παρουσίας σιιτικών, φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών που απειλούσαν ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν το δημοψήφισμα. Το κοινό μέτωπο Τουρκίας - Ιράκ - Ιράν στο Κουρδικό τονίστηκε εμφαντικά το βράδυ της Τετάρτης με τη συνάντηση των τριών υπουργών Εξωτερικών στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.

Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία, οι Κούρδοι του βορείου Ιράκ εμφανίζονται για άλλη μία φορά διχασμένοι. Το κόμμα Γκοράν (δεύτερο σε ψήφους, αλλά χωρίς ένοπλο τμήμα) και η Κουρδική Ισλαμική Ενωση κατηγόρησαν τον Μπαρζανί ότι προσφεύγει στο δημοψήφισμα για να θωρακίσει την κλονισμένη θέση του (κυβερνά ενώ έχει τελειώσει από καιρό η θητεία του, κόβει τους μισθούς δημοσίων υπαλλήλων).

Τα δύο κόμματα τον πιέζουν να δεχτεί την απροσδιόριστη «εναλλακτική» που υποτίθεται ότι του προσφέρουν οι Αμερικανοί, προειδοποιώντας ότι αν επιμείνει στην τυχοδιωκτική, κατ’ αυτούς, απόφαση, οι Κούρδοι μπορεί να χάσουν και την αυτονομία που ήδη διαθέτουν. Διστακτικό εμφανίζεται και το PUK του Ταλαμπανί, που διατηρεί καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και από στρατιωτική άποψη είναι εξίσου ισχυρό με το KDP του Μπαρζανί.

Αναγκαστική αλλαγή πορείας Ερντογάν

Αιώνες μοιάζει να έχουν περάσει από την Αραβική Ανοιξη του 2011, όταν η Τουρκία του Ερντογάν μεθούσε με την προέλαση του πολιτικού Ισλάμ, που έθρεφε τα νεοοθωμανικά όνειρα του Νταβούτογλου. Σήμερα, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου είναι στην παρανομία ή στη φυλακή. Το Κατάρ, από τους πιο σταθερούς συμμάχους της Τουρκίας, υφίσταται σκληρότατη πίεση από τη Σαουδική Αραβία του πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, θιασώτη της πιο σκληρής γραμμής απέναντι στην Αδελφότητα. Εγκαταλελειμμένη από τους υποστηρικτές της, η παλαιστινιακή Χαμάς παραιτείται από τη διακυβέρνηση της Γάζας.
Το χειρότερο απ’ όλα, ο συριακός εμφύλιος όχι μόνο δείχνει να κερδίζεται από τον Ασαντ, αλλά έχει δημιουργήσει μια κουρδική οντότητα στο μεγαλύτερο μέρος των συνόρων με την Τουρκία. Επιδεικνύοντας, έστω και καθυστερημένα, πολιτικό ρεαλισμό, ο Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε θεαματικές αλλαγές συμμαχιών και στόχων.
Η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία προχώρησε μέχρι την αγορά πυραύλων S-400 και την τριμερή συνεργασία Αγκυρας - Μόσχας - Τεχεράνης για το Συριακό. Αφού απέσυρε τις αξιώσεις της για απομάκρυνση του Ασαντ, η Τουρκία συμφώνησε με τις άλλες δύο δυνάμεις, που υποστηρίζουν τον Σύρο πρόεδρο, τη δημιουργία τεσσάρων «ζωνών αποκλιμάκωσης», όπου θα εγκατασταθούν στρατεύματα και των τριών χωρών για να εγγυηθούν την ανακωχή.
Τίποτα όμως δεν έχει αποκρυσταλλωθεί οριστικά. Η ευκαιριακή σύγκλιση της Τουρκίας με Ρωσία και Ιράν είναι πολύ δύσκολο να μετατραπεί σε στρατηγική συμμαχία, ενώ η αποξένωσή της από ΗΠΑ και Ισραήλ είναι βέβαιο ότι θα της κοστίσει πανάκριβα, εάν μονιμοποιηθεί.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Καθημερινή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νίκου Μελέτη 

Παρεμβάσεις από οργανώσεις που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της προώθησης της σκληρής τουρκικής ατζέντας για το μειονοτικό στη Θράκη έγιναν στη διεθνή Σύνοδο της Ανθρώπινης Διάστασης του ΟΑΣΕ που πραγματοποιήθηκε στην Βαρσοβία στις 11-22 Σεπτεμβρίου, εμφανίζοντας την Ελλάδα ως χώρα που παραβιάζονται συστηματικά ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα.
Παρόντες στη Σύνοδο εκπρόσωποι του «Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης», της «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης» και του «Συλλόγου Πολιτισμού και Αλληλεγγύης Τούρκων της Ρόδου και της Κω».
Καθώς είναι στην επικαιρότητα το θέμα που προέκυψε με τη γνωστή ως τροπολογία Κοντονή, στις παρεμβάσεις στον ΟΑΣΕ γίνεται ειδική αναφορά στη μη αναγνώριση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ και στην μη αδειοδότηση λειτουργίας Συλλόγων  που έχουν στον τίτλο τους τον όρο «τουρκικός». Συγχρόνως όμως με αφοπλιστική ειλικρίνεια στις παρεμβάσεις τους οι Σύλλογοι αυτοί παραδέχονται ότι το μείζον θέμα είναι η αποδοχή και αναγνώριση της «τουρκικής ταυτότητας» σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.
Στο σημαντικό αυτό φόρουμ οι συγκεκριμένες οργανώσεις πρόβαλλαν την πιο ακραία ατζέντα του τουρκισμού στη Θράκη  και ζητούν από τον Διεθνή Οργανισμό να παρέμβει προς την Ελλάδα...
Στη Σύνοδο πάντως κατατέθηκαν απαντητικά κείμενα από τον Έλληνα Αντιπρόσωπο στον ΟΑΣΕ, που απορρίπτουν έναν προς ένα τους ισχυρισμούς των Συλλόγων αυτών.
Στη συνεδρίαση με θέμα «Ίσα δικαιώματα και ισότιμη συμμετοχή στο πολιτικό και δημόσιο χώρο» η παρέμβαση έγινε από την Περβίν Χαϊρουλλαχ, που κατήγγειλε την ύπαρξή του εκλογικού πλαφόν του 3% που παρεμποδίζει, όπως είπε, την αποτελεσματική συμμετοχή της τουρκικής μειονότητας, ενώ ο Ονούρ Μουσταφά (και αυτός εκ μέρους του Συλλόγου Επιστημόνων) πρόσθεσε πως «επί πολλά χρόνια η Ελλάδα διοικείται με αυτό το τούρκο-μουσουλμανικό κόμπλεξ και με  αυτήν την ρατσιστική προσέγγιση».
Ακολουθούν αποσπάσματα από τις παρεμβάσεις των εκπροσώπων της συγκεκριμένης οργάνωσης, που «εργολαβικά» έχει αυτοχρισθεί «εκπρόσωπος της Τουρκικής Μειονότητας Θράκης»:
«Οι επιθέσεις εναντίον της Τουρκικής Μειονότητας συνεχίζουν να αυξάνονται καθώς οι Ελληνικές Αρχές απέτυχαν να τακτοποιήσουν και να φέρουν τους υπεύθυνους ενώπιον της δικαιοσύνης. Τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν επιθέσεις εναντίον τζαμιών, ένας βοηθός του εκλεγμένου Μουφτή Ξάνθης απήχθη, ο εκλεγμένος Μουφτής δέχθηκε απειλές για την ζωή του, γουρουνοκεφαλή πετάχτηκε έξω από τα σεμινάρια Κορανίου, το αυτοκίνητο ενός μειονοτικού δημοσιογράφου κάηκε, στα κεντρικά γραφεία του κόμματος ΚΙΕΦ έγινε διάρρηξη και το πιο θλιβερό έκλεψαν το αυτοκίνητο στο οποίο είχε χάσει την ζωή του σε ένα ύποπτο ατύχημα ο Ιδρυτής και ηγέτης του κόμματος το 1995, ένα συνέδριο που οργανώθηκε  από το Κόμμα της Τουρκικής Μειονότητας στην Αθήνα έγινε στόχος των μελών της ρατσιστικής Χρυσής Αυγής. Αυτά είναι μερικά παραδείγματα από όσα έχει περάσει τα τελευταία χρόνια η Μειονότητα.
Αυτές οι επιθέσεις υποδεικνύουν ότι αυτά τα κηρύγματα μίσους και συκοφαντίας στοχοποιούν την εθνική τουρκική ταυτότητα της Μειονότητας και τα θρησκευτικά χαρακτηριστικά της.
«Η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης καλεί τον ΟΑΣΕ και την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα να καλέσουν την Ελλάδα να σταματήσει άμεσα τις διακρίσεις που στοχοποιούν την Τουρκική Μειονότητα, να παρακολουθούν τη νομική διαδικασία στην Ελλάδα και καλούμε την Ελλάδα να αναγνωρίσει την ύπαρξη της ιστορικής Τουρκικής Μειονότητας στην Ελληνική επικράτεια που διαμένει στη Δυτική Θράκη πριν η Δυτική Θράκη περιέλθει στην Ελλάδα και πριν από την Συνθήκη της Λωζάννης».
Με την άλλη παρέμβασή του ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης καλεί την Ελλάδα:
«Να σεβαστεί και να εφαρμόσει τις αποφάσεις τουΕΔΑΔ του 2008 σχετικά με την επαναλειτουργία της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Να σεβαστεί και να προωθήσει την ίδρυση της «Πολιτιστικής Ένωσης Τούρκων Γυναικών Ροδόπης» και της «Ένωσης Νέων Μειονότητας Έβρου» που βασίζονται στις αποφάσεις του 2008. Να διασφαλίσουν ότι όλοι απολαμβάνουν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι είτε ατομικά είτε ως ομάδα χωρίς διακρίσεις και περιορισμούς στη βάση της εθνικής ή κοινωνικής προέλευσης. Να άρει κάθε περιορισμό του δικαιώματος του συνέρχεσθαι που συνιστά διάκριση σε βάρος της Τουρκικής Μειονότητας».
Ο Σύλλογος Επιστημόνων κάνει αναφορά και στο θέμα της δίγλωσσης εκπαίδευσης και κυρίως στο θέμα της «τουρκικής ταυτότητας».
«Είναι γεγονός ότι το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζει μητρική γλώσσα της μειονότητας την τουρκική και παρέχει τουρκική εκπαίδευση σε μειονοτικά σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που είναι δίγλωσσα για όλα τα μέλη της μειονότητας στην Δυτική Θράκη.
Δυστυχώς και παραδόξως το Ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει την μειονότητά μας ως Τουρκική, αλλά ως Μουσουλμανική Μειονότητα. Λόγω αυτού του βασικού ζητήματος ταυτότητας, πολλά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων προέκυψαν ειδικά από την δεκαετία του '80.
Μέχρι τότε το Ελληνικό κράτος αναγνώριζε την Μειονότητα μας ως τουρκική με ταμπέλες «Τουρκική Μειονότητα» έξω από τα μειονοτικά σχολεία και τις ΜΚΟ. Από την δεκαετία του '80 όλες οι ταμπέλες άλλαξαν σε «Μουσουλμανική μειονότητα» και οι νόμιμες ΜΚΟ που είχαν τη λέξη «Τουρκικός» στον τίτλο τους απαγορεύθηκαν από τις ελληνικές Αρχές. Βάσει αυτής της απαγόρευσης της εθνικής ταυτότητας η «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» που ιδρύθηκε το 1927, η «Ένωση Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής» που ιδρύθηκε το 1928, η «Ένωση Τούρκων Δασκάλων της Δυτικής Θράκης «που ιδρύθηκε το 1936, έκλεισαν το 1983. Εκτός αυτού του κλεισίματος, το Ελληνικό κράτος επίσης δεν επιτρέπει επίσημα την ίδρυση κάθε είδους μειονοτικού οργανισμού που περιλαμβάνει το «Τουρκικός» ως όρο εθνικής καταγωγής στον τίτλο του».
«..Καλούμε το Ελληνικό κράτος να διασφαλίσει τα δικαιώματα και να εγγυηθεί τις ίσες ευκαιρίες στην Τουρκική μειονότητα  στην εκπαίδευση σε σχέση με την πλειονότητα. Να σταματήσει τις διακρίσεις στη Δυτική Θράκη μεταξύ της μειονότητας και της πλειονότητας. 
Από το 2010 η Ελλάδα περνάει την οικονομική κρίση. Η Δυτική Θράκη για πολλά χρόνια είναι η πιο φτωχή περιοχή της Ελλάδας.
… Η Τουρκική μειονότητα υποφέρει περισσότερο από την κρίση καθώς οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ανεργία που φθάνει στο χώρο της μειονότητας το 50%.
Ακόμη και οι απόφοιτοι πανεπιστημίου είναι άνεργοι, ή υποχρεώνονται να γυρίσουν στις οικογένειές τους και να δουλέψουν στα χωράφια η αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό...».
Οι εκπρόσωποι του Συλλόγου, περιγράφουν μια εικόνα, ότι πολλά χωριά εγκαταλείπονται από τους κατοίκους τους, ενώ τα υπόλοιπα χωριά στον ορεινό όγκο υποφέρουν καθώς το κράτος δεν προσφέρει τις κατάλληλες υποδομές.
Βρίσκουν έτσι την ευκαιρία να αποδώσουν σε αυτή την κατάσταση το «κίνητρο» της Ελλάδας να κλείσει περίπου 60 μειονοτικά δημοτικά σχολεία αν και παραδέχεται ότι ο λόγος ήταν η οικονομική κρίση και η έλλειψη μαθητών...
«…Η Τουρκική Μειονότητα αριθμεί 140.000-145.000 μέλη. Σαν αντιπρόσωποι της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης  θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με τις τρέχουσες συνθήκες στην Δυτική Θράκη και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Τουρκική μειονότητα.
Η Τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης δεν μπορεί να απολαύσει τα δικαιώματα της που εκπηγάζουν από το Σύνταγμα της Ελλάδας και τα παγκόσμια και ευρωπαϊκά στάνταρτ. Ένα από αυτά είναι το δικαίωμα της έκφρασης, όπου για παράδειγμα οι αρχές αυξάνουν την πίεση στους εκλεγμένους μουφτήδες…».
Και τέλος οι εκπρόσωποι του Συλλόγου Επιστημόνων καλούν «το Ελληνικό κράτος, να σεβαστεί τις προβλέψεις των διεθνών στάνταρτ των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων, να σεβαστεί το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης  της Τουρκικής Μειονότητας, και να πάρει ειδικά μετρά για την προστασία των δικαιωμάτων της ελευθερίας του λόγου».
Δείτε εδώ και εδώ τα έγγραφα από τον ΟΑΣΕ. 

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Βασίλη Κυρατζόπουλου 

Το 2002, όταν ο Σύλλογος Κωνσταντινοπολιτών (που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής) σε συνεργασία με την HEC (Hellenic Electronic Center) "έτρεχαν" παγκοσμίως το ηλεκτρονικό αίτημα (petition) "Επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης", με σκοπό τη συνέχιση των δημοσιεύσεων που θα προέβαλαν τα πάθη των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ των οργανωτών τέθηκε το ερώτημα:

"Πώς μπορούν να χαρακτηριστούν τα γεγονότα της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ούτως ώστε να είναι κατανοητά από όλους τους παράγοντες των 190 και πλέον κρατών μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών"(ΟΗΕ);

Το γεγονός συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που συζητούνταν έντονα τα γεγονότα της Βοσνίας και κυρίως τα τεκταινόμενα στη Σρεμπρένιτσα κατά του γηγενή Μουσουλμανικού πληθυσμού. Παράλληλα την ίδια περίοδο εκδίδονται διευκρινιστικές εγκύκλιοι από το Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ του ΟΗΕ) περί του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης σ' ότι αφορά αδικήματα γενοκτονίας, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου (για Ελλάδα Ν.3003/2002 ΦΕΚ-75 Α').

Στους Κωνσταντινουπολίτικους κύκλους τα γεγονότα της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου χαρακτηρίζονται ως "Πογκρόμ"[1] ή "Νύχτα των Κρυστάλλων του Ελληνισμού της Πόλης", ενώ στις εκθέσεις των προξενείων Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) και Μεγάλης Βρετανίας (ΜΒρ) ως "riot" (στάσις, οχλαγωγία), χαρακτηρισμός που επίσης υιοθετήθηκε από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Helsinki Watch[2]. Η από τις εγγυήτριες δυνάμεις της Συνθήκης Λοζάνης, Γαλλία, το Σεπτέμβριο του 1955 στην αλληλογραφία μεταξύ των θεσμών του Υπουργείου Εξωτερικών της θα τα χαρακτηρίσει ως "siege evenements" (γεγονότα πολιορκίας) ή vandalisme (βανδαλισμός), που συνεχίστηκε επί 30 ώρες[3].

Μετά από εντατική μελέτη των γεγονότων, ο γράφων θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα της 6ης -7ης Σεπτεμβρίου 1955 αποτελούν γενοκτόνο πράξη κατά της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης, όπου παραβιάζονται τα άρθρα περί γενοκτονίας του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης. Έτσι θα συγγράψει το έργο "Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955"[4], στο οποίο θα συμπεριληφθούν όλα τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία που είχαν περιέλθει στην αντίληψή του. Το έργο κυκλοφορεί και στην Τουρκία μεταφρασμένο στην Τουρκική.
Οι κινήσεις του 1955

Μετά την έντονη αντιπαράθεση του Υπουργού Εξωτερικών (Υπ. Εξ.) πρώτα (26/10/1951–6/4/1955) και μετέπειτα Πρωθυπουργού (6/4/1955– 10/1/1957) της ΜΒρ, Robert Anthony Eden με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο (19/11/1952–4/10/1955), σ' ότι αφορά την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ο στρατάρχης δηλώνει ότι θα μεταφέρει το θέμα στον ΟΗΕ, όπου εκτός από ΗΠΑ και ΜΒρ είναι αντίθετο και το Παλάτι των Αθηνών. Είναι η περίοδος κορύφωσης του ψυχρού πολέμου, όπου το ΝΑΤΟ καλείται να αντιμετωπίσει τις Αραβοϊσραηλινές διενέξεις και την απώλεια της ασφαλούς διέλευσης από τη διώρυγα του Suez, γεγονός που θα επηρεάσει άμεσα τις μάχες της Άπω Ανατολής.

Ο τότε υπουργός Οικονομικών, Σπύρος Μαρκεζίνης, γνωρίζοντας ότι ο Eden ήταν ανθέλληνας, φροντίζει να μάθει τις αγγλικές προθέσεις. Ενημερώνεται από υψηλόβαθμο στέλεχος της ΜΒρ, ότι η κυβέρνηση της ΜΒρ σκέπτεται να "αναβιώσει το Μακεδονικό" ή να "βάλει στο παιχνίδι την Τουρκία".

Ο Μαρκεζίνης ενημερώνει άμεσα τον Παπάγο, ο οποίος όμως δεν υποχωρεί. Παραιτείται ο Μαρκεζίνης. Ο Παπάγος συνεχίζει τον αγώνα με τους δύο αντιπροέδρους της Κυβέρνησης, τον Υπ. Εξ. Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ξαφνικά η Τουρκική εφημερίδα Hürriyet (Χουριέτ) στον απόηχο των νέων Διαβαλκανικών Συμβάσεων από το φθινόπωρο του 1953 ξεκινά δημοσιεύσεις κατά της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης.

Ο Παπάγος με την επιστροφή του από την Πορτογαλία (5/11/1954) αρρωσταίνει βαριά και από τον Μάιο του 1955 δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει. Την περίοδο 6–7/9/1955 ο Υπ. Εξ. Στέφανος Στεφανόπουλος παρευρίσκεται στην τριμελή συνδιάσκεψη του Λονδίνου, η βασιλική οικογένεια για επίσκεψη στο Βελιγράδι και ο πρωθυπουργός βαριά άρρωστος στο κρεβάτι.

Μετά την τέλεση της γενοκτόνου πράξης στην Κωνσταντινούπολη, ο Έλληνας δικηγόρος Χριστόφορος Χρηστίδης θα ενημερώσει άμεσα την Αθήνα για το ύψος των ζημιών, στις οποίες θα αναφερθεί εκτενέστερα στο άρθρο του που δημοσιεύεται στις 28/9/1955. Παράλληλα θα συγγράψει αναλυτική αναφορά, η οποία μετά τον Απρίλιο του 1956 θα "ξεχαστεί" στα γραφεία του Υπ. Εξ. της Ελλάδας. Ο ίδιος θα τα συγκεντρώσει σε βιβλίο που θα δημοσιευτεί 18 χρόνια μετά τον θάνατό του[5].

Ο Υπ. Εξ. Στεφανόπουλος μεταβαίνει άμεσα στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα με τις διασκέψεις στον ΟΗΕ, παρουσιάζει τη "Μαύρη Βίβλο των Σεπτεμβριανών" στις αρχές των ΗΠΑ και άπρακτος στις 30/9/1955 επιστρέφει στην Ελλάδα.

Όμως η τύχη του Υπ. Εξ. και του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης είχε ήδη κριθεί νωρίτερα από τις 22/9/1955, όταν ο διοικητής της CIA, Allen Welsh Dulles (φημολογείται ότι στις 6-7/9/1955 βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη) ενημερώνει με έγγραφο χαρακτηρισμένο ως "ύψιστο απόρρητο" τον αδελφό του και Γραμματέα του Κράτους των ΗΠΑ John Foster Dulles και το Υπ. Εξ. ΗΠΑ, ότι το Παλάτι των Αθηνών είναι διατεθειμένο να ορίσει Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που είναι "πιο αντικειμενικός και διαθέτει ορθή κρίση"[6]. Το 2007 όπως μας είχε εκμυστηρευτεί ο Σπύρος Βρυώνης, οι αρχές των ΗΠΑ μετά την επιστροφή του Στεφανόπουλου θα πολτοποιήσουν τη "Μαύρη Βίβλο των Σεπτεμβριανών".

Η εγγυήτρια δύναμη της Συνθήκης Λοζάνης, Γαλλία, στις 13/9/1955 ενημερώνει τις Προξενικές Αρχές της Τουρκίας να προετοιμαστούν για την παρουσίαση των γεγονότων στον ΟΗΕ, γεγονός που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Στην προσπάθεια προετοιμασιών, οι Γαλλικές Προξενικές Αρχές της Κωνσταντινούπολης ως πρώτη εκτίμηση στις 15/9/1955 ενημερώνουν για τις εκτεταμένες ζημιές σε ιδρύματα και θρησκευτικούς χώρους και εκτιμούν ότι η Ελληνική Εθνότητα της Κωνσταντινούπολης έχει υποστεί υλικές ζημιές πλέον του 1 Δις. ΤΛ.

Στην Αθήνα, Στεφανόπουλος και Κανελλόπουλος την 1/10/1955 μεταβαίνουν στην οικία του Παπάγου στην Εκάλη. Η βαριά κατάσταση της υγείας του στρατάρχη δεν τους αφήνει περιθώρια συζήτησης. Ο Παπάγος στις 4/10/1955 με την υπ. αριθ. 49370 απόφαση, ορίζει διάδοχό του στην πρωθυπουργία τον Στέφανο Στεφανόπουλο και το ίδιο βράδυ προς τα ξημερώματα της 5ης Οκτωβρίου πεθαίνει. Η απόφαση διαδοχής δυσαρεστεί τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο [7].

Στις 7/10/1955 ο Άγγλος πρεσβευτής Charls Pik σημειώνει προς Υπ Εξ ΜΒρ ότι ο Καραμανλής ήταν υποψήφιος του Βασιλέως και των Αμερικάνων [8]. Ο Καραμανλής ορκίζεται στις 6/10/1955.

Στην Κωνσταντινούπολη, ναι μεν οι Ελληνικές Προξενικές Αρχές καταβάλλουν ύστατη προσπάθεια στο να μην εγκαταλείψουν οι Ρωμιοί την γενέτειρά τους, αλλά τα θύματα δεν έχουν καμία βοήθεια εκτός του Ερυθρού Σταυρού μέσω της Ερυθράς Ημισελήνου. Η Τουρκική Δημοκρατία (ΤΔ) δηλώνει ότι άμεσα για να επουλωθούν τα τραύματα των παθόντων μέσω Ερυθράς Ημισελήνου χορηγήθηκαν 800.000 Τουρκικές Λίρες[9], ενώ ο πρόεδρος της Ερυθράς Ημισελήνου Τάκης Καρακάσης, στις 7/10/1955 στην Κωνσταντινούπολη ενημερώνει τα μέλη του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), ότι δόθηκαν άμεσα 200.000 ΤΛ στις οικογένειες των εργαζόμενων που είχαν μείνει άνεργοι και χωρίς κατοικία[10]. Παράλληλα μοιράστηκαν 680 κουβέρτες και δέματα με τροφή βάρους 5 κιλών σε πενταμελείς οικογένειες, που προμηθεύτηκαν από το ΠΣΕ.

Εδώ ειδικότερα πρέπει να τονιστεί ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τσέτσης στις 5/9/2017 στην παρουσίασή του αναφέρει ότι είχαν αποσταλεί τρόφιμα που ζύγιζαν 90 τόνους. Άρα μ' ένα πρόχειρο υπολογισμό στις 8/9/1955 τουλάχιστον 90.000 μη Μουσουλμάνοι (περισσότεροι εξ αυτών μέλη της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης) δεν είχαν τα απαραίτητα για να σιτιστούν!

Στην έκθεση του ΠΣΕ αναφέρεται δύο φορές ότι 2.000 οικίες είχαν μείνει εντελώς άδειες, χωρίς πόρτες και παράθυρα. Το ίδιο αναφέρει και ο Χ. Χρηστίδης τονίζοντας "2.000 ολοσχερώς κατεστραμμένες οικίες".

Δια μαγείας στις παρουσιάσεις του 21ου αιώνα το γεγονός παρουσιάζεται ως 2.000 κατεστραμμένες οικίες (εξαλείφοντας την λέξη ολοσχερώς), όπου οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται ότι είχαν υποστεί ζημιές μόνο 2.000 οικίες.

Δυστυχώς η εν λόγω παράληψη σημειώνεται και στις παρουσιάσεις της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙΟΜΚΩ). Στην πραγματικότητα, όπως τονίζει ο Σ. Βρυώνης, το σύνολο των οικιών που υπέστησαν υλικές ζημιές δεν καταμετρήθηκαν ποτέ[11]. Λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι στην Κωνσταντινούπολη το 1955 κατοικούσαν 180.200 μη Μουσουλμάνοι με Τουρκική υπηκοότητα[12], επίσης λαμβάνοντας υπ' όψιν τα στατιστικά στοιχεία ότι:

Κατά μέσο όρο κάθε οικογένεια απαρτίζονταν από 5 μέλη, όλες οι οικογένειες είχαν τουλάχιστον μία οικία, το 50% περίπου των οικιών υπέστησαν κάποια υλική ζημιά, βάσει του πληθυσμού που δέχτηκε επισιτιστική βοήθεια, συμπεραίνουμε ότι στην Κωνσταντινούπολη στις 6-7/9/1955 υπέστηκαν ζημιές τουλάχιστον 18.000 οικίες[13].

Ενώ σήμερα όλοι συμφωνούν ότι 73 εκκλησίες είχαν υποστεί διάφορες ζημιές, στις παρουσιάσεις παραλείπεται ότι οι 29 Ορθόδοξες Εκκλησίες είχαν καταστραφεί ολοσχερώς από πυρπόληση[14]. Για να επαναλειτουργήσουν τα 34 καταστραμμένα ελληνικά μειονοτικά σχολεία δαπανήθηκαν 450 εκ. Τ.Λ.[15].

Για να αποζημιωθούν τα θύματα καλούνται να απευθυνθούν στις Τουρκικές Αρχές. Οι διαδικασίες αποζημιώσεων θα ξεκινήσουν από το Νοέμβριο του 1955.

Όσοι είχαν απαιτήσεις πλέον των 10.000 ΤΛ, οι Αρχές ζητούσαν δικαστική απόφαση (δηλαδή επιβάλλονταν ο παθών να αποδείξει το ύψος των ζημιών, όταν τα σχετικά παραστατικά είχαν εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια των βανδαλισμών)[16].

Τέλος μέχρι 1/1/1957 από τις απαιτητές αποζημιώσεις θα λάβουν 20% οι ξένοι υπήκοοι και 11,5%, οι Τούρκοι υπήκοοι[17].

Στην πραγματικότητα οι αποζημιώσεις ήταν μηδαμινές, όχι λόγω φορολόγησης όπως παρουσιάζεται το 2017, αλλά λόγω συναλλαγματικών διαφορών[18]. Το ερώτημα που πλανάται είναι γιατί οι τρίτες χώρες δεν προστάτευσαν τους πολίτες τους;

Όταν οι μη Μουσουλμανικές κοινότητες προσπαθούσαν να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη, οι ιθύνοντες των ΗΠΑ στην Άγκυρα σε δεξιώσεις με μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου της ΤΔ, διαπραγματεύονταν σκληρά τα 300 εκ $ ΗΠΑ δάνειο που ζητούσε η ΤΔ.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα της αντιπροσωπίας των ΗΠΑ ήταν "Τα Σεπτεμβριανά"[19], ενώ ο αναλυτικός φάκελος της γενοκτόνου πράξης των Σεπτεμβριανών, μετά από 60 χρόνια παραμένει απόρρητος στους χώρους του Υπ. Εξ. των ΗΠΑ[20].

50 Χρόνια μετά
Το ΑΚΡ (Adalet ve Kalkınma Partisi, Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), όταν αναλαμβάνει την εξουσία, προσπαθώντας από την μία να αμαυρώσει τον Δυτικό φιλελευθερισμό αλλά και τις Κεμαλικές αρχές, και από την άλλη να αποδείξει στην ΕΕ ότι η ΤΔ εκδημοκρατίζεται (περισσότερο για να αντλήσει πόρους), επιτρέπει να δημοσιευτούν συγγράμματα που αποδεικνύουν την πραγματικότητα των Σεπτεμβριανών[21].

Οι παράλληλες δημοσιεύσεις έρχονται ως χιονοστιβάδα. Έτσι ο γράφων αποκτά αρκετά πρωτογενή στοιχεία, που αποδεικνύουν την υφή των γεγονότων, δηλαδή ότι τα τεκταινόμενα στις 6-7/9/1955 αποτελούν γενοκτόνο πράξη.

Γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα εξελέγη μη μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ για την περίοδο 2005 - 2006, για να γίνει σχετική παρουσίαση στον ΟΗΕ, ο γράφων παρότι έρχεται σε επαφή:

Με στελέχη της ΝΔ, τα οποία με την δικαιολογία ότι ο Πέτρος Μολυβιάτης πρώτα και η Ντόρα Μπακογιάννη έπειτα, θα βρεθούν σε δύσκολη θέση στους θεσμούς του ΟΗΕ,
Με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που με την ίδια αιτιολογία, δηλαδή ο Πέτρος Ευθυμίου θα βρίσκονταν σε δύσκολη θέση στον ΟΑΣΕ,
το θέμα δεν προωθείται στους διεθνείς οργανισμούς.

Μεταγενέστερα αμφότεροι προβάλλουν ότι ήταν σημαντική η Συνδιάσκεψη της Κέρκυρας του ΟΑΣΕ (Ιούνιος 2009) και πρέπει να βοηθηθεί η Ελληνική αντιπροσωπία.

Έτσι η ανάδειξη των Σεπτεμβριανών ως γενοκτόνου πράξης θάβεται κανονικά στους κομματικούς μηχανισμούς. Ομολογουμένως ήταν λάθος που δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες να έλθουμε σε άμεση επαφή με τους εν λόγω πολιτικούς. Έτσι η προεδρία της ΟΙΟΜΚΩ ξεκινά τον αποκλεισμό του γράφοντα από κάθε ομοσπονδιακή επιτροπή !

Οσμισμένοι το κακό που επέρχεται, στελέχη της ΤΔ προσπαθούν όσο το δυνατόν περισσότερο να "ελαχιστοποιήσουν" τα τεκταινόμενα. Στην εν λόγω προσπάθεια αρωγοί θα είναι και οι εν Ελλάδι Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων και Κωνσταντινουπολιτών). Όπως:

Αν και οι νεκροί βάσει της μελέτης του Σ. Βρυώνη ανέρχονται στους 35[22], μέχρι και των ημερών μας πολλοί αρκούνται να προβάλουν την κατάσταση του Helsinki Watch που αναφέρει 11 νεκρούς [23].

Βέβαια παραλείποντας να τονιστεί ότι εάν πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις (όπου στην περίπτωσή μας πληρούνται) έστω και να υπάρχει ένας νεκρός είναι αρκετό το έγκλημα να χαρακτηριστεί γενοκτονία. Άλλοι στην προσπάθεια να μειώσουν και τον αριθμό 11, εκμεταλλευόμενοι συνωνυμίες διαλαλούν ότι κάποιοι που έχουν δηλωθεί νεκροί βρέθηκαν στην Αθήνα.

Ενώ αρχικά αναφέρονται 300 βιασμοί, χωρίς αναφορά στο φύλο (όπου έστω και ένας αρκεί για να χαρακτηριστεί το γεγονός γενοκτονία), επί των ημερών μας στην παρουσίαση του αδικήματος αναφέρονται 300 βιασμοί γυναικών.

Επί των ημερών μας, για το ύψος των υλικών ζημιών χρησιμοποιούνται τα ποσά που αναφέρονται ως απαίτηση αποζημιώσεων (καλοθελητές) ή αυτά που χορηγήθηκαν από την ΤΔ (κακοπροαίρετοι), ενώ πολλά από τα θύματα δεν αποτάθηκαν ποτέ στις Αρχές της ΤΔ διεκδικώντας αποζημιώσεις. Δυστυχώς οι πληροφορίες αυτές αρχίζουν να υιοθετούνται και από εν Ελλάδι κύκλους.

Μετά τη δήλωση κομματικού στελέχους του ΑΚΡ "ασχολούμαστε πολύ για ένα πληθυσμό που δεν απαρτίζει ούτε καν ένα χωριό μας", αρχίζει μία ύποπτη καταγραφή Κωνσταντινουπολιτών ανά την υφήλιο, την περίοδο που η ΟΙΟΜΚΩ δεν ήταν σε θέση να οργανώσει τους εν Ελλάδι Κωνσταντινουπολίτες!

Τέλος με υπαιτιότητα των οργανωτών εξαφανίζονται οι ιστοσελίδες της HEC σ' ότι αφορά την προβολή των παθών των Κωνσταντινουπολιτών.
κ.ά.

60 Χρόνια μετά
Έτσι ερχόμαστε στη δεκαετία 2010, περίοδο μνημονίων και απώλειας της εθνικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα εκτός που συμπεριέλαβε όλα τα άρθρα του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης στη Νομοθεσία της, αποδέχεται "την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος" (Ν.2645 - 13/10/1998 ΦΕΚ 234-Α') συμπεριλαμβάνει και την ποινική δίωξη κάθε Έλληνα πολίτη που θα αρνηθεί την εν λόγω γενοκτονία (Ν.4285 - 10/9/2014 ΦΕΚ 191 -Α').

Παρόλα αυτά κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Υπ. Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης αρχές Νοεμβρίου του 2015 προβαίνει στην ανιστόρητη δήλωση, ότι το αδίκημα που υπέστησαν οι Πόντιοι δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση (αν και από αρχές του 1993 η πολιτική "εθνικής κάθαρσης" χαρακτηρίζεται γενοκτονία και από τα όργανα του Ο.Η.Ε)[24].

Μετά την εν λόγω δήλωση, που μόνο ζημιά σε κάθε επίπεδο θα προκαλέσει στο Ελληνικό Κράτος και στο Ελληνικό Έθνος, εμφανίζονται πολλοί που την στηρίζουν.

Έτσι στις 5/9/2017 σε διοργάνωση της ΟΙΟΜΚΩ, ο Δήμαρχος Ν. Φιλαδέλφειας, ταυτιζόμενος με την επίσημη πολιτική της ΤΔ ανακοίνωνε ότι τα αίτια των παθών των Κωνσταντινουπολιτών οφείλονται στην λανθασμένη Ελλαδική πολιτική σ' ότι αφορά την Κύπρο, ψελλίζοντας τα γεγονότα της Κοφίνου. Με αφορμή την ανιστόρητη δήλωση του δημάρχου, απευθυνόμενοι και στους ομοϊδεάτες του, πρέπει να τονίσουμε:

Το "Ζήτημα της Κοφίνου" ή "Επιχειρήσεις της Κοφίνου" (Επιχείρηση Γρόνθος), υλοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1967[25], όπου αποτελεί μεταγενέστερο γεγονός και των Σεπτεμβριανών και των Απελάσεων (1963 - 1964).

Οι παραβιάσεις κατά των μη Μουσουλμανικών Εθνοτήτων από την ΤΔ είχαν ξεκινήσει από την ημερομηνία υπογραφής της Συνθήκης Λοζάνης(1924) [26].

Σε ότι αφορά τη μοίρα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχε δρομολογηθεί από το 1944.

Είναι η περίοδος που το 9ο γραφείο του CHP (Cumhuriyet Halk Partisi, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) αποφασίζει στην 500η επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης να έχει απορωμιοποιηθεί η Κωνσταντινούπολη. Η απόφαση αυτή γίνεται δεκτή στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του κόμματος το Μάιο του 1946[27].

Κλείνοντας
Το ζητούμενο είναι να βρεθεί το αίτιο και η πηγή που παρακινεί επίσημους φορείς να προβαίνουν σε αυτού του είδους δηλώσεις, που βλάπτουν ανεπανόρθωτα την Ελλάδα, και όχι η διαπόμπευση των εκφραστών.

Η παραχάραξη της ιστορίας σε βάρος της Ρωμιοσύνης και του Ελληνισμού συνεχίζεται σε ότι αφορά και την σύγχρονη ιστορία, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα "να λειάνουμε τις αιχμηρές γωνίες που προκαλούν". Βέβαια είναι διαφορετικό να εξαλειφτεί το μίσος και το αίμα από τα ιστορικά βιβλία (όπου συμφωνούμε στο άρτιο) και διαφορετικό να παραχαράξουμε την ιστορία μας επ' ονόματι οποιασδήποτε συμμαχίας ή οργανισμού.

Αυτό που μας ενθαρρύνει είναι ότι 10 χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου, υπεύθυνα και αξιόλογα άτομα παραδέχονται ότι τα Σεπτεμβριανά ήταν γενοκτόνος πράξη, όμως η αναγνώρισή τους ως γενοκτονία, θα δεχθεί μεγάλη αντίσταση, που δεν οφείλεται στη διεθνή νομολογία και σε ανθρωπιστικά δεδομένα...

Ο αγώνας αναγνώρισης όσο σκληρός και δύσκολος και αν είναι, θα συνεχιστεί με την υποστήριξη των αναγνωστών, που πρωτίστως στηρίζουν το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Σημειώσεις:

[1] Κοίτα Σπύρος Βρυώνης, The mechanism of catastrophe, εκδ. οικ. greekworks.com, New York 2005), Στα ελληνικά από το Νοέμβριο του 2006 εκδόσεις Εστία.

[2]Κοίτα Denying Human Rights & Ethnic Identity. The Greek of Turkey, Human Rights Watch 1992, USA. Όπως:
USA National Archives RG 59,782.009/9-1455
Αρχείο Υπ. Εξ. ΜΒρ. FO.371/117711/RG 1-344/50.

[3] Κοίτα τηλεγραφήματα και έκθεση (Bulletin Quotidien) Γαλλικού Προξενείου Κωνσταντινουπόλεως προς Υπ. εξ. Γαλλίας υπ. αριθ. 8/9/1955-1600/01 και 9/9/1955-1603/05

[4] Κοίτα Εκδόσεις Τσουκάτου, Αθήνα, 2006.
[5] Κοίτα, Χριστόφορος Χρηστίδης, Τα Σεπτεμβριανά, επιμελήθηκε ο Γιάννης Δ. 
Στεφανίδης, εκδ.. Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 2000.

[6] Κοίτα Memorandum from Director of Central Intelligence (Dullas) to the Secretary of State, Washington, September 22,1955.

[7] Κοίτα άρθ. Γιώργος Α. Λεονταρίτης, περιοδικό «Τότε» τεύχος 16, Αθήνα 2005.

[8] Κοίτα άρθ. Γιώργος Α. Λεονταρίτης, περιοδικό «Τότε» τεύχος 17, Αθήνα 2005.

[9] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 276.

[10] Κοίτα έκθεση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών κεφ.(c) , παρ.(1)

[11] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 283.

[12] Κοίτα Β. Κυρατζόπουλου, Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955, πίνακες 2.4, 2.4.1. και επεξηγήσεις αυτών, σελ. 178 - 180.

[13] Το 1927 (πριν την Ελληνοτουρκική Σύμβαση Φιλίας της Άγκυρας του 1930), ο πληθυσμός της ΤΔ ανέρχεται σε 16.200.694 άτομα, εκ των οποίων τα 119.822 δηλώνουν ως μητρική γλώσσα την Ελληνική και τα 109.905 ως θρήσκευμα το Ελληνορθόδοξο. Την ίδια περίοδο το σύνολο των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ανέρχεται στους 883.414, που ζουν και λειτουργούν - εργάζονται σε 143.423 κτίρια, εκ των οποίων τα 11.000 περίπου ανήκουν στα Ρωμαίικα ιδρύματα:

1927
Όροφοι
Χώροι Κατοικιών
Επαγ. Χώροι
Δημ. Κτίρια
Σύνολο
1
22.803
23.203
1.360
47.366
2
49.607
5.930
659
56.196
3
22.307
1.702
304
24.313
4
4.358
502
97
4.957
5
1.276
145
23
1.444
6
568
52
5
625
Απρ/τοι
665
7.367
490
8.522
Σύνολο
101.584
38.901
2.938
143.423
Πηγή: Στατιστική Υπηρεσία ΤΔ.
Διαμόρφωση Πίνακα: Βασίλης Κυρατζόπουλος.

[14] Κοίτα προοίμιο έκθεσης του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών.

[15] Κοίτα Χριστόφορος Χρηστίδης, Τα Σεπτεμβριανά, σελ.269.

[16] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 283.

[17] Κοίτα παραρτήματα Αγγλικής έκδοσης Σπύρου Βρυώνη, The mechanism of catastrophe

[18] Το 1955 η επίσημη τιμή του $ ΗΠΑ ανέρχεται στις 2,80 ΤΛ. ενώ 1/1/1957 στις 5,75 ΤΛ. Από την άλλη στην ελεύθερη αγορά 1$ ΗΠΑ αρχές Σεπτεμβρίου του 1955 διαπραγματεύονταν στις 7,80 ΤΛ και αρχές Δεκεμβρίου του 1955 στις 10,00 ΤΛ. Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 282.

[19] Κοίτα Memorandum of a Conversation, Ankara September 14, Ankara September14/9/1955.

[20] Department of State, Central Files, 781.00/9–2255. Top Secret

[21] Κοίτα Dilek Guven, Nationalismus, Sozialer Wandel und Minderheiten: Die Ausschreitungen gegen die Nichtmuslime der Turkei 6/7 September 1955. Για την Ελλάδα εκδόσεις Εστία Νοέμβριος, Αθήνα 2006. Όπως εκδόσεις Tarih Vakfı (Ίδρυμα Ιστορίας), φωτογραφικό υλικό αρχείου Fahri Çoker, Κωνσταντινούπολη 2005.

[22] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη παράρτημα (Β) σελ. 581 - 582.

[23] Κοίτα Κοίτα Denying Human Rights & Ethnic Identity. The Greek of Turkey, παράρτημα (C), σελ. 50.

[24] Κοίτα άρθρο Β. Κυρατζόπουλου, Νοέμβριος 2016, Δηλώσεις Ν. Φίλη: Εθνομηδενισμός ή Ισοδύναμο;

[25] Κοίτα Πανουργιάς Πανουργιάς, Η Αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας 29η Νοεμβρίου 1967, εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 2004.

[27] Κοίτα Fikret Başkaya - Sait Çetinoğlu, Resmî tarih tartışmaları 8 - Türkiyede Azınlıklar Συζητήσεις περί επίσημης Τουρκικής Ιστορίας 8, Οι μειονότητες στην Τουρκία, εκδ.Özgür Üniversite , Άγκυρα 2009, σελ.23.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου