Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2017


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Τελικά, αν μη τι άλλο, η σύγχρονη Ελλάδα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η "χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας", η χώρα που είναι γεμάτη από αρμόδιους, αλλά δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ κάποιος υπεύθυνος. Αφορμή γι αυτό τον χαρακτηρισμό αποτελεί η πρόσφατη έλευση των δύο τούρκων καταδρομέων, οι οποίοι εισήλθαν παράνομα στη χώρα, παρουσιάστηκαν και παραδόθηκαν (παρουσία δικηγόρου) στην Αστυνομία της Ορεστιάδας στις 15/2/2017 και μετά από μερικές ημέρες (20/2/2017) αιτήθηκαν πολιτικού ασύλου στην Αλεξανδρούπολη.

Οι δύο κρατούμενοι είναι πρώην στελέχη των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού και φέρονται να μετείχαν στην ομάδα των 47 «κομάντος», που τη νύχτα της 15ης Ιουλίου είχαν ως αποστολή να δολοφονήσουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ξενοδοχείο στη Μαρμαρίδα όπου διανυκτέρευε.
Χαρακτηρίστηκαν ως "σκληροί", αφού δεν είπαν τίποτε περισσότερο από όσα έπρεπε για να υποστηρίξουν το αίτημα ασύλου που κατέθεσαν. Φυλάσσονται από την Ελληνική Αστυνομία και αναμένουν την απόφαση των ελληνικών αρμοδίων αρχών. Καταδρομείς του τουρκικού στρατού, άνθρωποι των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, των "bordo berelli". Έμπειροι πολεμιστές, ειδικευμένοι σε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου, με εμπειρία σε πεδία μαχών στη Συρία, το βόρειο Ιράκ και τη Ν.Α. Τουρκία κατά των Κούρδων... Πιστοί στο τουρκικό Σύνταγμα, τούρκοι πατριώτες, που μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά του Ερντογάν εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους διωκόμενοι επί μήνες από το σύνολο των τουρκικών αρχών και υπηρεσιών...

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το ειδησεογραφικό σκέλος της υπόθεσης. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε να θέτουμε τα εύλογα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την ανακοίνωση - δημοσιοποίηση της έλευσης στην Ελλάδα αυτών των δύο τούρκων υπαξιωματικών...

Πότε ακριβώς μπήκαν στην Ελλάδα; Από που ακριβώς έγινε η είσοδός τους; Ενήργησαν με βάση ήδη υπάρχον σχέδιο των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού ή σχεδίασαν οι ίδιοι την είσοδό τους κατά το διάστημα όλων αυτών των μηνών που κρυβόταν στην Τουρκία;
Γιατί επέλεξαν να εμφανιστούν ως τούρκοι στρατιωτικοί και όχι ως σύριοι πρόσφυγες; Θα μπορούσαν κάλλιστα να συγκεντρώσουν μια σειρά από κρίσιμες πληροφορίες για κάποιο χωριό της βόρειας Συρίας, να μάθουν και αραβικά (αν δεν γνωρίζουν ήδη) και να μην αντιμετωπίσουν την σωρεία προβλημάτων ως τούρκοι στρατιωτικοί που αιτούνται ασύλου στην Ελλάδα, δημιουργώντας πρόβλημα στην αίτηση του ασύλου τους, αλλά διακινδυνεύοντας και την επιστροφή τους (επίσημα ή ανεπίσημα) στην Τουρκία...
Τι επιδιώκουν, ακριβώς, οι δύο τούρκοι καταδρομείς; Μήπως να τοποθετηθούν μαζί με τους προηγούμενους 8 τούρκους, τους οποίους με απόφαση του Αρείου Πάγου η Ελλάδα αρνήθηκε  να επιστρέψει στην Τουρκία;

Τα ερωτήματα, όμως, δεν σταματούν στους τούρκους καταδρομείς, αλλά συνεχίζονται και προς στην ελληνική πλευρά, αφού ναι μεν οι αρμόδιες αρχές μπόρεσαν για ένα διάστημα μερικών ημερών να διατηρήσουν κρυφή την παράνομη είσοδο και την παράδοση των τούρκων καταδρομέων στην Ελληνική Αστυνομία, αλλά... ξαφνικά(!) το γεγονός έγινε γνωστό, πήρε δημοσιότητα και συγκαταριθμήθηκε στα ήδη υπάρχοντα "προς συζήτηση" θέματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Γιατί, λοιπόν, διέρρευσε ένα γεγονός, που μόνο προβλήματα θα δημιουργούσε, στην ήδη τεταμένη κατάσταση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας; Πρόκειται για ανικανότητα των αρμοδίων ή για πολιτική απόφαση;
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να υποθέσουμε πως η εξέλιξη αυτή σημαίνει απώλεια των στεγανών των αρμοδίων υπηρεσιών ή, μήπως, θα πρέπει να υποθέσουμε πως πρόκειται για μια καθαρή πολιτική απόφαση, η οποία πάρθηκε στο ανώτατο επίπεδο, και είναι άμεσα συνδεδεμένη με μια οργανωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Ελλήνων από θέματα, οι εξελίξεις των οποίων βλάπτουν σε σημαντικότατο βαθμό την εικόνα της σημερινής κυβέρνησης, όπως π.χ. οι περίφημες διαπραγματεύσεις και οι αποφάσεις - εντολές των δανειστών, που οδηγούν σε περαιτέρω εξαθλίωση την ελληνική οικονομία; Μήπως η δημοσιοποίηση της παράδοσης των δύο τούρκων καταδρομέων αφορά στην δημιουργία ενός επικοινωνιακού οπλοστασίου που προσδοκά να αποπροσανατολίσει από ζητήματα μείζονος πολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος;

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι δεν έχει κατατεθεί από την Τουρκία αίτημα επιστροφής - επαναπροώθησης των δύο φυγάδων καταδρομέων, ενώ από την πλευρά των γνωστών τουρκοφρόνων της Θράκης δεν έχει υπάρξει κάποια διαμαρτυρία και απαίτηση επιστροφής των δύο τούρκων καταδρομέων στην Τουρκία, όπως είχε συμβεί με τους 8 τούρκους στρατιωτικούς.

Επειδή υπήρξε η παράδοση των 8 τούρκων αξιωματικών, η δημοσιοποίηση της οποίας δημιούργησε μια ιδιαίτερα έντονη αρνητική κλιμάκωση επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ιδιαίτερα στο Αιγαίο, φυσιολογικό είναι να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε: Δεν έμαθαν τίποτε οι κυβερνώντες στην διαχείριση τέτοιου τύπου υποθέσεων, μέσα από την περίπτωση των 8 τούρκων αξιωματικών; Για ποιόν λόγο επαναλαμβάνεται ένα λάθος, το οποίο θεωρείται δεδομένο πως θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα, εντάσεις και -φυσικά όλοι μας το απευχόμαστε- δυσάρεστες εξελίξεις;

Τελικά, σε αυτή τη χώρα πρέπει να κατανοήσουμε πως υπάρχουν πολλοί αρμόδιοι, άμεσα σχετιζόμενοι, για να απαντήσουν σε αυτά τα εύλογα ερωτήματα. Δυστυχώς, όμως, εκ των πραγμάτων, φαίνεται πως δεν υπάρχουν υπεύθυνοι. Δηλαδή, άνθρωποι που όχι μόνο έχουν πρόσβαση σε ειδικές πληροφορίες, αλλά είναι σε θέση και να τις διαχειριστούν κατάλληλα και αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της χώρας, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την ευθύνη των όποιων δυσάρεστων εξελίξεων.
Ελπίζουμε οι τούρκοι καταδρομείς να μην μεταφερθούν στον ίδιο, απόρρητο χώρο, όπου φυλάσσονται οι 8 τούρκοι αξιωματικοί. Γιατί, εάν εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία και προχωρήσουν σε αυτό που έμαθαν να κάνουν πολύ καλά, δηλαδή να δολοφονούν ανθρώπους που απειλούν την Τουρκία, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί σε ιδιαίτερα δυσάρεστη θέση, απολογούμενη στον ίδιο τον Ερντογάν, επειδή δεν θα έχει μπορέσει να εξασφαλίσει την ζωή των 8 τούρκων αξιωματικών. Και σε μια τέτοια εξέλιξη δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ανικανότητα των "ειδικών", αφού υπάρχουν δύο άλλοι πολύ σημαντικοί παράγοντες: Η διαφθορά και η πολιτική σκοπιμότητα...

Το μόνο που ελπίζουμε, είναι η ορθολογική διαχείριση του συγκεκριμένου ζητήματος, που, δυστυχώς, λίαν συντόμως, θα μεταβληθεί σε σοβαρό πρόβλημα, επειδή έγινε ευρύτερα γνωστό...
Και μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να κατανοεί την λειτουργία των "non papers" με τη διαρροή πληροφοριών που προσφέρουν πολιτικά ή κομματικά οφέλη, αλλά θα πρέπει, επιτέλους, να γίνει κατανοητό πως η εν κρυπτώ λειτουργία σε θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος είναι κανόνας απαράβατος και επ΄ ουδενί δεν θα πρέπει ευαίσθητα ζητήματα να δημοσιοποιούνται πριν υπάρξει η σε απόλυτο βαθμό εκμετάλλευσή τους από την πλευρά της Ελλάδας, η οποία σήμερα επιβαρύνει με ευθύνη των "αρμοδίων" τις ήδη επιβαρυμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Φεβ 2017


Τα παρελθόντα ρήγματα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και τα σημερινά όρια της ελληνικής ανοχής

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η ρίψη πυρών από τουρκική κανονιοφόρο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Φαρμακονήσι υποχρέωσε τον υπουργό Εξωτερικών να προειδοποιήσει την Τουρκία ότι πλησίασε πολύ να πατήσει την κόκκινη γραμμή. Το μήνυμα ήταν σαφές, αλλά στην Άγκυρα δεν το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Δεν φαίνεται να τους πείθουν οι διαβεβαιώσεις του Κοτζιά ότι η οικονομική κρίση δεν έχει κάμψει ούτε την αποφασιστικότητα της Αθήνας, ούτε τη δυνατότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων να υπερασπίσουν τα εθνικά συμφέροντα.

Η προϊστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες, άλλωστε, τείνει να εδραιώσει και στους νεοοθωμανούς την πεποίθηση πως η Ελλάδα είναι πρακτικά ανίκανη και πολιτικά απρόθυμη να απαντήσει κατά τρόπο που να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία. Αν και δεν ομολογείται δημοσίως, αρμόδια πηγή παραδέχεται ότι οι συνεχείς και κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, σε συνδυασμό με την απουσία αποτελεσματικών ελληνικών αντιμέτρων, έχουν προκαλέσει ρήγματα στην αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, επειδή ωθεί τον Ερντογάν να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι είναι απόλυτος άρχων, χωρίς ηγετική ομάδα που να αναλύει ορθολογικά τις εκάστοτε συνθήκες και να φιλτράρει τις διαθέσεις του αρχηγού αυξάνει τις πιθανότητες για παραβίαση των κόκκινων γραμμών. Τα γεγονότα, άλλωστε, έχουν αποδείξει ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει την τάση να αντιδρά σπασμωδικά και να παρασύρεται από τις παρορμήσεις του, αν και όπως όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες έχει κι αυτός οξυμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, όμως, το μήνυμα του Κοτζιά δεν είναι αποτρεπτική ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Έχει ληφθεί η απόφαση ότι σε περίπτωση που οι Τούρκοι επιχειρήσουν να αποβιβάσουν κομάντος σε ελληνική βραχονησίδα θα ενεργοποιηθούν τα σχετικά επιτελικά σχέδια και η νησίδα θα εκκαθαρισθεί. Προφανώς, η Αθήνα δεν επιθυμεί τα πράγματα να φθάσουν σ’ αυτό το σημείο και γι’ αυτό εξαντλεί τα περιθώρια υπομονής, προκειμένου να μη ρίξει λάδι στη φωτιά. Τέτοιες είναι και οι εντολές που έχουν δοθεί στα σκάφη του Λιμενικού και του Πολεμικού Ναυτικού που περιπολούν στο ανατολικό Αιγαίο. Γι’ αυτό και προ καιρού ο υφυπουργός Ναυτιλίας Σαντορινιός έβαλε στο συρτάρι το σχέδιό τους για αξιοποίηση των βραχονησίδων.

Υψηλά ιστάμενη πηγή ξεκαθαρίζει, όμως, πως είναι διαφορετικής ποιότητας πρόκληση η αποβίβαση κομάντος σε ελληνική νησίδα από μία υπέρπτηση, μία παραβίαση των χωρικών υδάτων, ακόμα και από τη ρίψη βολών κοντά στο Φαρμακονήσι. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα όριο για το τι μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνο με διπλωματικές ενέργειες και με απλή στρατιωτική παρακολούθηση. Όταν αμφισβητηθεί εμπράκτως η εδαφική ακεραιότητα, η αντίδραση για την προάσπισή της καθίσταται μονόδρομος. Μας διευκρίνισε, μάλιστα, πως το σαφές αυτό μήνυμα έχει σταλεί όχι μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στο ΝΑΤΟ και στις μεγάλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησε διαβήματα στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, θεωρώντας πως οι επισκέψεις του αρχηγού της CIA και του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία έδωσαν την εντύπωση στον Ερντογάν πως μπορεί να κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, τα διαβήματα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση αμερικανικών πιέσεων προς την Άγκυρα να κατεβάσει τους τόνους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο ο Ερντογάν ειδικά αυτή την περίοδο θα λάβει υπόψη του αυτές τις συστάσεις. Παρότι επιδιώκει να δημιουργήσει μία στενή σχέση με την προεδρία Τραμπ και ως εκ τούτου δεν είναι εύκολο να παρακάμψει τις αμερικανικές συστάσεις, υπάρχουν και λόγοι που τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση:
  • Πρώτον, έχει ζωτική ανάγκη από μία εύκολη νίκη, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητές του να κερδίσει το κρίσιμο δημοψήφισμα του ερχόμενου Απριλίου, το οποίο θα τον καταστήσει πρόεδρο-σουλτάνο.
  • Δεύτερον, προς την κατεύθυνση της σκλήρυνσης τον ωθεί και η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους.
Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η μάχη θα είναι αμφίρροπη. Το “ναι” μάλλον έχει ένα μικρό προβάδισμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει βεβαιότητα επικράτησης. Όχι μόνο λόγω της μικρής διαφοράς, αλλά και επειδή η τάση του είναι καθοδική. Υπενθυμίζουμε ότι πριν λίγους μήνες οι μετρήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του Ερντογάν.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει το δημοψήφισμα. Έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Υπενθυμίζουμε ότι το 2015, για να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν δίστασε να ξαναστήσει κάλπες σε μερικούς μήνες, αφού προηγουμένως είχε τινάξει στον αέρα την ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, οδηγώντας την Τουρκία σε αιματοκύλισμα.

Για κάθε ενδεχόμενο, πάντως, έχει έτοιμο και ένα σχέδιο Β. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι εάν τουλάχιστον το 5% του συνολικού αριθμού των μελών της Εθνοσυνέλευσης (550) εκπέσει για τον οποιονδήποτε λόγο από το αξίωμά του τότε προκηρύσσονται εκλογές. Εκμεταλλευόμενο αυτή τη διάταξη, το καθεστώς έχει ασκήσει διώξεις με βαρύτατες κατηγορίες σε 28 Κούρδους βουλευτές του κόμματος HDP.

Εάν τελικώς επικρατήσει το “όχι” στο δημοψήφισμα, οι νεοοθωμανοί θα έχουν τη δυνατότητα να υπαγορεύσουν καταδίκες και κατ’ θα το αποκλείσουν από την Εθνοσυνέλευση (απαιτείται πάνω από 10%) και κατ’ αυτό τον τρόπο θα εξασφαλίσουν αυτό τον τρόπο να προκηρυχθούν εκλογές. Ελπίζουν πως με το κουρδικό κόμμα αποκεφαλισμένο μαζί με το σύμμαχο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι) την αναγκαία πλειοψηφία των 2/3 (367 έδρες) για να περάσουν τη συνταγματική αναθεώρηση από τη Βουλή.

Όπως προαναφέραμε, για να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου, ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη μία εύκολη νίκη για να τροφοδοτήσει τον εθνικιστικό πυρετό και να συσπειρώσει γύρω του τη “βαθιά Τουρκία”. Παρά την προσπάθειά του να βάλει πόδι στην πετρελαιοφόρο Μοσούλη, η άρνηση και της Βαγδάτης και των Κούρδων υποχρέωσε τους Αμερικανούς να αποκλείσουν τους Τούρκους από την επιχείρηση ανακατάληψης της δεύτερης πόλης του Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ επέκτασιν, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν και από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις διευθετήσεις την επόμενη ημέρα.

Αλλά και στη Συρία, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Είμαστε στον 5ο μήνα από την έναρξη της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη” και η τουρκική στρατιωτική δύναμη δεν έχει ακόμα καταφέρει να καταλάβει πλήρως την πόλη Αλ Μπαμπ. Το γεγονός αυτό και οι συγκριτικά μεγάλες απώλειες σε άνδρες και εξοπλισμό έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Με άλλα λόγια, δεν έχει επιτύχει ούτε εκεί την εύκολη νίκη που έχει ανάγκη για να συντηρήσει το νεοοθωμανικό όραμα σε μία περίοδο, μάλιστα, που η τουρκική οικονομία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει υποχρεώσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ακιντζί να σκληρύνει τη στάση του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Αυτός είναι ο λόγος που ο ίδιος έχει κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Αυτή τη σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επικοινωνιακή καταιγίδα που ενορχηστρώνει το επιτελείο του με προσεγγίσεις τουρκικών ακταιωρών στα Ίμια, με κυνηγητό σκαφών του Λιμενικού και της τουρκικής Ακτοφυλακής, με υπερπτήσεις μαχητικών πάνω από ελληνικές νησίδες, με τη ρίψη βολών εντός των ελληνικών χωρών υδάτων και με τη δέσμευση μεγάλων περιοχών του βόρειου Αιγαίου για την πραγματοποίηση υδρογραφικών και ωκεανογραφικών ερευνών από το σκάφος “Τσεσμέ” και με την αμφισβήτηση της ελληνικής αρμοδιότητας στον τομέα της έρευνας και διάσωσης.

Μία ορθολογική εκτίμηση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι νεοοθωμανοί δεν έχουν την πολυτέλεια να προκαλέσουν μία σύγκρουση με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η όχι αποτελεσματική στρατιωτική εμπλοκή τους στη Συρία. Είναι και άλλοι λόγοι που λειτουργούν απαγορευτικά:
  • Πρώτον, επειδή κατά γενική ομολογία το συνεχιζόμενο κύμα εκκαθαρίσεων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχει πλήξει καίρια όχι μόνο το ηθικό, αλλά και το αξιόμαχό τους.
  • Δεύτερον, επειδή ο Ερντογάν δεν θεωρεί πως η εκκαθάριση έχει ολοκληρωθεί και γι’ αυτό συνεχίζει να μην εμπιστεύεται ακόμα και τους αξιωματικούς που ο ίδιος έχει ορίσει σε ηγετικές θέσεις. Επειδή σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την Ελλάδα οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας κινήσεων, φοβάται ότι μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να τον ανατρέψουν.
  • Τρίτον, επειδή οι Τούρκοι είναι βαθύτατα διχασμένοι σε υποστηρικτές και εχθρούς του Ερντογάν.
  • Τέταρτον, επειδή σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης εκ των πραγμάτων θα διευρυνθούν τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του PKK, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.
  • Πέμπτον, επειδή η εικόνα και τα διπλωματικά ερείσματα της Τουρκίας στη Δύση είναι στο χειρότερο σημείο εδώ και δεκαετίες, ενώ και η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει αρχίσει να μπάζει νερά.
Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως έκαναν και οι κεμαλικοί προκάτοχοί του. Όπως προαναφέραμε, άλλωστε, είναι κοινή η πεποίθηση στην Άγκυρα πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι απρόθυμο και ανίκανο να αντιδράσει δυναμικά. Αυτό γενικά δεν είναι λάθος, αλλά, όπως πάντα, έτσι και εδώ υπάρχουν όρια.

Το πρόβλημα θα προκύψει εάν ο Ερντογάν παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές, παρασυρόμενος αφενός από την αλαζονεία του, αφετέρου από την ανάγκη του για εύκολη νίκη. Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος που τον ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Έχοντας νοοτροπία σουλτάνου εξέλαβε την απόφαση του Αρείου Πάγου για τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς που έχουν ζητήσει άσυλο ως προσβολή προς την Τουρκία και προς το πρόσωπό του.

Η Άγκυρα έστειλε και νέο φάκελο, αλλά το πρόβλημα προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις λόγω της αίτησης για άσυλο που υπέβαλαν αυτές τις ημέρες δύο Τούρκοι καταδρομείς που εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα από τον Έβρο. Όλα δείχνουν, μάλιστα, πως ανήκουν στην ομάδα που επιχείρησε να σκοτώσει τον Ερντογάν το βράδυ του πραξικοπήματος στη Μαρμαρίδα, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση.

Ας σημειωθεί ότι αν και για προφανείς λόγους η εξαιρετικά ευαίσθητη αυτή πληροφορία έπρεπε να παραμείνει απόρρητη για να δώσει περιθώρια κινήσεων στην ελληνική κυβέρνηση, μόλις το αίτημα των δύο για παροχή ασύλου έφθασε στην αρμόδια Υπηρεσία Ασύλου η πληροφορία διέρρευσε με αποτέλεσμα η Αθήνα να έχει περιέλθει τώρα σε δύσκολη θέση. Η θέση της κυβέρνησης πως δεν θα επιτρέψει τη μετατροπή της Ελλάδας σε πεδίο αντιπαράθεσης των γκιουλενιστών με τις τουρκικές αρχές δεν λύνει το πρόβλημα. Η υπόθεση αρχίζει να προσλαμβάνει και άμεσα προσωπικό χαρακτήρα, γεγονός που δεν διευκολύνει ορθολογικούς χειρισμούς από την πλευρά του Ερντογάν.

Η κλιμάκωση και ο πολλαπλασιασμός των τουρκικών προκλήσεων στον αέρα και στη θάλασσα εμπεριέχει και έναν πρόσθετο κίνδυνο. Σύμφωνα με πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας, οι Έλληνες πιλότοι διαπιστώνουν τους τελευταίους μήνες στις εικονικές αερομαχίες πως απέναντί τους συνήθως δεν έχουν έμπειρους αντιπάλους, αλλά νέους που επιδεικνύουν μεγάλη νευρικότητα και δεν φαίνονται ικανοί να διαχειρισθούν τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες καταστάσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι πιθανότητες να προκύψει ένα θερμό επεισόδιο έχουν αυξηθεί πολύ. Και ένα θερμό επεισόδιο δεν είναι δεδομένο πως πάντα μπορεί να ελεγχθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Φεβ 2017


Σε μια κρίσιμη για την Ελλάδα συγκυρία, τη στιγμή που εκμεταλλευόμενη τη (γεω)πολιτική συγκυρία παλεύει για να πετύχει απομείωση του χρέους της και να μπορέσει να ξεφύγει από τη μέγγενη των συνεχόμενων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις, συν την αδικαιολόγητα υψηλή φορολογία που σαν αποτέλεσμα έχει να φορτώνει με δισεκατομμύρια ευρώ ανείσπρακτα έσοδα για το Δημόσιο, αφού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», η χώρα δείχνει και να κινδυνεύει να εμπλακεί σε στρατιωτικές περιπέτειες με τον «κακό γείτονα» με τον οποίο την έχει υποχρεώσει η γεωγραφία να συνυπάρχει.

Του Ζαχαρία Μίχα

Το μέγα ερώτημα είναι εάν η χώρα μας διαθέτει μια συνεκτική στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας, ένα σχέδιο που υπερβαίνει το σωστό, απλό αλλά τετριμμένο «οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε ετοιμότητα», παρότι όντως βρίσκονται, ένα σχέδιο δηλαδή που δίνει απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς επιδιώκει η Ελλάδα να πετύχει, αφού το στράτευμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «εργαλείο» της πολιτικής. Και έτσι πρέπει να είναι.

Η τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, στη συνέντευξη με τον Αλέξη Παπαχελά στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» στον ΣΚΑΪ, όπου προειδοποίησε επί της ουσίας την Τουρκία με τη λήψη στρατιωτικών μέτρων εάν υπερβεί την «κόκκινη γραμμή» που αυτή γνωρίζει, αύξησε την ένταση. Η συνέχεια κατέγραψε μεγιστοποίηση της «νευρικότητας» της τουρκικής πλευράς, η οποία δείχνει να ξεσκονίζει τα κιτάπια της και να ανασύρει ό,τι έχει και δεν έχει από επιχειρησιακά σχέδια πρόκλησης ανωμαλίας στην περιοχή του Αιγαίου.

Το πράττει δε αυτό επιχειρώντας να πιέσει ολοένα και περισσότερο, σε μια προσπάθεια να διαπιστώσει στην πράξη που βρίσκεται αυτή η «κόκκινη γραμμή» της ελληνικής πλευράς, επιχειρώντας να τη «σπρώξει» όσο περισσότερο γίνεται προς την πλευρά των δικών της συμφερόντων, στην κλασική και αναμενόμενη ενέργεια η οποία στοχεύει να απαξιώσει στην πράξη τις διακηρύξεις, καταφέρνοντας πλήγμα στην ελληνική αξιοπιστία.

Πέραν των κινδύνων «εκτροπής» που συνεπάγονται τέτοιες παρακινδυνευμένες τακτικές, το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών να προβεί στη συγκεκριμένη αναφορά, αντί επί παραδείγματι να επιχειρήσει να καθησυχάσει το εσωτερικό, λέγοντας κάτι πιο ουδέτερο, όπως «μην ανησυχείτε, έχουν οι φύλακες τη γνώση», το οποίο διαβιβάζει μήνυμα αυτοπεποίθησης χωρίς όμως παράλληλα να «αναλαμβάνει υποχρεώσεις» απέναντι στον αντίπαλο, ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής πολιτικής η οποία συμφωνήθηκε με τη συμμετοχή όλων των αρμοδίων, από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, μέχρι τον υπουργό Εξωτερικών και τον διοικητή της ΕΥΠ.

Διότι δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τόσο «βαριές» κουβέντες να εκστομίζονται στο πλαίσιο μιας πολιτικής που μπορεί να πρεσβεύει ένα τμήμα της κυβέρνησης, ασχέτως του αν αυτή είναι σωστή ή λανθασμένη. Αν δεν είναι μια συνολική απόφαση, σωστά και προσεκτικά σταθμισμένη ως προς τις επιπτώσεις της, τότε μπορεί να οδηγήσει σε περιπέτειες, αφού νομοτελειακά η εικόνα που θα περάσει σε όσους έχουν λόγους να έχουν στραμμένα τα μάτια τους στο Αιγαίο, είναι αυτή ενός καραβιού δίχως σαφή πορεία.

Επίσης, είναι επικίνδυνο το να επιχειρεί οποιαδήποτε πλευρά εντός της κυβέρνησης, να σύρει την άλλη στη δική της λογική, μέσω δηλώσεων και ενεργειών, οι οποίες για τον εξωτερικό παρατηρητή δεσμεύουν τη χώρα, όχι απλά αυτόν που τις διατυπώνει.

Σα να μην έφταναν τα προβλήματα που υπάρχουν στα ελληνοτουρκικά, έρχεται να προστεθεί και η νέα υπόθεση Τούρκων στρατιωτικών, αυτή τη φορά πιο σοβαρή από αυτή των «8». Δύο πρόσωπα, φερόμενα ως μέλη της πλέον «εξειδικευμένης» ομάδας ειδικών επιχειρήσεων της Τουρκίας (παρότι αυτό αμφισβητείται, η καταγραφή των ονομάτων της ομάδας αυτής από ελληνικής πλευράς σε ανύποπτο χρονικό διάστημα στο παρελθόν αφήνει μικρά περιθώρια αμφιβολίας), οι οποίοι αναζήτησαν τη σωτηρία τους από τις διώξεις που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν, στη χώρα μας. Επισήμως τουλάχιστον.

Η κατάσταση δείχνει να περιπλέκεται σοβαρά, καθότι αν στην περίπτωση των «8» έγινε λόγος για «ικέτες» οι οποίοι κινδυνεύουν από τον ρεβανσισμό της κυβέρνησης Ερντογάν, τους οποίους η Ελλάδα οφείλει να προστατεύσει, φαίνεται πως έχει περάσει ένα λάθος μήνυμα στην άλλη πλευρά: Το ότι όποιος καταφέρει να περάσει σε ελληνικό έδαφος έχει καταφέρει να εξασφαλίσει άσυλο.

Πέραν του ότι η περίπτωση των δύο αυτών αξιωματικών μοιάζει να είναι διαφορετική, πρόκειται για μια επικίνδυνη κατάσταση που θα μπορούσε να εμπλέξει την Ελλάδα σε περιπέτειες, καθώς διαφαίνεται το ενδεχόμενο οι οπαδοί του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν να έχουν επιλέξει την Ελλάδα ως πεδίο ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών τους με τον Ερντογάν.

Η υπόθεση θυμίζει λίγο την περίπτωση Οτζαλάν, όταν κάποτε, εξυπηρετώντας τα προσωπικά και τα κουρδικά συμφέροντα, είχε ζητήσει να τεθεί επικεφαλής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων για να τις οδηγήσει σε μεγάλη νίκη εναντίον της Τουρκίας… και κάποιοι είχαν ενθουσιαστεί. Εν ολίγοις, αν οι κρατούντες δεν έχουν «τα μάτια τους δεκατέσσερα», η Ελλάδα θα κινδυνεύσει να αποτελέσει το επίκεντρο μιας επικίνδυνης σύγκρουσης, ενώ τα αποτελέσματα, μην έχουμε καμιά αμφιβολία, θα τα δούμε στη Θράκη.

Ωστόσο, ειδικά στην περίπτωση των δυο αυτών κυρίων που παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές, διατυπώνονται και λογικές κατά τεκμήριο υποψίες που παραπέμπουν στο ενδεχόμενο να μην ανήκαν στην ομάδα που ήθελε να σκοτώσει τον Ερντογάν, αλλά να ανήκουν στο τμήμα εκείνο των ειδικών δυνάμεων της γειτονικής μας χώρας, το οποίο στήριξε την κρίσιμη στιγμή τον – σε κάθε περίπτωση εκλεγμένο με δημοκρατικές διαδικασίες – Ερντογάν, οπότε η έλευσή τους στην Ελλάδα θα μπορούσε ακόμα και να ενεργοποιεί άλλα «σενάρια»…

Επιστρέφοντας όμως στο κεντρικό ζητούμενο του σημερινού σημειώματος, για την ανάγκη ύπαρξης μιας συνεκτικής και λογικής στρατηγικής πίσω από τον τρόπο που απαντά η Ελλάδα στην Τουρκία, μια στρατηγική που να ξεκαθαρίζει πιο είναι το ρεαλιστικό συμφέρον, άρα και η επιδίωξη της χώρας. Δεν μπορεί δηλαδή να μην έχει συνεννοηθεί ο πρωθυπουργός με τον ΥΠΕΞ και τους ΥΠΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ για να δεσμευθεί διακηρυκτικά η Ελλάδα σε κάποια στρατιωτική ενέργεια.

Ένα μικρό παράδειγμα: Επειδή πολύ συχνά ακούγεται – και έχει όντως βάση το σκεπτικό – ότι η Ελλάδα εξυπηρετείται από την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία, καθώς ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του έχει εξασφαλίσει το να βλέπει ο «πολιτισμένος» κόσμος την Ελλάδα ως πραγματική όαση σταθερότητας, μια γνήσια φιλειρηνική χώρα με σταθερά δυτικό προσανατολισμό, ενώ στη χώρα του έχει καταφέρει από τα «μηδενικά προβλήματα» του Νταβούτογλου να πετύχει… μηδενική ειρηνική συνύπαρξη με τον οποιονδήποτε, καλούμαστε να αποφασίσουμε στο εσωτερικό – οι υπεύθυνοι προφανώς – μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να φτάσουμε για να εξασφαλίσουμε ότι θα συνεχίσει να παραμένει απέναντι.

Αν δηλαδή θα φθάναμε στο σημείο να ακολουθήσουμε στη σκάλα της κλιμάκωσης (escalation ladder) όπως αναφέρεται στη θεωρία της διαχείρισης κρίσεων (crisis management), ώστε να τον βοηθήσουμε να παραδώσει επαρκή εθνικιστικά διαπιστευτήρια στο εσωτερικό και οι ψηφοφόροι να του κάνουν τη χάρη και να υπερψηφίσουν τις συνταγματικές αλλαγές. Είναι άραγε λογικό;

Ένα λογικό αντεπιχείρημα θα ήταν ότι ναι μεν δεν είναι τελικά αρνητική η παρουσία του στην ηγεσία της Τουρκίας, όμως η Ελλάδα θα ήταν ανόητο να παίξει έστω έμμεσα ρόλο στις εσωτερικές εξελίξεις της γειτονικής χώρας. Εάν υποτεθεί ότι το «δεν ανακατευόμαστε στις εσωτερικές υποθέσεις οποιουδήποτε» αποτελεί συνειδητή ελληνική πολιτική, μήπως τότε η δήλωση του Νίκου Κοτζιά δεν ήταν και η πιο πετυχημένη της θητείας του ως υπουργού Εξωτερικών;

Με απλά λόγια, στην όλη διαχείριση της κατάστασης από ελληνικής πλευράς δείχνει να λείπει μια «συνεκτικότητα», μια λογική, που να ξεκινάει από κάπου και να καταλήγει κάπου, την οποία να ασπάζονται όλοι, ώστε στο τέλος της ημέρας να γίνεται και αντιληπτή ως γνήσια. Διότι αν αποδειχθούμε τόσο ανεύθυνοι ώστε να παίξουμε «παιχνίδια» με την ασφάλεια της χώρας, δηλαδή το ίδιο της το μέλλον με οποιοδήποτε κίνητρο, θα ήμασταν άξιοι της μοίρας μας.

Στις «πονηρές» σκέψεις και υποψίες που γεννιούνται τα τελευταία 24ωρα, εντάσσονται τα συνήθη, όπως το ότι η ένταση βολεύει για διευκόλυνση μιας πολιτικής απόφασης που θα δίνει το πράσινο φως στην υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ίσως όμως το πιο πρωτότυπο και εντυπωσιακό, το οποίο μάλιστα δείχνει να ταιριάζει με τη σκέψη ενός που θα είχε λόγους να επιδιώκει μια σύγκρουση με την Τουρκία σε αυτή τη συγκυρία, αφορά μια λογική «ξεσηκωμένη» από τον Θουκυδίδη και όσα έγραψε αναλύοντας τον Πελοποννησιακό πόλεμο!

Η οικονομική κρίση απομειώνει αργά αλλά σταθερά τις αμυντικές δυνατότητες της χώρας, οπότε εάν κρίνουμε ότι η Τουρκία δεν θα πάψει με τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος, τότε η κατάλληλη ώρα για μια σύγκρουση είναι τώρα, αφού και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν πλήθος προβλημάτων με το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Ερντογάν κατά των Γκιουλενιστών!

Αφενός η Ελλάδα διατηρεί σημαντική στρατιωτική ισχύ ακόμα, παρά τα προβλήματα και το χτύπημά της θα γίνει πολύ αισθητό στην Τουρκία, ενώ οι επιπτώσεις από την έκβαση μιας αναμέτρησης που δεν είναι και απαραίτητο να έχει ξεκάθαρο νικητή – η «νίκη» είναι εξάλλου μια έννοια πολύ σχετική στο ελληνοτουρκικό θέατρο επιχειρήσεων και χρήζει σαφούς ορισμού – δεν αποκλείεται να θέσει σε κίνηση διαδικασίες που θα οδηγήσουν σε πολλές αλλαγές, οι οποίες θα ευνοούν την ελληνική ασφάλεια.

Δεν πρόκειται να μπούμε στην λεπτομερή επί της ουσίας αξιολόγηση και άσκηση κριτικής επί τέτοιων θεωρητικών σχημάτων, διότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι άλλο από το να μην κάνει ο καθένας του κεφαλιού του, θεωρώντας ότι κατέχει το «παπικό αλάθητο». Οι καιροί είναι πονηροί και το παραμικρό σφάλμα μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο, ενώ η προσεκτική «ανάγνωση» των δεδομένων της στρατιωτικής ισορροπίας, δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο των εν Ελλάδι «στρατηγών του καναπέ».

Να θυμίσουμε όμως ότι σε κάθε πολιτική δράση μιας χώρας στο διεθνές περιβάλλον, υπάρχει η έννοια της «εξωτερικής νομιμοποίησης». Πόσο έξυπνο θα ήταν το να βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση, όταν στην Ουάσιγκτον ισορροπίες ακόμα δεν υπάρχουν και όλα δείχνουν να είναι στον αέρα; Αυτό λογικά οδηγεί σε δυο κρίσιμες επιπτώσεις.

Η πρώτη είναι ότι εάν για οποιονδήποτε λόγο η Ελλάδα κατηγορηθεί ότι δεν συμπεριφέρθηκε ορθολογικά και ως αποτέλεσμα χρεωθεί την αποσταθεροποίηση της ευαίσθητης νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, οι επιπτώσεις θα κάνουν πολλά χρόνια να ξεπεραστούν.

Πόσο «χαρούμενη» θα έκανε την Ουάσιγκτον να έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα, ενώ δεν έχει ακόμα επιλύσει τα εσωτερικά της; Πόσο θα την ενθουσίαζε μια τέτοια εξέλιξη σε μια περίοδο που διαφαίνεται εκ νέου στροφή στις σουνιτικές μοναρχίες (οικονομικός «αναπνευστήρας» της Τουρκίας) εναντίον του Ιράν, το να αντιμετωπίσει μια κατάσταση στα ελληνοτουρκικά, ενώ προσπαθεί να «ευθυγραμμίσει» την Τουρκία για να την απομακρύνει από τη Μόσχα και να τη χρησιμοποιήσει ως σταθερό σημείο της πολιτικής -καταρχήν- πίεσης που θα ασκηθεί στο Ιράν;

Ας σκεφτούμε λίγο, για παράδειγμα, για ποιον λόγο οι Ισραηλινοί τηρούν τόσο χαμηλό προφίλ στη σύγκρουση στη Συρία. Πέραν του όσο σκοτώνονται μεταξύ τους δυνητικοί τους αντίπαλοι αυτό εξυπηρετείται, για ποιον λόγο δεν εξαπολύουν επίθεση να καταστρέψουν τη σιιτική Χεζμπολάχ τώρα που έχει χιλιάδες απώλειες, οι νέοι που στρατολογούνται εκπαιδεύονται πλημμελώς, αναγκαστικά και γενικότερα, σε τόσο δύσκολη κατάσταση δεν θα είναι εύκολο να την ξαναβρούν.

Η απάντηση βρίσκεται πάλι στην εξωτερική νομιμοποίηση μιας τέτοιας ενέργειας, εάν και κατά πόσον ένας τέτοιος πόλεμος θα προκαλούσε περισσότερα προβλήματα από όσα θα επέλυε. Διότι π.χ. μια εξοργισμένη Ρωσία δε σημαίνει ότι θα κατεβάσει καμιά αρμάδα για να απειλήσει στρατιωτικά το Ισραήλ. Όμως, γνωρίζουν ότι θα βρίσκουν τη ρωσική διπλωματία συνεχώς μπροστά τους με διάφορους τρόπους και αυτό είναι ένα μη αποδεκτό, μη αυστηρά περιορισμένο – προς το παρόν τουλάχιστον – ρίσκο για την εθνική τους ασφάλεια.

Κατά συνέπεια, έστω ως υπόθεση εργασίας να δεχθούμε ένα ακραίο σενάριο, το ότι ξεσπά μια σύγκρουση στο Αιγαίο και ο ελληνικός στόλος προκαλεί τεράστιες ζημιές στον τουρκικό, ενώ αντίστοιχα η εικόνα στον τομέα της Αεροπορίας είναι παρόμοια. Είμαστε όλοι εθνικά υπερήφανοι, γράφονται και λέγονται διθύραμβοι για τις Ένοπλες Δυνάμεις κ.λπ. κ.λπ. Μπορεί κάποιος να πει με βεβαιότητα ότι μια τόσο μεγάλη – σε απόλυτες τιμές – νίκη δεν θα είχε και αρνητικές συνέπειες;

Επειδή όμως τα ακραία σενάρια δύσκολα θα τα δει κανείς να υλοποιούνται, τα αποτελέσματα και οι μετέπειτα συνέπειες μιας στρατιωτικής αναμέτρησης θα ήταν αμφότερα πολύ πιο σχετικά. Κατά συνέπεια, αν κάτι επείγει είναι να πέσουν οι τόνοι και οι πολιτικοί μας να ακολουθήσουν την οδό της μετριοπάθειας, αποφεύγοντας τον πειρασμό μεγαλόστομων δηλώσεων και διακηρύξεων, καθώς το παραμικρό «φάλτσο» (είμαστε γενικά επιρρεπείς…) θα μπορούσε να οδηγήσει σε περιπέτειες.

Όποιος θεωρεί πως μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη από τη στιγμή που θα διαβεί η Τουρκία την πόρτα του φρενοκομείου με την Ελλάδα να την ακολουθεί, είναι καταδικασμένος να διαψευσθεί. Και ίσως το χειρότερο είναι ότι στο σημερινό State Department δε φαίνεται να υπάρχει κάποιος Χόλμπρουκ «ειδικών αποστολών» ώστε να πέσει στη μέση και να δώσει μια κάποια λύση, όπως-όπως…

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι διευθυντής μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA/ΙΑΑΑ)
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Είναι ανθρώπινο να επιθυμούμε να αναλάβουμε κινδύνους. "Οι άνθρωποι παρασύρονται, άλλοι μεν από την τόλμη, την οποία εμπνέει στον φτωχό η ανάγκη, άλλοι από την πλεονεξία, στην οποία ωθούν τον πλούσιο η αλαζονεία και η αυτοπεποίθηση" ή καλύτερα θα λέγαμε, η ελπίδα και η απληστία, είναι πολύ ισχυρότερες από τους κινδύνους που υπονομεύουν την αποτροπή. Αυτά έλεγε ο πάντα επίκαιρος Θουκυδίδης!!!

Είναι πλέον γεγονός ότι όσο περνάει ο καιρός υπό την προεδρία του Erdogan να υφίσταται όλο και πιο μεγάλη πολιτική αβεβαιότητα και οικονομική αστάθεια στην Τουρκία, καθώς ο πρόεδρος συνεχίζει να χρησιμοποιεί την τρέχουσα κατάσταση της έκτακτης ανάγκης για τον έλεγχο των καθημερινών υποθέσεων που προκαλεί την ασφυξία στη δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ακόμη και στον επιχειρηματικό τομέα μέσα από τα κύματα των συλλήψεων και εκκαθαρίσεων. Ο Erdogan τώρα ψάχνει τρόπους να νομιμοποιήσει την de facto αύξηση των αρμοδιοτήτων του, μάλιστα με τη βοήθεια του εθνικιστικού κινήματος της αντιπολίτευσης. Με όχημά του τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών θα επιδεινώσει πολλές από τις υφιστάμενες αδυναμίες στο εσωτερικό της διακυβέρνησης της Τουρκίας, στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις της.

Η μάχη επί του ζητήματος της διεύρυνσης των εξουσιών του προέδρου έχει αμφίβολο αποτέλεσμα και ο Erdogan εφαρμόζει μια επιθετική εκστρατεία για να κερδίσει. Στο πολιτικό μέτωπο, αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει το κυνήγι μαγισσών κατά των «Γκιουλενιστών», και θα κλιμακώσει τη σκληρότητα στον ήδη αυστηρό έλεγχο των κρατικών θεσμικών οργάνων και των μέσων ενημέρωσης, όπως και την απειλητική ρητορική κατά των γειτόνων και ειδικότερα κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

Η ανάγκη του Erdogan να διατηρήσει την υποστήριξη των εθνικιστών ψηφοφόρων θα αυξήσει επίσης τους κινδύνους στην ασφάλεια της χώρας του σε μια στιγμή που ο τουρκικός στρατός παραμένει αποδυναμωμένος από τις μετα-πραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις. Επίσης θα συνεχίσει τη στάση της σκληρής γραμμής σχετικά με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) αποκλείοντας πιθανή επιστροφή σε ειρηνευτικές συνομιλίες και θα προσπαθεί να αντικρούει με στρατιωτικά μέσα σίγουρα τους Κούρδους στη Συρία και μετά τη συμφωνία για την αποχώρηση των ενόπλων τμημάτων κατά κάποιο πολιτικό τρόπο στο Ιράκ. Στις δύο αυτές χώρες, ο Erdogan είναι πιθανό να μην ευθυγραμμίζεται με τις απαιτήσεις και να αποξενώνεται από τους συμμάχους. Οπότε η σκληρή γραμμή θα ανατροφοδοτήσει την τρομοκρατία στην Τουρκία. Ομοίως, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για τους πρόσφυγες είναι πιο πιθανό από πρωτύτερα να μη τηρηθεί, και με μικρο-πολιτικές ο Erdogan να κρατήσει η σχέση του με τους Ευρωπαίους εταίρους επί σφύρας και άκμονος.

Η πιθανή νίκη του Erdogan στη μάχη επί του ζητήματος της διεύρυνσης των εξουσιών του προέδρου, θα του προσφέρει μεγάλη ανακούφιση. Ακόμα, και αν οι περισσότερες από τις διατάξεις δεν θα τεθούν σε ισχύ έως τις επόμενες εκλογές το 2019, η νίκη θα ενθαρρύνει τον Erdogan να ενεργεί ως ένας de facto "Εκτελεστικός Πρόεδρος" συνεχίζοντας να υπερβαίνει τις τυπικές αρμοδιότητες όλο το 2017. Μια εξουσία, που θα οδηγήσει την Τουρκία σε επιβαρυντικές πολιτικές, όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά και σε κινδύνους ασφαλείας.

Στην περίπτωση που τα πράγματα πάνε άσχημα για την Τουρκία στη Συρία, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πολύ πιο οργανωμένο πραξικόπημα κατά του Erdogan, αφού δεν μπορεί να βλέπει μακριά. Ο Erdogan αποδεικνύει με τις πράξεις του ότι ο ίδιος είναι αμετροεπής. Η επόμενη κίνησή του θα καθορίσει κατά πόσον ή όχι είναι επίσης ένας ηλίθιος.

Όσον αφορά στα καθ’ ημάς σίγουρα ο πόλεμος δεν είναι επιδιωκόμενος ακόμη κι’ αν πιστεύουμε ότι έχουμε την ευκαιρία να κερδίσουμε. Αλλά να γνωρίζουμε ότι οι συνθήκες πολέμου πάντα υπάρχουν. Ως εκ τούτου η συνεχής επαγρύπνηση είναι απαραίτητη, και η ισχυρή θέληση για να νικήσεις τον εχθρό είναι απαραίτητη. Κλείνοντας να επισημάνουμε ότι το δίλημμα δεν είναι ψύχραιμες διαπραγματεύσεις με το "νευρικό γείτονα" ή πόλεμος, αλλά ισχυρή αποτροπή ή πόλεμος.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Διακαντώνη

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Απ’ την περίοδο των σεισμών του 1999, ξεκίνησε μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο χωρών μέσω συνεργασίας σε θέματα «χαμηλής πολιτικής» (εμπόριο, τουρισμός, πολιτισμός) που συνοδεύτηκε απ’ την μείωση της στρατιωτικής έντασης, αλλά και την έναρξη διερευνητικών επαφών για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε το 2009 μέσω της σύστασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, που αποσκοπούσε στην περαιτέρω διεύρυνση των δεσμών των δύο κρατών στους προαναφερθέντες τομείς. Οι συγκεκριμένες δράσεις είναι σύμφωνες με τη Φιλελεύθερη σχολή σκέψης στις Διεθνείς Σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση και η ύπαρξη συνεργασίας σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, είναι ικανή να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στα κράτη, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα πολεμικών συγκρούσεων.

Η προσδοκία που γεννάται, είναι ότι οι εν λόγω διαδικασίες με την πάροδο του χρόνου, θα διευκολύνουν την επίτευξη συγκλίσεων σε θέματα «υψηλής πολιτικής», όπως είναι αυτά της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας. Ποιος είναι, όμως, μέχρι ώρας ο πραγματικός αντίκυπος αυτών των πολιτικών προσέγγισης Ελλάδας-Τουρκίας και ποια η πιθανή εξέλιξή τους, με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες στο εγχώριο και διεθνές περιβάλλον;

Η Τουρκία ως «αρνητής» του Διεθνούς Δικαίου

Προτού αναφερθούμε στα αποτελέσματα που επιτεύχθησαν μέσω της διπλωματικής προσέγγισης των δύο κρατών, θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο εύρος ζητημάτων και χαρακτηρίζονται απ’ την διαχρονική άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί τα τετελεσμένα που προκύπτουν απ’ το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία[1]:
  • το 1973 παρείχε παράνομη άδεια ερευνών στην κρατική εταιρεία πετρελαίου για την περιοχή του Αιγαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τα όρια της οποίας προβλέπονται απ’ τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982).
  • αμφισβητεί, με απειλή πολέμου (casus belli), το νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ παραβιάζει διαρκώς και τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο.
  • αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών νησιών, καθώς και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, αποσκοπώντας στη δημιουργία «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947) και των Ιταλο-Τουρκικών Συμφωνιών του 1932. Επιπλέον, απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, παρά τα όσα ορίζονται στη Σύμβαση του Montreux (1936), τη Συνθήκη της Λωζάννης και σε αντίθεση με την ισχυρή παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στις ακτές της Μικράς Ασίας.
  • αμφισβητεί τις αρμοδιότητες που ασκεί η Ελλάδα εντός του FIR Αθηνών, βάσει των αποφάσεων του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), παραβιάζοντας με τα πολεμικά της αεροσκάφη τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας. Όσον αφορά τις περιοχές έρευνας και διάσωσης, η Τουρκία εξέδωσε το 1988 κανονισμό που επεκτείνει τα δικαιώματά της σε τμήμα του FIR Αθηνών. Ο κανονισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική, τις συστάσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) και του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά και με όσα ορίζονται στις Συμβάσεις του Σικάγο (1944) και του Αμβούργου (1979).
  • έχει εισβάλλει στρατιωτικά στην Κύπρο απ’ το 1974 και κατέχει παράνομα το 37% της νήσου, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων, των αγνοουμένων και των συγγενών τους, ενώ συνεχίζει με συστηματικό τρόπο τον παράνομο εποικισμό, έχοντας μάλιστα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους το Νοέμβριο του 1983. Οι ενέργειες αυτές έχουν καταδικαστεί κατ’ επανάληψη με σειρά αποφάσεων και ψηφισμάτων, τόσο απ’ τη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και μέσα από ευρωπαϊκά όργανα και άλλα διεθνή fora.
  • ασκεί παρεμβατική πολιτική εναντίον της Ελλάδας στη Δυτική Θράκη μέσω του Προξενείου Κομοτηνής και των ψευδομουφτήδων που αυτό τοποθετεί στην περιοχή. Οι εκφοβισμοί αλλά και τα οικονομικά κίνητρα που χρησιμοποιούνται από «σκιώδη» τουρκικά στοιχεία, αποσκοπούν να συνενώσουν και να εκτουρκίσουν τις διαφορετικές συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια ανάκτησης της ιδιαίτερης ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά. Τελικός σκοπός είναι η να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι στην Δυτική Θράκη υφίσταται τουρκική και όχι μουσουλμανική μειονότητα (σε αντίθεση με όσα ορίζει ρητώς η Συνθήκη της Λωζάννης).[2]
Οι θετικές εξελίξεις σε ζητήματα οικονομίας και η κατευναστική πολιτική της Ελλάδας

Παρά τις διαχρονικές εστίες τριβής μεταξύ των δύο κρατών, υπάρχουν τομείς στους οποίους παρουσιάζονται θετικές εξελίξεις, όπως είναι το εμπόριο, οι επενδύσεις, ο τουρισμός, η ενέργεια και ο πολιτισμός.

Σε επίπεδο εμπορικών συναλλαγών, ενώ το 1997 ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανερχόταν στα 729 εκατομμύρια δολάρια, το 2014 έφθασε στα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, για να πέσει στο επίπεδο των 2,99 δις δολαρίων το 2015 εξαιτίας της επιβολής των capital controls στην Ελλάδα και της διεθνούς πτώσης της τιμής του πετρελαίου (καθώς μεγάλο κομμάτι των ελληνικών εξαγωγών αφορά τον κλάδο των πετρελαιοειδών). Αξίζει να σημειωθεί, ότι απ’ το 1998 έως και το 2009 η Ελλάδα παρουσίαζε έλλειμμα στις εμπορικές της συναλλαγές με την Τουρκία.[3]

Στο επίπεδο των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ), οι ροές μεταξύ των δύο κρατών είναι διαχρονικά χαμηλές. Μετά τη συμφωνία για την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ Τουρκίας-Ε.Ε. (1995) υπήρξαν αυξητικές τάσεις, με την χώρα μας να πραγματοποιεί τις μεγαλύτερες ΑΞΕ τα έτη 2006-2007 εξαιτίας της απόκτησης της τουρκικής τράπεζας Finansbank απ’ την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και της Tekfen Bank από την Eurobank EFG (και οι δύο πουλήθηκαν, το 2016 και το 2012 αντίστοιχα, λόγω της ανάγκης ανεύρεσης τραπεζικών κεφαλαίων που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση). Οι τουρκικές ΑΞΕ είναι χαμηλότερες σε σχέση με τις ελληνικές, και περιορίζονται τα τελευταία έτη στο άνοιγμα υποκαταστημάτων της τουρκικής τράπεζας Ziraat σε Αθήνα, Κομοτηνή, Ξάνθη και Ρόδο και στην απόκτηση πλειοψηφικών πακέτων μετοχών σε ελληνικές μαρίνες. Τα ελληνικά γραφειοκρατικά εμπόδια αλλά και η επενδυτική αβεβαιότητα που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση, αποθάρρυναν σε σημαντικό βαθμό την προσέλκυση σημαντικών κεφαλαίων απ’ την Τουρκία.[4]

Ο τουρισμός είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ανθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι ενώ το 2000 μόλις 218.000 Έλληνες επισκέπτονταν την Τουρκία, το 2015 ο αριθμός τους ανήλθε σε 755.000. Αντίστοιχα, ενώ το 2003 περίπου 170.000 Τούρκοι τουρίστες επισκέπτονταν την Ελλάδα, το 2015 ο αριθμός αυτός έφθασε τις 898.000[5]. Παράλληλα με τον τουρισμό, αναπτύσσονται και πρωτοβουλίες για πολιτιστικά δρώμενα που έχουν σαφώς οικονομικές απολήξεις για πολλούς Δήμους των δύο χωρών. Αν και ο τομέας του τουρισμού αποφέρει σημαντικά έσοδα για Ελλάδα και Τουρκία και αναπτύσσει πολυεπίπεδα τις σχέσεις των δύο λαών, είναι ευαίσθητος σε δυσμενείς πολιτικές εξελίξεις (όπως η τρομοκρατία ή η ύπαρξη διακρατικών εντάσεων).

Στον ενεργειακό τομέα, έχουν επίσης προωθηθεί σημαντικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών. Ελλάδα και Τουρκία στηρίζονται ενεργειακά σε μεγάλο βαθμό στις ρωσικές εισαγωγές και προσπαθούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους αυτή, μέσω της συμμετοχής τους στον Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο (Southern Gas Corridor). Το σχέδιο αυτό προβλέπει την προμήθεια αερίου από χώρες της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν σε πρώτη φάση) μέσω της κατασκευής ενός δικτύου νέων αγωγών. Στο δίκτυο αυτό περιλαμβάνεται ο αγωγός TANAP (Trans Anatolian Pipeline) για την Τουρκία και ο αγωγός TAP (Trans Adriatic Pipeline) για την Ελλάδα. Επιπλέον, οι δύο χώρες συνεργάζονται ενεργειακά μέσω του Διασυνδετηρίου αγωγού φυσικού αερίου Τουρκίας-Ελλάδας (ITG) που εγκαινιάστηκε το 2007, ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διασύνδεση του ελληνικού και τουρκικού ηλεκτρικού δικτύου μέσω Θράκης. Μελλοντικά, υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθούν δύο ακόμη ενεργειακά έργα: το πρώτο αφορά την κατασκευή του αγωγού Turkish Stream που προβλέπει την μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων στην υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ το δεύτερο αφορά την κατασκευή ενός αγωγού Κύπρου-Τουρκίας που θα μεταφέρει το αέριο απ’ τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου στη γείτονα χώρα (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης σε δεύτερη φάση). Επί του παρόντος, η πραγματοποίηση και των δύο αυτών έργων συναντάει σοβαρά εμπόδια, τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για νομικούς λόγους (προσπάθεια ευρωπαϊκής απεξάρτησης απ’ το ρωσικό αέριο, ατελής οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ κρατών και άλυτο κυπριακό ζήτημα).

Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω στοιχεία, πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η κατευναστική διπλωματική στάση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία απ’ την δεκαετία του 1990 και εντεύθεν. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αν και τον Ιανουάριο του 1996 είχαν προηγηθεί τα πολύ σοβαρά γεγονότα των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση –σε μια ομολογουμένως πολύ άτυχη διπλωματική στιγμή- έσπευσε να υπογράψει τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997) με την οποία αναγνώριζε τα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο». Ακολούθως, το Δεκέμβριο του 1999, στη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι, η Τουρκία έλαβε τον τίτλο της υποψήφιας χώρας- μέλους προς ένταξη στην Ε.Ε., με την ταυτόχρονη δέσμευση για την παραπομπή όλων των εκκρεμών ελληνοτουρκικών διαφορών στο Δικαστήριο της Χάγης. Την περίοδο 2000-2002 υπογράφησαν 16 συμφωνίες στο εμπόριο, τις επενδύσεις, τον τουρισμό, τις μεταφορές και στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα, ενώ μετά την ίδρυση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας (2009) υπήρξαν πάνω από 25 κείμενα συμφωνιών που αφορούν θέματα από την επιχειρηματικότητα, την οικονομία και τον αθλητισμό έως και το ευαίσθητο προσφυγικό ζήτημα. Γενικότερα, η διπλωματική στάση της Ελλάδας καθ’ όλο αυτό το διάστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από συντηρητική έως και παθητική, με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στην τήρηση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου και στην αποφυγή προκλητικών ενεργειών που θα μπορούσαν να δυναμιτίσουν τις διμερείς σχέσεις.

Ο συνεχής αναθεωρητισμός της Τουρκίας

Πώς, όμως, ανταποκρίνεται η Τουρκία σε αυτή την κατευναστική στάση της Ελλάδας; Αποτελεί η συνεργασία σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, μια αφετηρία για την ήπια και ειρηνική συνύπαρξη στις δύο πλευρές του Αιγαίου ή εκλαμβάνεται ως ένδειξη διπλωματικής αδυναμίας απ’ την γείτονα χώρα;
Δυστυχώς, η τουρκική ηγεσία φαίνεται όχι μόνο να διατηρεί αλλά και να εντείνει την διαχρονικά αναθεωρητική της πολιτική έναντι της Ελλάδας. Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι «η συνθήκη της Λωζάννης (με την οποία καθορίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα) δεν είναι ένα αδιαμφισβήτητο ιερό κείμενο. Και βέβαια θα το συζητήσουμε […] Έχουμε επίγνωση ότι θα θίξουμε τα συμφέροντα αρκετών. αλλά και πάλι θα το πράξουμε[6]». Σε μια άλλη αποστροφή των λόγων του είχε τονίσει ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτελεί τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για αυτό «άλλα είναι τα φυσικά σύνορα της χώρας μας και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας[7]». Η αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων είναι συνεχής και άμεση με τον ίδιο τον Ερντογάν να δηλώνει τον Σεπτέμβριο του 2016 ότι «με τη Λωζάννη δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη; Εκείνα τα μέρη ήταν δικά μας. Εκεί έχουμε ακόμα δικά μας νησιά[8]».

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις σημαντικών στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης: Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, απαντώντας γραπτώς σε ερώτηση που κατέθεσε Τούρκος βουλευτής σχετικά με το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο είπε ότι «τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος[9]» ενώ και ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Ισμέτ Γιλμάζ, τον Μάρτιο του 2015 εντός της τουρκικής Βουλής ανέφερε ότι: «Η Ελλάδα έχει μόνο εκ των πραγμάτων και προσωρινά, κανόνα κυριαρχίας πάνω στα νησιά με την ονομασία EGAYDAAK και η διοίκηση της εκεί δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα νησιά αυτά είναι έδαφος της Τουρκικής Δημοκρατίας[10]». Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι το αρκτικόλεξο EGAYDAAK στα επίσημα τουρκικά έγγραφα, αναφέρεται σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα -σύμφωνα με τους Τούρκους- δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με συμφωνίες[11].

Οι δηλώσεις αυτές των Τούρκων αξιωματούχων δεν είναι τυχαίες ούτε και αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις εθνικιστικής ρητορικής, καθώς είναι σύμφωνες με τα όσα διακηρύσσονται στον λεγόμενο «Εθνικό Όρκο» της Τουρκίας (“Misakı Mill”î). Το κείμενο αυτό θεωρείται ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Για να γίνει πλήρως αντιληπτή η ουσία του «Εθνικού Όρκου», παρατίθεται η ακόλουθη φράση του Μουσταφά Κεμάλ που αναφέρεται εντός αυτού: «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misakı Millî. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη».[12] Ο ίδιος ο Ερντογάν αναφερόμενος στον «Εθνικό Όρκο» έχει δηλώσει ότι: «Η Τουρκία πάντοτε αγκάλιαζε όλους τους καταπιεσμένους πληθυσμούς και τα θύματα και ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τους ομοεθνείς μας μόνους […] Γίνεται να φανταστεί κανείς την Αδριανούπολη χωριστά από τη Θεσσαλονίκη ή το Κίρτζαλι;»[13].

Η Τουρκία δεν αμφισβητεί όμως μόνο σε επίπεδο ρητορικής τα ελληνικά σύνορα, αλλά και μέσω των πρακτικών που ακολουθεί σε καθημερινό επίπεδο: οι μαζικές παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, οι συνεχείς NAVTEX που εκδίδει και με τις οποίες δεσμεύει μεγάλες περιοχές του Αιγαίου, οι Διοικητικές Εκθέσεις Δραστηριοτήτων που εκδίδει η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών στις οποίες αναφέρει τα Ίμια ως τουρκικό έδαφος αναλαμβάνοντας παράλληλα να τα προστατεύει και να τα επιτηρεί σε 24ωρη βάση[14], η «επίσκεψη» του Τούρκου αρχηγού ΓΕΕΘΑ με πυραυλάκατο και ομάδα ειδικών δυνάμεων στα Ίμια[15], αλλά και η προ ολίγων ημερών πραγματοποίηση άσκησης με πραγματικά πυρά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων απ’ το τουρκικό πλοίο «Κουσάντασι»[16] είναι μόνο ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων. Το προσφυγικό ζήτημα, αποτελεί, άλλωστε, ένα ακόμη μέσο της τουρκικής διπλωματίας προς αυτή την κατεύθυνση: Πέραν του διακηρυγμένου απ’ τη δεκαετία του 80’ «Δόγματος Οζάλ», σύμφωνα με το οποίο για την κατάκτηση της Ελλάδας δεν είναι απαραίτητος ένας πόλεμος αλλά η βαθμιαία αποστολή σε αυτήν 3-4 εκατομμυρίων φανατικών Μουσουλμάνων[17], η Τουρκία φαίνεται να εκμεταλλεύεται την παρούσα κατάσταση προκειμένου να διεξάγει δραστηριότητες ελέγχου πέριξ των Ιμίων, του Φαρμακονησίου και της Κω, παραβιάζοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα[18].

Σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα, η Τουρκία παρά την όποια πρόοδο παρατηρείται κατά καιρούς στις διαπραγματεύσεις, αρνείται πλήρως την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και επιμένει στο αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων, ζητώντας ουσιαστικά την επίσημη κατοχύρωση της παράνομης τουρκικής εισβολής του 74’. Ο Ερντογάν δήλωσε προσφάτως ότι «η Τουρκία θα παραμείνει για πάντα στην Κύπρο»[19] ενώ η σημασία που αποδίδει η τουρκική διπλωματία στο νησί της Αφροδίτης, προκύπτει πρόδηλα και απ’ τα γραφόμενα του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος”: «ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί, έστω, και ένας Τούρκος μουσουλμάνος, η Τουρκία θα ήταν υποχρεωμένη να θέσει ένα κυπριακό ζήτημα». Υποστηρίζει μάλιστα με έμφαση ότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραβλέψει ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά της ζωτικής της περιοχής και ότι η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ενδιαφέρεται στρατηγικά για την Κύπρο εξαιρουμένου του ανθρώπινου στοιχείου[20].

Το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων

 Με βάση τα όσα περιγράφησαν ανωτέρω, είναι αρκετά πιθανή η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο μέλλον. Σε αυτό το γεγονός συντείνουν τόσο παράγοντες που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των δύο χωρών, όσο και η διεθνής συγκυρία. Η πίστη στα αποτελέσματα της οικονομικής αλληλεξάρτησης ξεθωριάζει, καθώς η παράταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η τουρκική οικονομία λόγω του πραξικοπήματος και της τρομοκρατίας, κάνουν δύσκολη την περαιτέρω διεύρυνση των διμερών εμπορικών και επενδυτικών δεσμών. Το προσφυγικό ζήτημα, θα προκαλέσει, όχι μόνο διπλωματικές αλλά και οικονομικές τριβές, εντείνοντας τον ανταγωνισμό στον τουριστικό τομέα ακόμη και με τη χρήση αθέμιτων μέσων, ενώ η διαπιστωμένη ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο θα δημιουργήσει επιπρόσθετες διενέξεις.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η προσπάθεια του Ερντογάν, να κερδίσει το προσεχές δημοψήφισμα προκειμένου να αποκτήσει εκτελεστικές υπερεξουσίες, τον έχει οδηγήσει σε αναγκαστική συμμαχία με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ήδη συζητείται το ενδεχόμενο της εισόδου δύο ή τριών μελών των  Γκρίζων Λύκων στο κυβερνητικό σχήμα[21]). Αυτό σημαίνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα αναγκαστεί να υιοθετήσει εθνικιστικές κορώνες ή ακόμη και να προβεί στην πρόκληση μιας χαμηλής ή υψηλής εντάσεως ελληνοτουρκικής κρίσης για να προσελκύσει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, ενώ προφανώς δεν αναμένεται να επιδείξει ελαστική στάση σε ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές ή τουρκο-κυπριακές διαφορές. Περαιτέρω, η σταδιακή Ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η έλλειψη αξιόπιστων δημοκρατικών θεσμών, ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης και το πολιτικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου, ολοένα και απομακρύνουν την χώρα του απ’ την ευρωπαϊκή της προοπτική. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την οικονομία της Τουρκίας, όσο και για τους ορίζοντες της εξωτερικής της πολιτικής, οδηγώντας αναπόφευκτα την εστίαση της προσοχής της στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.
Η απόρριψη απ’ την ελληνική δικαιοσύνη της έκδοσης των 8 Τούρκων πραξικοπηματιών στην Τουρκία, αλλά και η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να κατοικηθούν 28 μικρά νησιά του Αιγαίου για εθνικούς λόγους[22], οξύνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον, καθώς η οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα είναι πολύ δυσάρεστη και επανέρχονται στο προσκήνιο σενάρια Grexit, δεν μπορούν να αποκλειστούν σπασμωδικοί ελληνικοί διπλωματικοί χειρισμοί που θα οδηγήσουν ηθελημένα ή άθελα σ’ ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο.

Οι αρνητικές προϋποθέσεις που υφίστανται σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, δεν πρέπει να αποτρέψουν την Ελλάδα απ’ την επιδίωξη της βελτίωσης των διπλωματικών της δεσμών με την Τουρκία. Όσο, όμως, ο κανόνας του διεθνούς συστήματος είναι η αναρχία, είναι αναπόδραστο για τα κράτη να λειτουργούν με ρεαλιστική λογική και όχι με ιδεολογικές ονειρώξεις. Το αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η σωστή λειτουργία και προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων και η άσκηση πολυμερούς διπλωματίας είναι τα μέσα με τα οποία η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει αποτροπή σε όποιον επιβουλεύεται τα εθνικά της συμφέροντα.

* Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος, διεθνολόγος και συντονιστής ερευνών του του ερευνητικού τομέα ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ. στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου. 

Πηγές
[1] http://www.mfa.gr/zitimata-ellinotourkikon-sheseon/
[2] http://defencenews.gr/index.php/diethneis-sxeseis/313-oi-meionotites-tis-thrakis-o-rolos-tou-tourkikoy-prokseneiou
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=809277
http://www.liberal.gr/arthro/115440/epikairotita/2017/H-MIT-fakelonei-ellines-kai-polites-38-choron.html
[3] Yazgan, Nuve, Politics of Interdependence: An analysis of Turkish-Greek economic relations (Master thesis), Ghsan Dogramacı Bilkent University, Μάιος 2016. σελ. 98-99.
[4] Ibid, σελ. 111-119.
[5] Ibid, σελ. 125-127.
[6] http://www.protothema.gr/politics/article/630728/o-erdogan-amfisvitei-ti-sunthiki-tis-lozanis-kai-anoigei-thema-sunoron/
[7] http://www.kathimerini.gr/882975/article/epikairothta/kosmos/erntogan-alla-einai-ta-fysika-synora-kai-alla-ta-synora-ths-kardias-mas
[8] http://www.thetoc.gr/politiki/article/i-tourkia-amfisbitei-ellinika-dikaiwmata-sto-miso-aigaio
[9] http://www.naftemporiki.gr/story/1177929/tsabousoglou-ta-imia-einai-tourkiko-edafos
[10] http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/571224/proklisi-toyrkoy-ypam-16-nisia-katexontai-paranoma-apo-tin-ellada
[11] Μηνάγιας, Χρήστος, Απόρρητος Φάκελος Τουρκία-Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας, σελ. 243-267, 2014, Εκδόσεις Κάδμος.
[12] http://www.geostrategy.gr/pdf/20110220%20TUR%20Ataturk%20&%20Erdogan.pdf
[13] http://www.kathimerini.gr/879543/article/epikairothta/politikh/erntogan-den-mporoyme-na-agnohsoyme-toys-omoe8neis-mas-se-dytikh-8rakh-kai-kypro
[14] http://www.armynow.net/bomba-minagia-aktofylaki-elegxous-imia/
[15] http://www.sigmalive.com/news/international/400700/polemiko-ploio-me-ton-tourko-geetha-kai-komantos-sta-imia
[16] http://www.protothema.gr/politics/article/655159/tourkiko-polemiko-ekane-voles-duo-milia-apo-to-farmakonisi/
[17] http://www.kathimerini.gr/850302/opinion/epikairothta/politikh/h-proioysa-islamopoihsh-ths-elladas
[18] http://www.armynow.net/bomba-minagia-aktofylaki-elegxous-imia/
[19] http://www.iefimerida.gr/news/312847/erntogan-o-stratos-mas-den-feygei-apo-kypro-i-ellada-vazei-xana-sta-podia
http://mignatiou.com/2016/12/akintzi-choris-strato-ke-engiisis-diapragmatefsis-telos-ochi-prosartisi-se-tourkia/
[20] http://www.liberal.gr/arthro/93630/amyna–diplomatia/2016/apokaluptoume-tin-tourkia-tou-Erdoan.html
[21] http://www.kathimerini.gr/895738/article/epikairothta/kosmos/eisodos-twn-gkrizwn-lykwn-sthn-kyvernhsh-syzhteitai-sthn-agkyra
[22] http://www.ant1news.gr/news/Politics/article/462898/santorinios-tha-katoikithoyn-ta-mikra-nisia-toy-aigaioy

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Φεβ 2017


Δεν καλύπτουν με μαύρες κουκούλες το πρόσωπο και το κεφάλι τους. Με μαύρη κουκούλα έχουν καλύψει την καρδιά τους. Είναι το σμήνος από τα μαύρα κοράκια που προσπαθούν να πιούν και την τελευταία σταγόνα αίμα ενός εξουθενωμένου λαού. Και που για να το καταφέρουν, πρέπει να τον κρατάνε κάτω στο χώμα, φοβισμένο, σε σύγχυση, σε απόγνωση, σε παράλυση. Τον θέλουν ανήμπορο ακόμα και να κατανοήσει ότι μέσω του ευρώ και ενός “ανύπαρκτου” χρέους ρουφάνε το αίμα το δικό του, των παιδιών του και των... τρισέγγονών του -αν υπάρξουν.

Είναι οι τρομοκράτες της “διπλανής” εφημερίδας, του “διπλανού” καναλιού, του “διπλανού” ΣΕΒ* (όχι λάθος, αυτός δεν είναι διπλανός, αυτός είναι των “επάνω ορόφων”). Είναι οι 14 “κορυφαίοι οικονομολόγοι” του κύριου άρθρου της Κυριακάτικης Καθημερινής της 17ης/2/2017 που ξέθαψαν, από το “χρυσοπληρωμένο” εγκεφαλικό τους σεντούκι, επιχειρήματα που τα ακούγαμε από τους διαπλεκόμενους “της διπλανής πόρτας” το 2010, το '12, το '14, το '15...

Αλλά όλα τα επιχειρήματά τους αποπνέουν οσμή μούχλας και ναφθαλίνης. Οσμή συναλλαγής... Όλα τα οικονομικά μισθοφοράκια των “αγορών”, του “αγοραίου” παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, έχουν εξαπολυθεί για πολλοστή φορά σε έναν πόλεμο τρομοκρατίας κατά του ελληνικού λαού.

Είναι οι οικονομικοί τρομοκράτες, που ο θάνατος των θυμάτων τους είναι λιγάκι πιο “εκλεπτυσμένος” από αυτόν που επιφέρουν οι ένοπλοι τρομοκράτες, αλλά πολύ πιο μεγάλος σε αριθμό. Θύματά τους είναι οι χιλιάδες Έλληνες που αυτοχειριάστηκαν... Είναι οι χιλιάδες που πέθαναν από εγκεφαλικά και εμφράγματα. Είναι οι χιλιάδες που πέθαναν γιατί έφαγαν μολυσμένο φαγητό από τα σκουπίδια.

Είναι οι χιλιάδες που πέθαναν γιατί δεν τους δόθηκε έγκαιρα διαγνωστικό ραντεβού, γιατί δε λειτουργούν σε επάρκεια οι εντατικές ή γιατί το ένα νοσοκομείο λόγω υπερπληρότητας τους στέλνει σε ένα άλλο σε άλλη πόλη και πεθαίνουν καθ' οδόν. Είναι οι χιλιάδες που πέθαναν γιατί δεν είχαν χρήματα να ακολουθήσουν την πανάκριβη αντικαρκινική αγωγή. Είναι τα χιλιάδες παιδιά που αύριο θα είναι άρρωστοι ενήλικες, επειδή σήμερα δεν έχουν να φάνε παρά μόνον μακαρόνια και ρύζι.

Χωρίς αιδώ, χωρίς τσίπα, χωρίς καρδιά, χωρίς έλεος, έρχονται οι κύριοι αυτοί όλοι να μας πλασάρουν μουχλιασμένα επιχειρήματα που “όζουν” από τη σάπια σκοπιμότητά τους. Υπηρετούν το “αγοραίο” Κεφάλαιο, το ελληνικό, το γερμανικό, το παγκόσμιο... Και τα πτυχία τους, όσοι είναι “επιστήμονες” οικονομολόγοι, τα έχουν μεταβάλλει σε εκδιδόμενες πόρνες για χάρη του.

Προσπαθούν να πείσουν ένα λαό που παραμιλάει από τη φτώχεια που του προκάλεσε το ευρώ, σε συνδυασμό με τη φαρμακερή απληστία των γερμανο-διεθνών αγορών και τον δωσιλογισμό των εδώ πολιτικών “ιθυνόντων”, από τον πρώτο ως τον τελευταίο (γιατί έστω και ένας αν είχε τσίπα, θα είχε παραιτηθεί από αυτήν τη δωσιλογική Βουλή, που νομοθετώντας γενοκτονεί απροκάλυπτα τον Ελληνικό λαό) ότι πρέπει να παραμείνει “πάσει θυσία” -και της ζωής του και της φυλής του- στο ευρώ και στην ευρωζώνη, γιατί αλλιώς θα καταστραφεί! Έλεος πια ανελέητα καθάρματα!

Συμπολίτες Έλληνες ας απομονώσουμε τους αρχιτρομοκράτες του ευρώ... Ας κατανοήσουμε βαθιά ότι υπηρετούν τα συμφέροντα που τους ταΐζουν και μόνον αυτά, προβάλλοντας ψευδή επιχειρήματα και αντιστρέφοντας πλήρως την πραγματικότητα, ώστε το κατάμαυρο να το εμφανίζουν ως πάλλευκο.

Κι όπως μας έχουν κολλήσει τη ρετσινιά “δραχμιστές”, έτσι κι εμείς σε όλες τις αναφορές μας από δω και πέρα θα πρέπει να τους το ανταποδώσουμε με τη ρετσινιά που τους αξίζει και που είναι εντελώς πραγματική: οι αρχιτρομοκράτες του ευρώ.
Ας κλείνουμε όλοι την τηλεόραση όταν εμφανίζονται αυτά τα μαύρα κοράκια , οι νεκροθάφτες όλων των φτωχών και των αδύναμων Ελλήνων. Ας μην αγοράζουμε εφημερίδες που προπαγανδίζουν υπέρ του ευρώ και “της διαπλοκής του”, σκάβοντας το λάκκο μας. Ας μην επισκεπτόμαστε site που γράφουν “κορακίστικες” οικονομικές αναλύσεις, στο “πτώμα” μας στοχεύουν.

Κι όποιος γνωστός ή φίλος μας πιπιλίζει το μυαλό υπέρ του ευρώ και εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, ας ρίχνουμε μια προσεχτική ματιά στην οικονομική του κατάσταση. Σίγουρα είναι καλοπληρωμένος μονιμοθεσίτης του Δημοσίου ή ιδιωτικής Εταιρίας, κάποιο λαμόγιο που τ' αρπάζει από τις ΜΚΟ του Soros και όχι μόνον, ή είναι μεγαλοδικηγόρος , μεγαλογιατρός, μεγαλοβιομήχανος και δε συμμαζεύεται.

Ποιος φτωχός Έλληνας θα μας πιπιλίσει σήμερα το μυαλό υπέρ του ευρώ; Μπορεί να έχασε ο φτωχός λαός κάθε δυνατότητα για μια αξιοπρεπή ζωή, αλλά δεν έχασε και “τας φρένας του”! Και αργά ή γρήγορα θα δώσει την απάντηση στους τρομοκράτες του ευρώ, σε αυτά τα μαύρα κοράκια. Αυτή που τους πρέπει: το πέταγμά τους στο σκουπιδοντενεκέ της Ιστορίας του Ελληνικού γένους και έθνους. Εκεί που πετάμε ό,τι έχει σαπίσει!

Κλείνοντας, ωστόσο, έχω να πω ότι υπάρχει σε όλο αυτό ένας μεγάλος κίνδυνος . Μέγιστος. Ο κίνδυνος εμείς οι ίδιοι, εμείς, ο ταλαιπωρημένος και εξουθενωμένος λαός να δικαιώσουμε τους αρχιτρομοκράτες του ευρώ στις καταστροφικές προβλέψεις τους, αν εξακολουθήσουμε να ψηφίζουμε, να υποστηρίζουμε και να εμπιστευόμαστε, στο παραμικρό, το υπάρχον πολιτικό προσωπικό. Αν δεν “εγερθούμε” ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Αν νομίζουμε ότι με προδότες για κυβερνήτες μπορούμε, υιοθετώντας εθνικό νόμισμα, να διασωθούμε εθνικά και οικονομικά κάνουμε μέγα λάθος. Το εθνικό νόμισμα προϋποθέτει “εθνική” ηγεσία, αλλιώς θα είναι τόσο καταστροφικό όσο και το ευρώ. Αν δεν μπορέσουμε να ανακαλύψουμε και να αναδείξουμε (μέσα από τις στάχτες μας) πραγματικούς εθνικούς ηγέτες, σωτηρία δεν υπάρχει.

Και θα είμαστε απολύτως “άξιοι της μοίρας μας”, αν ακολουθήσουμε την ίδια πορεία που ακολουθούμε σχεδόν 200 χρόνια τώρα: την υποταγή στους ντόπιους κατακτητές. Κάποιοι ήρωες έχυσαν το αίμα τους και ελευθέρωσαν την πατρίδα μας, γιατί το δικό τους αίμα υποκίνησε και την όποια ξένη “βοήθεια” και κυρίως το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Και κάποια πουλημένα τέρατα την ξανακατέκτησαν για λογαριασμό τους.

Και την παρέδωσαν να την εξουσιάσουν οι Γερμανο-βαυαροί (και λοιποί), ένας λαός τόσο διαφορετικός από τον Ελληνικό, με άλλη νοοτροπία, άλλη κουλτούρα, άλλη θρησκεία, άλλο ιστορικό παρελθόν, άλλα ήθη και έθιμα, άλλο εθιμικό δίκαιο από το νομικό που αυτοί επέβαλαν. Τον εξουσίασαν με “ασφυκτικά” καλούπια νόμων, ενώ ο Έλληνας είχε μάθει να αυτοκυβερνάται (δημογεροντίες κ.τ.λ.), να αυτοσχεδιάζει και έτσι να προκόβει.

Έτσι, και μόνον έτσι, μπορεί να προκόψει και σήμερα, γιατί αυτή είναι η εσώτατη φύση της ελληνικού γένους: “το Ελεύθερον”. Η Γερμανική πειθαρχία (όπως αυτή π.χ. του έχει επιβληθεί διά του ευρώ), τον “πνίγει”, τον στραγγαλίζει και, αν δεν αντιδράσει με όλες του τις δυνάμεις, θα τον πεθάνει...

Αυτή η κατάσταση, επιβολής και κατάκτησης του Έλληνα μέσω των ντόπιων προδοτών από άλλους δήθεν “προστάτες” (στην ουσία δυνάστες) λαούς, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Και πρέπει να σπάσει. Εδώ και τώρα.

Ας ακουστεί απ' άκρου εις άκρον της Ελλάδος ένα νέο “Ελευθερία ή Θάνατος”, αν θέλουμε την πραγματική, την ουσιαστική λευτεριά της πατρίδος μας και τη δική μας. Αφού ούτως ή άλλως μας σκοτώνουν, ας κάνουμε ένα γερό γιουρούσι εξόδου από αυτήν την κατάσταση, όχι απαραίτητα αιματηρό. Με πολιτικά όπλα μας σκοτώνουν, με πολιτικά πρέπει να απαντήσουμε. Αλλά πρέπει να είναι πιο δυνατά από τα δικά τους-η στέρεη απόφασή μας να τους νικήσουμε!

“Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το Σύμπαν συνωμοτεί ώστε να το καταφέρεις”-αυτό είναι μια πολύ μεγάλη αλήθεια. Θέλουμε, άραγε, πολύ την πραγματική λευτεριά μας; Είμαστε αποφασισμένοι μέχρι θανάτου για χάρη της; Αν ναι, τότε είναι σίγουρο ότι , όταν φτάσουμε στα όρια της προσπάθειας, το Σύμπαν θα μας τη δώσει και δε θα την ξαναπάρει πίσω ποτέ.

Ώστε επιτέλους να δικαιωθούν εκείνα τα αλησμόνητα λόγια του μεγάλου πρωτεργάτη: “Ο Θεός υπέγραψε την ελευθερία της Ελλάδος και δε θα πάρει ποτέ πίσω την υπογραφή του”! Εύχομαι και προσεύχομαι το 2021 να είμαστε σε θέση να γιορτάσουμε τη διπλή λευτεριά μας, “από τους έξω και από τους μέσα” κατακτητές.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Υ.Γ. Εξαιρετική απάντηση στην έκθεση του ΣΕΒ: “Έξοδος από το ευρώ, Αναποτελεσματική, Ανεπιθύμητη, Ανέφικτη!” (αυτό έλειπε οι κύριοι του ΣΕΒ να έχουν τις ίδιες επιθυμίες με τον πάμφτωχο ελληνικό λαό!) έδωσε ο εμπειρότατος οικονομολόγος, και κυρίως "Έλληνας με τα όλα του", κ. Σπύρος Λαβδιώτης. Το σχετικό άρθρο του αξίζει να διαβαστεί (και να διαδοθεί) από όλους μας: “Αλήθειες και Μύθοι για την Έξοδο από το Ευρώ”. Θα το βρείτε στο link https://spiros26.wordpress.com.
Επίσης ιδιαίτερα διαφωτιστικό είναι το άρθρο του κ. Νίκου Ιγγλέση "Grexit: 3+1 Σενάρια" στο https://greekattack.wordpress.
Και όλα τα άρθρα της κυρίας Μαρίας Δελιβάνη - Νεγρεπόντη στο https://delivanis.wordpress.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το τέλος της λιτότητας βέβαια.
Μας το είπε ο πιό εκατομμυριούχος υπουργός της κυβέρνησης.

Ο πολιτικός απατεώνας με το ειρωνικό χαμόγελο, που ξέχασε να δηλώσει κάτι εκατομμύρια στην δήλωσή του και κάτι λίγα ακίνητα στο "πόθεν έσχες" του.

Εκατομμύρια που στις δηλώσεις του στην εφορία πότε εμφανίζονται και πότε χάνονται, σαν αυτά των κοινών απατεώνων που κάνουν ξέπλυμα βρωμικου χρήματος, ή άλλες παρανομίες.

Μας τό 'πε κι ο ταβερνιάρης της Βουλής, το ανθρωπάριο που κοροϊδεύει ακόμη και μόνο με την παρουσία του.

Θα μας το πούνε κι άλλοι. Όλα αυτά τα θλιβερά μνημονιακά ρεντίκολα της "πρώτη φορά φασιστερά" κυβέρνησης.

Και θα εννοούν βέβαια πως ήρθε το τέλος της δικής τους λιτότητας.
Πήραν παράταση στα κυβερνητικά έδρανα.
Θα πάρουν φωτιά οι κουτάλες.

Το τέλος που θα έπρεπε να έχει έρθει, είναι το δικό τους.
Και απ' την κυβέρνηση, και από προσώπου Ελλάδας.
Τώρα έρχεται το δικό μας τέλος.
Συνεχώς και "κατά ριπάς".

Μην ξεχάσουμε να τους ευχηθούμε καλό μασκαράδικο τριήμερο, και καλή σαρακοστή.
Η δική μας όμως η σαρακοστή, άρχισε πριν επτά χρόνια και θα κρατήσει μέχρι το τέλος μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει.
Μας το τραγούδησε κι η Χαρούλα.
Ποιά είναι όμως αυτή η Ελλάδα που μας πεθαίνει;

Μην είν' η θάλασσα, μην ειν' οι κάμποι, μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Θα μπορούσε να είναι, αν θέλαμε να πεθάνουμε από ομορφιά.

Μήπως τότε είναι η φυλή των πολιτικών; Αυτό το κακό σπυρί στο σώμα της κοινωνίας; Το οικογενειοκρατικό αυτό σαράκι που τρώει συθέμελα τη χώρα εδώ και δυό αιώνες;
Κι αυτό θα μπορούσε να είναι, αν ήταν ικανοί από μόνοι τους να κάνουν κάτι πιό πολύ από να λένε ψέματα, να γράφουν ψέματα, να ορκίζονται ψέματα.
Αλλά είναι ανίκανοι. Ένα τσούρμο σπουδασμένων ηλιθίων, ανήθικων κρετίνων, απατεώνων και ληστάρχων.

Τότε ποιά είναι αυτή η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της;
Εμείς.
Εμείς είμαστε η ψυχή και το σώμα, το μυαλό και το εκτελεστικό χέρι της Ελλάδας.
Εμείς είμαστε η χώρα, η πατρίδα που μας σκοτώνει.
Και τίποτα δεν γίνεται χωρίς εμάς, χωρίς να αναβλύζει από 'μας, χωρίς να το θέλουμε εμείς, χωρίς να το επιτρέπουμε εμείς.

Αυτοχειριασμός τότε, αυτοκτονία;
Το κάρμα της φυλής
Η ορατή εδώ και δυό αιώνες έλλειψη παιδείας γραμμάτων και παιδείας ήθους;
Όλα μαζί
Μάλλον. Έτσι μόνον εξηγείται εδώ που φτάσαμε.
Γιατί μόνοι μας φτάσαμε εδώ. Με δικιά μας ευθύνη.
Υπό μίαν έννοια  "μαζί τα φάγαμε", που λέει και το κάθαρμα.
Αφού εμείς αφήσαμε, μάλλον, εμείς καλέσαμε αυτούς που τα φάγανε να τα φάνε.
Εμείς είμαστε ο εντολέας, ο αποστολέας κι ο αποδέκτης κάθε καταστροφής, του όλου ρημαδιού που βιώνουμε τα τελευταία επτά χρόνια.

Και μ' αυτήν την έννοια δεν έχει κανένα νόημα να σχολιάζουμε καθημερινά και αποσπασματικά κάθε πράξη, κάθε μέτρο, κάθε σκαλί της κατρακύλας πίσω στην καινούργια  "...κρατία", είτε αυτή θα είναι γερμανοκρατία, είτε τραπεζοκρατία, είτε διαπλοκοκρατία.

Όσο εμείς θα εξακολουθήσουμε να είμαστε οι "εμείς" των τελευταίων πολλών χρόνων, κάθε κριτική και κάθε αγώνας είναι μάταιος. 

Καλημέρα σας και καληνύχτα μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Χρήστου Μηνάγια

Στις 22 Φεβρουαρίου 2017, η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών (SGK) εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναγράφεται ότι:
«Στις 01.25 ώρα της 22 Φεβρουαρίου 2017, ύστερα από καταγγελία, η SGK εντόπισε σκάφος που μετέφερε παράνομους μετανάστες, το οποίο είχε αναχωρήσει στις 00.53 ώρα από το ακρωτήριο Babakale της Τουρκίας, βόρεια της Μυτιλήνης. Στη συνέχεια, επειδή το εν λόγω σκάφος δεν σταμάτησε παρά τις προειδοποιήσεις που έγιναν, ανατέθηκε η αποστολή σε ένα πλοίο της SGK (σ.σ. εκτιμάται 1.700 τόνων τύπου κορβέτας) και σε δύο σκάφη της SGK να σταματήσουν το σκάφος με τους παράνομους μετανάστες. Τούτο επιτεύχθηκε στις 06.50 ώρα της ίδιας ημέρας, στα διεθνή ύδατα σε απόσταση 42 μιλίων από το Babakale. Αφού συνελήφθησαν, οι 51 παράνομοι μετανάστες (49 Πακιστανοί, 1 Αζερμπαϊτζανός  και 1 Ουκρανός) μεταφέρθηκαν στο λιμάνι Küçükkuyu, ενώ το σκάφος που αυτοί επέβαιναν μεταφέρθηκε στο λιμάνι Babakale». 
Ακολούθως παρατίθεται ο Χάρτης 1 που δημοσιοποίησε η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών.


Εφόσον τα στοιχεία αυτά που δημοσιοποίησαν οι Τούρκοι είναι αληθή, πρόκειται για μια ιδιαίτερα προκλητική ενέργεια της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδος, η οποία είχε επισημανθεί, κατ’ επανάληψη, από τον συντάκτη του παρόντος. Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής:

α. Στη σελίδα 233, του βιβλίου με τίτλο «ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑ - Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, 2014, Χρ. Μηνάγιας» είχε παρατεθεί ο ακόλουθος Χάρτης 2 όπου καταγραφόταν οι περιοχές που οι Τούρκοι έχουν σχεδιάσει να πραγματοποιήσουν παρόμοιες επιχειρήσεις. Ειδικότερα, η εν λόγω επιχείρηση των Τούρκων πραγματοποιήθηκε στην περιοχή Νο 2 που φαίνεται στο Χάρτη. 


β. Στις 20-02-2017, σε συνέντευξη του στο www.liberal.gr με τίτλο «Η Τουρκία μετά το πραξικόπημα, ιδεολογικά, πολιτικοκοινωνικά και στρατιωτικά» είχε επισημανθεί, ιδιαίτερα, ο ρόλος  της τουρκικής Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών. Ειδικότερα είχαν αναφερθεί τα εξής: 
«Η διαδικασία εξέλιξης και αναβάθμισης των οπλικών συστημάτων και των υπολοίπων στρατιωτικών μέσων με νέες τεχνολογίες γαλουχεί το στρατιωτικό προσωπικό με μια σύγχρονη αντίληψη για το πεδίο της μάχης και τον εκ νέου σχεδιασμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Φυσικά, ένας από τους λόγους που γίνεται αυτή η επισήμανση έχει να κάνει με την τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών, η οποία σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση θα αποτελέσει ένα σημαντικό «εργαλείο» των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δεδομένου ότι ο τομέας των αρμοδιοτήτων της επικεντρώνεται σε δύο πολύ κρίσιμους τομείς: την έρευνα-διάσωση και την παράνομη μετανάστευση, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για δημιουργία θερμού επεισοδίου και γενίκευσης της κρίσης. Μάλιστα, βάσει του στρατηγικού της σχεδιασμού 2015-2019, το 2019 η εν λόγω διοίκηση προβλέπεται να διαθέτει 4 πλοία 1.700 τόνων τύπου κορβέτας, 4 πλοία 600 τόνων πολλαπλών ρόλων, 215 σκάφη διαφόρων τύπων, 20 ελικόπτερα, 3 αεροσκάφη, 6 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και 20 κινητά ραντάρ».
Τέλος, ένα άλλο στοιχείο που τυγχάνει ιδιαίτερου προβληματισμού έχει να κάνει με το γεγονός ότι, η περιοχή που οι Τούρκοι πραγματοποίησαν την εν λόγω επιχείρηση σύλληψης παράνομων μεταναστών, είχε δεσμευθεί με ανακοίνωση της Γεωγραφικής - Υδρογραφικής - Ωκεανογραφικής Διεύθυνσης των Τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων για διεξαγωγή Άσκησης Έρευνας και Διάσωσης από 27-29 Απριλίου 2016 και από 4-5 Μαΐου 2016. Μάλιστα, τότε οι Τούρκοι, στα πλαίσια της «στρατηγικής εμπαιγμού» της χώρας μας δεν δίστασαν να δεσμεύσουν ακόμη και το χερσαίο έδαφος της Λέσβου. Για το θέμα αυτό παρατίθεται, ακολούθως, απόσπασμα του άρθρου του συντάκτη του παρόντος, με τίτλο «Τουρκία: Τακτικοί ελιγμοί, εθνική στρατηγική και εθνικό όραμα», 31-05-2016, www.geostrategy.gr:
«Από τις 27 έως 29-04-2016 η Γεωγραφική-Υδρογραφική-Ωκεανογραφική Διεύθυνση των Τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων είχε αναρτήσει χάρτη στην επίσημη ιστοσελίδα της, στον οποίο φαινόταν οι περιοχές όπου οι Τούρκοι θα πραγματοποιούσαν άσκηση έρευνας και διάσωσης στην περιοχή μεταξύ Λέσβου και Χίου, στις 04 και 05-05-2016, χωρίς να αναγράφουν τις συντεταγμένες. Συγκεκριμένα πρόκειται για τους Χάρτες 1 και 2, οι οποίοι περιλάμβαναν και χερσαίο έδαφος της Λέσβου. Στη συνέχεια, στις 02-05-2016 οι Τούρκοι άλλαξαν το χάρτη (βλ. Χάρτη 3) όπου αναγράφηκαν οι συντεταγμένες και αφαιρέθηκε η δέσμευση του χερσαίου εδάφους της Λέσβου. Σημειωτέον ότι, πρόκειται για την άσκηση έρευνας και διάσωσης που πραγματοποιείται, την ίδια περίοδο, με ονομασία Deniz Aslanı κάθε άρτιο έτος και  Anadolu Yıldızı κάθε περιττό έτος. Τελικά, η άσκηση Deniz Aslanı-2016 διεξήχθη στις 04-05-2016, την οποία παρακολούθησαν 18 παρατηρητές από 11 χώρες (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κίνα, Καναδά, Νότια Κορέα, Κοσσυφοπέδιο, ψευδοκράτος βόρειας Κύπρου, Πακιστάν, Σενεγάλη, Σλοβακία, Σρι Λάνκα και Κατάρ). Επίσης, βάσει του σεναρίου η άσκηση διεξήχθη σε δύο Φάσεις. Κατά την 1η Φάση πραγματοποιήθηκε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης λόγω πτώσης υδροπλάνου, ενώ κατά τη 2η Φάση πραγματοποιήθηκε αντίστοιχη επιχείρηση λόγω σήματος κινδύνου που εξέπεμψε πλοίο λόγω πυρκαγιάς, στο οποίο επέβαιναν παράνομοι μετανάστες. Συμπερασματικά, η άσκηση Deniz Aslanı-2016 κυμάνθηκε περίπου στο ίδιο πλαίσιο, όπως γίνεται κάθε φορά, ωστόσο η δέσμευση του χερσαίου εδάφους της Λέσβου δεν έτυχε καμίας προβολής και διπλωματικής αντίδρασης από την ελληνική πλευρά».




(Φωτογραφία αρχείου: Süleyman Elcin/Anadolu Agency/Getty Images/Ideal Image)

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου