Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Του Patrick J. Buchanan

(Μια πολλαπλώς εξέχουσα φωνή πολιτικής σωφροσύνης από την Αμερική, είδος που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει, έρχεται με το παρόν άρθρο να προσφέρει και στους σκεπτόμενους ΄Ελληνες πολύτιμο κώδικα ερμηνείας του μηνύματος που, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, μετέδωσε η λαϊκή Αμερική, επιβάλλοντας Πρόεδρο τον αιρετικό, μισητό στη τάξη του, αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, σε πείσμα μανιώδους πολέμου εγχώριων και ξένων κατεστημένων δυνάμεων, με όλα τα επίσημα και σκοτεινά όπλα που διαθέτουν.
Το άρθρο γράφτηκε προφανώς προ της ορκωμοσίας και δεν αναφέρεται στην πρώτη ομιλία του νέου προέδρου στο αμερικανικό έθνος, η οποία, επισημοποιώντας αυτό το μήνυμα, έχει προκαλέσει στους εγκεφάλους του 4ου Ευρωπαϊκού Ράιχ (Βερολίνου και Βρυξελλών) και της Ατλαντικής Συμμαχίας μιαν ασυγκράτητη κρίση delirium tremens, έκδηλη σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και αρθρογραφία των μίντια).

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

« Μην κάνεις οποιεσδήποτε απότομες κινήσεις» είναι η συμβουλή του Ρίτσαρντ Χάας, νέου προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, το οποίο δεν είναι παραδοσιακά γνωστό σαν κέντρο «λαϊκίστικων» πεποιθήσεων.

Ο Χάας εννοούσε ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να μελετήσει τις συνέπειες προτού σχίσει τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν και προτού μεταφέρει την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ (από το Τελ Αβίβ), ή καταρρίψει ένα δοκιμαζόμενο πύραυλο της Βορείου Κορέας. Επιχειρηματολογώντας εναντίον βιαστικών ενεργειών, ο Χάας έχει δίκιο.

Αλλά όταν το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και το κατεστημένο έχουν λάθος και έχει δίκιο ο Τραμπ, τότε πρόκειται για πρόβλημα αναγνώρισης του νέου κόσμου στον οποίο έχουμε μπει.

Η παλαιά τάξη φεύγει. Συνθήκες και συμμαχίες, που γεννήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο παύουν να έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και δεν μπορούν να συντηρηθούν επί πολύ.

Ο οικονομικός πατριωτισμός και ο εθνοκεντρισμός που προσωποποιεί ο Τραμπ ανέρχεται παντού. Ο διεθνισμός υποχωρεί απέναντι στη φυλετική συσπείρωση*.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι να εγκαταλειφθεί το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, οι ελπίδες του να ματαιωθούν και το πρόγραμμα που απέρριψε και ανέτρεψε ο Τραμπ να επανεπιβληθεί από το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους συνεργάτες του στην πολιτική και στον Τύπο.

Αλλά και πάλι, ο Τραμπ είναι που διάβασε σωστά την ψυχολογία του έθνους και γι’ αυτό ορκίστηκε Πρόεδρος.

Η υπαρξιακή απειλή κατά της Δύσεως δεν προέρχεται πια από την Ανατολή, από ένα ρωσικό στρατό που συντρίβει και διασχίζει την Πολωνία και τη Γερμανία και προχωρεί προς τον ΄Ελβα και το Κενό της Φούλντα.

Η υπαρξιακή απειλή για τη Δύση προέρχεται, αντιθέτως, από τον Νότο.

Το ένα δισεκατομμύριο και πλέον των λαών της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Υποσαχάρειας Αφρικής, ο αριθμός των οποίων εκρήγνυται, κινείται αδυσώπητα προς τη Μεσόγειο, ερχόμενο να καταλάβει τον ελεύθερο χώρο που αφήνει μια Ευρώπη που γερνά και πεθαίνει.

Αυτό που νοιάζει τους Αμερικανούς είναι τα αμερικανικά σύνορα που ματώνουν, όχι τα σύνορα της Εσθονίας, της Νότιας Κορέας, του Κουβέιτ ή της Νότιας Θάλασσας της Κίνας.

Όταν ο Τραμπ αποκαλεί το ΝΑΤΟ «απαρχαιωμένο», λέει πως η μεγάλη απειλή για τη Δύση δεν είναι η ανακατάληψη από τον Πούτιν της Κριμαίας, που ανήκε στη Ρωσία για 150 χρόνια. Και αν το τίμημα για την ειρήνη είναι ν’ αποσυρθούμε από την πρόσοψη της Ρωσίας και από τον χώρο της Ρωσίας, ίσως πρέπει να καταβάλουμε αυτό το τίμημα.

Ο ίδιος ο Τζωρτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ανάσχεσης της Ρωσίας του Στάλιν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μας συνέστησε να μη προωθήσουμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. ο Τραμπ είπε την περασμένη εβδομάδα: «Λαοί, χώρες, θέλουν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και η Βρετανία θέλησε τη δική της ταυτότητα… ώστε, αν με ρωτήσετε, πιστεύω πως και άλλοι θα θελήσουν να φύγουν…»

Δεν έχει δίκιο; Είναι τόσο συγκλονιστικό το ν’ ακούς μιαν ολοφάνερη αλήθεια;

Πως μπορούσαν οι οδηγήτριες τάξεις της Ευρώπης να μη βλέπουν την άνοδο των φιλολαϊκών δυνάμεων; Οι ευρωπαϊκοί λαοί ποθούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη κυριαρχία τους και την εθνική τους ταυτότητα. Και ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για να το επιτύχουν.

Προφανώς οι άνθρωποι του Νταβός δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχουν αγαθά πιο σημαντικά από τον πλούτο.

Ωστόσο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις, αν πρόκειται να καταστεί ένας αναμορφωτής πρόεδρος, θα πρέπει ν’ απολακτίσει ένα κατεστημένο που απελπισμένα θέλει ν’ αγκιστρωθεί σ’ ένα κόσμο που πεθαίνει…

Το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να απαιτεί από εμάς να αντιμετωπίσουμε μια ρωσική κίνηση στη Βαλτική ως επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά κανένας Αμερικανός πρόεδρος με τα μυαλά του στη θέση τους δεν θα ξεκινήσει ένα πόλεμο με την πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία χάριν της Εσθονίας.

Κανένας πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν θα διανοείτο μια τόσο παρακινδυνευμένη κίνηση.

Για να μη διακινδυνεύσει ένα τέτοιο πόλεμο, ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να στείλει και ένα τουφέκι, ή μια σφαίρα στους ήρωες της ουγγρικής εξέγερσης το 1956. Οδυνηρό, αλλά ο ΄Αϊκ έβαλε πρώτη την Αμερική, όπως υπόσχεται να το κάνει και ο Τραμπ.

Και με τον δεδομένο εθνοκεντρισμό στην Ευρώπη, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Ε.Ε. δεν είναι πιθανό να επιζήσουν της δεκαετίας. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε γ’ αυτή την ημέρα, να μην υποκρινόμαστε πως αυτό που συμβαίνει απ’ άκρου σε άκρο της Ευρώπης -και ακόμη παγκόσμια- είναι κάποιος περαστικός πυρετός εθνικισμού.

Παρά τη δήλωση του επιλεγμένου ως Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τη Κίνα να εκκενώσει τα οχυρωμένα ξερονήσια στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, που διεκδικεί ως εθνική της κυριαρχία.

Αν επιμείνουμε σ’ αυτή την απαίτηση, καλύτερα να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

΄Οσο για το χαρτί με την Ταϊβάν, αυτό παίχτηκε το 1972 από τον Ρίτσαρντ Νίξον, ως το τίμημα για το άνοιγμα στη Κίνα. Ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και τερμάτισε το σύμφωνο ασφαλείας.

Το να δεχτεί ο Ξι Ζιπίνγκ πως η Ταϊβάν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη θα σήμαινε το τέλος του ίδιου και την ανατροπή του Κ,Κ, της Κίνας.

Οι Κινέζοι θα πολεμήσουν για να αποτρέψουν την μόνιμη απώλεια της Ταϊβάν.

Η επιταγή της νέας εποχής στις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις -Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ- είναι να μη κάνουν, η μια κατά της άλλης, ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν, η μία εναντίον της άλλης, πριν ένα αιώνα για ένα νεκρό αρχιδούκα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να χτίσει το τείχος, να ασφαλίσει τα σύνορα, να επιβάλει δασμούς, να περικόψει τους φόρους, να ελευθερώσει την αμερικανική οικονομία (σημ: από τα καρτέλ και τη χειραγώγηση δόλιων τραπεζιτών), να φέρει τα εργοστάσια πίσω, να δημιουργήσει εκατομμύρια θέσεων εργασίας και να μας κρατήσει μακριά από οποιουσδήποτε νέους πολέμους.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πόλεμοι τείνουν να γίνονται μοιραίοι για τις προεδρίες.

* Σημ.μτφ: Το θέμα: «Νέος Κόσμος, Νέα Εποχή» φαίνεται πως επιβλήθηκε από τις εξελίξεις και στο Συνέδριο του Νταβός, όπου σειρά συμμετεχόντων, κυρίως πραγματιστών επιχειρηματιών, σε δηλώσεις τους σε δίκτυα TV, διέγνωσαν με βεβαιότητα τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης αλλά και αδυναμία πρόβλεψης των χαρακτηριστικών του μέλλοντος.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλο  "Άνθρωποι και ποντίκια"  το αριστούργημα του Στάϊμπεκ που περιγράφει μία σκληρή ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων και άλλο τα ανθρώπινα ποντίκια, αρουραίοι και τυφλοπόντικες της πολιτικής που με το έτσι θέλω διαψεύσανε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.
Τρωκτικά βρωμερά, φορείς επιδημιών ανηθικότητας και οπορτουνισμού, μαγάρες ιδεών και αγώνων, κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών.

Λίγο πριν πέσει η προηγούμενη κυβέρνηση τρωκτικών, είχαμε τα "mail Χαρδούβελη".
Σήμερα έχουμε τις επιστολές Τσαλακωτού.
Προοιωνίζουν άραγε την φυγή και τούτης της ορδής; 
Για νά 'ρθει η επόμενη που ήταν η προηγούμενη;

Σταματήστε να υποχωρείτε πιά, θλιβερά ποντίκια της κυβέρνησης.
Σταματήστε να ξευτιλίζετε πιά ένα ολόκληρο έθνος, έναν λαό, μιά χώρα.
Γιατί εμάς ξευτιλίζετε. Όχι τα μούτρα σας.  Εσείς έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως γεννηθήκατε ξευτιλισμένοι.
Σταματήστε να στέλνετε επιστολές υποταγής και δουλείας εκ μέρους ενός λαού.
Όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός ο λαός που σας φέρνει στην εξουσία, δεν είναι τόσο ξευτιλισμένος όπως εσείς.
Μη σκύβετε πιά άλλο. Έχει φανεί πιά η υφαλοτρυπίδα σας που χάσκει, βρωμεροί κίναιδοι της πολιτικής.
Ποντίκια και π@@στηδες μαζί.  Με όλη την αρνητικά φορτισμένη σημασία του όρου.
Κι αφήστε τις μ@λακίες περί  "ομοφοβίας" κλπ. Χρόνια και χρόνια ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι ζούσαν αρμονικά, ή έστω ανεκτικά μαζί, μέχρι που ήρθατε εσείς και μας δείξατε πώς είναι η π@υστιά και το να είσαι π@ύστης.

Ποντίκια ανθρώπινα, βρωμερά και τρομοκρατημένα, δεν τολμάτε ούτε μιά αλήθεια να αρθρώσετε.
Ζείτε μέσα στο ψέμα και την απάτη όπως τα πραγματικά ποντίκια στους οχετούς και στους υπονόμους.
Μην βλέπετε που σας ανέχεται ο κόσμος.
Είναι που τον έχετε τρομοκρατήσει.
Είναι που δεν βλέπει πόσο πιό τρομοκρατημένοι είσαστε εσείς.
Αν ο λαός αντιληφθεί πόσο ποντίκια είσαστε θα σας πατήσει, θα σας λιώσει.
Γι αυτό απ' τη μιά φοβερίζετε, βάζετε φόρους και πρόστιμα, ψηφίζετε νόμους άνομους κι απ' την άλλη στέλνετε επιστολές υποταγής να σώσετε το τομάρι σας.

Άθλια ποντίκια μέσα στην βρωμερή ποντικοφωλιά σας.
Άθλιοι μαγάρες του έθνους.
Βάζετε φωτιά στην χώρα και στον λαό και λέτε πως θα γλυτώσετε.
Επειδή στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες τα ποντίκια φεύγουν πρώτα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και να που η γελοιότητα είναι παγκόσμιο φαινόμενο και όχι δική μας αποκλειστικότητα.
Και να που ο Τρόμπας είναι ο κακός, και Ομπάμιας είναι ο καλός.

Μάλιστα.
Ομπάμιας που δεν άφησε χώρα χωρίς να την βομβαρδίσει.
Ομπάμιας που διάλυσε την Συρία και μας έστειλε τις "παράπλευρες απώλειες". 
Ομπάμιας που έκλεισε το Γκουαντάναμο όσο ο δικός μας πινόκιο έσκισε τα μνημόνια.

Πικροθρηνωδούν και αιματοστηθοδέρνονται οι απανταχού τις γής γυναικείες οργανώσεις για το κακό που τους βρήκε.
Εξελέγη ο Τρόμπας ο ανήθικος, ο γυναικάς, ο προσβλητικός.
Ενώ αν είχε εκλεγεί η Κερατού, (που όσο βομβάρδιζε ο άντρας της τον άμαχο πληθυσμό στο Βελιγράδι και εφεύρισκε τον όρο "παράπλευρες απώλειες"  για να δικαιολογήσει το έγκλημα του, αυτή ασχολιόταν με τον λεκέ της Μόνικας, σκυλιασμένη που ή ίδια δεν μπορούσε πιά να εμπνεύσει τέτοιους λεκέδες), τα ανά τον κόσμο γυναικεία κινήματα θα είχαν δικαιωθεί!

Ανάστατες οι ΗΠΑ και ο κόσμος, και το σύστημα να γελάει σαρδόνια κάτω απ' τα μουστάκια του.
Τους έδωσε έναν αποδιοπομπαίο τράγο τα "σα εκ των σων" του, διαλεκτό και αγαπημένο του παιδί, να άρει τις πομπές του συστήματος. 
Αν τα καταφέρει ο τράγος και επιβιώσει, το σύστημα θα έχει επιβιώσει χίλιες φορές.
Αν όχι, το σύστημα θα έχει νίψει τας χείρας του (στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και δεκάδων κρατών στον κόσμο).

Η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται να χάνει μιά μεγάλη ευκαιρία να τραυματίσει με την καθολική εξέγερσή της το τέρας της Παγκοσμιοποίησης
Δεν κοιτάει εκεί που πρέπει, δεν κοιτάει το ανήλιαγο δάσος της Νέας Τάξης, παρά κοιτάει το δάκτυλο που τις δείχνει το δέντρο.
Και διαδηλώνει και εξεγείρεται εναντίον του δέντρου.
Και θεοποιεί και θαυμάζει τα άλλα δέντρα που κάνουν το δάσος ανήλιαγο.
Λες κι άμα ρίξει αυτό το δέντρο θα χαθεί και το δάσος.

Η παγκόσμια βλακεία στα καλύτερά της.

Για μας τους υπόλοιπους όλα παν καλά.
Απ' το καλό στο καλύτερο:
Εκεί που είχαμε εναποθέσει τις όποιες ελπίδες μας στον σύντροφο Κιμ, βρήκαμε τώρα κι άλλο πουλέν, για την περίπτωση που ο μεγάλος ηγέτης κάνει πίσω:
Πάτα το Ντόναλντ, πάτα το!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κατά παραδοχή του ΔΝΤ η Ελλάδα θα χρειαστεί 21 χρόνια ώστε το επίπεδο ανεργίας της να φτάσει στα επίπεδα του 2008.
Προφανώς το ΔΝΤ έμμεσα ομολογεί την ευθύνη του για την καταστροφή της χώρας, προφανέστερα όμως ακόμα αυτό δεν το ενοχλεί καθόλου και απαιτεί την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού, προκειμένου να αποπληρωθεί με αίμα, σαν καλό και ευσυνείδητο πιόνι της Παγκοσμιοποίησης, των τραπεζών, του τεράστιου πλούτου.

Άσχετα με τις αιτιάσεις και τις ειρωνείες της κυβέρνησης σχετικά με παλαιότερες "πετυχημένες" προβλέψεις του ΔΝΤ, καθώς και σε ομολογημένη λάθος συνταγή με λάθος μαθηματικούς συντελεστές, τούτη τη φορά φαίνεται πως η πρόβλεψη είναι λογική και όχι μόνον αληθοφανής, αλλά και πολύ αισιόδοξη.

Είναι γνωστό πως για να ξαναχτίσει κανείς αυτό που γκρέμισε σε έναν "α" χρόνο, θα χρειαστεί υπερπολλαπλάσιο χρονικό διάστημα.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μιά ολόκληρη οικονομία μιάς χώρας, όπου έχουν καταστραφεί δομές, έχει ξεπουληθεί δημόσιος και ιδιωτικός παραγωγικός πλούτος, έχει μεταναστεύσει ένα κρισιμότατο κομμάτι νεανικού επιστημονικού και τεχνικού εργατικού δυναμικού και όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία κυνηγιέται απ' τις κυβερνητικές βδέλλες σαν εγκληματίας, αλλά και σαν ιδανικός αιμοδότης μέχρι θανάτου.

Για να ανακτηθούν αυτές οι 1,5 εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας μέσα σε 21 χρόνια, θα πρέπει να δημιουργούνται 72.000 καινούργιες θέσεις κάθε χρόνο, σταθερά και αδιάλειπτα.
Αστεία πράγματα.
Από πού θα δημιουργηθούν αυτές οι θέσεις
Απ' τις 300.000 επιχειρήσεις που έκλεισαν;
Απ' αυτές που μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό
Από ληστρικές "επενδύσεις" τύπου Fraport;
Από πού;

Το νούμερο 21 είναι εξαιρετικά αισιόδοξο.
Προϋποθέτει πως όλα θα πηγαίνουν τέλεια τα επόμενα 21 χρόνια συνεχώς.
Και εννοείται πως όταν λέμε "τέλεια" εννοούμε τέλεια για το ΔΝΤ και τους λοιπούς τοκογλύφους.
Πως θα υπάρχουν δηλαδή συνεχώς για τα επόμενα 21 τουλάχιστον χρόνια δωσιλογικές κυβερνήσεις προδοτών, που θα πετσοκόβουν χρόνο με τον χρόνο συντάξεις, θα καταστρέφουν Υγεία και Παιδεία, θα δημεύουν με διάφορα προσχήματα τις περιουσίες των πολιτών προκειμένου μετά να τις εκποιήσουν προς όφελος των  "εταίρων"-δανειστών-τοκογλύφων.
Αυτή είναι η μόνη συνταγή που ξέρουν για τα "πρωτογενή πλεονάσματα" που απαιτεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή  " Ένωση".

Κυρίως όμως προϋποθέτει πως θα υπάρχει τα επόμενα 21 χρόνια ένας λαός αποχαυνωμένος και παραδομένος στην ληστρική μανία της Νέας Τάξης, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας.
Ένας λαός που δεν θα αντιδράσει για τα επόμενα τουλάχιστον 21 χρόνια.
Αυτός είναι και ο πιό κρίσιμος και επίφοβος παράγοντας για το ΔΝΤ και λοιπούς ληστοσυμμορίτες: Ο λαός. Ο ανομολόγητος φόβος τους και ο κατ' εξοχήν εχθρός τους.

Και ο λαός είμαστε εμείς.
Εμείς απ' τους οποίους ήδη έκλεψαν 7 χρόνια ζωής και φιλοδοξούν να κλέψουν, να εξανδραποδίσουν άλλα τουλάχιστον 21 (Επίσημα. Χώρια τα 99 της παραχώρησης της εθνικής περιουσίας. Χώρια τα 60 ανεπισήμως ομολογηθέντα των επόμενων μνημονίων).

Ιδού η Ελλάδα, ιδού και το πήδημα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πιό μεστή πολιτική κουβέντα ακούστηκε μετά από πολύ καιρό χθες, και ήταν η εξής:
"Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν πέφτει από τα μέσα, πέφτει από τα έξω", υπονοώντας βεβαίως πως μόνο με μία επαναστατική διαδικασία -όποιου είδους- μπορεί να ανακοπεί η πορεία προς την καταστροφή, την πλήρη εξάρτηση και τον τελικό θρίαμβο της παγκοσμιοποίησης.

Πράγματι το σύστημα είναι τόσο ισχυρό εσωτερικά, που αν τυχόν κανείς προσπαθήσει μιμούμενος τις δικές του δομές και νόρμες να το αντιπαλέψει, έχει ηττηθεί εκ προοιμίου.
Γιατί το σύστημα έχει τέτοιους και τόσους μηχανισμούς που σε αφομοιώνουν σταδιακά μεν αλλά εντελώς, αν παραδεχτείς, αν δεχτείς να ακολουθήσεις έστω και έναν τρόπο του, μία δομή του, μία λειτουργία του.
Δεν παλεύεται λοιπόν "από τα μέσα", χρησιμοποιώντας τα μέσα του και τους "νόμους" του.
Μπορεί να πέσει μόνον απ' τα έξω, με διαδικασίες και τρόπους και συλλογικούς σχηματισμούς που προϋποθέτουν ρήξη, άρα επαναστατικούς.

Τώρα. Τα διάφορα εμπριμέ περί βίας και λοιπών εκφοβισμών είναι για τα πανηγύρια.
Η βία που ασκείται τώρα εν μέσω τάχα  "δημοκρατίας"  είναι πολλαπλάσια από όση θα αναγκαζόταν έστω να χρησιμοποιήσει μία λαϊκή επανάσταση (κάνοντας και χρήση του δικού τους επιχειρήματος "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς"), στο κάτω-κάτω για όφελος του λαού και όχι για όφελος των λίγων όπως γίνεται σήμερα.
Και όταν λέμε "βία" δεν εννοούμε οπωσδήποτε την σωματική, την φυσική βία.
Μπορούμε να εννοούμε την ψυχολογική, την ηθική εκείνη βία που θα εξαναγκάσει το σύστημα και τους τριακόσιους του να δράσουν ενάντια στην θέλησή τους, η οποία θέλησή τους βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το καλό του λαού, αλλά στρέφεται πάντα υπέρ του καλού των μεγάλων και πολυεθνικών επιχειρήσεων, των τραπεζών, του πλούτου, και του ίδιου του συστήματος.

Άλλωστε εξ ορισμού επανάσταση σημαίνη ρήξη.
Και η ρήξη είναι πάντοτε μία διαδικασία που απαιτεί μία βεβιασμένη επιτάχυνση κάποιας εξέλιξης που αργεί ή κωλυσιεργεί, είτε αυτή είναι το σπάσιμο του πάγου κάτω από το βάρος της πατούσας μας πριν αυτός λοιώσει -αν λοιώσει-, είτε το σπάσιμο ενός σαθρού και καταδυναστευτικού για τον λαό status quo.

Το καλό είναι πως η δική μας κοινωνία ψηφίζοντας πριν ενάμισυ χρόνο 62% "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα, στάθηκε έμμεσα αλλά σαφέστατα στο πλευρό της ρήξης.
Άσχετο του άν μετά από δύο μήνες  αισχρά και οικτρά προδομένη από τους τάχα ηγέτες εκείνου του ΟΧΙ, έχασε τον προσανατολισμό της και ψήφισε αλλ' αντ' άλλων.
Πιθανολουγούμε πως σήμερα, μετά από ενάμισυ ακόμη χρόνο αισχρής προδοσίας, το ποσοστό της κοινωνίας που στέκεται στο πλευρό μιάς ενδεχόμενης ρήξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο απο 62% (αν τολμήσει ποτέ το σύστημα να ξανακάνει δημοψήφισμα).

Με αυτή την έννοια η κουβέντα που ξεστόμισε χθες σε ιντερνετική τηλεοπτική της συνέντευξη η πρώην Πρόεδρος της Βουλής, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, πιάνει και απηχεί τον παλμό της κοινωνίας και αποτελεί ένα λιτό αλλά μεστό μανιφέστο αλλαγής πολιτικής πορείας που απαιτείται, για την αποκατάσταση του Συντάγματος, της δημοκρατίας, και της εθνικής κυριαρχίας.

Ας μην είμαστε στενόμυαλοι.
Όταν ο λόγος είναι σωστός και δεν προέρχεται από μνημονιακά-συστημικά χείλη, πρέπει να τον αποδεχόμαστε και να τον προωθούμε.
Το συμφέρον μας είναι κοινό.
Κοινές ας είναι κι οι ιδέες μας κι οι αγώνες μας!...

Πηγή "Ουδ"Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η ακραία επικοινωνιακή διαχείριση των διαπραγματεύσεων για τις βάσεις από τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, η πιθανότητα ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ακόμη και η κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας στα μέσα της δεκαετίας του 1980, περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στα 12 εκατομμύρια έγγραφα που αποχαρακτήρισε η CIA προκειμένου να δοθούν στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, στην πραγματικά τεράστια αυτή βάση δεδομένων περιλαμβάνονται αναλύσεις, γεγονότα και εκτιμήσεις από τη δεκαετία του 1940 έως και εκείνη του 1990. Σε κάποιες από αυτές οι εκτιμήσεις αποδείχθηκαν εκ των υστέρων σωστές, σε ορισμένες άλλες οι αναλυτές διαψεύσθηκαν από τα γεγονότα.

Ήδη από τη δεκαετία του ’50 οι Αμερικανοί φαίνεται να γνώριζαν πολύ καλά τις ευαισθησίες Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ είχαν χαρτογραφήσει μέχρι τελευταίας μονάδας τα στρατιωτικά δεδομένα στην Κύπρο. Η πολύ καλή εικόνα που είχαν για την κατάσταση της Κύπρου τούς προσέφερε και τη δυνατότητα να προβλέψουν εκείνο που επιβεβαιώθηκε το 1974, ότι, δηλαδή, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να προβάλει πραγματική αντίσταση σε πιθανή τουρκική εισβολή παρά μόνο γενικεύοντας τη σύγκρουση στον Έβρο και στο Αιγαίο. Παραμονές των Ιουλιανών του ’65, δεν είχαν αντιληφθεί ούτε τον σχεδιασμό που υπήρχε ούτε την πιθανότητα πτώσης της κυβέρνησης Παπανδρέου. Σε έγγραφα της δεκαετίας του 1970, μετά τον «Αττίλα» του 1974 και την κρίση του «Χόρα» το 1976, αλλά και της δεκαετίας του 1980, έπειτα από την αναζωπύρωση στο Αιγαίο λόγω της εξόδου του μετονομασμένου σε «Σισμίκ» ωκεανογραφικού σκάφους, η CIA προχωράει σε εκτεταμένες αναλύσεις για την πιθανότητα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ελληνοτουρκική σύγκρουση στο αρχιπέλαγος. Η κρίση του Ιανουαρίου 1996 στα Ιμια, η οποία απουσιάζει από τα δημοσιευμένα από τη CIA έγγραφα, είχε εν πολλοίς προβλεφθεί από τους Αμερικανούς. Ωστόσο, αυτή είναι μια διαφορετική ιστορία, για την οποία εξακολουθούν να υφίστανται πολλά ερωτήματα, που μένει ακόμη να απαντηθούν.

«Απόλυτο πλεονέκτημα Αγκύρας στην Κύπρο»

Στα αποχαρακτηρισμένα –και ως εκ τούτου ελεύθερα προς αποδέσμευση– έγγραφα της CIA, περιλαμβάνονται αρκετά που αφορούν το περιβάλλον στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας μετά την κρίση του Μαρτίου του 1987, η οποία έφερε τις δύο χώρες στο κατώφλι της πολεμικής σύγκρουσης στο Αιγαίο.

Σε αναφορά της 16ης Οκτωβρίου 1987, ο ταγματάρχης Χάρι Ντινέλα, αξιωματικός της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Αναλύσεων Απειλών (USAITAC), περιγράφει σε ένα λεπτομερές, μέχρι σήμερα απόρρητο έγγραφο, μια εικόνα σχεδόν απόλυτης στρατιωτικής ισορροπίας στο Αιγαίο και, παράλληλα, το απόλυτο πολιτικό και στρατιωτικό πλεονέκτημα της Αγκυρας στην Κύπρο. Στην περίπτωση Θράκης και Αιγαίου το έγγραφο τονίζει τα εξής πέντε σημεία:

Πρώτον, Σε περίπτωση σύγκρουσης στη Θράκη, οι απώλειες σε προσωπικό και εξοπλισμούς θα είναι ιδιαίτερα υψηλές, δίχως αυτό να εξασφαλίζει κάποιο ουσιαστικό πλεονέκτημα ή εδαφικό κέρδος.

Δεύτερον, ανάλογες υψηλές απώλειες αναμένεται να υπάρξουν και σε περίπτωση εισβολής της Τουρκίας στα έξι μεγαλύτερα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, τα οποία, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, η Ελλάδα θα κατορθώσει να υπερασπιστεί επιτυχώς.

Τρίτον, ίσως η Τουρκία κατορθώσει να καταλάβει κάποιο από τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου, με πλέον βασικό ενδεχόμενο το Καστελλόριζο.

Τέταρτον, στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας στον αέρα και στη θάλασσα, κάτι που σύμφωνα με τον αναλυτή αιτιολογεί την ελληνική επίδειξη πυγμής (ο αναλυτής πάντως χρησιμοποιεί τη λέξη «bravado» που παραπέμπει σε λιγότερο ευπρεπείς όρους όπως «τσαμπουκάς» ή «νταηλίκι») στην κρίση του Μαρτίου 1987.

Πέμπτον, καμία πλευρά δεν θέλει ελληνοτουρκικό πόλεμο. Και τονίζεται ότι: «Ωστόσο, η Ελλάδα, όπως φάνηκε τον Μάρτιο του 1987, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να υποχωρήσει από μια κατάσταση πιθανής σύγκρουσης –ιδιαίτερα στο Αιγαίο– απ’ όσο σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο παρελθόν».

Στην Κύπρο

Για την περίπτωση ενός πιθανού μετώπου στην Κύπρο σημειώνονται τα εξής:

Πρώτον, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί τη «Νότια Κύπρο» αν σημειωθεί μια αποφασιστική τουρκική επίθεση, εκτός αν ανοίξει μέτωπα στη Θράκη και στο Αιγαίο.

Δεύτερον, σε περίπτωση πολέμου στην Κύπρο, οι απώλειες και στις δύο πλευρές, κυρίως όμως στο νότιο τμήμα του νησιού θα είναι υψηλές σε στρατό και πολίτες, ενώ θα χαθούν και περιουσίες. Στο τέλος, «η Τουρκία θα υπερισχύσει».

Τρίτον, ελληνοτουρκική σύγκρουση στο Αιγαίο θα οδηγήσει πιθανότατα σε προώθηση των Τούρκων στην Κύπρο, ιδιαίτερα αν η Τουρκία υποστεί βαριές απώλειες στο Αρχιπέλαγος.

Τέταρτον, το επίπεδο των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο αποτελεί έναν παράγοντα που καθιστά την Αθήνα πιο μετριοπαθή έναντι μιας πιθανής ελληνοτουρκικής σύγκρουσης στο Αιγαίο.

Ο στρατιωτικός αναλυτής καταλήγει, ωστόσο, ότι η υπάρχουσα στρατιωτική ισορροπία θα ανατραπεί «την επόμενη δεκαετία υπέρ της Τουρκίας», καθώς η Ελλάδα «δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει» τον εξοπλιστικό αγώνα μακροπρόθεσμα.

Ως προς την ισορροπία δυνάμεων, οι Αμερικανοί εκείνη την εποχή εκτιμούν, μεταξύ άλλων, ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Τουρκία «θα έχει διπλάσια ή και περισσότερα» F-16 από την Ελλάδα, ενώ «ταυτόχρονα, εκσυγχρονίζει τον στόλο με νέα πλοία». Ο ταγματάρχης καταλήγει λέγοντας ότι, υπό τις συνθήκες του 1987, η Ελλάδα είναι πολύ πιθανότερο να είναι η πλευρά που θα ξεκινήσει εχθροπραξίες. Σημειώνει, ωστόσο, ότι όσο η Τουρκία «δυναμώνει την επόμενη δεκαετία, η πιθανότητα της Ελλάδας να ξεκινήσει εχθροπραξίες πιθανότατα θα μειωθεί».

Η κατάσταση που οδήγησε στην κρίση του Μαρτίου 1987 παρατηρούνταν με ανησυχία από τη CIA, αρκετά χρόνια νωρίτερα. Σε έγγραφο με τίτλο «Οι επιδεινούμενες ελληνοτουρκικές σχέσεις» και ημερομηνία 8 Μαρτίου 1985, τονίζεται, μεταξύ άλλων, ότι τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η Αθήνα και η Άγκυρα κατόρθωσαν να αποφύγουν «κλιμάκωση εχθροπραξιών σε ένα περιστατικό, όπου ένας μικρός αριθμός Τούρκων στρατιωτικών υποτίθεται ότι πέρασε τα σύνορα στη Θράκη και άνοιξε πυρ ως απάντηση σε λεκτικές προκλήσεις από μια ελληνική περίπολο».

Οι ΗΠΑ εξέταζαν εναλλακτικές εγκαταστάσεις για τις βάσεις

Ίσως η πλέον ενδεικτική επίδειξη πυγμής, με χαρακτηριστικά ακραίου επικοινωνιακού και πολιτικού εντυπωσιασμού, του Ανδρέα Παπανδρέου της πρώτης περιόδου, ήταν η διαχείριση των διαπραγματεύσεων για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Σε έγγραφό του της 10ης Μαΐου 1983, ο Μίλτον Κόβνερ, υπεύθυνος της Υπηρεσίας για τη Δυτική Ευρώπη, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι πρώιμες ενδείξεις πως οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο «εναλλακτικών εγκαταστάσεων» εκτός Ελλάδας, «ιδιαίτερα στην Τουρκία, απλώς θα οδηγούσε στην επιδείνωση της κατάσταση και θα προσέθετε περισσότερη υποστήριξη στην κυβέρνηση στην υποτιθέμενη υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων». Ο Κόβνερ είχε εκτιμήσει ότι αν οι Αμερικανοί δεν υποχωρήσουν από κάποιες συγκεκριμένες θέσεις (στο έγγραφο παραλείπονται αρκετές παράγραφοι οι οποίες πιθανότατα περιγράφουν τη φύση και τις δυνατότητες των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων), τότε ο Παπανδρέου θα είχε μια σειρά από επιλογές, ανάμεσα στις οποίες να καταφύγει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή «και να ζητήσει Εθνικό Δημοψήφισμα για το θέμα, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του θα συναινέσει στη λαϊκή βούληση».

Σε άλλο σημείωμα με τίτλο «Ο Παπανδρέου και ο στρατός» (Απρίλιος του 1983), αναφέρεται ότι η εκλογή του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ στην πρωθυπουργία αντιμετωπιζόταν από το σώμα των αξιωματικών «με βαθιά ανησυχία» – κάτι το οποίο γνώριζε καλά ο νέος πρωθυπουργός. Ωστόσο, όπως κρίνουν οι συντάκτες, στον πρώτο ενάμιση χρόνο της θητείας του, είχε πείσει την πλειοψηφία των στρατιωτικών ότι δεν θα ήταν απαραίτητη η περαιτέρω ανάμειξή τους στην πολιτική για τη διασφάλιση της παραμονής της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο. Μεταξύ άλλων, σημειώνεται, το πέτυχε αυτό διατηρώντας σε υψηλά επίπεδα τις αμυντικές δαπάνες και παρέχοντας αυξήσεις στους εν ενεργεία στρατιωτικούς. Επιπλέον όμως, αναγνωρίζεται στο σημείωμα ότι η σκληρή στάση του Παπανδρέου στο θέμα του ΝΑΤΟ και των βάσεων απολαμβάνει τη στήριξη του στρατού, που είναι «πάνω από όλα σθεναρά εθνικιστικός» στην πολιτική του κοσμοθεωρία. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξελίσσεται σταδιακά «στην κατεύθυνση της νόρμας που επικρατεί στη Δυτική Ευρώπη», κάτι που «θα είναι η καλύτερη εγγύηση» κατά της επανάληψης των στρατιωτικών επεμβάσεων του παρελθόντος. Οι δυσκολίες των Αμερικανών να συνεννοηθούν με την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ορατές και σε σημείωμα του Ιανουαρίου του 1984. Τότε, έπειτα από συνάντησή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα αναφέρει ότι η υπόθεση των συνομιλιών για τo Σύμφωνο Αμυντικής και Οικονομικής Συνεργασίας (ακρωνύμιο DECA) αντιμετωπιζόταν, «τουλάχιστον στο επίπεδο του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Καψή», ως μία «συγκρουσιακή διαπραγμάτευση». Σημειώνει, ως ενδεικτική, τη μη συνεργάσιμη στάση του Ελληνα υπουργού, την απαίτησή του να αποχωρήσουν από την Ελλάδα δύο Αμερικανοί στρατιώτες που κατηγορούνταν ότι φωτογράφιζαν παράνομα στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Το καθεστώς Καντάφι

Στα έγγραφα της CIA υπάρχουν αναφορές και στις σχέσεις που είχε το καθεστώς του τότε προέδρου της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι τόσο με την Αθήνα, όσο και με την Άγκυρα σε στρατιωτικό επίπεδο. «Οι Ελληνες», αναφέρεται σε έγγραφο της 20ής Δεκεμβρίου 1984, «επιζητούν την κεφαλαιοποίηση των υποτιθέμενων συμπαθειών μεταξύ της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στην Αθήνα και του ριζοσπαστικού λιβυκού καθεστώτος, ενώ οι Τούρκοι προσβλέπουν στην ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά που μοιράζονται με τη Λιβύη». Στο έγγραφο τονίζεται ότι ο Καντάφι είχε εκδηλώσει την πρόθεση να μεσολαβήσει μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων, ωστόσο «καμία από τις δύο πλευρές δεν πήρε σοβαρά την προσφορά του».

Το πλέον πρόσφατο έγγραφο που αφορά την Ελλάδα, έχει ημερομηνία 30 Ιουνίου 1994 και αφορά την ένταση μεταξύ Αθηνών και Τιράνων για την Ελληνική Εθνική Μειονότητα στη νότια Αλβανία. Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου σημειώματος εξέφραζε φόβο ότι «μια διμερής κρίση στο μειονοτικό θέμα, που θα οδηγούσε σε ελληνικά αντίποινα, θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη φιλοαμερικανική κυβέρνηση (σ.σ. των Τιράνων) προς όφελος των πρώην κομμουνιστών και να έχουν περιφερειακές επιπτώσεις».

Αποθάρρυνση των επενδύσεων

Η οικονομική πολιτική της πρώτης κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν μία ακόμη από τις ανησυχίες των Αμερικανών. Σε σημείωμα του Μαρτίου 1983, οι συντάκτες τονίζουν ότι ο Παπανδρέου έχει «αποθαρρύνει τις επενδύσεις», καθώς έχει «αποξενώσει τους επιχειρηματίες» με αυξήσεις φόρων και μισθών, πολιτικές ελέγχου των τιμών και απειλές κρατικοποιήσεων. Παρότι επικριτικοί απέναντι στις επιλογές της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, αναγνωρίζουν ότι μέρος των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας οφείλεται στη διεθνή κρίση και ότι η Ν.Δ. παρέδωσε καμένη γη στα δημόσια οικονομικά (αναφέρουν ενδεικτικά ότι οι προεκλογικές παροχές του 1981 οδήγησαν το έλλειμμα στο 17,4% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος). Το σημείωμα στέκεται στον διορισμό του Γεράσιμου Αρσένη ως υπουργού Εθνικής Οικονομίας χωρίς να απολέσει τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ αναφέρει ότι ο προϋπολογισμός για το 1982 περιλάμβανε αύξηση των δημοσίων δαπανών κατά 34% και ότι η κυβέρνηση αύξησε τον κατώτατο μισθό κατά 35%.

Στο ίδιο σημείωμα του Μαρτίου 1983, γίνεται αναφορά σε υποθέσεις που ακόμη ταλαιπωρούν το ελληνικό Δημόσιο, όπως η κρατικοποίηση της Λάρκο, αλλά και στην πετρελαϊκή εταιρεία Esso Pappas, τη «μεγαλύτερη αμερικανική επένδυση στις ΗΠΑ». Η εξαγορά της, αναφέρουν οι συντάκτες, παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως κίνηση κατά των πολυεθνικών, αλλά «η εταιρεία ήταν που έβαλε μπρος την πώληση». Σημειώνουν ότι είναι «ολοένα και πιο απίθανο» ο Παπανδρέου να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για αποχώρηση από την ΕΟΚ ή δημοψήφισμα, καθώς συνειδητοποιεί τη συνεισφορά των κοινοτικών πόρων στη μείωση των δίδυμων ελλειμμάτων (το δημοσιονομικό και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών). Και αναδεικνύουν μια «δυσάρεστη έκπληξη»: το ισοζύγιο εμπορίου ειδών τροφής με τους εννέα εταίρους στην ΕΟΚ, που ήταν πλεονασματικό πριν από την ένταξη της Ελλάδας, έχει μεταβληθεί πλέον σε ελλειμματικό.

Η «αστοχία» για την περίοδο των Ιουλιανών

Σε δεκασέλιδη έκθεση του Μαρτίου του 1965, τέσσερις μήνες πριν από τα Ιουλιανά, η CIA αποτιμά το πρώτο έτος της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, κρίνοντας ότι πιθανότατα ο «Γέρος της Δημοκρατίας» θα αντιμετωπίσει έναν μάλλον... ομαλό κυβερνητικό βίο. Οι συντάκτες ξεκινούν περιγράφοντας τη χαλάρωση των καταπιεστικών μέτρων της μετεμφυλιακής περιόδου κατά των Αριστερών. Μεταξύ άλλων, αναφέρουν την απελευθέρωση «πολιτικών» κρατουμένων που είχαν φυλακιστεί για εγκλήματα που διέπραξαν στις μέρες του Εμφυλίου. Τα εισαγωγικά τα τοποθετούν οι ίδιοι οι αναλυτές της μυστικής υπηρεσίας – και τα χρησιμοποιούν επίσης για τη φράση «πορείες ειρήνης», σημειώνοντας ότι ο Παπανδρέου τις επέτρεπε, ενώ ο Καραμανλής ποτέ δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Η έκθεση χαρακτηρίζει «πρωταρχικό συστατικό στοιχείο της αστάθειας» της κυβέρνησης της Eνωσης Κέντρου, το ζήτημα της διαδοχής του 77χρονου πρωθυπουργού. Οι αναλυτές περιγράφουν τους δύο επικρατέστερους δελφίνους: τον γιο του πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Στον Παπανδρέου, που βρίσκεται εκτός κυβέρνησης την περίοδο εκείνη, αποδίδεται η μομφή ότι «ασκεί αριστερή επιρροή» στην εξωτερική πολιτική και ότι «δεν έχει διαψεύσει» ρεπορτάζ που ρίχνουν την ευθύνη στην Ουάσιγκτον για την αποπομπή του από το υπουργικό συμβούλιο. Αναφέρονται, επίσης, φήμες ότι πρόκειται να ηγηθεί νέου σχηματισμού στα αριστερά της Ενωσης Κέντρου, που θα περιλαμβάνει στελέχη της ΕΔΑ (την οποία χαρακτηρίζουν «κόμμα-βιτρίνα» του ΚΚΕ).

Ο Μητσοτάκης –υπουργός Οικονομικών τότε– χαρακτηρίζεται «ικανός και δυναμικός», ενώ τονίζεται ότι «έχει δείξει αφοσίωση» στον Γ. Παπανδρέου. Οι συντάκτες σημειώνουν ωστόσο ότι είναι άγνωστο το μέγεθος της πολιτικής του επιρροής εκτός Κρήτης. Η έκθεση δεν αποδεικνύεται ιδιαίτερα διορατική όσον αφορά τη θύελλα που ερχόταν. Οι σχέσεις του πρωθυπουργού με το παλάτι χαρακτηρίζονται καλές. Ο νέος βασιλιάς «δεν είναι ευτυχής» με κάποιες από τις πολιτικές του Παπανδρέου, αναφέρεται, αλλά η δημοτικότητα του πρωθυπουργού είναι «αρκετή για να αποθαρρύνει το παλάτι από κάποια κίνηση αντικατάστασής του». Οσο για τον στρατό, αναφέρεται ότι οι φήμες περί πραξικοπήματος, «που κυκλοφορούσαν ευρέως πριν από την ανάληψη της εξουσίας από την Ενωση Κέντρου, έχουν εξαφανιστεί τους τελευταίους μήνες».

Στα ενδιαφέροντα έγγραφα περιλαμβάνεται και μια εκτενής έκθεση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ημερομηνία λίγες ημέρες πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου (3 Απριλίου 1967), όπου παρουσιάζονται στατιστικά στοιχεία, τα οποία αναδεικνύουν το χάσμα που έκτοτε έχει προκύψει μεταξύ των δύο χωρών. Με βάση στοιχεία του 1966 οι πληθυσμοί σε Ελλάδα και Τουρκία είναι 8,6 και 33,1 εκατομμύρια αντιστοίχως, ενώ ως ικανοί προς στράτευση κρίνονται τα 1,6 εκατ. ανδρών στην πρώτη περίπτωση και τα 3,6 εκατ. στη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ελλάδας αγγίζει τα 6 δισ. δολάρια και της Τουρκίας τα 7,5 και ο στρατιωτικός προϋπολογισμός είναι 240 εκατ. και 365 εκατ. δολάρια αντιστοίχως.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Υπήρχαν παλιότερα (πριν γεννηθούν τα παιδιά μας) κάποιες εποχές που οι υπουργοί έκαναν πολύ σπάνια δηλώσεις,  και όταν τις έκαναν αυτές είχαν αξία συμβολαίου. 
Αν τύχαινε σε βάθος χρόνου κάποια να διαψευστεί οικτρά, ήταν θέμα ωρών προτού τους
αποπέμψει ο πρωθυπουργός, αν δεν προλάβαιναν στο μεταξύ να παραιτηθούν από μόνοι τους.

Σήμερα βγαίνει ο κάθε τυχαίος υπουργός "Μεταναστευτικής Πολιτικής", και ο κάθε τυχαιότερος υπουργός Οικονομικών, και αφού αμολύσει την παπάρα του, αν δεν διαψευστεί το επόμενο δεκάλεπτο και διαψευστεί φερ' ειπείν σε 24 ώρες, θεωρεί τον εαυτό του δικαιωμένο και πως καμία ανάγκη αιτιολόγησης της παπάρας του έχει.
Κι έτσι καταντούν θλιβερά ανθρωπάρια, ατιμάζοντας τον τυχόντα (σπάνια) "πρότερον έντιμον βίον" τους, αφού στο μόνο που ελπίζουν είναι να περάσει κάποιος εύλογος χρόνος πριν αποκαλυφθεί το ψέμα τους, ώστε κάποιος άλλος συνάδελφός τους υπουργός να έχει στο μεταξύ μονοπωλήσει την επικαιρότητα με κάποια άλλη φρέσκια παπάρα. 
Και πάει λέγοντας.

Είναι τόσο βαθιά ανήθικη η πολιτική σήμερα, και τόσο βαθιά διηθημένη η κοινωνία απ' το ψέμα και τους ψεύτες, που έχει αποστραγγιστεί κάθε υποψία και κάθε διάθεση αντίδρασης.
Είναι τόσο θολά τα νερά της απατεωνιάς των πολιτικών του σήμερα, που ο πολίτης χάνει τον προσανατολισμό του και πνίγεται μέσα στον βούρκο της κοινοβουλευτικής κοπριάς.

Προσπαθώντας π.χ. να αποκωδικοποιήσει (ο πολίτης) τον λόγο που η "αξιολόγηση" που θα έκλεινε τον Οκτώβριο, "έκλεισε" τελικά πριν τα Χριστούγεννα, μένοντας όμως ανοικτή ώστε να ξανακλείσει μέσα στον Ιανουάριο προς τα τέλη Μαρτίου, χάνει την ουσία της υπόθεσης που είναι: "και λοιπόν";
Τί θ' αλλάξει δηλαδή με το κλείσιμο της "αξιολόγησης", πέραν του ότι η κυβέρνηση της μαριονέτας θα αισθανθεί λίγο πιό ασφαλής στην καρέκλα της, αφού θα έχει αποδείξει στους τοκογλύφους πόσο πιστό δουλάκι είναι;
Και ακόμη σπουδαιότερο: Τί θά 'χει ακόμη, στα κρυφά, φορτώσει στις πλάτες αυτού του λαού, σαν αντίβαρο αυτής τής λίγης σιγουριάς;

Ναι κύριε υπουργέ της "Μεταναστευτικής Πολιτικής"  (άραγε ποιάς μετανάστευσης; αυτής που μας φόρτωσαν οι "εταίροι" σας, ή αυτή η αιμορραγική των παιδιών μας που μεταναστεύουν;): είσαι ένας τυχαίος.
Ένας απολύτως τυχαίος.
Και είναι απολύτως αδιάφορο αν -κατά μερικούς- ο πρότερος βίος σου ήταν σοβαρός και έντιμος.
Αυτό ίσως να ίσχυε πριν αναλάβεις θέση ευθύνης ως υπουργός μιάς -οποιασδήποτε- κυβέρνησης, ώστε να αποδειχτεί πόσο ελεεινός ψεύτης και παπάρας είσαι.
Και αυτό ισχύει για όλους, ΟΛΟΥΣ, τους συναδέλφους σου υπουργούς αυτής της ελεεινής κυβέρνησης, καθώς και για όλους τους πολιτικούς απατεώνες που διατέλεσαν υπουργοί τα χρόνια των μνημονίων.

Είσαστε απολύτως ψεύτες και πολιτικοί απατεώνες και το μόνο που σας κρατάει είναι η προηγούμενη τριαντάχρονη προετοιμασία της κοινωνίας που έγινε απ΄το πολιτικά εγκληματικό ΠαΣοΚ, ώστε να ανέχεται και να θεωρεί φυσιολογικό το ψεύδος, την λαμογιά, την αρπαχτή.
Αν δεν είχε προηγηθεί η λαίλαπα του ΠαΣοΚ, η ράχη και η αξιοπρέπεια της κοινωνίας δεν θα άντεχε τέτοια μνημόνια με τέτοιους πολιτικούς.
Θα σας είχε πετάξει όλους στα γαλανά νερά του Αιγαίου και θα είσασταν όλοι μιά κακή ανάμνηση.

Εσείς συνεχίστε.
Εμείς θα ψάξουμε να ξαναβρούμε την ορατότητά μας, μέσα στον βούρκο που μας έχετε παρασύρει.
Και τα δικά μας στερνά ας ελπίσουμε να τιμήσουν τα δικά μας τα πρώτα.
Όχι να τα ατιμάσουν, όπως τα δικά σας!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ήρθε η Αριάδνη, έφυγε, ήρθε τώρα και ο Βίκτωρ.
Αν περάσει και κανά σύστημα χαμηλού βαρομετρικού στα γρήγορα θα το βγάλουμε Αμπέμπε Μπεκίλα.

Όλα τα είχαμε, αυτές οι αμερικανιές μας έλειπαν.
Δίνουμε τώρα ονόματα και στα βαρομετρικά χαμηλά.  Μάλιστα.  Ονόματα. Μη τα μπερδέψουμε.
Μη δούμε να κάνουν μ@λακία πέρα απ' τον ωκεανό, αμέσως να την αντιγράψουμε.
Παλιά δίναμε ονόματα μόνο στους "μικρούς μας φίλους". Οι άντρες μόνον. Καταλαβαίνετε. Άλλος τον έλεγε Γιώργο, άλλος Μάκη, άλλος Μήτσο, και πάει λέγοντας.
Ε, τώρα πώς θα δείξουμε ότι είμαστε  "πολιτισμένοι" , παγκοσμιοποιημένοι ρε παιδί μου, του συρμού, avant garde μη χ@σω; Ονοματοδοτούμε και τις θύελλες.

Στα μνημόνια δώσατε ονόματα ρε λιγούρηδες;
Υπάρχει μεγαλύτερη λαίλαπα απ' τα μνημόνια
Αβάφτιστα θα τα αφήσουμε;  Τί είναι;  Αγνώστου πατρός;
Να βγάλουμε το πρώτο "Ηλίθιο" , το δεύτερο "Τσολάκογλου", και το τρίτο το αριστερότερο "Πηλιογούση".
Έτσι.  Για να θυμόμαστε και σε ποιούς τα χρωστάμε.

Άκου ονόματα στα βαρομετρικά!
Αλλά έτσι είναι ο έλληνας. Θέλει να αισθάνεται πολίτης του κόσμου. Αμερικανάκι.
Μη του κόψεις τα ονόματα στους κ@λόκαιρους, τον πέθανες.
Αυτό, και το σκί.
Διότι είναι γνωστό παγκοσμίως πως ο έλληνας χωρίς σκι δεν κάνει.
Έτσι γεννιέται ρε παιδί μου. Μ' ένα ζευγάρι πέδιλα στα πόδια. Και ξαμολιέται. Και δώστου Παρνασσούς κι Αράχωβες, και Τρία-Πέντε Πηγάδια, και Καϊμακτσαλάν και Καλάβρυτα.

Δεν πα' να ψωμολυσσάει ο κόσμος απ' τα μνημόνια. Δεν πα' να μη μπορεί να πληρώσει 20 λίτρα πετρέλαιο για τον καυστήρα; Ο έλληνας-σκιέρ είναι large και αβέρτος.
Φακές θα φάει όλη τη βδομάδα, χόρτα θα βοσκήσει, αλλά λεφτά για Σαββατοκύριακο στον Παρνασσό θα βρει.
Και σιγά τα λεφτά!
Βενζίνες, φαγητά, διόδια, καφέδες, λιφτ, μιφτ, νιχτ, κανα σουβενίρ, δυό ποτά, μία "μούρη" και διανυκτέρευση πεντ' έξη κατοστάρικα.  
Μιάμιση σύνταξη. Τζάμπα.

Ρε μνημόνια!
Και βρωμόκαιρους!
Για πάντα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


16 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Περιφέρουν τα τομάρια τους από κόμμα σε κόμμα και από απόκομμα σε πολιτικό σχηματισμό, τρέχουν ξοπίσω τους οι ψωραλέοι κοπρίτες του δημοσιογραφικού κόσμου, μας "ενημερώνουν" εκτάκτως και συνεχώς τα συστημικά ΜΜΕ για τις αναίσχυντες μπαλαφάρες τους "για την δημοκρατία" και "για τον λαό".
Ένα γαϊτανάκι αποδόμησης και του τελευταίου ίχνους της λαϊκής αξιοπρέπειας, μέσω της αναστήλωσης των πολιτικών σκουληκιών.

Χ@σμένη την έχουν την δημοκρατία και τον λαό.
Ψάχνουν μόνον τρόπο να μπουν ή να παραμείνουν στην Βουλή για να είναι καλυμμένοι από την βουλευτική ασυλία, "δια παν ενδεχόμενον".
Διότι το παιχνίδι έχει αγριέψει, η δολοφονική μανία των δωσιλόγων το ίδιο και αυτοί δεν μπορούν να προβλέψουν αν ο λαϊκός ουρανός θα παραμείνει αίθριος ή θα ξεσπάσει απροειδοποίητα η καταιγίδα.

Η κινητικότητα αυτή των τομαριών, έχει να κάνει ευθέως με την απίστευτη ηλιθιότητα του ελληνικού λαού.
Άνθρωποι που δεν θά 'πρεπε να υπάρχουν εντός της ελληνικής επικράτειας, ή θάπρεπε να είναι μέσα στα σίδερα, κυκλοφορούν ακόμα θρασύτατοι, με ύφος, χωρίς ήθος, χωρίς τσίπα, πέτσα και αξιοπρέπεια.
Ε, και; Τρέχουν από πίσω τους οι λιγδιασμένοι τυφλοπόντικες των ΜΜΕ; Γίνονται συζήτηση και καυγάς στα καφενεία; Απασχολούν την κοινωνία ενώ θάπρεπε να απασχολούν μόνο το σκοινί απ' τις κρεμάλες τους; Ο στόχος επετεύχθη! Είναι και πάλι in!  Είναι μέσα στα πράγματα και συμμετέχουν στις εξελίξεις!

Αυτή είναι μία από τις χειρότερες "παράπλευρες απώλειες" της "αριστερής" πολιτικής, που από "νέο" έγινε παλιό πριν προλάβει να παλιώσει.
Σου λένε οι νεοδωσίλογοι: " Τί μας νοιάζει εμάς που είμαστε το νέο "παλιό", αν μετά από μας ξανάρθει το παλιότερο "παλιό"; "
Και έτσι όταν το "νέο" γίνεται παλιό, το παλαιότερο παλιό δικαιώνεται για να ζητήσει μιά δεύτερη ευκαιρία ύπαρξης και καταστροφής.

Mind the gap, προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας, μας λένε στο μετρό.
Gap-κενό.  Όχι ΓΑΠ-άδειο.
Για τον ΓΑΠ η προειδοποίηση θά 'πρεπε να είναι: "Προσοχή στο κενό μεταξύ μυαλού και αποβλάκωσης".
Της δικής μας αποβλάκωσης.
Αυτής που θα οδηγήσει πολλούς από μας να θεωρήσουμε (ξανά) σωτήρες τα αποβράσματα, αξιόπιστους τους λωποδύτες και τους εγκληματίες, πολιτικούς τους προδότες.

Προσοχή στο κενό.
Εμείς το ανοίγουμε!
Κι εμείς το διατηρούμε ανοικτό!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2017


Γράφει ο Τάσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος
Mοιάζει η «κρίση» αυτή τη φορά να μην είναι περιπτωτική και περιστασιακή, πολλά, πάμπολλα σημάδια μαρτυρούν μάλλον μιαν ακατάσχετη δυναμική ιστορικού τέλους του Eλληνισμού.
Χρήστος Γιανναράς
Την ειμαρμένην ουδ’αν είς εκφύγοι
Πλάτων
Η μεταπολιτευτική μας πολιτειακή & πολιτική παρωδία, την οποία επιμένουμε να αποκαλούμε «δημοκρατία» σε πείσμα συσσωρευμένων και συνεχώς αυξανόμενων αποδείξεων περί του αντιθέτου(1), αντιμετωπίζει ασφυκτικές «προκλήσεις»• όπως προσφάτως το έθεσε και σοφός δάσκαλος: «Στην ελλαδική κοινωνία τίποτε δεν καινουργείται με το πέρασμα του χρόνου. H απροκατάληπτη, στοιχειωδώς ρεαλιστική σκέψη αποκλείει και την ελπίδα.»

Στο πολιτικό-κοινωνικό μας σύστημα, που εναγκαλίζεται και ορίζεται μόνο από «δίκια» του δημοσίου και ποτέ τις υποχρεώσεις αυτού προς τον λαουτζίκο, το θέμα της τρομοκρατίας φαντάζει ως απλώς μια ακόμη αδιέξοδος «πρόκληση». Η διαβόητη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» συνδέεται πλέον με μια κοινωνία όπου έχει θεσμοθετηθεί προ πολλού η σιωπή ως το μοναδικό «εργαλείο» αντιμετώπισης των ογκούμενων προβλημάτων. Επικίνδυνες αν όχι εκρηκτικές καθημερινές εξελίξεις, τόσο στα κατ’ ευφημισμόν πλέον «εθνικά θέματα» όσο και στην πραγματικότητα της «καθημερινότητας» και της φθαρμένης και χρεοκοπημένης πολιτικής, εμφανίζονται και περνούν «στο ντούκου» ως λέγει και ο σοφός μας λαός.

Στο ελληνικό αυτό Grand-Guignol η τρομοκρατία παίζει κεντρικό ρόλο. Δεν υπόκειται φυσικά σε κοινωνικές προτεραιότητες, ούτε επηρεάζεται από την κουραστική και μονότονη επανάληψη δημόσιων διαγγελμάτων «αποφασιστικότητας» εκ μέρους των πολιτικών μας (αυτοαποκαλουμένων) ηγετών(2) τα οποία δεν επιβεβαιώνουν τίποτε άλλο παρά την ύπαρξη του αδιεξόδου και την απόλυτη αδυναμία της πολιτείας να εφαρμόσει τους νόμους, να προφυλάξει την κοινωνία από τις βιαιότητες των πνευματικά ημιπληγικών βαρβάρων και τους ένοπλους και βομβιστικούς εκβιασμούς τους, και να επιβάλει την στοιχειώδη τάξη όπως σε άλλες λειτουργούσες χώρες.

Η δολοφονία του Στίβεν Σόντερς έδωσε αφορμή για την επέμβαση της Σκότλαντ Γιαρντ η οποία συνέβαλε δραστικά στην σύλληψη των μελών της "17 Νοέμβρη"

Από την πρώτη στυγερή δολοφονία των papier-mâché «επαναστατών» της 17Ν το 1974 μέχρι σήμερα λίγα έχουν αλλάξει. Με την βοήθεια όμως πολλών, που βεβαίως «σκίζουν τις ρόμπες» τους ισχυριζόμενοι ότι απορρίπτουν το «απελευθερωτικό» έγκλημα και την ανθρωποκτονία «απ’ όπου κι αν προέρχονται»• και που ωρύονται καθημερινά επιμένοντας στην απαίτηση της «διαχείρισης φαινομένων πολιτικής βίας» με απόλυτη τήρηση της «νομιμότητας» (η οποία μεταφράζεται σε πλήρη αδράνεια) αντί για την απλούστερη και αποτελεσματική εφαρμογή κατά γράμμα του νόμου με καταδιωκτικές και κατασταλτικές τακτικές, καταλήγουμε στην παρούσα κατάσταση της επικίνδυνης πολιτικό-υπνικής άπνοιας και άρνησης των πραγματικών διαστάσεων του προβλήματος.

Η σύλληψη π.χ. προ ημερών κακοποιού «μαχήτριας πόλης» δικαίως θεωρήθηκε επιτυχία, πλην όμως το τι επακολούθησε έδειξε γλαφυρότατα το άσφαιρο της γενικότερης «αντιτρομοκρατικής» πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και την εξάρτηση της παρούσης κυβερνήσεως από (επιεικώς) ιδεολογικούς παλιμπαιδισμούς και ανόητες δικαιολογίες στην υποτίθεται προσπάθεια να παταχθεί το τρομοκρατικό έγκλημα.

Παρερχόμενοι προς στιγμήν τους ανάπηρους λεονταρισμούς του τύπου «Η αριστερά είναι η κύρια δύναμη απέναντι στην τρομοκρατία», κρίνουμε αυτή την στιγμή με βάση την δεδομένη πια «κουλτούρα ανοχής» των «αρχών» μπροστά στους κατά καιρούς συλλαμβανόμενους «μαχητές» και στα διάφορα «δίκια» τους που μεταβάλλονται εύκολα σε μέσα γελιοποίησης των «θεσμών» και των εκπροσώπων τους.

Εντός ωρών από την σύλληψη της «μαχήτριας» π.χ. τόσο αυτή όσο και ο καταδικασμένος και έγκλειστος «σύντροφος» της πέρασαν στην αντεπίθεση με ανακοινώσεις, αναρτήσεις, απεργίες «πείνας και δίψας», και δικαστικές διαμαρτυρίες και προσβολές εν όψει της θεωρούμενης «απαγωγής» ενός ανηλίκου τέκνου τους από τις αρχές. Οι τελευταίες έμειναν απλώς παγωμένες και «πολιτικά ορθές».

Το θέμα έλαβε ευρύτατες διαστάσεις στα «μέσα», ενεπλάκησαν δικηγόροι γνωστοί για την υποστήριξη παρομοίων «μαχητών», και φτάσαμε και στις αναπόφευκτες θριαμβολογίες των αιωνίων «ανένταχτων αγωνιστών λευτεριάς» που ανενόχλητοι απειλούν, προκαλούν, και εξωθούν σε πράξεις βίας με την βοήθεια ιστοτόπων που περιέργως παραμένουν αλώβητοι από ενοχλητικές παρεμβάσεις τους νόμου αν και οι λεπτομέρειες της λειτουργίας τους είναι γνωστές ακόμη και στον θυρωρό της πολυκατοικίας τους.

Και ναι μεν οι εσωτερικής κοπής τρομοκράτες καλά κρατούν αλλά πλέον το καθ’ ημάς «κράτος» έχει να αντιμετωπίσει και μια απείρως μεγαλύτερη και ταχύτατα αναπτυσσόμενη απειλή δηλαδή αυτής της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Οι οιωνοί είναι από κακοί μέχρι χείριστοι. Η μεταβολή της χώρας σε στέρνα υγειονομικής συλλογής των μουσουλμανικών ανεπιθύμητων ροών από την «φίλη» Τουρκία μας έχει προκαλέσει ένα σοβαρότατο τραύμα που χειροτερεύει καθημερινά και απειλεί το σύνολο της ελληνικής (υπνώτουσας) κοινωνίας.


Η όχι και τόσο ξαφνική απόφαση της άλλης «φίλης» μας Γερμανίας να αρχίσει την «επαναπροώθηση», κοινώς άδειασμα, των πολλών surplus μουσουλμάνων, που την κατέκλυσαν το καλοκαίρι του 2015, στην ευτυχούσα, αναπτυσσόμενη, και πλούσια Ελλάδα, αρχής γενομένης από Μάρτιο, έρχεται να προσθέσει μια επιπλέον ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοιτίδος της δημοκρατίας. Βεβαίως, η γερμανική χειρονομία είναι «σύννομος» αφού εκπηγάζει από την γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δηλαδή ενός οργάνου με καμιά απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση και συνταγματική ταυτότητα που κινείται, αποφασίζει, και εκτελεί κατ’ εντολή, την οποία «ο κόσμος έχει τούμπανο και μεις [και η Μέρκελ] κρυφό καμάρι».

Φυσικά η πολιτική ορθότης απαγορεύει δια ροπάλου την οποιαδήποτε σύνδεση μουσουλμανικών ροών και δημιουργίας μονίμων πυρήνων εντός συνόρων που οδηγούν στην εκδήλωση τρομοκρατικών φαινομένων. Η τραγική αλήθεια είναι όμως τελείως διαφορετική.

● Η συνεχώς αυξανόμενη ευρωπαϊκή πείρα αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη του ρόλου μουσουλμανικών ολοτήτων στην καλλιέργεια και δημιουργία «ριζοσπαστικοποίησης» που οδηγεί απ’ ευθείας σε πράξεις τρομοκρατικής βίας οι οποίες είναι αποτέλεσμα ισλαμικού φανατισμού.
● Η μόνιμη επωδός της πολιτικής ορθότητας για «ήπια διαχείριση του νεανικού παραβατικού αυθορμητισμού», και την αποφυγή «δαιμονοποίησης θρησκειών και κοινοτήτων» αποδεικνύεται μάνα εξ ουρανού για τους «παραβατικούς», όψιμους αλλά και ήδη ψημένους, οι οποίοι σαφώς γνωρίζουν τις τεράστιες αδυναμίες που ο «ανθρωπισμός» αυτός και οι πολιτικές θεωρητικές μονομανίες των φιλελευθέρων καλλιεργούν στις δυτικές κοινωνίες.
● Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, οι όποιοι τζιχαντιστές δεν έχουν παρά να ενημερωθούν για την μακρά παράδοση φιλικότητας των ελληνικών κυβερνήσεων προς μουσουλμάνους «μαχητές ανεξαρτησίας» και την υποχωρητικότητα της Ελλάδος σε εξωτερικές πιέσεις για την πρακτικώς αυτοδιάθεση των μουσουλμάνων εντός των ορισμών της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Η μελέτη αυτή χωρίς αμφιβολία θα τους πείσει ότι τουλάχιστον στη φάση της προετοιμασίας τους θα συναντήσουν ελάχιστα εμπόδια.
● Άλλος θετικότατος οιωνός για τους επιδόξους «ριζοσπαστικοποιημένους» είναι και η συσσωρευμένη πείρα της αδιανόητης ανεκτικότητας της ελληνικής «πολιτείας» προς την παράνομη μετανάστευση γενικότερα και ειδικά προς την παράνομη μετανάστευση από πρωτόγονες ασιατικές και αφρικανικές μουσουλμανικές κοινωνίες (πάντοτε εμφορούμενη από το πνεύμα του «ανθρωπισμού»).
● Τέλος οι «ριζοσπαστικοποιημένοι παραβατικοί», στην απίθανη περίπτωση συλλήψεως τους, θα έχουν ευρύτατες ανέσεις που θα περιλαμβάνουν άδειες από τις φυλακές και άφθονες έτσι ευκαιρίες δραπέτευσης με την άδεια των αρχών.

Μέχρι στιγμής, η Ελλάς έχει αποφύγει τις μαζικές καταστροφές και ανθρώπινες απώλειες της ισλαμικής τρομοκρατίας που έχουν πλήξει άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το παρελθόν όμως ούτε κατά διάνοια δεν αποτελεί εγγύηση του παρόντος. Η κατακλυσμική κατάρρευση της Μέσης Ανατολής, η ταχεία αποσύνθεση της «κοσμικής» Τουρκίας με την εισβολή του τζιχαντισμού και την διολίσθηση του πολιτικού συστήματος προς τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό και τον παρανοϊκό νέο-οθωμανισμό αλά Ερντογάν, και η ανυπαρξία ευρωπαϊκής «ολοκληρωμένης» στρατηγικής για σκληρή «διαχείριση» του τζιχαντισμού αφήνουν ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας για την ελληνική κατάσταση.


Κάτι που δεν αντιλαμβάνονται (ή δεν θέλουν να αντιληφθούν) οι πολιτικοί μας «ηγέτες» σήμερα είναι το ό,τι, στην παρούσα κατάσταση, οι ευρωπαϊκές «αξίες» -οι οποίες γενικώς παραμένουν δημιουργικά συγκεχυμένες- τείνουν προς την ιδιότητα της τροχοπέδης στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που έχει δημιουργηθεί και χειροτερεύει συνεχώς. Τα επείγοντα μέτρα που απαιτούνται όμως είναι μάλλον απίθανο να υιοθετηθούν από την παρούσα κυβέρνηση που εξακολουθεί να διαπιστώνει αισιόδοξα «βελτιώσεις στο κλίμα» της παράνομης μετανάστευσης και να δηλώνει ότι προχωρεί και στην επιβολή πειθαρχίας στο «χάος».

Άπειρες φορές στο παρελθόν έχουμε υποστηρίξει ότι αν η Ελλάδα θέλει να διατηρεί ελπίδες στην παρούσα κατάσταση αυξανόμενης αστάθειας και συνεχώς μεταλλασσόμενων απειλών πρέπει να υιοθετήσει μεθόδους και «διαχειριστικές διαδικασίες» που θα αποτελούν την πλήρη απόρριψη της ανεκτικότητας και του ψευδό-δημοκρατισμού που μας κληρονόμησε η μεταπολίτευση. Χωρίς την αποφασιστική αυτή στροφή το λίκνο της δημοκρατίας πολύ σύντομα θα βυθισθεί στις επιπτώσεις της χρόνιας αδράνειας, της πολιτικής διαφθοράς και αγυρτείας, και της πυρετώδους καλλιέργειας ψευδαισθήσεων που αποτελούν τους «πυλώνες» της σημερινής κατάστασης. Και τότε «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Σημειώσεις
1 Η δημοκρατία δεν ορίζεται μόνον από τυπικώς ελεύθερες εκλογές, 300 της βουλής συν μισθωτό προσωπικό, και ωκεανό νόμων ελάχιστοι εκ των οποίων εφαρμόζονται. Η αναπνέουσα και δημιουργός δημοκρατία συντίθεται από στοιχεία τα οποία είτε δεν ήσαν ποτέ μέρη της πολιτικής μας «κουλτούρας» είτε αν προς στιγμήν εμφανίσθηκαν δεν πέτυχαν ποτέ να στεριώσουν διότι η Ελλάς ίσως μπορεί, αλλά καταφανώς δεν θέλει. Τελικώς, για να παραφράσω εδώ τους λόγους του Κλεμανσό, ως έκφραση απελπισίας, «η δημοκρατία είναι τόσο απαιτητική που δεν μπορεί να αφεθεί στους έλληνες πολιτικούς και τα ποίμνια τους».
2 Όπως η πρόσφατος δήλωσις του κυρίου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.


Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Νίκου Καραβέλου

Η επιγραφή κρεμασμένη ψηλά στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Μανχάιμ, απειλούσε όσους θα τολμούσαν να μπουν στο τρένο, χωρίς να επικυρώσουν το εισιτήριό τους. Ούτε «παρακαλείσθε να επικυρώσετε» ούτε τίποτε. Μόνο η ξερή προειδοποίηση που θα ταίριαζε περισσότερο στην πρόσοψη στρατοπέδου συγκέντρωσης. Δύο λέξεις μοναχά σαν βήχας πνιχτός, σαν στρίγκλισμα σκουριασμένης γκαραζόπορτας, σαν εκδήλωση ερωτισμού στα γερμανικά.

«Kein pardon».

Τουτέστιν, δεν υπάρχει λύπηση ή συγγνώμη! Μόνο τιμωρία. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε συγγνωστή αμέλεια, ούτε πλάνη, ούτε επιείκεια. Μοναχά η ποινή, ο πέλεκυς, το τσεκούρι, με το οποίο ζούσαν ζωσμένοι οι πρόγονοι των σημερινών Γερμανών μέσα στα σκοτεινά δάση τους.

Θα πει κάποιος πως είναι θεμιτό το κράτος να προειδοποιεί και να υπενθυμίζει στους πολίτες τις υποχρεώσεις τους. Έτσι γίνεται παντού. Πουθενά, όμως, δεν υπάρχει αυτό το «kein pardon». Για να το ξεστομίσεις, πρέπει να έχεις προπονηθεί πάνω σε πτυελοδοχείο ή να έχεις μάθει τα γερμανικά.

Κοντολογίς, όποιος συλλαμβάνεται, τιμωρείται αυστηρά. Κι ας έχουν πει κάποιοι μεγάλοι Γερμανοί νομικοί πως η επιείκεια είναι η αντανάκλαση της ιδέας της δικαιοσύνης. Μόνο η τιμωρία σώζει! Το διακηρύσσει η προτεσταντική ηθική και η ταμπέλα στον σταθμό της γερμανικής πόλης Μανχάιμ. Κάτι ανάλογο ξεφώνιζαν κάποιες άλλες ταμπέλες στα στρατόπεδα του Νταχάου, του Μπέλσεν, του Μπιρκενάου, του Άουσβιτς .

Για τους Γερμανούς, ο πλησίον είναι μόνο ο κρατούμενος ή, έστω, το θύμα του επαγγέλματος στο οποίο οι ίδιοι και οι Άγγλοι διέπρεψαν ανταγωνιζόμενοι. Του τοκογλύφου.

«Kein pardon».

Δεν γλιτώνεις. Η παραβίαση της ευταξίας στη χώρα των Γότθων έχει ως συνέπεια τη σύλληψή σου για τα περαιτέρω. Είναι γνωστό πως η υπακοή είναι το πρώτο μέλημα για τον Γερμανό, όπως η κλεψιά για τον Γύφτο, η κακότητα για τον Τούρκο και η σαχλαμάρα, δυστυχώς, για τον Έλληνα.

Στη Γερμανία, αν σε τσιμπήσουν να παρανομείς, κατά το κοινώς λεγόμενο, την έβαψες. Εκεί δεν ανέχονται τις εκτροπές, εξαιρουμένων, φυσικά, των απλών παραβάσεων, όπως είναι η ενεργητική και παθητική δωροδοκία από τις γερμανικές πολυεθνικές προς τρίτους, οι μίζες, η κρατική και τραπεζική τοκογλυφία και γενικώς τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι Γερμανοί έχουν επίσης μια παροιμιώδη ανεκτικότητα στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, προς τούτο έχουν φυτέψει στη χώρα τους ειδικά μπουρδέλα που ικανοποιούν την ακμάζουσα τάση τους προς την κτηνοβασία. Ακόμη είναι -και το αξίζουν- οι πρώτοι πελάτες της διεθνούς παιδεραστίας στις δυστυχισμένες χώρες της Ανατολής, εκεί που ο ιμπεριαλισμός και η μαφία επενδύουν για τον σκοπό αυτόν τεράστια κεφάλαια.

Επομένως, νομιμοποιούνται να σου φωνάξουν με την «ευγένεια» ενός κροκοδείλου:

«Kein pardon».

Στη Γερμανία, αν δεν σε πιάσουν «στα πράσα», θα σε καρφώσει ο γείτονας, ο φίλος ή ακόμα και η γκόμενα. Φίλος δικηγόρος, με σπουδές στην Πολιτική Δικονομία στο Μόναχο, μου διηγήθηκε πως έκοψε ένα λουλούδι από δημοτικό πάρκο και το χάρισε στη Γερμανίδα φίλη του. Την επομένη, του ήρθε το πρόστιμο. Τον είχε καταδώσει η ίδια!

«Kein pardon».

Άλλος φίλος, σπουδαίος σήμερα μαθηματικός, φοιτητής τότε, ταξίδευε σιδηροδρομικώς από τη Δανία προς τη Γερμανία. Στον έλεγχο, βρέθηκε το εισιτήριό του σε αταξία. Αμέσως το τρένο σταμάτησε στη χιονισμένη ερημιά και ο ελεγκτής του ζήτησε να πληρώσει την αξία του εισιτηρίου. Δεν είχε. Τότε, η πόρτα άνοιξε και με σκαιό ύφος του ζήτησε να κατεβεί από το τρένο. Εκεί, στο πουθενά μέσα στη νύχτα! Ο φίλος αντιστάθηκε, το τρένο καθυστερούσε. Ένας καλοντυμένος Γερμανός προσφέρθηκε να πληρώσει κι έτσι το επεισόδιο έληξε. Όταν τον ευχαρίστησε, ο άλλος του είπε πως το έκανε αποκλειστικά και μόνο γιατί βιαζόταν! Αν, δηλαδή, δεν βιαζόταν, ο νεαρός θα κατέληγε κατεψυγμένος ή τροφή στην κοιλιά των λύκων!

«Kein pardon».

Παρά ταύτα οι «φίλοι μας οι Γερμανοί» έχουν προφορικώς ψελλίσει κάτι ανοησίες για συγγνώμη. Ως εραστές της Ελλάδος υποτίθεται, ταξιδιώτες, αρχαιοκάπηλοι, συγγραφείς, ιστορικοί, απλοί πολίτες. Άπαντες με το θράσος του ρινόκερου σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να ήταν οι κακουργίες τους απλά φυσικά φαινόμενα όπως το χαλάζι και η βροχή.

13-12-1943, Καλάβρυτα. Ερήμωση, σφαγή, πυρκαγιά. Ο χρόνος σταμάτησε! Το ρολόι της Εκκλησίας σταμάτησε! Όταν εκείνο το ρολόι αρνείται να ξεχάσει, πώς μπορώ να ξεχάσω εγώ;

Με ποιό δικαίωμα θα λησμονήσω;

Πώς νομιμοποιούμαι να ξεχάσω το πρόσωπο της χαροκαμένης μάνας των Καλαβρύτων, ενώ σπαράζει μουσκεύοντας το άδειο κρανίο του σκοτωμένου παιδιού της και θα σπαράζει μπροστά στα μάτια μας μέχρι να διαλυθεί ο χρόνος;

Ποιος είμαι εγώ που τολμώ να ξεχάσω;

Ποιος είμαι εγώ που θα ξεχάσω τον αιωνόβιο ρατσισμό, τον απεχθή φασισμό τους, τον ιμπεριαλισμό τους (δεν είναι οι μόνοι), την κατασυκοφάντηση της πατρίδας μου, την κακοήθειά τους;

Ποιος είμαι που θα αγνοήσω αυτά που πράττουν τώρα ξανά σε βάρος μας;

Δεν έχω την άδεια των απογόνων μου για να τους συγχωρήσω!

Δεν πρόλαβα να πάρω την άδεια των νεκρών μου για να συγχωρήσω!

Γι αυτό, στον σταθμό του τρένου της ψυχής, που οδηγεί βαθιά μέσα μου, όσο ζω, θα μεταφράζεται στα γερμανικά η πινακίδα με την επιγραφή: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ».

«KEIN PARDON».

Πηγή PressPublica


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Σωτήρης Δημόπουλος

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως έτος-καμπή των παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών αλλά και της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Κατά κάποιον τρόπο, τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τον περασμένο χρόνο κλείνουν και επισήμως τον κύκλο που άνοιξε το 1989-1991. Τότε, καθώς κατέρρεε το ανατολικό στρατόπεδο, αναδύθηκε ως απόλυτη νικήτρια η αγγλοσαξονική δύση, τόσο ως οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη όσο και ως καθολικά αποδεκτό πολιτισμικό-ιδεολογικό παράδειγμα.
Σήμερα, ωστόσο, βρίσκονται υπό αίρεση όλα τα πλεονεκτήματα που διέθετε ο δυτικός πόλος, εξερχόμενος του ψυχρού πολέμου. Η οικονομία του βιώνει μια μόνιμη κρίση από την μεταφορά του κέντρου της παραγωγικής δραστηριότητας στην ανατολή, η στρατιωτική υπεροπλία του δοκιμάζεται στα αιματηρά μέτωπα της Μέσης Ανατολής και οι ιδεολογικές του αρχές πολιορκούνται ασφυκτικά από ογκούμενα κινήματα αμφισβήτησης που σαρώνουν Αμερική και Ευρώπη. Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, το BREXIT, η νίκη του Άσαντ με την καθοριστική αρωγή της Ρωσίας στο Χαλέπι καταγράφονται ως κορυφαίες ήττες για ένα πανίσχυρο κατεστημένο το οποίο δεκαετίες προωθούσε βήμα-βήμα το σχέδιο της «αυτοκρατορίας», της παγκόσμιας ηγεμονίας και της επιβολής ενός μοναδικού οικονομικού και πολιτισμικού προτύπου. Τι πήγε, λοιπόν, λάθος σ’ αυτήν τη τόσο μεθοδική και κολοσσιαία σε μεγέθη και ισχύ προσπάθεια;

Ίσως η κύρια αιτία ήταν ακριβώς η αίσθηση της παντοδυναμίας, που μοιραία προκαλεί αλαζονεία και εν τέλει θολώνει την ικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας. Οι ιθύνοντες της «αυτοκρατορίας», εκτός από την αμύθητη οικονομική ισχύ, διαθέτουν προωθημένη τεχνολογία, τεράστιο δίκτυο πληροφόρησης και χειραγώγησης της κοινής γνώμης, ελεγχόμενες πολιτικές, επιχειρηματικές και ιδεολογικές ελίτ και, βεβαίως, «κανόνια». Η «αυτοκρατορία», ωστόσο, έκανε δύο τραγικά λάθη. Το ένα ήταν η εμμονική υπερεπέκταση και η διατήρηση τεσσάρων, τουλάχιστον, ταυτόχρονων μετώπων και το δεύτερο η υποτίμηση της σημασίας της έδρας και των ταξικών και πολιτισμικών αντιθέσεων στο εσωτερικό μέτωπο.

Παρά το γεγονός ότι στην επίσημη, έως πρόσφατα, πολιτική των ΗΠΑ εμφανιζόταν ως κύριος αντίπαλος η τρομοκρατία και το εξτρεμιστικό Ισλάμ, στην ουσία ως υπ’ αριθμόν ένα εχθρός ήταν πάντα η Ρωσία. Από εκεί θεωρούσαν ότι προερχόταν η σημαντικότερη απειλή των συμφερόντων τους. Και μάλλον δικαίως, αν ο στόχος ήταν η με πάση θυσία διατήρηση ενός μονοπολικού κόσμου και η επέκταση της «αυτοκρατορίας». Γνώριζαν και γνωρίζουν ότι η Ρωσία θα υποτασσόταν ολοκληρωτικά μόνον στην περίπτωση που θα σπαρασσόταν σε κομμάτια. Κι αυτή η ευκαιρία για τη δύση χάθηκε στο δεύτερο τσετσενικό πόλεμο. Απ’ εκεί που ξεκίνησε και η πορεία ανάκαμψης της παραλυμένης ρωσικής ομοσπονδίας. Έτσι ο στόχος της διάλυσης της Ρωσίας, που δεν εγκαταλείφθηκε, πήρε άλλες διαδρομές. Αυτές προϋπέθεταν την αποκοπή της Μόσχας από την Ευρώπη και τη δημιουργία μιας αντι-ρωσικής πολεμικής ζώνης ξυστά στα ρωσικά σύνορα. Αυτό το σκοπό εξυπηρέτησε η επανάσταση του Μαϊντάν στην Ουκρανία, την οποία βοήθησαν ουσιαστικά, και μάλλον ελαφρά τη καρδία, και οι δυτικοευρωπαίοι. Το αποτέλεσμα έως σήμερα συνιστά τη σημαντικότερη επιτυχία της πολιτικής της «αυτοκρατορίας», αλλά και τη τελευταία της. Γιατί από εκεί και πέρα, όλα γυρίζουν εναντίον της.

Ο αγγλοσαξονικός παράγων έκανε το λάθος την ώρα που διεξήγαγε τον αντι-ρωσικό πόλεμο να οξύνει και τον υπόγειο πόλεμο με τη Δυτική Ευρώπη. Παρά την επιφανειακή σύμπνοια, ένας λυσσαλέος ανταγωνισμός είχε εκδηλωθεί που θα άλλαζε τα πράγματα και στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η αποτροπή της ρωσο-δυτικοευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας –μόνιμος αμερικανικός φόβος από την εποχή του Ντε Γκωλ- συμπεριελάμβανε και την υπονόμευση της ευρωπαϊκής χειραφέτησης, όπως την προωθούσε το Βερολίνο ή τουλάχιστον τμήμα των γερμανικών ελίτ, καθώς όλοι οι άλλοι αντίπαλοι, και κυρίως το Παρίσι, είχαν εξουδετερωθεί. Η οικονομική κρίση, που ήταν αποτέλεσμα και της εξαγωγής της αμερικανικής κρίσης του 2008, η εφαρμογή του σχεδίου της μαζικής μετανάστευσης μουσουλμάνων σε ευρωπαϊκό έδαφος, η εμμονή στο άνοιγμα των ευρωπαϊκών αγορών στα αμερικανικά προϊόντα μέσω της ΤΤΙΡ, οι συνεχείς και άκομψες παρεμβάσεις των ΗΠΑ για τις οδούς ενεργειακού εφοδιασμού έπληξαν ανεπανόρθωτα την Ευρώπη, τις δομές της και κυρίως το, ήδη ταλαιπωρημένο από τη γερμανική υπεροψία, ευρωπαϊκό όραμα. Αυτό ήταν επίσης μια νίκη για τις επιδιώξεις της «αυτοκρατορίας», αλλά πύρρειος! Γιατί στο χάος που δημιουργείται ενισχύονται διαρκώς οι φυγόκεντρες δυνάμεις κι έτσι ενώ έδιωξαν τον Πούτιν από το Κίεβο σύντομα ίσως εμφανιστεί στο … Παρίσι και στη Ρώμη!

Το ίδιο διάστημα ανοιχτό έμενε και το μέτωπο με την Κίνα, η οποία δεν βολεύεται μόνον με τα οικονομικά οφέλη της παγκοσμιοποίησης, αλλά επιθυμεί τη γεωπολιτική της αναβάθμιση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο σινο-αμερικανικός ανταγωνισμός στον Ειρηνικό και στην Κεντρική Ασία ήταν να αναμενόμενο να ωθήσει πιο σφιχτά το Πεκίνο στις αγκάλες της Μόσχας. Οι ιθύνοντες της «αυτοκρατορίας» ίσως υπολόγιζαν ότι αυτή η συμμαχία δεν θα μακροημερεύσει, λόγω των εσωτερικών της αντιθέσεων, ή ότι τα οικονομικά προβλήματα θα γονατίσουν εν τέλει τον Πούτιν. Το θέμα είναι ότι μέχρι να συμβούν αυτά ήδη δημιουργήθηκαν νέα αρνητικά δεδομένα για τις ΗΠΑ, που έβλεπαν το αντίπαλο δίδυμο να παίζει από κοινού εναντίον τους σε κάθε επίπεδο.

Τέλος, το κεφάλαιο «αραβική άνοιξη», που ήταν το τελευταίο μιας σειράς σχεδιασμένων παρεμβάσεων –τύπου έγχρωμων επαναστάσεων που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1990 από την Ευρώπη- είχε μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη διασπορά του χάους από την Λιβύη μέχρι το Ιράκ. Μπορεί, βεβαίως, αυτός και να ήταν ο μύχιος στόχος κάποιων εκ των εχόντων την πρωτοβουλία του άμεσου «εκδημοκρατισμού» του αραβικού κόσμου. Ωστόσο, το σενάριο προέβλεπε ότι στη συνέχεια οι ίδιοι οι εμπνευστές του σχεδίου θα ήσαν και οι επιτηρητές της μετεπεναστατικής τάξης. Έκαναν λάθος υπολογισμό, όμως, στον βαθμό ευχέρειας κινήσεων που έθεταν οι περιπέτειες σε Αφγανιστάν και Ιράκ και στην πιθανότητα εμφάνισης του απρόβλεπτου παράγοντα, που στην περίπτωση ήταν ο Πούτιν και ο οποίος έδωσε στη Συρία την μισή του απάντηση για την Ουκρανία –η άλλη μισή είναι η Κριμαία και οι επαρχίες Νονιέτσκ και Λουγκάνσκ. Στη Συρία η «αυτοκρατορία» δέχθηκε ένα μεγάλο πλήγμα, που ανέτρεψε πολλές από τις μεταψυχροπολεμικές βεβαιότητες.

Όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο εκεί το λάθος της «αυτοκρατορίας» ήταν ότι πίστεψε πως, μέσω των χειραγωγημένων πολιτικών ελίτ, η νομή της εξουσίας ήταν εσαεί εξασφαλισμένη. Δεν είχε, επομένως, προβλέψει το μέγεθος της αντίδρασης ούτε και τους πιθανούς τρόπους έκφρασής της. Κι όμως, αυτό διαφάνηκε τόσο με τη δυναμική του Σάντερς όσο, κυρίως, με τον Τραμπ. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δρα αναμφίβολα υπεράνω, διά και κατά των κρατών. Ωστόσο έχει την απαραίτητη ανάγκη ενός υπερκράτους και τους μηχανισμούς του για να εξασφαλίσει τη διαιώνιση και επέκταση της ισχύος του. Χωρίς να γνωρίζουμε ποια θα είναι η πολιτική αυτού του sui generis νέου «πλανητάρχη», το βέβαιο είναι ότι η «αυτοκρατορία» πρέπει να παλέψει για την προώθηση των συμφερόντων της όχι μόνον στα κράσπεδα της Ρωσίας αλλά και στην ίδια την Ουάσιγκτον.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι μετά το σοκ των αμερικανικών εκλογών το κατεστημένο αυτό έχει σχεδιάσει και ξεδιπλώνει ήδη την αντεπίθεσή του, η οποία είναι πολυεπίπεδη και άγρια. Ο «πόλεμος» κατά του Τραμπ, με τις εκθέσεις που τον παρουσιάζουν σαν μαριονέτα του Πούτιν, σκοπεύουν να τον αναγκάσουν να υποκύψει στις διαθέσεις του, να απορρίψει κάθε σκέψη αποστασιοποίησης από τους κεντρικούς σχεδιασμούς. Και γι’ αυτό δουλεύουν οι πάντες, από τη CIA, τα γεράκια τύπου Μακέιν, τα συστημικά ΜΜΕ έως την …Μέριλ Στριπ και όλη τη βιομηχανία του θεάματος. Η οργή όμως τους κάνει να μην αντιλαμβάνονται ότι οι επαναλαμβανόμενες κατηγορίες για ρωσικό δάκτυλο στις εκλογές της υπερδύναμης υποβιβάζουν περαιτέρω το κύρος της τελευταίας, κι αυτό θα έχει την αντανάκλασή του στις διεθνείς ισορροπίες.

Επιπλέον, η μαζική μεταφορά αρμάτων μάχης, τεθωρακισμένων και κάθε είδους εξοπλισμού όπως και η αποστολή χιλιάδων στρατιωτών στην ανατολική Ευρώπη ανεβάζουν επικίνδυνα το θερμόμετρο της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Τρέχουν πριν φύγει ο Ομπάμα να διαμορφώσουν συνθήκες χωρίς επιστροφή. Όλες οι χώρες της πρώτης γραμμής, σκανδιναβικές, της βαλτικές, η Πολωνία, η Ουκρανία και η Ρουμανία μετατρέπονται ανοιχτά σε ζώνη πυρός για τα συμφέροντα της «αυτοκρατορίας». Αντιθέτως, αλλού εμφανίζονται τρύπες στο ευρωατλαντικό οικοδόμημα, που αποδεικνύουν και την κρίση του: στάση της Ουγγαρίας, εκλογές σε Βουλγαρία αλλά και Μολδαβία, αμφιταλάντευση της Σερβίας.

Εν τω μεταξύ, ήδη η Μέρκελ έχει αναλάβει πλέον τα πολιτικά ηνία της παγκοσμιοποίησης, κάτι που σημαίνει ότι επίκεινται και σοβαρές μετατοπίσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. όσο και στην πολιτική της τελευταίας προς τη Ρωσία σε πιο σκληρή γραμμή. Είναι βέβαιο, επίσης, ότι έως τις γερμανικές εκλογές θα εξελιχθεί ένας ανελέητος πόλεμος μεταξύ των στρατοπέδων: οικονομική υπονόμευση, έξαρση του μεταναστευτικού προβλήματος, εσωτερικός ευρωπαϊκός ανταγωνισμός ιδιαίτερα μετά τις γαλλικές εκλογές.

Στην αντεπίθεση αυτή πρέπει να συμπεριλάβουμε αναμφίβολα και το έκτρωμα-λύση που προωθείται στην Κύπρο. Μία «λύση» που δεν πέρασε στις ημέρες της παντοδυναμίας της «αυτοκρατορίας» κινδυνεύουμε να το δούμε να επιβάλλεται σήμερα, και μάλιστα με χειρότερους ακόμη όρους από αυτούς του σχεδίου Αννάν. Τέτοια παρακμή…

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



13 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Συνεχίζοντας την χθεσινή παράλλαξη του ορισμού της τραγωδίας, σαν ορισμό της προδοσίας, θα δούμε σήμερα μία σημαντική παράμετρο -την σημαντικότερη- της επιτυχίας μιάς προδοσίας από τους άθλιους πολιτικούς.

Η παράμετρος αυτή δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον λαό.
Όλους εμάς δηλαδή.
Μιμούμενοι κι εμείς αναίσχυντα τα πολιτικά σκύβαλα, φροντίζουμε να προδίνουμε την πατρίδα και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Με τον τρόπο που όλοι μας καταλαβαίνουμε αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.

Αρχίζοντας απ' την κορύφωση της δικής μας προδοσίας και γυρίζοντας προς τα πίσω, βλέπουμε πως στην ουσία είμαστε εμείς που προδώσαμε εκείνο το επικό 62% του  "ΟΧΙ" του Ιουλίου 2015.
Όχι μόνον αφήσαμε αδιαμαρτύρητα την "αριστερή" φιλιππινέζα του συστήματος να το μετατρέψει σε "ΝΑΙ", αλλά έναν μήνα μετά την υπογραφή του νέου μνημονίου ως απόρροια εκείνου του "ΝΑΙ"επιβραβεύσαμε τον προδότη δίνοντάς του πάλι την εξουσία στις καινούργιες εκλογές (εδώ, δεν θα κουραστούμε να τονίζουμε ποτέ τον ρόλο που έπαιξε -και φιλοδοξεί να ξαναπαίξει- η πολυδιαφημισμένη από σύστημα και συστημικά ΜΜΕ αποχή ως διαμαρτυρία(!), που είχε σαν αποτέλεσμα το ντεμέκ αριστερό κυβερνητικό κόμμα ενώ έχασε 320.000 ψήφους σε σχέση με τον Ιανουάριο του '15, να χάσει σε ποσοστό μόνον  0,9%).

Πότε διαμαρτυρηθήκαμε πραγματικά και όχι με το συστημικό εφεύρημα της αποχής;
Πότε υπερασπίσαμε εκείνη την δική μας απόφαση του 62%;
Πότε εξεγερθήκαμε εναντίον της αδιαφορίας για την βούληση του λαού;
Πότε τιμωρήσαμε τους προδότες;

Πηγαίνοντας πιό πίσω, αλλά πάντα μέσα στα μνημόνια και την Νέα Κατοχή, βλέπουμε πως αφήσαμε (λάθος: δεν αφήσαμε, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΙΑΛΕΞΑΜΕ), να μας κυβερνούν οι απολύτως και απ' ευθείας υπαίτιοι της χρεοκοπίας της χώρας και της καταλήστευσης του λαού.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως όλα αυτά αποτελούν βλακεία, ηλιθιότητα και όχι προδοσία.
Θα μπορούσε ίσως, αν υπήρχε άγνοια. Αλλά άγνοια δεν υπάρχει.
Όταν όλες, ΟΛΕΣ, οι μνημονιακές και δωσιλογικές κυβερνήσεις όταν ήταν στην αντιπολίτευση έβριζαν και στηλίτευαν μνημόνια και τοκογλύφους, και κατόπιν ερχόμενες στην εξουσία εφάρμοσαν η μία μετά την άλλη την ίδια προδοτική πολιτική, την ίδια κατάλυση του Συντάγματος, την ίδια εκχώρηση της κυριαρχίας της χώρας, άγνοια δεν υπάρχει. Ούτε γι αυτές -τις κυβερνήσεις- ούτε για μάς που τις διατηρούμε στην εξουσία.

Εξακολουθούμε εν γνώσει μας να προδίνουμε την δική μας την πατρίδα.  Τους εαυτούς μας.  Τα παιδιά μας.

"...δι ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν".
Έτσι τελειώνει ο ορισμός της τραγωδίας κατά τον Αριστοτέλη.
Κι αν θεωρήσουμε πως η δική μας "κάθαρσις", δηλαδή ο εξαγνισμός ήδη συντελείται μέσω των παθημάτων μας, το ζητούμενο είναι η έκβαση της πράξεως (του ορισμού) να είναι σύμφωνη με το ηθικό αίσθημα του ανθρώπου που δεν είναι άλλο από την δικαιοσύνη για όσους προξένησαν τον φόβον και τον έλεον σ' έναν ολόκληρο λαό, ώστε να επέλθει η ίαση της ψυχής, του ήθους και της αξιοπρέπειάς του.

Η προδοσία μας πρέπει να σταματήσει.
Επανάσταση τώρα!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Δεν είχε καμία σημασία, για τους «αρμόδιους», το ότι επί χρόνια καταγράφουμε την ύπαρξη, τις δομές, την οργάνωση, την λειτουργία και την σε γενικές γραμμές εντεταλμένη – στοχευμένη δράση του τουρκικού παρακράτους εντός του Ελληνικού εδάφους, στα γεωγραφικά όρια της Θράκης. Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι «ειδικοί» (συνήθως πολιτικά «τακτοποιημένοι», υπάλληλοι με ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας, αλλά και πολιτικά ξόανα που λειτουργούσαν με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον) που μας χαρακτήρισαν ως φασίστες, επειδή τολμούσαμε αυτό που οι ίδιοι δεν μπορούσαν, δηλαδή να καταγράφουμε τα συμβαίνοντα στην Θράκη, την Ελληνική Θράκη, που κάποιοι καλοπληρωμένοι τουρκόφρονες (γνωστοί και στους μουσουλμάνους της Θράκης) επιθυμούν να την δούνε υπό τουρκική κατοχή.
Στην πράξη, όμως, οι «ειδικοί», οι «αρμόδιοι» και οι «υπεύθυνοι», το μόνο που έχουν κατορθώσει με τις ενέργειες ή τις παραλείψεις τους επί σειράς δεκαετιών είναι να «γκριζάρουν» (επίσημα και στον χάρτη των ευρωεκλογών) την Θράκη, να μεταβάλουν στο χείριστο την κατάσταση που επικρατεί σε αυτήν και να την «παραδώσουν» σιωπηλά σε μια άτυπη συγκυριαρχία με τις παρακρατικές ομάδες τουρκοφρόνων (ανθυποπρακτοριδίων που εντέλλονται από το άτυπο τουρκικό στρατηγείο ειδικών επιχειρήσεων, το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής), δηλαδή με την ίδια την τουρκική πολιτική και τα συμφέροντα της Τουρκίας…


Λένε πως ο χρόνος είναι εκείνος που αποκαλύπτει τα πάντα. Στην περίπτωσή μας, ο χρόνος συνοδευόμενος από την αλαζονεία και την έπαρση της ποινικής ατιμωρησίας, κατόρθωσε να φέρει στην επιφάνεια την ύπαρξη και την εντεταλμένη δράση των Γκρίζων Λύκων επί της Ελληνικής Θράκης, δηλαδή μιας οργάνωσης που χρησιμοποιεί η εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση, για να κάνει πράξει τις «βρωμοδουλειές» των μυστικών της υπηρεσιών. Μια οργάνωση που δρα «εκκαθαριστικά» εντός και εκτός Τουρκίας (τα τελευταία χρόνια έχει ιδιαίτερη δραστηριότητα στη Συρία, στο πλευρό των τζιχαντιστών). Οι Γκρίζοι Λύκοι είναι αυτοί που δολοφόνησαν με απίστευτη αγριότητα τον Τάσο Ισαάκ στη Κύπρο, χτυπώντας τον πραγματικά σαν αγέλη με πέτρες, ρόπαλα και λοστούς. Πρόκειγαι για μια οργάνωση, τα μέλη της οποίας εκπαιδεύονται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και αναλαμβάνουν «black ops» (μαύρες επιχειρήσεις) με την απόλυτη βοήθεια των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, ταυτόχρονα όμως οι Γκρίζοι Λύκοι χρησιμοποιούνται ως «μέσον» εύρεσης και εκπαίδευσης μουσουλμάνων που ζούνε εκτός της Τουρκίας (κυρίως σε χώρες της Ευρώπης) τους οποίους προετοιμάζουν για την ανάληψη θέσεων ισχύος στις χώρες προέλευσής τους. Τέτοια κυκλώματα των Γκρίζων Λύκων έχουν ήδη καταγραφεί και δρουν σε χώρες όπως η Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Αυστρία, με πολλαπλές ευθύνες - πεδία δράσεων (έως και δολοφονίες προσώπων που «ενοχλούν» την Τουρκία).

Ο ψευτομουφτής Ξάνθης, Αμέτ Μέτε, στο γραφείο του με τον αρχηγό των Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας

Ένα τέτοιο δίκτυο ακραίων τούρκων εθνικιστών, λειτουργεί και στην Ελληνική Θράκη και έχει "ασχοληθεί" με μια σειρά από προβοκάτσιες (χαμηλού προφίλ) που έγιναν εντός του ελληνικού εδάφους. Πληροφορίες του παρελθόντος αναφέρουν πως πρόκειται για περίπου 3.000 άτομα, που διαθέτουν τη δική τους τηλεπικοινωνιακή δομή και τα οποία έχουν τη δυνατότητα υλοποίησης συντονισμένων «ενεργειών». Μάλιστα, στο παρελθόν μετά από έρευνα των αρμοδίων ελληνικών αρχών, υπήρξε και εύρεση και κατάσχεση στρατιωτικού υλικού και εγχειριδίων άτακτου πολέμου εντός και εκτός αστικών περιοχών. Φωτογραφίες που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο (facebook) αποκαλύπτουν όχι μόνο την ύπαρξη των Γκρίζων Λύκων, αλλά και την χαμηλή νοημοσύνη που διέπει τα μέλη τους (δημοσιεύουν στα προφίλ τους την συμμετοχή τους στην παρακρατική οργάνωση), ενώ από πολύ καλή γνώση που διαθέτουμε, έχουν υπάρξει -σε αίθουσες δημοσίων ελληνικών σχολείων- ομολογίες μαθητών για την ισχύ των οικογενειών τους επειδή «ανήκουν» στους Γκρίζους Λύκους!

Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης των Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας, σε επίσκεψή του στην Ελληνική Θράκη

Αυτά, και άλλα πολλά περισσότερα, τα έχουμε ήδη καταγράψει, χωρίς να υπάρξει κάποια κινητικότητα από την πλευρά του –υποτίθεται οργανωμένου- επίσημου ελληνικού κράτους. Η «ομερτά» που καλύπτει συγκεκριμένο θέμα ξεπερνά ακόμη και αυτή της ιταλικής «μαφίας»!!! Όμως, επειδή όπως λέει ο θυμόσοφος λαός «όταν χορτάσει η ψείρα πέφτει στο γιακά», ήταν σχεδόν βέβαιο πως με την πάροδο του χρόνου και με το καθεστώς της ατιμωρησίας, θα γινόταν τα «αποκαλυπτήρια» των χρήσιμων ηλιθίων (Γκρίζοι Λύκοι) της Ελληνικής Θράκης.
Το ότι, θα αποκαλυπτόταν όμως και ένα μέρος της ηγεσίας τους, που τους καθοδηγεί και που αποτελεί όργανο των βρώμικων σχεδιασμών της Τουρκίας προς την Ελλάδα, είναι κάτι που αποτελεί μεν έκπληξη, αλλά ταυτόχρονα και επιβεβαίωση για το χαμηλό επίπεδο νοημοσύνης που όχι μόνο διέπει αλλά και προΐσταται των Γκρίζων Λύκων, μιας δηλαδή όχι εν δυνάμει αλλά σε πλήρη εξέλιξη οργανωμένης παρακρατικής φονικής ομάδας που σαν σκοπό έχει είτε τον τραμπουκισμό επί των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης, είτε την δράση εντός και εκτός αστικών περιοχών, όπως αυτή έχει καταγραφεί εντός και εκτός Τουρκίας κατά το παρελθόν και όπως την αντιλαμβάνεται η «ηγεσία» των «Γκρίζων Λύκων».


Όπως διαβάζουμε στα «Τουρκικά Νέα», σε χτεσινό κείμενο του στο FB ο ιμάμης Γλαύκης κ. Αζήζογλου αναφέρεται σε δημοσίευμα μας στο οποία αναφέραμε πως κακώς συνεννοήθηκε ο αρμόδιος του στρατού μαζί του για την γνωστή κηδεία που έγινε εκεί κ.λ.π

Αναπτύσσει την επιχειρηματολογία του για να δείξει πως αυτός είναι ο νόμιμος ιμάμης Γλαύκης, ενώ κάνει χιούμορ καλώντας σε εξεύρεση του ιμάμη Γλαύκης. Παραβλέπει βέβαια πως εμείς δεν αμφισβητήσαμε την θέση του, αλλά γράψαμε πως ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ αυτή και μόνο είχε ορίσει άλλον ο νόμιμος μουφτής Σινίκογλου. Τέλος πάντων.

Το ενδιαφέρον στην εν λόγω ανάρτηση είναι όταν αρχίζει και σχολιάζει ο γνωστός ¨Γκρίζος Λύκος¨ Μπουλέντ Χατζή Σαλί ο ιμάμης του Κοπτερού . Για να θυμηθούμε όμως μερικές φωτογραφίες του κ. Μπουλέντ Χατζη Σαλί.

Σε συνάντησή του με Τούρκο στρατιωτικό.

Στα κεντρικά γραφεία του φασιστικού ΜΗΡ, κάνοντας το σήμα των Γκρίζων Λύκων.

Στο μαυσωλείο του Μουσταφά Κεμάλ.

Με φόντο την σημαία της "Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης".

Ο Μπουλέντ γράφει λοιπόν «Ερκάν χότζα μου να είσαι γαλήνιος, εγώ έστειλα τους λύκους, αυτοί θα πράξουν τα δέοντα».

Ο κ. Αζίζογλου του απαντά: "Ελπίζω να είναι εκπαιδευμένοι. Να βρουν το άτομο εκείνο από την αναπνοή του".

Ο Μπουλέντ όμως δεν φαίνεται να καταλαβαίνει και απαντά σε άλλο μήκος κύματος γράφοντας πως "Για όσο υπάρχουν λύκοι ο Τουρκικός Κόσμος πάντα θα είναι ισχυρός".

Λογικά, λοιπόν, διερωτόμαστε:
Που θα σταλθούν αυτά τα «άτομα»;
Με ποια ιδιότητα ο κ. Μπουλέντ τους αποστέλλει;
Τι ακριβώς θα έκαναν (ή ήδη έκαναν) εκεί που θα πήγαιναν αυτά τα άτομα;

Ταυτόχρονα, όμως, θέτουμε και κάποια ακόμη ερωτήματα προς τους "αρμόδιους":
Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας στην Ελληνική Θράκη, για να καλέσει τους συγκεκριμένους «συνομιλητές», για να του εξηγήσουν τι εννοούν με όσα γράφουν;
Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας στην Ελληνική Θράκη, που να αντιλαμβάνεται το επικίνδυνο για πολίτες αλλά και για την ίδια τη χώρα, που συζητούν οι συγκεκριμένοι δημοσίως;
Τι θα έκανε ένας εισαγγελέας, εάν κάποιος χριστιανός της Θράκης εκφραζόταν δημοσίως -έγραφε ανάλογα- στο διαδίκτυο;
Τι έχουν να δηλώσουν σχετικά εκείνοι που «κρατάνε κόκκινες γραμμές»;
Τι έχουν να πράξουν σχετικά εκείνοι που έχουν οικειοθελώς αναλάβει τον θεσμικό πολιτικό ρόλο να προστατεύουν τους Έλληνες πολίτες και την Ελλάδα από κινδύνους που αναπτύσσονται επί των συνόρων αλλά και στο εσωτερικό της χώρας;


Λίαν προσφάτως, το πολιτικό προσωπικό (οι αρμόδιοι και οι υπεύθυνοι) φέρονται ως ιθύνοντες για την πρόωρη συνταξιοδότηση των ήδη υφιστάμενων μουφτήδων στην Ελληνική Θράκη. Αμέσως μετά από αυτή την πολιτική «πρωτοβουλία» των «ιθυνόντων», εμφανίστηκε η πρόταση των τουρκοφρόνων «οι εκλεγμένοι μουφτήδες να πάρουν τις θέσεις εκείνων που αποχωρούν»…
Αναρωτιόμαστε: Οι ειδικοί σύμβουλοι και ένας πλήθος άλλων εργαζομένων σε ειδικές υπηρεσίες της χώρας, συμβούλευσαν αυτή την ΠΑΡΑΝΟΜΗ αλλαγή της υφιστάμενης και απόλυτα προβλέψιμης απόφασης ή πρόκειται ουσιαστικά για μια υπόγεια πολιτική – κομματική συνδιαλλαγή της κυβέρνησης των Αθηνών με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής; Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς πως αυτή η κυβέρνηση δρα με γνώμονα το συμφέρον και την ασφάλεια της χώρας και των ελλήνων πολιτών, όταν «βάζει βούτυρο» στο ψωμί της τουρκικής προπαγάνδας; Ή, μήπως, είναι δυνατόν αυτή η κυβέρνηση να έχει τη βούληση άμεσης και ουσιαστικής αντιμετώπισης του τουρκικού παρακράτους των Γκρίζων Λύκων;

Η ελληνική κυβέρνηση, περιμένει να υπάρξει μια νέα δολοφονία, όπως αυτή του Τάσσου Ισαάκ στην Κύπρο ή να γίνουν μέσα στη Θράκη όσα συνέβησαν στο Κόσοβο ή στη Συρία, προκειμένου να ενεργοποιήσει όλους εκείνους τους νόμιμους μηχανισμούς προστασίας της εσωτερικής ειρήνης και της ασφάλειας των πολιτών;
Επιτέλους, τι πρέπει να συμβεί στη Θράκη, για να αναλάβει η κυβέρνηση το βάρος των ευθύνων της και να πράξει τα αυτονόητα;

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι που αρχίζουν να υποθέτουν πως οι «κόκκινες γραμμές» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, είναι άμεσα συνδεδεμένες είτε με το αίμα των Ελλήνων είτε με το κόκκινο της τουρκικής σημαίας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου