Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αργά ή γρήγορα, και σε πείσμα των τόσο μα τόσο αποκαλυπτικών στοιχείων, σχετικά με την "απεχθή" αυτή υπόθεση παρεμβάσεων, έξωθεν όσο και έσωθεν, προκειμένου να κουκουλωθεί τον τεραστίων διαστάσεων αυτό σκάνδαλο, η αλήθεια θα ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ.

Έχω γράψει, σχετικά, άπειρες φορές για το σκάνδαλο αυτό του αιώνα, το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη ρίζα της καταστροφής του Έθνους μας, και απορώ πως δεν ξεσηκώθηκε ακόμη σύσσωμος ο ελληνικός λαός για να απαιτήσει διαλεύκανση - κάθαρση - δικαίωση.

Γιατί, ναι, όσο και αν ίσως φαίνεται υπερβολική η πίστη, ωστόσο είναι πολύ πιθανόν η αποκάλυψη ότι ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΑ - ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ οδηγήθηκε η χώρα μας στο ικρίωμα, θα είναι και η σωτηρία μας.

Μετά και την πρόσφατη, ξέφρενη πια, μανιώδη και απροκάλυπτη στήριξη του κ. Γεωργίου από τους... εταίρους μας, διαλύθηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες (αν, βέβαια, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε κάποιους), για το πόσο αβυσσαλέα είναι η υπόθεση παραποίησης στατιστικών δεδομένων, για το πόσο πολλοί πολιτικοί και ίσως όχι μόνον πολιτικοί εμπλέκονται με αυτήν, για το πόσο τρέμουν εντός και εκτός της Ελλάδας με αποκαλύψεις...

Αλλά, ακριβώς, αυτές οι αποκαλύψεις θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, αν έρθουν σε άπλετο φως οι διαπλοκές και συνωμοσίες, που χαλκεύτηκαν για να χαθεί η χώρα στην εξαθλίωση των μνημονίων, ποιοι θα είχαν ακόμη το θράσος να μας σέρνουν σε... διαπραγματεύσεις, και να μας υποβάλλουν σε μαρτύρια, για όλους εκείνους τους λόγους που εξηγούν την αλλοίωση των πραγματικών στατιστικών δεδομένων, για όλους εκείνους τους λόγους που μας επέβαλαν τραγικά εσφαλμένα προγράμματα, για όλους εκείνους τους λόγους που το περίφημο πρόγραμμα της δήθεν εξυγίανσης αύξησε το χρέος κατά 60% από την αρχή της κρίσης;

Και, βέβαια, με την υπόθεση αυτή Γεωργίου η σύγχυση που επικρατεί στη χώρα μας είναι πλήρης, είναι απαράδεκτη, είναι καταδικαστέα, και αποτελεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η αντιπολίτευση, αν και ορθά κατηγορεί την Κυβέρνηση ότι στρέφεται εναντίον της Δικαιοσύνης, στην υπόθεση Γεωργίου ωστόσο σύσσωμη στρέφεται η ίδια εναντίον της, εφόσον, σε πείσμα της σωρείας κραυγαλέων ενδείξεων, πολλές από τις οποίες μπορούν κάλλιστα να εκληφθούν και ως αποδείξεις (σχετικά με το έγκλημα που διαπράχθηκε με τα στατιστικά δεδομένα, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι ΑΠΟΔΕΚΤΗ στις αγκάλες του ΔΝΤ)... αυτή λοιπόν η αντιπολίτευση σύσσωμη "κρίνει" εμμέσως μεν διαφανώς δε, ότι κακώς ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση παραχάραξης να δικαστεί και πάλι... προσπαθώντας να εφεύρει επιχειρήματα υπέρ του κ.Γεωργίου (που πως και που να τα βρει;), ισοπεδώνεται με τους δανειστές.
Εμφανώς αυτοί οι τελευταίοι δεν διστάζουν να εκτίθενται, όπως ανεπανόρθωτα εκτίθενται, προκειμένου να "σώσουν τον κ. Γεωργίου", όχι βέβαια επειδή τον αγαπούν! αλλά για να μην ανοίξει προς Θεού το στόμα του και... αποκαλύψει και ΕΠΙΣΗΜΑ ό,τι κάνει "νιάου στα κεραμίδια" ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ! και από την πρώτη στιγμή (χάρη και στις αποκαλύψεις της ομ. καθηγήτριας Στατιστικής, κ. Ζωής Γεωργαντά). Ότι δηλαδή ο άνθρωπος, ο κ. Γεωργίου, δεν αποφάσισε μόνος να προβεί στην εγκληματική αυτή παραχάραξη των στατιστικών δεδομένων, αλλά ΔΙΑΤΑΧΘΗΚΕ από τους εταίρους/δανειστές, που τώρα ΤΡΕΜΟΥΝ, και που δεν είναι υπερβολική η υπόθεση ότι σε πείσμα αυτής της λυσσώδους προστασίας του κ. Γεωργίου, ενδεχομένως κινδυνεύει και η ζωή του (κάτι, που θα έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, και ο μόνος θα ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ).

Εντύπωση προκαλεί η πλήρης αποσιώπηση, από την πλευρά των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου, εντός της ελληνικής επικράτειας, της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκτός του ότι απέρριψε την αγωγή του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου εναντίον του Ερβέ Φαλτσιανί (πρώην στελέχους της HSBC), το συνταρακτικό γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την απόρριψη, η περί ης απόφαση ΣΥΝΕΔΕΣΕ τη ΛΙΣΤΑ Lagarde ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ (όπως καταγράφεται στο κύριο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας "Εστία" της 17.07.2017).
ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ, όμως από τους πολιτικούς μας, παρότι πρόκειται αναμφίβολα για στοιχείο καταλυτικής σημασίας για την άμυνα της μαρτυρικής Ελλάδας και για την πιθανή έναρξη αντίστροφης πορείας για τη σωτηρία της. ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ:

ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Πηγή Delivanis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Όσοι αναγνώστες αναρωτηθούν για τον τίτλο του άρθρου αυτού, τους θυμίζουμε ότι το σύνθημα για την έναρξη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, την 20η Ιουλίου 1974, ήταν: «Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές»

Του Νίκου Ιγγλέση

Πέρασαν 43 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα και ο εχθρός δεν έχει καταφέρει ακόμη να αλώσει το «οχυρό» που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία «πολιορκία» που άρχισε πριν περίπου τρία χρόνια, το 2014, με το κοινό ανακοινωθέν  Αναστασιάδη – Έρογλου, τερματίστηκε στο Κραν-Μοντάνα της Ελβετίας στις 7 Ιουλίου 2017. Μαζί με τα τουρκικά «στρατά» αποσύρθηκαν, προσώρας, και οι «πολιορκητικές μηχανές» που ακούν στα ονόματα: Έσπεν Μπαρθ Άϊντε, ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, βρετανικός παράγοντας, Ζαν-Κλωντ Γιουνγκέρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Φεντερίκα Μογκερίνι, ύπατη εκπρόσωπος εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της ΕΕ, καθώς και πολλοί άλλοι «ταλιμπάν» της παγκοσμιοποίησης που επιδιώκουν να μετατρέψουν την Κύπρο σ’ ένα α-εθνικό μόρφωμα.

Σε δραματικό αδιέξοδο βρίσκονται όσοι «εντός των τειχών» Ελλαδίτες και Κύπριοι αγωνίστηκαν, την τελευταία τριετία, όπως είχαν κάνει και το 2004 με το «Σχέδιο Ανάν», να πείσουν τους ελληνοκύπριους ότι πρέπει να παραδώσουν το ανεξάρτητο κράτος τους για να «επανενώσουν» την πατρίδα τους. Όλοι αυτοί, οι τουρκόφοβοι, τουρκόπληκτοι και τουρκόφιλοι, δε λένε ότι η επανένωση της Κύπρου, όπως μεθοδεύεται και προωθείται, θα την καταστήσει στο σύνολό της επαρχία της νέο-οθωμανικής Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Οι παραχωρήσεις

Ο Νίκος Αναστασιάδης εκλέχτηκε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου, μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων Διεθνών Οργανισμών και αμέσως μετά άρχισε να διαπραγματεύεται τη διάλυσή του και την αντικατάστασή του από μια Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία. Σημειώνουμε ότι απ’ όλα τα κράτη, μόνο η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που τη θεωρεί «εκλιπούσα». Παράλληλα ο κ. Αναστασιάδης υποβάθμισε το αξίωμά του, από πρόεδρος της Δημοκρατίας σε εκπρόσωπο της ελληνοκυπριακής κοινότητας για να είναι πολιτικά ισοϋψής με τον εκπρόσωπο των Τούρκων (τουρκοκυπρίων και εποίκων) της Κύπρου. Ο οποιοσδήποτε διάλογος με την τουρκική κοινότητα θα έπρεπε να διεξάγεται από κάποιο ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος ή το πολύ από κάποιον αρμόδιο υπουργό, αν ο στόχος ήταν να διατηρηθεί το διεθνές status της Κυπριακής Δημοκρατίας και να υπογραμμιστεί το νομικά παράνομο καθεστώς που έχουν εγκαθιδρύσει στη Βόρεια Κύπρο τα τουρκικά στρατεύματα.

Στην Πενταμερή Διάσκεψη του Κραν-Μοντάνα, που υποτίθεται ότι θα καθόριζε το μέλλον της Κύπρου, δεν παρίστατο ο άμεσα ενδιαφερόμενος, η Κυπριακή Δημοκρατία. Συμμετείχαν οι τρείς εγγυήτριες Δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) και οι δύο κοινότητες (ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή). Καθ’ όλη την περίοδο των διαπραγματεύσεων και μέχρι τη λήξη της Διάσκεψης του Κραν-Μοντάνα ο πρόεδρος (της ελληνοκυπριακής κοινότητας;) Νίκος Αναστασιάδης είχε αποδεχτεί:

1.Τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από μια Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελούμενη από δύο συνιστώντα κρατίδια, ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό.

2.Την εκ περιτροπής προεδρία της Ομοσπονδίας, με δύο θητείες για έλληνα πρόεδρο και μία για τούρκο πρόεδρο.

3. Τη σταθμισμένη ψήφο με βάση εθνοτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή, την κατάργηση της δημοκρατικής αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» (one man, one vote), όπως συνέβαινε στη Νότιο Αφρική την εποχή του απαρχάϊντ.

4.Την πολιτική ισότητα μεταξύ της ελληνικής πλειοψηφίας (82%) και της τουρκικής μειοψηφίας (18%) στη διακυβέρνηση και τα όργανα της Ομοσπονδίας.

5.Το δικαίωμα της αρνησικυρίας – βέτο. Καμιά απόφαση δε θα μπορεί να ληφθεί στα όργανα της Ομοσπονδίας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τουλάχιστον ενός τούρκου εκπροσώπου.

6.Την παραμονή στην Κύπρο των εποίκων, περίπου 125.000 έναντι 95.000 τουρκοκυπρίων, με καθεστώς ευρωπαίου πολίτη ή μόνιμου μετανάστη, πέραν όσων έχουν ήδη λάβει «τουρκοκυπριακή ιθαγένεια». Σημειώνουμε ότι ο εποικισμός αποτελεί έγκλημα πολέμου, διότι συνιστά μέθοδο εθνοκάθαρσης (άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης του 1949).

7.Την περιορισμένη επιστροφή (όχι πάνω από 20%) των προσφύγων στις εστίες τους, ώστε να μη διαταραχθεί η εθνοτική πλειοψηφία στα συνιστώντα κρατίδια.

8.Τα σταθμισμένα δικαιώματα για τις περιουσίες μεταξύ των νόμιμων ιδιοκτητών και των σημερινών χρηστών που τις έχουν σφετεριστεί με την κάλυψη του τουρκικού στρατού. Οι παράνομοι χρήστες θα έχουν τον πρώτο λόγο στις περιουσίες των προσφύγων στο τουρκοκυπριακό κρατίδιο.

9.Την παραχώρηση των τεσσάρων ελευθεριών σ’ όλους τους τούρκους πολίτες ώστε να μπορούν να εγκαθίστανται στην Κύπρο, να αποκτούν περιουσία, να εργάζονται, να εμπορεύονται, να εισάγουν και να εξάγουν κεφάλαια και αγαθά σαν να ήταν κάτοικοι χώρας-μέλους της ΕΕ. Πρόκειται για έμμεση εισδοχή της Τουρκία των 79 εκατομμυρίων κατοίκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση με θέσπιση πρωτογενούς δικαίου.

10.Τη διάλυση της κυπριακής εθνοφρουράς και τη δημιουργία ενός αφοπλισμένου κράτους που δε θα μπορεί να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα της άμυνας έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής.


Οι συνέπειες

Όλα αυτά και πολλά άλλα που έγιναν αποδεκτά από την ελληνική πλευρά στο όνομα της «λύσης τώρα», οδηγούν στην εγκαθίδρυση ενός μη λειτουργικού και βιώσιμου μορφώματος το οποίο για να πάρει οποιαδήποτε σημαντική απόφαση θα πρέπει να έχει τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Η ψήφος της νέας Ομοσπονδίας στον ΟΗΕ, την ΕΕ και άλλους Διεθνείς Οργανισμούς θα είναι σύμφωνη με τα τουρκικά συμφέροντα, διαφορετικά η Κύπρος θα είναι αναγκασμένη να απέχει. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά δικαιούνται Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)  και άρα η Κύπρος, όπως και αυτά του Αιγαίου «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Κατά συνέπεια διεκδικεί τις θαλάσσιες περιοχές μέχρι την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Μόνο μία ανεξάρτητη, από την τουρκική επικυριαρχία Κύπρος, με βάση τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, μπορεί να αποτελέσει τον κυματοθραύστη της νέο-οθωμανικής γεωοικονομικής επέκτασης στην Ανατολική  Μεσόγειο.

Από κάποιους αναλυτές και δημοσιογραφούντες οι παραχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη  θεωρήθηκαν ανεπαρκείς για να επιτευχθεί η «λύση τώρα» στην οποία τόσα  είχαν επενδύσει οι ίδιοι και οι πάτρωνες τους. Μάλιστα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της εθνομηδενιστικής ηγεσίας του «κομμουνιστικού»  ΑΚΕΛ  ζήτησε όλες αυτές οι παραχωρήσεις να κρατηθούν ως «διαπραγματευτικό κεκτημένο» για την επόμενη προσπάθεια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν τα παρατούν ποτέ!

Η ελληνική κυβέρνηση, από την πλευρά της, ακολουθώντας την πάγια γραμμή των τελευταίων χρόνων, που συμμερίζεται και η – φιλοευρωπαϊκή – αντιπολίτευση, ότι δηλαδή η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα στηρίζει και συμπαρίσταται, επέδειξε ενδιαφέρον μόνο για τη διεθνή πλευρά του Κυπριακού, δηλαδή, για τα εγγυητικά και παρεμβατικά δικαιώματα που πηγάζουν από τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, που εγκαθίδρυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με τη σύμφωνη γνώμη του κ. Αναστασιάδη ζήτησε  την κατάργηση των εγγυητικών και παρεμβατικών δικαιωμάτων και από τις τρείς εγγυήτριες Δυνάμεις και την αποχώρηση, με βάση ένα χρονοδιάγραμμα, των τουρκικών στρατευμάτων. Επίσης πρότεινε τη δημιουργία  μιας πολυεθνικής αστυνομικής δύναμης, με τη συμμετοχή και της Τουρκίας, που θα ελέγχει την εφαρμογή της συμφωνίας. Η Τουρκία αρνήθηκε να παραιτηθεί των δικαιωμάτων που θεωρεί ότι της δίνουν οι Συμφωνίες του 1959 και έτσι η Διάσκεψη του Κραν-Μοντάνα  έληξε χωρίς αποτέλεσμα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως η δεύτερη ελληνική κρατική οντότητα, σώθηκε για ακόμα μια φορά.

Η τουρκική αλαζονεία

Η προσωρινή διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν οφείλεται σε κάποια ευφυή πολιτική στρατηγική της ελληνικής πλευράς – αν υπήρχε δε θα είχαμε φτάσει ούτε στο Μον-Πελεράν ούτε στο Κραν-Μοντάνα – αλλά στην αλαζονεία, την πλεονεξία και την πολιτική «μυωπία»  της ηγεσίας των νέο-Οθομανών της Άγκυρας. Ο Νίκος Αναστασιάδης, ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας, έδωσε όλες τις παραμέτρους που θα καθιστούσαν την Τουρκία όχι μόνο νόμιμη κυρίαρχο της κατεχόμενης ζώνης στο Βορρά, αλλά και επικυρίαρχη σ’ όλη την εδαφική έκταση της Κύπρου  νομιμοποιώντας παράλληλα, με ελληνική υπογραφή, τα αποτελέσματα της παράνομης εισβολής και κατοχής. Χαρακτηριστικό της ανυπαρξίας οποιασδήποτε «κόκκινης γραμμής» κατά τις διαπραγματεύσεις είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Ιωάννης Κασουλίδης μετά τη λήξη της Διάσκεψης του Κραν-Μοντάνα επανέλαβε (12-7-17) παλιότερη δήλωσή του ότι: «Μηδέν τουρκικός στρατός και μηδέν τουρκικές εγγυήσεις δεν είναι θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς αλλά τουρκική   προπαγάνδα». Αυτός ο άνθρωπος που «εκφράζει» την κυπριακή διπλωματία παραμένει ακόμη στη θέση του.

Από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποφύγει τις «κακοτοπιές» και να μην εμπλακεί με την εσωτερική πτυχή του κυπριακού προβλήματος. Πρόκειται για μέγα λάθος. Πρώτον γιατί η Ελλάδα είναι εγγυήτρια χώρα όχι μόνο της ανεξαρτησίας αλλά και του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την κατάλυση της συνταγματικής τάξης, με το πραξικόπημα του 1974, επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλλει στην Κύπρο. Δεύτερον γιατί η Ελλάδα, ως εθνικό κέντρο, δεν μπορεί απλά να ακολουθεί, να στηρίζει, να συμπαραστέκεται και να συμπορεύεται, αλλά πρέπει να ηγείται, να καθοδηγεί και να δίνει στρατηγικό όραμα σ’ όλο τον Ελληνισμό, διαφορετικά δεν είναι εθνικό κέντρο, είναι δορυφόρος. Τρίτον και σημαντικότερο γιατί η επίτευξη, μέσω της εσωτερικής πτυχής, του γεωπολιτικού ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου από την Άγκυρα μεταβάλλει  δραματικά τους συντελεστές ισχύος μεταξύ  Ελλάδας  και Τουρκίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς επικέντρωσε την πολιτική του στην κατάργηση των εγγυητικών και παρεμβατικών δικαιωμάτων καθώς και στην αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής προκειμένου, όπως είπε, η Διζωνική – Δικοινοτική Ομοσπονδία να γίνει ένα «κανονικό» κράτος. Μόνο που «κανονικό» κράτος  με εναλλαγή του προέδρου του βάσει εθνοτικών κριτηρίων, με σταθμισμένη ψήφο, με βέτο της μειοψηφίας και χωρίς δυνατότητα άμυνας δεν υπάρχει. Η Τουρκία θα μπορούσε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου  και αυτό δε θα την εμπόδιζε να παρέμβει μελλοντικά στην αφοπλισμένη Κύπρο, με αφορμή την προστασία της τουρκικής μειονότητας ή την προάσπιση ζωτικών στρατηγικών συμφερόντων της. Σήμερα η Τουρκία, χωρίς να έχει βάσει κάποιας Συνθήκης  εγγυητικά – επεμβατικά δικαιώματα, έχει εισβάλλει στο Ιράκ και τη Συρία. Όλα, στις διακρατικές σχέσεις, είναι θέμα συσχετισμού ισχύος.

Από την ανάλυση που προηγήθηκε συνάγεται το συμπέρασμα ότι πιο σημαντικό από τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα είναι η πολιτική ανεξαρτησία ή όχι του κράτους επί του οποίου αυτά μπορούν να ασκηθούν. Αν υπάρξει τουρκική εισβολή στη σχεδιαζόμενη  Διζωνική – Δικοινοτική  Ομοσπονδία, η τελευταία δε θα μπορεί να την καταγγείλει στον ΟΗΕ και σ’ άλλους Διεθνείς Οργανισμούς ούτε να ζητήσει τη βοήθεια άλλων κρατών, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Σε περίπτωση επέμβασης στο έδαφος ή στην ΑΟΖ της, η κυβέρνηση της ομοσπονδιακής Κύπρου δε θα μπορεί να αποφασίσει, λόγω του βέτο, αν θα πρόκειται για εχθρική ή φιλική ενέργεια της Τουρκίας. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Αν η Κύπρος επιβίωσε, έστω και ακρωτηριασμένη, μετά την εισβολή του 1974 αυτό οφείλεται στην ύπαρξη μιας διεθνώς αναγνωρισμένης ελληνοκυπριακής κυβέρνησης στη Λευκωσία.

Νέα Στρατηγική

Ο Ελληνισμός οφείλει να γνωρίζει ότι οι «πολιορκητές» της Κυπριακής Δημοκρατίας, αργά ή γρήγορα, θα επανέλθουν. Τώρα υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να οργανωθεί η ελληνική άμυνα στη βάση μιας νέας στρατηγικής. Οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο πρέπει άμεσα να σταματήσουν να «μηρυκάζουν»  το αφήγημα της Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας  και αναβαθμίζει  την κατεχόμενη ζώνη σε κρατικό μόρφωμα. Ήδη έχει γίνει μεγάλη πολιτική και διπλωματική ζημιά και θα χρειαστεί πολύς κόπος και προσπάθεια για να αντιστραφούν τα πράγματα.

Το Κυπριακό δεν είναι διακοινοτική διαφορά, μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αλλά πρόβλημα εισβολής και κατοχής κυπριακού εδάφους από μια άλλη χώρα, την Τουρκία. Οι οποιεσδήποτε συνομιλίες σε διμερές ή διεθνές επίπεδο πρέπει να γίνονται μόνο με τον εισβολέα, προκειμένου αυτός να αποσύρει τα στρατεύματά του και να συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Παράλληλα θα πρέπει να γίνονται όλες οι πολιτικο-διπλωματικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε σχέση με την ΕΕ, που θα αυξάνουν το κόστος της Τουρκίας από την παραμονή των στρατευμάτων της στην Κύπρο.

Οι οπαδοί της «λύσης τώρα»  θα αντιτάξουν ότι με μια τέτοια στρατηγική το Κυπριακό δε θα λυθεί ποτέ γιατί η Τουρκία δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τα σημερινά κεκτημένα της ούτε να απεμπολήσει τις αξιώσεις της. Σύμφωνα με τη λογική τους πρέπει να είμαστε ευέλικτοι και να υποχωρούμε, μόνο που κάποια στιγμή αυτό που θα συμβεί δε θα είναι η λύση αλλά η ολοκληρωτική παράδοση. Πρέπει να τονίσουμε ότι η σημερινή κατάσταση δεν ικανοποιεί κανέναν αλλά είναι προτιμότερη από μια κακή – τουρκική λύση. Μπορεί να μη θέλουμε ο κατοχικός στρατός να ελέγχει το 36,2% του κυπριακού εδάφους αλλά πολύ περισσότερο δε θέλουμε η Τουρκία να θέσει υπό τον γεωπολιτικό έλεγχό της το 100% της Κύπρου. Μήπως αυτό θέλουν οι  οπαδοί της «λύσης τώρα»;

Η νέο-οθωμανική Τουρκία φιλοδοξεί  να καταστεί ηγεμονική-περιφερειακή δύναμη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, θα έρθει σε σύγκρουση  με όλες ή ορισμένες από τις μεγάλες δυνάμεις καθώς και με άλλες κρατικές οντότητες της ευρύτερης περιοχής όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος και το Ιράν.  Ουδείς απ’ όλους αυτούς επιθυμεί τη γεωπολιτική γιγάντωση της σουνιτικής Τουρκίας. Τότε θα είναι η ιστορική ευκαιρία για τον Ελληνισμό να ανατρέψει το σημερινό συσχετισμό ισχύος και γι’ αυτό πρέπει να προετοιμαζόμαστε από τώρα. Πρέπει να έχουμε υπομονή και ποτέ να μη βάζουμε την υπογραφή μας για να νομιμοποιήσουμε τα  τετελεσμένα του εχθρού. Η Αϊσέ δεν πρέπει να πάει διακοπές ποτέ ξανά!

Πηγή GreekAttack


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλοι λένε πως ο Αλέξης τό 'χει σύρει.
Άλλοι λένε πως είναι το ίδιο. 
Κακοήθειες...

Το blog αδυνατεί να καταλάβει τον ορυμαγδό ευθυμίας σχετικά με το λιμάνι της Καστοριάς.
Τί είπε δηλαδή ο σύντροφος πρωθυπουργόςΕπιχειρηματολόγησε υπέρ των λιμανιών ξηράς.
Κακό είναι;

Αύριο-μεθαύριο θα ιδρύσει στον στρατό και μονάδα υποβρυχίων αερόστατων.
Αστείο θα μας φανεί κι αυτό; Ή παράλογο;
Δηλαδή αυτοί που τους φαίνονται τα λιμάνια ξηράς παράλογα, αλλά δεν παραξενεύονται όταν ακούνε τον πρωθυπουργό να μιλάει για αριστερά, για αριστερή διακυβέρνηση, για το συμφέρον του λαού, και αριστερά μνημόνια, είναι πιό λογικοί οι ίδιοι;

Σήμερα λέει, πως θα εκδόσει πενταετές ομόλογο και θα βγούμε δοκιμαστικά στις αγορές.
Δεν βλέπουμε να έσκασε το χειλάκι κανενός. 
Μόνο το λιμάνι της Καστοριάς μας πείραξε.

Ο άλλος, ο φλώρος με το μαντηλάκι στο τσεπάκι, διαλαλεί μήνες τώρα πως είναι κομμουνιστής. 
Πάλι κανείς δεν γέλασε.

Το blog πάλι δεν καταλαβαίνει.
Τί επιλεκτική αίσθηση του χιούμορ είναι αυτή;

Ο Τσαλακωτός διατείνεται μήνες τώρα πως έκανε διαπραγμάτευση. 
Μιλάμε για παράσταση που κανονικά βγάζει πολύ γέλιο. Άχνα...

Τον Μπαλαφάρα, λέει, τον σταματάνε και του φιλάνε το χέρι γονατιστοί.
Πάλι σοβαρότης μέχρι δακρύων.
Ακαταλαβίστικα πράγματα.

Εν πάση περιπτώση, το πρόβλημά μας σαν λαός δεν είναι μάλλον τα μνημόνια.
Είναι μία στρεβλή αίσθηση του χιούμορ.
Εκεί που πρέπει να σπαρταρήσουμε στο γέλιο στεκόμαστε σαν σε κηδεία κι εκεί που πρέπει να πάρουμε τις πέτρες, μας κόβονται τα ήπατα από τα γέλια.

Πολλοί λένε πως και στις δύο περιπτώσεις το σωστό είναι οι πέτρες. Ή τα γιαούρτια.
Ενδεχομένως να έχουν αυτοί δίκιο.

Άρα κατ' αυτούς, το δίλημμα γέλιο ή σοβαρότητα δεν υπάρχει.
Μπορούμε να γελάμε και να κλαίμε ελεύθερα.
Αρκεί να χρησιμοποιούμε πού και πού, τα κατάλληλα αδρανή ή οργανικά υλικά!...

Σημ.:  Η εικόνα του σημερινού σχολίου είναι απ' το  //jodi.graphics

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και μέσα στην τούρλα του χαμού, ανάμεσα σε πρόστιμα, αυτοκτονίες, ανασφάλιστα αυτοκίνητα, προθεσμίες εφορίας που εκπνέουν, εκκαθαριστικά, ΜΚΟ διαπλεκόμενων καναλαρχών που κάνουν συναυλίες για να θρέψουν τάχα τους πεινασμένους, καύσωνες, και έναν μ@λάκα που παίζει ρακέτες στην Κουρούτα, νάσου και το "πολιτιστικό" νέο

Στα πλαίσια των προαπαιτούμενων για την εκταμίευση της προχθεσινής δόσης δανεικών για να πληρωθούν προηγούμενα τοκογλυφικά δάνεια, αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της νομικής σχολής του ΑΠΘ ο πρόεδρος της Κομισιόν και πάντων των ευρωπαϊκών "εταίρων", Ιωάννης Κλαύδιος Γιούνκερ.
Ο ίδιος έχει κηρυχθεί εδώ και χρόνια και επίτιμος δικτάτορας της υπόλοιπης Ελλάδας.

Η σεμνή και κατάπτυστη τελετή διενεργήθηκε εν μέσω δρακόντειων μέτρων ασφάλειας, όπως αρμόζει σε κάθε δικτάτορα, προκειμένου να αποφευχθούν τυχόν αυθόρμητες και υπερβολικές εκδηλώσεις χαράς και αγάπης, στον άνθρωπο που στα μάτια πολλών αντιπροσωπεύει όλη την μαφιόζικη νοοτροπία και πρακτική της μεγαλύτερης τρομοκρατικής οργάνωσης στον κόσμο, την Ευρωπαϊκή "'Ένωση".

Αυτήν που ξεκίνησε πριν μερικές δεκαετίες ως εμπορικό τραστ, ένα άλλο είδος Χανσεατικής Ένωσης (που σκοπό είχε να επιβάλλει μονοπώλιο στο εμπόριο της Βαλτικής, υποχρεώνοντας τους τοπικούς εμπόρους να συναλλάσσονται μόνο μαζί της) και κατέληξε στις μέρες μας σαν πανίσχυρος μηχανισμός τρομοκράτησης, χειραγώγησης, και εν τέλει καταδυνάστευσης των ευρωπαϊκών λαών, προς όφελος των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών.

Ένα από τα αξιωματικά καθάρματα  της μαφιόζικής αυτής "Ένωσης" τίμησε ο "πνευματικός" κόσμος της χώρας, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα η αριστερή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση την ισχύ του κατασταλτικού της μηχανισμού και την βούλησή της να τον εξαπολύσει εναντίον του λαού προκειμένου να προστατεύσει, στο πρόσωπο του "επίτιμου" Γιούνκερ, το σύστημα, τα μνημόνια, την προδοσία.

Εμάς όμως δεν μας αφορούν όλα αυτά, αφού έχουμε ξεχυθεί στις παραλίες για τον θεσμό των "μπάνιων του λαού".

Το σύστημα όμως δεν λιάζεται.  Βυσσοδομεί, προετοιμάζεται, "ξεπλένει" εαυτούς και αλλήλους.
Ετοιμάζει τον δικό του θεσμό:
Το γ@@@σι του λαού!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Ιουλ 2017


Περί σχεδίου Β, και... σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για την τιμωρία των ενόχων

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Οι, οπωσδήποτε, αδικαιολόγητα, καθυστερημένες εκμυστηρεύσεις των δύο ξένων συμβούλων της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σχετικά με την ύπαρξη σχεδίου Β, στα πλαίσια του δημοψηφίσματος του 2015, προκάλεσαν σωρεία αντιδράσεων. Αυτές, με επιείκεια χαρακτηρίζονται συλλήβδην ως εξωπραγματικές. Μέσα από αυτές, αποδεικνύεται, περίτρανα και για πολλοστή δυστυχώς φορά, ότι στη χώρα μας έχει απολεστεί η όποιου βαθμού δυνατότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων μας, με βάση τη στοιχειώδη λογική και με γνώμονα τα εκάστοτε δεδομένα της πραγματικότητας. Εκλαμβάνονται έτσι, συστηματικά, ως αδιάσειστες αποδείξεις, υποθέσεις αβάσιμες, που φυσικά ουδέποτε επαληθεύθηκαν, αλλά που, αντιθέτως, μεθοδεύτηκε η αποθάρρυνση της όποιας σοβαρής και αντικειμενικής συζήτησης, γύρω από αυτές. Με βάση έωλες υποθέσεις, που ωστόσο η πλειοψηφία των ΜΜΕ τις διαχειρίζεται ως απόλυτη αλήθεια, βλέπουν τη δημοσιότητα σωρεία συζητήσεων, που κατά περίπτωση κατηγορούν ή υπερασπίζονται αποφάσεις και ενέργειες, διαμετρικά αντίθετες των ορθολογικών, προβαίνουν στην αποκάλυψη δήθεν σκανδάλων και επικαλούνται τη δήθεν αδήριτη ανάγκη σύστασης εξεταστικών επιτροπών για την τιμωρία των ενόχων.

Η τελευταία, προς το παρόν, περίπτωση ηθελημένης χάλκευσης των γεγονότων, αναφέρεται στις λεπτομέρειες ενός σχεδίου, που όπως φαίνεται είχε εκπονηθεί κατά την περίοδο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος, προκειμένου να προετοιμάσει τις συνθήκες μιας ομαλής μετάβασης στις απαιτήσεις του ΟΧΙ. Αντιπαρέρχομαι κρίσεις, σχετικά με τη μέθοδο, που επιλέχτηκε για τη μετάβαση αυτή, και που όπως έγινε γνωστό, περιελάμβανε την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος και τη διεξαγωγή ορισμένων συναλλαγών με τη χρήση κουπονιών, διότι το πρόβλημα δεν είναι το πόσο καλή ή κακή ήταν. Αντιθέτως, το πρόβλημα όπως εμφανίζεται είναι, ότι κατά τους επικριτές του σχεδίου Β, αυτό δεν έπρεπε να υπάρξει, διότι συνιστά εγκληματική πράξη και θα οδηγούσε την Ελλάδα στην καταστροφή.

Η άποψη αυτή απορρέει από ένα όργιο μετάλλαξης της πραγματικότητας. Συγκεκριμένα:

1. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα βροντερό ΟΧΙ. ΟΧΙ στα μνημόνια και στη λιτότητα. Πως, λοιπόν, (χωρίς την πραξικοπηματική μεταβολή αυτού του ΟΧΙ σε ΝΑΙ), θα μπορούσε να υλοποιηθεί η θέληση του 63% του ελληνικού λαού, αν δεν είχε προβλεφθεί ένα σχέδιο μετάβασης στη νέα αυτή κατάσταση, που ήταν ακριβώς το σχέδιο Β; Συνεπώς, εγκληματική θα ήταν η μη πρόβλεψη ενός σχεδίου Β, και όχι η εκπόνησή του.

2. Είναι όντως εξοργιστικό το γεγονός ότι οι διάφορες αντιδράσεις εναντίον της ύπαρξης του σχεδίου Β, που υποδεικνύουν την ανάγκη, της δήθεν τιμωρίας των δήθεν ενόχων, αποδέχονται με τέτοια ασύγγνωστη άνεση, ως νόμιμο, το αποτέλεσμα της κατεξοχήν συνωμοτικής και αντιδημοκρατικής μεταβολής της βούλησης του ελληνικού λαού, εξαφανίζοντας από το προσκήνιο το εντελώς ξεκάθαρο ΟΧΙ. Αυτό, ακριβώς, το ΟΧΙ που απαιτούσε, χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία, την εκπόνηση ενός σχεδίου Β, προκειμένου να αποφευχθεί το χάος. Και πως να μην ανατρέξει κανείς, για να φρεσκάρει τη μνήμη, στην ανατριχιαστικού περιεχομένου συνομιλία του Νίκου Χατζηνικολάου με το Βαγγέλη Μεϊμαράκη στις 7.7.2016 στο REAL FM/Video; Σε αυτό, ξεδιπλώνονται αβίαστα οι συνωμοτικές μεθοδεύσεις της συνταγματικής εκτροπής, που κατέληξαν να εμφανίσουν το ΟΧΙ ως ΝΑΙ, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την σαφέστατα εκφρασθείσα βούληση του ελληνικού λαού. Μέχρι και οι εταίροι/δανειστές μας επιστρατεύθηκαν εκείνη τη νύκτα για να βοηθήσουν στην άνομη αυτή επιχείρηση.



3. Είναι σαφές ότι, αν κάποτε, αναζητηθούν οι ένοχοι του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, για να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη νύκτα, και πως ακυρώθηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, με την επιβολή απόφασης ολοκληρωτικού καθεστώτος, αυτοί σίγουρα δεν θα είναι οι συντάκτες του σχεδίου Β.

4.Το αποκορύφωμα, όμως, του παραλογισμού είναι η προβολή σχετικού επιχειρήματος, που καταδικάζει, μεταξύ άλλων, την εκπόνηση του σχεδίου Β, "επειδή δεν ρωτήθηκε ο λαός, αλλά όλα έγιναν πίσω από την πλάτη του". Το επιχείρημα είναι σαθρό, αφού παραβλέπει ηθελημένα ότι στο ΟΧΙ περιλαμβάνεται σίγουρα και το GREXIT. Γιατί, πως θα ήταν δυνατόν, για την Ελλάδα, να παραμείνει στην Ευρωζώνη, ενώ θα είχε απεμπολήσει λιτότητα και μνημόνια; Και, επιπλέον, είναι και φαιδρό αυτό το επιχείρημα, διότι πως, πότε και που ρωτήθηκε ο ελληνικός λαός, αν συμφωνεί με τα συνεχή απάνθρωπα μέτρα, που λαμβάνονται ερήμην του, και που προοδευτικά τον εξαθλιώνουν;

5. Ένας τραγέλαφος, εξάλλου, αναδύεται από το γεγονός ότι, μεταξύ άλλων, κατηγορείται ο Πρωθυπουργός επειδή "γνώριζε για το σχέδιο Β"! Αναμφίβολα, καλώς το γνώριζε, αλλά αλλού είναι το πρόβλημα. Δηλαδή στο ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας αδυνατεί να υπερασπιστεί το σχέδιο Β εφόσον, στην πορεία, απαρνήθηκε το ΟΧΙ μετατρέποντάς το αυθαίρετα σε ΝΑΙ .

6.Τέλος, πως αλήθεια να χαρακτηρίσει κανείς την ασύγγνωστη ελαφρότητα, με την οποία αποφαίνονται οι επικριτές του σχεδίου Β, για το ότι δήθεν αυτό το τελευταίο θα σήμαινε την καταστροφή της Ελλάδας... υπονοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι η καταστροφή απεφεύχθη χάρη στη μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ!


Θα χαθούμε γιατί, τελικά, μας λείπει το μέτρο, αλλά και ο κοινός νους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το τέλος της δεύτερης αξιολόγησης επισημοποίησε την ιδιότητα της Ελλάδας, ως πρώτης αποικίας της ΕΕ. Μιας αποικίας, που σε σύγκριση με τις παλαιότερες, της εποχής της αποικιοκρατίας, υπόκειται σε όρους σκληρότερης μεταχείρισης, και της αναγνωρίζονται στενότερα, θα έλεγα ανύπαρκτα, περιθώρια ελευθερίας και αυτονομίας στο οικονομικό πεδίο. Η δυσμενής αυτή διαφορά είναι συνέπεια των νέων τεχνολογιών, που καθιστούν τώρα ευκολότερο τον κάθε μορφής έλεγχο, αλλά και της επιβολής του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, που εξασφαλίζει στις σύγχρονες ευρωπαϊκές μητροπόλεις μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην επίτευξη των στόχων τους. Όπως προκύπτει από τις πληροφορίες για τα διαμειφθέντα στο τελευταίο Eurogroup, η ΕΕ με το ΔΝΤ είχαν στη διάθεσή τους δύο σενάρια, αναφορικά με τους τρόπους χειρισμού του ελληνικού χρέους, για την περίοδο που καταρχάς εκτείνεται, ως το 2060. Δεν τελειώνει, όμως, εκεί, εφόσον το χρέος, ceteris paribus, θα είναι το 2060 πολύ εντονότερα μη βιώσιμο, σε σύγκριση με τώρα.

Το χρέος, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στο τελευταίο Eurogroup, αφαίρεσε, από την Ελλάδα, και τα τελευταία ίχνη της ιδιότητας μέλους της ΕΕ-Ευρωζώνης, καθώς η τύχη της για τα επόμενα 43 έτη, και στη συνέχεια για απροσδιόριστο βάθος χρόνου, καθορίζεται πια μονομερώς από τους θεσμούς. Η ελληνική παρουσία στις συζητήσεις, δεν περιλαμβάνει και τη συμμετοχή της στις αποφάσεις. Πράγματι, οι θεσμοί στο τελευταίο Eurogroup, έφεραν προς συζήτηση και λήψη απόφασης δύο σενάρια, για την περίοδο 2023-2060. Αυθαίρετα, όμως, και χωρίς εμφανή δικαιολόγηση, επέλεξαν την υλοποίηση του πρώτου από αυτά.

Το σενάριο, που προτιμήθηκε, και που ορθώς χαρακτηρίστηκε ως μη σοβαρό από το Institute Peterson, και όχι μόνο, βασίζεται σε υποθέσεις μη πραγματοποιήσιμες, που ανάγονται σε "απλές ασκήσεις επί χάρτου". Πρόκειται για επιλογή, που είναι απόρροια της απεγνωσμένης προσπάθειας συγκερασμού των διαμετρικά αντίθετων απόψεων της Κομισιόν και του ΔΝΤ. Παρότι η αποτυχία του σεναρίου θεωρείται βεβαία, ωστόσο και η απλή προσπάθεια υλοποίησής του θα είναι για την Ελλάδα η χαρακτηριστική της βολή.

Υπενθυμίζω, σχετικά, ότι ενώ από την αρχή της ελληνικής κρίσης η Κομισιόν, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επέμενε ότι το χρέος είναι βιώσιμο, ξαφνικά, στη δεύτερη αξιολόγηση, εμφανίστηκε ανήσυχη και έσπευσε να προτείνει μέτρα, που δήθεν θα το καταστήσουν βιώσιμο. Πρόκειται για μέτρα, που παρότι ανήκουν θεωρητικά στην ευρεία κατηγορία της "ελάφρυνσης" του χρέους, όχι μόνο είναι εντελώς ανεπαρκή, αλλά επιπλέον δεν αναμένεται να έχουν θετική επίπτωση στη βιωσιμότητά του. Τα μέτρα που εισηγείται η Κομισιόν είναι η παράταση των ωριμάνσεων των ομολόγων, και των περιόδων χάριτος για κεφάλαια και τόκους, καθώς και η επιστροφή των κερδών των κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα. Να προσθέσω και την έξοδο στις αγορές, με επιτόκιο όμως μεγαλύτερο από όσο το αντίστοιχο των δανείων!

Όπως και σε προηγούμενες αναλύσεις, σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έτσι και στο τελευταίο Eurogroup, γίνεται διάκριση σε αισιόδοξο και απαισιόδοξο σενάριο. H βασική διαφορά ανάμεσά τους, είναι ο ορισμός του ύψους του πρωτογενούς πλεονάσματος, που στο καθένα από αυτά συνεπάγεται διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης, καθώς και διαφορετικό ύψος χρηματοδοτικών αναγκών. Το πρώτο σενάριο, που βαπτίζεται ως αισιόδοξο, προβλέπει ότι το 2060 το χρέος θα είναι βιώσιμο και θα ισούται με 91,7% του τότε ΑΕΠ, ενώ οι χρηματοδοτικές του ανάγκες θα κυμανθούν, επίσης, μέσα σε ανεκτά όρια, της τάξης του 20,8% του ΑΕΠ. Καθώς, όμως, το κούρεμα του χρέους, η είσοδος της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση, αλλά και η υιοθέτηση ρήτρας ανάπτυξης έχουν, ουσιαστικά, παραπεμφθεί από το τελευταίο Eurogroup, στις καλένδες, η υλοποίηση αυτού του βιώσιμου χρέους για το 2060 είναι εφικτή μόνον αν υποστηριχθεί, για ολόκληρη την περίοδο 2023-2060, από ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης ίσο με 3,3%, αλλά και από αιμοσταγές ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα ίσο με 2,2% του ΑΕΠ. Το Ινστιτούτο Peterson υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, στην εξαιρετικά απαξιωτική κριτική του για αυτό το σενάριο, τη διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας, που να κατόρθωσε για τόσο μεγάλο διάστημα να έχει πρωτογενή πλεονάσματα του ύψους των 2,2%.

Περνώντας στη συνέχεια στην όντως, ανεκδοτική υπόθεση του σεναρίου, με βάση την οποία η ήδη καταστραμμένη και ρημαγμένη ελληνική οικονομία αναμένεται δήθεν να επιτυγχάνει, επί 37 συνεχή έτη, ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης, ίσο με 3.3%, παρότι στα επτά προηγούμενα χρόνια έχασε το 25% του ΑΕΠ της, παρότι όλοι ανεξαιρέτως οι αναπτυξιακοί δείκτες καταποντίζονται, παρότι θα εξακολουθεί να εφαρμόζει αυστηρή συντηρητική πολιτική, και παρότι αυτή θα αιμορραγεί με ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα 2,2%, εισερχόμαστε θριαμβευτικά στον φανταστικό κόσμο των θαυμάτων!

Τι βαθμός, αλήθεια, σοβαρότητας μπορεί να αναγνωριστεί στις παραπάνω προβλέψεις, που επιπλέον αναφέρονται σε μια τόσο μακρόχρονη και ταραγμένη περίοδο, στο διάστημα της οποίας τα πάντα μπορούν να συμβούν; Αν ακόμη ληφθεί υπόψη ότι, στο διάστημα των επτά τελευταίων ετών, όλες ανεξαιρέτως οι ετήσιες προβλέψεις για την Ελλάδα, και όχι μόνο, χρειάστηκε να αναθεωρηθούν προς τα κάτω. Αλλά, οι μακρόχρονες αυτές προβλέψεις αεροβατούν και για τον πρόσθετο λόγο ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τον πολύ ορατό κίνδυνο, ειδικά για την ελληνική περίπτωση, μιας διαρκούς ύφεσης, που θα ενταθεί εξαιτίας της πρόσφατης τάσης ανόδου των επιτοκίων.

Η όλη συζήτηση και ενθάρρυνση θετικών αναμονών, γύρω από το εμφανώς εξωπραγματικό αυτό σενάριο, που ωστόσο υπογράφεται από τους έμπειρους οικονομολόγους των θεσμών, αποτελεί την ατράνταχτη απόδειξη του πλήρους αδιέξοδου, και της ολοκληρωτικής αποτυχίας, στην οποία έχει περιέλθει το δήθεν σταθεροποιητικό πρόγραμμα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια. Το σενάριο αυτό που αγνοεί βασικές αρχές της οικονομικής ανάπτυξης, παρότι ευτύχησε να καταλήξει σε συμφωνία στο τελευταίο Eurogroup, δεν είναι σε θέση να καταστήσει βιώσιμο το ελληνικό χρέος, που αντιθέτως παραμένει "εξαιρετικά μη βιώσιμο", όπως ορθώς το χαρακτήρισε στην τελευταία του έκθεση, για την Ελλάδα, το ΔΝΤ. Επιπλέον, το σενάριο αυτό, αν και φέρει το ειδυλλιακό επίθετο του "αισιόδοξου", καταδικάζει ανεπιστρεπτί την Ελλάδα σε αποπνικτική λιτότητα και σε απύθμενη εντατικοποίηση της εξαθλίωσης, αφαιρώντας της, επιπλέον, οποιαδήποτε ελπίδα ανάκαμψης, έστω και μετά την πάροδο αυτής της μακράς περιόδου. Θα ανέμενε, συνεπώς, κανείς από την αξιωματική αντιπολίτευση, την απόλυτη καταδίκη αυτού του σεναρίου, που το μοναδικό βέβαιο αποτέλεσμά του θα είναι και πάλι, η προσπάθεια καθησυχασμού του λαού με ψευδείς υποσχέσεις, απλώς για να κερδηθεί χρόνος. Δυστυχώς, όμως, η μοναδική αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο εξαμβλωματικό αυτό σενάριο ήταν και πάλι η κουραστική, πια, επανάληψη του δήθεν σωτήριου μέτρου για την Ελλάδα: αυτό της μείωσης των φόρων. Για να μας υπενθυμίσει για ακόμη μια φορά ότι η λύση θα πρέπει να αναζητηθεί, αλλού και όχι στις εκλογές, που με ασήμαντες παραλλαγές θα διαιωνίσουν το ελληνικό δράμα.

Το δεύτερο σενάριο, που εμφανίστηκε στο τελευταίο Eurogroup, χαρακτηρίζεται ως "απαισιόδοξο". Και παρότι βασίζεται σε αρκετά αληθοφανείς υποθέσεις, απορρίφθηκε ωστόσο, καθώς υπογραμμίζει τη μόνιμη και διαχρονικά αξεπέραστη ιδιότητα του ελληνικού χρέους, της μη βιωσιμότητας. Και τούτο, επειδή η τυχόν παραδοχή του δεύτερου σεναρίου θα απέκλειε το ΔΝΤ, από το χώρο διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Οι θεσμοί καλλιεργούν αφηγήματα ωραιοποίησης της ελληνικής πραγματικότητας, τα οποία φυσικά αποκλείεται να πιστεύουν. Τα επιβάλλουν ωστόσο με ασύγγνωστη ελαφρότητα στην άμοιρη Ελλάδα, προκειμένου να επιλύσουν τα δικά τους αδιέξοδα, αδιαφορώντας πολυτελώς, αν έτσι την καταστρέφουν ολοσχερώς. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για νοοτροπία που δεν διαφέρει από την αντίστοιχη των παλαιών μητροπόλεων, απέναντι στις τότε αποικίες τους.

Το απορριπτέο, από τους θεσμούς, απαισιόδοξο σενάριο, το οποίο ωστόσο, εκτός από το ρυθμό ανάπτυξης, που είναι εξωπραγματικός, περιέχει τις πιθανότερες εξελίξεις για την Ελλάδα, προβλέπει ότι το χρέος της θα αναρριχηθεί, το 2060, στο 241,4% του ΑΕΠ, οι χρηματοδοτικές της ανάγκες θα υπερβούν κατά πολύ το επίπεδο που θεωρείται ανεκτό, από τους δανειστές, φθάνοντας το 56,6% του ΑΕΠ, το ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα ολόκληρης της περιόδου, 2023-2060, δεν θα υπερβεί το 1,5% του ΑΕΠ, αλλά παρά ταύτα, στον ελληνικό αυτό κρανίου τόπο, ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης, ολόκληρης της περιόδου, θα είναι σταθερά ίσος με 2,7%!

Σίγουρα, αφηγήματα και μυθοπλασίες, που αναφέρονται σε εξελίξεις μισού σχεδόν αιώνα, στερούνται ex ante σοβαρότητας και συνεπώς είναι ελεύθερα να περιλαμβάνουν "λαγούς και πετραχήλια". Διότι, ακόμη και όσοι θα είναι εν ζωή το 2060, αποκλείεται να θυμούνται τις προδιαγραφές αυτών των δύο σεναρίων. Ωστόσο, η τόσης έκτασης ανεδαφικότητά τους, θα έπρεπε να δημιουργεί πανικό στην Ελλάδα, η οποία καταδικάζεται για διάστημα μισού περίπου αιώνα, στη χειρότερη δυνατή αποικιοκρατική απομύζηση.

Δημοσιεύθηκε στα "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Και ενώ η Τουρκία οδηγείται ολοένα και περισσότερο προς έναν μοναχικό γεωπολιτικό δρόμο, που απειλεί να τη μετατρέψει, σε βάθος χρόνου, σε ένα είδος Βορείου Κορέας της Μεσογείου, συνεχίζεται ακάθεκτη η διαδικασία «επίλυσης» του Κυπριακού, η οποία, αν ολοκληρωθεί, θα απειλήσει να εντάξει – τυπικά ή άτυπα – την Κυπριακή Δημοκρατία στη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας. Κατά συνέπεια, μια τέτοια εξέλιξη θα υπονομεύσει τη γενικότερη θέση και λειτουργία της Κύπρου μέσα στον Δυτικό Κόσμο, δεδομένου ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι Δυτικοί σήμερα θα ήταν μια ακόμη πιο ισχυρή Τουρκία, που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού.

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Κατά την άποψη του γράφοντος, ένας λόγος που ωθεί το «φιλοευρωπαϊκό» κομμάτι της κυπριακής ηγεσίας σε αυτήν την σχιζοειδή πολιτική είναι μια ακραία απαισιόδοξη άποψη αναφορικά με τις στρατιωτικές δυνατότητες, τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και της Ελλάδας, να αντιμετωπίσουν τυχόν τουρκική στρατιωτική επίθεση εναντίον του ελεύθερου κομματιού της Μεγαλονήσου.

Πολύ απλά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αντίληψη αυτή συμπυκνώνεται στην άποψη ότι η γείτων μπορεί να κάνει μια χαψιά την Κύπρο όποτε το θελήσει, άρα μία όπως όπως «επίλυση» του Κυπριακού είναι προτιμότερη από μια μετωπική αντιπαράθεση, που θα απειλούσε να οδηγήσει σε τουρκική εισβολή και σε συντριπτική ήττα, πιθανώς και σε πλήρη εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η αντίληψη αυτή δρα αποδομητικά εδώ και καιρό δημιουργώντας έναν ηττοπαθή βρόχο ανάδρασης.

Συγκεκριμένα, η πίστη στη ματαιότητα της στρατιωτικής αντίστασης σε περίπτωση τουρκικής εισβολής οδηγεί σε απαξίωση των μαχητικών ικανοτήτων της Εθνικής Φρουράς, που με τη σειρά της εδραιώνει περαιτέρω την αντίληψη της «βέβαιης ήττας», που εν συνεχεία οδηγεί σε περαιτέρω απαξίωση των μαχητικών ικανοτήτων της Εθνικής Φρουράς και πάει λέγοντας.

Με άλλα λόγια, έχει δημιουργηθεί μια μοιρολατρική αντίληψη ότι η Κύπρος είναι έρμαιο των τουρκικών διαθέσεων και κατά συνέπεια, η «ρεαλιστική» επιλογή είναι η «επίλυση» του Κυπριακού, έστω και υπό τους όρους της Άγκυρας, τουτέστιν η εθελούσια εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου γεωπολιτικού δρώντος.

Ανύπαρκτη έννοια η απόλυτη στρατιωτική ισχύς

Τα τελευταία χρόνια, η φαταλιστική αυτή αντίληψη έχει ενισχυθεί υπέρμετρα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και συνεπακόλουθα και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, με αποτέλεσμα το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και γενικότερα η ικανότητα της Ελλάδας να υποστηρίξει στρατιωτικά τη Μεγαλόνησο να προβάλλονται από κάποιους ότι είναι εξαιρετικά μειωμένα.

Ωστόσο, η αντίληψη αυτή είναι απλώς λανθασμένη. Όπως ο γράφων έχει τονίσει και σε προηγούμενα άρθρα στα «Επίκαιρα» δεν υπάρχει απόλυτη στρατιωτική ισχύς, παρά μόνο σχετική, η οποία λαμβάνει υπόσταση ανάλογα με τα γεωγραφικά, πολιτικά και άλλα δεδομένα της εκάστοτε αντιπαράθεσης. Κατά συνέπεια, οι τεράστιες διαφορές στα μεγέθη της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκίας θα έπαιζαν τον κυρίαρχο ρόλο μόνον στο πλαίσιο ενός παρατεταμένου ολοκληρωτικού πολέμου, ο οποίος εύκολα γίνεται σε κάποιο πολεμικό παίγνιο, δύσκολα όμως μπορεί να προκύψει στην πολύπλοκη σημερινή διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα.

Βέβαια, εδώ προκύπτουν μια σειρά από οργισμένες αντιρρήσεις από πλευράς των οπαδών της «ρεαλιστικής ηττοπάθειας». Η πρώτη εξ αυτών είναι ότι δεν βρισκόμαστε στο 1974 και η Τουρκία κατέχει ήδη ένα μεγάλο μέρος της Κύπρου και διαθέτει εκεί μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις. Η δεύτερη είναι ότι η Τουρκική Αεροπορία απολαμβάνει πλήρη κυριαρχία πάνω από τη Μεγαλόνησο και σχεδόν από μόνη της μπορεί να συντρίψει την κυπριακή άμυνα.

Παρεμπιπτόντως, η άποψη αυτή ενισχύεται από μια γενικότερη αντίληψη περί πρωτοκαθεδρίας της αεροπορικής ισχύος και της δυνατότητάς της να ολοκληρώσει επιτυχώς μια πολεμική αναμέτρηση από μόνη της. Τέλος, προβάλλεται η άποψη ότι και αν ακόμη ήταν δυνατή η επιτυχής άμυνα της Εθνικής Φρουράς αυτό θα απαιτούσε την αγορά ακριβών οπλικών συστημάτων, η απόκτηση και συντήρηση των οποίων είναι εκτός των οικονομικών ορίων της Κυπριακής Δημοκρατίας.


Η λύση για μικρότερες εκτάσεις

Ωστόσο, μια αρχική ανάγνωση των διεθνών εξελίξεων στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου μας υποδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρός αντίλογος και για τις τρεις αυτές απόψεις. Ας ξεκινήσουμε από το θέμα των χρημάτων για εξοπλισμούς. Εδώ θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόστους στις αγορές οπλικών συστημάτων είναι συνήθως αυτό της απόκτησης πλατφορμών μάχης, δηλαδή μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων, αρμάτων μάχης κ.λπ. Τείνουμε όμως να ξεχνάμε ότι κατ’ ουσίαν η δουλειά κάθε πλατφόρμας είναι να μεταφέρει βλήματα τα οποία καταστρέφουν στόχους.

Όλες αυτές οι πλατφόρμες, δηλαδή, αποτελούν μέσα μεταφοράς βλημάτων. Αν, λοιπόν, τα βλήματα μπορούν να μετακινηθούν από το σημείο Α στο σημείο Β χωρίς να χρειάζεται η πλατφόρμα μεταφοράς, τότε το κόστος περιορίζεται δραστικότατα. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε γεωγραφικά περιορισμένους χώρους, όπως είναι η Κύπρος, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη συστημάτων πυροβολικού αυξημένου βεληνεκούς, που είναι μια από τις κυρίαρχες τάσεις στην τεχνολογία του πολέμου ή με την ανάπτυξη υβριδικών συστημάτων πυροβολικού – αεροπορικών όπλων.

Για παράδειγμα, ένα από τα πιο εξελιγμένα αεροπορικά όπλα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η «Βόμβα Μικρής Διαμέτρου» (Small Diameter Bomb / SDB). Το έξυπνο αυτό όπλο μπορεί να μεταφερθεί στον στόχο του στην εσωτερική αποθήκη οπλισμού ενός πανάκριβου μαχητικού αεροσκάφους stealth F-35 ή πάνω σε μια ρουκέτα του πολλαπλού εκτοξευτή ρουκετών MLRS. Παρόμοιο είναι και το σερβικό σύστημα Kosava, το οποίο μεταφέρει πάνω σε μια ρουκέτα μια αεροπορική βόμβα με σύστημα ανεμοπορίας.

Άρα, αν ο χώρος μάχης είναι αρκετά μικρός ώστε η βόμβα να μπορεί να φθάνει τους στόχους της πάνω σε μια ρουκέτα δεν χρειάζεσαι το πανάκριβο αεροπλάνο μεταφοράς. Επιπροσθέτως, οι πολλαπλοί εκτοξευτές ρουκετών τείνουν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο βεληνεκές διεθνώς. Το κινεζικό σύστημα WS-2D, για παράδειγμα, φθάνει σε βεληνεκές τα 400 χλμ, ενώ 300 χλμ είναι το βεληνεκές του πολωνικού WR-300 Homar και του βραζιλιάνικου ASTROS 2020 και 200 χλμ του λευκορωσικού Polonez.

Το άκρως φονικό ρωσικό Smerch φθάνει σε βεληνεκές τα 90 χλμ, ενώ μεγάλη ποικιλία σχετικών συστημάτων παραθέτουν και οι Ισραηλινοί. Μάλιστα, οι τελευταίοι με το σύστημα Trajectory Correction System (TCS), επιτρέπουν την ενοποίηση πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών σε ένα δικτυοκεντρικό σύστημα – συστημάτων, όπου ένας κινούμενος στόχος, όπως για παράδειγμα μια επιλαρχία αρμάτων, βρίσκεται διαρκώς υπό επιτήρηση από κάποιους αισθητήρες και οι ρουκέτες ανανεώνουν τα δεδομένα στοχοποίησης ενώ βρίσκονται εν πτήσει μέσω ζεύξης δεδομένων, τροποποιώντας ανάλογα την τροχιά τους, ώστε να την προσβάλουν. Μπορούν, δηλαδή, να λειτουργούν ως υποκατάστατα αεροπορίας σε αποστολές κρούσης εναντίον κινούμενων μηχανοκίνητων σχηματισμών.

Επίσης, υπάρχει μια τάση για ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση στη φονικότητα των πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών, τόσο δια της ενίσχυσης της καταστρεπτικότητας των κεφαλών των ρουκετών όσο και του όγκου πυρός που μπορεί να εκπέμψουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του συστήματος Jobaria MCL των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, μιας χώρας, παρεμπιπτόντως, που φημίζεται για τον πετρελαϊκό της πλούτο αλλά επ’ ουδενί για την πολεμική της βιομηχανία.

Η αραβική εταιρεία, λοιπόν, πήρε έναν αρματοφορέα, πάνω στον οποίο τοποθέτησε εκτοξευτές με κοντέινερ ρουκετών στο «κλασικό» σοβιετικό διαμέτρημα των 122 χιλιοστών, με τη λογική ότι είναι ένα φθηνό όπλο και υπάρχουν πολλοί κατασκευαστές στον πλανήτη που το παράγουν. Κάθε ρουκετοβόλο μεταφέρει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 240 ρουκέτες με βεληνεκές 40 χλμ. και έχει πλήρωμα μόλις τριών ατόμων.

Δέκα τέτοιοι εκτοξευτές μπορούν να εξαπολύσουν μέσα σε μερικά λεπτά μια ομοβροντία 2400 ρουκετών. Εφοδιασμένες με θερμοβαρικές κεφαλές, οι ρουκέτες αυτές μπορούν να επιτύχουν καταστρεπτικό αποτέλεσμα ανάλογο με αυτό μιας ατομικής βόμβας. Σε περιορισμένους χώρους, όπως είναι η Μεγαλόνησος, παρόμοιες ομοβροντίες είναι σε θέση να κρίνουν τα αποτελέσματα μιας σύγκρουσης (‘game changers’).

Τα αποτελέσματα παρόμοιων συστημάτων προσβολής στόχων περιοχής μπορούν να συμπληρωθούν με τα επιλεκτικά πυρά συστημάτων προσβολής σημειακής ακριβείας. Η πιο υποσχόμενη κατηγορία σε αυτόν τον τομέα είναι εξελιγμένοι διάδοχοι βαρέων όπλων πεζικού, που μπορούν να προσβάλουν στόχους σε αποστάσεις δεκάδων χλμ.

Χαρακτηριστικός σε αυτήν την κατηγορία είναι ο ισραηλινός πύραυλος Spike NLOS (non line of sight), που παλαιότερα αναφερόταν ως Tamuz, ο οποίος αποτελεί έκδοχο του αντιαρματικού πυραύλου Spike, εκτοξεύεται από ένα μικρό όχημα σαν το Humvee και μπορεί να προσβάλει στόχους σε αποστάσεις 25 χλμ.

Διαθέτει σύστημα ραδιοζεύξης μέσω του οποίου ο αισθητήρας του πυραύλου μεταδίδει την εικόνα που βλέπει στον χειριστή του συστήματος, ο οποίος τον καθοδηγεί ανάλογα. Έτσι, μπορεί να εξαπολυθεί προς την γενική κατεύθυνση κάποιου στόχου, ας πούμε μιας ομάδας αρμάτων μάχης και εν συνεχεία ο χειριστής του να επιλέξει ποιο από αυτά θα προσβάλει μόλις εμφανιστούν στην οθόνη του.

Ισραηλινό είναι όμως και το πυραυλικό σύστημα Nimrod 3 με βεληνεκές 50 χλμ. Και αυτός είναι ένας μικρός πύραυλος που μπορεί να εκτοξευτεί από ένα μικρό φορτηγό ή ένα ταχύπλοο σκάφος, αλλά, σε αντίθεση με τον Spike NLOS, χρησιμοποιεί σύστημα ημιενεργής καθοδήγησης με κατάδειξη λέιζερ (SAL) για την προσβολή του στόχου. Δηλαδή, θα πρέπει κάποιος (για παράδειγμα ένας στρατιώτης των Ειδικών Δυνάμεων) να «φωτίζει» τον στόχο ώστε το βλήμα να τον προσβάλει. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο μικρός σερβικός πύραυλος ALAS-C που καθοδηγείται με οπτική ίνα και έχει βεληνεκές περίπου 25 χλμ.

Τροποποιημένες φθηνές ρουκέτες

Μια άλλη, ιδιαίτερα υποσχόμενη κατηγορία μικρών, φθηνών και αποτελεσματικών βλημάτων είναι τροποποιημένες «χαζές» ρουκέτες Hydra 70 των 2,75 ιντσών (70 χιλιοστών). Υπάρχουν πολλά σχετικά προγράμματα διεθνώς, ωστόσο αυτό που περισσότερο θα βόλευε την Εθνική Φρουρά, κατά την άποψη του γράφοντος, θα ήταν ένα αντίστοιχο του συστήματος LOGIR (LOw cost Guided Imaging Rocket) της κορεατικής Hanwha και της αμερικανικής Raytheon. Το σύστημα αυτό δεν χρησιμοποιεί ημιενεργή καθοδήγηση λέιζερ αλλά κεφαλή υπερύθρων που καθιστά τη ρουκέτα όπλο fire – and – forget.

Δηλαδή, o αισθητήρας της ρουκέτας μπορεί να εντοπίσει τον στόχο της χωρίς την παρέμβαση του χειριστή. Επίσης, οι ρουκέτες μπορούν να εξαπολυθούν σε ομοβροντίες εναντίον ομάδων οχημάτων. Το μόνο που έχει να κάνει το πλήρωμα του εκτοξευτή είναι να εξαπολύσει τα βλήματα προς τη γενική περιοχή των στόχων, (π.χ. ομάδα οχημάτων), έστω και αν αυτά βρίσκονται εκτός της θέας πίσω από κάποιον λόφο.

Δεδομένου του μικρού μεγέθους των ρουκετών, ένας πολλαπλός εκτοξευτής μπορεί να τοποθετηθεί σε ένα μικρό αγροτικό φορτηγάκι. Επιπροσθέτως, εκτός από επίγειους στόχους μπορούν να χρησιμοποιηθούν και εν είδει αντιαεροπορικού συστήματος εναντίον μιας ομάδας, για παράδειγμα, επερχόμενων ελικοπτέρων, μαχητικών ή μεταφορικών.

Όλα τα προαναφερθέντα οπλικά συστήματα είναι χαμηλού έως πολύ χαμηλού κόστους και χαμηλής τεχνολογίας, με εξαίρεση την SDB, η οποία, έτσι και αλλιώς, λόγω της αμερικανικής προέλευσής της, πολύ δύσκολα θα έβρισκε τον δρόμο της για το οπλοστάσιο της Εθνικής Φρουράς. Σε περιορισμένης έκτασης χώρους επιχειρήσεων, όπως είναι η Κύπρος, παρόμοια όπλα θεωρούνται στρατηγικά ή έστω υποστρατηγικά, υπό την έννοια ότι μπορεί να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη μιας σύγκρουσης.

Επιπροσθέτως, σε έναν μικρό χώρο όπου θα κυριαρχούν παρόμοια συστήματα, ικανά να ασκήσουν σαρωτικό πλήγμα εναντίον μεγάλων μηχανοκίνητων σχηματισμών, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, η συγκέντρωση μεγάλων δυνάμεων από πλεονέκτημα μπορεί να μετατραπεί σε μειονέκτημα, προσφέροντας απλώς μεγαλύτερους στόχους στα μέσα προσβολής του αντιπάλου. Ιδιαίτερα δε αν η δομή και η φιλοσοφία διοίκησης των «πλατφορμοκεντρικών» μονάδων είναι συγκεντρωτική, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει με τις τουρκικές δυνάμεις.

Και εδώ προκύπτει και μια απάντηση στο πρόβλημα της τουρκικής αεροπορικής κυριαρχίας, που είναι η αποκεντρωτική φιλοσοφία επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με τεχνικές και τακτικές απόκρυψης, παραλλαγής και παραπλάνησης. Η γερμανική σχολή αποκεντρωτικής διοίκησης που βασίζεται στην αντίληψη της Auftragstaktik (στα αγγλικά αποδίδεται ως Mission Command και στα ελληνικά ως διοίκηση δια της αποστολής), καθώς και μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου, μπορούν να προσφέρουν σημαντικές λύσεις όσον αφορά την αντιμετώπιση της τουρκικής αεροπορικής ισχύος , ενώ και η δραστική ενίσχυση των συστημάτων αεράμυνας της Εθνικής Φρουράς δεν είναι εκτός πραγματικότητας.

Όχι αδύνατη, αλλά αποφευκτέα

Όπως και να ‘χει, όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά και δεν αποσκοπούν στο να αποδείξουν ότι η αντιμετώπιση της τουρκικής πολεμικής μηχανής από την Εθνική Φρουρά είναι εύκολη υπόθεση. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι μια αδύνατη υπόθεση. Άλλωστε η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου ο ισχυρός στα χαρτιά ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, ακόμη και αν η διαφορά ισχύος φάνταζε συντριπτική υπέρ του.

Βέβαια, κάθε πολεμική αντιπαράθεση στην Κύπρο θα ήταν μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση που θα πρέπει να αποφευχθεί παντί τρόπω. Όμως, η «ρεαλιστική ηττοπάθεια», δηλαδή η άκριτη και άλογη πίστη στην τουρκική στρατιωτική παντοδυναμία, δεν είναι η κατάλληλη μέθοδος για την αποφυγή του πολέμου. Αντιθέτως, μια αποτρεπτική λογική, που θα βασίζεται στην πιθανότητα της νίκης της Εθνικής Φρουράς σε τυχόν πολεμική αντιπαράθεση, είναι μια πολύ πιο σίγουρη μέθοδος για τη διατήρηση της ειρήνης.

Επίσης, ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί της «συμβιβαστικής» επίλυσης του Κυπριακού λογικά θα πρέπει να καλοδέχονταν μια ασάφεια αναφορικά με τα πιθανά αποτελέσματα μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης Κύπρου – Τουρκίας, η οποία πιθανώς θα μείωνε την αυταρέσκεια και αλαζονεία της τουρκικής πλευράς και θα την οδηγούσε σε πιο μετριοπαθείς θέσεις. Εκτός και αν αυτό δεν είναι και τόσο επιθυμητό από κάποιους και η πραγματική στόχευση των πιο ακραίων οπαδών της «πάση θυσία λύσης» δεν είναι μια ενιαία και ανεξάρτητη Κύπρος αλλά η μετατροπή της σε γεωπολιτικό εξάρτημα της Τουρκίας.

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

6 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Σε μιά βρωμερή συνεννοημένη και εντελλόμενη επίθεση, εφάμιλλη της ΑΛΗΤΕΙΑΣ τους πριν το δημοψήφισμα, αποδόθηκαν χθες τα συστημικά κανάλια εναντίον του πρώην υπουργού των Οικονομικών, υπενθυμίζοντάς μας για ποιό λόγο ακριβώς όλο αυτό το μηντιακό σύστημα λειτουργεί εναντίον του λαού, και είναι κατά το ήμισυ τουλάχιστον υπεύθυνο για την κακουργία των μνημονίων, την λεηλασία της χώρας και την φτωχοποίηση των πολιτών.

"Ανακάλυψαν" χθες και εντελώς τυχαία την ημέρα της επετείου του δημοψηφίσματος και του ΟΧΙ, το εναλλακτικό σχέδιο που είχε εκπονήσει ως όφειλε ο υπουργός Γιάνης, και το οποίο μεταξύ των άλλων συμπεριελάμβανε και την πληρωμή του 10% του μισθού των δημοσίων υπαλλήλων με κουπόνια.
Βρόντηξαν τα μικρόφωνα! Σειστήκαν τα τηλεοπτικά πατώματα!
Ο Χατζηπαπάρας τού ΑΝΤ1 ανατρίχιασε. Αυτός που έχει να πληρώσει το δικό του προσωπικό κάτι μήνες, καταλήφθηκε από ιερή αγανάκτηση: Άκου 10% κουπόνια!
Λες και τώρα που μας υποχρεώνουν να ξοδεύουμε με  πλαστικό χρήμα τουλάχιστον το 10% του εισοδήματός μας, αυτό δεν είναι κουπόνια.
Απ΄ τη στιγμή που δεν μπορείς να δεις ζωντανό το χρήμα στα χέρια σου, είτε πρόκειται για πλαστικές χρεωστικές, είτε πρόκειται για τα κουπόνια του Γιάνη, πάλι κουπόνια είναι.
Τα οποία κουπόνια του Γιάνη θα είχαν βεβαίως το ίδιο αντίκρισμα που έχει σήμερα το πλαστικό χρήμα: θα μπορούσε κανείς να ψωνίζει τα αγαθά που του χρειάζονται με αυτά.

Άσε που το εναλλακτικό αυτό σχέδιο είχε ήδη δημοσιοποιηθεί εδώ και ένα χρόνο απ' τον ίδιο τον πρώην υπουργό σε συνέντευξή του.
Αλλά βέβαια τα κανάλια με τα δανεικά κι αγύριστα εκατομμυρίων στις τράπεζες (τις τράπεζες που εμείς, ο λαός, με το αίμα μας ανακεφαλοποιήσαμε τρείς φορές) το μάθανε μόλις χθες.
Και είναι προφανές πως το "έμαθαν" κατ' εντολή του συστήματος Μαξίμου και του προδότη του λαού πρωθυπουργού, προσωπικά, και ειδικά την μέρα της επετείου του δημοψηφίσματος, προκειμένου να διαβληθεί το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, να μειωθεί η αξία της ετυμηγορίας του λαού και να δικαιολογηθεί στα μάτια του λαού η προδοσία, ως "εθνοσωτήριος" και λαοσωτήριος.

Ο τυχαίος και τυχάρπαστος πρωθυπουργός δεν μπορεί να χωνέψει το γεγονός πως αν είχε μόνο το 10% της αξίας του πρώην υπουργού του θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένος, "κι ας του ΄λειπε και το ΄να @@@ίδι" που λέει ο λαός.
Τώρα τά 'χει και τα δυό, αλλά είναι σαν να μην τά 'χει.

Ξέρουμε όλοι καλά πως το αβγό του φιδιού γεννιέται και επωάζεται στην Βουλή των προδοτών και επιόρκων.
Μεγαλώνει όμως και θεριεύει στις φιδοφωλιές που λέγονται τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια. Κι αποκεί ξαμολιέται στον λαό να δηλητηριάσει και να πνίξει.

Ο συνετός αγρότης τί κάνει;
Δεν σκοτώνει μόνον το φίδι.
Χαλάει και την φιδοφωλιά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

4 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ήταν πριν δύο χρόνιασαν χθες που ο λαός σε μία μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα άφησε την τελευταία του πνοή, την τελευταία απόδειξη ότι υπάρχει.
Και ήταν πριν δυό χρόνια σαν αύριο που σε ένα τελευταίο σκίρτημα ηρωισμού και αυταπάρνησηςαψηφώντας την τραπεζική τρομοκρατία των ευρωπαίων νεοναζιστών, κοιτάζοντας μπροστά, μόνον το μέλλον των παιδιών τους και όχι το παρόν το δικό τους, η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων είπε ΟΧΙ στην νέα Κατοχή των "εταίρων" τοκογλύφων και απατεώνων.

Μετά ήρθε το σκοτάδι.
Το απόλυτο σκοτάδι.
Δύο βδομάδες μόλις μετά, ένα τυχαίο και τυχάρπαστο ανθρωπάκι, το ίδιο που ο λαός αποθέωνε στην μεγαλειώδη εκείνη συγκέντρωσησκόρπισε στον μολυσματικό ευρωπαϊκό αέρα των Βρυξελλών το ΟΧΙ εκείνο του ελληνικού λαού, γενόμενος ένας απ' τους μεγαλύτερους και σιχαμερότερους προδότες στην πολύ μακριά ιστορία της ελληνικής φυλής.

Ήταν τόσο μεγάλη, τόσο αναπάντεχη, τόσο ακαταλαβίστική, τόσο σιχαμερή η προδοσία εκείνη, που ο λαός αντί να αντιδράσει και να ξεσηκωθεί υπερασπιζόμενος την πρόσφατη εντολή τουέπεσε σε κατατονία, κατέρρευσε. 
Το ανθρωπάκι είχε ρίξει την ζαριά του κι είχε φέρει εξάρες.

Το ανθρωπάκι έκτοτε ζει και κυβερνάει γιατί ο λαός έχει πεθάνει.

Τα σιχαμερά και τιποτένια ανθρωπάκια πάντα ζουν και υπάρχουν εκεί που δεν ζεί και δεν υπάρχει ο λαός.
Ενίοτε σκοτώνουν τα ίδια τον λαό για να επιζήσουν αυτά.

Είναι αυτό που λένε:
"Ο θάνατός σου η ζωή μου" !... 

Υ.Γ   Το blog υπήρξε για μιά βδομάδα μέλος της Επιτροπής του ΟΧΙ του νομού στον οποίο διαμένει. 
Από όλους τους φοιτητικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς αγώνες που έχει δώσει στην ζωή τουθεωρεί μεγαλύτερη τιμή του, το πιό πολύτιμο παράσημο στο στήθος τουτην ολιγοήμερη εκείνη συμμετοχή του στην Επιτροπή αυτή και θεωρεί ότι θα ανήκει σε αυτήν δια βίου.. 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"'Οποιος έχει στοιχεία να τα δώσει στον εισαγγελέα", άφριζε απ' το βήμα της Βουλής ο πιό διεφθαρμένος και πιό ανήθικος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης, γνωρίζοντας πολύ καλά πως ούτε κάποιος μπορούσε να βρει ατράνταχτα στοιχεία για τις μίζες και τις δωροδοκίες που ήταν καθεστώς στην περίοδο της πρωθυπουργίας του, εφόσον αυτές οι δουλειές δεν γίνονται ούτε γραπτώς ούτε στο φως της μέρας, αλλά και πως αν κάποιος εύρισκε μερικά χλωμά στοιχεία, ποιός εισαγγελέας ποιάς δικαιοσύνης θα τολμούσε τότε να στραφεί εναντίον της νομενκλατούρας του "υπαρκτού λαϊκισμού" και εναντίον του παντοδύναμου συστήματος και παρακράτους του πασοκικού "εκσυγχρονισμού".

Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από δέκα χρόνια, και νά 'ρθουν τα πάνω-κάτω με τα μνημόνια και την χρεοκοπία της χώρας που προκάλεσαν οι με το αζημίωτο επιλογές του "εκσυχγρονισμού", για να αντιληφθεί ο κόσμος τον ρόλο των πολιτικών και δη των πασόκων, και ακόμη πιό συγκεκριμένα των "εκσυγχρονιστών" και ν' αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι της διαπλοκής, της μίζας, της ληστείας της χώρας, κυρίως από μιά δράκα, μιά συμμορία πολιτικών, τραπεζιτών και άλλων, που, ώ τί σύμπτωση, ανήκουν οι περισσότεροι στην περίοδο διακυβέρνησης 1996-2004. 
Ο αρχινονός εκείνης της περιόδου είναι ακόμη ελεύθερος, γράφει βιβλία και άρθρα, και στηλιτεύει τις μνημονιακές κυβερνήσεις!
Μόλις τώρα, χλωμά-χλωμά και με στοιχεία που έρχονται απ΄ το εξωτερικό οι υπόνοιες χρηματισμού (υπόνοιες που για τον περισσότερο λαό είναι βεβαιότητες εδώ και χρόνια) φτάνουν να ακουμπήσουν και απ' ευθείας το απαίσιο γκόλεμ της πολιτικής μαφίας.
Η εισαγγελική έρευνα είναι ακόμη στην αρχή και είναι βέβαιο πως θα περάσει από σαράντα κύματα και χίλια εμπόδια για να μπορέσει τελικά να φέρει στο φως ίσως ενα μικρό υποπολλαπλάσιο των αισχών εκείνης της περιόδου.

Αυτή η ατιμωρησία ή η "ολιγοτιμωρησία" των απ' ευθείας υπεύθυνων της καταστροφής είναι η κύρια αιτία που η καταστροφή και το άγος συνεχίζονται. 
Οι υπεύθυνοι της χρεοκοπίας της χώρας...
Οι υπεύθυνοι των μνημονίων...
Οι υπεύθυνοι των διάφορων PSI και του ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας και του λαού...
Είναι ακόμη ελεύθεροι...
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΠΑΓΓΕΛΘΕΙ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ... 
Γράφουν βιβλία, δημοσιεύουν άρθρα, μιλούν σε συγκεντρώσεις, σχεδιάζουν καινούργια κόμματα ή αναδομούν τα παλιά, με δυό λόγια: βυσσοδομούν ακόμη εναντίον του λαού και της χώρας, ελεύθεροι κι ωραίοι υγιείς και αρτιμελείς, σαν τίποτα να μην έχει συμβεί, σάμπως η καταστροφή να ήταν ραπανάκι και φύτρωσε από μόνη της...
Ή ΣΑΝ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΣ. 

Ο λαός φταίει βέβαια, αλλά σ' άλλο επίπεδο.
Για τις επιλογές του και για την έλλειψη δυναμικής διεκδίκησης της τιμωρίας των υπευθύνων, που να φτάνει όχι μόνον στην απόδοση της ποινικής τιμωρίας, αλλά και της δήμευσης των περιουσιών τους, περιουσίες που όπως μέρα την μέρα και χρόνο με τον χρόνο αποκαλύπτεται δεν είναι αποτέλεσμα δουλειάς, παρά αποτέλεσμα παρανομίας και απατεωνιάς.

Αν δεν υπάρξει πραγματική απόδοση δικαιοσύνης και κάθαρση, τούτη η χώρα δεν θα σωθεί ποτέ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Ιουλ 2017


Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του λειτουργεί με σοβαρές και στιβαρές υπηρεσίες στις οποίες ορίζονται και ισχύουν κανόνες που αφορούν τόσο τις διαδικασίες όσο και τη νομιμότητα των όποιων κυβερνητικών ή άλλων παρεμβάσεων.
Ένα σοβαρό κράτος αποτελείται από υπηρεσίες και υπαλλήλους που εργάζονται αποκλειστικά προς την κατεύθυνση της ωφέλειας των πολιτών και της γενικότερης βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου.

Τι γίνεται όμως, εάν αυτοί οι κανόνες παραβιαστούν τόσο ως προς τον θεσμικό ρόλο των υπηρεσιών όσο και ως προς τη νομιμότητα των όποιων παρεμβάσεών τους;

➥ Τι γίνεται όταν υπάλληλοι (που πληρώνονται από τους πολίτες) λειτουργούν παραβιάζοντας τον ρόλο λειτουργίας τους;

➥ Τι γίνεται όταν πολιτικοί (ή κομματικοί εγκάθετοι) προτρέπουν ή ασκούν πιέσεις για να μεταβληθεί ο θεσμικός ρόλος και τρόπος λειτουργίας υπηρεσιών;

➥ Τι γίνεται, όταν βρίσκονται «πρόθυμοι» ή «δυσαρεστημένοι» υπάλληλοι που συνεργάζονται με τρίτους (πολιτικά ή και οικονομικά συμφέροντα, μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών κ.α.) εργάζονται όχι μόνο κατά της φύσης της εργασίας τους, αλλά κατά των συμφερόντων της χώρας δημιουργώντας μείζονα προβλήματα στην ασφάλειά της, αλλά και στην παραβίαση και αλλοίωση του πολιτεύματος;

Λένε ακόμη (και πολύ σωστά), πως μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της λειτουργεί μεθοδικά στον τομέα των πληροφοριών, συλλέγοντας πληροφορίες σχετικές με τα συμφέροντα και την εν γένει ασφάλειά της.

➥ Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία κρατικοί υπάλληλοι παραδίδουν διαβαθμισμένες πληροφορίες της χώρας σε τρίτους (οικονομικά συμφέροντα, μυστικές υπηρεσίες κ.α.);

Τα ερωτήματα αυτά, δυστυχώς, δεν είναι θεωρητικά. Το αντίθετο μάλιστα! Είναι απολύτως σύγχρονα με τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, η οποία έχει μεταβληθεί σε χώρο, μέσα στον οποίο κινούνται και δρουν υπεράνω του νόμου επίσημοι εντεταλμένοι των μνημονίων (βλ. ΤΑΙΠΕΔ), αλλά και εξυπηρετητές άλλων συμφερόντων ισχυρών χωρών, οι οποίοι παραδόξως απολαμβάνουν μιας ιδιόμορφης ασυλίας – ατιμωρησίας ενώ έχουν «πιαστεί με την γίδα στην πλάτη»… Και αυτά τα φαινόμενα, με τη σειρά τους θέτουν ένα καίριο ερώτημα:
Στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει κράτος ή η χώρα έχει αφεθεί στις διαθέσεις ενός παρακράτους εξωχώριων συμφερόντων και εσωτερικών «εφιαλτών»;

Τα όσα ακολουθούν, σκιαγραφούν ένα θλιβερό κρατικό μηχανισμό, που πολεμάει αδυσώπητα και καταδικάζει όσους υπερασπίζονται το Σύνταγμα και το πολίτευμα, ενώ επαινεί και στηρίζει όσους πρόθυμους (ή «δυσαρεστημένους» όπως τους περιέγραψε στα τηλεγραφήματα προς την κυβέρνησή του που αποκάλυψαν τα WikiLeaks ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ κ. Ρις) συνεργάζονται με «ξένες δυνάμεις» κατά της Ελλάδας…

Η δική μας πεποίθηση είναι πως όσα περιγράφονται, παρακάτω, αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου ενός εν λειτουργία κινδύνου (ή και μηχανισμού) που οργανωμένα και αλληλοκαλυπτόμενο δρα κατά της Ελλάδας η οποία μεταβάλλεται σε «Mπανανία των Βαλκανίων», δίνοντας νέο ορισμό στην λέξη «Μπανανία»! …

Πήραμε την πρωτοβουλία να σας παραθέσουμε ολόκληρη την πολύ σημαντική έρευνα που έκανε ο γνωστός ερευνητής – δημοσιογράφος Αλέξανδρος Στεφανόπουλος του ειδησεογραφικού πρακτορείου “Greek American News Agency” για την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ).

Ο έμπειρος δημοσιογράφος παρουσιάζει πολλές πτυχές των όσων διαδραματίστηκαν τόσο στο προσκήνιο όσο -κυρίως- στο παρασκήνιο στην Ελληνική Μυστική Υπηρεσία από το 2013 έως και σήμερα.

Ας δούμε λοιπόν την «ενδοσκόπηση» του Αλέξανδρου Στεφανόπουλου στα άδυτα του ουρανοξύστη της Κατεχάκη και όχι μόνο…


ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΥΠ-ΚΥΚΛΟΣ ΠΡΩΤΟΣ:
2013 – 2016 (Α6ΜΗΝΟ 2017)

Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ): 2013 – 2016:
Η μεγάλη δημοσιογραφική έρευνα

Όταν ξεκίνησε αυτή η μεγάλη δημοσιογραφική έρευνα,  από τα μέσα του 2012 και μέρος της άρχισε να δημοσιοποιείται από τα τέλη του 2013 και συστηματικότερα από τον Ιανουάριο του 2014,  κατ΄ επανάληψη και αλληλοδιαδόχως,  είχαμε επισημάνει, και εξ αρχής τονίσει περίπου τα εξης:

- Η έρευνα θα έχει αποκαλύψεις. Πολλές ! Είχε! και θα συνεχίσει να έχει, εάν και εφόσουν τούτο απαιτηθεί –και πάντα υπό την σαφή προϋπόθεση ότι δεν θα θέτει σε κίνδυνο την χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα. 

- Ανοίγοντας την έρευνα, είχαμε προσκαλέσει και άλλους συναδέλφους να συμβάλουν με δικές τους παράλληλες έρευνες, προσθέτοντας στοιχεία. 10αδες ήταν εκείνοι που ανταποκρίθηκαν και τους ευχαριστούμε. 

- Δεν μονοπωλήσαμε το θέμα, ούτε τα στοιχεία της έρευνας που συλλέξαμε με ιδιαίτερο κόπο. Συστηματική έρευνα. Μεθοδικότητα. Και συνεχή έρευνα και ρεπορτάζ. Αντιθέτως, όπου και όταν μας ζητήθηκε προσφέραμε πρόσβαση σε πηγές. 

- Σε αρκετές δε των περιπτώσεων δώσαμε στοιχεία και σε άλλους συναδέφλους –χωρίς να κάνουμε χρήση αυτών, σεβόμενοι βασικές αρχές συναδελφικότητας αλλά και δομικές αρχές δεοντολογίας. Εμείς απλά αναδημοσιεύσαμε. Και έτσι θα συνεχίσουμε. Ειδικά, όταν το ρεπορτάζ περιέχει στοιχεία που διασταυρώνονται. Θα στηρίζουμε κάθε παρόμοια προσπάθεια που δεν ενέχει δόλο ή σκοπιμότητα. Προϋπόθεση: Μια και βασική! Η δημοσίευση στοιχείων και ντοκουμέντων στο πλαίσιο αυτής της μεγάλης και –τολμώ να πω- για πρώτη φορά μεγάλης και πέρα από συμφέροντα και ιδιοτέλεια,  διασυλλογικής έρευνας, να υπηρετεί μόνον την αλήθεια και την χώρα. Να προάγει το έργο της κρατικής υπηρεσίας. Να προασπίζει  τα συμφέροντα της Ελλάδος. 

- Αποκαλύψαμε πολλά. Με στοιχεία. Έγγραφα και ντοκουμέντα. Θα συνεχίσουμε να αποκαλύπτουμε αλήθειες, να επισημάνουμε λάθη, να στηλιτεύουμε παθογένειες. Να αναδεικνύουμε παραλείψεις και σκοπιμότητες.   Υπό προϋποθέσεις.  Τις οποίες έχουμε επανειλημμένα  τονίσει.  Με μια βασική αρχή απαράβατη. Να μην τίθεται ποτέ σε κίνδυνο η χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα.  

- Το κείμενο που ακολουθεί  παρακάτω, συνοψίζοντας -αν θέλετε- και δίνοντας το «απόσταγμα» 100αδων σελίδων δημοσιοποιήμενης δημοσιογραφικής έρευνας, είναι το τελευταίο αυτής της μεγάλης δημοσιογραφικής έρευνας, κλείνοντας αυτό  τον πρώτο κύκλο.{2012- 2017} 

- Ένα κύκλο δημοσιευμάτων σε μια έρευνα που διήρκησε περισσότερο από 60 μήνες.  Με περισσότερες από 260 συναντήσεις –και συνεχίζονται αμείωτα – με πηγές και άριστους και βαθείς γνώστες των ουσιαστικών και ζωτικών  προβλημάτων της ελληνικής κρατικής μυστικής υπηρεσίας.  

- Σε αυτό το διάστημα(από τον Οκτώβριο 2013) είχαμε: Πάνω από 100 δημοσιευμένα ρεπορτάζ. {βλ. σχετικά ενδεικτικά –και ενδιάμεσα εντός κειμένων- links παρακάτω}. Περισσότερα από 50 άρθρα και αναλύσεις. 100αδες αναδημοσιεύσεις των ρεπορτάζ άρθρων και αναλύσεων μας.  Πάνω από 180 slideshowμε παρουσίαση μόνον της είδησης ή κάποιας εξέλιξης που αφορά στην ΕΥΠ. Καλύψαμε και παρακολουθήσαμε, πολλές φορές λεπτό προς λεπτό, αρκετές από τις πτυχές της πολύκροτης υπόθεσης με «πρωταγωνιστή» τον πρώην ισχυρό άνδρα της ελληνικής κατασκοπίας, επί πολλά έτη, Κώστα Αγγελάκη. Το ίδιο ίσχυσε και για άλλες παράλληλες υποθέσεις που σχετίζονταν άμεσα ή έμμεσα με αυτή την υπόθεση του Κ.Α. Μια υπόθεση που μοιραία, ως μη όφειλε, από το 2010 άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για τις ελληνικές μυστικές κρατικές υπηρεσίες των Αθηνών.  Μια βαθιά και μάλλον ανεπούλωτη πληγή. Πληγή που ευχόμαστε να μην εξελιχθεί σε γάγγραινα… Ασθένεια που θα κατατρώει το εσωτερικό της υπηρεσίας, βαζοντας σε κίνδυνο ακόμα και επιχειρήσεις εν εξελίξει, αφού βασικά στελέχη της ΕΥΠ είτε θα συνδέονται, είτε θα ταυτίζονται με καταστάσεις του παρελθόντος. Πρόσφατου και απώτερου… 

- Μια μεγάλη σε χρονική διάρκεια έρευνα με 1000αδες linksστον παγκόσμιο ιστό και εκατομμύρια επισκέψεις (hits). Επισκέψεις και επισκεψιμότητα,  τις οποίες ούτε εκμεταλευτήκαμε για εμπορικούς λόγους. Ούτε πρόκειται.

Και το ερώτημα καίριο, όπως και οι προεκτάσεις του παραμένει πάντα το ίδιο επίκαιρο: Τι συμβαίνει στην  Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;

Τι τρέχει λοιπόν στην Κατεχάκη; Άλλως, τι στα αλήθεια συμβαίνει στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών; Γιατί στην πλέον ευαίσθητη εθνικά κρατική υπηρεσία της χώρας τα συλλογικά της όργανα λειτουργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ποιοι και γιατί επιδιώκουν την (επανα)δημιουργία ενός «ανώμαλου» κλίματος στην ΕΥΠ, σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη για την χώρα περίοδο; Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση δίνει την ύστατη μάχη για να βγάλει τη χώρα από το βρόγχο των Μνημονίων, αλλά και σε μια περίοδο που τα Βαλκάνια αλλά και ο εξ Ανατολών γείτονας βράζουν; Θα επαναλαβουμε πάλι τα ίδια που και στο παρελθόν και κατά την διάρκεια αυτής της έρευνας έχουμε υπέρ τονίσει.  

Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως οτιδήποτε συζητιέται για την ΕΥΠ, αποτελεί πλήγμα για την ίδια την υπηρεσία, της οποίας ο σταθερός στόχος πρέπει  να είναι ο εξής ένας. Να λειτουργεί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, και, ακόμη περισσότερο, να μην γίνεται αντικείμενο «συζητήσεων» και αναπαραγωγής ειδήσεων, προκειμένου να ικανοποιεί τον σκοπό της ύπαρξής της στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Κανόνας που θα έπρεπε να είναι απαράβατος -αλλά δυστυχώς δεν συμβαίνει αυτό-, είναι πως οτιδήποτε συμβαίνει στο εσωτερικό της συγκεκριμένης υπηρεσίας θα πρέπει να παραμένει στο εσωτερικό της και οποιαδήποτε –τονίζουμε την λέξη οποιαδήποτε- «κατάσταση» να μην γνωστοποιείται. Καταντά, δε, γελοίο, να διαβάζουμε συχνά πυκνά δήθεν «έγκριτα» δημοσιεύματα από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, ούτε τις επί μέρους υπηρεσίες που βρίσκονται στους διάφορους ορόφους της Κατεχάκη...

Δυστυχώς, αυτό το αυτονόητο, δεν συμβαίνει. Και οι λόγοι αυτής της «λανθάνουσας λειτουργίας» είναι περισσότεροι του ενός, αφού την ευθύνη των συζητήσεων δεν την έχουν μόνο όσοι γράφουν ή συζητούν τα εσωτερικά θέματα της ΕΥΠ, αλλά μερικές φορές τα γνωστοποιηθέντα (έστω και διαστρεβλωμένα εξαιτίας -πολιτικών ή προσωπικών- σκοπιμοτήτων) έχουν ως «πηγή διαρροής» ανθρώπους της ΕΥΠ, οι οποίοι δεν σέβονται όχι μόνο την υπηρεσία και τον σκοπό της λειτουργίας της, αλλά ούτε την ίδια την χώρα, την οποία υποτίθεται ότι, έχουν αρμοδίως (και ορκιστεί) δεσμευτεί, άμα της προσλήψεως τους, σε αυτή την κρατική υπηρεσία, να υπηρετούν και προστατεύουν...

Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει. Η αρχή της μυστικότητας και της προστασίας μυστικών  του κράτους έχει παραβιαστεί! Με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Παραβιάσεις κατά σύστημα, επάγγελμα και κατά συρροή, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που άνετα και χωρίς αναστολές, αν υπήρχε ένας εισαγγελέας στο ύψος του ΝτιΠιέτρο, θα μπορούσε να παραπέμψει αρκετούς ανώτατους και ανώτερους υπαλλήλους και να ασκήσει διώξεις σε βαθμό κακουργήματος για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας! {άρθρο 108,παρ.2}  

Όλα όσα έχουν διαδραματιστεί από το 2010, και εντεύθεν, ειδικώς δε μετά τα γεγονότα που αφορούν και επακολούθησαν στην «εισβολή» στο γραφείο του π. διευθυντή της ελληνικής κατασκοπίας της υπηρεσίας, Κώστα Αγγελάκη, έχουν εκθέσει  ανεπανόρθωτα την συγκεκριμένη ελληνική (;) κρατική υπηρεσία. Η βλάβη που έχει υποστεί η εθνική υπηρεσία πληροφοριών θεωρείται μεγάλη και μη αναστρέψιμη.  Ήδη, από όσα, άλλοτε τραγικά επικίνδυνα για την ασφάλεια της χώρας και άλλοτε κωμικοτραγικά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, και έχουν δει το φως της δημοσιότητας όλο αυτό το διάστημα, χωρίς ίχνος προστασίας –έστω για τα προσχήματα- ακόμα και ευαίσθητης κρατικής σημασίας «μυστικών», η Ελλάδα για  πολλές άλλες κρατικές μυστικές υπηρεσίες εντός της ευρωπαϊκής και βαλκανικής περιοχής αλλά και πέραν του ατλαντικού, θεωρείται «ελεύθερο πεδίο δράσης»…  Κοινώς σουρωτήρι! Μπάζει από παντού!   

Είτε μας αρέσει, είτε μας δυσαρεστεί, η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει σκοπό την συλλογή πληροφοριών, σχετικών με την ασφάλεια της χώρας. Διαθέτει, μάλιστα και τους κατάλληλους νόμιμους μηχανισμούς, προκειμένου να ικανοποιεί τις ανάγκες συλλογής αυτών των πληροφοριών. Αρκεί οι υπάλληλοί της να κινούνται μέσα σε νόμιμα πλαίσια και πάντα προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των εθνικών αναγκών περί αντιμετώπισης εθνικών κινδύνων. Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών είναι επιφορτισμένη από τον ιδρυτικό της νόμο, μεταξύ άλλων, με το αντικείμενο της συλλογής πληροφοριών με σκοπό τη διαφύλαξη της εθνικής μας ασφάλειας και της προάσπισης των εθνικών μας συμφερόντων, καθώς και της πρόληψης και αντιμετώπισης δραστηριοτήτων που συνιστούν απειλή κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Η φύση της αποστολής της υπηρεσίας, η γεωστρατηγική θέση της χώρας αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις του τελευταίου χρονικού διαστήματος επιβάλλουν τη διαρκή ετοιμότητα του προσωπικού, την ομόνοια και την σύμπνοια των στελεχών της και την γενικότερη άριστη λειτουργία της υπηρεσίας.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, τα τελευταία χρόνια -από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας η κυβέρνηση του Γεωργίου Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ) έχει διαταραχθεί σε επικίνδυνο πλέον βαθμό για την ασφαλή λειτουργία της υπηρεσίας, το κλίμα εργασιακής ειρήνης που επιβάλλεται να επικρατεί εντός της συγκεκριμένης υπηρεσίας με την ιδιαίτερη και ευαίσθητη αποστολή. Καθημερινά σχεδόν, βγαίνουν στην επιφάνεια στα ΜΜΕ  και στο Διαδίκτυο αναφορές για υποθέσεις που αφορούν μείζονα θέματα εθνικής ασφαλείας αλλά και ενδοϋπηρεσιακές διαμάχες που τις προξενεί κυρίως η εκ μέρους των διοικήσεων της υπηρεσίας αλόγιστη διαχείριση του προσωπικού της υπηρεσίας, ενώ έχει χαθεί κάθε μορφή αγαστής συνεργασίας και σχέσης μεταξύ της διοίκησης, στελεχών της υπηρεσίας και των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων.

Δυστυχώς, υπό το καθεστώς της ευνοιοκρατίας και του άκρατου κομματισμού που εισήλθε με την μορφή και το πρόσχημα του συνδικαλισμού, ως τυφώνας που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του, μετά το 1981 και την άνοδο στην εξουσία του αειμνήστου Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, που επικρατεί στην Ε.Υ.Π., είναι φυσικά αδύνατον να παραχθεί οποιοδήποτε εθνικά ωφέλιμο έργο, ενώ από συγκεκριμένες αναξιοκρατικές επιλογές είναι φανερό ότι τίθενται σε αμφισβήτηση ακόμη και τα εθνικά μας συμφέροντα.

Κατ’ επανάληψη, από τότε που ξεκίνησε να δημοσιοποιείται αυτή η έρευνα, στα τέλη του 2013-αρχές 2014 εως σήμερα Ιούνιος 2017, έχουμε τονίσει και αποκαλύψει με σειρά ρεπορτάζ και στοιχείων {με έγγραφα, εκθέσεις και αναλύσεις}, το τεράστιο κόστος για την χώρα και τα εθνικά της συμφέροντα, αυτή η αλληλοεξόντωση. Η αλληλοφαγωμάρα. Τους κινδύνους που εγκυμονούν τα επαναλαμβανόμενα λάθη. Οι αδικίες. Οι συνεχείς διώξεις, ειδικότερα ενός συγκεκριμένου ατόμου, με το οποιο έχουμε ασχοληθεί και αυτός είναι ο Κώστας Αγγελάκης.  Έχει κάνει λάθη; Φυσικά! Πολλά και ίσως ανεπανόρθωτα. Προσοχή: Όχι, όμως εις βάρος της χώρας. Αυτό έχει προκύψει επίσημα και με τον πιο κατηγορματικό τρόπο με την αθώωση του από την ελληνική δικαιοσύνη. Κρίθηκε από την υφιστάμενη (νέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα κυβέρνηση) διοίκηση του Γιάννη Ρουμπάτη,  ότι πρέπει για δικονομικούς λόγους –αλλά προφανώς με άλλες σκοπιμότητες και ακόμα βαθύτερες αιτίες – ότι πρέπει να ασκηθεί αναίρεση σε μια ακραία και ιδιότυπη κατά γράμμα εφαρμογή του νόμου μέχρι τέλους υπερασπίσεως των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου (;) έναντι ποιου; ΟΚ. Έγινε. Η απόφαση που αναμένεται θα δείξει και την συνέχεια.  Όλα τα άλλα, τι νόημα έχουν; Πάμε λοιπόν να δούμε κάποια στοιχεία που καθιστούν αφερέγγυα και άδικη την παρούσα διοίκηση του Γιάννη Ρουμπάτη,  αλλά και τις αμέσως προηγούμενες, όχι μόνο διότι παραβιάζουν μια σειρά νόμων αλλά καταργούν εμπράκτως και αυτή ακόμα την έννοια περί δκαίου.     
Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων αυτών χρόνων, η υπηρεσία έχει ασκήσει πρωτοφανείς και ανυπόστατες διώξεις ή ακόμη έχει επιβάλλει εξοντωτικές και πρωτοφανείς για τα δεδομένα, όχι μόνο της υπηρεσίας, αλλά και ολόκληρου του δημόσιου τομέα, πειθαρχικές ποινές σε βάρος υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων και σε πρώην υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη και συνδικαλιστές, όπως του Κων/νου Αγγελάκη, προέδρου και Αθανασίου Χαϊκάλη,  αντιπροέδρου της (υπό εκκαθάριση πλέον) Ομοσπονδίας των Συλλόγων της Υπηρεσίας (Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π.), οι οποίες διώξεις έχουν καταγγελθεί, κατά το παρελθόν και από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. αλλά και από τα Κόμματα της Αντιπολίτευσης, όταν και ξεκίνησαν οι διώξεις των ανωτέρω αναφερόμενων στελεχών από την τότε κυβέρνηση Γ. Α. Παπανδρέου για τους γνωστούς σε όλους μας πλέον λόγους. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο ανωτέρω υπάλληλοι, είτε έχουν αθωωθεί στα ποινικά δικαστήρια (Κ. Αγγελάκης), είτε έχουν απαλλακτική πρόταση στην ΕΔΕ (Αθ. Χαικάλης) για τις πειθαρχικές υποθέσεις που τους είχαν ασκηθεί προ εξαετίας και πενταετίας αντίστοιχα (οι συγκεκριμένες διώξεις).

Ο αριθμός των πειθαρχικών διώξεων που έχουν ασκηθεί στην υπηρεσία κατά τα τελευταία χρόνια ξεπερνά κατά πολύ το σύνολο όλων των προηγούμενων ετών από ιδρύσεως της υπηρεσίας, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου της δικτατορίας με αποτέλεσμα να δημιουργείται κλίμα εκφοβισμού, ανασφάλειας και τρόμου σε βάρος των υπαλλήλων και ειδικότερα των νεοτέρων από αυτούς.

Παράλληλα, ενώ τα αρμόδια πειθαρχικά όργανα είναι ιδιαίτερα επιμελή στην άσκηση πειθαρχικών διώξεων σε βάρος των ανωτέρω αναφερόμενων υψηλόβαθμων στελεχών - συνδικαλιστών, δεν έχουν ακόμη ολοκληρώσει τις πειθαρχικές διώξεις σε βάρος υπαλλήλων που κατηγορούνται από τριετίας τουλάχιστον, για διάφορα αδικήματα, ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα ή τις έστειλαν στο αρχείο επικαλούμενα δήθεν την «εργασιακή ειρήνη» και το νόμο «Κατρούγκαλου», μόνο και μόνο επειδή είναι φίλα προσκείμενοι στη σημερινή κατάσταση, εφαρμόζοντας έτσι δύο μέτρα και δύο σταθμά στην απόδοση δικαίου μέσα στους κόλπους της υπηρεσίας.  Είμαι αναγκασμένος, παρ ότι στο παρελθόν δεν το έχω πράξει, σεβόμενος την απαραβίαστη αρχή των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, αλλά πάνω από όλα για να μη κάνω αυτό ακριβώς που έχω επικρίνει άλλους για την δημοσιοποίηση ονομάτων και άλλων στοιχείων, ειδικώς για κρατικούς υπαλλήλους, των οποίων οι ευθύνες και οι αρμοδιότητες είναι η διαφύλαξη και η ασφάλεια της χώρας μας, επομένως εις ανταπόδοση το ελληνικό κράτος διαφυλάσσει  και την δική τους προσωπική ασφάλεια από κάθε κίνδυνο, να γράψω με ονόματα. Στοιχεία. Και να παραθέσω λεπτομέρειες. Εφ όσον προηγούμενα όλα αυτά τα ονόματα έχουν γίνει βορά προς πάσης φύσεως «ενδιαφερόμενο» πρόσωπο ή ξένο κρατικό φορέα… όχι μία, ούτε δυο, αλλά 100αδες φορές και σε πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις. Πάμε στα γεγονότα για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των λαθών αλλά κυρίως της εσωτερικής κρατικής σήψης και διαφθοράς.  

Τι συμβαίνει (επιτέλους);
Πού οδηγείται η ελληνική κρατική υπηρεσία;

Δηλαδή, η υπηρεσία δεν δείχνει τον ίδιο ζήλο για την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της και της διαφύλαξης του κύρους της, σε περιπτώσεις άλλων υπαλλήλων της κατά των οποίων έχουν ασκηθεί από τη Δικαιοσύνη ποινικές διώξεις κακουργηματικού χαρακτήρα για σοβαρότατα αδικήματα.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Θεόδωρο Σπατιώτη, σε βάρος του οποίου έχει ασκηθεί από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματοςγια το αδίκημα της παραβίασης Μυστικών της Πολιτείας, τουέχει επιβληθεί από τον 3ο Τακτικό Ανακριτή κ. Δημ. Φούκαπου διεξήγαγε την έρευνα για την γνωστή υπόθεση «Πυθία» (Υποκλοπές Vodafone– Προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή – Απόπειρα δολοφονίας του τότε Πρωθυπουργού)ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη Χώρα και παρόλα αυτά, ήδη τρίαπερίπου χρόνιαμετά, δεν έχει ασκηθεί σε βάρος του πειθαρχική δίωξη, δεν έχει καν τεθεί σε αργία, αλλά εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντά του ως υπάλληλος της Ε.Υ.Π., τόσο αυτός όσο και η συγκατηγορούμενή του Αγγελική Πατελάκη. Τελικό αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη υπόθεση;  την Δευτέρα 19 Ιουνίου ήρθε η «αθώωση» του Θ. Σπατιώτη, με 4 προς ένα και αναπάντητα τα  10αδες κρίσημα ερωτήματα του εκπροσώπου των εργαζομένων, Σ. Ν.  στο πειθραρχικό. Μια πειθαρχική διαδικασία που ολοκλήρωσε (;) ταχύτητατα τις  εσωτερικές ανακρίσεις, χωρίς ανακρίσεις (sic)  -την ίδια στιγμή που εκκρεμούν και καρκινοβατούν άλλες- με τα ερωτήματα να παραμένουν αναπάντητα. Εξέλιξη «προπομπός» της ίδιας υπόθεσης στο δικαστήριο, ώστε αυτή η αθώωση να αποτελέσει εφαλτήριο και την βάση και για την αθώωση του σε μια υπόθεση που τα στοιχεία βοούν. Κραυγάζουν. Αλλά το σύστημα και το βαθύ κράτος προστάζει…. 

Σημειώστε ότι το αδίκημα που αντιμετωπίζουν Σπατιώτης και Πατελάκη είναι κακούργημα! Και το πόρισμα για την εσωτερική ΕΔΕ, όταν για άλλες υποθέσεις επιδεικνύεται απίστευτη καθυστέρηση και παρά τις αθωώσεις (περίπτωση Αγγελάκη – Χαϊκάλη), βγήκε χωρίς να εχουν κληθεί βασικοί μάρτυρες! Άνθρωποι που και γνώριζαν και ήθελαν να καταθέσουν. Ο κ. Λιούκας όμως άλλα προτάσσει… άλλα, και όχι το συμφέρον της υπηρεσίας. Τα ακούτε, αξιότιμε Κύριε Ρουμπάτη (λέγε με Χρυσοχοϊδη, Φ. Παπαγεωργίου, Μπίκα, κτλ)… Άλλη θα έπερεπε να είναι βασική σας προτεραιότητα. Άλλη! Να κλείνουν οι πληγές μια προς μια και η υπηρεσία να επανέλθει στην κανονικότητα και την εσωτερική της ηρεμία. Ώστε να προσηλωθεί  στο έργο και την αποστολή της που είναι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της χώρας σε τομείς δράσεων και ενεργειών της.    

Θέλετε άλλο παράδειγμα; Η υπόθεση με τον Βασίλειο Δρακακάκη, σε βάρος του οποίου ασκήθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών δίωξη για το αδίκημα της δουλεμπορίας. Την  κατηγορία αυτή η Υπηρεσία την εκτίμησε προφανώς ως ήσσονος σημασίας, που μάλλον δεν διαταράσσει τη λειτουργία της και δεν θίγει το κύρος της, αφού όχι μόνο ο υπάλληλοςδεν τέθηκε σε αργία, αλλά συμμετέχει και ως τακτικό μέλος στο υπηρεσιακό - πειθαρχικό συμβούλιο των πολιτικών υπαλλήλων της Ε.Υ.Π.!!! Συμμετείχε μάλιστα και στη συνεδρίαση της 4ης Ιανουαρίου 2016, κατά την οποία εκδόθηκε η απόφαση για τον Κ. Αγγελάκη, ψηφίζοντας υπέρ της επιβολής σε βάρος του της πειθαρχικής ποινής της οριστικής παύσης, αναγκάζοντας τον Κ. Αγγελάκη να προσβάλει και αυτήν την παράνομη απόφαση στο ΣτΕ.

Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε μια πλειάδα άλλων κραυγαλέων περιπτώσεων, αλλά για πολλούς και ευνόητους λόγους δεν το πράττουμε στην παρούσα φάση…  Ένα στοιχείο μόνον φτάνει για να κατανοηθεί το μέγεθος της σήψης και της κρίσης. Περισσότερες από 50 (μικρές ή μεγάλες) υποθέσεις  βρίσκονται (ή καρκινοβατούν) στην Ελληνική δικαιοσύνη. Αυτό και μόνον αρκεί. 

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών(ΕΥΠ) λοιπόν φαίνεται ότι τηρεί «δύο μέτρα και δύο σταθμά», όσον αφορά τους υπαλλήλους της, σε βάρος των οποίων εκκρεμούν ποινικές διώξεις, και μάλιστα κακουργηματικού χαρακτήρα, και δε δείχνει να θίγεται στο ελάχιστο από σοβαρότατες κατηγορίες που εκκρεμούν σε βάρος άλλων υπαλλήλων. Ούτε σπεύδει να εκδώσει γι’ αυτές βαρύγδουπες ανακοινώσεις, όπως έκανε ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης με την τότε συνδικαλιστική ηγεσία της υπηρεσίας. 

Οι περιπτώσεις αδικίας και κακοδικίας, ούτε μια, ούτε δυο. Απλά η περίπτωση Αγγελάκη στιγματίζει τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και θα φέρει την βαριά γκρίζα σκιά της και τις πληγές της να αιμοραγούν εσωτερικά  για πολλά ακόμα χρόνια. Σέρνοντας τα προβλήματα το ένα πίσω από το άλλο. Με δίκες. Εφέσεις. Αναιρέσεις. Καταδίκες. Προσφυγές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και η χώρα θα αυτοεξευτελίζεται. Γιατί; Γιατί ουδείς τολμά να βάλει τέρμα σε αυτό τον ολισθηρό  κατήφορο. Ουδείς έχει σθένος να προτάξει το εθνικό συμφέρον, και στην προκειμένη περίπτωση, να μαζέψει τα κομμάτια της 1000πληγωμένης Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, και να βάλει ένα τέρμα σε όλο αυτό το ζήτημα που αν μη τι άλλο  εκθέτει την χώρα. Ανεπανόρθωτα.  Κάποιος να φέρει την εσωτερική γαλήνη σε αυτή την πολύπαθη κρατική υπηρεσία και να κλείσει χαίνουσες πληγές. Πληγές που θα στιγματίζουν και θα καθιστούν, αν όχι απλά αναξιόπιστη την υπηρεσία, αλλά και ανίκανη να φέρει εις πέρας την υψηλή αποστολή της που δεν είναι άλλη από την ασφάλεια εντός και πέριξ των συνόρων. 

Όλα τα παραπάνω πρωτοφανή φαινόμενα έχουν δημιουργήσει μεγάλη αναστάτωση στην ΕΥΠ.  Καθημερινές  εσωτερικές διαμάχες. Ίντριγκες. Διαμάχες. Μαύρο αδήλωτο χρήμα. Συνωμοσίες. Πάθη και μίση συπληρώνουν το πάζλ. Αλλά και προδοσίες. Ναι προδοσίες! Και μάλιστα στο ανώτερο δυνατο επίπεδο! Σε επίπεδο υπουργού! (βλ δηλώσεις Χρυσοχοϊδη περί w/leaks)  και  συνεχή πόλεμο ανακοινώσεων ανάμεσα στις συνδικαλιστικές της ομάδες. Ανακοινώσεις ανάμεσα στους Συλλόγους των εργαζομένων και ανάμεσα στα ίδια τα στελέχη, φθάνοντας στο σημείο να δημοσιεύονται μέχρι και απαξιωτικά για την υπηρεσία δημοσιεύματα στον Τύπο και στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί η απαραίτητη ηρεμία, ομοψυχία και προσήλωση στο εθνικό έργο της υπηρεσίας από τα στελέχη της με αποκλειστική ευθύνη της πολιτικής και φυσικής ηγεσίας της υπηρεσίας. Και να ήταν μόνο αυτό; Δυστυχώς μέσω ανακοινώσεων –αρκετές φορές- έχουν δοθεί στη δημοσιότητα και σημαντικά στοιχεία – πληροφορίες χρήσιμα προς ξένες (και όχι απαραίτητα προς φίλιες χώρες) και δεν έχει ανοιξει μύτη! 


Κρίσιμα ερωτηματικά με αποκαλύψεις...

Από την πλευρά μας, για να είμαστε χρήσιμοι κ παραγωγικοί αλλά και να προσφέρουμε επί της ουσίας, βασισμένοι σε περιπτώσεις γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, θα θέσουμε κάποια εύλογα  ερωτήματα προς τους αρμοδίους για τρέχουσες υποθέσεις και ιστορίες. Απευθύνονται προς κάθε αρμόδιο. Πρόσωπα, Υπουργούς  και  κρατικούς  φορείς:

1) Αληθεύει ότι χαμηλόβαθμος υπάλληλος, φίλα προσκείμενος στο ΣΥΡΙΖΑ, και συνδικαλιστής της Ε.Υ.Π., στον οποίο έχει απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα για τη κατηγορία της κακουργηματικής παραβίασης Μυστικών της Πολιτείας και ο οποίος διώκεται και για πλήθος άλλων παρανόμων πράξεων, δεν έχει τεθεί σε δυνητική αργία;

2) Αληθεύει ότι την ίδια στιγμή ο Κωνσταντίνος Αγγελάκης, που έχει αθωωθεί για τις πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες από το Εφετείο Αθηνών, παραμένει σε δυνητική αργία, ενώ του έχει επιβληθεί με αμφιλεγόμενες διαδικασίες και η ποινή της οριστικής παύσης με την δικαιολογία ότι η υπόθεση πρέπει να τελεσιδικήσει στον Άρειο Πάγο; Πώς είναι δυνατόν κάποιος, ο οποίος έχει αθωωθεί για πλημμεληματικού –μάλιστα- χαρακτήρα κατηγορία, να τίθεται σε καθεστώς δυνητικής αργίας, ενώ κάποιος που διώκεται για κακουργηματική παραβίαση Μυστικών της Πολιτείας ή και για δουλεμπόριο να είναι στο απυρόβλητο; Γιατί ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;

3) Αληθεύει ότι το ίδιο συμβαίνει και με την περίπτωση του Αθανασίου Χαϊκάλη για τον οποίο υπάρχει απαλλακτική πρόταση από τη διεξάγουσα τη σχετική ΕΔΕ ανακρίτρια, αλλά παρά ταύτα παραμένει σε κατάσταση δυνητικής αργίας, ενώ του επεβλήθη και η βαρύτατη ποινή του υποβιβασμού βαθμού; Γιατί και σ’ αυτή την περίπτωση ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;  

4) Αληθεύει ότι η Ε.Υ.Π. επί Γ. Α. Παπανδρέου, κατηγόρησε τον Κ. Αγγελάκη, τον Αθ. Χαικάλη και άλλα δώδεκα στελέχη της Ε.Υ.Π. και επτά του Υπουργείου Οικονομίας για κακουργηματική απάτη εις βάρος του Δημοσίου και εις βάρος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για τη γνωστή υπόθεση του «Γεωγραφικού Συστήματος Διασυνοριακής Ασφάλειας κατά τη Μετακίνηση Ανθρώπων και Αγαθών» και η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο έπειτα από Απόφαση του Συμβουλίου Εφετών; Ισχύει επίσης ότι η διοίκηση της Ε.Υ.Π. επί Γ. Α. Παπανδρέου κατηγόρησε τον Κ. Αγγελάκη δεύτερη φορά για κακουργηματική απάτη, για πλαστογραφία και για παράβαση καθήκοντος και αυτός έχει αθωωθεί για όλες τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν με σύμφωνη μάλιστα γνώμη Εισαγγελέα και Έδρας των Δικαστηρίων; Γιατί το συγκεκριμένο «σύστημα» που έχει τις ρίζες του στις καλές εποχές του Άκη και των «συντρόφων» του στην  Ε.Υ.Π. εμμένει να διώκει το συγκεκριμένο υπάλληλο. Τι φοβούνται;

5) Είναι αλήθεια ότι τα αρμόδια όργανα κάλεσαν τον Κ. Αγγελάκη σε απολογία για διάφορες υποθέσεις και αρνήθηκαν να του χορηγήσουν αντίγραφα σημαντικών εγγράφων των δικογραφιών που σχηματίσθηκαν; Είναι αλήθεια ότι έχει αιτηθεί πολλαπλώς ακόμη και εξωδίκως την χορήγηση εγγράφων για την υπεράσπισή του και του έχει δοθεί απάντηση ότι αν τα ξανααιτηθεί, το αίτημά του θα χαρακτηρισθεί ως καταχρηστικό και ότι η υπηρεσία θα απαξιώσει να του απαντήσει επί τούτου;

6) Άλλαξε και, αν ναι, γιατί η σύνθεση του Πειθαρχικού Συμβουλίου που εξέταζε την υπόθεση του Κ. Αγγελάκη, εν μέσω συζήτησης της υπόθεσης; Μήπως δεν έβγαιναν τα κουκιά σε κάποιους, όπως συνέβη το καλοκαίρι του 2015 στην υπόθεση του άλλου στελέχους, του Αθ. Χαικάλη, που κατηγορείται και αυτός άδικα για κατασκοπία;

7) Συμμετείχε, μετά την αλλαγή της σύνθεσης στο Συμβούλιο, άτομο που είχε ελέγξει διοικητικά ο ελεγχόμενος Κ. Αγγελάκης και αργότερα το άτομο αυτό είχε κατηγορήσει τον ελεγχόμενο σε συνδικαλιστικό πειθαρχικό έλεγχο; Επιτρεπόταν η συμμετοχή του για λόγους μεροληψίας, αν ισχύουν αυτά; Το ίδιο άτομο είναι αλήθεια ότι είναι υπόδικο αυτή τη στιγμή για το αδίκημα της δουλεμπορίας και δεν έχει τεθεί, ούτε αυτό, όπως προαναφέραμε σε κατάσταση δυνητικής αργίας, όπως έχουν τεθεί αδίκως οι Κ. Αγγελάκης και Αθ. Χαϊκάλης; 

8) Είχαν ζητήσει οι ελεγχόμενοι την εξαίρεση του προέδρου του υπηρεσιακού πειθαρχικού συμβουλίου και Β΄ υποδιοικητή της υπηρεσίας για σοβαρούς λόγους που έγκαιρα είχαν αναπτύξει;

9) Αληθεύει ότι στο τρίτο μέλος που ψήφισε θετικά για την εξόντωση και απόλυση ενός ανθρώπου με οικογένεια, τάξανε διευθυντική θέση για τη θετική εναντίον του ψήφο;

10) Ερευνήθηκαν στο στάδιο του ελέγχου της υπόθεσης οι καταγγελίες της αειμνήστου υπαλλήλου της Ε.Υ.Π., Ευγενίας Λεβογιάννη, του ελεγχόμενου αλλά και άλλων υπαλλήλων για το καθεστώς τρομοκρατίας που επέβαλε το τότε σύστημα διοίκησης επί κυβερνήσεως Γ. Α. Παπανδρέου για να στήσει αυτήν την σκευωρία στον Κ. Αγγελάκη, στον Αθ. Χαικάλη αλλά και σε μια πλειάδα άλλων στελεχών της Υπηρεσίας που όλα αθωώθηκαν από την Ελληνική Δικαιοσύνη;

11) Βρέθηκε ποτέ εκτός Ε.Υ.Π. κάποιο από τα έγγραφα που «βρεθήκαν» στο γραφείο του Κ. Αγγελάκη και που δήθεν παρανόμως κατείχε; Έχει γίνει ποτέ κάποια αναφορά - καταγγελία από κάποιον υπάλληλο ότι έχει χάσει κάποιο έγγραφό του και αυτό βρέθηκε στο γραφείο του ελεγχόμενου; Αν όχι, προς τι τέτοιο μένος εναντίον του, όταν όλοι γνωρίζουμε, απ΄ ότι έχει δημοσιοποιηθεί στα ΜΜΕ και στο Διαδίκτυο αλλά και από ό,τι ακούσαμε στις δικαστικές αίθουσες, ότι έχουν «πιαστεί» συνάδελφοί του να κατέχουν στοιχεία εκτός υπηρεσίας, ή να διεισδύουν παρανόμως στους ηλεκτρονικούς λογαριασμούς άλλων διευθύνσεων και τμημάτων από τα δικά τους, ή να επικοινωνούν με ξένες υπηρεσίες εν αγνοία της διοίκησης της υπηρεσίας, και αυτοί να «πέφτουν» στα πολύ «μαλακά» ή να μην τιμωρούνται καθόλου, αλλά το αντίθετο, να προάγονται και να καταλαμβάνουν καίριες θέσεις ακόμη και προϊσταμενικές; 

12) Αλήθεια τι έγινε με αυτές τις υποθέσεις; και τι γίνεται με τους υπάλληλους της Ε.Υ.Π., πρώην και νυν, που καταθέτουν ανοικτά και ανερυθρίαστα στα ακροατήρια των Δικαστηρίων υπέρ δημοσιογράφων που έχουν αποκαλύψει άκρως απόρρητα στοιχεία υπάλληλων αλλά και της υπηρεσίας; Δεν αποκαλύπτεται κατ αυτόν τον τρόπο ποιος ήταν η πηγή του δημοσιογράφου γι αυτά τα δημοσιεύματα; Και δεν αποκαλύπτεται και η «σχέση» του δημοσιογράφου με την τότε διοίκησή της;

13) Είναι αλήθεια ότι το Πειθαρχικό Συμβούλιο της Ε.Υ.Π. απάλλαξε, προσφάτως, υπάλληλο φίλα προσκείμενο στον ΣΥΡΙΖΑ που δικάστηκε και καταδικάστηκε δις από την Ελληνική Δικαιοσύνη, γιατί ξυλοφόρτωσε γυναίκα υπάλληλο, υφισταμένη του;

14) Θα αναλάβει επιτέλους κάποιες πρωτοβουλίες και ποιες συγκεκριμένες ο διοικητής της, ώστε να επανέλθει το απαραίτητο για την επίτευξη των στόχων της, κλίμα ηρεμίας και συνεργασίας στη Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών;


Σε αυτό το σημείο, και παρά την κριτική  που στο παρελθόν του ασκήσαμε, οφείλουμε να επισημάνουμε τον τρόπο παρέμβασης του τέως διοικητού της υπηρεσίας κ. Θ. Δραβίλλα όταν «έσκασε» στα χέρια του υπόθεση υπαλλήλου για σχέσεις με ξένη υπηρεσία. Ο υπάλληλος κατηγορήθηκε να διέρρευσε ευαίσθητες εθνικά πληροφορίες σε υπηρεσία ξένης χώρας…! Το γεγονός διέρρευσε στον Τύπο…

Δεν εντυπωσιάζει μόνο το γεγονός της διαρροής και δημοσίευσης του «περιστατικού». Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και το πώς η διοίκηση Δραβίλλα διαχειρίστηκε αυτή την υπόθεση, την διερεύνησε σε μία ορθολογιστικότατη προσέγγιση, δηλαδή της μη γνωστοποίησης του «περιστατικού» (επιλογή που λειτουργεί με βάση το δόγμα πως «μέσα από την αποτυχία, με τις κατάλληλες επιλογές και χειρισμούς μπορεί να αποκτηθεί ανέλπιστο όφελος», αφού υπήρξαν δυνατότητες πιθανής εκμετάλλευσής του από το τμήμα Αντικατασκοπείας, οι οποίες κατέρρευσαν μετά την διαρροή του «γεγονότος»).

Η «αντίδραση» της τότε διοίκησης Δραβίλλα συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν   έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια τακτική άλλων διοικήσεων (π.χ. του κ. Μπίκα – Φ. Παπαγεωργιου). Διοικήσεις, οι οποίες επέλεγαν χωρίς να προηγηθεί κάποια σοβαρή αποκλειστικά εσωτερική διερεύνηση, να επιβάλουν εξοντωτικές ποινές (για κομματικούς λόγους εκδίωξης «πολιτικών, κομματικών και συνδικαλιστικών αντιφρονούντων») ή να αποστέλλουν στην Δικαιοσύνη υποθέσεις που προκαλούσαν τον γέλωτα (όσων τις παρακολουθούσαν), αλλά και πολλά πικρά ερωτηματικά όχι μόνο για την ποιότητα της διοίκησης της ΕΥΠ, αλλά για την άμεση εμπλοκή της σε μαφιόζικες απόπειρες «ξεκαθαρίσματος» ή «διαπόμπευσης» προσώπων που δεν υπάκουαν σε κομματικές ή μη σύννομες (και παράνομες) «υπηρεσιακές» εντολές…Τούτο καταδεικνύει η έρευνα ίσαμε σήμερα του ανακριτή Δ.Φούκα…

Έτσι, λοιπόν, εύλογα το περιστατικό απομάκρυνσης (επί κυβερνήσεως Γ. Α. Παπανδρέου και διοικήσεως Κ. Μπίκα) του υπαλλήλου της ΕΥΠ, Κώστα Αγγελάκη που προαναφέραμε, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι δήθεν διέρρευσε εκτός υπηρεσίας, κατάλογο υποψηφίων (όχι επιτυχόντων) ενός διαγωνισμού πρόσληψης στην ΕΥΠ.


Ο συγκεκριμένος υπάλληλος τέθηκε σε αργία, στην οποία αναιτιολόγητα βρίσκεται μέχρι σήμερα, χωρίς έστω το προηγηθέν αποτέλεσμα κάποιας ΕΔΕ ή άλλης εσωτερικής έρευνας για να καταλήξει η υπόθεση της δήθεν «διαρροής» αδιαβάθμητων μάλιστα πληροφοριών).

Κι ενώ πολύ καλά έπραξε ο κ. Δραβίλλας και διενήργησε εσωτερική έρευνα σχετικά με την «διαρροή ευαίσθητων πληροφοριών», αποφεύγοντας την παραπομπή της υπόθεσης σε άλλον θεσμικό φορέα (Δικαιοσύνη), αναρωτιόμαστε, γιατί δεν επιβάλλεται αυτή η πρακτική και για παλαιότερες υποθέσεις (όπως λόγου χάριν αυτές που θυμηθήκαμε), προκειμένου να μην κατηγορηθεί κανείς πως λειτουργεί την ΕΥΠ με δυο μέτρα και δύο σταθμά, στέλνοντας σαφές μήνυμα δικαίου (και χρηστής διοίκησης) προς τους υπαλλήλους της και «επιβάλλοντας» με αυτόν τον τρόπο «ηρεμία» στο μέχρι σήμερα επιτηδευμένα «ασταθές» περιβάλλον της συγκεκριμένης υπηρεσίας.

Σκοπός δικός μας δεν είναι να κρίνουμε το οτιδήποτε συμβαίνει στο ούτως ή άλλως πολυπαθές (λόγω πολιτικών παρεμβάσεων, ανόητων ή και επικίνδυνων πολιτικών προσώπων που φέρονται να εκμεταλλεύθηκαν την θεσμική λειτουργία της υπηρεσίας) και πολυτάραχο (λόγω της φύσης του αντικειμένου λειτουργίας της συγκεκριμένης κρατικής υπηρεσίας) εσωτερικό της ΕΥΠ.

Ωστόσο, εύλογα προκαλεί απορία, αν όχι υποψίες, η διαφορετική μεταχείριση και προκαλούμε για την θεσμικά σύννομη, λογική και αυτονόητα απαιτητή λειτουργία μίας μυστικής υπηρεσίας που απαιτείται να παραμένει μυστική, μακριά από αδιάκριτα πρόσωπα και «κουβέντες ειδικών» που δυσχεραίνουν την λειτουργία της και που δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα.

Τελικά, ίσως η σημερινή διοίκηση να μην έχει κατορθώσει να ασχοληθεί επαρκώς και να αφαιρέσει τον πυρήνα του προβλήματος της συγκεκριμένης υπηρεσίας, ο οποίος φαίνεται πως εστιάζεται στην συνεχιζόμενη δράση ανθρώπων που θα έπρεπε προ πολλού καιρού να απολογούνται στη Δικαιοσύνη και όχι να συνεχίζουν να εργάζονται σε έναν χώρο που, όχι μόνο δεν τίμησαν και δεν σεβάστηκαν, αλλά επιπλέον, τον πρόδωσαν για να ικανοποιήσουν, είτε την ματαιοδοξία τους, είτε τους πολιτικούς τους «μέντορες». Άλλωστε, τα περίφημα "WikiLeaks" μας αποκάλυψαν πολλά... τα οποία επιβάλλουν στην ΕΥΠ να λειτουργήσει -επιτέλους- στο πλαίσιο του αυτονόητου προκειμένου να πάψει οριστικά και αμετάκλητα να χλευάζεται από ανόητους και γελοίους…

Όπως και στο παρελθόν έχω τονίσει, ότι από ετούτο εδώ το βήμα και το ΜΜΕ δεν πρόκειται να τεθεί σε κίνυδνο η ασφάλεια της χώρας μας, το δε κίνητρο της συγκεκριμένης πολυετους έρευνας, μόνο να βοηθήσει, να στηρίξει και από τα λάθη τις τυχόν παραλείψεις, να οφεληθεί η υπηρεσία κατ επέκταση η ίδια η χώρα. Η Πατρίδα μας. Η Ελλάδα. 

Με αυτό και μόνο ως κίνητρο προχωρήσαμε  ένα βήμα πιο πέρα και με την βοήθεια έγκριτων και διακεκριμένων  νομικών παραθέτουμε τα παρακάτω προς επίρρωση των όσων προείπαμε και έχουμε κατ επανάληψη επισημάνει με 10αδες άρθρα και επ ευκαιρία πολλών ρεπορτάζ μας. 

Πόσο ισχύει η θεμελιώδης αρχή της Αμεροληψίας;

Προκειμένου λοιπόν να «συνδράμουμε» το νομικό τμήμα της ελληνικής κρατικής «μυστικής» υπηρεσίας, ερευνήσαμε λίγο περισσότερο  σε βάθος το ζήτημα της Αρχής της Αμεροληψίας στη Δημόσια Διοίκηση και το τι πρέπει να ισχύει, σύμφωνα με το Σύνταγμα, αλλά και τη διεθνή πρακτική σε ό,τι αφορά στη χρηστή διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού ενός οργανισμού, όπως η ΕΥΠ. 

Ιδού το αποτέλεσμα:
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΟΛΗΨΙΑΣ στη Δημόσια Διοίκηση
Το άρθρο 7 παρ.1 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (Ν.2690/99, όπως ισχύει) ορίζει ότι «τα διοικητικά όργανα, μονομελή ή συλλογικά, πρέπει να παρέχουν εγγυήσεις αμερόληπτης κρίσης κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους» Πρέπει δηλαδή να κρίνουν τις υποθέσεις των διοικούμενων αντικειμενικά και αμερόληπτα, χωρίς να επηρεάζονται από υποκειμενικούς παράγοντες (συμπάθειες, αντιπάθειες, φιλίες, έχθρες κλπ) ώστε να δημιουργείται στο διοικούμενο η πεποίθηση ότι οι πράξεις που εκδίδονται από τα όργανα αυτά είναι αδιάβλητες (ΣΕ 4978/83 - 1856,2805/81 – 312/80 – 2593/78 – 2064/71 – 2876/68).

Κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης τα μονομελή διοικητικά όργανα, καθώς και τα μέλη των συλλογικών οργάνων της διοίκησης, δεν παρέχουν εγγυήσεις αμερόληπτης κρίσης, όχι μόνον όταν έχουν, είτε προσωπικό συμφέρον από την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης, είτε ιδιαίτερο δεσμό ή ιδιάζουσα σχέση ή εχθρότητα με τους ενδιαφερομένους, αλλά και όταν γενικότερα είναι δυνατόν να δημιουργηθεί εύλογα η υπόνοια ότι έχουν ήδη σχηματισμένη και συνεπώς προειλημμένη γνώμη για την υπόθεση που πρόκειται να κρίνουν (ΣΕ 3370/2007 – 664/2006 – 2175(Ολομ.),2909/2004 – 3846/2003 – 2522/2001(7μελ.) – 3846/2000 – 687,5159/87 – 270,2593/78). Κατά συνέπεια η ενέργεια του διοικητικού οργάνου που έγινε παρά τη συνδρομή τέτοιων λόγων είναι ελαττωματική και συνεπάγεται την ακυρότητα της σχετικής διοικητικής πράξης που εκδόθηκε από το όργανο αυτό, λόγω του τεκμηρίου του επηρεασμού που δημιουργείται, έστω και αν δεν αποδεικνύεται ότι η πράξη αυτή υπήρξε πράγματι μεροληπτική (ΣΕ 3522/2001 (7μελ.) – 664/2006 – 676/2005).
Στην παρ.2 καθορίζονται οι λόγοι για τους οποίους τα μονομελή διοικητικά όργανα καθώς και τα μέλη των πολυμελών διοικητικών οργάνων οφείλουν να απέχουν από κάθε ενέργεια ή διαδικασία που συνιστά συμμετοχή σε λήψη απόφασης ή διατύπωση γνώμης ή πρότασης. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, αλλά και την πάγια νομολογία του ΣτΕ, όταν υπάρχει ιδιαίτερος δεσμός ή ιδιάζουσα σχέση ή εχθρότητα του μέλους του συλλογικού οργάνου προς το πρόσωπο που αφορά η κρινόμενη υπόθεση, το μέλος αυτό πρέπει να απέχει από τη σύμπραξή του στην έκδοση της σχετικής διοικητικής πράξης (ΣΕ 3390/99 – 1980/83 – 298/80 – 1249/61), διότι διαφορετικά δημιουργείται τεκμήριο επηρεασμού του που κλονίζει την πεποίθηση του διοικούμενου στο αδιάβλητο της κρίσης του οργάνου (ΣΕ 4911/84 – 2721/70). Αν όμως κατά παράβαση κανόνα, που ισχύει πέρα από τα ειδικότερα κωλύματα που προβλέπονται από το νόμο η τους λόγους εξαίρεσης των μονομελών οργάνων ή των μελών συλλογικών οργάνων, εκδοθεί διοικητική πράξη, επέρχεται ακυρότητα αυτής, χωρίς να είναι ανάγκη να αποδειχθεί ότι η απόφαση που έχει ληφθεί, υπήρξε πράγματι μεροληπτική (ΣΕ 3390/99 – 4642/87 – 3210/86 – 2721,3350/70, 3185/67, 2876/66)
Στην παρ.3 προβλέπεται η διαδικασία της αυτοεξαίρεσης,
Στην παρ.4 προβλέπεται η εξαίρεση ύστερα από αίτημα του ενδιαφερομένου, η οποία μπορεί να υποβληθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας.
Στην παρ.5 προβλέπεται ότι η εξαίρεση μπορεί να διατάσσεται και αυτεπαγγέλτως, στην μεν περίπτωση των μονομελών οργάνων με πράξη της προϊσταμένης αρχής, στη δε περίπτωση μελών συλλογικών οργάνων με απόφαση του οργάνου.
-----
Εκτός από το άρθρο 7 του Κ.Δ.Δ υπάρχουν και ειδικές διατάξεις νόμων που περιέχουν ειδικότερες ρυθμίσεις σε σχέση με το άρθρο και προβλέπουν ειδικά κωλύματα συμφέροντος ή και ιδιαίτερες διαδικασίες σχετικά με την εφαρμογή της αμεροληψίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
· Άρθρο 81 του Υπαλληλικού Κώδικα (Υ.Κ.) στο οποίο προβλέπεται η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων βάσει συστήματος αξιολόγησης που να διέπεται από την αρχή της αμεροληψίας, της επαγγελματικής ικανότητας του υπαλλήλου και της αποδοτικότητάς του.
· Άρθρο 107 του Υ.Κ. στο οποίο ορίζονται τα πειθαρχικά παραπτώματα την δημ. Υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η παράβαση της αρχής της αμεροληψίας και η σύνταξη μεροληπτικής έκθεσης αξιολόγησης.
-----
Το ΣτΕ προσδίδει στην Αρχή της Αμεροληψίας συνταγματική υπόσταση, θεωρώντας την ως ειδικότερη έκφανση της γενικότερης αρχής του Κράτους Δικαίου που απορρέει από το Σύνταγμα και τις καθιερούμενες από αυτό εγγυήσεις υπέρ του πολίτη (ΣΕ 664/2006 – 1117/2000  - 789/1990).
Σε κάθε άλλη περίπτωση που διάταξη νόμου ερμηνεύεται ότι δεν είναι σύμφωνη με την αρχή της αμεροληψίας κηρύσσεται ως μερικώς αντισυνταγματική.
Η νομολογία του ΣτΕ έχει κάνει δεκτό ότι η αρχή της αμεροληψίας ισχύει ανεξάρτητα αν ο νόμος προβλέπει συγκεκριμένο κώλυμα (ΣΕ 1461/56 Ολομ.) Επίσης κάνει δεκτό ότι ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι διάταξη που να προβλέπει για ειδικούς λόγους εξαίρεση του συγκεκριμένου μονομελούς διοικητικού οργάνου ή μέλους συλλογικού οργάνου, η ενέργειά του που έγινε παρά τη συνδρομή λόγων μεροληψίας είναι ελαττωματική και συνεπάγεται ακυρότητα της διοικητικής πράξης, λόγω του τεκμηρίου του επηρεασμού του που δημιουργείται έτσι, έστω και αν δεν αποδεικνύεται ότι η πράξη αυτή είναι πραγματικά μεροληπτική (ΣΕ 664/2006).

Η αρχή της αμεροληψίας έχει υπερνομοθετική ισχύ και γιατί συνδέεται με την αρχή της δίκαιης δίκης που θεσπίζει διάταξη του άρθρου 6. Παρ.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου, η οποία σύμφωνα με τη νομολογία του ΣτΕ ανάγει σε κανόνα δικαίου υπερνομοθετικού χαρακτήρα μια πανανθρώπινη αξία την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του κριτή (ΣΕ 664/2006)
Η Αρχή της αμεροληψίας εφαρμόζεται και στον εισηγητή του συλλογικού οργάνου, διότι όπως έχει κριθεί (ΣΕ 83/86 – 4678/83 – 1482/82), ο εισηγητής εκπροσωπεί την υπηρεσία στο υπηρεσιακό συμβούλιο και με την ιδιότητά του αυτή εισηγείται τα προς συζήτηση θέματα. Είναι δηλαδή πρόσωπο που μετέχει ενεργώς στις εργασίες του υπηρεσιακού συμβουλίου και συντείνει αποφασιστικά στη διαμόρφωση των αποφάσεών του. Έχει ψήφο (ΣΕ 1666/2002 – 164/1991). Ο εισηγητής επηρεάζει τα μέλη του συλλογικού οργάνου και αντίστοιχα την απόφαση ή γνωμοδότηση του συλλογικού οργάνου (ΣΕ 2094/77). 
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) με πάγια νομολογία που έχει διευρύνει σημαντικά το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ, δεχόμενο ότι ως αστικές δίκες νοούνται όλες οι δίκες που έχουν αντικείμενο ή επιπτώσεις επί αστικών γενικά δικαιωμάτων. Έτσι, θεωρεί ως αστικές δίκες και τις δίκες που γίνονται ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων, του Ελεγκτικού Συνεδρίου ή πειθαρχικών συμβουλίων, αρκεί το αντικείμενό τους ή οι συνέπειές τους να είναι περιουσιακές ή να συνεπάγονται κυρώσεις επί αστικών δικαιωμάτων. Ως αστικές δε υποθέσεις θεωρεί και τις πειθαρχικές ποινές παύσης ορισμένης επαγγελματικής δραστηριότητας ή επιβολής δυσμενών διοικητικών μέτρων σε ελεύθερους επαγγελματίες καθώς και τις αγωγές αποζημίωσης κατά του δημοσίου κ.α.
Ήδη ο νομολογιακός αυτός κανόνας αποτυπώνεται στο άρθρο 41 παρ.1 (δικαίωμα χρηστής διοίκησης) του Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο ορίζεται ότι «Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αμερόληπτη, δίκαιη και εντός ευλόγου προθεσμίας εξέταση των υποθέσεών του από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης».
Τα διοικητικά όργανα που παραβιάζουν τους κανόνες περί αμεροληψίας έχουν ευθύνη ποινική για αποσιώπηση λόγου εξαίρεσης (άρθρο 254 Π.Κ) ή αθέμιτη συμμετοχή (άρθρο 255 Π.Κ) και πειθαρχική παράβαση υπαλληλικού καθήκοντος (άρθρο 107 παρ.1, γ, ιε, ιστ, ιθ και 109 παρ.2, γ, η Υ.Κ)

Μετά από όλα αυτά, που παραθέσαμε  νομίζουμε αρκετά και ικανά στοιχεία  που θα μπορούσαν να προκαλέσουν την παρέμβαση και άμεσα, όχι μόνον από  τον αρμόδιο υπουργό,  αλλά από τον ίδιο τον  Έλληνα  -και εκάστοτε -  πρωθυπουργό!
 Οφείλουν να αναλάβουν από κοινού  δράση και σχετικές πρωτοβουλίες προς εκτόνωση της κρίσης που ως μη όφειλε έχει ξεσπάσει στον πλέον ευαίσθητο πολύπαθο  νευραλγικό  κρατικό φορέα. Η χώρα δεν αντέχει άλλα δεινά. Οι καιροί πονηροί και ύπουλοι. Οι εχθροί πολλοί και έτοιμοι  να εφορμήσουν… 

RESTART! 7 κρίσιμες προτάσεις για ριζική αναμόρφωση

ΕΠΙΛΟΓΟΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Το ερώτημα που ευλογα λοιπόν και μας τίθεται –και δικαίως έθεσαν αρκετοί και σοβαροί
– Πετύχαμε/τε κάτι;
Επί της ουσίας, ίσως όχι. Σε κάποιες περιπτώσεις, ναι…  Η έρευνα φώτισε κάποιες γκρίζες σκιές. Έριξε φως σε γεγονότα. Αποκάλυψε πολλά μέσα από στοιχεία. Έγγραφα. Ντοκουμέντα. Ενδεχομένως βοήθησε τις δικαστικές αρχές σε υποθέσεις εν εξελίξει ή άλλες που εκδικάστηκαν.  Αντίγραφα με 10αδες από τα ρεπορτάζ, τις αποκαλύψεις και στοιχεια της ερευνας μας, βρίσκονται σε φακέλους δικογραφιών ως αποδεικτικό υλικό. Υπ’ αυτή την έννοια, ΝΑΙ ίσως να συνεισέφερε κάτι. Αλλά όχι πολλά στο μεγάλο ζητούμενο που είναι η ίδια η κρατική μηχανή αυτής της ευαίσθητης και πολύπαθης νευραλγικής κρατικής υπηρεσίας. 
- Ωστόσο, στο εσωτερικό της Ελληνικής Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών  δυστυχώς συνεχίζονται –και θα συνεχιστούν – τα ίδια λάθη.  Όσο δεν αλλάζει η νοοτροπία που διακατέχει όλες τις πλευρές. Θα επικρατούν τα ίδια σκοτεινά συμφέροντα. Οι ίδιες παθογένειες. Θα κατατρώγουν τις σάρκες τους εσωτερικά εντός της υπηρεσίας.  Οι μεν με τους δε. Και το αντίστροφο. Με άμεσο και ορατό κίνδυνο, την αποδυνάμωση και απαξίωση της νευραλγικής υπηρεσίας, και τους εν δυνάμει εμπρακτους πια, συνεχείς  επαπειλούμενους εθνικούς κινδύνους που καραδοκούν. Και τους γείτονες μας, Τουρκία, μαζί με τον δορυφόρο της, την Αλβανία να επιχαίρουν  και να απειλούν. Να αποθρασύνονται. Διαρκώς. 
- Όσο η χώρα παραμένει στον ίδιο –και επίσημα πλέον –ζυγό ως αποικιακό κρατικό μόρφωμα. Το πρόβλημα, ειδικά για αυτή την υπηρεσία θα μεγαλώνει. Όσο η Ευρώπη και η Ελλάδα θα εκτίθεται σε συνεχείς απειλές, υπό τις παρούσες παγκόσμιες συνθήκες και των απειλών που εκτοξεύνται καθημερινά από τους παρανοϊκούς φανατικούς του ακραίου Σουνίτικου Ισλάμ, τόσο οι απαιτήσεις των Ελληνικών κρατικών μυστικών υπηρεσιών, όπως και οι προτεραιότητες, θα αλλάζουν.  Άρδην. Ριζικά. Για αυτό και απαιτείται βαθιά τομή. Εκσυγχρονιμός. Ανανέωση στελεχών. Εκπαίδευση. Συνεχή. Ενημέρωση. Κοντολογίς. Επανίδρυση! Restart! Πιο ριζικά; Διάλυση και ξανά χτίσιμο από την αρχή σε στέρεες βάσεις. Γερά θεμέλια. Μάλιστα η μεγαλύτερη θωράκιση θα ήταν σε θεσμικό επίπεδο μέσω του συντάγματος επ ευκαιρία και της επερχόμενης συνταγματικής αναθεώρησης. Δηλαδή: 
1)Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών να τελεί υπό ειδικό καθεστώς υπαγόμενη απευθείας στον αρχηγό του Ελληνικού Κράτους και στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Με πρακτικά άκρως απόρρητα!
2) να έχει δικό της προϋπολογισμό υπό την έγκριση ειδικής μόνιμης επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων. Να εξαιρείται από περικοπές και δαπάνες. Με τις ανάλογες προσαρμογές σε μισθούς/ συντάξεις με εκείνες  του υπόλοιπου κράτους.
3) ο  κεντρικός Διοικητής/ εκτελεστικός διευθυντής  να έχει επταετή ή  και δεκαετή θητεία, ώστε να προλαμβάνει να ολοκληρώνει και να παραδίδει έργο και πεπραγμένα σε ειδική μόνιμη κλειστή επιτροπή της Βουλής χωρίς λεπτομέρειες για επιχειρήσεις κτλ. Να είναι σχετικός με το θέμα –όχι απαραίτητα στρατιωτικός.  Να αλλάζει μόνον εκτάκτως και μόνον  με την σύμφωνη γνώμη Προέδρου, Πρωθυπουργού και Εθνικού Συμβουλίου εξωτερικής πολιτικής. (3α) αντίστοιχα να ισχύουν και για τους επί μέρους διοικητές / διευθυντές των παράλληλων κρατικών μυστικών υπηρεσιών(βλ. πιο κάτω). Να δίδει λόγο και πεπραγμένα μόνον σε αυτή την ειδική κλειστή διακοινοβουλευτική επιτροπή με τήρηση πρακτικών και διαβάθμισή τους ως άκρως απόρρητα!
4) να συσταθεί ειδικό κλειστό δικαστικό συμβούλιο, αποτελούμενο από ανώτατους και ανώτερους δικαστικούς λειτουργούς που θα κρίνουν σε όλες τις βαθμίδες υποθέσεις που θα παραπέμπονται σε αυτό, όταν κρίνεται αναγκαίο από το γενικό υπηρεσιακό συμβούλιο, το οποίο επίσης θα αναβαθμισθεί. Δεν είναι δυνατόν να κρίνουν άσχετοι (πχ. τεχνικοί νομικά ζητήματα ή τεχνικά ζητήματα να κρίνονται από άσχετους με το αντικείμενο. 10αδες οι περιπτώσεις. Πρόσφατο παράδειγμα στο πειθραχικό που έκρινε την υπόθεση Σπατιώτη – Παντελάκη συμμετείχε τεχνικός!) Ώστε να αποφευχθουν λάθη του πρόσφατου παρελθόντος, και να προστατεύονται τα στελέχη της. Να μην δίδονται δηλ. βορά στις ξένες μυστικές υπηρεσίες, όπως συμβαίνει ήδη από το 2010 και εντέθευν, με τις ανοιχτές υποθέσεις που βρίσκονται εν εξελίξει στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων.
5) να έχει δικό της αποκλειστικό εσωτερικό κώδικα συμπεριφοράς. Ιεράρχισης και ανέλιξης στελεχών. Άσχετο με τον εκάστοτε δημοσιοΥπαλληλικό κώδικα. Αυστηρό και βασισμένο σε διεθνή πρότυπα άλλων κρατικών υπηρεσιών.  (5α) Τα στελέχη της να εκπαιδεύονται σε ειδική «εθνική  σχολή» που θα εισάγονται με εξετάσεις επιλέγοντας τους καλύτερους και του άριστους εκ των αρίστων. (5β)  να αξιολογούνται, συστηματικά και διαρκώς και να βαθμολογούνται και να κρίνονται συστηματικά. Να προάγονται δε αναλόγως επιδόσεων και διακρίσεων. (5γ) να προκηρύσσονται εσωτερικοί (κλειστοί μη ανακονώσιμοι) διαγωνισμοί  αλλά και ανοιχτοί για την πρόσληψη ή κάλυψη των κενών θέσεων.  
6) να ιδρύσει νέα δυναμικά τμήματα εφάμιλλα άλλων κρατικών υπηρεσιών, τα οποία θα υπαχθούν σε ένα νέο υπέρ Φορέα που θα  θα συκεντρώνει όλες τις επί μέρους μυστικές κρατικές υπηρεσίες. Υπηρεσίες τέτοιες που θα   καλύπτουν όλες τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του ελληνικού κράτους. Ειδικά τμήματα που θα αποτελούν γέφυρα και διασύνδεση με άλλα νευραλγικά υπουργεία του κράτους όπως το Υπ. Εθνικής Άμυνας , το Υπ. Εσωτερικών και το Υπ. Εξωτερικών. Δεν νοείται να μην υπάρχει κοινή εθνική γραμμή και αντιμετώπιση σε κορυφαία εθνικά ζητήματα που αφορούν στην ασφάλεια της χώρας.  (10αδες τα περιστατικά όπου έχει υπάρξει σύγκρουση ή παντελής άγνοια μεταξύ υπηρεσιών για ευαίσθητες κρατικές υποθεσεις)
7) Ανανέωση,  ριζική αναμόρφωση προσαρμοσμένη στις παρούσες υφιστάμενες διεθνείς και παγκόσμιες συνθήκες,  και παράλληλα  να θωρακίζουν την χώρα έτι περαιτέρω, ενώ το τμήμα για την ασφάλεια του πολιτεύματος –που τώρα υπάγεται και ανήκει στην κρατική ασφάλεια- να υπαχθεί σε αυτό τον νέο  Υπέρ φορέα.

Αυτές είναι επτά (7) βασικές θεμελιακές προτάσεις {υπάρχει βεβαίως έτοιμο προσχέδιο που έχουμε επεξεργαστεί, βασιμένο σε μελέτη άλλων υπηρεσιών όπως και αντίστοιχες μελέτες άλλων ιδιωτών, που θα άξιζε τον κόπο να τις δουν(…) αλλά με ποιον να συνεννοηθείς και πού να βρεις άκρη μέσα στο υπάρχων αναξιοκρατικό υφισταμενο κομματικό και διακομματικό καθεστώς;} που θα αλλάξουν εντελώς την μορφή και την εσωτερική δομή της υπάρχουσας φθαρμένης και διεφθαρμένης κρατικής υπηρεσίας. 
- Οι μικρές –και όχι ουσιαστικές- αλλαγές που έγιναν πρόσφατα υπό τον Γιάννη Ρουμπάτη κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση. Αλλά δεν αρκούν. Απέχουν ακόμα  πολύ από το ζητούμενο που είναι η ετοιμότητα. Η πρόληψη. Η αναβάθμιση και η ριζική ανανέωση. Και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης, ούτε να αναφερθούν, ούτε να αναλυθούν, καθώς θα φανούν σοβαρές αδυναμίες και παραλείψεις της υπηρεσίας. Δεν νοείται να υπάρχουν άτομα με άριστη γνώση Αραβικών –και μάλιστα εκπαιδευμένα με δικά τους έξοδα, γιατί η υπηρεσία δεν είχε ή δεν ήθελε να τα καλύψει- και να μένουν παροπλισμένα σε γραφεία διοικητικού χαρακτήρα. Δεν νοείται να υπάρχουν άριστοι γνώστες περί των θεμάτων του Ισλάμ και όλων των εκδοχών του, και να παραμένουν ανενεργοί ή να μην γνωρίζει καν την ύπαρξη τους ο (εκάστοτε) διοικητής! Να συνεχίσω; Δημιουργείται (υποτίθεται) τμήμα thinktank. Ok. Σωστό! Αλλά από ποιους και πώς θα στελεχωθει; Εκ των ενόντων; Αν είναι δυνατόν; Να πω κι άλλα; Στις εκπαιδεύσεις και τις αφενημερώσεις στέλνονται εδώ και μια 15ετια οι ίδιοι και ίδιοι! Χωρίς κριτήρια ποιοι και πώς θα πάνε; Με μόνο κριτήριο το κομματικό και την εύνοια του (εκάστοτε) διοικητή. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται αμερικανικές πηγές… Δεν συνεχίζω… Το κυριότερο; Η υπόθεση Κώστα Αγγελάκη αν μη τι άλλο θα έπρεπε να διδάσκει!  Και σταματώ εδώ… 
- ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ:  Προσέφερε κάτι αυτή η έρευνα; Τώρα, άμεσα όχι. Στο μέλλον ίσως… Για τον ιστορικό και τους ερευνητές του μέλλοντος, προσέφερε πολλά! Μια άλλη διαφορετική ανεξάρτητη πηγή. Στο δια ταύτα:  όλος αυτός ο κόπος και ο μόχθος όλων μας -γιατί εργάστηκαν αρκετοί. Φαίνεται ένας αλλά εργάστηκαν αρκετοί που προστατεύονται για ευνόητους λόγους, όπως το ίδιο γίνεται σε κάθε μεγάλη έρευνα μας. Πάγια στρατηγική που δεν αλλάζει. 
- Έδωσε κάτι σε τούτη την ταλαιπώρη πατρίδα αυτή η έρευνα; Συνέβαλε κάπου; Αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Οι Ελληνικές παθογένειες, από συστασεως του ελληνικού (;) κράτους το 1833 από τους Βαυαρούς και των συν αυτώ, έστησαν ένα κρατικό  μόρφωμα. Αντίγραφο πιστό των δικών τους αδυναμιών και δυσλειτουργιών. Κακέκτυπο των δικών τους παθών και  αγκυλώσεων. Μια παράγκα, στο εσωτερικό της οποίας είναι στημένη μια καλολαδωμένη μηχανή που το μόνο που ξέρει να κάνει και το κάνει πολύ καλά είναι να αναπαράγει το σάπιο, ανήθικο και βρόμικο σύστημα!  Σε κάθε τομέα της κρατικής υπόστασης αυτού του κρατικού μορφώματος. Να ευνοεί την οικογενειοκρατεία. Τους λίγους. Τους φίλους. Τους κολλητούς. Τους πρόθυμους. Τους κομματικούς εγκάθετους. Τους ατάλαντους. Να ευνοεί μόνον τους υπάκουους στο σύστημα. Να ανταμοίβει τους πρόθυμους. Τους ολίγιστους. Τους απάτριδες. Τους προδότες. Εκείνους που μπορεί να ελέγχει και να εκβιάζει.    
- Εκτός αν βρεθεί η κατάλληλη πολιτική  ηγεσία, κατ επέκταση και εντός των κρατικών υπηρεσιών εκείνη η προσωπικότητα που θα εμπνεύσει. Το ίδιο και ένας ικανός επικεφαλής της εθνικής υπηρεσίας για να προσπαθήσει. Τουλάχιστον. Τότε και μόνον τότε, ίσως,  να αξιοποιήσει όλο αυτό το υλικό προκειμένου να εντοπίσει και να εστιάσει στα  λάθη. Στις παραλήψεις. Στις  σκοπιμότητες. Τις ιδιοτέλειες και τις εσωτερικές παθογένειες. Τα  συμφέροντα. Ξένα και ντόπια που λυμαίνονται και καταρακώνουν  αυτόν τον ευαίσθητο  κρατικό φορέα. 

Στα της ΕΥΠ θα επανέλθουμε με τον δεύτερο κύκλο που ξεκινά σύντομα…
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Μ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ1: Θερμά ευχαριστώ όσους συνέβαλαν, ο κάθε ένας με το δικό του τρόπο και προσωπική  συμβολή, στην ολοκλήρωση αυτού του «πρώτου κύκλου» της μεγάλης δημοσιογραφικής έρευνας. Ειδικώς οφείλω θερμότατες ευχαριστίες στην αείμνηστη Τζένη Λεβογιάννη για την εμπιστοσύνη της παρά την πικρή εμπειρία που είχε με συναδέλφους μου δημοσιογράφους και τον τρόπο που την "μεταχειρίστηκαν" όντως στο κρεβάτι του πόνου... Ας διαβιβαστούν στις θυγατέρες της... Κορίτσια να είστε υπερήφανες για την Μητέρα σας. Δεν ήταν μόνο Μητέρα σας ήταν και Πατριώτισα! Ήταν γνήσια Ελληνίδα!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Κύριε Κώστα Αγγελάκη έγραψα τόσα για Εσάς… Μου οφείλετε την πρώτη και εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη σας, μόλις πάρετε άδεια ή φύγετε εντελώς από αυτή την διεφθαρμένη κρατική υπηρεσία… δεν αξίζει δυστυχώς να επιμένετε. Και να δικαιωθείτε; να γυρίσετε πού;  Το παιχνίδι είναι στημένο…  Αλλά όμως –για να είμαστε δίκαιοι-  κάνατε και εσείς πολλά –μα πάρα πολλά λάθη(!)- κοιτάξτε γύρω σας. Δείτε ποιοι σας πολεμούν; Από τον κουμπάρο σας, Κλιτσίκα μέχρι τα υπόλοιπα «φυντάνια»… και αυτόν ακόμα τον Θ. Σ. ή άλλα παιδιά, δικά σας… του κόμματος και του στενού σας κύκλου…  Και άλλα πολλά λάθη ων ουκ έστι αριθμός. Λάθη στρατηγικής σε αυτό τον ανοιχτό  πόλεμο φθοράς εις βάρος σας..  Να μην παρεξηγηθώ. Το συμβόλαιο ηθικής και επαγγελματικής εξόντωσής σας, μεγάλο και πολλά τα λεφτά… Πολλά! Πάρα πολλά!  Όλοι ευεργετημένοι από εσάς τότε που είσαστε παντοδύναμος! 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ3: Κύριε Γιάννη Ρουμπάτη έμαθα πολλά… και  από εσάς…  και κυρίως να μην εμπιστεύομαι. ΚΑΝΕΝΑΝ! Διότι αυτή η πατρίδα το μόνο που ξέρει να  κάνει πολύ καλά είναι να  «τρώει τα παιδιά της»… όπως  ο Κρόνος. Καλά και πολλά, επιτυχή  ταξίδια να έχετε…     




ΜΕΡΟΣ   ΠΕΜΠΤΟ (κάντε κλικ εδώ)


ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕ ΤΑ ΕΧΕΤΕ ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΑΣ 
Διαβάστε και δείτε
GreekAmericanNewsAgency
  1. Η βεντέτα Μ.Καρχιμάκη ,Κ. Βαξεβάνη με τον Κ.Αγγελάκη και το σκοτεινό παρασκήνιο...
  2. "Κατέστρεψαν με μένος όσα η υπηρεσία(ΕΥΠ) έχτισε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον για την προστασία της εθνικής μας κυριαρχίας"
  3. Ράβε-ξήλωνε στην ΕΥΠ από τον νέο Διοικητή Γ. Ρουμπάτη
  4. Άλλη μια δίκη της ΕΥΠ για την ΕΥΠ από τις δεκάδες που βρίσκονται σε εξέλιξη
  5. Σχόλια, πληροφορίες και ρεπορτάζ για τον νέο Διοικητή της ΕΥΠ, Γιάννη Ρουμπάτη
  6. Επιτέλους έρευνα για την ΕΥΠ
  7. Αθώα ομόφωνα 9 στελέχη της ΕΥΠ. Κατέρρευσε η εναντίον τους σκευωρία από το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Έρχονται νέες μηνύσεις και αγωγές!
  8. Και όμως! Η Ελλάδα είχε αποσπασμένo πράκτορα στις Βρυξέλλες με εντολή (;) Γ. Παπανδρέου και της τότε διοίκησης της ΕΥΠ(Κων. Μπίκα –Φ. Παπαγεωργίου). Ε και; Τι έκανε για την προστασία της χώρας;
  9. Συνεχίζεται η αλληλοφαγωμάρα στην ΕΥΠ
  10. Ραδγαίες εξελίξεις στην Ομοσπονδία Υπαλλήλων της ΕΥΠ
  11. «Εμπόριο δεδομένων από στέλεχος της ΕΥΠ στη Γερμανική Υπηρεσία Πληροφοριών BND!»
  12. Οι συνδικαλιστικές εκλογές στην ΕΥΠ εκθέτουν τον Τσίπρα
  13. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΗΝ ΕΥΠ!
  14. Πράκτορες ξένων χωρών αλωνίζουν στην Ελλάδα
  15. Νέα τροπή στην υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή
  16. Όργιο υποκλοπών και παρακολουθήσεων
  17. Πλησιάζει η ώρα της αλήθειας για την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
  18. Με εντολή του έλληνα πρωθυπουργού μπλοκάρεται έρευνα για την απόπειρα δολοφονίας του Κ. Καραμανλή
  19. Κύριε Δραβίλλα τολμήστε να κάνετε την ρήξη με το παρελθόν. Επανιδρύστε την ΕΥΠ. Επανασυστήστε την εκ θεμελίων.
  20. Το στικάκι με τις απόρρητες συνομιλίες αμερικανών που υπέκλεψε η ΕΥΠ, οι "αντιδράσεις" του έλληνα Πρωθυπουργού & το υπόγειο παρασκήνιο
  21. Που οδηγείται η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ;
  22. Τώρα όλοι "βλέπουν" όσα από τον Οκτώβριο του 2013 γράφουμε και αποκαλύπτουμε
  23. Οφειλόμενη δημόσια εύφημο μνεία στην υπάλληλο της ΕΥΠ, Ευγενία (Τζένη) Λ.
  24. «προστατέψτε την ΕΥΠ. Κινδυνεύουν οι ζωές των υπαλλήλων και συνεργατών της! Τίθεται σε μεγάλο κίνδυνο η εθνική ασφάλεια της χώρας!»
  25. Επειδή πολύς ο λόγος και τα ρεπορτάζ περί ΕΥΠ δείτε και αυτό..
  26. Υπό διάλυση οι ελληνικές εθνικές "μυστικές" υπηρεσίες (ΕΥΠ)
  27. Θρίλερ κατασκοπείας εναντίον της χώρας διερευνά ο ανακριτής Δημ. Φούκας
  28. Το θέατρο του παραλόγου με την ΕΥΠ συνεχίζεται
  29. Εισαγγελέας Βίδρα: " ο Κώστας Αγγελάκης πρέπει να κηρυχθεί αθώος"!
  30. CRASH τεύχος Απρίλιος 2014 : Σοβαρότατες αποκαλύψεις για την δράση πράκτορα της CIA στην Ελλάδα
  31. Μ. Χρυσοχοϊδης Χ Γ.Παπαντωνίου=Παναγιώτης Παππάς
  32. Δεν έχει ξαναγίνει παγκοσμίως σε δημόσια θέα δίκη για τα εσωτερικά μυστικής υπηρεσίας!
  33. Υποθεσή Χρυσή Αυγή ΙΙ: Το ερώτημα δεν είναι πόσα είναι τα βαλιτσάκια επισύνδεσης (παρακολουθήσεων-συνακροάσεων) της ΕΥΠ
  34. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ! Επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα τροπή στην δίκη του Κώστα Αγγελάκη
  35. Απρόσμενη τροπή στην δίκη του πρώην διευθυντή κατασκοπίας της ΕΥΠ Κώστα Αγγελάκη
  36. Την άκρη του νήματος αρχίζει να κρατά ο 3ος ειδικός ανακριτής Δημήτρης Φούκας για τα όσα συνέβαιναν στην ΕΥΠ επί Κ. Μπίκα - Φ. Παπαγεωργίου
  37. Την βίαιη προσαγωγή του πρώην διοικητή της ΕΥΠ Κ. Μπίκα διέταξε το Μονομελές Πλημελειοδικείο Αθηνών δικαστήριο*
  38. Από το 2003 είχαν στήσει δίκτυο παρακολουθήσεων (εκτός ΕΥΠ) ξένες μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα!
  39. Ποια είναι η υπάλληλος της ΕΥΠ Ευγενία Λ. που έφερε αναστάτωση σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα με τις καταγγελίες της ;
  40. ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΕΥΠ: Γ. Παπανδρέου, Μιχάλης Καρχιμάκης, Κ. Μπίκας και Φ. Παπαγεωργίου σήμαινε διώξεις. Διάλυση της υπηρεσίας. Απειλές. Εθνική προδοσία.
  41. ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ-----ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΠΟΡΡΗΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ ΤΗΣ ΕΥΠ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΕΛΘΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ. ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΝΕΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!!!
  42. Έτσι εκπαιδεύονται οι Έλληνες πράκτορες της ΕΥΠ!
  43. Η ΕΥΠ παρακολουθούσε στενά τον Alex Rondo!
  44. Πόθεν αντλείτε το δικαίωμα κ. Καρχιμάκη, να ασχολείστε (ακόμα) με την ΕΥΠ;
  45. Έρχεται πολιτικός Αρμαγεδώνας από τις αποκαλύψεις στην δίκη του πράκτορα της ΕΥΠ Κώστα Α.
  46. Σοβαρές πολιτικές διαστάσεις, με απρόβλεπτες εξελίξεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης, προσλαμβάνουν οι αποκαλύψεις για την ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ(ΕΥΠ).   
  47. Σάλος στην ΕΥΠ από τις αποκαλύψεις . Έρχονται και άλλες ΕΔΕ; -
  48. Ραγδαίες εξελίξεις στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ)
  49. Ιδού τα στοιχεία κ.κ. Εισαγγελείς για να ξεκινήσετε την έρευνα σας στην ΕΥΠ -
  50. Μπόχα και δυσωδία, διαπλοκή αλλά και θυμηδία προκαλούν οι συγκούσεις μέσα στην ΕΥΠ
  51. Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ): Χώρος επώασης σκανδάλων
  52. Διαβάστε και αυτά
  53. Υποθεσή Χρυσή Αυγή ΙΙ: Το ερώτημα δεν είναι πόσα είναι τα βαλιτσάκια επισύνδεσης (παρακολουθήσεων-συνακροάσεων) της ΕΥΠ
  54. Αρχίζει να φαίνεται φως στο τούνελ της ΕΥΠ...
  55. Αλωνίζουν οι πράκτορες της ΜΙΤ στην Αθήνα
  56. Ποιοι (και γιατί;) παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια με την ΕΥΠ
  57. "Ανύπαρκτη και επικίνδυνη η ΕΥΠ" για τον υπουργό της Ελλάδας, κ. Μ. Χρυσοχοϊδη...
  58. Επιτέλους φτάνει πια με τους ανθρώπους του άθλιου πολιτικού συστήματος
  59. Οι υποκλοπές της NSA & οι υποκλοπές στην Ελλάδα. Ο μεταξύ τους συνδετικός κρίκος
  60. Δίωξη κατά προσώπων για υποκλοπές – σχέδιο δολοφονίας Καραμανλή
  61. Η κομματική καμαρίλα εμπόδισε σκανδαλωδώς τον διασυνοριακό έλεγχο της χώρας από την ΕΥΠ
  62. Η ΕΥΠ, κ. Δένδια & κ. Σαμαρά, πρέπει να διαλυθεί & να ξαναφτιαχτεί από την αρχή στα πρότυπα ανάλογων πετυχημένων υπηρεσιών
  63. Quo Vadis κύριε Μιχάλη Καρχιμάκη;
  64. ΕΥΠ: Συνδικαλιστική πρεμούρα στήριξης Μιχάλη Καρχιμάκη!
  65. Για γέλια και για κλάματα ερώτηση για την ΕΥΠ στη Βουλή…
  66. Όταν η ΑΥΓΗ κατηγορούσε τον Βαξεβάνη ότι είναι ΠΑΣΟΚος και τσάτσος της Διαμαντοπούλου
  67. Διαλύονται τα δίκτυα πληροφοριών της ΕΥΠ!
  68. Κοίτα ποιος μιλάει...
  69. ΕΥΠ ή μήπως ΚΥΠ;
  70. Άκρως απόρρητα κρατικά έγγραφα στο σπίτι του Καρχιμάκη
  71. Η ΕΥΠ «τρώει» τα παιδιά της
  72. Πού οδηγείται η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
  73. Ποιους και πώς ενόχλησε ο Κώστας Αγγελάκης;
  74. Η βεντέτα Μ. Καχριμάκη, Κ. Βαξεβάνη με τον Κ. Αγγελάκη και το σκοτεινό παρασκήνιο
  75. Ξέσπασε κρίση στην ΕΥΠ
  76. Εισαγγελέας Βίδρα: Ο Κ. Αγγελάκης πρέπει να κηρυχθεί αθώος
  77. "Κατέστρεψαν με μένος όσα η υπηρεσία(ΕΥΠ) έχτισε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον για την προστασία της εθνικής μας κυριαρχίας"
  78. Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα 
  79. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ! Κραυγή αγωνίας και απελπισίας για το μέλλον της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών! {ΝΕΑ} Αναφορά προς την Εισαγγελέα Πρωτοδικών Παναγιώτα Φάκου.
  80. Τζένη Λεβογιάννη: ένα λαμπερό αυτόφωτο αστραφτερό πολύτιμο Διαμάντι. Μια συνειδητοποιημένη Κρατική Υπάλληλος παράδειγμα προς μίμηση.
  81. Έρευνα στην ΕΥΠ για εσχάτη προδοσία;
  82. Όλα όσα θα έπρεπε να γνωρίζουν οι κ. Πανούσης και Ρουμπάτης (ΕΥΠ) για την υπόθεση «Νικήτα»
  83. Στον Άρειο Πάγο η τελευταία πράξη του δράματος του μεγάλου πράκτορα της ΕΥΠ, Κώστα Αγγελάκη
  84. Η περιπέτεια του ανώτατου στελέχους της ΕΥΠ, Κώστα Αγγελάκη εξελίσσεται σε υπόθεση Ντρέιφους
  85. Η Υπόθεση Κώστα Αγγελάκη (της ΕΥΠ) και όσα αφήνει πίσω της… ως γκρίζα σκια
  86. ΚΑΙ ΕΔΩ

Αλέξανδρος Στεφανόπουλος
Greek American News Agency



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου