Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2017


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Το χθεσινό φιάσκο των συνομιλιών στο Eurogroup, για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ήταν απολύτως αναμενόμενο, για οποιονδήποτε παρακολουθεί με στοιχειώδη προσοχή τα σχετικά διαμειβόμενα. Εκτός από τα μισόλογα, τα ευχολόγια, τις αμηχανίες, την άρνηση θετικών απαντήσεων, από την ηγεσία της Ευρωζώνης, υπήρχε και η σαφέστατη τοποθέτηση του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας (ορθότερα της ΕΕ), του κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, o οποίος απέκλεισε, ευθαρσώς και εκ των προτέρων, τη διατήρηση φρούδων ελπίδων. Υπήρχε, όμως, ακόμη και κυρίως η παγιωμένη άρνηση, από την πλευρά της ΕΕ, να ικανοποιήσει το μακρόχρονο αίτημα του ΔΝΤ, για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, παρότι αυτό αποτελούσε προϋπόθεση παραμονής του στο κουαρτέτο, και παρότι αυτή η παραμονή του αποτελεί διακαή επιθυμία της Γερμανίας.

Οι Έλληνες αρμόδιοι, ωστόσο, όχι μόνο έδειξαν ανίκανοι να ερμηνεύσουν, στις σωστές τους διαστάσεις, το σύνολο των αρνητικών ενδείξεων, σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους, αλλά επιπλέον μοίραζαν σε καθημερινή βάση υποσχέσεις για μια θετική έκβαση, που θα έθετε δήθεν τέρμα στην αγωνία του ελληνικού λαού, και που θα διάνοιγε δήθεν ελπιδοφόρους ορίζοντες, για την Ελλάδα. Το "κερασάκι στην τούρτα" ήταν, βέβαια, το αποκορύφωμα του κυβερνητικού ενθουσιασμού, για τα όσα λαμπρά δήθεν μας περίμεναν, που θα δικαιολογούσε ακόμη και πρωθυπουργική γραβάτα!

Η τραγελαφική αυτή συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης, που για ακόμη μια φορά μας γελοιοποίησε και μας εξευτέλισε διεθνώς, επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Καμία, όμως, από αυτές δεν είναι σε θέση, κατά την κρίση μου, να ρίξει άπλετο φως στο τι ακριβώς συμβαίνει, και για ποιούς συγκεκριμένους λόγους αυτοί που μας κυβερνούν, τα τελευταία επτά χρόνια, προερχόμενοι από όλα σχεδόν τα πολιτικά φάσματα, συμπεριφέρονται με αυτό τον ακατανόητο, αυτό τον απαράδεκτο και αυτό τον άκρως τραυματικό τρόπο. Γιατί, δηλαδή, αρνούνται να αντιμετωπίσουν, συνολικά και ορθολογικά, το ελληνικό πρόβλημα αλλά αντιθέτως καταφεύγουν, ανεπιτυχώς πάντοτε, σε λύσεις, που στερούνται στοιχειώδους σοβαρότητας; Γιατί φοβούνται να επιλέξουν οδούς που, αν και αναπόφευκτα περιέχουν ορισμένους κινδύνους, υπόσχονται όμως και θετική έκβαση, προτιμώντας μονίμως λύσεις καταστροφών; Γιατί και πως μπορούν να υπογράφουν, Έλληνες πολιτικοί, με τόσο ασύγγνωστη ελαφρότητα, την εκχώρηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας, στους δανειστές, ωσάν το σύνολό του να αποτελεί ιδιοκτησία τους; Γιατί και πως πείθονται να εφαρμόζουν ολοένα και πιο απάνθρωπα και κατά συρροή εγκληματικά μέτρα, εναντίον των ήδη εξαθλιωμένων συμπατριωτών τους; Και στη συνέχεια να τους παραμυθιάζουν με δικαιολογίες κατώτερες του ελαχιστότατου ΙQ, όπως ανάμεσα και σε πολλές άλλες, είναι και τα αντίμετρα; Γιατί οι Έλληνες πολιτικοί δείχνουν να αγνοούν βασικούς νόμους της οικονομίας, παρότι αρκετοί μεταξύ τους έχουν πάρει και κάποια σχετικά διπλώματα;

Στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση. Ίσως, επειδή, κατά την κρίση μου, η επιμήκυνση παραμονής στην εξουσία, δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική δικαιολογία διάπραξης, αποτρόπαιων πράξεων, από άτομα που δεν εκλαμβάνονται ως εγκληματίες.

Θα επιχειρήσω μια σύνοψη, για τη δραματικά εσφαλμένη πορεία αυτής της κυβέρνησης, των όσων προηγήθηκαν στην επταετία, και αυτής που προλειαίνεται, και που κινδυνεύει να είναι "μια από τις ίδιες":

1. Το πρόγραμμα που οι ελληνικές κυβερνήσεις δέχονται να εφαρμόζουν, επί επτά συναπτά χρόνια, είναι εν γνώσει τους (ή, οπωσδήποτε, θα έπρεπε να είναι) εσφαλμένο και γι' αυτό αδιέξοδο. Εκτός του ότι η σαθρή του βάση αναγνωρίστηκε, ακόμη, και από τους πρωτεργάτες της σύλληψής του, στο ΔΝΤ, τα επτάχρονα οικτρά του αποτελέσματα, θα έπρεπε να είναι υπέρ αρκετά για την εγκατάλειψή του. Ωστόσο, μετά την παταγώδη αποτυχία των τριών προηγούμενων μνημονίων, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τριτοκοσμική οικονομία, το τέταρτο μνημόνιο, που υπέγραψε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ, επιβάλλει ακόμη σκληρότερη λιτότητα, για τα πέντε επόμενα έτη, καθώς και ακόμη πιο αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα. Η πολιτική λιτότητας, ωστόσο, είναι ανίκανη να εξασφαλίσει προϋποθέσεις αποπληρωμής του χρέους, ακριβώς, επειδή συρρικνώνει την οικονομία, περιορίζει τα έσοδά της, διαιωνίζει την ανάγκη προσφυγής σε δανεισμό, και μεγεθύνει το χρέος εντός του συνεχώς μειούμενου ΑΕΠ. Το ΔΝΤ, όμως, με τη σύμφωνη πάντοτε γνώμη των εταίρων μας επιμένει σε αυτό. Γιατί; Οι πιθανές απαντήσεις είναι πολλές, αλλά ίσως μπορούν να περιληφθούν σε μία και μόνη: Διότι, προφανώς, η αποπληρωμή του χρέους δεν αποτελεί τον κυρίαρχο στόχο των δανειστών.

2. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, και κυρίως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και καιρό, έχουν κυριολεκτικά γαντζωθεί στο θέμα της "ελάφρυνσης του χρέους", δίνοντας την εντύπωση ότι πιστεύουν, πως αυτή θα έσωζε την Ελλάδα. Πράγματι, μια ξεκάθαρη και χωρίς "ουρές" περικοπή του χρέους κατά τουλάχιστον 60% θα ήταν σωτήρια για την ελληνική περίπτωση. Θα πρέπει, ωστόσο, να είναι κανείς αθεράπευτα αφελής, και επικίνδυνα αιθεροβάμων, για να πιστεύει σοβαρά ότι μια τέτοια έκβαση θα ήταν ποτέ δυνατή, στα πλαίσια της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Της Ευρώπης που τώρα αισθάνεται να κινδυνεύει από τα "λαϊκίστικα κόμματα" και το τέλος της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού. Και που γι' αυτό σκληραίνει τη στάση της, και επικεντρώνεται σε μεθόδους αποτελεσματικής "εμφύτευσης πολιτικών", όχι πια μόνο στις κατεχόμενες περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και σε έθνη, που υποτίθεται ότι από την αρχή κυβερνούν την Ευρώπη, από κοινού με τη Γερμανία. Τα τραγικά αποτελέσματα του ελληνικού κουρέματος, που αργοπόρησε, απλώς και μόνο, για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, σε βάρος του ελληνικού λαού, καθώς και η χρόνια συμπεριφορά των εταίρων μας, απαλλαγμένη από κάθε ίχνος αλληλεγγύης, θα έπρεπε να αποτελέσουν επαρκείς αποδείξεις, στην αντίληψη αυτών που μας κυβερνούν, για το που οδεύουμε, και πως επιβάλλεται να αντιδράσουμε.

3. Η άγρια πραγματικότητα, ωστόσο, που επικρατεί στο περιβάλλον του κουαρτέτου, αποδείχθηκε ανίκανη να αφυπνίσει τους κυβερνητικούς αρμόδιους.....οι οποίοι μετέβησαν στο Eurogroup, και περίπου δήλωσαν στους εκεί παρισταμένους ότι οι ίδιοι "δέχθηκαν να αποτελειώσουν το αποτρόπαιο έργο που τους ανατέθηκε, και επομένως έκαναν το καθήκον τους". Συγκεκριμένα:

- Υλοποίησαν αδίστακτα όλα, μα όλα τα φρικτά, τα παρανοϊκά και τα αρρωστημένα μέτρα που, βαπτίζονται ως δήθεν μεταρρυθμίσεις (το αγαπημένο ρεφρέν του Γερμανού υπουργού οικονομικών). Δηλαδή, δέχθηκαν να εξαθλιώσουν, σταδιακά, το λαό τους. Να υποθηκεύσουν τη δημόσια, αλλά και την ιδιωτική του περιουσία. Να ξεπουλήσουν με συνοπτικές διαδικασίες, για το τίποτε, λιμάνια-τρένα-αεροδρόμια-νησιά κλπ. Να καταργήσουν κάθε είδος προστασίας των εργαζομένων, που αποκτήθηκε με μακρόχρονους αγώνες στο παρελθόν. Να ξεσπιτώσουν χιλιάδες οικογένειες, αρπάζοντας τα σπίτια τους, επειδή αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, εξαιτίας της κρίσης και της ανεργίας που δημιούργησαν τα μνημόνια. Να δηλώσουν ότι δεν θα εφαρμόσουν τις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. που χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικές τις αυθαίρετες μειώσεις συντάξεων, ώστε να καθησυχάσουν τυχόν ανησυχίες των δανειστών, κ.ο.κ., κ.ο.κ.

- Αλλά, και να αποδεχθούν την προσθήκη πρωτοφανών μέτρων, που θα αφυπνιστούν αυτόματα στο μέλλον, ως δικλείδα ασφαλείας, στην περίπτωση που τα ήδη ενεργά δεν ικανοποιήσουν απολύτως τους εταίρους μας. Αλλά, αυτά είναι περιττά, δεδομένου ότι ο φόβος των δανειστών ότι δεν θα είναι εφικτή η μακροχρόνια επίτευξη τόσο υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων είναι εξωπραγματικός. Διότι τι θα πει "μη εφικτή" εφόσον το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι συνάρτηση του πόσο σφίγγεται το σχοινί στο λαιμό των Ελλήνων!

Και μετά, λοιπόν, από μια τόσο συνεπή συμπεριφορά, οι κυβερνήτες μας πίστευαν ότι θα ήταν λογικό να φορέσει γραβάτα ο πρωθυπουργός μας, πανηγυρίζοντας για την .....ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, λησμόνησαν οι κυβερνώντες, ότι οι κάθε μορφής κατακτητές, όσο οι υποτελείς τους σκύβουν τον αυχένα, τόσο θεριεύουν και οι απαιτήσεις τους. Και, έτσι, δεν ήρθε η ελάφρυνση.

Και τώρα; Α, μα τώρα, θα περιμένουμε το Eurogroup του Ιουνίου.

4. Είναι, πραγματικά, δύσκολο, αν όχι ακατανόητο, το να κατανοηθεί η αδυναμία (ή άρνηση) κατανόησης, από τις ελληνικές κυβερνήσεις μας, αυταπόδεικτων γεγονότων, όπως, και μεταξύ άλλων, ότι:
Η "ελάφρυνση" που έγινε δυστυχώς άλλοθι για τη λήψη εγκληματικών μέτρων εναντίον του ελληνικού λαού, καθώς και για την αδράνεια προσφυγής σε απολύτως επιβαλλόμενα μέτρα, δεν πρόκειται (έστω και αν οι εταίροι μας ευαρεστηθούν να την εγκρίνουν) να είναι αποτελεσματική. Και τούτο, επειδή λογικά αποκλείεται ένα γερό κούρεμα του χρέους. Και αποκλείεται διότι, εκτός του ότι, ουδείς των εταίρων μας ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ελληνικά μαρτύρια (εκτός ίσως των Γάλλων, που δυστυχώς είναι αδύναμοι), ένα αποφασιστικό κούρεμα είναι πολύ δύσκολο να περάσει στη Γερμανία (εφόσον οι Γερμανοί έχουν πιστέψει στο μέγα ψεύδος ότι δήθεν με τα δάνεια καλοπερνούμε), αλλά και διότι θα αποτελούσε επικίνδυνο προηγούμενο και για άλλες χρεωμένες οικονομίες της Ευρώπης. Αν λοιπόν, η ελάφρυνση συνίσταται στο να μειωθεί το επιτόκιο (που είναι ήδη πολύ χαμηλό) ή να επιμηκυνθεί η περίοδος πληρωμής των υποχρεώσεών μας "το βουνό θα έχει γεννήσει ποντικάκι".

Η σωτηρία της Ελλάδας είναι μονόδρομος, που ωστόσο δεν διανοίγεται αν μείνουμε με τα μνημόνια και το ευρώ. Η Ελλάδα, έχει κατεπειγόντως ανάγκη από ανάπτυξη. Ανάπτυξη, όχι 0.4%, ή 0.7%, ή 1%, ή 1.5%, αλλά ανάπτυξη ισχυρή της τάξης του 4-5% ετησίως και συνεχώς επί 15 τουλάχιστον χρόνια. Να υπενθυμίσω ότι οι καλύτερες προβλέψεις των τελευταίων εκθέσεων του ΔΝΤ δίνουν στην Ελλάδα ανάπτυξη γύρω στο 1%, για τις επόμενες δεκαετίες. Η ελληνική οικονομία έχει καταποντιστεί, εξαιτίας της στραγγαλιστικής λιτότητας, και είναι πολύ δύσκολο να αναγεννηθεί, μέσα από τις στάχτες μιας συνεχούς και αλύπητης αποδόμησης. Ο μεγάλος, και δυστυχώς, εμφανής κίνδυνος είναι ότι έχει, πιθανότατα, περιέλθει σε φάση διαρκούς ύφεσης, και παγίδας ρευστότητας, από την οποία η έξοδος είναι εξαιρετικά προβληματική. Αν υπάρχουν, ακόμη, ελπίδες, αυτές συγκεντρώνονται στη ρίψη μεγάλων κυμάτων ρευστότητας, χωρίς το φόβο πληθωρισμού, που θα επακολουθήσει, αλλά που ελπίζεται ότι θα είναι ελεγχόμενος, αν ανταποκριθεί αρκετά γρήγορα η προσφορά. Η κυβέρνησή μας, ωστόσο, και όχι μόνον η παρούσα, βλέπει την ανάπτυξη να έρχεται, είτε μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης, είτε μέσω της αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ, είτε μέσω συρροής επενδυτών (αχ, αυτά τα "καλά" κοράκια), ή μέσω μείωσης της φορολογίας επιχειρήσεων, ή μέσω άλλων μέτρων, που δυστυχώς βρίσκονται συλλήβδην όλα εκτός των βασικών οικονομικών νόμων. Υποστηρίζονται, δυστυχώς, από αξιωματούχους, που αγνοούν (ή θέλουν να αγνοούν) οικονομικές γνώσεις πρωτοετών φοιτητών, ή που αρέσκονται να πιστεύουν σε θαύματα.

Τελειώνοντας, ας θυμηθούμε τα λόγια του Πλάτωνα, που αποδίδουν απολύτως την ελληνική τραγωδία:
«Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν. Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους»
Πλάτωνας 427-347 π.Χ
Δημοσιεύθηκε στα "Επίκαιρα" στις 26.05.2017


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Ο δεκάλογος της λευτεριάς μας περιέχει πέντε κομμάτια κατανόησης και πέντε κομμάτια πράξης. Γιατί η κατανόηση χωρίς την πράξη μένει μετέωρη, αφού με το ένα πόδι δεν μπορούμε να πάμε στη μάχη “σώμα με σώμα”, όπως αυτή που έχουμε να δώσουμε τώρα. Και η πράξη χωρίς την κατανόηση μας οδηγεί ίσα στο χάος.

Κατανόηση πρώτη. Όσοι μας κυβέρνησαν την τελευταία 8ετία, 10ετία, 50ετία και βάλε και όσοι προθερμαίνονται για την ίδια καρέκλα είναι όλοι επιλεγμένοι από τα “μικράτα” τους από τη ΝΤΠ (ή τους προάγγελους της ΝΤΠ, επειδή ο Σιωνισμός είναι πολύ παλιά ιστορία) και έχουν εκπαιδευτεί “μυστικά” να δρουν δόλια και καμουφλαρισμένα υπέρ αυτής και εναντίον του Ελληνικού Έθνους. Διαλύουν βαθμιαία και μεθοδικά, εκτός από την οικονομία, την πρόνοια και τις εργασιακές σχέσεις, Παιδεία, γλώσσα, εθνική, θρησκευτική και ιστορική συνείδηση, αρχές και αξίες, παραδόσεις και Πολιτισμό.

Κατανόηση δεύτερη.
Η εκάστοτε κυβέρνηση λέει διαρκώς ψέματα και η εκάστοτε αντιπολίτευση λέει διαρκώς ψέματα. Μας φλομώνουν στο ψέμα. Με τους συριζανέλ τα ψέματα έχουν πιάσει ταβάνι. Οδηγούν, αν τα αποδεχτούμε, σε πλήρη αποπροσανατολισμό από την πραγματικότητα, (μας κρατάει προσανατολισμένους το να αντιστρέφουμε τα όσα λένε και να αποδεχόμαστε ως αληθινό το αντίθετό τους), δηλαδή μας οδηγούν σε ένα είδος μαζικής σχιζοφρένειας, που μας ναρκώνει και μας παραλύει.

Κατάφερε ένας πρακτορίσκος ξένων συμφερόντων να μας πείσει ότι έδωσε ηρωϊκή μάχη 17 ωρών με τα συμφέροντα που υπηρετεί (τι κοροϊδία, θεέ μου!) και ότι τελικά υποτάχτηκε γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση! Κι' εσύ τον πίστεψες Έλληνα! Και υποτάχτηκες κι' εσύ στην κατάμαυρη και ζοφερή μοίρα που έφερε στη ζωή σου ο πρακτορίσκος αυτός, αλλά και οι υπόλοιποι πριν απ' αυτόν.

Κατανόηση τρίτη. Η Ελλάδα βρίσκεται, καιρό τώρα, σε κατάσταση κρυπτοπτώχευσης, δηλαδή είναι ήδη πτωχευμένη. Και αυτό δεν αλλάζει όσες τάχα ελαφρύνσεις ή μικροελαφρύνσεις και αν κάνουν οι επικυρίαρχοι στο ψευτοχρέος της. Ένα μικρό παράδειγμα: έχεις μία υπερχρεωμένη επιχείρηση και δανείζεσαι συνεχώς για να αποπληρώνεις τα παλιά με νέα δάνεια, τόσο που τα έσοδά σου δε φτάνουν για το τοκοχρεωλύσιο (μέρος του κεφαλαίου και τόκοι, ετησίως).
Κάποιες “Τράπεζες” (τρόϊκα, θεσμοί και δε συμμαζεύεται) σε δανείζουν και ταυτόχρονα σου παίρνουν μπιρ παρά όλα τα περιουσιακά σου στοιχεία, για να σου ελαφρύνουν δήθεν το χρέος! Στην οικογένειά σου (Ελλάδα) πλέον χορταίνουν οι 5 και οι άλλοι 5 πεινάνε ή τους δίνεις τα αποφάγια - επιδόματα αλληλεγγύης! Και έτσι, σφίγγοντας διαρκώς τη ζώνη της οικογένειας (των Ελλήνων), έχεις αποφύγει τη δηλωμένη ανοιχτά πτώχευση, αλλά μέχρι πότε;
Αν είχες την ελάχιστη οικονομική λογική θα είχες από πολύ νωρίς δηλώσει ανοικτά πτώχευση, σταματώντας να πληρώνεις, πριν οι “Τράπεζες” σε καταδικάσουν σε γενοκτονική και εθνοκτονική, μακραίωνη φτώχεια. Οι αγορές, που ισχυρίζεται ο μεγάλος ψεύτης και λαοπλάνος ότι “θα βγούμε σύντομα”, κι αυτές Τράπεζες είναι! Και τα δεδομένα που οδηγούν σε πτώχευση δεν αλλάζουν, επειδή θα αλλάξουμε Τράπεζες!

Κατανόηση τέταρτη. Πέρα πλέον από κάθε αμφιβολία η Ε.Ε. (και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό η Ευρωζώνη) είναι μια ληστρική Ένωση που έχει εξ' αρχής μελετήσει καλά και εφαρμόζει σχέδια προς δύο στόχους. Ο ένας είναι να κάνει κυρίαρχη, ή μάλλον επικυρίαρχη οικονομικά τη Γερμανία πάνω στα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης. Και ο δεύτερος να ενοποιήσει κάτω από τη σιδερένια οπλή της Γερμανίας όλους τους λαούς της Ευρώπης σε μια πολιτική Ένωση, όπου η δημοκρατία έχει πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.
Στους λαούς θα κάνει κουμάντο μια διορισμένη ολιγαρχία και οι διάφορες κυβερνήσεις θα είναι χάρτινες μαριονέτες στα χέρια της, όπως συμβαίνει τώρα με την Ελλάδα. Η Ε.Ε. είναι πιλοτικό πρόγραμμα για την “ενοποίηση-χυλοποίηση” λαών με ισχυρή ως τώρα εθνική, ιστορική και πολιτισμική συνείδηση, όπως είναι οι ευρωπαϊκοί λαοί. Ώστε, μετά, οι επίδοξοι παγκόσμιοι επικυρίαρχοι να ενώσουν χωρίς μεγάλες αντιστάσεις και τους υπόλοιπους λαούς υπό μία παγκόσμια δικτατορία ασύλληπτης από τον κοινό νου καταπίεσης των ανθρώπων. Καταλύτης στην προσπάθεια χυλοποίησης των λαών είναι οι μετανάστες νόμιμοι ή όχι, εμπόδια όμως είναι η Ρωσία και η Κίνα, οπότε το αποτέλεσμα είναι εντελώς ανοιχτό.
Εμείς, η Ελλάδα πρέπει να φύγουμε από αυτή τη δαιμονοφωλιά το ταχύτερο δυνατόν και όλες τις άλλες παγκοσμιοποιητικές οργανώσεις και συμφωνίες που δεσμεύουν τις αποφάσεις μας. Φοβάστε; Όμως η μοίρα του φοβισμένου είναι να είναι δούλος. Το αντέχετε; Και... τα παιδιά σας πεταμένα στο παγκόσμιο εργασιακό -και όχι μόνον!- δουλεμπόριο κι' αυτό το αντέχετε;

Κατανόηση Πέμπτη.
Ίσως η σημαντικότερη, είναι να κατανοήσουμε πού βρίσκουν το απύθμενο θράσος όσοι μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, ώστε να εκτελούν αυτά που εκτελούν εναντίον μας. Ένα μικρό ποσοστό ανθελλήνων υπό την μπαγκέτα του εκάστοτε πρωθυπουργού, με προεξάρχοντα τον Τσίπρα να διευθύνει το τελικό ρεσιτάλ, διαλύουν την Ελλάδα και όλες τις αξίες του ελληνισμού. Πού το βρίσκουν τόσο θράσος να μπορούν να πουλάνε δούλο στα αφεντικά τους έναν ολόκληρο λαό -γιατί αυτό ακριβώς κάνουν- και να μη φοβούνται ότι θα υποστούν την παραμικρή επίπτωση για τα εγκλήματα και τις προδοσίες τους;

Ε, λοιπόν, το θράσος αυτό το βρίσκουν στο γεγονός ότι στο ισχύον Σύνταγμα που υποτίθεται βασίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, δεν υπάρχει ούτε ένα άρθρο που να θεσπίζει και να κατοχυρώνει εν τοις πράγμασι, πρακτικά και πραγματικά, τη λαϊκή κυριαρχία ή αλλιώς το πολιτικό αυτεξούσιο του Έλληνα πολίτη. Η λαϊκή κυριαρχία είναι κούφιος λόγος, χωρίς κανένα περιεχόμενο πολιτικής δύναμης. Όσοι κυβέρνησαν, ιδίως την τελευταία οκταετία, με κρεσέντο τους Συριζανέλ, έχουν μεταβάλλει το Σύνταγμα σε ένα απλό κουρελόχαρτο, επειδή το ίδιο το Σύνταγμα τους το επιτρέπει.

Είναι συνεπώς άμεση, αδήριτη και απόλυτη η ανάγκη το Σύνταγμα αυτό να αντικατασταθεί από ένα νέο, που θα φέρνει το λαό στο κέντρο των πολιτικών αποφάσεων και θα του δίνει τον “πρώτο και τελευταίο λόγο” σε ολόκληρο το πολιτικό γίγνεσθαι. Καλό και θετικό να μην περάσει η επαίσχυντη αναθεώρηση που ετοιμάζουν σεσημασμένοι εθνομηδενιστές-ανθέλληνες (κυβέρνηση- “συνταγματολόγοι”!), αλλά αυτό δε φτάνει.

Όποιος αγώνας δίνεται καλώς δίνεται, αλλά αν είναι αποσπασματικός και χωρίς να αποβλέπει στην ολοκληρωτική αλλαγή του σάπιου σημερινού Πολιτεύματος, τα ίδια προβλήματα θα εμφανίζονται ξανά και ξανά, ίσως με άλλη μορφή, αλλά εντονότερα λόγο της συνεχούς συρρίκνωσης της δημοκρατίας από την εξουσιαστική ελίτ, παγκόσμια και εγχώρια. Κι αν αναφανεί ένας σωστός πολιτικός σχηματισμός και τυχόν πάρει την εξουσία, χωρίς αλλαγή Συντάγματος δεν πρόκειται να πάει πολύ μακριά, γιατί θα υπονομεύεται συνεχώς από το οικομικο-πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο.

Και περνάμε στις πέντε πράξεις, αναγκαίες για την απελευθέρωσή μας από την “κατοχή” που μας έχει επιβληθεί.

Πράξη πρώτη. Ενεργοποιούμαστε στο μέγιστο βαθμό που ο καθένας μπορεί. Τιναζόμαστε επάνω ολόρθοι, χτυπάμε τη γροθιά μας στο τραπέζι (το δοκιμάσατε ποτέ; είναι πολύ αποτελεσματικό!) και παίρνουμε τη στέρεη απόφαση να αγωνιστούμε για τη λευτεριά μας. Η απόφαση είναι το πρώτο και θεμελιώδες βήμα της κάθε πράξης.
Και πώς να μην πάρουμε μια τέτοια απόφαση, όταν γνωρίζουμε καλά ότι κανείς από τους “θεσμ-ικούς” επικυρίαρχους και τους ντόπιους ξεπουλημένους κοπρίτες (με συγχωρείτε για την έκφραση, αλλά μάλλον τους κοπρίτες αδικώ) δεν πρόκειται ποτέ να μας δώσει πίσω ότι με δόλο μας έχει πάρει: την πατρίδα μας, τα άνεργα ή ξενιτεμένα παιδιά μας, τα χαμένα μας όνειρα για μια αξιοπρεπή ζωή, τον πολιτισμό μας τον καθαρό και ανόθευτο από πολυπολιτισμικά σκουπίδια. Η προδοσία έχει σχεδόν πλήρως συντελεστεί και κανένας προδότης δε θα την ανακαλέσει. Το έργο της ανατροπής της ανήκει σε μας, τους εναπομείναντες γνήσιους Έλληνες και μόνο σ' εμάς.

Πράξη δεύτερη. Προσκαλούμε στο σπίτι μας, σ' ένα καφέ, οπουδήποτε πέντ'-έξι φίλους και γνωστούς να μιλήσουμε. Έτσι απλά, να μιλήσουμε... να μοιραστούμε σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς για το πώς μπορούμε να ενεργοποιήσουμε όσους γνήσιους Έλληνες έχουν παραιτηθεί από τον αγώνα τη λευτεριά, θεωρώντας ότι τα πάντα είναι τετελεσμένα και αμετάκλητα. Πίστεψαν το ψέμα Τσίπρα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση (φασιστοειδής και υπερ-αποτελεσματική μέθοδος χειραγώγησης Τ.Ι.Ν.Α.=δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς!) και οδηγήθηκαν στην παραίτηση από κάθε αγώνα, όπως οι μελλοθάνατοι!
Αν η παρέα “στεριώσει” γίνεται συλλογικότητα, άτυπη και ακομμάτιστη. Δε χρειαζόμαστε ούτε ταμπέλες, ούτε τα “ξεφτισμένα” πια κόμματα. Χρειαζόμαστε όμως τις αρχές και αξίες που όλοι οι αληθινοί Έλληνες ενστερνιζόμαστε. Οι βασικές, οι θεμελιώδεις αρχές και αξίες είναι κοινές για όλους τους γνήσιους Έλληνες, δεν μπορεί να είναι διαφορετικές για τον καθένα. Και είναι: η πίστη στην ενότητα του ελληνικού λαού (άρα σέβομαι καθένα που πιστεύει και σκέφτεται διαφορετικά, αλλά παραμένει Έλληνας, με όλη τη βαθιά σημασία της λέξης), η δημοκρατία ως πολιτικό άθλημα και ως προσωπική στάση ζωής, η εντιμότητα σε όλες τις εκφράσεις της ζωής και τέλος η ειρήνη: προσωπική, εθνική, παγκόσμια. Η βία απέτυχε “να πάρει την Τροία” και από τότε ο Οδυσσέας μας δίδαξε ότι η εξυπνάδα και η αναζήτηση εναλλακτικού τρόπου σκέψης μπορεί να γκρεμίσει κάθε κάστρο και κάθε εμπόδιο. Κι αν υπάρχουν ακόμα πόλεμοι, ας είναι εξωτερικοί και όχι εμφύλιοι.

Παρένθεση. Μα.., θα αντείπουν κάποιοι, το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του ισχύοντος Συντάγματος μιλάει για αντίσταση με όλα τα μέσα στη “βίαιη” κατάλυσή του. Είναι ένα άρθρο σκόπιμα ασαφές για πολύ ευνόητους λόγους. Ποια είναι όλα τα μέσα; Είναι αυτές οι σποραδικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος που ο λαός σιγά-σιγά κατάλαβε ότι είναι αναποτελεσματικές ή ακόμα χειρότερα, μερικές φορές, είναι “κατευθυνόμενες” μόνο και μόνο για να εκτονώνουν την οργή του; Είναι τα τραπεζομάχαιρα, τα δρεπάνια και τα λιανοντούφεκα; Ή μήπως, αφού τώρα όχι με όπλα αλλά με δήθεν “θεσμούς” (παρα)βιάζουν το Σύνταγμα, με γνήσιους θεσμούς πρέπει εμείς να αντισταθούμε; Και να νικήσουμε, μόνιμα και οριστικά, έστω και αν αυτό πάρει λίγο πάρα πάνω χρόνο;
Πλατεία Συντάγματος, ναι... αλλά ποτέ κανείς δεν εξήγησε στον απλό λαό, γιατί η κεντρική πλατεία της χώρας ονομάζεται πλατεία Συντάγματος. Ποιο μεγάλο μυστικό κρύβει το Σύνταγμα που όλοι “οι επάνω” θέλουν να ξεχνάμε την απαίτηση εκείνων των “ξυπόλητων” προγόνων μας στον τότε -και πάντα- “ξένο βασιλέα” για θέσπιση Συντάγματος; Και γιατί η τυχόν αθρόα απαίτηση του λαού για νέο και δημοκρατικό Σύνταγμα είναι το απόλυτος “εφιάλτης” της ολιγαρχίας που μας κυβερνάει;
Όλα αυτά δε σημαίνουν ότι οι προδότες δεν πρέπει να τιμωρηθούν, αλλά να τιμωρηθούν διά Νόμου κι αυτός είναι ένα νέο Σύνταγμα! Και όχι με αυτοδικία: έρχομαι να σε σφάξω, κι αν έχεις υπεροπλία (όπως και έχει το κατεστημένο έναντι του λαού!) να με σφάξεις εσύ. Όσοι προτρέπουν σε αιματηρή εξέγερση, ας βεβαιωθούν ότι κάνουν λάθος και ότι ο λαός δε φαίνεται στην πλειοψηφία του να εγκρίνει τέτοια οδό. Κλείνει η παρένθεση.

Πράξη τρίτη. Όταν σταθεροποιηθεί η μικρή ή μεγάλη μας συλλογικότητα, αρχίζουμε να περνάμε το πολιτικό της μήνυμα και σε άλλους πολίτες. Γιατί η κάθε συλλογικότητα και μόνον που υπάρχει, αν μάλιστα λειτουργεί αρμονικά παρά τις διαφωνίες που είναι υγιές να υπάρχουν αρκεί να αντιμετωπίζονται διαλεκτικά (διάλογος-σύνθεση απόψεων), μεταδίδει ένα σημαντικό πολιτικό μήνυμα: ότι δεν είμαστε μονάδες, ότι δεν είμαστε εγωπαθείς και εαυτούληδες, αλλά επιχειρούμε να ξαναβρούμε το χαμένο κοινοτικό, αλληλέγγυο πνεύμα. Μια κοινωνική κατάσταση που η ΝΤΠ τη μισεί όσο τίποτ' άλλο και στόχο έχει να την αφανίσει, γιατί γνωρίζει πόσο επικίνδυνη είναι γι' αυτήν και τους στόχους της.
Επί πλέον, διαδίδουμε “από στόμα σε στόμα” ένα μήνυμα νίκης και αισιοδοξίας στον απελπισμένο, παραδομένο και προδομένο Έλληνα. Το μήνυμα ότι αν ενωθεί μπορεί να κάνει θαύματα, να αλλάξει τη ζοφερή σημερινή του πραγματικότητα με άλλη, πολύ πιο φωτεινή και καρποφόρα, ότι μπορεί να σταματήσει τον απύθμενο κατήφορο που έχει πάρει η πατρίδα μας και να την ανεβάσει στην κορυφή που της πρέπει. Αρκεί αυτά όλα να τα θελήσει και να αγωνιστεί γι' αυτά. Οι λύσεις είναι μπροστά μας για όλα , αλλά μας έχουν μπλοκάρει με χίλιους τρόπους το νου τα “μαύρα πουλιά” που μας κυβερνάνε και έχουμε καταντήσει νήπια.

Πράξη Τέταρτη. Αν γίνουν εκλογές, με το πολιτικό τοπίο όπως είναι τώρα, απέχουμε. Ώστε να απορρίψουμε τα μεν δοκιμασμένα κόμματα ως προδοτικά, τα δε μικρά και διαρκώς αναφυόμενα ως διασπαστικά της ενότητας, αφού με ένα-δυο συνθήματα και μία -δύο διαφοροποιήσεις, κατακερματίζουν τις ψήφους του Ελληνικού λαού, ενώ θα μπορούσαν να ενωθούν κάτω από ένα κοινό μίνιμουμ πρόγραμμα, με όλα τα αυτονόητα, κοινά αιτήματά αυτού του λαού.

Πράξη πέμπτη. Εργαζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις οργανώνοντας συζητήσεις, διαλέξεις και τελικά ένα κίνημα που μπορούμε να το κάνουμε τόσο μεγάλο ώστε να πάρει την εξουσία με τη ρητή “εντολή μας” για ένα νέο Σύνταγμα που να θεσπίζει, αλλά και να προστατεύει από μελλοντικές κακόβουλες αλλαγές, το πολιτικό αυτεξούσιο των Ελλήνων. Με τελικό στόχο ο πολίτης, εμείς, να έρθουμε στο κέντρο των αποφάσεων και η δύναμή μας να είναι θεσμικά (εκ του Συντάγματος) τόσο ισχυρή που κανένα πολιτικό πρόσωπο ή σχήμα να μην τολμάει να μας πει ψέμματα, να μας προδώσει, να καταχραστεί δημόσιο χρήμα, να θεωρεί λάφυρό του το Κράτος, να δημιουργεί κομματικά φερέφωνα στα μίντια και “ιδιόκτητη” δικαστική Αρχή.

Μια πρόταση για το πώς θα μπορούσαν να επιτευχθούν όλα αυτά με ένα νέο Σύνταγμα, θα παρουσιάσουμε στο αμέσως επόμενο άρθρο που θα αποτελεί περίληψη των όσων αναφέρονται για το Σύνταγμα στο βιβλίο “Νίκη της δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα”.

Πηγή "Δες το Όλον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στην χώρα των θαυμάτων είμαστε έτσι κι αλλιώς.
Δεν χρειάζεται να πάμε πουθενά.
Είναι η χώρα που ο πρωθυπουργός της δηλώνει την Παρασκευή: " Τα μηνύματα για το χρέος είναι τόσο θετικά που ακόμα και ανησυχία προκαλούν, είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. Too good to be true. Eίναι τόσο θετικά που θα αναγκαστώ να φορέσω και γραβάτα δηλαδή." και την Τρίτη παρ' όλη την ξεφτίλα του εξακολουθεί να είναι πρωθυπουργός.

Πέρα απ΄την προσωπική κατάντια όμως του καθενός, εμείς οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να αντιλαμβανόμαστε ένα πολύ απλό πράγμα:
Εδώ και επτά χρόνια βλέπουμε στις τηλεοράσεις (σπάνια), σε ομιλίες, σε βιβλία, σε αναλύσεις, στο ίντερνετ, αντιμνημονιακούς αναλυτές, οικονομολόγους, συνταγματολόγους, πολιτικούς, κοινούς θνητούς, έλληνες και ξένους να εξηγούν πώς και για ποιό λόγο είναι λάθος όλο αυτό που ζούμε και να προτείνουν λύσεις άλλες μελετημένες, εμπεριστατωμένες, να ιδρώνουν να επεξηγήσουν τα "plan b" που έχουμε στην διάθεσή μας ως λαός και ως κράτοςνα μιλάνε ευχαρίστως ώρες σε κάθε πρόκληση κάθε μενουμευρωπαίου, θεωρώντας πως πρέπει να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους και τις απλές ξεκάθαρες αλήθειες.

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει όμως ούτε αυτοί, ούτε κι εμείς όλοι οι αντιμνημονιακοί-δημοκράτες πολίτες της χώρας, ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι πως, όλοι οι μνημονιακοί πολιτικοί καθώς και τα υπόλοιπα τσιράκια τους δωσίλογοι και προδότες a priori, δεν είναι ηλίθιοι, δεν έχουν αδυναμία αντίληψης, και δεν είναι ανίκανοι:
Απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ! 

Μπορούν να καταλάβουν τα πάντα, αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να εφαρμόσουν τις σωστές για την χώρα και τον λαό λύσεις.
Είναι το σχέδιό τους αυτό.
Ένα σχέδιο διάλυσης της χώρας προκειμένουν να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς και το εντελώς φάλτσο ευρωπαϊκό  "οικοδόμημα", όπως επίσης να διασωθεί και το ευρώ ως όργανο απομύζησης πόρων για την γερμανική κυρίως οικονομία, της οποίας το πλεόνασμα προέρχεται όχι από δική της παραγωγή και ανάπτυξη, αλλά από τα ελλείμματα και τον στραγγαλισμό άλλων ασθενέστερων οικονομιών.
Το σχέδιο ηθελημένης καταστροφής της Ελλάδας στο οποίο συμμετέχουν οι εγχώριοι προδότες δεν είναι βέβαια δικό τους, ήταν και είναι όμως απαραίτητη η συμμετοχή τους για την επιτυχία του.
Το τί και ποιά ανταλλάγματα πήραν και παίρνουν όλοι αυτοί για να εκτελέσουν την φρικτή και ξεκάθαρη αυτή προδοσία θα μαθευτεί στο μέλλον.
Σ' ένα μέλλον που ούτε εμείς, ούτε πιθανόν τα παιδιά μας θα ζούνε.

Εν μέσω 21ου αιώνα, και στο έδαφος της "πολιτισμένης" Δύσης εξυφαίνεται μιά τραγωδία σαν κακό παραμύθι, σαν άσχημο όνειρο.
Σαν το όνειρο της Αλίκης που την οδήγησε στην Χώρα των Θαυμάτων, εκεί που η βασίλισσα της Κούπας διέταζε συνεχώς εκείνο το κλασικό πιά:
 "Off with their heads!"
Πάρτε τους τα κεφάλια!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Οι Γερμανοί κοιτούν την ιστορία τους
και δείχνουν την πόρτα εξόδου στον Σόιμπλε
Την παραίτηση του γερμανού υπουργού Οικονομικών θέλουν οι Γερμανοί
Τα φαντάσματα του Γερμανικού παρελθόντος επαναφέρει ο Σόιμπλε
με την απάνθρωπη στάση του απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο Σόιμπλε αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με τον Τσίπρα. Αν και διαφορετικούς λόγους, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κατορθώνει να επαναφέρει το κάκιστο γερμανικό παρελθόν και να συντελεί στα μέγιστα για την κακή – ανήθικη εικόνα της αδίστακτης Γερμανίας που καταστρέφει χώρες για να εισπράξει οφέλη…

Επικεντρωμένος στις ιδεοληπτικές του εμμονές, πιστεύοντας πως κάνει το καλύτερο για τη χώρα του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε βαδίζει στο μονοπάτι της απαξίωσης, στο επικίνδυνο μονοπάτι που ήδη περνάει και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος για προσωπικούς λόγους (έρωτας με την εξουσία και εφιάλτης η πτώση της «πρώτης φορά αριστερής» κυβέρνησης εξαιτίας της ανικανότητας σε επίπεδο προσώπων, αλλά και ιδεολογίας) κατόρθωσε να αυτό-απαξιωθεί πλήρως, να γίνει το πολιτικό πρόσωπο που διαψεύδει σε σχεδόν μηδενικούς χρόνους τον ίδιο του τον εαυτό, να περιφέρεται περιφανής ως ανήθικο πολιτικό παρασκεύασμα και να συντελεί στα μέγιστα για την καταστροφή της χώρας που –υποτίθεται ότι- κυβερνάει!!!

Και μπορεί μεν κάποιοι περιφανείς υποστηρικτές των μνημονίων στην Ελλάδα να ηρωοποιούν τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, ως τον καλύτερο πολιτικό της Γερμανίας, όμως οι Γερμανοί φαίνεται πως έχουν αρχίσει να σχηματίζουν τελείως αντίθετη γνώμη, αφού έχουν αρχίσει να αισθάνονται πως οι εμμονές του Σόιμπλε θα τους κατατάξουν –ξανά- ως γενοκτόνους και έθνος επικίνδυνο για τον πλανήτη…
Έτσι, η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung, σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας», καταγράφει την αγωνία της Ελλάδας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το ανήθικο πολιτικό περιεχόμενο των κινήσεων του Σόιμπλε.
«Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Β. Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο ,κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Β. Σοίμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. (…) Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου.

Και προσθέτει η γερμανική εφημερίδα: «Ο Β. Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ο Σόιμπλε είναι υπουργός Οικονομικών. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παραιτηθεί».

Κι ενώ καθίσταται κάτι περισσότερο από προφανές πως κάποιοι (που συνεχώς αυξάνονται) στη Γερμανία δεν θέλουν να βρεθεί η χώρα τους στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας (για τρίτη φορά) και δείχνουν τον δρόμο της εξόδου στον για τους ίδιους κυρίως υπεύθυνο αυτού του ηθικού ξεπεσμού της γερμανικής πολιτικής, στην Ελλάδα, δυστυχώς, είτε υπό το πρίσμα των ψυχολογικών πιέσεων που ασκεί η –ρέπουσα προς καθεστώς- κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπό την αντίληψη ανυπαρξίας ουσιαστικής (ολοκληρωμένης) εθνικής πολιτικής πρότασης, οι πολίτες δεν αντιδρούν, ενώ τα ΜΜΕ ουσιαστικά σιωπούν τρέμοντας (λόγω του κάκιστου παρελθόντος τους) την ισχύ του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι ηγέτες του οποίου λειτουργούν ως πολιτικοί πραξικοπηματίες από τον Σεπτέμβριο του 2015 (μετά την άρνηση εφαρμογής της λαϊκής εντολής, όπως αυτή εκφράστηκε με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος)...

Τελικά, οι κατακτητές (γερμανοί) φαίνεται πως έχουν μεγαλύτερη αντίληψη της ευθύνης τους απέναντι στην ιστορία, από τους κατεχόμενους (έλληνες) που δεν τολμούν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα για τους ίδιους, για τα παιδιά τους και για την ιστορία τους… Και είναι τραγικό, τη στιγμή που ο δολοφόνος αντιλαμβάνεται τις πράξεις του και τρέμει για τις συνέπειες, το θύμα να παραμένει σιωπηλό, συναινώντας ουσιαστικά στην με κάθε τρόπο εξόντωσή του…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι η μοίρα του καναλιού αυτού να είναι ο μπροστάρης της διαπλοκής και το άντρο απ' όπου εξαπολύονται οι κύριες επιθέσεις του συστήματος εναντίον των συμφερόντων του λαού, σε επίπεδο βέβαια "επικοινωνίας" δηλαδή  αισχρής προπαγάνδας και κατάφωρης παραποίησης της όποιας αλήθειας.

Ποιός Τόμπολας; Εδώ έρχεται καλπάζοντας στ' άσπρο άτι του ο άρχοντας στης στέππας, ο άγριος Ιβάν, ο ρωσο-έλληνας(;) ολιγάρχης που ενσαρκώνει το ρωσικό μετα-κομμουνιστικό όνειρο, σε άμεση αντιστοιχία του λεγόμενου "αμερικανικού ονείρου", σύμφωνα με τον μύθο του οποίου ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο πιό ταπεινής καταγωγής μπορεί να γίνει ο,τιδήποτε, ακόμη και Πρόεδρος της χώρας.
Τώρα αν στο "ρωσικό όνειρο" αναμιγνύεται και λίγη ρώσικη μαφία, λίγη πρώην ΚGB, και κάμποσο "αίμα, δάκρυα, κι ιδρώτας", είναι άλλο θέμα. Πάντα μπορείς να γίνεις από εργάτης σε καπνοβιομηχανία ας πούμε, ιδιοκτήτης της, και στην συνέχεια ολιγάρχης με συνοπτικές διαδικασίες σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Περίπου δηλαδή το μισό απ' ό,τι χρειάζεται μία κανονική υγιής επιχείρηση να καθιερωθεί και ν' αποκτήσει ρίζες και όνομα στην αγορά.

Μυρίζει κάτι; Περίεργο!!!
Γιατί όπως ξέρουμε όλοι το χρήμα (το μεγάλο χρήμα) δεν μυρίζει.  Βρωμάει.
Τις περισσότερες φορές βρωμάει ναρκωτικά και όπλα. Και πορνεία.
Άλλες φορές βρωμάει δημόσια έργα και ρεμούλα του κράτους.
Σε κάθε περίπτωση όμως βρωμάει πάντα ανθρώπινη εκμετάλλευση και δυστυχία, και καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, της περιουσίας του λαού.
Γι αυτό φροντίζουν να το ξεπλένουν σε τίποτα κανάλια, και το αφήνουν να στεγνώσει στον ήλιο στο γκαζόν κανενός γηπέδου, ώστε να του μείνει μόνον η βρώμα της διαπλοκής και της βρωμοποδαρίλας, βρώμες αποδεκτές σε κάθε περίπτωση από το σύστημα.

Κατά τ' άλλα το "καινούργιο"  MOUGA mou καμία σχέση θα έχει με το παλιό.
Όπως ακριβώς διαφέρει η αμερικανο-ιταλική μαφία από την ρώσικη, όπου η δεύτερη δεν είναι αφανής όπως η πρώτη, αλλά περήφανα κάνει τις δουλειές της στο προσκήνιο, έτσι κι ο Ιβάν ο μεγαλοπρεπής δεν είναι Τόμπολας να κρύβεται και να κινεί τα νήματα από πίσω.
Άλλωστε στοιχεία της θρασύτητάς του και της πολιτικής του αναίδειας έχει ήδη δώσει.

Τις "αξίες" του αυτές και τις "ποιότητές" του, θα θέσει (με το αζημίωτο βεβαίως-βεβαίως) στις υπηρεσίες του "νέου ΠαΣοΚ" που κυβερνά, όπως άλλωστε και το "παλιό" κανάλι είχε θέσει στο πρώτο, το πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά εγκληματικό ΠαΣοΚ.

Οι αξίες αυτές του νέου ιδιοκτήτη, μαζί με τις παλιές παραδοσιακές αξίες του συγκεκριμένου καναλιού, που είναι το ψεύδος, η διαστρέβλωση, η τρομοκράτηση του λαού, η εμετική κυβερνητική προπαγάνδα,  αλλά και η εκβίαση της εξουσίας υπέρ των όποιων συμφερόντων της ενίοτε ιδιοκτησίας, θα σταθούν οδηγός και πυξίδα στην νέα πορεία του "ιστορικού" καναλιού.

Προσδεθείτε και κλείστε αυτιά και μύτες.
Θα ζήσουμε MEGAλες στιγμές!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το νέο μνημόνιο ψηφίστηκε κανονικά, χωρίς να έχουμε πάρει καμία διαβεβαίωση για το θέμα του χρέους.
Και ούτε θα πάρουμε.
Και ούτε πρόκειται ο πρωθυπουργός να προκαλέσει την "ξεψήφιση" των μέτρων που ψηφίστηκαν την περασμένη Πέμπτη, όπως είχε ο ίδιος δυό μέρες πριν ρητά δηλώσει.

Γιατί;
Πρώτον γιατί τούτος ο πρωθυπουργός είναι το πιό γελοίο απ' όλα τα δωσίλογα ανθρωπάκια που έγιναν πρωθυπουργοί των μνημονίων αυτά τα επτά χρόνια.
Και δεύτερον γιατί το παιχνίδι τώρα θα παίζεται από παράταση της (όποιας) απόφασης σε παράταση. Ήδη σήμερα μιλούν για το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου.
Μετά θα πάει Αύγουστο, μετά Σεπτέμβριο, μέχρι που μιά ωραία μέρα του Νοεμβρίου κάποιος απ' τους κυβερνητικούς απατεώνες πετάξει τη ρουκέτα πως οι "θεσμοί" απαιτούν κάποια συμπληρωματικά μέτρα γιατί αυτά που πήραμε τώρα δεν αποδίδουν.
Και ξανά μανά απ' την αρχή: "α παπαπά δεν ξαναψηφίζουμε άλλα μέτρα", "θα ζητήσουμε κι εμείς κι άλλα(!) αντίμετρα", "ο μόνος τρόπος να σώσουμε την χώρα", "δεν γινόταν αλλιώς".

Εναλλακτικά, αν ωστόσο δοθεί κάποια "ρύθμιση" του χρέους μέσω παράτασης αποπληρωμής του για άλλα φερ' ειπείν εβδομήντα χρόνια, όχι μόνο δεν θα πρόκειται για ελάφρυνση, παρά θα είναι ο εύσχημος τρόπος για να παραταθεί επίσημα η Νέα Κατοχή της χώρας, και το πλιάτσικο να συνεχιστεί επ' αόριστον.
Το "χρέος" σε απόλυτα νούμερα θα διογκώνεται αφού θα προστίθενται συνεχώς νέοι τόκοι (όσο κι αν μειωθούν), και τα τοκοχρεολύσια που θα πληρώνει με το αίμα του ο λαός θα φτάνουν ίσα-ίσα να διατηρείται το "χρέος" στα επίπεδα των 320 με 360 δις ευρώ.
Θα έχουν δηλαδή εφεύρει και εγκαταστήσει το αέναο χρέος, την επ' άπειρον θηλιά.

Οι απατεώνες του εξωτερικού με τους απατεώνες του εσωτερικού έχουν στήσει τρελό χορό πάνω στο ελληνικό έδαφος και πάνω στα κουφάρια όσων ήδη εξόντωσαν, και όσων θα εξοντώσουν.
Το blog δεν μπορεί να καταλάβει τί άλλο περιμένουμε;
Την "έξοδο στις αγορές"
Ν' ανέβει το χρηματιστήριο;
Να σώσει ο καθένας το τομάρι του;
Αυτό το τελευταίο είναι; Κι αν είναι αυτό, σε βάρος τίνος θα σωθεί ο κάθενας; Σε βάρος του διπλανού του; Σε βάρος του άλλου φτωχού;
Γιατί σε βάρος αυτών που ως τώρα δεν έχουν πληρώσει τίποτα για την κρίση και την δημιουργία της, ή σε βάρος των πολιτικών παρασίτων, δεν θα είναι.

Θα τρώμε δηλαδή ο ένας τις σάρκες του άλλου;
Γιατί δεν τρώμε καλύτερα τις σάρκες τις δικές τους;  
Δηλητηριώδεις και σάπιες θα είναι βέβαια, αλλά έχουμε πάθει ήδη ανοσία, απ΄την βρωμερή ανάσα τους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαΐ 2017


Τὸ καλοκαῖρι τοῦ 1945, ὁ Νῖκος Καζαντζάκης περιοδεύει στὴν Κρήτη ὡς μέλος τῆς κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς Διαπιστώσεως Γερμανικῶν Ὠμοτήτων

Τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

Σοβαρὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Κρήτης, πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, ἀγέλαστες. Κυττάζεις ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο τὴν Κρήτη ν΄ ἁπλώνεται στὴν θάλασσα καὶ νοιώθεις πὼς ἀληθινὰ τὸ νησὶ ἐτοῦτο εἶναι γιοφύρι ἀνάμεσα σὲ τρεῖς ἠπείρους. Σημαδεμένο κι΄ ἀπ΄ τὶς τρεῖς τοῦτες μεγάλες Μοῖρες. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Εὐρώπη πήδησε κι΄ ἔκτισε φωλιὰ στὴν Κρήτη τὸ πεινασμένο ἀρπακτικὸ πουλὶ ποὺ τὸ λέμε πνεῦμα. Ἄπλωσε τὶς φτεροῦγες του στὸ Κρητικὸ χῶμα καὶ γέννησε τὸν μυστηριώδη, βουβὸ ἀκόμη, ὅλο ζωή, χάρη, κίνηση καὶ λαμπρότητα Κρητικὸ πολιτισμό.

Ἡ Κρήτη ἀληθινὰ ἔχει κάτι τὸ πανάρχαιο, τὸ ἅγιο, τὸ πικραμένο καὶ ἡπερήφανο, ποὺ ἔχουν οἱ χαροκαμένες μᾶννες ποὺ γέννησαν παλληκάρια. Ἔχει τόσο πολὺ πολεμήσει καὶ ὑποφέρει ἡ γῆς ἐτούτη, ἔχει τόσο πολὺ συνηθίσει τὸν θάνατο, ποὺ τὸν ξεφοβήθηκε πιὰ καὶ μπορεῖ νὰ γελᾷ καὶ νὰ παίζῃ μαζύ του.

Σαράντα ἡμέρες γύριζα τὸ περασμένο καλοκαῖρι τὴν Κρήτη, γιὰ νὰ δῷ τὰ χωριὰ ποὺ γκρέμισαν κι ἔκαψαν οἱ βάρβαροι καὶ τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ τοὺς ἔντυσαν τὴν μαύρη ἀρματωσιὰ τοῦ πένθους. Περίμενα ν΄ ἀκούσῳ κλάματα καὶ νὰ δῷ χέρια ν΄ἁπλώνονται νὰ ζητοῦν βοήθεια. Κι εὑρῆκα ἀνυπότακτες, ἀπαράδοτες ψυχὲς καὶ κορμιὰ μισόγυμνα πεινασμένα καὶ ἀλύγιστα.

Τὶ δύναμις καὶ τὶ ἀντοχὴ εἶναι ἐτούτη, συλλογιζόμουν, καὶ ποῦ, εὑρίσκουν τά κορμιά ἐτοῦτα τόση ψυχή; Καί ποιά ἀκριτική πνοή τούς δίνει τόση ἀψηφισιά νά παλεύουν μέ τόν θάνατο;

Οἱ Κρητικοί, ἀλήθεια, ἀγαποῦν παράφορα τὴν ζωὴ καὶ συνάμα οὐδέποτε φοβοῦνται τὸν θάνατο. Μέσα ἀπὸ τὰ χαλασμένα χωριὰ ποὺ πέρασα, ἐπάνω ἀπὸ τὰ νεοανοιγμένα μνήματα ποὺ δρασκέλισα, πίσω ἀπὸ τὶς κουβέντες ποὺ ἄκουσα, ἀκατάπαυστα διεπίστωσα ἐτούτη τὴν μεγάλη δισυπόστατη παλληκαριά: παράφορη ἀγάπη γιὰ τὴν ζωὴ καὶ ἄφοβο ἀντίκρυσμα τοῦ θανάτου.

Οἱ Κρητικοί, ὅπως ὅλες οἱ γενναῖες ψυχές, στὴν ἄκρα ἀπελπισία εὑρίσκουν τὴν λύτρωση. Πολλοὶ Κρητικοί, ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ τουφέκια τῶν Γερμανῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ τουφεκίζοντο, εὕρισκαν τὴν γαλήνη, καὶ ὄχι μονάχα τὴν γαλήνη παρὰ καὶ τὴν χαρὰ τῆς ἀδάμαστης ψυχῆς ποὺ ἀναγαλλιάζει γιατὶ τῆς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ δείξῃ τὴν ἀρετή της. Πολλοί, τὴν ὕστερή τους στιγμή, ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, τραγουδοῦσαν μαντινάδες Κρητικὲς ἢ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.


Στὰ Χανιά, μέσα ἀπὸ τὸ γκρεμισμένο σπίτι του, ἕνας γεροντάκος προέβαλε καὶ μᾶς εἶπε:

– Ἕναν δάσκαλο, τὸν ἔλεγαν Παπαδάκη, πήγαιναν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ἕνας μαθητής του τοὺς λέει: Γιατί νά σκοτωθῇς; Καλλίτερο εἶναι νὰ φύγῃς. Κι΄ ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπεκρίθη: Ὄχι, ἐγὼ αὐτὸ ποὺ τόσα χρόνια σᾶς ἐδίδασκα, τώρα θὰ τὸ ἐφαρμόσῳ, θὰ πεθάνῳ γιὰ τὴν πατρίδα!

Στὴν κρίσιμη αὐτὴν κι΄ οἱ πιὸ σακάτες ἐγίνοντο ἥρωες. Στὶς φοβερὲς φυλακὲς τῆς Ἀγιᾶς, κοντᾶ στὰ Χανιά, οἱ Γερμανοὶ διάλεξαν 42 παλληκάρια (διάλεγαν πάντα τοὺς καλλίτερους) καὶ πήγαιναν νὰ τοὺς σκοτώσουν. Στὸν δρόμο ἕνας σακάτης, καμπούρης, τοὺς σταμάτησε. Σταθῆτε, ἐφώναξε στοὺς Γερμανούς: «Σκοτῶστε με ἐμένα νὰ γλυτώσῃ ἕνα παλληκάρι».

– «Ὄχι, φῦγε!» τοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι. «Τότε σκοτῶστε με καὶ ἐμένα, νὰ γίνουν 43», ἐφώναξε ὁ καμπούρης. Ντρέπομαι νὰ ζῷ ἐγὼ ὁ σακάτης καὶ νὰ σκοτωθοῦν έτοῦτοι οἱ λεβέντες».

Ἀνήμπορες γριές, γέροι σαράβαλα, σήκωναν τὴν φωνή τους καὶ μιλοῦσαν ἀτρόμητα στοὺς Γερμανούς.

Σ΄ ἓνα ὡραιότατο χωριό, στὰ Μεσκλά, μιὰ γριὰ ἔκρυβε ἒξη μῆνες, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς της, δυὸ Ἐγγλέζους στὸ σπίτι της. Μιὰν ἡμέρα οἱ Γερμανοὶ τοὺς ἔπιασαν. Ἡ γριὰ τρέχει στὸν ἄγριο Γερμανὸ φρούραρχο, στάθηκε ἐμπρός του καὶ τοῦ ἐφώναξε:

– Νὰ ξέρῃς, Κομαντάτε, πὼς ὅλες οἱ μαννάδες στὸν κόσμο πονοῦν κι΄ αὐτὸς ὁ πόνος τῶν μαννάδων θὰ φάῃ τὴν Γερμανία. Ἡ Γερμανία θὰ χαθῇ, βάνω τὴν κεφαλή μου! Βάνεις στοίχημα Κομαντάτε;

Ἄοπλοι, ἀνοργάνωτοι, χωρὶς βοήθεια ἀπὸ κάποιον, οἱ Κρητικοὶ ἀπὸ τὰ χωριά, ἀπὸ τὰ βουνά, κατέβαιναν στ΄ ἀκρογιάλια, νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ νησί τους ἀπὸ τοὺς ἀγρίους, πανόπλους ἀλεξιπτωτιστὲς ποὺ κατέβαιναν. Στὶς 19 τοῦ Μαΐου 1941 σκοτείνιασε ὁ οὐρανὸς τῆς Κρήτης ἀπὸ τὰ γερμανικὰ ἀεροπλάνα, ἄρχισαν οἱ βομβαρδισμοί, οἱ πρῶτοι ἀλεξιπτωτιστὲς ἔπεφταν στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Μάλεμε, κοντὰ στὰ Χανιά, ὕστερα στὸ Ῥέθυμνο, στὸ Ἠράκλειο, παντοῦ.


Ἕνας γέρος, ἀπὸ ἓνα χωριουδάκι κοντὰ στὸ Μάλεμε, μᾶς διηγεῖται:

– Εὐθὺς ὡς εἴδαμε τ΄ ἀεροπλάνα, φωνάξαμε: Ἀπάνω τους, μωρὲ παιδιά! Πήραμε τ΄ἄρματα καὶ χυθήκαμε.

– Ποιά ἄρματα; ἐρρώτησα. Εἴχατε ἄρματα;

– Πῶς δέν εἴχαμε. Ἄλλοι εἶχαν παλιὲς καραμπίνες, ἄλλοι μαχαῖρες κι΄ἄλλοι εἶχαν ραβδιά. Τὴν ὥρα ποὺ ἔπεφτε ἕνας «οὐρανίτης» ἦταν ἀκόμη ζαλισμένος καὶ μεῖς χυμούσαμε ἐπάνω του, τὸν σκοτώναμε μὲ τὰ ραβδιά, μὲ τὶς μαχαῖρες, τὸν ξαρματώναμε καὶ σιγά – σιγὰ γέμιζε καὶ μᾶς ἡ φούχτα μας πολυβόλο καὶ περίστροφο.

Οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὁρίσει νὰ πάρουν τὴν Κρήτη σὲ 24 ὧρες. Ἡ παραμικρὴ ἀργοπορία θὰ τοὺς ἦταν θανάσιμη. Ἤξεραν πὼς οἱ Κρητικοὶ ἦσαν ἄοπλοι, πὼς ὅλοι οἱ νέοι ἦσαν ἐπιστρατευμένοι καὶ εὑρίσκοντο ἀκόμη στὴν Ἑλλάδα καὶ πὼς οἱ Ἄγγλοι μήτε στρατὸ εἶχαν μήτε ἀεροπλάνα. Ἦσαν λοιπὸν σίγουροι πὼς σὲ 24 ὧρες θὰ ἔπαιρναν τὴν Κρήτη. Ἔκαμαν ὀκτὼ ἡμέρες. Ἕξη χιλιάδες ἀλεξιπτωτιστὲς σκοτώθηκαν ἀπὸ τὰ ραβδιὰ καὶ τὶς μαχαῖρες.

Ἕνας Κρητικὸς χωριάτης, ὅταν μ΄ εἶδε νὰ ξαφνιάζομαι γιὰ τὴν παλληκαριὰ τῶν Κρητικῶν, μοῦ εἶπε τὰ καταπληκτικὰ ἐτοῦτα λόγια:

– Γιατί παραξενεύεσαι; Ἐμεῖς ξέραμε πὼς γράφαμε Ἱστορία.

Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχῃ στὸν κόσμο ἄλλη χώρα, ὅπου οἱ χωρικοὶ νὰ βλέπουν τὸν πόνο, τὴν θυσία, τὴν ἀτομική τους καταστροφὴ ἀπὸ τόσο ὕψος. Ἤξερε ὁ Κρητικὸς αὐτὸς χωριάτης πὼς ὑπάρχει στὸν κόσμο τοῦτο ἕνα ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ πὼς γιὰ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ πάλεψε καὶ θυσιάσθηκε ὅλη ἡ ῥάτσα μας καὶ πρέπει τώρα κι΄ αὐτός, ὁ Κρητικὸς χωριάτης, νὰ παλέψῃ καὶ νὰ θυσιασθῇ. Καὶ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ λέγεται Ἱστορία, δηλαδὴ ὑστεροφημία, δηλαδὴ ἀθανασία.

Πιστεύουν στὸ ἀγαθὸ αὐτὸ οἱ Κρητικοί, ὅπως πιστεύουν στὴν ἐλευθερία. Πολεμοῦν, ξέροντας πὼς ἂν δὲν μείνῃ τ΄ὂνομά τους, θὰ μείνῃ καὶ θὰ ζήσῃ τὸ ἔργο τους. Καὶ τώρα ποὺ δὲν φαίνεται κάποιος νὰ θυμᾶται πὼς ἡ Κρήτη ἔσωσε τὸν Συμμαχικὸ ἀγῶνα στὴν Ἐγγὺς Ἀνατολὴ καὶ πὼς ἐπέδρασε ὁριστικὰ στὴν πορεία τοῦ Παγκοσμίου Πολέμου, καὶ τώρα ποὺ μήτε οἱ ξένοι, μήτε ἡ Ἑλλάδα φαίνονται νὰ θυμοῦνται τὴν θυσία καὶ τὴν ἐποποιΐα τῆς Κρήτης, οἱ Κρητικοὶ δὲν ἔχασαν τὸ θάρρος τους καὶ τὴν πίστις τους. Ἄστεγοι, πεινασμένοι, ἀδικημένοι, στέκουνται μέσα στὰ χαλάσματα τῶν σπιτιῶν τους καὶ δὲν μιλοῦν. Ἔκαμαν βλέπετε, τὸ χρέος τους καὶ τὰ καλὰ παλληκάρια δὲν προσμένουν ἀμοιβή. Ἡ Ἱστορία ποὺ εἶναι σήμερα ἕνα μὲ τὴν Ἐλευθερία, θὰ τοὺς κρίνῃ κάποτε. Καὶ θὰ πῇ τότε γιὰ τὴν ὑπερηφάνια τους — καὶ θὰ τοὺς προβάλῃ τότε σὰν παράδειγμα ἡρωισμοῦ καὶ αὐταπαρνήσεως σ΄ὅλους τοὺς μεγάλους καὶ ζωντανοὺς αὐριανοὺς λαούς.


– Δὲν ἒχουμε ἕνα σκαμνὶ νὰ σὲ βάλουμε νὰ καθίσῃς, δὲν ἔχουμε ἕνα ποτήρι νὰ σοῦ δόσουμε νερό, δὲν ἔχουμε ἕνα κομμάτι ψωμί, ἂν πεινᾶς, δὲν ἔχουμε τίποτα, τίποτα! Ὅλα μᾶς τὰ ‘καψαν καὶ μᾶς τὰ πῆραν οἱ Γερμανοί.

Ἔτσι μοὔλεγαν κάτω ἀπὸ ἕναν πλάτανο στὴν μέση τοῦ γκρεμισμένου χωριοῦ, οἱ μαυροφόρες ποὺ ξεπρόβαλαν ἀπὸ τὰ χαλάσματα.

– Δὲν ἔχουμε μήτε καὶ ἄνδρες νὰ κουβεντιάσουν μαζύ σου!

– Νἀ, μόνον τοῦτα τ΄ἀρσενικὰ ἀπέμειναν, εἶπε μιὰ χλωμὴ γυναικούλα, δείχνοντάς μου δυὸ τρία μωρὰ ποὺ βύζαιναν στὸν κόρφο τους οἱ μαννάδες.

– Φθάνουν αὐτὰ γιὰ μαγιά! φώναξε μιὰ γριά. Τά ἴδια δὲν πάθαμε καί στήν ἐπανάσταση τοῦ 66; Ἐγὼ ἤμουν μικρή, μὰ θυμοῦμαι. Δυὸ τρία μωρὰ εἶχαν πάλι ἀπομείνει κι΄ἀπὸ αὐτὰ ἀναπιάσθηκε πάλι ὅλο τὸ χωριό. Μὴ φοβᾶστε, μαγιὰ πάντα ἀπομένει!

Τὰ περισσότερα χωριὰ στὴν Κρήτη χάθηκαν, οἱ περισσότεροι ἄνδρες σκοτώθηκαν γιατὶ φιλοξενοῦσαν Ἄγγλους. Σ΄ἕνα χωριό, τὰ Μεσκλά, εἶδα μιὰ μάννα ποὺ τῆς εἶχαν σκοτώσει τοὺς δυὸ γιούς της, γιατὶ εἶχε σπίτι της κι΄ ἔκρυβε ὀκτὼ μῆνες δυὸ Ἄγγλους στρατιῶτες. Τὸ μάθαν οἱ Γερμανοὶ κι΄ἦλθαν, τῆς ἔκαψαν τὸ σπίτι, τῆς σκότωσαν τοὺς γιούς της, καὶ τώρα στέκουνταν ἀπόξω ἀπὸ τὰ χαλάσματα, λιγνή, χαροκαμένη, μὲ τὰ μάτια ὅλο φλόγα, καὶ μοῦ μιλοῦσε:

– Τὸ ἴδιο βράδυ ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς μου, πέρασαν νύκτα βαθειά, δυὸ Ἐγγλέζοι ποὺ τοὺς κυνηγοῦσαν οἱ σκύλοι οἱ Γερμανοί. Κάπνιζε ἀκόμη τὸ σπίτι μου, μὰ ἐγὼ εἶχα τρυπώσει σὲ μιὰ γωνιὰ καὶ ἔκλαιγα.

Μὲ ἄκουσαν οἱ Ἐγγλέζοι, ζύγωσαν. – Ψωμί! μοῦ φώναξαν, ψωμί! Οἱ χωριανοὶ μοῦ εἶχαν δόσηγ μιὰ κουλούρα κριθαρόψωμο, μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα ὂρεξη νὰ φάῳ, δὲν κατέβαινε ἡ μπουκιὰ στὸν λαιμό μου. Τοὺς ἔδωκα τὸ ψωμί. Κρύωναν, τοὺς ἔδωκα καὶ μιὰ κουβέρτα, ποὺ μοῦ εἶχαν δόση, βγῆκα ἀπὸ τὴν γωνιὰ καὶ τοὺς ἒβαλα νὰ κοιμηθοῦν.

– Γιατί τάκαμες ὅλα αὐτά; ἐρώτησα. Οἱ Ἐγγλέζοι δὲν φταῖγαν ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς σου;

– Τὂκαμα, ἀπεκρίθη, γιατὶ εἶχαν κι΄ αὐτοὶ μαννάδες, καὶ κατέχω ἤντα θὰ πῇ πόνος τῆς μάννας.

Ἀνθρωπιὰ μεγάλη εἶναι ἐτούτη· ἡ μεγάλη ψυχὴ νικᾶ τὸν πόνο τὸν ἀτομικὸ καὶ τὸν πιὸ φοβερό: ἄκουγα τὴν γριὰ καὶ τὰ μάτια μου ἐβούρκωναν.


Ἕνα βράδυ μπῆκα σὲ φτωχικὸ χαμόσπιτο σ΄ἕνα Σφακιανὸ χωριό. Ὁ γέρος καπετάνιος μὲ τὴν μαύρη φέσα του, ὁ Κυριᾶκος Σπεριλακης καθόταν πλάϊ στὸ τζάκι καὶ κάπνιζε ἓνα μακρὺ τσιμποῦκι. Κάθησα δίπλα του, ἔφερα τὴν κουβέντα στὸμ θάνατο.

Στράφηκε ὁ γέρος Σφακιανὸς καὶ μοῦ εἶπε:

–Χαρὰ στὸν ἄνθρωπο παιδί μου, ποὺ βάνει δυὸ φορὲς τὴν ἡμέρα στὸν νοῦ του τὸν «θάνατο».

Κι΄ἕνας ἂλλος γέρος ἑκατοχρονίτης στὸν κάμπο τῆς Μεσαρᾶς μοῦ εἶχε πῆ μίαν ἡμέρα, ἕναν μεγάλο λόγο. Τὸν ἐρώτησα…

– Πῶς σοῦ φάνηκε, παπποῦ, ἡ ζωή αὐτή, στὰ ἑκατό αὐτά χρόνια;

– Σὰν ἕνα ποτῆρι κρύο νερό, μοῦ ἀπεκρίθη.

– Καί διψᾶς ἀκόμη, παπποῦ;

Στράφηκε καὶ μὲ κύτταξε μὲ τὰ μικρὰ θολούτσικα μάτια του, σήκωσε τὴν χερούκλα του σὰν νὰ καταριόταν καὶ εἶπε:

– Ἀνάθεμά τον ποὺ ξεδίψασε!

Οἱ δυσκολίες καὶ τραχύτητες τῆς ζωῆς δὲν λυγίζουν τὴν Κρητικὴ ψυχή. Ἀντίθετα, τὴν πυρώνουν καὶ τὴν δυναμώνουν. Γέρικη, ἀβόλευτη καὶ τραχειὰ εἶναι ἡ γῆ τῆς Κρήτης. Κι΄ὅταν τὰ βουνά της κι΄οἱ θάλασσες ἢ οἱ ψυχὲς ποὺ ἐπλάσθησαν ἀπὸ τέτοιους βράχους καὶ τέτοια ἀρμύρα δὲν σοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε στιγμὴ νὰ βολευθῇς, νὰ γλυκαθῇς, νὰ πῇς: Φθάνει…

Τότε ἡ Κρήτη ἔχει κάτι τὸ ἀπάνθρωπο, δὲν ξέρω πιὰ ἂν ἀγαπᾷ ἢ ἂν μισερῇ τὰ παιδιά της, ἕνα μονάχα ξέρω: ὅτι τὰ μαστιγώνει ὡς τὸ αἷμα.

Ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο στὴν Κρήτη, ὑπάρχει ἀκόμη φλόγα –ἂς τὴν ποῦμε ψυχή– κάτι πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν ζωὴ κι΄ἀπὸ τὸν θάνατο, ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ὁρίσῃς, δηλαδὴ νὰ τὸ περιορίσῃς.

Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πεῖσμα, ἡ παλληκαριά, ἡ ἀψηφισιὰ καὶ μαζύ τους κάτι ἄλλο, ἀνέκφραστο καὶ ἀστάθμητο, ποὺ σὲ κάνει νὰ χαίρεσαι ποὺ εἶσαι ἂνθρωπος. Νὰ χαίρεσαι, μὰ καὶ συνάμα νὰ σοῦ δίνῃ μεγάλη εὐθύνη. Γιατὶ ἐνῶ νοιώθῃς πὼς ἔχεις χρέος νὰ κάμῃς ὅ,τι μπορεῖς γιὰ νὰ σώσῃς αὐτὸν τὸν λαό, ἐκεῖνος βλέπει τὴν προσπάθειά σου μὲ εἰρωνεία καὶ περιφρόνηση.

Δὲν ἔχει τὴν ἀνάγκη κανενὸς γιὰ νὰ σωθῇ. Σώζει, δὲν σώζεται. Ἕνα μονάχα σοῦ μένει τότε: νὰ δοκιμάσῃς νὰ γίνῃς ἄξιος αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, νὰ κερδίσῃς τὴν δύναμη τῆς δικῆς του ψυχῆς, ποὺ ποτὲ δὲν κατεδέχθη ν΄ἀπατήσῃ τὸν ἑαυτόν του ἢ τοὺς ἄλλους καὶ ποὺ πάντα τολμᾶ ν΄ἀντικρύσῃ πρόσωπο μὲ πρόσωπο τὴν Θεὰ ἐκείνη ποὺ δὲν κάνει χατήρια καὶ δὲν κάθεται στὰ πόδια κανενός, τὴν ἀγέλαστη κι΄ἀδιάκριτη Θεά, τὴν εὐθύνη…

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ», Ἰ. Γ. Μανωλικάκη, ἔκδ. ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ – ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΘΗΝΑΙ, ΜΑΪΟΣ 1966.

Πηγή Φιλονόη
Χλόη
Εἰκόνες
ἀπὸ ἐδῶ,
ἐδῶ,
ἐδῶ 

ἀπὸ ἀνιχνευτὲς



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανέκδοτο. Αλλά, επειδή ζούμε υπό συνθήκες –κυβέρνηση- ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για μια τραγική αλήθεια, που ξεπερνά την γελοιότητα, που προσπερνά την επικινδυνότητα και βρίσκει τον «κάβο» στην πολιτική – κομματική σκοπιμότητα, ενώ ταυτόχρονα εισάγει λίαν επικίνδυνες τακτικές του δημοσίου επί εθνικών θεμάτων…

Στα χέρια μας, λοιπόν, έφτασε μια προκήρυξη προσλήψεων που δημοσίευσε ο Δήμος Μύκης, ο οποίος καταλαμβάνει το βορειο-ανατολικό τμήμα του ν. Ξάνθης, μιας περιοχής στην οποία δραστηριοποιείται εντονότατα το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και από την οποία τις τελευταίες 3 δεκαετίες το ελληνικό κράτος (πλην ελαχίστων αναλαμπών) φροντίζει να αποχωρεί δια της σιωπής του, παρά τις φιλότιμες προσωπικές προσπάθειες υπαλλήλων κρατικών υπηρεσιών (Αστυνομία, Στρατός, ΕΥΠ, Κρατική Ασφάλεια κ.α.). Αυτή η σιωπηλή υποχώρηση, όμως, δημιούργησε ένα κενό το οποίο η Άγκυρα (εξυπηρετώντας τα δικά της σχέδια έναντι της Ελλάδας, αλλά και επί των Βαλκανίων) επιδιώκει να καταλάβει και να το… μεγαλώσει.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε για τις προσλήψεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι οποίες ξεχώριζαν για το ιδιότυπο προσοντολόγιό τους: να είσαι κομματόσκυλο ή να έχεις «κληρονομικό χάρισμα» (προσλήψεις συγγενών πρώτου βαθμού, φίλων, εραστών κ.α.…)! Από σήμερα, όμως, υπάρχει ένας επιπλέον νεωτερισμός, αφού γίνεται απαιτητή και η (φωτογραφική) πιστοποίηση συγκεκριμένης ξένης γλώσσας!

Το έγγραφο με το οποίο ο δήμαρχος Μύκης Καπζά Τζεμήλ ζητούσε την απαγόρευση του Αη Βασίλη

Στην συγκεκριμένη προκήρυξη, η οποία γίνεται μέσα στα πλαίσια του ΕΣΠΑ (ενός προγράμματος μέσω του οποίου επιχορηγούνται αναπτυξιακές δραστηριότητες που αφορούν την Ελλάδα), το ενδιαφέρον επικεντρώνει η αυθαίρετη και ρητή απαίτηση του Δημάρχου Μύκης, οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν άπταιστα την τουρκική γλώσσα! Μάλιστα, ο θρασύτατος δήμαρχος Μύκης, Τζεμήλ Καπζά ("εκλεκτός" του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, γνωστός τουρκόφρονας και είναι αυτός που απαγόρευσε τον... Αη Βασίλη, στα πρότυπα της απαγόρευσης που επιβλήθηκε στην Τουρκία), δεν ικανοποιείται με την οποιαδήποτε πιστοποίηση γνώσης της τουρκικής γλώσσας, αλλά απαιτεί αυτή να προέρχεται από την Τουρκία και από ένα συγκεκριμένο τουρκικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στην Άγκυρα (TOMER)!!!

Αν μη τι άλλο, έχει χαθεί ακόμη και αυτή η έννοια του θράσους!!! Όχι μόνο ως προς το «φωτογραφικό» της προκήρυξης πρόσληψης, αλλά και ως προς αυτή καθεαυτή απαίτηση γνώσης της τουρκικής γλώσσας! Και αυτή η απαίτηση να ισχύει για μια περιοχή στην οποία η «ντοπιολαλιά» δεν είναι καν τουρκική!!! Αν αυτό δεν είναι απόπειρα επιβολής μιας άτυπης τουρκικής συγκυριαρχίας σε θέματα διοίκησης εντός της Ελληνικής Επικράτειας, τότε ίσως θα πρέπει οι αρμόδιοι υπουργοί Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης αλλά και Εξωτερικών, να εξηγήσουν για ποιόν λόγο ο συγκεκριμένος όρος συμμετοχής (στην διαδικασία πρόσληψης) είναι νόμιμος, ή –έστω και- αποδεκτός…
➧ Εάν δεν είναι νόμιμος, τότε δεν πρέπει να τιμωρηθεί διοικητικά (π.χ. με παύση εργασιών) ο συγκεκριμένος Δήμαρχος Μύκης;
➧ Εάν δεν είναι αποδεκτή – ανεκτή η συγκεκριμένη «πρωτοβουλία», τότε δεν πρέπει να ακυρωθεί η προκήρυξη πρόσληψης;

Εάν, όμως, δεν γίνει τίποτε από τα δύο, τότε τι πρέπει να υποθέσει ο κάθε Έλληνας πολίτης;
➧ Μήπως πρέπει να αποδεχθεί την είσοδο της Τουρκίας σε θέματα διοίκησης στην Ελληνική Θράκη;
➧ Μήπως θα πρέπει να αποδεχθούν οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής πως δεν μπορούν να έχουν κανένα μέλλον εάν δεν μάθουν την τουρκική γλώσσα;
➧ Μήπως θα πρέπει να γίνει αποδεκτή μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ του συγκεκριμένου Δημάρχου (ή του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) με την σημερινή κυβέρνηση, στο πνεύμα της ελληνοτουρκικής φιλίας και δη στο πνεύμα της τελευταίας συνάντησης στο Πεκίνο μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα με τον Ταγίπ Ερντογάν, κατά την οποία συζήτησαν και για την Θράκη;
➧ Ή μήπως, θα πρέπει να γίνει αντιληπτή, κατανοητή και αποδεκτή μια στενή συνεργασία, δηλαδή μια άτυπη πλην μεν δημόσια παραδοχή συγκυριαρχίας (στα πλαίσια του win-win) μεταξύ της σημερινής κυβέρνησης και της Τουρκίας, με ψηφοθηρικά ανταλλάγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές; (Σε αυτή την περίπτωση οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ ματαιοπονούν, αφού έχει αποδειχθεί πως το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής δίνει τα μεγάλα ποσοστά της υποστήριξής του στο επόμενο κυβερνών κόμμα)

Θερμή χειραψία του Τούρκου Προξένου με τον Δήμαρχο Μύκης Καπζά Τζεμήλ

Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη εξέλιξη, είτε αυτή είναι μια θρασύτατη υπέρβαση του δημάρχου Μύκης, είτε είναι αποτέλεσμα της γενικότερης σιωπηλής αποχώρησης του κράτους των Αθηνών από την Θράκη, είτε είναι αποτέλεσμα συμφωνίας Αθηνών – Άγκυρας με την κυβέρνηση των Αθηνών να ανταλλάσσει έμμεση παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας με ψήφους στις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι προσωπικές πρωτοβουλίες, κυβερνητικές δειλίες ή σκοπιμότητες εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας, δεν είναι δυνατόν να γίνονται αποδεκτές επ’ ουδενί, ούτε φυσικά πρέπει να επιτραπεί η οποιαδήποτε «τάση εγκαθίδρυσής» τους.

Κάνουν λάθος όσοι υποθέσουν πως η συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια αναβάθμιση ποιοτική των τουρκικών προκλήσεων προς την Ελλάδα. Δεν πρόκειται για πρόκληση, αλλά για απόπειρα διείσδυσης, χρησιμοποιώντας ως "δούρειο ίππο" τον ελληνικό κρατικό - διοικητικό μηχανισμό...
Τόσο τα αρμόδια υπουργεία, όσο και το κυβερνητικό δίδυμο του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου, οφείλουν να τοποθετηθούν άμεσα, λόγω και έργω, και να τερματίσουν μια εν εξελίξει πλάγια - γκρίζα επιχείρηση (πίσω από την οποία βρίσκεται ο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και οι ινστρούχτορες επί ψυχολογικών επιχειρήσεων που στεγάζονται σε αυτό) που βάλει κατά, τόσο της έννοιας όσο και της ουσίας, της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην Θράκη.
Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να καταλάβουν, επιτέλους, τι σημαίνει η χρήση της τουρκικής γλώσσας σε επίσημα έγγραφα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Θράκης, δηλαδή σε επίσημα έγγραφα του Ελληνικού Κράτους!

Οποιαδήποτε ολιγωρία, ανοχή εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης θα ισοδυναμεί με συγκατάβαση τουρκικής συγκυριαρχίας στην Θράκη, δηλαδή με σιωπηλή αποδοχή ενεργού ρόλου σε Ελληνικό έδαφος του νεο-οθωμανού ισλαμιστή και ημιπαράφρονα «σουλτάνου» Ερντογάν. Τέτοιου είδους πολιτικά – κομματικά «παιχνίδια» ή συγκαταβάσεις, που ζημιώνουν τα εθνικά συμφέροντα, που αμφισβητούν ή απειλούν την εθνική κυριαρχία και που τελικά βάλλουν κατά της Ελλάδας, μόνο με μια φράση μπορούν να χαρακτηριστούν, την «εσχάτη προδοσία».
Ελπίζουμε οι σημερινοί κυβερνώντες να μπορούν να κατανοήσουν τι θα σημαίνει αυτό για τους ίδιους κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν δεν θα βρίσκονται στην εξουσία και η χώρα θα κυβερνάται από Έλληνες…

Σας παραθέτουμε ολόκληρη την προκήρυξη του Δήμου Μύκης…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι προφανές πως είναι γνωστή σε όλους τους αντιμνημονιακούς-δημοκρατικούς πολίτες η έκκληση, το κάλεσμα του Μίκη Θεοδωράκη σε μεγάλο συλλαλητήριο-διαμαρτυρία, εναντίον των εφιαλτικών μνημονίων, αλλά και εναντίον των Εφιαλτών που τα ψηφίζουν και τα εφαρμόζουν εις βάρος της χώρας και του λαού.

Σε πολλούς επίσης είναι γνωστή η προσπάθεια κάποιων "κάργα αριστερών" και άλλων "ανένταχτων" και "σκεπτόμενων" ανθρώπων, να ειρωνευτούν, να κριτικάρουν, να εγκαλέσουν τον Μίκη Θεοδωράκη για κάποιες πολιτικές επιλογές και κάποια λάθη στην πορεία ενός γεμάτου και πολυτάραχου βίου.
(Λίγο ως πολύ είναι οι ίδιοι που αποδέχονται ως θεά και πλέκουν ύμνους και διθύραμβους στην Μελίνα, η οποία με συνέπεια υπηρέτησε την εγκληματική πολιτική οργάνωση ΠαΣοΚ, και ύμνησε όσο λίγοι τον ιδρυτή του και Μεγάλο Τυχοδιώκτη)

Πρώτον
Όλοι αυτοί οι επιλεκτικοί κριτές κάνουν πως ξεχνούν, η μάλλον θέλουνε να ξεχάσουμε εμείς πως, ο Μίκης Θεοδωράκης μαζί με μιά παρέα σύγχρονων Άτλαντων του πολιτισμού, του πνεύματος, της διανόησης, πήραν το όνομα της Ελλάδας και του ελληνισμού στους ώμους τους και το περιέφεραν σε κάθε γωνιά της οικουμένης, όχι διασύροντάς το όπως οι τωρινοί Εφιάλτες-πολιτικοί, αλλά δοξάζοντάς το.
Και είτε μας αρέσει είτε όχι είναι μόνο εκείνη η παρέα γιγάντων που θα μπορούσε "να τραβήξει το αυτί", να εγκαλέσει τον Μίκη για κάποιες επιλογές του.
Δεν ζουν όμως.
Δεν ζεί ο Ελύτης, ούτε ο Ρίτσος. Ούτε ο Σεφέρης κι ο Καζαντζάκης. Δεν ζει ο  Γκάτσος, ο Χατζιδάκις, ο Σαμαράκης, ο Κουν, ο Καμπανέλλης. Ούτε καν ο Καστοριάδης, ούτε ο μπαρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας.

Απ΄ την παρέα των γιγάντων που θα μπορούσαν να τον κριτικάρουν δεν ζει παρά ο Μίκης, σε μιά ηλικία έσχατων γηρατειών, εκεί που κάποιος δεν αποσκοπεί σε τίποτα παρά σε μιά ήσυχη συνείδηση και μιά υστεροφημία.
Ζει για να υψώνει ακόμη την φωνή του υπέρ του λαού και της πατρίδας, μιά φωνή κάποιες φορές δυσνόητη, μα πάντα στεντόρια και αληθινή.

Και όσοι "κάργα αριστεροί" και λοιποί προσπαθούν να ακυρώσουν τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ γνωρίζουν πως ούτε ο Μίκης, ούτε το έργο του, ούτε η φωνή του μπορούν να ακυρωθούν, στην ουσία συνειδητά ή ασυνείδητα προσπαθουν να ακυρώσουν την έκκληση αυτή για αντίσταση και ανυπακοή στους παγκόσμιους τοκογλύφους και τα ανδρείκελά τους.
Όσοι το κάνουν ασυνείδητα, ακούσια, με πολύ μεγάλη επιείκεια μπορούν να χαρακτηριστούν ως αφελείς.
Σε όσους όμως το κάνουν επί τούτου με πλήρη συνείδηση, έχουμε να πούμε πως είναι ορατοί, φαίνονται σαν τις μύγες μέσα στο γάλα του αντιμνημονιακού-δημοκρατικού κινήματος που σοβεί μέσα στην κοινωνία.
Το μόνο που θα καταφέρουν θα είναι να πνιγούν μέσα σε αυτό το γάλα που θέλουν να μαγαρίσουν.
Το αντιμνημονιακό-δημοκρατικό κίνημα συνεχώς θα μεγαλώνει και θα περιμένει φωνές σαν αυτή του Μίκη για ν' αντριέψει.

Η φωνή του Μίκη Θεοδωράκη είναι η τελευταία Μεγάλη Καθαρή Φωνή που υπάρχει σε τούτο τον τόπο.
Ας την ακολουθήσουμε.
Και επιτέλους, δεν κάνουμε το χατήρι του Μίκη.
Χατήρι στον εαυτό μας κάνουμε.
Και στην πατρίδα!..

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ

Ο Μίκης Θεοδωράκης έδωσε στη δημοσιότητα κείμενο – έκκληση του, το οποίο συνυπογράφουν άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης και με το οποίο καλούν όλους/ες στο Σύνταγμα την Πέμπτη 18/5, 7 μ.μ. σε μια μεγάλη ενωτική συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ανυπακοής και αντίστασης
Ολόκληρο το κείμενο – έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και των ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης έχει ως εξής


Όλοι και όλες στο Σύνταγμα –
Όλοι και όλες στις πλατείες των πόλεων της Ελλάδας.
Πέμπτη 18/5 – 7 μ.μ.
Αντίσταση και Ανυπακοή στα μέτρα
όπως ορίζει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι το κακό δεν θα σταματήσει, αν δεν το σταματήσουμε.
Παίξανε πολλοί με τα όνειρα του Ελληνικού Λαού.
Δεν πάει, όμως, άλλο.
Δεν μπορεί ο Λαός αυτός να είναι μια ζωή χαμένος στην απογοήτευσή του.
Δεν είναι δυνατόν μια ζωή να του λένε ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα και να περνάνε τα πάντα.
Ότι μια μικρή χώρα δεν μπορεί χωρίς τον κηδεμόνα της και τον Γερμανό της και να τον βυθίζουν όλο και πιο βαθιά στην κατοχή και την Γερμανο-αμερικανοκρατία.
Αυτές οι αντιλήψεις είναι ο ορισμός του ραγιαδισμού και της άνευ όρων παράδοσης.
Φτάνει πια.
Συνεχίζουμε!
Πριν έξι ακριβώς χρόνια, τούτες τις μέρες, ήρθαν αυθόρμητα και μαχητικά στο προσκήνιο οι πλατείες ενάντια στα μνημόνια.
Οι πλατείες, που δεν πρόδωσαν, δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα.
Άλλοι τις αδειάσανε.
Όμως τώρα ήρθε ξανά η ώρα οι πλατείες να ξαναγεμίσουν από τα ανεκπλήρωτα όνειρα των πολιτών.
Ήρθε η ώρα οι πλατείες να ξαναγεμίσουν με την αγανάκτηση και την οργή μας.
Τώρα όλοι και όλες, ακόμα κι αυτοί που είχαν ξεγελαστεί, είναι σοφότεροι και πιο ώριμοι.
Συνεχίζουμε, λοιπόν, πιο ενωμένοι και πιο μαχητικοί και κυρίως πιο αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε την εν λευκώ ανάθεση και την ερήμην μας λήψη αποφάσεων, που πάντα καταλήγουν εναντίον μας.
Όλοι και όλες θα είμαστε στην πλατεία, για να μην περάσουν τα μέτρα.
Όλοι και όλες καλούμαστε όπως ορίζει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος σε μια οργανωμένη αντίσταση και ανυπακοή στην επιβολή των μέτρων, για να κερδίσουμε την πατρίδα μας και την αξιοπρέπειά μας, για να σταματήσουμε την λιτότητα, την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση.
Για μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς κατοχή, χωρίς προστάτες.
Για μια Ελλάδα λεύτερη, κυρίαρχη, ανεξάρτητη, αντιιμπεριαλιστική και πραγματικά δημοκρατική με το Λαό και τα νιάτα της αφεντικά στον τόπο μας.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του '60 οι φοιτητές πρωταγωνιστούν στο κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Bιετνάμ.
Tον Aπρίλιο του '68 καταλαμβάνουν το πανεπιστήμιο της Kολούμπια στη Nέα Yόρκη, εκφράζοντας την ολοκληρωτική απόρριψη του ιμπεριαλισμού των HΠA.
Παλεύουν ενάντια στα κέντρα κατάταξης στο στρατό που λειτουργούν στο εσωτερικό του πανεπιστημίου και στις φυλετικές διακρίσεις, ενώ κύριο πεδίο δράσης τους γίνεται ο αγώνας ενάντια στο σύστημα και το ρόλο της εκπαίδευσης.
Το κίνημα καταπνίγεται δύο μήνες μετά στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ στο Σαν Φραντσίσκο, όταν στις 15 Μαϊου οι φοιτητές που έχουν καταλάβει πριν το κτήριο συγκρούονται σε παράταξη με την αστυνομία, η οποία πυροβολεί εναντίον του άοπλου πλήθους. Αίμα.
(Ο τίτλος του βιβλίου και της ταινίας "The Strawberry Statement" που περιγράφουν εκείνα τα γεγονότα προήλθε από την απαξιωτική δήλωση του καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Χέρμπερτ Ντιν (Herbert L. Deane) στο Κολούμπια, όταν άκουσε τις απόψεις των φοιτητών για τη γενικότερη πολιτική του πανεπιστημίου: "Δε με ενδιαφέρουν περισσότερο από το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες!" ανακοίνωσε σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο)

Σε εμάς, εδώ, το κίνημα της Πλατείας, οι Αγανακτισμένοι, και ο υπόλοιπος λαός που το 2011 και το 2012 επιχείρησε να εναντιωθεί στην νέα αποικιοκρατία και στην κατάλυση κράτους-δημοκρατίας-Συντάγματος και αφού έφαγε τόνους χημικά και ξύλο από το κράτος και το παρακράτος του συστήματος, υποχώρησε για να αντεπιτεθεί δυό χρόνια μετά στην κάλπη του Ιανουαρίου του 2015 στέλνοντας στην εξουσία κάποιους που έλπιζε πως θα βάλουν τα πράγματα σε μία αποδεκτή-δημοκρατική τάξη.
Η έκτοτε προδοσία των ντεμέκ αριστερούληδων, που συνεχίζεται και κορυφώνεται αυτές τις μέρες με την εν ψυχρώ ψήφιση τέταρτου μνημονίου μέτρων εναντίον του λαού και της Συνταγματικής τάξης, πυροβόλησε κάθε ελπίδα και εμπιστοσύνη του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού προς το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Παρ' όλα αυτά η ελπίδα πράγματι πεθαίνει τελευταία, όπως λέει ο λαός. Τελευταία -εννοείται- από αυτόν που ελπίζει. Τελευταία -εννοείται- μέχρι να σκοτώσουν και τον τελευταίο που ελπίζει.
Αυτό συνάγεται από το τέλος του συγκλονιστικού άρθρου-έρευνα του τελευταίου τεύχους του περιοδικού UNFOLLOW με τίτλο: "Οι γενιές της κρίσης: Επτά χρόνια καταστροφής".
(Το blog παροτρύνει θερμά όλους -κάτι που δεν κάνει συχνά- να διαβάσουν αυτό το άρθρο. Εκεί θα βρεί κανείς μέσα από τα μάτια, τις σκέψεις και τα λόγια του πιό άμαχου πληθυσμού που είναι τα παιδιά, γιατί όλοι αυτοί οι μνημονιακοί πολιτικοί πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και καθάρματα, έχοντας επιτελέσει έργο οιονεί γενοκτονίας για όφελος κάποιων ξένων συμφερόντων και προφανώς και δικό τους)
Στο τέλος λοιπόν αυτού του άρθρου αναφέρεται πως η έρευνα μεταξύ των νέων από 18 έως 35 και 40 ετών, έδειξε πως το 67% από αυτούς θα συμμετείχε ενεργά σε μία εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης.
(Προφανώς όχι μόνον εναντίον αυτής της κυβέρνησης γιατί δεν τους αρέσουν οι μούρες τους, αλλά και κάθε κυβέρνησης-φερέφωνο των τοκογλύφων "εταίρων" που δρα πιά ανοικτά εναντίον της κοινωνίας και του λαού)

Εάν η έρευνα είναι σωστή και έχει βάση, τότε φαίνεται πως το μούδιασμα απ' την "αριστερή" προδοσία τελειώνει και οι νέοι (τουλάχιστον) τείνουν να ξαναβρούν τα χαμένα αντανακλαστικά που οφείλουν να έχουν ως νέοι.
Μένει να διαπιστωθεί και στην πράξη.
Με την προειδοποίηση βέβαια πως απ΄ το 1968 και ως σήμερα το σύστημα παραμένει ίδια βίαιο και πιό βίαιο ακόμη στις αντιδράσεις του όταν νοιώσει πως κινδυνεύει.

Οι κοινωνικές επαναστάσεις είναι πάντα πολύ επικίνδυνες για τους επαναστάτες.
Είναι όμως ακόμα πιό επικίνδυνες, για το σύστημα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαΐ 2017

Άσκηση εθνικής πολιτικής με την "μπάλα στην κερκίδα"!!!

Όταν κυβερνο-τρολοκράτες ασκούν εθνική πολιτική...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

«Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις...», ο Ερντογάν σκιαγράφησε επαρκώς τι εννοούσε με την συμφωνία του περί απόλυτης εφαρμογής της συνθήκης της Λοζάννης. Μαζικές παραβιάσεις οπλισμένων τουρκικών μαχητικών, παραβιάσεις των ελληνικών υδάτων από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό με απειλή επεισοδίου και όπως όλα δείχνουν… έπεται συνέχεια των τουρκικών "διευκρινήσεων" περί της αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, όπως αυτή προκύπτει από το Διεθνές Δίκαιο αλλά και από επί μέρους συνθήκες που καθορίζουν (και περιορίζουν) με απόλυτη σαφήνεια τα τουρκικά χωρικά ύδατα.

Πρακτικά από την πρόσφατη συνάντηση μεταξύ Ταγίπ Ερντογάν και Αλέξη Τσίπρα δεν δημοσιεύθηκαν, η δήλωση του τούρκου προέδρου «απαλείφθηκε» εντέχνως σε «δεύτερη επίσημη ενημέρωση» της ελληνικής πλευράς, αλλά οι εξελίξεις ήρθαν να διαψεύσουν (μόνιμη επωδός αυτής της κυβέρνησης) τα όσα οι κυβερνητικοί «κύκλοι», αλλά και οι διάφοροι «λούστροι» της ενημέρωσης (κυρίως στο διαδίκτυο) προσπάθησαν να αντιτάξουν στην λογική αναλυτών που από την πρώτη στιγμή «κάρφωσαν» τις προθέσεις του Ερντογάν παρά τις εκκλήσεις του Αλέξη Τσίπρα περί σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.

Όμως, η σημερινή κυβέρνηση, προσπαθώντας να αποτινάξει τις τεράστιες ευθύνες της, όπως αυτές προκύπτουν από την πρόσφατη συνάντηση του Πεκίνου, επιχειρεί πλέον μέσω του υπουργείου Εξωτερικών να «πετάξει την μπάλα στην κερκίδα», κατηγορώντας εμμέσως πλην σαφώς όλους εκείνους που όχι μόνο δεν πείστηκαν από την «στροφή» του τούρκου «σουλτάνου», αλλά τόλμησαν να καταγράψουν την κατά πρόσωπο μομφή του προς τον Αλέξη Τσίπρα και την επίσημη συνοδεία του, αφήνοντας αιχμές πως «κάποιες δυνάμεις εντός Ελλάδας και Τουρκίας, δεν επιθυμούν τη συνεννόηση και τις σχέσεις καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών»!!!
Δηλαδή, η κυβέρνηση κυνικά ομολογεί ότι οι απόψεις (που δικαιώθηκαν εντός ολίγων ωρών) εκείνων που διείδαν τις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν και καλούσαν στην μη πραγματοποίηση αυτής της συνάντησης, δημιουργούν προβλήματα στην εφαρμοζόμενη (αποδεδειγμένα αποτυχημένη) εξωτερική πολιτική και, κυρίως, τολμούν να αμφισβητούν το «αλάθητο» των κυβερνώντων.
Επιπλέον, μέσω της ίδιας επίσημης ανακοίνωσης του Υπουργείου Εξωτερικών, υπονοείται πως ο τούρκος πρόεδρος δεν έχει τον έλεγχο στην χώρα του(!!!) και κάποιοι τούρκοι αξιωματούχοι ενεργούν ενάντια στις επιθυμίες και τις εντολές του «σουλτάνου», δικαιώνοντας –εμμέσως πλην σαφώς- όλες τις διώξεις (γκιουλενιστών, αντιφρονούντων, «τρομοκρατών», κ.α.) που έγιναν και που συνεχίζουν να γίνονται στην Τουρκία!!!

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές πως η κυβέρνηση είτε δεν αντιλήφθηκε είτε θέλει να αποφύγει τον αποδεδειγμένο (μέσω της σωρείας τουρκικών παραβιάσεων στην θάλασσα και τον ουρανό του Αιγαίου) εμπαιγμό του Ταγίπ Ερντογάν. "Κύκλοι" του υπουργείου Εξωτερικών σχολίαζαν, παράλληλα, την «ανευθυνότητα ορισμένων στην Αθήνα που αντί να αναγνωρίσουν ότι στη συνάντηση του Πεκίνου άλλαξε η ημερήσια διάταξη της διμερούς συζήτησης και απομακρύνθηκε ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από την αναθεωρητική του ρητορική, προσπαθούν να τροφοδοτήσουν ένταση ανακαλύπτοντας ανύπαρκτα θέματα». Καλούν δε να απαντήσουν στο ερώτημα: «Θέλουν ο Τούρκος Πρόεδρος να αποδέχεται τη Συνθήκη της Λοζάννης ή όχι;».

Το δικό μας το ερώτημα είναι πιο απλό (και δεν απευθύνεται σε κομματικούς παράγοντες ή πιθανούς ψηφοφόρους, αλλά σε νοήμονες πολίτες):
Υπάρχει κάποιος λόγος για να γίνονται αυτή την περίοδο συναντήσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; 
Και εάν υπάρχει, έστω και ένας λόγος, μπορεί η κυβέρνηση να δημοσιεύσει τα πρακτικά της συγκεκριμένης συνάντησης, ώστε να γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες ποια είναι η ατζέντα που προωθεί το μέγαρο Μαξίμου;
Για ποιόν λόγο ξεδιπλώνεται μια ατζέντα ελληνοτουρκικών συζητήσεων, όταν έχει καταστεί απολύτως σαφές πως η μοναδική διαφορά που υπάρχει μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας (με βάση το Δίκαιο Αρχιπελάγους και το Διεθνές Δίκαιο Θαλασσών), τον οποίο δεν δέχεται η τουρκική πλευρά και προσπαθεί να τον επιβάλει ως διμερές ζήτημα, ασκώντας πίεση ακόμη και με την απειλή πολέμου;
Για ποιόν λόγο, για παράδειγμα, έγινε συζήτηση για την Θράκη μεταξύ του κ. Τσίπρα και του κ. Ερντογάν;
Τι λόγο έχει ο κ. Ερντογάν στην Θράκη και από πού προκύπτει πως για μια ελληνική γεωγραφική περιοχή πρέπει να γίνονται συζητήσεις με την Τουρκία;
Και, το κυριότερο, τι είδους συνομιλίες μπορούν να γίνουν με τον Ερντογάν, όταν ο ίδιος έχει αποδείξει διεθνώς πως είναι ο πλέον αναξιόπιστος συνομιλητής;

Ως επίλογο, καταθέτουμε μια συμβουλή προς τους κυβερνώντες και τους ποικιλώνυμους ενημερωτικούς «λούστρους» τους:
«Η σιωπή είναι χρυσός, όμως, το να καθορίζεις ή να προλαβαίνεις καταστάσεις, είναι πολύ καλύτερο από το να ακολουθείς τις εξελίξεις που άλλοι δημιουργούν εις βάρος σου».
Σαφέστατα στην πολιτική και την διπλωματία ισχύει η ρήση "γίνονται πράγματα που δεν λέγονται και λέγονται πράγματα που δεν γίνονται". Όμως, αυτό απέχει παρασάγγας από το "γίνονται πράγματα που δεν πρέπει καν να σκεφτόμαστε"..., τακτική την οποία ακολουθεί πιστά το σημερινό κυβερνητικό σχήμα και την οποία επιθυμεί να επιβάλλει ως "πολιτική ορθότητα" έναντι εκείνων που επιμένουν να βλέπουν τόσο το δένδρο όσο και το δάσος...

Μέχρις ότου οι κατοικοεδρεύοντες στο Μέγαρο Μαξίμου και στο ΥΠΕΞ αντιληφθούν πως η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα δεν είναι μία συζήτηση κατάθεσης εξυπνακισμών σε κάποια ταβέρνα των Εξαρχείων, καλό θα είναι να καταμετρήσουν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα. Εκτός και εάν, οι σημερινοί «κυβερνο-τρολοκράτες» αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν "δραστικά" όλους όσους επιμένουν να σκέπτονται (προς την κατεύθυνση της πρόληψης), ακολουθώντας το παράδειγμα του τούρκου συνομιλητή τους, εκκινώντας έναν κύκλο διώξεών τους με την κατηγορία του… «τρομοκράτη» ή ενεργοποιώντας τα γνωστά «σαρανταπεντάρια» του δικού τους «Τύπου»…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το αν είναι 4,6 δις το κόστος των μέτρων του νέου μνημονίου ή αν είναι 3,9 δις, το αν το πλεόνασμα θα οριστεί στο 3,5% ή στο 2,5% του ΑΕΠ, για ποιά και για πόσα χρόνια, είναι θέματα επουσιώδη.

Μάλιστα.  Πολύ λίγη σημασία έχει αν φερ' ειπείν θα κοπούν κι άλλο οι συντάξεις. Έτσι κι αλλιώς ούτε με 300 ούτε με 400 ούτε με 500 ευρώ τον μήνα μπορεί να ζήσει κανείς.
Δηλαδή τα γερόντια που τώρα παίρνουν 550 ευρώ αν τους κόψουν τα 100 θα ψωμολυσσάξουν; Ενώ τώρα ζούνε πλουσιοπάροχα; Βολευτήκαμε δηλαδή με την μιζέρια μας και την θεωρούμε αξιοπρεπή και διαχειρίσιμη;

Αλλού είναι τα ουσιώδη.
Για την χώρα μας το πιό ουσιώδες είναι πως είμαστε πιά αποικία.
Αποικία οικονομική και πολιτική ενός ισχυρότερου μορφώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή "Ένωση".
Όταν η βουλή μας δεν μπορεί να νομοθετήσει χωρίς την σύμφωνη γνώμη άλλων κέντρων εξουσίας, εκτός συνόρων και εκτός ελληνικών θεσμών, τότε δεν είμαστε παρά επίσημα πιά μιά αποικία.

Το ωραίο είναι πως στους ευρωπαϊκούς "κύκλους" των Βρυξελλών αυτό είναι όχι μόνον παραδεκτό, αλλά και επιθυμητό βάσει αυτής της ίδιας της φεντεραλιστικής φιλοσοφίας της Ε.Ε., που θέλει όλα τα κράτη μέλη να αποτελούν μιά ομοσπονδία με κεντρική διοίκηση- οιονεί κυβέρνηση, αποτελούμενη από διορισμένους τεχνοκράτες προερχόμενους είτε από τα κολλέγια-θερμοκήπια πολιτικών "ηγετών", είτε απ' ευθείας από τα σπλάχνα των τραπεζών και των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων.

Στην χώρα μας με όχημα ένα κατά μεγάλο ποσοστό ψεύτικο-υπερδιογκωμένο χρέος, και με βοηθούς τούς πολιτικούς απόγονους των δωσιλόγων, των καταδοτών και των μαυραγοριτών της Κατοχής του '40 που από τότε κυβερνούν την χώρα, η αποικιοποίηση ήταν σχετικά εύκολη.
(Αυτό ακριβώς εξηγεί και γιατί η συζήτηση της προέλευσης και της νομιμότητας του φερόμενου ως χρέους είναι ταμπού για το σύστημα: δεν θα ήταν δυνατόν να τεθεί σε αμφισβήτηση το κύριο "επιχείρημα" με βάση το οποίο η χώρα οδηγήθηκε στην αποικιοποίηση-λεηλασία)

Για την Ευρωπαϊκή "Ένωση"  το ουσιώδες είναι πως μετατρέπεται -έχει ήδη μετατραπεί- σε τσιράκι, σε ακρογωνιαίο λίθο της Παγκοσμιοποίησης, με βασικό της όπλο τον νεοφιλελευθερισμό.
Εδώ το κύριο μέλημα της "Ένωσης" είναι το πώς θα αφαιρέσουν απ' τους λαούς κάθε κυριαρχικό δικαίωμα εξουσίας και ελέγχου, αφήνοντάς τους μόνο ένα ευνουχισμένο δικαίωμα ψήφου με διλήμματα τύπου Λεπέν-Μακρόν ή τύπου ΝΔ-ΠαΣοΚ-ΣΥΡΙΖΑ και αποφεύγοντας δια ροπάλου τα δημοψηφίσματα που αποτελούν το μόνο μέσο άμεσης δημοκρατίας που έχει απομείνει.

Για την παγκόσμια κοινότητα του ουσιώδες είναι η άνευ όρων αποδοχή και παράδοσή της στον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος με τα πιό απλά λόγια θα μπορούσε να περιγραφεί σαν "η λατρεία του χρήματος"  με κάθε μέσο και με κάθε κόστος, ανθρώπινο ή οικολογικό.

Η αντιμετώπιση των ουσιωδών αυτών θεμάτων είναι και πάλι πολύ εύκολο στο να περιγραφεί: θα αρκούσε να πειστούν καμιά εκατοστή άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, και ακόμη λιγότερες επιχειρήσεις πως δεν χρειάζεται συνεχώς και αδιαλείπτως να βγάζουν όλο και περισσότερα χρήματα.
Απλοϊκό; Όχι. Απολύτως ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο.
Θα γίνει; Όχι.

Ο κύκλος νεοφιλελευθερισμού - Παγκοσμιοποίησης - αποικιοποίησης θα συνεχιστεί και θα ενταθεί μέχρι να βρεί τον τοίχο κάποιας γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης.
Θα τον βρεί;  Άγνωστο.
Αν κρίνουμε απ' την ηρεμία και την καταστολή του λαού της εδώ αποικίας, φαίνεται απίθανο.

Άρα μιά χαρά είναι τα νέα μέτρα, ήπια και "διαχειρίσιμα"!
Ζήτω η κυβέρνηση!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου