Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2017


Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού 

Όσο φαίνεται πλέον ολοένα και πιο πιθανή η στρατιωτική ήττα του Daesh, τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας, ειδικά σε σχέση με την τρομοκρατία και την αντιμετώπισή της. Υπάρχει η παρεξηγημένη θεώρηση από κάποιους ότι η στρατιωτική ήττα του Daesh, όσον αφορά την προσπάθεια εδαφικής επικράτησης της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και το τέλος της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Για την ακρίβεια όμως ούτε η στρατιωτική και εδαφική εξαφάνιση, αλλά ούτε και ο αποκεφαλισμός της ιεραρχίας της οργάνωσης θα εξαφανίσουν την απειλή της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Το Daesh αποτελεί μια εξαιρετικά πετυχημένη οργάνωση στα πλαίσια του όλου ισλαμιστικού βίαιου εξτρεμισμού. Πιο πετυχημένη και εξελιγμένη από την Al Qaeda, ειδικά σε επίπεδο επικοινωνίας και αξιοποίησης των εννοιών «brand name» και «franchising» στον χώρο της τρομοκρατίας. Παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον σύγχρονο κύριο και ενεργό εκφραστή του βίαιου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο θα επιβιώσει ακόμη και μετά από μια υποθετική «εξάρθρωση» (για όσους εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο αυτόν που απηχεί τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του ’70 και ’80) του Daesh, η οποία δεν φαίνεται πιθανή στο άμεσο μέλλον. Αντίθετα η οργάνωση μάλλον θα ρίξει το βάρος στην τρομοκρατική δράση, που θα συσπειρώσει τα μέλη και τους συμπαθούντες του δικτύου της. Άλλωστε, αντίθετα με τις στρατιωτικές νίκες, οι τρομοκρατικές επιτυχίες είναι πολύ εύκολες και αρκεί για αυτές ακόμη και ένας νεκρός.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και με το ενδεχόμενο της στρατιωτικής ήττας του Daesh ή της «εξάρθρωσης» του, τα ζητήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί και καλούνται να αντιμετωπίσουν διεθνώς οι αρχές ασφαλείας είναι πολλά. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται τα κάτωθι:
  1. Άσχετα με την πορεία του πολέμου στη Συρία (και στις λοιπές εστίες εχθροπραξιών στις οποίες εμπλέκεται η οργάνωση), έχει ήδη δημιουργηθεί ένας αριθμός ανθρώπινου μαχητικού δυναμικού με εμπειρία ανταρτοπόλεμου και συμμετοχής σε πράξεις φρικώδους βίας. Αν κάποτε θεωρήθηκαν (και δικαίως) οι «Afghanistan Alumni» ως μελλοντική μαγιά στη ζύμη της τρομοκρατικής βίας, μπορεί να γίνει ανάλογη εκτίμηση σίγουρα και για τους «Syria Alumni» ως μελλοντικούς θύλακες ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμιστικής δράσης και συνολικά ως παράγοντες προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας.
  2. Γίνεται μια υπεραπλουστευμένη κατάχρηση του όρου «μοναχικοί λύκοι» («lone wolves»), που δίνει παραπλανητική εικόνα της επιχειρησιακής διάστασης και ορίων του Daesh. Χωρίς να αποκλείονται οι περιπτώσεις ανθρώπων που «αυθόρμητα» και «από το πουθενά» τελούν πράξεις τρομοκρατικής βίας χωρίς επιχειρησιακό «terrorist affiliation», αλλά μόνο με ιδεολογικό σημείο αναφοράς, στην πραγματικότητα αυτές είναι πολύ σπάνιες. Η έρευνα των τελευταίων επιθέσεων στην Ευρώπη μας δείχνει αυτουργούς με προϋπάρχουσα εμπλοκή σε δίκτυα τρομοκρατικής δράσης και όχι «μοναχικούς λύκους». Για παράδειγμα στην επίθεση του Ιουνίου στο Λονδίνο, ο ένας από τους αυτουργούς και θεωρούμενος ως ο ιθύνων νους της ήταν μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Al Muhajiroun, που σύμφωνα με στοιχεία είχε και ρόλο στη γενικότερη προετοιμασία της επίθεσης. Η ίδια οργάνωση ήταν πίσω από τη δολοφονία του Lee Rigby το 2013 αλλά και πίσω από απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών, τις οποίες ευτυχώς οι αρχές σταμάτησαν έγκαιρα. Το Daesh λοιπόν δάνεισε το ηχηρό και με τρομοκρατικό ειδικό βάρος «brand name» του σε αυτουργούς και σχέδια της οργάνωσης Al Muhajiroun για την επίθεση στο Λονδίνο, δίνοντας τη διάσταση του παγκοσμίου jihad. Μια «κατάρρευση» του Daesh δεν σημαίνει ότι οργανώσεις όπως η Al Muhajiroun θα πάψουν να δρουν και να αποτελούν απειλή ή ότι δεν θα βρουν άλλο «brand name» για να υπηρετήσουν την ιδεολογία του παγκοσμίου jihad.
  3. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θεωρίες (συχνά αντικρουόμενες) που αναλύουν τη γένεση και εξέλιξη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Υπάρχει όμως και το επίπεδο ανάλυσης που αφορά όσους ριζοσπαστικοποιούνται στη βία, δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στη Δύση.  Η επιστημονική έρευνα έχει ήδη δείξει ότι πέρα από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που ευνοούν τη ριζοσπαστικοποίηση στη βία, υφίστανται και ζητήματα ταυτότητας («identity issues»). Ακόμη και αν ηττηθεί το Daesh, ή- υποθετικά- εξαφανιστεί η απειλή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εάν δεν αντιμετωπιστούν τα ανωτέρω ζητήματα, απλά θα έχουμε μετατόπιση («displacement») και οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι σε ριζοσπαστικοποίηση θα δραστηριοποιηθούν στη βία διαφορετικά.
  4. Το ζήτημα των ξένων μαχητών κληροδοτεί ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης για μια επιπλέον γενιά, αυτή των παιδιών τους. Οι μαχητές δημιούργησαν οικογένειες, με τις οποίες επιστρέφουν. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο των «jihadi brides», με γυναίκες και νεαρά κορίτσια που μετέβησαν στη Συρία για να παντρευτούν μαχητές. Άλλες απογοητεύτηκαν και επιστρέφουν «δραπετεύοντας», ενώ άλλες επιστρέφουν χήρες, συχνά όμως και στις δυο περιπτώσεις με παιδιά. Αυτή η κατάσταση συζητιέται έντονα σήμερα π.χ. στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, με την πρόταση μέτρων, που συχνά όμως εγείρουν επιφυλάξεις σε νομικό, ηθικό και κοινωνικό επίπεδο. Η πολιτεία πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά αυτά από τον κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και από πιθανή ψυχολογική κακοποίηση σε ένα περιβάλλον βίαιης τζιχαντιστικής κουλτούρας. Τα οποία μέτρα όμως πρέπει να ληφθούν με πολλή προσοχή, μετά από συνολική θεώρηση των διάφορων παραμέτρων και με την εξάντληση εναλλακτικών που θα προστατέψουν ουσιαστικά τα παιδιά και τα δικαιώματα τους, χωρίς να τα θυματοποιούν περαιτέρω για τα λάθη των γονέων τους. Για παράδειγμα το συζητούμενο μέτρο της αφαίρεσης των παιδιών από τέτοιες οικογένειες συναντά ενστάσεις γιατί- μεταξύ άλλων- θα δημιουργήσει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα οποία σε τρυφερή ηλικία θα νιώσουν το κράτος και το σύστημα ως "εχθρούς", να τα «αρπάζουν» από τους γονείς τους, να τα αποκόπτουν από το βιολογικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον για να ανατραφούν σε ιδρύματα ή με θετούς γονείς. Κάτι τέτοιο μπορεί να δράσει καταλυτικά, ώστε αντί να μειωθεί, να αυξηθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης. Οι προκλήσεις για τις πολιτείες πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα λοιπόν είναι τεράστιες.
  5. Το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ριζοσπαστικοποίησης και στρατολόγησης για το ισλαμιστικό δίκτυο, ενώ από άποψη επιχειρησιακή οι κυβερνοεπιθέσεων παραμένουν κίνδυνος. Εδώ και χρόνια οι τζιχαντιστές έχουν επενδύσει στη χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία, την προπαγάνδα και όχι μόνο. Όσο κι αν επικρατεί η στερεοτυπική εικόνα του ισλαμιστή μαχητή σε σπηλιές στην έρημο μακριά από τον πολιτισμό και με παραδοσιακή ενδυμασία, το ισλαμιστικό δίκτυο έχουν στελεχώσει νέοι με σπουδές και άριστη γνώση χρήσης της τεχνολογίας, που εκμεταλλεύονται τις ευκολίες του Διαδικτύου και τις δυσκολίες και εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρχές.
Η ισλαμιστική τρομοκρατία έτσι κι αλλιώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά τo Daesh, ενώ δεν αντιμετωπίζεται με τον συμβατικό τρόπο που αντιμετωπίζεται το έγκλημα. Επίσης δεν λήγει όπως οι πόλεμοι και έχει  διαφορετική δυναμική από αυτούς. Τα περί τελειωτικής στρατιωτικής νίκης ή «αποκεφαλισμού» (με δολοφονίες ή συλλήψεις ηγετικών μελών) είναι τουλάχιστον απλοϊκά και αγνοούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ποιότητα της τρομοκρατίας ως εγκληματικής δράσης και βίας. Όσο κι αν είναι εγκληματική η δράση των ισλαμιστών οργανώσεων, δεν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δίκαιου. Ο «αποκεφαλισμός» τους επιφέρει κάποιο προσωρινό πλήγμα, αλλά δεν σημαίνει  απαραίτητα ούτε το τέλος τους, ούτε φυσικά το τέλος του όλου φαινομένου. Θα πρέπει μάλιστα να μας προβληματίσει ιδιαίτερα σε περίπτωση που χάσει τη δύναμη του το Daesh ή διαλυθεί ποιός θα είναι ο διάδοχος  που θα ηγηθεί του διεθνούς jihad και πώς θα δράσει. Το μέλλον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας- ακόμη και μετά το Daesh - με καινούργιους παίκτες και δυναμικές, αλλά και με υφιστάμενα προβλήματα που έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, προβλέπονται να απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη τις αρχές ασφαλείας της παγκόσμιας κοινότητας.

* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας, μέλος ερευνητικής ομάδας ITSTIMEΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άθικτα βρέθηκαν (μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης) δύο κιβώτια με ραδιενεργό κοβάλτιο σε αποθήκη της πανεπιστημιούπολης

Από τη Θεανώ Καρούτα

Την ημέρα που η ιρακινή πόλη της Μοσούλης έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014, ένα μεγάλο οπλοστάσιο περιήλθε στην κατοχή των τρομοκρατών. Μια μητρόπολη με στρατιωτικές βάσεις και φρουραρχεία, εφοδιασμένα με όπλα, βόμβες, ρουκέτες και άρματα μάχης. Το πιο ολέθριο όλων, όμως, δεν ήταν κανένα από αυτά και, με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», σε μια κλειδωμένη αποθήκη στην πανεπιστημιούπολη της Μοσούλης βρέθηκαν δύο κιβώτια γεμάτα κοβάλτιο-60, ένα άκρως ραδιενεργό υλικό με θανατηφόρα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρκίνου αλλά και για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Ερώτημα

Με το ραδιενεργό αυτό υλικό οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να φτιάξουν όπλα που θα σκόρπιζαν τον θάνατο και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Γιατί δεν το χρησιμοποίησαν;»
Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την ύπαρξη του κοβαλτίου στη Μοσούλη, μετά τη σχετική ενημέρωση Ιρακινών στρατιωτικών, και παρακολουθούσαν για τρία χρόνια με κομμένη την ανάσα προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούσαν.

Στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν να κρατήσουν μυστική την ύπαρξη του ραδιενεργού υλικού στη Μοσούλη, σκεπτόμενοι πως οι τζιχαντιστές ίσως να μην είχαν επίγνωση του τι είχαν στη διάθεσή τους.
Όταν η πόλη ανακαταλήφθηκε, η έκπληξη των αξιωματούχων που εντόπισαν το κοβάλτιο στην αποθήκη του πανεπιστημίου ήταν μεγάλη.

Τα κιβώτια δεν είχαν αγγιχθεί καν. «Δεν είναι τόσο έξυπνοι» εκτίμησε ένας αξιωματούχος του ιρακινού υπουργείου Υγείας. Αμερικανοί αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, από την άλλη, εκτιμούν πως οι τζιχαντιστές δεν είχαν τρόπο να χρησιμοποιήσουν το υλικό χωρίς να εκτεθούν οι ίδιοι στη θανάσιμη ραδιενέργειά του.

Η ανησυχία των Αρχών, ωστόσο, δεν μειώθηκε, καθώς το εν λόγω ραδιενεργό υλικό υπάρχει σε πολλά μέρη του πλανήτη, ακόμα και σε πεδία συγκρούσεων, και κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως την επόμενη φορά που θα εντοπιστεί δεν θα χρησιμοποιηθεί από τους τρομοκράτες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

- 15 πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας και στενοί τους συνεργάτες έχουν μυστηριωδώς χάσει τη ζωή τους ανά το κόσμο τους τελευταίους μήνες
- Ο υπουργός εσωτερικών περνά μακρά διαστήματα στο Μαρόκο υπό τη προστασία της Βασιλικής οικογένειας του Μαρόκου
- Έχει εγκατασταθεί σύστημα τηλεφωνικής παρακολούθησης και επιτήρησης , όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά στο πλανήτη (Big brother)
- Το Λονδίνο, η Γενεύη και η Βιέννη είναι κέντρα "αντιπολιτευόμενων" δυνάμεων της Βασιλικής οικογένειας που βρίσκουν καταφύγιο εκεί

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της με σημαντικό επιφαινόμενο την αλλαγή στη σειρά διαδοχής και τη ντε φάκτο ανακήρυξη του πρίγκιπα Σαλμάν ως νέου επικεφαλής του κράτους.

Ο συγκεκριμένος πρίγκιπας είναι ο κατ'εξοχήν υπεύθυνος για το πόλεμο της Υεμένης που έχει προκαλέσει απώλειες στο Σαουδαραβικό στρατό και τους μισθοφόρους που απασχολούνται εκεί, άνω των 20.000 νεκρών και τραυματιών ενώ έχει κοστίσει περίπου 60 δις δολάρια στη χώρα.

Επιπλέον έχει προκληθεί τεράστια ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη. Ο Ερυθρός Σταυρός αναφέρει ότι τα ύποπτα κρούσματα χολέρας στην Υεμένη έχουν ξεπεράσει πλέον τις 300.000, καθώς η ασθένεια συνεχίζει να εξαπλώνεται ειδικά στο δυτικό τμήμα της χώρας. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί από τις μάχες και τις μαζικές εκτελέσεις ενώ υπάρχουν αναφορές για θανάτους από έλλειψη τροφής καθώς και μαζική μετανάστευση με το 11% του πληθυσμού να είναι ήδη εσωτερικοί ή εξωτερικοί πρόσφυγες.

Ταυτοχρόνως ο πόλεμος στην Υεμένη διαρκώς ενδυναμώνει την Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου η οποία απολαμβάνει μια έμμεση συμμαχία με τη Σαουδαραβία ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι 10.000 στελέχη του Ισλαμικού κράτους έφυγαν από Ιράκ/Συρία και με τη βοήθεια των Σαουδαραβικών υπηρεσιών κατευθύνονται στα πεδία μαχών της Υεμένης για να συνδράμουν τις φιλό-Σαουδαραβικές δυνάμεις. Ο ΟΗΕ ήδη μέσω του εκπροσώπου του "Στίβεν Ο' Μπριαν,μιλά για "τρομερή επισιτιστική κρίση" και "κοινωνική κατάρρευση" και αναφέρει τον αριθμό των "17 εκ. κατοίκων υπό άμεση ανάγκη ιατροφαρμακευτικής βοήθειας".

Λόγω των ανωτέρω έχει δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό υπόστρωμα που θα εξάγει τρομοκρατία το ερχόμενο διάστημα στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα. Επιπροσθέτως η προσπάθεια του Πρίγκιπα Σαλμάν να πουλήσει την εταιρεία πετρελαίου ΑΡΑΜΚΟ το ερχόμενο διάστημα μέσω κεφαλαιοποίησης στις διεθνείς αγορές, έχει προκαλέσει τεράστια δυσαρέσκεια τόσο στα μέλη της Βασιλικής οικογένειας όσο και σε ένα ευρύ φάσμα στελεχών του κρατικού τομέα. Είναι θέμα χρόνο το ζήτημα αυτό να προκαλέσει ευρύτερες διασπαστικές τάσεις και συγκρούσεις.

Περαιτέρω οι "πρωτοποριακές"ιδέες του Σαλμάν να μετατρέψει τη Σαουδική Αραβία σε κράτος υψηλής τεχνολογίας και προωθημένης βιομηχανίας μέσω των πωλήσεων κρατικών περιουσιακών στοιχείων για την άντληση κεφαλαίων για αυτό το σκοπό, αγγίζει ευθέως συμφέροντα ιδιωτών και οικογενειών από διάφορες επαρχίες του Βασιλείου που με από σειρά εθιμικών αλλά δεσμευτικών αποφάσεων τα νέμονται από τις δεκαετίες του '20 και '30. Οι δε διαφορές μεταξύ των Φυλών στο εσωτερικό του Βασιλείου με αυτές στο Νότο και τα Δυτικά διαρκών οξύνονται λόγω των ανωτέρω εξελίξεων

Συνεπώς εάν συνυπολογίσουμε το νέο μέτωπο με το Κατάρ/Μουσουλμανική αδελφότητα και την όξυνση των σχέσεων με το Ιράν αλλά και τις Σιιτικές μειονότητες στην Ανατολική Αραβία, τότε έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα που θα απασχολήσει μέσα από μια πάλη των εξουσιών τόσο τη χώρα όσο και το διεθνή περίγυρο.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη - Σωτηρίου Ιωάννου

Στο κατακερματισμένο σκηνικό στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας (al Sham) η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους (Daesh), όπως ιστορικά το γνωρίσαμε ως εν δυνάμει «κρατικό» μόρφωμα («χαλιφάτο») που κατέλαβε εδάφη σε Ιράκ και Συρία το καλοκαίρι του 2014, σηματοδοτεί μια σειρά αλλαγών το αποτέλεσμα των οποίων θα διαμορφώσει το μεταπολεμικό τοπίο της Συρίας, περιφερειακές και διεθνείς ανακατατάξεις και φυσικά θα επικαθορίσει το παίγνιο του ανταγωνισμού της ισχύος μεταξύ των μεγάλων δρώντων –ΗΠΑ, Ρωσίας, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας κοκ. Ας δούμε ολόκληρο αυτό το μωσαϊκό υπό του πρίσματος μιας σύντομης και περιεκτικής ματιάς στα επιμέρους ζητήματα που δείχνουν να απασχολούν όσους ασχολούνται με τη Μέση Ανατολή:

Ισλαμικό Κράτος

Η εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (απελευθέρωση Μοσούλης μετά από 260 ημέρες σχεδόν επιχειρήσεων) και η επερχόμενη συντριβή του στη Συρία θα ενεργοποιήσουν μια σειρά αλλαγών στο τρόπο λειτουργίας της ισλαμιστικής αυτής οργάνωσης.
Για όσους παρακολουθούμε το ISIS από την εποχή του ISI (σ.σ. της Αλ Κάιντα στο Ιράκ) καθίσταται σαφές πως η εν λόγω οργάνωση θα περάσει στην δεύτερη φάση της –όπως ακριβώς αυτό περιγράφεται αναλυτικά στο σύνολο των πολιτικών, θρησκευτικών και προπαγανδιστικών της κειμένων (σ.σ. η μελέτη των περιοδικών Dabiq και Rumiya είναι ενδεικτικές).
Το ISIS χωρίς να ελέγχει μεγάλο αριθμό εδαφών θα διατηρήσει βάσεις εξόρμησης σε Ιράκ και Συρία και σταδιακά θα μετεξελιχθεί σε ένα διεθνές και περιφερειακό τρομοκρατικό δίκτυο –αντίστοιχο της Αλ Κάιντα μετά το 2001 και την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν.
Το ISIS θα διατηρήσει πόρους και πηγές χρηματοδοτήσεων. Θα εκμεταλλευτεί το σεκταριστικό κατάλοιπο των συγκρούσεων σιιτών-νομαδικών σουνιτικών φυλών στις περιοχές που έλεγχε στο Ιράκ και στη Συρία προκειμένου να στρατολογεί άνδρες και να νομιμοποιεί τα αφηγήματά του και φυσικά θα αναζητήσει την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο βάθρο της τζιχαντιστικής/σαλαφιστικής τρομοκρατίας. Φυσικά έναντι της Αλ Κάιντα. Επί τούτου, το προ μηνών χτύπημα στο εσωτερικό του Ιράν έστειλε αυτό ακριβώς το μήνυμα σχετικά με το ποιος κρατεί τα ηνία της τζιχαντιστικής πρωτοκαθεδρίας (σ.σ. η Αλ Κάιντα με δεκαετίες ύπαρξης δεν κατόρθωσε να δράσει επιτυχώς στο εσωτερικό του Ιράν).
Η μετατροπή του ISIS από «χαλιφάτο» σε δίκτυο θα οδηγήσει σε αποκέντρωση της δράσης του αλλά και σε απόπειρα εξάπλωσής του προς ασιατικά υποσυστήματα ιδίως σε περιοχές με ισλαμικούς μειονοτικούς πληθυσμούς όπως οι Φιλιππίνες και μέρος της Σρι Λάνκα.
Τέλος, το ISIS στην προσπάθειά του αυτή για επιβίωση μετά την απώλεια εδαφών του σε Ιράκ και Συρία θα αποπειραθεί να εντάξει την δεύτερη ως επιχειρησιακή του βάση για κάποιο θεαματικό χτύπημα εκτός Μέσης Ανατολής. Χτύπημα αντίστοιχο της 11ης Σεπτεμβρίου σε επικοινωνιακό αντίκτυπο (σ.σ. όχι απαραίτητα σε απώλειες) προκειμένου να «επαναλανσαριστεί» ως τρομοκρατικό δίκτυο με παγκόσμια επίδραση. Το μεταπολεμικό μέλλον της Συρίας θα προσφέρει την υποδομή για κάτι τέτοιο.

Ανατολική Συρία

Στην ανατολική Συρία, προεξεχούσης της επιχείρησης για την ανακατάληψη της Ράκα από τις SDF (Syrian Democratic Forces), επιχειρείται ένα γεωπολιτικό παίγνιο ανταγωνισμών μεταξύ των εμπλεκομένων δρώντων το οποίο αντικατοπτρίζει την μεγάλη εικόνα σε σχέση με το μέλλον της Συρίας.
Σημασία σε αυτό το παίγνιο παίζει το τριεθνές Ιράκ-Συρίας-Ιορδανίας εκεί που τα σύνορα δηλαδή των τριών χωρών συναντιούνται στον νοητό άξονα ανατολικού Χαλεπιού-Ράκας. Το Deir ez-Zor και η ευρύτερη περιοχή της al-Tanf αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μιας και ο κλοιός γύρω από την de facto πρωτεύουσα του ISIS, Ράκα, στενεύει.
Η ανατολική Συρία, αν δει κανείς πέραν του ISIS (η Ράκα είναι μικρότερη σημαντικά από την Μοσούλη και το ISIS θα συντριβεί σε λιγότερο πραγματικό χρόνο επιχειρήσεων από ότι στο Ιράκ) έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο πλουτοπαραγωγική (τα 2/3 του συριακού πετρελαίου βρίσκονται εκεί) αλλά ουσιαστικά συνδέει την χώρα με ολόκληρη την περιοχή (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν) μέσω του άξονα όρος Σιντζάρ-Ταλ Αφάρ, Χασάκα.
Επιπλέον η συμμετοχή των Κούρδων μαχητών στις τάξεις των SDF δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων δεδομένων των φιλοδοξιών τους για μελλοντική αυτονόμηση/απόσχιση.
Στη Ράκα συντελείται μια ταυτόχρονη προέλαση μεταξύ των SDF (αμερικανική στήριξη) και των κυβερνητικών τμημάτων (κυρίως ειδικές δυνάμεις της Χεζμπολάχ) η οποία αντικατοπτρίζει τον ανταγωνισμό Ιράν-Δύσης για την μετά-ISIS εποχή στη Συρία αλλά και για το μέλλον του καθεστώτος Assad.
Οι στόχοι δείχνουν να διαφαίνονται ξεκάθαρα πλέον: Η προέλαση των συριακών δυνάμεων και των συμμάχων τους στην Παλμύρα και δυτικά της στο στρατηγικής σημασίας φράγμα του al-Thawra στοχεύουν στην μείωση της επιρροής των Κούρδων οι οποίοι προελαύνουν στο εσωτερικό ουσιαστικά της Ράκα.
Στον αντίποδα οι στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή δείχνουν να μην έχουν στρατηγικό μπούσουλα αλλά τακτικό αναφορικά με την εξάλειψη του ISIS. Τεχεράνη και Δαμασκός είναι προφανές πως θα προσφέρουν κάποιας μορφής επιρροή προς τους Κούρδους μετά την εξάλειψη του ISIS προκειμένου να τους μετριάσουν βόρεια του Ευφράτη.
Την ίδια στιγμή και δεδομένου ότι καμιά φράξια δεν μπορεί να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Deir ez-Zor η Μόσχα θα αποδεχτεί –και θα υποβοηθήσει πιθανόν- έναν συμβιβασμό με τους Κούρδους προκειμένου να ασκήσει την δική της πίεση προς την Δαμασκό προκειμένου να υπάρξει πολιτική εκτόνωση και διπλωματική τροχοδρόμηση του Συριακού τους επόμενους μήνες. Εξού και η συναίνεση με την Ουάσινγκτον στο ζήτημα των ζωνών-αποκλιμάκωσης (συμφωνία Αστάνα στις 9 του Μάη).
Για την Τεχεράνη η σύνδεση Ιράκ (όπου κυριαρχεί σε επιρροή) με την ανατολική Συρία θα παραμείνει στρατηγικός στόχος. Μέχρι την ολοκλήρωση της κατάληψης της Ράκα φυσικά και θα υπάρξουν προστριβές, μικρής έκτασης συγκρούσεις κοκ.
Ο ρόλος της Τουρκίας επίσης θα περιπλέξει τα πράγματα –χωρίς ωστόσο η Άγκυρα να πετυχαίνει σημαντικές στρατιωτικές επιδιώξεις έναντι των ΗΠΑ-Ρωσίας. Η εφαρμογή των ζωνών-αποκλιμάκωσης (βλέπε συνέχεια) φυσικά θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την εισροή προσφύγων επί τουρκικού εδάφους και επί τούτου Άγκυρα-Ουάσινγκτον και Μόσχα θα επιδείξουν διάθεση συνεργασίας.

Δυτική Συρία

Ο μικρόκοσμος της δυτικής Συρίας αν και πιο στατικός ως προς τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον όχι μόνο ως σφαίρα επιρροής της Τουρκίας στη χώρα αλλά και ως περιπτωσιολογία ανταγωνισμού και συγκρούσεων ενδοτζιχαντιστικής φύσης.
Η πτώση του Ιντλίμπ το 2014 ήταν το καιριότερο, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, πλήγμα στο καθεστώς Assad κι από την πτώση του Χαλεπιού. Στην περιοχή δεσπόζουν οι οργανώσεις Ahrar al Sham και η φυσική συνέχεια της Αλ Κάιντα της Συρίας (πρώην Μέτωπο Αλ Νούσρα), Hayat Tahrir al Sham). H πρώτη ως τουρκικός proxie στην περιοχή και η δεύτερη ως η επίσημη Αλ Κάιντα –που ωστόσο έχει «αποκόψει» δεσμούς από την μητρική οργάνωση.
Αν και οι δύο οργανώσεις είναι συγγενείς ιδεολογικά (σαλαφιστικού/τζιχαντιστικού προσανατολισμού) οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί όπως και οι επιμέρους τριβές τους με την Τουρκία αποκτούν πολύ ενδιαφέρον υπό το βάρος των εξελίξεων στην χώρα.
Η Ahrar al Sham από το καλοκαίρι δείχνει να έχει απογαλακτιστεί από την Τουρκία και να μην αισθάνεται άνετα με την ανάπτυξη στρατευμάτων στα τουρκοσυριακά σύνορα. Παράλληλα, αντιλήφθηκε ότι η εμπλοκή της Τουρκίας στο Συριακό ήταν ευκαιριακή όταν η στρατηγική της Άγκυρας δεν ενδιαφέρθηκε για την πτώση του Χαλεπιού στα χέρια του καθεστώτος Assad προ μηνών.
Στον αντίποδα η Ahrar al Sham δείχνει να φλερτάρει με άλλες φράξιες της πιο μετριοπαθούς συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης προκειμένου να μειώσει την επιρροή της Tahrir al Sham που de facto ελέγχει την πόλη από το 2014. Η τελευταία φυσικά επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο επί άλλων οργανώσεων στην συριακή επικράτεια και δεν διατίθεται να παραδώσει το Ιντλίμπ στο καθεστώς Assad μιας κι αυτή την στιγμή είναι το μοναδικό πολύτιμο έδαφος που θα μπορούσε να καταστεί η επιχειρησιακή βάση της Αλ Κάιντα (σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο) μετά την δραστική της αντιμετώπιση σε Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Η Tahrir al Sham μάλιστα προσπαθεί, πριν το πράξει η Ahrar al Sham, να επαναπροσδιοριστεί ως οργανικό κομμάτι της συριακής αντιπολίτευσης εντασσόμενη στους κόλπους της. Και δεν το πράττει μόνο σε σχέση με το… αντάρτικο της βορειοδυτικής Συρίας αλλά και με πολιτικά παίγνια ισχύος ως προς τον διοικητικό έλεγχο της περιοχής.
Αν παρακολουθήσει κανείς τον ιδιότυπο πόλεμο του ηλεκτρισμού μεταξύ των δύο οργανώσεων θα το αντιληφθεί πλήρως. Για την Τουρκία η τύχη του Ιντλίμπ κρίνει και την επιρροή της στο Συριακό και στις ζώνες (ανατολικά και δυτικά) που θα προκύψουν από μια κατάσταση γενικευμένης ειρήνης και πολιτικής μετάβασης. Από την μια δεν θα επιτρέψει στο Ιντλίμπ να πέσει όπως το Χαλέπι.
Πέραν τούτου όμως οι κινήσεις της περιορίζονται από τις πραγματικότητες δύο οργανώσεων, στην οργάνωση κι εξάπλωση αμφότερων διαδραμάτισε η ίδια ρόλο. Ακόμη κι αν η Ahrar al Sham αποδυναμωθεί πλήρως η σύμπραξή της με την Tahrir al Sham έχει εξ’ ορισμού περιορισμούς δεδομένου ότι η οργάνωση εξακολουθεί να είναι η… Αλ Κάιντα. Και σύμπραξη με μια τέτοια οργάνωση θα είχε πολλαπλό διεθνές πολιτικό κόστος για την Άγκυρα.
Αν το καθεστώς Assad επιθυμήσει να κινηθεί μελλοντικά προς το Ιντλίμπ προκειμένου να επανακτήσει τον έλεγχό του μια τέτοια εξέλιξη θα περιέπλεκε τον πόλεμο στην Συρία. Δεδομένου μάλιστα ότι το Ιντλίμπ διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους πέριξ του θα δημιουργούσε και μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή με συνέπειες και για την Ελλάδα και την Ευρώπη (περάτωση προσφυγικών ροών μέσω Τουρκίας). Η μοίρα του Ιντλίμπ πάντως εκτιμάται ότι θα αργήσει κάπως -στο δεύτερο εξάμηνο του 2018- και θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το ξεκαθάρισμα του τοπίου στην ανατολική Συρία.

Νότια Συρία

Στη Νότια Συρία τα όσα επισυμβαίνουν δείχνουν να αποτελούν ιδιαίτερη περιπτωσιολογία λόγω του υποσυστήματος των Υψιπέδων του Γκολάν και της εμπλοκής του Ισραήλ. Η επικράτηση του καθεστώτος Assad στις περιοχές πέριξ του τριεθνούς Ισραήλ-Συρίας-Λιβάνου και των περιχώρων της Δαμασκού δείχνει να αποτελεί καίρια στρατηγική ανησυχία για το Ισραήλ όπου από την απαρχή του συριακού εμφυλίου βιώνει ένα κομμάτι των συνόρων του που παραμένει ασφαλές από το 1973 να μετατρέπεται σταδιακά σε επιχειρησιακό έδαφος για την Χεζμπολάχ.
Η πρόσφατη δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ για την υιοθέτηση ζώνης-αποκλιμάκωσης στην περιοχή από την Ουάσινγκτον και την Μόσχα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όπως φυσικά και οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και καθεστώτος Assad με τις καταρρίψεις ρουκετών που εκτοξεύτηκαν από συριακό έδαφος έναντι ισραηλινών στόχων αλλά και τις άμεσες απαντήσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας.
Το Ισραήλ, φοβούμενο έναν πόλεμο τύπου 2006 με την Χεζμπολάχ που θα περιελάμβανε την περιοχή της Κουνέιτρα ως επιχειρησιακής βάσης της τελευταίας λαμβάνει δραστικά μέτρα.
Αναλύσαμε διεξοδικά παλιότερα εδώ πως θα μπορούσε να ξεσπάσει ένας τέτοιος πόλεμος. Ωστόσο το Ισραήλ δείχνει να λαμβάνει δραστικά μέτρα και στο εσωτερικό του κατακερματισμένου συριακού σκηνικού. Αρκεί κανείς να δει την σύσταση, οργάνωση και συντήρηση μιας νέας proxie του Ισραήλ militia στο εσωτερικό της Συρίας. Πρόκειται για την Liwa Forsan al Joulan («Ιππότες του Γκολάν») η οποία περιλαμβάνει απομεινάρια του FSA καθώς και Δρούζους ντόπιους και που ουσιαστικά έχει καθιερώσει μια ιδιότυπη «ζώνη ασφάλειας» στα σύνορα με το Γκολάν μήκους 10χλμ (12 περίπου χλμ από τα όρια της νεκρής ζώνης πέριξ της UNDOF). Η Liwa Forsan al Joulan θα αποτελούσε την πρώτη γραμμή άμυνας έναντι κινήσεων της Χεζμπολάχ στο Γκολάν σε περίπτωση επιδείνωσης των πραγμάτων.

Γενικά Συμπεράσματα

Ο γράφων βρέθηκε προ μηνός στην Μοσούλη ενώ το διάστημα 2011-2015 βρέθηκε εκτενώς στο Γκολάν και σε περιοχές της ανατολικής Συρίας. Αυτό που καθίσταται σαφές είναι πως η Συρία πλέον εισέρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση συντήρησης των συγκρούσεων με την μορφή του frozen-conflict και της σταδιακής καθιέρωσης ζωνών-επιρροής στα πρότυπα του Ιράκ μετά το 2003. Μια υποχώρηση από την μορφή του proxy war σε αυτή των μικρών εντάσεων συγκρούσεων. Η υποχώρηση του ISIS όπως το γνωρίσαμε θα μεταλλάξει ολόκληρο τον χάρτη του Ιράκ και της Συρίας με τον κίνδυνο των σεκταριστικών αναζωπυρώσεων να παραμονεύει, σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

Η απειλή του ISIS φυσικά και δεν θα εξαλειφθεί. Όπως και οι αιτίες του φαινομένου με κυριότερη αυτή που βιώνει η Δύση υπό την μορφή τρομοκρατικών χτυπημάτων που όταν δεν συνδέονται άμεσα με αυτό, τουλάχιστον εμπνέονται από τα αφηγήματά του. Παράλληλα οι εκλογές στην Βαγδάτη το 2018 και το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν τον προσεχή Σεπτέμβριο θα αλλάξουν και το δυναμικό πολιτικό τοπίο στη χώρα. Την ίδια στιγμή η εξάλειψη του ISIS στη Ράκα θα οδηγήσει σε μια νέα πολιτική προσπάθεια για την πολιτική μετάβαση στη Συρία και την τύχη του καθεστώτος Assad. Σε αυτό το παίγνιο ο ρόλος της Τουρκίας και του Ιράν θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις σχέσεις των δύο χωρών με την κυβέρνηση Trump αλλά και το μέλλον των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Το μόνο σίγουρο είναι πως –και αυτό είναι ενδεικτικό της ρευστότητας της Μέσης Ανατολής όπου ισχύς και συμφέροντα μεταλλάσσονται με τις ώρες ενός ρολογιού χειρός- τους επόμενους μήνες από την έκβαση των πραγμάτων σε Ιράκ και Συρία θα διαμορφωθούν δύο νέες τάσεις. Η μετά-ISIS εποχή και μια δυναμική διαδικασία που ή θα κατακερματίσει περισσότερο τα δύο κράτη –εμπεδώνοντας την αποτυχία τους (failed states) σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ή θα τα οδηγήσει σε μια διαδικασία ομοσπονδιοποίησης τα εσωτερικά σύνορα των οποίων θα αλλάξουν και μια παράδοση status quo εκατό χρόνων (σ.σ. συνθήκη Sykes Picot 1917). Μάχες όπως την πτώση του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ το 2013 και το 2014 δεν θα ξαναβιώσουμε πάντως στο συριακό θέρετρο. Ενδεικτικό ενός εμφύλιου πολέμου που βαίνει στο τέλος του.

* Ο κ. Ιωάννης-Σωτήριος Ιωάννου είναι αρχισυντάκτης στο τμήμα διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας «Πολίτης» στην Κύπρο και αναλυτής στη Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Follow on Twitter: @JohnPikpas
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Η Άγκυρα παρέδωσε στη Γερμανία μια «γελοία» -όπως αποκαλείται από πηγές της αστυνομίας- λίστα με 68 εταιρείες και άτομα στη Γερμανία που έχουν δεσμούς με τον εχθρό του προέδρου Ερντογάν, Φετουλά Γκιουλέν, σύμφωνα με την Die Zeit.

Η λίστα, που παραδόθηκε στη Γερμανία πριν από αρκετές εβδομάδες, ονοματίζει την αυτοκινητοβιομηχανία Daimler και την βιομηχανία χημικών BASF ως υποστηρικτές της τρομοκρατίας, ενώ περιλαμβάνει επίσης ένα τουρκικό εστιατόριο fast food και ένα κατάστημα τροφίμων.

Στις αρχές του μήνα, ο κ. Ερντογάν είχε δηλώσει στην Die Zeit πως αξιωματούχοι του έστειλαν 4.500 φακέλους φερόμενων υποστηρικτών του Γκιουλέν στη Γερμανία και απαίτησε να εκδοθούν στην Τουρκία.

«Πρέπει να παραδώσετε αυτούς του τρομοκράτες στην Τουρκία», δήλωσε. «Όσο δεν το κάνετε, η Τουρκία θα θεωρεί τη Γερμανία χώρα που προστατεύει τους τρομοκράτες».

Γερμανοί αξιωματούχοι θεωρούν τη λίστα της Άγκυρας «παράλογη» και «γελοία». Η Ομοσπονδιακή Αστυνομία της Γερμανίας (BKA) έχει ζητήσει επιπλέον πληροφορίες από τους Τούρκους συναδέλφους, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει απάντηση, σύμφωνα με την Die Zeit.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον τερματισμό μυστικού προγράμματος της CIA για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών που μάχονται την κυβέρνηση Άσαντ αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την Washington Post, που επικαλείται αξιωματούχους της Ουάσιγκτον.

Όπως τονίζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου με τη συμμετοχή του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέιο και του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Χέρμπερτ Μακμάστερ, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει προγραμματισμένης συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20, στο Αμβούργο.

Η κίνηση αυτή θεωρείται βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει τη Μόσχα, ενώ καθιστά σαφή τη διάθεση του Αμερικανού προέδρου να συνεργαστεί με τη Ρωσία στο Συριακό, χωρίς να θέτει την απομάκρυνση Άσαντ ως προϋπόθεση για την επίλυση του προβλήματος.

Το εν λόγω πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 2013, επί προεδρίας Ομπάμα, αλλά η αποτελεσματικότητά του αμφισβητούνταν και από στελέχη της προηγούμενης διοίκησης ύστερα από τη ρωσική παρέμβαση στη Συρία, το 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα
2017: Annus Horribilis για το ISIS

To 2017 αποτελεί, δίχως ουδεμία αμφιβολία, το annus horribilis (έτος καταστροφής) για το ISIS ανά την Μέση Ανατολή. Ήδη τον Ιανουάριο, το ISIS εκδιώχθηκε από την Σύρτη στον Κόλπο της Βεγγάζης στη Λιβύη. Αργότερα τον Μάρτιο ο Συριακός Αραβικός Στρατός (ΣAA) ανακατέλαβε την Παλμύρα στην ανατολική Συρία ύστερα από κατοχή μόλις τριών μηνών. Τον Ιούλιο, ο Ιρακινός Στρατός εκπόρθησε την Μοσούλη (τη δεύτερη μεγαλύτερη μητρόπολη του Ιράκ και την πρώτη τη τάξη μεγέθους μητρόπολη υπό την κατοχή του ISIS) ύστερα από λυσσώδη μάχη 9 μηνών. Και τέλος, το ISIS αμύνεται μέχρις εσχάτων στην οιονεί πρωτεύουσά του συρρικνούμενου χαλιφάτου από τον Ιούνιο. Ακόμα και ο ηγέτης του ISIS, ο Abu Bakr al-Baghdadi, εξοντώθηκε προ ημερών.

Εν ολίγοις, ο πυρήνας του ISIS στη Συρία και το Ιράκ υφίσταται ισχυρότατη πίεση από τις αρχές του έτους ενώ τα «παραρτήματα» του ISIS στην Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια δεν ευημερούν επίσης. Το ISIS εκριζώθηκε στη Λιβύη, ηττάται στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και στα Βαλκάνια (ειδικότερα σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο) εξαρθρώνονται από τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις των εκάστοτε κρατικών αρχών. Στη δυτική Ευρώπη, μοναχά, το ISIS δείχνει να μην έχει υποστεί συντριπτικό πλήγμα. Μήπως εντός του τρέχοντος έτους το ISIS θα ηττηθεί ολοκληρωτικά και θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο;

Το ISIS ως Αντάρτικο 

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από την ορθή εξέταση της φύσης του ISIS. Παρά την ανά την υφήλιο φιλολογία στα ΜΜΕ, το ISIS δεν αποτελεί μια τρομοκρατική σέχτα. Τουναντίον, το ISIS δεν συνιστά παρά μια αντάρτικη οργάνωση που χρησιμοποιεί τον τρόμο εργαλειακά προς εξυπηρέτηση των ιδίων σκοπών του. Ποια η διαφορά, όμως, μεταξύ μιας τρομοκρατική σέχτας και μιας αντάρτικης ομάδας – ιδίως όταν αμφότερες φαίνεται πως μεταχειρίζονται τον τρόμο ως όπλο;

Παρ’ όλο που αποτελούν υποείδη του άτακτου πολέμου, η τρομοκρατία και ο ανταρτοπόλεμος επί της ουσίας διαφέρουν. Οι τρομοκράτες συνιστούν μια δράκα ζηλωτών που χρησιμοποιούν την τυφλή βία ως όχημα επίτευξης πολιτικών ή μη σκοπών – δίχως, όμως, έγνοια για την υποστήριξη από τον (τοπικό) πληθυσμό. Παραδείγματος χάρη, to 1995 η τρομοκρατική ομάδα Aum Shinrikyo εξαπέλυσε μια επίθεση με αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο ώστε να επιταχύνει την έλευση της Ημέρας της Κρίσεως σύμφωνα με τον ψευδοπροφήτη ηγέτη της. Απεναντίας, οι αντάρτες αποτελούν την «στρατιωτική πτέρυγα» ενός μαζικού λαϊκού κινήματος με σαφή πολιτική στόχευση (π.χ. εθνική απελευθέρωση από τον ξένο ζυγό). Παραδείγματος χάρη, το PKK διεξάγει διακοπτόμενα στην Τουρκία έναν ένοπλο αγώνα από το 1984 για την αυτοδιάθεση της καταπιεσμένης Κουρδικής μειονότητας και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των Κούρδων – εξ ου και οι δεκάδες χιλιάδες μαχητές στις τάξεις του. Οι κυβερνήσεις, όμως, χαρακτηρίζουν τους αντάρτες συλλήβδην ως «τρομοκράτες», εν μέρει επειδή οι αντάρτες χρησιμοποιούν τρομοκρατικές μεθόδους (π.χ. τυφλά βομβιστικά χτυπήματα) ουκ ολίγες φορές και, πρωτίστως, επειδή οι κυβερνήσεις στοχεύουν να υπονομεύσουν τη δημοφιλία και νομιμοποίηση των ανταρτών. Το PKK χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία και το ΝΑΤΟ – μέχρι πρότινος και την ΕΕ. Όπως, όμως, εύστοχα δήλωσε ο Kissinger για τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών, «οι τρομοκράτες μιας χώρας είναι οι μαχητές ελευθερίας μιας άλλης χώρας». Εν κατακλείδι, οι αντάρτες δεν επιβιώνουν δίχως την υποστήριξη του πληθυσμού: πως θα υλοποιήσουν τον υπέρτατο στόχο οι αντάρτες (την κατάληψη της εξουσίας) εάν ο πληθυσμός δεν τους υποστηρίζει με τρόφιμα, μαχητές, πληροφορίες και χρήματα; Οι τρομοκράτες, όμως, δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν την εύνοια του πληθυσμού γιατί δεν αποσκοπούν στην κατάληψη της εξουσίας – εξ ου και η τυφλή βία τους.[1]

Προ ετών ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Patrick Cockburn δημοσίευσε ένα βιβλίο για το ISIS που ούτε λίγο ούτε πολύ το αποκαλούσε ως την αιχμή του δόρατος των υπό εξέγερση Σουνιτών Αράβων σε Ιράκ και Συρία. Πρέπει, όμως, επί του παρόντος να αποσαφηνιστεί το εξής: εν τη γενέσει του το 1999, το ISIS ήταν εξ ορισμού μια τρομοκρατική ομάδα· ακριβέστερα, ήταν ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ και την Ιορδανία. Το 2013 πραγματοποιήθηκε η μετάλλαξή του από τρομοκρατική ομάδα σε μια αντάρτικη οργάνωση. Πώς όμως και γιατί; Η ηγεσία του ISIS είδε στον Πόλεμο της Συρίας μια ιστορική ευκαιρία να αυτονομηθεί από την Αλ Κάιντα και τον εκπρόσωπο της Αλ Κάιντα στη Συρία – την Jabhat al-Nousra. Συμμάχησε, λοιπόν, με τους πρώην υποστηρικτές του Saddam Hussein στο Ιράκ και τις φυλές των Σουνιτών Αράβων στην επαρχία αλ Άνμπαρ του Ιράκ και της ερήμου Χαμάντ στην ανατολική Συρία και συστήθηκε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα υπό το μαύρο λάβαρο του ISIS όλων των Σουνιτών Αράβων που δυσανασχετούσαν από τη σιδηρά διακυβέρνηση των Σιιτών Αράβων σε Βαγδάτη και Δαμασκό. Εξ ου και η ευκολία του ISIS να παρατάξει χιλιάδες μαχητές (άνω των 50.000 το 2014) και να εκπορθήσει τόσες μητροπόλεις (Τικρίτ, Φαλούτζα, Ραμάντι και Μοσούλη στο Ιράκ και Ράκκα στη Συρία) με κεραυνοβόλο πόλεμο α λα ISIS.[2]

Η ροπή προς την τυφλή βία, ειδικά των «μοναχικών λύκων» στη Γηραιά Ήπειρο, δημιούργησε μιαν εσφαλμένη εντύπωση για την φύση του ISIS. Ο πυρήνας την εν λόγω οργάνωσης στη Συρία και το Ιράκ συγκροτείται από συγκεκριμένες φυλές Σουνιτών Αράβων με διακριτή ατζέντα ενώ τα «παραρτήματά» του σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ευρώπη και Βαλκάνια συναπαρτίζονται από ετερόκλητες ομάδες ακραίων ισλαμιστών δίχως την αθρόα υποστήριξη των τοπικών πληθυσμών. Η τυφλή βία των μοναχικών λύκων του ISIS στην Ευρώπη προέρχεται από τρομοκρατικούς πυρήνες με μια αποκαλυπτική ιδεολογία ενώ η μαζική βία του ISIS στη Συρία και του Ιράκ συναρτάται με τη διαθρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών στην Εύφορη Ημισέληνο – μια εξόχως πολιτική ατζέντα δηλαδή.

Η Ειρήνη μετά το ISIS

Πώς ηττάται, λοιπόν, ένα αντάρτικο όπως το ISIS; Η ιστορία διδάσκει πως η ήττα ενός αντάρτικου με στρατιωτική ισχύ μονάχα δεν αποτελεί πρόκριμα για ειρήνευση στο διηνεκές. Παραδείγματος χάρη, οι Κούρδοι του Ιράκ επαναστάτησαν 6 (!) φορές τον 20ο αιώνα κατά της Βαγδάτης παρά τις απανωτές ήττες τους. Πότε σταμάτησαν οι ένοπλες εξεγέρσεις των Κούρδων του Ιράκ; Όταν το 1991 οι ΗΠΑ επέβαλαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο βόρειο Ιράκ και, επί της ουσίας, άνοιξαν τον δρόμο για την de facto ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων.

Παραφράζοντας, λοιπόν, την περίφημη ρήση του Mao Tse-tung, δεν θα πρέπει μια κυβέρνηση να επιχειρήσει να εξοντώσει τα «ψάρια» (αντάρτες) αφού ορισμένα εξ αυτών θα διαφύγουν νομοτελειακά. Η κυβέρνηση πρέπει, τουναντίον, να αποξηράνει το «νερό» (πληθυσμό) εντός του οποίου επιβιώνουν και ευημερούν τα «ψάρια». Πώς θα το πράξει αυτό; Υπάρχουν δύο «σχολές σκέψης» επ’ αυτού. Η πρώτη επί της ουσίας πρεσβεύει τη βίαιη εκτόπιση (ή εξόντωση) των φιλικών προς τους αντάρτες πληθυσμών. Η Τουρκία, παραδείγματος χάρη, ερήμωσε περίπου 3.000 χωριά τη δεκαετία του 1990 στη νοτιοανατολική Τουρκία εν μέσω ενός «βρώμικου πολέμου» εναντίον του PKK. Η δεύτερη υποστηρίζει πως οι αντάρτες πρέπει να απομονωθούν από τον πληθυσμό χάρη σε μια διττή στρατηγική στοχευμένων μεταρρυθμίσεων προς τον πληθυσμό και επιχειρήσεων ακριβείας εναντίον των ανταρτών (οι οποίες θα ελαχιστοποιούν τις απώλειες αμάχων).[3]

Οπότε το ISIS θα εξαλειφθεί εντελώς ως απειλή είτε εάν εξοντωθούν συστηματικά οι εκατομμύρια υποστηρικτές του ανάμεσα στους Σουνίτες Άραβες του κεντρικού Ιράκ και της ανατολικής Συρίας είτε αν υλοποιήσουν οι Σιιτικές κυβερνήσεις της Δαμασκού και της Βαγδάτης ένα πρόγραμμα τόσο φιλόδοξων μεταρρυθμίσεων που θα ικανοποιεί τις ανησυχίες των Σουνιτών Αράβων περί ασφάλειας (ίσως με την εκχώρηση αυτονομίας στις εν λόγω φυλές). Προς το παρόν, η Βαγδάτη και η Δαμασκός δεν εμφανίζονται πρόθυμες να εφαρμόσουν τόσες προχωρημένες μεταρρυθμίσεις και, απεναντίας, διεξάγουν εκτεταμένες εθνικές εκκαθαρίσεις εις βάρος των (πραγματικών ή μη) υποστηρικτών του ISIS.

Η στρατιωτική ήττα του ISIS είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Γιατί; Γιατί το ISIS απέτυχε παταγωδώς στον τομέα της χρηστής διακυβέρνησης. Ως αντάρτες, οι μαχητές του ISIS ήταν δεινοί τακτικιστές με έμφαση στην καινοτομία και ευελιξία· ως κυβερνήτες, όμως, του οιονεί χαλιφάτου απεδείχθησαν άκρως βίαιοι και μονολιθικοί. Η στρατιωτική ήττα του ISIS θα αυξήσει κατά πάσα πιθανότητα τα τρομοκρατικά χτυπήματα από τις διάφορες συνιστώσες μια δομής σε ταχεία παρακμή – ειδικά στη Γηραιά Ήπειρο όπου αναμένεται να επιστρέψουν οι τζιχαντιστές δίχως δάφνες νίκης. Εφόσον, πάντως, τα αίτια της μετεωρικής ανόδου του ISIS δεν αντιμετωπίζονται, το ISIS θα εμφανιστεί εκ νέου στην περιοχή – με διαφορετικό όνομα μονάχα.

* Ο Δρ. Σπυρίδων Πλακούδας είναι αναπληρωτής καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο American University in the Emirates και Επιστημονικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ.

[1] Για μια ανάλυση του ανταρτοπολέμου και της διαφοράς μεταξύ ανταρτών και τρομοκρατών, δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18.
[2] Περί της πραγματικής φύσης του ISIS, δείτε: Spyridon Plakoudas: «Islamic State: A Hybrid Threat?», KEDISA, 18/3/2016.
[3] Για μια ανάλυση των σχολών σκέψης περί αντι-αντάρτικου (counter-insurgency), δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Του Δημήτρη Τσαϊλά

Η Τρομοκρατία μολύνει ό,τι αγγίζει και το κάνει με αδίστακτη αποτελεσματικότητα. Είναι μια μορφή βίας με εκπληκτική θεατρικότητα. Ο στόχος που επιλέγεται πρέπει να είναι συμβολικά σημαντικός, για τη μέγιστη επίδραση. Τα αθώα θύματα είναι απλά οι “παράπλευρες απώλειες”.

Σήμερα στον δυτικό κόσμο, παρά τις επιτυχίες εναντίον της ISIS στη Συρία και το Ιράκ, έχει γίνει αντιληπτό ότι όσες προσπάθειες και να γίνουν από τις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες και τις υπηρεσίες πληροφοριών, ολοκλήρου του κόσμου δεν μπορούν να αποκλείσουν χτυπήματα αντάρτικου πόλεων και να προστατεύσουν κάθε χώρα, ιδιαίτερα τις ανοικτές κοινωνίες της Δύσης, από κάθε επίθεση. Επίσης καμία επιτυχία, όσο μεγάλη κι’ αν είναι ενάντια σε κάθε τρομοκρατική επίθεση δεν μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας. Το αποκαλούμενο χαλιφάτο, ή ο «Ισλαμικός Στρατός» έδειξε ότι μπορεί με ευκολία να υποκινήσει τη “μάχη μεταξύ των πιστών και των απίστων” με πυρήνες που δημιουργήθηκαν σε όλο τον κόσμο από την εποχή του Osama Bin Laden. Έχουν δημιουργήσει πυρήνες ισλαμιστικών εξτρεμιστικών κινημάτων τα τελευταία είκοσι χρόνια και είναι πλέον τόσο πολυσχιδής οι οργανώσεις αυτές για να υπάρξει μια διαρκής και γρήγορη νίκη σε αυτό που αποκαλούμε ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας».

Ο ισλαμικός εξτρεμισμός που καθοδηγείται από τον ISIS είναι μόνο μία από τις πηγές της τρομοκρατίας στον κόσμο και της εξέγερσης από μη κρατικούς φορείς. Υπάρχουν παρόμοιες εξτρεμιστικές ομάδες σε πολλές χώρες με μεγάλο πληθυσμό μουσουλμάνων. Περιλαμβάνουν ομάδες της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν, στην Αραβική Χερσόνησο στη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, αλλά και της Al Nusra στη Συρία, για να αναφέρουμε μόνο μερικές.

Ο ISIS έχει προχωρήσει πολύ πέρα από την τρομοκρατία με την κλασική έννοια του αντάρτικου πόλεων, και έχει στρατολογήσει μαχητές με στρατιωτική οργάνωση που επιδιώκουν να πάρουν τον έλεγχο της κατάστασης με στρατιωτικά μέσα κάνοντας παράλληλα χρήση βίας, γι’ αυτό θεωρείται ότι είναι η πλέον επιτυχημένη και η πιο επικίνδυνη οργάνωση, καθώς έχει αρχηγική παρουσία σε εδαφικά τμήματα του Ιράκ και της Συρίας.

Η Ευρώπη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και χώρες με μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό όπως το Ιράν και ο Λίβανος, έχουν κηρύξει τον πόλεμο κατά του ISIS με τρόπο ώστε να μην φανεί ότι είναι θύμα κάποιας «σύγκρουσης των πολιτισμών», αλλά είναι πόλεμος κατά της βίας και της τρομοκρατίας.

Είναι φρικτές οι εικόνες από τους θανάτους και τις καταστροφές της τρομοκρατίας στη Δύση, όμως θα πρέπει να συγκριθούν με τη βία στο εσωτερικό του Ισλάμ, που έχει προκαλέσει το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων κατά τα τελευταία χρόνια, που σταμάτησε την οικονομική ζωή και την ανάπτυξη σε πολλές χώρες, και παρήγαγε τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων και των προσφύγων.

Πότε θα τελειώσει η τρομοκρατία; Όχι βέβαια με την εξάλειψη του ISIS. Αυτός ο πόλεμος πρέπει να κερδηθεί με την καταστροφή της ψευδούς αφήγησης του Κορανίου και του φανατισμού των Ουαχαμπιστών Σαλαφιστών. Αυτό μπορεί να συμβεί πραγματικά μόνο μέσα από το ίδιο το Ισλάμ. Είναι πλέον καιρός να παύσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και να πιεστεί για να επιδείξει περισσότερη ανοχή η Σαουδική Αραβία. Πόσο θλίψη γεμίζει ο κόσμος αυτά τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια λόγω της αύξησης των φανατικών τρομοκρατών δολοφόνων, που σκοτώνουν αθώους και νομίζουν ότι εκτελούν μια υπηρεσία στο Θεό. Η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων μέσω της αντιτρομοκρατίας το μόνο που καταφέρνει είναι να αγοράζει χρόνο και να μειώνει τα θύματα.

Πρέπει να οικοδομήσουμε την ανοχή στον κόσμο μας ή να αντιμετωπίσουμε τη φρίκη του μίσους που τροφοδοτείται από το θρησκευτικό ζήλο. Οι Δυτικοί κάνουμε λάθος στην εξεύρεση, σε μεγάλο βαθμό στρατιωτικής λύσης για την καταπολέμηση της ισλαμικής τρομοκρατίας. Σκοτώνοντας τρομοκράτες, είναι σαν να σκοτώνουμε μόνο τις εργάτριες μέλισσες. Οι βασίλισσες μέλισσες είναι οι ιεροκήρυκες του μίσους, που διδάσκουν μια αποκλίνουσα μορφή του Ισλάμ στα σχολεία και τα ισλαμικά κέντρα, όπου προσηλυτίζουν τους νέους. Η Σαουδική Αραβία η σύμμαχος των ΗΠΑ, είναι μια “βασίλισσα ωοτοκίας της τρομοκρατίας”. Η αντιμετώπιση του ισλαμικού εξτρεμισμού μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ο ισλαμικός κόσμος μπορεί να θεραπεύσει τις αιτίες.

Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή ώστε να συμφωνήσουν τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι εταίροι σε ένα ενιαίο μέτωπο που να αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών, τον αξιόπιστο έλεγχο των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης και άλλες συναφείς δραστηριότητες που θα ενισχύσουν τη συλλογική μας ικανότητα για να μειωθεί ο κίνδυνος μελλοντικών επιθέσεων. Βέβαια αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να αποτρέψουμε όλες τις τραγωδίες όπως στο Παρίσι. Μπορούμε, στην καλύτερη περίπτωση να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα της βίας και του εξτρεμισμού όμως όχι τα αίτια. Στην πραγματικότητα, τα αίτια είναι πάρα πολλά, ώστε κάθε «επιτυχία» έναντι της εξτρεμιστικής βίας αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν και νέες επιθέσεις και νέα βία.

Ο αγώνας για να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα στην καλύτερη περίπτωση είναι μακρύς και δύσκολος. Η πραγματική νίκη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη μεταρρύθμιση εντός του ισλαμικού κόσμου, και την εξωτερική βοήθεια που όσο το δυνατό περισσότερο θα μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ανάπτυξης, και όχι μέσω της καταπίεσης.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α ΠΝ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Ιουλ 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Σύμφωνα με πληροφορίες από αμφιλεγόμενες πηγές, ο ηγέτης του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), της Ισλαμικής τρομοκρατικής οργάνωσης που έχει αποσταθεροποιήσει το παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας σε πρωτοφανή βαθμό, ο Abu Bakr al-Baghdadi, φέρεται να έχει πέσει νεκρός από Ρωσικά πυρά στην επαρχία Nineveh στο βόρειο τμήμα του Ιράκ όπου βρίσκεται και η Μοσούλη.

Ορισμένες πηγές μέσα από την οργάνωση του ΙΚ φέρεται να επιβεβαιώνουν την πληροφορία, ωστόσο τα πράγματα είναι ακόμη συγκεχυμένα. Αν ωστόσο η πληροφορία επιβεβαιωθεί, τίθενται δύο ζητήματα. Ποιος θα τον διαδεχθεί και ποια θα είναι η στρατηγική της οργάνωσης το επόμενο διάστημα.

Ο θάνατος του Al Baghdadi δεν σημαίνει το τέλος του ΙΚ

Τον τελευταίο χρόνο, το ΙΚ έχασε πόρους, εδάφη, έχει χάσει πιθανότατα τον ηγέτη του, όμως αυτό δεν σημαίνει και το τέλος του. Ελέγχει εδαφικά το τρίγωνο που ορίζουν η περιοχή νότια της Μοσούλης στο Ιράκ, η πόλη Deir ez Zohr στη Συρία και το φράγμα Haditha στο Ιράκ. Εξακολουθεί επίσης να ελέγχει ομάδες αντικαθεστωτικών σε Συρία και Ιράκ ενώ δεν είναι αμελητέα η ισχύς του σε Λιβύη και στις χώρες του Σαχέλ.

Τζιχαντιστικές οργανώσεις της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας έχουν δηλώσει υποταγή στους σκοπούς του. Κυρίως όμως ελέγχει πυρήνες μαχητών του στην Ευρώπη, στην Αμερικανική ήπειρο αλλά ακόμα και στην Ωκεανία. Το ΙΚ εξακολουθεί να έχει κατά περίπτωση και περιοχή επιρροή και ισχύ και εκτιμάται ότι μπορεί να εξελιχθεί σε ακόμα μεγαλύτερη απειλή διεθνώς.

Ο αγώνας για τη διαδοχή θα αυξήσει τον βαθμό της απειλής

Εάν όντως είναι ακριβείς οι πληροφορίες για τον θάνατο του Al Baghdadi, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει ένας εσωτερικός αγώνας για την διαδοχή του στην ηγεσία του ΙΚ.

Οι διάφοροι μικροί και τοπικοί ηγέτες της οργάνωσης εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν αυτόνομα λαμβάνοντας εντολές από το κέντρο. Τώρα που το κέντρο βρίσκεται σε αναταραχή και δεν υπάρχει κεντρική κεφαλή να κατευθύνει τις κινήσεις, ο βαθμός της απειλής αυξάνει υπέρμετρα, κυρίως για δύο λόγους:

Οι διάφοροι ηγέτες των μικρότερων ομάδων και οργανώσεων θα επιδοθούν σε ένα εσωτερικό αγώνα, συνασπιζόμενοι ή ανταγωνιζόμενοι, υποψήφιους διαδόχους του Baghdadi. Πιθανότατα θα εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους να αποκτήσουν περισσότερους πόρους, εδάφη και εντυπώσεις. Καταλληλότερος στόχος τους προς τούτο θα είναι η Δύση και τα αδύναμα σημεία στα υφιστάμενα πεδία μαχών της Μεσοποταμίας.

Ο στενότερος πυρήνας διαδόχων του Baghdadi στην εξουσία του ΙΚ θα επιχειρήσει και εκείνος με την σειρά του να κερδίσει εντυπώσεις, εξωτερικεύοντας θεαματικά τη ρητορική και την πολεμική προσπάθεια απέναντι στη Δύση και τους συμμάχους της. Θα πρέπει να περιμένουμε λοιπόν πιθανή κλιμάκωση της έντασης και αιφνιδιασμούς σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο. Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα, κράτη που από τη μία εμφανίζονται να μάχονται το ΙΚ ενώ από την άλλη να το στηρίζουν, να θέλουν και αυτά να παίξουν τον δικό τους ρόλο στον αγώνα της διαδοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Χωρίς τον Baghdadi, και μέχρι να προκύψει νέα ηγεσία στο ΙΚ, εκτιμάται ότι πιθανότατα αυτή απεχθής τρομοκρατική οργάνωση θα επιδιώξει να δοκιμάσει τα όρια της ισχύος της πάνω σε ευαίσθητους στόχους στη Δύση, σε Δυτικούς στόχους στον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά στη Μεσοποταμία.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τυνήσιοι πολίτες υποδεικνύονται στην κορυφή της λίστας ενός καταλόγου ατόμων που συγκρότησε η Τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΜΙΤ), που θεωρούνται ότι έχουν στενούς δεσμούς με τη διεθνή τρομοκρατία.

Μια έκθεση που διέρρευσε στις 11 Ιουλίου και για λόγους σκοπιμότητας αποδίδεται στο υπουργείο Εσωτερικών, έχει ετοιμάσει μια έκθεση 76 σελίδων με τίτλο «Ο αγώνας της Τουρκίας ενάντια στο ISIL», ο οποίος παρέχει πληροφορίες για ύποπτα άτομα του εξωτερικού και τις διαδρομές των τζιχαντιστών.

Η έκθεση κατονομάζει τους Τυνήσιους, τους Σαουδάραβες, τους Καζάχους, τους Γάλλους, τους Ρώσους και τους Βέλγους πολίτες ως εξαιρετικά υπόπτους για πιθανολογούμενους δεσμούς με τη διεθνή τρομοκρατία, αφού η Τουρκία έλαβε προειδοποιήσεις ότι αυτοί μπορεί να προσπαθήσουν να περάσουν από την Τουρκία στις ζώνες σύγκρουσης της Συρίας.

Στο μεταξύ, κορυφαίοι στον κατάλογο των υπηκόων που έχουν συλληφθεί και παραπεμφθεί από τις τουρκικές αρχές ενώ προσπαθούσαν να περάσουν στη Συρία για να πολεμήσουν, βρίσκονται Ρώσοι, Ιρανοί, Λιβύοι και Αζέροι.

Η έκθεση υποστηρίζει ότι οι χώρες προέλευσης των τζιχαντιστών. δεν μοιράζονται τις «απαραίτητες λεπτομερείς πληροφορίες» σχετικά με τα ύποπτα άτομα πριν από την άφιξή τους στην Τουρκία.

«Παρόλο που η Τουρκία ερευνά τα άτομα με πιθανότητα να γίνουν αλλοδαποί τρομοκράτες μαχητές και τους εκδίδει στις χώρες τους, φαίνεται ότι η απειλή που θέτουν αυτά τα άτομα στις χώρες προέλευσης δεν λαμβάνεται επαρκώς υπόψη», αναφέρεται στην έκθεση.

Το υπουργείο ανέφερε ότι ξένοι τρομοκράτες που έρχονται στη χώρα για να συμμετάσχουν στο ISIL (Ισλαμικό Κράτος) από όλο τον κόσμο προσπαθούν να περάσουν σε ζώνες σύγκρουσης μέσω της Τουρκίας, προσθέτοντας ότι εισέρχονται κυρίως στη χώρα από την Κωνσταντινούπολη και τη νότια επαρχία της Αττάλειας.

«Αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν αεροπορικές διαδρομές για να εισέλθουν στην Τουρκία», αναφέρει η έκθεση, σημειώνοντας ότι ένας μικρός αριθμός ξένων μαχητών εισέρχονται στην Τουρκία μέσω θαλάσσης από τη δυτική επαρχία της Σμύρνης και τη νότια επαρχία της Μερσίνας.

«Προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουντην Τουρκία ως χώρα διέλευσης, αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να φτάσουν στις επαρχίες κοντά στις ζώνες σύγκρουσης με τη χρήση επίγειων ή αεροπορικών διαδρόμων», αναφέρεται στο κείμενο, υποδεικνύοντας τις νοτιοανατολικές επαρχίες Gaziantep και Şanlıurfa και τις νότιες επαρχίες Hatay και Adana.

Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης στοιχεία σχετικά με τις επιθέσεις του ISIL που πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία.

«Στην Τουρκία διεξήχθησαν συνολικά 14 σημαντικές τρομοκρατικές επιθέσεις από το ISIL. Δέκα από αυτές ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας, μία ήταν βομβιστική επίθεση και τρεις ήταν ένοπλες επιθέσεις. Ως αποτέλεσμα, 304 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 10 αστυνομικοί και ένας στρατιώτης, σκοτώθηκαν και 1.338 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων 62 αστυνομικών και επτά στρατιωτών, τραυματίστηκαν «, ανέφερε η έκθεση, σημειώνοντας ότι τρεις από τις επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και οι πέντε άλλες ήταν στη νοτιοανατολική επαρχία του Dyiarbakir, στη συνοικία Suruç της Şanlıurfa, στην Άγκυρα και στο Gaziantep.

H έκθεση αναφέρει επίσης, ότι 22 σημαντικές τρομοκρατικές πράξεις παρεμποδίστηκαν το 2016, μετά την επέμβαση των αρχών και των υπηρεσιών πληροφοριών.

Επιπλέον, σύμφωνα με την έκθεση, 650 άτομα, εκ των οποίων 366 είναι αλλοδαποί, έχουν συλληφθεί για τρομοκρατικές κατηγορίες από το 2017.

«Το δυναμικό απειλής του ISIL ενάντια στην Τουρκία συνεχίζεται, παρόλο που αντιμετωπίζουν σημαντικές απώλειες ως αποτέλεσμα του διεθνούς αγώνα κατά του ISIL, ο οποίος διεκδικεί πολλά εδάφη εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας στη Συρία και το Ιράκ», ανέφερε η έκθεση.

Πρόσθεσε ότι το ISIL έχει «τη δυνατότητα να διεξάγει επιθέσεις μοναχικών λύκων παγκοσμίως λαμβάνοντας υπόψιν τον αριθμό των ξένων μαχητών του και την εμφάνιση ομάδων που ορκίζονται την υπακοή στο Χαλιφάτο, σε ορισμένα μέρη του κόσμου».

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Ιουλ 2017


Καθώς συμπληρώθηκαν ήδη 3 χρόνια από την ημέρα που το Ισλαμικό Κράτος πήρε υπό τον έλεγχό του την Μοσούλη, μια νέα έκθεση εκτιμά ότι το 50-80% του χριστιανικού πληθυσμού του Ιράκ και της Συρίας έχουν μεταναστεύσει, από την αρχή του εμφυλίου πολέμου στη Συρία το 2011.

Μετάφραση - Απόδοση: Σωτήρης Δημόπουλος

Η άφιξη του ΙΚ αποτέλεσε μόνον ένα σημείο καμπής μια τάσης που ήδη είχε επιταχυνθεί, καθώς οι Χριστιανοί ένοιωθαν «ολοκληρωτική απώλεια της ελπίδας για ένα ασφαλές μέλλον», σύμφωνα με την έκθεση που εκπόνησαν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις Open Doors, Served και Middle East Concern.

Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι οι Χριστιανοί που έχουν εγκατασταθεί αλλού έχουν «ελάχιστο κίνητρο» για να επιστρέψουν, και αρκετοί απ’ αυτούς στις συνεντεύξεις εκφράζουν την άποψη ότι «η Μέση Ανατολή δεν μπορεί να είναι πλέον πατρίδα για τους Χριστιανούς».

Σε ένα κείμενο πολιτικής ανάλυσης, που δημοσιεύθηκε παράλληλα με την έκθεση, οι τρεις φιλανθρωπικές οργανώσεις κάλεσαν την Ε.Ε. να βοηθήσει στην θέσπιση ενός «μηχανισμού λογοδοσίας», που θα ασχοληθεί με πράξεις θρησκευτικών και εθνικών διώξεων και διακρίσεων στο Ιράκ και στη Συρία.

«Η δημιουργία ενός εθνικού μηχανισμού λογοδοσίας για τις καταγγελίες αυτού του τύπου είναι μια μακροπρόθεσμη λύση, η οποία στοχεύει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη σε ένα σύστημα που θα εξασφαλίζει όλες τις θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες ότι θα απολαμβάνουν πλήρη ισότητα και προστασία ως πολίτες της χώρας, ενώ επίσης θα αποτρέπει αρνητικούς παράγοντες να προβούν σε ανεπιθύμητες ενέργειες εναντίον αυτών των κοινοτήτων», γράφουν στο κείμενό τους οι φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Καλούν, λοιπόν, την Ε.Ε. να υποστηρίξει τη δημιουργία του μηχανισμού, χρησιμοποιώντας τις επαφές της με τις κυβερνήσεις του Ιράκ και της Συρίας, και να παράσχει την οικονομική και τεχνική υποστήριξη και την επίβλεψη του έργου. Ο μηχανισμός, προσθέτουν οι οργανώσεις, «θα πρέπει να είναι διαφανής και χωρίς αποκλεισμούς, εξασφαλίζοντας ότι όλοι οι βασικοί ενδιαφερόμενοι (κυβέρνηση, ηγέτες των κοινοτήτων, κοινωνία των πολιτών και οι πολίτες) θα εκπροσωπούνται επαρκώς.

Σημαντικά ευρήματα

Η έκθεση, με τον τίτλο «Κατανοώντας τις πρόσφατες μετακινήσεις των Χριστιανών που εγκαταλείπουν τη Συρία και το Ιράκ», αναγνωρίζει τη δυσκολία παρουσίασης οριστικών αριθμών. Εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός των Χριστιανών στο Ιράκ έχει μειωθεί από πολύ πιο πάνω από 300.000 το 2014 σε 200-250.000 σήμερα – αν και κάποιοι από αυτούς έχουν μετακινηθεί αλλού, εντός της χώρας.

Στη Συρία, εν τω μεταξύ, οι οργανώσεις εκτιμούν ότι ο χριστιανικός πληθυσμός από περίπου 2 εκατομμύρια το 2011 σήμερα έχει πέσει κατά το ήμισυ. «Οι παράγοντες που οδηγούν στην φυγή περιλαμβάνουν τη βία των συγκρούσεων, η σχεδόν πλήρης καταστροφή κάποιων ιστορικών χριστιανικών πόλεων, όπως αυτές στην πεδιάδα της Νινευή στο βόρειο Ιράκ, η μετανάστευση άλλων Χριστιανών και η απώλεια της κοινότητας, ο τεράστιος πληθωρισμός, η απώλεια ευκαιριών απασχόλησης και η έλλειψη εκπαιδευτικών ευκαιριών».

Έτσι η άμεση βία, όπως αυτή από κινήματα σαν το ΙΚ στη Συρία και στο Ιράκ, αποτέλεσε απλώς το σημείο καμπής για την μετανάστευση, η τελική απόφαση για την έξοδο, που πίσω της είχε συσσωρεύσει σειρά παραγόντων κατά τα προηγούμενα χρόνια. Ο μεγαλύτερος αριθμός Χριστιανών θεωρείται ότι έχει φύγει από τη Συρία, αλλά μόνον επειδή ο αρχικός πληθυσμός ήταν υψηλότερος, ενώ αναλογικά είναι περισσότεροι οι Χριστιανοί που έφυγαν από το Ιράκ.

Οι Χριστιανοί έχουν μεταναστεύσει μέσω διαφόρων διαδρομών, συμπεριλαμβανομένων των προγραμμάτων μετεγκατάστασης μέσω των εκκλησιών, της επίσημης καταχώρισης προσφύγων αλλά και των «παράνομων διαδρομών» – αν και οι θάνατοι των Χριστιανών που προσπάθησαν να περάσουν την Μεσόγειο Θάλασσα στην Ευρώπη φέρεται να «έχουν αποθαρρύνει κάποιους». Παράλληλα, το υψηλό τίμημα αυτών των διαδρομών είναι απαγορευτικό για πολλούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο Λίβανος έχει δεχθεί τους περισσότερους Χριστιανούς, ενώ χιλιάδες άλλοι έχουν εγκατασταθεί στην Ιορδανία και στη Τουρκία, και ένας μικρότερος αριθμός σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Σουηδία και η Γερμανία.

Ωστόσο «οι πρόσφατες πολιτικές αλλαγές, όπως επίσης και οι συνθήκες διαβίωσης, έχουν κάνει την άφιξη ή τη διαμονή σε χώρες όπως η Σουηδία, απίστευτα δύσκολες. Υπάρχουν αναφορές για επιστροφές στην πατρίδα τους, αλλά είναι πολλοί όσοι εκφράζουν την πεποίθηση ότι οι Χριστιανοί έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα επιστροφής.

Παρ’ όλα αυτά, οι οργανώσεις σημειώνουν ότι «πολλοί απ’ όσους παραμένουν στις χώρες τους, θέλουν να παίξουν τον δικό τους ρόλο στην ανοικοδόμηση των θρυμματισμένων κοινωνιών στο Ιράκ και στη Συρία. Επιθυμούν να θεωρούνται ως πολίτες της Συρίας και του Ιράκ, απολαμβάνοντας όλα τα δικαιώματα του πολίτη, όπως την ισονομία και την πλήρη προστασία του δικαιώματος στην ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας στον καθένα στην ελεύθερη λατρεία, άσκηση, διδασκαλία, επιλογή και αλλαγή της θρησκείας του. Δεν ζητούν ειδικά προνόμια ως θρησκευτική μειονότητα.

Κέντρο για τον Θρησκευτικό πλουραλισμό στη Μέση Ανατολή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γιατί άραγε άνθησε μεταπολιτευτικά αυτό που ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης ονόμασε «αριστερή τρομοκρατία»; Κάποια στιγμή πρέπει να το απαντήσει αυτό η ίδια η Αριστερά στον εαυτό της. Εντάξει, η συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή τη βολεύει, έχει ένα λάβαρο να σηκώνει ως σημείο ιδεολογικού αυτοπροσδιορισμού στην εποχή της υποταγής και των Μνημονίων, ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μας χρωστά απαντήσεις. Πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις.

Αν η μεταπολιτευτική αριστερή τρομοκρατία συκοφαντεί τις ιδέες του, τότε γιατί κορυφαία στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας του έτρεχαν κάθε τρεις και λίγο ως μάρτυρες υπεράσπισης των μελών της 17 Νοέμβρη στα δικαστήρια; Για τη «δίκαιη δίκη»; Μα, εδώ έχουν εκδώσει ήδη απόφαση για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, την καταδίκασαν προχθές στη Βουλή ως «εγκληματική οργάνωση», για ποια «δίκαιη δίκη» μιλάμε; Για τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά;

Αν η μεταπολιτευτική αριστερή τρομοκρατία συκοφαντεί τις ιδέες τους, τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μάχη στο παρελθόν ως Συνασπισμός υπέρ του «δικαιώματος» των τρομοκρατών να αρθρογραφούν ελευθέρως στις εφημερίδες μέσω προκηρύξεων; Στην πραγματικότητα η Αριστερά ανέχθηκε την πολιτική της βίας μεταπολιτευτικώς γιατί αυτή προήλθε από εξωκοινοβουλευτικούς πυρήνες, οι οποίοι θεώρησαν ακόμη και τη δημοκρατία συνέχεια της δικτατορίας «αλλαγή φρουράς» την είχε αποκαλέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Την ανέχθηκε επίσης γιατί στη δράση των αφανών συντρόφων τους έβλεπαν τη συνέχεια του Εμφυλίου με άλλα μέσα. Ή τη δικαίωση της θεωρίας ότι «η βία είναι η μαμή της Ιστορίας», αρκεί βεβαίως να είναι αριστερή. Στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτήν η Αριστερά επέτρεψε τη δημιουργία ιδεολογικού περιβάλλοντος ανοχής έως και συμπάθειας των τρομοκρατικών πράξεων βίας, καθώς ουδέποτε στελέχη της επέδειξαν ζήλο αντίστοιχο με τον σημερινό για τη Χρυσή Αυγή να τις καταδικάσουν.

Επιτίθενται λοιπόν με μεγάλη άνεση στην Ακροδεξιά, αποδίδοντάς της την κατηγορία της «εγκληματικής οργάνωσης», αλλά μασάνε τα λόγια τους όταν άλλες οργανώσεις στέλνουν βόμβες σε πρώην πρωθυπουργούς, σφαίρες σε ξένους υπουργούς Οικονομικών ή ανατινάζουν αυτοκίνητα δικαστών. Τις περισσότερες φορές περιορίζονται σε απρόθυμες δηλώσεις καταδίκης, δίκην αγγαρείας. Η επιλεκτική αξιολόγηση πράξεων με το ίδιο αρνητικό αξιακό βάρος, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Η πίεση που άσκησε αρχικώς ο πρόεδρος της Ν.Δ. αιφνιδίασε την Αριστερά. Η ηγεσία της συντηρητικής παράταξης πρέπει να επιμείνει:

Πρώτον, στην εξίσωση φασισμού και τρομοκρατίας. Μπορεί να εκκινούν από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, αλλά πρακτικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: Επώνυμες ή ανώνυμες ομάδες που ρέπουν προς τη βία οδηγούν στην εκτροπή και πλήττουν τη δημοκρατία. Ο σουγιάς του Ρουπακιά και το σαρανταπεντάρι του Κουφοντίνα παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Δεύτερον, στη συγκριτική επισκόπηση της δράσης φασισμού και τρομοκρατίας. Μη λησμονούμε ότι οι τρομοκράτες άλλαξαν όλον τον εκδοτικό και επιχειρηματικό συσχετισμό στην Ελλάδα του 1981. Δεν συμπλέκονταν απλώς στις συνοικίες του Πειραιά.

Ούτε κυνηγούσαν Αιγυπτίους και κομμουνιστές. Διεκδίκησαν το δικαίωμα να διαμορφώσουν με τις σφαίρες τους τη νέα εξουσία. Και το πέτυχαν.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Επίθεση στον αρχηγό της ΝΔ εξαπέλυε από το βήμα της Βουλής ο Αλέξης Τσίπρας γιατί σε συνέντευξή του πρόσφατα στο Politico είχε πει την Αριστερά αναφερόμενος στην τρομοκρατία αλλά δεν είπε ότι πρώτος και καλύτερος ήταν ο κυβερνητικός του εταίρος και πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος που είχε χαρακτηρίσει, πριν από 25 χρόνια, τη “Νέα Αριστερά” ως μήτρα του εξτρεμισμού και κατονόμαζε στελέχη του Συνασπισμού.

Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα “Παραπολιτικά”, σε βιβλίο του Π. Καμμένου που κυκλοφόρησε το 1992 με τίτλο “Τρομοκρατία, Θεωρία και Πράξη” έγραφε: “Οι τρομοκράτες δρουν πρωτίστως αν όχι αποκλειστικά, στο χώρο της Αριστεράς” (Εκδόσεις Ελληνική Ευρωεκδοτική), αναφερόμενος µάλιστα ονοµαστικώς σε πρόσωπα, τα οποία είναι είτε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Νίκος Μανιός και η αντιπρόεδρος της Βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, είτε κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος, όπως ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ, Νίκος Κωνσταντόπουλος, η Λίνα Αλεξίου (πρώην σύζυγος του κ. Κωνσταντόπουλου), η «Μαργαρίτα Γιαρουλή» (το ορθό είναι «Γιαραλή» και είναι σύζυγος του Ν. Μανιού), ο Περικλής Κοροβέσης (πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) και ο Φώτης Κουβέλης (επανεντάχθηκε στο κυβερνών κόµµα κατά το τελευταίο συνέδριο).

Κατά τον συγγραφέα, ως μήτρα θεωρείται (σελ. 336-337) “η Νέα Ελλαδική Αριστερά” την οποία συγκρότησαν, “διάφορες μικρές ομάδες εγχώριων σπουδαστών και διανοούμενων του εξωτερικού” από τα τέλη της δεκαετίας του 1960.

Μια εξ αυτών, όπως γράφει, το “Κίνημα της 20ης Οκτώβρη”, με ιδρυτικό μέλος τον Ν. Μανιό. Τα κοινα χαρακτηριστικά όλων αυτών των οργανώσεων ήταν μεταξύ άλλων: “Η άποψη πως πρέπει να χρησιμοποιηθούν αμέσως βίαια ένοπλα μέσα” και η “κοινωνική ανατροπή” με στόχο “την άμεση, όχι απώτερη, επιβολή ενός αυτόνομου, αντιγραφειοκρατικού σοσιαλιστικού καθεστώτος”.

Συγκεκριμένα στην 5η ενότητα του βιβλίου χαρακτηρίζει “τρομολάτρες, συμπαθούντες” την νυν πρόεδρο της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, τη Λίνα Αλεξίου και τον Νλίκο Κωνσταντόπουλο σημειώνοντας: “Οι συμπαθούντες προσπαθούν...να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, διότι μιλούν για ένοπλη λαική βία, αλλά δεν είναι καθόλου λαική. Μιλούν για “συντρόφους”, κάνουν διάλογο μαζί τους, μιλούν για επαναστατικό αγώνα, ενω δεν πρόκειται για επαναστατικό, αλλά για δολοφονικό αγώνα”.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Ιουλ 2017


Πέντε ισλαμιστικές επιθέσεις έπληξαν την Γερμανία το 2016, ανάμεσά τους και η τρομοκρατική επίθεση σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο, με αποτέλεσμα 12 νεκρούς

Η Γερμανία θα πρέπει να προετοιμαστεί για περαιτέρω επιθέσεις με δεδομένο τον αυξανόμενο αριθμό δυνητικών ισλαμιστών μαχητών, προειδοποίησαν σήμερα ανώτατοι αξιωματούχοι ασφαλείας, δεσμευόμενοι να εντείνουν τις προσπάθειες για να διώξουν, να καταδικάσουν και να απελάσουν υπόπτους, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ.

Πέντε ισλαμιστικές επιθέσεις έπληξαν την Γερμανία το 2016, ανάμεσά τους και η τρομοκρατική επίθεση σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο, με αποτέλεσμα 12 νεκρούς, ενώ επιπλέον επτά επιθέσεις απέτυχαν ή αποτράπησαν, δήλωσε σε δημοσιογράφους ο επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας αντικατασκοπίας (BfV) Χανς-Γκέοργκ Μάασεν.

«Πρέπει να αναμένουμε επιπλέον επιθέσεις από άτομα ή από τρομοκρατικές οργανώσεις», τόνισε ο Μάασεν, επικαλούμενος τα όλο και περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία και τις πάνω από 1.000 εκφράσεις ανησυχίας από το ευρύ κοινό για αυξανόμενους κινδύνους.

«Η ισλαμιστική τρομοκρατία είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει η BfV και την θεωρούμε μια από τις μεγαλύτερες απειλές που αντιμετωπίζει η εσωτερική ασφάλεια της Γερμανίας», σημείωσε.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της BfV για το 2016, 24.400 ισλαμιστές βρίσκονταν στην Γερμανία, ανάμεσά τους 9.700 σαλαφιστές, με τον αριθμό αυτό να έχει αυξηθεί σε 10.100 φέτος. Ο συνολικός αριθμός περιλαμβάνει περίπου 10.000 μέλη του τουρκικού ισλαμιστικού κινήματος Μιλί Γκορούς.

Ο συνολικός αριθμός υπόπτων ισλαμιστών έχει μειωθεί από τον προηγούμενο χρόνο, αλλά όπως αναφέρεται, αυτό δεν σημαίνει ότι η απειλή έχει μειωθεί.

«Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο», υπογραμμίζεται στην έκθεση, ενώ παράλληλα τονίζεται ότι εκατοντάδες «τζιχαντιστές» έχουν εισέλθει στην χώρα, ανάμεσα στους περισσότερους από ένα εκατομμύριο μετανάστες που έφτασαν στην Γερμανία τα τελευταία δύο χρόνια.

Εν συνόλω, οι αξιωματούχοι ασφαλείας παρακολουθούν περίπου 680 δυνητικές ισλαμιστικές απειλές, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν επιρροές από τη σαλαφιστική ιδεολογία, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ.

Όπως επισήμανε ο υπουργός , η Γερμανία έχει εντείνει δραματικά τις προσπάθειές της για την καταπολέμηση του ισλαμιστικού φανατισμού, με έναν αριθμό ρεκόρ συλλήψεων, διώξεων και απελάσεων τα τελευταία χρόνια.

Ο Μάασεν δήλωσε πως εκτιμάται πως 930 άνθρωποι έχουν φύγει από την Γερμανία για να πολεμήσουν στο πλευρό του Ισλαμικού Κράτους στην Συρία και το Ιράκ, εκ των οποίων περίπου το 20% είναι γυναίκες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις 145 από αυτούς έχουν σκοτωθεί, πρόσθεσε ο ίδιος.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Ιουλ 2017


Η διάλυση του ISIS θα αφήσει ένα κενό στις περιοχές που είχε κατακτήσει. Ποια είναι τα αντικρουόμενα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων και πώς περιπλέκουν τις προϋπάρχουσες θρησκευτικές διαμάχες

Του David Gardner
FT


To ΙSIS είναι πολύ κοντά στο να αποσυντεθεί σε ένα προ-κρατικό μόρφωμα.

Σε λίγες ημέρες, το απάνθρωπο ολοκληρωτικό πείραμα των μαυροντυμένων τζιχαντιστών θα χάσει τη Μοσούλη, την πρωτεύουσά του στο Βόρειο Ιράκ, όπου οι τελευταίοι εκατοντάδες μαχητές του ανατίναξαν το τζαμί Αλ Νουρί του 12ου αιώνα, εκεί που ο ηγέτης του ISIS Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι ανακηρύχθηκε χαλίφης πριν από τρία χρόνια.

Τις ερχόμενες εβδομάδες, οι τζιχαντιστές θα χάσουν τη Ράκα, το προπύργιό τους στην κοιλάδα του Ευφράτη στη Βορειοανατολική Συρία.

Αυτό που ανατίναξε την προηγούμενη εβδομάδα το σουνιτικό ρατσιστικό κίνημα ήταν ένα μνημείο στον Νουρ Αλ-Ντιν Αλ-Ζένκι, τον Μουσουλμάνο ήρωα που άλλαξε τη ροή της μάχης κατά των Σταυροφόρων, ανοίγοντας τον δρόμο στον Σαλαντίν να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ το 1187.

Ένα ακόμα μεσαιωνικό διαμάντι έγινε ερείπιο, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει μια πιο ξεκάθαρη διακήρυξη της πολιτικής χρεοκοπίας του ISIS.

Έχοντας εκκολαφθεί μέσα στα κράτη-κελύφη που άδειασαν από την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και το χάος του ολοκληρωτικού πολέμου που εξαπέλυσε ο Μπασάρ αλ Άσαντ εναντίον των Σουνιτών ανταρτών της Συρίας μετά το 2011, το ISIS κατάφερε να καλύψει πρόσκαιρα ένα κενό, εκμεταλλευόμενο τη θρησκευτική ταυτότητα και την απόγνωση.

Η εκδίωξη του δαιμονικού τους σχεδίου από τη Συρία και το Ιράκ αναμένεται να δημιουργήσει νέα κενά.

Οι κύριοι εξωτερικοί παίκτες -η Ρωσία, το Ιράν, οι ΗΠΑ και η Τουρκία- ετοιμάζονται να πάρουν θέση, αντιμαχόμενοι σε διάφορα σημεία του φορτωμένου πεδίου της μάχης. Αλλά έχουν αρχίσει να γίνονται διστακτικές συζητήσεις για τη μελλοντική μορφή που μπορεί να πάρουν το Ιράκ και η Συρία. Στο Φόρουμ του Όσλο που πραγματοποιήθηκε αυτό τον μήνα, ενός ετήσιου συνεδρίου «ειρηνοποιών» -από διαπραγματευτές μέχρι μαχητές, κορυφαίους διπλωμάτες και διαμεσολαβητές- έγινε πολλή κουβέντα για τη Συρία και το Ιράκ μετά το τέλος του ISIS.

Μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και της σουνίτικης δικτατορίας του, ένα υπό κατοχή Ιράκ υιοθέτησε ένα ομοσπονδιακό μοντέλο για το μοίρασμα της εξουσίας ανάμεσα στην σιιτική πλειοψηφία και τις μειονότητες των Κούρδων και των Σουνιτών. Ο εμφύλιος πόλεμος, που ξεκίνησε από μια εξέγερση των Σουνιτών, μαζί με τον σεκταρισμό των Σιιτών και τη δυσαρέσκεια των Κούρδων, αποτέλεσε την απόδειξη της αποτυχίας του ομοσπονδιακού μοντέλου.

Στην κονιορτοποιημένη σε διάφορες φράξιες Συρία, απέτυχε και ο ατσάλινος συγκεντρωτισμός της εκδοχής του μπααθισμού της φατρίας των Άσαντ.

Το συριακό καθεστώς, που διασώθηκε από τη στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν και της Ρωσίας, αρνείται να το παραδεχθεί αυτό και τυπικά. Η αποκεντροποίηση είναι σίγουρα εκτός κάδρου για τη μετεμφυλιακή Συρία, δήλωσε στους FT μια εκπρόσωπος του καθεστώτος, διερωτώμενη γιατί πρέπει η Δαμασκός να συνθηκολογήσει εφόσον κερδίζει.

Ναι, αλλά ένα μειοψηφικό καθεστώς που εδώ και χρόνια δεν έχει τις δυνάμεις να ανακαταλάβει, πόσο μάλλον να φρουρήσει, ολόκληρη τη Συρία, προωθείται χάρη στις αεροπορικές δυνάμεις της Ρωσίας, την επαναστατική φρουρά του Ιράν και τις παραστρατιωτικές τους ομάδες, από τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου ως τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.

Η Ρωσία έχει σχεδιάσει ένα συνταγματικό μοντέλο για μια αποκεντροποιημένη Συρία. Υψηλόβαθμα στελέχη των σιιτικών πολιτοφυλακών ακόμα και σύμβουλοι του Άσαντ αναγνωρίζουν τώρα πως τεράστιες εκτάσεις της Συρίας και του Ιράκ μπορεί να ενωθούν ξανά μόνο αν υπάρξει «σεβασμός των τοπικών συνθηκών», για παράδειγμα προσφέροντας στους Ασύριους Χριστιανούς και στις μειονότητες των Γιαζίντι μια ασφαλή αυτοδιοίκηση μετά την πτώση της Μοσούλης.

Ωστόσο, το βασικό ζήτημα και στις δύο χώρες τώρα είναι οι Κούρδοι.

Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ έχει προκηρύξει δημοψήφισμα για τις 25 Σεπτεμβρίου για μια απόσχιση από το Ιράκ. «Αποδεχτήκαμε τον φεντεραλισμό ως έναν τρόπο για να ενισχύσουμε τη συνεργασία και να έχουμε ένα κομμάτι στη χώρα, αλλά δεν έχουμε τίποτα από τα δύο» λέει ο Φαλάχ Μουσταφά Μπακίρ, υπουργός Εξωτερικών του Κουρδιστάν.

Το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής αντιμετωπίζει με καχυποψία την ιδέα του φεντεραλισμού, ως μια δικαιολογία για επεμβάσεις ξένων δυνάμεων με στόχο τον τεμαχισμό και τη διχοτόμηση εδαφών. Τώρα, ακόμα και οι λίγοι φεντεραλιστές της περιοχής πιστεύουν ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Σε κάθε περίπτωση, η de facto διχοτόμηση προχωράει με ταχύ ρυθμό.

Οι Κούρδοι της Συρίας, ενισχυμένοι από την απόφαση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τους μαχητές του YPG ως τη βασική δύναμη κρούσης κατά του ISIS, έχουν χρησιμοποιήσει τη σύγκρουση για να αποκόψουν μια περιοχή που αποκαλούν Ροτζάβα στη Βόρεια Συρία. Οποιοδήποτε μελλοντικό συριακό καθεστώς πιθανότατα θα χρειαστεί ένα μοντέλο διαμοιρασμού της εξουσίας. Η βασική απειλή για τους Κούρδους της Συρίας είναι οι σχέσεις τους με το PKK, που θέλει να τους χρησιμοποιήσει στον 30ετή αγώνα του κατά της Άγκυρας.

Αυτός είναι ο λόγος που τουρκικές δυνάμεις πέρασαν στα Βορειοδυτικά της Συρίας για να σταματήσουν το YPG από το να συνδέσει τις ανατολικές περιοχές με έναν κουρδικό θύλακα δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Η Τουρκία δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο έναν ακόμα θύλακα, έναν από τους τέσσερις που έχει προτείνει η Ρωσία ως «ζώνες αποκλιμάκωσης», οι οποίες μπορεί να περάσουν σε κάποια μορφή τοπικού ελέγχου ή διαχωρισμού.

Στη συνάντηση στο Όσλο, διαπραγματευτές μίλησαν πολύ για την ανάγκη να ενθαρρυνθούν οι συμφωνίες ανάμεσα σε γειτονικές ομάδες, που επιτυγχάνονται σε οδοφράγματα ή σημεία ελέγχου. Συνήθως είναι συμφωνίες που έχουν να κάνουν με την επιβίωση.

Οτιδήποτε μεγαλύτερο από αυτό απαιτεί τη δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας για το μέλλον. Αυτό μπορεί να βασίζεται λιγότερο στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και περισσότερο στην πεποίθηση ότι η συνεργασία φαίνεται πιο πιθανό να πολλαπλασιάσει τα οφέλη και τα δημόσια αγαθά από τα μηδενικά αθροίσματα εξώθησης των γειτόνων (κυριολεκτικά) στην επαιτεία.

Ωστόσο, μόνο όταν θα φαίνεται πιθανό ένα ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο θα αναδυθούν τοπικοί ηγέτες που θα είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν πολιτικό κεφάλαιο και να περιμένουν μια απόδοση που θα μπορούν να διανείμουν σε υποστηρικτές που ο πόλεμος τους έμαθε, ορθά, να είναι καχύποπτοι.

Αν συμβεί έτσι, πιθανότατα κανένας δεν θα ενδιαφέρεται αν θα λέγεται ακόμα και φεντεραλισμός.

Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Ιουν 2017


Έξι άνθρωποι συνελήφθησαν στην Ισπανία, τη Βρετανία και τη Γερμανία κατηγορούμενοι για διασυνδέσεις με το Ισλαμικό Κράτος και για προσηλυτισμό και ριζοσπαστικοποίηση εν δυνάμει μελών του, ανακοίνωσε σήμερα το ισπανικό υπουργείο Εσωτερικών.

Οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν έπειτα από συνεργασία της ισπανικής και της βρετανικής αστυνομίας. Τέσσερις άνθρωποι συνελήφθησαν στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα, ένας στη Βρετανία και ένας στη Γερμανία, σύμφωνα με το υπουργείο.

Οι αστυνομικές δυνάμεις από τις χώρες αυτές συνεργάστηκαν αξιοποιώντας υπηρεσίες της ΕΕ με έργο την ανταλλαγή πληροφοριών, οι οποίες συνδέονται με την καταπολέμηση του εγκλήματος στις χώρες μέλη (Europol, Eurojust και Sirene), είπε το υπουργείο.

Οι συλληφθέντες μοιράζονταν βίντεο με βίαιο περιεχόμενο και οργάνωναν μυστικές εβδομαδιαίες συναντήσεις για τη στρατολόγηση νεαρών ανθρώπων με σκοπό να πολεμήσουν στο πλευρό των τζιχαντιστών.

Η αστυνομική έρευνα ξεκίνησε το 2015 μετά τον εντοπισμό ιστοσελίδας που περιείχε μια σειρά από βίντεο τα οποία έδειχναν τον προσηλυτισμό, τη σύλληψη και την μετάβαση στη Συρία ενός νεαρού μουσουλμάνου, κατοίκου Ισπανίας.

Ο παραγωγός των βίντεο αυτών, ένας υπερσυντηρητικός σαλαφιστής ιμάμης, συνελήφθη στη Βρετανία στο πλαίσιο της επιχείρησης και, σύμφωνα με το υπουργείο, βρισκόταν ήδη υπό παρακολούθηση από πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Πρόσφατα είχε ταξιδέψει στη Μαγιόρκα, όπου συνάντησε τους τέσσερις συλληφθέντες στην Ισπανία και τους κάλεσε να συλλάβουν και να προσηλυτίσουν άλλους, ανέφερε το υπουργείο. Ο συλληφθείς στη Γερμανία είχε επαφές με τους υπόλοιπους και είχε συμμετάσχει σε βίντεο στρατολόγησης από μέλη της οργάνωσης.

Από τον Ιούνιο 2015 που η Ισπανία αύξησε το επίπεδο συναγερμού στο επίπεδο 4--το δεύτερο υψηλότερο--η ισπανική αστυνομία έχει συλλάβει 178 υπόπτους για διασυνδέσεις με ισλαμιστικές ένοπλες οργανώσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Ιουν 2017


Απολογητές των ισλαμιστών τρομοκρατών έγιναν και επισήμως οι απαράδεκτοι εκπρόσωποι της γερμανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης DİTİB (Τουρκοϊσλαμική Ένωση για Θρησκευτικές Υποθέσεις), οι οποίοι όχι μόνο αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδήλωση εναντίον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας που διεξήχθη στην Κολωνία της Γερμανίας, έκαναν όμως και εμετικές δηλώσεις.

Υποστήριξαν ότι η διαδήλωση αυτή… επιβλήθηκε στη μουσουλμανική κοινότητα της Γερμανίας, μπερδεύοντας ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος με «δημοκρατίες» τύπου Βόρειας Κορέας, όπου απλά πηγαίνεις όπου σου λένε, χειροκροτείς και παριστάνεις τον ενθουσιασμένο, διότι οι επιπτώσεις εάν δεν το κάνεις είναι βαρύτατες και ενίοτε θανατηφόρες.

Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα οι άθλιοι αυτοί τύποι που καταχρηστικά ζουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, εκμεταλλευόμενοι την ανοχή και τη δημοκρατία, τα οποία επιθυμούν να ανατρέψουν και να γυρίσουν την Ευρώπη στον δικό τους αρρωστημένο μεσαίωνα, ζήτησαν να διοργανώσουν οι μουσουλμάνοι από μόνοι τους μια διαδήλωση, χωρίς να διαβουλευθούν με οποιονδήποτε.

Δηλαδή, για να το καταλάβουμε, να τους τσιμπήσει όλους ξαφνικά μια «μύγα» και να βγουν στον δρόμο να διαδηλώσουν κατά της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, κατά των ηλιθίων που θέλουν να σφάξουν όλους όσοι δεν πρεσβεύουν τις δικές τους αηδίες, περί «τζιχάντ» (ιερός – τρομάρα να του ‘ρθει – πόλεμος).

Η γερμανική κυβέρνηση, υπουργοί και διάφοροι άλλοι, σχεδόν σοκαρίστηκαν από την άρνηση της DİTİB να συμμετάσχει, η οποία πάει να βγει και από πάνω παριστάνοντας τον φιλελεύθερο που δεν του αρέσουν οι εντολές, κρύβοντας την αλήθεια που δεν είναι άλλη από το ότι αποτελούν πυρήνες ισλαμιστικής τρομοκρατίας που μολύνουν με την παρουσία τους την Ευρώπη του διαφωτισμού, παρόλα τα προβλήματά της.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου