Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Του Γιάννη Παντελάκη

Υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι ώστε η 24η Ιανουαρίου -μια μέρα σαν τη σημερινή- να ονομαστεί «ημέρα αυταπάτης». Είναι μια ημέρα πριν το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κερδίσει την εξουσία μέσα από μια απέραντη υποσχεσιολογία, η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που ήδη είχε βιώσει με βίαιο τρόπο δραματική επιδείνωση των όρων επιβίωσής της. Οι υποσχέσεις που σχεδόν στο σύνολό τους δεν υλοποιήθηκαν και από κάποιους ονομάστηκαν αυταπάτες και από κάποιους απλά, πολιτικές απάτες.

Την ημέρα εκείνη, ο άνθρωπος που σε λίγες ώρες θα γινόταν πρωθυπουργός της χώρας επικαλούμενος αριστερό πρόσημο, με δηλώσεις και συνεντεύξεις του συνόψιζε ένα πακέτο υποσχέσεων που είχαν δοθεί σε μια μεγάλη διάρκεια χρόνου που είχε προηγηθεί. Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου, ήταν έτοιμο να ακούσει, να πιστέψει και να αποδεχτεί, πως είχε φτάσει η στιγμή για να βιώσει μια διαφορετική διαχείριση από εκείνες που είχαν προηγηθεί και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ήταν οι αιτίες που η χώρα έφτασε σε μια πολυεπίπεδη κρίση.

Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκονται ήδη στην κυβέρνηση δυο χρόνια, μεσολάβησαν οι ομολογημένες αυταπάτες για τα θέματα της οικονομίας και τα μνημόνια που θα ακυρωνόντουσαν μ' έναν νόμο. Μεσολάβησαν και εκλογές που τους έδωσαν, έστω με θεαματικά μικρότερο αριθμό ψήφων, πάλι την εξουσία. Ακόμα και αν παραβλέψουμε όμως τις υποσχέσεις που δόθηκαν για την οικονομία, τα μνημόνια και τα παρεπόμενά τους (τα οποία θεωρητικά ας υποθέσουμε πως καλύφθηκαν με την παραδοχή της αυταπάτης), σχεδόν σε κανένα τομέα δεν προχώρησε κάτι με διαφορετικό τρόπο. Θέματα που αφορούσαν στον εκσυχρονισμό του κράτους, των θεσμών, του περιορισμού της διαπλοκής, τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με εξωθεσμικά κέντρα κ.ο.κ., συνεχίζουν να υπάρχουν όπως πάντα παραπέμποντας σε μια τριτοκοσμική χώρα που γεωγραφικά μόνο ανήκει στην Ευρώπη.

Κανένας δανειστής και κανένα μνημόνιο δεν εμπόδισε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα να μην προχωρήσει σε δεσμεύσεις που είχαν δοθεί και δεν συνδεόντουσαν με την οικονομία. Υποσχέσεις για το μικρό και ευέλικτο σχήμα των δέκα υπουργών, για τον περιορισμό ή κατάργηση των προνομίων της εξουσίας, για το διαχωρισμό εκκλησίας κράτους, για τη μείωση της στρατιάς συμβούλων και μετακλητών, για την πάταξη της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ανομίας, της μεγάλης φοροδιαφυγής.

Αυτά και άλλα πολλά υποσχόταν ο Τσίπρας ακόμα και μια ημέρα πριν κερδίσει την πολυπόθητη εξουσία. Την 24η Ιανουαρίου 2015. Υποσχέσεις που χρειάζονται εκατοντάδες ακόμα λέξεις για να περιγραφούν. Και που έμειναν μετέωρες για να θυμίζουν πως οι ελπίδες ακυρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο, τον οποίο χρησιμοποίησε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα για ν΄αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος που έχει μετατρέψει την παραμονή στην εξουσία σε αυτοσκοπό.

Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, οι Καμμένος και Δούρου, που διαθέτουν άλλωστε και το know how, θα πρέπει να οργανώνουν στις κεντρικές πλατείες εκδηλώσεις εθνικολαϊκού χαρακτήρα με νταούλια και χορούς. Κάτι σαν μια ημέρα μνήμης για το πως μια ομάδα ανθρώπων που καπηλεύτηκε ιδεολογίες και εκμεταλλεύτηκε ανάγκες και προσδοκίες, ανέβηκε στην εξουσία ξεχνώντας ποίοι ήταν και τι έλεγαν έως χθες...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γύρω στα οκτώ χρόνια στην κλίνη του Προκρούστη, ως φαίνεται, αποκτήσαμε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ισως να μην τη βρίσκουμε ακόμα με τους δανειστές-βασανιστές μας, αλλά πολλοί από μας πλέον αδιαφορούν ή φέρονται σαν να αδιαφορούν. Κάποιοι ξοδεύουν τον θυμό και την οργή τους στην απελπισία. Κάποιοι άλλοι περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όταν η εκ νέου έλευση του Κυρίου θα ωριμάσει τις συνθήκες, ώστε να Τον κατανοήσουμε. Ισως, εν τέλει, οι μόνοι μακάριοι, υπό την έννοια της αγίας βλακείας, να είναι εκείνοι που ευθύς εξαρχής έλεγαν ότι καλά μας κάνουν οι ξένοι, ότι εμείς με τον τρόπο ζωής μας φταίμε για όσα παθαίνουμε. Εχουν συζητηθεί όλα, αλλά το μαρτύριο επαναλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα σαν να μην έχει συζητηθεί τίποτα. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι η ουσία της παρακμής μας.

Η κάθε ημέρα περιέχει τις δικές της σκηνές μιας ατελεύτητης όπερας-μπούφας. Ο κ. Τσακαλώτος στέλνει στους δυνάστες-δανειστές μια λευκή επιστολή ως άλλη λευκή επιταγή, για να γράψει πάνω της η Τρόικα τι της χρωστάμε ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε έως την επόμενη αξιολόγηση. Λευκή επιστολή, κάτι σαν λευκή σημαία. Η κόρη πρώην βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μια βόλτα από ΔΗΜΑΡ κι επέστρεψε, διορίζεται στην κορυφή οργανισμού που διασπαθίζει και θα διασπαθίσει την εθνική περιουσία χειρότερα κι απ’ τον Κόφτη. Θα μου πείτε: το κορίτσι γίνεται θυσία προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του έτι περαιτέρω πλουτισμού των δανειστών - σωστό! Μεγάλο το δίκιο σας, ούτε εθνική κατάθλιψη υπάρχει - υπερβολές του Τύπου. Στον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται όπως ο περονόσπορος - νεκρώνει φωνές αριστερών που καταγγέλλουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, τις λογοκρίνει από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο που ελέγχει, ενώ, ξεδιάντροπα πλέον, ορισμένα σταλινοειδή αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να αντιλέγουν ορισμένοι και να θέλουν να πληρώνονται κιόλας για αυτό!! Οπερα-μπούφα! Ο κ. Παππάς μεταβαίνει αυτόκλητος στις ΗΠΑ προκειμένου να παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, αλλά δεν γίνεται δεκτός. Οπερα-μπούφα, παρακμή-μπούφα. Ο Κούλης μελετά το αγροτικό πρόβλημα (πού φύεται ο κ. Μουλόπουλος), ο κ. Μπουτάρης ντρέπεται που είναι Ελληνας, η Φώφη μας κάνει βουντού για να νεκραναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος κάθεται στην άκρη και πετροβολάει το ποτάμι, ο Λεβέντης αποφεύγει να μας καταραστεί όλους να «βγάλουμε καρκίνο» (ώστε να επιζήσουν και ορισμένοι για να τον ξαναψηφίσουν), η Χρυσή Αυγή μάς δουλεύει άπαντες ότι οι αγκυλωτοί σταυροί είναι θεία κοινωνία και πάει λέγοντας (ανοησίες).

Η παρακμή μας είναι όλο και πιο βαθιά, διότι αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια, τη θέλουν βελούδινη. Δεν γίνεται! Αντιθέτως, η παρακμή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στο πλαίσιο ενός κόσμου όλο και πιο διαταραγμένου. Ο Τραμπ. Τραμπούκος και Τραμπάκουλας (ίσως και Τραμπάλας - μένει να φανεί). Εχει ξεσηκώσει εναντίον του όσους δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι για τους βομβαρδισμούς του Ομπάμα, του Κλίντον, των Μπους. Για τις εισβολές, τους διαμελισμούς κρατών, την καταλήστευση χωρών, την αφαίμαξη των εργαζομένων παγκοσμίως, τους εκτοπισμούς πληθυσμών. Οι ΗΠΑ μοιάζουν τώρα σαν ένα βαθιά διχασμένο έθνος. Μόνον την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ ήταν τόσο διαχωρισμένοι οι Αμερικανοί. Μόνον που τότε οι γιγάντιες διαδηλώσεις απαιτούσαν ειρήνη, ενώ σήμερα οι επίσης γιγάντιες διαδηλώσεις αφορούν στον σεξισμό και την κακογουστιά του Τραμπ. Φύλλο δεν κουνήθηκε για τους αιμοσταγείς πολέμους των Μπους, Κλίντον, Μπους, Ομπάμα, για τα ολοφάνερα ψέματα περί τις αιτίες αυτών των πολέμων, φύλλο όταν ο Μπους δημιούργησε τους Ταλιμπάν και ο Κλίντον το ISIS, αλλά γίνεται της μουρλής με τις τρέλες του Τραμπ. Η επανάσταση των χίπστερ - κλαίνε για τα προσφυγόπουλα, αλλά την κάνουν γαργάρα για τους δολοφόνους που τα ξεσπίτωσαν. Κι όμως η προπαγάνδα μοιάζει ανίκητη. Οσο πιο βλακώδης, τόσον πιο ισχυρή.

Εις τα καθ’ ημάς, η εν λόγω παρακμή, κάθε μέρα και πιο διαβρωτική, οδηγεί τους πολίτες όλο και πιο πολύ στην αποχή και την αποξένωση. Αυτό το «τίποτα δεν αλλάζει», αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» αποσαθρώνει τη σχέση του λαού με τη δημοκρατία και με τις εκλογές. Και η παραδοσιακή ρητορική εναντίον αυτού του φαινομένου φαίνεται σαν να μην επαρκεί πλέον. Τα περί της αξίας της δημοκρατίας, της δύναμης της ψήφου, της αποτελεσματικότητας της επιλογής, ακούγονται όλο και πιο φτωχά στα αυτιά εκείνων που η ψήφος τους έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους.

Και από μια άποψη έχουν δίκιο: το μόνον που συζητάμε είναι οι παραλλαγές της υποτέλειας. Αν θα ναι πιο υποφερτή με Κούλη ή με Τσίπρα. Διότι, όπως είπαμε, αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια διαγωνίζονται μεταξύ τους για το με ποιον η υποτέλεια θα είναι βελούδινη. Δεν γίνεται. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξεις το χέρι του Προκρούστη που θα σου κόψει το πόδι...

Στάθης
Enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Η Ε.Ε. μπορεί να μην καταρρέει, αλλά εκφυλίζεται θεσμικώς, καθώς επί μέρους δυνάμεις συστήνουν πυρήνες συμφερόντων και αυτοάμυνας, δρώντας έξω από τις προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες ή δημιουργώντας παρα-θεσμικές δικές τους. Μια τέτοια είναι και η συνδιάσκεψη για το προσφυγικό, που οργανώνεται στις 8 Φεβρουαρίου στη Βιέννη και η οποία αφήνει εκτός - ως μαύρο πρόβατο- τον κύριο ενδιαφερόμενο, τη χώρα μας, αφού γίνεται εξαιτίας μας.

Τη διάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών και Άμυνας χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, με θέμα την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων, ερήμην Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκαλεί ο υπουργός Άμυνας της Αυστρίας, Hans Peter Doskozil.

Έχουν προσκληθεί οι υπουργοί Εσωτερικών και Άμυνας Ουγγαρίας, Σλοβακίας, Τσεχίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πραγματοποιείται ακριβώς έναν χρόνο μετά την επίσης εξωθεσμική Διάσκεψη της Βιέννης για τα Δυτικά Βαλκάνια, που είχε πραγματοποιηθεί σε επίπεδο υπουργών Εσωτερικών και Εξωτερικών.

Σε εκείνη τη διάσκεψη με θέμα τη μείωση της προσφυγικής ροής, οι υπουργοί Εσωτερικών και Εξωτερικών, Johanna Mikl-Leitner και ο γνωστός μας Sebastian Kurz, είχαν καλέσει τους ομολόγους τους από εννέα βαλκανικές χώρες, με πάλι εξαίρεση της Ελλάδας.

Θεατρικές αντιδράσεις

Να υπενθυμίσουμε τότε, ο έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, αντιδρώντας με στόχο τον εντυπωσιασμό, είχε ανακαλέσει την ελληνίδα πρέσβη, Χρυσούλα Αλειφέρη, προκειμένου… «να διαφυλαχθούν οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των κρατών και των λαών της Ελλάδας και της Αυστρία», ενώ με την κίνησή του τις επιδείνωνε, και παράλληλα είχε ζητήσει τη βοήθεια της Ε.Ε., η οποία ουδέν έπραξε, αφού ήταν εκτός αρμοδιοτήτων της το θέμα.

Παρ' όλα αυτά η Αυστρία τότε, έκανε μια κίνηση καλής θέλησης, με την υπουργό Εσωτερικών κυρία Leitner να εκδηλώνει την πρόθεση να επισκεφθεί τη χώρα μας για να δώσει εξηγήσεις. Η ελληνική κυβέρνηση, με μια αδιανόητη απόφαση, την κήρυξε… persona non grata! Ωστόσο, δυόμισι μήνες μετά, η κυρία Αλειφέρη συνοδεύοντας τον κύριο Κοτζιά, επέστρεψε στη Βιέννη, χωρίς να έχουν αρθεί οι λόγοι της ανάκλησης και φυσικά οι λόγοι που η υπουργός είχε κηρυχθεί ανεπιθύμητη στη χώρα μας!

Στη διάσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου προβλέπεται η συζήτηση «συνολικού πακέτου μέτρων» με τρεις άξονες, όπως φέρεται να προτείνει ο κ. Doskozil, με πρώτο την αποσαφήνιση ως προς το τι χρειάζονται τα κράτη για την προστασία των συνόρων. Δήλωσε δε, ότι η χώρα του «θα αλλάξει το νόμο, ώστε να μπορεί να προστατεύει τα σύνορα εκτός Αυστρίας χωρίς να υπάρχει καμιά αποστολή της Ε.Ε.».

Φυσικά, η Αυστρία έχει συμμαχήσει ατύπως και με τις χώρες του Βίσεγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία). Ατύπως μεν, ουσιαστικώς δε, καθώς όπως έδειξε η εμπειρία των φραχτών, νότια τα σύνορα της Ευρώπης γίνονται τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, αφήνοντας τη χώρα μας εκτός.

Πριν βέβαια πάλι κατηγορήσουμε τους βόρειους «ρατσιστές» για τα κλειστά σύνορα, ας έχουμε υπ' όψιν:

Α) Η Ελλάδα απουσιάζει συστηματικά από τα Βαλκάνια, που τελευταίως επιβεβαιώνουν εκ νέου το παλιό κλισέ, ότι «βράζουν», και άφησε χώρο παρέμβασης σε άλλες μικρομεσαίες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής. Ο πρωθυπουργός περιφέρεται στη Μέση Ανατολή, όχι μόνο για τις ενεργειακές διαδρομές (σωστό) αλλά και προσπαθώντας να πει στο κάδρο των διεθνών ηγετών, να συμβάλει υποτίθεται στην επίλυση των προβλημάτων – θέματα που είναι για πολύ μεγάλους παίχτες, και όχι για πρωθυπουργούς μιας μικρής, χρεοκοπημένης χώρας.

Αντιθέτως στα Βαλκάνια, όπου είναι η άμεση γειτονιά μας, με ζέοντα προβλήματα και με επιπτώσεις της συμπεριφοράς τους στη χώρα μας, δε καταδέχτηκε - ή δεν κατάλαβε ότι έπρεπε – να ασχοληθεί. Μόλις τώρα, δύο χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία, μεταβαίνει στο τέλος του μήνα στην Σερβία.

Β) Χθες ο κ. Μουζάλας δήλωσε ότι το 70% όσων εισέρχονται στα νησιά μας, είναι νέοι άντρες χωρίς οικογένεια. (Προφανώς είναι… ιδιότυποι πρόσφυγες πολέμου. Φαίνεται θα έρχονται από κάποια εμπόλεμη περιοχή όπου είναι έθιμο οι άντρες να δραπετεύουν για να γλυτώσουν και αφήνουν τα γυναικόπαιδα και τους γέρους να πολεμούν!). Φυσικά ειρωνική η παρένθεση: Απλώς έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό ότι είμαστε τόσο… φιλάνθρωποι, που όποιος θέλει μπαίνει, γι' αυτό και έχουν καταγραφεί παράνομοι μετανάστες, όχι μόνο από χώρες της Ασίας και της Αφρικής αλλά και της… Καραϊβικής, που προτιμούν τη χώρα μας για να εισέλθουν στη συνέχεια στην Ε.Ε.!

Και φυσικά στον κόσμο της διοικητικής απειρίας (ου μην και κυβερνητικής ανικανότητας) που ζει ο κ. Μουζάλας, (και πολιτικώς του άσπρου – μαύρου, χωρίς αποχρώσεις), άφησε να εννοηθεί ότι ή θα τους δεχόμαστε ή θα βουλιάζουμε τις βάρκες και θα τους πνίγουμε (παλιά θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε αποδώσει στην κυβέρνηση Σαμαρά τέτοιες ενέργειες).

Η σύσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου, σαφώς δείχνει και την αποσάθρωση της ευρωπαϊκής συνοχής, αλλά και την ασθενή θέση - για να μην πούμε ανυποληψία - στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Η σύσκεψη των 9 χωρών της Βιέννης, απλώς δεν μας θεωρεί ευρωπαϊκή χώρα, και για μια ακόμη χρονιά μας βάζει σε καραντίνα – και δεν θα τους προβληματίσουν οι όποιες ανακλήσεις πρέσβεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλο  "Άνθρωποι και ποντίκια"  το αριστούργημα του Στάϊμπεκ που περιγράφει μία σκληρή ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων και άλλο τα ανθρώπινα ποντίκια, αρουραίοι και τυφλοπόντικες της πολιτικής που με το έτσι θέλω διαψεύσανε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.
Τρωκτικά βρωμερά, φορείς επιδημιών ανηθικότητας και οπορτουνισμού, μαγάρες ιδεών και αγώνων, κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών.

Λίγο πριν πέσει η προηγούμενη κυβέρνηση τρωκτικών, είχαμε τα "mail Χαρδούβελη".
Σήμερα έχουμε τις επιστολές Τσαλακωτού.
Προοιωνίζουν άραγε την φυγή και τούτης της ορδής; 
Για νά 'ρθει η επόμενη που ήταν η προηγούμενη;

Σταματήστε να υποχωρείτε πιά, θλιβερά ποντίκια της κυβέρνησης.
Σταματήστε να ξευτιλίζετε πιά ένα ολόκληρο έθνος, έναν λαό, μιά χώρα.
Γιατί εμάς ξευτιλίζετε. Όχι τα μούτρα σας.  Εσείς έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως γεννηθήκατε ξευτιλισμένοι.
Σταματήστε να στέλνετε επιστολές υποταγής και δουλείας εκ μέρους ενός λαού.
Όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός ο λαός που σας φέρνει στην εξουσία, δεν είναι τόσο ξευτιλισμένος όπως εσείς.
Μη σκύβετε πιά άλλο. Έχει φανεί πιά η υφαλοτρυπίδα σας που χάσκει, βρωμεροί κίναιδοι της πολιτικής.
Ποντίκια και π@@στηδες μαζί.  Με όλη την αρνητικά φορτισμένη σημασία του όρου.
Κι αφήστε τις μ@λακίες περί  "ομοφοβίας" κλπ. Χρόνια και χρόνια ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι ζούσαν αρμονικά, ή έστω ανεκτικά μαζί, μέχρι που ήρθατε εσείς και μας δείξατε πώς είναι η π@υστιά και το να είσαι π@ύστης.

Ποντίκια ανθρώπινα, βρωμερά και τρομοκρατημένα, δεν τολμάτε ούτε μιά αλήθεια να αρθρώσετε.
Ζείτε μέσα στο ψέμα και την απάτη όπως τα πραγματικά ποντίκια στους οχετούς και στους υπονόμους.
Μην βλέπετε που σας ανέχεται ο κόσμος.
Είναι που τον έχετε τρομοκρατήσει.
Είναι που δεν βλέπει πόσο πιό τρομοκρατημένοι είσαστε εσείς.
Αν ο λαός αντιληφθεί πόσο ποντίκια είσαστε θα σας πατήσει, θα σας λιώσει.
Γι αυτό απ' τη μιά φοβερίζετε, βάζετε φόρους και πρόστιμα, ψηφίζετε νόμους άνομους κι απ' την άλλη στέλνετε επιστολές υποταγής να σώσετε το τομάρι σας.

Άθλια ποντίκια μέσα στην βρωμερή ποντικοφωλιά σας.
Άθλιοι μαγάρες του έθνους.
Βάζετε φωτιά στην χώρα και στον λαό και λέτε πως θα γλυτώσετε.
Επειδή στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες τα ποντίκια φεύγουν πρώτα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάκη Μίχα

O τελευταίος κύκλος δημοσκοπήσεων εμπεριέχει τρεις ενδιαφέρουσες ειδήσεις:

α) O αριθμός των ατόμων που θεωρούν ότι η ένταξη στο ευρώ ήταν λάθος αποτελεί σήμερα την συντριπτική πλειοψηφία (πως άτομα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το τρομακτικό λάθος ονειρεύονται να επιστρέψουν στην πολιτική σκηνή είναι κάτι που αδυνατώ να καταλάβω...).

β) Ο αριθμός των ατόμων που επιθυμούν σήμερα την έξοδο από το ευρώ είναι περίπου ο ίδιος με αυτόν που επιθυμεί την παραμονή μας στην ευρωζώνη.

Αλλά το τρίτο εύρημα είναι ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα:

γ) Τα άτομα που άλλαξαν την άποψή τους για το ευρώ δεν πηγαίνουν στα γνωστά αντισυστημικά κόμματα -που είναι εξ ορισμού εναντίον του κοινού νομίσματος. Είτε παραμένουν στα συστημικά κόμματα είτε πηγαίνουν στους αναποφάσιστους.

Με άλλα λόγια για πρώτη φορά διαμορφώνεται στην Ελλάδα ένα ρεύμα το οποίο είναι μεν κριτικό απέναντι στο κοινό νόμισμα αλλά όχι στη βάση μιας αντικαπιταλιστικης αντιφιλελεύθερης πλατφόρμας. Μάλιστα θα διακινδύνευα την πρόβλεψη ότι το ρεύμα αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει καθαρά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά με απόψεις πολύ πιο ριζοσπαστικές απ' αυτές που έχει π.χ. η Νέα Δημοκρατία.

Που βασίζω αυτή μου την άποψη;

Μια σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση της Pulse έδειξε ότι τo 43% των Ελλήνων ψηφοφόρων επιθυμούν την ίδρυση ενός νέου κόμματος διότι τα σημερινά δεν τους εκφράζουν. Σύμφωνα με την δημοσκόπηση 1 στους 3 ψηφοφόρους της ΝΔ επιθυμούν το νέο κόμμα ενώ στον Σύριζα η αναλογία είναι 1 προς 2!

Η εκπληκτική αυτή είδηση αποσιωπήθηκε η υποβαθμίσθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που επιμένουν να παρουσιάζουν κάθε δημοσκόπηση μέσα από το μη-αφήγημα της «άνοδος ΝΔ-πτώση του Σύριζα» και να πνίγουν το πραγματικό αφήγημα που είναι ασφαλώς το συνεχώς διογκούμενο τμήμα του πληθυσμού που απορρίπτει κάθε υπάρχοντα σήμερα πολιτικό αρχηγό και κάθε υπάρχων κόμμα.

Θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε το 43% που οραματίζεται την δημιουργία ενός νέου κόμματος με το περίπου αντίστοιχο ποσοστό που οραματίζεται την έξοδο από την ευρωζώνη; Ποια είναι η πολιτική την οποία οραματίζεται το 43% και η οποία δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα;

Δεν μπορούμε να ξέρουμε φυσικά χωρίς έρευνα. Όμως προφανώς δεν επιθυμούν να απαλλαγούν από την μιζέρια της ευρωζώνης για να εισέλθουν στην πολλαπλώς χειρότερη μιζέρια της Βενεζουέλας -διότι όπως είδαμε δεν προσφεύγουν στις πολιτικές δυνάμεις αυτού του χώρου.

Δεν θα ήταν λοιπόν λογικό να υποθέσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αυτού του 43% ενστερνίζεται το όραμά μιας φιλελεύθερης εξόδου από το ευρώ έχοντας καταλήξει στο όχι αδικαιολόγητο συμπέρασμα ότι η συνεχιζόμενη παραμονή στην ευρωζώνη απλά ισοδυναμεί με περισσότερους φόρους, ανεργία, ύφεση, χειροτέρευση κοινωνικών παροχών και capital controls (δηλ. κρατικοποίηση των καταθέσεων);

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι το όραμα αυτού του καθόλου ευκαταφρόνητου νέου ρεύματος να είναι ελεύθερες φορολογικές ζώνες, κατάργηση φόρου επιχειρήσεων καθώς και ένα νόμισμα που θα εκφράζει και θα ενσωματώνει τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και δεν θα αποτελεί το φάντασμα κάποιας άλλης οικονομίας που δεν έχει σχέση με την ελληνική.

Oπως ανέφερα και προηγουμένως όλα αυτά αποτελούν εικασίες -δικαιολογημένες κατά την άποψή μου- που όμως χρήζουν περαιτέρω έρευνας.

Αλλά αν υποθέσουμε ότι πράγματι διαμορφώνεται ένα νέο φιλελεύθερο ρεύμα ενάντια στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και στους επαγγελματίες πολιτικούς, δεν είναι κρίμα ότι δεν θα υπάρχει κανένας φορέας να το εκφράσει;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

10.816.286 εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κατοικούσαν στην Ελλάδα και από αυτά το 91.6% ήταν Έλληνες (9.904.286) και το υπόλοιπο ( 912,000) αλλοδαποί…


Το 2015 σε αυτή την ευλογημένη με απίστευτες φυσικές ομορφιές, αιματοβαμμένη ελληνική γη τα σχετικά στατιστικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι είχαν γεννηθεί 92,148 παιδιά από τα οποία 79.975 από Ελληνίδες και 12.173 από αλλοδαπές μητέρες.

Το 2015 οι θάνατοι που καταγράφηκαν ήταν 121,785, δηλαδή 29,000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις καταλήγοντας σε αρνητική φυσική αλλαγή του πληθυσμού…

Σίγουρα, όμως, ο αριθμός των αλλοδαπών που ΔΕΝ καταμετρούνται με στατιστική ακρίβεια έχει αυξηθεί θεαματικά με την είσοδο και παραμονή εδώ των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών και προσφύγων…

Δεν έχω τον τρόπο να μετρήσω και να σας πω πόσοι από τους κατοίκους της Πατρίδας μας, Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι και απλοί πολίτες και αλλοδαποί, ήταν και παραμένουν φιλέλληνες αλλά όπως δείχνει η θλιβερά πικρή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2017, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ΔΕΝ υπάρχουν πλέον Εθνικοί Ευεργέτες…

Επί σειρά ετών, όμως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικοι «μεσάζοντες» που «ευεργετούν»…

Αυτοί και αυτές οι «μεσάζοντες» χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για αυτές τις πράξεις επίδειξης από τα έντυπα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ με τα οποία συνεργάζονται, δημοσιοποιώντας κάθε λογής «μαραθώνιους» και με ανακοινώσεις Τραπεζικών λογαριασμών όπου μπορούσαν και μπορούν οι απονήρευτοι Έλληνες να καταβάλλουν το ποσό που επιθυμούν...

Από το 2010 και μετά ΣΤΗΝ Ελλάδα της τρόικα (τώρα των θεσμών), της πρωτοφανούς συντριβής μισθών και συντάξεων, της ανεργίας, της ανέχειας, της κατάθλιψης και της πείνας, δεν συγκεντρώνονται πλέον τα ποσά των προηγούμενων δεκαετιών από τους «μεσάζοντες…»

Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί» (στα Τουρκικά ψεύτικοι) «Εθνικοί ευεργέτες», φιλεύσπλαχνοι υποστηρικτές πτωχών, αδυνάτων, αναξιοπαθούντων και πασχόντων συμπολιτών μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες να μαζεύουν κατά κανόνα τα 5, 10 ή 20 ευρώ του μέσου Έλληνα και της Ελληνίδας οι οποίοι, καθώς προσέφεραν από το υστέρημά τους, αποδείκνυαν ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΔΕΝ ξέχασαν να συμπονούν τον συνάνθρωπό-συμπολίτη τους.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι εάν αυτοί οι «γιαλαντζί» ευεργέτες αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου τους που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 30-40 χρόνια θα μπορούσαν να χτίσουν και να δωρίσουν στην Ελλάδα και τους Έλληνες πολλά Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;


Ανατριχιάζω με την σκέψη ότι Αβέρωφ, Αρσάκης, Βαρβάκης, Ευγενίδης, Ζαππαίοι, Ζωσιμαδαίοι, Καυταντζόγλου, Σίνας, Στουρνάρας, Συγγρός, Τοσίτσας και άλλοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ και ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ατενίζουν από τον ελληνικό Ουρανό κάποιους σύγχρονους «δήθεν ευεργέτες» και τα κόκαλα τους τρίζουν…

Για αυτούς και πολλούς παρόμοιους λόγους και αιτίες, που αφορούν όχι μόνο σε κάποιους «γιαλαντζί» ευεργέτες αλλά και Πολιτικούς που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν και παρατρεχάμενούς τους Επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν γενναιόδωρα, όπως εσείς και εγώ, συχνά-πυκνά αναφωνώ:

ΤΩΡΑ, επειγόντως, χρειαζόμαστε πραγματικούς Εθνικούς ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ και μαζί ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ στην Ελλάδα της τρόικα και των «θεσμών» καθώς οι δανειστές μας έχουν καταδικάσει σε οικονομική «φτωχοποίηση» χωρίς να μας κηρύξουν, γιατί μάλλον έτσι τους βολεύει, και ΤΥΠΙΚΑ σε ΠΤΩΧΕΥΣΗ…

Για την τετελεσμένη πτώχευση κοινωνικής αλληλεγγύης, πολιτιστικών και ηθικών αξιών δεν κάνω λόγο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Μετά την εκλογική νίκη του Ν. Τραμπ στις ΗΠΑ και τον νέο άνεμο που άρχισε να πνέει εκεί αλλά και παντού, γράφονται και λέγονται πάρα πολλά. Αγανακτώ όμως ν' ακούω και να διαβάζω για “νέες προσδέσεις” και "άνευ όρων". Μήπως αυτοί που επεδίωκαν τη γερμανική ομπρέλα προστασίας που πάνω έγραφε "Πάρτα Όλα", τώρα επιδιώκουν την ομπρέλα των ΗΠΑ με ένα αντίστοιχο "Πάρτα Όλα";
Μήπως τα τρωκτικά της Ελλάδος “μυρίζονται” ότι με το νέο ισχυρό άνεμο, το γερμανικό πλοίο θ' αρχίσει να μπατέρνει και θέλουν να μεταπηδήσουν σε άλλο ασφαλέστερο, γρήγορα και “άνευ όρων”; Λέω μήπως; Και την απάντηση θα τη δίνει το πώς θα τίθεται το θέμα. Με δουλικό σκύψιμο ή με όρθωση εθνικού “αναστήματος” που απαιτεί σεβασμό, αλλά και ικανοποίηση εθνικών αιτημάτων;

Έχει εμφανιστεί ένα θέμα ζωής ή θανάτου μας με την Τουρκία. Ναι, ένα αντίστροφο 1821. Και πουθενά δεν διάβασα ή άκουσα κάποιον να πει: "Θα βάλουμε το θέμα στο τραπέζι των μεγάλων και αυτοί που θα μας προσφέρουν εγγυημένη προστασία και άμεση παροχή σύγχρονων αμυντικών συστημάτων με καλούς όρους και περίοδο χάριτος, με αυτούς θα δώσουμε χέρια φιλίας και συνεργασίας". Είμαστε στο ΝΑΤΟ ή είμαστε ευρωπαϊκό έδαφος θα πουν μερικοί. Αστείες και επικίνδυνες αιτιάσεις.

Πρόσεχε Έλληνα, (κι εγώ το ίδιο ως Έλληνίδα), μας ζώνουν κίνδυνοι από παντού που μπορεί να φουντώσουν όλοι μαζί. Μπορεί να έπαψες να αγαπάς την πατρίδα σου, όμως έπαψες να αγαπάς και τα παιδιά σου, την οικογένειά σου, την ίδια σου τη ζωή; Πώς σκέφτεσαι να τα προστατέψεις; Με το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης ή με την ψήφο σου σε άπαντες τους δωσίλογους, χωρίς να εξαιρείται κανείς;
Αν κάποιο κόμμα είχε τσίπα θα είχε εγκαταλείψει τη Βουλή όταν έφτασαν για συζήτηση, όχι ψήφιση αλλά συζήτηση, τα πρώτα ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΩΛΗΤΗΡΙΑ της Ελλάδος, καταγγέλλοντας στο λαό το αντισυνταγματικό πραξικόπημα πώλησης της Ελλάδος και των κατοίκων της μαζί. Και με την αποχώρησή τους ασφαλώς η Βουλή θα διαλυόταν.
Μόνον τότε δε θα ήταν δωσίλογο το κάθε κόμμα.

Για παράδειγμα, όταν μπήκαν στην Ελλάδα οι Γερμανοί, αν λειτουργούσε η Βουλή και τα κόμματα έμεναν εκεί, λέγοντας: “μένουμε εδώ στη Βουλή, αλλά δε θα ψηφίζουμε τα νομοσχέδια που θα μας φέρνει η δωσίλογη κυβέρνηση”, τότε δε θα ήσαν και αυτά αυτομάτως δωσίλογα; Το ίδιο συμβαίνει και με την τωρινή κατοχή της χώρας.

Πρόσεχε τουλάχιστον από εδώ και πέρα Έλληνα, γιατί οι πάσης φύσεως δωσίλογοι μια ισχυρή ομπρέλα προστασίας για τους ίδιους αναζητάνε πάντα και ας πουλιέται και ας καίγεται όλη η Ελλάδα και συ μαζί. Κάνε κάτι πριν αφανίσουν και σένα και τα παιδιά σου, που ίσως τα στείλουν ως πρόβατα επί σφαγήν, χωρίς επαρκή εκπαίδευση, χωρίς σύγχρονα όπλα, ξυπόλητα (ούτε άρβυλα δεν θα έχουν αν κηρύξουν γενική επιστράτευση!) προς το βέβαιο θάνατο, αλλά και τη συνεπαγόμενη ήττα.

Πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε όλοι μαζί τρόπους αποτελεσματικής δράσης για να κάνουμε και πάλι την Ελλάδα ελεύθερη και ευημερούσα. Το διεθνές τοπίο είναι πολύ ρευστό και οι παγκοσμιοποιητές παραζαλισμένοι από την ήττα τους. Αν, όταν “άγγελος Κυρίου” ταράζει τα νερά της Οικουμένης, εμείς δεν αδράξουμε την ευκαιρία να “ιαθούμε”, πότε θα το κάνουμε; Μάλλον ποτέ!

Όμως δεν το πιστεύω ότι γίναμε τόσο απόλυτα αυτοκαταστροφικοί. Πιστεύω ότι θ' ανοίξουμε πανιά, ώστε το καραβάκι “ Ελλάδα” να συνεχίσει απρόσκοπτα, παρά τις φουρτούνες, το αιώνιο ταξίδι του προς το ΦΩΣ.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τόσες και τόσες γενιές νέων ανθρώπων πορεύτηκαν χρόνια τώρα με το όραμα της αριστεράς των νεανικών τους χρόνων… Καθώς το αίμα του κάθε νέου βράζει και η ιδιοσυγκρασία του – μαζί με την μόδα – είναι πάντα απέναντι στο κατεστημένο, ζούσε στη ρομαντζάδα του θεωρητικού ξεσηκώματος και της μικρής επανάστασης λίγο πέρα από τον καναπέ των γονιών του… Κάτι ήταν και αυτό… Τα αριστερά στέκια και τα περίχωρα των πανεπιστημίων ήταν γεμάτα από ατελείωτες συζητήσεις επαναστατικού περιεχομένου, μεσούσης βέβαια και της ευημερίας της εποχής… Ο Τσε ήταν πάντα εκεί και μονοπωλούσε τα όνειρα τους… Ωστόσο…

Οι καιροί άλλαξαν κόντρα στη μοίρα που επιφύλαξε το μέλλον… Οι πολιτικές ανά τον κόσμο αλλοιώθηκαν κάτω από άλλου είδους επαναστάσεις που ο Τσε ούτε στον ύπνο του δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί… Η παγκοσμιοποίηση και το ιντερνέτ μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξαν συθέμελα τον κόσμο, τις αξίες του, και φυσικά άλλαξαν και την δική μας ψωροκώσταινα… Και μέσα σε αυτά μας προέκυψε o ΣΥΡΙΖΑ στο κεφάλι της διακυβέρνησης της… Ένα κόμμα αριστερό μεν ανύπαρκτο δε για πολλά χρόνια, βρέθηκε να κυβερνά την Ελλάδα μετουσιώνοντας τα τότε επαναστατικά όνειρα δεκάδων νέων ανθρώπων σε μία απίστευτη πραγματικότητα… Οι επίγονοι του Τσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο μετατράπηκαν σε γιουσουφάκια της Μέρκελ και του Σόϊμπλε των οποίων έσπευσαν – ίσως και με χαρά – να πραγματοποιήσουν ακόμη και τα πιο ακραία κελεύσματα τους… Ανερυθρίαστοι αριστεροί τύποι που χρόνια τώρα από την γραφική οπισθοφυλακή του 2,5% μας πιπίλιζαν το μυαλό αρνούμενοι κάθε αναπτυξιακή πρόοδο και βάζοντας φρένο με μία τυφλή αντίδραση επί παντός επιστητού, έγιναν υπηρέτες της γερμανικής κυριαρχίας που μαστίζει σήμερα την Ευρώπη… Η συνεννόηση των κρατών και η αλληλεγγύη των λαών ποδοπατήθηκαν από την χώρα αυτή με τους εγχώριους επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ να νιώθουν μέχρι και υπερηφάνεια συνεργαζόμενοι πειθήνια μαζί τους… Ηχούν ακόμα στα αυτιά μου οι ανοησίες του γυαλομπούκαλου αριστερού της πρώτης φάσης ΣΥΡΙΖΑ καθώς και της απίστευτης εκείνης Κλαραμπέλ που "έκαψε" το μυαλό χιλιάδων ελλήνων με τα κατορθώματα της…

Με όλα ετούτα η Ελλάδα από μία χώρα σε κατάστασης κρίσης μετατράπηκε σε ένα πολιτικό τρελοκομείο… Η πίεση που ασκείται τώρα στο Λαό είναι πια τραγική… Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Κανείς δεν γνωρίζει, ούτε ο λαός, ούτε η κυβέρνηση, που ακριβώς οδηγούμαστε… Ούτε γεωπολιτικά, όπου οι ανησυχίες ζώνουν τους αναλυτές με τους γείτονες μας να αφηνιάζουν… Ούτε οικονομικά, όπου το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού έχει εξαντληθεί με ηττημένο φυσικά τον ποντικό που δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό…

Ούτε πολιτικά, όπου η κυβέρνηση εκλιπαρεί για πολιτική σταθερότητα αλλά παράλληλα διορίζει κόσμο, προετοιμάζει αλλαγή του εκλογικού νόμου και διαλαλεί διά των πράξεων της τις επερχόμενες εκλογές…

Και το ερώτημα που τριβελίζει το μυαλό πολλών… Τι διάολο έχουν στο μυαλό τους αυτοί οι ηγετίσκοι της πεντάρας… Ποιος άραγε είναι ο απώτερος σκοπός του κυβερνητικού τους περάσματος… Να διαλύσουν την χώρα; Αρκετά έχουν κάνει στην κατεύθυνση αυτή… Να μετατρέψουν την πολιτική σκηνή σε ένα μπάχαλο; Κοντά και σ' αυτό είναι… Δεν γνωρίζω τι τελικό αποτύπωμα θα αφήσουν στην ιστορία… Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι αν μπορούσε να αναστηθεί ο Τσε Γκεβάρα, όλους αυτούς θα τους έπαιρνε στο κυνηγητό μέχρις εσχάτων…

Νίκος Ρίζος
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησαν 40 χρόνια και απέκτησαν δεσμούς αίματος με τη διαπλοκή. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, τους ξεπέρασε!

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Το φαινόμενο της διαπλοκής ούτε σημερινό είναι ούτε αποκλειστικά ελληνικό. Η ελληνική διαπλοκή, όμως, έχει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Τα περισσότερα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης ήταν προσκολλημένα σε κομματικές παρατάξεις και ήταν κρατικοδίαιτα. Ετσι, οι κυβερνήσεις επιδίωκαν τον έλεγχό τους και τα ίδια τα μέσα φρόντιζαν να εξαργυρώνουν ποικιλοτρόπως την υποστήριξη που παρείχαν.
Αυτός είναι ο ορισμός της διαπλοκής, η οποία εντάθηκε και έγινε πιο ευκρινής στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, όταν στο παιχνίδι μπήκαν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια.

Οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης διαπλέκονταν, άλλοτε ανοιχτά και άλλοτε συγκεκαλυμμένα, με τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ, με αμοιβαίο όφελος. Φυσικά, σε όλα αυτά υπήρχε διαβάθμιση. Aλλη ήταν η διαπλοκή του εργολάβου που έπαιρνε δημόσια έργα και ήταν ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού και εφημερίδας και άλλη ενός απλού εκδότη, που επιδίωκε μόνο την κρατική διαφήμιση. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησαν 40 χρόνια, απέκτησαν δεσμούς αίματος με τη διαπλοκή. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Απόπειρες ελέγχου μέσων ενημέρωσης έγιναν αρκετές, όχι πάντα με επιτυχία.
Δυο παραδείγματα:

1. Στη δεκαετία του ’80 ο Ανδρέας Παπανδρέου, επειδή δεν εμπιστευόταν τους παραδοσιακούς εκδότες, επιχείρησε δυο φορές να αποκτήσει δικό του Τύπο. Τη μια με τον επαρχιακό εκδότη Πώποτα και την άλλη με τον Κοσκωτά. Απέτυχε και τις δύο φορές.

2. Αμέσως μετά, στις αρχές τη δεκαετίας του ’90, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συγκρούστηκε σφοδρά με τους ιδιοκτήτες της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΙ (οικογένεια Αλαφούζου) και αργότερα κατάγγειλε ότι στην πτώση της κυβέρνησής του συμμετείχε ο προμηθευτής του Δημοσίου και μιντιάρχης (τότε) Σωκράτης Κόκκαλης.

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε, ιδιαίτερα από τότε που έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (2012), για ψωμοτύρι τις καταγγελίες εναντίον της διαπλοκής και της μιντιοκρατίας. Όμως, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, είχε ήδη αρχίσει τα νταραβέρια μαζί της (εδώ).

Οταν έγινε Πρωθυπουργός συνέχισε τις καταγγελίες, αλλά παράλληλα συνέχισε και τα νταραβέρια, όπως κατάγγειλε δημόσια η άλλη πλευρά, αφού εν τω μεταξύ η συμφωνία χάλασε (εδώ).

Η πιο τρανταχτή απόπειρα ελέγχου των ισχυρότερων μέσων ενημέρωσης έγινε με την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών. Θύμισε κάπως την περίπτωση Κοσκωτά, αφού η σημερινή κυβέρνηση χρησιμοποίησε έναν φιλικό του επιχειρηματία (Καλογρίτσας), αλλά το προ μηνών εγχείρημα ήταν σαφώς μεγαλύτερου βεληνεκούς. Απέτυχε, επί του παρόντος.

Εκεί που φαίνεται ότι μπορεί να πετύχει είναι ο έλεγχος του ΔΟΛ. Οσα είχε τότε απαιτήσει ο Τσίπρας και αρνήθηκε ο Ψυχάρης (αποκλεισμό δημοσιογράφων του Mega, αλλαγή διευθυντών στις εφημερίδες ΒΗΜΑ και ΝΕΑ) φαίνεται ότι θα γίνουν τώρα, αν ευοδωθεί το σχέδιο σωτηρίας του ΔΟΛ δια του κ. Μουλόπουλου, ανθρώπου του κ. Τσίπρα και κουμπάρου του κ. Ψυχάρη.

Ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ επιδιώκουν να διαπλακούν και δεν το κρύβουν. Με μόλις δύο χρόνια στην εξουσία κοντεύουν να ξεπεράσουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σε νταραβέρια με την παραδοσιακή διαπλοκή και-ποιος ξέρει;- μπορεί να καταφέρουν να δημιουργήσουν και νέα. Για έναν Πρωθυπουργό, που κατάφερε τόσο γρήγορα να προσεταιρισθεί -ουσιαστικά να καθυποτάξει, εκμεταλλευόμενος την οικονομική τους κατάρρευση- τους δυο βασικούς πυλώνες της παραδοσιακής διαπλοκής (Μπόμπολας, Ψυχάρης), η επιτυχία είναι αδιαμφισβήτητη.

Η διαπλοκή της πρώτης φοράς Αριστεράς ήταν ταχύτατη και πετυχημένη. Ο κ. Τσίπρας ρητορεύει εναντίον της διαπλοκής των άλλων και προωθεί θαυμάσια τη δική του. Η οποία είναι -και γι’ αυτό το λόγο- απεχθέστερη.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχασε την πυξίδα του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού της προσανατολισμού. Η ιστορική παραδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή «Ανήκομεν εις την Δύσιν» έχασε το πραγματικό της νόημα και αντικαταστάθηκε από μια εμμονική σχέση εξάρτησης, με αμιγώς οικονομοτεχνικά χαρακτηριστικά, από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Η Ελλάδα υποβάθμισε συνειδητά την σχέση της με την άλλη όχθη του Ατλαντικού προκειμένου να «φανεί εντάξει» στις υποχρεώσεις τις προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μη αξιοποιώντας έτσι έναν πολύτιμο σύμμαχο που θα μπορούσε να παίξει καίριο ρόλο στην ικανοποίηση των εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό το χαμένο έδαφος καλούμαστε να καλύψουμε σήμερα.

Στις 6 το απόγευμα, λοιπόν, ώρα Ελλάδας, ορκίζεται 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ. Μέχρι και πριν από μερικούς μήνες, η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρούσε αυτό το ενδεχόμενο σαν «σύντομο ανέκδοτο». Για μια ακόμη φορά η Ευρώπη «πιάστηκε στον ύπνο», αποδεικνύοντας την αποτυχία της να είναι σοβαρός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή.

Σε αντίθεση με τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις, τη Μ. Βρετανία και τη Ρωσία, η Ε.Ε είναι παντελώς απροετοίμαστη να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα που θα φέρει η διακυβέρνηση Τραμπ, καθώς ο νέος αμερικανός Πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές πως οι ΗΠΑ δεν θα βάζουν για πάντα «πλάτη» προκειμένου να υπάρχει μια Ε.Ε, η οποία θα εξυπηρετεί στην ουσία τα γερμανικά συμφέροντα και μόνον. Αν οι Γερμανοί θέλουν μερίδιο «μεγάλης δύναμης» στο «παγκόσμιο σύστημα», θα πρέπει να το πληρώσουν οι ίδιοι. Όσο κι αν τους στοιχίσει…

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει πως αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα πρέπει «να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει». Και η απόφαση αυτή δεν θα διαμορφώσει απλά το μέλλον αλλά θα κρίνει και το αν θα υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα. Η κοινωνία ήδη το διαισθάνεται αυτό, όσο κι αν το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα. Γι αυτό και στις δημοσκοπήσεις πλέον δεν κυριαρχεί τόσο ο φόβος για το «λόμπι της δραχμής» όσο ο τρόμος για τη «λούμπα του ευρώ».

Η ταύτιση της Δύσης με την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ελαχιστοποίησε και τα αντανακλαστικά της ελληνικής διπλωματίας στις ΗΠΑ. Κακά τα ψέματα, η χώρα μας σήμερα υποεκπροσωπείται στο μεγαλύτερο κέντρο λήψης αποφάσεων παγκοσμίως, στην Ουάσιγκτον. Υποεκπροσωπείται τόσο σε επίπεδο καθαρά υπηρεσιακό όσο και σε επίπεδο προώθησης των εθνικών μας επιδιώξεων μέσω ομάδων πίεσης, ειδικών ομάδων συμφερόντων κλπ. Και αυτή η επιφανειακή παρουσία της χώρας μας στην αμερικανική πρωτεύουσα φαίνεται ακόμη περισσότερο σήμερα, που το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δέχεται ισχυρό κύμα ανανέωσης στα ανώτερα εκτελεστικά και διοικητικά κλιμάκια, με την έλευση του νέου αμερικανού προέδρου. Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να δουλέψουμε συστηματικά και με συνέπεια για να ξαναφέρουμε τα εθνικά μας θέματα στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος στις ΗΠΑ.

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μπορεί να έχασαν την ισχυρή δυναμική τους τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της μονομέρειας της εξωτερικής μας πολιτικής, ωστόσο παρέμειναν αδιάβλητες στο πέρασμα του χρόνου. Είναι καιρός, μαζί με τα ψεύτικα ιδεολογήματα της Αριστεράς και τον επίπλαστο αντιαμερικανισμό που εξέθρεψαν τις τελευταίες δεκαετίες «καριερίστες του πεζοδρομίου», να αποβάλλουμε και προκαταλήψεις και στερεότυπα που αναπτύχθηκαν στις διμερείς μας σχέσεις. Να εστιάσουμε σε αυτά που μας ενώνουν και που εδράζονται πάνω στις αρχές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και να κατανοήσουμε επιτέλους ως κοινωνία αλλά και ως πολιτικό σύστημα πως η διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων περνά μέσα από την ισχυροποίηση των ιστορικών μας συμμαχιών, κυριότερη εκ των οποίων ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι η στρατηγική συμμαχία μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει μια σύγχρονη άποψη του δόγματος Μονρόε. Προσαρμόζει τις αντιλήψεις περί οικουμενικού συμφέροντος στο αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Το ίδιο οφείλουμε να πράξουμε και εμείς. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να δημιουργήσουμε την «κοινή γλώσσα» συνεννόησης που απαιτείται, ώστε η διακυβέρνηση Τραμπ να αποδειχθεί επωφελής για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, όπως και η Ελλάδα να αποδειχθεί αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος και σύμμαχος των ΗΠΑ σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο παγκόσμιο σύστημα.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Διαπιστώνει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους.

Στην Πατρίδα μας οι μορφοποιήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από τη στιγμή που μας έβαλαν στο ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ (όπως λέγεται με στατιστικά «μαγειρέματα») και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι τότε άρχισαν να κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!..

Αφού «έφυγαν» από τη ζωή και από το πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου (παραμένει εν ζωή αλλά όχι στα πολιτικά δρώμενα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που απετέλεσε μια αξιοσημείωτη πολιτική «παρένθεση» αλλά ΔΕΝ τον άφησε ο Αντώνης Σαμαράς να ολοκληρώσει κάποιο έργο) ως πολίτης και ως κοινωνικός επιστήμονας, από τη δική μου σκοπιά, την συχνά δηκτική και ελαφρά ειρωνική αλλά όχι κακοπροαίρετη, γνωστή σε εσάς από τα blogs ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις ανοησίες κάποιων που μας λένε ότι:
η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται από ... «χρυσές μετριότητες»!..

Στα μεγάλα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί σειρά δεκαετιών προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (τώρα πιά των… «θεσμών») και δυστυχώς μοιάζει, από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι και σήμερα, να μην αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε φορά που επικαλούνται την…τρόικα ή τους «θεσμούς» για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ τον θώκο εξουσίας που κατέχουν…

Οι Έλληνες που οδηγηθήκαμε να πιστέψουμε ότι δικαιούμαστε όχι «μια θέση στον ήλιο» αλλά τον ίδιο τον ήλιο και οδηγηθήκαμε «κακήν-κακώς» στο Ευρώ και την ΟΝΕ βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα απογυμνωμένη από οράματα και ΕΛΠΙΔΑ, βιώνουμε την κάποτε άγνωστη ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ έχοντας βουλιάξει στο τέλμα των ψεμάτων, της βόλεψης, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού, της ανυποληψίας!...

Δεν τολμώ, όχι από ευπρέπεια ή φόβο αλλά από απλή λογική και ηθική, να πιστέψω ότι οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες μας οδήγησαν εδώ... εκ προθέσεως!...

Είναι πικρή η αλήθεια, όμως, ότι ‘έρπουμε’ πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες.

Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας, σε δημόσιους χώρους όπου με βρίσκουν και με αναγνωρίζουν (μολονότι αυτά τα τελευταία χρόνια σταμάτησα την συμμετοχή μου σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ) μου θέτουν ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΠΙΚΡΟ ερώτημα:
«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»

Θυμίζω ότι στην πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:
«‘Όπου λιγοστεύουν οι ΑΕΤΟΙ και μαζί τους και οι πελαργοί πληθαίνουν τα... ερπετά!»

Σε παγκόσμια κλίμακα, είναι σχεδόν κανόνας, οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική να αρνούνται την ύπαρξη προβλημάτων, να υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησής της και τα μύρια όσα... αυτή η σχέση αποδίδει!...

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα αντιμετωπίσουν αλλά και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους για κάθε σκεπτόμενο άτομο φίλες και φίλοι αναγνώστες, ΔΗΛΩΝΩ από το blog, δημοσίως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» μετριοτήτων!...

Από πότε δηλαδή μια μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική μας ζωή, όταν η ίδια η έκφραση είναι αντιφατική;

Η Οικουμένη, βουλιάζοντας στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και μαζί η Πατρίδα μας Ελλάδα χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

Ηγέτες, γνήσιους ΑΕΤΟΥΣ, χρειαζόμαστε στους θώκους κάθε λογής εξουσίας για να σταματήσει ο Εθνικός ευτελισμός και ο καταποντισμός μας ως Λαού στην κατάπτυστη αναξιοπρέπεια της οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ένδειας!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρεωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Oκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

Μεταρρυθμίσεις, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, προαπαιτούμενα και αξιολογήσεις τέθηκαν στην ημερήσια διάταξη. Η οικονομία συρρικνώθηκε δραματικά (χάθηκε το 26% της εγχώριας παραγωγής),  η κοινωνία διαλύθηκε, η ανεργία έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις (περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποπασχολείται), εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι Έλληνες μετανάστευσαν και η δημόσια, καθώς και η ιδιωτική περιουσία λαφυραγωγούνται. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα του ενιαίου νομίσματος και του ευρω-χρέους.

Η προπαγάνδα

Παράλληλα μια ολοκληρωτική προπαγάνδα – γκεμπελικής υφής – εξαπολήθηκε εναντίον των Ελλήνων για να μετασχηματιστεί όχι μόνο η οικονομική συμπεριφορά τους αλλά και ο τρόπος που σκέπτονται, που αξιολογούν, που κατανοούν την κοινωνία και τον κόσμο, προκειμένου να διαμορφωθεί ο «μνημονιακός ιδιότυπος» του νεοφιλελεύθερου – παγκοσμιοποιημένου ραγιά. Καμιά εναλλακτική λύση δεν είναι εφικτή μας λένε οι επικυρίαρχοι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Το ευρώ είναι μονόδρομος. Οι αντίθετες φωνές πρέπει να διαστρεβλωθούν, να συκοφαντηθούν και αναγκαστικά να σιωπήσουν. Το ρόλο αυτό ανέλαβαν όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Η δημοσκόπηση

Παρ’ όλα αυτά οι πολίτες, ενστικτωδώς οι περισσότεροι, δεν πείθονται, αμφισβητούν και αντιστέκονται. Σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης δημοσκόπησης (Δεκέμβριος 2016) της εταιρείας ALCO που έγινε για το μηνιαίο περιοδικό Point Zero και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2017,  η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιλαμβάνεται ότι το ευρώ αποτελεί τη βασική αιτία για τα σημερινά δεινά τους και την καταστροφή της χώρας. Ένα ποσοστό 53% θεωρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και η αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ ήταν μια λανθασμένη απόφαση. Μόνο το 38% θεωρεί ότι επρόκειτο για σωστή απόφαση, ενώ το 9% δεν εξέφρασε άποψη.

Στο ερώτημα αν τα πράγματα θα ήταν σήμερα καλύτερα για την οικονομία αν η Ελλάδα είχε παραμείνει στη δραχμή, το 50% απαντά “καλύτερα”, το 27% “χειρότερα”, ενώ το 12% λέει ότι θα ήταν “ίδια”. Είναι φανερό ότι η «γοητεία» του ευρώ έχει ξεφτίσει στη συνείδηση των πολιτών.

Τέλος, στο ερώτημα αν προσωπικά θα θέλατε η Ελλάδα να συνεχίσει με το ευρώ ή με δικό της νόμισμα, η εικόνα διαφοροποιείται. Ένα ποσοστό 53% απαντά με το ευρώ, το 33% με δικό της νόμισμα, ενώ το 14% δεν εκφράζει άποψη. Η πλειοψηφία, που έχει αρνητική άποψη για την ένταξη στην Ευρωζώνη, μετατρέπεται σε πλειοψηφία υπέρ της παραμονής σ’ αυτήν λόγω του φόβου που έχει καλλιεργήσει η προπαγάνδα ότι επιστροφή στη δραχμή συνεπάγεται μεγάλη υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος, αχαλίνωτο πληθωρισμό, ελλείψεις και δελτίο σε βασικά αγαθά (τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα κ.ά) καθώς και απώλεια των καταθέσεων.

Η εναλλακτική λύση

Τίποτα απ’ όλα αυτά δε χρειάζεται να συμβεί. Η έξοδος από την Ευρωζώνη με βάση ένα εθνικό σχέδιο θα γίνει με ισοτιμία ένα προς ένα (ένα ευρώ προς μία Νέα Δραχμή). Αμέσως μετά, αυτή η ισοτιμία θα «κλειδώσει», δηλαδή θα μείνει σταθερή και η δραχμή δε θα μπορεί να δεχτεί υποτιμητικές – κερδοσκοπικές επιθέσεις. Με τον τρόπο αυτό η μεταβίβαση θα γίνει ομαλά, δε θα υπάρξουν αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων και άρα δε θα υπάρξει πληθωρισμός.
Ελλείψεις και δελτίο στα εισαγόμενα αγαθά δε θα υπάρξουν γιατί το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών έχει, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ισοσκελιστεί. Η Ελλάδα, δηλαδή, από τις εξαγωγές προϊόντων που κάνει, από τον τουρισμό και τη ναυτιλία εισπράττει όλο το απαραίτητο συνάλλαγμα για να πληρώνει τις εισαγωγές που κάνει σήμερα. Τέλος οι καταθέσεις θα καλύπτονται με «ρήτρα ευρώ» και, λόγω της ισοτιμίας ένα προς ένα,  θα διατηρήσουν τη σημερινή αγοραστική αξία τους.

Για το εφικτό ενός τέτοιου σχεδίου η συζήτηση και ενημέρωση του ελληνικού λαού απαγορεύεται. Παράλληλα τεράστια ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες κομμάτων και οργανώσεων που αντιστέκονται στην ευρω-κατοχή, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν παρουσιάσει ένα κοινό εναλλακτικό σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας.

Ο διχασμός των κομμάτων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει κι’ ένα άλλο στοιχείο της δημοσκόπησης που προσδιορίζει ποιά πολιτικά κόμματα ψήφισαν, στις τελευταίες εκλογές, όσοι τάσσονται υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το 41% υποστηρίζει την επιστροφή στη δραχμή και το 48% την παραμονή στο ευρώ. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι ένα διχασμένο κόμμα. Το 41% που τάσσεται υπέρ του εθνικού νομίσματος αντιπροσωπεύει το 14,5% όσων ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή, περίπου 790.000 πολίτες. Από τους ψηφοφόρους της ΝΔ ένα 16% επιλέγει την έξοδο από το ευρώ. Το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει το 4,5% όσων προσήλθαν στις κάλπες, δηλαδή, περίπου 244.000 πολίτες. Αλήθεια πόσο βέβαιη μπορεί να είναι η ΝΔ ότι θα διατηρήσει εγκλωβισμένους αυτούς τους ψηφοφόρους που αντιτίθενται στον ιδεολογικό-πολιτικό πυρήνα της πολιτικής της;  Στα άλλα κόμματα τα ποσοστά των ψηφοφόρων τους υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι: ΚΚΕ 56%, Χρυσή Αυγή 49%, ΑΝΕΛ 28%, Ένωση Κεντρώων 28%, Το Ποτάμι 16% και ΠΑΣΟΚ 14%. Το αίτημα για απεγκλωβισμό της χώρας από το ξένο νόμισμα και αποκτάσταση της νομισματικής κυριαρχίας διαπερνά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όλα τα κόμματα της σημερινής Βουλής. Γι’ αυτό απαιτείται η δημιουργία ενός εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου που θα συσπειρώσει προοδευτικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού πέρα από τις υπάρχουσες κομματικές ταμπέλες – Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά – με στόχο την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των δανειστών και την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας.

Ο γράφων δεν εμπιστεύεται την εγκυρότητα των δημοσκοπήσεων. Το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2015, το δημοψήφισμα στη Μεγάλη  Βρετανία για το Brexit και οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ έδειξαν ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι «συστημικές», δηλαδή, υπερτιμούν τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις και υποτιμούν τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί οι δημοσκοπικές εταιρείες έχουν εκλεκτικές συμπάθειες προς τις συντηρητικές δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, είτε γιατί δε διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία ανίχνευσης μιας πολύπλοκης κοινωνικής πραγματικότητας, είτε γιατί οι πολίτες, σε μεγάλο ποσοστό, αποκρύπτουν την άποψή τους, όταν αυτή δε θεωρείται πολιτικά ορθή (politically correct). Γι’ αυτό το λόγο το ποσοστό του 33% υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα μπορεί να είναι πολύ υψηλότερο.

Θυμίζουμε ότι σε πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση της εταιρείας ORB (θυγατρικής της Gallop) που έγινε ένα χρόνο πριν και δημοσιοποιήθηκε από το πρακτορείο Reuters στις 7-1-16 το ποσοστό των Ελλήνων που επιθυμούσε την έξοδο από το ευρώ ανήρχετο σε 44%. Με μια ενημέρωση των πολιτών για τον τρόπο μετάβασης και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το εθνικό νόμισμα στην οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας το ποσοστό αυτό μπορεί να γίνει, πολύ σύντομα,  πλειοψηφικό.

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και  συγγραφέας του βιβλιου «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, καθώς και του Δοκιμίου «Το νόμισμα και τα φετίχ του» που έχει αναρτηθεί στο http://greekattack.wordpress.com

* Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις  20-1-2017
Πηγή GreekAttack

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή


Ωμός, αλλά τίμιος ο Τραμπ με την γερμανική Ευρώπη. Χωρίς εξωραϊσμούς προανήγγειλε το αναπόφευκτο τέλος του σημερινού παρηκμασμένου σχήματός της: «Κοιτάς την Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι η Γερμανία. Γι’αυτό σκέφτηκα ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει. (…) Θεωρώ ότι θα αποχωρήσουν κι άλλοι …».

Καταλόγισε στην σιδηρά καγκελάριο «καταστροφικό λάθος» το δόγμα των ανοικτών συνόρων για το μεταναστευτικό. Η Μέρκελ, βέβαια, φρόντισε εξ αρχής να μετακυλήσει το βάρος κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα ξεθάβοντας το απαίσιο Δουβλίνο ΙΙ. Τέλος, προς βαθεία θλίψη των εθνομηδενιστών ο Τραμπ τάχθηκε υπέρ της εθνικής ταυτότητας.

Μπαίνουμε σε φάση δομικών μεταβολών μετά από μία μακρά περίοδο ακινησίας. Οι μεγαλόσχημοι τού Νταβός είναι μάλλον από τους πρώτους που το κατάλαβαν. Το δήλωσε ο οικοδεσπότης του, Κλάους Σβαμπ: «Οι ηγέτες πρέπει να ανταποκρίνονται στα αιτήματα των ανθρώπων που τους εμπιστεύθηκαν για να διοικήσουν και ταυτόχρονα να δώσουν όραμα για να προχωρήσουν μπροστά. Μόνον έτσι ο κόσμος μπορεί να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον». Ωραία λόγια, αλλά με πόσο αντίκρισμα;

Οι κυβερνώσες ελίτ δεν διδάσκονται από την όξυνση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, στα αίτια και την αντιμετώπιση των οποίων οφείλουν επιτέλους να αφιερωθούν, και ψάχνουν τρόπους χειραγώγησης της κοινής γνώμης για να κλείσουν τον δρόμο σε ηγέτες που όλους συλλήβδην στιγματίζουν ως … λαϊκιστές. Σε λίγο αν θέλεις να απαξιώσεις κάποιον, του κολλάς τη ρετσινιά του λαϊκιστή.

Το Νταβός λειτουργεί εδώ και σαράντα χρόνια σαν το Μαντείο της Παγκοσμιοποίησης, από το οποίο εκπέμπεται μονίμως ο ίδιος χρησμός υπέρ της νεοφιλελεύθερης χρηματιστικής οικονομίας. Τώρα που η τελευταία «σέρνεται» και βάλλεται σοβαρά, σίγουρα οι ιεροφάντες της θα αναζητήσουν νέα ορολογία, αλλά πάντοτε στις ίδιες σταθερές ράγες ων πρώτη η ελεύθερη αγορά. Οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη (Γκέιτς, Ορτέγκα, Μπάφετ, Σλιμ, Μπέζος, Ζάκενμπεργκ, Έλισον, Μπλούμπεργκ) που ιδιοποιούνται τον μισό πλούτο του κόσμου (έρευνα Oxfam) ανήκουν στους μόνιμους συνδαιτυμόνες του Νταβός. Δημιουργήματα ασύδοτων φοροδιαφυγών και φοροαπαλλαγών, προστατεύονται από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που οι ίδιοι χρηματοδοτούν. Οι λαοί ακούνε την ίδια υποκριτική επωδό «ζείτε πάνω από τις δυνατότητές σας»!

Όσο προκαλεί ο έξαλλος πλούτος των θαμώνων του Νταβός άλλο τόσο πρέπει να προκαλέσει αρνητικά η παρούσα εικόνα της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό της. Τελευταία στατιστικά στοιχεία:

Ο εστί μεθερμηνευόμενον σε κάθε εγαζόμενο αντιστοιχεί ένας συνταξιούχος, ή άνεργος. Θα είχε άραγε κάτι να μας πει γι’αυτό το δράμα του λαού μας η «ανταποκριτική και υπεύθυνη διακυβέρνηση» του Νταβός, όπως την ευαγγελίζεται ο Κλάους Σβαμπ, ο οποίος κατά τα άλλα χρησιμοποίησε προχθές ευάρεστες αναφορές όπως: «Η πραγματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο, αβέβαιο και αγχωτικό κόσμο απαιτεί ηγέτες με ικανότητες να κουμαντάρουν το καράβι τόσο με το ραντάρ όσο και με την πυξίδα. Πρέπει να αντιλαμβάνονται τα σημάδια που φθάνουν από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Και πρέπει να έχουν τη βούληση να κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις στην πορεία, δίχως όμως να χάνουν τον Βορρά, που εν προκειμένω είναι ένα ισχυρό όραμα βασισμένο σε αυθεντικές αξίες».

Ιλαροτραγωδία το πόρισμα της πλειοψηφίας της Βουλής μας για τα (θαλασσο)δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ. Στο «επειδή» διαπιστώνει «τρίγωνο διαπλοκής πολιτικών-μμε-τραπεζών, κραυγαλέες περιπτώσεις παραβάσεων τραπεζικών κανονισμών, δανειακές συμβάσεις βρίθουσες από παραβάσεις κανόνων, τυπικών νόμων, τραπεζικών κανονισμών, κοινής λογικής κλπ. Στο «διά ταύτα», όμως, απαλλάσσει τους πάντες πάσης ποινικής ευθύνης. Τους καταλογίζει βέβαια την αόρατη «πολιτική ευθύνη»! Παραλείπει να μας ενημερώσει ότι ο λογαριασμός δεν θα παραμείνει ανεξόφλητος. Θα πληρωθεί εντόκως από τον ανυποψίαστο και μηδεμία σχέση έχοντα ατυχή Ελληνα φορολογούμενο.

Πολιτικό και μιντιακό σύστημα απέσχαν συστηματικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις που διατύπωσαν έναν ώριμο κριτικό λόγο, απέσχαν από κάθε σχολιασμό για τα διαδραματισθέντα στη Γενεύη. Η εθνική υπόθεση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέστησαν βαρύ τραύμα. Υπό σοβαρές προύποθέσεις ιάσιμο. Αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Και αν επί μήνες ο διάλογος Αναστασιάδη-Ακιντζή συντήρησε κάποιες ελπίδες για μία βιώσιμη λύση, το όλο σκηνικό του Άιντε το συνέθλιψε βγαίνοντας από το τζαμί (12/1/17) ο Ταγίπ Ερντογάν. Τα «απόνερα» της Διάσκεψης, που συνεχίζεται, είναι χωρίς νόημα. Συντηρούν απλώς τα προσχήματα μιας παταγώδους αποτυχίας.

Ο Ελληνισμός πρέπει να επανεξετάσει εκ βαθέων το υπαρκτικό του πρόβλημα. Λύση, αλλά σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε λύση. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθούμε όλοι μαζί της. Και πριν τη Γενεύη ήταν σαφές ότι Αττίλας και λύση είναι ασύμβατες έννοιες. Υπάρχοντος του Αττίλα δεν νοείται συζήτηση για λύση. Είναι αδιανόητη.

Στο μεταξύ το βορεινό υιοθετημένο του Ερντογάν απεργάζεται τη συστηματική εξαφάνιση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, καθώς δεν εγείρεται καμία σοβαρή ελλαδική αντίδραση. Το διεφθαρμένο αλβανικό καθεστώς, σφετερίζεται ελληνικές ιδιοκτησίες, χρησιμοποιεί τον υπόκοσμό του (αφθονεί αυτός) για λεηλασία ναών και ελληνικών σπιτιών, τα οποία είναι έρμαια της μαφίας οργανωμένου εγκλήματος.

Το κακό σταματά με αντίμετρα όχι με διπλωματικά διαβήματα.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Το χειρότερο γι’ αυτούς είναι ότι δεν γνωρίζουν πως μπορεί να τροφοδοτούν τη θυμηδία!

«Κάποιους τους ενοχλεί που τη διακυβέρνηση της χώρας την έχουν κάποιοι που στη γαλλική επανάσταση τους έλεγαν «ξεβράκωτους», (sans- culotte), δήλωσε με στομφώδη… «σοβαρότητα» στην ολομέλεια της Βουλής, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Μαντάς.

Δεν παρατηρήσαμε αν τον χειροκρότησαν οι… ξεβράκωτοι σύντροφοί του: Ο υπουργός Οικονομίας Δ. Παπαδημητρίου και η σύζυγός του αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας των.

2,45 εκατ. δολαρίων σε Ιδιωτικό Συνταξιοδοτικό Πρόγραμμα, και των υπολοίπων τραπεζικών καταθέσεών τους εξωτερικού, που φτάνουν στα 3,14 εκατ. δολάρια, ή ο Γιώργος Σταθάκης με καταθέσεις άνω των 2 εκατ. ευρώ και 51 ακίνητα, η Φρόσω Καρασουρλίδου, με καταθέσεις, μετά συζύγου, 636.713 ευρώ και αμοιβαία κεφάλαια ύψους 250.000 ευρώ, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης, με χαρτοφυλάκιο ύψους μισού εκατομμυρίου ευρώ, και αρκετοί άλλοι, ζηλευτά ευκατάστατοι. Σίγουρα πάντως δεν χειροκρότησε, καθώς δεν μπορούσε να είναι παρών, ο ευρωβουλευτής κ. Παπαδημούλης με περιουσία άνω του εκατομμυρίου.

Ενδεικτική και μόνο, και εξ αυτού ελλιπής, η σταχυολόγηση των ανωτέρω. Καμία προσωπική αιχμή και ουδείς ψόγος φυσικά. Καλά να είναι, να τα χαίρονται οι άνθρωποι.

Ψόγος είναι η «μετα -αλήθεια» στην οποία περιπλανιούνται οι Συριζαίοι από παλιά, πριν ακόμη και από τη θεμελίωση του όρου. Βυθισμένοι σε ένα φαντασιακό σύννεφο, ορίζουν εαυτούς ως απόγονους των «ξεβράκωτων» της γαλλικής επανάστασης, αυτών που ζούσαν ανήλιαγα και πεινασμένα, και έγιναν στρατιώτες της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ίσως για όσους δεν γνωρίζουν τη νοοτροπία των μελών του κόμματος, να θεωρηθούν υπερβολικά όλα αυτά. Απλώς να θυμίσουμε και το σύνθημα που ακούστηκε στο συνέδριο, από νεολαίους: «Ούτε στα ξερονήσια, ούτε στις φυλακές, ποτέ τους δεν λύγισαν οι κομμουνιστές.

Θεωρούν επίσης εαυτούς, ως απόγονους των εξαθλιωμένων μουζίκων, που σηκώθηκαν από τις λάσπες και επαναστάτησαν κατά των τσάρων, για να εγκαθιδρύσουν μια νέα ιδέα που αρχικά είχε τη δύναμη θρησκείας, και να θεσπίσουν μια κοινωνική οργάνωση, που δελέασε τον μισό πλανήτη – πριν την άδοξη κατάληξή της.

Ως απόγονους εκείνων των εύπιστων και αποφασισμένων που άδραξαν τα όπλα επειδή τους πρόσταξε το κόμμα (δεν εξετάζεται εδώ ο λόγος), και την υπηρέτησαν με αυταπάρνηση, με θυσία ζωής, οικογένειας, μέλλοντος: «Είμαστε κυβέρνηση ζώντων τε και τεθνεώτων», που είπε ο Νίκος Φίλης στο συνέδριο. Η «δρακογενιά», όπως πιο εντυπωσιακά - επιστρατεύοντας την ποιητική του φαντασία - χαρακτήρισε τους κυβερνώντες ο μπαμπάς του κ. Παππά.

Θεωρούν ακόμη (την ώρα που μετρούν τις καταθέσεις τους), ότι ένα αδιόρατο ιδεολογικό νήμα τους συνδέει όχι μόνο με τους μπαρμπούντος της Σιέρα Μαέστρα, του Φιντέλ, (στην κηδεία του οποίου προσέτρεξε ο πρωθυπουργός… «μέχρι την παντοτινή νίκη των λαών») - αλλά και με τους καταπιεσμένους όπου γης, κάθε εποχής και από κάθε εξουσία!

Σε ευρύτερο πλαίσιο, αυτή περίπου την άποψη απέπνεε και η απάντηση του πρωθυπουργού με αφορμή τον… πολύπαθο κ. Καρανίκα (αυτός όντως έχει υποστεί υπερβολικό μηντιακό bullying, και όχι φυσικά ο πρωθυπουργός, ο οποίος υφίσταται τη δέουσα κριτική).

Απαντώντας στον κ. Μητσοτάκη, απάντησε ότι οι συνεργάτες του είναι άνθρωποι του λαού, δεν είναι απόφοιτου του Χαρβαρντ. Σε μετάφραση, οι… καταπιεσμένοι, οι ξεβράκωτου που λέει και ο κ. Μαντάς, που ξωπέταξαν τις δυνάστριες τάξεις και τους εκπροσώπους τους από την εξουσία.

Και αυτό «όχι απόφοιτοι του Χάρβαρντ», το θώρησε παράσημό του, μη κατανοώντας ότι δεν είναι και προς διαφήμιση, καθώς η σύγχρονη πραγματικότητα απαιτεί επιστημονική και εξειδικευμένη γνώση από τους συνεργάτες ενός πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο όταν η χώρα βρίσκεται διαχρονικά σε ισορροπία οικονομικού τρόμου. (πάντως μπροστά σε κάποια τηλεοπτική οθόνη, ο διώκτης της αριστείας κος Μάρδας θα ένιωσε υπερηφάνεια).

Η θέση στην οποία τοποθετούν εαυτούς τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται από παλιά. Μεγάλωσαν με αυτή, πλάστηκαν με τους μύθους που κουβαλούσαν, με τα διαβάσματα, τα κομματικά έντυπα, την ιδεολογική καθοδήγηση και τις διηγήσεις. Αυτοορίστηκαν συνεχιστές των «ξεβράκωτων», και αυτό δεν πρόκειται να αλλάζει ώστε να γειωθούν με την πραγματικότητα.

Η μυθοπλασία είναι παρηγορητική. Η πραγματικότητα είναι ζόρικο τοπίο, ειδικά όταν έπεσες σε αυτή με τέτοιες ψευδαισθήσεις, και έσπασες τα μούτρα σου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε σε λιγότερο από δύο χρόνια αυτό για το οποίο οι «άλλοι» δούλευαν δεκαετίες. Απέκτησε όχι μόνο τον έλεγχο, αλλά και την ιδιοκτησία του συστήματος. Βοήθησε η συγκυρία, αλλά και η αποφασιστικότητα της ομάδας των Τσίπρα-Παππά

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Διαβάστε την επίσημη ανακοίνωση του ΔΟΛ. Επιτρέποντας σε κάθε λέξη να ακουστεί στον τόνο που της αρμόζει.
«Η Διοίκηση του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη Α.Ε. εζήτησε χθες από τον κ. Βασίλη Μουλόπουλο, ο οποίος διετέλεσε επί δυο δεκαετίες διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «Το Βήμα» (απ’ όπου αποχώρησε όταν εξελέγη βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς), πρώην Πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ, να συμβάλει στην επίλυση των διαρθρωτικών και οικονομικών προβλημάτων του ΔΟΛ. Ο κ. Μουλόπουλος απεδέχθη προθύμως την πρόταση».
Δύναται να διαβαστεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος τρόπος τινάζει τις λέξεις να φύγει από πάνω τους η χολή και η ειρωνεία. Υπενθυμίζεται η πολιτική ταυτότητα του Μουλόπουλου και υπογραμμίζεται η προθυμία του. Εχει έναν σαρκασμό όλο αυτό, δεν συμφωνείτε; Αλλά και ανάποδα αν διαβαστεί, πάλι σαρκασμό αφήνει στο τέλος. Ενα πρόθυμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, πάει να σώσει τον ΔΟΛ. Και στην Κουμουνδούρου έτσι θα το έγραφαν και, τι κρίμα, δεν θα μπορούσαν να βάλουν τα γέλια από κάτω. Τέλος πάντων, από όποια πλευρά και αν τη διαβάσεις, είναι, ίσως, η πιο εντυπωσιακή ανακοίνωση που έγινε στον Τύπο τις τελευταίες δεκαετίες. Μέχρι την επόμενη, φυσικά. Ας πούμε για την τοποθέτηση ενός στελέχους της «Αυγής» στη διεύθυνση του Mega.

Η παράδοση του ΔΟΛ στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα σημείο στο οποίο σταματάς και κοιτάζεις πίσω σου. Ε, λοιπόν, εντυπωσιάζεσαι από αυτό που βλέπεις. Μία μικρή ομάδα ανθρώπων, στην πραγματικότητα μία παρέα, που μάλιστα ελέγχεται για διοικητική ανεπάρκεια, ερασιτεχνισμό και τυχοδιωκτισμό, κατάφερε όχι μόνο να σχεδιάσει αλλά και να υλοποιήσει με επιτυχία το μεγαλύτερο «κόλπο» που στήθηκε στη χώρα εδώ και μισό αιώνα. Αυτή τη στιγμή η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει, απλώς, τη χώρα υπό τον έλεγχο της. Σήμερα η χώρα ανήκει σε αυτήν την ομάδα.

Ειδικά αυτό που συνέβη στο χώρο του Τύπου, δεν το πέτυχε ούτε ο μακαρίτης ο Ανδρέας που πήγε και εκτέθηκε με τον Κοσκωτά. Πριν από τρία χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απέναντί του σχεδόν το σύνολο του Τύπου. Σήμερα η εικόνα έχει αντιστραφεί. Οι χάρτινοι τοίχοι των περιπτέρων, εκεί που η κοινωνία χαζεύει ακόμα και χωρίς να αγοράζει, είναι φιλικοί προς την κυβέρνηση. Οι περισσότεροι από τους τίτλους που κρέμονται στα μανταλάκια στηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα. Αλλά και το τηλεοπτικό τοπίο δεν είναι τόσο άσχημο όσο θα περίμενε κανείς μετά την περιπέτεια της αδειοδότησης. Εκεί που αγρίεψε κάποιος, μαλάκωσε κάποιος άλλος, το κλίμα είναι σχεδόν θετικό για την κυβέρνηση.

Πώς συνέβη αυτό; Και μάλιστα πώς συνέβη τόσο εύκολα; Λες και το τέρας πήγε και ξεψύχησε στα πόδια ενός ήρωα που κρατούσε μόνο ένα τόξο. Ναι, βέβαια, είναι η συγκυρία που τους ευνόησε. Εκαναν πανιά τα χυδαία συνθήματα του λαϊκισμού, καβάλησαν το κύμα της οργής, κουμάνταραν το σκάφος με την ίντριγκα και τα ήθη των αμφιθεάτρων και πάτησαν στεριά όταν οι άλλοι έμειναν, δικαίως, να πνίγονται. Ομως όχι, δεν φτάνει μόνο αυτό για να ελέγξεις μέσα σε δύο χρόνια τα media, τη Δικαιοσύνη, τις ανεξάρτητες αρχές. Δεν είναι μόνο η συγκυρία που επιβάλλει τον σκασμό στην κοινωνία. Δεν είναι καν η σύγκριση με τους προηγούμενους, όταν έχεις ήδη αποδειχθεί χειρότερός τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία παρέα εκτός συστήματος, μία ομάδα που, θεωρητικά, θα ήταν ικανοποιημένη από τους μισθούς της κοινοβουλευτικής παρουσίας, αντιπροσωπεύοντας, με την απαραίτητη γραφικότητα, την εξωθεσμική Αριστερά. Η επιτυχία του βασίζεται όχι μόνο στον κυνισμό, αλλά στην αποφασιστικότητα με την οποία έπιασε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Αυτό που οι άλλοι έκαναν σταδιακά επί δεκαετίες, δηλαδή τον έλεγχο του συστήματος, η ομάδα Τσίπρα-Παππά το πέτυχε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Γιατί; Μα, επειδή κινήθηκε με τους ρυθμούς που απαιτούν οι καιροί. Και με ύφος που λες και αναγνωρίζει το μέγεθος και το εφήμερο της ευκαιρίας. Γρήγορα, άμεσα, χωρίς αναστολές, χωρίς φραγμό. Και μέχρι η κοινωνία να στήσει αυτί και να αφουγκραστεί όσα συμβαίνουν, τρώει ένα χαστούκι και γυρίζει το κεφάλι από την άλλη πλευρά.

Ναι, βέβαια, εννοείται ότι θα χάσουν τις επόμενες εκλογές. Ομως δεν πρόκειται να καταρρεύσουν. Αναδεικνύουν νέα επιχειρηματικά τζάκια. Ελέγχουν τον Τύπο. Διορίζουν χιλιάδες ανθρώπους. Παρεμβαίνουν στη Δικαιοσύνη και στις ανεξάρτητες Αρχές. Εχουν ήδη δημιουργήσει καθεστωτικά υποστυλώματα που δεν θα επιτρέψουν την πτώση από ψηλά.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πιό μεστή πολιτική κουβέντα ακούστηκε μετά από πολύ καιρό χθες, και ήταν η εξής:
"Αυτό το πολιτικό σύστημα δεν πέφτει από τα μέσα, πέφτει από τα έξω", υπονοώντας βεβαίως πως μόνο με μία επαναστατική διαδικασία -όποιου είδους- μπορεί να ανακοπεί η πορεία προς την καταστροφή, την πλήρη εξάρτηση και τον τελικό θρίαμβο της παγκοσμιοποίησης.

Πράγματι το σύστημα είναι τόσο ισχυρό εσωτερικά, που αν τυχόν κανείς προσπαθήσει μιμούμενος τις δικές του δομές και νόρμες να το αντιπαλέψει, έχει ηττηθεί εκ προοιμίου.
Γιατί το σύστημα έχει τέτοιους και τόσους μηχανισμούς που σε αφομοιώνουν σταδιακά μεν αλλά εντελώς, αν παραδεχτείς, αν δεχτείς να ακολουθήσεις έστω και έναν τρόπο του, μία δομή του, μία λειτουργία του.
Δεν παλεύεται λοιπόν "από τα μέσα", χρησιμοποιώντας τα μέσα του και τους "νόμους" του.
Μπορεί να πέσει μόνον απ' τα έξω, με διαδικασίες και τρόπους και συλλογικούς σχηματισμούς που προϋποθέτουν ρήξη, άρα επαναστατικούς.

Τώρα. Τα διάφορα εμπριμέ περί βίας και λοιπών εκφοβισμών είναι για τα πανηγύρια.
Η βία που ασκείται τώρα εν μέσω τάχα  "δημοκρατίας"  είναι πολλαπλάσια από όση θα αναγκαζόταν έστω να χρησιμοποιήσει μία λαϊκή επανάσταση (κάνοντας και χρήση του δικού τους επιχειρήματος "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς"), στο κάτω-κάτω για όφελος του λαού και όχι για όφελος των λίγων όπως γίνεται σήμερα.
Και όταν λέμε "βία" δεν εννοούμε οπωσδήποτε την σωματική, την φυσική βία.
Μπορούμε να εννοούμε την ψυχολογική, την ηθική εκείνη βία που θα εξαναγκάσει το σύστημα και τους τριακόσιους του να δράσουν ενάντια στην θέλησή τους, η οποία θέλησή τους βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με το καλό του λαού, αλλά στρέφεται πάντα υπέρ του καλού των μεγάλων και πολυεθνικών επιχειρήσεων, των τραπεζών, του πλούτου, και του ίδιου του συστήματος.

Άλλωστε εξ ορισμού επανάσταση σημαίνη ρήξη.
Και η ρήξη είναι πάντοτε μία διαδικασία που απαιτεί μία βεβιασμένη επιτάχυνση κάποιας εξέλιξης που αργεί ή κωλυσιεργεί, είτε αυτή είναι το σπάσιμο του πάγου κάτω από το βάρος της πατούσας μας πριν αυτός λοιώσει -αν λοιώσει-, είτε το σπάσιμο ενός σαθρού και καταδυναστευτικού για τον λαό status quo.

Το καλό είναι πως η δική μας κοινωνία ψηφίζοντας πριν ενάμισυ χρόνο 62% "ΟΧΙ" στο δημοψήφισμα, στάθηκε έμμεσα αλλά σαφέστατα στο πλευρό της ρήξης.
Άσχετο του άν μετά από δύο μήνες  αισχρά και οικτρά προδομένη από τους τάχα ηγέτες εκείνου του ΟΧΙ, έχασε τον προσανατολισμό της και ψήφισε αλλ' αντ' άλλων.
Πιθανολουγούμε πως σήμερα, μετά από ενάμισυ ακόμη χρόνο αισχρής προδοσίας, το ποσοστό της κοινωνίας που στέκεται στο πλευρό μιάς ενδεχόμενης ρήξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο απο 62% (αν τολμήσει ποτέ το σύστημα να ξανακάνει δημοψήφισμα).

Με αυτή την έννοια η κουβέντα που ξεστόμισε χθες σε ιντερνετική τηλεοπτική της συνέντευξη η πρώην Πρόεδρος της Βουλής, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, πιάνει και απηχεί τον παλμό της κοινωνίας και αποτελεί ένα λιτό αλλά μεστό μανιφέστο αλλαγής πολιτικής πορείας που απαιτείται, για την αποκατάσταση του Συντάγματος, της δημοκρατίας, και της εθνικής κυριαρχίας.

Ας μην είμαστε στενόμυαλοι.
Όταν ο λόγος είναι σωστός και δεν προέρχεται από μνημονιακά-συστημικά χείλη, πρέπει να τον αποδεχόμαστε και να τον προωθούμε.
Το συμφέρον μας είναι κοινό.
Κοινές ας είναι κι οι ιδέες μας κι οι αγώνες μας!...

Πηγή "Ουδ"Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Αν μελετήσει κανείς τις εφαρμοστικές συμπεριφορές στην εποχή του Μνημονίου μεταξύ κυβερνήσεων Σαμαρά και Τσίπρα δεν θα βρει σοβαρές διαφορές στην προσήλωση. Αλλάζουν τα πρόσωπα. Αξίζει να αναφερθεί πως κατά την 2η κυβέρνηση Τσίπρα κι επειδή η οικονομία χειροτέρεψε, επισημαίνεται μία κορυφαία αναλγησία και μία ατσάλινη πυγμή για φοροείσπραξη, τέτοια που πραγματικά τρομάζει. Επιπλέον στην 2η κυβέρνηση Τσίπρα θα αναγνωριστεί η καθολική σιωπή όλων, μα όλων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, σε οποιοδήποτε αντικοινωνικό μέτρο. Και αυτό τρομάζει. Δείχνει πως αυτοί οι βουλευτές για την καρέκλα δεν προτάσσουν καμία αντίσταση, στέλνουν το λανθασμένο μήνυμα στους δανειστές – που μέχρι χτες χαρακτήριζαν διεθνείς τοκογλύφους.

Ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε πως μπορεί να λέει τα καλύτερα και να κάνει τα χειρότερα. Πίσω από το υποκριτικό χαμόγελο του «όλα καλά τα κάνουμε», κρύβεται ένας σκληρός εγκέφαλος εξουσίας που εκπαιδευόταν για δεκαετίες για αυτή τη στιγμή. Η κουβέντα περί «αριστεράς» ήταν απλά το όχημα.

Κάτι που ακόμη πρέπει να προβληματίζει είναι ο τρόπος που συμπεριφέρεται αυτή η κυβέρνηση. Κάνει χρήση όλων των δικαιωμάτων της, των προνομίων της εξουσίας, αδιαφορώντας για τον κοινωνικό αντίκτυπο. Π.χ. δέρνονται οι συνταξιούχοι, στρατός αστυνομικών αφοσιωμένος στη φύλαξη αριστερών βουλευτών και υπουργών, διόγκωση κρατικού μηχανισμού και άσκοπη σπατάλη δημοσίου χρήματος όπως το πρωθυπουργικό γραφείο Θεσσαλονίκης, πάρτυ στο Μαξίμου, γλέντια κυβερνητικών στελεχών στα μπουζούκια, συλλήψεις δημοσιογράφων, πρωτοφανής έλεγχος των μίντια, κ.α.

Και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας κάνει όλα αυτά;
Μα προφανώς γιατί νιώθει ότι παίζει χωρίς αντίπαλο.

Δεν νιώθει την ανάσα κανενός. Αντιλαμβάνεται πως το κυρίαρχο εκλογικό σώμα είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι (συμπεριλαμβανομένης της τοπικής αυτοδιοίκησης) και οι συνταξιούχοι, οι οποίοι στο άκουσμα του Κυριάκου Μητσοτάκη τρομοκρατούνται. Άρα τι μένει; Ένας Αλέξης Τσίπρας ολοένα και πιο δυνατός που καθημερινά επιβεβαιώνει ότι είναι κυρίαρχος και παντός καιρού.

Η απολιτίκ και απόλυτα φιλοΜνημονιακή στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν αφήνει πολλά περιθώρια ανάκαμψης. Καμία σοβαρή αντίσταση, καμία προκοπή, γιατί δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο, ιδεολογικό ή τεχνοκρατικό.

Οι δημοσκοπήσεις αυτό δείχνουν. Κανένας δεν εμπνέει για τίποτα.
Κι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας μοιράζει το χρήμα, θα έχει και τον πρώτο λόγο στην αναμέτρηση του τίποτα!

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Υπήρχαν παλιότερα (πριν γεννηθούν τα παιδιά μας) κάποιες εποχές που οι υπουργοί έκαναν πολύ σπάνια δηλώσεις,  και όταν τις έκαναν αυτές είχαν αξία συμβολαίου. 
Αν τύχαινε σε βάθος χρόνου κάποια να διαψευστεί οικτρά, ήταν θέμα ωρών προτού τους
αποπέμψει ο πρωθυπουργός, αν δεν προλάβαιναν στο μεταξύ να παραιτηθούν από μόνοι τους.

Σήμερα βγαίνει ο κάθε τυχαίος υπουργός "Μεταναστευτικής Πολιτικής", και ο κάθε τυχαιότερος υπουργός Οικονομικών, και αφού αμολύσει την παπάρα του, αν δεν διαψευστεί το επόμενο δεκάλεπτο και διαψευστεί φερ' ειπείν σε 24 ώρες, θεωρεί τον εαυτό του δικαιωμένο και πως καμία ανάγκη αιτιολόγησης της παπάρας του έχει.
Κι έτσι καταντούν θλιβερά ανθρωπάρια, ατιμάζοντας τον τυχόντα (σπάνια) "πρότερον έντιμον βίον" τους, αφού στο μόνο που ελπίζουν είναι να περάσει κάποιος εύλογος χρόνος πριν αποκαλυφθεί το ψέμα τους, ώστε κάποιος άλλος συνάδελφός τους υπουργός να έχει στο μεταξύ μονοπωλήσει την επικαιρότητα με κάποια άλλη φρέσκια παπάρα. 
Και πάει λέγοντας.

Είναι τόσο βαθιά ανήθικη η πολιτική σήμερα, και τόσο βαθιά διηθημένη η κοινωνία απ' το ψέμα και τους ψεύτες, που έχει αποστραγγιστεί κάθε υποψία και κάθε διάθεση αντίδρασης.
Είναι τόσο θολά τα νερά της απατεωνιάς των πολιτικών του σήμερα, που ο πολίτης χάνει τον προσανατολισμό του και πνίγεται μέσα στον βούρκο της κοινοβουλευτικής κοπριάς.

Προσπαθώντας π.χ. να αποκωδικοποιήσει (ο πολίτης) τον λόγο που η "αξιολόγηση" που θα έκλεινε τον Οκτώβριο, "έκλεισε" τελικά πριν τα Χριστούγεννα, μένοντας όμως ανοικτή ώστε να ξανακλείσει μέσα στον Ιανουάριο προς τα τέλη Μαρτίου, χάνει την ουσία της υπόθεσης που είναι: "και λοιπόν";
Τί θ' αλλάξει δηλαδή με το κλείσιμο της "αξιολόγησης", πέραν του ότι η κυβέρνηση της μαριονέτας θα αισθανθεί λίγο πιό ασφαλής στην καρέκλα της, αφού θα έχει αποδείξει στους τοκογλύφους πόσο πιστό δουλάκι είναι;
Και ακόμη σπουδαιότερο: Τί θά 'χει ακόμη, στα κρυφά, φορτώσει στις πλάτες αυτού του λαού, σαν αντίβαρο αυτής τής λίγης σιγουριάς;

Ναι κύριε υπουργέ της "Μεταναστευτικής Πολιτικής"  (άραγε ποιάς μετανάστευσης; αυτής που μας φόρτωσαν οι "εταίροι" σας, ή αυτή η αιμορραγική των παιδιών μας που μεταναστεύουν;): είσαι ένας τυχαίος.
Ένας απολύτως τυχαίος.
Και είναι απολύτως αδιάφορο αν -κατά μερικούς- ο πρότερος βίος σου ήταν σοβαρός και έντιμος.
Αυτό ίσως να ίσχυε πριν αναλάβεις θέση ευθύνης ως υπουργός μιάς -οποιασδήποτε- κυβέρνησης, ώστε να αποδειχτεί πόσο ελεεινός ψεύτης και παπάρας είσαι.
Και αυτό ισχύει για όλους, ΟΛΟΥΣ, τους συναδέλφους σου υπουργούς αυτής της ελεεινής κυβέρνησης, καθώς και για όλους τους πολιτικούς απατεώνες που διατέλεσαν υπουργοί τα χρόνια των μνημονίων.

Είσαστε απολύτως ψεύτες και πολιτικοί απατεώνες και το μόνο που σας κρατάει είναι η προηγούμενη τριαντάχρονη προετοιμασία της κοινωνίας που έγινε απ΄το πολιτικά εγκληματικό ΠαΣοΚ, ώστε να ανέχεται και να θεωρεί φυσιολογικό το ψεύδος, την λαμογιά, την αρπαχτή.
Αν δεν είχε προηγηθεί η λαίλαπα του ΠαΣοΚ, η ράχη και η αξιοπρέπεια της κοινωνίας δεν θα άντεχε τέτοια μνημόνια με τέτοιους πολιτικούς.
Θα σας είχε πετάξει όλους στα γαλανά νερά του Αιγαίου και θα είσασταν όλοι μιά κακή ανάμνηση.

Εσείς συνεχίστε.
Εμείς θα ψάξουμε να ξαναβρούμε την ορατότητά μας, μέσα στον βούρκο που μας έχετε παρασύρει.
Και τα δικά μας στερνά ας ελπίσουμε να τιμήσουν τα δικά μας τα πρώτα.
Όχι να τα ατιμάσουν, όπως τα δικά σας!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Γράφει ο Ceteris Paribus 

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία: ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαθίσταται στο Λευκό Οίκο «επεισοδιακά», επιβεβαιώνοντας όσα έλεγε προεκλογικά. Έχει ήδη -με… twitter και δηλώσεις- ανατρέψει την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και χθες ανέτρεψε το σκηνικό δεκαετιών στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης!

Όσοι ισχυρίστηκαν πως όσα έλεγε προεκλογικά ήταν έπεα πτερόεντα και ότι μετεκλογικά θα συνέχιζε σε γενικές γραμμές την πάγια αμερικανική πολιτική στις διεθνείς σχέσεις, πρέπει τώρα να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Σίγουρα ο Τραμπ δεν θα τα ανατρέψει όλα, αλλά αυτά που ήδη δρομολογούν οι δηλώσεις του δεν είναι δευτερεύουσες προσαρμογές αλλά μείζονες ανατροπές.

Το θέμα μου όμως στο σημερινό σημείωμα δεν είναι ο Τραμπ αλλά ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης και της Ελλάδας μέσα (;) σε αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνονται. Ο «παράγων» Τραμπ επιταχύνει τις εξελίξεις προς κάποια κατεύθυνση. Ποια είναι αυτή;

Το «σκληρό Brexit»

Το πιάτο των δηλώσεων και της γενικότερης ειδησεογραφίας της χθεσινής μέρας έχει όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε. Πριν πάμε στην αντιπαράθεση Τραμπ – Ευρωπαίων, δεν πρέπει να μας διαφύγει ότι πανομοιότυπα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου λένε πως η Βρετανή πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ετοιμάζεται να εξαγγείλει -ίσως και σήμερα- «σκληρό» Brexit σε συνδυασμό με ένα «εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο» για τα χαρακτηριστικά του οποίου δεν έχουμε καμία ένδειξη.

Η επί τόσους μήνες αναβλητικότητα της Βρετανίας στο να δρομολογήσει τη διαδικασία του «διαζυγίου» με την Ε.Ε. οφειλόταν εν πολλοίς στο ότι διαπραγματευόταν παρασκηνιακά την πρόσβασή της στην αγορά της ΕΕ, αναμένοντας και την τελική στάση των ΗΠΑ, δηλαδή αναμένοντας τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών. Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Η Βρετανία αποφασίζει «σκληρό διαζύγιο» με την Ε.Ε. ποντάροντας σε εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ. Ήδη αυτά προκαλούν μεγάλη πτώση της λίρας, φυγή τραπεζών από το Citi κ.λπ. Εξ ου και η αναφορά σε κάποιο «εναλλακτικό» οικονομικό μοντέλο.

Ο πόλεμος με την Ε.Ε.

Τι προσέθεσε σε αυτό το δεδομένο ο Τραμπ; Χαιρετίζοντας το Brexit, υποσχέθηκε ειδικές εμπορικές σχέσεις με τη Μ. Βρετανία. Εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας και θα φύγουν από την Ε.Ε. διεμήνυσε ότι περίπου θεωρεί… αποκατάσταση της φυσικής τάξης των πραγμάτων το φυλορρόημα και τη διάλυση της Ε.Ε., η οποία εξάλλου «φτιάχτηκε για να ανταγωνιστεί εμπορικά τις ΗΠΑ» όπως είπε ορθά-κοφτά στην επίμαχη συνέντευξή του. Διακηρύσσοντας ότι «το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο», έστειλε το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ θα πάψουν πλέον να «επιδοτούν» την ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, οπότε οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναλάβουν την υπόθεση μόνοι τους: να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες και να αντιμετωπίζουν με τα δικά τους στρατιωτικά μέσα -χωρίς την ισχυρή στρατιωτικά Μ. Βρετανία- τις προκλήσεις, τις ψυχρές ή και θερμές αναμετρήσεις. Και αναγγέλλοντας δασμούς στα προϊόντα των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών που εδρεύουν στο Μεξικό, κήρυξε τον εμπορικό πόλεμο στη Γερμανία!

Όλα αυτά στη διπλωματική γλώσσα λέγονται «κήρυξη πολέμου», πολέμου βεβαίως εμπορικού, γενικότερα οικονομικού και πολιτικο-διπλωματικού.

Mια «πρωσική» E.E. που δεν τους χωράει όλους…

Το ερώτημα «τι θα πράξει η Ευρώπη» μπροστά σε αυτές τις προοπτικές, είναι σχεδόν ταυτόσημο με το ερώτημα «τι θα πράξει η Γερμανία». Διότι απλούστατα δεν υπάρχει άλλη δύναμη ικανή να παίξει το ρόλο του ηγεμόνα σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο αντίδρασης. Αυτοί που δεν μπορούν να δώσουν τις λύσεις, όπως η Γαλλία διά του υπουργού της Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό, τοποθετήθηκαν με τον αναμενόμενο τρόπο με αφορμή τις δηλώσεις Τραμπ: «Η Ευρώπη θα απαντήσει με ενότητα». Όποιος θέλει να έχει ακριβέστερη εικόνα ποιες είναι οι βαθύτερες αγωνίες που κρύβονται πίσω από τέτοιες εκκλήσεις για «ενότητα», ας διαβάσει τις παρακάτω γραμμές από πρόσφατες δηλώσεις του κ. Γιουνκέρ με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ:

«Χωρίς την ΕΕ καμία χώρα-μέλος δεν είναι ικανή από μόνη της να έχει πολιτικό βάρος στον κόσμο. Αυτή τη στιγμή είμαστε ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, το 25% του ΑΕΠ. Σε δέκα χρόνια, το ποσοστό αυτό θα είναι 15%. Σε 20 χρόνια κανένα μέλος της ΕΕ μόνο του δεν θα είναι μέλος της G7». Και πρόσθεσε μερικά ακόμη δραματικότερα στοιχεία για τη δημογραφική παρακμή της Ε.Ε. σ’ έναν κόσμο που σε λίγες δεκαετίες θα αριθμεί 10 δισ. κατοίκους…

Ότι αυτά που λέει ο Γιουνκέρ ισχύουν και για τη Γερμανία, είναι αναμφισβήτητο. Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι η Γερμανία εννοεί την «ενότητα» με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι ο κ. Ζαν-Μαρκ Ερό και ο κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ: ενότητα όσων αντέχουν τις συνθήκες ενός «καθαρού» και «μη επιδοτούμενου» ανταγωνισμού! Ενώ ο Τραμπ λέει στη Γερμανία ότι ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για να πουλάτε εσείς έτσι απλά Μερσεντές στις ΗΠΑ, η Γερμανία λέει σε όσους δεν αντέχουν ότι η Ε.Ε. δεν φτιάχτηκε για να επιδοτεί το ανταγωνιστικό σας μειονέκτημα!

Αν ο Τραμπ «τραμπουκίζει την Ευρώπη» όπως έγραψε κάποια εφημερίδα, η Γερμανία «τραμπουκίζει» τους Ευρωπαίους εταίρους με μια «ενότητα» πρωσικής κοπής και σκληρότητας. Απλούστατα η Γερμανία θέλει να «ψηλώσει» ενάντια στη Γαλλία, την Ιταλία κ.λπ. κι όχι μαζί τους.

Μια τέτοια Ευρώπη ολοφάνερα δεν τους χωράει όλους. Αυτό το ξέρει καλά ο Τραμπ και γι’ αυτό δηλώνει ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι μετά το Brexit. Όταν γερμανικά think tanks θέτουν ζήτημα αν η Ιταλία θα αντέξει στο ευρώ, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα ο Τραμπ, παρά τα μυξοκλάματα του Γιουνκέρ…

Και αυτή η διαπίστωση είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την Ελλάδα.

Ο Τσίπρας «πάει» με… Σόιμπλε

Όταν έχει τεθεί ζήτημα αν αντέχει η Ιταλία στο ευρώ, είναι αυτονόητο ότι ο κ. Σόιμπλε θεωρεί πως η Ελλάδα δεν αντέχει! Το είπε πρώτη φορά στον Βενιζέλο το 2011, το επανέλαβε στον Τσίπρα το καλοκαίρι του 2009, το ξαναλέει τώρα – για όσους δεν εθελοτυφλούν και μπορούν να «διαβάσουν» σωστά αυτά που λέει. Δεν υπάρχει στοιχειωδώς σοβαρός σχεδιασμός πολιτικής που να μην ξεκινάει από αυτό το σημείο! Και από αυτή την άποψη, προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση «χαιρετίζει» την πιθανή αποχώρηση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα!

Κατάπληξη γιατί το μήνυμα του Σόιμπλε δεν χρειάζεται «μετάφραση»: ή θα πείτε «ναι σε όλα» στο ΔΝΤ, οπότε θα συνεχιστεί το τρέχον πρόγραμμα ή η εκκρεμότητα θα μείνει για πολύ καιρό, διότι η γερμανική Βουλή θα πρέπει να συζητήσει από την αρχή για νέο πρόγραμμα! Το οποίο μάλιστα θα περιλαμβάνει ενισχυμένο μηχανισμό εγγυήσεων – για το τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό, θα μιλήσουμε σε άλλο μας σημείωμα. Ποιος στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος μπορεί να βρει κάτι θετικό σε αυτό το δίλημμα και σε αυτή την εξέλιξη;

Κι όμως, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης έχει μια ερμηνεία τυπικά… ελληνική: απλούστατα κρίνει με βάση τα σενάρια που θεωρεί πιο ευνοϊκά για τη δική της επιβίωση. Και στη συνέχεια τα διαχειρίζεται επικοινωνιακά.

Στην προκείμενη περίπτωση όμως μοιάζει με αυτόν που ενώ έχει ξεσπάσει χιονοθύελλα, βγαίνει έξω με τα εσώρουχα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου