Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Η έκφραση «χρήσιμοι ηλίθιοι» αποδίδεται στον Λένιν με την οποία ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης περιέγραφε διανοουμένους και άλλους ανένταχτους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους, που συνεπικουρούσαν το μπολσεβικικό κίνημα, χωρίς να αποτελούν μέλη του.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη η παραπάνω ρήση και οι πάντες συμφωνούν ότι δεν την εκστόμισε ποτέ ο Λένιν, παραμένει το ερώτημα τι ακριβώς θέλει να περιγράψει με την έκφραση «χρήσιμος ηλίθιος» ο (όποιος) γεννήτοράς της. Ότι απλώς γίνεσαι αντικείμενο εκμετάλλευσης πιστεύοντας και υπηρετώντας έναν σκοπό που καπελώνουν άλλοι και που απλά σε ανέχονται για όσο τους προσφέρεις αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες σου, ενώ όταν πάψουν να σε χρειάζονται απομακρύνεσαι και φυσικά αμαυρώνεται η υστεροφημία σου.

Η περιφρόνηση για τους διανοουμένους όμως, δεν είναι αποκλειστικό της Σοβιετικής Επανάστασης. Πρόσφατα ξεκίνησε στην Ιταλία μια πολιτική ιδεολογική αναμόχλευση με μειωτικούς όρους, όπως «κουλτουριάρης» και «σκουπίδι της διανόησης», ο οποίοι χρησιμοποιούνται πάλι, μεταφέροντάς μας πολλές δεκαετίες όπισθεν. Πολιτικοί από διάφορα κόμματα επιστρατεύουν αυτούς τους όρους για να μειώσουν τους διανοουμένους του αντιπάλου στη γείτονα. Ο όρος «κουλτουριάρης» εισήχθη για πρώτη φορά από τον Μάριο Σέλμπα, Ιταλό υπουργό Εσωτερικών στα τέλη της δεκαετίας του ’40, άνδρα πιστό μόνο στη λογική του ροπάλου.

Με ανάλογες ρήσεις είχε πρωταγωνιστήσει και ο Σπύρος Άγκνιου (αντιπρόεδρος του Νίξον, που έγινε ο πρώτος αντιπρόεδρος που αναγκάστηκε να παραιτηθεί κατηγορούμενος για δωροδοκία). Ο Άγκνιου αναφερόταν σε «ξεπεσμένους υπερόπτες», «ρομαντικούς ποιητές» και «αβγοκέφαλους». Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα; Θεωρητικά καμία. Όμως εάν διαβάσεις κάποιος πίσω από τις γραμμές, τότε θα διαπιστώσει πως κάποιοι στο εξωτερικό αντιμετωπίζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό ως τον «χρήσιμο ηλίθιο» που πέρασε όλα τα σκληρά μέτρα στην Ελλάδα, δίχως να ανοίξει μύτη, ενώ με το 4ο μνημόνιο επί της ουσίας έδωσε παράταση στην επιτροπεία της χώρας μέχρι το 2022, δεσμεύοντας ακόμη και την επόμενη κυβέρνηση.

Αναμφίβολα μπορεί κάποιος να θεωρήσει ως υπερβολή τα όσα γράφουμε, όμως κάποια μηνύματα από το εξωτερικό δείχνουν σαφή προσπάθεια να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια του ενοίκου του Μαξίμου. Και δεν μιλάμε για τα όσα έγιναν στο Eurogroup, όπου η ήττα της χώρας ήταν πανθομολογούμενη και με συντριπτικό σκορ εναντίον μας.

Την ημέρα που η Βουλή την 18η Μαΐου ψήφιζε το 4ο μνημόνιο, ο κ. Τσίπρας υποσχόταν ότι τη Δευτέρα 22 Μαΐου θα φορούσε… γραβάτα, διότι θα λυνόταν το θέμα του χρέους. Δυστυχώς στο Eurogroup όχι μόνο δεν λύθηκε το ζήτημα του χρέους, αλλά δεν έκλεισε και η αξιολόγηση και φυσικά δεν υπάρχει ακόμη εκταμίευση της δόσης. Κι όλα αυτά έγιναν παρά τις διαβεβαιώσεις ισχυρών, ότι η πίεση προς τον Σόιμπλε θα είναι στα όρια του αφόρητου. Τουναντίον ο Σόιμπλε έπαιζε μόνος του στο γήπεδο και οι υπόλοιποι εξέφρασαν αντιρρήσεις, οι οποίες ουδέποτε μετατράπηκαν σε ψήφο κατά του γερμανού υπουργού.

Η πραγματικότητα

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας από τα ξημερώματα της Τρίτης βρίσκεται για μία ακόμη φορά στα σχοινιά του ρινγκ. Η Ελλάδα ψήφισε τα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνονται στο 4ο μνημόνιο και προσήλθε στο Eurogroup ζητώντας ολοκλήρωση αξιολόγησης, δόση και, έστω, μία κουβέντα για το χρέος. Δεν πήρε τίποτα, πέρα από επαίνους. Μας χτύπησαν φιλικά την πλάτη και είπαν ότι θα το ξανασυζητήσουν σε τρεις εβδομάδες.

Και δυστυχώς είναι πολύ πιθανό να έχουμε μία από τα ίδια και στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Εξάλλου θα πρέπει να σημειωθεί ότι στους διαδρόμους της Κομισιόν στις Βρυξέλλες αξιωματούχοι και δημοσιογράφοι έλεγαν ως ανέκδοτο πως «το θέμα του ελληνικού χρέους θα συζητηθεί μετά το τέλος του κόσμου». Στο Eurogroup συζητήθηκαν μέχρι και τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα πρέπει να έχει η χώρα μέχρι το 2060, αλλά πουθενά η λέξη χρέος.

Ο πρωθυπουργός έχει μπροστά του τρεις εβδομάδες. Και αν το επόμενο Eurogroup είναι σαν και αυτό, τότε μάλλον δεν θα έχει μπροστά του ούτε μέρα. Κάπου εδώ φαίνεται πως αρχίζει για μία ακόμη φορά το γνωστό παιχνίδι: Αυτό της επίρριψης ευθυνών. Που μπορεί και να εξελιχθεί σε παιχνίδι των λυγμών, αλλά θα είναι αργά για δάκρυα.

Έχοντας καλλιεργήσει υπερβολικές προσδοκίες και ακολουθώντας μία αυτοκτονική τακτική καθυστέρησης, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπαγιδεύθηκε στον εκλογικό κύκλο της Ευρώπης και ειδικότερα της Γερμανίας και τώρα απλώς αναμένει. Για μία ακόμη φορά στην Αθήνα έκαναν ότι δεν άκουγαν τον Σόιμπλε, ο οποίος πιστός στις εμμονές του το είχε κάνει σαφές: Ό,τι και να αποφασιστεί για το χρέος, αυτό θα γίνει μετά το τέλος του προγράμματος.

Δράμα στις Βρυξέλλες, «δράμα» και στο TIME

Κι ενώ το «ελληνικό δράμα» παιζόταν στις Βρυξέλλες το περιοδικό Time με άρθρο του συμπεριελάμβανε τον Αλέξη Τσίπρα στους 5 πιο αντιδημοφιλείς πολιτικούς ηγέτες του πλανήτη. Το περιοδικό βάζει τον Έλληνα πρωθυπουργό στο ίδιο κάδρο με τον Νίκολας Μαδούρο της Βενεζουέλας, τον Μισέλ Τεμέρ της Βραζιλίας, τον Τζέικομπ Ζούμα της Νότιας Αφρικής και τον Νατζίμπ Ραζάκ της Μαλαισίας.

«Ο Τσίπρας εξακολουθεί να πέφτει σε ποσοστά δημοφιλίας, καθώς αναγκάστηκε να αποδεχτεί κι άλλα μέτρα λιτότητας προκειμένου να κρατήσει ζωντανή την Ελλάδα», σημειώνει το περιοδικό. «Η μαχητική ρητορική και η αντικαθεστωτική στάση του Τσίπρα τον καθιστούν ως τον μοναδικό Έλληνα πολιτικό που κατάφερε να περάσει εξαντλητικά μέτρα λιτότητας δίχως να συναντήσει την παραμικρή αντίδραση από το λαό», τονίζει το άρθρο. Εάν όλα αυτά τα θεωρείται απλή σύμπτωση, τότε εμείς θα πρέπει να επανεξετάσουμε τις απόψεις μας περί συνομωσίας.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται» λέει η παροιμία, αλλά τις τελευταίες ημέρες στην Κουμουνδούρου κυκλοφορεί ως ανέκδοτο μία παράφρασή της: «Ο πνιγμένος από τη γραβάτα του πιάνεται».

Του Κώστα Παπαϊωάννου

Λίγες ημέρες μετά την παταγώδη αποτυχία της χώρας στο Eurogroup της 22ας Μαΐου και το Μαξίμου αποδεικνύει εν τοις πράγμασι ότι το αγαπημένο του παιχνίδι είναι η τυφλόμυγα. Διότι μεταβαίνει σε όλες τις κρίσιμες συνεδριάσεις δίχως ακόμη να έχει καταθέσει στους εταίρους-δανειστές μία ουσιώδη πρόταση για το τι πραγματικά μπορεί να αντέξει η χώρα με βάση το χρέος της, το οποίο όλοι συμφωνούν πως δεν είναι βιώσιμο.

Με βάση τα πρακτικά του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, η Ελλάδα είχε μεν την περιβόητη γραβάτα Τσίπρα στις αποσκευές του Τσακαλώτου για να την… ευλογήσουν οι δανειστές, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Συνέπεια όλων αυτών να τεθεί επί τάπητος προς συζήτηση και διαπραγμάτευση η τρισάθλια πρόταση Σόιμπλε. Όπως αποκάλυψε με αποκλειστικό το πρακτορείο Ρόιτερς. Κάτι που παραδέχθηκε τόσο ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατά την επίσκεψη του στο υπουργείο Ενέργειας, όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, στις δύο συνεντεύξεις που έδωσε την Τρίτη στη Σία Κοσιώνη και την Τετάρτη στην Πόπη Τσαπανίδου. Ότι η κυβέρνηση λαμβάνει ως βάση την πρόταση Σόιμπλε και Ρέγκλινγκ, που προβλέπει τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Και από τη στιγμή που η συγκεκριμένη πρόταση είναι ως βάση στη συνεδρίαση της 15ης Ιουνίου, όλες οι επαφές του Τσίπρα με Μέρκελ, Μακρόν και άλλους ηγέτες είναι περισσότερο για τα μάτια του κόσμου και όχι για την ουσία.

Οι τούμπες και τα ψέματα

Ήδη τα κόμματα της αντιπολίτευσης ασκούν κριτική προς την κυβέρνηση, ότι δεν έχει καμία απολύτως πρόταση για την διευθέτηση του χρέους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας σηκώνει υπερβολικά το θέμα στο εσωτερικό, επιμένει πως «η κυβέρνηση ως ικέτης ζητά να υλοποιηθούν οι παραμετρικές αλλαγές με βάση το PSI, που αναφέρεται ρητά στην απόφαση του Eurogroup του Δεκεμβρίου του 2012». Κι αυτή είναι η πραγματικότητα, κάτι που επισήμανε και ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο οποίος σε δηλώσεις του προ ολίγων 24ωρων τόνισε ότι «στο μνημόνιο που διαπραγματεύτηκε ο Τσίπρας στις 12 Ιουλίου του 2015 και ψηφίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους στη Βουλή αναφέρεται ρητά ότι οποιαδήποτε συζήτηση για διευθέτηση μέσω επιμήκυνσης του χρέους και μείωσης των επιτοκίων θα γίνει μετά την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου, δηλαδή τον Αύγουστο του 2015″. Και αυτή η διευθέτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τις παραμετρικές αλλαγές με βάση το PSI. Ένα PSI, το οποίο το υμνούν στο εξωτερικό οι κυβερνώντες και το υποστηρίζουν ενδίκως στο ευρωπαϊκό δικαστήριο κόντρα στους ενάγοντες που είναι οι Έλληνες μικροομολογιούχοι. Κι όμως στο εσωτερικό οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να μιλούν για κλοπή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια.

Κι ενώ όλα αυτά τραγελαφικά έχουν γίνει καθημερινή ρουτίνα, το Μαξίμου για να στήσει εκ νέου το αφήγημα του εσωτερικού εχθρού επιτέθηκε με σφοδρότητα στα ΜΜΕ υποστηρίζοντας ότι στο θέμα της τραγωδίας του Eurogroup της 22ας Μαΐου ευθύνονται οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι «κατασκευάζουν ψευδείς ειδήσεις και δημιουργία κλίματος σε βάρος όχι της κυβέρνησης αλλά της ίδιας της χώρας». Το Μαξίμου ισχυρίζεται πως στη συνεδρίαση της προηγούμενης Δευτέρας απομονώθηκε ο Βόλφρανγκ Σόιμπλε, αλλά ξέχασε να εξηγήσει ότι η μοναδική πρόταση που μπήκε για διαπραγμάτευση είναι αυτή του… απομονωμένου Γερμανού ΥΠ.ΟΙΚ..

Το (άσκιστο) μνημόνιο και οι επιθέσεις σε δημοσιογράφους

Όπως γίνεται αντιληπτό οι δραματικές εξελίξεις έχουν επηρεάσει υπουργούς, βουλευτές και στελέχη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία 24ωρα μετά το ναυάγιο των Βρυξελλών οι περισσότεροι υπουργοί έχουν… αφωνία. Οι δε βουλευτές, που παρακαλούσαν για μία τηλεοπτική εμφανισούλα, είναι εξαφανισμένοι, ενώ όσοι είναι… ήρωες και δέχονται να παραβρεθούν σε πολιτικά τηλεοπτικά πάνελ, μάλλον προκαλούν τον οίκτο με αυτά που λέγουν.

Έτσι έχει μείνει μόνος ο Δ. Τζανακόπουλος, ο οποίος ομολογουμένως το έχει με το ψέμα. Του βγαίνει με άνεση. Προφανώς διότι ως ανήρ προερχόμενος από τον κομματικό σωλήνα έχει αριστεύσει σε αυτό. Να κάνει το άσπρο-μαύρο. Βέβαια το ίδιο προσπάθησε διαψεύδοντας το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Νίκου Φιλιππίδη. Μόνο που στο τέλος της ημέρας ο Τζανακόπουλος για μία ακόμη φορά βρέθηκε εκτεθειμένος, καθώς τα πρακτικά του της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης δικαίωσαν τον δημοσιογράφο, αναδεικνύοντας και στους πιο αδαείς, ότι η ελληνική αποστολή περισσότερο θυμίζει τουριστικό γκρουπ, παρά καταθέτει ρεαλιστικές προτάσεις για να αντικρούσει τον… τυφώνα Σόιμπλε.

Ο δημοσιογράφος στο ρεπορτάζ του ανέφερε ότι ο κ. Τσακαλώτος είπε επί λέξη στη συνεδρίαση: «Μας κοροϊδέψατε. Μας βάλατε να ψηφίσουμε μέτρα και τώρα τα μέτρα για το χρέος που μας παρουσιάζετε απέχουν παρασάγγας από αυτά που είχατε υποσχεθεί». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το διέψευσε, όμως στη δήλωση του ο υπουργός Οικονομικών επί της ουσίας παραδέχθηκε ότι αντέδρασε. Επίσης ο δημοσιογράφος ανέφερε στο ρεπορτάζ του ότι «κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης εκδηλώθηκαν και επιθέσεις των ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών αλλά και εκπροσώπων των θεσμών, για την δήλωση του πρωθυπουργού ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα εάν δεν απομειωθεί το χρέος ενώ ενστάσεις διατυπώθηκαν και για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων από το καλοκαίρι του 2018 και μετά, που νομοθέτησε την Πέμπτη η κυβέρνηση». Κι αυτό ο Τζανακόπουλος το διέψευσε, όμως δεν είπε κουβέντα όταν λίγο αργότερα τα ίδια ανέφεραν σε ρεπορτάζ τους οι Financial Times.

Τα τελευταία 24ωρα, προκειμένου να πειστούν οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι όλα βαίνουν καλώς κυκλοφορεί από συνομιλητές του πρωθυπουργού πως «είναι αποφασισμένος. Το έχει έτοιμο στο συρτάρι του για να το καταθέσει» εννοώντας την κατάργηση των προαπαιτούμενων στην περίπτωση που οι δανειστές δεν τηρήσουν την υποχρέωση τους για το χρέος. «Το έχω δει με τα μάτια μου, δεν θα κάνει πίσω γιατί δεν υπάρχει πίσω να πάει» συμπληρώνει.

«Αν χάσουμε το χρέος καλύτερα να παραιτηθούμε» σχολιάζει χαρακτηριστικά βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος σημειώνει πως αν χαθεί και αυτό τότε η κυβέρνηση δεν θα έχει από πού να κρατηθεί.

Τελικά τι μας έμεινε; Τα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου κατά του Σόιμπλε και οι δηλώσεις συμπόνιας για τον ελληνικό λαό του Γιούνκερ, του Τραμπ και άλλων αξιωματούχων. Διότι όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι στις 15 Ιουνίου θα διαπραγματευθούμε πάνω στην πρόταση Σόιμπλε. Και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ζητά ομηρία μέχρι το 2060. Ακόμη και εάν καταφέρουμε να μειώσουμε την επιτροπεία και για 20 ή 30 χρόνια, πάλι κερδισμένος θα βγει από αυτό το ιδιότυπο μπρα ντε φερ ο χερ Σόιμπλε. Θα εμφανιστεί στον γερμανικό λαό με τρόπαιο την Ελλάδα, κάτι που θα του επιτρέψει να εκμηδενίσει τις όποιες απώλειες προς την άκρα δεξιά, που είναι και ο βασικός στόχος του.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η χώρα μοιάζει με… δείπνο ηλιθίων. Ένα μάτσο ανόητοι που χρησιμοποιούν το… τζάμπα διαδίκτυο έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν τόπο που κυριαρχεί το μίσος, που η αντίθετη άποψη είναι ενοχλητική στην καλύτερη περίπτωση και εγκληματική στη χειρότερη. Φασιστικές οργανώσεις, κι όχι της… ακροδεξιάς όπως φανταζόμαστε, εγκληματούν καθημερινά στα social media σπέρνοντας λόγια μίσους. Κάποιοι είναι πληρωμένα troll που κάνουν απλά τη δουλειά που τους ανατέθηκε: Δηλαδή διχάζουν την ελληνική κοινωνία διότι σε μια ενωμένη χώρα δεν μπορούν να κυβερνήσουν ένα μάτσο ηλίθιοι. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες που επηρεάζονται από τα γεγονότα ή που γεννήθηκαν για να μισούν.

Σε μια χώρα χρεοκοπημένη, με μια ανίκανη κυβέρνηση που ξεπουλιέται για το τίποτα, για μια καρέκλα και με πολίτες αδύναμους, άβουλους και πολύ φτωχούς. Σε μια πατρίδα που δεν είναι πια περήφανη γιατί είναι η Ελλάδα, μια χώρα σήψης και παρακμής όπου η κυβέρνηση είναι χειρότερη από τους πολίτες ή και το αντίθετο.

Σε μια χώρα που αν ήταν κανονική και γινόταν απόπειρα δολοφονίας κατά πρώην πρωθυπουργού, ο νυν θα έσπευδε να έρθει στην Ελλάδα, να πάει να επισκεφτεί τον χτυπημένο και μετά να κάνει διάγγελμα κατά της τρομοκρατίας. Καλώντας όλους τους Έλληνες να γίνουν μέρος της λύσης, να κάνει ο καθένας ό,τι του περνά από το χέρι για να εξαλειφθεί ένα φαινόμενο το οποίο προσβάλλει την πατρίδα μας.

Κι όμως, αυτός ο μη κανονικός πρωθυπουργός απλά τουιτάρει ενώ αν ήταν κάποιος… αγωνιστής της Αριστεράς το θύμα θα έκανε μέχρι και… συναυλία διαμαρτυρίας με τους γνωστούς καλλιτέχνες της αριστεράς.

Κι όμως, 84 χρόνια μετά τη δεύτερη απόπειρα δολοφονίας κατά του Βενιζέλου είχαμε πιστέψει ότι δεν μπορεί η ρητορική του μίσους, η αναίδεια, η τζάμπα μαγκιά και η καφρίλα να γίνονται όπλα στα χέρια κάθε βλάκα. Και βλάκας είναι όχι μόνον ο τρομοκράτης αλλά κι αυτός που τον σιγοντάρει, που τον «οπλίζει» ιδεολογικά για να χτυπήσει. Δυστυχώς είναι θέμα χρόνου οι ανεγκέφαλοι να ξαναχτυπήσουν. Είναι σίγουρο ότι όσο η ασφάλεια δεν γίνεται μείζον θέμα για το κράτος, θα αυξάνονται οι πιθανότητες να επικρατήσει το χάος.

Κάποιοι, και μεταξύ αυτών και στην κυβέρνηση και οι υποστηρικτές τους δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλο είναι να γράφεις βλακείες στο facebook κι άλλο να «οπλίζεις» με τη συμπεριφορά και τα λεγόμενά σου τον κάθε φανατικό ακροααριστερούλη ή ακροδεξιούλη. Άραγε ποια η διαφορά του νεοναζί Χρυσαυγίτη με τον ακροαριστερό μπαχαλάκια που ρίχνει τις μολότοφ βροχή ή στέλνει πακέτα με βόμβες;

O φασισμός είναι παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Οι βασικές αξίες του διαφωτισμού στην Ελλάδα έχουν ξεχαστεί και είναι η βασική αιτία για την κατάντια της χώρας.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να διαθέτει τη χειρότερη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ. Και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που ουσιαστικά διαχειριζόμαστε τη χρεοκοπία μας. Η βόμβα στον Παπαδήμο ήρθε να μας θυμίσει ότι η πατρίδα που τόσο αγαπάμε βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Είναι βαριά άρρωστη εξαιτίας του δηλητηρίου που έχει εμποτιστεί δεκαετίες τώρα, αλλά στα χρόνια των μνημονίων περισσότερο. Όταν ο νυν πρωθυπουργός έλεγε «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» άνοιγε ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία. Όταν ο συνεταίρος του παρότρυνε κόσμο να λιντσάρει δήμαρχο, απλά έδειχνε το δρόμο στους πολίτες. Όταν μέσα στη Βουλή ακούγονταν απίστευτοι χαρακτηρισμοί, τότε δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η δραστηριοποίηση των τρομοκρατών.

Το επόμενο φυσικό φαινόμενο είναι δυστυχώς να ξαναχτυπήσουν. Άραγε θα υπάρξει ποτέ μια ισχυρή κοινωνία κι ένα καθαρό πολιτικό σύστημα που θα τους σαρώσει;

Αλλά έχουμε και μια απορία: Οι τρομοκράτες χτύπησαν έναν πρώην πρωθυπουργό έξι μηνών. Άραγε θυμήθηκαν ότι ο νυν πρωθυπουργός είναι ο πιο μνημονιακός που πέρασε ποτέ;

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Χριστίνα Σαλεμή

Αφού η Ελλάδα δεν έχει πια κανένα περιουσιακό δικαίωμα και όλη η υπάρχουσα και η μελλοντική περιουσία της παραχωρήθηκε στους δανειστές, ανακάλυψαν όλοι ξαφνικά ότι η χώρα είναι ζάπλουτη!

Αναφέρομαι στο θόρυβο που ξέσπασε εδώ και λίγες μέρες, έπειτα από δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για πρόσφατες ανακαλύψεις σχετικά με τα πλούτη της χώρας μας, όπως: «Κρυμμένος θησαυρός» 2,4 τρις ευρώ στη Χαλκιδική (25 Απριλίου 2017), Νεο πετρελαϊκό Ελ Ντοράντο η Ελλάδα: «Απόβαση» ExxonMobil και Total – Eντοπίστηκαν τουλάχιστον 10 κοιτάσματα πετρελαίου 20 φορές μεγαλύτερα του Πρίνου – Οι Αμερικανοί το γνώριζαν από το ’90!, (24 Μαΐου 2017) Το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο στην Κρήτη; (25 Μαΐου 2017) και άλλα παρόμοια.

Στη πραγματικότητα όμως, το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει αμύθητα πλούτη, ήταν γνωστό στους πάντες τουλάχιστον από το 1981, όταν σύμφωνα με τον τότε πρόεδρο της ΕΟΚ, Γκαστόν Τορν, η Ελλάδα έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των 9, «με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων». Τώρα βέβαια χάθηκαν και τα 3 πλεονεκτήματα αλλά ας σταθούμε στα πλούτη της. Της δήλωσης Τορν, είχε προηγηθεί άρθρο των «FINANCIAL TIMES» όπου αναφερόταν ότι «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μια μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών που θα συμβάλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς τον ορυκτό πλούτο» (βλέπε «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ»,Απρίλιος 1978, σελίδα 257 και Πρακτικά της Βουλής, Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 σελίδα 3381)

Μετά την δήλωση Τορν, και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου του 1987, ο υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, έθεσε το θέμα στη βουλή. Διαβάστε το σχετικό άρθρο με τίτλο ”Υφυπουργός Ιωάννης Κουτσογιάννης 6 Απριλίου 1987: Η Προφητεία για τα πετρέλαια, το Αιγαίο και τους Τούρκους“ Αξίζει!

Αργότερα, κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της βουλής της 10ης Ιανουαρίου 2011, όταν συζητήθηκε η ερώτηση 15 βουλευτών προς τρεις αρμόδιους υπουργούς σχετικά με τον ορυκτό πλούτο της χώρας, έγιναν και άλλες αποκαλύψεις. Διαβάστε αποσπάσματα των πρακτικών και σχόλια εδώ: Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας – Νέες αποκαλύψεις σε πρακτικά της Βουλής Όπως θα διαπιστώσετε, όσοι βουλευτές πήραν το λόγο, προχώρησαν και σε μια αποκάλυψη ή κατέθεσαν στοιχεία από δημοσιογραφικές έρευνες κυρίως της περιόδου 2001- 2003, για την νήσο Ζουράφα και γενικά για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Εν ολίγοις, όλοι οι ομιλητές ανέφεραν συνταρακτικά γεγονότα.

Τα περισσότερα από τα προαναφερόμενα, μαζί με άλλα στοιχεία που είχαν δει το φως της δημοσιότητας έως τότε, αλλά και διαφορετικές αναφορές σχετικά με τα υπόλοιπα πλούτη της Ελλάδας, όπως η ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικής και πολιτισμικής της κληρονομίας (βλέπε ενδεικτικά τη δήλωση της Χίλαρι Κλίντον, τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, όταν συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου), τα έστειλα αρχές Μαΐου του 2012 στον Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (ICC), ως απόδειξη της καταγγελίας μου. Η καταγγελία έκανε το γύρο του διαδικτύου και έτσι το θέμα έγινε πάλι επίκαιρο.

Αμέσως μετά, το συμπεριέλαβα και στο ιστορικό της πρωτοβουλίας συλλογής υπογραφών που έγινε με σκοπό την δημοσιοποίηση των πρωτοβουλιών που έγιναν στη Χάγη με αφορμή τα εγκλήματα τα οποία τελούνται στην Ελλάδα, αλλά και την άσκηση πιέσεων προς πάσα κατεύθυνση. Ενδεικτικό απόσπασμα :

“…δεν θέλει και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς τις προθέσεις. Ακόμα περισσότερο αν λογαριάζει ότι η επίσημη δικαιολογία είναι ότι, όλα αυτά γίνονται, και οι Έλληνες πρέπει να υποφέρουν, για την οικονομική “σωτηρία” της Ελλάδας!
Μόνο που:
1. Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.
2. Κράτος χωρίς εθνική κυριαρχία δεν είναι κράτος αλλά αποικία.
3. Λόγω των εξαιρετικών και μοναδικών πλεονεκτημάτων της χώρας, αλλά και λόγω του όγκου των φυσικών αποθεμάτων που παραμένουν αναξιοποίητα, είναι φανερό ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι τεχνητό και είναι προφανές ότι στη πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να σωθεί από τους ” σωτήρες” της.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας;
Ή καλύτερα ποια ήταν τα πλεονεκτήματα αυτά πριν αρχίσει η “σωτηρία” της χώρας;

– το μικρό συνολικό εξωτερικό χρέος, η στρατηγική γεωγραφική θέση και η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά,
– σημαντικοί τομείς στην Οικονομία, όπως ποιοτικά γεωργικά προϊόντα, τουρισμός και ναυτιλία, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά το φόβο του μισθολογικού ανταγωνισμού εκ μέρους των αναπτυσσόμενων χωρών (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κλπ) όπως συμβαίνει με τις γερμανικές και άλλες βιομηχανίες
– το γεγονός ότι είναι μία από τις ελάχιστες δυτικές χώρες, οι οποίες διέθεταν ακόμα μεγάλη δημόσια περιουσία, ανεκμετάλλευτο πλούσιο υπέδαφος και πολύ κερδοφόρες κοινωφελείς εταιρείες στην ιδιοκτησία του κράτους.

Για του λόγου το αληθές, μερικά ενδεικτικά στοιχεία:
– η Ελλάδα είναι επί δεκαετίες η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο αλλά η έδρα των εφοπλιστικών εταιριών βρίσκεται πια στην αλλοδαπή.
– το 2009, το συνολικό εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ ήταν 167% και η Ελλάδα βρισκόταν πολύ πίσω στην παγκόσμια αλλά και στην Ευρωπαϊκή κατάταξη, όπου προηγούνταν η Ιρλανδία με περίπου 1000%, η Ολλανδία με περίπου 470%, η Βρετανία με 416% και η Πορτογαλία με 223%
– τα ανεκμετάλλευτα πλεονεκτήματα της χώρας όπως λχ. ο ορυκτός πλούτος, ήταν γνωστά στους πάντες, καθώς από το 1981 όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα μπήκε στην τότε ΕΟΚ (των 9) με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων (Γκαστόν Τορν, Πρόεδρος της ΕΟΚ το 1981). Εννοείται ότι όλα αυτά τα πλεονεκτήματα δεν αξιοποιήθηκαν και όπως τώρα φαίνεται, ο σκοπός ήταν εξαρχής, να “σωθεί” η Ελλάδα από τους Έλληνες και από τα πλούτη της! ”

Για να φιλοξενήσω την μετάφραση του προαναφερόμενου ψηφίσματος στα ελληνικά, μου έφτιαξε ένας φίλος το παρόν ιστολόγιο (το οποίο βάφτισα JusticeForGreece), όπου εν γνώση του εισαγγελέα του ICC, συγκεντρώνω από τότε αποδεικτικό υλικό που να τεκμηριώνει περαιτέρω τις καταγγελίες και να συμπληρώσει τα στοιχεία τα οποία ήδη έλαβε ο εισαγγελέας από εμένα και από τους άλλους πολίτες οι οποίοι προσέφυγαν εκεί. (Μεταξύ τους μάλιστα, βρίσκεται και μια Γερμανίδα ακτιβίστρια καθώς και ο σημερινός υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ!)

Και ποια νομίζεται ότι ήταν η πρώτη ανάρτηση που έκανα; Η αναδημοσίευση ενός άρθρου που αποδείκνυε ότι το όποιο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας μπορούσε να λυθεί μέσα σε έναν μήνα … Δείτε ένα ενδεικτικό απόσπασμα:

"Πως μπορούμε να βγούμε από την στενωπό στην οποία τόσο έντεχνα, γρήγορα και σχεδιασμένα μας τοποθέτησαν; Αυτή είναι η απορία όλων, αυτό είναι το ερώτημα που δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν οι υπάρχοντες πολιτικοί, αφού το ζητούμενο γι αυτούς είναι να διασωθούν οι ίδιοι, αλλά όχι η χώρα και οι πολίτες της. Επί χρόνια, άλλωστε, εργάστηκαν ώστε να δημιουργήσουν την σημερινή εικόνα φρίκης και απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι Ελλάδα και Κύπρος έχουν τοποθετηθεί στο κέντρο του ενεργειακού χάρτη του αύριο; Πόσο τυχαίο είναι άραγε πως η Ελλάδα βρέθηκε στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο με ένα πολιτικό σκηνικό και δυναμικό, το οποίο αρνείται επιμόνως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κινηθεί προς το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και της χώρας, αλλά με πολύ μεγάλη ευκολία αποφασίζει να νομοθετεί υπέρ των «δάνειων» και κατοχικών δυνάμεων; Στην Ισλανδία, ένας μόνο πολιτικός –ο πρόεδρος της χώρας- στάθηκε στο ύψος του, συμπεριφέρθηκε ως άνθρωπος και σταμάτησε την επερχόμενη ορδή του ΔΝΤ και των δανειστών που απαιτούσαν να πάρουν τα πάντα από τον Ισλανδικό λαό. Στην Ελλάδα δεν βρέθηκε ούτε ένας που να σκεφθεί το συμφέρον των πολλών, να σεβαστεί την δημοκρατία και το πολίτευμα και να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει… Ούτε ένας!

Και όμως, σε έναν μήνα θα μπορούσε να μην υπάρχει κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα για την Ελλάδα, η οποία έχει την δυνατότητα να μετατραπεί σε πανίσχυρο διεθνή οικονομικό «παίκτη». Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Επειδή κάποιοι θέλουν να καρπωθούν οι ίδιοι τα μέγιστα (αν όχι τα πάντα) από την κρίση που «φυτεύθηκε» στο «οικόπεδο» Ελλάδα (όπως χαρακτήρισε την πατρίδα μας ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν υπουργός Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος όλως τυχαίως τοποθετείται σε υπουργεία άμεσου ενδιαφέροντος της τρόικας…).

Ενέργεια, λοιπόν. Η λέξη που «κρύβει» την απάντηση. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και υπόλοιπος ορυκτός πλούτος, είναι η στόχευση των «δανειστών» μας. Ενέργεια που «κρύβεται» (ή τουλάχιστον μέχρι πριν 8 μήνες εθεωρείτο γραφικός οποιοσδήποτε αναφερόταν σε αυτήν) σχεδόν σε ολόκληρη την χώρα. Ενδεικτικό του σχεδιασμού κλοπής του Ελληνικού ενεργειακού πλούτου, είναι η απόφαση και ανακοίνωση -από την κυρία Μέρκελ- παύσης λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων της Γερμανίας. Και πού θα βρει η Γερμανία ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες της, αφού είναι μία εξαρτώμενη ενεργειακά οικονομία; Μα, από το «οικόπεδο» Ελλάδα, το οποίο φέρεται να έχει τεράστια αποθέματα νοτίως της Κρήτης, στο Ιόνιο και φυσικά νοτίως του Καστελλόριζου αλλά και στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο (χωρίς να ξεχνάμε τον Θερμαϊκό κόλπο).“ Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ακολούθησε η αναδημοσίευση πληθώρας άλλων σχετικών δημοσιευμάτων, όπως λχ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιδού η αξία κοιτασμάτων (γη και θάλασσα) της Ελλάδας – με σχόλια και βίντεο / Greece Is Not Poor – It Actually Has Massive Untapped Reserves Of Gold, Oil And Natural Gas / Κρήτη «gas giant»! Η “μυστική” έκθεση για τα ελληνικά πετρέλαια / Ιστορίες από το παρελθόν: Ουράνιο στη Βόρεια Ελλάδα, Όσμιο στα Ίμια κλπ [βίντεο] / Ο πραγματικός χάρτης της Ελληνικής ΑΟΖ και ο χάρτης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου / Χάρτης κοιτασμάτων φυσικού αερίου Ανατ. Μεσογείου απο μετρήσεις ΜΑD του 2007 κλπ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι είχαν κυκλοφορήσει παντού και έτσι τα βρήκα και εγώ!

Τι έπρεπε να γίνει; ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν σχετικών αιτημάτων που κατατέθηκαν στις Εισαγγελικές Αρχές και στα Αστυνομικά Τμήματα όλης, ή σχεδόν όλης της επικρατείας, διά μηνύσεων, μηνυτήριων αναφορών και καταγγελιών όπως οι ακόλουθες: η από 25/02/2011 ΜΗΝΥΣΗ – ΕΓΚΛΗΣΗ για μην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου κατά Γεωργίου Παπανδρέου Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ιωάννη Μανιάτη, Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παντός άλλου υπευθύνου, η από 20/06/2011 μήνυση μου κατά του Γ. Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία και πολλά άλλα αδικήματα (δείτε την αν θέλετε ΕΔΩ), οι μηνύσεις που έγιναν το 2013 για το μπλοκάρισμα της επένδυσης για εξόρυξη ζεόλιθου στον Έβρο (και όχι μόνο) και οι μηνύσεις εσχάτης προδοσίας που κατατέθηκαν από χιλιάδες πολίτες πριν και μετά τη ψήφιση του νόμου 4111/2013 (Φεκ 18 Α’/25.01.2013), με τις οποίες ζητήθηκε από περίπτωση σε περίπτωση, η άμεση σύλληψη των βουλευτών που θα τον ψήφιζαν ή τον ψήφισαν. Πρωτοστάτες ήταν τότε το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών – ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη, η δικηγόρος Αθηνών Ντόρα Κρητικοπούλου, ο δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών Θεοφάνης Μαλκίδης, ο πολιτευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Γεωργούλας Αλέξανδρος, και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. Όλες οι λεπτομέρειες έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωτικά σε άρθρο με τίτλο “Καταγγελία Εσχάτης Προδοσίας και αίτηση σύλληψης βουλευτών λόγω της κύρωσης της από 12/12/2012 ΠΝΠ” το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

Τέλος, σας θυμίζω ότι η χώρα έχασε όλα τα περιουσιακά της δικαιώματα στις 8 Μαΐου 2010, όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου υπέγραψε με το έτσι θέλω για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας την διεθνή δανειακή σύμβαση, με ξένα κράτη, την επενδυτική τράπεζα ΚfW («Kreditanstalt für Wiederaufbau») και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δείτε σχετικά ένα ενδεικτικό υπόμνημα που κατατέθηκε τις προάλλες στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης μιας περσινής μήνυσης εσχάτης προδοσίας της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της χώρας που τελείται διαρκώς από τον Οκτώβριο του 2009 και έπειτα. Με αυτό το υπόμνημα αποκαλύπτεται η προδοσία σε όλο της το μεγαλείο και αποδεικνύεται με έγγραφα ότι όλες οι συμφωνίες της Ελληνικής Δημοκρατίας με τους δανειστές είναι ανυπόστατες. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της ΕΔΩ. Και αυτό το υπόμνημα έκανε το γύρο του διαδικτύου και έχει κοινοποιηθεί μέσω facebook, twitter και email σε πάρα πολλούς “κοινούς” και διάσημους παραλήπτες. Θα το βρείτε με τίτλο ” Δείτε γιατί είναι εγκληματικές και ανυπόστατες όλες οι συμφωνίες τους και γιατί θα μπουν φυλακή όλοι μαζί!“.

Τι θα ακολουθήσει; Κανείς δεν ξέρει. Πάντως όμως, τώρα που δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι ανέκαθεν η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας καθώς και οι δανειστές, γνώριζαν πολύ καλά ποια είναι η πραγματική περιουσιακή κατάσταση της χώρας, που το θέμα του αμύθητου ελληνικού πλούτου επανήλθε στην επικαιρότητα και αποδείχτηκε ότι η δανειακή σύμβαση Παπακωνσταντίνου είναι ανυπόστατη και εγκληματική, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα:
Θα παρέμβει επιτέλους η δικαιοσύνη όπως αμέτρητες φορές της έχει ζητηθεί και έχει καθήκον να κάνει, ή θα συνεχίσει να κοιτάζει πως λεηλατείται η χώρα και εξουδετερώνεται με κάθε τρόπο ο ελληνικός Λάος, έτσι ώστε ως νόμιμος ιδιοκτήτης αυτού του πλούτου να μην έχει ούτε την δυνατότητα, ούτε το χρόνο, ούτε το κουράγιο και ούτε τη δύναμη να αντιδράσει;

Οψόμεθα.

Πηγή JusticeForGreece


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαΐ 2017


Σε περιδίνηση βρίσκεται πλέον ο Αλέξης Τσίπρας και η ελληνική κυβέρνηση και ουδείς μπορεί να κατανοήσει πως θα κινηθεί το επόμενο διάστημα μέχρι τις 15 Ιουνίου, όπου είναι προγραμματισμένη η κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup. Αν λάβουμε υπόψη τις οβιδιακές αλλαγές από ώρα σε ώρα του πρωθυπουργού, τότε μπροστά μας έχουμε ένα δυσεπίλυτο παζλ.

Ο Αλέξης Τσίπρας με βάση τα όσα δήλωσε από το υπουργείο Ενέργειας που επισκέφθηκε φάνηκε να βάζει πολύ νερό στο κρασί του και επί της ουσίας να αποδέχεται το σχέδιο Σόιμπλε για εξωφρενικά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης τον έκαναν να αλλάξει στάση. Κατ’ αρχάς ήρθε ο Νίκος Παππάς, ο οποίος ζήτησε εθνική συνεννόηση για το χρέος και αργότερα από την Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός άλλαξε πάλι τροπάριο. Ζήτησε υποχωρήσεις από τους δανειστές, τονίζοντας πως «η Ελλάδα έκανε τις αναγκαίες υποχωρήσεις».

Όσον αφορά την διαπραγματευτική στρατηγική που θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα το Μαξίμου και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας υπάρχει πολύ θολούρα. Κι αυτό διότι η πολιτική διαπραγμάτευση την οποία αντέτεινε το ξημέρωμα της Τρίτης το Μαξίμου δεν φαίνεται να έχει αποτελέσματα. Όλοι τον συμπονούν τον κ. Τσίπρα, αλλά τον στέλνουν συστημένο στα δόντια του Σόιμπλε.

Από το Μαξίμου «καίγονται» να υπάρξει αυτό που λένε «καθαρή λύση» προκειμένου να μην χάσουν το τρένο για την ποσοτική χαλάρωση. Πράγμα για το οποίο δεν μπορούν πλέον να είναι βέβαιοι. Αφού το ανησυχητικό για εκείνους είναι ότι χωρίς το QE δεν θα μπορέσουν να δικαιολογήσουν το αφήγημα περί ανάκαμψης και εξόδου της χώρας από την επιτροπεία.

Τα χειρότερα

Πηγές του Μαξίμου ισχυρίζονται ότι μέλημα πλέον του πρωθυπουργού είναι η χώρα να αποφύγει τα χειρότερα. Δηλαδή να υπάρξει κι άλλα ένα μνημόνιο πριν από τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, κάτι για το οποίο οι αναλυτές των διεθνών οικονομικών οίκων το θεωρούν δεδομένο. Κι αυτό διότι όλοι γνωρίζουν πως το Βερολίνο δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω πριν από τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Συν τοις άλλοις, η κυβέρνηση αποφεύγει επιμελώς, μετά το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, να επαναλάβει την θέση της πως «χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ και τα μέτρα για το χρέος, δεν ισχύουν ούτε τα μέτρα που ψήφισε η Βουλή κατ’ απαίτηση του ΔΝΤ».

Με άλλα λόγια, το Μαξίμου εμφανίζεται διαλλακτικό τώρα που ξεκινά η σκληρή διαπραγμάτευση. Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα αυτή τακτική της κυβέρνησης έχει δύο στόχους: αφενός, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει, με σκληρές δηλώσεις, να πυροδοτήσει την αντίδραση του Βερολίνου, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν αντιπαραγωγικό στις διαπραγματεύσεις. Αφετέρου, η συζήτηση έχει δυσκολέψει αλλά και διευρυνθεί, ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει με πολιτική διαπραγμάτευση σε ανώτατο επίπεδο να διασφαλίσει συμμαχίες τέτοιες, ώστε να πιεστεί… πανταχόθεν η Γερμανία να βάλει νερό στο κρασί της.

Μουδιασμένοι οι βουλευτές

Επιστέγασμα της ρευστής αυτής κατάστασης αποτελεί ο έντονος προβληματισμός και το μούδιασμα των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος. Στο ενδεχόμενο δε να προκριθεί λύση που θα παραπέμπει στις καλένδες τα μεσοπρόθεσμα μέτρα και που ενδεχομένως θα απομακρύνει και το QE, ιδρώνουν, μιας και ήταν αυτοί που ψήφισαν άγρια μέτρα λιτότητας με βασικό αφήγημα το «όλα για το χρέος».

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Το χθεσινό φιάσκο των συνομιλιών στο Eurogroup, για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ήταν απολύτως αναμενόμενο, για οποιονδήποτε παρακολουθεί με στοιχειώδη προσοχή τα σχετικά διαμειβόμενα. Εκτός από τα μισόλογα, τα ευχολόγια, τις αμηχανίες, την άρνηση θετικών απαντήσεων, από την ηγεσία της Ευρωζώνης, υπήρχε και η σαφέστατη τοποθέτηση του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας (ορθότερα της ΕΕ), του κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, o οποίος απέκλεισε, ευθαρσώς και εκ των προτέρων, τη διατήρηση φρούδων ελπίδων. Υπήρχε, όμως, ακόμη και κυρίως η παγιωμένη άρνηση, από την πλευρά της ΕΕ, να ικανοποιήσει το μακρόχρονο αίτημα του ΔΝΤ, για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, παρότι αυτό αποτελούσε προϋπόθεση παραμονής του στο κουαρτέτο, και παρότι αυτή η παραμονή του αποτελεί διακαή επιθυμία της Γερμανίας.

Οι Έλληνες αρμόδιοι, ωστόσο, όχι μόνο έδειξαν ανίκανοι να ερμηνεύσουν, στις σωστές τους διαστάσεις, το σύνολο των αρνητικών ενδείξεων, σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους, αλλά επιπλέον μοίραζαν σε καθημερινή βάση υποσχέσεις για μια θετική έκβαση, που θα έθετε δήθεν τέρμα στην αγωνία του ελληνικού λαού, και που θα διάνοιγε δήθεν ελπιδοφόρους ορίζοντες, για την Ελλάδα. Το "κερασάκι στην τούρτα" ήταν, βέβαια, το αποκορύφωμα του κυβερνητικού ενθουσιασμού, για τα όσα λαμπρά δήθεν μας περίμεναν, που θα δικαιολογούσε ακόμη και πρωθυπουργική γραβάτα!

Η τραγελαφική αυτή συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης, που για ακόμη μια φορά μας γελοιοποίησε και μας εξευτέλισε διεθνώς, επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Καμία, όμως, από αυτές δεν είναι σε θέση, κατά την κρίση μου, να ρίξει άπλετο φως στο τι ακριβώς συμβαίνει, και για ποιούς συγκεκριμένους λόγους αυτοί που μας κυβερνούν, τα τελευταία επτά χρόνια, προερχόμενοι από όλα σχεδόν τα πολιτικά φάσματα, συμπεριφέρονται με αυτό τον ακατανόητο, αυτό τον απαράδεκτο και αυτό τον άκρως τραυματικό τρόπο. Γιατί, δηλαδή, αρνούνται να αντιμετωπίσουν, συνολικά και ορθολογικά, το ελληνικό πρόβλημα αλλά αντιθέτως καταφεύγουν, ανεπιτυχώς πάντοτε, σε λύσεις, που στερούνται στοιχειώδους σοβαρότητας; Γιατί φοβούνται να επιλέξουν οδούς που, αν και αναπόφευκτα περιέχουν ορισμένους κινδύνους, υπόσχονται όμως και θετική έκβαση, προτιμώντας μονίμως λύσεις καταστροφών; Γιατί και πως μπορούν να υπογράφουν, Έλληνες πολιτικοί, με τόσο ασύγγνωστη ελαφρότητα, την εκχώρηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας, στους δανειστές, ωσάν το σύνολό του να αποτελεί ιδιοκτησία τους; Γιατί και πως πείθονται να εφαρμόζουν ολοένα και πιο απάνθρωπα και κατά συρροή εγκληματικά μέτρα, εναντίον των ήδη εξαθλιωμένων συμπατριωτών τους; Και στη συνέχεια να τους παραμυθιάζουν με δικαιολογίες κατώτερες του ελαχιστότατου ΙQ, όπως ανάμεσα και σε πολλές άλλες, είναι και τα αντίμετρα; Γιατί οι Έλληνες πολιτικοί δείχνουν να αγνοούν βασικούς νόμους της οικονομίας, παρότι αρκετοί μεταξύ τους έχουν πάρει και κάποια σχετικά διπλώματα;

Στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση. Ίσως, επειδή, κατά την κρίση μου, η επιμήκυνση παραμονής στην εξουσία, δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική δικαιολογία διάπραξης, αποτρόπαιων πράξεων, από άτομα που δεν εκλαμβάνονται ως εγκληματίες.

Θα επιχειρήσω μια σύνοψη, για τη δραματικά εσφαλμένη πορεία αυτής της κυβέρνησης, των όσων προηγήθηκαν στην επταετία, και αυτής που προλειαίνεται, και που κινδυνεύει να είναι "μια από τις ίδιες":

1. Το πρόγραμμα που οι ελληνικές κυβερνήσεις δέχονται να εφαρμόζουν, επί επτά συναπτά χρόνια, είναι εν γνώσει τους (ή, οπωσδήποτε, θα έπρεπε να είναι) εσφαλμένο και γι' αυτό αδιέξοδο. Εκτός του ότι η σαθρή του βάση αναγνωρίστηκε, ακόμη, και από τους πρωτεργάτες της σύλληψής του, στο ΔΝΤ, τα επτάχρονα οικτρά του αποτελέσματα, θα έπρεπε να είναι υπέρ αρκετά για την εγκατάλειψή του. Ωστόσο, μετά την παταγώδη αποτυχία των τριών προηγούμενων μνημονίων, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τριτοκοσμική οικονομία, το τέταρτο μνημόνιο, που υπέγραψε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ, επιβάλλει ακόμη σκληρότερη λιτότητα, για τα πέντε επόμενα έτη, καθώς και ακόμη πιο αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα. Η πολιτική λιτότητας, ωστόσο, είναι ανίκανη να εξασφαλίσει προϋποθέσεις αποπληρωμής του χρέους, ακριβώς, επειδή συρρικνώνει την οικονομία, περιορίζει τα έσοδά της, διαιωνίζει την ανάγκη προσφυγής σε δανεισμό, και μεγεθύνει το χρέος εντός του συνεχώς μειούμενου ΑΕΠ. Το ΔΝΤ, όμως, με τη σύμφωνη πάντοτε γνώμη των εταίρων μας επιμένει σε αυτό. Γιατί; Οι πιθανές απαντήσεις είναι πολλές, αλλά ίσως μπορούν να περιληφθούν σε μία και μόνη: Διότι, προφανώς, η αποπληρωμή του χρέους δεν αποτελεί τον κυρίαρχο στόχο των δανειστών.

2. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, και κυρίως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και καιρό, έχουν κυριολεκτικά γαντζωθεί στο θέμα της "ελάφρυνσης του χρέους", δίνοντας την εντύπωση ότι πιστεύουν, πως αυτή θα έσωζε την Ελλάδα. Πράγματι, μια ξεκάθαρη και χωρίς "ουρές" περικοπή του χρέους κατά τουλάχιστον 60% θα ήταν σωτήρια για την ελληνική περίπτωση. Θα πρέπει, ωστόσο, να είναι κανείς αθεράπευτα αφελής, και επικίνδυνα αιθεροβάμων, για να πιστεύει σοβαρά ότι μια τέτοια έκβαση θα ήταν ποτέ δυνατή, στα πλαίσια της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Της Ευρώπης που τώρα αισθάνεται να κινδυνεύει από τα "λαϊκίστικα κόμματα" και το τέλος της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού. Και που γι' αυτό σκληραίνει τη στάση της, και επικεντρώνεται σε μεθόδους αποτελεσματικής "εμφύτευσης πολιτικών", όχι πια μόνο στις κατεχόμενες περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και σε έθνη, που υποτίθεται ότι από την αρχή κυβερνούν την Ευρώπη, από κοινού με τη Γερμανία. Τα τραγικά αποτελέσματα του ελληνικού κουρέματος, που αργοπόρησε, απλώς και μόνο, για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, σε βάρος του ελληνικού λαού, καθώς και η χρόνια συμπεριφορά των εταίρων μας, απαλλαγμένη από κάθε ίχνος αλληλεγγύης, θα έπρεπε να αποτελέσουν επαρκείς αποδείξεις, στην αντίληψη αυτών που μας κυβερνούν, για το που οδεύουμε, και πως επιβάλλεται να αντιδράσουμε.

3. Η άγρια πραγματικότητα, ωστόσο, που επικρατεί στο περιβάλλον του κουαρτέτου, αποδείχθηκε ανίκανη να αφυπνίσει τους κυβερνητικούς αρμόδιους.....οι οποίοι μετέβησαν στο Eurogroup, και περίπου δήλωσαν στους εκεί παρισταμένους ότι οι ίδιοι "δέχθηκαν να αποτελειώσουν το αποτρόπαιο έργο που τους ανατέθηκε, και επομένως έκαναν το καθήκον τους". Συγκεκριμένα:

- Υλοποίησαν αδίστακτα όλα, μα όλα τα φρικτά, τα παρανοϊκά και τα αρρωστημένα μέτρα που, βαπτίζονται ως δήθεν μεταρρυθμίσεις (το αγαπημένο ρεφρέν του Γερμανού υπουργού οικονομικών). Δηλαδή, δέχθηκαν να εξαθλιώσουν, σταδιακά, το λαό τους. Να υποθηκεύσουν τη δημόσια, αλλά και την ιδιωτική του περιουσία. Να ξεπουλήσουν με συνοπτικές διαδικασίες, για το τίποτε, λιμάνια-τρένα-αεροδρόμια-νησιά κλπ. Να καταργήσουν κάθε είδος προστασίας των εργαζομένων, που αποκτήθηκε με μακρόχρονους αγώνες στο παρελθόν. Να ξεσπιτώσουν χιλιάδες οικογένειες, αρπάζοντας τα σπίτια τους, επειδή αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, εξαιτίας της κρίσης και της ανεργίας που δημιούργησαν τα μνημόνια. Να δηλώσουν ότι δεν θα εφαρμόσουν τις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. που χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικές τις αυθαίρετες μειώσεις συντάξεων, ώστε να καθησυχάσουν τυχόν ανησυχίες των δανειστών, κ.ο.κ., κ.ο.κ.

- Αλλά, και να αποδεχθούν την προσθήκη πρωτοφανών μέτρων, που θα αφυπνιστούν αυτόματα στο μέλλον, ως δικλείδα ασφαλείας, στην περίπτωση που τα ήδη ενεργά δεν ικανοποιήσουν απολύτως τους εταίρους μας. Αλλά, αυτά είναι περιττά, δεδομένου ότι ο φόβος των δανειστών ότι δεν θα είναι εφικτή η μακροχρόνια επίτευξη τόσο υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων είναι εξωπραγματικός. Διότι τι θα πει "μη εφικτή" εφόσον το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι συνάρτηση του πόσο σφίγγεται το σχοινί στο λαιμό των Ελλήνων!

Και μετά, λοιπόν, από μια τόσο συνεπή συμπεριφορά, οι κυβερνήτες μας πίστευαν ότι θα ήταν λογικό να φορέσει γραβάτα ο πρωθυπουργός μας, πανηγυρίζοντας για την .....ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, λησμόνησαν οι κυβερνώντες, ότι οι κάθε μορφής κατακτητές, όσο οι υποτελείς τους σκύβουν τον αυχένα, τόσο θεριεύουν και οι απαιτήσεις τους. Και, έτσι, δεν ήρθε η ελάφρυνση.

Και τώρα; Α, μα τώρα, θα περιμένουμε το Eurogroup του Ιουνίου.

4. Είναι, πραγματικά, δύσκολο, αν όχι ακατανόητο, το να κατανοηθεί η αδυναμία (ή άρνηση) κατανόησης, από τις ελληνικές κυβερνήσεις μας, αυταπόδεικτων γεγονότων, όπως, και μεταξύ άλλων, ότι:
Η "ελάφρυνση" που έγινε δυστυχώς άλλοθι για τη λήψη εγκληματικών μέτρων εναντίον του ελληνικού λαού, καθώς και για την αδράνεια προσφυγής σε απολύτως επιβαλλόμενα μέτρα, δεν πρόκειται (έστω και αν οι εταίροι μας ευαρεστηθούν να την εγκρίνουν) να είναι αποτελεσματική. Και τούτο, επειδή λογικά αποκλείεται ένα γερό κούρεμα του χρέους. Και αποκλείεται διότι, εκτός του ότι, ουδείς των εταίρων μας ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ελληνικά μαρτύρια (εκτός ίσως των Γάλλων, που δυστυχώς είναι αδύναμοι), ένα αποφασιστικό κούρεμα είναι πολύ δύσκολο να περάσει στη Γερμανία (εφόσον οι Γερμανοί έχουν πιστέψει στο μέγα ψεύδος ότι δήθεν με τα δάνεια καλοπερνούμε), αλλά και διότι θα αποτελούσε επικίνδυνο προηγούμενο και για άλλες χρεωμένες οικονομίες της Ευρώπης. Αν λοιπόν, η ελάφρυνση συνίσταται στο να μειωθεί το επιτόκιο (που είναι ήδη πολύ χαμηλό) ή να επιμηκυνθεί η περίοδος πληρωμής των υποχρεώσεών μας "το βουνό θα έχει γεννήσει ποντικάκι".

Η σωτηρία της Ελλάδας είναι μονόδρομος, που ωστόσο δεν διανοίγεται αν μείνουμε με τα μνημόνια και το ευρώ. Η Ελλάδα, έχει κατεπειγόντως ανάγκη από ανάπτυξη. Ανάπτυξη, όχι 0.4%, ή 0.7%, ή 1%, ή 1.5%, αλλά ανάπτυξη ισχυρή της τάξης του 4-5% ετησίως και συνεχώς επί 15 τουλάχιστον χρόνια. Να υπενθυμίσω ότι οι καλύτερες προβλέψεις των τελευταίων εκθέσεων του ΔΝΤ δίνουν στην Ελλάδα ανάπτυξη γύρω στο 1%, για τις επόμενες δεκαετίες. Η ελληνική οικονομία έχει καταποντιστεί, εξαιτίας της στραγγαλιστικής λιτότητας, και είναι πολύ δύσκολο να αναγεννηθεί, μέσα από τις στάχτες μιας συνεχούς και αλύπητης αποδόμησης. Ο μεγάλος, και δυστυχώς, εμφανής κίνδυνος είναι ότι έχει, πιθανότατα, περιέλθει σε φάση διαρκούς ύφεσης, και παγίδας ρευστότητας, από την οποία η έξοδος είναι εξαιρετικά προβληματική. Αν υπάρχουν, ακόμη, ελπίδες, αυτές συγκεντρώνονται στη ρίψη μεγάλων κυμάτων ρευστότητας, χωρίς το φόβο πληθωρισμού, που θα επακολουθήσει, αλλά που ελπίζεται ότι θα είναι ελεγχόμενος, αν ανταποκριθεί αρκετά γρήγορα η προσφορά. Η κυβέρνησή μας, ωστόσο, και όχι μόνον η παρούσα, βλέπει την ανάπτυξη να έρχεται, είτε μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης, είτε μέσω της αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ, είτε μέσω συρροής επενδυτών (αχ, αυτά τα "καλά" κοράκια), ή μέσω μείωσης της φορολογίας επιχειρήσεων, ή μέσω άλλων μέτρων, που δυστυχώς βρίσκονται συλλήβδην όλα εκτός των βασικών οικονομικών νόμων. Υποστηρίζονται, δυστυχώς, από αξιωματούχους, που αγνοούν (ή θέλουν να αγνοούν) οικονομικές γνώσεις πρωτοετών φοιτητών, ή που αρέσκονται να πιστεύουν σε θαύματα.

Τελειώνοντας, ας θυμηθούμε τα λόγια του Πλάτωνα, που αποδίδουν απολύτως την ελληνική τραγωδία:
«Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν. Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους»
Πλάτωνας 427-347 π.Χ
Δημοσιεύθηκε στα "Επίκαιρα" στις 26.05.2017


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εάν ο πρωθυπουργός είχε το θάρρος να ενημερώσει τους Έλληνες με ειλικρίνεια για τους εκβιασμούς που δέχεται, προτείνοντας τη λύση που θεωρεί σωστή και είναι σε θέση ο ίδιος να δρομολογήσει, η Ελλάδα θα άλλαζε σελίδα – ενώ η κυβέρνηση θα αύξανε αμέσως τη δύναμη της απέναντι στους πιστωτές.
«Στις 27 Νοεμβρίου του 2012, το Euro Group υποσχέθηκε στην Ελλάδα περαιτέρω μέτρα ελάφρυνσης του δημοσίου χρέους της αποδεχόμενο την αποτυχία του PSI, μεταξύ των οποίων τη μείωση των επιτοκίων, καθώς επίσης την επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των δανείων της – τα οποία θα εφαρμόζονταν όταν η χώρα εμφάνιζε πρωτογενή πλεονάσματα και υπό την προϋπόθεση της πιστής τήρησης των όρων που εμπεριέχονταν στα μνημόνια.
Η Ελλάδα κατάφερε να πετύχει το στόχο που της τοποθετήθηκε το 2013, γεγονός που επικυρώθηκε τον Απρίλιο του 2014 από την Ευρώπη – όπου ο κ. Σαμαράς υπενθύμισε την υπόσχεση στους πιστωτές της χώρας. Εν τούτοις, αντί να τηρηθούν οι δεσμεύσεις που είχε αναλάβει το Euro Group, άρχισαν οι καθυστερήσεις με τη δικαιολογία του κλεισίματος της 4ης αξιολόγησης του 2ου μνημονίου, τον Ιούλιο του 2014 – όπου ο Ολλανδός δήλωσε ότι, μετά το καλοκαίρι θα λαμβανόταν οι αποφάσεις για το χρέος.
Το Φθινόπωρο όμως, αντί να ληφθούν οι αποφάσεις, οι πιστωτές ανακοίνωσαν πως θα καθυστερήσουν έως ότου κλείσει η 5η αξιολόγηση – η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού μεσολάβησε η χειρότερη διαπραγμάτευση στην παγκόσμια ιστορία που κατέληξε στο πλέον αποικιοκρατικό μνημόνιο όλων των εποχών.
Έκτοτε το μόνο σίγουρο είναι τα μέτρα, όπου η Ελλάδα πρέπει να τηρεί πάντοτε τα υπεσχημένα, ενώ οι δανειστές, η καγκελάριος ουσιαστικά, να μην κρατάει ποτέ το λόγο της, ψευδόμενη ασυστόλως. Από το χρονικό σημείο αυτό και μετά (τέλη του 2014), η επιμήκυνση των δανείων με χαμηλά επιτόκια έχει πάψει να αποτελεί λύση για την Ελλάδα – με μοναδική πλέον δυνατότητα την ονομαστική διαγραφή μέρους των χρεών της.   
Χθες η κυβέρνηση, αντιλαμβανόμενη επιτέλους το βρώμικο παιχνίδι της καγκελαρίου, αποφάσισε να κάνει κάτι σωστό: πρότεινε τη συνεργασία όλων των κομμάτων, όσον αφορά τη διαπραγμάτευση για το χρέος, όπως είχαμε αναλύσει προηγουμένως στο άρθρο μας «ανάγκη εθνικής στρατηγικής χρέους». Αυτό έκαναν οι Γερμανοί το 1953 χωρίς κομματικές παρωπίδες και πέτυχαν – αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς σήμερα.    
Δυστυχώς όμως τόσο τα ελληνικά κόμματα, όσο και αρκετά εγχώρια ΜΜΕ, επέλεξαν τις αιτιολογημένες βέβαια κατηγορίες όσον αφορά την ανικανότητα/ανεπάρκεια της κυβέρνησης, αλλά αδιάφορες τη δεδομένη στιγμή – αφού αυτό που προέχει σήμερα είναι το μέλλον της Ελλάδας και όχι αυτό του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ, η οποία (Ελλάδα) δεν θα μπορέσει ποτέ να πετύχει την απαιτούμενη διαγραφή των χρεών της, εάν τουλάχιστον σε αυτό το θέμα δεν συνεργασθούν όλοι μαζί οι Έλληνες, κόμματα και Πολίτες.
Εν προκειμένω δεν τους ζητάει κανείς να συνεργασθούν πολιτικά, αλλά μόνο στο θέμα της διαπραγμάτευσης του χρέους που είναι υπερκομματικό, ενώ αφορά όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων – δημιουργώντας μία κοινή επιτροπή διαπραγμάτευσης χρέους, όπως η Γερμανία το 1953, στελεχωμένη με τους ικανότερους επιστήμονες στον τομέα και πλαισιωμένη με τις καλύτερες διεθνείς εταιρείες ή οργανισμούς, έτσι ώστε να έχει επιτυχία. Όλα τα υπόλοιπα δεν οδηγούν πουθενά – κανένα κόμμα μόνο του δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει, ενώ χωρίς την ονομαστική διαγραφή η Ελλάδα δεν πρόκειται να ανακτήσει ποτέ την πιστοληπτική της ικανότητα, οπότε μπορεί μεν να αναπτυχθεί ως χώρα μέσω των ξένων επενδύσεων των νέων ιδιοκτητών της, αλλά όχι για τους Έλληνες».
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Γνώση, πραγματική γνώση, σημαίνει δύναμη κατά τον Σπινόζα. Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι στηριζόμαστε σε μία εσφαλμένη ερμηνεία της γνώσης – επειδή αγνοούμε πως γνωρίζουμε τότε μόνο αληθινά ένα θέμα, μία κατάσταση ή ένα αντικείμενο, όταν ξέρουμε πώς να το χειριζόμαστε, πώς να αντιδρούμε απέναντι του, καθώς επίσης πώς να δρούμε χάρη σε αυτό.

Απλούστερα, η πραγματική γνώση δεν συνοδεύεται από ένα αφηρημένο δέος για τα πράγματα, ανεξάρτητα από τις ανάγκες μας – αλλά τα συλλαμβάνει πάντοτε σε σχέση με τον εαυτό μας και με τις ανάγκες μας. Ουσιαστικά λοιπόν διαθέτουμε μόνο εκείνη τη γνώση, την οποία μπορούμε να χρησιμοποιούμε για την επίλυση των προβλημάτων μας, υλικών και ψυχικών – καμία άλλη. Επομένως, όταν κάνουμε λάθη, σημαίνει ότι έχουμε άγνοια – πως η θεωρητική γνώση ενός αντικειμένου είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, εάν δεν μεταφράζεται σε πράξη.

Το βασικό ζητούμενο τώρα από τη γνώση είναι να μας κάνει δραστήριους, ενεργητικούς και δυναμικούς – να μας υποκινεί δηλαδή προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, προς ένα στόχο, δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις επίτευξης του. Στα πλαίσια αυτά, κρίνοντας από την απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας, από τη μη δραστηριοποίηση της, αυτό που της λείπει δεν είναι η παιδεία αλλά η γνώση – ποιά είναι δηλαδή τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και πώς θα μπορούσαν ρεαλιστικά να επιλυθούν.

Ποιός θα μπορούσε να προσφέρει την πραγματική αυτή γνώση στους Έλληνες; Σήμερα ο πρωθυπουργός, εάν είχε το θάρρος να ενημερώσει την κοινή γνώμη για όλα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων – για το πώς εκβιάζεται η Ελλάδα, για το τι συμβιβασμούς απαιτούν οι δανειστές, για το ποιές είναι οι πραγματικές τους προθέσεις, για το λόγο που «πρόδωσε» τη χώρα του το 2015 κοκ. (η αλήθεια είναι δύναμη, εάν τη χρησιμοποιεί κανείς σωστά).

Εκτός αυτού, θα ήταν θετικό να προτείνει στην κοινωνία τη λύση που ο ίδιος θεωρεί ως καλύτερη, τεκμηριώνοντας με την κάθε λεπτομέρεια – καθώς επίσης να ζητήσει την άποψη όλων των άλλων, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις. Μία τέτοια ενέργεια θα αύξανε σημαντικά τη δύναμη του απέναντι στους πιστωτές της χώρας – στη γερμανίδα καγκελάριο ουσιαστικά, αφού δυστυχώς αυτή αποφασίζει για την Ευρωζώνη και την ΕΕ (πόσο μάλλον όταν το ΔΝΤ θέλει να αποδεσμευθεί φοβούμενο τις νομικές συνέπειες των λαθών του, ενώ ίσως αυτή τη φορά τηρήσει τον εκβιασμό του, έως ότου η Ελλάδα δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει χωρίς τη δόση με τα ληξιπρόθεσμα χρέη της).

Η γνώση είναι δύναμη

Περαιτέρω, το πνεύμα είναι δραστήριο μόνο όταν κατανοεί, όταν αναπτύσσει δηλαδή πρόσφορες ιδέες – υπακούοντας στην εσωτερική λογική του, ασκώντας τις δικές του δυνάμεις, αφομοιώνοντας τα πράγματα, βάζοντας τα σε τάξη σύμφωνα με τις δικές του αρχές, καθώς επίσης δίνοντας τους ένα νόημα, στα πλαίσια των δικών του απαιτήσεων.

Αντίθετα, το πνεύμα είναι παθητικό όταν υφίσταται τις εντυπώσεις του, τις αισθήσεις και τις συγκινήσεις του, χωρίς να μπορεί να τις εξηγήσει – χωρίς να έχει την ικανότητα να τους δώσει νόημα. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν οι άνθρωποι πέφτουν θύματα κάποιας ψευδαίσθησης, μίας απρόσμενης κρίσης, όταν ταράζονται από κάποιο συναίσθημα που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν, όταν οι ιδέες τους είναι συγκεχυμένες, ασαφείς και διαστρεβλωμένες.

Με βάση τα παραπάνω, για να μπορέσει ένα κράτος, μία κοινωνία ως σύνολο να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μία μεγάλη οικονομική κρίση, οφείλει εν πρώτοις να αποκτήσει μία ολοκληρωμένη εικόνα της – αφού διαφορετικά δεν έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από την παθητικότητα (η λέξη πηγάζει από το πάθος), στην οποία έχει βυθιστεί, χάνοντας εντελώς την ενεργητικότητα της.

Η εικόνα αυτή πρέπει να είναι σαφής, λεπτομερής, αντικειμενική και ρεαλιστική – επειδή, στην αντίθετη περίπτωση, είναι αδύνατον να «παράγει» εκείνη τη γνώση, η οποία να επιτρέπει το σωστό χειρισμό του προβλήματος, με στόχο τη ριζική επίλυση του. Με απλά λόγια, η επίλυση ενός προβλήματος προϋποθέτει τον ακριβή ορισμό του – χωρίς τον οποίο δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς ένα ορθολογικό αποτέλεσμα.

Εάν λοιπόν η πολιτική μίας χώρας, τα ΜΜΕ, ο πνευματικός κόσμος της κλπ. δεν έχουν τη δυνατότητα ή δεν θέλουν να προσφέρουν αυτή τη γνώση επειδή εξυπηρετούν ίσως εντελώς διαφορετικά συμφέροντα, τα οποία δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο, τότε η κοινωνία είναι καταδικασμένη – ακόμη και αν πρόκειται για ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο θα μπορούσε να λύσει σε χρόνο μηδέν όλα του τα προβλήματα.

Εν προκειμένω, απλά και μόνο το γεγονός ότι, αρκετοί Έλληνες παρομοιάζουν την κυβέρνηση με μία εισπρακτική εταιρεία, με την έννοια πως έχει τις ίδιες αντιλήψεις ή/και εφαρμόζει ανάλογες μεθόδους, τεκμηριώνει πως η ελληνική κοινωνία ευρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης – χωρίς καμία ελπίδα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της. Ότι έχει δυστυχώς άγνοια, αφού δεν είναι οι κυβερνήσεις αυτές που αποφασίζουν για τη χώρα ή που δρομολογούν τα απάνθρωπα μέτρα, αλλά οι πιστωτές – για τους οποίους όλες οι κυβερνήσεις είναι αναλώσιμες και αντικαθιστώνται, όταν δεν είναι πια σε θέση ή δεν θέλουν να τηρήσουν τις εντολές τους.

Όταν διαπιστώνουν δε οι Έλληνες ότι, οι πιστωτές (βλ. Σόιμπλε) έχουν καταλάβει τη στατιστική υπηρεσία, τη γενική γραμματεία εσόδων, τις εφορίες και το υπουργείο οικονομικών, χωρίς να κατανοούν πως είναι οι ίδιοι ακούσιοι εγγυητές των χρεών του κράτους με τα ιδιωτικά τους περιουσιακά στοιχεία, βιώνουν μία κατάσταση σοκ – η οποία φυσικά εξουδετερώνει όλες τις υγιείς αντιστάσεις και άμυνες τους.

Επίλογος  

Ολοκληρώνοντας, πάντοτε υπάρχουν λύσεις, ακόμη και όταν μία χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής – υπερχρεωμένη, εξευτελισμένη, υποχείριο των δανειστών ή των εταίρων της και «καταρρακωμένη». Αρκεί να υπάρξει, έστω την ύστατη στιγμή, μία επαρκής, έντιμη και ικανή πολιτική ηγεσία, η οποία να μπορέσει να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των Πολιτών – υποχρεώνοντας τους Θεσμούς, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες εξουσίες να λειτουργήσουν σωστά, ορθολογικά και με ανιδιοτέλεια, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Κάτι τέτοιο δεν απαιτεί μόνο τη γνώση και τη διάχυση της σε ολόκληρο τον πληθυσμό αλλά, επίσης, ένα εθνικό όραμα – βασισμένο στον πατριωτισμό, στις δυνατότητες και στις προοπτικές ενός Έθνους. Ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή, όπου η πατρίδα μας είναι ξανά υποδουλωμένη χωρίς ένα πατριωτικό όραμα, το οποίο φυσικά δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό ή/και με το ρατσισμό, είναι  αδύνατη η απελευθέρωση της – κάτι που πρέπει να αλλάξει αμέσως.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα πλήρωσε πολλαπλάσια τα λάθη της, υφιστάμενη επί πλέον τα τεράστια σφάλματα της Τρόικα – οπότε τα μέτρα πρέπει να καταργηθούν, η Τρόικα να εκδιωχθεί αμέσως, καθώς επίσης να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους, με κάθε κόστος και με κάθε θυσία.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στην χώρα των θαυμάτων είμαστε έτσι κι αλλιώς.
Δεν χρειάζεται να πάμε πουθενά.
Είναι η χώρα που ο πρωθυπουργός της δηλώνει την Παρασκευή: " Τα μηνύματα για το χρέος είναι τόσο θετικά που ακόμα και ανησυχία προκαλούν, είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. Too good to be true. Eίναι τόσο θετικά που θα αναγκαστώ να φορέσω και γραβάτα δηλαδή." και την Τρίτη παρ' όλη την ξεφτίλα του εξακολουθεί να είναι πρωθυπουργός.

Πέρα απ΄την προσωπική κατάντια όμως του καθενός, εμείς οι υπόλοιποι δεν φαίνεται να αντιλαμβανόμαστε ένα πολύ απλό πράγμα:
Εδώ και επτά χρόνια βλέπουμε στις τηλεοράσεις (σπάνια), σε ομιλίες, σε βιβλία, σε αναλύσεις, στο ίντερνετ, αντιμνημονιακούς αναλυτές, οικονομολόγους, συνταγματολόγους, πολιτικούς, κοινούς θνητούς, έλληνες και ξένους να εξηγούν πώς και για ποιό λόγο είναι λάθος όλο αυτό που ζούμε και να προτείνουν λύσεις άλλες μελετημένες, εμπεριστατωμένες, να ιδρώνουν να επεξηγήσουν τα "plan b" που έχουμε στην διάθεσή μας ως λαός και ως κράτοςνα μιλάνε ευχαρίστως ώρες σε κάθε πρόκληση κάθε μενουμευρωπαίου, θεωρώντας πως πρέπει να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους και τις απλές ξεκάθαρες αλήθειες.

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει όμως ούτε αυτοί, ούτε κι εμείς όλοι οι αντιμνημονιακοί-δημοκράτες πολίτες της χώρας, ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι πως, όλοι οι μνημονιακοί πολιτικοί καθώς και τα υπόλοιπα τσιράκια τους δωσίλογοι και προδότες a priori, δεν είναι ηλίθιοι, δεν έχουν αδυναμία αντίληψης, και δεν είναι ανίκανοι:
Απλώς ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ! 

Μπορούν να καταλάβουν τα πάντα, αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να εφαρμόσουν τις σωστές για την χώρα και τον λαό λύσεις.
Είναι το σχέδιό τους αυτό.
Ένα σχέδιο διάλυσης της χώρας προκειμένουν να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς και το εντελώς φάλτσο ευρωπαϊκό  "οικοδόμημα", όπως επίσης να διασωθεί και το ευρώ ως όργανο απομύζησης πόρων για την γερμανική κυρίως οικονομία, της οποίας το πλεόνασμα προέρχεται όχι από δική της παραγωγή και ανάπτυξη, αλλά από τα ελλείμματα και τον στραγγαλισμό άλλων ασθενέστερων οικονομιών.
Το σχέδιο ηθελημένης καταστροφής της Ελλάδας στο οποίο συμμετέχουν οι εγχώριοι προδότες δεν είναι βέβαια δικό τους, ήταν και είναι όμως απαραίτητη η συμμετοχή τους για την επιτυχία του.
Το τί και ποιά ανταλλάγματα πήραν και παίρνουν όλοι αυτοί για να εκτελέσουν την φρικτή και ξεκάθαρη αυτή προδοσία θα μαθευτεί στο μέλλον.
Σ' ένα μέλλον που ούτε εμείς, ούτε πιθανόν τα παιδιά μας θα ζούνε.

Εν μέσω 21ου αιώνα, και στο έδαφος της "πολιτισμένης" Δύσης εξυφαίνεται μιά τραγωδία σαν κακό παραμύθι, σαν άσχημο όνειρο.
Σαν το όνειρο της Αλίκης που την οδήγησε στην Χώρα των Θαυμάτων, εκεί που η βασίλισσα της Κούπας διέταζε συνεχώς εκείνο το κλασικό πιά:
 "Off with their heads!"
Πάρτε τους τα κεφάλια!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Αυτός ο στόχος (σ.σ. έξοδος στις αγορές) μπορεί να επιτευχθεί είτε πάρουμε μια λύση για το χρέος σαν αυτή που μας παρουσίασε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, και αρνηθήκαμε, όχι τόσο αισιόδοξη που να αντιστοιχεί στις θυσίες του ελληνικού λαού, πόσω δε μάλλον με μια ακόμα καλύτερη που παλεύουμε και διαπραγματευόμαστε αυτές τις μέρες», υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας από το υπουργείο Περιβάλλοντος αποκαλύπτοντας τα τρομακτικά του σχέδια.

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει τον δρόμο χωρίς επιστροφή δίνοντας τα πάντα στους δανειστές με μόνο στόχο την έξοδο στις αγορές. Κάποιοι έχουν πείσει τον πρωθυπουργό ότι αν η χώρα μπορέσει να δανειστεί από την ελεύθερη αγορά με καλύτερα επιτόκια από την περίοδο Σαμαρά τότε θα μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πλήξει τον Κ. Μητσοτάκη και να διεκδικήσει εκ νέου ο Αλέξης Τσίπρας την πρωθυπουργία!

Όσο απίστευτο και αν ακούγεται σε κάποιους αυτό, είναι η τρομακτική αλήθεια. «Ο κ. Μητσοτάκης παραμένει ο πιο πιστός σύμμαχος του κ. Σόιμπλε, δεν έχει πει ούτε μία υποστηρικτική λέξη στο ζήτημα του χρέους», ανέφερε από την πλευρά της η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Ράνια Σβίγκου, σε μια ακόμα απέλπιδα προσπάθεια να ταυτίσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τη Γερμανία. Την ίδια ώρα και εντελώς ξαφνικά, ο Νίκος Παππάς καλεί την αντιπολίτευση σε εθνική συνεννόηση για το χρέος!

Όπως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ομολόγησε, είναι έτοιμος να δεχθεί και επίσημα το 4ο Μνημόνιο αρκεί να μπορέσει να βγει στις αγορές η χώρα όπως το έχουν σχεδιάσει. Με τη διαφορά πως χωρίς τη σφραγίδα του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του χρέους που αυτόματα αποκλείει την ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση, τα επιτόκια πολύ δύσκολα θα κινηθούν στα επίπεδα που θα ικανοποιούσαν το Μέγαρο Μαξίμου.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τους εισηγητές των κομμάτων άρχισε στην Ολομέλεια της Βουλής και θα ολοκληρωθεί το βράδυ η συζήτηση και ψήφιση του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας με τα μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου σε θέματα εκπαίδευσης.

Σημεία αιχμής του νομοσχεδίου, που συζητείται με τον χαρακτήρα του επείγοντος, είναι τα άρθρα που αφορούν τον τρόπο επιλογής των διευθυντών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τα κριτήρια μοριοδότησης και η δημιουργία μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα.

Τα σχόλια περιττεύουν από τη στιγμή που δεν ζητείται από τους Έλληνες πολίτες να αποφασίσουν για ένα θέμα που ξεπερνά κατά πολύ τις αρμοδιότητες (όχι όμως και τις ποινικές ευθύνες) των "περαστικών" πολιτικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Η τακτική της κυβέρνησης κατέρρευσε εν μία νυκτί. Επί μήνες επένδυσε στις διαφωνίες Βερολίνου - ΔΝΤ, δεν ήξερε ακριβώς με ποιον από τους δύο είναι και έκανε ότι δεν άκουγε τον Σόιμπλε. Τώρα περιμένει ένα θαύμα και σχεδιάζει το επόμενο βήμα, που μπορεί να (την) οδηγεί στην άβυσσο

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Κάπου εδώ φαίνεται πως αρχίζει για μία ακόμη φορά το γνωστό παιχνίδι: αυτό της επίρριψης ευθυνών. Που μπορεί και να εξελιχθεί σε παιχνίδι των λυγμών, αλλά θα είναι αργά για δάκρυρα.

Εχοντας καλλιεργήσει υπερβολικές προσδοκίες και ακολουθώντας μία αυτοκτονική τακτική καθυστέρησης, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπαγιδεύτηκε στον εκλογικό κύκλο της Ευρώπης και ειδικότερα της Γερμανίας και τώρα… απλώς αναμένει. Και περιφέρει ως επιχείρημα το ότι «εμείς κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε, τώρα πρέπει να κάνουν και οι δανειστές το χρέος τους». Η ηθική με την πολιτική όμως, λίγη σχέση έχουν (αν και η Αριστερά αυτό κάνει ότι το παραγνωρίζει, διαχρονικά).

Για μία ακόμη φορά στην Αθήνα έκαναν ότι δεν άκουγαν τον Σόιμπλε, ο οποίος – με δεδομένες τις εμμονικές του προσκολλήσεις – το είχε κάνει σαφές: Ό,τι και να αποφασιστεί για το χρέος, αυτό θα γίνει μετά το τέλος του προγράμματος. Υπό αυτήν την έννοια, κακώς, κάκιστα, έβγαινε ο κ. Τσίπρας την προηγούμενη Πέμπτη τα μεσάνυχτα και έθετε όρους εν οψει της συνεδρίασης του Eurogroup.

Κρίνοντας από τις πρώτες επίσημες κυβερνητικές τοποθετήσεις μετά το ναυάγιο, όπως τις περιέγραψε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος την Τρίτη, «το επόμενο διάστημα θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα σε όλα τα επίπεδα με στόχο στο προσεχές Eurogroup να έχουμε μια καθαρή λύση».

Και τι είναι καθαρή λύση; «Καθαρή λύση είναι ο προσδιορισμός των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους χωρίς γκρίζες ζώνες και χωρίς ασάφεια. Καθαρή λύση είναι αυτή που θα ανοίγει το δρόμο για την οριστική έξοδο από την κρίση και φυσικά θα αντιστοιχεί στις θυσίες του ελληνικού λαού».

Για να υπάρξει τέτοια καθαρότητα, θα πρέπει να γίνει ένα θαύμα. Μην ξεχνάμε τον Σόιμπλε.

Από το σημείο αυτό κι έπειτα, μοιραία εξετάζονται τα εναλλακτικά σενάρια. Οπως άλλωστε δηλώνουν κυβερνητικά στελέχη, «αν δεν έχουμε λύση και στο επόμενο Eurogroup, θα έχουμε αναταράξεις» (Χρ. Μαντάς στον ΣΚΑΪ).

Ενα από αυτά τα σενάρια προϋποθέτει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: αν δεν υπάρξει και τότε απόφαση και άρση της εκκρεμότητας, η κυβέρνηση πώς θα ενεργήσει;

Κατά μία εκδοχή θα χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα που έχει στραγγίξει από την αγορά για να καλύψει δανειακές υποχρεώσεις και να αποφύγει την πτώχευση τον Ιούλιο. Κάτι τέτοιο όμως θα έχει αλυσιδωτές περιπλοκές. Τα πλεονάσματα θα πάνε στο χρέος, η ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ θα έχει χαθεί οριστικά (αν δεν έχει χαθεί ήδη, αφού στην καλύτερη περίπτωση την προλαβαίνουμε ασθμαίνοντας τον Σεπτέμβριο) και οι φιλοδοξίες της κυβέρνησης για αναδιανομή θα έχουν πετάξει οριστικά. Όλα αυτά θα συνεπάγονται μηδενισμό του κοντέρ και… φτου κι απ’ την αρχή.

Πόσο μπορεί να ελπίζει κανείς σε αίσιο τέλος με τα σημερινά δεδομένα;

Την απάντηση σε αυτό θα όφειλε να έχει επεξεργαστεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όσο είχε ποντάρει τα πάντα στις διαφωνίες μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου, τις οποίες τώρα πληρώνει, αφότου για πολλούς μήνες σχεδόν τις υποδαύλισε. Και ενώ δεν αξιοποίησε ως σύμμαχο ούτε τη μία, ούτε την άλλη πλευρά.

Αν σκεφθεί μάλιστα κανείς ότι όλα αυτά πλέον γίνονται ερήμην του υπουργού Οικονομικών και της ελληνικής κυβέρνησης, ίσως θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κίνδυνοι αναταράξεων.
Αλλιώς θα πρέπει να αναλογιστεί κάποιος το εξής:

Πόσο έτοιμος είναι ο Αλέξης Τσίπρας να «καταπιεί» και αυτό το φιάσκο, να κάνει ότι δεν άκουσε-δεν είδε και να συνεχίσει ανέμελος έως το 2018 και το τέλος του προγράμματος, μήπως και τότε πάρει αυτά που θέλει για το χρέος;

Κατά μία άλλη εκδοχή, ευθύνες πιθανώς θα επιχειρήσει το Μαξίμου να καταλογίσει και στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Κάνουμε ότι έχουμε ξεχάσει την παγωμάρα που επικρατούσε πριν μερικές εβδομάδες μεταξύ Τσίπρα και Τσακαλώτου. Αλλά αυτό λίγη σημασία θα έχει, όταν έλθει η ώρα.

Αλλά και πάλι, πόσο σίγουρος είναι ο Πρωθυπουργός ότι μετά και τις γερμανικές εκλογές θα συζητεί κανείς μαζί του; Υπό αυτές τις συνθήκες, κάτι θα πρέπει να κάνει. Οι πολιτικές «κωλοτούμπες» είναι μία από τις ειδικεύσεις του, οι σπασμωδικές πολιτικές κινήσεις (βλ. 2015, δημοψήφισμα, εκλογές κλπ.) είναι μία άλλη.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι η μοίρα του καναλιού αυτού να είναι ο μπροστάρης της διαπλοκής και το άντρο απ' όπου εξαπολύονται οι κύριες επιθέσεις του συστήματος εναντίον των συμφερόντων του λαού, σε επίπεδο βέβαια "επικοινωνίας" δηλαδή  αισχρής προπαγάνδας και κατάφωρης παραποίησης της όποιας αλήθειας.

Ποιός Τόμπολας; Εδώ έρχεται καλπάζοντας στ' άσπρο άτι του ο άρχοντας στης στέππας, ο άγριος Ιβάν, ο ρωσο-έλληνας(;) ολιγάρχης που ενσαρκώνει το ρωσικό μετα-κομμουνιστικό όνειρο, σε άμεση αντιστοιχία του λεγόμενου "αμερικανικού ονείρου", σύμφωνα με τον μύθο του οποίου ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο πιό ταπεινής καταγωγής μπορεί να γίνει ο,τιδήποτε, ακόμη και Πρόεδρος της χώρας.
Τώρα αν στο "ρωσικό όνειρο" αναμιγνύεται και λίγη ρώσικη μαφία, λίγη πρώην ΚGB, και κάμποσο "αίμα, δάκρυα, κι ιδρώτας", είναι άλλο θέμα. Πάντα μπορείς να γίνεις από εργάτης σε καπνοβιομηχανία ας πούμε, ιδιοκτήτης της, και στην συνέχεια ολιγάρχης με συνοπτικές διαδικασίες σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Περίπου δηλαδή το μισό απ' ό,τι χρειάζεται μία κανονική υγιής επιχείρηση να καθιερωθεί και ν' αποκτήσει ρίζες και όνομα στην αγορά.

Μυρίζει κάτι; Περίεργο!!!
Γιατί όπως ξέρουμε όλοι το χρήμα (το μεγάλο χρήμα) δεν μυρίζει.  Βρωμάει.
Τις περισσότερες φορές βρωμάει ναρκωτικά και όπλα. Και πορνεία.
Άλλες φορές βρωμάει δημόσια έργα και ρεμούλα του κράτους.
Σε κάθε περίπτωση όμως βρωμάει πάντα ανθρώπινη εκμετάλλευση και δυστυχία, και καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, της περιουσίας του λαού.
Γι αυτό φροντίζουν να το ξεπλένουν σε τίποτα κανάλια, και το αφήνουν να στεγνώσει στον ήλιο στο γκαζόν κανενός γηπέδου, ώστε να του μείνει μόνον η βρώμα της διαπλοκής και της βρωμοποδαρίλας, βρώμες αποδεκτές σε κάθε περίπτωση από το σύστημα.

Κατά τ' άλλα το "καινούργιο"  MOUGA mou καμία σχέση θα έχει με το παλιό.
Όπως ακριβώς διαφέρει η αμερικανο-ιταλική μαφία από την ρώσικη, όπου η δεύτερη δεν είναι αφανής όπως η πρώτη, αλλά περήφανα κάνει τις δουλειές της στο προσκήνιο, έτσι κι ο Ιβάν ο μεγαλοπρεπής δεν είναι Τόμπολας να κρύβεται και να κινεί τα νήματα από πίσω.
Άλλωστε στοιχεία της θρασύτητάς του και της πολιτικής του αναίδειας έχει ήδη δώσει.

Τις "αξίες" του αυτές και τις "ποιότητές" του, θα θέσει (με το αζημίωτο βεβαίως-βεβαίως) στις υπηρεσίες του "νέου ΠαΣοΚ" που κυβερνά, όπως άλλωστε και το "παλιό" κανάλι είχε θέσει στο πρώτο, το πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά εγκληματικό ΠαΣοΚ.

Οι αξίες αυτές του νέου ιδιοκτήτη, μαζί με τις παλιές παραδοσιακές αξίες του συγκεκριμένου καναλιού, που είναι το ψεύδος, η διαστρέβλωση, η τρομοκράτηση του λαού, η εμετική κυβερνητική προπαγάνδα,  αλλά και η εκβίαση της εξουσίας υπέρ των όποιων συμφερόντων της ενίοτε ιδιοκτησίας, θα σταθούν οδηγός και πυξίδα στην νέα πορεία του "ιστορικού" καναλιού.

Προσδεθείτε και κλείστε αυτιά και μύτες.
Θα ζήσουμε MEGAλες στιγμές!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Γεώργα

Οι ευρωπαίοι δανειστές είναι αποφασισμένοι να φτάσουν την υπόθεση του ελληνικού χρέους στα άκρα. Ο όρος που θέτουν για να βγει η Ελλάδα στις αγορές και τα μνημόνια είναι να μπει πρώτα στον ζουρλομανδύα της λιτότητας και να παραμείνει εκεί τουλάχιστον για τις επόμενες δύο γενιές.

Το χαρτί της συμφωνίας που έχει ρίξει ο Wolfgang Schaeuble στο τραπέζι υποχρεώνει την ελληνική οικονομία να πετύχει το αδιανόητο: πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ ως το 2022 και 2,5% από εκεί και μετά για τα επόμενα σαράντα χρόνια. Είναι ένας στόχος που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ και ο παραλογισμός του έγκειται στο ότι ζητούν να τον φέρει σε πέρας μια χρεοκοπημένη χώρα που έχει να παρουσιάσει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης εδώ και μια δεκαετία.

Είναι προφανές πως όποιος από την πλευρά των δανειστών και της ελληνικής κυβέρνησης, δεχτεί έναν τέτοιο όρο, θα το κάνει για να εξαπατήσει ή για να καταστρέψει. Είναι αδύνατο στο διάστημα αυτό των 40 χρόνων να προβλέψει κανείς οτιδήποτε και πολύ περισσότερο να διαβεβαιώσει ότι τέτοιοι στόχοι για την ανάπτυξη και τα πλεονάσματα μπορούν να επιτευχθούν. Αν ένας μέσος οικονομικός κύκλος διαρκεί 7 με 10 χρόνια, η Ελλάδα θα πρέπει να ξαναγράψει από την αρχή όλες τις οικονομικές θεωρίες για να αποφύγει τα τρία-τέσσερα βαριά υφεσιακά επεισόδια που λογικά θα μεσολαβήσουν, και να ελπίζει ότι θα τις εφαρμόσει επιτυχώς για να επιβιώσει ως έθνος.

Το σχέδιο Schaeuble για το ελληνικό χρέος είναι προφανές πως δεν επιφυλάσσει τίποτα καλό για την Ελλάδα. Ακόμη κι αν ανοίξει το δρόμο για επιμήκυνση ενός μέρους των δανείων κατά 15-20 χρόνια, ή για άλλα «παραμετρικά» μέτρα διευθέτησης, έχει έναν και μόνο στόχο: να δεσμεύσει νομικά την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν πρέπει να προσδοκά ποτέ σε διαγραφή χρέους καθώς θα φορτώσει αποκλειστικά στις πλάτες των Ελλήνων φορολογούμενων το βαρύ κόστος της εξυπηρέτησης των τόκων.

Είναι ουσιαστικά ένα σχέδιο που οδηγεί σε de facto αποφάσεις «μη ρύθμισης» του χρέους το οποίο θα δεσμεύσει νομικά όλες τις μελλοντικές κυβερνήσεις.

Αν πράγματι η τελική συμφωνία βασίζεται στην υποχρέωση της Ελλάδας να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 2,2% - 2,6% του ΑΕΠ για τα επόμενα 40 χρόνια, θα συμβούν δύο πράγματα: από τη μια η κυβέρνηση θα νομιμοποιήσει τον εγκλωβισμό της χώρας σε αέναη λιτότητα για τον επόμενο μισό αιώνα, και από την άλλη θα αποδεχτεί δια της κοινοβουλευτικής οδού πως η μείωση του ελληνικού χρέους την οποία σήμερα διεκδικεί, δεν είναι απαραίτητη εφόσον οι τόκοι εξυπηρετούνται μέσα από τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτό θα επιτρέψει στους ευρωπαίους δανειστές να κλωτσούν το τενεκεδάκι μιας βιώσιμης λύσης όλο και πιο μακριά αποφεύγοντας οποιαδήποτε μείωση που θα έχει μελλοντικό κόστος έστω και σε όρους καθαρής παρούσας αξίας.

Ήδη το πρώτο σκέλος της συμφωνίας το οποίο σύμφωνα με το Eurogroup έχει πλέον κλειδώσει, δεσμεύει την Ελλάδα σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ από το 2018 μέχρι το 2023.

Αυτό στην πράξη σημαίνει πως η Ελλάδα έχει πλέον αποδεχτεί ότι θα καταβάλει σε τόκους το 17,5% του ΑΕΠ της (πάνω από 30 δισ. ευρώ) μέσα στο επόμενα πέντε χρόνια. Τα ποσά αυτά θα φτάσουν στο 100% του ΑΕΠ της τα επόμενα 40 χρόνια εφόσον τα πρωτογενή πλεονάσματα καθοριστούν στο 2,2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Σε σημερινές αξίες, δηλαδή, η χώρα θα πρέπει να εξοικονομήσει 180 δισ. ευρώ και να τα βγάλει εκτός χώρας για την πληρωμή τόκων σε βάθος 40 ετών, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι θα μπορεί να επιτυγχάνει υψηλούς (άνω του 1,5% - 2%) ρυθμούς ανάπτυξης σε μόνιμη βάση ώστε όλοι στόχο να επιτευχθούν χωρίς περαιτέρω βαθιές περικοπές.

Σύμφωνα με τα σενάρια που έχουν επεξεργαστεί οι ευρωπαίοι δανειστές, η δική τους άσκηση διασφάλισης της βιωσιμότητας του χρέους χωρίς έμμεσο ή άμεσο «κούρεμα», βγαίνει όσο η Ελλάδα παρουσιάζει μακροπρόθεσμα πλεονάσματα πάνω από 2,2- 2,6%.

Οτιδήποτε κάτω από 2% καθιστά μη βιώσιμο το χρέος και απαιτεί πολύ μεγαλύτερες παρεμβάσεις απομείωσης-διαγραφής όπως ζητά να γίνουν το ΔΝΤ, το οποίο με τη σειρά του θεωρεί άπιαστα τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και τη δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας να αναπτύσσεται σταθερά με ρυθμούς άνω του 1,5%-2%.

Η διαφορά αυτής της λογιστικής άσκησης βιωσιμότητας του χρέους σε σχέση με όσες είχαν γίνει στο παρελθόν, είναι ότι οι προηγούμενες αποτελούσαν απλώς παραδοχές που συνόδευαν τις εκθέσεις που εκπονούσαν οι δανειστές. Η συμφωνία την οποία διεκδικεί να επιτύχει η ελληνική κυβέρνηση ως το 2018, είναι κάτι διαφορετικό. Θα πρέπει να επικυρωθεί από τη Βουλή όπως συνέβη με το PSΙ και συνεπώς οι στόχοι που θα προβλέπει, θα είναι δεσμευτικοί για τη χώρα και θα πρέπει να τηρούνται ευλαβικά.

Το πολιτικό ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι αν η κυβέρνηση έχει την πολιτική νομιμοποίηση να υπογράψει ρύθμιση και μάλιστα τέτοια που ενώ δεν θα οδηγεί σε ουσιαστική ελάφρυνση, ταυτόχρονα θα δεσμεύει τη χώρα σε πρωτογενή πλεονάσματα 2,2-2,6% για 40 χρόνια.

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι ποια θα είναι η στάση της αντιπολίτευσης απέναντι σε αυτή τη διακύβευση, από την οποία εν πολλοίς εξαρτάται η επόμενη μέρα της χώρας.

Στο θετικό σενάριο που η Ελλάδα επιστρέψει στις αγορές, τα πλεονάσματα που θα προβλέπονται στη συμφωνία διευθέτησης του χρέους θα αποτελούν τη νομική βάση με την οποία θα μας αξιολογούν οι επενδυτές, ενώ στο αρνητικό σενάριο που οδεύσουμε σε νέο μνημόνιο μετά το 2018, θα είναι και πάλι μια επιπρόσθετη εγγύηση της Ελλάδας απέναντι στους επίσημους δανειστές της.

Σε κάθε περίπτωση με μια τέτοια συμφωνία όπως αυτή που βρίσκεται στο τραπέζι προς διαπραγμάτευση, το κυνήγι των υψηλών πλεονασμάτων και η ανακύκλωση της ύφεσης δεν θα σταματήσει ποτέ. Και αυτό ισοδυναμεί με καταδίκη της χώρας σε αιώνια λιτότητα επειδή όσο θα υπάρχει «κόφτης», οποιαδήποτε απόκλιση από τους στόχους των πρωτογενών πλεονασμάτων ακόμη και αν αυτά δημιουργούνται από την ύφεση, θα θεραπεύεται ες αεί με μειώσεις δαπανών και νέα εισπρακτικά μέτρα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταυρόπουλος Θεόδωρος

Είναι επιβεβλημένο οι ελεύθεροι πολίτες να έχουν συναίσθηση ευθύνης για τα πολιτικά πράγματα [Τοις ελευθέροις μεγίστη ανάγκη η υπέρ πραγμάτων αισχύνη] έλεγε ο Δημοσθένης και πιθανόν ο πρωθυπουργός της συγκυβέρνησης, Αλέξης Τσίπρας, να είχε περισσότερη 'σοφία' αν έκανε τον κόπο να μελετήσει τον Αθηναίο ρήτορα. Διότι θα ήξερε ότι όσο περισσότερο βασίζεσαι σε δυνάμεις έξω από το λαό σου, τόσο περισσότερο εξουσιάζεσαι απ' αυτές. Ο άρχοντας δεν πρέπει να λησμονεί τέσσερα πράγματα. Πρώτον, ότι κυβερνά ανθρώπους, δεύτερον ότι κυβερνά σύμφωνα με τους νόμους , τρίτον δεν θα κυβερνά για πάντα και τέταρτο είναι πιστός υπηρέτης της λαϊκής θέλησης.

Ο λαός όμως θέριεψε και βροντοφώναξε το καλοκαίρι του 2015 μέχρι τα πέρατα του κόσμου ένα μεγάλο ΟΧΙ. Όμως ο κύριος Τσίπρα το μετέτρεψε σε ΝΑΙ ως θεματοφύλακας της λαϊκής εντολής. Μήπως αυτό λέγεται εξαπάτηση; Αλέξη γνωρίζεις καλά ότι η βάρβαρη αλαζονεία των δανειστών που γιγαντώνεται και είναι αχόρταγη αυτή γεννάει την τυραννία στο λαό. Το Μνημόνιο του 2015 υλοποιήθηκε από μια κατ' όνομα αριστερή κυβέρνηση, με τη στήριξη των χθεσινών αντιπάλων και νυν συμμάχων της. Οι αγώνες των τελευταίων πέντε χρόνων, από τις πλατείες μέχρι το δημοψήφισμα, οδήγησαν στο πολιτικό λιντσάρισμα τον παλιό πολιτικό κόσμο. Πλέον καθίσταται ολοφάνερο και στον πλέον «ρομαντικό» υποστηρικτή της συγκυβέρνησης, ποια ήταν η επιθυμία του πρωθυπουργού: ένα ηχηρό «ΝΑΙ», το οποίο θα του επέτρεπε να φέρει το Μνημόνιο 3 χωρίς πολιτικό κόστος στο άτομο του και να επιρρίψει τις ευθύνες του νέου κύματος ανελέητης «λιτότητας» στην ίδια την λαϊκή βάση που τον ανέδειξε.

Η βάρβαρη συμπεριφορά των δανειστών αποσκοπεί στη πλήρη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και στη ολοκληρωτική εξαθλίωση και ταπείνωση της αξιοπρέπειας του λαού, συνεχίζοντας τη γενοκτονική λιτότητα που άρχισαν με τα προηγούμενα μνημόνια, πράγμα που συνάδει σε δυνάμεις κατοχής, εναντίον ενός ανυπεράσπιστου λαού. Τούτη την ώρα, εξαιτίας της τέταρτης συμφωνίας του 2017 της προδοτικής αριστερής κυβέρνησης -τρόικας- πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, ξένου και ντόπιου, η χώρα βυθίζεται συνεχώς στην άβυσσο και στον εθνικό ξεπεσμό. Αβίαστα προκύπτουν συμπεράσματα από αυτή τη δανειακή σύμβαση ότι εδώ η Ελλάδα ξαναδένεται χειροπόδαρα και μετατρέπεται σε αποικία και μπανανία γενόμενη μια χώρα η οποία δεν έχει ίχνος αυτοτέλειας και κυριαρχίας, είναι παραδομένη και αυτή η παράδοση μόνο σε ήττα στρατιωτική γίνεται. Σε ειρηνική περίοδο να προχωρήσει μια Κυβέρνηση [με κατ όνομα αριστερό πρωθυπουργό] εθελοντικά σε τέτοιες εκχωρήσεις, που είναι ξεπούληματα κυριολεκτικά εθνικής κυριαρχίας και εθνικού μέλλοντος, δεν έχει ξανασυμβεί.

Στη χώρα έχει πάψει από καιρό να υπάρχει Δημοκρατία. Η Δημοκρατία έχει τελειώσει και έχει αντικατασταθεί από έναν ιδιόμορφο ολοκληρωτισμό. Αν κανείς στοχαστεί σε βάθος θα αντιληφθεί ότι το σημερινό πολίτευμά μας, είναι μια ιδιόμορφη "δικτατορία του ευρώ". Ό,τι και να ψηφίσει ο ελληνικός λαός, του επιβάλλεται ένας άγριος μνημονιακός νεοφιλελεύθερος μονόδρομος ανεξαρτήτως ποια κυβέρνηση θα βρίσκεται στην εξουσία. Αυτό γίνεται όλα τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς και από μία δήθεν αριστερή κυβέρνηση η οποία στην πραγματικότητα είναι μία προδοτική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που δεν διαφέρει σε τίποτα με τις προηγούμενες αντιδραστικές κυβερνήσεις. Έτσι στέλνει στο εκτελεστικό απόσπασμα τις πλέον προοδευτικές αριστερές -και κομουνιστικές- ιδέες. Και όμως υπάρχει εναλλακτική λύση που δεν έχει εξεταστεί δυστυχώς από πολιτική επιλογή.

Επομένως όλες οι πραγματικά αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις πρέπει να αγωνισθούν για να ανατρέπει η δήθεν αριστερή κυβέρνηση που υπηρετεί με συνέπεια τα αντιδραστικά οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά το τέταρτο μνημόνιο όλα τα δήθεν αριστερά στελέχη αυτής της υποτιθέμενης αριστερής κυβέρνησης του τόπου είναι ανάγκη να σταθμίσουν τη στάση τους, εκτιμώντας τις ευθύνες τους και τις δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει απέναντι στον ελληνικό λαό. Μιλάμε πλέον για μια εκρηκτική κρίση πολιτικής έκφρασης των χτυπημένων από την κρίση εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων καθώς και της νέας γενιάς.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι η ρεαλιστικότατη επιλογή, για την πατρίδα μας. Η δύσκολη αρχική περίοδος της εξόδου μπορεί να γίνει ευκολότερη, αν υπάρξει λαϊκή αποφασιστικότητα. Η ανάκαμψη που θα ακολουθήσει θα είναι η βάση για τη μεσοπρόθεσμη ανασυγκρότηση της χώρας. Πρέπει γρήγορα να προχωρήσουμε σε βαθιά μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού, δικαστικού και διοικητικού συστήματος, καθώς και σε αλλαγή των κανόνων της αγοράς. Οι επενδύσεις που χρειάζεται η χώρα μας πρέπει να βασίζονται στις εγχώριες δυνάμεις και όχι στις ξένες, καθότι τα επενδυτικά κεφάλαια από την αλλοδαπή παίζουν μόνο συμπληρωματικό ρόλο.

Είναι ανάγκη οι αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες να τεθούν υπό δημόσια διοίκηση καθώς και όλοι οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας μαζί με όλη τη δημόσια περιουσία της χώρας να ελέγχεται απ το λαό. Η σιωπή είναι συνενοχή, δουλικό σκύψιμο του κεφαλιού στον Οργουελιανό εφιάλτη. Αυτή την ώρα, οι ηγέτες της ΕΕ και των ΗΠΑ, τα «αγριογούρουνα του χτες» όπως θα έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος, διαμοιράζουν με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο τα ιμάτια της μικρής Ελλάδας, εκτονώνοντας τα από αιώνων ανθελληνικά απωθημένα τους, στέλνοντας στον Καιάδα τους εργαζόμενους και στην κόλαση τον ελληνικό λαό. Τώρα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, όλες οι πραγματικά αριστερές προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις οφείλουν να προχωρήσουν στα δύσβατα μονοπάτια μιας μεγάλης ενότητας, πάνω σε μεγάλες και καινοτόμες ρήξεις. Ήρθε η ώρα ενός ασυμβίβαστου αγώνα που άνοιξε με το παράδειγμά του ένας Βελουχιώτης, μη φειδώμενος και αυτή την ίδια τη ζωή του.

Χωρίς μεγάλα λόγια και ιδεοληψίες, ήλθε η ώρα να εμπνεύσουμε το λαό, σε πρόγραμμα μάχης και προοπτική νίκης στο λαϊκό κίνημα που ξεκίνησε στις 19 Μαΐου 2017. Θα κλείσω με μια αναφορά του Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη. Ξεχώρισε από παλιά το Ελληνικό έθνος από τους βαρβάρους όντας πιο ικανό και περισσότερο απαλλαγμένο από την ηλιθιότητα [Απεκρίθη εκ παλαιοτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν εόν και δεξιώτερον και ευηθείης ηλιθίου απηλλαγμένον μάλλον.]

* Ο Θεόδωρος Σταυρόπουλος δίδασκε Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου