Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2017


Μολότοφ και πέτρες κατά αστυνομικών και πάλι το βράδυ στην περιοχή του Πολυτεχνείου

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Επεισόδια σημειώθηκαν για μια ακόμη φορά, στις 03:30 στη συμβολή των οδών Πατησίων και Τοσίτσα. Ομάδα κουκουλοφόρων πέταξε βόμβες μολότοφ εναντίον της αστυνομικής δύναμης στο σημείο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένταση για λίγη ώρα. Απο την Αστυνομία έγιναν τέσσερις προσαγωγές.

Και, λογικά, στο σημείο αυτό γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα. Κι αυτό επειδή η συγκεκριμένη "διαδικασία" -της συχνής εμφάνισης των κουκουλοφόρων και των επιθέσεών τους κατά ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας, κατά της εικόνας περί εσωτερικής ασφάλειας της χώρας αλλά και της ασφάλειας των πολιτών και των τουριστών- παίρνει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις που τίποτε θετικό δεν προοιωνίζουν.

Λογικά, λοιπόν, διερωτόμαστε:

Πόσοι από αυτούς τους κουκουλοφόρους έχουν προσαχθεί, συλληφθεί και έχουν οδηγηθεί στην φυλακή (έστω και για το παράπτωμα της καταστροφής δημόσιας περιουσίας);

Η συνέχιση των εμφανίσεων και "δράσεών" τους οφείλεται σε ανικανότητα των αρμόδιων αξιωματικών της Αστυνομίας ή υπάρχουν "άνωθεν εντολές" που δίνουν μια άτυπη "ασυλία" στους συγκεκριμένους κουκουλοφόρους; Αν πρόκειται για επιχειρησιακή ανικανότητα της Αστυνομίας δεν θα έπρεπε να σταλούν στο σπίτι τους ή έστω να αλλαχθούν οι αρμόδιοι αξιωματικοί; Αν πρόκειται για προφορικές πολιτικές εντολές δεν θα πρέπει να γίνουν γνωστά τα πολιτικά πρόσωπα που καλύπτουν τους κουκουλοφόρους;

Τι έχουν να πούνε, άραγε, οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους; Τι πληροφορίες έχουν για τα όσα συμβαίνουν στην Αθήνα με ευθύνη των κουκουλοφόρων, αλλά και για τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από αυτές τις επιθέσεις που αποτελούν εν δυνάμει επιθέσεις κατά της εσωτερικής ομαλότητας της χώρας; Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, μεταξύ των προσαχθέντων πολλές φορές ταυτοποιούνται πρόσωπα που δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια ή και υπηκοότητα. Ποιά η εθνική σύσταση των κουκουλοφόρων και ποιός είναι ο "συνδετικός κρίκος" που κατορθώνει να τους ομογενοποιεί και να τους χρησιμοποιεί σε δράσεις αντίθετες έως και επικίνδυνες για την ασφάλεια των πολιτών και του κράτους;

Υπάρχει περίπτωση οι επιθέσεις (συνεχώς αυξανόμενες ποσοτικά και ποιοτικά) των κουκουλοφόρων να αποτελούν μέρος εκπαίδευσής τους για ανάληψη συντονισμένων δράσεων κατά του πολιτεύματος; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τι έχουν να πουν η Διεύθυνση Προστασίας Πολιτεύματος, η Κρατική Ασφάλεια, η ΕΥΠ και άλλες θεσμικά αρμόδιες υπηρεσίες και φορείς (π.χ. Δικαιοσύνη), αφού δείχνει να είναι πολύ σοβαρή η πιθανότητα να βρίσκονται πίσω από τους κουκουλοφόρους ξένες μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικές ομάδες;

Δεν θα αναρωτηθούμε εάν υπάρχουν "αρμόδιοι" για να αντιμετωπίσουν το συγκεκριμένο "φαινόμενο". Δεν θα αναρωτηθούμε ούτε εάν υπάρχουν "υπεύθυνοι" για να αναλάβουν την ευθύνη της μη αντιμετώπισης (ή και της άτυπης κάλυψης) των κουκουλοφόρων. Δεν θα αναρωτηθούμε καν εάν υπάρχουν ευαίσθητοι για να παραιτηθούν από τα αξιώματά τους.
Η μόνη ουσιαστική απορία μας προς όλους εκείνους που πληρώνονται για να αντιμετωπίζουν "φαινόμενα" αυτού του είδους είναι αν αντιλαμβάνονται την επικινδυνότητα των συγκεκριμένων "εμφανίσεων" των κουκουλοφόρων, αν αντιλαμβάνονται την προσωπική τους ανικανότητα διαχείρισης και επιβολής του νόμου, αν αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που υποβόσκουν κατά του πολιτεύματος και κατά της χώρας...

Δυστυχώς, όταν σε μια "ευνομούμενη δημοκρατία" φαινόμενα όπως αυτά των κουκουλοφόρων, ισχυροποιούν τις δράσεις και πολλαπλασιάζουν τις εμφανίσεις τους εις βάρος των θεσμών επιβάλλοντας τον κανόνα της ισχύος και της καταστροφής, τότε η συγκεκριμένη "ευνομούμενη δημοκρατία" παύει να υφίσταται αφού επί της ουσίας αποδέχεται (και άτυπα υποστηρίζει δια της μη σύλληψης και τιμωρίας των υπευθύνων του φαινομένου αυτού) τους "νόμους της ζούγκλας".
Εκτός και εάν ισχύει η άποψη του ίδιου του κ. Τσίπρα (φερόμενου και ως πρωθυπουργού της Ελλάδας) βάσει της οποίας στην περίπτωση της ρίψης των μολότωφ το ζητούμενο είναι από ποιά πλευρά είναι ο καθένας. Από την πλευρά εκείνων που τις δέχονται ή από την πλευρά εκείνων που τις ρίχνουν... Ίσως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει προς τους Έλληνες πολίτες σε ποιά πλευρά βρίσκεται ο ίδιος και η παρέα του που παριστάνουν ότι κυβερνούν τη χώρα... Και ίσως θα έπρεπε, τελικά, να ομολογήσουν που θέλουν να οδηγήσουν την χώρα που οι ίδιοι παρέδωσαν -δια της υπογραφής τους- για 99 χρόνια στους "δανειστές"...

Σε κάθε περίπτωση εϊναι βέβαιο πως οι κουκουλοφόροι αποτελούν τους "χρήσιμους ηλίθιους" ενός παρακρατικού συστήματος (ή μιας πολύχρονης δράσης ξένων μυστικών υπηρεσιών που λειτουργούν ενάντια στα συμφέροντα της Ελλάδας) και ενίοτε χρησιμοποιούνται για λόγους αποπροσανατολισμού των πολιτών μέσω της "επικαιρότητας" που προβάλλουν τα ΜΜΕ. Διαπιστώνουμε, όμως, πως υπάρχουν σοβαροί φόβοι οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" να έχουν καταλάβει θέσεις κυβερνητικής (και όχι μόνο) εξουσίας. Και η ύπαρξη των συγκεκριμένων "χρήσιμων ηλίθιων" μπορεί να αιτιολογήσει πλήρως την σημερινή θέση και κατάσταση της Ελλάδας...

Δυστυχώς, όλα δείχνουν πως έπεται συνέχεια, πολύ δραματικότερη και επίπονη των όσων μπορεί ο απλός νους να υπολογίσει...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

“Mea culpa” αναγκάστηκε να πει το μακρινό 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου, θέλοντας να δείξει ότι αναγνωρίζει το λάθος του ότι για χάρη της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία άφησε στο… ράφι το Κυπριακό.

Ανάλυση Κώστας Παπαδόπουλος

Σχεδόν 30 χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας που δεν έκρυψε ποτέ ότι «γοητεύεται» από τον πρώην πρωθυπουργό και προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να τον μιμηθεί, επιχειρεί με το δικό του “mea culpa” να κερδίσει τη συμπάθεια του ελληνικού λαού. Τι κι αν ο ίδιος στα χρόνια της αντιπολίτευσης υπόσχονταν ότι θα σκίσει τα μνημόνια και ότι θα εφαρμόσει πρόγραμμα παροχών 12 δισ. ευρώ, αλλά σήμερα έχει υπογράψει και εφαρμόζει το τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο… Ο πρωθυπουργός πότε με την ομολογία του για «αυταπάτες» από το βήμα της Βουλής και πότε με την ομολογία του για «μεγάλα λάθη» στον Guardian, επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί το α’ εξάμηνο του 2015 που λίγο έλειψε να βγει η Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.

«Διάλεξα λάθος ανθρώπους», είπε ανερυθρίαστα ο Αλέξης Τσίπρας και παραδέχτηκε ευθαρσώς πως όταν αναλάμβανε τις τύχες της χώρας δεν είχε «καμία αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες». Είναι ο ίδιος που ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο προδότες δεν είχε πει –το έκαναν άλλοι και αυτός έγνεφε το κεφάλι- τους τότε κυβερνώντες. «Εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους», είπε ο πρωθυπουργός θέλοντας να δείξει δεν είχε κακές προθέσεις, ούτε είπε ψέματα. Σε κάθε περίπτωση εάν δεν είσαι υποψιασμένος έστω για το τι θα συναντήσεις, δεν κάνεις γι’ αυτή τη θέση! Όταν είσαι έφηβος συγχωρείται «δεν ήξερα τι με περίμενε», όχι όμως όταν αναλαμβάνεις τις τύχες μίας χώρας.

Και κάτι ακόμα που αρνείται να εξηγήσει ο κ. Τσίπρας. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι με τον Βαρουφάκη την πάτησε, γιατί τον παραμύθιασε ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας Γιάνης, οι περισσότερες επιλογές του για το υπουργικό συμβούλιο ήταν στη λογική της ρήξης με τους δανειστές. Από την πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, και τον υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Παναγιώτη Λαφαζάνη, μέχρι τον υπουργό Εργασίας, Δημήτρη Στρατούλη, και την υφυπουργό Οικονομικών, Νάντια Βαλαβάνη.

Σαν πολύ αφελής δεν εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρα; Πολλώ δε μάλλον όταν έχει δείξει πως μόνο τέτοιος δεν είναι, «καθαρίζοντας» με συνοπτικές διαδικασίες από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Αλέκο Αλαβάνο και τον Φώτη Κουβέλη.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Τη λέξη «vague» χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη που έδωσε στη βρετανική εφημερίδα Guardian για να χαρακτηρίσει το plan B που είχε παρουσιάσει ο κ. Βαρουφάκης. Ο πρωθυπουργός, δηλαδή, πίστευε ότι το σχέδιο ήταν αόριστο, ασαφές, ανεπαρκές ή τέλος πάντων μη πειστικό.

Ο κ. Τσίπρας περιέργως επέλεξε μία «ψαγμένη» λέξη στα αγγλικά, όμως το θέμα δεν είναι αυτό. Όποια μετάφραση κι αν διαλέξουμε το νόημα είναι το ίδιο και η ουσία μία. Ο πρωθυπουργός επέλεξε έναν άνθρωπο για υπουργό Οικονομικών με βάση το σχέδιο που εκείνος είχε παρουσιάσει – και μάλιστα μπροστά σε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο - ως λύση στην περίπτωση που η χώρα έφτανε σε πλήρη ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους. Όμως όταν έφτασε η ώρα να εφαρμοστεί, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έπρεπε να... πατήσει το κουμπί και να τινάξουμε τις σχέσεις με την Ευρώπη στον αέρα, τότε αποφάσισε να μην προχωρήσει γιατί «το σχέδιο ήταν ασαφές και δεν άξιζε καν να συζητηθεί».

Προτίμησε κατά συνέπεια, τους κακούς Ευρωπαίους και το απαίσιο φάρμακο των μνημονίων, κόντρα σε ότι είχε υποσχεθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Βέβαια, ο κ. Τσίπρας έσπευσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως όταν είναι να πάρεις ένα τόσο φρικτό φάρμακο, κρατάς τη μύτη σου και το καταπίνεις γιατί πολύ απλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Αν όμως το σχέδιο του κ. Βαρουφάκη ήταν... σαφές τότε θα υπήρχε άλλη επιλογή και η χώρα σήμερα θα είχε δοκιμάσει την πλήρη σύγκρουση με την Ευρώπη, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Διότι όπως είπε ο κ. Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν η κατάλληλη επιλογή για να ηγηθεί της σύγκρουσης με τους δανειστές. Άρα, ή ο πρωθυπουργός ήταν σίγουρος ότι ο κ. Βαρουφάκης θα κερδίσει τον «πόλεμο» με αποτέλεσμα να μην χρειαστεί να εφαρμοστεί το «ασαφές» plan B, ή έπαιξε το μέλλον της χώρας κορόνα-γράμματα. Πήγε στη μάχη χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο στην περίπτωση που οι Ευρωπαίοι δεν έκαναν πίσω, αφού το μοναδικό διαθέσιμο σχέδιο δεν το ήθελε.

Με αυτή τη λογική, προκύπτουν επίσης δύο τινά: ή ο κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του ήταν από την πρώτη στιγμή έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα από τους δανειστές, όπως αποδείχθηκε βέβαια στη συνέχεια, ή η κυβέρνηση ξεκίνησε με τη λογική της ρήξης πηγαίνοντας στο... άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, χωρίς να υπάρχει ελπίδα. Γιατί αν η επιλογή της σύγκρουσης δεν... έβγαινε, τότε η χώρα θα ήταν σαν μία βάρκα χωρίς πανιά στην απόλυτη τρικυμία, με μόνη σίγουρη κατάληξη τη συντριβή σε κάποια ξέρα.

Η πολιτική που επιλέχθηκε είχες ως αποτέλεσμα ένα «νεκρό» εξάμηνο το οποίο ο κ. Τσίπρας προσπάθησε να αξιοποιήσει για να ικανοποιήσει στο βαθμό που μπορούσε τους ψηφοφόρους του και έχτισε το προφίλ του πολιτικού που συγκρούεται με τους «κακούς» Ευρωπαίους, πριν κάνει στροφή 180 μοιρών. Σε αυτό το έργο προφανώς ο κ. Βαρουφάκης ήταν αρχικά χρήσιμος αλλά στη συνέχεια όχι.

Οι επιπτώσεις της πολιτικής αυτής είναι γνωστές και έχουν επιβαρύνει με δεκάδες δισεκατομμύρια τις επόμενες γενιές. Τελικά, τα στελέχη της κυβέρνησης πίστευαν ότι μόνο στην όψη του κ. Βαρουφάκη οι δανειστές θα έκαναν πίσω;

Διότι αν δεν ήταν σίγουροι τότε στην ύστατη ώρα, η οποία δυστυχώς ήρθε, θα είχαν δύο επιλογές: α) να εφαρμοστεί το σχέδιο Βαρουφάκη, που ήταν - σύμφωνα πάντα με τον κ. Τσίπρα – ένα «ασαφές» σχέδιο ή β) να πούμε σε όλα ναι, χρησιμοποιώντας και ένα δημοψήφισμα ενδιάμεσα για τα μάτια του κόσμου.

Επίσης, αν οι γνώσεις του κ. Τσίπρα σε τόσο κρίσιμα οικονομικής φύσης ζητήματα τον οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι το «σχέδιο Βαρουφάκη» ήταν «σαφές» και «επαρκές», τότε τι θα γινόταν; Θα το είχε πατήσει το κουμπί για το παράλληλο σύστημα πληρωμών και... ο θεός βοηθός; Αλήθεια, μπορεί κανείς να σκεφτεί ποια είναι η γραμμή που διαχωρίζει στο μυαλό του πρωθυπουργού την «ασάφεια» από τη «σαφήνεια» για ένα τόσο σημαντικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας; Ποια ήταν η στιγμή που έκρινε την παραμονή μας στο ευρώ;

Μπορούμε να φανταστούμε πόσες ακόμη τέτοιες αποφάσεις έχουν ληφθεί αυτά τα 2,5 χρόνια; Αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές όλων μας και κρίνονται σε μια στιγμή, χωρίς συγκεκριμένη στρατηγική;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Με μια πρωτοφανή κίνηση για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα ο πρόεδρος του ΣτΕ προχώρησε σε «διάγγελμα» μέσω του οποίου υπερασπίστηκε το ρόλο της Δικαιοσύνης σε ένα κράτος δικαίου.

Ο κ. Νικόλας Σακελλαρίου καταδίκασε τις επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης που στρέφονται κατά του κράτους δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Σημείωσε ότι με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Παράλληλα, κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Επιπλέον, ανέφερε ότι ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό. «Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας δήλωσε:

«Ο φετινός εορτασμός της 43ης επετείου από την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα μας σκιάζεται δυστυχώς από τις συνεχιζόμενες, άνευ προηγουμένου, επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.

Από της θέσεως ταύτης ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρχαιότερος Δικαστής της Χώρας και Πρόεδρος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, εκπροσωπώντας το σύνολο της ελληνικής Δικαιοσύνης καταδικάζω με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις παντελώς αδικαιολόγητες αυτές επιθέσεις από όπου και αν προέρχονται, επιθέσεις, οι οποίες στρέφονται ευθέως κατά του Κράτους Δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στη μείωση του κύρους της οποίας προδήλως αποβλέπουν.

Με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς περί δήθεν αρνήσεώς τους να εκπληρώσουν βασικές υποχρεώσεις τους επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Λησμονείται προφανώς ότι η Δύναμις της Δημοκρατίας μας συνίσταται στην αξιοπιστία των θεσμών της, αξιοπιστία, η οποία όμως υπονομεύεται από τέτοιου είδους ατυχείς ενέργειες.

Οι απρόκλητες αυτές επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της επιβάλλεται να παύσουν αμέσως για να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη και στείρα αυτή αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβερνήσεως και της Δικαιοσύνης.

Προς τούτο καλώ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση που προκλήθηκε από τις επιθέσεις αυτές και οδήγησε στη θλιβερή αυτή αντιπαράθεση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι το Σύνταγμά μας καθορίζει με σαφήνεια τον διακριτό ρόλο και τα όρια της δράσεως μιάς εκάστης των τριών λειτουργιών της Πολιτείας, τα όργανα των οποίων οφείλουν να περιορίζονται αυστηρά και μόνον στον θεσμικό ρόλο που τους επιφυλάσσει το ίδιο το Σύνταγμα.

Η Δικαιοσύνη σέβεται απολύτως τον θεσμικό ρόλο της νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας, απαιτεί όμως και τον ανάλογο σεβασμό του δικού της θεσμικού ρόλου.

Η Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνον δια της αψόγου επιτελέσεως από τους λειτουργούς της του υπηρεσιακού τους καθήκοντος.

Σύμφωνα με το Σύνταγμά μας, τα Δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόζουν νόμο, το περιεχόμενο του οποίου είναι αντίθετο προς αυτό, η δε συμμόρφωση στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης – οι οποίες εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού Λαού – είναι υποχρεωτική.

Η Δικαιοσύνη όμως δεν διεκδικεί το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι μόνον δεν αποκρούει, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την καλοπροαίρετη επιστημονική κριτική των αποφάσεών της, η οποία αναμφισβήτητα συμβάλλει στην διαρκή βελτίωσή της.

Η εποχή στην οποία ζούμε σήμερα είναι η εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσεως και των μνημονίων.

Είναι η εποχή της επικρατήσεως του οικονομικού επί του θεσμικού παράγοντος, η οποία έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και ιδίως του Κοινωνικού Κράτους, σε σημείο μάλιστα που η Δημοκρατία μας να κινδυνεύει πλέον να υποκύψει οριστικά σε ένα στυγνό ολοκληρωτισμό του οικονομισμού.

Η αποτελεσματική όμως αντιμετώπιση της κρίσεως αυτής προϋποθέτει την συμπαράταξη όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων της δημοκρατικής μας κοινωνίας και την ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους που την εκφράζουν.

Αποτελεί επομένως πρωταρχικό καθήκον όλων μας η ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους, που στηρίζουν και εκφράζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τον πνευματικό και ηθικό μας πολιτισμό.

Το Σύνταγμά μας ορίζει ότι οι δικαστές – στους οποίους επιβάλλει αυστηρή πολιτική ουδετερότητα – κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαύουν λειτουργικής ανεξαρτησίας, υπόκεινται μόνον στο Σύνταγμα και τους συνάδοντες προς αυτό νόμους και δεν εξαρτώνται ούτε δέχονται οδηγίες από τα όργανα των δύο άλλων εξουσιών.

Συγχρόνως, το Σύνταγμά μας θεσπίζει τις κατάλληλες εγγυήσεις για την διασφάλιση της προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών.

Η αξιοπιστία των θεσμών προκύπτει από την αξιοπιστία των προσώπων, τα οποία τους εκφράζουν, η δε ποιότης της δικαιοδοτικής λειτουργίας εξαρτάται από τους συγκεκριμένους φορείς της, τους δικαστές.

Η ανεξάρτητη όμως και αμερόληπτη άσκηση του δικαιοδοτικού έργου δεν εξασφαλίζεται μόνο με την θέσπιση των κατάλληλων εγγυήσεων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που βρίσκεται στην έδρα του Δικαστηρίου, τον δικαστή.

Εξαρτάται δηλαδή από το κατά πόσον αυτός διαθέτει η όχι ηυξημένο αίσθημα ευθύνης κατά την επιτέλεση του δικαστικού του καθήκοντος.

Ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό, ακόμη και από εκείνον που προέρχεται από την ατομική του ιδιοσυγκρασία.

Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι.

Για να είναι όμως σε θέση ο δικαστής να απομονώσει τους παράγοντες αυτούς επηρεασμού του, πρέπει να διαθέτει ήθος και σθένος δηλαδή την απαιτούμενη ψυχική δύναμη.

Τα χαρακτηριστικά αυτά, τα οποία πρέπει να συγκεντρώνει ο Δικαστής συνθέτουν την εικόνα του προς τα έξω, θεμελιώνουν το κύρος του και δικαιολογούν την ιδιαίτερη θέση στην οποία τον τοποθετεί το κοινό.

Βλέπετε όπως και να το κάνουμε το να είναι κάποιος δικαστής δεν είναι απλή υπόθεση.

Είναι απόφαση ζωής, αφού η ιδιότητα του δικαστή και η αναμενόμενη από αυτόν συμπεριφορά τον ακολουθούν όχι μόνο στην επαγγελματική του ζωή αλλά ακόμη και στην ιδιωτική του ζωή.

Τον ακολουθούν και μετά την υποχρεωτική αποχώρησή του από την υπηρεσία με τη συμπλήρωση του ορίου ηλικίας, το ακριβές χρονικό σημείο της οποίας προσδιορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμα με απόλυτη σαφήνεια και κατά τρόπο ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως.

Οφείλουμε τέλος να προειδοποιήσουμε ότι υπό τις παρούσες αμιγώς μνημονιακές συνθήκες θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνο κάθε συνταγματικό πειραματισμό, ο οποίος θα οδηγούσε σε έλλειμμα δικαιοσύνης.

Φρονούμε ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικό για τους Έλληνες από το να στερηθούν, δια της εισαγωγής αμφιβόλου λειτουργικότητος θεσμών, της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, η οποία διασφαλίζεται πλήρως από το ισχύον Σύνταγμα και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Χώρας.

Το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο είναι απολύτως επαρκές για να αντιμετωπισθεί η κρίσις και η αποτελεσματική λειτουργία του εξασφαλίζεται πλήρως από την ανεξάρτητο Δικαιοσύνη, η οποία και το απαιτούμενο σθένος διαθέτει αλλά και την βούληση να πράξει ό,τι απαιτείται, όπως έχει άλλωστε αποδειχθεί με την πρόσφατη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με τις σκέψεις αυτές καλώ όλους τους δικαστές, ανεξαρτήτως κλάδου και βαθμού να συνεχίσουν απερίσπαστοι, αγνοώντας τις επιθέσεις, τις προσβολές και τους πάσης φύσεως επηρεασμούς να επιτελούν ,με νηφαλιότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα το υπηρεσιακό τους καθήκον, εντείνοντας συνεχώς τις προσπάθειές τους για μία ταχύτερη και πιο ποιοτική απονομή της δικαιοσύνης, έχοντας πάντοτε κατά νούν ότι η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο για τον αδικούμενο πολίτη».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παναγιώτη Στάθη

Θέλει κάποιος ή προωθεί η κυβέρνηση σχέδιο κατάργησης του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας που ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1929 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Στην ιστορική εκείνη ομιλία του είχε αναφερθεί στο ρόλο του δικαστηρίου, ο οποίος έμελε σε πολλές περιπτώσεις να αποτελεί τελικά και τον λόγο αντιπαλότητας με την νομοθετική εξουσία:
"…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή".
Ακύρωση νόμων

Η ιστορική αυτή αναφορά του Ελ. Βενιζέλου, και η πρόβλεψη πως το δικαστήριο αυτό "θα τραβάει το αυτί" των κυβερνώντων σε περιπτώσεις που θεσπίζουν νόμους εκτός των συνταγματικών ορίων, ήταν πάντοτε το κεντρικό σημείο αιχμής σε μια υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ ΣτΕ και κυβερνήσεων.
Όσο κι αν πολλές φορές οι αποφάσεις του δικαστηρίου αυτού ήταν – σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς- αναντίστοιχες με το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα, όσα παράπονα κι αν έχουν εκφραστεί, είναι προφανές στα μάτια όσων παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στο ΣτΕ, πως σίγουρα είναι το πιο "ανεξάρτητο" δικαστήριο της χώρας.
Εκ του ρόλου του άλλωστε, να τραβάει το αυτί των κυβερνώντων και όχι των πολιτών, να ακυρώνει δηλαδή τις αποφάσεις της διοίκησης του κράτους, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ακόμα και σε περιόδους που - πιθανόν - το δικαστήριο "εμφανιζόταν" υπάκουο στα (νομοθετικά) θέλω των κυβερνώντων συνέχιζε να λειτουργεί με τρόπο που έπειθε. Μην ξεχνάμε πως μπορεί το ΣτΕ να νομιμοποίησε μεν (επι της αρχής) τα μνημόνια για λόγους δημοσίου συμφέροντος, πλην είναι το δικαστήριο που ακύρωσε σειρά αποφάσεων των μνημονίων στη συνέχεια. Και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή. Π.χ το θέμα των παρατάσεων παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου (φορολίστες κλπ) που κρίθηκε πρόσφατα οριστικά αντισυνταγματικό, είχε ξεκινήσει να ξηλώνεται επι των προηγούμενων κυβερνήσεων όταν αρχικά κατώτερα δικαστήρια και στη συνέχεια τμήμα του ΣτΕ (πριν φτάσει στην Ολομέλεια) είχαν εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη. Αυτός ο ρόλος προφανώς του ΣτΕ είναι ενοχλητικός για πολλούς κυβερνώντες.

Κατάργηση

Το τελευταίο διάστημα σειρά δημοσιευμάτων (με τελευταίο της εφημερίδας "Παραπολιτικά") εμφανίζουν την κυβέρνηση να σχεδιάζει ακόμα και καταργηση του Συμβουλίου Επικρατείας και αντικατάστασή του από Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος. Τα δημοσιεύματα αυτά δεν έχουν διαψευστεί επισήμως από την κυβέρνηση.
Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται κυβερνητικά πυρά σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, δείγμα πως η κυβέρνηση έχει επιλέξει την μετωπική μαζί του. Ηδη, πάντως, πολλοί καθηγητές και πολιτικοί αντιδρούν έντονα υπονοώντας πως ουσιαστικά η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ένα δικαστήριο, το οποίο της ακυρώνει τους νόμους.
Είναι έτσι; Σύντομα θα το γνωρίζουμε.

Υ.Γ Χθες εκδόθηκε η πιο σκληρη ανακοίνωση δικαστών τα τελευταία χρόνια, που μιλάει για ξεκαθαρο σχέδιο χειραγώγησης της δικαιοσύνης αλά Τουρκία και Πολωνία.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο κ. Μιχάλης Κωσταράκος είναι σήμερα πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2015 ήταν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του μιλάει για κάτι «σαν πραξικόπημα»! Μόνοι τους θα το έκαναν; Χωρίς το στρατό; Ξέρει κάτι ο «αρχηγός»; Επίσης, γνωρίζει πως προέκυψαν οι δηλώσεις Καμμένου, ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια;

Έχουν ήδη παραδεχτεί ότι από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία προετοίμαζαν την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης που μεταφέρει στο νέο του βιβλίο ηχογραφημένες συνομιλίες του με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, το νούμερο 2 εκείνη την περίοδο στην κυβέρνηση. Θα βγαίναμε, λοιπόν, από το ευρώ, βουτώντας το ταμείο των 16 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Επίσης, θα απαλλοτρίωναν τις καταθέσεις σε ευρώ στις τράπεζες και στη θέση τους θα μας έδιναν δραχμές. Και τι νόμιζαν ότι θα συνέβαινε; Ότι θα βγαίναμε στην Πλατεία Συντάγματος να χορέψουμε; Χαζοί δεν είναι! Σίγουρα ήξεραν ότι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού θα αντιδρούσε. Πως σκόπευαν να αντιμετωπίσουν αυτούς που θα κατέβαιναν στο δρόμο;

Ξέρουμε ότι είχαν ήδη προετοιμάσει το έδαφος για «άγρια πράγματα» με τη ρητορική περί τρόικας εσωτερικού. Με το «ή εμείς ή αυτοί». Τι θα κάνατε, λοιπόν, στρατηγέ Κωσταράκο, όταν τα «πουτανάκια των δανειστών» θα διαδήλωναν στο δρόμο; Είχατε ετοιμάσει κάποιο σχέδιο; Μην βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά. Χρειάζεται μεγάλη σκέψη για το τι θα πει κανείς όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει ηχογραφήσει τους πάντες. Όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν το είχε αντιληφθεί, δεν θέλουμε να φανταστούμε πόσων ακόμη η φωνή βρίσκεται αρχειοθετημένη σε ένα συρτάρι. Πρόσεξε, λοιπόν, στρατηγέ το γράφει στο βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ότι ο Αλέξης Τσίπρας του «υπαινίχθηκε ότι ετοιμαζόταν κάτι σαν πραξικόπημα και ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας και οι μυστικές υπηρεσίες ήταν σε συναγερμό».

Τι σημαίνει κύριε Κωσταράκο «κάτι σαν πραξικόπημα»; Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Έτσι δεν υπάρχει και ολίγον από πραξικόπημα. Εσείς, ξέρετε κάτι; Θα μπορούσαν να προετοιμάζουν κάτι σαν αυτό το «κάτι σαν» του Γιάνη χωρίς να το γνωρίζετε; Χωρίς να έχετε ακούσει κάτι σχετικό;

Την Παρασκευή πριν από το περίφημο δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε το υπουργείο Άμυνας. Αμέσως μετά ο κ. Καμμένος δήλωσε ενώπιον του πρωθυπουργού ότι οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Ποιο άρθρο του Συντάγματος λέει κάτι τέτοιο αρχηγέ; Κι είπε κάτι τέτοιο ο υπουργός της Άμυνας χωρίς να ρωτήσει τον αρχηγό του; Τι άλλο συνέβη, αλήθεια, εκείνη την ώρα; Οι εργαζόμενοι στο υπουργείο θα έχουν πολλά να πουν για τους αξιωματικούς που βγήκαν από τη σύσκεψη με δάκρυα στα μάτια και έβγαλαν στη συνέχεια πατριωτικούς λόγους. Τι τους ειπώθηκε; Σε μία εξεταστική επιτροπή όλοι θα μιλήσουν. Και ενώ οι πολιτικοί έχουν φροντίσει τους εαυτούς τους με ειδικούς Νόμους, η παραγραφή δεν ισχύει για άλλους…

Μήπως έχετε ακούσει, κύριε Κωσταράκο, κάτι για τις συσκέψεις που γινότανε από το Φεβρουάριο με τις αρμόδιες υπηρεσίες του στρατού για το θέμα των φαρμάκων; Τι ακριβώς διαπραγματευόντουσαν; Ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι κι εσείς να μην το γνωρίζατε;

Κύριε Κωσταράκο, γνωρίζετε αν είχαν σταλεί επίλεκτες δυνάμεις του στρατού στη Βουλή για τη φύλαξή της στην περίοδο 2010 – 2013; Σε ποια απόφαση στηρίχτηκε εκείνη η Αποστολή, εφόσον, τελικά, έγινε; Μήπως αυτή η απόφαση χρησιμοποιήθηκε το 2015 κι αν ναι σε ποια ακριβώς αποστολή;

Αρχηγέ μου, τα στόματα έχουν αρχίσει να ανοίγουν. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι θα μαθευτούν όλα για το 2015. Δεν πρόκειται να μείνει κάτι κρυφό. Και μαντέψτε! Η ευθύνη θα πέσει στην πλάτη εκείνων που δεν ανήκουν στο στενό τους πυρήνα…

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Έκανα λάθη... μεγάλα λάθη», δηλώνει σε συνέντευξή του στον Guardian ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, προσθέτοντας ότι το μεγαλύτερο λάθος του ίσως ήταν «η επιλογή των ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά».

Πρόκειται για την πρώτη αντίδραση του πρωθυπουργού στα δημοσιεύματα που έχουν κυκλοφορήσει τις τελευταίες μέρες με αποσπάσματα από το βιβλίο του πρώην υπουργού Οικονομικών, του Γιάνη Βαρουφάκη. Μάλιστα, ο Αλ. Τσίπρας ανέφερε πως το εναλλακτικό σχέδιο του Γ. Βαρουφάκη για το παράλληλο σύστημα πληρωμών ήταν «τόσο ασαφές που δεν αξίζει καν να μιλάμε γι' αυτό».

«Ο Γιάνης προσπαθεί να γράψει ιστορία με ένα διαφορετικό τρόπο. Ίσως έρθει ο καιρός που θα ειπωθούν κάποιες αλήθειες... όταν φτάσαμε στο σημείο να διαβάσουμε τι παρουσίαζε ως plan b ήταν τόσο ασαφές, δεν άξιζε τον κόπο καν να το συζητήσουμε. Ήταν απλά αδύναμο και αναποτελεσματικό.

Για τη σχέση Γ. Βαρουφάκη-W. Schaeuble ο πρωθυπουργός ανέφερε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών σεβόταν και σέβεται ακόμα τον ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας. «Ήταν το alter ego του. Τον αγαπούσε».

Εξάλλου, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, ο Α. Τσίπρας επεσήμανε πως ενώ η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πολιτική σύγκρουσης -«στο πλαίσιο της εντολής»- η έξοδος από το ευρώ και κατ’ επέκταση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν τέθηκε.

Ωστόσο, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, οι επιλογές του πρωθυπουργού τού κόστισαν πολύ και η κριτική που έχει δεχτεί επίσης αποτέλεσαν πολιτικό πλήγμα. «Όταν ήρθα σε αυτό το γραφείο, δεν είχα καμία εμπειρία ή αίσθηση του πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες», παραδέχεται ο Αλ. Τσίπρας. «Νομίζω ότι τώρα έχω μια πολύ διαφορετική εικόνα από αυτή που είχα αρχικά».

«Τα χειρότερα είναι σαφώς πίσω μας», δήλωσε στον Guardian. «Μπορούμε τώρα να πούμε με βεβαιότητα ότι η οικονομία ανακάμπτει... Σιγά σιγά, αυτό που κανείς δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να συμβεί, θα συμβεί. Θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση... και στο τέλος γι' αυτό θα μας κρίνουν».

Υπενθυμίζεται πως την προηγούμενη εβδομάδα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ενέκρινε επί της αρχής τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Με τα μέτρα να έχουν νομοθετηθεί και με έναν ορίζοντα έως το Σεπτέμβριο του 2019 χωρίς εκλογές, ο Αλ. Τσίπρας υποστηρίζει ότι μπορεί να συνεχίσει τη διακυβέρνηση με μια ατζέντα που είναι περισσότερο στο πλαίσιο των αρχών ελευθερίας του κόμματός του. Για το σκοπό αυτό, επεξεργάζονται νόμοι που στοχεύουν στην ανακούφιση των δυσχερειών, ξεκινώντας από την ανασυγκρότηση του κατακερματισμένου κράτους πρόνοιας.

«Όλο αυτό το διάστημα είμασταν σε συνεχή διαπραγμάτευση και συνεχή αναζήτηση συμβιβασμού ανάμεσα στο πρόγραμμά μας και το μνημόνιο», τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός, επιμένοντας πως παρά το γεγονός ότι η εποπτεία θα συνεχιστεί έως την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης, οι επόμενοι 12 μήνες θα είναι πιο εύκολοι.

«Η μεγαλύτερη επιτυχία θα έρθει τον Αύγουστο του 2018, όπου μετά από οκτώ χρόνια, θα εξέλθουμε από τα προγράμματα και τη διεθνή εποπτεία. Στο αρνητικό κλίμα που επικρατεί σήμερα, είναι κάτι που ο μέσος Έλληνας δεν πιστεύει ότι θα συμβεί».

Τώρα, δηλώνει ο πρωθυπουργός πως έχει έρθει η στιγμή να προχωρήσουμε με ένα «νέο μοντέλο ανάπτυξης», το οποίο θα αξιοποιεί τους εξειδικευμένους νέους επαγγελματίες, θα αντιμετωπίζει με επιτυχία το brain drain που έχει οδηγήσει σχεδόν μισό εκατομμύριο νέους να φύγουν από τη χώρα και θα εξασφαλίζει ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν θα επαναληφθούν.

Η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει και ωριμάσει. «Η πρώτη προτεραιότητά μας είναι να ανακτήσουμε την [οικονομική] μας κυριαρχία», εξηγεί ο Α. Τσίπρας, προσθέτοντας ότι σχεδιάζει να εκμεταλλευτεί την ισχυρή γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και να προωθήσει τις δυνατότητές της ως διεθνές κέντρο ενέργειας, μεταφορών και τηλεπικοινωνιών.

Ο Αλ. Τσίπρας επιμένει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να φέρει μια «ηθική» επανάσταση που θα αλλάξει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο διακυβερνάται η Ελλάδα. "Αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις για αυτή την κυβέρνηση, πολλοί θα μας αποκαλέσουν «ψεύτες», αλλά κανείς δεν θα πει ότι είμαστε διεφθαρμένοι ή ανήθικοι ή βάλαμε το χέρι μας στο βάζο με το μέλι».

Η κληρονομιά του Τσίπρα θα είναι το ότι έβγαλε την χώρα από την κρίση, σύμφωνα με τα λεγόμενά του. "Θα καταφέρω να βγάλω τη χώρα από το βάλτο στον οποίο την οδήγησαν εκείνοι που την χρεοκόπησαν... και θα προχωρήσουμε με ένα πρόγραμμα βαθιών μεταρρυθμίσεων", εξηγεί.

Αυτό ελπίζει, τουλάχιστον κι αυτό γιατί η Ελλάδα έχει γίνει απρόβλεπτο μέρος και, όπως συμβαίνει και με την ιστορία, δεν προχωράνε όλα γραμμικά. «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η κρίση δεν θα επιστρέψει», αναφέρει.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το περίφημο βιβλίο του Βαρουφάκη που περιγράφει καταγραμμένα στο κινητό του μερικά μόνο από όσα τραγικά για τη χώρα διαδραματίστηκαν πριν το 2015 και μετά, δεν έχει τόση αξία για αυτά που έγιναν όσο για όσα απ αυτά εξακολουθούν να γίνονται σήμερα! Αλλά, και για το πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, που ο Τσίπρας περιγράφει στον Βαρουφάκη από την ανάποδη. Σαν πραξικόπημα που δήθεν ετοιμαζόταν κατά του ΣΥΡΙΖΑ!

Ξεκινώντας από το δεύτερο: Τις μέρες περί το δημοψήφισμα και αφού Τσίπρας, Λαφαζάνης και τα άλλα παιδιά δούλευαν το σχέδιο για τη δραχμή, έφτασε στ αυτιά ανθρώπων που ήταν κοντά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Κ Καραμανλή, η πληροφορία για έφοδο στην Τράπεζα της Ελλάδος, για ενεργοποίηση του Νομισματοκοπείου και για κινητοποίηση λαού στους δρόμους για έξοδο από το ευρώ.

Ταυτόχρονα, η ευθύνη των ενόπλων δυνάμεων στα χέρια ενός ανώριμου, επιπόλαιου και παρορμητικού ακροδεξιού σαν τον Πάνο Καμμένο δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη. Κυρίως μετά την επικίνδυνη δήλωσή του ότι «οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται για την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου»! Δεδομένου ότι οι ένοπλες δυνάμεις δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά δουλειά με την ασφάλεια του λαού σε μια δημοκρατία!

Η λεγόμενη «λαϊκή δεξιά», που πρόσφερε ανοιχτόχερα στον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία το 2015, νομίζοντας ότι έτσι θα απαλλαγεί από το «όνειδος της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά» και θα… συγκυβερνήσει (!), τρομοκρατήθηκε στ αλήθεια.

Τα τηλεφωνήματα που ανταλλάχτηκαν μεταξύ Προέδρου Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργού, διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας, διοικητή της ΕΥΠ και άλλων παραγόντων των τριών εξουσιών ήταν από γεμάτα αγωνία μέχρι άλλα που προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την κατάσταση και να συστήσουν ψυχραιμία και παρασκηνιακή παρέμβαση για να αποσαφηνιστεί τι πραγματικά συνέβαινε.

Αυτή η αναταραχή, σε συνδυασμό με τη σύγχυση που είχε ο ίδιος ο πρωθυπουργός για το τι πραγματικά ήθελε ο ίδιος τελικά να κάνει, την ώρα που τα όπλα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν στραμμένα, πλην Δραγασάκη, για την υπεράσπιση της δραχμής ή της ρήξης με την ΕΕ, ήταν που οδήγησε τον Τσίπρα στο συμπέρασμα ότι εξυφαινόταν κάποιο πραξικόπημα.

Στην πραγματικότητα, και μετά από ανήσυχες παρεμβάσεις, αυτή η αναταραχή ήταν που ανάγκασε τον πρωθυπουργό να συνειδητοποιήσει ότι είτε θα δεχόταν να εφαρμόσει χωρίς εξαπατήσεις και πισωγυρίσματα το μνημόνιο που είχε ήδη συμφωνήσει με επιστολή του εκείνες τις μέρες, είτε θα έπρεπε να εγκαταλείψει το ευρώ. Ασχέτως σε ποιο νόμισμα θα πήγαινε τη χώρα.

Οι συνομιλητές του και αυτήκοοι μάρτυρες αυτού του φόβου που εξέφρασε ο ίδιος, μήπως καταλήξει στο Γουδί, μεταξύ των οποίων και ο Βαρουφάκης, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν ότι πολιτικοί παράγοντες άλλης παράταξης (ένας τουλάχιστον) τον προειδοποίησαν για μια τέτοια τραγική κατάληξη, περιγράφοντάς του τι θα επακολουθούσε μιας αιφνίδιας εγκατάλειψης του ευρώ. Ακριβώς όπως του τα είχε περιγράψει ο Βαρουφάκης το 2011.

Τότε, όμως, το 2011, όπως περιγράφει ο πρώην υπουργός στο βιβλίο του, ο Τσίπρας νοιαζόταν περισσότερο να έχει στον έλεγχό του τις συνιστώσες του κόμματος!

Στην πραγματικότητα, το μόνο πραξικόπημα που εξυφαινόταν εκείνη την εποχή ήταν της συγκυβέρνησης εναντίον της βούλησης του λαού. Γιατί η πλειοψηφία του λαού τότε, αλλά και σήμερα, θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ. Το επιβεβαίωσε και εκλογικά τον Σεπτέμβριο του 2015. Και μέχρι στιγμής δεν έχει εγκαταλείψει αυτή τη θέση. Δημοσκοπικά τουλάχιστον.

Εδώ μοιάζει να υπάρχει μια σχιζοφρενής συμπεριφορά του λαού, για την οποία φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ στο 100%. Το ερώτημα στο δημοψήφισμα ήταν πασιφανές: Θέλετε να δεχτούμε τις πιεστικές απαιτήσεις των δανειστών ή να μην τις δεχτούμε; Πουθενά δεν γινόταν αναφορά σε αλλαγή νομίσματος. Εσκεμμένα. Για να υφαρπάξει η κυβέρνηση στο «όχι» τις ψήφους όλων των άδολων που νόμιζαν ότι κάνουν αντίσταση τζάμπα. Χωρίς επιπτώσεις. Είχαν κρύψει από το λαό την ειδοποίηση Μέρκελ: «Όχι, θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη»!

Αυτά έγιναν με το περίφημο πραξικόπημα που δήθεν εξυφαινόταν κατά της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2015, ενώ ήταν της κυβέρνησης.

Οι απάτες του τότε, απάτες του σήμερα

Το βιβλίο του Βαρουφάκη θα μπορούσε να έχει τίτλο «δοξάστε με». Γράφτηκε από έναν παθολογικά νάρκισσο, που θα μπορούσε να ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος αν δεν είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να πουλάει την εξυπνάδα του. Καταντώντας έτσι ένας εξυπνάκιας.

Δεδομένου ότι τα έχει όλα καταγεγραμμένα, αλλά και ότι ξέρουμε τι συνέβαινε από τη δουλειά μας, δεν αμφισβητούνται όσα γράφει. Το φαϊ είναι σε όσα ΔΕΝ γράφει! Και σε όσα φωτίζουν τι και ΓΙΑΤΙ γίνεται ΣΗΜΕΡΑ!

Επιγραμματικά μόνο παραθέτουμε χαρακτηριστικά:

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως κυβέρνηση, ταυτόχρονα δύο γραμμές: Η χώρα φεύγει από το ευρώ και πάει στη δραχμή. Η χώρα μένει στο ευρώ. Όλοι οι υπουργοί που ανήκαν στη μια ή στην άλλη γραμμή κυβερνούσαν ακολουθώντας τη γραμμή που πίστευαν! Δεν υπήρχε κεντρική πολιτική της κυβέρνησης!

Η κεντρική πολιτική της κυβέρνησης ήταν και είναι και σήμερα η ίδια ακριβώς: Αυτή που πρότεινε ο πρωθυπουργός στον Βαρουφάκη, εμπνευσμένη από μια συνομιλία του με τον Δραγασάκη: «Να προχωρήσουμε με δύο τρόπους, έναν δημόσιο και έναν κρυφό. Δημοσίως να προσεγγίσουμε τους δανειστές με έναν δεξιό τρόπο, ότι τώρα είμαστε τα καλά παιδιά, και ταυτόχρονα, στο παρασκήνιο, να ετοιμάζουμε την αντεπίθεσή μας».

Αυτό το σύστημα «δύο τρόπων» είναι η σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και μ αυτήν κυβερνάει τη χώρα. Άλλα λέμε για να ικανοποιούμε λαό, εταίρους, δανειστές, κεφάλαιο, φίλους και εχθρούς, και άλλα σχεδιάζουμε υπογείως. Γράφει ο Βαρουφάκης:

«Ρώτησα τον Τσίπρα πώς θα υπερασπιστώ το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης σαν υπουργός Οικονομικών αφού διαφωνώ μαζύ του;» Κανένα πρόβλημα, του είπε ο τότε μέλλων πρωθυπουργός. Δεν είσαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν έχεις υποχρέωση να το υπερασπιστείς!!

Και η κατακλείδα: Τη νύχτα πρίν κλείσουν οι Τράπεζες ο Βαρουφάκης, στην απατεωνίστικη λογική «άλλα λέμε και άλλα κάνουμε» πρότεινε να μείνουν ανοιχτές οι τράπεζες και τη Δευτέρα, να ξεμείνουν από λεφτά και να αναγκαστούν να τις κλείσουν οι τραπεζίτες! «Και τότε να βγούμε στους δρόμους να διαδηλώνουμε μαζί με τους πολίτες κατά της τρόικας»!

Αυτοί, μ αυτή τη νοοτροπία απαράλλαχτη κυβερνάνε σήμερα τη χώρα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εμετός.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


«Η προστασία του… μάστερ σεφ του ελληνικού ελλείμματος αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια»

Ο κλεφτοπόλεμος της κυβέρνησης, αλλά και της ανώτατης Δικαιοσύνης με τους δανειστές για την ποινική μεταχείριση του Ανδρέα Γεωργίου αποδεικνύει την κατάντια της Ελλάδας των Μνημονίων. Που όχι μόνο είναι υποχρεωμένη να ανέχεται τις αξιώσεις των ξένων επιτηρητών, να εφαρμόζει πιστά όσα ζητούν, αλλά και να προστατεύει με πέπλο ατιμωρησίας τους «εκλεκτούς» τους, ανεξάρτητα αν αυτοί έβλαψαν τα συμφέροντα της πατρίδας.

Είναι προς τιμήν της ανώτατης εισαγγελικής λειτουργού Ξένης Δημητρίου ότι δεν το βάζει κάτω. Προς τιμήν και του αρμόδιου πολιτικού προϊσταμένου της Δημήτρη Παπαγγελόπουλου ότι δεν της κλείνει το μάτι για να τα παρατήσει. Γιατί, κακά τα ψέματα, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει συμβιβαστεί προ πολλού με τις απαιτήσεις της Κομισιόν και του Βερολίνου προς «ηθική και οικονομική αποκατάσταση» του… εντιμότατου διπλοθεσίτη κυρίου Γεωργίου.

Η απαίτηση αυτή των δανειστών δεν είναι μια απλή πινελιά στο κάδρο του συνολικότερου εξευτελισμού της χώρας, όπως, για παράδειγμα, η ακύρωση της παραπομπής στο ακροατήριο των τεχνοκρατών του ΤΑΙΠΕΔ για μια υπόθεση ομολογουμένως αστεία μπροστά στο ζήτημα Γεωργίου.

Η προστασία του τελευταίου αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος της ελληνικής χρεοκοπίας. Και οι δανειστές θα την επιβάλουν με νύχια και με δόντια. Αδίστακτα, αμείλικτα και κυνικά. Γιατί χωρίς αυτήν καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα του υποτιθέμενου οικονομικού εκτροχιασμού που οδήγησε στην υπαγωγή της Ελλάδας στα Μνημόνια και στον διακρατικό δανεισμό.

Ολόκληρη η σημερινή εξάρτηση της χώρας βασίζεται σε έναν και μόνο υπολογισμό: της διόγκωσης του κρατικού ελλείμματος για το 2009. Και αν αυτός αποδειχθεί λανθασμένος, οι ευθύνες δεν θα περιοριστούν μόνο στον Γεωργίου, αλλά και σε αυτούς τους αξιωματούχους της… Εσπερίας που αποδέχτηκαν τον «πέτσινο» υπολογισμό και τον «μετέφεραν» ασμένως στις αγορές, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να πάψουν να δανείζουν την Ελλάδα. Ευθύνες επιπλέον θα έχουν και όλοι οι πολιτικοί συντελεστές που μπροστά στο τεχνητό «αδιέξοδο» αποφάσισαν να επιβάλουν στην ανήμπορη (ή… πρόθυμη) κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου την υπαγωγή στο πρώτο Μνημόνιο.

Είναι ακριβές (και εκεί στηρίζεται η υπερασπιστική του άμυνα) ότι ο κ. Γεωργίου ήρθε στην Ελλάδα μετά την πρώτη «αποτίμηση» του διογκωμένου κρατικού ελλείμματος. Και ήρθε με ειδική διατεταγμένη αποστολή: να την πιστοποιήσει και να την «τεκμηριώσει» κάτω από τις λεπτομερείς οδηγίες του Γερμανού επικεφαλής της Eurostat Βάλτερ Ραντερμάχερ. Να νομιμοποιήσει, δηλαδή, με ελληνική «τεχνοκρατική» υπογραφή την υπαγωγή στο Μνημόνιο. Για τον σκοπό αυτό ενέταξε, ως μη όφειλε, πολλών ειδών… αχρείαστες προσθήκες στο ελληνικό χρέος. Οπως τις οφειλές των ΔΕΚΟ στα έξοδα γενικής διακυβέρνησης και το περίφημο swap του Σημίτη και της Goldman Sachs.

Στη διακριτική του ευχέρεια ήταν το «φούσκωμα» του ελλείμματος γιατί, χωρίς αμφιβολία, η λογιστική συγκράτηση θα ήταν εξ αντικειμένου μαχητή ακόμη και με τους κανόνες της ίδιας της Eurostat. Eνήργησε με υπερβάλλοντα ζήλο, πασιφανώς κατά των ελληνικών συμφερόντων και υπέρ των επιδιώξεων των δανειστών που ήθελαν να προστατέψουν τις φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα τράπεζές τους.

Ευρωπαίος υπάλληλος ήταν και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, τι έπρεπε να κάνει, θα ισχυριστούν κάποιοι πονηροί. Λάθος! Διορισμένος από ελληνική κυβέρνηση και μισθοδοτούμενος από τα λεφτά του Ελληνα φορολογουμένου ήταν, τον οποίο και καλείτο να προστατέψει. Και ο διορισμός του εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή. Οχι από το Γιούρογκρουπ, τον Ντάισελμπλουμ και τον Σόιμπλε, ασχέτως αν τελικά αποδείχτηκε ότι σε αυτούς αναφερόταν.

Δεν θα επιτρέψουν οι δανειστές να τιμωρηθεί ο Γεωργίου, έστω και για απλή παράβαση καθήκοντος. Αυτό είναι βέβαιον. Οπως σίγουρο είναι ότι θα «τσαλακωθεί» για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση Τσίπρα και θα διασυρθεί η ελληνική Δικαιοσύνη. Τουλάχιστον θα μπορούν, όμως, κάποιοι να ισχυρίζονται ότι έδωσαν τη μάχη, σε αντίθεση με άλλους, ντόπιους δωσίλογους, που εκ προοιμίου κόπτονται για την «αθωότητα» του μοιραίου για την εξαθλίωση της Ελλάδας αυτού κυρίου…

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Φυσικά και προξενεί σχόλια η επίσκεψη της κυρίας Θάνου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται. Τι συνηθίζεται δηλαδή, με τις συναντήσεις υψηλόβαθμων δικαστικών. Ανταλλάσσουν επισκέψεις μεταξύ τους; Μαζεύονται για καφέ και λένε τον πόνο τους; «Συμβουλεύει» ο ένας τον άλλον για τις υποθέσεις με τους ογκώδεις φακέλους. Ιδέα δεν έχω!

Τι να πεις; Τίποτε πιο ανθρώπινο από μία συνάντηση της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου, νυν Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Βρέθηκαν στο γραφείο της τελευταίας και είναι ο πρώτος καφές, μετά την συνταξιοδότηση της κ. Θάνου.

Οι πληροφορίες λένε ότι συζητήθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα καθήκοντα που έχει αναλάβει η κ. Θάνου, στο Μαξίμου.

Και γιατί προξενεί εντύπωση και πολλά σχόλια, αυτή η συνάντηση; Δεν είναι πολύ φυσικό παλιές γνώριμες, εκπρόσωποι θεσμών και υψηλόβαθμων δημόσιων «θέσεων» να συνομιλούν μεταξύ τους; Κανένα ζήτημα δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν προηγηθεί τόσες πολλές συζητήσεις για την κ. Θάνου. Αν δεν την είχε πιάσει ο κόσμος στο στόμα της δηλαδή. Αν δεν είχε γίνει «σούσουρο» στο «χωριό» για κάποιες «υπερβάσεις» της. Αν τέλος πάντων, ρε παιδί μου, δεν είχε δώσει «δικαιώματα» στη γειτονιά με τις «τσαχπινιές» της…

Ανεξάρτητα, από τους ανθρώπους, η ακεραιότητα και το κύρος των θεσμών είναι μεγάλη υπόθεση. Και γι αυτό, τα πρόσωπα που τους υπηρετούν θα πρέπει να πασχίζουν για την προστασία τους. Έχουν υποχρέωση να κατανοούν τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν για τους διαχρονικούς και πάγιους αξιολογικούς προσανατολισμούς της κοινωνίας. Για κάτι δηλαδή, διαρκές ενώ οι ίδιοι παραμένουν περιστασιακοί στην αποστολή τους.

Ε, δε το κάνουν όλοι. Κάποιοι ξεφεύγουν. Πες το αφέλεια πες το κακή εκτίμηση, ανασφάλεια, μικρή εμβέλεια στην διανοητική επεξεργασία των αντιθέσεων. Όπως και να το δεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Άντε όμως, τώρα να βρεις ποιος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει σοβαρά, έναν θεσμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τους διαλέγει; Aρχίζω να πιστεύω ότι όσο σοβαρό είναι το πολιτικό σύστημα άλλο τόσο είναι και οι θεσμοί. Και βέβαια, όσο σοβαρός είναι και ο κόσμος που το στηρίζει.

Μπάχαλο μου φαίνεται η κατάσταση. Ούτε εμπιστοσύνη ούτε σεβασμό στη λειτουργία του κράτους. Ούτε και στον διπλανό μας δεν έχουμε.

Για όλα όμως, φταίνε οι «άλλοι». Αν δεν υπήρχαν οι «άλλοι», δεν θα είχαμε και τις «συναντήσεις». Όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτοί οι καταχθόνιοι, πονηροί και πάντα αντίπαλοι «άλλοι». Οι Δεξιοί, οι Αριστεροί, οι από πάνω, οι από κάτω, οι άντρες, οι γυναίκες, οι πρώην και οι επόμενοι «εχθροί» μας.

Πέστε μου τώρα. Δεν πληρώνατε όσο όσο να ακούσετε τι είπαν χθες, η Βασιλική με την Ξένη, στο γραφείο της;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία καταβάλλει τέτοια προσπάθεια να προστατευθεί ο υπουργός Αμυνας και να μην καταθέσει στην επιτροπή της Βουλής; Τι φοβούνται, εφόσον διακηρύσσουν ότι ενήργησε για το καλό της κοινωνίας;

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Εντάξει, δεν χρειαζόταν να υπενθυμίσει ο Πάνος Καμμένος ότι θα πάνε μέχρι το τέλος μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό είναι εμπεδωμένη αντίληψη πλέον, για κάποιους ήταν εδώ και πολύ καιρό. Εκτός αν συμβαίνει κάτι άλλο. Αν, δηλαδή, ο Καμμένος ξέρει κάτι, που ξέρουν ελάχιστοι. Και γι’ αυτό φοβάται.
Αυτό, πάντως, που προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι η εργώδης προσπάθεια να προστατευθεί ο υπουργός Αμυνας από «κακοτοπιές». Ενώ ο ίδιος, σε μια επίδειξη παλικαρισμού, ζήτησε να συσταθεί… Προανακριτική Επιτροπή για την εμπλοκή του στην υπόθεση με τον ισοβίτη, ο Πρωθυπουργός απέρριψε προκαταβολικά ακόμα και την Εξεταστική.

Αλλά η κυβερνητική ασπίδα προστασίας προς τον Καμμένο δεν σταμάτησε εκεί. Με τα χίλια ζόρια η κυβερνητική πλειοψηφία αποδέχτηκε (δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς) την κλήση του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Προηγουμένως τόσο η πρόεδρος Τασία Χριστοδουλοπούλου, με αστείες προφάσεις, όσο και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να αποτρέψουν αυτήν την κλήση του υπουργού. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η στάση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί ότι ο υπουργός Αμυνας μπορεί να έκανε ό,τι έκανε με υπόδειξη των Αρχών. Πρόκειται για καινοφανή άποψη, που εκφέρεται μάλιστα από καθηγητή της Νομικής, χωρίς να την έχει επικαλεστεί μέχρι στιγμής ούτε ο Καμμένος.

Οι επιτροπές της Βουλής σπανίως παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον όταν η κυβερνητική πλειοψηφία είναι αποφασισμένη να το ελέγξει. Γι’ αυτό ξενίζει ιδιαίτερα η  επίμονη προσπάθεια αυτής της πλειοψηφίας να αποφευχθεί η κλήση του συγκεκριμένου υπουργού.

Τι φοβούνται, αφού ο κ. Καμμένος έκανε ό,τι έκανε για να διαλευκανθεί η δυσώδης υπόθεση του πλοίου Noor1; Ετσι δεν βροντοφωνάζει ο ίδιος; Με αυτό το επιχείρημα δεν τον υπερασπίστηκαν ο κ. Τσίπρας και ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής; Τότε γιατί να μην καταθέσει στην Επιτροπή; Γιατί να μην κληθούν, επίσης και τα άλλα εμπλεκόμενα πρόσωπα και να λάμψει η αλήθεια;

Η ευθεία και καθαρή απάντηση θα ήταν «να κληθούν όλοι». Αλλά η κυβερνητική πλειοψηφία δεν το θέλει. Και αυτό ενισχύει τις υποψίες ότι κάτι δεν πάει καλά στην υπόθεση αυτή. Κάτι φαίνεται να φοβούνται. Μήπως αποκαλυφθεί κάτι που θα επιδεινώσει κι άλλο τη θέση του εμπλακέντος υπουργού. Εξ ου και η προστασία που του παρέχουν.

Η κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, του κ. Τσίπρα  με τον κ. Καμμένο αποτελεί στίγμα ανεξίτηλο. Ετσι το νιώθουν αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι θα ήθελαν να απαλλαγούν από τον συνεταίρο αυτόν. Αλλά δεν μπορούν. Χωρίς αυτόν δεν υπάρχει κυβέρνηση, ούτε βουλευτικές έδρες.

Όταν θα έρθει η στιγμή που η συνεργασία αυτή θα τερματιστεί, το κόστος που θα πληρώσει ο αριστερός συνεταίρος θα είναι πανάκριβο. Κάποιοι το υποψιάζονται εδώ και καιρό, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Η εξουσία γαρ. Ολοι θα το καταλάβουν στις εκλογές.

Εκτός αν συμβεί κάτι εν τω μεταξύ, ας πούμε μια ηχηρή αποκάλυψη. Αν αυτό συμβεί, καμιά προστασία σαν κι αυτή που επιχειρείται στη Βουλή, δεν θα μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις. Το παρελθόν έχει δείξει ότι, όταν «σκάνε» οι υποθέσεις και αρχίζουν να ανοίγουν στόματα, ο έλεγχος χάνεται…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με ένα δηλητηριώδες άρθρο της η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung κατηγορεί την Αθήνα, ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς κανονικό τζαμί. Για τον ίδιο λόγο η Ελλάδα είναι στο στόχαστρο και της Τουρκίας! Η οποία παριστάνει τον προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων. Η διαπίστωση των Γερμανών είναι σωστή. Μόνο που θα πρέπει να κατηγορήσουν άλλους πριν κατηγορήσουν την Ελλάδα.

Όσοι είναι Έλληνες μετανάστες ή έχουν σχέση με Έλληνες μετανάστες ξέρουν ένα βασικό πράγμα. Όπου υπάρχει ελληνική κοινότητα από καταβολής Ελλήνων στο εξωτερικό, υπάρχει και ελληνική εκκλησία. Αλλά, πουθενά η ελληνική εκκλησία, ούτε καν στο Μαλάουι της Αφρικής, δεν έχει χτιστεί με λεφτά του ντόπιου κράτους. Όλες οι ελληνικές εκκλησίες χτίστηκαν από το υστέρημα του σκληρού μεροκάματου των Ελλήνων μεταναστών. Χωρίς εξαίρεση!

Κάτι παραπάνω: Πριν καν αποκτήσουν στέγη όλοι αυτοί οι Έλληνες φτωχοδιάβολοι της διασποράς φρόντιζαν να αγοράσουν γη και να χτίσουν την εκκλησία τους. Χωρίς ποτέ να ζητήσουν από κανένα κράτος να τους την πληρώσει κιόλας! Ο λόγος ήταν και είναι απλός: Η εκκλησία ήταν δική τους και έπρεπε να είναι και ουσιαστικά δική τους. Κομμάτι τους. Ψυχή τους.

Αντιστοίχως, στην Ελλάδα, η Αρμένικη εκκλησία, η Καθολική, η Αγγλικανική, της Πεντηκοστής, των Μαρτύρων του Ιεχωβά, η Κοπτική, η Εβραϊκή Συναγωγή καθώς και οι Ινδουιστικές μονές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης έχουν φτιαχτεί ή αγοραστεί από τα λεφτά των αντίστοιχων πιστών. Καμιά δεν έχτισε το ελληνικό κράτος.

Ο λόγος είναι απλός. Όποιος είναι ιδιοκτήτης ενός ναού μπορεί να ασκήσει την εξουσία της ιδιοκτησίας του κάποτε ή να εκβιάζει δια της ιδιοκτησίας. Κανείς πιστός δεν δέχεται υπό αυτούς τους όρους να μην είναι δικός του ο ναός του. Οι πιστοί δεν παίζουν με τη θρησκεία τους.

Με τους Μουσουλμάνους στην Ελλάδα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όπου υπήρχαν αμιγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί από παλιά σαν τη Θράκη, υπήρχαν και υπάρχουν τα τζαμιά. Όπου δεν απέμειναν, σαν την Αθήνα, τα τζαμιά έκλεισαν και είτε ερήμωσαν είτε έγιναν μουσεία σαν του Τζισταράκη στο Μοναστηράκι.

Αλλά, και τα πιο πολλά τζαμιά στην Αθήνα δεν χτίστηκαν εξ αρχής. Σχεδόν όλα ήταν ελληνικές εκκλησιές και αρχαίοι ναοί που μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτά, σαν τον Παρθενώνα, ξανάγιναν ναοί μετά την απελευθέρωση.

Αυτά συνέβαιναν χωρίς προβλήματα μέχρι τα τελευταία 20 χρόνια που η Αθήνα γέμισε από μετανάστες μουσουλμάνους, οι οποίοι μπορεί σήμερα να είναι και 200.000 με 250.000 ψυχές. Όλοι αυτοί μη έχοντας τζαμί για να εκκλησιάζονται έφτιαξαν ιδιόμορφα τζαμιά σε ορόφους σπιτιών, αυλές πολυκατοικιών και υπόγεια, όπου ζουν.

Το αίτημα για τζαμί έγινε επιτακτικό, αλλά… Αλλά, το αίτημα απαιτούσε από το ελληνικό κράτος να φτιάξει το τζαμί. Αυτό να πληρώσει και να το χτίσει. Και μάλιστα, το αίτημα ερχόταν όχι τόσο από τους ίδιους τους μετανάστες μουσουλμάνους, που βολεύονταν και βολεύονται στους ναούς που έχουν δημιουργήσει, όσο από ζάπλουτες αραβικές χώρες και από την Τουρκία!

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα. Ούτε το ελληνικό κράτος ούτε η επίσημη εκκλησία ήταν πρόθυμοι μέχρι το 2006, που ψηφίστηκε νόμος δημιουργίας τζαμιού, να συναινέσουν στο χτίσιμο μουσουλμανικού τεμένους. Για λόγους καθαρού φόβου και αντιπαλότητας με την οθωμανική μνήμη. Και κωλυσιεργούν μέχρι σήμερα στον Βοτανικό.

Το δεύτερο θέμα είναι ότι οι μουσουλμάνοι δεν είναι ένα ενιαίο θρήσκευμα, όπως δεν είναι και οι χριστιανοί. Μάλιστα, οι διαφορές σιιτών και σουνιτών είναι συχνά αβυσσαλέες, μέχρι αιματηρών συγκρούσεων.

Το τρίτο θέμα είναι το ιδιοκτησιακό και θρησκευτικό διοικητικό. Ποιος θα είναι ο μουφτής και οι ιερείς και πώς θα εκλέγεται; Πώς θα διορίζονται; Από ποιους, που οι μουσουλμάνοι πιστοί δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι, ούτε προέρχονται από μία ή έστω τρεις χώρες, αλλά πάνω από 20; Από ποιόν θα πληρώνονται όλοι οι ιερωμένοι και διοικητικοί;

Όπως είπα και στην αρχή, τέτοια προβλήματα δεν υπάρχουν στις αντίστοιχες άλλες θρησκείες εδώ και έξω από εδώ, δεδομένου ότι η κάθε εκκλησία έχει τους ιδιοκτήτες της και τους πιστούς της που κάνουν κουμάντο.

Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται έτσι απλά. Έχει πολλές και όχι μόνο θρησκευτικές πτυχές. Κυρίως πολιτικές. Στα υφάσματα των οποίων κινείται και η γερμανική εφημερίδα. Την οποία δεν την έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τους μουσουλμάνους της Αθήνας!

Έχει όμως μια ελληνική επιπολαιότητα όλη η ιστορία. Στο θέμα της ιδιοκτησίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η εκκλησία ώφειλαν να δώσουν το ελεύθερο στους μουσουλμάνους να φτιάξουν τα τεμένη τους, αγοράζοντας τα οικόπεδα των προδιαγραφών που θα ορίσει το κράτος. Όπως αγόραζαν οι Έλληνες στο εξωτερικό για να χτίσουν τις δικές τους εκκλησιές. Και να τα χτίσουν με τα λεφτά τους, όπως χτίζουν οι Χριστιανοί, οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι, οι Ινδουιστές, οι άλλοι θρησκευόμενοι τους δικούς τους ναούς. Για να είναι αφεντικά του εαυτού τους από όλες τις πλευρές.

Το μουσουλμανικό τέμενος στην Αθήνα είναι μια ιστορία με μέλλον. Μακάρι να είναι ρόδινο. Αλλά, μερικοί πιστεύουν, και όχι χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, ότι οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι ίσως διαπιστώσουν με οδυνηρό τρόπο κάποτε ότι ήταν πιο ανεξάρτητοι, πιο ασφαλείς και πιο ελεύθεροι με τα ιδιότυπα τεμένη στους ορόφους των σπιτιών, στις αυλές και στα υπόγεια, όπως σήμερα. Τουλάχιστον δεν είναι διχασμένοι και κανείς δεν διεκδικεί να τους ποδηγετήσει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Πάμε παρακάτω. Τα μπάχαλα. Ένας συρφετός από πρεζόνια, ανεγκέφαλους απολίτικους πιτσιρικάδες, πιτσιρικάδες δήθεν εχθρούς του κράτους, ξεσηκωμένους νέους που νομίζουν ότι συμμετέχουν σε επανάσταση, λίγους καθοδηγητές από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο και μπόλικους ασφαλίτες. Σύνολο, καμιά χιλιάδα νοματαίοι. Σταθερό έργο τους: Να εχθρεύεται ο μεροκαματιάρης λαός τα κινήματα, να διαλύονται οι μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις και να αυξάνονται τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τα πετυχαίνουν και τα τρία. Με τις πλάτες της συγκυβέρνησης!

Τι είπε ο γραμματέας του υπουργείου Τόσκα εχτές; Ότι το σπάσιμο της Ερμού ήταν μεμονωμένο γεγονός. Δεν ξέρουμε αν είναι ηλίθιος ή βαλτός. Ξέρουμε ότι το σπάσιμο της Ερμού, της Σταδίου και της Πανεπιστημίου ήταν το πιο πιθανό σενάριο μετά τη διαδήλωση στο Σύνταγμα για την Ηριάννα, χωρίς την Ηριάννα. Ακόμα και για ένα μωρό παιδί. Εκτός από τον κ Τόσκα και τους υφιστάμενούς του!

Και δεν ήταν κανένα μεμονωμένο γεγονός. Κάθε συγκέντρωση και διαδήλωση συμπαράστασης και κάθε διαδήλωση κατά αντεργατικών νόμων και περικοπής δικαιωμάτων ακολουθείται από την καταστροφική μανία των μπάχαλων. Σαν ρουτίνα. Είναι ένα διαρκές γεγονός. Ο μόνος που κάνει ότι δεν το ξέρει είναι ο υπεύθυνος υπουργός Τόσκας. Φυσικά, με τις πλάτες της συγκυβέρνησης.

Η συγκυβέρνηση, όπως και όλες οι πριν κυβερνήσεις έχουν κάθε συμφέρον να φοβάται ο κόσμος να κατέβει μαζικά σε διαδηλώσεις για να μην υπάρχει όγκος διαδηλωτών διαμαρτυρίας. Οι μπαχαλάκηδες είναι οι καλύτεροι συνεργάτες των κυβερνήσεων σ' αυτό. Αποτρέπουν μεγάλο όγκο πολιτών, με το φόβο της σωματικής ακεραιότητας. Γι αυτό υπάρχουν οι ασφαλίτες μέσα στα μπάχαλα. Για να καθοδηγούν!

Τους ασφαλίτες τους έχουμε δει και φωτογραφίσει να ξεφορτώνουν καδρόνια από φορτηγά με σήματα της ΕΛΑΣ (!), να κατεβαίνουν κουκουλοφόροι από κρατικά αυτοκίνητα και να ενώνονται με τους δήθεν αντιεξουσιαστές (!) και να στοιχίζονται πίσω από διμοιρίες των ΜΑΤ που ξυλοφορτώνουν ή πετάνε χημικά στο πλήθος!

Όλα αυτά είναι φωτογραφημένα και βιντεοσκοπημένα εδώ και χρόνια. Μέσα σ' αυτό το βρώμικο τοπίο, πιτσιρικάδες μαστουρωμένοι και πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι ζουν την επανάσταση σπάνε και καίνε τα εύκολα θύματα: Βιτρίνες μαγαζιών και τραπεζών. Πάντα ανενόχλητοι! Τεράστια επανάσταση!

Κάθε λογικός νους μένει ξερός. Πώς γίνεται και 2.000 ή 5.000 «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» δεν μπορούν να διαλύσουν μια και καλή αυτή τη συμμάζωξη των «ξεβράκωτων» της γαλλικής επανάστασης; Έλα ντε! Τι σόι γουρούνια και δολοφόνοι είναι όλες αυτές οι διμοιρίες που δεν μπορούν να κάνουν ζάφτι το ξυπόλυτο τάγμα;!

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ο κ. Τόσκας και ο κάθε κ. Τόσκας δεν θέλει να διαλύσει τα μπάχαλα. Τα χρειάζεται για να κάνει την τρομοκρατική δουλειά του. Ο σημερινός κ. Τόσκας έχει έναν λόγο παραπάνω να μη θέλει να τα διαλύσει. Είναι σαρξ εκ της σαρκός της κάποτε σύμπλευσης του ΣΥΡΙΖΑ με το «χώρο». Μπορεί ο «χώρος να μπουγελώνει τον Φίλη και τον Ξυδάκη, αλλά το αίμα νερό δε γίνεται. Ο ομφάλιος λώρος δεν έχει κοπεί.

Τι σόι αγώνα κάνουν τα μπάχαλα; Κανέναν αγώνα. Οι καπιταλιστές και ο μηχανισμός της κεφαλαιοκρατίας ούτε που θίγονται από τα σπασίματα των μπάχαλων. Γελάνε.

Οι σπασμένες τράπεζες; Γελάνε. Τα σπασμένα υποκαταστήματα είναι ασφαλισμένα και δεν τους καίγεται καρφί.

Η κυβέρνηση; Γελάει. Τις ζημιές στη δημόσια περιουσία θα τις πληρώσει ο λαός με τη φορολογία του. Δεν θα τις πληρώσει κανένας υπουργός.

Ο κ. Τόσκας; Γελάει. Οι πολίτες, ο λαός, ούτε που πέρασαν ποτέ από το σπίτι του να τον κατεβάσουν κάτω, να τον πιάσουν από το γιακά και να του πούν: «Ρε αλήτη. Παίζεις με τις τσέπες μας, με τα μαγαζιά μας, με τις ζωές μας και μας αφήνεις απροστάτευτους την ώρα που σε πληρώνουμε για να μας προστατεύεις»; Τέτοιες απρέπειες δεν τις έχει ζήσει ακόμα.

Και τι σόι επαναστάτες είναι οι μπαχαλάκηδες που σπάνε μαγαζιά με κράνη, την ώρα που οι ίδιοι φοράνε από τα πιο ακριβά; Που σπάνε μαγαζιά με εκδρομικό εξοπλισμό την ώρα που οι ίδιοι κουβαλάνε από τον πιο προχωρημένο; Που σπάνε μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια την ώρα που οι ίδιοι αγοράζουν τα ίδια ρούχα και παπούτσια; Που σπάνε χαντράδικα και μαγαζιά με ψεύτικα κοσμήματα την ώρα που οι ίδιοι είναι φορτωμένοι με χάντρινα και ψεύτικα κοσμήματα;

Τα «παιδιά» είναι τριών ειδών. Αυτά που πληρώνονται για τη δουλειά και που συχνά είναι μαστουρωμένα, αυτά που πιστεύουν στη δουλειά και που φεύγουν μόλις πήξει λίγο ο εγκέφαλος και τα παιδιά που κάνουν άλλη δουλειά, βρώμικη και υπόγεια. Και πίσω απ' όλα αυτά είναι μερικοί μπαρμπαναύτες της «αντιεξουσίας», που είναι πιο αυταρχικοί και εξουσιαστές και από τους πιο εξουσιαστές κυβερνήτες και εργοδότες, και μερικοί πληρωμένοι από υπηρεσίες για να κάνουν τη δουλειά του κράτους και του παρακράτους.

Το ωραίο είναι ότι σχεδόν όλους τους ξέρουν διαχρονικά η ΚΥΠ, οι επικεφαλής της ΕΛΑΣ και οι αρμόδιοι των κυβερνήσεων με τα μικρά τους ονόματα! Συχνά δημοσιευμένα στις εφημερίδες στο παρελθόν! Αλλά, κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να διαλύσει το κύκλωμα. Συμφέρει και ξέρει πολλά…

Ποιοι κερδίζουν από τα μπάχαλα; Οι πιο συντηρητικοί μηχανισμοί διακυβέρνησης, στους οποίους στρέφονται όσοι από τους πολίτες καταστρέφονται από το αληταριό. Κερδίζουν όσοι στο μέλλον θα φέρουν νόμους δρακόντειους για τις ελευθερίες και την ασφάλεια, υπό τα χειροκροτήματα όσων βλέπουν τα μπάχαλα να αλωνίζουν. Κερδίζουν οι Χρυσαυγίτες, που εμφανίζονται σαν προστάτες απλών πολιτών που είναι απροστάτευτοι από τους κοντοσυγγενείς του ΣΥΡΙΖΑ και της διαχρονικής Ασφάλειας. Με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ συγγένεψε κυβερνώντας.

Όπως η αλλεργία του ΣΥΡΙΖΑ για κάθε τι που είχε σχέση με την πατρίδα έστρεψε πριν από το 2010 ένα κομμάτι του λαού στη Χρυσή Αυγή έτσι και η αλλεργία του με την υπεράσπιση της ασφάλειας των πολιτών έχει στρέψει και στρέφει ένα κομμάτι του λαού στην ακροδεξιά. Τα μπάχαλα είναι μια από τις ατμομηχανές αυτού του ρεύματος.

Τα μπάχαλα εξυπηρετούν τα πιο τρελά όνειρα ενός μελλοντικού ακραίου κατασταλτικού μηχανισμού. Βούτυρο στο ψωμί του. Επειδή η ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην ανομία και η άρνησή του να υπερασπιστεί την ασφάλεια των πολιτών έχει δημιουργήσει ένα βουβό λαϊκό ρεύμα που διογκώνεται και ζητάει περισσότερη ασφάλεια και σκληρότερη αστυνόμευση. Μεγάλη επιτυχία μιας αριστερής κυβέρνησης!

Όταν θα έρθει μια σκληρή κυβέρνηση και θα μας ταράξει στον νόμο και την τάξη με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών, θα φταίει η σκληρή κυβέρνηση! Δεν θα φταίει αυτός που δημιούργησε το ρεύμα των πολιτών υπέρ του σκληρού νόμου και της τάξης και υπέρ της σκληρής κυβέρνησης!

Τα μπάχαλα στους δρόμους δεν διαφέρουν από το μπάχαλο στο κεφάλι αυτών που κυβερνάνε. Διαχρονικά, όχι μόνο τώρα. Τώρα απλώς ζούμε τους πρωταθλητές στο μπάχαλο.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλοι λένε πως ο Αλέξης τό 'χει σύρει.
Άλλοι λένε πως είναι το ίδιο. 
Κακοήθειες...

Το blog αδυνατεί να καταλάβει τον ορυμαγδό ευθυμίας σχετικά με το λιμάνι της Καστοριάς.
Τί είπε δηλαδή ο σύντροφος πρωθυπουργόςΕπιχειρηματολόγησε υπέρ των λιμανιών ξηράς.
Κακό είναι;

Αύριο-μεθαύριο θα ιδρύσει στον στρατό και μονάδα υποβρυχίων αερόστατων.
Αστείο θα μας φανεί κι αυτό; Ή παράλογο;
Δηλαδή αυτοί που τους φαίνονται τα λιμάνια ξηράς παράλογα, αλλά δεν παραξενεύονται όταν ακούνε τον πρωθυπουργό να μιλάει για αριστερά, για αριστερή διακυβέρνηση, για το συμφέρον του λαού, και αριστερά μνημόνια, είναι πιό λογικοί οι ίδιοι;

Σήμερα λέει, πως θα εκδόσει πενταετές ομόλογο και θα βγούμε δοκιμαστικά στις αγορές.
Δεν βλέπουμε να έσκασε το χειλάκι κανενός. 
Μόνο το λιμάνι της Καστοριάς μας πείραξε.

Ο άλλος, ο φλώρος με το μαντηλάκι στο τσεπάκι, διαλαλεί μήνες τώρα πως είναι κομμουνιστής. 
Πάλι κανείς δεν γέλασε.

Το blog πάλι δεν καταλαβαίνει.
Τί επιλεκτική αίσθηση του χιούμορ είναι αυτή;

Ο Τσαλακωτός διατείνεται μήνες τώρα πως έκανε διαπραγμάτευση. 
Μιλάμε για παράσταση που κανονικά βγάζει πολύ γέλιο. Άχνα...

Τον Μπαλαφάρα, λέει, τον σταματάνε και του φιλάνε το χέρι γονατιστοί.
Πάλι σοβαρότης μέχρι δακρύων.
Ακαταλαβίστικα πράγματα.

Εν πάση περιπτώση, το πρόβλημά μας σαν λαός δεν είναι μάλλον τα μνημόνια.
Είναι μία στρεβλή αίσθηση του χιούμορ.
Εκεί που πρέπει να σπαρταρήσουμε στο γέλιο στεκόμαστε σαν σε κηδεία κι εκεί που πρέπει να πάρουμε τις πέτρες, μας κόβονται τα ήπατα από τα γέλια.

Πολλοί λένε πως και στις δύο περιπτώσεις το σωστό είναι οι πέτρες. Ή τα γιαούρτια.
Ενδεχομένως να έχουν αυτοί δίκιο.

Άρα κατ' αυτούς, το δίλημμα γέλιο ή σοβαρότητα δεν υπάρχει.
Μπορούμε να γελάμε και να κλαίμε ελεύθερα.
Αρκεί να χρησιμοποιούμε πού και πού, τα κατάλληλα αδρανή ή οργανικά υλικά!...

Σημ.:  Η εικόνα του σημερινού σχολίου είναι απ' το  //jodi.graphics

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Λένιν χαρακτήριζε χρήσιμους ηλίθιους όσους με τις πράξεις τους εξυπηρετούσαν άλλο σκοπό από εκείνον που νόμιζαν ότι υπηρετούν. Εκείνους, που πρόκειτο να του χρησιμεύσουν με τις πράξεις τους για την εκπλήρωση του σκοπού της επανάστασης. Φυσικά, αναφερόταν σε τάξη. Αλλά, στην εποχή του οι άνθρωποι ήταν αμόρφωτοι και άδολοι, ώστε εύκολα να γίνονται χρήσιμοι ηλίθιοι. Στις μέρες μας η Ελλάδα δεν ζει επανάσταση και δεν έχει Λένιν. Έχει, όμως, άχρηστους ηλίθιους.

Ηλίθιους, γιατί με τη Γνώση που είναι διαθέσιμη στον καθένα μέσω κάθε πηγής και του διαδικτύου, η έλλειψη μόρφωσης και κρίσης είναι περισσότερο προσωπική ευθύνη ταυτόχρονα με την καχεξία Παιδείας. Παιδείας κράτους και οικογενειοκρατίας.

Άχρηστους, ή σωστότερα επιζήμιους, γιατί με την ηλιθιότητά τους βλάπτουν την κοινωνική πλειοψηφία, την κρίση της, τη νοοτροπία της. Τελικά, τα συμφέροντά της.

Η παρουσία τέτοιων τύπων έγινε για νιοστή φορά ηχηρή μετά τη συναυλία του Σαββόπουλου στο Στάδιο την περασμένη βδομάδα. Για να το πω συνοπτικά, 60.000 λαού και κυρίως νεολαίας πλημμύρισε το Στάδιο για να ακούσει Σαββόπουλο και μερικές εκατοντάδες τέτοιοι τύποι αντί για Σαββόπουλο άκουγαν ΣΚΑΙ!

Αυτοί οι τύποι, μερικοί από τους οποίους κατέχουν κρατικές θέσεις, αλλά οι πιο πολλοί λαθροβιούν στο διαδίκτυο, λοιδορούσαν τον Σαββόπουλο επειδή ξεπούλησε το αριστερό του παρελθόν για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα ενός καναλιού κεφαλαιοκράτη!

Αυτοί οι τύποι δεν έχουν να μας δείξουν κανένα κανάλι που να μην ανήκει σε κεφαλαιοκράτη, για τον απλούστατο λόγο ότι τα κανάλια έχουν τεράστιο κόστος λειτουργίας. Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην το ξέρεις. Όσα δεν ανήκουν σε κεφαλαιοκράτες ανήκουν σε άλλο μηχανισμό αυθαιρεσίας και εξουσίας: Στο κράτος. Κι αυτό πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην το ξέρεις.

Αυτοί οι ίδιοι τύποι, ταυτόχρονα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους καπιταλιστές καναλάρχες που λιβανίζουν την πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Επειδή, γι αυτούς τους τύπους, το χρήμα βρωμάει επιλεκτικά. Ελπίζοντας ότι οι καπιταλιστές θα τους δώσουν το σκοινί για να τους κρεμάσουν! Αυτοί οι τύποι δεν έχουν καν συνείδηση του νανοειδούς ύψους που έχουν!

Αυτοί οι τύποι λοιδορούσαν τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη, τη Γαλάνη, ότι συμμετείχαν στην εκδήλωση ενός κεφαλαιοκράτη που είχε σκοπό να μαζέψει τρόφιμα για φτωχούς και πεινασμένους συμπολίτες τους!

Αυτοί οι τύποι προφανώς δεν ενδιαφέρονται αν θα τραφούν και θα ανακουφιστούν φτωχοί και πεινασμένοι συμπολίτες, χωρίς διακρίσεις φυλής και χρώματος. Τους ενδιαφέρει αν αυτός που θα προσφέρει είναι καπιταλιστής ή επαναστάτης. Κι επειδή στην Ελλάδα επαναστάτες δεν υπάρχουν, οι μόνοι που μπορούν να ταϊσουν κόσμο είναι το κράτος, αυτόνομοι πολίτες και οι καπιταλιστές.

Αυτοί οι τύποι δεν έχουν να μας δείξουν καμιά κρατική διαρκή δράση που να ταϊζει πεινασμένους. Ταϊζουν οι δήμοι, συλλογικότητες πολιτών, η εκκλησία και κάποιοι καπιταλιστές. Το κράτος είναι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΗΣΕ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ. Το κράτος που υπερασπίζονται αυτοί οι τύποι.

Αυτοί οι τύποι, οι επώνυμοι, που πληρώνονται από τη νεολαία που γδέρνουν μισθολογικά, είναι μεταξύ άλλων αυτοί που έχουν υπογράψει τους νόμους που έχουν δημιουργήσει τους πεινασμένους. Και, αν για την κρίση φταίνε οι καπιταλιστές και ο καπιταλισμός, τι να πει κανείς γι αυτούς τους τύπους που χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε ο καπιταλισμός να ψηφίσει και να επιβάλει τους νόμους του;; Ότι είναι τσιράκια του; Πράκτορες; Χρήσιμοι ηλίθιοι; Απλώς ηλίθιοι;

Αυτοί οι τύποι λοιδορούν τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη και τη Γαλάνη ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, πούλησαν την αριστεροσύνη τους για να υπηρετήσουν τη συναυλία ενός καπιταλιστή. Ενώ αυτοί οι τύποι πούλησαν την ψήφο ενός λαού, που αριστερά του υποσχέθηκαν και ολοδέξια τον πάνε, πούλησαν το δημοψήφισμα ενός λαού που άλλα ψήφισε και άλλα έκαναν και πούλησαν την περιουσία της χώρας του λαού για έναν αιώνα σε ξένους!

Αυτοί οι τύποι που πρέπει ο λαός να τους περάσει από δίκη και εκτέλεση για πούλημα λαού, χώρας και ιδεολογίας έχουν το θράσος και κρίνουν κι όλας. Αντί να κρύβονται σαν τα ποντίκια στους υπονόμους όπου ανήκουν!

Αυτοί οι τύποι, που δεν έχουν προσφέρει στο λαό τίποτε άλλο εκτός από δάκρυα και αίμα αυτοκτονημένων, και αραλίκι επανάσταση από το διαδίκτυο, λοιδορούν εκείνους που κράτησαν έναν λαό όρθιο μέσα σε μια δικτατορία, να τραγουδάει τη λεφτεριά που του’ χε στερηθεί. Οι «τίποτε» λοιδορούν τους ευεργέτες τους!

Αυτοί οι τύποι που είναι το δακτυλοδεικτούμενο παράδειγμα της ιδεολογικής και πολιτικής ασυνέπειας έχουν το θράσος και κρίνουν άλλους για ασυνέπεια!

Αυτοί οι τύποι έχουν το θράσος να προσπαθούν να υποκλέψουν ο,τιδήποτε γίνεται στην αριστερά και στα κινήματα και να το καρπωθούν καπελώνοντάς το. Αυτοί οι τύποι, που καθιέρωσαν και νομιμοποίησαν στην πράξη στην ελληνική κοινωνία τον τραμπουκισμό ενάντια σε κάθε τι που διαφωνούν, έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται όταν τους μπουγελώνουν αυτοί που τουλάχιστον παραμένουν ιδεολογικά στις θέσεις τους!

Αυτοί οι τύποι που υπογράφουν τα πάθη του λαού σε βάθος 60 χρόνων, για να αποπληρωθούν και τα δικά τους οικονομικά εγκλήματα και η δική τους αφερεγγυότητα έχουν το θράσος να λοιδορούν τον Θεοδωράκη, τον Γλέζο, τον Σαββόπουλο, τη Φαραντούρη, τη Γαλάνη, και καθέναν από τα θηρία της ελληνικής διανόησης, τέχνης και αγώνα που τους οικτίρει, χωρίς να έχουν καν αναρωτηθεί: ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ! Γιατί όλοι είναι απέναντι;;

Αυτοί οι τύποι που θα έπρεπε να περάσουν δίκες και να κλειστούν ισόβια για πούλημα λαού, χώρας και ιδεολογίας έχουν το θράσος και κρίνουν αντί να κρύβονται σαν τα ποντίκια στους υπονόμους όπου ανήκουν!

Και έχουν τι θράσος να χαρακτηρίζουν ανεγκέφαλους 60.000 νεολαίους και συνταξιδιώτες του ’60, που πλημμύρισαν το Στάδιο για να τραγουδήσουν τα «μαύρα πουλιά», τη «συννεφούλα», «τον τοίχο» και να φωνάξουν στο τέλος «δεν θα περάσει ο φασισμός»!

Αυτοί οι τύποι είδαν σε μια γιορτή λαού μια Ελλάδα να τραγουδάει και τρομοκρατήθηκαν! Όπως ταιριάζει σε κάθε δικτατορίσκους. Επειδή γι αυτούς τους τύπους ο λαός είναι σεβαστός μόνο όταν βαδίζει στα χνάρια τους. Και δεν είναι σεβαστός όταν τραγουδάει «δεν θα περάσει ο φασισμός». Γιατί έχει περάσει. Κι αυτοί είναι κομμάτι του.

Δε φταίνε αυτοί. Ο Σαββόπουλος, η Φαραντούρη και η Γαλάνη φταίνε, που μέσα στη φλόγα του τραγουδιού δεν έδωσαν το σύνθημα να σηκωθεί το παλλόμενο Στάδιο και να ορμήσει να καταλάβει τη θέση του εκεί που στρογγυλοκάθονται σήμερα οι δυνάστες του. Αυτοί οι τύποι. Έτοιμο ήταν.

Αυτοί οι τύποι δεν είναι απλώς χρήσιμοι ηλίθιοι στους ξένους. Είναι άχρηστοι ηλίθιοι στους Έλληνες. Και επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων να το συνειδητοποιήσει. Και να τους ξεφορτωθεί.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η​​τημένη απάτη ή δικός μας αυτευνουχισμός να μιλάμε, ακόμα σήμερα, για «δημοκρατία»; Στον τόπο μας, φυσικά, στο άμεσο πεδίο όπου πραγματώνουμε τη (μία και μοναδική) ζωή μας.

Tα κόμματα εμπαίζουν στην πράξη κάθε προϋπόθεση δημοκρατίας: Δεν διαφοροποιούνται πολιτικά, εξομοιώνονται αδιάντροπα από μόνη την εξουσιολαγνεία τους, δεν πιστεύουν σε τίποτα. «Συντηρητικοί» συγκυβερνούν ανετότατα με φανατισμένα αντίπαλους «σοσιαλιστές», «ριζοσπάστες» αριστεροί με ακραίους «εθνικιστές». Oλοι ασκούν την ίδια (έξωθεν υπαγορευόμενη «μέχρι σημείων στίξεως») πολιτική, κανένας δεν διερωτάται ούτε καν για περιθώρια αυτενέργειας – έστω στην αποκομιδή των σκουπιδιών.

Eτσι κι αλλιώς, η λαϊκή ψήφος ήταν και είναι κατά πλειονότητα άκριτη – παρορμητική ή πανεύκολα εξαγοραζόμενη. Παγιδευμένη στην παντοδυναμία του «πελατειακού κράτους» ή στους μηχανισμούς (ακαταμάχητους) πλύσης εγκεφάλου των μαζών.

Aν κριθεί η ελλαδική κοινωνία από το επίπεδο των ιδιωτικών (που θα πει: εμπορικού συμφέροντος) MME, το συναγόμενο είναι ντροπή και απελπισμός: Aντιπολιτευτικός φανατισμός, ίσως πιο μανιασμένος και από τη μικρονοϊκή κυβερνητική προπαγάνδα. Kαι σαφώς ευτελέστερη αγλωσσία, αισθητικός πρωτογονισμός, προτεραιότητα του εντυπωσιασμού (για κάφρους) – κυριολεκτικός εφιάλτης. Aντί για δημοκρατική κατάκτηση πολυφωνίας, η παραχώρηση συχνοτήτων σε ιδιώτες αποδείχτηκε καταλύτης για τη ραγδαία απομώρανση του πληθυσμού, που εγγίζει τα όρια μεθοδικής γενοκτονίας. Kαθόλου τυχαία, το σύνολο σχεδόν των ιδιωτικών καναλιών λειτουργούν ολημερίς ως πωλητήρια – τα πάντα στην τηλεοπτική προοπτική υπηρετούν μόνο τη λογική της αγοράς, την προτεραιότητα να κερδηθούν οι εντυπώσεις για το όποιο εμπόρευμα.

Tρίτο παράδειγμα, από τα απειράριθμα, ολοκληρωτικής απόσβεσης των γνωρισμάτων της δημοκρατίας στην ελλαδική κοινωνία: ο συνδικαλισμός. Mέγιστη, στο ξεκίνημά του, κοινωνική κατάκτηση, διεστραμμένος σήμερα σε μάστιγα κοινωνική. Στεγανά απρόσιτος στους φιμωμένους είλωτες του ιδιωτικού τομέα και αποκλειστικότητα, ο συνδικαλισμός, μόνο των ευνοημένων του «πελατειακού κράτους». Mε τον πρωτογονισμό της λογικής του «κοινωνικού κόστους» εκβιάζει τους ανήμπορους, για να εξασφαλίζει ακόρεστες προνομίες στους παρασιτικά διορισμένους.

Eίναι τελικά έντεχνη εξαπάτηση ή βολικός αυτευνουχισμός να μιλάμε ακόμα για «δημοκρατία» στον τόπο μας; Kάθε δημόσιος θεσμός έχει μεταποιηθεί σε πρόσχημα για τερατώδεις αυθαιρεσίες, σε καμουφλάρισμα τυφλής εγωπάθειας, σε οχύρωμα αδίσταχτης ιδιοτέλειας. Kαι η «παρηγόρια» που μας αντιτάσσουν οι καθεστωτικοί του νέου απολυταρχισμού είναι η ελευθερία του λόγου: «Πώς τολμάτε να καταγγέλλετε έλλειμμα δημοκρατίας σήμερα, αφού μπορούμε όλοι να γράφουμε και να μιλάμε ελεύθερα;».

Σίγουρα, πιο αποκοιμιστική ψευδαίσθηση ελευθερίας από την επανάπαυση στη μη-αστυνόμευση της έκφρασης δεν υπάρχει. Tο κάποτε δαιμονικό ταλέντο του Γκαίμπελς ή του Mπέρια στη λογοκρισία μοιάζει σήμερα παιδαριώδης πολιτική πρακτική, αν συγκριθεί με την αδάπανη και «ευπρεπή» αποτελεσματικότητα της απόλυτης (στην πράξη) σχετικοποίησης του αληθούς – η αλήθεια, από κοινωνικός στόχος και κοινωνούμενη εμπειρία, μετασκευάζεται σε ατομική γνώμη - άποψη - πεποίθηση.

Σήμερα ο άνθρωπος - άτομο της εγωλαγνείας του «Διαφωτισμού» έχει κατοχυρωμένο («εξαναγκαστό κατά πάντων») δικαίωμα να επιλέγει την «αλήθεια» που προτιμάει, την «αλήθεια» κατά το γούστο του – όπως επιλέγει οδοντόκρεμα ή απορρυπαντικό στο σούπερ μάρκετ, κόμμα ή ποδοσφαιρική ομάδα της αρεσκείας του, την εφημερίδα που εμπιστεύεται. Oταν και η αλήθεια γίνεται ατομικό δικαίωμα επιλογής πεποιθήσεων, γνώμης, απόψεων, τότε (αναπότρεπτα και λογικότατα) κάθε «κριτήριο» διάκρισης της ορθότητας από την πλάνη, της εγκυρότητας από την πλαστότητα, της πληροφόρησης από την παραπληροφόρηση, λειτουργεί περιοριστικά για τις επιλογές του ατόμου, δεσμεύει την αυτεξουσιότητά του, το δικαίωμά του στην προτίμηση. H αναζήτηση «κριτηρίου» αλήθειας «μυρίζει» αυταρχισμό, αστυνόμευση, πατρωνία.

Oμως, αν εμπορευματοποιηθεί και η αλήθεια στο παζάρι των ατομικών επιλογών, δεν μπορεί πια να υπάρξει κοινός και κοινωνούμενος στόχος ζωής, μέτρο γνησιότητας, που να μπορεί να απειλήσει το θωρακισμένο με ατσάλι ψεύδος του Γκαίμπελς ή του Mπέρια, ούτε καν τη ρουτινιασμένη φτηνιάρικη μικροκατεργαριά του καθ’ ημάς κ. Tζανακόπουλου ή του θλιβερά ανεπιτήδειου κ. Kικίλια.

Aναφλόγιστη επομένως και η ρετσινιά που καιροφυλαχτεί στις παρόδους της εμπαθούς μικρόνοιας: Oτι τάχα αυτή η επιφυλλίδα προπαγανδίζει την υποταγή σε αυθεντίες, σε αλάθητες καθέδρες, σε δόγματα μεταφυσικής εγκυρότητας! H επιφυλλίδα απλώς μαθητεύει, όσο μπορεί, στον ανυπέρβλητο των Eφεσίων Hράκλειτο: Kριτήριο αλήθειας είναι η εμπειρικά κοινωνούμενη γνώση – όταν η κάθε ατομική εμπειρία βεβαιώνει την κοινή πιστοποίηση. Tο κοινωνείν εξασφαλίζει το αληθεύειν – το άθλημα της ανιδιοτέλειας (η υπέρβαση του ιδιάζειν) γεννάει την αλήθεια, και την πρακτική του αθλήματος την είπαν οι Eλληνες «δημοκρατία». Kαμιά σχέση με τη βαρβαρική προτεραιότητα των «ατομικών δικαιωμάτων» – (περισσότερα στο βιβλίο «H απανθρωπία του δικαιώματος». «Δόμος» 2006, τερπνό εύχομαι θερινό ανάγνωσμα).

Tο κατεπείγον σήμερα είναι να σωθούν έστω ψήγματα (της βαρβαρικής έστω) «δημοκρατίας», στην ελληνώνυμη (ακόμα) ψυχορραγούσα κρατική μας οντότητα. Eχουμε δοκιμάσει απειράριθμες συνταγές «ανάκαμψης»: Δεξιούς, Aριστερούς, Kεντρώους κυβερνήτες (αυτοδύναμους ή «στο μίξερ»), ποικιλότατα εκλογικά συστήματα, «υπηρεσιακές» κυβερνήσεις, δημοψηφίσματα, πραξικοπήματα, μεταπολιτεύσεις, αλλά και διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, «καταλήψεις». Mένει και κάτι αδοκίμαστο (οπωσδήποτε με ρίσκο):

Kάποιες εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών (όχι λιγότεροι) να μαζευτούν στην Πλατεία Συντάγματος αποφασισμένοι να μείνουν εκεί για εβδομάδες και μήνες. H κρίσιμη διαφορά: Mε αιτήματα όχι οικονομικά, αλλά μεταρρυθμίσεων. Π.χ.: Oι πρόεδροι όλων των ανώτατων δικαστηρίων να εκλέγονται από τα μέλη των δικαστηρίων. Oι αρχηγοί των Eνόπλων Δυνάμεων και της Aστυνομίας να προέρχονται από τον απόλυτο σεβασμό της «επετηρίδας». Nα απομακρυνθούν οι κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια. Nα επανασυνταχθεί από Aνεξάρτητη Aρχή ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Tα μέλη του Eθνικού Συμβουλίου Pαδιοτηλεόρασης να εκλέγονται από την ολομέλεια του Συμβουλίου Eπικρατείας. Nα επανακριθούν από ένα διευρυμένο AΣEΠ όλοι οι χωρίς προσωπική αξιολόγηση μόνιμοι μισθοδοτούμενοι του Δημοσίου. Nα καταργηθεί αναδρομικά κάθε μορφή «παραγραφής» οικονομικών και πολιτικών εγκλημάτων σε βάρος του Δημοσίου.

Kαι άλλα από σοφότερους σοφότερα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Αλίκης Χατζή

Το βασικό σύμπτωμα παρακμής της κυβέρνησης Τσίπρα είναι ότι δεν αντέχει την αντίθετη άποψη και τον διάλογο. Προσπαθεί με νύχια και με δόντια, σπασμωδικά, να διατηρήσει το προνόμιο του διαγγέλματος.

Ο πρωθυπουργός κι οι υπουργοί του εκφέρουν τον ορθό λόγο, τον λόγο της επαναστατικής αποκαλύψεως, τη μοναδική αλήθεια. Άρα, μόνο κρίνουν – δεν κρίνονται. Κάθε επίκριση σε βάρος του κύριου Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως. Πλήθος από ευγενικές και αγωνιστικές κατάρες κατακλύζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τον άτυχο πολιτικό που θα τολμήσει να αμφισβητήσει το αποκλειστικό δικαίωμα των «ριζοσπαστών» και εθνικιστών κυβερνητικών στο να μην κρίνονται.

Έτσι, όποιος δεν συμφωνεί με τον τρόπο που διαπραγματεύτηκε και διαπραγματεύεται τη τύχη της χώρας ο κύριος Τσίπρας, είναι προδότης και υποχείριο των «ξένων» και «δυναστών». Όποιο κόμμα ή πολιτικός, ή απλός πολίτης, ακόμα και δημοσιογράφοι, θεωρεί ότι το σχέδιο Βαρουφάκη προετοίμαζε πραξικόπημα για το νόμισμα, είναι «εναντίον του εθνικού συμφέροντος». Όποιοι δεν συντάσσονται πίσω από τις πονηρές τακτικές του πρωθυπουργού που στοχεύουν στην παραμονή του στην εξουσία, κυρίως όσοι δηλώνουν αριστεροί , είναι «γλίτσες του παρελθόντος» και πουλημένοι στην «δεξιά». Οποιοσδήποτε καταγγέλει για απάτη και επικίνδυνους χειρισμούς την «προσφορά» του Τσίπρα στον αδύναμο ελληνικό λαό , είναι με την «διαπλοκή» , τον «φασισμό», τον «ρατσισμό» και απέναντι στην κοινωνία. Πόσο μάλλον αν συμμετέχει ή επικροτεί συναυλίες ή καλλιτέχνες που ασπάζονται το ακραία «δεξιό» σύνθημα … «όλοι μαζί μπορούμε»!

Αυτό ανακοίνωσε ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργού, μέσα από το fb, και φυσικά εν γνώσει του Μαξίμου!

Το θέμα είναι πατριωτικά επώδυνο και πολιτικά απεχθές, είναι δε λάθος να αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη γελοιότητα του κύριου Καρανίκα. Όχι! Αναδεικνύει κατά δραματικό τρόπο την ποιότητα και τους στόχους των μελών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-AΝΕΛ και, δυστυχώς, την ανικανότητα του πρωθυπουργού της χώρας να επιλέγει συνεργάτες που να διαθέτουν ποιότητα και ήθος.

Απ’ ό, τι γνωρίζω, αυτά συμβαίνουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, εκεί όπου η αντίθετη άποψη δαιμονοποιείται, διώκεται, φυλακίζεται και σε μερικές περιπτώσεις εκτελείται.

Υπάρχει κάποια αρχή που να απαγορεύει την κριτική προς τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ; Αν ναι, να μας αποσταλούν τα σχετικά έγγραφα… Να μαθαίνουμε!

Υπάρχει κάποια… Ανώτερη Αρχή που κατοχυρώνει το αλάθητο, το αδιάβλητο και το άμεμπτο του κύριου Τσίπρα και των Υπουργών του; Αυτό δεν αποτελεί κατάφορο πλήγμα, πριν απ’ όλα, κατά της λογικής; Τι είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και δεν μπορούμε να της ασκήσουμε κριτική; Θρησκεία, εκλεκτό δόγμα, άβατο;

Αυτός ο απροκάλυπτος πόλεμος, που ξεκινά πάλι το Μαξίμου, ο ΣΥΡΙΖΑ ο Καμμένος κι οι Υπουργοί, απέναντι στην αντίθετη, ή άλλη, άποψη και λούζει τους… «αμφισβητίες» και «αντιρρησίες» με ευγένειες του τύπου, «μίασμα, γλίτσες», είναι απαράδεκτος και επικίνδυνος. Πρέπει να σταματήσει! Η κοινωνία έχει κουραστεί από αυτή την απύθμενη ανευθυνότητα, την εγκληματική έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής ευπρέπειας. Ζούμε ένα παραλογισμό, μια τραγωδία τα αποτελέσματα της οποίας πρέπει να απευχόμαστε όλοι να τα ζήσουμε!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Ιουλ 2017


Του Γιάννη Σιδέρη

Αφού ο κ. Τσίπρας από την Κοζάνη έταξε «λιμάνι ξηράς» στην Καστοριά, αφού παραχώρησε με γαλαντομία στο δήμο Κοζάνης 400.000 στέμματα – αντί για τα πραγματικά 400 – για το στρατόπεδο Μακεδονομάχων, από τη Θεσσαλονίκη επιδόθηκε σε ασκήσεις υψηλής διπλωματικής τακτικής, και παρομοίασε την τουρκική ηγεσία με σκύλο!

Είπε ως γνωστόν
«Για την εξωτερική πολιτική έχω μια ρήση στο μυαλό μου: αποτελεσματικότερος σκύλος δεν είναι αυτός που γαβγίζει πολύ. Αυτός που είναι καλός φύλακας δεν χρειάζεται να γαβγίζει. Εμείς δεν έχουμε μεγάλες κορώνες, ούτε γαβγίζουμε πολύ, προασπίζουμε όμως αποτελεσματικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».
Ναι ήταν ένα σχήμα λόγου, αλλά τα σχήματα λόγου στη διπλωματία επιτρέπονται μόνο εν είδει χαριτολογήματος, όταν οι σχέσεις είναι ήρεμες, φιλικές και συνεργατικές με ξένο ηγέτη, και εφόσον ο αναφερόμενος είναι παρών.

Στην προκειμένη περίπτωση, μόλις είχαν τελειώσει άδοξα οι κυπριακές συνομιλίες στο Κραν Μοντανά, το γαλλικό σκάφος–γεωτρύπανο West Capella, θα άρχιζε στο οικόπεδο 11 τη γεώτρηση, συνοδευόμενο από γαλλικές φρεγάτες, αλλά και τον διακριτικό προστατευτικό κλοιό αμερικανικών, ισραηλινών και ελληνικών σκαφών, οι τούρκοι έκαναν ασκήσεις με πραγματικά πυρά βόρεια της Κύπρου, πολεμικά τους αεροσκάφη πετούσαν νότια της Κύπρου, ενώ ως αντιπερισπασμό η γείτων έστελνε το σεισμογραφικό «Μπαρμπαρός» να διεξάγει έρευνες στη θαλάσσια περιοχή της κατεχόμενης Μόρφου, με την συνοδεία τουρκικών πολεμικών σκαφών και υποβρυχίων.

Σε αυτό το ηλεκτρισμένο κλίμα, ο πρωθυπουργός, με γλώσσα αδόκητη και αδόκιμη, παρομοίασε την τουρκική ηγεσία με σκύλο του γαβγίζει. Ήταν μια έκφραση, που θα την χρησιμοποιούσε ένας πρωθυπουργός μόνο στοχευμένα, και μόνο εφόσον είχε σχεδιάσει να οξύνει την κατάσταση με την Τουρκία – κάτι που δεν νομίζουμε ότι ήταν στις προθέσεις του. Απλώς ήταν και αυτή μία από τις ανεμώλιες εκφράσεις που συνηθίζει ο πρωθυπουργός.

Λογικώς οι Τούρκοι, δι’ ανακοινώσεως του υπουργείου Εξωτερικών, απάντησαν ότι τέτοιες εκφράσεις δεν αρμόζουν ούτε στο πρόσωπο, ούτε και στο αξίωμα του πρωθυπουργού Τσίπρα. Με αυτή την αφορμή εκφράζουμε και επαναλαμβάνουμε την προσδοκία μας από τους αρμόδιους στην Ελλάδα να τηρούν υπεύθυνη στάση για τα θέματα που αφορούν και τη χώρα μας».

Ήταν σα να μάλωναν τον ανεπίδεκτο μαθητή! Και σίγουρα στο αξίωμα δεν ταιριάζουν. Στο πρόσωπο σαφώς ταιριάζουν, όπως σε όλων μας τα πρόσωπα ταιριάζουν οι εκφράσεις μας. Μας αντανακλούν.

Φυσικά ο κ. Τσίπρας δεν διακυβεύει κάτι. Μιλάει σχεδόν εκ του ασφαλούς, χρησιμοποιώντας την πρωτοφανή «διπλωματική» γλώσσα, γιατί στην κυπριακή γεώτρηση παίζονται μεγάλα συμφέροντα και εμπλέκονται μεγάλες και ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη, που μας ξεπερνούν.

Άλλωστε και η λιλιπούτεια Κύπρος τελικά δεν είναι πλέον τόσο λιλιπούτεια (όσο ήταν με τα δεδομένα της δεκαετίας του 70), και σίγουρα δεν χρειάζεται την failed state Ελλάδα για την άμυνά της – ευτυχώς γι αυτήν. Προαλείφεται να γίνει ενεργειακή δύναμη, είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε., συμμετέχει σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, θα ενταχθεί στους ενεργειακούς άξονες της Μέσης Ανατολής, έχει επιχειρησιακές συμφωνίες με τεράστιες ενεργειακές επιχειρήσεις, σε κοινές εκμεταλλεύσεις που προστατεύονται από τα οικεία κράτη.

Από την άλλη η Τουρκία, όσο και να αντιδρά σπασμωδικά, να στέλνει «Μπαρμπαρός», πολεμικά αεροσκάφη και υποβρύχια, βρίσκεται σε διπλωματικό και στρατηγικό κενό. Φέρεται με το παλιό αυτοκρατορικό μεγαλείο που θέλησε να αναβιώσει μέσω του «στρατηγικού βάθους» του Νταβούτογλου. Όμως η Ανατολική και Ν.Α. Μεσόγειος βρίσκεται σε μια γεωπολιτική – και σε σημεία – αιματηρή αναδιάταξη, η οποία περιλαμβάνει, λόγω των ενεργειακών πηγών την Κύπρο, αφήνοντας την Τουρκία επιβαρυμένη. Στα ανατολικά απειλείται η συνοχή της με το αναδυόμενο κουρδικό, χάνει την ηγεμονία στο μουσουλμανικό κόσμο, αλλά η ίδια μένει προσκολλημένη στην τακτική της δεκαετίας του 70, όταν ήταν ακόμη – και εκλαμβανόταν ως – περιφερειακή δύναμη.

Οι όποιες εμπλοκές, λύσεις και διευθετήσεις, θα γίνουν για μας χωρίς εμάς, καθώς θα είναι παιχνίδι για «μεγάλα παιδιά». Με αυτή την λογική, όταν ο κ. Τσίπρας κάνει λογοπαίγνια με γειτονικούς σκύλους, δεν διακινδυνεύει τίποτα. Απλώς μας προσβάλει, γιατί είναι ο πρωθυπουργός μας.

ΥΓ: Αλλά «το έχουν» εκεί στο Μαξίμου. Ο περιβόητος σύμβουλος Στρατηγικού Σχεδιασμού Ν. Καρανίκας, (τον οποίο η στήλη ποτέ δεν έχει κατηγορήσει ως τώρα, γιατί δεν αρέσκεται να συντονίζεται στα μαζικά πογκρόμ), το διέπραξε: Επιτέθηκε στον Διονύση Σαββόπουλο για την συναυλία του Σκάι «Όλοι μαζί μπορούμε». Ναι ο Καρανίκας επιτέθηκε στον Σαββόπουλο! Ίδια μεγέθη βλέπεις, ίδια ιστορία, ίδιο βαρύ έργο, ίδια ακτινοβολία!

Σε ένα παραληρηματικό λογίδριο, που δημοσίευσε το liberal χθες, έγραψε, μεταξύ άλλων:
"Όλοι μαζί μπορούμε να δείρουμε τη γυναίκα μας, να βγάλουμε τα λεφτά μας έξω (για τον Σταθάκη, τον Τσακαλώτο και άλλους υπουργούς αναφέρεται;) να βασανίσουμε μετανάστες και πρόσφυγες, να βρίσουμε τους γκέι, να χρίσουμε αυθαίρετα(….), να κάνουμε τον σταυρό μας, να πάμε εκκλησία, να ψηφίσουμε δηλαδή ΝΔ …ακούγοντας τον Σαββόπουλο Αμοράλ της κλοπής τραγουδιών και όλα να ταιριάξουν".
Εντελώς συνειρμικά μας ήρθε στο νου ένας στίχος του Σαββόπουλου, από το δίσκο «Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκια»: Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου