Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Οκτ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τρόφιμα αξίας 165 δις δολαρίων πετιούνται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ.
Και μιλάμε μόνο για τρόφιμα. Όχι για την σπατάλη των υπόλοιπων αγαθών.
Κι αυτά μόνον για τις ΗΠΑ.

Απ΄ την άλλη και σύμφωνα με στοιχεία  του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ περίπου 800 εκατομμύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη λιμοκτονούν, και άλλοι τόσοι περίπου υποσιτίζονται μόνιμα.
Με μιά απλή διαίρεση βρίσκουμε πως μόνον απ' τα πεταμένα τρόφιμα και μόνον από τις ΗΠΑ, θα έφτανε να δοθούν για κάθε έναν απ' αυτά τα 800 εκατομμύρια των ανθρώπων, 210 δολάρια.
Ας φανταστούμε πόσα ακόμη απ' την υπόλοιπη σπατάλη και των υπόλοιπων αγαθών σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Απ' την σπατάλη. Δηλαδή χωρίς να στερηθεί καθόλου ο "πολιτισμένος" κόσμος τίποτα απ΄τις "κεκτημένες" ανάγκες του.

Αυτά είναι τα επιτεύγματα του Δυτικού πολιτισμού όπως τα υπερασπίζεται και θέλει να τα επεκτείνει η Παγκοσμιοποίηση, παρακλάδι και τσιράκι της οποίας είναι η Ευρωπαϊκή "Ένωση" και στην οποία πάλι ομνύουν οι απανταχού μενουμευρώπηδες, των ηλίθιων ελλήνων ομολόγων τους συμπεριλαμβανομένων.

Αυτή είναι η ανθρωπιστική κατάσταση χοντρά-χοντρά στον κόσμο (χώρια τα ανθρώπινα δικαιώματα που τρεμοσβήνουν, χώρια η δημοκρατία που έχει επικηρυχθεί, χώρια ο πνευματικός ξεπεσμός και ισοπέδωση που επιχειρείται), που όπως φαίνεται αρέσει στην ελληνική αριστερά -ή αυτό που θέλει να λέγεται αριστερά- αφού με τόσο πάθος υπερασπίζεται την ανάγκη παραμονής της χώρας σ' αυτό το εξαίσιο σύστημα οικονομικού-πολιτικού-κοινωνικού πολιτισμού.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για "fake news", κι απ' ό,τι φαίνεται θα είναι το νέο προκάλυμμα αλλά και άλλοθι του συστήματος.
Για την fake Αριστερά όμως τσιμουδιά.
Εδώ όμως πρόκειται για αληθινή αριθμητική, καθώς πρόκειται και για σκάρτη, για fake Αριστερά.

Οι αριθμοί, τα γεγονότα, οι πράξεις, προδίδουν.
Τα λόγια κι οι μπούρδες είναι για τους απατεώνες που εξαπατούν το πόπολο:
Για την fake Αριστερά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Οκτ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πού είναι άραγε όλα εκείνα τα δημοσιογραφικά και νεοταξικά τσουτσέκια που γεμίζουν με σημαίες τα "προφίλ" τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όταν η τρομοκρατία τού θρησκευτικο-πολιτικού φονταμενταλισμού χτυπά (που κι αυτός βέβαια υποκινείται και συντηρείται απ' το σύστημα ως άλλοθι για τα δικά του παγκοσμιοποιημένα εγκλήματα κατά της ελευθερίας των πολιτών, κατά της ανεξαρτησίας των κρατών, κατά των ανθρώπινων δικαιωμάτων), τώρα που η ευρωπαϊκή νεοφασιστική "Ένωση" με μακρύ χέρι της την κυβέρνηση της Ισπανίας εξαπολύει τρομοκρατικό χτύπημα βίας κατά των πολιτών της Καταλονίας που προσπάθησαν να συμμετάσχουν και να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα υπέρ ή κατά της ανεξαρτησίας τους;

Μα υπερασπίζονται τους τρομοκράτες βέβαια.
Υπέρ της "έννομης τάξης" βέβαια.
Όπου η "έννομη τάξη" κατά τα νεοταξικά πρότυπα απαγορεύει ένα δημοψήφισμα, το κηρύσσει παράνομο.
Όπου η νεοταξική-νεοφασιστική τάξη θέλει τους λαούς να ψηφίζουν κάθε τέσσερα χρόνια με πλαστή ατζέντα, πλαστά διλήμματα, πλαστές υποσχέσεις και στον ενδιάμεσο χρόνο όπου κρίνεται η τύχη τους με αυθαίρετες πράξης της "έννομης κυβερνητικής τάξης",  να σιωπούν. 

Τί κακό θα είχε άραγε για μιά πραγματική δημοκρατία ένα δημοψήφισμα; Ένα οποιοδήποτε δημοψήφισμα
Αφού έτσι κι αλλιώς αποτυπώνει την βούληση της πλειοψηφίας του λαού, όπως ακριβώς επαγγέλεται ότι κάνει το δημοκρατικό πολίτευμα.
Το σύστημα όμως φοβάται την βούληση του λαού. Φοβάται μήπως πλειοψηφήσουν οι γνώμες εναντίον των συμφερόντων τού πλούτου, των τραπεζών, των επιχειρήσεων.
Άρα φοβάται την δημοκρατία.
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΘΕΛΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ.
Γι αυτό και απαγορεύει σιωπηρά ή φανερά (όπως στην καταλανική περίπτωση) τα δημοψηφίσματα.
Για να απαγορέψει την φωνή των πολιτών.

Και τί άραγε θα έκοφτε τον κάθε Σουλτς, τον κάθε Γιούνγκερ, τον κάθε Νταϊσελκάπως, και όλα αυτά τα παγκόσμια καθάρματα, αν ένα λαός ψήφιζε υπέρ της ανεξαρτησίας του;
Μα, εκτός από καποια πιθανή, αλλά μάλλον μικρή ζημιά των συμφερόντων (κερδών) τους, τους ενοχλεί αυτή καθ' εαυτή η έννοια της ανεξαρτησίας, της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας να επιλέγει κάθε λαός την τύχη του.

Οι παγκόσμιοι απατεώνες ονειρεύονται μιά παγκόσμια δικτατορία με λαούς-πολίτες σκλάβους, και τον εαυτό τους στην θέση της εξουσίας.
Η εξουσία των ελαχίστων του πλούτου και των τραπεζών, εναντίον του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αυτό διακυβεύτηκε χθές στην Καταλονία. Αυτό αμφισβήτησαν οι καταλανοί.
Και γι αυτό έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά, άσχετα με το γεγονός πως με την τιμωρία τους αυτή θα έρχοταν στο φως η πλήρης φασιστική ιδεολογία του συστήματος.
Δεν τους πειράζει όμως.
Γι αυτό έχουν μπουκώσει με χρήμα κυβερνήσεις και ΜΜΕ.
Η προπαγάνδα, το ψέμα κι ο φόβος νά 'ναι καλά, και όλα θα ξεχαστούνε.

Όσοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να ξεχάσουμε τίποτα,  ας κρεμάσουμε μιά σημαία καταλανική στα "προφίλ" μας, στις αναρτήσεις μας, στις συζητήσεις μας.

Κι αυτό αντίσταση είναι.
Και μάλιστα δυναμική!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η παγκοσμιοποίηση ηττάται κατά κράτος. Τα έθνη επιζούν. Οι μνήμες δεν σβήνουν. Η πολιτισμική ιδιοσυστασία των λαών δεν λησμονείται. Η παράδοση νικά τη νεωτερικότητα της αποδόμησης. Ενώ υποτίθεται ότι η «ροπή» στον πλανήτη είναι η διαμόρφωση υπερκρατών, που θα απορροφήσουν όλα τα έθνη, τις κοινότητες και τους λαούς, και θα πολτοποιήσουν τις ιδιαιτερότητές τους, η Ιστορία δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι Καταλανοί δεν θέλουν πλέον να αποτελούν μέρος του ισπανικού κρατικού συνόλου. Επιδιώκουν την ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση, την απόσχισή τους από μια δομή που δεν τους εκφράζει.

Αδιαφορούν επιδεικτικά για τις απειλές περί αποβολής από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την πιθανότητα διακοπής εμπορικών σχέσεων με τον περίγυρο και την ενδεχόμενη διεθνή απομόνωσή τους. Αυτά τα φληναφήματα δεν λειτουργούν σε συλλογικές καρδιές που είναι ακόμα ζωντανές και πάλλονται στον ρυθμό της ελευθερίας. Οι εξελίξεις αυτές τις ημέρες στην Ισπανία δεν είναι μεν ευχάριστες, αλλά δύναται να εξηγηθούν σχετικά εύκολα.

Η περιληπτική αποτίμηση όσων διαδραματίζονται είναι η εξής: Η Ισπανία με τον πολιτισμό της, το στιβαρό κράτος με την έντονη παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με μια γλώσσα που την ομιλούν περίπου 570.000.000 άνθρωποι δεν κατάφερε να αφομοιώσει τους Καταλανούς!

Περιμένει οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος ότι θα μπορέσει η Ευρώπη να αφομοιώσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, που δεν έχουν ούτε κοινή με εμάς θρησκεία ούτε γλώσσα, παραδόσεις, ήθη και έθιμα; Αν γίνει μια… προβολή στο μέλλον, όταν οι ισλαμιστές της γηραιάς ηπείρου θα έχουν πολλαπλασιαστεί και θα επιδιώξουν (αναπόφευκτα) να επιβάλουν τη σαρία, τότε οι ταραχές στην Καταλονία φαντάζουν, συγκριτικά με όσα θα συμβούν, καβγαδάκια νηπίων σε παιδική χαρά.

Όσα γίνονται στην ήπειρό μας, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο πρέπει να μας αφυπνίσουν, και μάλιστα γρήγορα. Η φούσκα του «μονόδρομου» της παγκοσμιοποίησης σκάει με κρότο και πρέπει να προετοιμαστούμε για να αντιμετωπίσουμε όσα θα ακολουθήσουν τη διάλυση αυτής της χίμαιρας.

Αποσχιστικά κινήματα μπορεί να υπάρξουν σε οποιαδήποτε χώρα ανά πάσα στιγμή.

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Σεπ 2017


Η καμπάνια εθνικού και θρησκευτικού αποχρωματισμού δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Δεν είναι μάστιγα που πλήττει μόνο την πατρίδα μας. Ο Κώστας Σημίτης, που ξεκίνησε το ράλι της αποδόμησης, και οι οπαδοί, προστάτες και πάτρονες των απόψεων της Μαρίας Ρεπούση και του Αντώνη Λιάκου στη δημόσια εκπαίδευση δεν αποτελούν παγκόσμια πρωτοπορία. Ακολουθούν την πεπατημένη σχεδόν όλων των συστημάτων εξουσίας των δυτικών κοινωνιών, που προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν νέο τύπο ανθρώπου: εκείνον που αγωνίζεται να θεσμοθετηθούν όλες οι διαστροφές ως ανθρώπινα δικαιώματα και ταυτόχρονα παλεύει -με όχημα τα δικαιώματα επινοημένων μειονοτήτων- εναντίον της εθνικής ανάγνωσης της κοινωνίας, της Ιστορίας και του πολιτισμού.

Ο πόλεμος εναντίον της Δύσης δεν ξεκινά από το Ισλάμ, την Κίνα ή από άλλο εξωευρωπαϊκό κέντρο δυνάμεως. Ως αμιγώς σηπτικό σύμπτωμα ξεκινά από το εσωτερικό των χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής.

Τις τελευταίες ημέρες στις ΗΠΑ ένα από τα βασικότερα ζητήματα που απασχολούν τα ΜΜΕ και όλους τους μηχανισμούς παραγωγής κυρίαρχης ιδεολογίας είναι η αξίωση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ οι πολυεκατομμυριούχοι παίκτες του αμερικανικού ποδοσφαίρου και άλλων δημοφιλών αθλημάτων να μη γονατίζουν κατά τη διάρκεια ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της χώρας. Τη «μόδα» αυτή την ξεκίνησε ο Κόλιν Κέπερνικ, ένας πρώην παίκτης του αμερικανικού φούτμπολ, που είχε πει ότι δεν σκόπευε να σηκωθεί όρθιος στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου για να δείξει υπερήφανος «στη σημαία μιας χώρας που καταπιέζει τους μαύρους και τις μειονότητες».

Ο Ντόναλντ Τραμπ πρότεινε στους ιδιοκτήτες των αθλητικών συλλόγων να απολύουν άμεσα όσους παίκτες δεν δείχνουν σεβασμό στη σημαία και στον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ και ταυτόχρονα συνέστησε στους φιλάθλους να απέχουν από ματς όπου συμμετέχουν σύλλογοι που δέχονται τέτοιους παίκτες στις συνθέσεις των ομάδων τους.

Κι αυτή η αυτονόητη στάση ενός προέδρου μιας χώρας για σεβασμό στη σημαία και στον εθνικό ύμνο βρήκε απέναντί της τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ, των «διανοουμένων», των χρυσοπληρωμένων διασημοτήτων και των απάτριδων πανεπιστημιακών.

Ο πόλεμος εναντίον των εθνών είναι παγκόσμιος.

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Γερμανίδα καγκελάριος είναι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει θέσεις της παγκοσμιοποίησης προκειμένου να επανακάμψουν ψηφοφόροι που βρέθηκαν στο AfD

Είναι σχετικά πρόσφατη η εικόνα του Ομπάμα, να πραγματοποιεί την τελευταία του επίσκεψη στην Γερμανία, που θεωρήθηκε ότι παρέδωσε στην Α. Μέρκελ το κλειδί της παγκοσμιοποίησης για να αντιμετωπίσει αυτή πλέον τον Τραμπ, κήρυκα του "Έθνους-Κράτους".

Όμως, η Α. Μέρκελ θα ξαναγίνει για τέταρτη φορά καγκελάριος, αλλά με κομμένα φτερά και υποχρεωμένη σε πολλές υποχωρήσεις. Το περίεργο είναι, ότι οι δύο εταίροι της, με τους οποίους εξ ανάγκης θα υποχρεωθεί να συγκυβερνήσει, έχουν πλήρως αντιτιθέμενες απόψεις, με το Φιλελεύθερο κόμμα να είναι ακραία καπιταλιστικό και με το ακροδεξιό, Εναλλακτική για την Γερμανία, ακαθόριστης ιδεολογίας.

Πρόκειται σαφώς για ακροδεξιό κόμμα, και όχι εθνικιστικό, επειδή στερείται και ιδεολογίας και κυβερνητικών θέσεων. Η επιτυχία του οφείλεται αποκλειστικώς στο "αντί" στην Ενωμένη Ευρώπη με τη σημερινή της μορφή και "αντί" στην μεταναστευτική πολιτική. Δεν έχει σχέση με τον εθνικισμό, όπως τον αποδέχθηκε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο και αποκληθείς "Πατέρας της Δημοκρατίας".

Η Α. Μέρκελ είναι υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να εγκαταλείψει θέσεις της παγκοσμιοποίησης προκειμένου να επανακάμψουν ψηφοφόροι που βρέθηκαν στο Εναλλακτικό κόμμα, και όχι στους Φιλελευθέρους. Άλλωστε, τα συνθήματα των Εναλλακτικών, βρίσκουν απήχηση σε μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού λαού, κι ας μη εκδηλώθηκε σε ψήφους.

Και όχι μόνον στον γερμανικό λαό. Τα μηνύματα από τις προηγηθείσες εκλογές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έδειχναν ότι δεν ήταν τυχαία η νίκη του Τραμπ, λόγω του ότι η παγκοσμιοποίηση απογοήτευσε, αφού δεν υλοποιήθηκαν όσα υποσχέθηκε. Το εναντίον, μάλιστα. Πανευρωπαϊκή έρευνα μεταξύ των νέων της Ε.Ε. -και των Ελλήνων- δείχνουν πως οι απόψεις "έθνους-κράτους" επικρατούν. Σχηματίζεται δηλαδή το περίγραμμα της στάσης της ευρωπαϊκής νεολαίας απέναντι στο ευρωπαϊκό "κληροδότημα"

Περισσότεροι από τα τρία τέταρτα των νέων Ευρωπαίων βλέπουν την Ε.Ε. απλά ως ένα εμπορικό μπλοκ που το κρατούν ενωμένο τα οικονομικά συμφέροντα, όχι ως μια συμμαχία χωρών που μοιράζονται κοινές αξίες πολιτισμού και πολιτικής κουλτούρας. Με άλλα λόγια, εκατομμύρια νέοι αντιλαμβάνονται πως υπάρχει πολιτικοοικονομικό σχέδιο στην Ευρώπη και όχι ειλικρινής προσπάθεια διαπολιτισμικής συνεννόησης με σεβασμό στις εθνικές ταυτότητες και ιδιοσυγκρασίες.

Περισότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων (38%) τάσσεται σαφέστατα υπέρ της επιστροφής των εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις, μια τάση που εμφανίζεται πολύ πιο έντονη στην Ελλάδα (60%), παρά στην Βρετανία (44%) που ψήφισε πέρυσι υπέρ του Brexit.

Είναι ενδιαφέρουσα μια μελέτη του Πέτρου Τάσιου, στο "Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών", όπου στο υποκεφάλαιο "Ευρώπη των Εθνών", την θεωρεί ως την πολιτική έκφραση του ιδεολογικού πατριωτισμού σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Με αφετηρία το πνευματικό κίνημα του Ρομαντισμού, που βρίσκεται στον αντίποδα του ορθολογισμού και του υλισμού, έχει τρεις βασικές αρχές:

α) τη διαφύλαξη του εθνικού χαρακτήρα των κοινωνιών και το δικαίωμά τους να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα,
β) την υπεράσπιση των εθνικών πολιτισμών που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη,
γ) το δικαίωμα της ελευθερίας των εθνών-κρατών να εφαρμόζουν από μόνα τους πολιτικές που να ρυθμίζουν τη ζωή των ανθρώπων που τα κατοικούν.

Η Ευρώπη, δια της παγκοσμιοποίησης, εξέφυγε του αρχικού οράματος των εμπνευστών της ενωμένης Ευρώπης. Πολύ περισσότερο, που στη σημερινή εποχή κατάντησε Γερμανική Ευρώπη. Θα μπορούσε να επιδιωχθεί η υιοθέτηση ενός διακρατικού συνεργατικού συστήματος, στο οποίο το έθνος-κράτος να παραμένει ανέπαφο και να είναι ο υπέρτατος χώρος άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Στη βάση αυτή μπορεί να γίνει προσπάθεια συνεννόησης των αντιπροσώπων των εθνών-κρατών, δηλαδή των κυβερνήσεων, ώστε να διαμορφωθούν κοινοί θεσμοί αποφάσεων.

Όσο τα ισχυρά κράτη επιβάλλουν τις απόψεις τους επί των ασθενεστέρων, τόσο θα αποδυναμώνεται η ιδέα της ενοποίησης της Ευρώπης.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Αυγ 2017


Ο εξουσιασμός των κρατών δεν περνά πλέον μέσα από τη στρατιωτική ισχύ της άλλοτε υπερδύναμης, αλλά μέσα από τα χρηματοκιβώτια

Θα επανέλθω σε θέμα με το οποίο ασχολήθηκα πριν από λίγες μέρες, για να δούμε και τον τρόπο δράσης των δανειστών μας, πέρα από τις αποδεδειγμένες ευθύνες των δικών μας.

Είναι φανερό, ότι η επιχειρούμενη ανάλυση των δραματικών γεγονότων -πολεμικών και οικονομικών- που διαδραματίζονται στη Μεσόγειο και την Ευρώπη, όταν γίνεται με τη συμβατική ματιά και με βάση ορισμένα κοινωνικά στερεότυπα, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα.

Αφορμή μου δίνουν οι δηλώσεις των δυτικών κρατών, ότι δεν θέλουν την τριχοτόμηση της Συρίας, όπως δείχνουν τα πράγματα ότι προς τα εκεί οδεύουν, και θέλουν να επανέλθει η ηρεμία στη χώρα, διότι η συνεχιζόμενη αναταραχή έχει άμεσες επιπτώσεις και στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών. Προσανατολίζονται μάλιστα προς μία μορφή Ομοσπονδίας, αλλά τέτοιας μορφής Ομοσπονδία αποτελεί προθάλαμο αποσχίσεων.

Ας δεχθούμε για την συζήτηση ότι η Δύση δεν επιζητά την διάλυση της Συρίας. Άλλο είναι όμως το θέμα. Ούτε την διάλυση της Λιβύης έλεγε ότι επιθυμεί, ούτε αυτήν του Ιράκ, ούτε των άλλων χωρών που έπονται. Ποιος την λογαριάζει επομένως την Δύση; Οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών άραγε αποφασίζουν για τις τύχες των λαών τους, κι ακόμη περισσότερο για τις τύχες των άλλων λαών; Αυτά συνέβαιναν σε άλλες εποχές.

Δεν έγινε ακόμη αντιληπτό, πως οι κυβερνήτες -ακόμη και των Η.Π.Α.- μετεβλήθησαν σε διαχειριστές πολιτικής, που δεν εκπονείται από αυτούς; Και αν τους ξεφύγει κάποιος -περίπτωση Πούτιν και Τραμπ- θα εφευρεθούν χίλιοι τρόποι να τους υποσκάψουν.

Αν όντως οι Η.Π.Α. είναι η ηγέτιδα δύναμη της υφηλίου, πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι ανατρέπουν "δικούς" τους κυβερνήτες, όπως τον Μουμπάρακ της Αιγύπτου, ή τον Μπεν Αλί της Τυνησίας, ή ακόμη και τον Μουσάραφ του Πακιστάν παλαιότερα, στον οποίον είχαν δώσει μάλιστα πυρηνική τεχνογνωσία; Η λογική λέγει, ότι οι ισχυροί επιζητούν με δικούς τους ανθρώπους την ύπαρξη ηρεμίας σε περιοχές όπου έχουν συμφέροντα. Πώς θα λειτουργήσει η καπιταλιστική οικονομία υπό οποιαδήποτε μορφή της, όπου επικρατεί το χάος;

Ανατρέπουν -προκειμένου να ελέγξουν- τους απείθαρχους ηγέτες που παρεκκλίνουν από τη γραμμή. Δεν είναι άγνωστο αυτό σ’ εμάς τους Έλληνες. Γιατί επομένως, αντί της σταθερότητας επιθυμούν την αστάθεια, αντί της ηρεμίας την αναταραχή, αντί ισχυρών συμμαχικών κρατών, τα μετατρέπουν σε αδύναμα και ενδεχομένως καθόλου φιλικά;

Η μόνη εξήγηση είναι, ότι μπήκαμε σε μια άλλη εποχή, όπου τα παραδεγμένα -τα κοινωνικά στερεότυπα- έχουν μεταβληθεί. Ο εξουσιασμός των κρατών, δεν περνά πλέον μέσα από τη στρατιωτική ισχύ της άλλοτε υπερδύναμης, αλλά μέσα από τα χρηματοκιβώτια των 5-10 χρηματοπιστωτικών οίκων, που κατόρθωσαν χωρίς πολύ θόρυβο, να αποκτήσουν τέτοια ισχύ για να επιβληθούν, που δεν χρειάζονται πλέον ούτε πυρηνικά, ούτε διαστημικά όπλα.

Πιστεύω απολύτως ότι ούτε ο Κλίντον ούτε ο Ομπάμα είχαν γνώση τι θα συνέβαινε με τις αποφάσεις που πήραν. Άλλωστε, δεν υποστήριξε κανείς ότι διακρίθηκαν για τις πνευματικές τους ικανότητες. Δεν ήταν δικής τους έμπνευσης. Άλλωστε, εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω ότι δεν είναι οι Η.Π.Α η υπερδύναμη, αλλ’ απλώς στο έδαφος των Η.Π.Α. είναι η έδρα της. Η οποία έδρα στον οικονομικό τομέα φαίνεται ότι μετατοπίζεται στην Ασία (προς βλάβη των Η.Π.Α. και της Ευρώπης).

Και οι καινούργιοι ηγέτες της "Νέας Εποχής" -την οποία αφελώς ή εν γνώσει, κάποιοι ημέτεροι προπαγανδίζουν, χωρίς να εμβαθύνουν- γνωρίζουν πως από τη διατήρηση στρατευμάτων σε όλα τα σημεία της γης, ασφαλέστερη και οικονομικότερη είναι η κυριαρχία επί των λαών μέσω της τραπεζικής πίστης. Κάποτε, ο Κλεμανσώ είχε πει ότι το σίδερο των κανονιών είναι φτιαγμένο από το ίδιο μέταλλο με την πέννα των διπλωματών. Τώρα την πέννα την κρατούν οι δανειστές Τραπεζίτες.

Όπου δεν θα υπάρχει μεγάλη αντίδραση από τους "πολιτισμένους" λαούς της Δύσης, θα χρησιμοποιούνται βόμβες για τη διάλυση των κρατών και την επικράτηση της "οικονομίας του χάους". Για τις δυτικές χώρες, αρκεί η αποσύνδεση των απαραίτητων ιστών για τη συνοχή των κοινωνιών και η διάσπαση θα έρθει μόνη της με το χρόνο.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Η διεθνοποίηση (ισότιμες σχέσεις μεταξύ των χωρών) του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κατά το παρελθόν, επικεντρώνονταν στις κρατικές παρεμβάσεις, εξασφαλίζοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τη σύνδεση μεταξύ της πολιτικής, της παραγωγής, του εμπορίου και του χρήματος. Αυτό το μοντέλο της διεθνοποίησης, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ανατράπηκε εξαιτίας, κατά βάση, των γεωπολιτικών εξελίξεων της συγκεκριμένης περιόδου.

Γράφει ο Σάββας Ρομπόλης-Βασίλης Μπέτσης

Αντικαταστάθηκε από το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης (άνισες σχέσεις μεταξύ των χωρών), ως αποτέλεσμα των σχετικών πρωτοβουλιών της αμερικάνικης οικονομίας, διαμέσου του ΔΝΤ και των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Αυτές υποστήριξαν με τη μεγαλύτερη έμφαση «την αναγκαιότητα μίας νέας παγκόσμιας προσήλωσης στην ανεμπόδιστη ροή των κεφαλαίων και του εμπορίου».

Για την μετάβαση στο καθεστώς της παγκόσμιας νομισματικής, εμπορικής και χρηματιστικής απελευθέρωσης, καθώς και της αυτονόμησης από πολιτικές επιλογές και λειτουργίες της πραγματικής οικονομίας, προβλήθηκε το εξής επιχείρημα: «η παγκοσμιοποίηση στις νέες συνθήκες της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, της πληροφορικής, της ρομποτικής, του αυτοματισμού και της τεχνητής νοημοσύνης είναι αναγκαία και αναπόφευκτη».

Οι επιπτώσεις

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα της εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κατά τις τελευταίες τρείς δεκαετίες, εστιάζονται, κατά κύριο λόγο, στην οικονομική, κοινωνική και γεωοικονομική-γεωπολιτική σφαίρα της παγκόσμιας οικονομίας. Πιο συγκεκριμένα, στην οικονομική σφαίρα διαπιστώνεται –σύμφωνα με πρόσφατη Έκθεση του ΟΟΣΑ (2017)– ότι «το εμπόριο και οι ροές των άμεσων ξένων επενδύσεων από το 17% και 0,9% που συνέβαλαν στο παγκόσμιο ΑΕΠ το 1990, το 2016 συνεισέφεραν το 28% και το 3,2% αντίστοιχα».

Ταυτόχρονα, διαμέσου της στρατηγικής και των αντίστοιχων ασκούμενων πολιτικών της άνισης ανταλλαγής μεταξύ των χωρών, εντάχθηκαν στην διαδικασία εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης υπανάπτυκτες χώρες. Με το επιχείρημα υπέρβασης της φτώχειας του πληθυσμού τους, αυτές προσέφεραν φθηνό εργατικό δυναμικό και δυνατότητες συσσώρευσης υψηλού επιπέδου κερδοφορίας στις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Στην κοινωνική σφαίρα διαπιστώνεται ότι η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε στην ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων. Αυτό συνέβη τόσο στις υπανάπτυκτες (ένταση του εργασιακού και κοινωνικού αποκλεισμού μεγάλου και μη ειδικευμένου τμήματος του πληθυσμού), όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες (αύξηση της ανεργίας, μείωση των εισοδημάτων), από τις οποίες μετανάστευσαν τα κεφάλαια, η τεχνολογία και οι επιχειρήσεις.

Η εξέλιξη αυτή, μεταξύ των άλλων, αφαίρεσε από το Κράτος τις αναδιανεμητικές του δυνατότητες. Έτσι, οι συντελούμενες εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης, τόσο στις υπανάπτυκτες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες, δημιούργησαν συνθήκες κοινωνίας δύο τρίτων. Είναι προφανείς οι αρνητικές συνέπειες στις ημέρες μας. Η φτωχοποίηση επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού.

Τέλος, στην γεωοικονομική-γεωπολιτική σφαίρα, η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε στην αναβάθμιση της διεθνούς οικονομικής θέσης της Κίνας, αλλά και άλλων χωρών (π.χ. Ινδία). Σε βαθμό, μάλιστα, που να απειλείται η κυριαρχική θέση των ΗΠΑ, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για τις σχέσεις των δύο χωρών.

Η οικονομική αλληλεξάρτηση

Όμως, όπως υποστηρίζεται (G. Allison, 2017), «η πυκνή οικονομική αλληλεξάρτηση αυξάνει το κόστος και ως εκ τούτου μειώνει την πιθανότητα του πολέμου». Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι ο σχεδιασμός και η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης συνέβαλε, μεταξύ των άλλων, στην ένταση της κερδοφορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου από μη παραγωγικές δραστηριότητες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της εργασίας, την καθίζηση των αμοιβών, την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και του Κοινωνικού Κράτους.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης βασίσθηκε στην αντίφαση ανάμεσα στην ολοκλήρωση του χρηματοπιστωτικού τομέα και στην αποσύνθεση της πραγματικής οικονομίας (αλλαγή της παραγωγικής διάρθρωσης) και ιδιαίτερα της εργασίας, της απασχόλησης και του Κράτους Πρόνοιας σε παγκόσμιο επίπεδο. Εξ’ αυτού του λόγου, μεταξύ των άλλων, η διεθνής οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την ένταση των συστατικών στοιχείων αυτής της αντίφασης, πλήττει εντονότερα, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, όλες τις πτυχές (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές) του παγκόσμιου συστήματος.

Πράγματι, οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, συνθήκες αμφισβήτησης ή ανατροπής της παγκοσμιοποίησης. Ιδιαίτερα κατά την τρέχουσα δεκαετία, η αμφισβήτηση εκφράζεται κοινωνικά και πολιτικά με την διεύρυνση της επιρροής των δυνάμεων της αντι-παγκοσμιοποίησης που διεκδικούν την εγκαθίδρυση του μοντέλου της διεθνοποίησης με την ανάπτυξη ισότιμων σχέσεων μεταξύ των χωρών. Ταυτόχρονα, η διευρύνθηκε η επιρροή των δυνάμεων του προστατευτισμού, του εθνοκεντρισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Ευρωπαϊκός κανιβαλισμός

Στο διεθνές αυτό περιβάλλον των αντιπαραθέσεων κατά της παγκοσμιοποίησης, αξίζει να σημειωθεί η ευρωπαϊκή επιλογή (Διακήρυξη της Ρώμης της 25/3/2017) των πολλαπλών ταχυτήτων. Ιστορικά και ως ένα βαθμό αυτή εφαρμόσθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στην Ευρώπη, με την αρχή της ενισχυμένης πλειοψηφίας.

Όμως, η ευρωπαϊκή αυτή επιλογή αποτελεί ουσιαστικά μία νέο-αποικιοκρατικού τύπου διολίσθηση της Ευρώπης απέναντι στις επιδιωκόμενες, κυρίως, από τις ΗΠΑ, ανακατατάξεις και μετασχηματισμούς της παγκοσμιοποίησης και του διεθνούς εμπορίου. Είναι ορατός ο κίνδυνος να δημιουργηθούν στο εσωτερικό της ΕΕ συνθήκες κανιβαλισμού από τις ανεπτυγμένες προς τις υπανάπτυκτες ή τις αναπτυσσόμενες χώρες της ευρωπαϊκής Ανατολής και του ευρωπαϊκού Νότου.

Η ευρωπαϊκή αυτή κατεύθυνση, από μία παγκοσμιοποιημένη οπτική εισάγει στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης έναν αποσταθεροποιητικό παράγοντα. Αυτό συμβαίνει με την έννοια της θεσμοποίησης ενός μοντέλου κατακερματισμού και ασυμμετρίας της ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομίας. Δεν εισάγει ένα σταθεροποιητικό παράγοντα, με την έννοια της ανάπτυξης ισότιμων σχέσεων μεταξύ των χωρών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Στην Ελλάδα, η στρατηγική αυτή επιλογή του ευρωπαϊκού και διεθνούς κατακερματισμού, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, επιταχύνεται από την υλοποίηση των Μνημονίων. Η Ελλάδα και τα άλλα κράτη-μέλη της Ανατολής και του Νότου της ΕΕ οδηγούνται κατ’ αυτό τον τρόπο προς τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Οικονομικά και παραγωγικά μεταλλάσσονται σε φθηνά υπεργολαβικά εργαστήρια των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Ιουν 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Για άλλη μια φορά, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η Μεγάλη Βρετανία έγινε στόχος ακραίων Ισλαμιστών τρομοκρατών. Χτύπησαν Σάββατο βράδυ στην καρδιά του Λονδίνου, αφήνοντας πίσω τους έξι νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

Γιατί αυτή η στοχοποίηση και γιατί τώρα, μόλις τον τελευταίο χρόνο; Στις διεθνείς σχέσεις συνηθίζουμε να λέμε ότι πάνω από δύο «συμπτώσεις» παύει το γεγονός να αποτελεί «σύμπτωση» και θα πρέπει να θεωρείται δουλειά του «εχθρού».

Είναι «εισαγόμενη» η Ισλαμική τρομοκρατία στη Βρετανία ή μήπως η χώρα έχει το πρόβλημα στο εσωτερικό της και για παράδειγμα θα πρέπει να αρχίσει να ζει με το πρόβλημα, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση του Ισραήλ;

Τέλος, τι σχέση μπορεί να έχει η έξαρση της Ισλαμικής τρομοκρατίας στη Βρετανία με την κήρυξη πρόωρων εκλογών στη χώρα και την κατά τα φαινόμενα ισχυρή απόφαση να προχωρήσουν σε ένα σκληρό Brexit με την ΕΕ;

Τα παραπάνω, είναι μερικά από τα ερωτήματα που επιχειρούμε να προσεγγίσουμε.

Ισλάμ και Βρετανία

Στο παρελθόν και για περίπου τριακόσια χρόνια η Βρετανία υπήρξε Αυτοκρατορία με ισχυρή παρουσία σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Μεγάλο μέρος των κτήσεών της αφορούσε περιοχές του Μουσουλμανικού κόσμου.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, το Λονδίνο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εθνοκρατική συγκρότηση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και όταν μετά το Β’ ΠΠ η Αυτοκρατορία αυτοδιαλυόταν, πολλοί Μουσουλμάνοι, πρώην άποικοι, μετανάστευσαν στις Βρετανικές νήσους με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής μακριά από την αστάθεια, την αβεβαιότητα και την έλλειψη προοπτικής στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Πολλοί λοιπόν Μουσουλμάνοι, πρώην άποικοι, που πολέμησαν συνειδητά υπό το Βρετανικό Στέμμα κατά τον Β’ ΠΠ πόλεμο, είδαν μετέπειτα τη Βρετανία ως νέα πατρίδα τους και εντάχθηκαν ομαλά και σύμμορφα σε αυτή.

Στο διάστημα από το τέλος του Β’ ΠΠ ως σήμερα, η Βρετανία, από μία κοινωνία συντηρητική εξελίχθηκε σε μια υπέρμετρα φιλελεύθερη κοινωνία. Έγινε τόσο φιλελεύθερη που πολλές φορές και εμείς οι Δυτικοί αισθανόμαστε άβολα με ορισμένες προωθημένες επιλογές της. Η νέα Παγκοσμιοποίηση της μεταψυχροπολεμικής εποχής δεν είχε το χαρακτήρα της εξωστρέφειας, αλλά αντίθετα μετέβαλλε επαναστατικά το εσωτερικό της Βρετανικής κοινωνίας. Και αυτή η παγκοσμιοποίηση έφερε αλλαγές όχι μόνο σε επίπεδο κουλτούρας, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο. Μεγάλο μέρος των νέων Βρετανών άρχισαν να βλέπουν τους εαυτούς τους στο περιθώριο των εξελίξεων.

Από τις αρχές του 21ου αιώνα, η νέα Παγκοσμιοποίηση άρχισε να αφορά όλο και λιγότερους νέους ανθρώπους στη χώρα. Λόγω αύξησης των γεννήσεων τις προηγούμενες δεκαετίες μεταξύ των Μουσουλμάνων υπηκόων, μεγάλο μέρος των νέων που βρέθηκαν στο περιθώριο αφορούσε νέους Μουσουλμάνους. Βρετανούς Μουσουλμάνους που τα κοινωνικά, πολιτισμικά και κυρίως επαγγελματικά αδιέξοδα τους έριξαν στην αγκαλιά άθλιων ιμάμηδων που εκμεταλλευόμενοι τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της Βρετανικής κοινωνίας άρχισαν να υποσκάπτουν σταθερά και συστηματικά την κοινωνική σταθερότητα, λέγοντας σε αυτούς τους νέους προβληματισμένους ανθρώπους το παραμύθι ότι το Ισλάμ έχει Ιερή Αποστολή γι’ αυτούς – την δολοφονία αθώων αλλοθρήσκων – συμπληρώνοντας την κατήχηση με ενδιαφέρουσες οικονομικές απολαβές προς τους Μάρτυρες και τις οικογένειές τους. Κανονική στρατολόγηση μισθοφόρων!

Με το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης, πολλοί νέοι Μουσουλμάνοι από την Βρετανία ταξίδεψαν στα κέντρα της τρομοκρατίας στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή για να λάβουν εκπαίδευση, οδηγίες και κατευθύνσεις.

Γύρισαν πίσω και άρχισαν να διαδίδουν τη «γνώση». Εκμεταλλευόμενοι τις δομές, τους θεσμούς και την ανοχή μιας πραγματικά φιλελεύθερης και ανοιχτόμυαλης κοινωνίας και χώρας. Και έκαναν την νέα Παγκοσμιοποίηση που κατά το αφήγημά τους, τους περιθωριοποίησε, εργαλείο στα τρομοκρατικά τους σχέδια.

Γιατί επέλεξαν όμως να χτυπήσουν τώρα μετά την απόφαση της Βρετανίας να προχωρήσει σε μια νέα εποχή με το Brexit;

Ισλαμική τρομοκρατία και Brexit – Υπάρχει σύνδεση;

Και φτάνουμε στο περσινό καλοκαίρι του 2016 με το Βρετανικό ψήφισμα για Brexit να δικαιώνει οριακά τους υποστηρικτές του. Η ερασιτεχνική διαχείριση του ζητήματος από τις Βρυξέλλες σκλήρυνε ακόμη περισσότερο τους Βρετανούς, οι οποίοι πλέον θέλουν ένα «σκληρό» Brexit με την υπόλοιπη ΕΕ.

Ένα από τα καυτά ζητήματα-διακυβεύματα είναι το Μεταναστευτικό. Η Βρετανία είναι αποφασισμένη να αλλάξει ριζικά την μεταναστευτική της πολιτική προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο απογαλακτισμός από την ΕΕ, η οποία εξακολουθεί να κινείται σε ρυθμούς 90s, είναι το πρώτο βήμα για τους Βρετανούς. Θέλουν να ελέγχουν οι ίδιοι το παιχνίδι, να επιβάλλουν ενδεχομένως απαγορεύσεις ή περιορισμούς στη μετανάστευση, από και προς συγκεκριμένες χώρες (στα πρότυπα του σχεδίου Τράμπ;). Θέλουν να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν αυστηρούς νόμους στο εσωτερικό τους για να πλήξουν σε βάθος το σαλαφιστικό απόστημα στη χώρα, και που ενδεχομένως οι ΜΚΟ των Βρυξελλών να ενοχλούνταν από αυτό (φυσικά οι Βρετανικές ΜΚΟ να μπορούν να συνεχίζουν το «έργο» τους σε άλλες περιοχές ανά τον κόσμο). Βαθιές τομές αναμένονται και στον εκπαιδευτικό τομέα της χώρας, κυρίως στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Ένα άλλο ζήτημα είναι οι φορολογικοί παράδεισοι και οι ύποπτες χρηματοπιστωτικές ροές. Είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο συμφερόντων με εξόχως ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που απαιτείται οι συγγραφή τόμων μόνο για να το περιγράψει κανείς.
Με το Brexit η Βρετανία θέλει επίσης να ελέγξει και εκεί το παιχνίδι, ειδικά την ώρα που οι Βρυξέλλες της έθεταν επιτακτικά ζήτημα απεμπόλησης των συμφερόντων της στο ισχυρότερο όπλο ήπιας ισχύος που διέθετε και διαθέτει η χώρα. Αυτό ακριβώς το πολύπλοκο δίκτυο εκμεταλλευόταν και εκμεταλλεύεται το ακραίο Ισλάμ για να χρηματοδοτεί τις δράσεις του στο εξωτερικό.

Και η Βρετανία θέλει αυτές τις ροές να τις ελέγξει. Και να το κάνει – για να το θέσω κομψά – με ένα εκλεκτικό και ευέλικτο τρόπο, πράγμα που από τη μία σαφώς υπονομεύει τα συμφέροντα των ακραίων Ισλαμιστών εντός Βρετανίας αλλά και απ’ την άλλη θα την έφερνε σε σύγκρουση με τις Βρυξέλλες.

Ενοχλούνται οι τρομοκράτες από το Brexit;

Πιθανότατα ναι! Γι’ αυτό έχουν εξαπολύσει ένα μπαράζ τρομοκρατικών ενεργειών για να φοβίσουν την Βρετανική κοινωνία απέναντι στην σημερινή τους κυβέρνηση, υπέρμαχου του «σκληρού» Brexit, εμφανίζοντάς τη ως ανίκανη να ελέγξει την εσωτερική τάξη και ασφάλεια των πολιτών.

Θέλουν επίσης να φοβίσουν την Βρετανική κοινωνία και να την προειδοποιήσουν για το τι την περιμένει αν υλοποιηθεί η λαϊκή ετυμηγορία απομάκρυνσης της χώρας από την διεθνοποίηση της παγκοσμιοποίησης μέσω της συμμετοχής της στην ανυποψίαστη ακόμη ΕΕ, αντί της κρατικοποίησης της παγκοσμιοποίησης που οραματίζεται η κυβέρνηση της Πρωθυπουργού May, η οποία πιθανότατα θα κόψει τους δεσμούς μεταξύ των εξωτερικών αποσταθεροποιητικών παρεμβάσεων και των εσωτερικών θυμάτων αυτής της στρατηγικής των τρομοκρατών.

Φυσικά, οι παραπάνω σκέψεις μπορεί να είναι υπερβολικές. Μπορεί η έλλειψη επαρκούς ανάλυσης να τις κάνει να φαίνονται ως ένα λογικό άλμα. Όμως, καλό είναι στην εποχή που ζούμε, να σκεφτόμαστε και λίγο «έξω από το κουτί». Διότι έτσι σκέφτεται ο «εχθρός» και μας πιάνει συστηματικά εξαπίνης…

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το αν είναι 4,6 δις το κόστος των μέτρων του νέου μνημονίου ή αν είναι 3,9 δις, το αν το πλεόνασμα θα οριστεί στο 3,5% ή στο 2,5% του ΑΕΠ, για ποιά και για πόσα χρόνια, είναι θέματα επουσιώδη.

Μάλιστα.  Πολύ λίγη σημασία έχει αν φερ' ειπείν θα κοπούν κι άλλο οι συντάξεις. Έτσι κι αλλιώς ούτε με 300 ούτε με 400 ούτε με 500 ευρώ τον μήνα μπορεί να ζήσει κανείς.
Δηλαδή τα γερόντια που τώρα παίρνουν 550 ευρώ αν τους κόψουν τα 100 θα ψωμολυσσάξουν; Ενώ τώρα ζούνε πλουσιοπάροχα; Βολευτήκαμε δηλαδή με την μιζέρια μας και την θεωρούμε αξιοπρεπή και διαχειρίσιμη;

Αλλού είναι τα ουσιώδη.
Για την χώρα μας το πιό ουσιώδες είναι πως είμαστε πιά αποικία.
Αποικία οικονομική και πολιτική ενός ισχυρότερου μορφώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή "Ένωση".
Όταν η βουλή μας δεν μπορεί να νομοθετήσει χωρίς την σύμφωνη γνώμη άλλων κέντρων εξουσίας, εκτός συνόρων και εκτός ελληνικών θεσμών, τότε δεν είμαστε παρά επίσημα πιά μιά αποικία.

Το ωραίο είναι πως στους ευρωπαϊκούς "κύκλους" των Βρυξελλών αυτό είναι όχι μόνον παραδεκτό, αλλά και επιθυμητό βάσει αυτής της ίδιας της φεντεραλιστικής φιλοσοφίας της Ε.Ε., που θέλει όλα τα κράτη μέλη να αποτελούν μιά ομοσπονδία με κεντρική διοίκηση- οιονεί κυβέρνηση, αποτελούμενη από διορισμένους τεχνοκράτες προερχόμενους είτε από τα κολλέγια-θερμοκήπια πολιτικών "ηγετών", είτε απ' ευθείας από τα σπλάχνα των τραπεζών και των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων.

Στην χώρα μας με όχημα ένα κατά μεγάλο ποσοστό ψεύτικο-υπερδιογκωμένο χρέος, και με βοηθούς τούς πολιτικούς απόγονους των δωσιλόγων, των καταδοτών και των μαυραγοριτών της Κατοχής του '40 που από τότε κυβερνούν την χώρα, η αποικιοποίηση ήταν σχετικά εύκολη.
(Αυτό ακριβώς εξηγεί και γιατί η συζήτηση της προέλευσης και της νομιμότητας του φερόμενου ως χρέους είναι ταμπού για το σύστημα: δεν θα ήταν δυνατόν να τεθεί σε αμφισβήτηση το κύριο "επιχείρημα" με βάση το οποίο η χώρα οδηγήθηκε στην αποικιοποίηση-λεηλασία)

Για την Ευρωπαϊκή "Ένωση"  το ουσιώδες είναι πως μετατρέπεται -έχει ήδη μετατραπεί- σε τσιράκι, σε ακρογωνιαίο λίθο της Παγκοσμιοποίησης, με βασικό της όπλο τον νεοφιλελευθερισμό.
Εδώ το κύριο μέλημα της "Ένωσης" είναι το πώς θα αφαιρέσουν απ' τους λαούς κάθε κυριαρχικό δικαίωμα εξουσίας και ελέγχου, αφήνοντάς τους μόνο ένα ευνουχισμένο δικαίωμα ψήφου με διλήμματα τύπου Λεπέν-Μακρόν ή τύπου ΝΔ-ΠαΣοΚ-ΣΥΡΙΖΑ και αποφεύγοντας δια ροπάλου τα δημοψηφίσματα που αποτελούν το μόνο μέσο άμεσης δημοκρατίας που έχει απομείνει.

Για την παγκόσμια κοινότητα του ουσιώδες είναι η άνευ όρων αποδοχή και παράδοσή της στον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος με τα πιό απλά λόγια θα μπορούσε να περιγραφεί σαν "η λατρεία του χρήματος"  με κάθε μέσο και με κάθε κόστος, ανθρώπινο ή οικολογικό.

Η αντιμετώπιση των ουσιωδών αυτών θεμάτων είναι και πάλι πολύ εύκολο στο να περιγραφεί: θα αρκούσε να πειστούν καμιά εκατοστή άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, και ακόμη λιγότερες επιχειρήσεις πως δεν χρειάζεται συνεχώς και αδιαλείπτως να βγάζουν όλο και περισσότερα χρήματα.
Απλοϊκό; Όχι. Απολύτως ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο.
Θα γίνει; Όχι.

Ο κύκλος νεοφιλελευθερισμού - Παγκοσμιοποίησης - αποικιοποίησης θα συνεχιστεί και θα ενταθεί μέχρι να βρεί τον τοίχο κάποιας γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης.
Θα τον βρεί;  Άγνωστο.
Αν κρίνουμε απ' την ηρεμία και την καταστολή του λαού της εδώ αποικίας, φαίνεται απίθανο.

Άρα μιά χαρά είναι τα νέα μέτρα, ήπια και "διαχειρίσιμα"!
Ζήτω η κυβέρνηση!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Απρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Όσοι πιστοί εκκλησιάστηκαν σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, είχαν την (κακή) τύχη να πέσει στα χέρια τους ένα απαράδεκτο κείμενο. Ο λόγος για το γνωστό περιοδικό έντυπο «Φωνή Κυρίου» που διανέμεται τις Κυριακές στους ιερούς ναούς και το οποίο χτες φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας». Ο τίτλος φυσικά αρκούντως εύγλωττος, προϊδέαζε εξ αρχής για τη συνέχεια. Και πράγματι ήταν και η συνέχεια αρκούντως χαρακτηριστική.

Το κείμενο ξεκινούσε βεβαίως σχετικώς αθώα, με αναφορά στον Απόστολο της ημέρας, όπου μνημονευόταν η εκλογή των επτά διακόνων, λόγω της αύξησης των χριστιανών και του «γογγυσμοῦ τῶν Ἑλληνιστῶν πρός τούς Ἐβραίους». «Φωτίζει λοιπόν ο Θεός τους αποστόλους», αναφέρει το κείμενο της Φωνής, «που ήσαν και οι πρώτοι Επίσκοποι της Εκκλησίας» και ζητούν από τον λαό να εκλέξει τους επτά διακόνους, ώστε οι ίδιοι να παραμείνουν απερίσπαστοι το έργο της διάδοσης του Λόγου του Θεού. Και έτσι οι Απόστολοι (συνεχίζει το κείμενο) «άπλωσαν τα πλατιά φτερά της θεολογίας τους και ως υψιπέτες δίδαξαν ως τα πέρατα της οικουμένης. Μικρός πειρασμός έφερε ακόμη περισσότερο χάρη Χριστού. Υπήρξε όμως πρωτύτερα μια προϋπόθεση: άπαντες έκαναν υπακοή στην υπόδειξη των αποστόλων για την εκλογή των επτά διακόνων».

Και έκτοτε (αφού με ένα απερίγραπτο λογικό άλμα «ξεκαθαρίζεται» ότι εφόσον άπαντες έκαναν τότε υπακοή στους Αποστόλους και εφόσον και οι σημερινοί επίσκοποι είναι διάδοχοι και ισοδύναμοι των Αποστόλων, άρα οφείλουμε πλήρη υπακοή και σε αυτούς!), αρχίζει φυσικά το γνωστό…μεταπατερικό παραλήρημα, που όλοι φαντάζεστε. Μεταφέρω επί λέξει, σταχυολογώντας τα πλέον χαρακτηριστικά:
«Όσο υπακούμε στους Επισκόπους…ξεπερνούμε τους πειρασμούς και μεγαλύνονται ο Χριστός και η Εκκλησία του. Στο κοπάδι το κριάρι προηγείται και το κοπάδι ακολουθεί. Οι φατρίες και οι παρασυναγωγές πληγώνουν το σώμα του Χριστού και η πρόκληση σχισματικών καταστάσεων ούτε με το μαρτύριο του αίματος δεν ξεπληρώνεται. Ο φανατισμός είναι ξένος προς τα παιδιά του Θεού, δείχνει δε την ασθένεια κάποιου που κινείται ιδεολογικά, θρησκευτικά, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Γι’αυτό, αδελφοί μου, να αποφεύγουμε τον φανατισμό σαν μεγάλη ασθένεια και να υπακούμε στην Εκκλησία μας. Γνωρίζει κάλλιστα ο Χριστός ποιους θέτει στα πηδάλια του νοητού σκάφους της Εκκλησίας του. Στην ουσία εκείνος ανάγει και κατάγει! … Ας προσέχουμε τη συμπεριφορά μας, αδελφοί. Ας μην πληγώνουμε το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία του. Εμείς την έχουμε απόλυτη ανάγκη, είναι το οξυγόνο της ύπαρξής μας… Κεφαλή του έχει το σώμα αυτό τον Επίσκοπο-Χριστό και τους επί γης επισκόπους του…».

Σαφέστατο ασφαλώς το νόημα του κειμένου - και παντελώς αδύνατο να κρυφτεί καθ’ ολοκληρίαν κάτω από τον ύπουλα νηφάλιο και σκοπίμως μειλίχιο, αγαπολογικό, παρακλητικό και «εμπόνως» πατερναλιστικό μανδύα του συντάκτη του. Όπως απολύτως σαφής είναι φυσικά και ο στόχος του: αφ’ενός να διατυμπανίσει στεντορείως την πλήρη παντοκρατορία των επισκόπων και την υποχρέωση όλων μας να τους υπακούμε τυφλά σε όσα λένε (άλλωστε είναι θεόθεν εμπεπιστευμένοι) και επομένως αφ’ ετέρου να καυτηριάσει όσους σχηματίζουν «φατρίες και παρασυναγωγές που πληγώνουν το σώμα του Χριστού» και προκαλούν σχίσματα.
Γίνεται όμως έτσι βέβαια μία πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας, γιατί φυσικά ουδείς λόγος γίνεται από τον κειμενογράφο για το τι λένε οι εκκλησιαστικοί κανόνες σε περιπτώσεις που οι επίσκοποι παύουν να είναι ορθόδοξοι και συγχρωτίζονται με αιρέσεις και αιρετικούς.
Ουδείς λόγος γίνεται για το πόσο αποτελούν πραγματικά συνέχεια των Αγίων Αποστόλων του Κυρίου μας, όταν μετατρέπονται από ποιμένες σε «λύκους βαρεῖς μή φειδομένους τοῦ ποιμνίου» και «λαλοῦντας διεστραμμένα», οι οποίοι «προκόπτουσιν ἐπί τό χεῖρον πλανῶντες καί πλανώμενοι».
Ουδείς λόγος γίνεται για το ότι το σύστημα εκκλησιαστικής διοίκησης είναι μεν επισκοπικό, αλλά όχι… επισκοπολατρικό (όσο και αν κάποιοι ελλαδικοί μητροπολίτες φαντασιώνονται αναφανδόν εδώ και πολλά χρόνια νοσηρές καταστάσεις παπικού…αλαθήτου) και ότι υπακοή στην Εκκλησία δεν σημαίνει τυφλή και άκριτη υπακοή σε όλα όσα προστάζουν οι επίσκοποι.
Ουδείς λόγος επίσης γίνεται και για το ποια υποχρέωση έχουμε άπαντες (κληρικοί τε και λαϊκοί) έναντι των αιρέσεων (πόσω δε μάλλον των παναιρέσεων), ενώ αντίθετα η αλήθεια διαστρέφεται πλήρως, καθώς καυτηριάζονται ξεκάθαρα ως φανατικοί πρόξενοι φατριών και παρασυναγωγών και σχισμάτων, αλλά και ως άσχετοι προς τον γνήσιο εκκλησιαστικό τρόπο ζωής (!!!), όχι εκείνοι που διαστρεβλώνουν και νοθεύουν την ορθόδοξη θεολογία με τις οικουμενιστικές τους πλάνες και βλασφημίες, αλλά όσοι πολύ απλά την υπερασπίζονται!

Γενικά, το «πονηρό» αυτό κείμενο απηχεί και αναμασά κάποιες από τις γνωστές πλέον αντιλήψεις και δοξασίες της (λεγόμενης και) «μεταπατερικής» ψευδοθεολογίας (μέρος των οποίων έχω επισημάνει και σε πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Κάποιες απαντήσεις προς…μεταπατερικούς»). Και φυσικά δεν θα άξιζε ίσως τον κόπο υπό άλλες συνθήκες να ασχοληθεί κάποιος μαζί του, αν ήταν δηλαδή ένα απλώς εκ των πολλών παρομοίων κειμένων που κυκλοφορούν στον τύπο ή το διαδίκτυο. Στην προκείμενη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για κάτι τόσο απλό και ασήμαντο, αφού μιλάμε για κείμενο που ουσιαστικά διανεμήθηκε στους πιστούς κατά τον κυριακάτικο εκκλησιασμό τους και αποτελεί συνεπώς μία ακόμη επίσημη απόπειρα (έμμεσης αυτή τη φορά, αλλά - επαναλαμβάνω - σαφέστατης, δια τους έχοντας οφθαλμούς οράν) διακίνησης φιλο-οικουμενιστικών ιδεών εντός των ναών μας, μετά το διαβόητο «Προς τον Λαό» που είχε διανεμηθεί από αρκετές μητροπόλεις κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ας έχουμε τον νου μας, γιατί φυσικά θα ακολουθήσουν και άλλες απόπειρες.

Μέχρι τότε, επιστρέφουμε στον συντάκτη του κειμένου «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας» όλες τις απαράδεκτες περί Εκκλησίας αντιλήψεις του (καθώς και την πασιφανή αγωνία του ιδίου και βασικά των προϊσταμένων εκκλησιαστικών ινστρουχτόρων του, εξαιτίας των αντιδράσεων από κληρικούς και λαϊκούς, που καθημερινά αυξάνονται απέναντί τους για τις οικουμενιστικές βλασφημίες τους).
Όσον αφορά δε τέλος και την εκπεφρασμένη άποψή του περί…κριαριών και κοπαδιών, οφείλουμε να τον ενημερώσουμε ότι βεβαίως οι πιστοί αποτελούμε το ποίμνιο, αλλά είμαστε έλλογο ποίμνιο, που ουδόλως οφείλει άκριτη και τυφλή υπακοή στους ποιμένες του, όταν αυτοί δογματικά αποδεικνύονται «μωροί και τυφλοί» (και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα και άκρως αντικειμενικά θεολογικά κριτήρια επ’ αυτού).
Πρόβατα πάντως (τουλάχιστον όπως δείχνει να το εννοεί ο ίδιος) ούτε είμαστε, ούτε και σκοπεύουμε να γίνουμε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Απρ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και αφού οι Δυτικές κοινωνίες άφησαν με την αδιαφορία και την ψήφο τους να γιγαντωθεί και να κυριεύσει ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή αφού παρέδωσαν τις εθνικές κρατικές εξουσίες στο χρηματοοικονομικό σύστημα, δηλαδή στην ελεύθερη αγορά και την τραπεζοκρατία, τώρα προσπαθούν σπασμωδικά να διορθώσουν το λάθος τους τρέχοντας να κρυφτούν κάτω απ΄τις φτερούγες ακροδεξιών σχηματισμών και κομμάτων σε όλες τις χώρες.

Ακόμα και στην Τουρκία, που πολύ απέχει απ' το να χαρακτηριστεί δυτική κοινωνία, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δείχνει πως οι λαοί είναι ικανοί να ψηφίσουν ακόμη και δικτατορία προκειμένου να γλυτώσουν από αυτό που θεωρουν πιά μείζον κακό: την παγκόσμια Νέα Τάξη, τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό.
Ακόμη και αν το 51.8% ΝΑΙ είναι προϊόν νοθείας, ακόμη κι αν στην θέση του θάπρεπε να είναι το ΟΧΙ με τις ψήφους που κλάπηκαν και πάλι το υπόλοιπο που θα έμενε και θα αντιστοιχούσε στην πραγματική δύναμη του ΝΑΙ είναι τεράστιο, είναι αψυχολόγητο, αλλά κυρίως είναι "αγράμματο" και ανιστόρητο.

Το ίδιο ακριβώς και ίσως ακόμη χειρότερο είναι αυτό που συμβαίνει με τις προβλέψεις για τις γαλλικές Προεδρικές εκλογές.
Και δείχνει πως οι λαοί προσπαθουν πιά να ριζοσπαστικοποιηθούν αλλά με τον λάθος τρόπο.
Το αν βέβαια ο τρόπος είναι λάθος δεν εξαρτάται μόνον απ' τους λαούς, ή μάλλον δεν οφείλεται μόνον σε αυτούς.
Οφείλεται στα κόμματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο προσχώρησαν και διηθήθηκαν απ΄τον νεοφιλελευθερισμό είτε απ'ευθείας (Δεξιά, Κέντρο), είτε μέσω της αποδοχής του υπερκαταναλωτισμού και της κάλπικης ευημερίας (Σοσιαλιστικά κόμματα, Δημοκρατικά κόμματα, και κόμματα προσκείμενα στην πρώην Ευρωαριστερά).
Όσο γι αυτά που σήμερα ονομάζονται "αριστερά" κόμματα (μιλάμε πάντα για τον Δυτικό κόσμο) δεν είναι παρά παράσιτα της κοινωνίας που ιδιοποιήθηκαν μία κατά βάση σωστή οικονομικοπολιτική θεωρία που ποτέ και πουθενά δεν εφαρμόστηκε ως τώρα παρά ως σκιά-φάρσα και εμφανίστηκαν στους λαούς με την λεοντή του δημοκράτη-ριζοσπάστη-λαϊκού, λεοντή που όταν πέφτει όπως εδώ σε εμάς, αποκαλύπτει όχι μόνο την γύμνια των "αριστερών", παρά μία αηδιαστική παραμόρφωση σώματος και πνεύματος.

Πού αλλού λοιπόν να βρουν οι λαοί κατά την γνώμη τους αποκούμπι και παρηγοριά, παρά στον πρώην μπαμπούλα του φασισμού και του ναζισμού, τόσο έντεχνα όμως πιά καλλωπισμένου και μεταμφιεσμένου σε φιλολαϊκό προστάτη, που η απαίδευτη και ουσιαστικά πολιτικά αγράμματη κοινωνία της Δύσης δεν μπορεί να δεί πως πίσω του κρύβεται αυτός που αιματοκύλισε όλο τον κόσμο πριν εβδομήντα χρόνια.

Βέβαια όλος ο κόσμος ήδη τώρα αιματοκυλιέται καθημερινά, ύπουλα, κρυφά...
Με τεσσεράμιση χιλιάδες βρεφικούς θανάτους καθημερινά από πείνα, δίψα και έλλειψη φαρμάκων...
Με ακραία φτώχεια για το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού...
Με καθημερινή ανυπολόγιστη και πιθανόν μη αναστρέψιμη καταστροφή του οικολογικού περιβάλλοντος του πλανήτη...
Με βομβαρδισμούς αμάχων...
Με ακραία και πρόστυχη συσσώρευση άχρηστου πλούτου.

Οι Δυτικές κοινωνίες σε αδιέξοδο που οι ίδιες δημιούργησαν.
Ο Δυτικός πολιτισμός σε αποκαθήλωση.
Η λύση που απομένει είναι μάλλον μόνο μία:
Η ουτοπία της επανάστασης της παγκόσμιας συνείδησης.

Η μάχη θα δοθεί πρώτα στο πεδίο του Παγκόσμιου Ιστού.
Στο ίντερνετ.
Μετά, στους δρόμους του κόσμου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Απρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Με αφορμή τις πρόσφατες διακοπές μνημοσύνου από μία σειρά κληρικών μας, που - μαζί και με άλλες παρενέργειες της ψευδοσυνόδου της Κρήτης - αναζωπύρωσαν μοιραία όλη τη συζήτηση περί της λαίλαπας του Οικουμενισμού, βρήκαν φυσικά την ευκαιρία και οι γνωστοί θεολόγοι (και θεολογούντες) της «μεταπατερικότητας» για να επιτεθούν στον…θρησκευτικό φανατισμό, ενίοτε με ιδιαίτερη οξύτητα και απώλεια ψυχραιμίας, άλλες δε φορές με τη συνήθη τους ταπεινόσχημη μειλιχιότητα και φαρισαϊκή νηφαλιότητα. Διευκρινίζουμε ότι με τον άκρως βλάσφημο όρο «μεταπατερικότητα» εννοείται μία ολοένα και αυξανόμενη τάση που πρεσβεύει τον εκκλησιαστικό «εκσυγχρονισμό» σε βάρος των Ιερών Κανόνων και των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι (παρότι φυσικά κάτι τέτοιο δεν ομολογείται ρητά) αντιμετωπίζονται ουσιαστικά ως ξεπερασμένοι, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας νέας αναθεωρητικής «θεολογίας», δήθεν προσαρμοσμένης στις σύγχρονες ανάγκες και τα προβλήματα της σημερινής εποχής. Με άντρα το Φανάρι, την αυτοφερόμενη ως «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών» του Βόλου, την αδελφότητα «Καιρός», αρκετές ελλαδικές μητροπόλεις και πλείστα άλλα όργανα (έντυπα, ιστολόγια κλπ), η ομάδα αυτή ταυτίζεται πλήρως με τους οικουμενιστές (καθώς βέβαια είτε για μεταπατερικότητα μιλήσει κανείς, είτε για θεολογία των κλάδων, είτε για Οικουμενισμό, όλα αυτά αποτελούν όψεις ακριβώς της ίδιας βαρύτατης πλάνης και παναίρεσης). Και επειδή τυγχάνει η «επιχειρηματολογία» των εκπροσώπων αυτής της πλάνης να αποτελεί πλέον πολύ γνωστό τόπο (και άκρως προβλέψιμο), αξίζει ίσως τον κόπο να σκιαγραφήσουμε κάποια από τα βασικά σημεία της. Τι λένε λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί και πώς μπορεί κανείς να αντικρούσει κάποια από τα λεγόμενά τους;

1. Η «γοητεία» της «εκσυγχρονιστικής» πλάνης. Γνωστή η στάση αρκετών απέναντι στους διαλόγους και στα αγαπολογικά ανοίγματα προς ετεροδόξους, αλλά και αλλοπίστους. Κάποιοι τα βρίσκουν φυσιολογικά, κάποιοι ομιλούν και για προοδευτικές και φρέσκιες απόψεις (αφού ο…κόσμος εξελίσσεται), ενώ οι ορθόδοξες θέσεις επικρίνονται συχνά ως σκοταδιστικές, μουχλιασμένες και ξεπερασμένες. Ο νεωτερισμός φυσικά τα περιλαμβάνει όλα, ξεκινώντας από τα τύποις πιο αθώα (αλλαγές στην ένδυση των κληρικών, νόθευση εκκλησιαστικής μουσικής) και φτάνοντας μιθριδατικά μέχρι τα «μείζονα», όπως ο νεο-νικολαϊτισμός, η σταδιακή άμβλυνση έναντι της ομοφυλοφιλίας, η καύση των νεκρών, κλπ. Κεντρική θέση μέσα σε όλα αυτά κατέχουν η αγαπολογία, ο σεβασμός της διαφορετικότητας και η ανάγκη εξάλειψης των θρησκευτικών φανατισμών, υπό το άλλοθι και το προσωπείο των οποίων περάσαμε στη θεωρία των κλάδων, στην ισοτιμία των θρησκειών και στην έναρξη επομένως της παρασκευής της παγκόσμιας πανθρησκείας. Ως προς όλα αυτά (και τη «γοητεία» τους) δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε πως ανέκαθεν «η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν» ήταν πλατιά και ευχάριστη, πως πάντα η πλάνη φαινόταν νεωτερικά δροσερή και γοητευτική και πως οι μεγαλύτεροι αιρεσιάρχες (από τον Άρειο και εξής) ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, γοητευτικοί και «χαρισματικοί». Είναι αλήθεια άλλωστε ότι ο «άρχων της πλάνης» στολίζει και αυτός τους ακολούθους του με κάποια…«χαρίσματα». Απέναντι βέβαια σε όσους τελούν υπό το κράτος αυτής της «γοητείας» και βρίσκουν από τη μια υγιείς και φρέσκιες τις νεοεποχίτικες κακοδοξίες (και κακοπραξίες) και από την άλλη αρρωστημένα, μουχλιασμένα και φανατικά τα απολύτως αυτονόητα και κατά γράμμα συμμορφούμενα σε όλη μας την πατερική θεολογία περί Παπισμού και άλλων αιρέσεων, εμείς ας έχουμε πάντοτε στον νου μας και ας απαντούμε με τη φράση του Κυρίου μας ότι «ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν…» (Ματθ. 5,17-19). Από εκεί και πέρα, είναι γνωστό ποιο πράγμα ο Απόστολος Παύλος μάς εδίδαξε ρητά να κάνουμε «μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν».

2. Η επιλεκτική αμφισβήτηση των αγίων. Βασικότατο γνώρισμα όλων των μεταπατερικών και οικουμενιστών αποτελεί η απόρριψη μέρους ή και ολόκληρης της διδασκαλίας των Πατέρων της Εκκλησίας μας, αλλά και αγίων γενικότερα, βάσει του καινοφανούς «δόγματος» ότι και οι άγιοι ήταν άνθρωποι που έκαναν λάθη, άρα δεν μπορούμε να τους εμπιστευόμαστε σε όλα όσα δίδασκαν ή έπρατταν («δόγματος» που συμπληρώνει και «δικαιώνει» την αναθεωρητική ψευδοθεολογία της μεταπατερικότητας, εφόσον από τη διδασκαλία των αγίων μας μπορούμε πλέον να…επιλέγουμε όσα θέλουμε και όσα συνάδουν με τον χαλασμένο λογισμό μας). Το αποτέλεσμα είναι η διαστρέβλωση των εκκλησιαστικών Πατέρων σε όσα έγραψαν εναντίον του Παπισμού και των άλλων αιρέσεων, αλλά και άλλων θρησκειών, καθώς και ως προς τη μη κοινωνία με ετεροδόξους και αλλοθρήσκους. Χαρακτηριστική π.χ. η διαστρέβλωση του Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού, του οποίου η γνώση γύρω από το Ισλάμ και η προσπάθειά του να πείσει τους μουσουλμάνους της εποχής του για την πλάνη τους και να τους μεταστρέψει στην αλήθεια, χαρακτηρίζεται σήμερα από κάποιους μεταπατερικούς ως…άνοιγμα και διαθρησκειακός διάλογος σύγχρονου τύπου (δηλαδή ως συγκρητιστική προσέγγιση). Χαρακτηριστικό επίσης το ψέμα ότι υπάρχουν πάμπολλοι άγιοι που δέχθηκαν τον Παπισμό ως Εκκλησία (ενώ φυσικά αν ζητήσει κανείς από τους ψευδόμενους να κατονομάσουν έστω και έναν, αδυνατούν να δώσουν απάντηση). Η αδυναμία ακριβούς απάντησης σε οτιδήποτε είναι κάτι που γενικά χαρακτηρίζει τους «μεταπατερικούς», ενώ η διαλεκτική τακτική τους βρίθει από ψεύδη, επιλεκτικά αλλοιωμένες αλήθειες και σοφιστείες, με τις οποίες προσπαθούν (και φυσικά συχνά πετυχαίνουν) να παρασύρουν και πείσουν άτομα ελλιπούς θεολογικής κατάρτισης.

3. Η διαστρέβλωση ειδικά κάποιων σύγχρονων αγίων - και ιδίως του Αγίου Πορφυρίου. Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο, πολύ χειρότερης μεταχείρισης τυγχάνουν άγιοι που δεν άφησαν συγγραφικό έργο πίσω τους και συνεπώς τα λεγόμενά τους στάθηκε πολύ πιο εύκολο να παραχαραχθούν από τους επιτήδειους. Ο λόγος ασφαλώς για τον Άγιο Παΐσιο, κυρίως δε τον Άγιο Πορφύριο, του οποίου ο περίφημος πόθος για την ένωση του χριστιανικού κόσμου παρερμηνεύθηκε βάναυσα. Εκείνο που φυσικά αποσιωπάται είναι ότι ο πόθος αυτός (που στην πραγματικότητα βέβαια διακρίνει όλους τους αγίους μας) αφορούσε στην επιστροφή των αιρετικών στην Ορθοδοξία και όχι φυσικά στην ψευδοένωση με αναγνώριση και δικαίωση της πλάνης. Παρά τις απίστευτες ανοησίες με τις οποίες βεβηλώνεται η σεπτή μνήμη των δύο νεοφανών αγίων μας, υπάρχουν σποραδικές φράσεις και διδασκαλίες τους (αλλά και πολλά περιστατικά) που δείχνουν ξεκάθαρα πόσο και οι δύο θεωρούσαν αίρεση και πλάνη τον Παπισμό, ποια στάση είχαν απέναντι στους αιρετικούς (στάση αγάπης, αλλά όχι δικαίωσης της πλάνης τους - στάση δηλαδή που είχε ως στόχο την επιστροφή και όχι την εμμονή τους στην αίρεση) και ποια στάση είχαν επίσης απέναντι στις άλλες θρησκείες (τις οποίες θεωρούσαν δαιμονικά αποκυήματα), καθώς και στο επί θύραις παγκόσμιο πανθρησκειακό νεοεποχίτικο τερατούργημα. Και αν δεν μίλησαν ακόμη περισσότερο για τον Οικουμενισμό, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη ότι την εποχή που ζούσαν αμφότεροι, όλα όσα συνέβαιναν στο οικουμενιστικό-νεοεποχίτικο πεδίο ήταν ελάχιστα σε σχέση με τις σημερινές εξελίξεις. Π.χ. σε μια εποχή που οι συμπροσευχές αποτελούσαν την εξαίρεση, γνωρίζουμε τη θέση του Αγίου Πορφυρίου γι’ αυτές και για το πώς αρνήθηκε να συμπροσευχηθεί. Τι θα έλεγαν δηλαδή οι δύο μας άγιοι σήμερα, που οι συμπροσευχές τείνουν να μεταβληθούν σε κανόνα και έχουν προχωρήσει σε τόσο πλάτος και βάθος τα πράγματα ως προς την δήθεν «πάντων ένωσιν»; Ακόμη και στις εποχές που ζούσαν όμως, αμφότεροι μάς άφησαν παρακαταθήκη αρκετά πράγματα, έστω και σποραδικά, απολύτως καταδικαστικά για την παναίρεση.

4. Η κατηγορία περί αντικανονικής αντίδρασης απέναντι στους επισκόπους, στους οποίους οφείλουμε υπακοή. Μείζον και σύνηθες «επιχείρημα» των οικουμενιστών (αρκεί βεβαίως να εννοούμε την υπακοή σε οικουμενιστές επισκόπους, αλλιώς το πράγμα αλλάζει). Ας μην πάμε φυσικά σε εμφατικά ακραίες (και αμφιφανώς απαράδεκτες) θέσεις ότι το να μην υπακούεις τον επίσκοπό σου είναι…παναίρεση (όπως ακούσαμε πρόσφατα από τα χείλη δύο νοτιοελλαδιτών μητροπολιτών). Θυμίζουμε απλά ότι το εκκλησιαστικό μας διοικητικό σύστημα είναι επισκοπικό, αλλά όχι…χουντομοναρχικό (όσο και αν αρκετοί μητροπολίτες το εκλαμβάνουν και το εφαρμόζουν ως τέτοιο). Ένας επίσκοπος είναι σαφέστατο ότι δεν δικαιούται να κάνει τα πάντα και ο έλεγχός του από οποιονδήποτε κληρικό (από την απλή διαμαρτυρία έως την διακοπή μνημόνευσης) ειδικά για πολύ συγκεκριμένες πράξεις όπου τεκμηριώνεται κακοδοξία και πλάνη, όχι μόνο δεν είναι αντικανονική, αλλά αποτελεί και ηθική υποχρέωση βάσει των Ιερών Κανόνων, αλλά και πράξη απολύτως κατοχυρωμένη βάσει του εκκλησιαστικού δικαίου. Εντελώς έωλοι συνεπώς οι ισχυρισμοί περί της εν πάση περιπτώσει οφειλόμενης υπακοής (όπως έχει εξάλλου τεκμηριωθεί πληρέστατα και στις ανακοινώσεις του π.Θεοδώρου Ζήση και των λοιπών άξιων κληρικών μας που αντέδρασαν στους κακόδοξους επισκόπους τους). Οφείλουμε μάλιστα να πούμε ότι ο έλεγχος των τελευταίων αποτελεί δικαίωμα αλλά και υποχρέωση όχι μόνο των κληρικών, αλλά και ημών των λαϊκών (υπό τη μορφή της απομάκρυνσης και αποστασιοποίησής μας από αυτούς - για τους λαϊκούς άλλωστε δεν τίθεται νομοκανονικά θέμα «διακοπής μνημοσύνου» από τη στιγμή που δεν ιερουργούν). Κατοχυρωμένη υποχρέωση πολλαπλώς, από τον ίδιο τον Παύλο (που ορίζει ρητά στην «Προς Γαλάτας» προς το απλό ποίμνιο ότι αν έρθει κάποιος στο μέλλον, ακόμη και άγγελος εξ ουρανού, και τους πει καινά πράγματα, αυτός «ἀνάθεμα ἔστω») έως τον Μέγα Αθανάσιο και άλλους μεγάλους Πατέρες. Πώς είναι δυνατόν άλλωστε να υπακούει κανείς αδιαμαρτύρητα πασιδήλως πλανεμένους ιεράρχες, που αντί να ορθοτομούν λόγον αληθείας, σκανδαλίζουν τον λαό εκφέροντας λόγον κακοδοξίας και ψεύδους;

5. Οι κατηγορίες περί πρόκλησης σχίσματος. Το ακούσαμε κατά κόρον με αφορμή τις πρόσφατες αποτειχίσεις. Εδώ θα υπενθυμίσουμε ότι η διακοπή μνημοσύνου δεν συνιστά τη θεσμική εμπέδωση μίας μόνιμης κατάστασης, αλλά παροδικής, για όσο χρονικό διάστημα υπάρχει το καταγγελλόμενο πρόβλημα. Εξάλλου και οι ίδιοι οι πρόσφατα αποτειχισθέντες κληρικοί μας ξεκαθαρίζουν ρητά ότι δεν προχωρούν σε σχίσμα, ούτε συμμετέχουν σε σχισματική ομάδα, αλλά διακόπτουν τη μνημόνευση του οικείου μητροπολίτη για όσο διάστημα αυτός θα εμμένει στην πλάνη του. Πέραν όμως πλέον όλων αυτών, ποιος τολμάει στ’ αλήθεια να ισχυριστεί σοβαρά ότι το σχίσμα (ακόμη κι αν επρόκειτο εντέλει για τέτοιο) το προκαλούν όσοι εμμένουν αυστηρά στην ορθόδοξη παράδοση και τους Ιερούς Κανόνες κι όχι αυτοί που συναγελάζονται, «διαλέγονται» και συχνά συμπροσεύχονται με καρδινάλιους, προτεστάντες, ιμάμηδες, γκουρού και λοιπoύς σατανολάτρες, αποθεώνοντας ουσιαστικά την βλάσφημη ψευτοθεολογία των κλάδων και τις λοιπές νεοεποχίτικες βλασφημίες; Και δεν έχει φυσικά καμμία σημασία ακόμη κι αν αυτοί αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των επισκόπων! Ποιος είπε δηλαδή ότι η αλήθεια και η Θεία Χάρη βρίσκεται οπωσδήποτε στην πλειονότητα; Δεν είναι γνωστές δηλαδή οι περιπτώσεις ψευτοσυνόδων, όπως εκείνη της Φεράρας-Φλωρεντίας (και όχι μόνο), καθώς και το τι φρονούσαν τότε οι πλειονότητες; Ή μήπως δεν είναι γνωστό ότι ζούμε σε καιρούς εσχάτους για τους οποίους εγράφη ότι και οι εκλεκτοί θα πλανηθούν; Και για να το πούμε και με πολύ απλά λόγια: σε μία οικογένεια ή σε μια φιλική ομάδα που οι περισσότεροι αποδεικνύονται ψεύτες και απατεώνες, ενώ ο ένας παραμένει τίμιος, θα φταίει αυτός, αν μετά την αποτυχία κάθε νουθεσίας του, αποστασιοποιηθεί από τους υπόλοιπους; Αυτός είναι δηλαδή που διαλύει την οικογένεια; Είναι φανερό ότι τα δείγματα μιας τέτοιας τόσο παράλογης «λογικής» δεν μπορούν να αντέξουν σε καμία κριτική.

6. Επίκληση της στάσης του Αγίου Όρους. Κάποιοι μας λένε ότι οι αποτειχίσεις και οι λοιπές έντονες αντιδράσεις προς τον Οικουμενισμό αποτελούν φανατισμό και επικαλούνται τη μετριοπάθεια που επέδειξε το Άγιον Όρος μετά το πέρας της συνόδου της Κρήτης. Το ερώτημα όμως είναι για ποιο Άγιο Όρος μιλάμε. Μετά από δεκαετίες που το δηλητήριο της οικουμενιστικής παναίρεσης «δουλεύει» ύπουλα μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, είναι παγκοίνως γνωστό ότι η πλάνη έχει διεισδύσει παντού. Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει ενιαία στάση του Όρους επί του ζητήματος, αντιθέτως υπάρχει ξεκάθαρος διχασμός ως προς τη στάση που πρέπει να ακολουθηθεί έναντι του Φαναρίου (κακώς, αλλά έτσι είναι). Να θυμίσουμε επίσης τις αντιδράσεις μεγάλης ομάδας αγιορειτών πατέρων (και αυτοί…Άγιον Όρος είναι) ήδη από την επαύριο της ψευδοσυνόδου, καθώς και τις απαράδεκτες διώξεις που έκτοτε υφίστανται με υποκινητή τον εκδικητικό ταγό του Φαναρίου (που εξαντλεί όλη του την…παροιμιώδη πλέον αγάπη στους καρδινάλιους, τους ιμάμηδες και τους ραβίνους, αλλά δεν ανέχεται ούτε ίχνος κριτικής από τους πραγματικούς ορθοδόξους για τις νεοεποχίτικες εκτροπές του). Και να θυμίσουμε και το πόσο έωλες και ατεκμηρίωτες είναι όλες οι δήθεν μετριοπαθείς γνωματεύσεις και αποφάσεις που έλαβαν κάποια συλλογικά αγιορετικά όργανα, όπως π.χ. το πόρισμα της Ιεροκοινοτικής Επιτροπής επί των τελικών κειμένων της συνόδου της Κρήτης (που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2016 και που επίσης οι οικουμενιστές επικαλούνται). Το κείμενο αφ’ ενός μεν εκφράζει μόνο κάποιους και όχι όλες τις μονές του Όρους, αφ’ ετέρου δε, ακόμη και έτσι, αποτελεί απέλπιδα απόπειρα δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων από ανθρώπους που αναγνωρίζουν διαρρήδην μεν όλα τα αιρετικά σημεία που «δογμάτισε» η δήθεν Αγία Σύνοδος, αλλά παρά ταύτα…διστάζουν να δράσουν (ζητώντας κάπως-κάπου-κάποτε να…διορθωθούν και ουσιαστικά πετώντας με υπεκφυγές τα αναμμένα κάρβουνα από τα χέρια τους στις…ελληνικές καλένδες). Συνεπώς, ακόμη και όσοι κρατούν τόσο «μετριοπαθή» (εμείς την αποκαλούμε αλλιώς) στάση έναντι της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου και γενικότερα του Οικουμενισμού, είναι σε πασιφανή αδυναμία να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους.

7. Η κατηγορία ότι δεν πρέπει να κρίνουμε δημόσια τους ιεράρχες μας, επειδή αυτό δείχνει έλλειψη σεβασμού και επειδή σκανδαλίζεται και πολύς κόσμος. Κατ’αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι εδώ δεν μιλούμε για κρίση και κατάκριση, αλλά για έλεγχο περί πλάνης και αιρέσεως. Επ’ αυτού έχουμε κάθε δικαίωμα. Από εκεί και πέρα η άποψη ότι σκανδαλισμό επιφέρει ο έλεγχος και όχι ο σκανδαλοποιός, δεν αντέχει στην παραμικρή κριτική. Αντίθετα η δημοσιοποίηση των αιρετικών τερατουργημάτων που ολοένα και περισσότερο εκπορεύονται από χειλέων υψηλόβαθμων ρασοφόρων, καθώς και η δημόσια ανασκευή τους, αποτελούν υποχρέωση και καθήκον όσων κατέχουν κάποιες θεολογικές γνώσεις έναντι των πλέον αδαών, με στόχο να οικοδομούνται οι τελευταίοι στην αλήθεια και να μην παρασύρονται. Όσον αφορά δε τα περί ελλείψεως σεβασμού, η αλήθεια είναι ότι σεβόμαστε το σχήμα τους - και μάλιστα προφανώς πολύ περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι. Από εκεί και πέρα όμως πόσο μπορείς να σιωπάς απέναντι σε κληρικούς που παλινδρομούν επί δεκαετίες ανάμεσα στη δυσσεβή νεωτερικότητα (απαλλαγή από τα ράσα, μεταφράσεις στη λατρεία κλπ) και την πλέον βέβηλη βλασφημία (συμπροσευχές και…συλλείτουργα με ετεροδόξους), προκαλώντας με συνεχείς νεοεποχίτικες δηλώσεις και πράξεις; Οφείλουμε να προσευχόμαστε ο Θεός να τους φωτίζει και να τους χαρίζει επιστροφή και μετάνοια, αλλά όσο αυτό δεν συμβαίνει και ο σκαναδαλισμός που προκαλούν κλιμακώνεται, είναι προφανές πως οφείλουμε και να αντιδρούμε ακόμη και με έντονο τρόπο. Άλλωστε «οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι».

8. Η κατηγορία ότι γινόμαστε κριτές και τιμητές των πάντων. Την ακούμε και αυτήν πολλές φορές, όταν καυτηριάζουμε τους λόγους και τις πράξεις συγκεκριμένων οικουμενιστών ιεραρχών, ακόμη και τα acta ψευδοσυνόδων όπως αυτή της Κρήτης. Φυσικά και αυτή η κατηγορία αρύεται εκ του πονηρού και είναι απολύτως υποκριτική. Κατ’ αρχάς, η ιδιότητα του τιμητή εκ των πραγμάτων περικλείει οίηση και έπαρση. Η οίηση όμως χαρακτηρίζει εκείνους τους αγαπολόγους παραληρο-θεολογούντες (της «μεταπατερικότητας» και του νεωτερικού αναθεωρητισμού), εκείνους δηλαδή που δογματίζουν καινά σημεία (και…τέρατα), θεωρώντας - όπως προαναφέρθηκε - εαυτούς ουσιαστικά ανώτερους των αγίων Πατέρων, των Ιερών Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως. Εμείς αντιθέτως εμμένουμε σε αυτούς (αρνούμενοι να αλλάξουμε έστω και ένα «ιώτα»), στάση εξ ορισμού απολύτως ταπεινή. Μπορεί να έχουμε (και έχουμε) χίλια δυο ελαττώματα ως άνθρωποι, αλλά αυτό το συγκεκριμένο είναι ταπεινό. Πέραν αυτού δε, καθόλου δεν «κρίνουμε τους πάντες», απλά εκθέτουμε τη θέση μας πάνω σε εξόφθαλμα γεγονότα βέβηλης διαστρέβλωσης της πίστης μας από συγκεκριμένα πρόσωπα που τη διαστρεβλώνουν. Αν για κάποιους δεν είναι εξόφθαλμα, το πρόβλημα τυγχάνει αποκλειστικά των οφθαλμών τους.

9. «Ας μην αντιδρούμε, γιατί όσο φωνάζουμε, διαφημίζουμε το θέμα, ο Θεός θα δώσει λύση και θα δείξει την αλήθεια». Ναι, τα έχουμε ακούσει μέχρι και αυτά. Μόνο που ο Θεός μας έδωσε και νουν του συνιέναι και οφθαλμούς του οράν και στόμα του λαλείν. Αν δεν μιλήσουμε και δεν αντιδράσουμε την ώρα που διώκεται η πίστη μας, θα είμαστε αναπολόγητοι απέναντί Του. Τέτοιες παθητικές και αποστασιοποιημένες λοιπόν στάσεις δεν μπορούν να αφορούν σε κανένα πραγματικό ορθόδοξο χριστιανό, ειδικά στους σημερινούς κρίσιμους χρόνους. Όσον αφορά τέλος τη ρήση ότι αν δεν μιλάς για κάτι, δεν το διαφημίζεις κι έτσι…ασημαντοποιείται, πρόκειται πολύ απλά για προκάλυμμα δειλίας. Με την «λογική» αυτή δεν θα μιλούσαμε ποτέ και για τίποτε (είτε για την πολιτική κατάντια του τόπου, είτε για τον αποχριστιανισμό της πατρίδας μας, είτε για τον αφελληνισμό της εκπαίδευσης, είτε για οτιδήποτε άλλο). Αντίθετα, για όλα οφείλουμε να αντιδρούμε - και πολύ περισσότερο βέβαια για το μείζον θέμα της πίστης μας και τη λυσσαλέα απόπειρα νόθευσής της από τα χαλκεία της παναίρεσης του Οικουμενισμού. Ή μήπως δεν τη θεωρούν παναίρεση (ή ούτε καν αίρεση) όλοι αυτοί οι «μετριοπαθείς»; Ας αντιστρέψουμε την κατάσταση, ας πάψουμε να κρατάμε αμυντική στάση απέναντι στο θράσος τους και ας τους απευθύνουμε την παραπάνω ερώτηση ευθέως. Είναι καιρός που όλοι θα κληθούμε και θα πάρουμε θέση, τέλος με τα μισόλογα στις σκιές. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο απόστημα, που απλώνεται και τρώει τις σάρκες μας. Απέναντι σε αυτό, κανείς δεν έχει πια το δικαίωμα να σιωπά.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι επιχειρήσαμε να αποδώσουμε εδώ, με όσο το δυνατόν πιο απλό και εύληπτο τρόπο, κάποια μόνο από τα βασικά «επιχειρήματα» των θιασωτών της λεγόμενης «μεταπατερικότητας», σε σχέση κυρίως με το μείζον πρόβλημα της εσκεμμένης δογματικής σύγχυσης και του διαθρησκειακού συγκρητισμού που επιτάσσουν η αδηφάγος οικουμενιστική παναίρεση της εποχής μας. Ασφαλώς υπάρχουν πολλά ακόμη. Και φυσικά εννοείται ότι το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί ούτε να κομίσει «γλαύκα ες Αθήνας», ούτε να υποκαταστήσει στο παραμικρό τις εμπεριστατωμένες πραγματείες των παλαιότερων και σύγχρονων κορυφαίων θεολόγων μας. Στόχος του είναι απλώς να αποτελέσει μία μικρή και ταπεινή επιπλέον συμβολή στην αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο σκέφτονται και διαλέγονται πάμπολλοι «θεολόγοι» και «θεολογούντες» των ζοφερών καιρών μας, τουτέστιν μία ολοένα και αυξανόμενη ομάδα ανθρώπων, που ενώ μιλούν για Χριστό και Ορθοδοξία, για μια ακόμη φορά μας φέρνουν στον νου την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου «ὅτι εἰσελεύσονται…λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου• καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν».
Η αντίδραση απέναντι στις κακοδοξίες τους επαναλαμβάνουμε ότι αποτελεί για όλους μας επιτακτικό καθήκον…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Απρ 2017


Οι νεοταξίτικες μεθοδεύσεις εναντίον της Ορθοδοξίας 

Χάριν όσων δεν έχουν ασχοληθεί με το θέμα της Συνόδου της Κρήτης και ως προοίμιο του Β΄ μέρους που είναι και το σημαντικότερο, αναφέρουμε τα εξής: στις 17-26/6/2016 πραγματοποιήθηκε στο Κολυμπάρι Κρήτης μία διορθόδοξη Σύνοδος (και όχι Πανορθόδοξη, επειδή δεν μετείχαν όλα τα Πατριαρχεία), με επί κεφαλής “μεταξύ ίσων” τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Αυτή η σύνοδος από τους μετέχοντες και άλλους ιεράρχες διακηρύσσεται ως Αγία και Μεγάλη, -ίσως δε εν καιρώ να διακηρυχτεί και ως Οικουμενική ενώ είναι απλώς διορθόδοξη. Ισάξια δηλαδή των Συνόδων Α΄και Β΄, Νικαίας και Κωνσταντινουπόλεως, που μορφοποίησαν το Σύμβολο της Ορθοδόξου Πίστεως!
Όσοι δεν την αποδέχονται, προς το παρόν ελάχιστοι Επίσκοποι και μοναχοί και ελάχιστοι ιερείς και λαϊκοί, για πάρα πολλούς και σοβαρούς λόγους την χαρακτηρίζουν ως ψευτοσύνοδο. Υπήρξαν και κατά το παρελθόν ψευτοσύνοδοι που δεν έγιναν αποδεκτές από το σώμα της Εκκλησίας (κληρικούς και λαϊκούς), ως μη συνάδουσες με την ορθόδοξη πατερική θεολογία, όπως “στερεώθηκε” κυρίως διά του Συμβόλου της Πίστεως. Το ότι συγκεντρώθηκαν στην Κρήτη ορισμένοι Πατριάρχες και Επίσκοποι, ουδόλως τεκμαίρει ότι αυτή είναι Αγία και Μεγάλη, ότι μαρτυρεί την εν Αγίω Πνεύματι Αλήθεια και ότι πρέπει “υποχρεωτικά” να την αποδεχτούν οι πιστοί.

Τουναντίον, η σύνοδος της Κρήτης άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ορθοδοξίας στην αίρεση του Οικουμενισμού γι' αυτό και ο ορθός χαρακτηρισμός της είναι ψευτοσύνοδος ή και ληστρική -όπως η Β΄της Εφέσου, κατά την οποία ο προεδρεύων, Πατριάρχης Αλεξανδρίας Διόσκορος, προσπάθησε διά της βίας (ψυχολογικής βίας και απειλών προς τον κατώτερο κλήρο) να επιβάλει τον μονοφυσιτισμό!
Είναι ψευτοσύνοδος αυτή της Κρήτης επειδή, μεταξύ άλλων λόγων, αποφάνθηκε ότι όλα τα ετερόδοξα δόγματα (καθολικοί, προτεστάντες, κόπτες κ.α.) είναι Εκκλησίες του Χριστού. Καταργεί έτσι στην πράξη (de facto) το άρθρο 9 του Συμβόλου της Πίστεως που ρητά αναφέρει: “Εις μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν...”. Είναι καταφανές και στον πλέον απλό και ίσως ακατήχητο ορθόδοξο Έλληνα ότι το Σύμβολό μας αναγνωρίζει μία και μόνον του Χριστού Εκκλησία, αυτήν που αποδέχεται ολόκληρο και αναλλοίωτο το Σύμβολο αυτό. Και αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία και καμία άλλη.

Η αίρεσις του Οικουμενισμού οδηγεί στην πανθρησκεία γι' αυτό και χαρακτηρίζεται ως παναίρεσις εφ' όσον αναγάγει σε ισότιμους συνομιλητάς, ως Εκκλησίες εν Πνεύματι Αγίω, όλα τα “ανορθόδοξα” και εν πολλοίς αντιορθόδοξα δόγματα (αιρέσεις), αλλά και διαφορετικές θρησκείες πέραν της Χριστιανικής. Ο Οικουμενισμός, προπομπός της πανθρησκείας, τώρα αναπτύσσεται με πολύ γρήγορα βήματα, αφού επωάστηκε για πάρα πολλά χρόνια με κατάλληλες μεθοδεύσεις άμβλυνσης της πίστης, αλλά και της θεολογικής γνώσης των Ορθοδόξων και δη των Ελλήνων, επειδή αυτοί είναι ο κύριος στόχος.

Τώρα οι νεοταξίτες, επειδή χρειάζονται για τη “βασιλεία” του εωσφόρου μια πανθρησκεία στη γη, ώστε να ενοποιήσουν όλους τους ανθρώπους υπό την εξουσία του, θεωρούν ότι πλέον επέστη καιρός να οδηγήσουν τάχιστα την ανθρωπότητα σε αυτήν την πανθρησκεία.

Και προσέξτε το πάρα πολύ επικίνδυνο σημείο, το σημείο που θα κρίνει πάρα πολλά στη συνέχεια: αν αποδεχτούμε οι ορθόδοξοι λαοί (κυρίως οι Έλληνες, εφ' όσον τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας δεν συμμετείχαν) ότι αυτή η σύνοδος είναι Αγία, Μεγάλη και Πανορθόδοξη (Οικουμενική) την αναγνωρίζουμε αυτομάτως ισάξια των Συνόδων Α΄και Β΄. Σε αυτές, Πατέρες -Γίγαντες της Ορθής Πίστης (Ορθοδοξίας) όπως ο Άγιος και Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης κ.α. μορφοποίησαν το Σύμβολο της Ορθοδόξου Πίστεως.

Επειδή οι Οικουμενιστές “ιεράρχες” είναι αποφασισμένοι με γοργά βήματα να προχωρήσουν προς την πανθρησκεία, (γι' αυτό και προσπαθούν να πνίξουν παντί τρόπω και έργω κάθε γνησίως ορθόδοξη φωνή), το επόμενο βήμα τους είναι πιθανότατα να αλλάξουν το Σύμβολο της Πίστεως.
Ένα ωραίο πρωϊνό θα μπορούν να μας πουν : η “Αγία και Μεγάλη” σύνοδος της Χ πόλης (όπου θα λάβει χώρα μια νέα ψευτοσύνοδος), είναι ισάξια και ισοδύναμη, όπως και αυτή της Κρήτης, (αν έχει γίνει αποδεκτή!) των Α΄και Β΄ Αγίων και Μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων και άρα μπορεί “εν Πνεύματι Αγίω” να τροποποιήσει το Σύμβολο της Πίστεως! Παρά το γεγονός ότι η Γ' Οικουμενική , δια σχετικού κανόνος, έχει απαγορεύσει ρητά κάτι τέτοιο. Δηλαδή, εκτός από “εν τη πράξει” όπως τώρα, θα το καταργήσουν και νομοκανονικά. Έτσι, σε λίγα χρόνια ελάχιστοι Έλληνες (όχι βέβαια οι πραγματικά Ορθόδοξοι) θα θυμούνται ποιο ήταν το γνήσιο σύμβολο της Πίστεως!

Τα πάντα είναι “άξιοι” να πουν και να κάνουν, επειδή γνωρίζουν ότι ο λαός, έτσι αδιάφορο για την ουσία των πραγμάτων και ακατήχητο που τον κατάντησαν, είναι ικανός να δεχτεί τα πάντα. Ασφαλώς όχι όλοι. Σύσσωμη η Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, διάσπαρτα κάποιοι μοναχοί , τρεις ιερείς και ένας αρχιμανδρίτης (απ' όσο μπορώ να γνωρίζω) ηρωϊκά αντιστέκονται (υφιστάμενοι ανηλεείς διωγμούς, ειδικά οι Εσφιγμενίτες) σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις των νεοταξιτών, αλλά σίγουρα η αντίδραση θα κλιμακωθεί. (Βλέπε το Υ.Γ.)

Ο ιερεύς και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, εκ των εξεχόντων μαχητών υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως, ήδη διέκοψε τη μνημόνευση του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου ως αιρετικού -πράξις που ονομάζεται αποτείχισις, επειδή υψώνει τείχος προστασίας της Ορθοδοξίας από την αίρεση.

Ο ιερέας αυτός έχει αναφέρει σε σύναξη πιστών, αλλά και διαδικτυακά, ότι συζητήθηκε στην Ιερά Σύνοδο το θέμα της συνόδου Κρήτης και δεν ελήφθη καμία απόφασις, ούτε υπέρ ούτε κατά. Ανατέθηκε όμως σε τρεις μητροπολίτες να συντάξουν το σχετικό ανακοινωθέν. Αυτοί οι τρεις “μαγείρεψαν” το ανακοινωθέν ώστε να εμφανίζεται ότι η Ιερά Σύνοδος αποδέχτηκε την εισήγηση του μητροπολίτου Σερρών που υπερθεματίζει την ψευτο-σύνοδο.

Οι τρεις αυτοί μητροπολίτες είναι ο Σύρου Δωρόθεος, ο Βόλου Ιγνάτιος και ο Πατρών Χρυσόστομος. Εκείνος δε που έχει υπερβεί κάθε όριο και ήδη καλεί στη Μητρόπολή του καθολικούς “αξιωματούχους” (ίσως και να συλλειτουργεί ή να συλλειτουργήσει στο εγγύς μέλλον) είναι ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος. Ήδη θα σταλεί ως αντιπρόσωπος της Ορθοδόξου (!) Εκκλησίας να “συνδιαλεχτεί” με καρδιναλίους στο Μπάρι της Ιταλίας. Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν σύμφωνα με τους σχεδιασμούς και τις σχεδόν απροκάλυπτες μεθοδεύσεις των νεοταξίτικων εκκλησιαστικών κεφαλών, που παριστάνουν ότι είναι Κεφαλές της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν η πανθρησκεία φθάσει στο πλήρες ανάπτυγμά της και δουν το φρικιαστικό της πρόσωπο όσοι έχουν προσπαθήσει να παραμείνουν (ατομικά) στην ορθή πίστη, θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσουν. Ως εκ τούτου απαιτείται εδώ και τώρα συλλογική και καθολική αντίδρασις όσων θέλουν να κρατήσουν αλώβητη την εν Πνεύματι Αγίω πίστη. Είπε ο Κύριος: “Πλην ο Υιός του Ανθρώπου ελθών, άρα ευρήσει πίστιν επί της γης;” (Λουκ.18,8) Και πώς να βρει πίστη, όταν αντί Χριστού θα κηρύσσεται κεκαλυμμένα και παραπλανητικά ο αντίΧριστος και οι άνθρωποι έκλυτοι και παραλυμένοι θα νομίζουν ότι πιστεύουν στο Χριστό! Τόση είναι η σπορά της άγνοιας και της πλάνης που καλλιεργείται.

Αντιδρώντας σε όλα αυτά δεν το πράττουμε μόνο για τον εαυτό μας , για να σωθούμε εμείς ατομικά, αλλά για να είμαστε τα κεράκια, (που αν είναι αδελφωμένα γίνονται ήλιος!) που θα φωτίζουν, χάριν όλων των συνανθρώπων μας, την αληθινή οδό προς τη Θέωση. Τούτος είναι ο ύψιστος ανθρώπινος, και διά Χριστού εφικτός, στόχος.

Στο διαδίκτυο αναρτήθηκαν αποσπάσματα ομιλίας του αρχιμανδρίτου κ. Ιερώνυμου Νικολόπουλου, την Κυριακή 26.3.2017, παρουσία του μητροπολίτου Σύρου Δωροθέου.

Ο αρχιμανδρίτης αναφέρθηκε στο κήρυγμά του “στον κίνδυνο αυτονόμησης του Χριστιανού από την Εκκλησία και της πεποίθησης στις δυνάμεις του εαυτού του, χωρίς την αναφορά του, για ό,τι πράττει στο όνομα του Ιησού Χριστού”. Συμπλήρωσε δε ότι “η Εκκλησία μας με την Επισκοποκεντρική διδασκαλία των Πατέρων της διδάσκει τους πιστούς την υπακοή, με την έννοια του σεβασμού εν αγάπη, προς το πρόσωπο του Επισκόπου”.

Αυτές οι δύο φράσεις φανερώνουν ότι η προσπάθεια να γίνει αποδεκτή από όλους τους Έλληνες Ορθοδόξους η ψευτοσύνοδος Κρήτης έχει στηθεί με πραγματικά “παμπόνηρη ευφυΐα”, δείχνοντας καθαρά “ποιος” είναι πίσω από αυτήν. Ο εν λόγω αρχιμανδρίτης κατάφερε σε δύο φαινομενικά αθώες φράσεις -υποτίθεται ορθοτομούσες Λόγον αληθείας- να συμπυκνώσει δύο όψεις της μεθόδευσης που θα επιχειρηθεί. Η πρώτη είναι μία “προειδοποίηση-απειλή” προς τους ορθοδόξους χριστιανούς και η δεύτερη μία “προτροπή-απειλή”, προς λαϊκούς και φυσικά τους απλούς κληρικούς, κεκαλυμμένου αιρετικού φρονήματος και οι δύο αυτές “νουθεσίες”.

Είπε: “υπάρχει κίνδυνος αυτονόμησης του πιστού από την Εκκλησία ....χωρίς την αναφορά του ...στο όνομα του Ιησού Χριστού”. Ας ευχαριστούμε διαρκώς τη Θεία Πρόνοια, που διά του Λόγου και Θεού ημών, μας προειδοποίησε τι έχει να αντιμετωπίσει ο πραγματικός Χριστιανός στους έσχατους καιρούς. Είπε ο Κύριος: “Πολλοί ελεύσονται εν τω ονόματί μου λέγοντες: εγώ ειμί ο Χριστός {ή εγώ είμαι με το Χριστό, το ίδιο είναι!} και πολλούς πλανήσουσι” (Ματθ.13,5) Οι Οικουμενιστές κληρικοί επικαλούνται το Χριστό και την Εκκλησία Του για να κάνουν τον ορθόδοξο χριστιανό να υποταχθεί στην εωσφορική πανθρησκεία και να σιωπήσει.

Ο αρχιμανδρίτης που φοβάται μήπως αυτονομηθεί ο χριστιανός ορθόδοξος από την Εκκλησία, ας μας απαντήσει από ποια Εκκλησία; Την μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν ή το συνονθύλευμα των αιρέσεων που κατά τους Οικουμενιστές (στους οποίους αν κρίνουμε από τα λεγόμενά του ανήκει) είναι όλα Εκκλησίες; Ας καταδικάσει ξεκάθαρα και από άμβωνος όλα τα μη Ορθόδοξα δόγματα ως αιρέσεις και τον Οικουμενισμό ως παναίρεση και τότε θα είναι εν αληθεία η συγκεκριμένη παραίνεσή του.

Ας επανακάμψει ο ίδιος, οι συν αυτώ και οι υπέρ αυτόν στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία, δηλώνοντας πλήρη αποδοχή του Συμβόλου της πίστεώς μας και τότε μόνον μπορούν να καλούν σε μη αυτονόμηση από Αυτήν. Αλλιώς, πλανώνται και δυστυχώς (παρα)πλανούν... κηρύσσοντες Οικουμενική ψευδο-εκκλησία. Και δη εν ονόματι του Χριστού!
Και κορυφώνει τον “αποκλίνοντα” λόγο του ο αρχιμανδρίτης, (ευαρέστως προς τον παρόντα Δεσπότη του) καλώντας όλους σε υπακοή “εν αγάπη” προς τους Επισκόπους, αφού η διδασκαλία των Πατέρων είναι, όπως λέει, Επισκοπο-κενρική!

Κύριε, ελέησόν μας! Είναι Επισκοποκεντική, αρχιμανδρίτα, γιατί την καταντήσατε έτσι και όχι επειδή το είπαν οι Πατέρες. Οι Πατέρες τονίζουν την Χριστο-κεντρικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Επισκοπο-κεντρικότητα δεν είναι παρά το πνεύμα του Παπισμού το οποίο έχει εισχωρήσει σιγά-σιγά και διαβρωτικά και ίσως μεθοδευμένα στην Ορθόδοξη Εκκλησία -γλυκεία γαρ η εγκόσμια εξουσία και τα προνόμιά της, για πολλούς γλυκυτέρα του Ιησού!

Απλώς το ρόλο του απόλυτου μονάρχη και αλάθητου Πάπα τον προσέλαβαν κάποιοι λίγοι μεγαλόσχημοι, δήθεν “εκλεκτοί” και μόνοι δυνάμενοι να έχουν λόγο και αποφάσεις σε όλα τα εκκλησιαστικά θέματα. Και ο λαός ανερμάτιστος, ακατήχητος, επιρρεπής σε χαλαρότητα ηθών και στην “αφάνταστη ελαφρότητα του είναι”, έχει σπρωχτεί στην... “άκρη του”. Η Επισκοπο-κεντρικότητα εξυπηρετεί ανυπερθέτως τα σχέδια των νεοταξιτών-εωσφοριστών, ώστε να χειραγωγηθεί η Εκκλησία του Χριστού, ει δυνατόν σύσσωμη, (με υπακοή “εν αγάπη”!) προς την εωσφορική ψευδοεκκλησία.

Ανοχή στην ανοχή, σιωπή στη σιωπή και κεκαλυμμένη συμβολή σε όσα τραγικά και οδυνηρά συμβαίνουν στην πατρίδα μας, οι “εκλησιαστικοί ταγοί” οδήγησαν σε πλήρη ασυδοσία και ατομικισμό, αλλά και υποταγή και παραίτηση από κάθε κοινωνικό αγώνα τους Έλληνες, προφανώς επειδή έτσι το επιτάσσουν οι “άνωθεν εντολείς”. Έχετε προσέξει ότι εδώ και κάποια χρόνια οι Επίσκοποι μνημονεύονται κατά τις ιεροτελεστίες ως Αρχιεπίσκοποι; -τουλάχιστον έτσι συμβαίνει στην περιοχή μου. Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Τώρα το κατανοώ πλήρως.

Όλα καλά για την αρχιΕπισκοπεία-Δεσποτεία όταν ο λαός γεμίζει τους ναούς, ρίχνει και τον “οβολό” του στο παγκάρι, χωρίς να κατανοεί ούτε το τι ούτε το πώς της Ορθοδοξίας (το εκκλησιαστικό γεγονός, όπως το αποκαλεί ο κ. Γιανναράς) και επιστρέφει στο σπίτι του ίδιος όπως ήταν πριν μπει στο ναό. Αλλά και οι ιερείς, που οι περισσότεροι έχουν να θρέψουν μια οικογένεια, συνήθως συγκατανεύουν δουλικά σε ο,τιδήποτε βούλεται ή κηρύσσει ο αρχιΕπίσκοπος-Δεσπότης.

Η “Δεσποτοποίηση” της Ορθοδοξίας μόνον δεινά έχει επιφέρει στην αληθινή του Χριστού Εκκλησία και θα επιφέρει ακόμα μεγαλύτερα. Όχι πως δεν υπάρχουν άξιοι Μητροπολίτες, αλλά χάνονται και αυτοί μέσα στη γενική εκκοσμίκευση και -όχι μόνον- της “μεγαλόσχημης Εκκλησίας”, που φυσικά αντανακλάται στους πιστούς σε πολλαπλασιαστικό βαθμό. Το κοινοτικό πνεύμα, (το κοινωνείν), εξ' ου και η λέξη εκκλησία, η σύναξη των πιστών, (όλοι οι πιστοί μαζί ως λειτουργική ενότητα), που ήταν η κληρονομιά του καθαρά ελληνικού πνεύματος, η Δεσποτοκρατία το έχει προ πολλού εγκαταλείψει και απεμπολήσει.

Για το λόγο αυτό οι Έλληνες , όπως ακριβώς τους θέλει η Νέα Τάξη με συνεργό στους σχεδιασμούς της τη Δεσποτο-κρατούμενη Εκκλησία, δεν μεταβλήθηκαν απλώς σε μία σχεδόν φατριαστικά διασπασμένη κοινωνία, μεταβλήθηκαν συστηματικά και προγραμματισμένα σε μια κοινωνία πλήρως εξατομικευμένη, ο καθένας και ο εαυτός του, ο καθένας και η...πάρτη του! Ή έστω, η ιδεολογικο/κομματική φατρία του. Πώς να εμπνεύσει το πνεύμα της εν Χριστώ συλλογικότητας/αδελφοσύνης η “μεγαλόσχημη Εκκλησία” αφού δε το έχει και, κατά τεκμήριο, το μάχεται;

Απέκλεισαν πλήρως το λαϊκό σώμα από τις όποιες σημαντικές αποφάσεις, εκτός από το πόσο θα πληρωθεί ο νεωκόρος και οι ψάλτες (οι επίτροποι), ώστε ένα καλό ποσό από κάθε ναό να οδεύει προς το ταμείο της Μητρόπολης. Όλα επτασφράγιστα μυστικά, χωρίς έλεγχο από κανέναν για το σύνολο ποσόν. Κι αν κάποιο από αυτό το ποσόν πηγαίνει σε άλλους σκοπούς εκτός Εκκλησίας, ποιος το είδε και ποιος το ξέρει;

Ας θυμηθούμε από πού και πώς ξεκίνησε η Εκκλησία. Άπαντα και απάντων τα υλικά αποκτήματα κοινά. Και εκλογή, από το σώμα των πιστών, διακόνων για να υπηρετούν τα ευχαριστήρια, κοινά για όλους, δείπνα. Και πού έφθασε! Σε μιτροφόρους, εν είδει “εστεμμένων”, αρχιΕπισκόπους που διοίκησαν και διοικούν με χλιδή και με “αυτοκρατορική πυγμή” την Εκκλησία και έτσι ώστε οι λαϊκοί να έχουν όλο και λιγότερη συμμετοχή στις αποφάσεις και γενικά στη ζωή της Εκκλησίας, -αν έχει πλέον εν Χριστώ ζωή! Κάτι περισσότερο: γι αυτούς ακριβώς τους λόγους πολλοί άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί και από την Εκκλησία και από την πίστη. Ή, η πίστη τους είναι από ψυχρή έως χλιαρή, έχοντας διατηρήσει μόνον τους τύπους.

“Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ' υψηλά ύψωσαν γύρω μου τείχη... αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον, ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω” (Κων.Καβάφης) Ναι, έτσι ακριβώς μάς έκλεισαν έξω από τη συλλογική αδελφικότητα της Εκκλησίας, την εκκλησιαστική ζωντανή σύναξη, νεκρώνοντας ουσιαστικά την πεμπτουσία της και μεταβάλλοντας την σε μια τυπική συμμετοχή (και μάλλον αναξίως) στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, ως αναγκαία συνθήκη για να θεωρείται κάποιος “καλός χριστιανός”.

Αυτό το “ δεσποτικό πνεύμα” το εξέφρασε στην πληρότητά του ο μητροπολίτης Φθιώτιδος, διακηρύσσοντας: “Την ευθύνη των εκκλησιαστικών ζητημάτων την έχουν οι στρατηγοί της Εκκλησίας, δηλαδή οι Επίσκοποί της και όχι οι απλοί στρατιώτες”. Αυτή είναι μία φράση που διακατέχεται από “γνησίως” αντιορθόδοξο πνεύμα, εξ' ολοκλήρου παπικών καταβολών “συγκεντρωτισμού αυθεντίας”. Και αποτελεί μία άλλη όψη της πολύ μελετημένης μεθόδευσης των νεοταξιτών Επισκόπων.

Ο Μέγας Αθανάσιος ήταν διάκονος όταν με πύρινους λόγους συνδιαμόρφωνε το Σύμβολο της Πίστεως. Αλλά φαίνεται ότι τότε ο Μέγας Βασίλειος και οι άλλοι μέγιστοι Άγιοι δε θεωρούσαν τον εαυτό τους “στρατηγό” και έδιναν λόγο -και μάλιστα εισακουστέο- στους διακόνους! Οποία διαφορά με το σήμερα! Αλλά και πώς να αναδειχτούν σήμερα διάκονοι ή ιερείς -Αθανάσιοι, όταν “οι στρατηγοί” τούς θέλουν περιδεείς γύρω -τριγύρω τους;

Ποιος άραγε διόρισε ως “στρατηγούς ελέω Θεού” τους μητροπολίτες; Πάντως όχι ο Χριστός Ιησούς. Αυτός μόνον τους αληθινούς στρατιώτες Του επιλέγει, είτε είναι μεγαλόσχημοι είτε ιερείς είτε απλοί άνθρωποι. Και ας είμαστε σίγουροι όσοι πραγματικά πιστεύουμε σε Αυτόν ότι οι απλοί και ταπεινοί στρατιώτες Του θα σώσουν τον κόσμο από τη δαιμονοποίησή του που επιχειρείται από τους εωσφοριστές, Σιωνιστές και Μασώνους. Και όχι οι αυτοδιορισμένοι (μπορεί και κάτι χειρότερο, οι Σιωνο-διορισμένοι) “στρατηγοί”.

Στρατηγός, Αρχιερέας (πατριάρχης, αρχιεπίσκοπος...) και Κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι μόνον ο Χριστός -γι αυτό και είναι Μία: Αγία, Καθολική και Αποστολική. Όπως Μία είναι και η Κεφαλή του Χριστού. Και υπέρμαχο Στρατηγό η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει την Υπεραγία Θεοτόκο.
Ας ψάλλουμε λοιπόν, μέρες που είναι αλλά και πάντα: “τη Υπερμάχω Στρατηγώ (μας) τα νικητήρια”, γιατί και σε αυτόν τον πόλεμο θα είναι υπέρμαχός μας. Οπότε είναι βέβαιο, έστω και αν πρόσκαιρα και προσωρινά χάσουμε μάχες, ότι θα τον κερδίσουμε κατά κράτος, ώστε να μην απολέσουν άνθρωποι την ψυχή τους παρά μόνον οι γιοι και οι ακόλουθοι του “υιού της απωλείας”.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Υ.Γ.
Καλοτυχίζω τους ορθοδόξους του νομού Θεσσαλονίκης και των πέριξ νομών που μπορούν, με τη δύναμη του Θεού και ίσως κάποια μικρή θυσία, να παραβρεθούν στην διορθόδοξη επιστημονική (θεολογική) ημερίδα (τηλ. 2310 68 65 44), που θα λάβει χώρα την Τρίτη 4 Απριλίου στις 5.00μ.μ. στο 7.ο χλμ Θεσσαλονίκης-Ωραιοκάστρου, στον πολυχώρο NOUVELLE, για να καταδικαστεί όπως αρμόζει σε πραγματικά ορθοδόξους, συλλογικά και δυναμικά, η ψευτοσύνοδος της Κρήτης και να χαραχτεί η περαιτέρω πορεία του αγώνα εναντίον της “Γάγγραινας του Οικουμενισμού”, που δυστυχώς έχει εξαπλωθεί μέσα στο σώμα της Ορθοδοξίας και θα απαιτηθεί μακροχρόνιος και επίπονος “καυτηριασμός” για να αναχαιτιστεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Μαρ 2017


Η ομιλία της καθηγήτριας Οικονομικών κυρίας Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη, στην Ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"

Γράφει η Καθηγήτρια Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη 

Η παγκοσμιοποίηση, ενισχυμένη από έναν ακραίο νεοφιλελευθερισμό, αλλά και από την έλευση του μεταβιομηχανικού καπιταλιστικού σταδίου, κατόρθωσε να επιβληθεί στην υφήλιο, και μάλιστα με τη μορφή μονόδρομου. Πράγματι, στη δεκαετία του 80' οι ισχυροί της Γης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ[2] προβλέψανε ότι μια νέα διεθνής οικονομική τάξη, στην οποίαν έδωσαν το πρωτόγνωρο όνομα της παγκοσμιοποίησης, θα ήταν σε θέση να μεγιστοποιήσει τα κέρδη τους. Για την επίτευξη γενικότερης αποδοχής αυτού του νέου συστήματος οργανώθηκαν, με μεγάλη μεθοδικότητα, προπαγανδιστικές εκστρατείες μαζικής πειθούς των πληθυσμών. Η καθημερινή αυτή προπαγάνδα υπέρ της παγκοσμιοποίησης, με τη σύμπραξη των ΜΜΕ, εκτός από την υπόσχεση της έλευσης ενός οικονομικού παράδεισου για όλους, χάρη στη παγκοσμιοποίηση, εμφάνιζε επιπλέον το νέο αυτό σχήμα και ως νομοτελειακό. Οι αντιδράσεις, εναντίον της παγκοσμιοποίησης, εμφανίστηκαν, βέβαια, από την αρχή της υλοποίησής της. Ωστόσο, η προσπάθεια εξουδετέρωσης αυτών των αντιδράσεων ήταν καλά μεθοδευμένη, καθώς εκτός από την εντατικοποίηση της πειθούς επιστρατεύθηκαν και μεθοδεύσεις που χαρακτήριζαν τους οπαδούς αυτής της νέας "θρησκείας" ως "προοδευτικούς", "δυναμικούς", "εκσυγχρονιστές" και "μορφωμένους", ενώ αντιθέτως τους αντιρρησίες ως "συντηρητικούς", "αμόρφωτους", "περιθωριακούς" και "καθυστερημένους". Η ισοπέδωση των πολλών και μη ειδικών, σε αυτές τις προπαγανδιστικές εξαγγελίες μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί με βάση την ανθρώπινη φύση, που επιθυμεί γενικά να ανήκει στις τάξεις των "ελίτ", και όχι σε αυτές των "οπισθοδρομικών".

Οι δραματικές συνέπειες που ακολούθησαν την εγκαθίδρυση της παγκοσμιοποίησης και τη λειτουργία της επί 40 περίπου χρόνια, θα ήταν αισθητά περιορισμένες, αν αυτή δεν είχε πλαισιωθεί και από τα δύο συμπληρωματικά συστήματα, που ανάφερα αμέσως παραπάνω: αυτό του άκρατου φιλελευθερισμού, αλλά και αυτό της έλευσης του νέου σταδίου του καπιταλισμού, που τώρα διανύουμε. Ακριβώς, αυτός ο επικίνδυνος συνδυασμός, όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις, εξασφάλισε το αδιευκρίνιστο και ασαφές περιεχόμενο της παγκοσμιοποίησης και ενθάρρυνε έτσι τον παραπλανητικό του χαρακτήρας. Από τα μέσα του 20ου αιώνα, ο παγκόσμιος πληθυσμός υφίσταται συνθήκες υψηλής ανασφάλειας, αδιανόητης εκμετάλλευσης των ασθενέστερων, ασύλληπτης έκτασης ανισότητες[3], αναίτιες πολεμικές συρράξεις σε διάφορα σημεία της υφηλίου και προσπάθειες εκτεταμένης παραποίησης της πραγματικότητας. Ο ρόλος, εξάλλου, των επί μέρους εθνικών κυβερνήσεων αδρανοποιήθηκε, χάρη στην εκχώρηση του μεγαλύτερου μέρους της εθνικής τους κυριαρχίας στο "αόρατο χέρι" που δήθεν ρυθμίζει τις αγορές. Ειδικότερα, στα πλαίσια της ΕΕ-Ευρωζώνης, η επιβολή κοινής μακροοικονομικής πολιτικής στα κράτη-μέλη δεν αφήνει περιθώρια εφαρμογής εθνικής οικονομικής πολιτικής, προσαρμοσμένης στις ιδιαίτερες ανάγκες τους.

Η παγκοσμιοποίηση του 20ου αιώνα είχε, αναμφισβήτητα, και θετικά επιτεύγματα, που περιορίστηκαν, όμως, σχεδόν ολοκληρωτικά, στα πλαίσια ορισμένων αναδυόμενων οικονομιών[4]. Αντιθέτως, ο απολογισμός της λειτουργίας της παγκοσμιοποίησης, στα πλαίσια των προηγμένων οικονομιών[5], αποδίδεται άριστα με τη διαπίστωση ότι ήταν σύστημα που είχε "ολιγάριθμους νικητές και αναρίθμητους ηττημένους".

Έτσι, η οργή των πολυάριθμων αυτών ηττημένων, που επί 45 περίπου χρόνια παρέμειναν στο περιθώριο των πλεονεκτημάτων της διεθνούς οικονομικής τάξης, γιγαντώθηκε εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η τελευταία εμφανίστηκε ως η κυρίως υπεύθυνη για την ανεξέλεγκτη πια ανισότητα κατανομής εισοδήματος και πλούτου, που στοιχειώνει την υφήλιο. Αυτή, ακριβώς, η οργή οδήγησε στο ΒΡΕΧΙΤ και αυτή, επίσης, εξασφάλισε την εκλογή του Donald Trump. Η επιλογή του Donald Trump, καθώς και αυτή αρκετών Ευρωπαίων πολιτικών, που και αυτοί βρίσκονται κοντά στην εξουσία, βασίζεται, ακριβώς, στις υποσχέσεις τους να εγκαταλείψουν την παγκοσμιοποίηση, χάριν του προστατευτισμού. Η προστασία των εθνικών συνόρων φαίνεται να προβάλλει ως το κοινό χαρακτηριστικό όλων των νεοσύστατων κομμάτων, που αποκαλούνται συλλήβδην[6], και με κάπως περιφρονητική χροιά, ως "λαϊκίστικα". Η έξαρση της τρομοκρατίας και η επέλαση προσφύγων από το Ισλάμ συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιλογή αυτήν .

Η έλευση πολιτικών με προδιαγραφές διαφορετικές από τις αντίστοιχες των τελευταίων 45 ετών, ήταν αναμενόμενες με βάση τα αρνητικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, η εμφάνιση και, κυρίως, η ταχεία άνοδος αυτών των κομμάτων προκάλεσε έκπληξη, δυσφορία, αλλά και πανικό σε όλους όσοι είδαν σε αυτήν σοβαρό κίνδυνο για τα συμφέροντά τους. Εκτός, όμως, από τη διαπίστωση ότι περίπου κάθε 50-80 χρόνια γίνεται εναλλαγή ανάμεσα στα δύο αυτά συστήματα της διεθνούς οικονομικής τάξης, το τέλος της παγκοσμιοποίησης και η ταχεία εγκαθίδρυση του προστατευτισμού φαίνεται, τώρα, να είναι επί τάπητος, ακριβώς εξαιτίας της εκλογής του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Η σαφής προτίμησή του για κλειστά σύνορα, που μετά τις εξαγγελίες πέρασε ταχύτατα και στην εφαρμογή[7], θα δώσει το σύνθημα, για παράλληλη πορεία και στον υπόλοιπο κόσμο. Υπέρ του τέλους αυτής της παγκοσμιοποίησης συνηγορούν και οι δημοσκοπήσεις, αρχικά στην Ευρώπη όπου η παγκοσμιοποίηση συνδυάστηκε και με σκληρή λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης, και όπου διαπιστώνεται ανερχόμενο ποσοστό εναντίον της παγκοσμιοποίησης.

Οι παραδοσιακοί πολιτικοί, που ανήκουν, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά, κατηγορούν συλλήβδην τα νέα πολιτικά κόμματα για "λαϊκισμό". Και επεξηγούν τον όρο του "λαϊκισμού" με το γενικότερο επιχείρημα ότι "οι εκπρόσωποί τους υπόσχονται πολλά και θαυμαστά πράγματα στους ψηφοφόρους τους, τα οποία δεν μπορούν να υλοποιήσουν". Υπάρχει, όμως και η άλλη όψη του νομίσματος, που εύλογα υποστηρίζει ότι, ακριβώς, η δημιουργία των λαϊκίστικων κομμάτων είναι το αποτέλεσμα της αθέτησης όλων σχεδόν των υποσχέσεων, που έδωσαν οι παραδοσιακοί πολιτικοί, στο διάστημα των 45 περίπου ετών επικράτησης της παγκοσμιοποίησης.

Και τα δύο συστήματα που, εναλλακτικά, ρυθμίζουν τη διεθνή οικονομική τάξη, εμφανίζουν μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα. Τα μειονεκτήματα του καθένα από αυτά εμφανίζονται εντονότερα στην περίπτωση, που στη διάρκεια της εφαρμογής του επιδιώκεται με φανατισμό η μονομέρεια των χαρακτηριστικών του, αποκλείοντας έτσι κάθε προσπάθεια συνδυασμών με τα χαρακτηριστικά του άλλου. Και, οπωσδήποτε, προς το τέλος της κυριαρχίας του καθένα από τα δύο αυτά συστήματα, οι αρνητικές του συνέπειες προβάλλουν εντονότερες, σε σύγκριση με τα αρχικά του στάδια, στα οποία υπερισχύει ο ενθουσιασμός της αναμονής των πλεονεκτημάτων του.

Στο Μέρος Ι αυτού του άρθρου θα εξετάσω πρώτον τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές της οικονομικής πολιτικής, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, καθώς και τις συνέπειές τους, ενώ στο Μέρος ΙΙ τις πολιτικές που προλειαίνονται, στα πλαίσια της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, ή της αντιπαγκοσμιοποίησης, καθώς και τα αποτελέσματά του.

Μέρος Ι. Επιλογές οικονομικής πολιτικής και συνέπειες της παγκοσμιοποίησης

Α. Οι επιλογές

Πρόκειται για συνονθύλευμα πολιτικών, που απορρέουν από τις βασικές κατευθύνσεις της παγκοσμιοποίησης, αλλά και του φιλελευθερισμού, και που διανθίζονται από τις νέες τεχνολογίες της πληροφορικής. Οι πολιτικές αυτές περιστρέφονται γύρω από φανατικές ιδεολογίες, αν και ουδέποτε επαληθεύτηκαν. Πρόκειται, συνοπτικά, περί της δήθεν παντοδυναμίας των αγορών, που δεν χρειάζονται κρατική παρέμβαση, γιατί αυτορυθμίζονται, της πεποίθησης ότι η όποιας μορφής προστασία της εργασίας δημιουργεί ανεργία, της προβολής της σημασίας της ατομικότητας και του ανταγωνισμού, της εχθρότητας εναντίον του κράτους Πρόνοιας, που εκλαμβάνεται ως ανωμαλία του συστήματος, η οποία πρέπει να εκλείψει, της απαίτησης επίτευξης ισοζυγίων παντού[8], της αποδοχής σχεδόν, αποκλειστικά, της νομισματικής πολιτικής, με την απόρριψη της δημοσιονομικής, της φοβίας απέναντι στον πληθωρισμό, όχι όμως και απέναντι στον αντιπληθωρισμό κ.ά. Αυτός ο συνδυασμός πολιτικών δοξασιών, που με κάποιες αφαιρέσεις θα μπορούσε να υπαχθεί κάτω από την ετικέτα του laissez-faire, laissez-passer, εφαρμόστηκε αδιαλείπτως σε ολόκληρη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες, με σαφώς όμως μεγαλύτερη έμφαση στα πλαίσια της ΕΕ-Ευρωζώνης, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ[9]. Να υπογραμμιστεί ότι για τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους, η καρδιά της κοσμοθεωρίας τους δεν είναι τόσο η εξασφάλιση της ελευθερίας του διεθνούς εμπορίου, ή η ανάγκη πραγματοποίησης ισορροπιών σε όλα τα ισοζύγια, εσωτερικά και εξωτερικά, ή ακόμη και η πίστη τους στο αλάνθαστο των αόρατων χεριών της αγοράς. Ο πυρήνας, αντιθέτως, της φανατικής νεοφιλελεύθερης θεώρησης είναι το άσβεστο μίσος εναντίον του Κράτους, και ιδιαίτερα του κράτους-Πρόνοιας. Έτσι, ως πρωταρχικός στόχος των νεοφιλελεύθερων, που αποδέχονται χωρίς επαρκείς αποδείξεις και χωρίς εξαιρέσεις την απόλυτη ανωτερότητα και την εκ προοιμίου μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα, ορίζεται η ελαχιστοποίηση του μεγέθους, η απενεργοποίηση και η ουδετεροποίηση του ρόλου του Κράτους, στην οικονομία. Αλλά, ουδέτερο Κράτος ουδέποτε υπήρξε ή και θα υπάρξει, δεδομένου ότι ανέκαθεν το Κράτος είχε ένα σημαντικό ρόλο στην οικονομία. Το πρόβλημα βρίσκεται, εντελώς αλλού, στο αν δηλαδή η παρεμβατική κρατική πολιτική συνδράμει αυτούς που χρειάζονται βοήθεια ή αντιθέτως η φαινομενική του απραξία στρέφεται, κάθετα, εναντίον τους. Πράγματι, η ουδετερότητα, δηλαδή η μη παρέμβαση του Κράτους, έχει αποδειχθεί ως το ισχυρότερο άλλοθι πολιτικής, προκειμένου να ευνοηθούν οι ισχυροί και να εξαθλιωθούν οι αδύναμοι.

Οι συνέπειες αυτού του συνονθυλεύματος προτιμήσεων μπορούν, χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστούν ως, αυτόχρημα, τραγικές, και όχι μόνο κάτω από το πρίσμα της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας, και της ηθικής και των θεσμών. Δηλαδή, μια έντονη δυσλειτουργία του παγκόσμιου συστήματος, που θεοποιεί το κέρδος, αδιαφορώντας για τις μεθόδους με τις οποίες αυτό επιδιώκεται, ελαχιστοποιεί τους μισθούς διαχωρίζοντας το ύψος τους από την παραγωγικότητα της εργασίας, αντιμετωπίζει με εχθρότητα την κρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενθαρρύνει τον άκρατο ατομισμό, αδιαφορεί για την κορύφωση της διαφθοράς, καταργεί εν ψυχρώ στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, εξαθλιώνει και αποκλείει από τους καρπούς της προόδου ολοένα ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, αποδεκατίζει σταδιακά τη μεσαία τάξη, απασχολεί χωρίς δισταγμό παιδιά κάτω των 8 ετών και προκαλεί ολοένα συχνότερες και σφοδρότερες κρίσεις. Που, όμως, όλες αυτές οι κρίσεις έχουν ως αφετηρία τους την κατάργηση του συνόλου των ρυθμίσεων της αγοράς, και την ανοχή της ανεξέλεγκτης μεταφοράς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, από τη μια άκρη της Γης στην άλλη. Ειδικότερα σε ότι αφορά την υπόθεση της αυτορρύθμισης των αγορών, που αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αρχές του φιλελευθερισμού, είναι αυτή που προκάλεσε και τη δεύτερη μεγάλη κρίση του 2007[10]. Μετά και τη δεύτερη αυτή καταστροφή, που αποδίδεται στο χάος της δήθεν «αυτορρύθμισης των αγορών», υπήρξε η έκφραση μετάνοιας του πιο επιφανούς, ίσως, φανατικού νεοφιλελεύθερου, του Alain Greenspan, πρ. προέδρου της FED. Πράγματι, τον Οκτώβριο του 2007 δήλωσε: «ολόκληρο το σύστημα διανόησης κατέρρευσε το περασμένο καλοκαίρι»[11].Θα ανέμενε κανείς, μετά και τη δήλωση αυτή μετανοίας, ότι οι κατευθύνσεις της μακροοικονομικής πολιτικής της υφηλίου θα άλλαζαν. Δεν έγινε, όμως, έτσι.

Οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών έκριναν ότι το πρωταρχικό πρόβλημα, στο οποίο έπρεπε να δώσουν λύση, ειδικά στην Ευρώπη[12]και στη ζώνη του ευρώ, ήταν το ανερχόμενο χρέος και τα ελλείμματα. Οι πολιτικές, που επέλεξαν ήταν όλες νεοφιλελεύθερης έμπνευσης, και έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκονταν. Και τούτο, επειδή το πρόβλημα δεν ήταν τα ελλείμματα, αλλά η υποτονική ανάπτυξη και η υποαπασχόληση. Ακόμη, τα προβλεπόμενα μέτρα σταθεροποίησης απέβλεπαν στον περιορισμό του πληθωρισμού, ενώ για τον αντιπληθωρισμό, που στη συνέχεια αναδείχθηκε σε πρόβλημα πρωταρχικής σημασίας, δεν προβλέφθηκαν μέτρα. Η επιδίωξη, εξάλλου, για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα, βασίστηκε στον περιορισμό του ύψους των μισθών, που συχνά παρέμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα καθηλωμένοι, ή και υπέστησαν σημαντικές μειώσεις.

Η κρίση του 2007, από την οποία δεν έχει ακόμη συνέλθει εντελώς η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή οικονομία, αποδόθηκε ακριβώς σε αυτές τις αναποτελεσματικές πολιτικές, και προς στιγμή φάνηκε ότι ο ακραίος φιλελευθερισμός και το ανεξέλεγκτο laissez faire, θα είχαν σημαντικά περιοριστεί. Να υπογραμμιστεί, επιπλέον, ότι αυτός ο επικίνδυνος συνδυασμός πολιτικής δεν ευθύνεται μόνο για τις οικονομικές κρίσεις, αλλά και για την επιδείνωση των κλιματολογικών συνθηκών του πλανήτη, καθώς και για την αποσύνθεση της παγκόσμιας κοινωνικής συνοχής, που έφερε το οργανωμένο έγκλημα, τη γενίκευση της διαφθοράς και την έξαρση της τρομοκρατίας. Ωστόσο, σε πείσμα της αναγνώρισης των σφαλμάτων της πολιτικής, που οδήγησαν στην κρίση, όχι μόνο δεν αποφασίστηκε η ανατροπή της, αλλά επιπλέον εξακολούθησε να εφαρμόζεται η ίδια οικονομική πολιτική, με τους ίδιους εκείνους επιτελείς που οδήγησαν το 2007 την οικονομία στη δεύτερη μεγάλη οικονομική κρίση.

Β. Τα αποτελέσματα

Οι συνέπειες του συνόλου των επί μέρους μέτρων, που αποτελούν τη διεθνή οικονομική τάξη, ήταν ιδιαιτέρως δυσμενείς από πολλές απόψεις, και έθεσαν την παγκόσμια, και κυρίως την ευρωπαϊκή οικονομία, σε τροχιά υψηλού κινδύνου. Η εξέλιξη, ακριβώς, αυτή είναι σε θέση να ερμηνεύσει τη γένεση και την ταχεία άνοδο των πολιτικών κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως λαϊκίστικα, καθώς η πλειοψηφία των πολιτών της υφηλίου βίωσαν σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου και, ταυτόχρονα, αντιμετώπισαν την αδιαφορία των ιθυνόντων, αλλά και την ψυχρή συνέχιση και εμβάθυνση εκείνων των μέτρων πολιτικής, που κατέστρεφε τις ζωές τους.

Α) Αποτελέσματα σε αριθμούς

α) Να αρχίσουμε με τη διαχρονική εξέλιξη του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων, των οποίων η μείωση αναγνωρίστηκε ως ο σπουδαιότερος στόχος, παγκόσμιος και κυρίως. ευρωπαϊκός. Η αποτυχία των νεοφιλελεύθερων μέτρων να τιθασεύσουν το χρέος, σε πείσμα της σκληρής λιτότητας που επέβαλαν, κυρίως, στην Ευρώπη, είναι παταγώδης, καθώς:
* το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2007 ως το 2015, και
* το δημόσιο χρέος της ζώνης του ευρώ που το 2007 ήταν 68% του ΑΕΠ, το 2016 ανέρχεται, αντίστοιχα στο 92,4%
* τα ελλείμματα των ασθενέστερων ευρωπαϊκών οικονομιών, στις οποίες επιβλήθηκαν προγράμματα σταθεροποίησης, εκτός από την Ιρλανδία, που όπως είναι γνωστό ήταν πριν από την κρίση του 2007 η «βιτρίνα του φιλελευθερισμού», (και που τώρα καταγράφει και πάλι αύξηση του ΑΕΠ και των εξαγωγών της, καθώς και πτώση της ανεργίας της), η Ισπανία και Πορτογαλία, το 2015 απειλήθηκαν με ποινές από τους επικεφαλής της ΕΕ, λόγω των υψηλών ελλειμμάτων (5.1% και 4.4% αντίστοιχα), ενώ το έλλειμμα της Ελλάδας παρά τα απάνθρωπα προγράμματα που εφαρμόζει, ήταν 7.1%[13].

β) Το ποσοστό φτώχειας στη ζώνη του ευρώ αυξήθηκε κατά 0,9% μεταξύ του 2009-2014, αλλά στην Ελλάδα κατά 2.4%, στην Ισπανία κατά 1.8% και στην Πορτογαλία κατά 1.4% αντίστοιχα. Για την υφήλιο, αντιθέτως, εκτιμάται[14] μείωση του αριθμού των φτωχών, μεταξύ του 1993 και του 2013, κατά 1 δισεκατομμύριο, που οφείλεται, σχεδόν ολοκληρωτικά[15], στην είσοδο της Κίνας και της Ινδίας στην παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, 767 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να παραμένουν στη φτώχεια[16]. Θα πρέπει, ακόμη, να παρατηρηθεί ότι η παγκοσμιοποίηση που έβγαλε από τη φτώχεια 320 εκατομμύρια στην Κίνα και 218 εκατομμύρια στην Ινδία, εξαγοράστηκε με σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, κυρίως των ανειδίκευτων, στις προηγμένες οικονομίες, με έκρηξη των ανισοτήτων τους, με αποδεκατισμό της μεσαίας τάξης, με χρόνια ύφεση, αλλά και με πρωτοφανή καταπάτηση των θεσμών και των βασικών αξιών ζωής[17].

γ) Η ακαθάριστη επένδυση παγίου κεφαλαίου σε σταθερές τιμές, στη ζώνη του ευρώ, με βάση 100 το 2007 είναι μόνο 88,1 το 2015[18].

δ) Η ανεργία στη ζώνη του ευρώ (των 15) αυξήθηκε κατά 4.4%, στην περίοδο 2008-2013, αλλά στη περίπτωση της Ελλάδας κατά 19,7%, και σε αυτήν της Ισπανίας και Πορτογαλίας κατά 14,8% και κατά 7,6% αντίστοιχα[19].

ε) Η φρενήρης επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας, διεθνώς, που στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης κρίνεται πρωταρχικής σημασίας και που το μέσο επιδίωξής της είναι η συρρίκνωση των μισθών, κατέληξε στην αδιανόητη, από πρώτη ματιά, και εξαιρετικά επικίνδυνη συνέπεια, οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι της υφηλίου να κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στα 3,6 εκατομμύρια φτωχότερων κατοίκων της υφηλίου. Πολυάριθμες έρευνες καταλήγουν στη διαπίστωση ότι στις προηγμένες οικονομίες οι χαμηλόμισθοι δε χάνουν μόνο την εργασία τους, αλλά και σημαντικό μερίδιο στο ΑΕΠ, σε αντίθεση με τους πολύ πλουσίους, των οποίων το μερίδιο ανέρχεται. Το 1% των πλουσιότερων κατοίκων των προηγμένων οικονομιών αυξήθηκε 20% στο διάστημα των δύο τελευταίων δεκαετιών, ενώ η αμοιβή των χαμηλόμισθων μειώθηκε[20]. Αλλά, και στα πλαίσια της μισθωτής εργασίας οι διαφορές αμοιβής, ανάμεσα στα «μεγάλα αφεντικά» και στους υπαλλήλους, αντί να περιορίζονται[21], κορυφώνονται. Ειδικότερα στις ΗΠΑ, τα αφεντικά που βρίσκονται στην κορυφή των 350 μεγαλύτερων εταιριών λαμβάνουν αμοιβή και μπόνους που το 2009 ανέρχονταν σε 16,3 εκατομμύρια δολάρια, και το 2014 καταγράφουν αύξηση κατά 54.3%. Εξάλλου, στην Εισαγωγή του βιβλίου του o Thomas Picketty[22] διαπιστώνει, ότι οι ανισότητες στην κατανομή, που προέρχονται κυρίως από την ακίνητη ιδιοκτησία, εμφανίζουν άνοιγμα από 1 ως 315, ανάμεσα στο 10% πλουσιότερο και στο 10% φτωχότερο του πληθυσμού.

Η ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά και οι ΗΠΑ[23] βυθίζονται σε χρόνια ύφεση, η οποία κατά περιόδους εντείνεται με συμπτώματα αντιπληθωρισμού και πτώση τιμών σε βασικά προϊόντα. Η ανεργία παραμένει υψηλή και σε αρκετές οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου πολύ υψηλή, ενώ η ροπή για επένδυση είναι ασθενική και συνεπώς ανεπαρκής για να αναζωογονήσει την οικονομία[24]. Οι ετήσιες προβλέψεις για το ρυθμό της ανάπτυξης αναθεωρούνται, συνεχώς, καθώς οι πραγματικές τιμές είναι κατώτερες των προβλέψεων. Η δεύτερη μεγάλη οικονομική κρίση του 2007 έδωσε τη χαριστική βολή στην παγκοσμιοποίηση και στους συνοδούς της, καθώς μόλις το 2015, το εισόδημα των 19 οικονομιών της Ευρωζώνης έφθασε το αντίστοιχο επίπεδο των πρώτων μηνών του 2008.

Β) Αποτελέσματα στη δημοκρατία, στο κράτος-έθνος και στο κράτος-Πρόνοια

Η εγκαθίδρυση της παγκοσμιοποίησης συνέπεσε, όπως ήδη υποστήριξα στην Eισαγωγή, με ένα μεταγενέστερο του βιομηχανικού, καπιταλιστικό στάδιο. Ήδη η μέχρι τώρα πορεία του αποκαλύπτει ότι το νέο αυτό στάδιο, εκτός των εγκάρσιων τεχνολογικών μεταβολών που είναι εμφανείς, συγκάλυπτε πιθανότατα από την αρχή, και κάποιες ακραίας επικινδυνότητας, για την ανθρωπότητα, επιδιώξεις. Αυτές, θα δικαιολογούσαν επίθετα, όπως «ληστρικός καπιταλισμός» ή και «κανιβαλικός καπιταλισμός», το περιεχόμενο των οποίων φαίνεται ότι προωθείται από συμφέροντα μιας ολιγάριθμης ομάδας ισχυρών προσώπων, των ολιγαρχών. Πρόκειται για εξαιρετικά επιτυχή άτομα στο οικονομικό πεδίο, και όχι μόνο, με ακραίες ωστόσο τάσεις απληστίας, σκληρότητας, κυριαρχίας, υπεροχής και καθυπόταξης των ευρέων λαϊκών μαζών, που κατ’ αυτούς αποτελούν βαρίδια στην εξέλιξη της ανθρωπότητας. Κατέχονται από σύνδρομα παντοδυναμίας, τυφλής πίστης στην ορθότητα των επιλογών τους, επιμονής, συνέχειας και συνέπειας στους στόχους τους. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός, στην πιο προωθημένη τους μορφή, φαίνεται να είναι απλώς τα μέσα που θα διευκόλυναν την εγκαθίδρυση της ΕΕ-ευρωζώνης και προφανώς στη συνέχεια και την επιβολή παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αλλά, αν πράγματι, η πρωτοβουλία της ΕΕ-Ευρωζώνης ανάγεται σε απόφαση και προδιαγραφές των Ναζί[25], όπως προκύπτει από αρκετές ενδείξεις, θα μπορούσε να εξηγήσει το πώς και το γιατί κακοφόρμισε, το γιατί περιφρονεί συστηματικά τις επιθυμίες των κρατών-μελών, αλλά και το γιατί το δημόσιο χρέος υπήρξε η αφορμή για την απίσχνανση του κράτους Πρόνοιας, για τον περιορισμό της κυριαρχίας των εθνικών κυβερνήσεων, για την καταστροφή των παραδοσιακών θεσμών στην Ευρώπη, για τη ζουγκλοποίηση της αγοράς εργασίας και για την εξαθλίωση των πληθυσμών της γηραιάς ηπείρου. Οι θλιβερές αυτές εξελίξεις, που επαναφέρουν την Ευρώπη σε κοινωνικές συνθήκες, που επικρατούσαν πριν από πολλές δεκαετίες, κρίθηκαν ωστόσο απαραίτητες, προκειμένου τα κράτη-μέλη της ΕΕ-Ευρωζώνης να δεχθούν χωρίς αντίδραση την απόλυτη κυριαρχία της Γερμανίας. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οι αρνητικές αυτές συνέπειες μπορούν να ερμηνευθούν ως βήματα προς την προετοιμασία έλευσης της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Ο σκληρός πυρήνας της παγκόσμιας αυτής διακυβέρνησης φαίνεται ότι συγκροτείται από τις μεγάλες τράπεζες και τις πολυεθνικές, και αποβλέπει στον πλουτισμό μιας ολιγαρχίας, μέσω της προγραμματισμένης φτωχοποίησης των υπολοίπων κατοίκων της υφηλίου. Πράγματι, μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2007, η απόδοση πρωταρχικής σημασίας στην αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, οδήγησε στην καταλήστευση των Ευρωπαίων πολιτών, από τις τράπεζες, προκειμένου έτσι να διασωθούν. Η διάσωση, όμως, των τραπεζών ουδέποτε φαίνεται να ολοκληρώνεται. Αντιθέτως, πρόκειται για Λερναία Ύδρα που απαιτεί συνεχώς περισσότερα χρήματα.

Σημαντική προϋπόθεση για τη μετάβαση στην παγκόσμια διακυβέρνηση είναι η σταδιακή εξάλειψη των διαφοροποιήσεων, που υπάρχουν μεταξύ των εθνικά κυρίαρχων κρατών, καθώς και η επίτευξη, στο μέτρο του δυνατού, της ισοπέδωσης των διαφορών ατόμων, θρησκειών, γλωσσών, ιστορίας και πολιτισμών. Και τούτο, γιατί μόνον έτσι θα είναι εφικτός ο έλεγχος των πληθυσμών, αλλά και η εξασθένιση των αντιδράσεών τους. Και τούτο, γιατί θα μεταβληθούν σε πληθυσμό χωρίς ταυτότητα, και γι’ αυτό εύκολα χειραγωγήσιμο. Αυτή η μορφή «εθνοκτονίας» υπόσχεται να εξασφαλίσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της λήθης της εθνικής ταυτότητας, σε διάστημα δύο, το πολύ τριών γενεών.

Η δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα πολύ σημαντικό βήμα προς την προσπάθεια εγκαθίδρυσης παγκόσμιας διακυβέρνησης, καθώς εξαιτίας του οι οικονομίες της Ευρωζώνης έχασαν πολύ σημαντικό τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας, και το χειρότερο, στο οικονομικό πεδίο κατέστησαν έρμαια των αξιωματούχων της ΕΕ, ουσιαστικά δηλαδή της Γερμανίας. Οι έκτοτε εξελίξεις επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι, με καίρια και καλά μελετημένα βήματα, η ΕΕ-ευρωζώνη συμβαδίζει προς την υλοποίηση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, με προπομπό την ευρωπαϊκή, και θα μπορούσε ακόμη να υποστηριχθεί ότι αποτελεί την εισαγωγή στην παγκόσμια διακυβέρνηση, προετοιμάζοντας το έδαφος, για το σύνολο των οικονομιών της υφηλίου.

Εκτός από την εθνική κυριαρχία των επί μέρους κρατών, στα πλαίσια της πορείας προς παγκόσμια διακυβέρνηση, υποχωρεί επικίνδυνα και η δημοκρατία. Στη θέση της ένα φασιστικό καθεστώς, κινδυνεύει να επιβάλλει χωρίς αντίλογο τις θέσεις του, αφού θα έχει, μερικώς, αδρανοποιήσει την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και θα έχει επίσης προσαρτήσει τη Δικαιοσύνη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ολιγαρχών. Κάθε μορφή ελευθερίας κινδυνεύει, έτσι, να εξαλειφθεί. Στη θέση των σύγχρονων εκλεγμένων κυβερνήσεων θα νομιμοποιηθεί, ουσιαστικά, το απρόσωπο ον της Χρηματοοικονομικής εξουσίας, που θα επιλέγει εκείνο το είδος της ανάπτυξης, το οποίο θα εξασφαλίζει την απρόσκοπτη και ανεξέλεγκτη αύξηση του πλούτου των ολιγαρχών. Εξυπακούεται ότι η κατανομή του εισοδήματος θα εξελιχθεί προς ακόμη πιο κραυγαλέες ανισότητες των σημερινών.

Το νέο αυτό σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης αποχαιρετά τον δημοκρατικό καπιταλισμό, που επικράτησε σε ολόκληρη σχεδόν την υφήλιο, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και, στο μεταξύ, με γοργά βήματα προωθούνται δομές του νέου διεθνούς συστήματος, που βασίζονται στις αρχές ενός ιδιότυπου ολιγαρχικού ολοκληρωτισμού. Το κράτος, παρότι υποστηρίζει ότι αποστασιοποιείται από παρεμβάσεις στην οικονομία, επιβάλλει ωστόσο μέτρα, που στοχεύουν στη σταδιακή εξαθλίωση και στην οικονομική εξόντωση ολοένα ευρύτερων ομάδων του πληθυσμού. Με το πρόσχημα του δημόσιου χρέους ελαχιστοποιούνται μισθοί και συντάξεις, σε επίπεδα που, απλώς, εξασφαλίζουν τη στοιχειώδη επιβίωση. Κάτω από το πρίσμα αυτών των επικίνδυνων εξελίξεων δεν θα πρέπει να εκπλήσσει η σταδιακή απομάκρυνση των πολιτών από τα απομεινάρια του δημοκρατικού καπιταλισμού, που δεν τους ικανοποιεί πια, όπως αποδεικνύουν αποτελέσματα σχετικής έρευνας[26]. Με βάση αυτά, μόνο το 19% των νέων, ηλικίας 18-29 ετών αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως «καπιταλιστές», ενώ στις προηγμένες οικονομίες μόνο το 42% αυτών των ηλικιών δηλώνει ότι υποστηρίζει τον καπιταλισμό.

Εκτός από τη δημοκρατία, που εμφανώς υποχωρεί στις σύγχρονες προηγμένες οικονομίες, διαπιστώνεται ταυτόχρονα και η έκλειψη της παραδοσιακής λειτουργίας του κράτους, κυρίως, ως προς το περιεχόμενο του κράτους πρόνοιας, αλλά και αυτού των εθνικών συνόρων και της συνειδητοποίησης κάποιου βαθμού εθνικισμού. Ωστόσο, το κράτος υπάρχει πάντοτε, με διαφορετική μορφή και μάλιστα είναι πανίσχυρο, με έδρα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και με αποστολή του τη συγκέντρωση της παγκόσμιας εξουσίας και του παγκόσμιου πλούτου στη δικαιοδοσία ολιγάριθμων Κροίσων.

Η διαπίστωση του Dani Rodrik[27], ότι η παγκοσμιοποίηση απειλεί τη δημοκρατία και το κράτος-έθνος επαληθεύεται, όπως άλλωστε και η πολύπλευρη κριτική της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, σχετικά με τα σημαντικά αρνητικά αποτέλεσματά της [28]. Να σημειωθεί, πάντως, ότι και πριν από την εκλογή του Donald Trump, τα αποτελέσματα σχετικών δημοσκοπήσεων έδειχναν ότι σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης στην Ευρώπη ήταν υπέρ της αποπαγκοσμιοποίησης: 65% των Γάλλων, Ιταλών, Ισπανών και Γερμανών[29].

Μέρος ΙΙ. Tα χαρακτηριστικά της εκκολαπτόμενης νέας διεθνούς οικονομικής τάξης

Την πορεία προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, με τα απωθητικά της χαρακτηριστικά για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της υφηλίου, έρχεται να διακόψει η επέλαση των λεγόμενων «λαϊκίστικων κομμάτων», με επικεφαλής τους, τον ήδη στην εξουσία Donald Trump. Η εκλογή του σημαίνει ότι οι περισσότεροι Αμερικάνοι δεν ευνοούν την υλοποίηση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης[30].

Για την πολιτική αυτών των νέων κομμάτων, που όλα δείχνουν ότι θα κατακτήσουν και την Ευρώπη, μετά τις ΗΠΑ, εκτός του ότι δεν είναι πανομοιότυπη για όλα, γνωρίζουμε επιπλέον μόνον εκείνα τα στοιχεία που οι επικεφαλής τους εξαγγέλλουν κατά καιρούς. Συνεπώς, το τι ακριβώς θα πράξουν, όταν πια θα βρίσκονται στην εξουσία[31], περιβάλλεται από μεγάλη, και επικίνδυνη αβεβαιότητα. Και τούτο, διότι αν και οι ετικέτες των βασικών προδιαγραφών τους δείχνουν να είναι κοινές, οι τρόποι εφαρμογής τους ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικοί, καθώς κάποια από τα νέα αυτά κόμματα έχουν αριστερό και άλλα δεξιό, ή και πολύ έντονα δεξιό προσανατολισμό. Ωστόσο, προς το παρόν, και για την προσπάθεια κάποιας μορφοποίησης της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης που φθάνει ακάθεκτη, θα έλεγα ότι αρκούν τα δύο γνωστά στοιχεία, που έχουμε στη διάθεσή μας: πρώτον, τις εξαγγελίες του Donald Trump, που άρχισαν ήδη να υλοποιούνται στις ΗΠΑ, και δεύτερον το αναμφισβήτητο κοινό χαρακτηριστικό όλων των μέχρι σήμερα λαϊκίστικων κομμάτων, που είναι η σαφής τους προτίμηση υπέρ του κλεισίματος (ορθότερα του ελέγχου) των εθνικών συνόρων.

Είναι αλήθεια ότι η άνοδος, στην εξουσία, του Donald Trump είναι αποφασιστικής σημασίας για εμφανείς λόγους. Καταρχήν, πρόκειται για τον πλανητάρχη που, κατά κάποιο τρόπο, δίνει το πρόσταγμα στον υπόλοιπο κόσμο, σχετικά με την κατεύθυνση της οικονομικής πορείας της υφηλίου. Παρεκκλίσεις, από τις βασικές οικονομικές επιλογές των ΗΠΑ είναι πάντοτε ανεκτές, με την προϋπόθεση ότι δεν μεταβάλλουν τη βασική κοσμοθεωρία επιλογής τους. Εξάλλου, το γεγονός ότι η πρώτη χώρα, στην οποία επικράτησαν οι αρχές μιας νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, διαμετρικά αντίθετης της ισχύουσας, είναι οι ΗΠΑ, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς εκτός απροόπτου, ενισχύει και ενθαρρύνει την άνοδο στην εξουσία και των, προς το παρόν, εκκολαπτόμενων ευρωπαϊκών λαϊκίστικων κομμάτων.

Και πριν από την άνοδο του Donald Trump στην εξουσία υπήρχαν, στην Ευρώπη κυρίως[32], πολλές αντιδράσεις εναντίον των νέων «λαϊκίστικων» κομμάτων, με κατηγορίες ότι είναι «φασιστικά», «φαιδρά», «επικίνδυνα» και ότι «δίνουν υποσχέσεις απραγματοποίητες». Οι κατηγορίες αυτές έγιναν καταιγιστικές, μετά την εκλογή του Donald Trump.

Παρότι οι κατηγορίες αυτές δικαιολογούνται, μερικώς τουλάχιστον, από την αβεβαιότητα που περιβάλλει τις λεπτομέρειες της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, ο κυρίαρχος ωστόσο λόγος που τις τροφοδοτεί είναι ο φόβος απώλειας ισχυρών επενδυμένων συμφερόντων. Είναι φυσικό, λοιπόν, και αναμενόμενο να αντιδρούν με νύχια και δόντια, στην επικείμενη αντιπαγκοσμιοποίηση, να καυτηριάζουν με όλους τους τρόπους τις δηλώσεις του Donald Trump, χαρακτηρίζοντάς τες ως απαράδεκτες[33], και να προσπαθούν να επιτύχουν την ανατροπή του, κάτι που φαίνεται δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Οι οπαδοί, εξάλλου, της διεθνούς οικονομικής τάξης των 45 τελευταίων ετών, που τώρα βρίσκεται στο τέλος της, απευθύνουν σκληρό κατηγορητήριο, εναντίον των νέων αυτών κομμάτων, επειδή "δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους". Λησμονούν, ωστόσο,, ότι πρώτοι αυτοί δεν τήρησαν σχεδόν καμία από τις αρχικές τους υποσχέσεις, και έτσι ενθαρρύνθηκε η άνοδος αυτών των νέων κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως "λαϊκίστικα".

Και τα δύο αντικρουόμενα συστήματα, η παγκοσμιοποίηση και η αποπαγκοσμιοποίηση επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ, σε περιόδους που κινδύνευε η παγκόσμια οικονομική τους κυριαρχία. Πριν από 45 περίπου χρόνια, οι κίνδυνοι απώλειας της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ προέρχονταν από την Ιαπωνία και την Ευρώπη, ενώ σήμερα αντίστοιχα από την Κίνα και το Ισίς.

Στα περιορισμένα πλαίσια αυτού του άρθρου, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τις επιπτώσεις για την Ευρώπη και τον κόσμο, του νέου διεθνούς οικονομικού συστήματος. Οπωσδήποτε, οι προτιμήσεις του Donald Trump θα πρέπει να ιδωθούν κάτω από το πρίσμα : "Η Αμερική πρώτα από όλα", και "η Αμερική να ξαναγίνει παγκοσμίως κυρίαρχη". Ακόμη, οι προτιμήσεις αυτές θα πρέπει να ερμηνευθούν σε συνδυασμό με τις σχετικές δηλώσεις του νέου πλανητάρχη ότι "δεν ενδιαφέρεται για τα εσωτερικά άλλων κρατών, και δεν θα αναμιχθεί σε αυτά".

Α. Επιπτώσεις στην Ευρώπη

Ο νέος πλανητάρχης έχει στραφεί, από τις πρώτες ημέρες μετά την εκλογή του, εναντίον της ΕΕ και, ειδικότερα, εναντίον της Γερμανίας. Και ακόμη, έχει εκφράσει την άποψη ότι η ΕΕ θα είναι καλύτερα να διαλυθεί. Προς την ίδια αυτή κατεύθυνση είναι και τα συγχαρητήρια που απηύθυνε ο πλανητάρχης στη Μ. Βρετανία, επειδή τόλμησε το BREXIT, και όπως όλα δείχνουν έχει καθησυχάσει τη Βρετανίδα πρωθυπουργό για τις τυχόν δυσμενείς επιπτώσεις αυτού του εγχειρήματος, με την υπόσχεση της υποστήριξής του. Ακόμη, προς την ίδια αυτή κατεύθυνση είναι και η προτροπή του νέου πλανητάρχη προς την Ελλάδα, που επαναλαμβάνεται από το 2012, ότι πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ γι να σωθεί. Οι ερμηνείες αυτών των δηλώσεων είναι πολλές: όπως, ανάμεσα και σε άλλες, ότι ο Donald Trump, ως εθνικιστής, ενοχλείται από την ύπαρξη υπερεθνικών ενώσεων, όπως επειδή είναι εναντίον της παγκοσμιοποίησης είναι φυσικό να στρέφεται και εναντίον της πιο περιορισμένης έκφανσής της που είναι η ΕΕ, ή ακόμη ότι δεν αποκλείεται να τον ενοχλεί η υπερβολική ισχύς που απέκτησε η Γερμανία, μέσα στην ΕΕ, γιατί πιστεύει ότι σε κάποιο βαθμό ανταγωνίζεται τη δική του παγκόσμια κυριαρχία. Θα πρέπει, αναμφισβήτητα, να είναι σαφές, ότι η εχθρική αυτή στάση του Donald Trump απέναντι σε μια ΕΕ-Ευρωζώνη, που κλυδωνίζεται από σωρεία δυσχερειών, και που ανησυχητικές ενδείξεις της προετοίμαζαν, ήδη, και πριν από την εκλογή του νέου πλανητάρχη, την επικείμενη διάλυσή της, αποτελεί, από πολλές πλευρές, σοβαρό επιβαρυντικό στοιχείο. Η πρόβλεψη, συνεπώς, για την τύχη της ΕΕ και ιδίως της Ευρωζώνης είναι ceteris paribus δυσμενής, παρότι τα πολλά συμφέροντα που έχουν, εκεί, επενδυθεί θα παρατείνουν, πιθανότατα, τη δυσλειτουργία της. Για την Ευρώπη, ωστόσο, των εθνικών κρατών, και ιδίως για τον ευρωπαϊκό Νότο, που έχει οικτρά δοκιμαστεί από τη νοσηρότητα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, υπάρχουν και θετικές προοπτικές, που περιέχονται στις παγκόσμιες, υπό την προϋπόθεση ότι ο νέος πλανητάρχης θα υλοποιήσει όσα εξάγγειλε.

Β. Επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία

Η κυρίαρχη μεταβολή, που προβλέπεται να έχει πολυάριθμες και σημαντικές, επί μέρους επιπτώσεις στο διεθνές οικονομικό πεδίο, είναι αναμφίβολα η αποπαγκοσμιοποίηση, με την εγκαθίδρυση κάποιου βαθμού προστατευτισμού. Είναι, εξάλλου, λογικά αναμενόμενες οι αντιδράσεις εναντίον του νέου αυτού παγκόσμιου συστήματος, που θα ρυθμίζει εφεξής τις συναλλαγές, και που προβλέπεται να είναι διαμετρικά διαφορετικό, από το αντίστοιχο των 45 περίπου τελευταίων ετών. Ωστόσο, οι κραυγές αγωνίας των ολιγάριθμων νικητών της παγκοσμιοποίησης ουδόλως σημαίνουν ότι το νέο σύστημα, που προαναγγέλλεται θα φέρει την καταστροφή. Αντιθέτως, θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη ότι καθένα από τα δύο αυτά κεντρικά συστήματα διαθέτουν και θετικά και αρνητικά στοιχεία, ότι οι κοινωνικές ομάδες που ευνοούνται ή περιέρχονται σε δυσμενή θέση εξαιτίας της εφαρμογής τους, είναι διαφορετικές στα πλαίσια του καθένα από αυτά, και ακόμη ότι οι δυσμενείς συνέπειες εντείνονται προς το τέλος του χρόνου εφαρμογής τους και, ακριβώς, αυτές κάνουν αναγκαία την αλλαγή. Από την πλευρά αυτή είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε πια ανοχή στα πολυσύνθετα και πολύπλευρα καταστρεπτικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, που ενισχυόταν και από έναν ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Το σύστημα είχε σαφέστατα αγγίξει τα όριά του. Να σημειώσω, ακόμη, ότι όσο πιο μονομερής είναι η εφαρμογή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε συστήματος, δηλαδή όσο πιο ασθενής είναι η συμμετοχή του εναλλακτικού συστήματος στο εκάστοτε ισχύον, τόσο τα αρνητικά αποτελέσματα είναι εντονότερα, και τόσο πιο επιτακτική εμφανίζεται, μετά την πάροδο κάποιου χρόνου, η υποκατάστασή του από το δεύτερο αυτό εναλλακτικό σχήμα.

Θα προσπαθήσω να εξετάσω, εδώ, το τι μπορούμε λογικά να αναμένουμε από τη νέα διεθνή οικονομική τάξη του Donald Trump, εμμένοντας κυρίως στα θετικά αποτελέσματα, χωρίς φυσικά να αποκλείονται και τα αρνητικά ή και τα πολύ αρνητικά, τα οποία ωστόσο αναδεικνύονται μετά από την πάροδο κάποιου χρόνου. Πρόκειται για την:

α) Αναζωογόνηση της παγκόσμιας οικονομίας (και μέσα σε αυτήν και της ευρωπαϊκής, αν και όταν αυτή επανέλθει στο καθεστώς των κρατών-εθνών)
Η παγκόσμια και κυρίως η ευρωπαϊκή οικονομία, ουσιαστικά, δε συνήλθε ακόμη από τη μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2017, σε σημείο που να αναβιώνουν θεωρίες περί μακροχρόνιας ύφεσης[34]. Οι φοβίες γύρω από το χρέος, τα ελλείμματα και τον πληθωρισμό, η συλλήβδην καταδίκη του δημόσιου τομέα, η απεμπόληση της δημοσιονομικής πολιτικής με έμφαση μόνο στη νομισματική πολιτική, η πίστη σε ανυπόστατες δοξασίες, όπως ανάμεσα και σε άλλες ότι η λιτότητα χωρίς όρια και χωρίς ημερομηνία λήξης καθώς και η εσωτερική υποτίμηση είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν, αποτελεσματικά και σε μακροχρόνια βάση, χρέος και ελλείμματα, απενεργοποίησαν τις αναπτυξιακές δυνατότητες της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας.

Οι δηλώσεις του Donald Trump, σχετικά με την πρόθεσή του να προβεί σε δημόσια έργα υποδομής, ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων, τα οποία θα δανειστεί, αδιαφορώντας για την αύξηση του δημόσιου χρέους, και αδιαφορώντας ακόμη και για κάποιο βαθμό πληθωρισμού, υπόσχονται αναθέρμανση όχι μόνο της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και της παγκόσμιας, αλλά και της ευρωπαϊκής. Και όχι μόνο, γιατί εξυπακούεται ότι αυτές οι επιλογές του νέου πλανητάρχη θα συμπαρασύρουν και τη γηραιά ήπειρο, η οποία θα είναι δύσκολο να εμείνει στο ασφυκτικά περιορισμένο περιβάλλον της λιτότητας. Η ανάκαμψη της οικονομίας, και η πραγματοποίηση υψηλών αναπτυξιακών ρυθμών θα περιορίσει την ανεργία και θα ενθαρρύνει τη διενέργεια επενδύσεων.
β) Περιορισμός της ανεξέλεγκτης ελευθερίας των συναλλαγών

H παγκοσμιοποίηση, όπως όλα δείχνουν, θα περιοριστεί, σε κάποιο βαθμό, αφού ο νέος πλανητάρχης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στις ΗΠΑ. Στο πρώτο Μέρος αυτού του άρθρου έγινε αναφορά στα δυσμενή αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, όπως αυτή εφαρμόστηκε στα περίπου 45 τελευταία αυτά χρόνια. Συνεπώς, δεν εγκαταλείπει η υφήλιος και η Ευρώπη ένα σύστημα που εξασφάλισε ευημερία για όλους. Γι' αυτό, είναι ενδιαφέρον να εξετάσουμε τι μπορούμε να ελπίζουμε με τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, που αναμένεται. Πρόκειται, φυσικά, για τον προστατευτισμό, που τα πιο απλά μέτρα επίτευξης των στόχων του είναι η επιβολή δασμών στα εισαγόμενα αγαθά, προκειμένου να περιοριστεί η κατανάλωσή τους και να ενθαρρυνθεί, έτσι, η εθνική παραγωγή και απασχόληση. Σπεύδω να παρατηρήσω, ότι τα αποτελέσματα του προστατευτισμού δεν είναι γνωστά εκ των προτέρων καθώς εξαρτώνται από το βαθμό εφαρμογής τους, και κυρίως από τον τρόπο χρησιμοποίησης των εισπράξεων από τους δασμούς. Αν αυτές χρησιμοποιηθούν από την κυβέρνηση της χώρας που επιβάλλει τους δασμούς, για να αυξήσει την εσωτερική κατανάλωση και επένδυση, η παραγωγή της, η απασχόλησή της και ο ρυθμός ανάπτυξής της θα αυξηθούν. Ωστόσο, η αύξηση της τιμής των αγαθών, στα οποία θα επιβληθούν δασμοί εισαγωγής κινδυνεύουν να επιβαρύνουν τους καταναλωτές, που θα υποχρεωθούν να τα πληρώσουν ακριβότερα από πριν. Οι δυνατές περιπτώσεις είναι πολυάριθμες, έτσι που να μην είναι εύκολη η εξαγωγή ενός απόλυτου συμπεράσματος[35]. Οπωσδήποτε, η απόφαση επιβολής προστατευτικών μέτρων έχει κάποιο νόημα τώρα, γιατί ελπίζεται ότι θα περιορίσει τα δεινά που προκάλεσε το μέχρι τώρα ισχύον καθεστώς των διεθνών συναλλαγών. Και να παρατηρήσω ότι η απελευθέρωση των συναλλαγών, η παγκοσμιοποίηση, κάθε άλλο παρά αθώα ήταν όπως εφαρμόστηκε, δεδομένου ότι η Κίνα, αλλά και η Γερμανία διατήρησαν την εξωτερική αξία των νομισμάτων τους χαμηλή, συσσωρεύοντας έτσι εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος των χωρών που συναλλάσσονταν με αυτές.

γ) Το προσφυγικό

Πρόκειται για εξαιρετικά ευαίσθητο, όσο και βαθιά ανθρώπινο πρόβλημα, έτσι που κρίνω δύσκολη τη διατύπωση απόλυτου συμπεράσματος. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν η μη επίλυση του τεράστιου αυτού προβλήματος, που προκλήθηκε κυρίως από σειρά αναίτιων πολέμων και από κακούς χειρισμούς, να βαρύνει σε τόσο απαγορευτικά υψηλό ποσοστό τη χώρα μας, που ουδόλως ευθύνεται, ενόσω η υπόλοιπη Ευρώπη υπεκφεύγει. Η τυχόν αποτελεσματική αντιμετώπισή αυτού του προβλήματος, όπως και αυτό της πάταξης του ισλαμικού κράτους από το νέο πλανητάρχη, θα είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την Ελλάδα.

δ) Η τρομοκρατία

Ο νέος πλανητάρχης υποσχέθηκε, ακόμη, να πατάξει αποτελεσματικά την τρομοκρατία, που αποκτά καθημερινά εφιαλτικές διαστάσεις, σπέρνει το τρόμο σε ολόκληρη την υφήλιο, εφευρίσκει συνεχώς νέες μεθόδους για να δολοφονεί αθώα θύματα, και φέρνει παντού την απόγνωση. Τα κλειστά σύνορα είναι πιθανόν ότι θα επιτρέψουν κάποια δυνατότητα ελέγχου των υπόπτων για τρομοκρατία, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι βέβαιο, εφόσον στις περισσότερες των περιπτώσεων τρομοκρατικής επίθεσης έχει αποδειχθεί ότι οι τρομοκράτες δεν έρχονται από έξω, αλλά βρίσκονται και κατοικούν μέσα στη χώρα, που υφίσταται την επίθεση. Θα πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι η λήψη υπερβολικών μέτρων, και ιδίως μέτρων που καλώς ή κακώς θεωρούνται προσβλητικά για το Ισλάμ, είναι πιθανόν να εξοργίζουν τους τρομοκράτες ή τους υπό εκκόλαψη τρομοκράτες.

ε) Τράπεζες και πολυεθνικές

Ο Donald Trump τάχθηκε κατά των μεγάλων πολυεθνικών και των ανεξέλεγκτων τραπεζών και δήλωσε ότι θα λάβει μέτρα εναντίον τους και κυρίως ότι θα επαναφέρει τον νόμο Glass-Steagall, που διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τράπεζες και που η κατάργησή του ήταν πρόξενος μεγάλων ανωμαλιών, υπεύθυνων για το ξέσπασμα και τον πολλαπλασιασμό των κρίσεων. Και στο πεδίο αυτό τίποτε δεν μπορεί να είναι σίγουρο, καθώς τα πρώτα σχετικά μέτρα του νέου πλανητάρχη είναι αρκετά αμφιλεγόμενα. Να αναφέρω σχετικά και χάρη παραδείγματος την πρόθεσή του συγχώνευσης των δύο κολοσσών: Monsanto και Bayer, που βρίσκεται σαφέστατα προς την πλευρά ενίσχυσης της ανεξέλεγκτης και πολύ επικίνδυνης ισχύος των πολυεθνικών.

στ) Επάνοδος του κράτους-έθνους

Ένα άλλο σημείο ενδιαφέρον των προγραμματικών εξαγγελιών του Donald Trump είναι και η δήλωσή του ότι δεν προτίθεται να αναμιγνύεται και να παρεμβαίνει σε υποθέσεις άλλων κρατών. Ελπίζεται, έτσι, ότι τα κράτη-έθνη θα επανακτήσουν τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας, που τους αφαιρέθηκε από την παγκοσμιοποίηση, ότι θα περιοριστούν οι αναίτιες πολεμικές συρράξεις, που αποτελούν την κύρια αιτία της αναζωπυρωμένης τρομοκρατίας, και ότι θα επιτραπεί επιτέλους, σε κάθε οικονομία, να αποφασίζει και να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική, που εξυπηρετεί καλύτερα τις ιδιαιτερότητές της.

στ) Προσέγγιση των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Poutin

Η αποκατάσταση καλών σχέσεων με τη Ρωσία, που φαίνεται να είναι στις προθέσεις του πλανητάρχη, προβλέπεται να λειτουργήσει ως σταθεροποιητικός και ειρηνευτικός παράγοντας για τον πλανήτη.

Μέσα από τις δηλώσεις του νέου πλανητάρχη, υπάρχουν και κάποιες, που είναι αρνητικές ή και απειλητικές για τις εξελίξεις, στον πλανήτη, όπως, η αρνητική στάση του Trump, για τις παρεμβάσεις σχετικά με τη βελτίωση των κλιματολογικών συνθηκών, η εχθρότητα του απέναντι στο ΝΑΤΟ, η πιθανή αδιαφορία του για τις περιφερειακές συρράξεις, η πρόθεσή του για μείωση των φόρων, που θα αυξήσει τις ανισότητες κ.ά.

Συμπέρασμα

Το κυρίαρχο συμπέρασμα που συνάγεται από την ανάλυση του ανά χείρας άρθρου είναι ότι η μακροημέρευση οποιουδήποτε συστήματος αποκλείεται, όταν η λειτουργία του δημιουργεί μεγαλύτερο αριθμό ηττημένων, σε σύγκριση με τον αριθμό των νικητών. Δεδομένου, ωστόσο, ότι και τα δύο διαθέσιμα συστήματα, ρύθμισης των διεθνών συναλλαγών περιέχουν και μειονεκτήματα, αλλά και πλεονεκτήματα, αν αποκλεισθεί η δυνατότητα επιτυχούς μακροχρόνιου συνδυασμού τους, η εναλλαγή τους είναι νομοτελειακά αναπόφευκτη. Ακριβώς, χάρη σε αυτή την εναλλαγή, εξασφαλίζεται ταυτόχρονα εναλλαγή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες που θίγονται ή ευνοούνται από τη λειτουργία του καθένα από τα δύο αυτά, διαμετρικά αντίθετα συστήματα.

Η έλευση, τώρα της αντιπαγκοσμιοποίησης/προστατευτισμού κρίνεται επιθυμητή και για κάποιον άλλο λόγο, εκτός από την εναλλαγή θιγόμενων και ευνοουμένων. Και αυτός ο λόγος αναφέρεται στο γεγονός ότι μπαίνει φρένο στη μέχρι τώρα με την παγκοσμιοποίηση απρόσκοπτη προσέγγιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ασφαλώς, η παρεμπόδιση συνέχισης της πορείας της παγκόσμιας διακυβέρνησης, εκτός του ότι δεν θα είναι πιθανότατα οριστική, πρέπει επιπλέον να επισημανθεί ότι αυτή εκλαμβάνεται ως πλεονέκτημα, μόνο για όσους αντιτίθενται στις προδιαγραφές της, ενώ αντιθέτως για πολυάριθμους άλλους αποτελεί μειονέκτημα.

Η έλευση στην εξουσία των πολιτικών κομμάτων, με την επονομασία "λαϊκίστικα", δεν προωθεί τη δημοκρατία, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αλλά ενδυνάμωση του εθνικισμού, που είχε αισθητά υποχωρήσεις με την παγκοσμιοποίηση. Δυστυχώς, όμως, η δημοκρατία έχει υποστεί πολλαπλά χτυπήματα και από την παγκοσμιοποίηση, υπογραμμίζοντας, κύρια και πρωταρχικά την αδιανόητη κορύφωση που άγγιξαν, επί των ημερών της, οι ανισότητες σε όλες τους τις εκφάνσεις.

Ένα σημαντικό, αλλά προς το παρόν αναπάντητο ερώτημα είναι το αν το διεθνές οικονομικό καθεστώς θα περιορίσει τις πολεμικές συρράξεις στην υφήλιο. Θεωρητικά, η απάντηση θα είναι καταφατική, αν ο νέος πλανητάρχης εννοεί πράγματι τα όσα σχετικά εξαγγέλλει, δηλαδή ότι δεν προτίθεται να αναμιγνύεται στα εσωτερικά θέματα άλλων χωρών. Αμφιβολίες, ωστόσο, υπάρχουν εξαιτίας του γεγονότος ότι, από πολύ νωρίς, ο Donald Trump, δημιουργεί νέες εστίες εχθρότητας, ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα, το Μεξικό, το Ιράν, αλλά και την ΕΕ. Ίδωμεν, λοιπόν.

Τελικά, όσο και αν είναι συζητήσιμη η ποιότητα που θα εξασφαλίσει στις σύγχρονες οικονομίες και κοινωνίες η έλευση των λαϊκίστικων πολιτικών κομμάτων, η παρουσία τους ωστόσο είναι απολύτως δικαιολογημένη, στη βάση των πολυάριθμων καταστρεπτικών συνεπειών που συσσώρευσε η περίοδος της παγκοσμιοποίησης.

Παραπομπές
[1] M. Negreponti-Delivanis (2002),Mondialisation Conspiratrice, Introduction
[2] Στη δεκαετία του '80 οι ΗΠΑ έντρομες διαπιστώνουν επιβράδυνση του ρυθμού προόδου, απώλεια παραγωγικότητας σε σύγκριση με τη Γερμανία και την Ιαπωνία, μείωση της ροπής για επένδυση και φαινόμενα αποβιομηχάνισης. Το αποφασιστικό, ωστόσο, στοιχείο στροφής των ΗΠΑ προς την απελευθέρωση των διεθνών συναλλαγών/παγκοσμιοποίηση, υπήρξε, αναμφισβήτητα η πτώση του περιθωρίου κέρδους των αμερικανικών επιχειρήσεων
[3] M. Negreponti-Delivanis (2016), "Towrds an overthrow of the international economic order? (Freedom of trade or protectionnism)"? Υπό δημοσίευση στον Τόμο πρακτικών του συνεδρίου, που έγινε στο Mostar της Κροατίας τον Οκτώβριο του 2016
[4] Κατεξοχήν της Κίνας και της Ινδίας
[5] Με εξαίρεση, ίσως, της Γερμανίας. "Ίσως", επειδή τελευταίως εκφράζονται αμφιβολίες για το αν τα εντυπωσιακά της επιτεύγματα μπορεί να διατηρηθούν και στο μέλλον
[6] Ανεξαρτήτως της αριστερής ή δεξιά τους κατεύθυνσης
[7] Κλείνοντας τα σύνορα με το Μεξικό
[8]Αλλά, που ωστόσο ανέχεται, επί δεκαετίες, τα τεραστίων διαστάσεων εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας
[9] Οι οποίες προσφεύγουν, κάθε φορά που το κρίνουν απαραίτητο, στη λήψη κεϋνσιανικών μέτρων, και είναι πιθανόν η εξήγηση τού γιατί η οικονομία τους πηγαίνει πολύ καλύτερα από αυτήν της Ευρώπης
[10] Όπως, άλλωστε, τηρουμένων των αναλογιών, και αυτή του 1929
[12] Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πρόβλημα να διατηρούν υψηλό χρέος
[13] Alternatives Economiques, Hors Series No 110, janvier 2017
[14] Όχι, αναγκαστικά με επικαιροποιημένα δεδομένα τα οποία δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστούν χωρίς κάποια καθυστέρηση. Με βάση έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας της 2 Οκτωβρίου 2016
[15] The Economist, 8.10.2016
[16] Εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας
[17] Όπως θα αναφερθώ στη συνέχεια
[18] "Alternatives Economiques", Hors Series No 109, οctobre 2016
[19] Ibidem
[20] OECD-Έκθεση του 2012
[21] Όπως φάνηκε να είναι η προσπάθεια πριν 3-4 χρόνια
[22] Capital in the Twenty-First Century, 2013
[23] Η FED επί 7 χρόνια διατήρησε τα επιτόκια σε μηδενικό επίπεδο, δαπάνησε πάνω από 3 τρισεκατομμύρια σε προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης και επειδή τα μέτρα αυτά δεν κατόρθωσαν να αναζωογονήσουν την αμερικανική οικονομία, πριν μερικούς μήνες αντιμετωπίστηκε σοβαρά το ενδεχόμενο "ρίψης χρημάτων με ελικόπτερο"
[24] Εκτιμάται ότι η μείωση των επενδύσεων στην Ευρώπη, από το 2007-2016 ήταν περίπου 30%
[25] Βλ. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Η εν ψυχρω δολοφονία της Ελλάδας,Εκδόσεις Ιανός και Ίδρυμα Δελιβάνη, Αθήνα 2014, Εισαγωγή (και σε γαλλική μετάφραση)
[26] Harvard Institute of Politics
[27] Dani Rodrik, The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy. New York: W.W. Norton & Company, 2011
[28] Mondialisattion conspiratrice op.cit.
[29] IFOP 2011, http://manifestepourundebatsurllibreechange.eu(archive)
[30] Andrew Ross Sorkin, "Davos in the era of Trump", International New York Τimes,17.01.2017
[31] Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η, μόνο πριν από μερικές εβδομάδες, εκλογή του Ronald Trump στην εξουσία, καθώς και οι εξαγγελίες του για τα μέτρα που προτίθεται να λάβει, δεν αρκούν για τη διάλυση των εύλογων ανησυχιών, σχετικά με τις μελλοντικές εξελίξεις στον κόσμο
[32] Καθώς, τα ΜΜΕ των ΗΠΑ και της Ευρώπης αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανα να προβλέψουν την εκλογή του
[33] Παρότι, αν κρίνω από ορισμένες από αυτές, όπως για παράδειγμα τη διαπίστωση ότι «το ευρώ ευνόησε κύρια και πρωταρχικά τη Γερμανία», όπως ότι «η ΕΕ και το ευρώ δημιουργήθηκαν σε εσφαλμένες βάσεις",κ.ά. ανταποκρίνονται πλήρως στα πράγματα
[34] Lawrence H. Summers "The age of secular stagnation", Foreign Affairs, March/April 2016, p.5
[35] Για μια πληρέστερη ανάλυση, βλ. Maurice Byé et Gérard Destanne de Bernis, les relations économiques internationales, 5ième édition Daloz, Paris 1987, pp 1251 et ss



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου