Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Φεβ 2017


Tου Στέλιου Παπαθεμελή

Ο αίσχιστος γείτων μας θύμισε με το πιο εκκωφαντικό και χυδαίο τρόπο τα «οικεία κακά» μας του Ιανουαρίου του 1996. Τότε που «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» του παραδώσαμε με την επίνευση των «αιωνίων φίλων» μας Αμερικανών τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο. Πρωθυπουργός εθνικά ανυποψίαστος και στον αντίποδα της πραγματικότητας, αφού διεκήρυσσε ευκαίρως ακαίρως ότι «η εποχή των πολέμων έχει πια τελειώσει», σαν έτοιμος από καιρό έδωσε ό,τι του ζήτησαν. Μετά ευχαρίστησε δημόσια τον μεσολαβητή…

Μιλώντας ο γράφων εκείνες τις κρίσιμες ώρες στη Βουλή που συνεδρίαζε για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Σημίτη μνημόνευσα την καίρια συμβουλή που έδωσε στον Ελευθέριο Βενιζέλο ο φωτισμένος Κωνσταντινουπολίτης Άγγελος Ιωαννίδης που τον συνόδευε στη Λωζάννη. Την απέδωσα με όση «κομψότητα» μπορούσα να επιστρατεύσω:
«Οι Τούρκοι είναι ένας περίεργος λαός. Αν τους επιδείξεις τα εμπρόσθια, θα σου προσφέρουν τα οπίσθια. Αν αντίθετα τους δείξεις τα οπίσθια, θα σου επιτεθούν με τα εμπρόσθια».
Ο Βενιζέλος έλαβε το μήνυμα και στην α΄ συνεδρίαση της Διάσκεψης ξεκαθάρισε: «Ευρίσκομαι εδώ δια να διαπραγματευθώ ως εμπόλεμος και όχι ως ηττημένος!»

Ο πρωθυπουργός του Ιανουαρίου του ΄96 προφανώς δεν το έλαβε, και απ΄ ό,τι δείχνουν οι έκτοτε συγγραφές του, ούτε τώρα «ηβουλήθη συνιέναι»…

Το οξύ ερώτημα είναι αν η πολιτική τάξη έχει συνειδητοποιήσει την προχθεσινή προειδοποίηση των Ιμίων και το δέον για την εθνικοαμυντική ετοιμότητά μας και την ψυχική ιδίως των νέων.

Οι Αλβανοί μας εκδικούνται επειδή τους γλυτώσαμε από την φτώχεια και την ανεργία. Μας ανταποδίδουν αντί του μάνα χολήν, αντί του ύδατος όξος. Αν η πληροφορία ότι στον ελληνικό στρατό υπηρετούν σήμερα περίπου 15.000 αλβανάκια αληθεύει, μετά τα τελευταία συμβάντα, πρέπει να υπάρξουν γενναίες αποφάσεις.

Σε κάθε περίπτωση κάθε παρόμοια συμπεριφορά πρέπει να αντιμετωπίζεται με ακαριαία ακύρωση της ελληνοποίησης και απέλαση του δράστη.

Η Τερέζα Μέϊ πήγε από την Ουάσιγκτον κατ΄ ευθείαν στην Άγκυρα όπου συζήτησε λένε με τον επηρμένο ισλαμιστή και για το Κυπριακό. Είναι γνωστές οι ανθελληνικές θέσεις της Βρετανίας για την Κύπρο και εικάζουμε τι διημείφθη μεταξύ τους. Κορύφωση τα deals που υπέγραψαν, εν οις η συμφωνία των 125.000.000 δολ. για την συμπαραγωγή νέας γενεάς τουρκικών μαχητικών!
Το ακούσαμε; Εμείς καθεύδουμε…

Ο Τραμπ ανθρώπινα δείχνει sui generis, αλλά πολιτικά με τις κινήσεις του ξέρει καλά τι κάνει. Οι δαίμονες της παγκοσμιοποίησης βλέπουν να τρίζει το οικοδόμημά τους κι επιχειρούν επί ματαίω να δαιμονοποιήσουν τον προστατευτισμό που εισάγουν οι αποφάσεις του νέου προέδρου για να ανακόψουν την οικονομική κατάρρευση, την αποβιομηχάνιση, την ανεργία και τα άλλα άνθη του κακού που απειλούν τη χώρα του. Εξίσου και μας.

Θέλει να βάλει τέλος και στην πολιτική ανοιχτών συνόρων. Η Ελλάς την πληρώνει ως τώρα πολύ ακριβά. Ο σουλτάνος βρυχάται, ουρλιάζει, γρυλλίζει, γαυγίζει, χλιμιντρίζει κ.τ.τ. και απειλεί να μας «βουλιάξει» αδειάζοντας τις μικρασιατικές ακτές από τους δυστυχείς που συσσώρευσαν εκεί οι δουλέμποροί του. Ο Τραμπ παρέκαμψε επιδεικτικά τη Γερμανία. Η παγκοσμιοποίηση ευνόησε σκανδαλωδώς τους Τεύτονες. Με την «υποταγή» της Γαλλίας και την ανάδειξη του ευρώ σε ψευδώνυμο του μάρκου τους κατέστησε ηγεμόνες της Ευρώπης. Η αδιέξοδη λιτότητά τους καταστρέφει το ευρώ και πλουτίζει την Γερμανία. Πρόκληση: με μόλις 580 εκ. ευρώ, τιμή σκοτωμού, οικειοποιούνται με τους Καναδούς το Αεροδρόμιο Αθηνών ως το 2046!

Κάποιοι οδύρονται για το προγραμμένο πια τέλος της παγκοσμιοκρατίας. Αποτρόπαιο κατόρθωμά της: το πλουσιότερο 10% του πλανήτη ελέγχει το 89% του παγκοσμίου πλούτου (από αυτό το 1% λυμαίνεται το 1/2 του συνολικού πλούτου). Το φτωχότερο 50% των πολιτών του κόσμου απομένει να επιβιώσει με μόλις το 1% του εναπομένοντος πλανητικού πλούτου.

Ακραίος κυνισμός του Μαρσέλ Φράτσερ, διευθυντή του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών: «Οι μεταρρυθμίσεις και το πρόγραμμα είναι μονόδρομος, ακόμη και αν οι άνθρωποι, και προπαντός αυτοί που είναι οικονομικά αδύναμοι, υποστούν στερήσεις»[sic].

Διεθνώς η παγκοσμιοποίηση εξαφάνισε τη μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά των κοινωνιών. Από το 50% των Ελλήνων που ανήκε σ΄ αυτήν την ώρα της ένταξής μας, σήμερα μόλις το 20% είναι μεσαία τάξη. 200.000 ελληνικά νοικοκυριά είναι φτωχά.

Κατά τον Αριστοτέλη (Πολιτικά IV, 1295β,34), ο Φωκυλίδης (6ος αι. π.Χ.) θαύμαζε τους «μέσους». «Πολλά μέσοισιν άριστα» και εύχονταν να ανήκει σ΄ αυτούς, «μέσος θέλω εν πόλει είναι». Κατά τον Σταγειρίτη η πολιτική κοινωνία που αποτελείται από πολίτες της μέσης τάξης είναι άριστη. Έχουν σωστό πολιτικό βίο οι πόλεις όπου η μέση τάξη είναι μεγάλη και ισχυρότερη («πολύ το μέσον και κρείττον») σε σχέση με τις δύο άλλες ή τουλάχιστον με μιαν. Διότι συμμαχώντας με μιαν πετυχαίνει ισορροπία δυνάμεων («ποιεί ροπήν και κωλύει γίγνεσθαι τας εναντίας υπερβολάς». Ο Μακεδών φιλόσοφος είναι λέει «ευτυχία μεγίστη» οι πολιτεύομενοι να έχουν μέσου μεγέθους και επαρκή περιουσίαν («ουσίαν μέσην και ικανήν»). Γιατί όπου άλλοι έχουν υπερβολικά πολλά και άλλοι τίποτε εκεί έχουμε άκρατη ολιγαρχία, ή τυραννίδα εξ αιτίας των ακροτήτων.

Στο «δια ταύτα» η εθνική συνεννόηση θα καταστήσει ακαταμάχητη την Πατρίδα, έναντι δανειστών, Βερολίνου, Τούρκων κ.λ.π.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


30 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μέσα σε μιά απ' τις πιό κρίσιμες ιστορικά στιγμές για την ανθρωπότητα, η Ελλάδα έχει βρεθεί να χαροπαλεύει, να πασχίζει να σώσει τον εαυτό της, αδύναμη για άλλη μία φορά να ακολουθήσει τις διεθνείς εξελίξεις.
Είτε οι εξελίξεις αυτές οδηγήσουν σε μιά νέα Αναγέννηση, είτε σε έναν νέο Μεσαίωνα, εμείς θα ήμαστε οι μεγάλοι απόντες, αυτοί που δεν θα μπορέσουν να συμβαδίσουν με τη εποχή τους, χάνοντας έτσι τα τρένα που οι άλλοι λαοί θα επιβιβάζονται.

Σε διεθνές επίπεδο, όσο κι αν δεν είναι ορατό με μιά πρώτη ματιά, σιγοβράζει ένα κύμα συνειδητοποίησης.
Όλο και περισσότερες είναι οι φωτισμένες φωνές, και όλο και μεγαλύτερο είναι το πλήθος που ανταποκρίνεται σ' αυτές.
Φωνές που επισημαίνουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο του τεχνολογικού "πολιτισμού" μας, που μαστιγώνουν την μονομανία του πολιτισμού αυτού προς την δημιουργία χρήματος (που συσσωρεύεται και αυτοαπενεργοποιείται) μέσω της ξέφρενης παραγωγής και της υπερκατανάλωσης, που προειδοποιούν για την πορεία του "πολιτισμού" τούτου προς τον παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, που κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για την έλευση του λύκου που λέγεται Παγκοσμιοποίηση ως φύλακα των προβάτων-λαών και εμψυχώνουν τις μάζες για μιά άμεση αλλαγή πορείας, μέσω της συμμετοχής και της αντίδρασης σε όλα τα επίπεδα από την πιό φαινομενικά ασήμαντη έως την οργανωμένη επανάσταση.
Η συνειδητοποίηση αυτή έχει βαθύτερες ρίζες απ' ό,τι φαίνεται, και ακόμη μακρύτερα πλοκάμια που απλώνονται ακόμη και σε απόμακρες γωνιές του πλανήτη, εκτός από τούτη εδώ την μικρή γωνιά που λέγεται Ελλάδα.

Πρέπει κάποια στιγμή να απεγκλωβιστούμε απ' τον στενό ορίζοντα μας, να αντιληφθούμε πως τα προβλήματά μας προέρχονται απ' το μεγαλύτερο διεθνές πρόβλημα του αχαλίνωτου και παράφρονα πλέον καπιταλισμού, που οδηγεί στην σταδιακή κατάργηση της χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πολύ μακριά απ' τις αρχές του ουμανισμού και να συμμετάσχουμε κι εμείς στην κοινή συνειδητοποίηση, αντιδρώντας ενεργά σε όλα αυτά που ζούμε.

Ήδη τα ξένα κινήματα που συγκροτούνται σιγά-σιγά συμπεριλαμβάνουν κι εμάς εν αγνοία μας, συνήθως πρώτους απ' τους λαούς που πάσχουν, και που η απελευθέρωσή τους απ΄ τον κυκλώνα Παγκοσμιοποίηση αποτελεί την άμεση προτεραιότητά τους.

Ας σταματήσουμε να ομφαλοσκούμε περί του ποιός προδότης είναι ο χειρότερος, ο αριστερός ή ο δεξιός κι ας ακολουθήσουμε τα παγκόσμια κινήματα εναντίον της ορμητικής κατάργησης της δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση μιάς παγκόσμιας δικτατορίας του (νεκρού) χρήματος και των τραπεζών.

Έτσι, και μόνον έτσι θα λύσουμε και το δικό μας πρόβλημα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


29 Ιαν 2017


Ένα πρώτο συμπέρασμα από τις διαδηλώσεις και άλλες ποικιλόμορφες αντιδράσεις κατά του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ν.Τράμπ είναι ότι η Ν.Τ.Π. έχει ήδη δημιουργήσει τους “πιστούς” της σε όλες τις χώρες, κυρίως του δυτικού κόσμου, που επηρέαζε.
Δούλεψε με πολύ αποτελεσματικούς τρόπους από τότε που ο G. Bush πρόφερε αυτή τη νέα έννοια: Νέα Τάξη Πραγμάτων -πιο αθόρυβα δούλευε ήδη από την απαρχή του νεοφιλευθερισμού. Και φαίνεται ότι παγίωσε σε ενιαίο σώμα τους απανταχού της γης πιστούς της. Θα πρέπει να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά ποιοι την απαρτίζουν, σε ποιες τάξεις (όχι με την έννοια της οικονομικής τάξης) ανθρώπων απευθύνθηκε και σε ποιες πέτυχε να εγκολπωθούν τα σαθρά της μηνύματα. Δημιούργησε μεθοδικά τις ρίζες και τα ριζίδιά της, τον ετοιμοπόλεμο στρατό της, όπως φάνηκε καθαρά από τις διαδηλώσεις κατά του Τραμπ.

Το “τέρας” αυτό δε νικιέται, αν δεν το γνωρίσουμε καλά. Δεν αρκεί ένας άνθρωπος, ο Τραμπ, για να το νικήσει (αν πράγματι θελήσει να το νικήσει, αλλά μέχρι τώρα τα σημάδια είναι θετικά) γιατί έχει ήδη γίνει πανίσχυρο. Κι αν, ο μη γένοιτο, βγάλουν από τη μέση τον Τραμπ, μόνο μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα μπορεί να ανακόψει το δρόμο που έχει χαράξει αυτό το “θηρίο” εναντίον της.

Φυσικά αυτό είναι θέμα μιας τεράστιας κοινωνιολογικής έρευνας, ώστε να βρεθούν οι ποσοστώσεις και όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αρνητικού αυτού κοινωνικού φαινομένου που έχει συμπαρασύρει σχεδόν όλη την ανθρωπότητα στη δίνη του. Εδώ μόνον ακροθιγώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα.

Οι κοινωνικές πληθυσμιακές ομάδες που αποτελούν τον κορμό, αλλά και τις ρίζες και ριζίδια της Νέας Τάξης, μπορούν να αναλυθούν κατ' αρχήν σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Πρώτον σε αυτούς που απαρτίζουν ή ωφελούνται από τη νέα αυτή “τάξη”. Δεύτερον σε αυτούς που έχουν επηρεαστεί βαθιά από την προπαγάνδα της.

Η κορυφή της πυραμίδας φαντάζομαι ότι είναι (διότι αυτή είναι αφανής, δεν εκδηλώνεται ανοιχτά) μια ολιγομελής ομάδα ανθρώπων, που αποτελεί έναν κεντρικό πυρήνα, γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται ένα σύστημα ομόκεντρων κύκλων, επίσης πυρηνοειδούς φύσεως: τα “αφεντικά” των πολυεθνικών, οι κάτοχοι του ιλιγγιώδους χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, οι τραπεζίτες, οι “εξέχοντες πολιτικοί” οι προσδεδεμένοι στους στόχους όλων των προηγούμενων, στην ουσία αχυρένια, αναλώσιμα πιόνια τους.

Ανοίγοντας περισσότερο τους ομόκεντρους αυτούς κύκλους γύρω από το “αόρατο κέντρο” θα βρούμε υψηλοθεσίτες executives των πολυεθνικών, χρηματιστές και διαχειριστές των μεγάλων επενδυτικών κεφαλαίων, “golden boys” των μεγάλων Τραπεζών, πληθώρα κρατικών και δικαστικών λειτουργών σε κάθε Κράτος που η “τάξη” έχει απλώσει τα πλοκάμια της.

Βρίσκουμε ε επιστήμονες σε θέσεις ερευνητικές/διδακτικές που χρηματοδοτούνται από τα παντοειδή κεφάλαια της Ν.Τ.Π. είτε για εξελικτικές έρευνες είτε για την αισχρά προπαγανδιστική θεμελίωσή της σε δήθεν “προοδευτικές” και ορθολογικές κοινωνικο-φιλοσοφικές και οικονομικο-πολιτικές θέσεις. Κατ' εξοχήν δε για τη θεμελίωσή της στα εκπαιδευτικά συστήματα, ξεθεμελιώνοντας τα “άγια και ιερά” των λαών εξ απαλών ονύχων.

Επίσης συναντάμε την ομάδα που “τετραγωνίζει όλους τους κύκλους”, τους media-κράτες, όλους αυτούς που παίρνουν επάνω τους το “καθήκον” να μεταφέρουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη την “their master's voice”, τη φωνή των αφεντικών τους. Φωνή που είναι προ-διαμορφωμένη ως προς τις κύριες γραμμές και την ορολογία της στα πλέον σύγχρονα think-tank επιστημονικής επικοινωνίας (εννόει χειραγώγησης), που αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία με τον επιστημονικό και ιστορικο-φιλοσοφικό “όμιλο”, τον ενσωματωμένο στη ΝΤΠ.

Ακόμη διακρίνουμε έναν ευρύτατο κύκλο ανθρώπων που επίσης ωφελούνται από τη Νέα Τάξη. Είναι η πλέμπα της, τα ριζίδιά της που αποτελούν και τη μεγάλη μάζα της. Είναι οι άνθρωποι των διαφόρων ΜΚΟ, που χρηματοδοτούνται από εκατομμυριούχους της τάξης αυτής -και όχι μόνον-, με κοινό στόχο την διάβρωση εκ των έσω των κοινωνιών στις οποίες δρουν.

Οι διαβρωτικές αυτές ΜΚΟ σταθερά υποστηρίζουν, αλλά πάντα προσχηματικά, “αρχές και αξίες” που φαίνονται υψηλές, αλλά έρχονται σε αντίφαση με το “κοινό αίσθημα” και το κοινό συμφέρον των λαών και τις ριζωμένες αληθινές αξίες τους. (Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις ΜΚΟ που υποστηρίζουν τους εδώ λαθρομετανάστες, καλυμμένους κάτω από προσφυγικό μανδύα, δήθεν για “ανθρωπιστικούς” λόγους).

Και τα ριζίδια απλώνονται και απλώνονται και κατατρώνε τα θεμέλια των κοινωνιών. Ομοφυλόφιλοι που ξαφνικά διαλαλούν την περηφάνια τους στο κοινωνικό σύνολο γι' αυτό που είναι, καλώντας κι άλλα νιάτα στην εκφυλιστική ιδιορρυθμία τους. Άνθρωποι με κάθε είδους αχαλίνωτα πάθη, που σχεδόν η ΝΤ τα νομιμοποιεί ή και προωθεί. Είδαμε ακόμα και εκδηλωμένους σατανολάτρες στις διαδηλώσεις κατά του Τραμπ.

Ναρκομανείς, που αποτελούν το μεγάλο θύμα της ΝΤΠ, αλλά και θύτες της ψυχικής υγείας και της αξιοπρέπειας των κοινωνιών μέσα στις οποίες ζουν. Η ΝΤ κερδίζει τεράστια ποσά , αλλά και εξουθενώνει ένα σημαντικό μέρος του ανθού των λαών, ίσως το πιο ατίθασο, που σίγουρα διέθετε τα φόντα να αντιταχθεί σε αυτήν.

Καλλιτέχνες τύπου “Μαντόνα”, που η σατανικότητα της “τάξης” κυλάει στο αίμα τους, προβάλλονται ευρύτατα, (ακόμα και ως νεολαιίστικα πρότυπα) και κερδίζουν άφθονα χρήματα. Άλλοι πιο “ήπιοι” καλλιτέχνες, όπως ο Κλούνεϋ, ίσως νομίζουν ότι δεν θα είναι “in”, αν δεν υπερασπίζονται τις ψευτοαξίες της ΝΤΠ. Αν δεν έχουν κρυφές βλέψεις να γίνουν γερουσιαστές ή πρόεδροι των ΗΠΑ (αλά Ρήγκαν), μάλλον πρόκειται περί ψυχονοητικά ελλιπών ανθρώπων.

Άφησα για το τέλος τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, την πιο επιθετική θρησκευτικο-πολιτικά (“πολιτισμικά”!) ανθρώπινη ομάδα. Από τότε (1993) που ο Samuel Huntington αυθόρμητα ή μάλλον υποβολιμαία ανακοίνωσε στην ανθρωπότητα τα συμπεράσματά του περί της “σύγκρουσης των πολιτισμών”, εξυψώνοντας τον ισλαμικό “πολιτισμό” σε θέση αντι-πολεμιστή του δυτικού πολιτισμού, οι πληθυσμοί αυτοί πήραν φωτιά -ασφαλώς και για άλλες αιτίες. Για πόλεμο πολιτισμών μιλήσατε; γιατί να μην τον έχετε; Και όρμησαν να καταλάβουν “πολιτισμικά” τις δυτικές κοινωνίες με ψυχολογική και τρομοκρατική βία ή με την υπερροή προς τη Δύση και την οσονούπω πληθυσμιακή τους επικράτηση (ειδικά στην Ελλάδα), αν δεν αλλάξει κάτι.

Η δεύτερη κατηγορία που αναφέρθηκε στην αρχή, αυτών που επηρεάστηκαν από την απόλυτα επιστημονική προπαγάνδα της ΝΤ, έχει δύο υποδιαιρέσεις. Την πρώτη αποτελούν άνθρωποι που δεν έχουν καμία ικανότητα να διακρίνουν τον πραγματικό ανθρωπισμό από αυτόν που φοράει προβιά ανθρωπισμού και μέσα του κρύβει ένα αποτρόπαιο, απάνθρωπο τέρας.

Σε αυτούς ανήκουν πλέον άλλων και εκείνοι οι αριστεροί που από “ανθρωπισμό” τον οποίο ψυχαναγκαστικά αποδέχονται -διαφορετικά θα πάνε κόντρα στις βαθιά μέσα τους ριζωμένες δογματικές θέσεις της ιδεολογίας τους, κάτι που δεν είναι ελεύθεροι εσωτερικά να το πράξουν, εξ' ου και ο ψυχαναγκασμός. Όλοι αυτοί υπηρετούν ζηλωτικά ολόκληρη την ατζέντα της ΝΤΠ.

Όσων αριστερών ο “ανθρωπισμός” αποβλέπει στους πακτωλούς χρημάτων των σχετικών ΜΚΟ, αποτελούν ξεχωριστή περίπτωση. Αν δε ρίξουμε τη ματιά μας στους μαϊμουδο-αριστερούς του Σύριζα, θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί υπηρετούν και τον ψευτο-ανθρωπισμό της Νέας Τάξης και την “απάνθρωπη απανθρωπιά” της. Δύο σε ένα ο Σύριζα, γι' αυτό και τρελαίνει όσους ακόμα έχουν απομείνει να τον πιστεύουν με την παρανοϊκή διγλωσσία του.

Σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκουν επίσης οι διάφοροι γνήσιοι περιβαλλοντιστές που νομίζουν ότι μπορούν να πείσουν τη ΝΤΠ να ελέγξει τις επιπτώσεις στο περιβάλλον της αλόγιστης χρήσης του από το μεγάλο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, επειδή αυτό είναι ενιαίο. Ανήκουν διάφορα “ρηχά” κινήματα, οι ντε και καλά φεμινίστριες (εδώ οι γυναίκες κοντεύουν να υπερακοντίσουν τους άνδρες, μετασχηματίζοντας την ψυχή τους σε “σληροτράχηλη” ανδρική, οι φεμινίστριες το βιολί τους), οι αντισεξίστριες και πολλά άλλα τέτοια “φρούτα εποχής”, της εποχής που μεσουράνησε η ΝΤΠ -και ελπίζω να αρχίσει να δύει, κυρίως με την αφύπνιση και τη δράση όλων μας.

Ωστόσο, η δεύτερη υποδιαίρεση της δεύτερης κατηγορίας είναι πολύ αξιοπρόσεκτη. Την αποτελούν οι άνθρωποι που έχουν χειραγωγηθεί από τους media-κράτες και τα αφεντικά τους να σκέφτονται με έναν ορισμένο τρόπο και μέσα τους είναι μαλλιά-κουβάρια οι ψευτο-αξίες της ΝΤΠ με τις αληθινές αξίες του ήθους, του πολιτισμού, της ζωής.

Ναι, στ' αλήθεια, πιστεύουν ότι ακολουθώντας τα κελεύσματα της ΝΤΠ γίνονται “προοδευτικοί”: αντι-ομοφοβικοί, αντι-σεξιστές, αντι-ξενοφοβικοί, αντι-ρατσιστές, αντι-φασίστες και δε συμμαζεύεται, εθελοτυφλώντας στο ότι έτσι ενσωματώνονται στον μεγαλύτερο φασισμό που έχει γεννηθεί στους αιώνες, τον φασισμό της ΝΤΠ. Το φαινόμενο αυτό, το πώς έφτασαν δηλαδή να χειραγωγηθούν τόσο μεγάλα πλήθη ανθρώπων τόσο αποτελεσματικά, αποτελεί ιδιαίτερο θέμα μεγάλης ανάλυσης, που δεν μπορεί να ενταχθεί στο παρόν άρθρο.*

Έρχεται, λοιπόν, κάποια στιγμή κάποιος από το πουθενά, ο Τραμπ, και ανατρέπει όλη την ατζέντα της ΝΤΠ. Φυσικά ως πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πρωταρχικό του καθήκον να υπερασπίσει τα συμφέροντα ολόκληρου του λαού του (και αυτό κάνει τη διαφορά στον Τραμπ, το “ολόκληρου”). Δε φαίνεται όμως μέχρι ώρας να το επιχειρεί μέσα από την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης, αλλά κόντρα σε αυτήν. Και το δηλώνει καθαρά και συνεχώς, ακόμα και στην ορκωμοσία του. Παρατηρούσα τον Ομπάμα καθώς άκουγε το λόγο του Τραμπ. Ήταν πελιδνός, σαν να είχε δεχτεί θανάσιμο χτύπημα... αυτός και ό,τι εκπροσωπούσε.

Φρικίασε η ΝΤΠ και εξαπέλυσε τα δουλικά της, κορμούς, ρίζες και ριζίδια να πολεμήσουν κατά του νέου “πλανητάρχη”. Τι θα κάνει ο Τραμπ; Δε φαίνεται άνθρωπος που υποχωρεί εύκολα. Επίσης φαίνεται αποφασιστικός και έξυπνος. Όμως, όση δύναμη χαρακτήρος έχει και όση δύναμη του δίνει η θέση του, θα είναι άραγε αρκετά να υπερνικήσουν τις δυνάμεις που τον αντιμάχονται και τον μισούν έως θανάτου; τα μεγάλα πλανητικά συμφέροντα και το στρατό που μεθοδικά “έπλασαν” αυτά τα χρόνια;

Ο πόλεμος προβλέπεται πολύ σκληρός. Μία μόνον οδό διαφυγής και νίκης έχει ο Τραμπ: τον ίδιο τον αμερικανικό λαό, τον μέσο αμερικανό πολίτη, αυτόν που του φόρτωσαν όλα τα βάρη ταυτόχρονα με την βαθμιαία επαγγελματική του εξαφάνιση (όπως και εδώ ) και τον έχουν εγκαταλείψει στη μοίρα του. Τους είναι και άχρηστος και βάρος!

Αν “διαφυλάξει” τη ζωή του ο πρόεδρος Τραμπ έχω τη βεβαιότητα ότι θα τον δούμε να καταγγέλλει προς τον λαό τον πόλεμο που του γίνεται και μία προς μία όλες τις φάσεις του. Τι θέλει να κάνει, ποιοι τον μάχονται και γιατί, ποια συμφέροντα υπηρετούν, (εξ' άλλου αυτό θα το αποκαλύπτει η ίδια πολιτική του), ώστε να κρατήσει κοντά του και υποστηρικτή του τον χειμαζόμενο αμερικανό.

Καιροί ρευστοί, σίγουρα θα κυοφορήσουν κάτι νέο. Όμως η παγκοσμιοποιητική δομή, που σαν ιστός μαύρης αράχνης έχει τυλίξει τη Γη, δε θα παραδώσει εύκολα τα όπλα. Θα συνεχίσει να εργάζεται από όλες τις θέσεις και τους μηχανισμούς που κατέχει για τον ανομολόγητο στόχο της: την παγκόσμια δικτατορία και την ψυχική υποδούλωση των ανθρώπων στις αρνητικές/σκοτεινές δυνάμεις του Σύμπαντος και τους εδώ “άρχοντές” τους.

Γι' αυτό ακριβώς, παραδείγματος χάριν, στην Ελλάδα ο κ. Λιάκος θα εξακολουθήσει να ξηλώνει την εθνική συνείδηση των ελληνόπαιδων, ο κ. Αναστασιάδης να πουλάει την Κύπρο στα νεοταξίτικα αφεντικά του, μερικές “κεφαλές” της Ορθοδοξίας να επιβάλουν με βίαιες ή πλάγιες μεθόδους τις νεοταξίτικες κακοδοξίες τους στους ορθοτομούντες τον Θείο Λόγο, το ΝΑΤΟ θα συνεχίζει να κυκλώνει τη Ρωσία...

Γι αυτό ακριβώς ο υπουργός οικονομικών της Ελλάδος θα μας φοβίζει (και σήμερα, 29.1.17) ότι θα διαλύσουμε την Ε.Ε. αν φύγουμε από αυτόν τον ληστρικό και ετοιμόρροπο “μηχανισμό συμφερόντων”. Είπε ακόμη ότι ποτέ στην Ιστορία, ούτε στην οικονομική θεωρία, τα Κράτη δεν είχαν πλήρη οικονομική ελευθερία! Μία απάντηση: πριν την ΝΤΠ είχαν πλήρη οικονομική ελευθερία(!) να επιλέγουν αυτά τα ίδια τις αλληλεξαρτήσεις και τους οικονομικούς αλληλο-δεσμούς τους με τα άλλα Κράτη -αντιπαγκοσμιοποιητικές, διμερείς ελεύθερες σχέσεις, στις οποίες επανέρχεται ο Πρόεδρος Τραμπ! Δεν άκουσε ποτέ κάτι τέτοιο ο κ. Παπαδημητρίου;)

Κάθε εποχή που φεύγει δεν παραχωρεί εύκολα τη σκυτάλη σε αυτήν που έρχεται, ειδικά όταν πρόκειται για τον τελικό αγώνα της ανθρωπότητας. Ναι το πιστεύω βαθιά, έχει αρχίσει η τελική μάχη του Φωτός προς το απόλυτο σκοτάδι σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Και σίγουρα θα κρατήσει αρκετά χρόνια, ίσως μερικές δεκαετίες.

Αν θέλουμε να νικήσει το Φως, δηλαδή η Ελευθερία, η Ειρήνη, η κοινωνική και νομική Δικαιοσύνη, η αστείρευτη Δημιουργικότητα των ανθρώπων, η υψηλή και εμπνευσμένη Τέχνη και όλα τα υπόλοιπα που θεωρούμε -και είναι- Φως, τότε αμέριστη φροντίδα μας είναι να φέρουμε πρώτα μέσα μας φως: αυτογνωσίας, ειρήνης, αγάπης.

Και η δεύτερη εξ' ίσου σημαντική μέριμνά μας, να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις στη ΝΤΠ μέχρι να λιώσουν και τα τελευταία “κουρέλια” της. Να αποκαλύπτουμε τα ονόματα και τα έργα των μελών της, να διασαφηνίζουμε την ορολογία που χρησιμοποιεί και γιατί, να ανατρέπουμε την προπαγάνδα της και πάνω απ' όλα να ξεριζώνουμε από τις κοινωνίες μας τις ρίζες και τα ριζίδιά της, που πλέον αποκαλύπτονται σε όλη τους τη γύμνια όλο και πιο πολύ. Κυρίως δε τα πολιτικά και δημοσιογραφικά -αυτά κάνουν εξ' ίσου μεγάλο κακό με τα πρώτα, σαν τα φυτοπαράσιτα, διαπλεκόμενα αναρριχώνται, αμφότερα.

Και αυτό ισχύει κατ' εξοχήν για την ευλογημένη αυτήν πατρίδα, την Ελλάδα, που η ΝΤΠ την πήγαινε (και για όλους τους παραπάνω λόγους την πάει ακόμα) προς τον οριστικό της θάνατο. Όμως η Ελλάδα (οι αληθινοί Έλληνες που ευελπιστώ πως είναι η πλειοψηφία της- το έδειξε εξ' άλλου εκείνο το αλησμόνητο 62%), αν διαλέξει να δώσει τον αγώνα με τη μεριά του Φωτός, όχι μόνο θα ζήσει, αλλά, όπως πάντα, θα γίνει ο κυμματοθραύστης της βαρβαρότητας, η εμπροσθοφυλακή νίκης των δυνάμεων της Θείας, ή αν το προτιμάτε της Κοσμικής (και όχι της “Νέας”) Τάξης.

* Αν θέλετε να εμβαθύνετε λίγο περισσότερο στο θέμα αυτό, σας παραπέμπω στο δοκίμιο “Να “σπάσουμε” όλους τους κωδικούς χειραγώγησης που εφαρμόζει στους λαούς η Νέα Παγκόσμια Τάξη” , που είχα την τιμή να αναρτηθεί και σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


7 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ασφυξία είναι η αίσθηση που αποκόμισε το blog διαβάζοντας το εξαιρετικό άρθρο  "Προς μιά οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;", που μπορείτε να βρείτε εδώ.
Διαβάστε το και είναι σίγουρο πως θα νοιώσετε κι εσείς τόσο ανήμποροι και λυσσασμένοι που το μυαλό σας θα πάει στην άμεση εξέγερση.

Φαίνεται πως ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης έχει κάνει άλματα, έχει καλπάσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι είχαμε αρχικά νομίσει.
Με αιχμή του δόρατος διάφορους ξεπουλημένους "επιστήμονες" οικονομολόγους, και την απαραίτητη βοήθεια από τα ανά τον κόσμο (και εδώ) πολιτικά καθάρματα, και οχήματα τις τράπεζες, η εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας της Νέας Τάξης (οικονομικών στην αρχή, αλλά σύντομια πιό...γενικευμένων) πραγμάτων, είναι πολύ πιό κοντά από ποτέ άλλοτε.
Δεν αργεί η μέρα που ο εργαζόμενος, είτε μισθωτός, είτε αγρότης, είτε ελεύθερος επαγγελματίας, τεχνίτης κλπ, δεν θα έχει πρόσβαση στην αξία των κόπων του, δηλαδή στην αμοιβή του, στα ίδια του τα χρήματα, παρά κατά όσο θα ορίζει και θα επιτρέπει μιά αόρατη πλην υπαρκτή υπερκυβέρνηση του τεράστιου καεφαλαίου και των τραπεζών.

Ήδη τα τελευταία χρόνια οι πρόβες σε μικρότερη κλίμακα, και αλλού, αλλά προπαντός εδώ στην χώρα μας, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Δεν αφορά όμως μόνον την χώρα μας, κι ας μας φαίνεται εμάς έτσι.
Απλώς εμείς είμαστε οι πρώτοι που θα καταστραφούμε ολοσχερώς, ως ακραίο πείραμα, του μέχρι πόσο μπορεί να τραβήξει στα άκρα ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης και μέχρι πού μπορεί να αντέξει ή πόσο να αποχαυνωθεί μία κοινωνία πολιτών οργανωμένου κράτους, μη τριτοκοσμικού, δυτικού τύπου.

Ακριβώς γι αυτή την παγκοσμιότητα του καλπάζοντος φασισμού, μιά οποιαδήποτε εξέγερση σε όποιοδήποτε μέρος του πλανήτη θα ήταν απολύτως χρήσιμη.
Θα σταματούσε για λίγο την επεκτατική ορμή της Νέας Τάξης, και θα έδινε μιά ανάσα, μιά ανάπαυλα και χρόνο στα έθνη και στους λαούς να σκεφτούν το πού οι "ηγέτες" τους, αυτά τα ιδιοτελή καθάρματα, τους οδηγούν.
Και θα ήταν ακόμη χρησιμότερη, απολύτως χρησιμότερη (ακούς χοντροφασίστα; εδώ ταιριάζει το "απολύτως") αν η ποθούμενη εξέγερση γινόταν εδώ, στον τόπο που έχει επιλεγεί για το ακραίο πείραμά τους.
Θα ήταν σημειολογικά τέλειο.
Άλλωστε δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που η φυλή μας βάζει φρένο στα επεκτατικά σχέδια ενός φασιστικού παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλισμού.
Έχει ξανασυμβεί πριν 25 αιώνες με το σταμάτημα και την ταπείνωση των Περσών. 

Αν όμως η εξέγερση δεν έρθει ούτε εδώ ούτε αλλού, το μέλλον για την ανθρωπότητα θα είναι χειρότερο από ο,τιδήποτε έχει ζήσει ως τώρα στην καταγεγραμμένη ιστορία της.
Κι όσο νερό και αν πάρουμε μαζί μας αγαπητέ Μιχάλη Κατσαρέ, "το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία".
Τόση ώστε να μας σκοτώσει όλους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβότερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Τον χορό άνοιξε η -γνωστή μας από τις βρομιές της αλλά και από τον ρόλο της στο ξέσπασμα της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης- Citibank, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει τα μετρητά από τα περιφερειακά της υποκαταστήματα στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, ο ελβετικός τραπεζικός κολοσσός UBS δημοσιοποίησε την εκτίμησή του ότι η απόσυρση των μεγάλων χαρτονομισμάτων θα αποδειχτεί ωφέλιμη για την οικονομία της χώρας. Παράλληλα, επίσημες φωνές δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την πεποίθηση ότι η υλοποίηση της ιδέας περί πλήρους κατάργησης των μετρητών θα αποβεί ωφέλιμη για όλους.

Ασφαλώς, η κατάργηση της φυσικής μορφής τού χρήματος θα εξοικονομήσει πολύ χρήμα, αφού θα μηδενιστούν τα κόστη κοπής νομισμάτων, εκτύπωσης χαρτονομισμάτων, φύλαξης, μεταφοράς, ασφάλειας κλπ. Η μεγαλύτερη ωφέλεια θα είναι εκείνη που θα προκύψει για τις τράπεζες, αφού οι πάντες θα υποχρεωθούν να διατηρούν το σύνολο της ρευστότητάς τους σ' αυτές και έτσι θα ανοίξει λαμπρός δρόμος κερδοφορίας για το τραπεζικό σύστημα. Σοβαρή ωφέλεια, όμως, θα έχει και η κυβέρνηση, εφ' όσον θα αποκτήσει πλήρη και απόλυτο έλεγχο των αποταμιεύσεων των πολιτών, πράγμα που θα της επιτρέπει να επιβάλει πανεύκολα όποιο μέτρο θέλει, όπως ελέγχους κεφαλαίων, αρνητικά επιτόκια, έκτακτη φορολογία κλπ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο για να αναλογιστούμε κάτι που έγινε στον τόπο μας το 2015. Αναφέρομαι στην πρακτική τής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ προκειμένου να πληρώσει τοκοχρεολύσια. Στην αρχή, απηύθυνε "κάλεσμα" για βοήθεια αλλά, όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, δεν δίστασε να καταφύγει στην κατάπτυστη τακτική τής έκδοσης Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Φανταστείτε τώρα πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ανεύρεση χρήματος σε ένα περιβάλλον όπου όλο το διαθέσιμο χρήμα θα βρισκόταν στις τράπεζες με παράλληλη ύπαρξη ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα ήταν πολύ ευκολότερη σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά.

Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η κατάργηση των μετρητών μπορεί να ωφελήσει πολλούς, εκτός από τους απλούς πολίτες. Αυτοί από την μια θα υπόκεινται σε πλήρη έλεγχο για το πού ή το πώς ξοδεύουν και την τελευταία τους δεκάρα κι από την άλλη θα καταντήσουν έρμαια τόσο του πολιτικού όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εφ' όσον δεν θα έχουν πλέον στα χέρια τους το βασικό αμυντικό τους όπλο: την ανάληψη των καταθέσεών τους. Λογικό επακόλουθο θα είναι η επέκταση της τραπεζικής ασυδοσίας εφ' όσον θα διευκολυνθεί η καθιέρωση της "διάσωσης από μέσα" (bail-in) με το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή η προοπτική γίνεται ιδιαίτερα τραγική αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότερες τράπεζες είναι υπερχρεωμένες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν την χρεωκοπία.

Νομίζω ότι το μήνυμα δόθηκε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, δίπλα στην Ινδία και την Αυστραλία, έσκασε μύτη και η Σουηδία, αν και εκεί η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική μιας και υπερχρεωμένος δεν είναι ο δημόσιος αλλά ο ιδιωτικός τομέας (ναι! ναι! στην "σοσιαλιστική Σουηδία αυτό!). Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας οργουελιανής "πλαστικής" κοινωνίας, όπου οι οικονομίες των πολλών απλών ανθρώπων θα χρησιμοποιούνται προς όφελος ολίγων, πλην εκλεκτών. Στην προσπάθεια να βρεθεί -επί τέλους!- διέξοδος από την πολυετή καπιταλιστική κρίση, τα όπου γης οικονομικά "φυντάνια" βρήκαν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Για να αποδειχτεί ακόμη μια φορά πως δεν είναι τα κράτη που χρεοκοπούν αλλά οι πολίτες τους, κάτι που έχουμε μάθει πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Πηγή Cogito ergo sum


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



27 Δεκ 2016


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).
Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.
Όπως το ορίζει με σαφήνεια στο λεξικό του ο Μπαμπινιώτης, είναι “η μετατροπή της οικουμένης σε ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επικράτεια”! Γι' αυτό η λατρεία του Μαμμωνά και όχι του Χριστού, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους με την τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, θέλει τα Χριστούγεννα ένα ατελείωτο σώου από “ρεβεγιόν”, βιτρίνες, καζίνο και εξωτικές εκδρομές.
Με λίγα λόγια, ο πνευματικός πόλεμος για τον έλεγχο του πολιτισμού γίνεται και εκδηλώνεται σαν υλικός γιατί “όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών εκεί έσται και η καρδία υμών” (Κατά Ματθ. 6,21).
Έτσι, αντί για την μέθεξη με “τον Λόγο που έγινε σάρκα” του υμνωδού, βομβαρδιζόμαστε με τα νέα της Βαρβακείου αγοράς, από τα στημένα κανάλια, τις πληροφορίες για τους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τις απαιτήσεις για το “γιορτινό τραπέζι” και τα ατελείωτα ρεπορτάζ για ...την “πατρίδα του Αη Βασίλη” της Coca-Cola, το Ροβανιέμι, μια Φινλανδική κωμόπολη παντελώς άγνωστη μέχρι το 1960!
Ο απόλυτος ευτελισμός και αποϊέρωση του δυτικού πολιτισμού, την ώρα που σε ιστορικές χώρες της Χριστιανοσύνης στην Εγγύς Ανατολή γίνεται ξανά πραγματικός διωγμός και σφαγή των πιστών υπό τα αδιάφορα -αν όχι συνένοχα- βλέμματα της Δύσης.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ζούμε την αντιστροφή της ιστορίας. Σαν να είμαστε μέσα σε μια μηχανή του χρόνου, γυρίζουμε προς το παρελθόν, αλλά με τον γρήγορο ρυθμό που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να βγούμε από τον Μεσαίωνα, αλλά, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειαστούμε πολύ λιγότερο για να ξαναγυρίσουμε σε αυτόν...
Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι αυτός ο νέος Μεσαίωνας θα διαθέτει την όψη και την δύναμη της τεχνολογίας. Μιας τεχνολογίας, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει μια αδίστακτη ελίτ για να υποδουλώσει, να ελέγξει, να αναστείλει, να βασανίσει, να καταστρέψει και να δολοφονήσει με πρωτοφανή βία και σκληρότητα.
Μέσα στα πλαίσια αυτά, η οικονομία έχει μεταβληθεί σε “κατευθυνόμενο πύραυλο” κατά στόχου: την ίδια την ανθρωπότητα. Έτσι επιβάλλεται η πτωχο-τραπεζοκρατία και οι χώρες μετατρέπονται σε αποικίες χρέους.
Υπήρξαν εποχές, όπως η δική μας, μονίμως ταραγμένες κι αναστατωμένες”, γράφει ο Έλληνας φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου σε ένα άγνωστο κείμενό του, γραμμένο το 1950, που εκδόθηκε το 2003 για πρώτη φορά (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις).
Όμως, ανάμεσα στους ανθρώπους και την Τρομοκρατία της Ιστορίας, που βάσταζαν στους ώμους τους, μεσολαβούσε “ένα ουράνιο στερέωμα αστροποίκιλτο από Μύθους” που επέτρεπαν στους ανθρώπους να σκέπτονται με απέραντη σοβαρότητα τον εαυτό τους και να ΄χουν ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια στα παθήματά τους”.
Είναι ασύλληπτο για μας το αίσθημα δικαιοσύνης που βρίσκουμε τόσο στον Αισχύλο όσο και στην σοφία των Προφητών: “Ουαί ο οικοδομών πόλιν εν αίμασι και ετοιμάζων πόλιν εν αδικίαις”. Όταν το 458 π.Χ. Ανέβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου στην Αθήνα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν σε πόλεμο τόσο με τους Πέρσες όσο και με τους Πελοποννήσιους. Έναν πόλεμο που άρχιζε από τα Μέγαρα και την Αίγινα και έφτανε στην Κύπρο, στην Αίγυπτο και στην Φοινίκη.
Έτσι οι τραγικοί μύθοι θύμιζαν στους Έλληνες τις καταστροφικές δυνάμεις που έφεραν μέσα τους και τους μάθαιναν να βλέπουν με τέτοια σοβαρότητα τον κόσμο ώστε να γνωρίζουν ότι κάθε ανθρώπινη πράξη βάζει σε αμφιβολία και κίνδυνο αυτά τα ίδια τα θεμέλια του Σύμπαντος...
Σήμερα, ανίσχυροι μπροστά στην αλαζονική ύβρι των Επικυρίαρχων, κανένα παρόμοιο ανθρώπινο νόημα, κανέναν ανθρώπινο συμβολισμό δεν βρίσκουμε “μες στο οποίο ν' αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν ολότητα”...
Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η εντυπωσιακή πρόοδος της τεχνολογίας έχει ανοίξει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ των γνώσεων του κοινού και των γνώσεων που αποκρύπτουν και χρησιμοποιούν οι ελίτ. Χάρη στην βιολογία, την νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το “σύστημα” διαθέτει μια βαθειά και προηγμένη γνώση των ανθρωπίνων όντων, τόσο από φυσικής όσο και από ψυχολογικής πλευράς. Το σύστημα έχει φθάσει να γνωρίζει το άτομο καλύτερα απ' όσο αυτό ξέρει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ασκεί περισσότερο έλεγχο και μεγαλύτερη εξουσία στα άτομα απ' ό,τι τα άτομα στους εαυτούς τους.
Μια βασική στρατηγική χειραγώγησης που εφαρμόζει η Νέα Τάξη σήμερα είναι να παροτρύνει την νεολαία να είναι ευχαριστημένη με την ιδιωτεία. Να βρίσκει “cool” το γεγονός ότι είναι αποβλακωμένη, άξεστη και αστοιχείωτη... και να ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα.
Στα πλαίσια μιας νέου τύπου, πνευματικής, “σφαγής των νηπίων”, τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης προετοιμάζονται από μωρά για να γίνουν οι “γενίτσαροι” του αύριο. Να αποκοπούν γρήγορα από τον θηλασμό και την μάνα τους με τις τεχνικές και τις τροφές που συνιστούν τα καθοδηγούμενα μαιευτήρια· να απομακρυνθούν από την οικογένεια (που σε μεγάλο ποσοστό είναι ήδη διαλυμένη) και να παραδοθούν στην καθεστωτική προπαγάνδα του καταναλωτισμού. Ήδη εφαρμόζεται η υποχρεωτική εκπαίδευση των νηπίων και τα ολοήμερα σχολεία... ως προοδευτικά μέτρα. Ο διωγμός των νηπίων ολοκληρώνεται με την απουσία χώρου και χρόνου παραδοσιακού βιώματος και συναναστροφής και την αποκλειστική απασχόληση με την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή σε ρόλο γκουβερνάντας. Τέλος, με τα καινούργια “νεοταξικά” σχολικά αναλυτικά προγράμματα και κατευθύνσεις μαθαίνουν να μισούν τους προγόνους, την πατρίδα, την έννοια της ελευθερίας και της αντίστασης στο σύστημα και να ...“συνωστίζονται” ευτυχισμένα στα πόδια του Μεγάλου Αδελφού.
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική του ψυχοδιανοητικού περισπασμού, που σημαίνει να αποσπάται η προσοχή από τα σημαντικά προβλήματα χάρη σε έναν συνεχή καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και ανούσιων θεμάτων, που είναι “της μόδας”.
Μέσω των Ιδρυμάτων των γκλομπαλιστών χρηματοδοτούνται σχέδια “διαπαιδαγώγησης στην δημοκρατία” και βιβλία “δημιουργίας μη εθνοκεντρικής ιστορίας” γιατί θέλουν να μας στήσουν ένα μεταμοντέρνο κουρέλι για σημαία, όπως πάνε να κάνουν στην Κύπρο.
Έτσι, για να λοβοτομηθεί η εθνική μνήμη και να ενσταλαχθεί στις νέες γενηές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής, πρέπει να υποβαθμισθούν μερικοί από τους ωραιότερους και βασικότερους ρομαντικούς μύθους, που έχουν μπει στο στόχαστρο των οπαδών της αφασικής ιστορίας. Το “πολιτικά ορθό” αφήγημα δεν χρειάζεται την μυθολογία, την αυτοθυσία, την πίστη, το μαρτύριο, τον ηρωϊσμό. Όλα αυτά αντικαθίστανται από την ξερή παράθεση “διαθεματικών” κοινωνικο-οικονομικών αναλύσεων.
Ιστορία και μύθος, όμως, βαδίζουν πάντα μαζί. Άλλωστε έχει δημιουργηθεί όλους αυτούς τους αιώνες ένα ολόκληρο ποτάμι λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής παραγωγής που συγκροτεί ντε φάκτο “ιστορία” και δεν πειθαρχεί, όπως όλα τα ποτάμια, στις εντολές της “λογικής”.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στο έργο του “Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη”, βλέπει τα “Κρυφά Σχολειά” σαν νέες “Ακαδημίες του Πλάτωνα”, που μέσα τους “συναζόταν όλο το Έθνος” γύρω από “το κιτρινισμένο ράσο του παπά”. Και γράφει:
Κι όπως πάντοτε, όλοι τους, ήταν, πάλι, παρόντες: ο Σοφοκλής, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και ο Κυναίγειρος.
Ανασκούμπωσε ο Πλάτων το ράσο και τους έδειχνε με το δάχτυλο τη φωνή τους στο συναξάριο.
Κ' εκείνα την άκουγαν, καθώς εμουρμούριζαν όλα μαζί την πανάρχαιη Αλφαβήτα, που η αδρή της συρμή ήτανε το μακρύτερο ζων ύδωρ του κόσμου”.
Ποιο “νεοταξικό”, “μεταμοντέρνο” ιδεολόγημα έχει την δύναμη να ξερριζώσει από την ψυχή του Έλληνα αυτή την παράδοση;
Όσοι ακόμα αυταπατώνται ότι θα μπορέσουν να διαγράψουν “το παπαδαριό” και το ορθόδοξο φρόνημα, ας ανατρέξουν στους στίχους 88 έως 90 του Ύμνου στην Ελευθερία.
Ο Σολωμός έχει περικλείσει όλο το νόημα του '21 στον εθνικό ύμνο.
Όπως αναφέρει ο Ε. Μορέν, στο βιβλίο του “Πνεύμα των Καιρών”, πολύ εύστοχα: “Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί, ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα”!
Σε άψυχες γενικότητες και αφηρημένους κοσμοπολιτισμούς, όσο φανταχτερό και να είναι το περιτύλιγμα, δεν πιστεύει για καιρό κανείς. Το θρησκευτικό πνεύμα των εορτών επιβιώνει γιατί συναντιέται με το λαϊκό βίωμα, όπως έγινε και με την Ορθοδοξία για αιώνες. Η αντίστροφη μέτρηση για τον “Ηρωδισμό” της υπερεθνικής τοκογλυφικής ελίτ έχει αρχίσει.
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



26 Δεκ 2016


Οι κάλπες που στήνονται στην Ευρώπη θα καθορίσουν την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης
Γιατί ενώ δεν είναι βασικό σενάριο η επικράτηση των ακραίων τα δεδομένα μπορεί να ανατραπούν
Το χάσμα Βορρά - Νότου και το δίλημμα που καλείται να απαντήσει η Γερμανία

Του χρόνου τέτοια εποχή, η ευρωζώνη μπορεί να μας έχει… αφήσει χρόνους. Παρά τις μικρές πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, το γεγονός πως η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης αποτελεί πιθανότητα, λέει πολλά για το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Από τότε που έπληξαν την Ευρώπη η χρηματοπιστωτική, η οικονομική και η πολιτική κρίση, πριν από σχεδόν μια δεκαετία, η Ευρώπη έχει περάσει πολλές δύσκολες στιγμές. Όμως το 2017 θα είναι η πιο σημαντική χρονιά για τη συνέχεια της ευρωζώνης, καθώς τα πολιτικά και οικονομικά ρίσκα φτάνουν στην «καρδιά» του μπλοκ, στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Οι απειλές για την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη γίνονται εντονότερες καθώς εξαπλώνονται στα μεγαλύτερα μέλη του μπλοκ. Αν και οι υπερεθνικές δομές της Ευρώπης θα μπορούσαν πιθανότατα να επιβιώσουν μιας αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ή της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, ωστόσο πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την αποχώρηση της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Οι χώρες αυτές όχι μόνο έχουν τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης, αλλά είναι και οι βασικές δυνάμεις που κινούν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το επόμενο έτος, μια σειρά γεγονότων θα θέσει σε δοκιμασία τις θεμελιώδεις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πιο σοβαρές προκλήσεις του μπλοκ θα έρθουν από τη Γαλλία και την Ιταλία, οι οποίες πλήττονται από χαμηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και υψηλά επίπεδα ανεργίας.

Το αίσθημα κατά της παγκοσμιοποίησης είναι ισχυρό σε μεγάλα κομμάτια των πληθυσμών των δυο χωρών, που θέλουν να προστατεύσουν την οικονομία τους από τις αντιλαμβανόμενες απειλές της μετανάστευσης και του ελεύθερου εμπορίου. Εν τω μεταξύ, πολλοί Γάλλοι και Ιταλοί ψηφοφόροι είναι δύσπιστοι έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών κομμάτων του κατεστημένου που τη στηρίζουν. Ήδη, και οι δυο χώρες είναι «πρόσφορο έδαφος» για πολιτικές δυνάμεις που ορκίζονται να πολεμήσουν την παγκοσμιοποίηση και να αντιστρέψουν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Δυο σενάρια για τη Γαλλία και την Ιταλία

Η Γαλλία θα διενεργήσει προεδρικές εκλογές σε δυο γύρος τον Απρίλιο και τον Μάιο, ενώ η παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι έχει ανοίξει τον δρόμο για γενικές εκλογές στην Ιταλία. Σε κάθε ψηφοφορία, τα εθνικιστικά κόμματα και τα κόμματα που τάσσονται κατά της παγκοσμιοποίησης θα έχουν ισχυρές επιδόσεις. Όμως το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν θα εξασφαλίσουν αρκετή στήριξη για να νικήσουν τα εκλογικά συστήματα που σχεδιάστηκαν για να τα κρατήσουν μακριά από την εξουσία.

Ακόμα και στην πιθανή περίπτωση που η ηγέτις του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν λάβει αρκετές ψήφους για να φτάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, θα δυσκολευτεί να πιάσει το όριο του 50% που χρειάζεται για να κερδίσει, δεδομένου ότι οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι πιθανότατα θα συμμαχήσουν εναντίον της.

Εν τω μεταξύ, η Ιταλία ουσιαστικά λειτουργεί χωρίς εκλογικό νόμο. Νόμος που πέρασε το 2015 με στόχο την μεταρρύθμιση της προηγούμενης νομοθεσίας, ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί και επί του παρόντος βρίσκεται υπό εξέταση από το Συνταγματικό Δικαστήριο της  χώρας. Τις επόμενες εβδομάδες, το Ιταλικό Κοινοβούλιο πιθανότατα θα εισάγει ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα που θα αναγκάζει τα κόμματα να σχηματίζουν συνασπισμούς για να μπουν στην κυβέρνηση. Αυτός ο νόμος πιθανότατα θα καταρτιστεί έτσι ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες του Κινήματος των Πέντε Αστέρων να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία, αφού το αντισυστημικό αυτό κόμμα αρνείται να σχηματίσει συμμαχία με άλλα πολιτικά κόμματα.

Έτσι, η Γαλλία και η Ιταλία θα δουν να εκτυλίσσεται ένα από τα δυο σενάρια. Στο πρώτο σενάριο, το Εθνικό Μέτωπο και/ή το Κίνημα των Πέντε Αστέρων έρχονται στην εξουσία, φέρνοντας τις χώρες τους ακόμα πιο κοντά στην αποχώρηση από την ευρωζώνη.

Για να αποχωρήσουν από την ευρωζώνη, οι νέες κυβερνήσεις θα πρέπει να οργανώσουν και να κερδίσουν σε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή στη νομισματική ένωση. Όμως η ανακοίνωση και μόνο από τη Γαλλική ή την Ιταλική κυβέρνηση της πρόθεσης εξόδου από τη νομισματική ένωση, μπορεί να επισπεύσει την κατάρρευση της ευρωζώνης πριν καν διενεργηθεί δημοψήφισμα. Η αναγγελία ενός δημοψηφίσματος πιθανότατα θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει μαζική φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες της Νότιας Ευρώπης, καθώς οι καταθέτες θα μεταφέρουν τα χρήματά τους από τις αδύναμες οικονομίες του Νότου, σε «ασφαλή καταφύγια» του Βορρά.

Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου bank run θα έφτανα πολύ πέρα από τις χώρες που εμπλέκονται άμεσα με τα δημοψηφίσματα. Πολλοί με χρήματα σε Ισπανικές ή Πορτογαλικές τράπεζες, για παράδειγμα, θα έσπευδαν να τα μεταφέρουν σε τράπεζες του Βορρά. Αν η ευρωζώνη εξαφανιστεί και οι τραπεζικές καταθέσεις μετατραπούν σε εθνικά νομίσματα, οι κάτοχοι τραπεζικών λογαριασμών θα προτιμούσαν τα ευρώ τους να μετατραπούν σε γερμανικά μάρκα, αντί για πεσέτες ή εσκούδα.

Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν πως το χρήμα στην Ευρώπη ήδη «μεταναστεύει» από τα Νότια στις τράπεζες του Βορρά εδώ και αρκετά χρόνια. Μια ανακοίνωση από μια χώρα του πυρήνα της ευρωζώνης για σχεδιασμό διενέργειας δημοψηφίσματος για τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη, θα μπορούσε, ως εκ τούτου, να αναγκάσει την ΕΚΤ να επιβάλει capital controls για την αποτροπή της κίνησης χρημάτων προκειμένου να «αγοράσει χρόνο» στους ηγέτες της ΕΕ για να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν με τη νομισματική ένωση.

Στο δεύτερο και πιθανότερο σενάριο, τα μετριοπαθή κόμματα σε Γαλλία και Ιταλία παραμένουν στην εξουσία. Αν και αυτό θα απομάκρυνε τον κίνδυνο μιας άμεσης κρίσης στην ευρωζώνη, ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή αναβολή. Ακόμα και οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας τάσσονται υπέρ της αναδιάρθρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να αποδυναμωθούν κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες και να επιστρέψουν ορισμένες εξουσίες στα εθνικά κοινοβούλια.
 Δεδομένου ότι τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις φαίνεται απίθανο να πραγματοποιηθούν υπό τις παρούσες συνθήκες (οι κυβερνήσεις της ΕΕ θέλουν να αποφύγουν τον κίνδυνο να ανοίξει η διαδικασία αναθεώρησης Συνθηκών), η καλύτερη εναλλακτική θα ήταν να ενεργήσουν μονομερώς και να αλλάξουν επιλεκτικά –ή να αγνοήσουν- την εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων θεσμών της ΕΕ.

Όμως το βασικό ζήτημα που θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν είναι πως, εκτός και αν οι οικονομίες αυτές βιώσουν μια ισχυρή ανάκαμψη –και μάλιστα γρήγορα- η άνοδος εθνικιστικών κομμάτων στην εξουσία απλώς θα αναβληθεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Στη Γαλλία, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πέντε χρόνια, αν η μετριοπαθής κυβέρνηση που πιθανότατα θα προκύψει  το 2017 καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Στην Ιταλία θα μπορούσε να σημαίνει μόλις λίγους μήνες, αφού οι κυβερνήσεις εκεί σπάνια αντέχουν μέχρι το τέλος της θητείας τους.

Μια πιο απομονωμένη Γερμανία

Εκλογές διενεργεί το 2017 και η Γερμανία, όμως αναλόγως του πώς θα εκτυλιχθεί το μέλλον, η ψηφοφορία εκεί θα μπορούσε να έχει την μικρότερη επίπτωση στην μοίρα της Ευρώπης. Μέχρι να φτάσουν οι Γερμανοί στις Κάλπες, τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, τα γεγονότα σε άλλες χώρες μπορεί να έχουν ήδη προκαλέσει κρίση στην ευρωζώνη. Η Γερμανία θα έχει ελάχιστη επιρροή στα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία ή στη Γαλλία, και η κυβέρνηση στο Βερολίνο πιθανότατα θα πρέπει να αντιδράσει στα γεγονότα, αντί να έχει την ευκαιρία να τα διαμορφώσει.

Αν οι μετριοπαθείς δυνάμεις κρατήσουν τον έλεγχο της Γαλλίας και της Ιταλίας, η προεκλογική περίοδος της Γερμανίας θα είναι σχετικά κανονική, και θα επικεντρώνεται σε θέματα όπως η μετανάστευση και η ασφάλεια. Οι ηγέτες της χώρας αντιλαμβάνονται πως οι Γάλλοι και Ιταλοί γείτονές τους αισθάνονται όλο και λιγότερο άνετα με την κατεύθυνση της ευρωζώνης, όμως θα αποφύγουν να κάνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μέχρι να τελειώσουν με τις εκλογές τους.

Αν και τα βόρεια και νότια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφωνούν πως το μπλοκ πρέπει να μεταρρυθμιστεί, έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς την προσέγγιση. Οι εκλογικές πιέσεις στη Γερμανία θα κάνουν το Βερολίνο απρόθυμο να συμβιβαστεί με τους νότιους εταίρους για μια σειρά ζητημάτων, περιλαμβανομένης της πιο «ευέλικτης» ερμηνείας των ευρωπαϊκών στόχων για τα ελλείμματα, την εισαγωγή μέτρων τόνωσης της οικονομίας σε όλη την ευρωζώνη, ή τη στήριξη των επεκτατικών πολιτικών της ΕΚΤ.

Αυτό δεν θα βοηθήσει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των βόρειων και νότιων μελών της ευρωζώνης. Για τη Γερμανία, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να αναβληθούν οι όποιες πραγματικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ μέχρι το 2018, όμως ακόμα και αυτό απλώς θα καθυστερήσει τα προβλήματα του μπλοκ και δεν θα τα λύσει.

Από την άλλη πλευρά, μια νίκη των λαϊκιστών στη Γαλλία ή την Ιταλία θα άλλαζε δραματικά τους υπολογισμούς της Γερμανίας. Η πρώτη αντίδραση του Βερολίνου θα ήταν να προσπαθήσει να διευκολύνει μια νέα κυβέρνηση στο Παρίσι ή τη Ρώμη σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την κατάρρευση της ευρωζώνης. Όμως η Γερμανία δεν μπορεί να θέσει το δικό της οικονομικό μέλλον στα χέρια της Γαλλίας ή της Ιταλίας, κάτι που σημαίνει ότι θα έπρεπε ταυτόχρονα να καταρτίσει έκτακτα εναλλακτικά σχέδια για έναν κόσμο μετά την ευρωζώνη.

Η αρχική αντίδραση της Γερμανίας σε μια αποσύνθεση της ευρωζώνης θα ήταν να βρει συμμάχους με τους οποίους να συνεργαστεί για μελλοντικά εμπορικά και συναλλαγματικά μπλοκ. Όμως και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο. Η Αυστρία είναι ένας φυσικός εταίρος για τη Γερμανία, όμως η χώρα προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δικές της εθνικιστικές δυνάμεις, κάτι που θα περιόριζε τη διάθεση των ηγετών της να συμμετέχουν σε νέα υπερεθνικά εγχειρήματα.

Η Σκανδιναβική Ευρώπη είναι οικονομικά και ιδεολογικά κοντά στη Γερμανία, όμως στο πλαίσιο μιας ευρείας  πολιτικής κρίσης, η περιοχή θα μπορούσε να αποφασίσει να επικεντρωθεί στις δικές της προσπάθειες ενοποίησης. Συνεπώς, η Γερμανία θα μπορούσε να βρεθεί να διαπραγματεύεται τη δημιουργία μιας «βόρειας ευρωζώνης» με τη Benelux και τις χώρες της Βαλτικής.

Σε ένα τέτοιο περίπλοκο σενάριο, οι Γερμανοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να στραφούν μαζικά στην Άνγκελα Μέρκελ για προστασία, φέρνοντάς την για τέταρτη φορά στην εξουσία. Όμως αυτό δεν θα ανακούφιζε μια χώρα που αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή κρίση. Η εξαρτώμενη από τις εξαγωγές οικονομία της Γερμανία βασίζεται στην πρόσβαση στις ξένες αγορές για να δημιουργεί θέσεις εργασίας εγχωρίως. Η διάλυση της ευρωζώνης θα δημιουργούσε αξιοσημείωτη αβεβαιότητα που θα αποδυνάμωνε την οικονομική δραστηριότητα στην Ευρώπη και θα επηρέαζε αρνητικά τις Γερμανικές εξαγωγές.

Η πραγματική απειλή για τη Γερμανία, όμως, δεν θα ήταν η διάλυση της ευρωζώνης, αλλά η επαναφορά των εμπορικών δασμών στην Ευρώπη. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ασχέτως του τι θα συμβεί στην ευρωζώνη, ο κόσμος θα εξακολουθήσει να θέλει να αγοράζει γερμανικά αυτοκίνητα και θα είναι πρόθυμος να τα πληρώσει με γερμανικά μάρκα. Όμως τα μέτρα προστατευτισμού που θα θεσμοθετούνταν σε άλλες χώρες, θα έπληττα τις γερμανικές εξαγωγές και θα οδηγούσαν σε αύξηση της ανεργίας.

Ενώ οι εμπορικοί εταίροι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να μετριαστεί κάπως η ζημιά, ωστόσο δεν θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν πλήρως τις χαμηλότερες πωλήσεις στην Ευρώπη. Έτσι, δεν εκπλήσσει το ότι το νέο κύμα του αισθήματος κατά της παγκοσμιοποίησης που σαρώνει την Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για τη Γερμανία, μια χώρα η ευημερία της οποίας εξαρτάται από την παγκοσμιοποίηση.

Πολλές απειλές μαζί

Τα πιο δραστικά σενάρια –αυτά στα οποία οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις κερδίζουν στις εκλογές του 2017- είναι απίθανο να υλοποιηθούν. Όμως ακόμα και αν οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας παραμείνουν στην εξουσία το 2017, η δυσαρέσκεια των δυο λαών με το ευρωπαϊκό κατεστημένο αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Οι φωνές που ζητούν μεταρρύθμιση της ΕΕ γίνονται όλο και πιο δυνατές και για πρώτη φορά αυτοί οι διαφωνούντες θα απαιτήσουν τον επαναπατρισμό εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις, αντί για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι κυβερνήσεις θα ενεργούν συχνότερα μονομερώς και οι κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες θα αρχίσουν να χάνουν τη σημασία τους. Το σημαντικότερο, τα εκλογικά και πολιτικά συστήματα που πιθανότατα θα κρατήσουν τις αντισυστημικές δυνάμεις μακριά από την εξουσία το 2017, ίσως να μην συνεχίσουν να τις μπλοκάρουν για πολύ καιρό ακόμα, αν δεν βελτιωθούν οι οικονομικές συνθήκες στην Ευρώπη.

Όπως ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής, όπου τα όργανα και οι μελωδίες μπαίνουν ένα-ένα, φτάνοντας σε ένα αρμονικό κρεσέντο, αρκετά από τα θέματα που έχουν προκύψει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν σύντομα να «παίζουν» όλα μαζί.

Το επόμενο έτος, ένας συνδυασμός εθνικιστικών και αντισυστημικών αισθημάτων, δυσεπίλυτων τριβών μεταξύ Βορρά και Νότου, μεταναστευτικής κρίσης, περιφερειοποίησης, εύθραυστων τραπεζικών κλάδων και ανεπάρκειας στη λήψη αποφάσεων, θα μπορούσαν να έρθουν στην επιφάνεια, ανοίγοντας ακόμα περισσότερο τις ρωγμές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρητικά, κανένα από τα προβλήματα αυτά από μόνο του δεν θα ήταν τόσο σοβαρό ώστε να καταστρέψει την ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Μαζί όμως θα μπορούσαν να αποδειχθούν υπερβολικά για να τα αντέξει η ευρωζώνη. Αν και η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης τον επόμενο χρόνο δεν είναι πιθανή, ωστόσο είναι δυνατή, κάτι που δείχνει πως το 2017 θα είναι η πιο κρίσιμη χρονιά για την ευρωπαϊκή ενοποίηση από τότε που ξεκίνησαν οι πολλές κρίσης της Ευρώπης.

Άννα ΦαλτάιτςStratfor
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



13 Δεκ 2016


Του Γιώργου Νούτσου

Είμαστε ταγμένοι στη Δύση. Τελεία και παύλα. Ό,τι και να μας κάνουν, όσα παιχνίδια και να μας παίξουν, όσο κι αν προτάξουν πρωτίστως το δικό τους συμφέρον, εμείς δεν χαμπαριάζουμε. Αυτό θα πει «αλληλεγγύη και προσήλωση σε αρχές και αξίες διαχρονικά απαρασάλευτες»!!!

Βιώνουμε ιστορικά τις πολιτικές των ισχυρών. Σαν χώρα μικρή το δέμας, αλλά τεράστια σε γεωπολιτική αξία, ποιότητα ανθρώπων και παγκόσμια προσφορά, καλούμαστε κάθε φορά να πάρουμε θέση σε όσα στη γειτονιά μας τεκταίνονται, με την αναγκαία «συνεπικουρία» πάντα, των προσφιλών «συμμάχων» μας! Από πάντα, έρμαιο των συμφερόντων τους, συγκυριακά, κερδίσαμε και χάσαμε. Μπορεί με τη βοήθειά τους να αποκτήσαμε την ανεξαρτησία μας με την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821, με την δική τους όμως πάλι συνδρομή, χάσαμε τις προαιώνιες εστίες μας στη Μικρά Ασία, στην Ανατολική Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο, όπως και το 1/3 της Κύπρου μας.

Μια σχέση λοιπόν μίσους και αγάπης, από την οποία έχουμε αποφασίσει ποτέ να μην απεγκλωβιστούμε… Ακόμα κι όταν αντιλαμβανόμαστε για μια ακόμα φορά, πως, σατανικά, παίζουν παιχνίδια στις πλάτες μας. Επίκαιρο όσο ποτέ το Μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλεί να βάλει μπουρλότο στην ίδια μας την ύπαρξη.
Αυτό που πασχίζουμε να αποφύγουμε, με κόστος αιματηρό είναι η αλήθεια – και αναφέρομαι στην με τεράστιο κόστος ενίσχυση της αποτρεπτικής μας δύναμης μέσα από κατευθυνόμενα αλλά αναγκαία εξοπλιστικά προγράμματα - κινδυνεύουμε να το πάθουμε στην παρούσα συγκυρία, ακριβώς επειδή πειθήνια, ακολουθούμε «τοις των άλλων ρήμασι», κι αναφέρομαι στις υποχρεώσεις μας, όπως αυτές προκύπτουν από την συμμετοχή μας στη μεγάλη Ευρωπαϊκό οικογένεια και την Συνθήκη Σένγκεν που θεματικά την συνεπικουρεί!

Οι εταίροι μας, ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Αδιαφορούν σε βαθμό εκστατικό, για εμάς, για την υπόστασή μας, για τα εξωτερικά σύνορα του κοινού μας σπιτιού, της Ευρώπης, για τα Εθνικά μας σύνορα και προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τις ορδές των Ερντογανικών μεταναστευτικών ροών, κλείνοντας ερμητικά τα σύνορα τους στα βόρεια δικά μας σύνορα!
Τι αποδεικνύει αυτό καλοί μου φίλοι; Άκρατο καιροσκοπισμό και φιλοτομαρισμό. Απόλυτη ιδιοτέλεια που γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους συμμαχίες, κοινά οράματα, υπογραφές, ακόμα κι αυτή την ίδια την γεωγραφική και γεωπολιτική υπόσταση του δημιουργήματός τους για το οποίο εδώ και 70 χρόνια παλεύουν – στην Ε.Ε. αναφέρομαι και τις στοχεύσεις της – απλά, και μόνο γιατί νιώθουν πως αυτή τη φορά πραγματικά απειλούνται!

Είναι από τις ελάχιστες φορές ίσως από την δημιουργία του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που αποδεικνύονται τόσο φοβισμένοι, ανασφαλείς, ανεπαρκείς και λίγοι. Δεν διστάζουν να ρίξουν μαύρο στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο, να ακυρώσουν τις μεγαλόστομες διακηρύξεις τους για την μια, μεγάλη και ενιαία Ευρωπαϊκή οικογένεια, να δημιουργήσουν μια ακόμα – σύγχρονη τη φορά αυτή « Ιφιγένεια» - βορά, στην Ισλαμοφασιστική μανία του νέο-Σουλτάνου και κατευναστική των δόλιων και αντιφατικών - με τις μέχρι σήμερα δήθεν παγκοσμιοποιητικές τους πολιτικές – επιλογών, για προάσπιση των δικών τους Κρατών, Εθνικών συμφερόντων και στενών συμφερόντων των δικών τους και μόνο πολιτών…!

Και μπροστά σε όλα αυτά, στεκόμαστε εμείς. Ανίκανοι και ανήμποροι, όχι μόνο να αντιδράσουμε, αλλά, έστω και να υπονοήσουμε, πως και από την δική μας μεριά, δεν υπάρχουν πια θέσφατα!
Δεν υπάρχουν δεδομένες βεβαιότητες υποταγής!
Ούτε μονόπλευρης αφοσίωσης, την ώρα που τα πάντα γύρω μας καταρρέουν κι όλοι ανεξαίρετα προσβλέπουν στις κυοφορούμενες τεράστιας εμβέλειας συνοριακές και γεωστρατηγικές αλλαγές, που κυοφορούνται και οσονούπω θα αποκτήσουν χαρακτηριστικά πάγιων και εφαρμοσμένων πολιτικών!

Θα πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε από πάνω μας, την ιδιότητα «του δεδομένου»… του «υποτακτικού»… του «νέο-ραγιά». Γιατί τίποτα πια δεν είναι όπως πριν και γιατί τίποτα πια, δεν θεωρείται δεδομένο.
Η εκλογή Τραμπ στην Αμερική, δείχνει το δρόμο, την ώρα που ο ίδιος έρχεται και αμφισβητεί την ίδια την υπόσταση του μεταπολεμικού ΝΑΤΟ, εξετάζοντας την πιθανότητα οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από αυτό, ή να αναζητήσει μια κοινή πλατφόρμα συνεννόησης με την Ρωσία του Πούτιν, ή να αναγνωρίσει την παραμονή του Άσαντ στη Συρία…
Πράγματα που σαφέστατα θα έπρεπε να μας παρακινήσουν και μας, να κινηθούμε διασταλτικά και εναλλακτικά!

Σ’ αυτή την ιστορική περίοδο των μεγάλων αλλαγών, είναι καλά, να αφήσουμε κατά μέρος τους παγκοσμιοποιητικούς μεγαλοϊδεατισμούς και να φροντίσουμε πρωτίστως το σπίτι μας και τους ανθρώπους του.
Έχουμε ανάγκη τους πάντες κι όχι μόνον τους εκ Δυσμών «φίλους» μας.
Αναγκαία όσο ποτέ η επαναχάραξη της Εξωτερικής μας πολιτικής.
Όπως επίσης αναγκαία όσο ποτέ η ισχυρή αποτρεπτική μας ισχύς και η εμμονή, συνάμα με την απόλυτη προσήλωση, στις Αρχές της αυθυπόστατης ιστορικής μακροημέρευσης του Ελληνισμού στο διάβα των αιώνων!
Τολμήστε «μειράκια» της πολιτικής μας ζωής, για το απονενοημένο και το απίθανο...!
Εξάλλου, πάντα με τέτοιες απιθανότητες, καταφέρναμε να μένουμε ζωντανοί και να κερδίζουμε την αναγνώριση και τον θαυμασμό - ενίοτε και την βοήθεια - των ισχυρών της γης…!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


29 Νοε 2016


Του Κωνσταντίνου Βέργου

Οι οικονομικές και πολιτικές αλλαγές σε Ευρώπη και ΗΠΑ δείχνουν ότι το παγκόσμιο τραίνο αλλάζει πορεία και κατευθύνεται από τα πηγάδια της παγκοσμιοποίησης στα λιβάδια των εθνικών αγορών. Αυτή η αλλαγή πορείας έχει όχι μόνο νέους οδηγούς, όπως τον Donald Trump, αλλά και νέους επιβάτες, νέους πρωταγωνιστές. Πού ακριβώς βαδίζουμε και ποιος κερδίζει;

Τα προηγούμενα 40 χρόνια οδήγησαν σε μια πρωτοφανή, σε τόσο σύντομο διάστημα, μεταβολή των χαρακτηριστικών των παγκόσμιων αγορών εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Το διεθνές εμπόριο, που το 1963 αποτελούσε το 22% μόλις του παγκόσμιου ΑΕΠ, έφτασε να αποτελεί το 65% του Παγκόσμιου ΑΕΠ το 2008, τη χρονιά που ξέσπασε η πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση.

Όμως, παρότι υπήρξε κατά την περίοδο 1970 -1980 όφελος για όλους, τα τελευταία 30 χρόνια τα οφέλη από αυτή την εξάπλωση, από αυτή την απίστευτη οικονομική επανάσταση, δεν πέρασαν το κατώφλι των εγχώριων εταιριών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ούτε των εργαζομένων τους, κατευθύνθηκαν στις τσέπες μιας ομάδας πολυεθνικών εταιριών. Μέσα σε 25 χρόνια, από το 1982 ως το 2007, οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, που από 5% των κερδών τώρα κάνουν περίπου 20% των παγκόσμιων κερδών, οδήγησαν σε πραγματικές μειώσεις τους μισθούς και τα κέρδη των εγχώριων εταιριών, ενώ κατεύθυναν την τεράστια υπεραξία σε εξωτικούς παραδείσους, ξεπλένονταν τα κέρδη σε περιοχές όπως Σιγκαπούρη (Πολυεθνικές από Ασία και Ωκεανία), Παρθένες Νήσους (Δυτικές Τράπεζες) και Λουξεμβούργο (Δυτικές πολυεθνικές με αντικείμενο της βιομηχανία), μέσα από τριγωνικές συναλλαγές, υπερτιμολογήσεις και εταιρίες-φαντάσματα.

Οι απώλειες εισοδημάτων για εργαζόμενους και εθνικές εταιρίες δεν έγιναν άμεσα αντιληπτές στο διάστημα αυτό λόγω της τεράστιας πτώσης των επιτοκίων από 20% το 1980 σε 2%, και καθώς το χαμένο εισόδημα των πολιτών, αντικαταστάθηκε από δάνεια (στεγαστικά και καταναλωτικά), ο δανεισμός πλέον των πολιτών, που ήταν λιγότερο από 20% του ΑΕΠ, έφτασε το 150% πλέον στις μεγάλες χώρες της δύσης, ενώ το προνομιακό φορολογικό καθεστώς και οι διαρκείς χρεοκοπίες των τραπεζών οδήγησαν σε οικονομικό αδιέξοδο ακόμη και τα κράτη, με χρέη που είναι στο πρωτοφανές επίπεδο του 100% κατά μέσο όρο, υψηλότερο από εκείνο που διαμορφώθηκε στον πόλεμο!

Στην Ευρωζώνη το πρόβλημα έγινε χειρότερο την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με σχετική πρόσφατη έκθεση αναλυτών της Deutsche Bank, λόγω του ενιαίου νομίσματος, που δεν επέτρεψε την προσαρμογή των εθνικών οικονομιών χωρών όπως Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας και Ελλάδος, μέσα από τη ανταγωνιστική νομισματική διολίσθηση, οδηγώντας σε ασύμμετρα εμπορικά κέρδη υπέρ της Γερμανίας. Από την άλλη, η υπερχείλιση των αγορών με 1 δις από φτηνό εργατικό δυναμικό, από Ανατολική Ευρώπη ως… Ινδία, ενίσχυσε περαιτέρω την ασύμμετρη ανάπτυξη, με τεράστιες απώλειες για την αστική και εργατική τάξη της δύσης εις όφελος 300 πολυεθνικών. Αυτή η τάση φαίνεται ότι φτάνει στο τέλος της για λόγους μακροοικονομικούς (δημογραφικό, χρεοκοπίες κρατών) και πολιτικούς (Αγγλία, ΗΠΑ, αγανάκτηση πολιτών).

Η επιστροφή στις εθνικές οικονομίες, που ξεκίνησε από την Αγγλία, και ακολουθείται από τον νέο Αμερικανό πρόεδρο αποτελεί τάση που θα οδηγήσει σε αναζωογόνηση την μεσαία τάξη της δύσης, οδηγώντας σε υψηλότερη απασχόληση, μισθολογικά δεδομένα, και υψηλότερα εταιρικά κέρδη για τις εθνικές εταιρίες οι οποίες επί χρόνια υπερφορολογούνταν την στιγμή που πολυεθνικές σαν την Amazon, Starbucks, Apple ενώ έκαναν αμύθητα κέρδη φαίνεται ότι δεν πλήρωναν φόρους περισσότερους, σε μερικές περιπτώσεις, από την αξία ενός… πιάτου φασολιών! Το γκρέμισμα, τέλος των τερατωδών συμφωνών τύπου TTIP, που επέτρεπαν σκανδαλώδες καθεστώς για τις πολυεθνικές, αν επιτευχθεί, αποτελεί σημείο-ορόσημο, όπως τη μάχη του Σταλιγκραντ στο Β Παγκόσμιο πόλεμο που γκρέμισε την επέλαση του Χίτλερ, επιτρέποντας στα έθνη να βρουν ξανά τον ρόλο τους στην ιστορία ξαναχτίζοντας τις οικονομίες με όφελος για όλους.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


25 Νοε 2016


Η Ελλάδα στη συμμαχία των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης

Του Νίκου Ιγγλέση

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, δύο μήνες πριν παραδώσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου στο μεγάλο νικητή των αμερικανικών εκλογών της 8ης Νοεμβρίου, Ντόλαλντ Τραμπ, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα.

Κατά την άφιξή του στην Αθήνα, ο αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι η επίσκεψή του στη χώρα μας ήταν μια πολύ παλιά επιθυμία του, αλλά φαίνεται ότι επί οκτώ χρόνια δεν είχε καταφέρει να την ικανοποιήσει!

Αντίθετα, στην πρώτη περιοδεία του εκτός αμερικανικού εδάφους, τον Απρίλιο του 2009, είχε ευτυχήσει να επισκεφθεί τη γειτονική Τουρκία. Θυμίζουμε ότι σ’ εκείνη την επίσκεψή του ο Μπαράκ Ομπάμα είχε αποκαλέσει την Τουρκία «ευρωπαϊκή χώρα», προκειμένου να ωθήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση. Μιλώντας δε στην τουρκική Εθνοσυνέλευση χαρακτήρισε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ως προσπάθεια κάποιων (σ.σ. των Ελλήνων) να αναστήσουν μια αρχαία αυτοκρατορία! Φαίνεται ότι κανείς από τους ανιστόρητους συμβούλους του δεν του είχε εξηγήσει ότι οι Έλληνες πολέμησαν στη Μικρά Ασία για να υπερασπιστούν τους ομοεθνείς τους και τους άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς από την εθνοκάθαρση που εφάρμοζε ο στρατός του Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοι Τσέτες του. Μια εθνοκάθαρση που είχε αρχίσει πριν αποβιβαστεί ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη με εντολή των συμμάχων – νικητών (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Η τελευταία περιοδεία του αμερικανού προέδρου στην Ελλάδα, Γερμανία και Περού σχεδιάστηκε για να αποτελέσει ένα πανηγυρικό απολογισμό του έργου του πριν παραδόσει τη συνέχισή του στη Χίλαρι Κλίντον. Όταν όμως οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, οι θεοί γελούν. Ο Μπαράκ Ομπάμα κοιμήθηκε με τη Χίλαρι και ξύπνησε με τον Ντόναλντ, κι έτσι η περιοδεία του αναγκαστικά άλλαξε στόχο. Πλέον καλούνταν να υπερασπιστεί την οκταετή θητεία του και αυτό επιχείρησε με την ομιλία του στην Αθήνα.

Η ατζέντα Τραμπ

Για να αντιληφθούμε τι προσπαθεί να υπερασπιστεί ο Μπαράκ Ομπάμα πρέπει να κατανοήσουμε αυτό που συνέβη στις ΗΠΑ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ένας πρωτοεμφανιζόμενος - στην πολιτική σκηνή - επιχειρηματίας, ο Ντόναλντ Τραμπ κατέθεσε μια ριζοσπαστική και αντισυστημική ατζέντα, τα βασικά σημεία της οποίας είναι:

1. Πλήρης αντίθεση στο ελεύθερο – χωρίς δασμούς – εμπόριο που στερεί θέσεις εργασίας από του Αμερικανούς και αυξάνει την ανεργία. Αναθεώρηση της Συμφωνίας Διεθνούς Εμπορίου NAFTA (ΗΠΑ – Καναδάς – Μεξικό). Μη επικύρωση της Συμφωνίας ΤΤΡ (ΗΠΑ με άλλες έντεκα χώρες της Αμερικής, της Ασίας, την Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία). Μη υπογραφή της Συμφωνίας ΤΤΙΡ (ΗΠΑ – ΕΕ). Οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις ένιωσαν το εδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Η πρόθεση επιβολής δασμών προκάλεσε πανικό στις μεγάλες εξαγωγικές χώρες όπως η Γερμανία και η Κίνα.
2. Φραγμό την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, που συμπιέζει την αμοιβή της εργασίας στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με την κατασκευή ενός φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό και την απέλαση όσων έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα.
3. Αναθεώρηση των τεράστιων αμερικανικών αμυντικών δαπανών για το ΝΑΤΟ. Οι σύμμαχοι θα πρέπει να αναλάβουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί αν θέλουν, σε περίπτωση ανάγκης, να έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ. Μεγάλη αναταραχή προκλήθηκε ιδιαίτερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που θεωρούν ότι απειλούνται από τη Ρωσία.
4. Διάλογος και όχι επιβολή κυρώσεων και αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν για τη διευθέτηση διεθνών ζητημάτων όπως αυτά της Συρίας και της Ουκρανίας.

Η επίθεση του συστήματος

Οι θέσεις αυτές προκάλεσαν διεθνή αναταραχή γιατί έθιγαν την «ιερή αγελάδα» του υπάρχοντος συστήματος, την παγκοσμιοποίηση (globalisation). Θυμίζουμε ότι οι τρείς βασικοί πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, είναι: α) η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, β) η ελεύθερη διακίνηση αγαθών – υπηρεσιών και γ) η ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων (ανοιχτά σύνορα). Η Χίλαρι Κλίντον κατηγόρησε τον Ντόναλντ Τραμπ ότι διχάζει τον αμερικανικό λαό, αλλά αυτός μίλησε για ένα κίνημα ξεσηκωμνού (rebellion) ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον και τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών.

Από την αρχή της εκλογικής κούρσας ο Ντόναλντ Τραμπ δέχτηκε μια πρωτοφανή επικοινωνιακή επίθεση όχι μόνο στο εσωτερικό των ΗΠΑ αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι χαρακτηρισμοί που του αποδόθηκαν ξεπερνούν κατά πολύ και αυτούς που αποδίδονται στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Ενδεικτικά καταγράφουμε μερικούς μόνο απ’ αυτούς: Ξενοφοβικός, ρατσιστής, εχθρός των μουσουλμάνων, ακροδεξιός, φασίστας, μισογύνης, σεξιστής, ναρκισσιστής, μισαλλόδοξος, υποκριτής, συγκρουσιακός, ανεξέλεγκτος, χαμαιλέων, άσχετος με την πολιτική, λαϊκιστής, λαοπλάνος, επικίνδυνος κλόουν και συνεργάτης των Ρώσων.

Globalists vs Local Societies

Απέναντι σ’ αυτόν τον «κίνδυνο» για την Αμερική και όλο τον πλανήτη, που ενσάρκωνε ένας άνθρωπος, πίσω από τη Χίλαρι Κλίντον συστρατεύτηκαν ο Μπαράκ Ομπάμα, που μετατράπηκε σε κομματάρχη - πρωτοφανές για εν ενεργεία Πρόεδρο να μιλάει στις συγκεντρώσεις υποψηφίου -, η συντηρητική ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το σύνολο σχεδόν των μεγάλων έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, οι σταρ του Χόλιγουντ, οι φίρμες της μουσικής σκηνής και του αθλητισμού καθώς και ξένοι ηγέτες όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς κ.ά. Οι χορηγοί (μεγάλες εταιρείες, funds, ιδρύματα) έδιναν εκατομμύρια δολάρια για να ενισχύσουν τη Χίλαρι Κλίντον αλλά μόνο μερικές χιλιάδες για τον Ντόναλντ Τραμπ. Θα πρέπει το διακύβευμα να είναι πολύ μεγάλο για να δημιουργηθεί τέτοια πανστρατιά.

Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως στο βρετανικό δημοψήφισμα, έτσι και στις αμερικανικές εκλογές, η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς ή μεταξύ συντηρητικών και προοδευτικών. Η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στους «globalists» (τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης) και τις «local societies» (τις τοπικές κοινωνίες - τους λαούς των κρατών). Η πανστρατιά της παγκοσμιοποίησης ηττήθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, που έδιναν προβάδισμα, καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, στην εκλεκτή του συστήματος Χίλαρι Κλίντον, εξευτελίστηκαν για ακόμη μία φορά.

Η ελληνική επιλογή

Μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ οι επιθέσεις εναντίον του συνεχίστηκαν. Η ελληνική κυβέρνηση, τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης και τα συστημικά μέσα προπαγάνδας δεν έκρυψαν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκειά τους για το εκλογικό αποτέλεσμα. Όλοι εξέφρασαν την εκτίμηση ότι η γραφειοκρατία και τα διάφορα ισχυρά κέντρα εξουσίας θα εμποδίσουν το νεοεκλεγέντα πρόεδρο να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του. Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, αλλά θα το διαπιστώσουμε στο μέλλον.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου στο Ευρωκοινοβούλιο Δημήτρη Παπαδημούλη την επομένη των αμερικανικών εκλογών: «Η νίκη Τραμπ αποτελεί ένα αρνητικό σοκ, μια σοβαρή αρνητική εξέλιξη για τη δημοκρατία και τη σταθερότητα σε όλο τον πλανήτη…Το οδυνηρό σοκ μπορεί να είναι κι ένα εγερτήριο μήνυμα για ένα ευρύ αντιφασιστικό - δημοκρατικό μέτωπο, παντού στον κόσμο, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι που σηματοδοτεί η νίκη Τραμπ». Αν καταλάβαμε καλά, ο κ. Παπαδημούλης ζητάει τη δημιουργία ενός αντιφασιστικού μετώπου ενάντια στο νέο αμερικανό πρόεδρο για να μπορούμε μετά να κατηγορούμε τις ΗΠΑ για ανθελληνική στάση. Για τον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης που καταδικάζει ολόκληρους λαούς στην εξαθλίωση και το θάνατο ο κ. Παπαδημούλης δεν είπε τίποτα.

Ο διορατικός Ερντογάν

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου ο νέο-οθωμανός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξέχασε πάραυτα την εξαγγελία του Ντόναλντ Τραμπ για προσωρινή απαγόρευση εισόδου των μουσουλμάνων στις ΗΠΑ και αμέσως μετά τις εκλογές του τηλεφώνησε για να τον συγχαρεί, να επιβεβαιώσει τη σταθερή συμπαράσταση της χώρας του στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) , να του ζητήσει την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν και να προτείνει τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία προκειμένου οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία αντάρτες να μην κινδυνεύουν από τη συριακή και ρωσική αεροπορία.

Δύο μέρες αργότερα, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκικών εφημερίδων, ο Ταγίπ Ερντογάν επικοινώνησε ξανά με τον Ντόναλντ Τραμπ και του ζήτησε να επισκεφθεί την Τουρκία στην πρώτη περιοδεία που θα κάνει εκτός ΗΠΑ μετά την ορκομοσία του.

Παράλληλα το τουρκικό λόμπι στην Αμερική δραστηριοποιήθηκε προκειμένου να επηρεάζει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό προσώπων που θα πάρουν θέσεις ευθύνης στη νέα κυβέρνηση. Μεταξύ αυτών είναι και ο απόστρατος υποστράτηγος Μάϊκλ Φλιν πρώην διευθυντής της υπηρεσίας Ασφαλείας των Ενόπλων δυνάμεων (DIA) που, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, προορίζεται για Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του νέου προέδρου. Εμείς θα απαντήσουμε με το αντιφασιστικό μέτωπο!

Το Μανιφέστο Ομπάμα

Μέσα σ’ αυτές τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις ο Μπαράκ Ομπάμα ήρθε στην Ελλάδα. Στην ομιλία του στο Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» μίλησε για το όραμά του για τη δημοκρατία που το συνέδεσε αριστοτεχνικά με τη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και τον Περικλή. Αναφέρθηκε στους κινδύνους από την ενισχυση της λαϊκίστικης ρητορικής της Δεξιάς και της Αριστεράς, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Προειδοποίησε για την άνοδο του εθνικισμού, της εθνικής ταυτότητας που κτίζεται γύρω από ένα «εμείς» και ένα «αυτοί». Συνεχάρει τους Έλληνες για τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία που δείχνουν στους πρόσφυγες και πρόσθεσε ότι η δημοκρατία τους ανοίγει την αγκαλιά της. Τέλος είπε ότι το μονοπάτι της παγκοσμιοποίησης πρέπει να καλυτερεύσει!

Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε την Αθήνα για να παρουσιάσει ένα Μανιφέστο υπέρ της παγκοσμιοποίησης κάτω από το παγκόσμιο σύμβολο του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης. Θα μπορούσε κανείς να πει στον επικοινωνιακό πλην ανιστόρητο Μπαράκ Ομπάμα ότι η εθνική ταυτότητα δε χτίζεται από την άνοδο του εθνικισμού, αλλά ενυπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία περνώντας από τη φυλή στο γένος και στη συνέχεια στο έθνος. Εθνική ταυτότητα είναι, κατά τον Ηρόδοτο, το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον. Επίσης θα μπορούσε να του πει ότι οι πρόσφυγες είναι τα θύματα των δικών του πολιτικών, την τελευταία οκταετία, που για γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους ενθάρρυναν, χρηματοδότησαν και εξόπλισαν διάφορες οργανώσεις που εκπροσωπούν εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, προκειμένου να ανατρέψουν μη αρεστές κυβερνήσεις, όπως π.χ. στη Λιβύη και στη Συρία.

Μετά την Αθήνα ο Μπαράκ Ομπάμα πήγε στο Βερολίνο όπου υπέγραψε από κοινού με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ένα άρθρο - δημοσιεύηκε στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό Wirtschafts Woche - στο οποίο τονίζεται ότι δεν υπάρχει επιστροφή στον κόσμο που υπήρχε πριν την παγκοσμιοποίηση. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε άτυπη Σύνοδος Κορυφής με τους ηγέτες της Αμερικής και των πέντε μεγαλύτερων χωρών της Ευρώπης προκειμένου να δημιουργηθεί μια Διεθνής υπέρ της παγκοσμιοποίησης και ενάντια σε όσους την αμφισβητούν. Στη Σύνοδο συζητήθηκε και η παράταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας για να δεσμευτεί προκαταβολικά ο Ντόναλντ Τραμπ. Η προσπάθεια συνεχίστηκε στο Περού.

Δυστυχώς στην Ελλάδα που καταστράφηκε οικονομικά και κοινωνικά από την παγκοσμιοποίηση και το ευρωπαϊκό υποσύνολό της, την ΕΕ και την Ευρωζώνη, επικρατεί πολιτικός αυτισμός. Δέσμιες ιδεοληψιών, οι ετεροπροσδιορισμένες ηγεσίες των μνημονιακών κομμάτων σύρουν τη χώρα σε συμμαχία με τους ηττημένους. Όπως είχε πει ο Ταλεϋράνδος «Είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος».

Υ.Γ.: Ο Αστέρας της Βουλιαγμένης στον οποίο κατέλησε ο Μπαράκ Ομπάμα ανήκει κατά ποσοστό περίπου 33% στον τουρκικό όμιλο Dogus. Ο ίδιος όμιλος ελέγχει σε ποσοστό 90% τις μαρίνες Γουβιών Κέρκυρας και Λευκάδας, κατά 75% τη μαρίνα Ζέας και κατά 32,2% τη μαρίνα Φλοίσβου. Ο τουρκικός όμιλος Dogus αγόρασε πρόσφατα και το 50% του Χίλτον των Αθηνών. Όταν οι Τούρκοι παραβιάζουν κάθε μέρα τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας και οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας δίνουν ηρωϊκές μάχες για να τους αναχαιτίζουν, όταν κατεχουν επί 42 χρόνια το 38% της Κύπρου, οι πολιτικοί κατ’ εντολή των δανειστών ξεπουλάνε τα φιλέτα της Ελλάδας. Αυτό θα πει μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι εστί παγκοσμιοποίηση.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 25-11-2016



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Νοε 2016


Το χάρισμα να προβλέπεις αυτό που έρχεται και να εντοπίζεις τις ρίζες του κακού λείπει από τους περισσότερους “τεχνοκράτες” της ιστορίας και της οικονομίας ή τους περισπούδαστους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
“Την ώρα που αεροκοπάνε οι άρχοντες περί
δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν”
Επίκαιροι Αμίλητοι, του Μαγιακόφσκυ, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου
Το χάρισμα να προβλέπεις αυτό που έρχεται και να εντοπίζεις τις ρίζες του κακού λείπει από τους περισσότερους “τεχνοκράτες” της ιστορίας και της οικονομίας ή τους περισπούδαστους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης. Όμως, οι μεγάλοι μυθιστοριογράφοι διαθέτουν αυτή την υπεροχή να πηγαίνουν κατ' ευθείαν στην αλήθεια, “πιάνοντας” το κλίμα της κοινωνίας ή την φύση ενός ιστορικού φαινομένου. Έτσι, τα βιβλία του Όργουελ ή του Ζαμιάτιν, όπως και πολλά έργα επιστημονικής φαντασίας (π.χ. Οι Επικυρίαρχοι: Το Τέλος της Παιδικής Ηλικίας του Άρθουρ Κλαρκ) μας δίδαξαν περισσότερα για την απειλή του τεχνολογικού Μεσαίωνα και του ολοκληρωτισμού της Παγκοσμιοποίησης απ' ό,τι η πολιτική οικονομία.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μεγάλα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης. Το φιλμ του Στάνλεϋ Κιούμπρικ Δρ Strangelove παίχθηκε το 1963 και είναι αξέχαστο κυρίως για την κωμική ευφυΐα του Πήτερ Σέλλερς. Το φιλμ αποτύπωσε με ακρίβεια την υψηλή παραφροσύνη ενός εξαιρετικού είδους ανθρώπων: του τύπου του Βέρνερ φον Μπράουν, του πυραυλικού επιστήμονα, σχεδιαστή των πυραύλων V2 που, πριν “πάνε” στο φεγγάρι, αιματοκύλισαν τελετουργικά το Λονδίνο κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ή του Αμερικανού πτέραρχου Κέρτις ΛεΜάϊ, υπέρμαχου της χρήσης πυρηνικών όπλων κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο οποίος επέμενε: “Στείλτε τους πίσω στη Λίθινη Εποχή”.

Πόσο αληθινά επικίνδυνη φαντάζει και σήμερα αυτή η προτροπή με τους μισότρελλους εγκληματίες “ηγέτες” της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης που έχουμε μπλέξει. Ο κόσμος διαφεντεύεται εν κρυπτώ, από ανθρώπους των παρασκηνίων και κάποιους “εκλεγμένους” και μη-εκλεγμένους (βλ. Ε.Ε.) γραφειοκράτες που δρουν ως μαριονέττες. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι παρά ενεργούμενα των τραπεζιτικών οικογενειών, των δυναστειών του πετρελαίου, πολλών ισχυρών καρτέλ κατασκευαστών όπλων και, πάνω απ' όλα, ορισμένων μυστικών εταιρειών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην ουσία είναι γνήσιος έρπων ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται περισσότερο αθόρυβα παρά με την χρήση ένοπλης βίας. Μην περιμένετε να σας το πουν αυτό τα καθεστωτικά ΜΜΕ...

Οι ελίτ έχουν κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο στην ανθρωπότητα, σύμφωνα με ένα άρθρο του Foreign Policy, επιθεώρησης του πανίσχυρου CFR, το οποίο προέτρεπε το καλοκαίρι “τις ελίτ να σηκωθούν ενάντια στις αμαθείς μάζες”, που εναντιώνονται στα σχέδια των τραπεζιτών και των αρχηγών κρατών της Δύσης...

Αυτοί οι αδίστακτοι τύποι είναι ικανοί να προκαλέσουν τον Απόλυτο Τρόμο προκειμένου να υποταχθεί η ανθρωπότητα στην Παγκόσμια Υπερκυβέρνηση. Ετοιμάζουν έναν υπέρ-στρατό για να έχουν τον έλεγχο και να εξαπολύουν πολέμους, λιμούς και επιδημίες πάνω στις μάζες.

Κατέχουν υπερτεχνολογία που δεν μπορούμε να φαντασθούμε, που περιλαμβάνει ραδιονικά (radionic weapon systems) και ψυχοτρονικά οπλικά συστήματα, καθώς και προχωρημένο εξοπλισμό για να “ελέγξουν” ή να χειραγωγήσουν το ανθρώπινο μυαλό.

Κι όμως, αυτοί οι πανίσχυροι Επικυρίαρχοι βρίσκονται σε πανικό. Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο περίεργα και ασταθή κάθε μέρα καθώς η ανθρωπότητα φθάνει στην χρονική στιγμή όπου πρόκειται να αφυπνισθεί...

Η οικονομική κατάρρευση και η χρηματοπιστωτική κρίση μπορεί να συμβεί πλέον ανά πάσα στιγμή. Τα σημεία βοούν, όλοι καταλαβαίνουν ότι τα σύννεφα μαζεύονται και οι φύλακες έχουν γνώσιν...

Οι μετοχές των μεγάλων τραπεζών είναι σε πορεία πλήρους κατάρρευσης και τις διασώζουν με πρόσκαιρες ταχυδακτυλουργίες. Η Deutsche Bank, η σημαντικότερη τράπεζα στην Ε.Ε., αντιμετωπίζει ένα μεγάλο “πρόβλημα ρευστότητας”. Η γενική και αόριστη παγκοσμιοποίηση έχει εξωκείλει, η αμερικανοτραφής παγκόσμια τάξη τελειώνει, η παγκόσμια σκακιέρα έχει “σπάσει”, καθ' ομολογία των ίδιων των εμπνευστών της. Δεν υπήρξε ποτέ όραμα και ιδέα για τους πολλούς, ούτε πνευματική τροφή για το μέλλον. Μέσα σ' έναν χρόνο από σήμερα, έως το φθινόπωρο του 2017, θα συμβούν αιφνιδιαστικά, καταλυτικά και κοσμοϊστορικά γεγονότα. Όλοι οι αρμοί έχουν αρχίσει να τρίζουνε.

Η Δημοκρατία, όπως την γνωρίσαμε στην Δύση, έχει πεθάνει, είναι ένα φάντασμα, και σύντομα θα ανακοινωθεί κι επίσημα ο θάνατός της... Το ίδιο θα γίνει και με την έννοια της “παγκοσμιοποίησης” όπως την ξέραμε -ή μάλλον όπως μας την μάθανε υποχρεωτικά- τις τελευταίες πέντε δεκαετίες.

Η ελληνική φιλοσοφία μάς δίδαξε ότι την δημοκρατία την χωρίζει ένα βήμα από την τυραννία.

Αυτό συμβαίνει σήμερα όπου η δυτική κοινοβουλευτική “ρεπούμπλικα” διαστρεβλώνεται σε κάτι “δαιμονικό” κι αλλόκοτο.
Τώρα είναι η καθοριστική στιγμή που ή αυτή η πλαστή ελευθερία θα φθάσει σε ανοικτή σκλαβιά, ή θα τελειώσει το “πείραμα” από την αφύπνιση των λαών.

Όλα αυτά δεν θα γίνουν μονομιάς και εύκολα, ούτε η μισότρελλη ελίτ και οι δωσίλογοι θα κάτσουν στο σκαμνί αναίμακτα, δίχως να αντισταθούν.

Είναι το τέλος της εποχής της αθωότητας, δεδομένου ότι τέτοια επίπεδα οικονομικής ανισότητας, ηλεκτρονικού ελέγχου και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά χωρίς μια καθολική έκρηξη βίας. Κανείς μας δεν μπορεί να μένει Αμίλητος μπροστά στο τελικό στάδιο της παγκοσμιοποίησης του φασισμού, την πλήρη άλωση της πολιτικής από την οικονομική σφαίρα.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου