Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Φεβ 2017


Η γερμανίδα καγκελάριος θα δεχθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους εφόσον η Αθήνα νομοθετήσει τα πρόσθετα μέτρα, γράφει η Handelsblatt, επικαλούμενη πληροφορίες από τη συνάντηση Μέρκελ - Λαγκάρντ.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση για το περιεχόμενο των χθεσινοβραδινών διαβουλεύσεων της Άγκελα Μέρκελ με την Κριστίν Λαγκάρντ στην καγκελαρία, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε το ελληνικό ζήτημα, η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η γερμανίδα καγκελάριος έδειξε στη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί τις ζητούμενες από το Ταμείο ελαφρύνσεις στο ελληνικό χρέος. Όπως σημειώνει το σχετικό ρεπορτάζ, «ουσιαστικά οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης είχαν ήδη συμφωνήσει τον περασμένο Μάιο ότι μετά το τέλος του προγράμματος βοήθειας το καλοκαίρι του 2018 θα προβούν σε νέα ελάφρυνση (σ.σ. των όρων) των δανείων βοήθειας εφόσον είναι απαραίτητο». Αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει, υπογραμμίζει η εφημερίδα, για να προσθέσει ότι «ωστόσο η καγκελάριος φαίνεται πρόθυμη να εκπληρώσει μια επιθυμία του ΔΝΤ: Τα πιθανά μέτρα για το χρέος πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν κιόλας σύντομα, ακόμη κι αν εφαρμοστούν μόλις το καλοκαίρι του 2018 και ως εκ τούτου μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές».

Συμφωνία Μέρκελ - Λαγκάρντ για πίεση στον Τσίπρα

Σύμφωνα με την Handelsblatt η Μέρκελ και η Λαγκάρντ καθόρισαν και τη σειρά των επικείμενων βημάτων. Αυτή προβλέπει ότι «πρώτα πρέπει η Ελλάδα να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση στην Αθήνα σε καμία περίπτωση δεν έχει εκπληρώσει όλους τους υπεσχημένους όρους. Και θα πρέπει επιπρόσθετα να ψηφίσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα τεθούν σε ισχύ το 2019 και 2020». Όπως επισημαίνει το άρθρο, το εύρος των μεταρρυθμίσεων -για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τους φόρους και τις συντάξεις- παραμένει ακόμη επίμαχο μεταξύ των δανειστών και της Ελλάδας. Τη Δευτέρα η τρόικα πρόκειται να επιστρέψει στην Αθήνα και να διαπραγματευθεί τις λεπτομέρειες, σημειώνεται.

«Τώρα θα πρέπει να ενταθεί η πίεση στον Αλέξη Τσίπρα ώστε να εκπληρώσει όλους τους όρους. Σε αυτό συμφώνησαν η Μέρκελ και η Λαγκάρντ». Μόνο όταν η Αθήνα έχει τελειώσει με τις μεταρρυθμίσεις και έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα συγκεκριμενοποιηθούν οι χειρισμοί που αφορούν το χρέος, γράφει η εφημερίδα του Ντύσελντορφ, αναφέροντας ότι η καγκελάριος και η επικεφαλής του ΔΝΤ φέρονται να έχουν συζητήσει ήδη πιθανά μέτρα για το χρέος. Σύμφωνα με πληροφορίες της Handelsblatt, η γερμανική κυβέρνηση «μπορεί να φανταστεί μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων σε έναν ορισμένο βαθμό. Επιφυλάξεις υπάρχουν σε ό,τι αφορά τη μείωση των επιτοκίων. Κατά την άποψη του Βερολίνου δεν είναι δυνατό να περιοριστεί το ύψος των επιτοκίων. Διότι αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε ένα είδος μεταφοράς κεφαλαίων των κρατών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα».

Bild κατά Ελλάδας: Δεν θα τα καταφέρουν ποτέ;

Νέα επίθεση κατά της Ελλάδας εξαπολύει η Bild και με περιπαικτικό ύφος αναρωτιέται σε άρθρο της: «Δεν θα καταφέρουν ποτέ;». Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, «περί τα 32 δις ευρώ δόθηκαν μέχρι σήμερα στην Ελλάδα από το τρίτο πακέτο βοήθειας. Σε ανταπόδοση η χώρα επρόκειτο να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις – ωστόσο μια νέα μελέτη δείχνει ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιδεικνύει αμέλεια!»

Η Bild επικαλείται στοιχεία του ερευνητικού ινστιτούτου ΙΝΕΡΠ της Αθήνας, σημειώνοντας ότι «από τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν έως το τέλος του 2016 το κοινοβούλιο δεν ψήφισε καν τα δύο τρίτα (59%). Στην πραγματικότητα μάλιστα εφαρμόστηκε μόλις περίπου το 30%. «Γίνονται ελάχιστα πράγματα και πολλά πράγματα γίνονται υπερβολικά αργά», δήλωσε σε επικριτικό τόνο στην εφημερίδα ο πρόεδρος του ΙΝΕΡΠ Παναγιώτης Καρκατσούλης, ο οποίος εκτίμησε ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


Nα θέσουν ένα τέρμα στο σατανικό παιχνίδι μεταξύ Schauble και ΔΝΤ και να σώσουν την Ελλάδα κάλεσε τα κόμματα της Γερμανίας η επικεφαλής της αριστερής ομάδας GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Gabi Zimmer.

Με την ευκαιρία της 64ης επετείου της συμφωνίας του Λονδίνου για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους, η επικεφαλής της αριστερής ομάδας GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Gabi Zimmer, δηλώνει: «Tην ερχόμενη Δευτέρα είναι η ημέρα κατά την οποία το 1953 οι δυτικές χώρες διέγραψαν το χρέος της Γερμανίας. Η Γερμανία έχει απέναντι στην Ελλάδα ένα χρέος από τον πόλεμο, το οποίο δεν ξεπληρώνεται με τίποτα. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, W. Schaeuble, όμως, ζητά αδιάκοπα "μεταρρυθμίσεις" και ξαναφέρνει στην επιφάνεια το θέμα του Grexit. Γνωρίζει τις καταστρεπτικές συνέπειες των μέχρι τώρα μνημονίων και τι θα σήμαινε εάν η Ελλάδα διωκόταν από το ευρώ: Δεν θα έπαιρνε, πλέον, κανένα δάνειο, οι εισαγωγές θα γίνονταν πανάκριβες. Επείγουσες εισαγωγές, όπως είναι τα φάρμακα, τα βασικά είδη διατροφής, φιάλες αίματος και ενεργεικά πρϊόντα δεν θα ήταν δυνατές. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα σήκωνε ακόμα μεγαλύτερα βάρη».

«Ο υπουργός Οικονομικών γνωρίζει τα κατασκευαστικά λάθη του ευρώ για τα οποία φέρει μεγάλη ευθύνη η Γερμανία. Γνωρίζει την αναγκαιότητα της ρύθμισης των χρεών και της "μεταβιβαστικής ένωσης" (transfer union). Αλλά εκπροσωπεί συμφέροντα της ελίτ του κεφαλαίου και όσων επωφελούνται. Ο κ. Schaeuble θέλει να τιμωρήσει την Ελλάδα για μία λάθος πολιτική μέχρι την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως λόγω της προσπάθειας του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, να αμυνθεί κατά της αυστηρής πολιτικής της λιτότητας», προσθέτει.

«Όποιος και να επικαλείται το Grexit, πρέπει να ξέρει ότι υπάρχει σύγκλιση μεταξύ Σόιμπλε και των αδίστακτων κύκλων του ΔΝΤ. Καλώ τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CDU/CSU), του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD), των Πρασίνων (Die Gruenen) και της Αριστεράς (Die Linke), να ταχθούν υπέρ της άνευ όρων διαγραφής του χρέους ή της αλληλέγγυας ρύθμισης του χρέους της Ελλάδας και να θέσουν ένα τέρμα στο σατανικό παιχνίδι μεταξύ Σόιμπλε, Λαγκάρντ-ΔΝΤ», καταλήγει η κ. Zimmer.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Φεβ 2017


O μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της – την οποία συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους, μαζί με τον εκφοβισμό που επιχειρείται μέσω της γειτονικής μας χώρας.
«Η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων με νέα, καθώς επίσης με συνεχώς μεγαλύτερες επιβαρύνσεις, οδηγεί στην καταστροφή και στο χάος – μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, οι οποίες θα ξεσπάσουν νομοτελειακά όταν οι Έλληνες χάσουν τα πάντα, αδυνατώντας πλέον ακόμη και να επιβιώσουν» (πηγή).
Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου 

Θέλω να υπενθυμίσω με τη σειρά μου πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την Ελλάδα – ενώ όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Η πατρίδα μας έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, καθώς επίσης πολιτισμικής της κατάρρευσης – ενώ δεν υπάρχει κανένα απολύτως κόμμα που να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με όλα αυτά τα προβλήματα.

Εκτός αυτού, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο να μετατραπεί σε μία αποικία των δανειστών της στο διηνεκές αλλά, επίσης, απειλείται όσο ποτέ μέχρι σήμερα η εδαφική της ακεραιότητα – από πολλές διαφορετικές πλευρές.

Μόνο εάν συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, τη θλιβερή κατάσταση, στην οποία έχουμε οδηγηθεί, ίσως υπάρξει μία αμυδρή ελπίδα για το μέλλον – αφού, μόνο υπό αυτήν την προϋπόθεση ενεργοποιείται ολόκληρο το Έθνος απέναντι στους κινδύνους, ενώνεται και κυριολεκτικά μεγαλουργεί.

Εάν όχι, η κατάρρευση δυστυχώς ολοκληρώνεται και το Έθνος διαλύεται ολοσχερώς, καταλήγοντας στα σκουπίδια της ιστορίας – λεηλατημένο, εξαθλιωμένο και ανίκανο να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις που το ωθούν στην εξαφάνιση του.

Ως εκ τούτου, θεωρώ σωστό να προειδοποιήσω τους Έλληνες ότι, πρέπει να πάψουν πια να έχουν ψευδαισθήσειςπιστεύοντας πως η χώρα θα επανέλθει σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης, με πρόγραμμα τα μνημόνια και με έλεγχο τήρησης τους τις αξιολογήσεις.

Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον, όταν επιβάλλονται νέοι φόροι, καθώς επίσης καινούργιες επιβαρύνσεις στο ασφαλιστικό, ενώ την ίδια στιγμή έχει καταστραφεί εντελώς ο παραγωγικός της ιστός. Πόσο μάλλον με νέες μειώσεις των δημοσίων δαπανών, οι οποίες προκαλούν διπλάσια πτώση του ΑΕΠ, σχετικά με τους φόρουςενώ η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών έχει σχεδόν μηδενισθεί και το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν επίσης να ελπίζουν ότι, με νέες εκλογές, καθώς επίσης με μία καινούργια κυβέρνηση, θα λυθούν τα προβλήματα τους – αφού, εκτός του ότι θα πρόκειται για μία επανάληψη του πειράματος της διετίας 2012-2014, όπου ως γνωστόν θεωρείται ως ο ορισμός της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν, οι συνθήκες είναι κατά πολύ δυσμενέστερες από τότε.

Ακόμη χειρότερα όταν το ευρύτερο περιβάλλον της πατρίδας μας, ολόκληρος ο πλανήτης δηλαδή και όχι μόνο η Ευρώπη, ευρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού (ανάλυση), απειλούμενος από αλλεπάλληλα κραχ που θα τον βύθιζαν στο χάος – γεγονός που σημαίνει ότι, αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει μία καταστροφική πυρκαγιά, με συνέπειες που είναι αδύνατον να προβλεφθούν.

Περαιτέρω, αυτοί που θεωρούν πως η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο (όλοι εμείς εδώ πιστεύουμε πως θα έχει ανάγκη από 5ο, 6ο κοκ., αφού δεν βλέπουμε πώς θα χρηματοδοτούταν από τις αγορές), πιθανότατα δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις διαθέσεις των δανειστών – με την έννοια πως αμφιβάλλουμε πάρα πολύ, σχετικά με το εάν θα είναι πρόθυμοι να μας δώσουν επί πλέον χρήματα, κυρίως επειδή δεν θα έχουν πια κανένα συμφέρον.

Αντίθετα, κάποια στιγμή θα τους συμφέρει (2018) η μετάβαση της χώρας μας στη  δραχμή, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η μετατροπή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους – δηλαδή, σε χαμηλού κόστους εργαζομένους της γερμανικής και λοιπής βιομηχανίας. Επίσης για να μπορούν να αγοράσουν όλα όσα «πάγια» θα έχουν απομείνει (ακίνητα, οικόπεδα, νησιά, επιχειρήσεις κλπ.), έναντι υποτιμημένων δραχμών – οπότε να επιστρέψει η Ελλάδα σε πορεία ανάπτυξης, από την οποία όμως δεν θα έχουμε πια κανένα απολύτως όφελος όλοι εμείς οι ιθαγενείς.

Το άρθρο μου αυτό δεν είναι απαισιόδοξο, αφού πιστεύω πως ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της – την οποία συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους, μαζί με τον εκφοβισμό που επιχειρείται μέσω της γειτονικής μας χώρας.

Τη συντηρεί επίσης η κυβέρνηση, όπως και τα άλλα πολιτικά κόμματα εξουσίας, επειδή φοβούνται την τιμωρία, εάν ξυπνήσουν οι Έλληνες και αντιδράσουν. Η ελπίδα αυτή, καθώς επίσης η εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικρατεί στην Ελλάδα, είναι δηλητήριο για το μέλλον μας – οπότε δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως απόρροια της απώλειας της δύναμης ενός κράτους να εκδίδει το δικό του νόμισμα, δεν χάνεται μόνο ο καθορισμός της ελεύθερης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά φθείρεται και η εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και ο θεσμός της Δημοκρατίας

Από τον Σπύρο Λαβδιώτη, οικονομολόγο-συγγραφέα

Το εβδομαδιαίο δελτίο για την ελληνική οικονομία του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) σε πρόσφατη έκθεσή του (9 Φεβρουαρίου 2017) 1 χαρακτηρίζει την έξοδο της χώρας από το ευρώ ως αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη και ανέφικτη.

Ο αναγνώστης με φοβερή έκπληξη διαπιστώνει ότι οι συντάκτες του δελτίου με περισσή αναλγησία, μεροληψία, παρασιώπηση και δογματισμό σκιαγραφούν ένα οικονομικό τοπίο σουρεαλιστικό όπου κυριαρχεί η παντελής έλλειψη επιχειρημάτων. Κι όλη αυτή η αντιεπιστημονική και αδιάλλακτη συμπεριφορά αναδεικνύεται, ενώ η χώρα βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού και το μεγαλύτερο μέρος του λαού της έχει ήδη χορέψει το χορό του Ζαλόγγου και, δυστυχώς, ένα μέρος βρίσκεται στο κενό.

Η έκθεση ισχυρίζεται ότι η συζήτηση εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ είναι ανώφελη για να τεθούν «υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά μας και η βιωσιμότητα του χρέους». Κατ’ αρχάς, το χρέος που «βαπτίστηκε» δημόσιο χρέος κουβαλά στην πλάτη του τις κολοσσιαίες ζημιές των € 240 δις +, των δήθεν ελληνικών τραπεζών. Οι ζημιές αυτές εντάχθηκαν στους κρατικούς προϋπολογισμούς του 2012 και 2013 2. Η κοινωνικοποίηση τους με το έωλο επιχείρημα, οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν (too big to fail), μετέτρεψε τον ελληνικό λαό σε νέο Σίσυφο του μαρτυρίου της αποπληρωμής του χρέους. Όμως, το επαχθές αυτό χρέος που εκτείνεται μέχρι το 2060, δεν είναι βιώσιμο, ούτε στην παρούσα ζωή, αλλά ούτε στην μετά θάνατον ζωή.
Επιπρόσθετα, η έξοδος από το ευρώ δεν γίνεται για να τεθούν υπό έλεγχο τα δημοσιονομικά, αλλά για να ανακτηθεί η νομισματική κυριαρχία και η ανεξαρτησία της Ελλάδας από τα δεσμά της Ευρωζώνης, που έχουν απολεσθεί με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και την ένταξη στο «σταυρό του μαρτυρίου» του ευρώ. Η ανάκτηση του προνομίου της έκδοσης εθνικού μας νομίσματος και του καθορισμού της δικής μας νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής -χωρίς τα άκριτα και ατελέσφορα μέτρα λιτότητας– αποτελούν την αναγκαία συνθήκη για να εξέλθει η χώρα από τη μεγαλύτερη οικονομική και ανθρωπιστική κρίση που βιώνει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οφείλουν να γνωρίζουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, ότι η επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τη συντριβή που έχει υποστεί με το ανεπίγνωστο και επιζήμιο «πάση θυσία στο ευρώ», απαιτεί turbo χρήμα και όχι δανεικά. Χρειάζεται στην πρώτη φάση της αποδέσμευσης, η νομισματοποίηση του χρέους από τη δική σου, εθνική πλέον κεντρική τράπεζα, για να επιτευχθεί η ανασυγκρότηση της οικονομίας, η μείωση της εφιαλτικής ανεργίας, η αποτροπή της μετανάστευσης, η στήριξη της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων και των αγροτών. Τότε μόνο οι Έλληνες πολίτες και οι επιχειρήσεις θα έχουν την ελπίδα μέσω μιας νέας Σεισάχθειας να δουν το φως στο βάθος του τούνελ.
Οφείλουν επίσης να γνωρίζουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, ότι δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο που να παραλληλίζει το θεσμό μιας κοινής αγοράς με ένα ενιαίο συμβολικό νόμισμα (fiat currency) που το εκδίδει μια υπερεθνική κεντρική τράπεζα.3 Ένας θεσμός θεμελιωμένος σε ένα δαιδαλώδες νομικό πλέγμα Συνθηκών και διατάξεων όπου ένας αριθμός ανεξάρτητων κρατών που έτυχε τα περισσότερα να συνορεύουν γεωγραφικώς μεταξύ τους -με διαφορετικά ήθη και έθιμα, γλώσσα, κινητικότητα εργατικού δυναμικού, βιομηχανικό επίπεδο και τεχνογνωσία- να έχουν «συγκολληθεί» με μία ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) με έδρα τη Φραγκφούρτη!
Όμως, η ΕΚΤ δεν έχει μόνο το μονοπώλιο έκδοσης του ενιαίου νομίσματος και τη χάραξη της νομισματικής πολιτικής των κρατών-μελών, αλλά είναι μια αρχή πλήρως ανεξάρτητη από πολιτική επιρροή: «Ούτε η ΕΚΤ, ούτε καμία από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες επιτρέπεται να ζητήσουν ή να δεχθούν οδηγίες από τις κυβερνήσεις τους ή από οιοδήποτε κράτος-μέλος της ΕΕ, και αυτή η αρχή πρέπει να γίνει σεβαστή.4 Και το πιο δεσμευτικό, η ΕΚΤ δεν είναι «δανειστής εσχάτης ανάγκης» των κρατών- μελών, ούτε σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, παρά μόνο των τραπεζών του Ευρωσυστήματος.5
Ως συνέπεια, η ΕΚΤ ασκεί ολοκληρωτικό έλεγχο στη σφαίρα της νομισματικής πολιτικής στη ζώνη του ευρώ έχοντας ως πρότυπο την Deutsche Bundesbank με μια και μοναδική εντολή, τη σταθερότητα των τιμών, χωρίς καμία αναφορά για την απασχόληση. Εν αντιθέσει, η νομοθεσία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve) αναφέρει ότι η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ θα επιδιώξει «να προωθήσει αποτελεσματικά τους στόχους της μέγιστης απασχόλησης, σταθερές τιμές, και μέτρια μακροπρόθεσμα επιτόκια».6
Όλη αυτή η αίγλη και η νομισματική εξουσία εκχωρήθηκε σε μία υπερεθνική κεντρική τράπεζα από κράτη-μέλη που εντάχθηκαν στη ζώνη του ευρώ, αφού πρώτα απεμπόλησαν την νομισματική κυριαρχία και τον στόχο της μέγιστης απασχόλησης. Και το παράδοξο, πριν την ύπαρξη πολιτικής ένωσης, δημοσιονομικής ομοσπονδίας, τραπεζικής ένωσης και ταμείου εγγύησης τραπεζικών καταθέσεων των πολιτών. Είναι δυνατόν να μη σηκώνεται η «τρίχα της κεφαλής σου» όταν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ διατρανώνουν την πίστη τους σ’ αυτό, το από τη γέννησή του ελαττωματικό σύστημα;
Η σύνεση και η μετριοπάθεια δεν βλάπτουν. Γι αυτό, οι συντάκτες της «Εξόδου από το Ευρώ» οφείλουν να αναθεωρήσουν τις λανθασμένες και ατεκμηρίωτες απόψεις τους. Με παρρησία να αναγνωρίσουν ότι η Ευρωζώνη είναι μια ανάποδη γέννα, ένα κακότεχνο οικοδόμημα, ένα μισοτελειωμένο σπίτι, χωρίς πόρτες, παράθυρα, και χωρίς οροφή και ήταν έτοιμο να καταρρεύσει στην χρηματοπιστωτική καταιγίδα του 2008.
Γεγονός, που αναγνωρίστηκε από τους αξιωματούχους της ΕΚΤ. 7 Διότι ποτέ δεν επετεύχθη η πολιτική ένωση, η τραπεζική ένωση και η δημοσιονομική ομοσπονδία.
Θα πρέπει να γνωρίζουν οι συντάκτες της «Εξόδου από το Ευρώ» όταν αναφέρουν ότι μια τέτοια ενέργεια είναι ανεπιθύμητη, ότι η ανάλυση της οικονομίας βασίζεται στη λογική, που αποτελεί λειτουργία του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου. Ενώ η επιθυμία είναι συναίσθημα και αποτελεί λειτουργία του ανεξιχνίαστου δεξιού ημισφαιρίου, η πηγή των συναισθημάτων, εμπνεύσεων και δοξασιών του ανθρώπου. Η λογική όμως υποδεικνύει ότι όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εκδώσει το δικό του νόμισμα αυτό δεν έχει καμία δύναμη να καθορίσει μια ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική και ως φυσική συνέπεια μετατρέπεται σε μια αποικία ενός ιμπεριαλιστικού συστήματος που οι κατευθυντήριες γραμμές και ντιρεκτίβες δίνονται από την Μητρόπολιν· και στη δεδομένη συγκυρία από την πανίσχυρη Γερμανία.
Ως απόρροια της απώλειας της δύναμης ενός κράτους να εκδίδει το δικό του νόμισμα, δεν χάνεται μόνο ο καθορισμός της ελεύθερης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, αλλά φθείρεται και η εθνική κυριαρχία του Κοινοβουλίου και ο θεσμός της Δημοκρατίας. Και μαζί, χάνεται η δυνατότητα του καθορισμού της αποτελεσματικής ζήτησης, της παραγωγής και της μέγιστης απασχόλησης του εργατικού δυναμικού του κράτους. Η δε κυβέρνηση μετατρέπεται σε μία απλώς τοπική επαρχιακή αρχή. Και οι τοπικές αρχές όχι μόνο δεν μπορούν να εκδώσουν το δικό τους νόμισμα, αλλά δεν έχουν στην κατοχή τους κανένα από τα εργαλεία της μακροοικονομικής πολιτικής. Η πολιτική τους επιρροή περιορίζεται σε σχετικά ασήμαντα οικονομικής φύσεως έργα.
Άρα, αναποτελεσματική είναι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όπου η στασιμότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας και ο οικονομικός μαρασμός ήδη πλήττουν τη χώρα. Η δημόσια περιουσία θα εκποιηθεί 8 για να πληρωθούν οι τόκοι των δανείων και να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες που έχουν άδεια λειτουργίας από την Τράπεζα της Ελλάδος! Οι φόροι θα αυξηθούν περαιτέρω για να εξυπηρετηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών και η φυγή στα ξένα των νέων επιστημόνων θα γιγαντωθεί.
Και όλα αυτά εις βάρος του πολύπαθου ελληνικού λαού και των παραδόσεων του.
Είναι φυσιολογικό οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ να δίνουν όρκο πίστης στο νομικό κατασκεύασμα του ευρώ, όταν αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα στην καταστροφή μιας ολόκληρης οικονομίας και οδήγησε την κοινωνία στην απόγνωση και την απελπισία; Είναι φυσιολογικό το συγκλονιστικό γεγονός οι επιχειρήσεις να κλείνουν η μία μετά την άλλη, η ανεργία να παραμένει σε ανεπίτρεπτα επίπεδα, η φτώχεια να διευρύνεται και η μετανάστευση σε στυλ 1960 να γιγαντώνεται· κι όσοι χάσανε την ελπίδα μέσα στο οικονομικό αδιέξοδο να οδηγούνται σε ακραίες λύσεις δίνοντας τέλος στη ζωή τους;
Όλη αυτή η συμφορά θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη αυτών που τη βιώνουν και για τους νεωτέρους που θα τη διδαχθούν, γίνεται, όχι για να σωθεί η Ελλάδα και να τεθεί σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά για να σωθεί το είδωλο του ευρώ και μαζί, οι τράπεζες.
Ιδίως, η Τράπεζα της Ελλάδος. Μία ανώνυμη εταιρία που η συντριπτική πλειοψηφία του μετοχικού της κεφαλαίου παραμένει άγνωστη στο λαό. Ατυχώς, η Τράπεζα της Ελλάδος επιτέλεσε πλημμελή εποπτεία του τραπεζικού συστήματος με συνεπακόλουθο τη σημερινή τραγωδία. Γι αυτό ωρύεται ο διοικητής της και με απρεπή συμπεριφορά, εκφοβίζει τους πολίτες με αναφορές για σύνορα και Βόρεια Κορέα. Όμως, η πλειονότητα των πολιτών έχει κατανοήσει ότι έχει εξαπατηθεί από την πολιτική ηγεσία του τόπου, καθώς τα συντρίμμια των απατηλών υποσχέσεων της «σωτηρίας» είναι πλέον εμφανή.
Είναι φανερό ότι υπάρχει σύγχυση στην οικονομική σκέψη των συντακτών της έκθεσης, διότι η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύει ότι η υπαγωγή της Ελλάδας στις 10 Μαΐου του 2010, στο Α’ Μνημόνιο της εθνικής υποτέλειας, υπήρξε το άλλοθι για να σωθεί το Ευρώ και οι τράπεζες του Ευρωσυστήματος,9 κυρίως της Γαλλίας και Γερμανίας, που κατείχαν ελληνικά χρεόγραφα αξίας άνω των € 140 δις. Ακολούθησε το Β’ Μνημόνιο με το περιβόητο PSI ή κοινώς «Η Μεγάλη ‘Μπλόφα’ της Σωτηρίας της Ελλάδος από τη Χρεοκοπία»10 που συνοδεύονταν από τη δανειακή σύμβαση των € 130δις. Η νέα δανειακή σύμβαση βαπτίσθηκε όπως και η Α’ δανειακή σύμβαση των € 110 δις, ως «βοήθεια χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας», ενώ απέβλεπε στη μετατροπή του χρέους από το ελληνικό δίκαιο σε ξένο. Και κανείς δεν διερωτήθηκε, είναι όντως έτσι τα πράγματα; Πως είναι δυνατόν να μπαίνει ζεστό χρήμα € 240 δις στην ελληνική οικονομία και το ΑΕΠ της χώρας αντί να αυξηθεί κατακρημνίζεται;
Πώς να διανοηθεί ο κοινός νους ότι με απίστευτες μεθοδεύσεις οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου περνούσαν σε ΦΕΚ δεκάδες δις ευρώ ως παροχές στις ελληνικές τράπεζες με την εγγύηση του δημοσίου;11
Χαρακτηριστικό δείγμα της αδιαφάνειας των δις ευρώ παροχών προς τις τράπεζες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου συνιστά η εγγραφή τους σε άσχετα ΦΕΚ, που άλλα αφορούσαν πλοία και λιμάνια, άλλα φορολογικές τροποποιήσεις κι άλλα βοσκοτόπια. Η διεθνής επιβεβαίωση θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα. Σε τεκμηριωμένη ανάλυση με τίτλο «Πού Πήγαν τα Χρήματα Διάσωσης της Ελλάδος;»,12 η μελέτη παρουσιάζει τη ροή των κεφαλαίων των δανειακών συμβάσεων του Α’ και Β’ Μνημονίου, συνολικού ποσού € 240 δις. Το κύριο συμπέρασμα είναι ότι μόνο € 9.7 δις ή λιγότερο από 5% από το σύνολο των € 215.9 δις, που εκταμιεύτηκαν από τις δύο δανειακές συμβάσεις χρησιμοποιήθηκαν για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Το υπόλοιπο 95.5% πήγε για πληρωμές σχετιζόμενες με το χρέος και τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών!13 
Ως επακόλουθο, το αέναο χρέος που επωμίστηκαν να κουβαλούν στην πλάτη τους οι εν ζωή Έλληνες πολίτες και οι μέλλουσες γενεές είναι αθέμιτο, επαχθές και επονείδιστο και πρέπει να διαγραφεί. Και θα διαγραφεί, διότι υπάρχει διεθνής στήριξη και διεθνής κατακραυγή για τα δεινά που αδίκως έχει υποστεί η ελληνική κοινωνία. Παρά ταύτα οι τράπεζες του Ευρωσυστήματος έμειναν ατιμώρητες. Και όπως είδαμε, παραβιάζοντας τα συναλλακτικά ήθη η ΕΕ, συνήνεσε με την ελληνική πολιτική ηγεσία οι τεράστιες ζημιές των κερδοσκοπικών παραγώγων και «τοξικών» επενδύσεων των τραπεζών να μεταβιβαστούν αποκλειστικά στην Ελλάδα. Οι ζημίες όμως αφορούν όλες τις εμπορικές τράπεζες των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και συνεπώς έπρεπε να επιμεριστούν. Αντιθέτως, τις επωμίστηκε η αδύναμη Ελλάδα, μια οικονομία που αποτελεί το 1.3% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γιατί δεν υπάρχει τραπεζική ένωση.
Ως εκ τούτου, με τι επιστημονικό και ηθικό έρεισμα οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ ισχυρίζονται ότι «το ελληνικό χρέος είναι απαιτητό και… δεν υπάρχει κανείς που θα αναλάβει τα χρέη μας και κανείς δεν θα μας διευκολύνει να ζούμε σε βάρος άλλων». Η πλάνη του ισχυρισμού απορρέει από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό και συνεπώς δεν ζούμε σε βάρος των άλλων. Οι άλλοι, οι Ευρωπαίοι εταίροι, ζουν εις βάρος των Ελλήνων, με την τοκογλυφία των δανείων, που χωρίς αιδώ, την μετονόμασαν σε αλληλεγγύη. Το χρέος βαπτίστηκε ελληνικό για να συγκαλυφτούν οι τρομερές ατέλειες του μισοτελειωμένου σπιτιού που στεγάζεται το ευρώ. Γι αυτό, ακόμη και ο διάσημος Allan Greenspan, επί 18 χρόνια πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), δήλωσε ότι «η Ελλάδα είναι αναπόφευκτο να εξέλθει από το ευρώ και δεν βλέπει πώς η παραμονή την βοηθάει.»14
Είναι ευχής έργον ότι η κοινή γνώμη μεταστρέφεται υπέρ του εθνικού νομίσματος, της ιστορικής δραχμής, απλώς καθυστέρησε, διότι με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους έχει αποτραπεί ο δημόσιος διάλογος και τα ΜΜΕ έχουν εκφοβίσει τον κόσμο. Τώρα όμως γνωρίζει το κοινό ότι έγινε μια φοβερή λεηλασία της Ελλάδας, με αθέμιτα μέσα, παρασκηνιακά, και δεν έχει πλέον τίποτε να φοβηθεί, παρά μόνο τον ίδιο το φόβο.
Οφείλουν λοιπόν οι συντάκτες της έκθεσης να έχουν σύνεση και περισυλλογή και να μην παραπληροφορούν διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα. Το δημόσιο χρέος όπως αποδείχθηκε δεν είναι απαιτητό. Και να θυμηθούν ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να υποδουλώσεις ένα έθνος. Ο ένας είναι με το ξίφος και ο άλλος είναι με το χρέος. Στη δεδομένη συγκυρία των τριών δανειακών συμβάσεων των Μνημονίων το κεφάλαιο ανέρχεται στο εξωφρενικό ποσό των € 326 δις, ήτοι 186% του ΑΕΠ, χωρίς τους τόκους. Το ανεκδιήγητο και όμως αληθινό, η πολιτική ηγεσία συνέπραξε με τους πιστωτές για να κατακτηθεί η χώρα! Έτσι, πληρώνει ως φόρο υποτέλειας τον τόκο των δανείων με δέλεαρ την ψευδαίσθηση της ανάπτυξης, λόγω της δογματικής ΤΙΝΑ 15 των πολιτικών.
Ο φόρος υποτέλειας, τον οποίο οι δανειστές με αναισχυντία μετονόμασαν σε «αλληλεγγύη», ανέρχεται από την έναρξη των Μνημονίων έως τα τέλη του 2016 στα € 60 δις+. Και τώρα, οι «αλληλέγγυοι» εταίροι μας με την απαίτηση της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, συμπεριφέρονται όπως οι αδίστακτοι αργυραμοιβοί και σαν νέοι Shylocks ζητούν να πάρουν μια λίβρα σάρκας δίπλα στην καρδιά του ελληνικού λαού. Γι αυτό, η επιστροφή στη δραχμή δίνει την προοπτική.
Δυστυχώς, το αίσθημα της ευρωπαϊκής προοπτικής υπερνίκησε την οικονομική λογική των συντακτών της έκθεσης του ΣΕΒ, όπως είχε υπερνικήσει τους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι με περισσή απερισκεψία δεν εκτίμησαν τις επιπτώσεις της «άωρου» ένταξης της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Αγνόησαν το γεγονός ότι επρόκειτο για μια ιστορική απόφαση που θα άλλαζε άρδην τη φυσιογνωμία λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας. Δεν αντιλήφτηκαν ότι ο μηχανισμός του ευρώ συνιστούσε την εγκαθίδρυση ενός νέου χρυσού κανόνα, πιο αυστηρού. Διότι η Ελλάδα μεταβίβαζε την νομισματική της κυριαρχία στην ΕΕ, που αυτομάτως σήμαινε την απώλεια του εκδοτικού προνομίου του νομίσματος και τη μετατροπή της Τράπεζας της Ελλάδος σε επαρχιακή τράπεζα, η οποία θα ακολουθούσε πλέον τις κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες της ΕΚΤ.
Είναι απορίας άξιον πώς οι συντάκτες της έκθεσης αγνοούν το γεγονός ότι η κεντρική ιδέα της Συνθήκης του Μάαστριχτ είναι ότι τα κράτη-μέλη θα βαδίσουν με στόχο την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), έχοντας ως θεμέλιο ένα ενιαίο νόμισμα- με την παγίδα της αμετάκλητης ισοτιμίας– που θα εκδίδεται αποκλειστικά από την ΕΚΤ η οποία θα έχει πλήρη ανεξαρτησία στη χάραξη της νομισματικής πολιτικής. Αλλά περιέργως, ποτέ δεν καθορίστηκε ένα νομικό πλαίσιο εξόδου από το ευρώ.
Επιπλέον, η Συνθήκη δεν καθόρισε πώς το υπόλοιπο της οικονομικής πολιτικής θα λειτουργούσε, αλλά ούτε πρότεινε τη δημιουργία νέων θεσμικών οργάνων, πλην της ΕΚΤ. Οι ανάδοχοί της βασιζόμενοι στη θεωρία της laissez-faire είχαν κάνει την ηρωική υπόθεση ότι τίποτε περισσότερο δεν χρειάζεται. Η υπόθεση αυτή μπορεί να είναι σωστή εάν οι σύγχρονες οικονομίες συνιστούν συστήματα που αυτό-προσαρμόζονται και αυτό-διορθώνουν. Αυτό που το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού πρεσβεύει και η σχολή του Σικάγου με τον ιεροκήρυκα του μονεταρισμού Milton Friedman διακηρύττει. Τουτέστιν, με τα «αυτόματα» του Δαίδαλου και τους «τρίποδες» του Ήφαιστου που εκτελούσαν αυτόματα τις εργασίες τους στο εργαστήριο του θεού, κατόπιν διαταγής.
Θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν οι συντάκτες της έκθεσης του ΣΕΒ, που ασπάζονται τις αρχές του φιλελευθερισμού, ότι η θεωρία της laissez-faire οικονομίας στην οποία στηρίζεται το κακότεχνο οικοδόμημα της Ευρωζώνης είναι λανθασμένη. Κι αυτό, διότι ισχυρίζεται ότι υπάρχει ένας εξισορροπητικός μηχανισμός των αγορών που ακολουθεί τους νόμους της φυσικής του Νεύτωνα και ως εκ τούτου πάντοτε τείνει να προσεγγίσει μια θέση ισορροπίας, το άχρονο equilibrium. Το οικονομικό σύστημα υποθέτει η θεωρία που εκθειάζει τη μεγιστοποίηση του κέρδους, λειτουργεί όπως ένα εκκρεμές που ενώ κινείται μπρος και πίσω πάντοτε τείνει σε ένα σημείο ισορροπίας.
Η εμπειρία καταδεικνύει ότι η οικονομία δεν λειτουργεί ακολουθώντας τους νόμους της φυσικής του Νεύτωνα, ούτε ποτέ λειτουργούσε, αλλά ούτε οι οικονομίες των κρατών είναι ουράνια σώματα που περιφέρονται στις ελλειπτικές τροχιές τους. Το «δικαστήριο του καιρού» έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι το σύστημα της laissez-faire κατά τακτά διαστήματα καταρρέει, όπως συνέβη στη Μεγάλη Κρίση της δεκαετίας του 1930· και στη σύγχρονη Μεγάλη Ύφεση, με τις χρεοκοπίες των τραπεζών και την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008.
Οφείλουν οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ να σεβαστούν τα διδάγματα της ιστορίας, και ματαίως αναμένουν την εμφάνιση του «αόρατου χεριού» του Adam Smith για να επαναφέρει την κατεστραμμένη ελληνική οικονομία στο equilibrium της αιώνιας ισορροπίας. Γιατί η οικονομία δεν λειτουργεί με τη μεταφυσική, κινείται δια μέσου του χρόνου και όχι στο χώρο, όπου μπορεί να κινηθεί όπως το εκκρεμές μπρός και πίσω, και να προσεγγίζει την επίτευξη ενός σημείου ισορροπίας, το περιβόητο equilibrium. Ο χρόνος όμως κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση, από το παρόν προς το μέλλον.
Όσον αφορά την άποψη της έκθεσης ότι η έξοδος από το ευρώ είναι ανέφικτη, για μία ακόμη φορά οι οικονομολόγοι του ΣΕΒ, αντί να τεκμηριώσουν το πόρισμά τους με οικονομικά στοιχεία προσφεύγουν στη ψυχολογία! Και το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», αναφέρει η αρχαία ρήση. Γενικά και αορίστως μιλούν για «όποια πολιτική δύναμη που έχει ‘σώας τας φρένας’ δεν θα επιχειρήσει την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.» Δηλαδή, αυτοί που σκηνοθέτησαν, παραπλάνησαν και συγκάλυψαν, ίσως ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά «εγκλήματα» εναντίον ενός λαού και ώθησαν την κοινωνία στην εξαθλίωση, την πείνα και τη μετανάστευση, με την επιβολή των άκριτων και σαδιστικών μέτρων λιτότητας έχουν σώας τας φρένας; Και εσείς, χωρίς συστολή, προτείνετε να συνεχιστεί εις το διηνεκές αυτό το μαρτύριο;
Ορθώς λοιπόν έχει ειπωθεί ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο που διοικείται από τους ασθενείς του. Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι Ευρωζώνη χωρίς πολιτική και δημοσιονομική ένωση σύντομα θα διαλυθεί όπως διαλύθηκε ο χρυσός κανόνας;
Δεν καταλαβαίνετε ότι η ΕΕ συνιστά μια εξαπάτηση 16 ή δεν κατανοείτε ότι η λιτότητα είναι μια επικίνδυνη πολιτική που δεν λειτουργεί; Όπου ‘δεν λειτουργεί’ σημαίνει η μείωση του χρέους και η προώθηση της ανάπτυξης. Αντιθέτως, καταδυναστεύει κοινωνίες και τις οδηγεί στην απόγνωση, χωρίς όραμα και ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.
Παραπομπές
1. ΣΕΒ, « Η Έξοδος από το Ευρώ : Αναποτελεσματική, Ανεπιθύμητη, Ανέφικτη!» , 9 Φεβρουαρίου 2017.
2. Υπουργείο Οικονομικών, Τακτικοί Προϋπολογισμοί, Εισηγητικές Εκθέσεις, 2012 και 2013.
3. Συνθήκη του Μάαστριχτ, Άρθρο 105α: « Η ΕΚΤ θα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να χορηγεί άδεια για την έκδοση τραπεζογραμματίων εντός της Κοινότητας. Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες μπορούν να εκδίδουν τέτοια χαρτονομίσματα. Τα τραπεζογραμμάτια που εκδίδονται από την ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες θα είναι τα μοναδικά τα οποία έχουν το προνόμιο του νόμιμου χαρτονομίσματος (legal tender) εντός της Κοινότητας.» Το Άρθρο 105 ορίζει τον σκοπό της ΕΚΤ: τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών.
4. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωσύστημα- ΕΚΤ: Independence, www.ecb.int/orga/independence.
5. Συνθήκη του Μάαστριχτ, Άρθρο 104 παρ.1 : «Απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την ΕΚΤ ή από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών… προς κοινοτικά όργανα ή οργανισμούς, κεντρικές κυβερνήσεις, περιφερειακές, τοπικές ή άλλες δημόσιες αρχές… ή δημόσιες επιχειρήσεις των κρατών-μελών· επίσης, απαγορεύεται να αγοράζουν απευθείας χρεόγραφα από τους οργανισμούς ή τους φορείς αυτούς η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες».
6. The Launch of the Euro, by Carol Bertaut and Murat lyigan, … “the Federal Reserve Act states that the U.S. monetary policy should seek ‘to promote effectively the goals of maximum employment, stable prices, and moderate long-term interest rates’.”, Board of Governors of the Federal Reserve, December 1999.
7. Η ΕΚΤ, στο μηνιαίο δελτίο της, Ιούνιος 2010, ευθαρσώς αναγνωρίζει ότι το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα ήταν ήδη στα πρόθυρα της κατάρρευσης στις αρχές του Μαΐου 2010, καθώς η δημοσιονομική κρίση της περιφέρειας της Ευρωζώνης εντείνονταν και οι οικονομίες των επονομασθέντων PIIGS κλυδωνίζονταν.
8. ΤΑΙΠΕΔ, Asset Development Plan, Ιούλιος 30, 2015. Περιλαμβάνει την ιδιωτικοποίηση 23 δημόσιων περιουσιακών στοιχείων εκτιμώμενης αξίας € 50 δις, μεταξύ των οποίων, περιφερειακά αεροδρόμια, την Εγνατία Οδό, το Ελληνικό, τους Οργανισμούς Λιμένος Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, Μαρίνες, τις ΔΕΣΠΑ & ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, ΟΤΕ και πάει λέγοντας. Από το ποσό των € 50 δις το 50% θα πάει για την ανακεφαλαιοποιήση των τραπεζών, σύμφωνα με το Eurogroup.
9. IMF Office Memorandum, May 9, 2010. Το Μνημόνιο διέρρευσε στη δημοσιότητα μέσω της Wall Street Journal, τρία χρόνια μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης των € 110 δις και της επιβολής των άκριτων μέτρων της λιτότητας που επέφεραν την συντριβή της ελληνικής οικονομίας και τον διεθνή διασυρμό του Ταμείου με τις αστοχίες των προβλέψεων του και την απολογία του Chief Economist, Olivier Blanchard, με τους περιβόητους «πολλαπλασιαστές» ως αιτία της οικτρής αποτυχίας του προγράμματος. Το «άκρως» εμπιστευτικό έγγραφο αναφέρει ότι η συνεισφορά του Ταμείου ανήρχετο στα € 30 δις ή 32 φορές την ποσόστωση (quota) της Ελλάδος, το μεγαλύτερο πρόγραμμα που ενέκρινε το Ταμείο στην ιστορία του! Το δε ποσό των € 80 δις της διμερούς χρηματοδότησης θα καλύπτονταν από την ΕΕ. Ειδικά, το έγγραφο αναφέρει ότι αναγνωρίστηκαν οι υψηλοί κίνδυνοι της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και αρκετά μέλη ( Αργεντινή, Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία, και Ελβετία) πρότειναν ότι πρέπει πρώτα να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους πριν την εφαρμογή του προγράμματος που θα συμμετέχει ο ιδιωτικός τομέας (PSI), ήτοι κούρεμα των ιδιωτών και οι ιδιώτες δεν ήταν όλοι παρά οι τράπεζες, τα hedge funds και τα vulture funds. Η πρόταση δεν εγκρίθηκε γιατί « η αναδιάρθρωση του χρέους αποκλείστηκε από τις ελληνικές αρχές.» Και οι Ολλανδοί, Γάλλοι και Γερμανοί υπέδειξαν ότι «οι εμπορικές τους τράπεζες ήταν εκτεθειμένες στην Ελλάδα και διατηρούσαν τις θέσεις τους». Τελικά, η συμμετοχή του Ταμείου εγκρίθηκε λόγω υψηλού διεθνούς συστημικού κινδύνου (spillover effects).
10. Σπύρος Λαβδιώτης, Η Μεγάλη «Μπλόφα» της Σωτηρίας της Ελλάδος από τη Χρεοκοπία, Τρίτο Μάτι, Απρίλιος 2012.
11. Σπύρος Λαβδιώτης, Το Χρονικό της Ελληνικής Χρεοκοπίας, Τρίτο Μάτι, Δεκέμβριος 2012, Τεύχος 206.
12. Rocholl J., and Stahmer Α., Where did the Greek bailout money go? ESMT White Paper, European School of Management and Technology, Berlin, February 16, 2016. Ο J. Rocholl είναι πρόεδρος του ESMT και μέλος της οικονομικής συμβουλευτικής επιτροπής του Υπουργείου Οικονομικών της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, και ο A. Stahmer είναι Albert Einstein επιστήμων του Διδακτορικού Προγράμματος του ESMT του Βερολίνου.
13. Τα € 139.2 δις ή 64.5% των κεφαλαίων που εκταμιεύτηκαν χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή του υπάρχοντος χρέους, εκ των οποίων € 86.9 δις για χρεολύσια και € 52.3 δις για τόκους. Τα € 37.3 αφορούσαν την ανακεφαλαιοποιήση των ελληνικών τραπεζών. (Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν την υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των Μνημονίων, με τον Ν. 3723, 9 Δεκεμβρίου 2008, ΦΕΚ 250, χορηγήθηκε το ποσό των € 28 δις για τη στήριξη του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος). Τα € 29.7 δις χρησιμοποιήθηκαν για το PSI, και το πενιχρό € 9.7 για την ρημαγμένη ελληνική οικονομία και τα νοικοκυριά της χρεοκοπημένης χώρας.
14. BBC, Greece: Greenspan predicts exit from euro inevitable. Συνέντευξη στο BBC, 8 Φεβρουαρίου 2015.
15 .Το ακρωνύμιο της αγγλικής φράσης “There Is No Alternative” (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση).
16. C. Booker & R. North, "The Great Deception, Can the European Union survive?", Continuum, 2005, 2η εκδ. 2010.
 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Ούτε κλείσαν οι πληγές, ούτε «όλα τα βράχια εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές».

Συμφωνήσαμε ότι θα συμφωνήσουμε ή ότι πρέπει να συμφωνήσουμε. Οι γνωστές αλχημείες στης Ευρώπης τις γωνίες. Εξαγορά χρόνου, γιατί είναι κρίσιμες οι κάλπες του ευρω-δρόμου.

Ξαναρχίζει το ματς της διαπραγμάτευσης και για πρώτη φορά, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, ένα μέρος των δανειστών δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε ένα άλλο μίγμα.

Κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα. Καταρχήν, γιατί οι Ευρωπαίοι με τη χημεία τα βρίσκουν σκούρα. Κάθε φορά που ψάχνουν το κατάλληλο μίγμα, καταλήγουν με ψήγμα σιδήρου.

Οι πιστωτές θέλουν μεταρρυθμίσεις, διαρθρωτικά ή δομικά μέτρα δηλαδή. Τα μέτρα ούτε προληπτικά είναι, ούτε υπό αίρεση. Είναι άμεσα εφαρμόσιμα από την Πρωτοχρονιά του '19 και εάν έχουμε υπερβάλλον πρωτογενές πλεόνασμα, τότε, και σε συνεννόηση με τους θεσμούς, θα μειώσουμε φόρους, ΦΠΑ και ΕΝΦΙΑ.
Τα περί «δημοσιονομικά ουδέτερων» είναι ξέφτια, διότι αν για κάθε μέτρο που παίρνεις, κολλάς ένα αντίμετρο, είναι προφανές ότι δεν χρειάζονται μέτρα. Έλα, όμως, που χρειάζονται, γιατί οι πιστωτές θέλουν να διασφαλιστούν, και αφού υποχρεούμαστε σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα σε βάθος χρόνου -άγνωστη ακόμη η διάρκεια- δεν θα μπορούμε να τους αποπληρώσουμε.

Στα αντίμετρα είμαστε μάλλον «θεατές των λόγων και ακροατές των έργων», όπως σημείωνε για τους συγχρόνους του ο Θουκυδίδης. Δημοσιονομικά ουδέτερο τι σημαίνει; Πρόσθετη προσπάθεια στο Α και το Β, αφαίρεση από το Γ και το αποτέλεσμα είναι μηδενικό. Στην περίπτωσή μας, όμως, άλλος είναι ο μαθηματικός δρόμος. Πρόσθεση, και αν καταφέρουμε 3,5% (του ΑΕΠ)+Χ, θα μπορούμε να αφαιρούμε από το Χ, το «fiscal space» του Γερούν. Από το καλοκαίρι του 2019.

Τι σύστημα αμοιβαίων προσποιήσεων πάνω σε εξωπραγματικές προβλέψεις είναι τούτο. Εκτός αν είναι απλώς μια προσπάθεια των συμμετεχόντων να σώσουν τους εαυτούς τους.

Μαζεύτηκαν πολλά γκρι, αλλά ποιας απόχρωσης; Πιο κοντά στο λευκό ή στο μαύρο; Ο καθείς και η οπτική του. Εννοείται και η πολιτική του.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι οι χώρες της περιφέρειας θα είχαν βγει προ πολλού από την κρίση του 2008 αν μπορούσαν να προχωρήσουν σε υποτίμηση και δεν είχαν εφαρμόσει τα μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν

Σε πόσο χειρότερη κατάσταση βρίσκονται οι χώρες της ευρωπεριφέρειας λόγω της απόφασής τους να ενταχθούν στο ευρώ; Λίγο; Πολύ; Μέχρι τώρα, οι απαντήσεις ήταν αρκετά ασαφείς. Ορισμένοι οικονομολόγοι υποστήριξαν πως η τεράστια ανεργία και η κατάρρευση της παραγωγής θα συνέβαιναν ούτως ή άλλως, ή πως ήταν σε μεγάλο μέρος αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της αναποτελεσματικότητάς τους, ενώ άλλοι αποδίδουν τις ευθύνες στο δυσλειτουργικό νομισματικό σύστημα.

Τώρα όμως, σύμφωνα με την Telegraph, υπάρχει ένα ακριβές νούμερο. Και αυτό είναι 7%. Ή 17% αν δεν είχε επιβληθεί η λιτότητα.

Σύμφωνα με την Telegraph, μια νέα έκθεση έχει δομήσει μοντέλο που δείχνει πώς θα τα είχαν πάει οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια, συμπεραίνοντας πως αν κράτη όπως η Πορτογαλία και η Ιταλία είχαν τη δυνατότητα να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, τότε θα ανέκαμπταν πολύ ταχύτερα από την κρίση του 2008, σε σχέση με ότι συνέβη στην πραγματικότητα. Και αν δεν είχαν προχωρήσει στις περικοπές δημοσίων δαπανών που τους επιβλήθηκαν, θα είχαν τραβήξει ελάχιστα από αυτά που τράβηξαν.

Αν και η μελέτη αυτή βασίζεται ουσιαστικά σε ένα πείραμα, ωστόσο δείχνει το τεράστιο κόστος που είχε για πολλές οικονομίες η προσπάθεια να αναγκαστεί ολόκληρη η Ευρώπη να υιοθετήσει ένα ενιαίο νόμισμα. Γίνεται, δε, όλο και πιο εμφανές πως πρόκειται μακράν για το μεγαλύτερο αυτό-προκαλούμενο λάθος οικονομικής πολιτικής που έγινε ποτέ.

Είναι γνωστό προ πολλού πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας – την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία- έχουν δει τις οικονομίες τους να συρρικνώνονται δραματικά από το «κραχ» του 2008. Οι τρεις από αυτές τις χώρες χρειάστηκε να διασωθούν, και η Ιταλία ίσως χρειαστεί και αυτή διάσωση, αν κορυφωθεί η τραπεζική της κριση.

Η Ελλάδα παραμένει το πιο δραματικό παράδειγμα, γράφει η Telegraph, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της πλέον 25% χαμηλότερα από το επίπεδο που ήταν το 2009, ενώ ένα τρίτο των χωρών της ευρωζώνης έκλεισαν το 2014 σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήταν το 2009. Η ανεργία έχει αυξηθεί σε καταστροφικά επίπεδα και τα κρατικά χρέη βρίσκονται εκτός ελέγχου.

Πόσο όμως από αυτό οφείλεται στο ενιαίο νόμισμα και τη λιτότητα που το συνόδευσε; Και κατά πόσο προκλήθηκε από τις μακροχρόνιες διαρθρωτικές δυσκαμψίες και την ασωτία των χωρών που επηρεάστηκαν; Οι οικονομολόγοι και οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν διαδώσει διάφορα νούμερα, όμως πρόκειται περισσότερο για εικασίες. Είναι εμφανές πως οι χώρες που είπαν «όχι» στο ευρώ, όπως η Σουηδία ή η Βρετανία, βγήκαν από την ύφεση του 2008/2009 σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Όμως δεν υπάρχει «εναλλακτικό σύμπαν» στο οποίο η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία αρνήθηκαν να μπουν στο ευρώ.

Υπάρχει όμως η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένα μοντέλο γι’ αυτό.

Στην νέα έκθεσή τους, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Κρίστοφερ Χάους και Λίντα Τέσαρ, με τον Κρίστιαν Πρέμπστινγκ του Ecole Polytechnique Federale de Lausanne, δημιούργησαν ένα μοντέλο για να υπολογίσουν πώς θα τα πήγαιναν οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια.

Πρώτα εξέτασαν το πώς πήγαν στην πραγματικότητα οι οικονομίες από την ύφεση του 2008 και βρήκαν πως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία συρρικνώθηκαν συνολικά κατά 18%.

Τότε έκαναν προσομοίωση στην οποία δεν υπήρχε το ευρώ και οι χώρες αυτές μπορούσαν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους ή τα είδαν να αποδυναμώνονται από τις αγορές. Στο σύμπαν αυτό, η οικονομική παραγωγή μέχρι το 2014 θα ήταν 7% υψηλότερη από αυτήν που ήταν στην πραγματικότητα. Στην υπόλοιπη ευρωζώνη η εικόνα ήταν περίπου ουδέτερη, καθώς είχε ήδη ωφεληθεί από μια πιο αδύναμη συναλλαγματική ισοτιμία.

Στη δεύτερη προσομοίωση, οι καθηγητές «έτρεξαν» τα ίδια στοιχεία για ένα σύμπαν στο οποίο η λιτότητα που απαίτησαν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η ηγούμενη από τη Γερμανία Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν επιβλήθηκε, και οι χώρες αυτές ήταν ελεύθερες να καθορίσουν μόνες τους τη δημοσιονομική και νομισματική τους πολιτική.

Το αποτέλεσμα ήταν πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας θα είχαν συρρικνωθεί κατά μόλις 1% και όχι 18% όπως συνέβη στην πραγματικότητα. Άρα, συνολικά, η οικονομία είναι τώρα 17% χαμηλότερη στις χώρες της ευρωπεριφέρειας απ’ ότι θα ήταν χωρίς τη νομισματική ένωση και χωρίς την λιτότητα που τους επιβλήθηκε.

Επίσης, θα είχαν καταλήξει με μικρότερο συνολικό χρέος. Οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες που απαιτήθηκαν ως τίμημα για της διασώσεις, θα έπρεπε να είχαν μειώσει τα ποσοστά του χρέους στην περιοχή. Το σχέδιο ήταν το χρέος να μειωθεί κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες στις πέντε χώρες της ευρωπεριφέρειας, από το 95% κατά μέσο όρο που ήταν όταν ξεκίνησε η κρίση. Αντιθέτως, όμως, συνολικά το χρέος αυξήθηκε κατά 20 μονάδες, καθώς συρρικνώνονταν οι οικονομίες, και το γενικό ποσό του χρέους είτε παρέμεινε το ίδιο ή συνέχισε να αυξάνεται.

Μια απώλεια 17% του ΑΕΠ σε λιγότερο από μια δεκαετία είναι ένα τεράστιο τίμημα για ένα πείραμα στη νομισματική ένωση, σχολιάζει η Telegraph. Ως μέτρο σύγκρισης, κατά τη Μεγάλη Ύφεση στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930 η οικονομία μειώθηκε κατά περίπου 30%. Τα στοιχεία για τη Βρετανία είναι πιο ασαφή, καθώς η συλλογή των στοιχείων για το ΑΕΠ δεν ήταν αξιόπιστη τότε, όμως οι περισσότεροι ιστορικοί της οικονομίας υπολογίζουν πως η Βρετανία υπέστη μείωση του ΑΕΠ της κατά 8% στις αρχές του ’30.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Kαι σε 77.718 άτομα αδιευκρίνιστης υπηκοότητας σύμφωνα με το ίδιο το ΙΚΑ...

Γράφει ο Ιωάννης Παπαζήσης

Πριν 5 έτη έγιναν καταγγελίες ότι χιλιάδες αλλοδαποί που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και παρέμειναν εδώ υπό καθεστώς ημινομιμοποίησης έπαιρναν συντάξεις 700 ευρώ, με 300 μόνον ένσημα. Το γεγονός αυτό το παραδέχτηκε το ίδιο το ΙΚΑ σε ανακοίνωσή του την 1/8/2011 η οποία λέγει ότι μετά την καταγγελία που έγινε ερευνήθηκε το όλο θέμα.
Επί λέξη λέγει...:
«Αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης στον τομέα των προσαυξήσεων των Κατωτάτων Ορίων των συντάξεων για την ορθή εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας σε συνδυασμό με τις κοινοτικές διατάξεις (εγκύκλιος 41/2011).
Με τις νέες οδηγίες άλλαξε ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων αυτών και δεν χορηγούνται προσαυξήσεις στα δικαιούμενα ποσά συντάξεων για ημέρες ασφάλισης που δεν πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα.
Αποτέλεσμα αυτού του μέτρου είναι να μην μπορούν πλέον να παίρνουν «συντάξεις 700 ευρώ με 300 ημέρες ασφάλισης στην Ελλάδα».
Η παραδοχή αυτή είναι συγκλονιστική διότι το ίδιο το ΙΚΑ πιστοποιεί ότι άτομα παράνομα εισερχόμενα στην χώρα μας έπαιρναν σύνταξη 700 ευρώ με ένα έτος εργασίας. Ερευνήθηκε ποιος έβαλε την υπογραφή του για να πάρουν αυτά τα άτομα παράνομα σύνταξη και ζημίωσε με αρκετά δισ. ευρώ το κράτος μας;
Μιλάμε για πάνω από 100.000 αλλοδαπούς με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς και για ζημία περίπου 2 δισ. Ετησίως, αν συμπεριλάβουμε και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που δικαιούται ένας συνταξιούχος.
Ποιος ή ποιοι δια της υπογραφής τους έκαναν αυτό το έγκλημα εις βάρος μας και έμειναν ατιμώρητοι; Το ερεύνησε κανείς;

Συνεχίζοντας βλέπουμε στην ανακοίνωση του ΙΚΑ να λέγει ότι:
«Οι αλλοδαποί μετανάστες τρίτων χωρών (εκτός Ε.Ε και χωρών με τις οποίες έχουν συναφθεί διμερείς συμβάσεις), παίρνουν σύνταξη από το ΙΚΑ, εάν έχουν νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα και συμπληρώνουν τις ίδιες προϋποθέσεις που απαιτούνται και για τους Έλληνες (ηλικία και χρόνο ασφάλισης σε ελληνικούς ασφαλιστικούς φορείς)».
Πείτε μας λοιπόν κύριοι του ΙΚΑ ποιος εκ των αλλοδαπών που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και παρέμειναν εδώ υπό το καθεστώς ημινομιμοποίησης συμπλήρωσε 10.500 ένσημα, δηλαδή 35 χρόνια εργασίας, όπως απαιτείται από τους Έλληνες για να δικαιούνται σύνταξη;
Ποιος τους έδωσε σύνταξη και με ποια κριτήρια; Έχει ερευνηθεί;
Υπάρχει έστω και ένας που να πληροί τα κριτήρια που απαιτούνται, να έχει δηλαδή 10.500 ένσημα;
Δεν υπάρχει ούτε ένας. Σας το λέμε εμείς και μακάρι να πάνε εκεί που πρέπει όσοι βάλανε την υπογραφή τους και έδωσαν παράνομα συντάξεις σε κατοίκους της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Αλβανίας, που παράνομα εισήλθαν στην χώρα μας…


Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι έδωσαν και δίνουν σύνταξη σε 77.718 άτομα που δεν ξέρουν ούτε ποια είναι η υπηκοότητά τους και το παραδέχονται οι ίδιοι άνθρωποι του ΙΚΑ.
Δείτε και φρίξτε, διότι υποστηρίζουν χωρίς ντροπή πως δεν είναι παράνομη αυτή η πράξη …
«Όσον αφορά στους 77.718 συνταξιούχους άγνωστης υπηκοότητας, διευκρινίζονται τα εξής: Το γεγονός ότι δεν υπάρχει υπηκοότητα δεν σημαίνει ότι οι συντάξεις είναι παράνομες και αφορούν μόνο αλλοδαπούς, δεδομένου ότι η αναγραφή της υπηκοότητας στα στοιχεία των συνταξιούχων ήταν προαιρετική και έγινε υποχρεωτική από τον Ιούλιο 2011».
Ποσό λογικό φαίνεται αυτό που διαβάσατε;
Ξέρετε πόσα ξοδεύουμε ετησίως γι αυτές τις παρανομίες;
Τουλάχιστον 2 δισ. το ξανάλεμε και για ένα δισ. ευρώ πριν λίγους μήνες θα χρεοκοπούσαμε… Για 1 δισ. που έπρεπε από κάπου να βρεθεί έγινε νέα περικοπή στις συντάξεις των ανήμπορων να αντιδράσουν ελλήνων συνταξιούχων …

2 δισ. ετησίως χρειαζόμαστε το ξανάλεμε και δεν μπορούμε να το χωνέψουμε για να πάρουν συντάξεις αυτοί που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και με ελάχιστα ένσημα παίρνουν παράνομα σύνταξη και μάλιστα σήμερα που δεν έχουμε χρήματα ούτε για τα απαραίτητα στα νοσοκομεία και η χώρα παραπαίει οικονομικά και ουδείς συγκινείται και ουδείς σταματά αυτό το έγκλημα εις βάρος όλων μας…
Δείτε εδώ όλη την ανακοίνωση του ΙΚΑ για να μην νομίζετε ότι τα λέμε εμεις… (ανακοίνωση ΙΚΑ


Κάποιοι ισχυρίζονται ότι με 1.000 ευρώ κάποια κυκλώματα βγάζουν παράνομα συντάξεις κι εμείς βρήκαμε ήδη μια περίπτωση που σταμάτησε ήδη να δίνεται αυτή η σύνταξη. Όμως δεκάδες χιλιάδες άλλες δεν έχουν ταυτοποιηθεί αν όντως είναι αληθή τα στοιχειό των δήθεν συνταξιούχων και τα ασφαλιστικά ταμεία μας αδειάζουν καθημερινά λόγω των λαθρομεταναστών που παράνομα παίρνουν συντάξεις…

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που παίρνουν τέτοιες συντάξεις είναι αλβανοί και τα πλείστα εκ των χρημάτων που παίρνουν από τα ασφαλιστικά μας ταμεία τα στέλνουν στην χώρα τους…
Η χώρα τους ξέρετε πως μας ευχαριστεί για αυτό; Μας πάει στο Διεθνές Δικαστήριο Της Χάγης για τις δήθεν περιουσίες των τσάμηδων που δήθεν κατάσχεσε το κράτος μας όταν τους εκδίωξε από εδώ διεκδικώντας δισ. ευρώ αποζημίωση και μάλιστα ζητά και εδάφη από την Ήπειρό μας…
Αντί να πούνε ευχαριστώ που δεν δικάστηκαν για τα εγκλήματα που διέπραξαν υπό την ανοχή των ναζί εις βάρος μας και ένα ευχαριστώ για το ψωμί που έφαγαν στην πατρίδα μας διεκδικούν κιόλας παράνομα τα εδάφη μας και αποζημιώσεις… Βρήκαν την ευκαιρία θα μου πείτε τώρα που παραπαίει η δήθεν κυβέρνησή μας να αρπάξουν ότι νομίζουν πως μπορούν να αρπάξουν...
Τα συμπεράσματα όπως πάντα δικά σας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«To ΔΝΤ, το οποίο ήδη εδώ και εβδομάδες έλεγε ότι τα μέτρα δεν είναι ρεαλιστικά, θα συμμετάσχει…Και η γερμανική κυβέρνηση, για να του το κάνει πιο εύκολο, θα συμφωνήσει σε ορισμένες ελαφρύνσεις του χρέους και μετά το τέλος του πακέτου βοήθειας το 2018. Μετά από τα 250 δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί, θα δοθεί και η επόμενη δόση.

Παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα, γιατί θα λειτουργήσει τώρα ένα πρόγραμμα βοήθειας που δεν έχει λειτουργήσει επί εφτά ολόκληρα χρόνια. Όλο αυτό το σχέδιο δεν είναι ένα ρεαλιστικό, όπως είχε πει κάποτε ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Είναι απλώς μια προσπάθεια των συμμετεχόντων να σώσουν τους εαυτούς τους το 2018» γράφει η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt σχετικά με τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup.

Κατά την Süddeutsche Zeitung «Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει να γίνει η Ελλάδα θέμα στον προεκλογικό αγώνα . Ήδη η πρόταση του Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της Κ.Ο. του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, να γίνει στο μέλλον και μια προσπάθεια χωρίς ΔΝΤ, προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στη Χριστιανική Ένωση. Η ομοσπονδιακή βουλή έχει συμφωνήσει στο πρόγραμμα πιστώσεων για την Ελλάδα με την προϋπόθεση να συμμετάσχει και το ΔΝΤ.

Αδιευκρίνιστο παραμένει πως θα συμπεριφερθεί η νέα αμερικανική κυβέρνηση υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο προκάτοχός του, Μπάρακ Ομπάμα, είχε ταχθεί πάντοτε υπέρ της Ελλάδος, καθώς και της συμμετοχής του ΔΝΤ. Οι ΗΠΑ συμμετέχουν με το μεγαλύτερο ποσοστό στο Ταμείο. Παραμένει ανοιχτό πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ στη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Αυτή την Τετάρτη η κρίση στην Ελλάδα θα συζητηθεί στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Η επικεφαλής του ΔΝΤ θα συναντηθεί στο Βερολίνο με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ».

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρεται στις εκτιμήσεις του ΔΝΤ και του Πολ Τόμσεν ότι πολλοί από τους υπολογισμούς δεν «βγαίνουν» και ότι "θα μπορούσαμε να στηρίξουμε ένα λιγότερο θεαματικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, αλλά αναπόφευκτα θα έπρεπε να γίνουν και άλλες ελαφρύνσεις του χρέους", κάτι όμως που οι υπουργοί Οικονομικών και οι ηγέτες της Ευρωζώνης δεν θα ήθελαν αυτή τη χρονιά, που γίνονται τόσες εκλογικέ ς αναμετρήσεις στην Ευρώπη».

Και η εφημερίδα καταλήγει: «Τον Ιούλιο η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει πάνω από 7 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές. Χωρίς μια συμφωνία μέχρι τότε, ίσως το καλοκαίρι του 2015 φαντάζει ως γενική πρόβα για ένα Grexit και το καλοκαίρι του 2017 θα μείνει στη μνήμη ως η πρεμιέρα του έργου. Πριν από τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, χθες, στην Αθήνα δεν περίμεναν πολλά. Θα ήταν καλό εάν υπήρχε μια "συμφωνία ότι συμφωνούμε" ακουγόταν από κύκλους των πρωθυπουργικών γραφείων».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Τεράστιο χρέος, το κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά το ήμισυ», γράφει σήμερα ο σχολιαστής της εφημερίδας Il Sole 24 Ore, Βιτόριο Ντα Ρολντ, σε ανάλυσή του για την Ελλάδα.

«Ένα τρομακτικό ποσό δείχνει την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που επιτελέσθηκε στην Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια "βοηθειών", που άγγιξαν τα 435 δισεκατομμύρια ευρώ, ζητώντας, σε αντάλλαγμα, μέτρα λιτότητας. Ένα ποσό, το οποίο μπορεί να παραλληλισθεί μόνο με τις συνέπειες μίας πολεμικής σύρραξης», σημειώνει ο Ντα Ρολντ.

Όπως εξηγεί, «το κατά κεφαλήν εισόδημα σε δολάρια και σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες του ΔΝΤ, πέρασε από 32.198 ευρώ το 2008, σε 18.078 δολάρια το 2016, με περικοπή του 56%. Ένα στοιχείο που δεν μπορεί να βρει κανείς σε καμία άλλη χώρα, στην οποία δραστηριοποιήθηκε το Ταμείο, από την περίοδο του Μπρέτον Γουντς».

«Η Αθήνα έκανε ό,τι της ζητήθηκε», τονίζει ο Ιταλός αναλυτής, με αναφορά στο εμπορικό ισοζύγιο και το πρωτογενές πλεόνασμα. «Πρόκειται για εξαιρετικό αποτέλεσμα, αλλά ακόμη δεν θεωρείται αρκετό. Οι Βορειοευρωπαίοι θέλουν πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5%, ποσοστό που το ΔΝΤ κρίνει μη επιτεύξιμο», υπογραμμίζει η ανάλυση που δημοσιεύει η εφημερίδα της ιταλικής Ένωσης Βιομηχάνων.

Επίσης, ο Βιττόριο Ντα Ρολντ παραθέτει τα λάθη του ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας, που αναγνωρίστηκαν από το ίδιο το Ταμείο, μεταξύ των οποίων, «υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις για τη δυνατότητα ανάκαμψης της οικονομίας, μετά τις φορολογικές περικοπές που οδήγησαν και στην έκρηξη του χρέους».

Η ανάλυσή του καταλήγει με αναφορά στη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ότι «το 2017 δεν είναι μία δύσκολη χρονιά, είναι η χρονιά κατά την οποία η Ευρώπη θα μπορούσε να αποσυντεθεί», ενώ συμφωνεί με τη διαπίστωση ότι «η Αθήνα είναι το καναρίνι μέσα στο ορυχείο. Αν πεθάνει, δεν θα καταρρεύσει η Ελλάδα, αλλά το ευρώ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ceteris Paribus 

Στις 20 Φεβρουαρίου 2015, η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπέγραψε στο Eurogroup μια συμφωνία, την οποία τότε διαφήμισε επικοινωνιακά σαν «ανάσα χρόνου» και επιτυχία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο όπως αποδείχτηκε για ένα δεσμευτικό «προσύμφωνο» που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο 3ο μνημόνιο, αφού ο χρόνος δούλευε υπέρ των δανειστών η δε κυβέρνηση δεν είχε πάρει κανένα αντάλλαγμα έναντι όσων υπέγραψε. Δύο χρόνια αργότερα, ξανά στις 20 Φεβρουαρίου (ειρωνεία της Ιστορίας…), υπέγραψε στο Eurogroup ένα νέο δεσμευτικό προσύμφωνο, χωρίς να διασφαλίσει τίποτε.

Επειδή ακριβώς πρόκειται για προσύμφωνο κι όχι για συμφωνία στην κυριολεξία, υπάρχει αρκετός χώρος για επικοινωνιακά και προπαγανδιστικά τρικ από όλες τις πλευρές. Τι όμως έχει πραγματικά συμβεί;

 «Κοινή αντίληψη» κι όχι συμφωνία

  Η επίσημη ανακοίνωση του Eurogroup δεν αφήνει καμία αμφιβολία, καθώς δεν μιλάει για επίτευξη συμφωνίας αλλά «κοινής αντίληψης»:
 «Το Eurogroup καλωσόρισε την επίτευξη κοινής αντίληψης ανάμεσα στις ελληνικές αρχές και τους Θεσμούς, που επιτρέπει να επιστρέψει η αποστολή της αξιολόγησης στην Αθήνα και να συνεχιστεί η δουλειά προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο για τις μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος». 
Αυτή η «κοινή αντίληψη», ωστόσο, φαίνεται πως είτε δεν είναι τόσο ισχυρή είτε δεν είναι αρκετή, αφού εξαγγέλλεται απλώς η επιστροφή των εκπροσώπων του «κουαρτέτου» στην Αθήνα με στόχο την επίτευξη τεχνικής συμφωνίας.

Ακόμη χειρότερα, ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ντάισελμπλουμ στις δηλώσεις του εκστόμισε μια έμμεση μεν, σαφή δε απειλή, αναφέροντας ότι
«δεν υπάρχει θέμα ρευστότητας για την Ελλάδα, αν και όλοι νιώθουμε ότι η επίτευξη συμφωνίας θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη και την ανάπτυξη – άρα αυτό είναι ένα ισχυρό κίνητρο (…) Δεν υπάρχει ανάγκη εκταμίευσης τους επόμενους μήνες, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι. Αν η αποστολή των θεσμών είναι επιτυχής, θα μπορούμε να το συζητήσουμε στο Eurogroup του Μαρτίου, αν όχι τότε αργότερα».
Παρόλο όμως που όλα μετατίθενται για τη διαπραγμάτευση που θα αρχίσει στα τέλη του μήνα και διατυπώνεται η απειλή ότι η συμφωνία μετατίθεται για μετά το Μάρτιο έως και τον Ιούνιο, υπάρχει γι’ αυτήν οδηγός, αφού
«Βρέθηκε κοινό έδαφος μετά την εντατικοποίηση των συνομιλιών την προηγούμενη εβδομάδα και τα κλιμάκια θα επιστρέψουν πολύ σύντομα στην Ελλάδα για να δουλέψουν σε ένα νέο πακέτο μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό σύστημα, το φορολογικό σύστημα και την αγορά εργασίας».
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Πρώτο, ότι ο μόνος που έδωσε κάτι (την «κοινή αντίληψη» για πακέτο μέτρων σε συντάξεις, φορολογικό και αγορά εργασίας) και μάλιστα χωρίς να πάρει τίποτε, είναι η ελληνική κυβέρνηση. Μάλιστα όχι μόνο δεν πήρε κάτι, αλλά παραιτήθηκε ανταλλαγμάτων για το χρέος, αφού ο κ. Ντάισελμπλουμ δήλωσε ρητά πως «θα επιστρέψουμε στη συζήτηση (σ.σ. για την ελάφρυνση του χρέους) όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα και φανεί η απόδοση των μεταρρυθμίσεων».

Δεύτερο, ότι οι δανειστές δεν βιάζονται και φαίνεται πως είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν τη διολίσθηση της αξιολόγησης ακόμη και ως τον Ιούνιο.

Γιατί το «κουαρτέτο» δεν βιάζεται

Το «μεγάλο μυστικό» είναι ακριβώς αυτό: ο Ιούνιος δεν είναι μόνο το ορόσημο πριν τις μεγάλες δόσεις χρεολυσίων του Ιουλίου, αλλά και ο μήνας μετά τις… προεδρικές εκλογές. Στις 10 Μαΐου διεξάγεται ο δεύτερος γύρος και θα γνωρίζουμε το νέο Γάλλο πρόεδρο. Και όλοι γνωρίζουν πως οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί και γενικά οι ευρωπαϊκές προοπτικές θα είναι πολύ διαφορετικές αν εκλεγεί η κ. Λεπέν ή ο κ. Φιγιόν ή ο κ. Μακρόν. Στην πρώτη περίπτωση, ενεργοποιείται μια διαδικασία αποσύνθεσης της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, στη δεύτερη περίπτωση ενισχύονται ο συσχετισμός και τα σχέδια του κ. Σόιμπλε, στην τρίτη ενισχύονται οι Βρυξέλλες και η Κομισιόν…

Περίπου ένα μήνα νωρίτερα από το δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, τον Απρίλιο, η Eurostat θα επικυρώσει τα στοιχεία για το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα του 2016. Στη συνέχεια, το ΔΝΤ θα επικαιροποιήσει-αναθεωρήσει τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία, στο πλαίσιο του World Economic Outlook που εκδίδεται κάθε άνοιξη. Αν η Eurostat επιβεβαιώσει ότι το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα το 2016 κινήθηκε στην περιοχή του 1,5% του ΑΕΠ, έναντι πρόβλεψης του προγράμματος για 0,4%, τότε η αναθεώρηση των προβλέψεων του ΔΝΤ για τις ελληνικές δημοσιονομικές επιδόσεις μπορεί να είναι θετική, ευνοώντας ένα συμβιβασμό στους κόλπους των δανειστών. Χωρίς την έκθεση της Eurostat και την αναθεώρηση των προβλέψεων του ΔΝΤ, απλούστατα δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία με τη χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ – άρα δεν μπορεί να υπάρξει καμία συμφωνία!     
  
Πρέπει λοιπόν να περάσει ο Απρίλιος και στη συνέχεια να μάθουμε ποιος θα είναι ο νέος οικοδεσπότης στο μέγαρο των Ηλυσίων στο Παρίσι, για να κάνουν όλοι οι μεγάλοι «παίκτες»… ταμείο και να καθορίσουν την τελική τους στάση. Αν τα γεγονότα ευνοήσουν μια μεταξύ τους συμφωνία, αυτή θα… ανακοινωθεί στην ελληνική κυβέρνηση με την απαίτηση να την υπογράψει…
Αν όλα αυτά ολοκληρωθούν, τότε το «μπαλάκι» θα πάει στην ΕΚΤ, η οποία θα κληθεί να αποφασίσει αν με τα νέα δεδομένα το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, ώστε να εντάξει τα ελληνικά ομόλογα στο QE. Και ως γνωστόν, έχει θέσει ως προϋπόθεση όχι μόνο το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης αλλά και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος – που όμως ο κ. Ντάισελμπλουμ μετέθεσε για μετά το τέλος του προγράμματος.

Αυτή είναι η αλήθεια – όλα τα άλλα, από όποια πλευρά και αν εκπορεύονται, είναι προπαγάνδα και επικοινωνιακά τρικ…

Το «τέλος της λιτότητας»

Ο κυβερνητικός ισχυρισμός περί «τέλους της λιτότητας» και περί «μηδενικού δημοσιονομικού αποτελέσματος» από τα νέα μέτρα, δεν αντέχει σε σοβαρό έλεγχο. Όλη η «φασαρία» γίνεται ακριβώς για το δημοσιονομικό αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να επιτυγχάνονται πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μετά το 2019! Την αλήθεια μάς την είπε ο κ. Ντάισελμπλουμ, δηλώνοντας:
«Πρέπει να δούμε αλλαγή της έμφασης από την πλευρά της λιτότητας στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Εάν αυτές οι μεταρρυθμίσεις έχουν δημοσιονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να υπάρξει χώρος για μέτρα που θα ενισχύουν την ανάπτυξη. Αν όλα πάνε καλά και το πακέτο των μεταρρυθμίσεων είναι σημαντικό και οι δημοσιονομικοί στόχοι εκπληρώνονται, τότε μπορεί να υπάρξει δημοσιονομικός χώρος (…) Τότε η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάσει τις προτάσεις της για το πώς θα χρησιμοποιήσει τον χώρο αυτό».
Και με λίγα λόγια: αν, χάρη στα νέα μέτρα και τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, υπάρξει πλεόνασμα πάνω από 3,5%, τότε θα συζητηθούν οι προτάσεις της κυβέρνησης για το πώς θα αξιοποιηθεί το… υπερ-πλεόνασμα. Μόνο που μέχρι τότε, παρεμβάλλονται πολιτικοί… αιώνες. Κυρίως όμως παρεμβάλλεται η καθαυτό συμφωνία – και προς το παρόν έχουμε μόνο ένα προσύμφωνο…

Εκεί στο Βερολίνο…

Εν τέλει, οι δανειστές χρειάζονται ένα time out μέχρι και το Μάιο, ώστε να συγκεντρωθούν οι προϋποθέσεις για την τελική τους στάση. Το προσύμφωνο της χθεσινής απόφασης του Eurogroup δεσμεύει την ελληνική κυβέρνηση ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας, δίνει χρόνο στη γερμανική ηγεσία μέχρι να ξεκαθαρίσει το ζήτημα της γαλλικής προεδρίας και διασφαλίζει τη γερμανική απαίτηση ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα συζητηθούν μετά το 2018, δίνει χρόνο στο ΔΝΤ να προχωρήσει «νομότυπα» στην αναθεώρηση των προβλέψεων για την ελληνική οικονομία. Και φυσικά, στέλνει ένα μήνυμα στις αγορές ότι οι διαπραγματεύσεις όχι μόνο δεν έχουν καταρρεύσει αλλά «βαίνουν καλώς»…

 Όμως, επειδή η εκκρεμότητα της συμφωνίας παραμένει, οι διεργασίες μεταξύ των κορυφαίων του «κουαρτέτου» των δανειστών συνεχίζονται. Και δεν είναι τυχαίο πως ήδη πριν το Eurogroup είχε ανακοινωθεί για αύριο Τετάρτη συνάντηση στο Βερολίνο μεταξύ της κ. Μέρκελ, της διευθύντριας του ΔΝΤ κ. Λαγκάρντ και του προέδρου της Κομισιόν κ. Ζαν – Κλοντ Γιουνκέρ. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πραγματική συμφωνία θα κλείσει σε τέτοιες συναντήσεις, κι όχι στο Eurogroup, που έχει απλώς επιτελεστικό χαρακτήρα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης καβγαδίζουν για τη σωτηρία της Ελλάδας, σπαταλώντας έτσι χρόνο από μια σημαντικότερη αποστολή τους, την εξυγίανση των χωρών που βρίσκονται πραγματικά σε κρίση. Η διαμάχη γύρω από το θέμα της Ελλάδας απειλεί την ευρωζώνη, για έναν δαφορετικό όμως λόγο, από αυτόν που νομίζουν πολλοί. Oι βασανιστικές και ατελείωτες συζητήσεις για την οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα συγκαλύπτουν τα πραγματικά προβλήματα της νομισματικής ένωσης. Όταν συναντώνται οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, στις Βρυξέλλες, θα έπρεπε πρωτίστως να βρουν λύσεις για τις εστίες κρίσης, οι οποίες πραγματικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν την κατάρρευσή της. Και τούτο διότι αυξάνονται οι φόβοι για την πιστοληπτική ικανότητα πολύ ισχυρότερων και γι’ αυτό σημαντικότερων χωρών μελών της" γράφει σε άρθρο της η Welt.

Kαι συνεχίζει το δημοσίευμα: "Αυτό προκύπτει από μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκή Πολιτικής (CEP) του Φράιμπουργκ. Η ανάλυσή του πιστοποιεί μια προϊούσα μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας του 1/3 των μελών της ευρωζώνης, όπερ σημαίνει ότι αυτές οι χώρες αργά ή γρήγορα θα πρέπει να διασωθούν. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και η Ιταλία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, της οποία το χρέος ανέρχεται σε 2,35 τρισ. ευρώ . Σε σύγκριση με τα 322 δισ. ευρώ των ελληνικών δανειακών υποχρεώσεων μοιάζουν σαν τα παροιμιώδη "peanuts".

"Η πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας διαβρώνεται από το 2010", αναφέρει απερίφραστα η μελέτη. Η χώρα βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο κατά τους αναλυτές του CEP. Οι δε ιταλικές τράπεζες είναι μέρος του προβλήματος και αυτό είναι ιδιαίτερα ακανθώδες, διότι έχουν πολλά κρατικά ομόλογα γεγονός το οποίο καθιστά την διάσωσή τους πιο δύσκολη. Και ναι μεν οι συντάκτες της μελέτης δεν προτείνουν λύση, η έξοδος όμως από τον φαύλο κύκλο περνά μόνο από ένα πρόγραμμα διάσωση της χώρας. Και το Eurogroup αντί να ασχοληθεί ευρύτερα με το θέμα του χρέους αυτών των χωρών μελών καταγίνεται ακόμα μια φορά με το άσκοπο τελετουργικό για την Ελλάδα. Η ανησυχία όμως μεγαλώνει διότι φέτος δεν είναι μια κανονική χρονιά.

Στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία θα γίνουν εκλογές και υπάρχει ο κίνδυνος να τεθεί το θέμα του ελληνικού προγράμματος το καλοκαίρι εν μέσω της γερμανικής προεκλογικής περιόδου. Όσο το επενδυτικό κλίμα (στην Ελλάδα) παραμένει κακό, η οικονομική βοήθεια, η οποία της παρέχεται από τις άλλες χώρες -μέλη της ευρωζώνης, δεν θα αλλάξει κάτι. Αυτή η περίπλοκη κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα τη συνεχή φτωχοποίηση της Ελλάδας, σημειώνουν οι αναλυτές του Κέντρου Ευρωπαϊκή Πολιτικής (CEP). Για να βελτιωθεί η πιστοληπτική ικανότητα τη Ελλάδας οι εμπειρογνώμονές του προτείνουν "να βελτιωθεί το επενδυτικό πλαίσιο και ως αντάλλαγμα να εφαρμόζονται με συνέπεια οι μεταρρυθμίσεις", κάτι το οποίο γίνεται κατά το μάλλον ή ήττον έως τώρα λένε κύκλοι των πιστωτών"".

Ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο λέει μάλιστα στη Welt ότι "αντίθετα από αυτό που συχνά ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε η Ελλάδα τηρεί σε μεγάλο βαθμό τα συμπεφωνημένα. Στον τομέα μάλιστα της εξυγίανσης του προϋπολογισμού η Αθήνα έχει ξεπεράσει τους στόχους τα τελευταία δύο χρόνια". Και η εφημερίδα καταλήγει ότι παρά την επαπειλούμενη μη καταβολή της επόμενης δόσης το καλοκαίρι "υπάρχει μια καλή είδηση: H ελληνική κυβέρνηση κατέβαλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM) την περασμένη εβδμάδα 2 δις ευρώ τα οποία προορίζονται για τη σωτηρία των τραπεζών.

Ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του ESM επαίνεσε μάλιστα την Ελλάδα: "H έγκαιρη καταβολή αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι ένας αξιόπιστος εταίρος"".

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Φεβ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης 

Επειδή το «δούλεμα» πάει σύννεφο. Επειδή 7 χρόνια κρίσης είναι πολλά. Επειδή από τα, ομολογημένα από τους ίδιους, «λάθη του ΔΝΤ» επιδεινώθηκε η κατάσταση στην Ελλάδα. Επειδή σώσαμε τις Τράπεζές τους και χάσαμε την αξιοπρέπεια μας, την εθνική μας ανεξαρτησία. Επειδή 7000 Έλληνες αυτοκτόνησαν στην περίοδο της κρίσης.

Επειδή σχεδόν 500 000 νέοι Έλληνες Επιστήμονες πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Επειδή σχεδόν ένα… ΑΕΠ (ή αλλιώς 167 δισ. ευρώ) έχασαν οι Ελληνες από την αξία των προσωπικών τους περιουσιών τα χρόνια των Μνημονίων (όπως μαρτυρούν τα στοιχεία της Credit Suisse). Επειδή οι αποκαλούμενες και εκβιαστικά επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» γίνονται προς αποκλειστικό όφελος των τοκογλύφων δανειστών και της εγχώριας ελίτ.
 
Το παράδειγμα της Fraport

Το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport έναντι πινακίου φακής συνιστά αποικιοκρατικού τύπου παραχώρηση Ελληνικής δημόσιας περιουσίας σε γερμανική κρατική επιχείρηση. Έπρεπε η Fraport να καταβάλει 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Πήρε όμως «προίκα» 520 εκατομμύρια ευρώ δεδομένου ότι στα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης και Χανίων έχουν εκτελεστεί έργα ΕΣΠΑ αξίας 520 εκατομμύριων ευρώ.

Οι κανονισμοί των Διαρθρωτικών Ταμείων, αλλά και το Άρθρο 107 της Συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση έργων ΕΣΠΑ τουλάχιστον για 10 χρόνια.Η Fraport υποβάλλει επενδυτική πρόταση στο σχέδιο Γιούνκερ για να πάρει 400 εκατομ.ευρώ. Ταυτόχρονα ζητά δανεισμό 300 εκατομμύριων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, από την EBRD με εγγύηση(;) του Ελληνικού Δημοσίου. Ποιός λοιπόν κ. Σόϊμπλε και λοιπές ορντινάτσες (συμπεριλαμβάνονται και οι εγχώριοι συνομιλητές) δεν τηρεί τους Κανονισμούς-τις Συνθήκες-τα υπεσχημένα; Είναι αυτό μεταρρύθμιση; Είναι ιδιωτικοποίηση; Θα οφελήσει την Ελληνική οικονομία;

Επειδή αντίστοιχα παραδείγματα είναι αρκετά μήπως να δούμε έναν πίνακα του 2015 που απεικονίζει το κατα κεφαλήν ΑΕΠ ; Ο πίνακας που παρατίθεται εδώ έγινε με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον πλέον αξιόπιστο φορέα ενημέρωσης, την μητρική εταιρία του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters, Thomson Reuters.


Για να υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς, ο πίνακας ξεκινάει από το 0 στα μέσα του 2007 (όπου εμφανίσθηκαν και τα πρώτα σημάδια στην αμερικανική οικονομία με τα subprimes). Συνεχίζει με πραγματικά στοιχεία το 2014 και επεκτείνεται το 2015 με βάση τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το διανυόμενο έτος.

Η εξέλιξη του Κατά Κεφαλήν Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ανά χώρα, δείχνει ξεκάθαρα την υπερβολικά κατάφωρη πίεση που δέχθηκε η ελληνική οικονομία.Η απώλεια του 25,7% είναι ήδη καταγεγραμμένη στην ιστορία της Οικονομίας. Μένει να επαληθευθεί η πρόβλεψη για μείωση της απώλειας στο 20,3 στο σύνολο του 2015.

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο διάγραμμα του Reuters, o πλούτος που χάθηκε, δεν απορροφήθηκε σε κάποια «μαύρη τρύπα» του σύμπαντος.Μεταφέρθηκε σε σημαντικό ποσοστό στην οικονομικά ηγετική δύναμη της Ευρώπης, την Γερμανία!

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Στη διάρκεια του Euro group της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου και δεδομένου ότι Γερμανοί και ΔΝΤ (σε αγαστή συνεργασία) θα επιδιώξουν να ροκανίσουν τον χρόνο αναμένουμε από την Ελληνική αντιπροσωπεία να τοποθετηθεί κυρίως ΠΟΛΙΤΙΚΑ.
Αναμένουμε να ανακοινώσει ότι GAME IS OVER.


Να ανακοινώσει ότι:

• Η Ελληνική Κυβέρνηση θα ενεργοποιήσει άμεσα τα προβλεπόμενα από την παρ.9 του άρθρου 7 του Κανονισμού 472/2013 . Δηλαδή θα ασκήσει το δικαίωμά της για εντοπισμό των λόγων και τυχόν παρατυπιών που οδήγησαν …σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους («Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονο¬ μικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία». Και τότε να δούμε πόσα πρέπει να επιστρέψουν οι Γερμανικές Τράπεζες-το ΔΝΤ και οι λοιποί στην Ελλάδα, ως αποζημιώσεις.

• Το 2012 εγκρίθηκε από το Eurogroup το PSI και έγινε κούρεμα δημοσίου χρέους που κατείχαν υπό τη μορφή ομολόγων του Ελληνικού μεταξύ των άλλων και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (όπως τα Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία, τα Νοσοκομεία και τα Πανεπιστήμια). Είναι προφανές ότι με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης το ίδιο πλέον μπορεί να ισχύσει και έναντι τόσο του EFSF που είναι Ανώνυμη Εταιρία με έδρα το Λουξεμβούργο όσο και έναντι του ESM που είναι διεθνής διακρατικός οργανισμός δηλαδή Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Να δούμε αν μετά από αυτό θα εξακολουθήσε να ψεύδεται για το ζήτημα αυτό ο Σόιμπλε με αβάσιμους και ανυπόστατους ισχυρισμούς.

• Επειδή η ΠΟΛΙΤΙΚΗ εμπεριέχει και την διδακτική διαδικασία και επειδή η ακροδεξιά στην Ευρώπη (πολιτικά και ιδεολογικά συγγενικές δυνάμεις με τους Ναζί) σηκώνει κεφάλι και απειλεί η Ελλάδα θα απαιτήσει την άμεση καταβολή των Γερμανικών αποζημιώσεων και την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου. Αυτό για να γνωρίζουν και να μαθαίνουν οι υποψήφιοι ψηφοφόροι των ακροδεξιών κομμάτων ότι τα εγκλήματα των ιδεολογικά συγγενών τους, των ναζιστών όχι μόνον δεν παραγράφονται αλλά και πληρώνονται. Αν λοιπόν καταβληθούν από το Γερμανικό προϋπολογισμό τα οφειλόμενα θα αντιληφθούν τι εστί νέμεσις. Θα αντιληφθούν τις πιθανές μελλοντικές συνέπειες για τις χώρες τους αν εκλέξουν ακροδεξιούς. Έτσι έστω και εμμέσως για μια ακόμα φορά η Ελλάδα θα συνδράμει στο να περισώσει η Ευρώπη το «δημοκρατικό» της πρόσωπο.

* O Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής (skouterisd@gmail.com, @skouterisd1)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου