Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιαν 2017


Με αφορμή οδοιπορικό σε χωριά του νομού Ηλείας (Εφύρα, Ροβιάτα, Οινόη), το περιοδικό των Financial Times φιλοξενεί εκτενές άρθρο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, «ζωγραφίζοντας» την κατάσταση με τα μελανότερα χρώματα και απορώντας πόσα ακόμα μπορούν να αντέξουν οι  Έλληνες.

«Κινδυνεύουμε», λέει στους FT ο Άγγελος Πετρόπουλος, αρτοποιός και δήμαρχος της Εφύρας. «Τα πάντα πάνε χειρότερα. Του χρόνου ακόμα περισσότερο. Οι γέροι θα πεθάνουν. Οι νέοι δεν θα μείνουν. Χρειαζόμαστε βοήθεια».

Αυτή η έκκληση ακούγεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια οικονομικής καταστροφής, γράφει ο συντάκτης των FT. Σήμερα η χώρα έχει γίνει συνώνυμη των βίαιων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης του 2008. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά σχεδόν ένα τρίτο τα χρόνια που ακολούθησαν και η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη χωρίς εξωτερική βοήθεια: χρωστά περίπου 320 δισ. ευρώ, σχεδόν το διπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας.

Οι επιπτώσεις αυτών των οικονομικών δυσκολιών γίνονται τώρα αισθητές σε όλη τη χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 23%, και το 44% των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργα. Πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων στερούνται τα βασικά, όπως θέρμανση ή τηλεφωνική σύνδεση.

Το 2015, το 15% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, έναντι του 2% το 2009, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της διαΝΕΟσις. «Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τίποτα να φάνε», λέει στους FT ο κ. Πετρόπουλος.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο, το καλοκαίρι του 2015 η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, με την ΕΕ να προειδοποιεί πως αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης. Μετά από μήνες πολιτικών ακροβασιών από την ελληνική κυβέρνηση και τις ευρωπαϊκές αρχές, η Ελλάδα έλαβε πακέτο 86 δισ. ευρώ, το τρίτο πακέτο διάσωσης μέσα σε πέντε χρόνια.

Δεκαοκτώ μήνες μετά, η ελληνική κρίση έχει εξαφανιστεί από το μυαλό πολλών στην Ευρώπη και έχει αντικατασταθεί από δυσκολίες όπως το Brexit, το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και τις επερχόμενες εκλογές σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Όμως στην Ελλάδα η κρίση μαίνεται.

Αν και η χώρα βρίσκεται αναμφίβολα σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια, ωστόσο η κοινωνική κρίση έχει ενταθεί. Ως αντάλλαγμα για τη διάσωση, οι αξιωματούχοι απαίτησαν περισσότερα μέτρα λιτότητας.

Οι δαπάνες στα νοσοκομεία, στα σχολεία και στο δίκτυο κοινωνικής προστασίας έχουν πετσοκοπεί, αφήνοντας όλο και περισσότερους από τους πιο ευάλωτους Έλληνες χωρίς στήριξη.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μπορεί να χαιρετίζουν τις ενδείξεις ότι η ελληνική οικονομία βελτιώνεται, όμως φαίνεται απίθανο να υπάρξει κάποιο σημαντικό σημείο καμπής. Με πολλούς τρόπους, πρόκειται απλά για μια ανάκαμψη στα χαρτιά, σχολιάζει ο συντάκτης των FT: η φτώχεια αυξάνεται και η ανεργία εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη.

Υπενθυμίζει την έκθεση του ΔΝΤ τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην οποία το Ταμείο ανέφερε πως η Ελλάδα έχει κάνει τεράστιες θυσίες για να φτάσει εκεί που είναι, όμως τα σημαντικά επιτεύγματα στον εξορθολογισμό του προϋπολογισμού, στη μείωση του ελλείμματος και στη βελτίωση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, είχαν «μεγάλο τίμημα για την κοινωνία και δοκίμασαν τις αντοχές της».

Την ίδια ώρα, αυξάνονται οι αντιδράσεις των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, με το κυβερνών κόμμα να βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση» στις δημοσκοπήσεις.

Οι FT κάνουν λόγο για πολιτική αστάθεια, σημειώνοντας πως το ενδεχόμενο νέων εκλογών ή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για τη μελλοντική οικονομική βοήθεια γίνεται ακόμα πιο πιθανό.

Οι Financial Times κάνουν αναφορά στα ελληνικά χωριά, που σε περιόδους εθνικών δυσκολιών προσέφεραν ένα καταφύγιο, λέγοντας πως σήμερα αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, αφού ακόμα και μικρές περικοπές στους δημοτικούς προϋπολογισμούς αρκούν για να βάλουν τέλος σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες.

Πολλά σχολεία έχουν κλείσει, δρομολόγια λεωφορείων έχουν καταργηθεί, αναγκάζοντας τα χωριά να εκτελούν τις συγκοινωνίες τους με ταξί.

Οι σαρωτικοί νέοι φόροι έχουν ήδη δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης των κοινοτήτων. Είναι σύνηθες από μια σύνταξη, που μπορεί να είναι και μόλις των 300 ευρώ μηνιαίως, να στηρίζεται μια ολόκληρη οικογένεια, γράφει ο συντάκτης του άρθρου, τονίζοντας πως οι πιέσεις εντείνονται, λόγω των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς και τις αυξήσεις στον ΦΠΑ.

Νέοι άνθρωποι φεύγουν από τα χωριά σε αναζήτηση εργασίας σε μεγαλύτερες πόλεις, μειώνοντας τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας κατά 2,5% μέσα σε οκτώ χρόνια, γράφουν οι FT, συμπληρώνοντας πως αυτοί που έμειναν στα χωριά μιλούν για εγκατάλειψη.

«Οι απαιτήσεις της τρόικας δεν έχουν επηρεάσει τους πλούσιους αλλά τους πιο φτωχούς», δηλώνει η Λίτσα Ανδριοπούλου, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου της Εφύρας. «Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αλλάξει. Ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια του. Δεν βγαίνει. Αυτοί που είχαν επιχειρήσεις εδώ τις έκλεισαν».

Η Εκάβη Βαλλερά, γενική διευθύντρια της ανθρωπιστικής ΜΚΟ ΔΕΣΜΟΣ, αναφέρει πως «η κατάσταση επιδεινώνεται». «Αυτό που βλέπουμε είναι πως εκείνο που χρειάζεται περισσότερο τώρα είναι το φαγητό. Αυτό δείχνει πως τα προβλήματα αφορούν στα στοιχειώδη, όχι στην ποιότητα της ζωής».

Όπως τονίζουν οι FT, η φτώχεια της Ελλάδας δεν περιορίζεται στις ιστορικά φτωχότερες αγροτικές περιοχές, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων αντιμετωπίζουν δυσκολίες και στις μεγάλες πόλεις.

Στην Αθήνα, άνθρωποι κουλουριάζονται έξω από κοινωνικά ιατρεία, ενώ δεκάδες άστεγοι κοιμούνται στις εισόδους  κτιρίων γύρω από τους μεγαλύτερους δρόμους. Εννέα χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα (σε πληθυσμό περίπου 665.000 ανθρώπων) είναι άστεγοι και το 71% εξ αυτών άρχισε να κοιμάται στους δρόμους τα τελευταία πέντε χρόνια, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε με τη στήριξη του δημάρχου Αθηναίων. Ναρκομανείς και πόρνες βρίσκονται λίγα μέτρα από ξενοδοχεία στα οποία τουρίστες πληρώνουν 200 ευρώ το βράδυ για ένα δωμάτιο με θέα την Ακρόπολη.

Το πρόβλημα της Ελλάδας εντείνεται και από την προσφυγική κρίση, τονίζουν οι FT, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση στις παροχές του δημόσιου τομέα.

Πέραν του κόστους της διαχείρισης των προσφύγων/μεταναστών, η Αθήνα φοβάται πως η μαζική έλευση μεταναστών θα πλήξει τον κρίσιμης σημασίας τουριστικό τομέα της χώρας, αν και μέχρι στιγμής οι φόβοι αυτοί δεν επιβεβαιώνονται.

 Πάντως, δεν έχουν «αφεθεί» όλοι στη μοίρα. «Ναι, η κυβέρνηση δυσκολεύει όλο και περισσότερο τον κόσμο να βγάλει τα προς το ζειν, να έχει ένα κτήμα, να έχει μια επιχείρηση. Όμως πρέπει να προσπαθήσουμε. Δεν μπορούμε απλά να καθόμαστε και να περιμένουμε να έρθουν να μας σκοτώσουν», σχολιάζει ο Γιάννης Ρέτσης, από τη Ροβιάτα. «Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Αν είσαι στη θάλασσα, μέσα στα κύματα, πρέπει πάντα να λες ότι σύντομα θα δεις στεριά».

Financial Times
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Η διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ γίνονται περισσότερο πιθανές, μετά την εκλογή του νέου προέδρου – ενώ η Ελλάδα θα επηρεαστεί από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων από το ΔΝΤ, καθώς επίσης από τη σύγκρουση του με τη Γερμανία.
«Η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη ανόητα να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα, εκτός από τη χρήση της ως «ανάχωμα» απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε για αυτό λέγεται πως δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο – γεγονός που ενισχύεται από τα σημερινά εγκλήματα ή/και τις απάτες πολλών εταιρειών της, όπως της Deutsche Bank, της Volkswagen, της Siemens κοκ.» (πηγή).
Ασφαλώς η εκλογή ενός νέου προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός, αφού πρόκειται για τη χώρα που κυριαρχεί στον πλανήτη, ενώ ηγείται της «δυτικής τριάδας» – στην οποία συμπεριλαμβάνονται εκτός από την ίδια η Ευρώπη, καθώς επίσης η Ιαπωνία (δευτερευόντως ο Καναδάς, η Αυστραλία και ορισμένα άλλα μικρότερα κράτη).

Η κυριαρχία τους αυτή δεν αφορά μόνο το γεωπολιτικό και στρατιωτικό σκέλος μέσω του ΝΑΤΟ αλλά, επίσης εάν όχι κυρίως, το οικονομικό – με τη βοήθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν εγκαθιδρύσει και ελέγχουν απόλυτα, της Fed, της Wall Street, του δολαρίου, των τριών μονοπωλιακών εταιρειών αξιολόγησης, των επενδυτικών γιγάντων, των κερδοσκόπων, του διαδικτύου, της πληροφορίας κοκ.

Η σημερινή εκλογή είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη, αφενός μεν επειδή οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, αφετέρου επειδή ο νέος πρόεδρος θεωρείται μη συμβατικός – με την έννοια ότι διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από όλους τους προηγουμένους αφού προέρχεται από την (πραγματική) οικονομία, ενώ δεν έχει καμία σχεδόν πολιτική εμπειρία. Εκτός αυτού φαίνεται πολύ αποφασιστικός ως επιχειρηματίας, ενώ πιθανολογείται πως εκ φύσεως θα θελήσει να κυβερνήσει τις Η.Π.Α. σαν μία μεγάλη εταιρεία – με στόχο το υψηλότερο εφικτό κέρδος, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Στα πλαίσια αυτά, κυρίως με βάση το κεντρικό μήνυμα της προεκλογικής του εκστρατείας, σύμφωνα με το οποίο θέλει να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον συγκρίνουν με τον M. Gorbachev – ο οποίος ανέλαβε το 1985 τα ηνία της καταρρέουσας τότε Σοβιετικής Ένωσης, δηλώνοντας πως θέλει να μεταρρυθμίσει δραστικά το σοβιετικό κομμουνισμό, να τον κάνει οικονομικά αποτελεσματικότερο, καθώς επίσης να αυξήσει το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Ο κ. Gorbachev, κατά κάποιον τρόπο όπως ο κ. Trump, αναρριχήθηκε στην κορυφή ενός μεγάλου ιεραρχικού συστήματος – στο οποίο η Ρωσία ήταν η επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης, το κομμουνιστικό κόμμα ήλεγχε τόσο τη Ρωσία, όσο και ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο γενικός γραμματέας ήλεγχε το κομμουνιστικό κόμμα. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του γενικού γραμματέα ήταν δεσμευτικές για τη Σοβιετική Ένωση – ενώ όσα ήθελε η Σοβιετική Ένωση όφειλαν να γίνονται αποδεκτά από τους «συμμάχους», καθώς επίσης από τα κράτη-δορυφόρους τους.

Επομένως, όταν κρυολογούσε ελαφρά η Ρωσία, όλες οι παραπάνω χώρες υπέφεραν από πνευμονία – όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τις Η.Π.Α., όσον αφορά τους δικούς τους «συμμάχους» και δορυφόρους. Προφανώς δε το κόστος διατήρησης της «σοβιετικής αυτοκρατορίας», ειδικά όσον αφορά την άμυνα της, ήταν τεράστιο για τη Ρωσία, ιδίως για τους απλούς Πολίτες της – κάτι που διαπιστώνεται επίσης στις Η.Π.Α., οι Πολίτες των οποίων είναι υπερχρεωμένοι, το δημόσιο επίσης, 50 εκ. επιβιώνουν από τα κουπόνια διατροφής, ενώ αρκετοί είναι θαμμένοι ζωντανοί (ανάλυση).

Ταυτόχρονα, η υπερδύναμη έχει τρομακτικά εμπορικά ελλείμματα με τους συμμάχους της (800 δις $), μεταξύ των οποίων με τη Γερμανία – η οποία δεν πληρώνει καν τη συμφωνηθείσα συμμετοχή της στα στρατιωτικά έξοδα του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πλεονάσματα της για να χρηματοδοτεί τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγει κρυφά στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, όταν ο κ. Gorbachev ανήλθε στην εξουσία αρχίζοντας να αλλάζει τα πάντα, τόσο οι σοβιετικές, όσο και οι ανατολικοευρωπαϊκές κομμουνιστικές ελίτ, εξεπλάγησαν και παρέλυσαν – ενώ η μεταρρύθμιση του ρωσικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος, καθώς επίσης η έγκριση που δόθηκε στα κράτη του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» να ακολουθήσουν το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, προβλημάτισαν ακόμη περισσότερο τις ελίτ. Κυρίως βέβαια επειδή όλες αυτές οι αλλαγές υπέσκαπταν την ισχύ τους, καθώς επίσης την ιδεολογική τους νομιμοποίηση – οπότε ήταν διαμετρικά αντίθετες, όσον αφορούσε την ηγεμονία τους.

Εν τούτοις, οι ελίτ δεν μπορούσαν καν να φαντασθούν την κατά μέτωπο σύγκρουση τους με το γενικό γραμματέα, αφού θεωρούταν αλάθητος όπως ο πάπας – κάτι που δεν ισχύει σήμερα στις Η.Π.Α. όπου ο νέος πρόεδρος αντιμετωπίζει τις επιθέσεις του συστήματος προτού καν εκλεγεί, μεταξύ των οποίων από τους Clinton, την CIA και τον G.Soros, ενώ ο κ. Putin τον προειδοποίησε για ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα.

Σε κάθε περίπτωση, οι σοβιετικές ελίτ ήταν διχασμένες ανάμεσα στην υπονόμευση της κυριαρχίας τους, καθώς επίσης στην αδυναμία τους να αμυνθούν – οπότε περίμεναν άπρακτοι και σιωπηλοί τα αποτελέσματα των αποφάσεων του κ. Gorbachev, τα οποία γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά σήμερα: μεταξύ αυτών τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του κομμουνισμού ως καθεστώς και ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης την τελική χρεοκοπία της Ρωσίας, μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ.

Περαιτέρω, ο καπιταλιστικός κόσμος της Δύσης ήταν μετά το 1945 οργανωμένος με μία παρόμοια ιεραρχική δομή – όπου όλες οι χώρες ήταν μεν ίσες μεταξύ τους αλλά μία από αυτές, οι Η.Π.Α., ήταν «πιο ίση». Αποτελεί όμως αναμφίβολο γεγονός το ότι, ούτε η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία, ούτε η Ιαπωνία δεν θα ευρισκόταν σε τόσο καλή θέση, εάν οι Η.Π.Α. δεν δαπανούσαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων, κόπο και χρόνο – για να ανοικοδομήσουν, καθώς επίσης για να στηρίξουν τις δύο αυτές περιοχές.

Στην ανώτατη ιεραρχική θέση τώρα της ηγετικής δύναμης της δυτικής τριάδας ευρίσκεται ο εκάστοτε αμερικανός πρόεδρος που μπορεί μεν να είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο, περισσότερο ή λιγότερο συμπαθής, αλλά μέχρι σήμερα ακολουθούσε απαράβατα ορισμένους βασικούς κανόνες: όπως είναι η στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία των δυτικών δημοκρατιών υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., η οποία δεν τέθηκε ποτέ σε συζήτηση και δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Σήμερα όμως ο κ. Trump, θεωρεί ξεπερασμένο, παρωχημένο όπως είπε το ΝΑΤΟ, καθώς επίσης ότι δεν έχει αντικείμενο – κατ’ αναλογία με τον κ. Gorbachev το 1985, όσον αφορούσε τότε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Δήλωσε επίσης πως αδιαφορεί τόσο για την ΕΕ, όσο και για την Ευρωζώνη – επαινώντας τη Μ. Βρετανία για την έξοδο της, αφού είπε ότι οι Πολίτες της πήραν πίσω τη χώρα τους, κάτι πολύ καλό!

«Ευρώπη; Ποιά Ευρώπη;», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας σωστά πως είναι το όχημα της Γερμανίας – η οποία θέλει επί πλέον να καλύπτεται πίσω από τον προστατευτικό τοίχο της νομισματικής ένωσης, για να μη φαίνονται οι ηγεμονικές της βλέψεις, καθώς επίσης ο παράνομος πλουτισμός της μέσω των πλεονασμάτων της. Εκτός αυτού ο κ. Trump θέλει να επιβάλλει δασμούς στην Κίνα, στο Μεξικό κοκ., αδιαφορώντας για τους κανόνες του ΠΟΕ – γεγονός που σημαίνει ότι, κατεδαφίζει κυριολεκτικά ολόκληρο το οικοδόμημα που είχαν κατασκευάσει οι Η.Π.Α. μετά το 1945, αλλάζοντας εντελώς την αρχιτεκτονική του.

Στα πλαίσια αυτά οι δυτικές ελίτ έχουν εκπλαγεί, καθώς επίσης παραλύσει, όπως οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ ζητούν εναγωνίως να συναντηθούν με το νέο πρόεδρο παρά το ότι τον κατακρίνουν, ενώ ελάχιστοι ήθελαν να εκλεγεί. Λογικά βέβαια, επίσης σε αναλογία με το 1985, αφού κανένας δυτικός ηγέτης δεν διανοείται να συγκρουστεί με τις Η.Π.Α. – επειδή καμία ευρωπαϊκή δύναμη, μόνη της ή μαζί με κάποια άλλη, δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει ή να λειτουργήσει ένα σύστημα, όπως το αμερικανικό.

Ως εκ τούτου, όλες οι δυτικές ελίτ συμπεριφέρονται απέναντι στον κ. Trump όπως τα σκυλιά σε ένα λιοντάρι, με το οποίο βρέθηκαν στο ίδιο κλουβί χωρίς να το θέλουν – με την έννοια ότι προσπαθούν να είναι φιλικοί μαζί του, ελπίζοντας ότι δεν θα τους κατασπαράξει, καθώς επίσης πως σύντομα θα εγκαταλείψει το κλουβί, συνεχίζοντας όμως να τους προστατεύει από τα άλλα άγρια λιοντάρια.

Φυσικά οι δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές και οργανωμένες, από ότι οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ κυβερνώνται από τεχνοκρατικές ελίτ που γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο τους, σε αντίθεση με τις τότε κομμουνιστικές. Εκτός αυτού, ο καπιταλισμός ως σύστημα είναι οικονομικά πιο επιτυχημένος – οπότε πολύ δύσκολα θα έχει ο κ. Trump ανάλογα αποτελέσματα με τον κ. Gorbachev, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα κάνει τα ίδια ή περισσότερα λάθη.

Εν τούτοις είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι, θα κατεδαφίσει αρκετά μέρη του παλαιού οικοδομήματος – ενώ οι δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα βιάζει τη χώρα του, ενώ θα ήταν ανόητος αυτός που δεν θα επεδίωκε καλές σχέσεις με τη Ρωσία, προϊδεάζουν για μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές.

Ολοκληρώνοντας, η εκλογή του νέου προέδρου θα έχει σημαντικές επιπτώσεις επίσης για την Ελλάδα, αφενός μεν επειδή αυτός θα κατευθύνει πλέον το ΔΝΤ, αφετέρου λόγω της σύγκρουσης του με τη Γερμανία (άρθρο) – ενώ δεν πρέπει πλέον να υποτιμάει κανείς την προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην ήπειρο μας. Ακολουθεί η σημερινή τηλεφωνική συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο, με θέμα την εκλογή Trump.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κατά παραδοχή του ΔΝΤ η Ελλάδα θα χρειαστεί 21 χρόνια ώστε το επίπεδο ανεργίας της να φτάσει στα επίπεδα του 2008.
Προφανώς το ΔΝΤ έμμεσα ομολογεί την ευθύνη του για την καταστροφή της χώρας, προφανέστερα όμως ακόμα αυτό δεν το ενοχλεί καθόλου και απαιτεί την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού, προκειμένου να αποπληρωθεί με αίμα, σαν καλό και ευσυνείδητο πιόνι της Παγκοσμιοποίησης, των τραπεζών, του τεράστιου πλούτου.

Άσχετα με τις αιτιάσεις και τις ειρωνείες της κυβέρνησης σχετικά με παλαιότερες "πετυχημένες" προβλέψεις του ΔΝΤ, καθώς και σε ομολογημένη λάθος συνταγή με λάθος μαθηματικούς συντελεστές, τούτη τη φορά φαίνεται πως η πρόβλεψη είναι λογική και όχι μόνον αληθοφανής, αλλά και πολύ αισιόδοξη.

Είναι γνωστό πως για να ξαναχτίσει κανείς αυτό που γκρέμισε σε έναν "α" χρόνο, θα χρειαστεί υπερπολλαπλάσιο χρονικό διάστημα.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μιά ολόκληρη οικονομία μιάς χώρας, όπου έχουν καταστραφεί δομές, έχει ξεπουληθεί δημόσιος και ιδιωτικός παραγωγικός πλούτος, έχει μεταναστεύσει ένα κρισιμότατο κομμάτι νεανικού επιστημονικού και τεχνικού εργατικού δυναμικού και όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία κυνηγιέται απ' τις κυβερνητικές βδέλλες σαν εγκληματίας, αλλά και σαν ιδανικός αιμοδότης μέχρι θανάτου.

Για να ανακτηθούν αυτές οι 1,5 εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας μέσα σε 21 χρόνια, θα πρέπει να δημιουργούνται 72.000 καινούργιες θέσεις κάθε χρόνο, σταθερά και αδιάλειπτα.
Αστεία πράγματα.
Από πού θα δημιουργηθούν αυτές οι θέσεις
Απ' τις 300.000 επιχειρήσεις που έκλεισαν;
Απ' αυτές που μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό
Από ληστρικές "επενδύσεις" τύπου Fraport;
Από πού;

Το νούμερο 21 είναι εξαιρετικά αισιόδοξο.
Προϋποθέτει πως όλα θα πηγαίνουν τέλεια τα επόμενα 21 χρόνια συνεχώς.
Και εννοείται πως όταν λέμε "τέλεια" εννοούμε τέλεια για το ΔΝΤ και τους λοιπούς τοκογλύφους.
Πως θα υπάρχουν δηλαδή συνεχώς για τα επόμενα 21 τουλάχιστον χρόνια δωσιλογικές κυβερνήσεις προδοτών, που θα πετσοκόβουν χρόνο με τον χρόνο συντάξεις, θα καταστρέφουν Υγεία και Παιδεία, θα δημεύουν με διάφορα προσχήματα τις περιουσίες των πολιτών προκειμένου μετά να τις εκποιήσουν προς όφελος των  "εταίρων"-δανειστών-τοκογλύφων.
Αυτή είναι η μόνη συνταγή που ξέρουν για τα "πρωτογενή πλεονάσματα" που απαιτεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή  " Ένωση".

Κυρίως όμως προϋποθέτει πως θα υπάρχει τα επόμενα 21 χρόνια ένας λαός αποχαυνωμένος και παραδομένος στην ληστρική μανία της Νέας Τάξης, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας.
Ένας λαός που δεν θα αντιδράσει για τα επόμενα τουλάχιστον 21 χρόνια.
Αυτός είναι και ο πιό κρίσιμος και επίφοβος παράγοντας για το ΔΝΤ και λοιπούς ληστοσυμμορίτες: Ο λαός. Ο ανομολόγητος φόβος τους και ο κατ' εξοχήν εχθρός τους.

Και ο λαός είμαστε εμείς.
Εμείς απ' τους οποίους ήδη έκλεψαν 7 χρόνια ζωής και φιλοδοξούν να κλέψουν, να εξανδραποδίσουν άλλα τουλάχιστον 21 (Επίσημα. Χώρια τα 99 της παραχώρησης της εθνικής περιουσίας. Χώρια τα 60 ανεπισήμως ομολογηθέντα των επόμενων μνημονίων).

Ιδού η Ελλάδα, ιδού και το πήδημα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Των Γιώργου Φιντικάκη - Βασίλη Γεώργα

Το μεγάλο κούρεμα των εισοδημάτων είναι μπροστά μας... Ό,τι πληρώσαμε μέχρι τώρα σε φόρους ήταν τα προεόρτια όσων ετοιμάζονται να ακολουθήσουν σε λίγο με την άγρια φορολόγηση των περιουσιακών στοιχείων κάθε είδους. Αν νομίζατε πως οι Έλληνες έγιναν φτωχότεροι επειδή έχασαν 170 δισ. ευρώ στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων και δυσκολεύονται να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, υπάρχουν πρόθυμοι να μας πείσουν ότι παραμένουμε πολύ πλουσιότεροι από όσο πιστεύουμε και ότι έχουμε ακόμη πολύ λίπος να κάψουμε σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Η ελβετική τράπεζα Credit Suisse, και μέσω αυτής ο ΣΕΒ, μας πληροφόρησαν χθες ότι οι Έλληνες είναι ακόμη 270 δισ. ευρώ πλουσιότεροι σε κινητή αλλά κυρίως ακίνητη περιουσία από όσο ήταν όταν η χώρα έμπαινε στην ευρωζώνη το 2000. Συνεπώς, τώρα που ξεπεράστηκε το ανεκτό όριο της φορολόγησης των εισοδημάτων και οι αποταμιεύσεις στέγνωσαν, το μήνυμα είναι πως το βάρος θα αρχίσει να πέφτει όλο και περισσότερο στα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων. Το ηλεκτρονικό περιουσιολόγιο που ήδη βρίσκεται στα σκαριά για να καταγράψει το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας των πολιτών και ο νέος «Φόρος Μεγάλης Περιουσίας» που σχεδιάζεται, θα κάνουν τον σημερινό ΕΝΦΙΑ να μοιάζει με παιδική χαρά αν σκεφτούμε τις τεράστιες ανάγκες τροφοδότησης των ελλειμμάτων του συνταξιοδοτικού και των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Διαβάζοντας την έρευνα της Credit Suisse, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι τόσο η δραματική απομείωση της περιουσίας των ελληνικών νοικοκυριών που από 1,02 τρισ ευρώ το 2009 αποτιμάται πλέον σε 856 δισ ευρώ (-167 δισ), όσο η αίσθηση που προκύπτει ότι υπάρχει ακόμη λίπος.

Η Ελλάδα παραμένει μια πλούσια χώρα. Συγκριτικά με το 2000 η αξία των περιουσιακών στοιχείων είναι σχεδόν κατά 270 δισ. ευρώ υψηλότερη λόγω των σημαντικά υψηλότερων, ακόμη, αξιών των ακινήτων, του νέου ακριβότερου στόλου των αυτοκινήτων (ιδιώτες, τουρισμός) κλπ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, η Ελλάδα διατηρεί ακόμη το μεγαλύτερο ποσοστό ενηλίκων με περιουσία από 10.000 έως και 100.000 δολάρια, και αντίστοιχα το μικρότερο ποσοστό ενηλίκων με περιουσία κάτω από 10.000 δολάρια. Σε αυτό το πλαίσιο, η χώρα μας έχει για παράδειγμα μαζί με την Ισπανία και την Πορτογαλία πολύ μεγαλύτερο κομμάτι πληθυσμού με περιουσία άνω των 100.000 δολαρίων συγκριτικά με χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Τουρκία.

Τα στοιχεία της μελέτης παρουσιάζουν με άλλα λόγια τους Έλληνες πλουσιότερους από άλλους Ευρωπαίους. Σύμφωνα με αυτά, το 50% των φτωχότερων Ελλήνων έχει περιουσία μέχρι και 48.000 ευρώ, όταν το αντίστοιχο ποσό στην Ευρώπη είναι 10.000 ευρώ.

Η ερμηνεία που δίνεται είναι ότι εκατομμύρια Ευρωπαίοι προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, έχοντας στερηθεί για δεκαετίες τη δυνατότητα απόκτησης και μεγέθυνσης της περιουσίας τους.

Στην πράξη όμως αυτό που λέει η μελέτη είναι ότι παρ’ ότι στη περίοδο των Μνημονίων οι Έλληνες έχουμε χάσει σχεδόν ένα ΑΕΠ από την προσωπική μας περιουσία – ή 185 δισ. ευρώ σε ακαθάριστη βάση- εντούτοις υπάρχουν ακόμη αφανή και φανερά «αποθέματα» τα οποία είναι …διαθέσιμα προς φορολόγηση.

Νέα φορολόγηση με όπλο το περιουσιολόγιο

Με άλλα λόγια, η μελέτη της Credit Suisse στρώνει το χαλί για μια νέα υπερφορολόγηση με όπλο το περιουσιολόγιο, που αναμένεται να είναι έτοιμο στα τέλη του 2017- αρχές 2018.

Η κατεύθυνση βέβαια του ΣΕΒ είναι ότι η εναπομείνασα περιουσία δεν πρέπει επ΄ουδενί να φορολογηθεί. «Με την τρέχουσα αποταμίευση αρνητική, και χωρίς αποθεματικά στο συνταξιοδοτικό σύστημα, τυχόν περαιτέρω φορολόγηση της περιουσίας των Ελλήνων, που παραμένει η μόνη ασπίδα προστασίας για το μέλλον, θα είναι καταστροφή», σημειώνει.

Και όμως η μεσαία τάξη υπάρχει

Αλλά είναι η ίδια η μελέτη που ανοίγει ταυτόχρονα το παράθυρο για μια νέα απομείωση της περιουσίας των Ελλήνων στο κοντινό μέλλον.

Για παράδειγμα, παρότι η ακαθάριστη περιουσία ανά ενήλικα στην Ελλάδα διαμορφώνεται πλέον σε 108.131 ευρώ, και είναι χαμηλότερη του μέσου ευρωπαϊκού όρου (133.000 ευρώ), εντούτοις υπερβαίνει τα αντίστοιχα επίπεδα πολλών άλλων χωρών. Κροατία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Σλοβενία, Σλοβακία, υπολείπονται των ελληνικών «επιδόσεων».

Στην πράξη αυτό που λέει η μελέτη είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη μεσαία τάξη. Το ποσοστό ενηλίκων με περιουσία 10.000 ως 100.000 ευρώ, είναι στη χώρα μας άνω του 40% του πληθυσμού, έναντι πολύ μικρότερων ποσοστών στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, όπως επίσης στην Κίνα, τη Λατινική Αμερική, και αλλού. Σε όλες αυτές τις περιοχές του πλανήτη, οι πολύ φτωχοί, όσο και οι πολύ πλούσιοι είναι πολλαπλάσιοι απ’ ότι εδώ.

Άρα, παρ’ ότι η μελέτη δεν το λέει ευθέως, στην ουσία είναι σαν να στοχεύει σε αυτή την οικονομική τάξη, προκειμένου να βγει ο λογαριασμός.

Φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες

«Φαίνεται ότι στην Ελλάδα η περιουσία στον πληθυσμό είναι πιο ισοκατανεμημένη απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου γενικότερα», αναφέρει χαρακτηριστικά και ο ΣΕΒ.

Και ερμηνεύει το γεγονός, λέγοντας ότι έπαιξε ρόλο το στρεβλό αναπτυξιακό πρότυπο που έδωσε τη δυνατότητα σε μεγάλα τμήμα του πληθυσμού να φτιάξουν προσωρινά την ζωή τους, και να αποκτήσουν κάποια περιουσία, επιβεβαιώνοντας την λαϊκή ρήση «έχουμε φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες».

Συμπερασματικά, τα στοιχεία που επικαλείται τόσο αυτή όσο και παλαιότερες μελέτες, δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχει ακόμη περιθώριο φορολόγησης της περιουσίας των Ελλήνων, παρά το πλήγμα που αυτή έχει υποστεί.

Τι έχουμε χάσει

Στην περίοδο των μνημονίων και μέχρι σήμερα, οι Έλληνες έχουμε χάσει σχεδόν ένα ΑΕΠ στην προσωπική μας καθαρή περιουσία ή 185 δισ ευρώ σε ακαθάριστη βάση.

Εξ αυτών τα 74 δισ. ευρώ χάθηκαν στον χρηματοοικονομικό τομέα (καταθέσεις, μετοχές, κλπ), και τα 111 δισ ευρώ από ακίνητα. Σημειωτέον ότι η αξία των ακίνητων είχε αυξηθεί κατά 403 δισ ευρώ ή 85%, μεταξύ 2000 και 2009. Έκτοτε έχει χαθεί τουλάχιστον 40% της παραπάνω αξίας.

Και όχι μόνο χάθηκαν περιουσίες, αλλά χρωστάμε σήμερα και 133 δισ ευρώ έναντι 151 δισ ευρώ που χρωστούσαμε το 2009, και μόλις 27 δισ ευρώ το 2000.

Όταν η Ελλάδα έμπαινε στο ευρώ, τα χρέη ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτα. Κάθε ενήλικος χρωστούσε μόλις 3.207 ευρώ και το ιδιωτικό χρέος ήταν μόνο 27 δισ. ευρώ το 2000. Σήμερα, παρότι διατηρούμε θεωρητικά μεγαλύτερο πλούτο, τα χρέη έχουν αυξηθεί κατά 360% στα 133 δισ. ευρώ (151 δισ. ευρώ το 2009) και κάθε ενήλικος είναι κατά μέσον όρο χρεωμένος με 14.663 ευρώ. Στην πραγματικότητα ένα πολύ μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας είναι υποθηκευμένο στις τράπεζες.

Έχει επίσης ενδιαφέρον ότι η μέση καθαρή περιουσία ανά ενήλικα έχει συρρικνωθεί από 113.504 ευρώ το 2009 σε 93.567 ευρώ σήμερα. Αν απομονώσει κανείς την ακίνητη περιουσία, η μείωση των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων στο ίδιο διάστημα είναι από 32.945 ευρώ σε 24.289 ευρώ. Όσο για τα ακίνητα, έχουν υποχωρήσει από το 97.352 ευρώ σε 83.841 ευρώ.

Η μεγάλη αρπαγή των εισοδημάτων φαίνεται ότι είναι ακόμη μπροστά. Η απομόχλευση της περιουσίας δεν φαίνεται να έχει τελειώσει και οι υφεσιακές επιπτώσεις της αναδιάρθρωσης των δανειακών χαρτοφυλακίων θα εξακολουθήσουν να θέτουν εμπόδια στην ανάπτυξη.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Εναλλακτικό σχέδιο για το ελληνικό πρόγραμμα επεξεργάζεται ήδη η γερμανική κυβέρνηση, η οποία δεν αποκλείει πλέον την αποχώρηση του ΔΝΤ, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Handelsblatt, επικαλούμενη γερμανικές κυβερνητικές πηγές.

Το δημοσίευμα εκτιμά ότι η στροφή του W. Schaeuble λίγους μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές ενδεχομένως να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς αναμένεται να προκαλέσει μια σοβαρή ρήξη με τις κατευθυντήριες γραμμές της χριστιανοδημοκρατικής ένωσης (CDU/CSU).

Δεδομένου, ότι το Βερολίνο θέλει να είναι προετοιμασμένο για παν ενδεχόμενο, κυβερνητικές πηγές είπαν στην εφημερίδα ότι εξετάζουν ήδη ποια μορφή θα μπορούσε να έχει μία διάσωση χωρίς το ΔΝΤ. «Εάν το Ταμείο αποχωρήσει, το νυν πρόγραμμα θα τελείωνε και θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε ένα νέο», επισήμαναν οι πηγές που επικαλείται η Handelsblatt, τονίζοντας ότι αυτό θα περιλαμβάνει μόνο με τον ESM όμως, διότι τα υπόλοιπα μέρη της τρόικας, δηλαδή η ΕΕ και η ΕΚΤ, «δεν είναι αρκετά αξιόπιστα».

Όσο για το ΔΝΤ, εκτιμάται ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει οικονομικά στο ελληνικό πρόγραμμα, με τη γαλλική κυβέρνηση να πιέζει τη γερμανική να αποδεχτεί την εξέλιξη.

Επιπλέον, σύμφωνα με τη Handelsblatt, παρατηρητές στο Βερολίνο πιστεύουν πως η στροφή του W. Schaeuble είναι τακτικισμός. Ο ίδιος άλλωστε δεν παρέλειψε να τονίσει πως χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ τα πράγματα θα είναι δύσκολα για την Ελλάδα, καθώς θα χρειαστούν δεσμευτικοί κανόνες που θα διασφαλίζουν τη συμμόρφωσή της με τους όρους.

Σε μια άλλη εκτίμηση, ο W. Schaeuble ενδέχεται να προσπαθεί με τις δηλώσεις του να αυξήσει την πίεση προς το Ταμείο ώστε για να ξεκαθαριστεί θα συμμετάσχει ή όχι στο ελληνικό πρόγραμμα.

Το θέμα είναι ότι το ΔΝΤ τελικά ίσως βλέπει με ανακούφιση την αποχώρησή του από το πρόγραμμα, ενώ δεν αποκλείεται και ο Donald Trump να πιέσει το ΔΝΤ να μην εμπλέκεται σε ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης.

Το ενδεχόμενο ψηφοφορίας στη γερμανική βουλή για το θέμα της Ελλάδας λίγο πριν τις γερμανικές εκλογές, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει μόνο προβλήματα στο CDU/CSU, καθώς θα πρέπει είτε να εγκρίνει βοήθεια στην Ελλάδα είτε να την αφήσει τη χώρα να χρεοκοπήσει.

Τέλος, σύμφωνα με πληροφορίες τις Handelsblatt, ο W. Schaeuble θα συζητήσει για την Ελλάδα με τη Lagarde στο Νταβός, αν και η συνάντηση δεν έχει επιβεβαιωθεί από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Και από αυτήν τη συνάντηση εξαρτώνται πολλά, κυρίως για τον Schaeuble, καταλήγει το δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


15 Ιαν 2017


Η διάταξη που αλλάζει το Ασφαλιστικό εμπόρων και ελεύθερων επαγγελματιών είναι απολύτως ενδεικτική της παράνοιας

Εάν αυτοί που λέγονται δανειστές, θεσμοί, κουαρτέτο ή δεν ξέρω πώς αλλιώς θέλουν να αποκαλούνται ενδιαφέρονταν έστω και στο ελάχιστο να μπει μια τάξη σε αυτή τη χώρα, το πρώτο πράγμα που θα υποχρέωναν κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα να ψηφίσουν είναι η δέσμευση σε ένα πλαίσιο φορολογικών, εργοδοτικών και ασφαλιστικών εισφορών 15ετίας, το οποίο δεν θα μπορεί να αλλάξει παρά μόνο για αντικειμενικά εξαιρετικά σοβαρό λόγο και πάλι με διευρυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αυτό θα ήταν από μόνο του το κλειδί για την προσέλκυση επενδύσεων και την ανάπτυξη του επιχειρείν. Γιατί θα επέτρεπε έναν επιχειρηματικό σχεδιασμό μεσομακροπρόθεσμο, μακριά από τους αιφνιδιασμούς και τα «ράβε-ξήλωνε» των διάφορων μαστροχαλαστών που έχουν περάσει από το υπουργείο Οικονομικών.

Αυτό θα έπρεπε να είναι και το μοναδικό μέτρο κάθε «εργαλειοθήκης μεταρρυθμίσεων» τύπου ΟΟΣΑ και όχι οι ετικέτες στο φρέσκο γάλα, τα ληγμένα στα σούπερ μάρκετ και τα διάφορα άλλα κόλπα υπέρ των πολυεθνικών που βαφτίζονταν μεταρρυθμίσεις από τα στόματα των Χατζηδάκηδων.
Η απουσία σταθερού φορολογικού πλαισίου από κοινού με αυτό των εργοδοτικών και των ασφαλιστικών εισφορών είναι το μεγαλύτερο κουσούρι της ελληνικής οικονομίας και δεν χρειάζεται να έχεις την τεχνοκρατική επάρκεια του ΔΝΤ για να το καταλάβεις. Το αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος αδαής. Δυστυχώς όμως ούτε το ΔΝΤ ούτε οι υπόλοιποι ξένοι πιστωτές ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της χώρας. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να εισπράττουν τους τόκους τους, γονατίζοντας τον ελληνικό λαό με φορολογικές επινοήσεις και διαδοχικές επιδρομές μέχρι τελικής πτώσεως.

Βεβαίως, και να ήθελαν σήμερα (που δεν θέλουν) τα μεγάλα ελληνικά κόμματα να συμφωνήσουν σε ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο, δεν μπορούν. Οι φορολογικοί συντελεστές των Μνημονίων είναι παρανοϊκοί και κάθε συζήτηση για χρονική επέκτασή τους θα ήταν καταστροφική. Η μείωσή τους όμως δεν περνά από την ελληνική εκτελεστική εξουσία κι ας λέει ο δύστυχος ο Κυριάκος ότι, όταν έρθει στα πράγματα, θα ενεργήσει μονομερώς...
Το φορολογικό τοπίο της χώρας ρυθμίζεται αποκλειστικά από τους δανειστές. Και είναι ασφυκτικό. Οπως επίσης αυτό των ασφαλιστικών εισφορών που συναγωνίζεται σε παράνοια τους φορολογικούς συντελεστές, σε πλήρη καταστρατήγηση της αναλογικότητας ως προς τη διαμόρφωση των συντάξεων.

Ας το πάρουμε απόφαση. Η δημοσιονομική πολιτική γενικότερα εκπορεύεται από τις ντιρεκτίβες του Τόμσεν. Ακόμη κι αν πρότεινε οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση τη διαμόρφωση ενός ορθολογικού φορολογικού συστήματος με σταθερούς δείκτες εισφορών για το ορατό μέλλον, δεν θα το δέχονταν οι δανειστές. Εκείνοι θεωρούν ότι μπορεί να διαιωνίζεται το φορολογικό «Αουσβιτς» μέχρι να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Η πρόσφατη διάταξη που αλλάζει το ασφαλιστικό καθεστώς των εμπόρων και των ελεύθερων επαγγελματιών είναι απολύτως ενδεικτική.
Διπλασιάζουν τις εισφορές της μεγαλύτερης μερίδας των ασφαλισμένων που, σε συνδυασμό με τα τεράστια φορολογικά βάρη, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν. Αρκετοί από αυτούς θα καταλήξουν να χρωστούν για το υπόλοιπο της ζωής τους και να κινδυνεύουν, εκτός από τον διασυρμό και την κατάθλιψη, να υποστούν και τις συνέπειες του νόμου, ενώ οι περισσότεροι θα επιδοθούν, θέλοντας και μη πλέον, στο προσφιλές σπορ της φοροδιαφυγής.

Αντί, επομένως, για περισσότερα έσοδα, κάποια στιγμή θα κρασάρει το σύστημα. Αυτό όμως δεν φαίνεται να απασχολεί τους δανειστές. Το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» δεν το υπολογίζουν. Θεωρούν ότι, από τη στιγμή που θα σταματήσουν να έρχονται τα μετρητά, θα μπορούν να αρπάζουν ακίνητη περιουσία, ιδιωτική και δημόσια, υπό τη μορφή ενός είδους συντηρητικής κατάσχεσης. Σαν τους δικαστικούς κλητήρες που παίρνουν τα σπίτια του κόσμου.

Μέχρι να κάνουν τη χώρα απόλυτα εξαρτημένη και ελεγχόμενη αποικία χρέους με φτηνό εργατικό δυναμικό σύγχρονων δούλων σε τουριστικές λουτροπόλεις όπου θα πλένουν τα πόδια τους Γερμανοί συνταξιούχοι.
Κι αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους κράτος και φορολογούμενοι, υπάρχουν κι άλλα «αντισταθμιστικά». Η χαβουζοποίηση της χώρας με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, τα διόδια στο Κυπριακό, οι υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας. Εχουν τον τρόπο τους αυτοί να πληρωθούν και δεν τους νοιάζει καθόλου αν θα ψοφήσουν τα συνήθη υποζύγια...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


12 Ιαν 2017


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δεν υπήρξα ποτέ ευρωσκεπτικιστής, είμαι ενθουσιωδώς ευρωπαϊστής, αλλά όπως επεσήμαινε ο διορατικός TonyJudt, ήδη από το 1996, στη μελέτη του για την ενωμένη Ευρώπη «A Grand Illusion?», άλλο πράγμα είναι να επιθυμείς κάτι και άλλο να το θεωρείς πιθανό. Άλλο πράγμα να επιμένω με όρους προοδευτικής εξέλιξης και ειρήνης στην πολιτική ένωση της Ευρώπης και άλλο πράγμα να εμφανίζομαι αφελώς να πιστεύω πως η υπόθεση αυτή πραγματοποιείται βήμα-βήμα, έστω με αντιφάσεις και παράδοξα.

Όχι, η «Ευρώπη» δεν μπορεί να ξεπεράσει δημιουργικά και άρα πολιτικά το παρελθόν της, επειδή όχι μόνον επιχείρησε να το ξεχάσει, αντί να μάθει από αυτό, αλλά επειδή όρισε την οικονομία της αγοράς και μια απολύτως ανορθολογική και καιροσκοπική νομισματική ένωση σαν τους κύριους ενοποιητικούς μοχλούς (συνθήκες) των ευρωπαϊκών κρατών, κοινωνιών, κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και πολιτικοοικονομικών ελίτ.

Όχι, δεν υπάρχει πλέον το ερωτηματικό στη διεισδυτική ματιά του Judt («A Grand Illusion?»)! Νομίζω πως μπορούμε πλέον να μιλάμε για τη «Μεγάλη Ψευδαίσθηση» στην Ευρώπη, αναφερόμενοι στην ΕΕ, ή με λιγότερο ρομαντικούς όρους για τη «Μεγάλη Απάτη» που αποκρυσταλλώνεται στην ιδέα της ΕΕ.

Όσοι τουλάχιστον από τους ευρωπαϊστές δεν εμπλεκόμαστε στο εμπόριο αυτής της ιδέας ή δεν βιοποριζόμαστε από την εφαρμογή αυτού του πολιτικού concept στην πράξη, θα ήταν παράδοξο σήμερα να καλλιεργούμε αυταπάτες – που στο κάτω-κάτω ποτέ δεν καλλιεργήσαμε. Δεν ήταν αυταπάτη η ιστορική αναγκαιότητα της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, με σεβασμό ασφαλώς στους ιδιαίτερους λαούς που τη συνθέτουν. Αν δεν συνέβαινε αυτό, θα βιώναμε εκ νέου άκρως καταστρεπτικές για τον άνθρωπο, το οικοσύστημα και την οικονομία καταστάσεις – με τη μορφή της ιστορικής φάρσας – μετά την κατάρρευση του επίσης παράδοξου από πολλές πλευρές διπολισμού.

Δεν ήταν λάθος ή ανεδαφικό το όραμα και ο αγώνας για την πολιτική ένωση της Ευρώπης, στο πλαίσιο ασφαλώς μιας συνεκτικής κοινωνικής θεωρίας και όχι μιας θεωρίας της αγοράς. Στο πλαίσιο ενός κοινωνικού κοσμοπολιτισμού που θα συστηματοποιούσε μια αποκεντρωμένη, δημοκρατική καταστατική πραγματικότητα στην Ευρώπη, χωρίς πολιτική υποκρισία, εθνικισμούς και εκμεταλλευτικά-νομιμοποιητικά τεχνάσματα. Αυτή η Ευρώπη δεν μπορούσε να είναι κάτι άλλο παρά ένα πολιτικό υβρίδιο που θα δομείτο στη βάση ενός κοινού κοινωνικού μοντέλου δημοκρατικού σοσιαλισμού και θεσμών ριζοσπαστικοποίησης της δημοκρατίας, προωθώντας τον αγωνιστικό πλουραλισμό παντού.

Αυτή την Ευρώπη δεν μπόρεσαν να φανταστούν οι ευρωσκεπτικιστές, ενώ παγίδευσαν ή πολέμησαν ανοιχτά στην πράξη οι ανιστόρητοι – και στην πραγματικότητα δραματικά επιπόλαιοι – τυχοδιώκτες του ευρωπαϊσμού. Οι ευρωσκεπτικιστές απλώς δεν επιθυμούσαν την ένωση, επειδή δεν μπορούσαν να πιστέψουν είτε στην αποτυχία της λενινιστικής επανάστασης, είτε στο αντικειμενικό «ξεπέρασμα» του Βεστφαλιανού Κράτους στην μεταδιπολική Ευρώπη. Αυτοί, ωστόσο, δεν ήταν το πρόβλημα. Αυτοί, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν η «παράπλευρη συνέπεια» της πολιτικής των ανιστόρητων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δυνάμεων που ανέδειξαν την αγορά σε θαυματουργικό μηχανισμό της ενοποίησης. Αυτοί οι «ευρωπαϊστές» υπονόμευσαν από την αρχή τον ευρωπαϊσμό, ενώ βήμα-βήμα φρόντισαν να εκχυδαΐσουν το ιστορικό του περιεχόμενο. Αντιμετώπισαν τον σύγχρονο ευρωπαϊσμό όχι ως μια προοδευτική εξέλιξη της Ευρώπης (και του κόσμου), αλλά ως υπέρβαση της ίδιας ιστορίας: ως το τέλος της ιστορίας στην Ευρώπη.

Το project της ευρωζώνης ήταν και είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδέας του «τέλους της ιστορίας στην Ευρώπη» – όχι από την σοσιαλιστική επανάσταση αυτή τη φορά, ούτε από το φασιστικό κράτος, αλλά από τον τραπεζίτη, τον χρηματιστή και την οικονομική γραφειοκρατία της ΕΕ. Και αυτό πρόχειρα, παραπλανητικά, ασύντακτα σε κρίσιμο βαθμό και χωρίς υποστήριξη από ένα σοβαρό θεωρητικό οικοδόμημα. Ήταν μια «case study» ενός αμετροεπούς οικονομολόγου που αποφάσισε να τσεκάρει τη δημοκρατική θεωρία με την εφαρμογή στην πράξη χρηματοοικονομικών μεθόδων, ασχέτως πεδίου εφαρμογής (: νομοθέτης, διοίκηση, κοινωνικό μοντέλο, δημοσιονομικά, εμπορικό ισοζύγιο, χρηματοπιστωτικά).

Ο «λογιστής» αυτοανακηρύχθηκε σε γκουρού της δημοκρατικοποίησης στην ΕΕ και κάπως έτσι πολύ φυσιολογικά ο ευρωπαϊσμός κατάντησε ένας απολιτικός, χυδαίος οικονομισμός. Ή, με άλλα λόγια, ένας σφοδρά αντικοινωνικός νεοηγεμονισμός, που παραμορφώνει το δημοκρατικό φαινόμενο, τορπιλίζοντας τον κοινοβουλευτισμό και τις αστικές δομές εκεί (στις εθνικές οικονομίες) όπου παρατηρείται πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Αν μάλιστα σε αυτό προστίθεται και πιστωτικό πρόβλημα, τότε η λύση προϋποθέτει την εφαρμογή ενός «κράτους εκτάκτου ανάγκης», ενώ αν η πιστωτική κρίση εξελιχθεί σε κρίση ρευστότητας, τότε το «κράτος ανάγκης» μετατρέπεται σε «επιχείρηση / εταιρία υπό εκκαθάριση».

Και τότε, αγαπητέ αναγνώστη, στο κράτος μέλος της ευρωζώνης επέρχονται συνέπειες πολιτικού χαρακτήρα αντίστοιχες με εκείνες μιας σύγχρονης επιχείρησης υπό εκκαθάριση. Δηλαδή,
(1) αντικατάσταση του εταιρικού σκοπού από το σκοπό της εκκαθάρισης
(2) λήγει η αντιπροσωπευτική και διαχειριστική εξουσία των διαχειριστών της εταιρείας, οι οποίοι αντικαθιστώνται από τους εκκαθαριστές και
(3) οι αξιώσεις των εταίρων μεταξύ τους αλλά και οι αξιώσεις τους κατά της εταιρείας μπορούν να ασκηθούν πλέον μόνο μετά το κλείσιμο του ισολογισμού της εκκαθάρισης.

Δεν είναι φαντάζομαι δύσκολο να δεις τις αναλογίες που υπάρχουν στην ελληνική περίπτωση και που αφορούν στον πυρήνα της πολιτείας! Είναι η πραγματικότητα του ευρώ – και όχι το νόμισμα αυτό καθ’ εαυτό – που δηλητηριάζει θανάσιμα την ΕΕ και αποκόβει σήμερα την Ελλάδα από την ΕΕ. Και αυτή η πραγματικότητα που αφορά σε σχέσεις και όχι απλώς σε προβληματικές, απρόσωπες λειτουργίες, είναι που οδηγεί στην μεταστροφή της ελληνικής κοινής γνώμης σε ό, τι αφορά στην ευρωζώνη. Με συνέπεια την έμμεση τουλάχιστον ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα, ως μάλλον λογική προσαρμογή στη γενική τάση εντός της ΕΕ. Αντί να «προσαρμοζόμαστε» στην ιστορικότητα του ευρωπαϊσμού, προσαρμοζόμαστε στην ανιστορικότητα του ευρωσκεπτικισμού! Μόνον που αυτό είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτού, που ήταν έτσι κατασκευασμένο για να αποτύχει, αφού πρώτα εκχυδαΐσει καί την οικονομία της αγοράς καί την «οικονομία» της δημοκρατίας. Η δίψα για γρήγορο, μεγάλο κέρδος προφανώς τρελαίνει και τους πλέον (ορθο)λογιστές!

Η «Μεγάλη Ψευδαίσθηση» δεν ήταν, ούτε είναι η ενωμένη Ευρώπη, αλλά η πεποίθηση πως η αγορά κτίζει δημοκρατίες και υποστηρίζει ενώσεις κρατών. Το αντίστροφο είναι ιστορικό γεγονός, αν και η αγορά μια χαρά μπορεί να πετύχει το γκρέμισμα Ενώσεων, Συνεταιρισμών και γραφειοκρατικών Ηγεμονιών, που στηρίζονται στην λιτότητα και στον αντιπληθωρισμό.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



10 Ιαν 2017


Μετά από μία από τις πιο ταραγμένες χρονιές στη σύγχρονη ιστορία της, η Τουρκία δυσκολεύεται να πείσει τους επενδυτές στο εξωτερικό να δουν πέρα από τις οικονομικές αδυναμίες και το πολιτικό ρίσκο.

Eπενδυτικοί οίκοι που είναι πρόθυμοι να τοποθετήσουν τα χρήματά τους σε χώρες όπως η Νότα Αφρική, όπου ένα σκάνδαλο διαφθοράς ταλανίζει το κυβερνών κόμμα ANC και στη Βραζιλία, όπου ο πρόεδρος Μισέλ Τεμέρ δίνει μάχη για να σώσει την κυβέρνησή του από τις έρευνες για τη διαφθορά, υποστηρίζουν ότι οι αντίθετοι άνεμοι που αντιμετωπίζει η Τουρκία υπερβαίνουν κατά πολλοί αυτούς οποιασδήποτε άλλης αναπτυσσόμενης χώρας.

Με τους επενδυτές να φοβούνται να δεσμεύσουν χρήματα, η τάση επιστροφής στις αναδυόμενες αγορές που στήριξε τα νομίσματα, τις μετοχές και τα ομόλογα των τεσσάρων εκ των λεγόμενων «Εύθραυστων Πέντε» -της Βραζιλίας, της Νότιας Αφρικής, της Ινδονησίας και της Ινδίας- δεν έχει αγγίξει και την Τουρκία.

«Αναμφίβολα βλέπουμε μεγαλύτερη αξία σε άλλες αναδυόμενες χώρες», λέει ο Αμπάς Αμελί-Ρινανί, υπεύθυνος στρατηγικής για τις αναδυόμενες αγορές στη γαλλική Amundi. «Σε αυτές περιλαμβάνονται η Βραζιλία, η Ρωσία και η Ινδονησία. Εκτιμούμε ότι σε όλες αυτές τις χώρες οι πολιτικοί και οικονομικοί κύκλοι έχουν αλλάξει ρότα προς μια θετική κατεύθυνση. Δεν ισχύει το ίδιο για την Τουρκία».

Οι Εύθραυστες Πέντε είχαν αναγνωριστεί πριν από πέντε χρόνια ως οι χώρες που είναι πιο ευάλωτες σε μια αύξηση των επιτοκίων από τη Fed και σε ένα πιο ισχυρό δολάριο, εξαιτίας των μεγάλων ελλειμμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αν και οι υπόλοιπες έχουν ανακτήσει την ισορροπία τους και έχουν κάνει προσαρμογές στο ισοζύγιο, η Τουρκία έχει μείνει πίσω.

Και οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές υποστηρίζουν πως το κλίμα είναι δυσοίωνο.

Η Τουρκία παραμένει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετά τις πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις από Κούρδους μαχητές και το ISIS -μεταξύ των οποίων μια αιματηρή ένοπλη επίθεση σε νυχτερινό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη την Πρωτοχρονιά- και μια απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν και του κόμματός του.

Οι πόλεμοι σε γειτονικές χώρες έχουν βλάψει εμπορικούς δεσμούς και οδήγησαν στην έλευση πάνω από 3 εκατ. προσφύγων.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η τουρκική λίρα υποχώρησε 17% έναντι του αμερικανικού δολαρίου το 2016, καταγράφοντας τη δεύτερη χειρότερη επίδοση από τα νομίσματα των αναδυόμενων αγορών μετά το πέσο της Αργεντινής. Τα τουρκικά ομόλογα που αποτιμώνται σε δολάρια είχαν την τρίτη χειρότερη επίδοση μετά από αυτά της Μπελίζ και της Μοζαμβίκης, δύο χώρες σε τόσο δεινή θέση που αναγκάστηκαν να ζητήσουν αναδιάρθρωση.

Η κατρακύλα συνεχίζεται και το 2017, με τη λίρα να «βουτάει» πάνω από 2,5% μόνο τη Δευτέρα, διολισθαίνοντας στο ιστορικό χαμηλό των 3,7393 λιρών/δολάριο, μετά την προειδοποίηση της Moody’s ότι οι κίνδυνοι γύρω από την ασφάλεια εντείνουν τις οικονομικές πιέσεις και μπορεί να δράσουν αρνητικά στην κερδοφορία των τουρκικών τραπεζών, αυξάνοντας τον όγκο των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Την περασμένη χρονιά η Moody’s ακολούθησε την S&P στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Τουρκίας σε «σκουπίδι», αφήνοντας τη Fitch ως τον μόνο μεγάλο οίκο αξιολόγησης που διατηρεί τη χώρα σε επενδυτική βαθμίδα.

Η τουρκική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η κατάσταση είναι προσωρινή. Μεταρρυθμίσεις που έχουν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν την οικονομία θα στηρίξουν τη λίρα και θα μειώσουν τον αρνητικό αντίκτυπο των γεωπολιτικών εξελίξεων, τη στιγμή που ο μεγάλος νεανικός πληθυσμός καθιστά πιο πιθανή τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη.

Σε συνέντευξή του στους Financial Times, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Μεχμέτ Σιμσέκ ανέφερε πως ενώ κατανοεί τις ανησυχίες για το βραχυπρόθεσμο διάστημα, τόνισε ότι οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προοπτικές της χώρας είναι «εξαιρετικά θετικές».

«Η Τουρκία τα πήγε αρκετά καλά μετά την κρίση του 2001 και η επιτυχία δεν ήταν τυχαία. Βασίστηκε σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, στη συνέπεια και σε λογικές πολιτικές», σημείωσε. Πρόσθεσε μάλιστα πως η χώρα συνεχίζει να έχει δημογραφικό πλεονέκτημα.

Το μέγεθος της Τουρκίας, η θέση της ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία και η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ διασφαλίζουν τη γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Ωστόσο, οι παγκόσμιες εξελίξεις δεν ευνοούν τη χώρα. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ έχει ενισχύσει το δολάριο, αυξάνοντας το κόστος των δανείων που έχει πάρει η Τουρκία σε δολάρια. Μια συμφωνία ανάμεσα στα μέλη του ΟΠΕΚ για μείωση της παραγωγής έχει αυξήσει την τιμή του εισαγόμενου αργού, οδηγώντας τον πληθωρισμό τον Δεκέμβριο στο 8,5%.

Το πιο ανησυχητικό για τους επενδυτές είναι η αίσθηση πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα, λέει ο Βίκτορ Ζάμπο της Aberdeen Asset Management. «Τα ρίσκα στην Τουρκία είναι εξαιρετικά υψηλά καθώς μπαίνουμε στο 2017. Τα τουρκικά στοιχεία ενεργητικού έχουν κηλιδωθεί από την πολιτική».

Παρά τις πεσμένες τιμές, λίγα ντιλ φαίνονται ελκυστικά στους ξένους επενδυτές. Καθώς η οικονομία μένει πίσω, οι τουρκικές μετοχές έχουν χειρότερη επίδοση σε σχέση με άλλες αναδυόμενες αγορές, με το discount σε σχέση με τον δείκτη MSCI Emerging Market να φτάνει το 35%.

Αναλυτές της Deutsche Bank υποστηρίζουν πως δεν βλέπουν κάποιο λόγο να αγοράσουν. Εκτός από μερικές μεμονωμένες μετοχές όπως η Akbank, η TAV Airports και η Turkcell, που πιστεύουν ότι μπορούν να κρατήσουν αξία παρά την αποδυνάμωση του νομίσματος, αναλυτές μεταξύ των οποίων και ο Καζίμ Αντάτς έχουν αρνητική στάση για τις τουρκικές μετοχές.

«Οι αποτιμήσεις φαίνονται χαμηλές σε σχέση με τον ιστορικό μέσο όρο μετά από μια παρατεταμένη υποαπόδοση», γράφει. «Ωστόσο, δεν θεωρούμε ότι αυτό επαρκεί ως ανταπόδοση».

Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση επέλεξε να μην εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις για την κατάσταση με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και με τις υποχρεώσεις των εταιρειών που δανείζονται σε δολάριο και εισπράττουν σε λίρα, υποστηρίζει ο Σέργκιο Τρίγκο Πας, επικεφαλής διαχείρισης χαρτοφυλακίων αναδυόμενων αγορών για την BlackRock.

H πτώση στις τιμές του αργού πετρελαίου που συνέθλιψαν τις χώρες που εξάγουν εμπορεύματα και τις ανάγκασαν να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις βοήθησε την Τουρκία, όπως και τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Αλλά η προσωρινή ανακούφιση απλώς έκρυψε για λίγο τα πραγματικά προβλήματα.

«Το επιμέρους ρίσκο είναι μέρος της ιστορίας, αλλά είναι μόνο ένας από τους παράγοντες», σημειώνει. «Ξέχασαν να κάνουν αυτά που έπρεπε. Οι άλλοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν τις οικονομίες τους και να πάρουν δύσκολες αποφάσεις. Η Τουρκία, όχι».

Αν η οικονομία σταθεροποιηθεί και διακοπεί η ελεύθερη πτώση του νομίσματος, οι επενδυτές λένε πως η Τουρκία πρέπει να αυξήσει τα επιτόκια, κατά προτίμηση στην επόμενη συνεδρίαση της κεντρικής τράπεζας στις 24 Ιανουαρίου.

Αλλά η κεντρική τράπεζα είναι παγιδευμένη ανάμεσα σε επενδυτές που ζητούν αύξηση επιτοκίου για να σταματήσει η κατρακύλα της λίρας και έναν πρόεδρο που απαιτεί χαμηλότερο κόστος δανεισμού για τη στήριξη της ανάπτυξης. Εν τω μεταξύ, τα συναλλαγματική αποθέματα της χώρας, τα οποία χρησιμοποιούνται για την υπεράσπιση της λίρας, υποχώρησαν σε χαμηλό τεσσάρων ετών τον Δεκέμβριο.

«Αυτό είναι ένα τοξικό περιβάλλον για τη λίρα», προειδοποιεί η Τάτα Γκος, οικονομολόγος της Commerzbank που ειδικεύεται στις αναδυόμενες αγορές. «Πιθανότατα θα πέσει κι άλλο».

Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



7 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ασφυξία είναι η αίσθηση που αποκόμισε το blog διαβάζοντας το εξαιρετικό άρθρο  "Προς μιά οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;", που μπορείτε να βρείτε εδώ.
Διαβάστε το και είναι σίγουρο πως θα νοιώσετε κι εσείς τόσο ανήμποροι και λυσσασμένοι που το μυαλό σας θα πάει στην άμεση εξέγερση.

Φαίνεται πως ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης έχει κάνει άλματα, έχει καλπάσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι είχαμε αρχικά νομίσει.
Με αιχμή του δόρατος διάφορους ξεπουλημένους "επιστήμονες" οικονομολόγους, και την απαραίτητη βοήθεια από τα ανά τον κόσμο (και εδώ) πολιτικά καθάρματα, και οχήματα τις τράπεζες, η εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας της Νέας Τάξης (οικονομικών στην αρχή, αλλά σύντομια πιό...γενικευμένων) πραγμάτων, είναι πολύ πιό κοντά από ποτέ άλλοτε.
Δεν αργεί η μέρα που ο εργαζόμενος, είτε μισθωτός, είτε αγρότης, είτε ελεύθερος επαγγελματίας, τεχνίτης κλπ, δεν θα έχει πρόσβαση στην αξία των κόπων του, δηλαδή στην αμοιβή του, στα ίδια του τα χρήματα, παρά κατά όσο θα ορίζει και θα επιτρέπει μιά αόρατη πλην υπαρκτή υπερκυβέρνηση του τεράστιου καεφαλαίου και των τραπεζών.

Ήδη τα τελευταία χρόνια οι πρόβες σε μικρότερη κλίμακα, και αλλού, αλλά προπαντός εδώ στην χώρα μας, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Δεν αφορά όμως μόνον την χώρα μας, κι ας μας φαίνεται εμάς έτσι.
Απλώς εμείς είμαστε οι πρώτοι που θα καταστραφούμε ολοσχερώς, ως ακραίο πείραμα, του μέχρι πόσο μπορεί να τραβήξει στα άκρα ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης και μέχρι πού μπορεί να αντέξει ή πόσο να αποχαυνωθεί μία κοινωνία πολιτών οργανωμένου κράτους, μη τριτοκοσμικού, δυτικού τύπου.

Ακριβώς γι αυτή την παγκοσμιότητα του καλπάζοντος φασισμού, μιά οποιαδήποτε εξέγερση σε όποιοδήποτε μέρος του πλανήτη θα ήταν απολύτως χρήσιμη.
Θα σταματούσε για λίγο την επεκτατική ορμή της Νέας Τάξης, και θα έδινε μιά ανάσα, μιά ανάπαυλα και χρόνο στα έθνη και στους λαούς να σκεφτούν το πού οι "ηγέτες" τους, αυτά τα ιδιοτελή καθάρματα, τους οδηγούν.
Και θα ήταν ακόμη χρησιμότερη, απολύτως χρησιμότερη (ακούς χοντροφασίστα; εδώ ταιριάζει το "απολύτως") αν η ποθούμενη εξέγερση γινόταν εδώ, στον τόπο που έχει επιλεγεί για το ακραίο πείραμά τους.
Θα ήταν σημειολογικά τέλειο.
Άλλωστε δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που η φυλή μας βάζει φρένο στα επεκτατικά σχέδια ενός φασιστικού παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλισμού.
Έχει ξανασυμβεί πριν 25 αιώνες με το σταμάτημα και την ταπείνωση των Περσών. 

Αν όμως η εξέγερση δεν έρθει ούτε εδώ ούτε αλλού, το μέλλον για την ανθρωπότητα θα είναι χειρότερο από ο,τιδήποτε έχει ζήσει ως τώρα στην καταγεγραμμένη ιστορία της.
Κι όσο νερό και αν πάρουμε μαζί μας αγαπητέ Μιχάλη Κατσαρέ, "το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία".
Τόση ώστε να μας σκοτώσει όλους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβότερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Τον χορό άνοιξε η -γνωστή μας από τις βρομιές της αλλά και από τον ρόλο της στο ξέσπασμα της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης- Citibank, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει τα μετρητά από τα περιφερειακά της υποκαταστήματα στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, ο ελβετικός τραπεζικός κολοσσός UBS δημοσιοποίησε την εκτίμησή του ότι η απόσυρση των μεγάλων χαρτονομισμάτων θα αποδειχτεί ωφέλιμη για την οικονομία της χώρας. Παράλληλα, επίσημες φωνές δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την πεποίθηση ότι η υλοποίηση της ιδέας περί πλήρους κατάργησης των μετρητών θα αποβεί ωφέλιμη για όλους.

Ασφαλώς, η κατάργηση της φυσικής μορφής τού χρήματος θα εξοικονομήσει πολύ χρήμα, αφού θα μηδενιστούν τα κόστη κοπής νομισμάτων, εκτύπωσης χαρτονομισμάτων, φύλαξης, μεταφοράς, ασφάλειας κλπ. Η μεγαλύτερη ωφέλεια θα είναι εκείνη που θα προκύψει για τις τράπεζες, αφού οι πάντες θα υποχρεωθούν να διατηρούν το σύνολο της ρευστότητάς τους σ' αυτές και έτσι θα ανοίξει λαμπρός δρόμος κερδοφορίας για το τραπεζικό σύστημα. Σοβαρή ωφέλεια, όμως, θα έχει και η κυβέρνηση, εφ' όσον θα αποκτήσει πλήρη και απόλυτο έλεγχο των αποταμιεύσεων των πολιτών, πράγμα που θα της επιτρέπει να επιβάλει πανεύκολα όποιο μέτρο θέλει, όπως ελέγχους κεφαλαίων, αρνητικά επιτόκια, έκτακτη φορολογία κλπ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο για να αναλογιστούμε κάτι που έγινε στον τόπο μας το 2015. Αναφέρομαι στην πρακτική τής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ προκειμένου να πληρώσει τοκοχρεολύσια. Στην αρχή, απηύθυνε "κάλεσμα" για βοήθεια αλλά, όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, δεν δίστασε να καταφύγει στην κατάπτυστη τακτική τής έκδοσης Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Φανταστείτε τώρα πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ανεύρεση χρήματος σε ένα περιβάλλον όπου όλο το διαθέσιμο χρήμα θα βρισκόταν στις τράπεζες με παράλληλη ύπαρξη ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα ήταν πολύ ευκολότερη σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά.

Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η κατάργηση των μετρητών μπορεί να ωφελήσει πολλούς, εκτός από τους απλούς πολίτες. Αυτοί από την μια θα υπόκεινται σε πλήρη έλεγχο για το πού ή το πώς ξοδεύουν και την τελευταία τους δεκάρα κι από την άλλη θα καταντήσουν έρμαια τόσο του πολιτικού όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εφ' όσον δεν θα έχουν πλέον στα χέρια τους το βασικό αμυντικό τους όπλο: την ανάληψη των καταθέσεών τους. Λογικό επακόλουθο θα είναι η επέκταση της τραπεζικής ασυδοσίας εφ' όσον θα διευκολυνθεί η καθιέρωση της "διάσωσης από μέσα" (bail-in) με το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή η προοπτική γίνεται ιδιαίτερα τραγική αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότερες τράπεζες είναι υπερχρεωμένες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν την χρεωκοπία.

Νομίζω ότι το μήνυμα δόθηκε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, δίπλα στην Ινδία και την Αυστραλία, έσκασε μύτη και η Σουηδία, αν και εκεί η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική μιας και υπερχρεωμένος δεν είναι ο δημόσιος αλλά ο ιδιωτικός τομέας (ναι! ναι! στην "σοσιαλιστική Σουηδία αυτό!). Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας οργουελιανής "πλαστικής" κοινωνίας, όπου οι οικονομίες των πολλών απλών ανθρώπων θα χρησιμοποιούνται προς όφελος ολίγων, πλην εκλεκτών. Στην προσπάθεια να βρεθεί -επί τέλους!- διέξοδος από την πολυετή καπιταλιστική κρίση, τα όπου γης οικονομικά "φυντάνια" βρήκαν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Για να αποδειχτεί ακόμη μια φορά πως δεν είναι τα κράτη που χρεοκοπούν αλλά οι πολίτες τους, κάτι που έχουμε μάθει πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Πηγή Cogito ergo sum


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



6 Ιαν 2017


Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Αποκαλούμε το ευρώ ξένο νόμισμα γιατί αυτό δεν το εκδίδει η Ελλάδα, όπως γινόταν με τη δραχμή, αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Το ελληνικό κράτος, από το 2002, δεν έχει καμία εξουσία στο νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα και δεν μπορεί να εκδίδει την ποσότητα του χρήματος που απαιτείται (ρευστότητα) για τη λειτουργία της οικονομίας, ούτε να καθορίζει τα επιτόκια και τη συναλλαγματική ισοτιμία του.

Η νομισματική και συναλλαγματική πολιτική καθορίζεται από την ΕΚΤ, η οποία από τις Συνθήκες Ίδρυσης και Λειτουργίας της ΕΕ απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη-μέλη, όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ.).

Χωρίς εθνικό νόμισμα το ελληνικό κράτος για να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα των ασφαλιστικών Ταμείων και των νοσοκομείων, να ασκεί κοινωνική πολιτική, να εξασφαλίζει την αμυντική θωράκιση της χώρας, να κάνει δημόσιες επενδύσεις και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πρέπει είτε να εισπράττει περισσότερους φόρους είτε να δανείζεται. Γι’ αυτό αυξάνονται συνεχώς οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι ενώ παράλληλα μειώνονται οι δαπάνες (μισθοί, συντάξεις κλπ.) προκειμένου να απαιτείται μικρότερος δανεισμός. ‘Ολη η πρόσφατη φοροεπιδρομή του τρίτου Μνημονίου αποσκοπεί στην επίτευξη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος (3,5% του ΑΕΠ, το 2018) με το οποίο θα πληρώνονται μόνο οι τόκοι του Δημόσιου Χρέους.

Οκτώ χρόνια μετά την είσοδό της στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε γιατί δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές» και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή, στο «αναμορφωτήριο» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Από το 2010 ο δανεισμός, που δεν αποπληρώνει αλλά ανακυκλώνει το χρέος, γίνεται από τους μηχανισμούς της ΕΕ (EFSF – ESM) και το ΔΝΤ.

Ακόμη και σήμερα, που διανύουμε τον έβδομο χρόνο καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τον καθοριστικό ρόλο της ξένου νομίσματος, του ευρώ, στην αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ο επί 21 χρόνια, μέχρι το 1948, πρωθυπουργός του Καναδά McKenzie King είχε πεί: «Άπαξ ένα έθνος εκχωρήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της πίστωσης, δεν έχει σημασία ποιός θεσπίζει τους νόμους του κράτους. Η τοκογλυφία (σσ. του χρέους) άπαξ και επικρατήσει θα συντρίψει οποιοδήποτε έθνος. Μέχρι να επανέλθει ο έλεγχος του νομίσματος και της πίστωσης στην κυβέρνηση και αναγνωριστεί ως η πιο περίοπτη και ιερή ευθύνη της, όλες οι συζητήσεις περί εθνικής κυριαρχίας, περί Κοινοβουλίου και περί Δημοκρατίας είναι ανώφελες και μάταιες».

Το Δημόσιο Χρέος από το 2002, που η χώρα μας εισήλθε στο ευρώ, μέχρι το 2016 αυξήθηκε κατά 109% (από 156 σε 324 δις.) ενώ το ΑΕΠ μόνο κατά 34% (από 131 σε 175 δις.). Θυμίζουμε ότι το 2001 το 75% του χρέους ήταν σε δραχμές (εσωτερικό χρέος) και μόνο το 25% σε συνάλλαγμα. Άρα το 75% των τοκοχρεολυσίων πληρωνόντουσαν σε δραχμές. Σε μια νύχτα όλο το χρέος μετατράπηκε σε ευρώ, δηλαδη σε συνάλλαγμα. Το αντίστροφο θα γίνει όταν η χώρα επανέλθει στη δραχμή. Όλο το σημερινό χρέος της σε ευρώ θα μετατραπεί στο νέο εθνικό νόμισμα. Ένα κράτος δε χρεοκοπεί ποτέ όταν χρωστάει (όσα κι αν χρωστάει) στο εθνικό νόμισμά του. Εκδίδει χρήμα και πληρώνει. Ένα κράτος χρεοκοπεί όταν πρέπει να πληρώσει σε άλλο νόμισμα (συνάλλαγμα) που δεν έχει. Αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας μέσα στο ευρώ, αφού δεν μπορεί να εκδώσει ευρώ.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη αποτελεί προϋπόθεση, όχι απλά βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών αλλά, επιβίωσης της ελληνικής εθνικής οντότητας. Το εγχείρημα πρέπει να είναι εθνική επιλογή, όχι επιλογή των δανειστών (π.χ. σχέδιο Σόϊμπλε), που θα αποφασιστεί από μια ελληνική κυβέρνηση και θα βασίζεται σ’ένα καλά μελετημένο, σ’ όλες τις λεπτομέρειές του, σχέδιο.

Τα βασικά σημεία ενός τέτοιου σχεδίου είναι:

1. Η ισοτιμία
Εισαγωγή του εθνικού νομίσματος με ισοτιμία ένα προς ένα, δηλαδή, μια Νέα Δραχμή προς ένα ευρώ. Όλα, μισθοί, συντάξεις, εισοδήματα, οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, τα δάνεια και όλες οι άλλες αξίες θα μετατραπούν, από την πρώτη στιγμή, στο νέο εθνικό νόμισμα μ’ αυτή την ισοτιμία. Αμέσως μετά, με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος που θα έχει αποδεσμευτεί από το Ευρωσύστημα, η ισοτιμία αυτή θα «κλειδώσει». Η Νέα Δραχμή, δηλαδή, δε θα είναι ελεύθερα διαπραγματεύσιμη στα χρηματιστήρια συναλλάγματος και δε θα μπορεί να δεχτεί κερδοσκοπικές – υποτιμητικές επιθέσεις για λόγους οικονομικούς αλλά και πολιτικούς. Με αυτόν τον τρόπο μετάβασης δε θα αυξηθούν οι τιμές των εισαγόμενων αγαθών και υπηρεσιών και έτσι δε θα υπάρξει πληθωρισμός.

Το «κλείδωμα» της ισοτιμίας ενός νομίσματος είναι εθνική επιλογή μιας χώρας και δεν εξαρτάται από ξένα κέντρα όπως κυβερνήσεις, χρηματιστήρια κλπ. Ουσιαστικά το «κλείδωμα» καθορίζει την ισοτιμία που οι εγχώριες τράπεζες θα πωλούν συνάλλαγμα, έναντι δραχμών, στους ενδιαφερόμενους π.χ. εισαγωγικές εταιρείες. Θυμίζουμε ότι για 20 χρόνια, από το 1953 μέχρι το 1973, η Ελλάδα είχε «κλειδώσει» την ισοτιμία της δραχμής με το δολάριο (ένα δολάριο προς 30 δραχμές). Η Ελβετία είχε «κλειδώσει» από το 2011 μέχρι το 2015 την ισοτιμία του φράγκου με το ευρώ. Η Ρωσία και η Αργεντινή είχαν «κλειδώσει» τα νομίσματά τους με το δολάριο. Η Βουλγαρία έχει σήμερα «κλειδωμένη» την ισοτιμία του λέβα με το ευρώ. Η «κλειδωμένη» ισοτιμία, ένα προς ένα, θα παραμείνει καθ’ όλο το μεταβατικό διάστημα σταθεροποίησης του νέου εθνικού νομίσματος και μέχρις ότου αρχίσει η ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Οι υπάρχουσες καταθέσεις σε ευρώ θα έχουν ρήτρα συναλλάγματος ώστε να μην υπάρχει κανένας φόβος στους πολίτες για τυχόν υποτίμηση της Νέας Δραχμής. Επειδή από την πρώτη στιγμή όλες οι συναλλαγές στο εσωτερικό θα γίνονται στο νέο εθνικό νόμισμα, όταν εκταμιεύονται οι καταθέσεις στην εσωτερική αγορά θα μετατρέπονται σε δραχμές, πάντα με ισοτιμία ένα προς ένα, όταν εκταμιεύονται για εισαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών, για εξωτερικό τουρισμό, για σπουδές στην αλλοδαπή και για λόγους υγείας, σε ευρώ.

2. Το Ισοζύγιο
Κανένα πρόβλημα δεν πρόκειται να εμφανιστεί στην τροφοδοσία της εγχώριας αγοράς με εισαγόμενα προϊόντα. Το Ισοζύγιο Αγαθών και Υπηρεσιών, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης των τελευταίων ετών, έχει ισοσκελιστεί. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα από τις εξαγωγές αγαθών που κάνει, από τον τουρισμό και τη ναυτιλία εισπράττει το απαραίτητο συνάλλαγμα για να πληρώνει όλες τις εισαγωγές που πραγματοποιεί σήμερα. Ούτε ελλείψεις σε προϊόντα θα υπάρξουν, ούτε δελτίο χρειάζεται να επιβληθεί σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, όπως λένε όσοι θέλουν να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες για να μην αντιδράσουν στην καταστροφή και τη λαφυραγώγηση της χώρας τους.

Απ’ όλα τα ανωτέρω είναι φανερό ότι οι σημερινές συνθήκες της ελληνικής οικονομίας (εσωτερική υποτίμηση – ισοσκελισμένο Ισοζύγιο) δεν απαιτούν, για τη μετάβαση από το ευρώ στη δραχμή, υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος. Η υποτίμηση έχει γίνει ήδη, είναι η εσωτερική υποτίμηση των μνημονιακών χρόνων, δεν απαιτείται πρόσθετη νομισματική υποτίμηση. Μια χώρα υποτιμά το νόμισμά της για ένα και μοναδικό λόγο, για να μειώσει ή να εξαλείψει το έλλειμμα στο Ισοζύγιό της. Αυτό έχει γίνει ήδη στη χώρα μας.

Βασικός παράγοντας επιτυχίας του εγχειρήματος επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι η διατήρηση ισοσκελισμένου του Ισοζυγίου Αγαθών και Υπηρεσιών. Πρέπει από την πρώτη στιγμή να διασφαλιστεί, με κατάλληλες ρυθμίσεις, ότι το συνάλλαγμα από τις εξαγωγές και τον τουρισμό δε θα διαφεύγει σε τράπεζες του εξωτερικού, με υποτιμολογήσεις εξαγωγών και τουριστικών υπηρεσιών και υπερτιμολογήσεις εισαγωγών. Παράλληλα θα πρέπει να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα ώστε το ναυτιλιακό συνάλλαγμα να εξακολουθήσει να εισρέει στη χώρα.

3. Η παραγωγική ανασυγκρότηση
Με όπλο το εθνικό νόμισμα και τη δυνατότητα αύξησης της κυκλοφορίας του, η κυβέρνηση θα μπορέσει να χρηματοδοτήσει ένα ευρύ πρόγραμμα δημόσιων και ιδιωτικών παραγωγικών επενδύσεων στον αγροτικό τομέα, τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία για να αναπτύξει (όχι μεγεθύνει) την ελληνική οικονομία και να βελτιώσει την παραγωγικότητά της. Στην πρώτη φάση η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας πρέπει να κατευθυνθεί μόνο σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι στην αύξηση των εισοδημάτων που θα ανατρέψουν το Ισοζύγιο. Οι επενδύσεις προοδευτικά θα αυξάνουν τον πλούτο της χώρας, θα βελτιώνουν τα εισοδήματα και θα μειώνουν την ανεργία. Η αύξηση των εισοδημάτων πρέπει να έπεται της αύξησης του ΑΕΠ και όχι το αντίθετο.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη και η θωράκιση της οικονομίας με τη Νέα Δραχμή είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα ώστε η χώρα να πάψει να εκβιάζεται από τους δανειστές και να πάψει να αποτελεί γερμανική αποικία. Για να αποκατασταθεί η εθνική κυριαρχία και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

* Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλιου «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, καθώς και του Δοκιμίου «Το νόμισμα και τα φετίχ του» που έχει αναρτηθεί στο http://greekattack.wordpress.com
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο περιοδικό Point – Zero (τεύχος Ιανουαρίου) που κυκλοφόρησε στις 5-1-2017.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



4 Ιαν 2017


«Πώς κατανέμουμε πόρους, βάρη και δαπάνες;» Αυτή η συζήτηση θα έπρεπε να προηγείται κάθε άλλης για τον Προϋπολογισμό, αλλά δεν γίνεται καν. Εδώ επιχειρείται μια περιήγηση στον παράδοξο κόσμο του Προϋπολογισμού του ελληνικού κράτους. Για να καταλάβουμε γιατί μας συμβαίνουν όλα...

Γράφει ο Γιώργος Στρατόπουλος

Ο Προϋπολογισμός περιγράφει δυο βασικές λειτουργίες του κράτους: από πού αντλεί έσοδα (πώς, ποιους και πόσο φορολογεί) και πώς τα κατανέμει, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της κοινωνίας και του κράτους.

Ο τρόπος που κατανέμονται τα διαθέσιμα κεφάλαια, πολλά ή λίγα, δείχνει πώς ιεραρχεί κάθε κυβέρνηση τις ανάγκες της κοινωνίας και του κράτους που διοικεί.

Ελλάδα και Πορτογαλία έχουν ίδιο μέγεθος πληθυσμού και οικονομίας. Εχουν και παρόμοιο μέγεθος προϋπολογισμού, ξοδεύουν περίπου τα ίδια. Ομως για κάθε τρία ευρώ που ξοδεύει η Ελλάδα για την Υγεία, η Πορτογαλία ξοδεύει τέσσερα, δηλαδή 33% περισσότερα!

Με αντικειμενικά κριτήρια, δεν είναι η Πορτογαλία που ξοδεύει πολλά αλλά η Ελλάδα που ξοδεύει λίγα για τη Δημόσια Υγεία. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως αυτή η υστέρηση είναι προϊόν σχεδιασμού και ιεράρχησης προτεραιοτήτων εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι, κυρίως, ένδειξη φτωχού κεντρικού σχεδιασμού και ανορθολογικής, ευκαιριακής κατανομής των πόρων.

Και είναι διαχρονικό το φαινόμενο στην Ελλάδα, συντάσσουμε και εκτελούμε προϋπολογισμούς αποσπασματικούς, πρόχειρους, χωρίς πυξίδα και σχέδιο. «Πώς κατανέμουμε πόρους, βάρη και δαπάνες;». Αυτή είναι η συζήτηση που θα έπρεπε να προηγείται κάθε άλλης συζήτησης για τον Προϋπολογισμό. Αλλά δεν γίνεται καν. Το άρθρο σε αυτή τη συζήτηση θέλει να συμβάλει. Αποτελεί μια περιήγηση στον παράδοξο κόσμο του Προϋπολογισμού του ελληνικού κράτους. Αναδεικνύει κάποιες από τις διαρκείς αδυναμίες στην κατανομή των πόρων.

Η ανάλυση βασίζεται στη σύγκριση μεταξύ του τρόπου που κατανέμει τους πόρους η Ελλάδα και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Για να υπάρχει αντικειμενικό μέτρο, δεν συγκρίνονται τα απόλυτα ποσά που δαπανά κάθε χώρα αλλά τα ποσά που δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ της. Πόσο μέρος, δηλαδή, του παραγόμενου πλούτου επιμερίζει κάθε χώρα στις βασικές ανάγκες κράτους και κοινωνίας.

Τα βάρη της Ελλάδας (Άμυνα – Χρέος)

Πολλοί πιστεύουν ότι η Αμυνα και η εξυπηρέτηση του χρέους (τόκοι) είναι τα μεγάλα βάρη του ελληνικού Προϋπολογισμού. Πράγματι, η Ελλάδα δαπανά τα περισσότερα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών για την Αμυνα. Και για τόκους δαπανά πολλά, όχι όμως τα περισσότερα.

Λόγω γεωπολιτικής θέσης οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας είναι διαχρονικά υψηλές, ανεξαρτήτως νομίσματος και κυβέρνησης.

Ωστόσο, η γεωπολιτική θέση και η νησιωτικότητα επιβαρύνουν τις αμυντικές δαπάνες, δημιουργούν όμως και έσοδα καθιστώντας την Ελλάδα διαμετακομιστικό κόμβο & ελκυστικό τουριστικό προορισμό.


Οι τόκοι είναι πρόσθετο βάρος για όλες τις χώρες του Νότου. Η Ελλάδα δεν είναι καν στη χειρότερη θέση. Ιταλία και Πορτογαλία επιβαρύνονται περισσότερο. Πριν την κρίση, μάλιστα, ξοδεύαμε ακόμη περισσότερα. Και πριν το Ευρώ, το ποσοστό ΑΕΠ που δαπανούσε η Ελλάδα για την εξυπηρέτηση του χρέους ήταν διπλάσιο του σημερινού.

Συνολικές Δαπάνες (πλην Άμυνας και Χρέους)

Αν τώρα αφαιρέσουμε όσα δαπανούμε για Άμυνα και τόκους, αυτό που μένει για όλες τις άλλες ανάγκες κράτους και πολιτών, οι Συνολικές Δαπάνες (πλην άμυνας και χρέους), είναι πολύ κοντά στο μέσο όρο της Ευρώπης. Συγκεκριμένα μόλις κατά 1% χαμηλότερο από τον κοινοτικό μ.ό. και 2% από τον μ.ό. της Ευρωζώνης.

Αυτό σημαίνει ότι δεν δικαιολογείται να λείπουν γάζες από τα νοσοκομεία. Κάτι κάνουμε πολύ στραβά στην κατανομή των δαπανών.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Ανεργία

Η Ελλάδα καταγράφει εδώ και χρόνια το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρώπη.

Κι ενώ η ανεργία είναι το μεγάλο, οξύ πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δαπανά για τη στήριξη των ανέργων και της απασχόλησης τα λιγότερα στην Ευρωζώνη (εξαιρουμένων χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ).

Δαπανούμε τα μισά από το μ.ό. της ΕΕ, αν κι έχουμε τριπλάσιους ανέργους.

Το λιγότερο που θα περίμενε κανείς από τον ελληνικό Προϋπολογισμό είναι να αντιγράψει τον ισπανικό, που κατευθύνει σχεδόν τετραπλάσιους πόρους στη στήριξη των ανέργων.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Οικογένεια


Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολύ σοβαρό και επείγον. Καταγράφουμε το 2ο χαμηλότερο  δείκτη γεννητικότητας (fertility rate, Eurostat) στην Ευρώπη. Το 2008 γεννήθηκαν 118.000 παιδιά στην Ελλάδα. Το 2014 μόλις 92.000!


Η ανάσχεση της δημογραφικής κατάρρευσης είναι υψηλή προτεραιότητα. Απαιτεί εκτεταμένη προσχολική φροντίδα, φορολογικά κίνητρα για τη δημιουργία οικογένειας, αποτελεσματική υποστήριξη των εργαζόμενων γονέων.
Αντ΄αυτών, είμαστε προτελευταίοι στην Ευρωζώνη σε δαπάνες στήριξης της οικογένειας  και των παιδιών.
Η πιο γερασμένη κοινωνία της γηραιάς ηπείρου, χωρίς ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Ακραία φτώχεια

Στην Ελλάδα καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού που κινδυνεύει ή ζει ήδη σε συνθήκες ακραίας φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού (Eurostat-2015).

Αλλά θεσπίσαμε το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα τελευταίοι και κατόπιν πιέσεων των δανειστών. Και 3 χρόνια μετά τη θέσπισή του, 1 χρόνο μετά την ένταξή του στο 3ο Μνημόνιο, ακόμη δεν υλοποιείται απρόσκοπτα και πανελλαδικά. Διότι η κυβέρνηση αναρωτιέται ποια δαπάνη θα περικόψει για να μεταφέρει πόρους στους πιο αδύναμους.

Ναι, 2 χρόνια τώρα, το αριστερό κόμμα που εκλέχτηκε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση δεν μπορεί να ανακατανείμει τις κοινωνικές δαπάνες ώστε να διασφαλίσει πόρους για τους άπορους.

Συνολικές Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας


Η Ελλάδα δαπανά για κοινωνικές παροχές περίπου ίδιο ποσοστό ΑΕΠ με το μ.ό. της Ευρωζώνης. Απλώς εμείς παραβλέπουμε τους άπορους, επειδή έχουμε  προτεραιότητα τους συνταξιούχους!


Για συντάξεις ξοδεύουμε τα περισσότερα απ’ όλους στην Ευρώπη. Μόνο οι συντάξεις γήρατος απορροφούν το 15,3% του ΑΕΠ. 


Στις Λοιπές Κοινωνικές Δαπάνες, ό,τι απομένει δηλαδή για το κοινωνικό κράτος μετά την αφαίρεση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη.

Αν και συνειδητοποιήσαμε πλέον όλοι τις αδικίες, τις ανισότητες και την ανθρωπιστική κρίση των τελευταίων ετών, το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να μοιράζει άνισα και ανορθολογικά τους πόρους του κοινωνικού κράτους.

Ο Προϋπολογισμός εξακολουθεί να υπηρετεί ανάγκες του πελατειακού συστήματος, κοινωνικών ομάδων με ισχυρή πολιτική επιρροή και το φόβο του πολιτικού κόστους.

Η υπόθεση του έκτακτου βοηθήματος προς τους συνταξιούχους είναι ενδεικτική. Όπως προκύπτει και από την απολογητική επιστολή Τσακαλώτου, η Κυβέρνηση πήρε από το κρατικό ταμείο χρήματα που είχε συμφωνηθεί να κατευθυνθούν στη χρηματοδότηση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Τα πήρε δηλαδή από τους πιο φτωχούς, τους πιο αδύναμους και τα έδωσε σε άλλες κοινωνικές ομάδες που συγκριτικά είχαν λιγότερη ανάγκη αλλά μεγαλύτερη εκλογική δύναμη.

Υγεία – Εκπαίδευση – Πολιτισμός
Ουραγοί στη χρηματοδότηση

Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό, Υγεία, Παιδεία και Πολιτισμός είναι τομείς δευτερεύουσας σημασίας, χαμηλής προτεραιότητας.


Για την Υγεία δαπανούμε πολύ λιγότερα από το μ.ό. στην Ευρώπη.
Εφόσον οι Συνολικές Δαπάνες της Ελλάδας (πλην άμυνας & τόκων) αθροίζονται στο  43% του ΑΕΠ – 1% λιγότερο από τον μ.ό. της Ε.Ε. (44%) ή 2% λιγότερο από την Ευρωζώνη- τηρουμένων των αναλογιών, η Ελλάδα θα ‘πρεπε να δαπανά για την Υγεία περίπου 7,1% του ΑΕΠ. Αλλά δαπανά μόλις 4,7%.
Η μεγάλη αυτή απόκλιση δεν οφείλεται στην οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά στις προτεραιότητες του Προϋπολογισμού της. Επιλέξαμε να διοχετεύουμε τους πόρους αλλού!


Για την Εκπαίδευση, οι δαπάνες της Ελλάδας (4,4%) παρουσιάζουν μικρή (-0,4%) απόκλιση από τον κοινοτικό μ.ό. (4,8%). Στην επιμέρους κατηγορία της Β’βάθμιας εκπαίδευσης, όμως, η απόκλιση της χρηματοδότησης είναι τεράστια (-0,6%). Υπολειπόμαστε κατά το 1/3 του κοινοτικού μέσου όρου. Αυτό αντικατοπτρίζει, κυρίως, τη δραματική υστέρηση στη Β΄βάθμια τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση.


Είναι άξιον απορίας! Ο τουρισμός χαρακτηρίζεται ως βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, η πολιτιστική κληρονομιά είναι ένα από τα κύρια συγκριτικά πλεονεκτήματα του ελληνικού τουρισμού, αλλά ο Πολιτισμός είναι πεδίο χαμηλής προτεραιότητας για τον Προϋπολογισμό. Ξοδεύουμε τα λιγότερα στην Ευρωζώνη! 

Δημόσια Τάξη – Περιβάλλον
Πρωταθλητές στις δαπάνες


Για υπηρεσίες Αστυνόμευσης (υποκατηγορία της δαπάνης «Δημόσια Τάξη & Ασφάλεια»), δεν ξοδεύουμε απλώς τα περισσότερα στην Ευρώπη. Ξοδεύουμε κατά 50% περισσότερα από το μ.ό. της Ευρωζώνης! Χωρίς να υπάρχει κάποιος δομικός λόγος (όπως π.χ. στην Άμυνα) που να δικαιολογεί την απόκλιση.
Και για το περιβάλλον δαπανούμε τα περισσότερα στην Ευρωζώνη! Ο κοινοτικός  μ.ό. για περιβαλλοντικές δαπάνες είναι 0,8% του ΑΕΠ και η Ελλάδα ξοδεύει τα διπλά (1,6%)!

Αυτή η υπέρβαση δαπανών οφείλεται κυρίως α) στην υπερβολική επιβάρυνση για ενίσχυση των μονάδων ΑΠΕ και β) στην αυξημένη δαπάνη για τη Διαχείριση Απορριμμάτων. Ναι, η Ελλάδα ξοδεύει τα περισσότερα, περίπου διπλάσια από το μ.ό. της Ευρωζώνης για διαχείριση απορριμμάτων!

Κράτος σπάταλο και υπερτροφικό


Οι δαπάνες της Ελλάδας για «Γενικές Υπηρεσίες» είναι υπερτριπλάσιες του μ.ό. της Ευρώπης!
 
Στον λογαριασμό «Γενικές Υπηρεσίες» καταχωρούνται όλες οι δαπάνες που δεν συνδέονται με τις βασικές υποχρεώσεις του κράτους για κοινωνικές δαπάνες, Υγεία, Άμυνα, Δημόσια Τάξη, Εκπαίδευση κ.λπ.. Εδώ σωρεύονται οι υπερβολές ενός σπάταλου και υπερμεγέθους κράτους.


Τα τελευταία οκτώ χρόνια η Ελλάδα δαπανούσε για «Γενικές Υπηρεσίες» 2,7% του ΑΕΠ περισσότερο από τον μ.ό. της Ευρωζώνης. Ως μέτρο σύγκρισης, στο ίδιο διάστημα  δαπανούσε για «Αμυνα» 1,4% του ΑΕΠ περισσότερο από τον μ.ό. της Ευρωζώνης.
Το βάρος στον Προϋπολογισμό από τις δαπάνες για «Γενικές Υπηρεσίες» είναι περίπου διπλάσιο του βάρους των αμυντικών δαπανών! Αν κινούμασταν στο μ.ό. της Ευρώπης, θα εξοικονομούσαμε 4,5 δισ.€ ετησίως.

Πρωταθλητές στους έμμεσους φόρους


Στα χρόνια της κρίσης, οι συντελεστές ΦΠΑ αυξήθηκαν σταδιακά από 18 σε 24%. Εχουμε τώρα τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ στην Ευρωζώνη.


Πρώτοι στην Ευρωζώνη και στα έσοδα από έμμεσους φόρους, που αναλογικά επιβαρύνουν περισσότερο τους φτωχούς. 
Κι έτσι, όλα στη χώρα δουλεύουν εναντίον των ανέργων!

Υψηλοί εταιρικοί φόροι και υψηλές ασφαλιστικές εισφορές αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα και δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τους ανέργους να βρουν δουλειά. Οι οποίοι, ταυτόχρονα, ενώ  από την κοινωνική πρόνοια λαμβάνουν ελάχιστη ή καθόλου στήριξη, επιβαρύνονται δυσανάλογα από τους υψηλούς έμμεσους φόρους.

Εταιρικοί φόροι

Αν κι έχουμε το οξύτερο πρόβλημα ανεργίας, το μεγαλύτερο έλλειμμα επενδύσεων, καταδιώκουμε φορολογικά την επιχειρηματικότητα και διευκολύνουμε τη φυγή των επιχειρήσεων.


Η Ελλάδα ανήκει στην ομάδα των κρατών μελών με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές – πολύ υψηλότερους του μέσου όρου της ΕΕ. Κάποιες χώρες της ομάδας αυτής φορολογούν με χαμηλότερους συντελεστές τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία). Η Ελλάδα τις φορολογεί με τον ίδιο υψηλό συντελεστή από το πρώτο ευρώ.

Φορολογικός Ανταγωνισμός

Από την ομάδα των κρατών με υψηλούς φορολογικούς συντελεστές καμιά δεν γειτνιάζει με χώρα της ΕΕ που προσφέρει εξαιρετικά χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές. Μόνον η Ελλάδα. Η οποία στο φορολογικό ανταγωνισμό των γειτόνων της απαντά με άγνοια κινδύνου: ήταν η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που αύξησε τους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων το 2015.

Το 2014, τα έσοδα της Βουλγαρίας από τη φορολόγηση των επιχειρήσεων με φορολογικό συντελεστή 10% ήταν περισσότερα από τα αντίστοιχα έσοδα της Ελλάδας με φορολογικό συντελεστή 26%! Ενα μέρος των εσόδων της Βουλγαρίας προήλθε από εταιρείες ελληνικών συμφερόντων.

Η περιπέτεια του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος αναδεικνύει τη ρίζα των προβλημάτων δόμησης του Προϋπολογισμού

Ενα αριστερό κόμμα, γεμάτο ευαισθησία για τους αδύναμους, δεν κατάφερνε να βρει πόρους για να στήσει ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας από την ακραία φτώχεια. Υπάρχει μια απλή εξήγηση γι’ αυτήν την αντίφαση. Διότι το 3ο μνημόνιο επέβαλε μεν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αλλά χωρίς προίκα. Η χρηματοδότησή του θα ήταν αποτέλεσμα ανακατανομής πόρων από άλλες κοινωνικές δαπάνες. 

Ομως το ελληνικό πολιτικό σύστημα –η Αριστερά του λαϊκισμού ακόμα περισσότερο– είναι εθισμένο στο σύστημα διακυβέρνησης του Αγιου Βασίλη: Να μοιράζει μόνο, χαριστικά και άκοπα. Η ανακατανομή πόρων με κριτήριο ανάγκες και προτεραιότητες και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός δείχνουν να είναι πέραν των δυνατοτήτων και προδιαγραφών του συστήματος. Γι’ αυτό και επιβίωσαν την εποχή των μνημονίων οι στρεβλώσεις που δημιουργήθηκαν όταν το πουγκί του Αγιου Βασίλη ήταν φουσκωμένο με δανεικά.

Ομως μια κυβέρνηση που αδυνατεί να περιορίσει τις δαπάνες της για να στηρίξει τους πιο αδύναμους, είναι κυβέρνηση ανίκανη να επενδύσει στην ανάπτυξη, να σχεδιάσει το μέλλον. Διότι επένδυση στο μέλλον σημαίνει δέσμευση πόρων από την κατανάλωση του παρόντος για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ευημερίας στο μέλλον. 

Ευημερία και Ανάπτυξη σημαίνει περισσότερες θέσεις εργασίας, λιγότεροι άνεργοι, λιγότερη φτώχεια, περισσότερα έσοδα στα ασφαλιστικά ταμεία. Περισσότερος πλούτος για τους πολίτες και κέρδη για τις επιχειρήσεις, περισσότερα έσοδα από φόρους. Ολα τα δημοσιονομικά προβλήματα είναι ευκολότερα διαχειρίσιμα σε περιβάλλον ανάπτυξης. Πώς θα έρθει όμως; 

Πολλά μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Στο επίπεδο του Προϋπολογισμού το βασικό αναπτυξιακό εργαλείο που διαθέτει είναι η φορολογική πολιτική και ειδικότερα η φορολόγηση των επιχειρήσεων. Ο Προϋπολογισμός του 2017 όμως αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, ακριβώς όπως δεν ενδιαφέρεται για τους ανέργους της. Τουλάχιστον όχι τόσο, ώστε να διαμορφώσει κατάλληλα τη φορολογική πολιτική του κράτους.  

Η υπερφορολόγηση, η εχθρική προς το επιχειρείν φορολογική πολιτική και η άνιση κατανομή των κοινωνικών δαπανών, η αδυναμία του κοινωνικού κράτους να στηρίξει τους ανέργους και να προστατεύσει τους ευάλωτους, είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι το πρόσωπο μιας κοινωνίας που βαθαίνει την ανισότητα και  συντηρεί την αδικία, που γυρίζει την πλάτη της στο μέλλον, χωρίς ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Τα στοιχεία για τις δαπάνες και τη φορολογία των κρατών μελών της Ε.Ε  αντλήθηκαν από τη βάση δεδομένων της Eurostat εδώ και εδώ
Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου