Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Σεπ 2017


Με την ευκαιρία των σημερινών 75ων γενεθλίων του ο γερμανικός Τύπος δεν φείδεται ακόμη και αυστηρής κριτικής για τα πεπραγμένα του. Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς από τρίτες χώρες;

Η τελευταία εβδομάδα πριν από τις βουλευτικές εκλογές ξεκίνησε με τα γενέθλια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που γίνεται 75 χρονών. Ικανός λόγος για τους σχολιαστές να κάνουν σύντομο απολογισμό της μακράς θητείας του σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, καθώς παράλληλα είναι και ο μακροβιότερος βουλευτής στα έδρανα της ομοσπονδιακής βουλής.

"Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει"

"Τα τελευταία χρόνια φαινόταν ότι ο Σόιμπλε ήταν ο μόνος στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα που μπορούσε να πει την γνώμη του στη Μέρκελ, ανεξαρτήτως εάν επρόκειτο για το ευρώ  ή το προσφυγικό", σχολιάζει το Spiegel Online. "Αλλά αυτό που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως αντιπαλότητα στην πραγματικότητα αποτελεί μια μορφή συμβίωσης. Η φήμη του Σόιμπλε βασίζεται σε αυτό που περιγράφεται ως σοφός αντάρτης. Η Μέρκελ τον άφησε να κάνει ό,τι θέλει γιατί ήξερε ότι η σύγκρουση δεν θα έφτανε ποτέ στα άκρα. Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει. Προστατεύει τη Μέρκελ από την κατηγορία ότι έχει περιορίσει το κόμμα σε σύλλογο που συναινεί σε όλα. Υπό αυτό το πρίσμα ο υπουργός Οικονομικών αποτελεί βασικό συστατικό του μηχανισμού εξουσίας της καγκελαρίου. Σε αυτόν εναπόκειται ο ρόλος του ήρεμου αντίπαλου, και επειδή τον παίζει τόσο τέλεια, σε περίπτωση επανεκλογής της Μέρκελ είναι βέβαιο ότι θα έχει θέση και στην επόμενη κυβέρνηση".   
Με την ευκαιρία των σημερινών του γενεθλίων η Süddeutsche Zeitung  περνά τον Σόιμπλε γενεές δεκατέσσερις για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση του ευρώ. "Στις διαπραγματεύσεις ο Σόιμπλε άφησε να κλιμακωθεί η κατάσταση με τρόπο αδίστακτο απειλώντας τους Έλληνες με προσωρινή έξοδο από το ευρώ, σε σημείο που ο Τσίπρας να μην έχει άλλη επιλογή", παρατηρεί ο Γερμανός σχολιαστής. "Με αυτήν την απειλή πίεσε τους Έλληνες να δεχθούν και να εφαρμόσουν και την μικρότερη νεοφιλελεύθερη ανοησία με το σκεπτικό ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός του Σόιμπλε ήταν η σταθεροποίηση της ευρωζώνης θέλοντας, στο παράδειγμα της Ελλάδας, να δώσει μάθημα σε άλλες χώρες που δεν εφαρμόζουν τα ισχύοντα. Τις συνέπειες όμως υπέστη ο ελληνικός λαός που με τις μαζικές περικοπές δεν είναι σε θέση να έχει κανονική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη… ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τα κρατικά χρέη με το αίμα του στην κυριολεξία. Αυτή η αυστηρότητα δεν έκανε καλό στην Ευρώπη", καταλήγει η εφημερίδα. "Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, και τα μέσα δεν οδήγησαν στον σκοπό, το αντίθετο, αποσταθεροποίησαν την Ευρώπη και ενίσχυσαν τον εθνικιστικό εξτρεμισμό".

Τέλος, στην Tageszeitung του Βερολίνου ο βουλευτής των Πρασίνων Γκέρχαρντ Σικ δίνει το δικό του στίγμα για τον Σόιμπλε γράφοντας μεταξύ άλλων: "Όπως η Άγκελα Μέρκελ, έτσι και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πρωτομάστορας της ασάφειας. Θεωρείται σφοδρός επικριτής της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και υπερασπιστής του Μάριο Ντράγκι. …Θεωρείται μεγάλος Ευρωπαίος, αλλά παράλληλα όσο κανένα άλλο γερμανικό πολιτικό στέλεχος δεν έθεσε την ενότητα της ευρωζώνης υπό αίρεση απειλώντας τους Έλληνες με έξοδο".

Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς;

Το πρόγραμμα παροχής κυπριακού διαβατηρίου, και de facto εισόδου στον χώρο Σένγκεν, σε πλούσιους επενδυτές από τρίτες χώρες γίνεται αντικείμενο δημοσιεύματος στην διαδικτυακή έκδοση του Spiegel. Πρόκειται στην ουσία για αναδημοσίευση ρεπορτάζ του βρετανικού Guardian, όπου αποκαλύπτεται ότι ανάμεσα σε όσους πήραν διαβατήριο είναι και άνθρωποι με υποψία τέλεσης αδικημάτων διαφθοράς. Η βρετανική εφημερίδα βασίζει τα στοιχεία σε έγγραφα που έχουν διαρρεύσει και διάβασαν συντάκτες της. "Μόνο  πέρυσι πουλήθηκαν 400 διαβατήρια με τη Λευκωσία να έχει εισπράξει από το 2013 πάνω από 4 δις ευρώ" γράφει αναφέροντας για πρώτη φορά ότι υπάρχει και ονομαστικός κατάλογος από δισεκατομμυριούχους αγοραστές. Μεταξύ αυτών γνωστοί επιχειρηματίες και άτομα με πολιτική επιρροή, όπως ένα πρώην μέλος της ρωσικής βουλής, ένας ιδρυτής ουκρανικής τράπεζας και ένας δισεκατομμυριούχος τυχερών παιγνιδιών.

"Οι αιτούντες ελέγχονται πολύ αυστηρά" μεταφέρει ο Guardian τη θέση του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών καθώς και την επισήμανση ότι το πρόγραμμα βίζας απευθύνεται σε ειλικρινείς επενδυτές που χρειάζονται μόνιμη επιχειρηματική έδρα και διαμονή στην Κύπρο. Το γερμανικό περιοδικό υπενθυμίζει ότι εκτός από την Κύπρο κι άλλες χώρες έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας για το λεγόμενο πρόγραμμα "χρυσής βίζας", όπως η Ελλάδα, η Λεττονία, η Ισπανία ή η Ουγγαρία. Η Ουγγαρία για παράδειγμα διαφημίζει το πρόγραμμα ως εισιτήριο για τη γερμανική αγορά εργασίας. Εδώ και καιρό επικριτές καταγγέλλουν το εμπόριο με τα διαβατήρια, αλλά η ΕΕ είναι με δεμένα τα χέρια καθώς το δικαίωμα  πολιτογράφησης ανήκει στις χώρες-μέλη, επισημαίνει το Spiegel.

Ειρήνη Αναστασοπούλου      
Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Στην ελληνική κυβέρνηση πετάει το μπαλάκι για την υπέρμετρη φορολόγηση ως κυρίαρχο στοιχείο του μείγματος πολιτικής του τρίτου μνημονίου ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ.

Λέει μάλιστα ότι ήταν επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης να επικεντρωθεί αισθητά στην αύξηση των φόρων.

Αποφεύγει να πάρει θέση για την αναγκαιότητα ή μη λήψης επιπλέον μέτρων για το 2018 και εκφράζει την ελπίδα να ολοκληρωθεί η τρίτη αξιολόγηση εντός του έτους.

Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν σημειώνει ότι υπάρχουν 95 προαπαιτούμενα για να ολοκληρωθούν, προσθέτοντας πάντως ότι πολλά από αυτά αφορούν την εφαρμογή μέτρων που έχουν ήδη ψηφιστεί.

Ερωτηθείς για τις δηλώσεις Τσακαλώτου ότι στόχος είναι μία καθαρή έξοδος της Ελλάδας από το πρόγραμμα και όχι νέες διευθετήσεις, έκανε λόγο για πρώιμη συζήτηση, καθώς έχουμε ακόμα μπροστά μας την τρίτη αξιολόγηση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Σεπ 2017


Επικοινωνιακή διαχείριση των δεδομένων νέων μέτρων που φέρνει μαζί της η τρίτη αξιολόγηση αναζητά το Μέγαρο Μαξίμου. Στην κυβέρνηση είναι ενήμεροι για τις απαιτήσεις των δανειστών, ώστε να κλείσει το συντομότερο η αξιολόγηση και να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα. Και οι υπουργοί ετοιμάζονται για αντεπίθεση, σε μια προσπάθεια να πείσουν πως τα πράγματα σήμερα είναι καλύτερα από το παρελθόν.

Ρεπορτάζ: Θεοδόσης Παπανδρέου

«Ποια υπερφορογόληση; Αυτό το ανέκδοτο πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Με στοιχεία πλέον φαίνεται πως η επιβάρυνση είναι χαμηλότερη από το παρελθόν και κυρίως αναλογικότερη», υποστήριζε υπουργός σε πηγαδάκι πριν αρχίσει να αναλύει τι πληρώνει κανείς και πώς, αλλά κυρίως ποιος ζημιώνεται. Φυσικά δεν κατάφερε να πείσει το αποσβολωμένο κοινό του, που έβρισκε απόσταση μεταξύ της υπουργικής θεωρίας και της πραγματικότητας.

Ο υπουργός βέβαια δεν έκανε τίποτε παραπάνω από εκείνο που έχει δοθεί εντολή να κάνουν όλοι: να αλλάξουν την συζήτηση εν όψει της τρίτης αξιολόγησης. Πόσω δε που το μέρισμα στους ασθενέστερους απομακρύνεται ως ενδεχόμενο μέρα με την ημέρα λόγω της κακής πορείας της οικονομίας.

Βρυξέλλες: Ζητούν ταχύτητα, έχουν «ανησυχίες»

Την ίδια ώρα από τις Βρυξέλλες ζητούν ταχύτητα. Η πορεία εφαρμογής του προγράμματος και ο σχεδιασμός της τρίτης αξιολόγησης βρέθηκαν στο επίκεντρο του χθεσινού Eurogroup, όπως ανέφερε ο πρόεδρός του, Γερούν Ντάισελμπλουμ, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά το πέρας της συνεδρίασης.

Ο Γ. Ντάισελμπλουμ σημείωσε ότι τα τεχνικά κλιμάκια βρίσκονται ήδη στην Αθήνα προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος για την γρήγορη εκκίνηση της τρίτης αξιολόγησης, η οποία, όπως υπογράμμισε, η ιδέα είναι να ολοκληρωθεί πριν από το τέλος του έτους. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ελλάδα έχει διανύσει μεγάλη απόσταση το τελευταίο διάστημα και το Eurogroup χαιρέτισε την πρόταση της Επιτροπής για την έξοδο της χώρας από την διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, η οποία αναμένεται να επικυρωθεί και επίσημα από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων αργότερα μέσα στο μήνα.

Ωστόσο, ο Ολλανδός υπουργός μετέφερε τις «ανησυχίες» των υπουργών της ευρωζώνης σε ό,τι αφορά τις εν εξελίξει νομικές υποθέσεις και συγκεκριμένα αυτή του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου. «Η δικαστική και στατιστική ανεξαρτησία είναι βασικά στοιχεία μιας σύγχρονης δημοκρατίας και πρέπει να διασφαλίζονται από όλους», τόνισε ο Γ. Ντάισελμπλουμ.

Σημαντική βελτίωση έχει παρατηρηθεί στην κατάσταση των τραπεζών τις τελευταίες εβδομάδες, τόνισε από την πλευρά του το μέλος της εκτελεστικής επιτροπής, Benoit Coeure. Τόνισε χαρακτηριστικά ότι έχει δει σημαντική βελτίωση στην ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα. Παρατήρησε ακόμη ότι το τελευταίο διάστημα έχει μειωθεί σημαντικά η ενίσχυση από τον ELA, ενώ πρόσθεσε πως οι καταθέσεις έχουν αρχίσει να ανακάμπτουν μόλις πρόσφατα, και αυτό θα γίνει σταδιακά.

Υπογράμμισε πως είναι σημαντικό να σταθεροποιηθεί το πρόγραμμα, για να απομακρυνθεί η αβεβαιότητα. «Οι τράπεζες κάνουν προσπάθεια για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους για την μείωση των NPLs», δήλωσε ο κ. Coeure, προσθέτοντας πως είναι σημαντικό να γίνουν πλήρως λειτουργικοί οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί.

Προβληματισμός για τις τράπεζες

Η αναφορά στις τράπεζες μόνο τυχαία δεν είναι, μιας και οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για τον τραπεζικό τομέα προκαλούν έντονο προβληματισμό. Στις πιέσεις του Ταμείου για νέο έλεγχο της ποιότητας του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών (AQR) αναφέρεται σε σημείωμά της και η Citigroup.

Όπως επισημαίνει η αμερικάνικη τράπεζα, οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για τις ελληνικές τράπεζες θα αποτελέσουν μέρος της επόμενης αξιολόγησης, όπως δήλωσε και ο εκπρόσωπος του Ταμείου, Τζέρι Ράις. Όπως τόνισε, η ποιότητα του τραπεζικού τομέα αποτελεί μέρος της συνεχιζόμενης παρακολούθησης του ελληνικού προγράμματος, αν και υπογράμμισε ότι η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους από τους Ευρωπαίους πιστωτές είναι το πρωταρχικό ζήτημα όσον αφορά την συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα.

Το ΔΝΤ εκτίμησε τον Ιούλιο ότι οι ελληνικές τράπεζες ενδέχεται να χρειαστούν νέα κεφάλαια ύψους 10 δισ. ευρώ, όπως υπενθυμίζει η Citi. H αμερικάνικη τράπεζα σχολιάζει ότι ένα νέο AQR θα μπορούσε να εκθέσει τις ελληνικές τράπεζες σε αυξημένη πίεση, καθώς εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προβλήματα από τα capital controls και την έλλειψη εισροών καταθέσεων.

Όπως προειδοποιεί, το ΔΝΤ δεν πρόκειται να αλλάξει την στάση του όσο παραμένει στο ελληνικό πρόγραμμα και θα επιμείνει στην νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έτσι ώστε να διασφαλίσει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στον τραπεζικό τομέα.

Οι δύο «πονοκέφαλοι» της Αθήνας

Στο εσωτερικό τώρα, ο νέος τρόπος υπολογισμού των φόρων και των εισφορών των ελευθέρων επαγγελματιών φέρνει υστέρηση και «μαύρες τρύπες» στα έσοδα, πονοκεφαλιάζοντας το οικονομικό επιτελείο που αναζητά τρόπους για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και μάλιστα πριν το θέμα τεθεί από τους δανειστές έτσι ώστε να παρουσιαστεί ως ελληνική πρωτοβουλία και όχι ως εντολή. Σε αυτό θα πρέπει πάντως να προστεθεί η βεβαιότητα πως το ΔΝΤ θα ζητήσει να έρθουν μέτρα μείωσης του αφορολόγητου νωρίτερα, το 2019, μαζί με τις μειώσεις στις συντάξεις, καθώς και να επιμείνει στην νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Επιπλέον πονοκέφαλος είναι οι γερμανικές κάλπες, και στην κυβέρνηση περιμένουν τα επίσημα αποτελέσματα την επόμενη εβδομάδα καθώς η σύνθεση του νέου κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας θα δείξει και την στάση που θα τηρήσει το Βερολίνο. Μια κυβέρνηση Μέρκελ – Σοσιαλδημοκρατών, σε συνδυασμό με την υποστηρικτική στάση Μακρόν, εκτιμάται ότι θα διευκόλυνε έναν «win-win συμβιβασμό» για την έξοδο από το Μνημόνιο, ο οποίος θα απάλλασσε οριστικά την Ευρώπη από το ελληνικό δράμα. Μια κυβέρνηση Μέρκελ και σκληρών Φιλελευθέρων, όμως, θα μπορούσε να αναπυρώσει εκ νέου την κρίση.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ο κρατικός προϋπολογισμός και το εξωτερικό χρέος, αποτελούν τους τρεις βασικούς «πυλώνες» της οικονομίας μίας χώρας – οι οποίοι εγγυώνται την ασφάλεια, την ελευθερία, την εθνική της ανεξαρτησία και την ευημερία της.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
"Απαραίτητη προϋπόθεση στην Ελλάδα είναι η ίδρυση ενός σώματος δίωξης της πολιτικής και της κρατικής διαφθοράς, όπως το ΣΔΟΕ για τη φοροδιαφυγή, υπό την εποπτεία μίας πραγματικά ανεξάρτητης Δικαιοσύνης – έτσι ώστε να σταματήσει το έγκλημα που διενεργείται τόσα χρόνια, έχοντας οδηγήσει την πατρίδα μας στη χρεοκοπία".
Όλοι συμφωνούν σχετικά με το ότι, η Ελλάδα χρειάζεται ένα δικό της σχέδιο για να βγει από την κρίση. Το σχέδιο αυτό δεν μπορεί να είναι τα μνημόνια της Τρόικας που επικαλείται η αξιωματική αντιπολίτευση (έστω με ένα διαφορετικό «μείγμα πολιτικής») και εφαρμόζει η κυβέρνηση. Η αιτία είναι το ότι, έχει τεκμηριωθεί απόλυτα η αποτυχία τους από πολλούς οικονομολόγους – ενώ φυσικά δεν απέδωσε ούτε το άλλο «μείγμα πολιτικής» του κ. Σαμαρά, ο οποίος τότε μόνο πέτυχε κάτι θετικό για την οικονομία μας, όταν δεν τήρησε το 2014 τα μέτρα των μνημονίων (ανάλυση).

Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα πρέπει να πετύχει τρία βασικά πράγματα: Ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, έναν πλεονασματικό προϋπολογισμό, καθώς επίσης τη μείωση των εξωτερικών χρεών του δημοσίου – όπου, με δεδομένο το ότι τα δημόσια χρέη μετά το PSI δεν είναι δυνατόν να μετατραπούν σε τυχόν εθνικό νόμισμα, ενώ το ευρώ είναι ξένο νόμισμα για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, θα μπορούσαν να θεωρηθούν όλα ως εξωτερικά χρέη.

Εισαγωγικά εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας υπολογιζόταν το 2015 (το 2016 είχε ένα μικρό πλεόνασμα) στα 296 δις € (γράφημα) – στα οποία όμως δεν συμπεριλαμβανόταν (α) το ονομαζόμενο κρυφό χρέος, ύψους περί τα 25 δις € – οι δυνητικές υποχρεώσεις του κράτους δηλαδή, στην περίπτωση καταπτώσεως των εγγυήσεων που είχε παράσχει σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, ούτε (β) οι εγγυήσεις για τις τράπεζες που είχαν κατατεθεί στην ΕΚΤ – για να καλύψουν μέρος του ELA μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται, λόγω του περιορισμού (των εκροών) των καταθέσεων των Ελλήνων.

Τέλος, από τα 296 δις € μόλις τα 15 δις € ήταν έντοκα γραμμάτια, άρα εσωτερικός δανεισμός – ενώ το μέσο σταθμικό επιτόκιο, με το οποίο επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος ανέρχεται σήμερα στο 2% περίπου, άρα οι τόκοι υπολογίζονται στα 6 δις € ετησίως. Εκτός αυτού, από την τρίτη δανειακή σύμβαση ύψους 86 δις €, με την οποία παραδόθηκε η εθνική κυριαρχία της χώρας ολοκληρωτικά στους δανειστές, είχαν εισπραχθεί μόλις 13 δις € – συν 10 δις €, τα οποία έχουν μεν εγκριθεί για τις ανάγκες κεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αλλά έχουν κατατεθεί στο Λουξεμβούργο (η προδοσία και η ηλιθιότητα σε όλο τους το μεγαλείο). Σε ένα ΑΕΠ ύψους περί τα 176 δις € το χρέος ήταν στο 168% – ενώ στο ΑΕΠ του 2008 ύψους 233 δις € σε αγοραίες τιμές (πηγή) θα ήταν στο 127% (χαμηλότερο από της Ιταλίας και της Πορτογαλίας σήμερα).

Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών

Περαιτέρω, για να εξασφαλισθεί ένα πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, θα πρέπει οι εξαγωγές να είναι υψηλότερες από τις εισαγωγές – γεγονός που σημαίνει πως είτε οι εξαγωγές θα πρέπει να αυξηθούν, είτε οι εισαγωγές να μειωθούν, είτε και τα δύο. Ο συνδυασμός αυτός τώρα επιτυγχάνεται συνήθως με την υποτίμηση του νομίσματος – όπου οι εξαγωγικές τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών (ο τουρισμός ανήκει εδώ) μειώνονται και άρα γίνονται πιο ανταγωνιστικά, ενώ οι εισαγωγές υποχωρούν επειδή ακριβαίνουν. Το πλεονασματικό ισοζύγιο δε αυξάνει το ΑΕΠ, ενώ το ελλειμματικό το μειώνει – αφού το ΑΕΠ είναι ίσο με τα εξής: Κατανάλωση + Επενδύσεις + Δημόσιες δαπάνες + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}.

Προϋποθέτει βέβαια την ύπαρξη προϊόντων στη χώρα αφού, εάν έχει αποψιλωθεί ο παραγωγικός ιστός, όπως έχει συμβεί στην Ελλάδα κυρίως ως αποτέλεσμα των μνημονίων, επιτυγχάνεται ακριβώς το αντίθετο – επειδή οι εξαγωγές δεν είναι εφικτές, η εγχώρια παραγωγή απαιτεί χρόνο και επενδύσεις, ενώ οι ακριβότερες εισαγωγές αυξάνουν σε μεγάλο βαθμό τον πληθωρισμό, καταστρέφοντας τελικά το νόμισμα (όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας – άρθρο). Εν προκειμένω, ακόμη και αν η Ελλάδα είχε δικό της νόμισμα, δεν θα επέλυε τα προβλήματα της – πολύ περισσότερο με τόσο μεγάλα εξωτερικά χρέη, δημόσια και ιδιωτικά.

Μία δεύτερη προϋπόθεση είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, πάντοτε συγκριτικά με τα άλλα κράτη, η οποία δεν εξασφαλίζεται μόνο από την υποτίμηση του νομίσματος – άρα από τη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Απαιτούνται επί πλέον επενδύσεις σε νέα μηχανήματα, σε σύγχρονες παραγωγικές διαδικασίες κοκ. – όπου όμως, εάν έχει υπερχρεωθεί τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, οπότε έχουν χάσει και οι δύο την πιστοληπτική τους ικανότητα με αποτέλεσμα η οικονομία να είναι εγκλωβισμένη στην παγίδα ρευστότητας (=ακόμη και αν οι τράπεζες είναι υγιείς, δεν μπορούν να δανείσουν χρήματα μέσω των οποίων αυξάνεται η ρευστότητα, αφού δεν υπάρχουν αξιόχρεοι οφειλέτες), δεν διενεργούνται – οπότε η ανταγωνιστικότητα δεν αυξάνεται αρκετά. Εκτός αυτού η εκ των πραγμάτων μειωμένη ζήτηση ενός υπερχρεωμένου κράτους δεν προσελκύει επενδυτές – αφού ακόμη και αν παράγουν φθηνά δεν πρόκειται να πουλήσουν τα προϊόντα τους, με εξαίρεση τις εξαγωγές όπου εκμεταλλεύονται τη ζήτηση άλλων κρατών.

Εάν τώρα η χώρα δεν έχει δικό της νόμισμα, όπως η Ελλάδα, τότε δεν είναι σε θέση να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της μέσω της υποτίμησης και να αυξήσει τις εξαγωγές της, μειώνοντας τις εισαγωγές – άρα να παράγει πλεονάσματα στο ισοζύγιο της. Στην περίπτωση αυτή η μοναδική της δυνατότητα είναι η εσωτερική υποτίμηση, όπως έκανε η Γερμανία από το 2000 – η οποία δεν αύξανε τους μισθούς των εργαζομένων της ανάλογα με την παραγωγικότητα τους συν το συμφωνημένο πληθωρισμό με τους εταίρους της (1,9%).

Έτσι οι εξαγωγές της ήταν συγκριτικά φθηνότερες, ενώ οι εισαγωγές της χαμηλότερες, επειδή τα εισοδήματα των Πολιτών της ήταν μικρότερα – οπότε άρχισαν να αυξάνονται τα πλεονάσματα της (γράφημα). Φυσικά διέθετε παραγωγικό μηχανισμό, καθώς επίσης τη δυνατότητα διεξαγωγής επενδύσεων – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της ΕΚΤ που είχε προσαρμόσει τη νομισματική της πολιτική στη γερμανική οικονομία (ανάλυση).

Συνεχίζοντας, όταν μία χώρα που έχει το δικό της νόμισμα το υποτιμάει και αυξάνει τα πλεονάσματα της, τότε το νόμισμα αργά ή γρήγορα ανατιμάται – οπότε μειώνονται οι εξαγωγές και αυξάνονται οι εισαγωγές της, με αποτέλεσμα να υποχωρούν τα πλεονάσματα της. Στην περίπτωση αυτή, η μοναδική της δυνατότητα είναι η τεχνητή υποτίμηση του μέσω της κεντρικής της τράπεζας, η οποία κοστίζει πάρα πολλά σε συνάλλαγμα – εκτός του ότι αντιδρούν οι εμπορικοί της εταίροι, όπως στην περίπτωση της Κίνας, αναγκάζοντας την να «συμμορφωθεί».

Όταν όμως η πλεονασματική χώρα δεν έχει το δικό της νόμισμα, όπως η Γερμανία, είναι σε πολύ καλύτερη θέση, εάν οι εταίροι της είναι ελλειμματικοί ή/και υπερχρεωμένοι – επειδή τότε το κοινό νόμισμα υποτιμάται, χωρίς να δαπανάει συνάλλαγμα και χωρίς να αντιδρούν οι εμπορικοί της εταίροι. Πόσο μάλλον όταν η ΕΚΤ τυπώνει πληθωριστικά χρήματα (QE) για να αντιμετωπισθεί η ύφεση των κρατών, στα οποία έχει επιβληθεί η πολιτική λιτότητας – ενώ δεν έρχεται σε αντίθεση με τις άλλες μεγάλες νομισματικές περιοχές που κάνουν το ίδιο (Η.Π.Α. και Κίνα). Έτσι το γερμανικό ευρώ παραμένει πάμφθηνο*, αυξάνοντας τις εξαγωγές της χώρας, χωρίς να απαιτείται πλέον εσωτερική υποτίμηση – οπότε τα πλεονάσματα κορυφώνονται.

Η Ελλάδα τώρα, η οποία δεν μπορεί να καλυτερεύσει την ανταγωνιστικότητα της παρά μόνο με την εσωτερική υποτίμηση, αφού δεν διενεργούνται επενδύσεις λόγω αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει, είναι πολύ δύσκολο να αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές της – οπότε η λύση για να παράγει πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι η συνειδητή μείωση των εισαγωγών, μέσω της κατανάλωσης αποκλειστικά και μόνο ελληνικών προϊόντων (ότι δεν παράγεται στην Ελλάδα, θα έπρεπε να συνηθιστεί να μην καταναλώνεται – να ζούμε σαν να μην υπήρχε).

Επίσης η άνοδος του τουρισμού, όπου διενεργούνται επενδύσεις αφού η χώρα μας εκμεταλλεύεται τη ζήτηση άλλων κρατών – ενώ η εσωτερική υποτίμηση σε αυτόν τον κλάδο αυξάνει περισσότερο την ανταγωνιστικότητα του, συγκριτικά με τη βιομηχανία. Φυσικά πρόκειται για πολύ μικρές παρεμβάσεις, κυρίως επειδή ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση ούτε να δανεισθεί για να επενδύσει, ούτε να εξυπηρετήσει τα υφιστάμενα δάνεια του – κάτι που δεν συνέβαινε πριν από το έγκλημα της υπαγωγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Ιδιαίτερη σημασία θα έπρεπε να δοθεί στην πρωτογενή παραγωγή, η οποία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές τροφίμων – ενώ η ποιοτική γεωργία θα ήταν σε θέση να αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές, εάν δεν φορολογούνταν οι αγρότες με τέτοιο εγκληματικό τρόπο. Τέλος, η ναυτιλία θα είχε τη δυνατότητα να προσφέρει πάρα πολλά στην Ελλάδα, εάν δεν υπήρχαν οι έλεγχοι κεφαλαίων – καθώς επίσης εάν δημιουργούνταν καλύτερες προϋποθέσεις από αυτές που προσφέρει η Μ. Βρετανία, οι οποίες δεν έχουν σχέση πάντοτε με τη φορολογία.

Ο προϋπολογισμός

Συνεχίζοντας, όπως το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος θα μπορούσε να μειωθεί μέσω των πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, έτσι και το δημόσιο εάν ο προϋπολογισμός της χώρας ήταν πλεονασματικός – σημειώνοντας πως κράτη, όπως η Δανία και η Σουηδία, έχουν αφενός μεν πλεονασματικά ισοζύγια (γράφημα αριστερά), αφετέρου χαμηλά δημόσια χρέη ως προς το ΑΕΠ τους (γράφημα δεξιά – η Δανία έχει μηδενίσει τα εξωτερικά της κρατικά χρέη).

Φυσικά βοήθησε το ότι διαθέτουν δικό τους νόμισμα, αλλά δεν είναι η βασική αιτία – αφού ωφελούνται κυρίως από το σταθερό πολιτικό και οικονομικό τους πλαίσιο, από το υψηλό επίπεδο μόρφωσης και παιδείας, από την καινοτομία, καθώς επίσης από την πρόσβαση τους σε νέες τεχνολογίες. Η πολιτική σταθερότητα με τη σειρά της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ανεπτυγμένο κοινωνικό τους κράτος – αν και τόσο το κοινωνικό κράτος τους, όσο και η εξισορρόπηση του προϋπολογισμού τους απαιτούν υψηλούς φόρους, οι οποίοι αυξάνουν το ιδιωτικό χρέος σημαντικά. Αυτός ήταν ο λόγος της μεγάλης τραπεζικής κρίσης που βίωσαν στις αρχές του 1990 – ενώ η υπερχρέωση των νοικοκυριών τους σήμερα, σε συνδυασμό με τη φούσκα ακινήτων και στις δύο χώρες, ίσως οδηγήσει σε μία ανάλογη επόμενη κρίση.

Σε κάθε περίπτωση, το χαμηλό δημόσιο χρέος επιτυγχάνεται με το υψηλό ιδιωτικό, ειδικά όταν δεν είναι εις βάρος του κοινωνικού κράτους. Είναι όμως προτιμότερο από το μεγάλο δημόσιο χρέος, επειδή μπορεί να αντιμετωπισθεί καλύτερα – όπως πρόσφατα στην περίπτωση της Ισλανδίας και της Ιρλανδίας.

Εδώ οφείλουμε να κατανοήσουμε πως είναι απείρως προτιμότερο να έχει κανείς ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο σε μία μη χρεωμένη και ασφαλή χώρα, από ένα υψηλότερο σε μία υπερχρεωμένη – αφού τελικά οι Πολίτες καλούνται να πληρώσουν τα δημόσια χρέη, όταν το κράτος αδυνατεί, ενώ τους κοστίζουν τα πολλαπλάσια. Για παράδειγμα, η χρεοκοπία έχει κοστίσει μέχρι στιγμής στην Ελλάδα πάνω από 1 τρις €, έναντι δανείων λιγότερων από 300 δις € – ενώ έχει χάσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, έχει δρομολογηθεί η υφαρπαγή του δημοσίου και ιδιωτικού της πλούτου, η πλειοψηφία των Ελλήνων κινδυνεύει να εξαθλιωθεί κοκ.

Ως εκ τούτου οι φόροι, ιδιαίτερα όταν είναι ανταποδοτικοί και δεν σπαταλούνται από τις κυβερνήσεις, είναι απαραίτητοι για να είναι βιώσιμο και ασφαλές ένα κράτος – κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη ποτέ στην Ελλάδα, όπου όχι μόνο οι κυβερνήσεις διαχειρίσθηκαν ανεύθυνα τους φόρους αλλά, το κυριότερο, δεν ανέπτυξαν τη φορολογική συνείδηση των Πολιτών. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί κάτι τέτοιο, όταν οι φόροι δεν ήταν ποτέ ανταποδοτικοί – ενώ ένα μεγάλο μέρος τους απορροφούταν από τη διαφθορά και τη διαπλοκή της πολιτικής με την οικονομική εξουσία. Πώς μπορεί μία κυβέρνηση να αλλάξει τα κακώς κείμενα εάν η ίδια δεν δώσει το καλό παράδειγμα; Πώς θα αποκτήσουν οι Πολίτες φορολογική συνείδηση, εάν οι πολιτικοί διαπλέκονται, διαφθείρονται και προσφέρουν στους εαυτούς τους ειδικά φορολογικά προνόμια;

Η λύση εδώ είναι ολοφάνερη: η ίδρυση ενός σώματος δίωξης της πολιτικής διαφθοράς, καθώς επίσης της διαφθοράς του δημοσίου, όπως το ΣΔΟΕ για τη φοροδιαφυγή, υπό την εποπτεία μίας πραγματικά ανεξάρτητης Δικαιοσύνης – έτσι ώστε να σταματήσει το έγκλημα που διενεργείται τόσα χρόνια, έχοντας οδηγήσει στη χρεοκοπία της πατρίδας μας. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, παράλληλα με τη σωστή λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών του δημοσίου, είμαστε σίγουροι πως ο κρατικός προϋπολογισμός μας θα γίνει πλεονασματικός – ενώ η φοροδιαφυγή θα υποχωρήσει σημαντικά, το λαθρεμπόριο των καυσίμων θα μηδενιστεί κοκ.

Η μείωση του εξωτερικού χρέους

Γενικότερα στο θέμα του δημοσίου χρέους είμαστε της άποψης πως πρέπει να διαγραφεί ονομαστικά ένα μεγάλο μέρος του – αφενός μεν επειδή εμποδίζει την έξοδο της χώρας μας από την κρίση λόγω της μηδενικής πιστοληπτικής της ικανότητας, αφετέρου επειδή το δικαιούμαστε μετά από τα τεράστια λάθη της Τρόικα, τα οποία πληρώσαμε πανάκριβα. Είμαστε βέβαιοι δε πως η καγκελάριος το γνωρίζει καλύτερα από εμάς, ενώ τοποθετείται εναντίον όχι για τα χρήματα (άλλωστε μόνο το 28% των συνολικών δανείων είναι «δικό» της), αλλά (α) για να μην απαιτήσουν κάτι ανάλογο τα άλλα κράτη που όμως δεν το δικαιούνται, αφού δεν τους επιβλήθηκαν τέτοια εγκληματικά μέτρα και (β) το κυριότερο, για να μετατρέψει την Ελλάδα σε γερμανικό προτεκτοράτο (ανάλυση).

Ανεξάρτητα όμως από το θέμα της διαγραφής, ασφαλώς είμαστε σε θέση και πρέπει να επιτύχουμε κάποια άλλα πράγματα μόνοι μας – όπως θα ήταν ο εσωτερικός δανεισμός με εθνικά ομόλογα, όπου θα συνέβαλαν επίσης οι καταθέσεις των Ελλήνων στο εξωτερικό, εάν υπήρχε εμπιστοσύνη στη χώρα. Η εμπιστοσύνη βέβαια κερδίζεται – για παράδειγμα, με την επίτευξη πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και στον προϋπολογισμό, με την καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς μέσω του σώματος δίωξης που αναφέραμε παραπάνω κοκ.

Σε κάθε περίπτωση, γνωρίζοντας πως η βασική αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους δεν είναι το δημόσιο χρέος, αλλά το εξωτερικό, πρέπει οπωσδήποτε να το μειώσουμε – πριν ακόμη ξεσπάσει η επόμενη μεγάλη κρίση στον πλανήτη και μας βρει ξανά εντελώς απροετοίμαστους.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, εάν μία χώρα έχει πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, πλεονασματικό προϋπολογισμό, επαρκή συγκριτική ανταγωνιστικότητα και ένα χαμηλό εξωτερικό χρέος, τότε μπορεί να ευημερήσει με οποιοδήποτε νόμισμα – ενώ τότε μόνο έχει τη ρεαλιστική επιλογή του δικού της, το οποίο οχυρώνει καλύτερα μία οικονομία. Όταν όμως είναι υπερχρεωμένη σε ξένο νόμισμα, με δίδυμα ελλείμματα, με ένα διεφθαρμένο κράτος και με μία ανεπαρκή/ανίκανη κυβέρνηση, τίποτα δεν μπορεί να τη βοηθήσει – όσο αισιόδοξος και αν είναι κανείς.

Ως εκ τούτου υπάρχουν ακόμη λύσεις για την Ελλάδα, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να περιγραφούν στα πλαίσια ενός μικρού άρθρου – ενώ είναι απαραίτητο ένα ελληνικό σχέδιο για την οικονομία της, το οποίο να συμπεριλαμβάνει τα πάντα (ασφαλιστικό, εμπορικές τράπεζες, αναπτυξιακή τράπεζα, δημόσιο χρέος, ιδιωτικό χρέος, κόκκινα δάνεια κλπ.), με κάθε λεπτομέρεια. Διαφορετικά η χώρα μας είναι καταδικασμένη να μετατραπεί σε γερμανική αποικία – χωρίς καμία δυνατότητα ανάκτησης της εθνικής της κυριαρχίας.
.
* Σημείωση: Η οικονομία της Γερμανίας έχει την ιδιαιτερότητα να εξαρτάται κατά περίπου 50% από τις εξαγωγές και κατά 50% από τις εισαγωγές της – ενώ ένα σημαντικό μέρος των εξαγωγών της αφορά επανεξαγωγές άλλων προϊόντων που εισάγει, αγοράζοντας τα φθηνότερα επειδή πληρώνει με απόλυτη συνέπεια (κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της, επειδή όταν δεν είναι κανείς συνεπής με τις πληρωμές του αγοράζει πολύ ακριβά). Ως εκ τούτου μπορεί να επιβιώνει είτε με ακριβό νόμισμα, είτε με φθηνό – οπότε είναι πάντοτε ωφελημένη.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Σεπ 2017


Του Προκόπη Χατζηνικολάου 

Νέα τέλη κυκλοφορίας σχεδιάζουν στο υπουργείο Οικονομικών μόλις δυο μήνες πριν την ανάρτηση στο ηλεκτρονικό σύστημα. Στις προθέσεις των ιθυνόντων του οικονομικού επιτελείου είναι να μεταφερθεί το βάρος στα νεότερα οχήματα δηλαδή αυτά που κυκλοφόρησαν μετά το 2010 και είναι αντιρρυπαντικές τεχνολογίας και σήμερα είτε δεν πληρώνουν τέλη, είτε πληρώνουν πολύ χαμηλά. Τα σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι είναι αρκετά και όπως αναφέρουν στελέχη του υπουργείου επιχειρείται το νέο σύστημα τελών να προκύψει από μία σειρά παραγόντων, χωρίς όμως να αλλάξει το τελικό εισπρακτικό αποτέλεσμα των 1,1 δις. ευρώ.
Ειδικότερα οι παράγοντες που προαναφέρθηκαν σχετίζονται με:
- Τη σύνδεση των Τελών με την αξία προ φόρων των οχημάτων

- Τον συνυπολογισμός της παλαιότητας των οχημάτων, με την πρόβλεψη ειδικού συντελεστή απομείωσης, που θα οδηγεί αυτομάτως στην ετήσια  αναπροσαρμογή των Τελών

- Περισσότερες διαβαθμίσεις στα Τέλη ανάλογα με τα κυβικά εκατοστά, ειδικά στις ζώνες μεταξύ 1.738- 1.928 κ.ε. και 1.929- 2.357 κ.ε., έτσι ώστε να γίνει πιο ομαλή η κλιμάκωση τους και

- Δικαιότερη, κατά τους ίδιους, κατανομή των βαρών μεταξύ παλαιών και νεότερων οχημάτων.

Η αγορά αυτοκινήτου έχει αναστατωθεί ήδη από τις προθέσεις του οικονομικού επιτελείου καθώς αφενός είχαν λάβει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα αλλάξουν τα τέλη κυκλοφορίας, αφετέρου ανακοινώνουν αλλαγές χωρίς να είναι έτοιμοι, παγώνοντας την αγορά αυτοκινήτου. Τις ίδιες πρακτικές ακολούθησαν και τα προηγούμενα χρόνια, παγώνοντας σε όλες τις περιπτώσεις την αγορά μέχρι να ξεκαθαρίσει η κυβέρνηση τι ακριβώς θέλει να κάνει. Βέβαια, οι όποιες αλλαγές θα πρέπει να παρουσιασθούν στους πιστωτές της χώρας, οι οποίοι είναι αυτοί που θα αποφασίσουν για το εάν οι νέες διατάξεις θα προχωρήσουν μέχρι τη Βουλή.

Στο μεταξύ η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων ετοιμάζεται για την Τρίτη και φαρμακερή διασταύρωση ανασφάλιστων οχημάτων.

Με την δεύτερη, η οποία στην ουσία ήταν δοκιμαστική, ο αριθμός των ανασφάλιστων οχημάτων «κατέβηκε» από τα 1.150.000 (πρώτη διασταύρωση με λανθασμένα στοιχεία) στα 457.000.

Ωστόσο, στελέχη της ΑΑΔΕ σημειώνουν περιμένουν και μία τρίτη επικαιροποίηση της λίστας από την αστυνομία και το υπουργείο Μεταφορών έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα λάθη και η ταλαιπωρία των πολιτών, όπως είχε συμβεί τον περασμένο Ιούνιο με δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες οχημάτων να αναγκάζονται να αποδείξουν είτε ότι έχουν πληρώσει τα ασφάλιστρα, είτε ότι δεν τους ανήκει, είτε ότι αυτό έχει κλαπεί.
Σύμφωνα με στοιχεία των ασφαλιστικών εταιρειών σε διάστημα ενός μήνα (τέλη Ιουνίου - τέλη Ιουλίου) ασφαλίστηκαν 413.000 αυτοκίνητα, μεταξύ των οποίων και καινούργια αυτοκίνητα και δίκυκλα. Η εξέλιξη αυτή τόνωσε τα έσοδα του προϋπολογισμού, καθώς εκτός από το φόρο επί των ασφαλίστρων καταβλήθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις και τα τέλη και τέθηκαν σε κυκλοφορία αυτοκίνητα κυρίως υψηλού κυβισμού.

Η τρίτη διασταύρωση, που υπολογίζεται να πραγματοποιηθεί στα μέσα Σεπτεμβρίου, θα είναι και καθοριστική. Οσοι εντοπιστούν θα κληθούν να πληρώσουν και τα αναλογούντα πρόστιμα που προβλέπει η πρόσφατη νομοθεσία. Εάν επιβεβαιωθούν τα ανωτέρω στοιχεία και στη διασταύρωση του Σεπτεμβρίου, περίπου 457.000 ιδιοκτήτες θα λάβουν email με το οποίο θα καλούνται να πληρώσουν πρόστιμο:

• 100 ευρώ για δίκυκλα οχήματα έως 250 κυβικά εκατοστά.
• 150 ευρώ για δίκυκλα άνω των 251 κ.ε.
• 200 ευρώ για αυτοκίνητα έως 1.000 κ.ε. και
• 250 ευρώ για αυτοκίνητα άνω των 1.000 κ.ε.

Πάντως πριν από την αποστολή των ειδοποιητηρίων θα γίνει ειδική καμπάνια ενημέρωσης των υπόχρεων τόσο από το υπουργείο Οικονομικών όσο και από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Διότι στόχος, όπως σημειώνουν, δεν είναι η είσπραξη 100 - 150 εκατ. ευρώ από τα ανασφάλιστα οχήματα αλλά η συμμόρφωση αυτών.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τα στοιχεία-σοκ από την έκθεση της ΕΛ.ΣΤΑΤ. που αποκαλύπτουν την καταστροφή που προκάλεσαν στη χώρα τα (συνεχή) Μνημόνια

Tα Μνημόνια λεηλάτησαν την οικονομία και τον ελληνικό λαό! Μείωσαν το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν κατά 61,6 δισ. ευρώ ή κατά 26%, στέρησαν από τα κρατικά ταμεία 5 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα να γίνουν περικοπές κατά 19,13 δισ. ευρώ στους μισθούς του Δημοσίου, στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές. Και παρά τις θυσίες του ελληνικού λαού το δημόσιο χρέος παραμένει στο μη βιώσιμο επίπεδο του 179% του ΑΕΠ! Το μόνο θετικό αποτέλεσμα από την εφαρμογή των Μνημονίων ήταν η πλήρης εξαφάνιση του δημοσιονομικού ελλείμματος-μαμούθ του 15,1% του ΑΕΠ, το οποίο καταγράφηκε για το έτος 2009, και η μετατροπή του λογιστικά... σε πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016.

Τα αποκαλυπτικά συμπεράσματα προκύπτουν από την έκθεση αναλυτικών στατιστικών δεδομένων με τίτλο «H ελληνική οικονομία», που συνέταξε η Ελληνική Στατιστική Αρχή, από την οποία προκύπτουν τα εξής:

■ Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ): Το 2009 το ΑΕΠ της Ελλάδας σε τρέχουσες τιμές ανερχόταν σε 237,534 δισ. ευρώ. Μέσα στα επόμενα επτά έτη, κατά τη διάρκεια των οποίων εφαρμόστηκαν τρία Μνημόνια, το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 61,646 δισ. ευρώ ή κατά 25,9% και περιορίστηκε στα 175,888 δισ. ευρώ (τέλος του 2016). Αιτία, τα υφεσιακά δημοσιονομικά μέτρα που εφαρμόστηκαν με τα Μνημόνια, περιορίζοντας σημαντικά τα εισοδήματα και την κατανάλωση. Η μεγαλύτερη ετήσια μείωση του ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές σημειώθηκε το 2011, κατά τον δεύτερο χρόνο εφαρμογής του πρώτου Μνημονίου. Τη χρονιά εκείνη το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε κατά 19 δισ. ευρώ ή κατά 8,4%: Από 226,031 δισ. ευρώ που είχε διαμορφωθεί στο τέλος Δεκεμβρίου του 2010 περιορίστηκε στα 207,029 δισ. ευρώ στο τέλος Δεκεμβρίου 2011.
Σε σταθερές τιμές έτους 2010, το ΑΕΠ της χώρας σημείωσε μείωση 5,5% το 2010, 9,1% το 2011, 7,3% το 2012 και 3,2% το 2013. Το 2014 σημείωσε άνοδο 0,4%, το 2015 υπέστη μείωση 0,2% και το 2016 κατέγραψε μηδενική μεταβολή.

■ Ισοζύγιο (έλλειμμα ή πλεόνασμα) γενικής κυβέρνησης: Για το έτος 2009 η ΕΛ.ΣΤΑΤ. οριστικοποίησε το έλλειμμα του ισοζυγίου της γενικής κυβέρνησης στο 15,1% του ΑΕΠ, λίγο χαμηλότερα από το 15,7% του ΑΕΠ, όπου το είχε προσδιορίσει τον Οκτώβριο του 2010 ο τότε επικεφαλής της Αρχής Ανδρέας Γεωργίου. Ακολούθησαν τα πρώτα τρία χρόνια των Μνημονίων, όπου το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης άρχισε να μειώνεται με αργούς ρυθμούς.
Το 2010 το έλλειμμα διαμορφώθηκε στο 11,2% του ΑΕΠ.
Το 2011 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης υποχώρησε λιγότερο από 1% του ΑΕΠ, στο 10,3%, παρά την πρωτοφανή φοροκαταιγίδα που ξέσπασε (και στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω).
Το 2012 το έλλειμμα έπεσε για πρώτη φορά επί Μνημονίων σε μονοψήφιο ποσοστό, και συγκεκριμένα στο 8,9% του ΑΕΠ. Ακολούθησε το 2013 μια πρόσκαιρη «επιστροφή» του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης στο πολύ υψηλό επίπεδο του 13,1% του ΑΕΠ. Την περίοδο 2014-2016 τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. δείχνουν ότι η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης επιταχύνθηκε σημαντικά.

Αυτό συνέβη εξαιτίας της εφαρμογής νέων «πακέτων» μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής, στο πλαίσιο των προσπαθειών υλοποίησης του δεύτερου και του τρίτου Μνημονίου, αλλά και επειδή έπαψαν να επιδρούν αρνητικά στο ύψος του ισοζυγίου της γενικής κυβέρνησης τα μέτρα στήριξης του τραπεζικού συστήματος.

Εκτινάχθηκε το δημόσιο χρέος, που θα μειωνόταν!

Χρέος γενικής κυβέρνησης: Τα Μνημόνια επιβλήθηκαν για να επιλύσουν το πρόβλημα εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που αντιμετώπισε το Ελληνικό Δημόσιο την άνοιξη του 2010 με τον αποκλεισμό του από τις διεθνείς αγορές για την άντληση κεφαλαίων μέσω δημοπρασιών μεσομακροπρόθεσμων τίτλων. Παρ' όλα αυτά, την περίοδο των Μνημονίων το δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε ως απόλυτο μέγεθος και εκτινάχθηκε στα ύψη ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Παρότι μεσολάβησε η αναδιάρθρωση του 2012 με τη διαδικασία του PSI, η οποία προέβλεπε το «κούρεμα» της αξίας ελληνικών ομολόγων συνολικού ύψους άνω των 200 δισ. ευρώ κατά 53,5%, εν τούτοις οι πρόσθετες ανάγκες που προέκυψαν, κυρίως για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, περιόρισαν σημαντικά την τελική μείωση του ονομαστικού χρέους. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τα υψηλά ελλείμματα των ετών 2010-2013 και τη σημαντική συρρίκνωση του ΑΕΠ την περίοδο 2010-2016 οδήγησε τελικά στην αύξηση αντί στη μείωση του χρέους τόσο σε απόλυτο μέγεθος όσο και ως ποσοστού επί του ΑΕΠ: Από 301,062 δισ. ευρώ ή 126,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2009 το χρέος της γενικής κυβέρνησης αυξήθηκε στα 314,897 δισ. ευρώ ή στο 179% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016. Διογκώθηκε, δηλαδή, κατά 14,835 δισ. ευρώ σε απόλυτο μέγεθος και κατά 52,3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.

Λιγότερα τα έσοδα παρά τα χαράτσια!

■ Εσοδα γενικής κυβέρνησης: Το 2009 τα συνολικά έσοδα της γενικής κυβέρνησης ανέρχονταν σε 92,488 δισ. ευρώ. Από αυτά, τα 27,826 δισ. ευρώ προέρχονταν από φόρους στην παραγωγή και στις εισαγωγές (έμμεσοι φόροι), τα 20,292 δισ. ευρώ ήταν εισπράξεις από φόρους στα εισοδήματα φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων, και τα 29,344 δισ. ευρώ ήταν έσοδα από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Το 2016, έπειτα από επτά χρόνια εφαρμογής τριών μνημονίων και επιβολής του πλήθους φοροεισπρακτικών μέτρων που αναφέραμε παραπάνω, τα συνολικά έσοδα της γενικής κυβέρνησης περιορίστηκαν στα 87,473 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αντί να αυξηθούν τα έσοδα με τόσα μέτρα που επιβλήθηκαν, μειώθηκαν σωρευτικά κατά 5 δισ. ευρώ. Ειδικότερα, τα έσοδα από τους φόρους στα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 2,14 δισ. ευρώ, από 20,292 δισ. ευρώ στο τέλος του 2009 σε 18,147 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016, ενώ τα έσοδα από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης συρρικνώθηκαν κατά 4,412 δισ. ευρώ, από 29,344 δισ. ευρώ στο τέλος του 2009 στα 24,932 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016. Αυτές οι μειώσεις είναι ενδεικτικές των επιπτώσεων που είχαν στα εισοδήματα φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων τα υφεσιακά δημοσιονομικά μέτρα όλης της περιόδου 2010-2016. Τα μόνα έσοδα που αυξήθηκαν την περίοδο 2010-2016 ήταν οι φόροι στην παραγωγή και στις εισαγωγές. Η αύξησή τους, από το τέλος του 2009 έως το τέλος του 2016, έφτασε τα 2,178 δισ. ευρώ. Οφείλεται, όμως, κυρίως στη μεγάλη αύξηση των εσόδων από έμμεσους φόρος που σημειώθηκε το 2016.

■ Δαπάνες γενικής κυβέρνησης: Η εφαρμογή των Μνημονίων συνέβαλε στη σημαντική μείωση των δημόσιων δαπανών. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., την περίοδο από το τέλος του 2009 έως το τέλος του 2016 οι δαπάνες της γενικής κυβέρνησης περιορίστηκαν κατά 42,269 δισ. ευρώ ή κατά 32,9%, από τα 128,454 δισ. ευρώ που είχαν ανέλθει το 2009 υποχώρησαν στα 86,185 δισ. ευρώ το 2016. Τη μεγαλύτερη μείωση υπέστησαν οι δαπάνες για μισθούς στο Δημόσιο, για συντάξεις και για κοινωνικές παροχές. Οι δαπάνες για μισθοδοσία στο Δημόσιο περικόπηκαν κατά 9,447 δισ. ευρώ ή κατά 30,41%, από 31,06 δισ. ευρώ στο τέλος του 2009 σε 21,613 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016, ενώ οι δαπάνες για συντάξεις και κοινωνικές παροχές συρρικνώθηκαν κατά 9,683 δισ. ευρώ ή κατά 19,79%, από 48,928 δισ. ευρώ στο τέλος του 2009 σε 39,245 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016. Στην εξέλιξη αυτή έπαιξαν ρόλο οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων που επιβλήθηκαν το 2010, το 2013 και το 2014 και τις περιγράψαμε παραπάνω.

«Βούλιαξε» το εισόδημα των 6.194.233 φορολογουμένων

Εισοδήματα 18,54 δισ. ευρώ χάθηκαν κατά τη διάρκεια της «μαύρης» επταετίας 2010-2016 των Μνημονίων. Τα συγκριτικά στοιχεία από τη στατιστική επεξεργασία των δεδομένων των φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2010 και το 2016, για να δηλωθούν εισοδήματα των ετών 2009 και 2015 αντίστοιχα, δείχνουν ειδικότερα:

1 Το συνολικό φορολογούμενο εισόδημα των φυσικών προσώπων μειώθηκε κατά 18,54 δισ. ευρώ ή κατά 18,43%, από τα 100,64 δισ. ευρώ το 2010 (για το 2009) στα 82,1 δισ. ευρώ το 2016 (για το 2015). Κι αυτό παρότι ο αριθμός των φορολογουμένων (οικογένειες και άγαμα φυσικά πρόσωπα) αυξήθηκε από 5.694.978 το 2010 σε 6.194.233 το 2016.

2 Ετήσιο εισόδημα έως 10.000 ευρώ δήλωσε το 2010 (για το έτος 2009) το 40,2% του συνόλου των φορολογούμενων νοικοκυριών, δηλαδή 2.289.395 οικογένειες και απλοί (άγαμοι) φορολογούμενοι. Το 2016, ο αριθμός των νοικοκυριών που δήλωσαν ετήσιο εισόδημα έως 10.000 ευρώ (για το 2015) κάλυπτε το 57,73% του συνόλου, καθώς ανήλθαν σε 3.575.990. Δηλαδή, ο αριθμός των νοικοκυριών με ετήσιο εισόδημα έως 10.000 ευρώ αυξήθηκε κατά 1.286.595 ή κατά 56,2% την επταετία 2009-2015!

3 Οι μισθωτοί υπέστησαν τις μεγαλύτερες εισοδηματικές απώλειες την περίοδο 2009-2015. Το μέσο ετήσιο δηλωθέν και φορολογούμενο εισόδημα κάθε νοικοκυριού μισθωτών υποχώρησε κατά 23,51%, από 19.862,76 ευρώ το 2009 σε 15.192.84 ευρώ το 2015. Δεύτεροι σε εισοδηματικές απώλειες έρχονται οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι εμφανίζονται με μέσο ετήσιο φορολογούμενο εισόδημα 24.592,72 ευρώ το 2009 και 19.695,85 ευρώ το 2015. Η μείωση του μέσου ετήσιου φορολογούμενου εισοδήματος αυτών των φορολογουμένων ανήλθε σε ποσοστό 19,91% μεταξύ του 2009 και του 2015. Στην τρίτη θέση όσον αφορά τις εισοδηματικές απώλειες βρίσκονται οι συνταξιούχοι, των οποίων το μέσο ετήσιο φορολογούμενο εισόδημα μειώθηκε από 16.555,44 ευρώ το 2009 σε 13.502,87 ευρώ το 2015. Η μείωση του ετησίου εισοδήματος των συνταξιούχων ήταν της τάξεως του 18,44% μεταξύ των ετών 2009 και 2015.

4 Η μείωση του φορολογούμενου εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων κατά ποσοστά 23,51% και 18,44% αντίστοιχα την περίοδο 2009-2015 είχε ως φυσική συνέπεια να μειωθούν σε απόλυτα μεγέθη και οι φορολογικές επιβαρύνσεις τους. Συγκεκριμένα, για τα έτη 2009-2015 η μέση ετήσια φορολογική επιβάρυνση, όπως αποτυπώθηκε στις φορολογικές δηλώσεις των ετών 2010-2016, μειώθηκε κατά 4,5% για τους μισθωτούς και κατά 24,66% για τους συνταξιούχους. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, όμως, στις περιπτώσεις των φορολογουμένων που άσκησαν ατομικές επιχειρήσεις ή ελευθέρια επαγγέλματα και των αγροτών. Γι’ αυτές τις κατηγορίες φορολογουμένων, η μείωση των φορολογητέων εισοδημάτων δεν οδήγησε και σε μείωση των φορολογικών επιβαρύνσεων. Συγκεκριμένα, την περίοδο 2009-2015, ενώ το μέσο ετήσιο φορολογούμενο εισόδημα των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των ελευθέρων επαγγελματιών μειώθηκε, όπως προαναφέραμε, κατά 19,91%, από 24.592,72 σε 19.695,85 ευρώ, η μέση ετήσια φορολογική επιβάρυνσή τους αυξήθηκε κατά 51,28%, από 2.785,79 σε 4.214,33 ευρώ! Επίσης, την ίδια περίοδο, ενώ το μέσο ετήσιο φορολογούμενο εισόδημα των αγροτών μειώθηκε κατά 9,19%, η μέση ετήσια φορολογική επιβάρυνσή τους αυξήθηκε κατά 66% (!), από 741,65 σε 1.231,20 ευρώ. Η εξέλιξη αυτή εξηγείται εν μέρει από το ότι γι’ αυτές τις κατηγορίες φορολογουμένων ελήφθησαν την περίοδο 2009-2015 τα πλέον αυστηρά φοροεισπρακτικά μέτρα, όπως η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου και η επιβολή φόρου από το πρώτο ευρώ του ετησίου εισοδήματος (με συντελεστή 26% για τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες-ελεύθερους επαγγελματίες και 13% για τους αγρότες).

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην έννοια «φορολογική επιβάρυνση» συμπεριλαμβάνονται για το έτος 2016 (εισοδήματα 2015) και τα στοιχεία για τα ποσά της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, του τέλους επιτηδεύματος και του φόρου πολυτελούς διαβίωσης, με τα οποία χρεώθηκαν τα νοικοκυριά. Αντιθέτως, το 2010, όταν φορολογήθηκαν τα εισοδήματα του 2009, δεν είχαν ακόμη επιβληθεί αυτοί οι τρεις φόροι.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


H ανάπτυξη της ΕΕ θα ξεπεράσει τις προσδοκίες φέτος, αφήνοντας πίσω μία δεκαετία οικονομικών κρίσεων και θέτοντας πλέον την πρόκληση της προώθησης μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να έχουν γίνει από καιρό, δήλωσε ο Επίτροπος Οικονομικών. Pierre Moscovici.

Το ΑΕΠ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αναμένεται να αυξηθεί φέτος με ρυθμό περίπου 2% έναντι 1,7% που ήταν η πρόβλεψη το Μαΐου, σημείωσε ο Επίτροπος σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal.

«Είμαι αρκετά βέβαιος για την ανάπτυξη της Ευρωζώνης», πρόσθεσε, καθώς οι οικονομικές απειλές λόγω του Brexit και των αντιευρωπαϊστών στη Γαλλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία έχουν υποχωρήσει.

Η βελτίωση της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης σημαίνει ότι οι πολιτικοί πρέπει να κινηθούν γρήγορα για να διορθώσουν τον τρόπο διαχείρισης της οικονομίας της Ευρωζώνης, ανέφερε ο Moscovici. «Ο κίνδυνος που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε είναι η έλλειψη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Δεν πρέπει να σταματάμε τις μεταρρυθμίσεις όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα - αντίθετα, τότε είναι η στιγμή να κάνουμε ότι είναι αναγκαίο», πρόσθεσε.

Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις - από την καθιέρωση θέσης υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης έως τη δημιουργία ενός προϋπολογισμού της Ευρωζώνης και ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου - αποδεικνύονται δύσκολες, επειδή οι κυβερνήσεις της ΕΕ θέλουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους.

«Πάσχουμε από μία έλλειψη αλληλεγγύης. Δεν είναι δυνατό να έχουμε μία Ευρωζώνη, στην οποία ορισμένες χώρες επωφελούνται από τους κανόνες, ενώ άλλες αισθάνονται ότι ζουν στη λιτότητα», τόνισε ο Moscovici.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι Βρυξέλλες καταρτίζουν μαύρη λίστα με φορολογικούς παραδείσους, για να αντιμετωπίσουν τη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, προωθώντας παράλληλα μία δίκαιη φορολογία. Η ΕΕ εκτιμά ότι τα κράτη-μέλη της έχουν απώλειες φορολογικών εσόδων ύψους 1 τρισ. ευρώ ετησίως ή περίπου 2.000 ευρώ ανά κάτοικο, λόγω της φοροδιαφυγής.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schaeuble, είναι απέναντι στον κ. Moscovici όσον αφορά στον ρόλο που θα έχει το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Το Βερολίνο ευνοεί έναν Οργανισμό που θα επιβάλλει τους κανόνες, με περιορισμένες εξουσίες, ενώ οι Βρυξέλλες θέλουν έναν Οργανισμό που θα βοηθούσε πιο ενεργά στη σταθεροποίηση και στήριξη των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Παρά ταύτα, ο Επίτροπος βλέπει ότι η συγκυρία είναι θετική για μία αλλαγή. Η πίεση του Γάλλου Προέδρου, Emmanuel Macron, να ευθυγραμμίσει τη Γαλλία με τους οικονομικούς κανόνες της Ευρωζώνης αποτελεί ένα πρώτο μεγάλο βήμα. Το Παρίσι ενισχύει την αξιοπιστία του, δείχνοντας ότι είναι «σοβαρό αναφορικά με τα δημόσια οικονομικά», σημείωσε, προσθέτοντας ότι η Γαλλία είναι σε τροχιά να μειώσει το επόμενο έτος το έλλειμμά της, που σήμερα υπερβαίνει τα όρια που τίθενται από τους κανόνες της ΕΕ.

Ο Moscovici επικρότησε ως ενθαρρυντική τη στήριξη της Γερμανίδας καγκελαρίου, Angela Merkel - που πριν θεωρείτο αδιανόητη - για έναν υπουργό Οικονομικών και έναν προϋπολογισμό της Ευρωζώνης. «Η ενίσχυση της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης αποτελεί προτεραιότητα για μένα. Η συζήτηση ξεκίνησε τώρα, υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας», τόνισε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε επίσημη κατάσταση αποικίας μόνιμου χρέους και δουλοπαροικίας βάζουν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι. Προκειμένου, μάλιστα, να αποφύγουν ουσιαστικές αντιδράσεις και προβλήματα της αφαιρούν και το δικαίωμα ψήφου..., δηλαδή την παύουν μονομερώς από ισότιμο μέλος της Ευρώπης! Την ίδια στιγμή, εδώ στην Ελλάδα, κάποιοι θέλουν να επιμένουν ότι είμαστε στην Ευρώπη και πως η Ευρώπη σέβεται την Ελλάδα και τους πολίτες της..., ενώ οι τελευταίες -μνημονιακές- κυβερνήσεις εξυπηρετούν στον μέγιστο βαθμό της σχέδια δουλοποίησης της Ελλάδας, καταπατώντας -κατ' εντολή των Ευρωπαίων- το Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας, προκειμένου να απολαμβάνουν οι ίδιοι την εξουσία (με όλα τα παρελκόμενά της) εις βάρος σχεδόν του συνόλου των Ελλήνων πολιτών...

Σε μόνιμο καθεστώς επιτροπείας και χωρίς δικαίωμα ψήφου αναμένεται να μείνει η Ελλάδα μέχρι να ξεπληρώσει το 75% των δανείων που έχει λάβει, ήτοι 176 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Pierre Moscovici. Μάλιστα, ο P. Moscovici απαντώντας σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή της ΛΑΕ, Νίκο Χουντή, προειδοποιεί για το ενδεχόμενο ακόμα μεγαλύτερου ελέγχου, αφού θα «ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή».

Ειδικότερα, ο Ευρωπαίος Επίτροπος σημειώνει ότι το πλαίσιο της εποπτείας μετά το Πρόγραμμα καταγράφεται στο άρθρο 14.1 του Κανονισμού 472/2013, το οποίο προβλέπει ότι «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ», που υπολογίζεται (μέχρι σήμερα) στα 176 δισ. ευρώ.

Η ουσία της εποπτείας που θα πραγματοποιείται από την Κομισιόν και την ΕΚΤ, περιγράφεται στο άρθρο 14.3 του ίδιου Κανονισμού και θα αφορά «την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση» της Ελλάδας και θα μπορεί να οδηγεί σε «διορθωτικά μέτρα», για τα οποία όμως θα «ψηφίζουν μόνο τα μέλη του Συμβουλίου (σ.σ. Υπουργοί Οικονομικών) που εκπροσωπούν κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ... χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ψήφος του μέλους του Συμβουλίου που εκπροσωπεί το οικείο κράτος μέλος».

Πέραν των διαδικασιών που προβλέπονται στο άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, ο Επίτροπος Οικονομικών υπογραμμίζει ότι το πλαίσιο εποπτείας της Ελλάδας θα λάβει υπόψη του την «κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς τη δεδομένη χρονική στιγμή», χωρίς να ξεκαθαρίζει εάν βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σενάρια, όπως οι πιστωτικές γραμμές (PCCL, Προληπτική Πιστωτική Γραμμή & ECCL, Ενισχυμένη Πιστωτική Γραμμή) του ESM, που συνοδεύονται με Μνημόνιο.

Στη συνέχεια της απάντησής του ο Pierre Moscovici δίνει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διάταξη του άρθρου 8 του Κανονισμού 473/2013, η οποία υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος, υπογραμμίζοντας ότι «στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο».

Αναλυτικά, η ερώτηση του Ν. Χουντή:

«Μετά τη λήξη του 3ου ελληνικού Προγράμματος, η Ελλάδα θα ενταχθεί σε εποπτεία μετά το πρόγραμμα, σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, μέχρι να εξοφληθεί το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει λάβει.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, κάθε χώρα οφείλει να υποβάλλει «στην Επιτροπή και το Eurogroup, εκ των προτέρων και εγκαίρως, εκθέσεις σχετικά με τα σχέδιά τους για την έκδοση χρεογράφων».

Ερωτάται η Επιτροπή:

Μπορεί να περιγράψει τη λειτουργία της εποπτείας μετά το πρόγραμμα, δηλαδή, κάθε πότε θα γίνεται αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας, από ποια θεσμικά όργανα κ.λπ., στην οποία θα ενταχθεί η Ελλάδα μετά το τέλος του 3ου Μνημονίου;

Η υποχρέωση του άρθρου 8 του κανονισμού 473/2013 είναι απλώς ενημερωτική ή έχουν, η Επιτροπή και το Eurogroup, αποφασιστικό ρόλο στις εκδόσεις ομολόγων ενός κράτους μέλους;».

Η απάντηση του P. Moscovici:

«Η Επιτροπή καλωσορίζει τις πρόσφατες τεράστιες προσπάθειες της Ελλάδας για μεταρρυθμίσεις. Η ολοκλήρωση της δεύτερης επανεξέτασης του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) και η επακόλουθη εκταμίευση των 8,5 δισ. EUR θα πρέπει να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και να στηρίξει την οικονομική ανάκαμψη.

Οι συζητήσεις σχετικά με το κατάλληλο πλαίσιο εποπτείας για την Ελλάδα μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θα πραγματοποιηθούν πλησιέστερα προς το τέλος του προγράμματος, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, ώστε να ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή. Παραπέμπουμε τον κ. βουλευτή στο άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 472/2013, το οποίο καθορίζει το πλαίσιο για την εποπτεία μετά το πρόγραμμα.

Όσον αφορά το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, αυτό υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος. Η διάταξη αυτή δεν θίγει τις κυρίαρχες αποφάσεις των κρατών μελών όσον αφορά τον χρόνο και τον τρόπο έκδοσης ομολόγων. Στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Έκρηξη φοροδιαφυγής και συρρίκνωση των εισοδημάτων από μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα από ακίνητα είναι τα αποτελέσματα της τελευταίας φορολογικής και ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, που οδήγησε στην υπερφορολόγηση των πολιτών.

Τα στοιχεία των εισοδημάτων του 2016 (που δηλώθηκαν στην εφορία το 2017) είναι σε γνώση τόσο του οικονομικού επιτελείου όσο και των πιστωτών της χώρας και όπως φαίνεται θα βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων, καθώς η πορεία των δημοσίων εσόδων το 2018, όταν το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να «σκαρφαλώσει» στο 3,5% του ΑΕΠ, είναι το κλειδί για την επιτυχία του υπεραισιόδοξου αυτού στόχου.

Εκτός από τη μείωση κατά περίπου 900 εκατ. ευρώ των εισοδημάτων των ελευθέρων επαγγελματιών (που αποκάλυψε η «Κ»), μισθωτοί και συνταξιούχοι αλλά και οι 1,5 εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων δήλωσαν χαμηλότερα εισοδήματα. Η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η αύξηση των επιβαρύνσεων από τη νέα κλίμακα της εισφοράς αλληλεγγύης καθώς και των συντελεστών φορολόγησης των εισοδημάτων από ακίνητα οδήγησαν στον δραστικό περιορισμό των εισοδημάτων. Ταυτόχρονα ο νέος τρόπος υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών, ο οποίος ήταν γνωστός από το 2016, έδωσε και τη χαριστική βολή και αυτό καθώς μπλοκάκια και γενικότερα όσοι ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, με στόχο να αποφύγουν τις υψηλές επιβαρύνσεις (και από το σκέλος της φορολογίας αλλά και των εισφορών), φαίνεται να εκτίναξαν τη φοροδιαφυγή και κατ’ επέκτασιν την εισφοροδιαφυγή. Η εξέλιξη αυτή δεν επέτρεψε την περαιτέρω αύξηση των δημοσίων εσόδων από την εκκαθάριση των δηλώσεων τον περασμένο Ιούνιο, η οποία κινήθηκε στα περυσινά επίπεδα (3,41 δισ. ευρώ από 3,46 δισ. ευρώ), παρά τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων:

1. Το συνολικό ποσόν εισοδήματος που δήλωσαν το 2016 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ανήλθε σε 57,9 δισ. ευρώ, έναντι 58,75 δισ. ευρώ το 2015, δηλαδή μειώθηκε κατά 1,5% ή κατά 864 εκατ. ευρώ. Ποσό το οποίο αντανακλά μία πραγματική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, καθώς προέρχεται από την κατεξοχήν κατηγορία που δεν φοροδιαφεύγει.

2. Οι ιδιοκτήτες εκμισθούμενων ακινήτων δήλωσαν συνολικά για το 2016 ποσόν εισοδήματος 5,962 δισ. ευρώ προερχόμενο από ενοίκια, ενώ πέρυσι είχαν δηλώσει 6,083 δισ. ευρώ από την ίδια πηγή. Το εισόδημά τους μειώθηκε δηλαδή κατά 121 εκατ. ευρώ. Οι φόροι από το 2010 μέχρι και το 2015 αυξήθηκαν κατά 600% και πλέον, ενώ την ίδια στιγμή τα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 32,8%.

Σύμφωνα με στοιχεία:
• Το 2010 το Δημόσιο εισέπραξε από τη φορολόγηση των ακινήτων 487 εκατ. ευρώ, ενώ το δηλoύμενο εισόδημα από ακίνητα ανερχόταν στα 8,87 δισ. ευρώ.
• Το 2011 οι φόροι των ακινήτων έφθασαν το 1,17 δισ. ευρώ, ενώ το δηλούμενο εισόδημα τα 7,98 δισ. ευρώ (1.584.059 φορολογούμενοι είχαν εισοδήματα από ακίνητα).
• Το 2012 οι φόροι των ακινήτων διαμορφώθηκαν στα 2,75 δισ. ευρώ, ενώ το εισόδημα από ακίνητα στα 6,8 δισ. ευρώ
Το 2013 οι φόροι των ακινήτων αυξήθηκαν περαιτέρω και διαμορφώθηκαν στα 2,991 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να μειώνεται στα 6,22 δισ. ευρώ.
• Το 2014 οι φόροι των ακινήτων έσπασαν το φράγμα των 3 δισ. ευρώ και συγκεκριμένα εισπράχθηκαν 3,474 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να περιορίζεται στα 6,08 δισ. ευρώ.
• Το 2015 οι φόροι στα ακίνητα ανήλθαν στα 3,18 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να υποχωρεί στα 6 δισ. ευρώ
• Το 2016 οι φόροι στα ακίνητα ανήλθαν στα 3,53 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα από ακίνητα να περιορίζεται στα 5,96 δισ. ευρώ.
• Το συνολικό δηλωθέν εισόδημα των ελευθέρων επαγγελματιών μειώθηκε το 2016 κατά 20% σε σύγκριση με το 2015. Η εν λόγω κατηγορία φορολογουμένων δήλωσε για το 2016 (στις φορολογικές δηλώσεις του 2017) συνολικό ποσόν εισοδημάτων ύψους 3,8 δισ. ευρώ, έναντι 4,7 δισ. ευρώ για το 2015 (στις φορολογικές δηλώσεις του 2016). Οπως προαναφέρθηκε, η μείωση των εισοδημάτων στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους επιτηδευματίες ήταν απόρροια της νέας πολιτικής υπολογισμού των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών.

Προκόπης Χατζηνικολάου
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, φυσικά δεν το θέλει κανένας εκτός από την πρωσική κυβέρνηση, αλλά εάν είναι σε θέση να επιστρέψει στο δικό του νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της.
«Με δεδομένες τις χαμηλές τιμές στην αγορά, οι πωλήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων δεν θα απέφεραν καλές αποδόσεις στην ελληνική κυβέρνηση. Υπό τις συνθήκες αυτές, η σωστότερη και λογικότερη προσέγγιση θα ήταν η ένταξη των περιουσιακών στοιχείων σε ένα ανεξάρτητο «ταμείο» – το οποίο θα αποκτούσε τη διαχείρισή τους με στόχο τη βελτίωσή και την πώλησή τους, όταν οι τιμές θα βρίσκονται σε καλύτερα επίπεδα (εναλλακτικά την εισαγωγή του ταμείου στο χρηματιστήριο).
Η πρότασή μου αφορά στο μοντέλο που έχει εφαρμοστεί στη Σουηδία, όπου ένα μεγάλο μέρος κρατικών περιουσιακών στοιχείων, από επιχειρήσεις κοινής ωφελείας μέχρι δρόμους, μεταφέρθηκαν σε μια απολύτως ανεξάρτητη εταιρεία – η οποία αποκόπηκε εντελώς από πολιτικές και κομματικές διασυνδέσεις. Κανείς υπουργός δεν μπορούσε να επηρεάσει τις αποφάσεις της εταιρείας. Σε μερικά χρόνια τα περιουσιακά στοιχεία απέκτησαν εξαιρετική κερδοφορία.
Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα. Δεν είμαι σίγουρος ότι το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων «τρέχει» βάσει της ίδιας αρχής. Θεωρώ ότι η συλλογή της κρατικής περιουσίας κάτω από την ομπρέλα ενός ταμείου και η απομάκρυνση όσο το δυνατόν κάθε πολιτικής επιρροής, θα μπορούσε να αποφέρει καλά αποτελέσματα στην Ελλάδα» (Bruegel Institute).
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να αμφιβάλλει κανείς για το αυτονόητο, έως ότου το υποστηρίξει κάποιος ξένος – καθώς επίσης να ασχολούνται τα ΜΜΕ παραπλανώντας ακούσια ή εκούσια τους Πολίτες με δευτερεύοντα, εντελώς αδιάφορα και ανούσια θέματα. Για παράδειγμα, με το εάν είναι ψεύτης ή μη ο πρωθυπουργός, κατ’ αναλογία με τον κ. Α. Παπανδρέου – επιθυμώντας να αντιγράψει πιστά τόσο τα προτερήματα, όσο και τα ελαττώματα του «προικισμένου» πολιτικού που σχεδόν τετραπλασίασε το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ, μέσα σε δέκα περίπου έτη (γράφημα)!


Όσον αφορά το πρώτο, δεν χρειαζόταν να υποστηρίξει κάποιος ξένος πως η Ελλάδα δεν θα αποφύγει μία τέταρτη δανειακή σύμβαση το 2018, όταν ολοκληρωθεί η τρίτη – αφού είναι εντελώς αδύνατο να δανεισθεί με βιώσιμα επιτόκια από τις αγορές για να εξυπηρετήσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της, τα οποία μετά το 2021 εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη, ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση.

Φυσικά οι δανειακές συμβάσεις συνδέονται με νέα μνημόνια, ενώ έχουν ήδη υπογραφεί μελλοντικά μνημόνια (μέτρα για το 2019 και 2020), τα οποία συνοδεύουν τις τρεις προηγούμενες δανειακές συμβάσεις – εφιστώντας την προσοχή στο γεγονός ότι, θα χρειασθεί μεν η Ελλάδα νέα δάνεια από τους εταίρους της, πιθανότατα από τον ESM διαδραματίζοντας το ρόλο του πρώτου πειραματόζωου του ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου (EMF) που οραματίζεται ο κ. Σόιμπλε, αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουν οι δανειστές της.

Μοναδική εξαίρεση θα ήταν τυχόν ονομαστική διαγραφή μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών της, έτσι ώστε να ανακτηθεί η πιστοληπτική της ικανότητα – κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί απίθανο, εάν ο κ. Σόιμπλε θελήσει να εκπληρώσει το δεύτερο όραμα του, ξανά με πειραματόζωο την Ελλάδα: την υιοθέτηση ενός πτωχευτικού δικαίου για τα κράτη της Ευρωζώνης, με σύνδικο χρεοκοπίας το ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση το αντάλλαγμα θα είναι ότι έχουμε και δεν έχουμε – καθώς επίσης η οριστική μετατροπή της πλειοψηφίας των Ελλήνων σε χαμηλού κόστους εργαζομένους των νέων ιδιοκτητών της χώρας.

Αυτονόητη είναι επίσης η αναφορά του ευρωπαϊκού ινστιτούτου στην εισαγωγή του κειμένου, όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις (ανάλυση μας) – όπου όμως είναι απολύτως λανθασμένο το παράδειγμα της Σουηδίας, αφού δεν ήταν ποτέ προτεκτοράτο των πιστωτών της, όπως είναι η Ελλάδα για τη Γερμανία, με τους σιωπηλούς Πολίτες της να αποτελούν την ντροπή της Ευρώπης.

Περαιτέρω, ασφαλώς είναι αυτονόητο πως το ευρώ είναι καταστροφικό για όλες τις χώρες, εκτός από τη Γερμανία που πήρε έγκαιρα (και ύπουλα) τα μέτρα της, αφού
(α) δεν είναι δυνατόν να έχουν τόσο διαφορετικές οικονομίες την ίδια νομισματική πολιτική – ούτε την ίδια κεντρική τράπεζα,

(β) η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανένα όπλο αντιμετώπισης κρίσεων – ούτε εξισορρόπησης των ανταγωνιστικών ελλειμμάτων μέσω των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ

(γ) είναι αδύνατον να ενωθούν δημοσιονομικά, τραπεζικά και πολιτικά κράτη με τέτοιες εθνικές/ανθρωπολογικές διαφορές – αν και ασφαλώς δεν το επιθυμεί η πρωσική κυβέρνηση, στόχος της οποίας είναι με τη βοήθεια του ευρώ η δημιουργία του δικού της 4ου Ράιχ.
Ήταν αρκετά δύσκολη άλλωστε η μετάβαση από την οικογένεια και τη φυλή, στην πόλη-κράτος και στο κράτος για τον άνθρωπο – αλλά κατά πολύ δυσκολότερη σε Ευρωπαίο και Παγκόσμιο Πολίτη, με τόσο μεγάλες πολιτισμικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και λοιπές διαφορές, ειδικά σε σχέση με τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες.

Είναι τώρα επί πλέον αυτονόητο πως η νομισματική ένωση έχει κατασκευαστεί σαν μία ερμητικά κλειστή φυλακή, την οποία δεν μπορεί να εγκαταλείψει μονομερώς καμία χώρα χωρίς να καταστραφεί η οικονομία της – πόσο μάλλον όταν είναι υπερχρεωμένη όπως η Ελλάδα, με υποθηκευμένο το σύνολο σχεδόν των περιουσιακών της στοιχείων, καθώς επίσης με κλειστή την πόρτα μετατροπής των χρεών της σε δραχμές, λόγω του PSI.
Επομένως το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, έτσι όπως είναι – φυσικά δεν το θέλει κανένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, εκτός από την πρωσική κυβέρνηση. Το θέμα έχει σχέση με το εάν είναι σε θέση να επιστρέψει μία χώρα στο δικό της νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της, ενώ θα έχανε τα περισσότερα από τα χρήματα που της οφείλουν οι εταίροι της (Target 2, τραπεζικά δάνεια κοκ.).
Αυτονόητο είναι εκτός αυτού το ότι, κανένας δεν επιθυμεί την παγκοσμιοποίηση, ούτε καν τη μικρογραφία της, όπως είναι η ΕΕ – εννοώντας βέβαια το 90% του πληθυσμού και ειδικά τους εργαζομένους, οι οποίοι είναι έτσι εκτεθειμένοι σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό, χωρίς οίκτο και όρια.
Επί πλέον, σε μία ένωση κρατών τα ασθενέστερα μετατρέπονται σε βορά των ισχυρότερων – όπως ακριβώς σε έναν επιχειρηματικό συνεταιρισμό, όπου αυτός που έχει τα περισσότερα χρήματα και ισχύ, επιβάλλει τη βούληση του είτε είναι δίκαιη, είτε όχι, παίρνοντας τελικά τη μερίδα του λέοντος.
Από το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας όμως φαίνονται καθαρά τα τεράστια μειονεκτήματα της μονομερούς αποχώρησης, όπως στα θέματα των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογραφεί από την Κομισιόν – καθώς επίσης τα προβλήματα της απομόνωσης από την αγορά της ΕΕ, με την οποία είναι πια άρρηκτα συνδεδεμένη η οικονομία της, εξαρτώμενη σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έχουμε δε την άποψη πως όσο πιο πολύ θα καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις, τόσο χειρότερα – όπως στην περίπτωση της Ελλάδας το 2015, όπου κάηκαν εντελώς όλα της τα διαπραγματευτικά χαρτιά, ειδικά όσον αφορά τη διαγραφή μέρους του χρέους (άρθρο).
Χωρίς να επεκταθούμε σε άλλες λεπτομέρειες, η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η Παγκοσμιοποίηση, αποτελούν μεγάλα και σύνθετα προβλήματα για τους λαούς – ενώ ούτε καν οι Η.Π.Α. είναι σε θέση να ακολουθήσουν το δικό τους εθνικό δρόμο, όπως υποσχέθηκε στους εκλογείς του ο κ. Trump. Τόσο η πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης πάντως, όσο και η δεύτερη τελείωσαν με μεγάλους πολέμους – χωρίς τους οποίους δεν υπήρχε τρόπος αποδέσμευσης των κρατών.
Εν τούτοις, είναι άλλο πράγμα να διαπιστώνει κανείς το (όποιο) πρόβλημα και άλλο να προτείνει υπεύθυνα τη σωστή λύση – θεωρώντας πως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η οποία είναι μακράν το μεγαλύτερο πρόβλημα, μόνο η επιστροφή όλων των κρατών μαζί στην προ ευρώ εποχή (ανάλυση) θα ήταν βιώσιμη, με την ταυτόχρονη «αναδιάρθρωση» των χρεών των υπερχρεωμένων χωρών. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι, όσο πιο πολύ καθυστερεί η διαδικασία, τόσο περισσότερο θα κοστίσει – όπου μπορεί μεν η Γερμανία να αισθάνεται πιο ασφαλής, αλλά ίσως πληρώσει αυτή τον τελικό λογαριασμό.
Ολοκληρώνοντας, είμαστε βέβαιοι πως η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η παγκοσμιοποίηση θα μας απασχολούν για πάρα πολλά χρόνια ακόμη, ευχόμενοι να αποτελούν οι πόλεμοι παρελθόν – ενώ μπορεί μεν να αναλύει κανείς σωστά τα προβλήματα και να προβαίνει σε ορθολογικές, απόλυτα τεκμηριωμένες διαπιστώσεις, αλλά οι υπεύθυνες προτάσεις όσον αφορά τις ρεαλιστικές λύσεις είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ευτυχώς που υπάρχει και το Ευρωκοινοβούλιο και μαθαίνουμε ότι το καθένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη είναι δημιούργημα αυτής της κυβέρνησης, που αποφάσισε με νόμο του 2015 να αφήσει απροστάτευτους τους δανειολήπτες! 

Το καταπληκτικό είναι που η κυβέρνηση δηλώνει διαρκώς ψέματα ότι η τρόικα απέρριψε κάθε προστασία των κόκκινων δανείων. Ενώ οι ηλεκτρονικές δημοπρασίες πήραν ήδη μπρος τρείς φορές την εβδομάδα! 

Ποιος αποκάλυψε το νέο κυβερνητικό παραμύθι; Ο Πιερ Μοσκοβισί, που καταγγέλλει παράλληλα την τρόικα ότι επιβάλλει μια οικονομική πολιτική στην Ελλάδα που καταλύει τη Δημοκρατία. Αυτό, για να μη νομίζει κανείς ότι ο Γάλλος έχει λόγους να πλήξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Ο Μοσκοβισί, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη αν είναι οι θεσμοί που απέρριψαν πρόταση να δίνεται η δυνατότητα στους δανειολήπτες να εξαγοράσουν το δάνειό τους στην προνομιακή εμπορική ή κατώτερη αξία πριν αυτό πουληθεί σε funds ή σε πλειστηριασμό απάντησε ότι: 

Στη σχετική νομοθέτηση μπορούσε να προβλεφθεί ότι ο δανειολήπτης θα είχε δικαίωμα να εξαγοράσει το δάνειό του πριν πουληθεί ή εκπλειστηριαστεί. Κι αυτό, γιατί «οι ελληνικές αρχές είχαν την πρωτοβουλία για τη σύνταξη, τόσο του αρχικού όσο και του αναθεωρημένου νόμου 4354/2015. Η επιλογή των μέτρων και των μεθόδων εφαρμογής επαφίετο στις ελληνικές αρχές»

Οι ελληνικές αρχές επέλεξαν τελικά να αφήσουν τους δανειολήπτες σε δεύτερη μοίρα και να ευνοήσουν τις τράπεζες και τα funds κοράκια των κόκκινων δανείων. Κι αυτή η επιλογή ήταν το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων μεταξύ της τρόικας και της ελληνικής πλευράς! 

Σημειώνεται, ότι η Κύπρος φρόντισε να προστατέψει τους πολίτες της, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα επαναγοράς του δανείου τους πριν αυτό πουληθεί από τις τράπεζες! 

Μετά απ αυτά, ορθώνονται εύλογα ερωτήματα: Ποιοι αποφάσισαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των  funds σε βάρος των δανειοληπτών και γιατί; Υπήρχε αντάλλαγμα σ αυτή την πολιτική; Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης ή επιχειρηματικής κίνησης σε συνεννόηση με τις τράπεζες; Τι κέρδισε το ελληνικό δημόσιο από τη σχετική νομοθέτηση; Τι κέρδισαν οι τράπεζες; Η συγκεκριμένη νομοθεσία είναι σε όφελος των Ελλήνων πολιτών ή σε βάρος τους; Υπάρχει απάντηση; 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Σεπ 2017


Η Ελλάδα ήταν και παραμένει ένα πειραματόζωο, μία «ειδική περίπτωση» και δυστυχώς ως τέτοια εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν όλοι...

Άλλο Μαδρίτη, άλλο Ρώμη, άλλο Αθήνα...

Όλοι μας λένε: Αντιγράψτε το ισπανικό μοντέλο εξόδου από την κρίση. Δείτε τί έκανε η Μαδρίτη, τονίζουν, που απέφυγε ακόμα και την ένταξή της σε πρόγραμμα και μολονότι αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα, τα κατάφερε.

Μισό λεπτό, όμως. Η Ισπανία μπορεί να είναι χώρα του ευρωπαικού νότου, όπως και η Ελλάδα, όμως, είχε και έχει μια εξαγωγική βιομηχανία, που μπορεί να κλυδωνίστηκε, ωστόσο, επανήλθε και αποτέλεσε τον βασικό μοχλό της μεγάλης επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα.

Η Ελλάδα τι έχει; Εξαγωγική βιομηχανία μεγάλης κλίμακας πάντως δεν έχει. Τώρα κάνει προσπάθειες να αποκτήσει, αλλά προς το παρόν, δεν έχει καταφέρει και σπουδαία πράγματα. Κι αυτός είναι ένας βασικός λόγος που μεγάλες θυσίες δεν αποδίδουν. Ποιες;

Πάρτε για παράδειγμα, αυτή που έχει να κάνει με τις εργασιακές σχέσεις. Μπορεί να απορρυθμίστηκαν και μπορεί παράλληλα το εργασιακό κόστος να μειώθηκε κάθετα, ωστόσο το νέο μοντέλο δεν μπορεί να αποδώσει. Κι αυτό γιατί δεν έχει επαρκές αντικείμενο, πλην εξαιρέσεων, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άρα, στην πραγματικότητα, από τη μία το όφελος είναι μικρό, ενώ από την άλλη η ζημία είναι μεγάλη.

Εννοείται ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιγράψει το μοντέλο διάσωσης της Ιταλίας. Γιατί και πάλι οι διαφορές που μας χωρίζουν είναι τεράστιες. Αρκεί να αναφερθεί ότι η γειτονική χώρα ανήκει στο κλειστό κλαμπ των G-8. Συνεπώς, κάθε συζήτηση από εκεί και πέρα, περιττεύει. Διότι διαφορετικής αντιμετώπισης θα τύχει μια οικονομία που ενδεχόμενη πτώση της θα συμπερασύρει «όλο τον κόσμο» και διαφορετική μια οικονομία που μόλις και μετά βίας θα «χτυπήσει» την Ευρωζώνη.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μια μεγάλη ιταλική τράπεζα, αυτή της Σιέννα, διασώθηκε χωρίς να ανοίξει ...μύτη. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε στην Ελλάδα, θα είχαν επιβληθεί αλλά τρία μνημόνια.

Τέλος, σύγκριση δεν μπορεί να γίνει ούτε με την Κύπρο, καθώς τα μεγέθη είναι διαφορετικά, αλλά ούτε με την Πορτογαλία, γιατί εκεί το πρόβλημα ήταν διαφορετικό, άρα διαφορετική θα ήταν και η συνταγή διάσωσης.
Γι αυτό σας λέμε: Η Ελλάδα ήταν και παραμένει «ειδική περίπτωση» και δυστυχώς ως τέτοια εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν όλοι. Σχεδόν όλοι πειραματίζονται...

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επερχόμενη συνεδρίαση του EWG θα απαιτήσει την ολοκλήρωση 90 προαπαιτουμένων, που θα αλλάξουν τα πάντα σε Δημόσιο, συνδικαλιστικό νόμο, συντάξεις, κλειστά επαγγέλματα, πλειστηριασμούς

Από τον Μάριο Ροζάκο

Με την πρώτη σύνοδο των τεχνοκρατών της ευρωζώνης (Euro Working Group) μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η οποία είναι προγραμματισμένη για αύριο, Δευτέρα, αρχίζει ένα εξαιρετικά πυκνό σε διαπραγματεύσεις και παρασκηνιακές ζυμώσεις τετράμηνο, που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της χώρας μετά τη λήξη του 3ου Μνημονίου, τον Αύγουστο του 2018. Μεθαύριο θα ακολουθήσει συνάντηση του Ευκλείδη Τσακαλώτου και του Γιώργου Χουλιαράκη με τον επίτροπο Πιέρ Μοσκοβισί.

Το EWG αναμένεται να… υπενθυμίσει στην ελληνική κυβέρνηση ότι έως το τέλος του έτους οφείλει να ολοκληρώσει 90 από τα 113 μνημονιακά προαπαιτούμενα μέτρα που απομένουν έως την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος.
Από το σύνολο αυτό, τα 46 είχαν ημερομηνία λήξης το τέλος Αυγούστου και άλλα 20 εντάσσονται στις φθινοπωρινές υποχρεώσεις της τρίτης αξιολόγησης.

Πρόκειται για παρεμβάσεις κάθε άλλο παρά εύκολες, καθώς αφορούν σαρωτικές αλλαγές στο Δημόσιο (κινητικότητα, αξιολόγηση, επιλογή διευθυντών, αντικατάσταση των γενικών γραμματέων από διοικητικούς γραμματείς με συμβόλαια και προκαθορισμένη θητεία), αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου -ιδίως- για τον τρόπο προκήρυξης απεργιών, ορόσημα στο Συνταξιοδοτικό και στον επανϋπολογισμό των συντάξεων, την ενεργοποίηση του Κατοχικού Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων και των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, την περαιτέρω απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων και την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ.

Επιπλέον, το υπουργείο Οικονομικών θα μπει στο μικροσκόπιο των δανειστών, προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχει τηρήσει τις δεσμεύσεις του για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς ιδιώτες, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την καταβολή της δεύτερης υποδόσης, ύψους 800.000.000 ευρώ, που έχει εγκρίνει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) για να εξοφληθούν κρατικά «φέσια».

Στο πλαίσιο της τρίτης αξιολόγησης, οι τεχνοκράτες των δανειστών θα εξετάσουν βεβαίως και το προσχέδιο του νέου Προϋπολογισμού, που θα πρέπει να κατατεθεί στη Βουλή στις 2 Οκτωβρίου. Στον Προϋπολογισμό του 2018 θα τίθενται σε εφαρμογή πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα ύψους 535.000.000 ευρώ, τα οποία έχουν ήδη ψηφιστεί και περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τον νέο φόρο διαμονής σε ξενοδοχεία/ενοικιαζόμενα δωμάτια, τον φόρο για εισοδήματα από περιστασιακή μίσθωση ακινήτων (μέσω Airbnb κ.λπ.), την κατάργηση της έκπτωσης 1,5% κατά την παρακράτηση φόρου επί μισθών και συντάξεων, την κατάργηση της έκπτωσης φόρου για ιατροφαρμακευτικές και νοσοκομειακές δαπάνες, την περικοπή του επιδόματος θέρμανσης κατά 50%, την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ σε 32 νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, την επιβολή φόρου υπεραξίας στις πωλήσεις ακινήτων κ.ά.

Στην εγγενή δυσκολία πολλών ζητημάτων που περιλαμβάνονται στην ατζέντα της τρίτης αξιολόγησης έρχονται να προστεθούν δύο προβλέψεις, που εντείνουν την ανησυχία για καθυστερήσεις και εντάσεις στο μπρα ντε φερ με τους πιστωτές:

1 Ότι οι Ευρωπαίοι θα παίξουν καθυστερήσεις, μέχρι να σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση στο Βερολίνο, μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου.

2 Ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) θα προσέλθει στο τραπέζι των διαβουλεύσεων με νέες σκληρές απαιτήσεις όχι μόνο στο δημοσιονομικό κομμάτι, αλλά και στο πεδίο των τραπεζών, όπως προμηνύει η τελευταία έκθεσή του. Σε αυτήν υποστηρίζει πως το 2018 δεν θα επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, αλλά θα υπάρξει «τρύπα» 1,3% του ΑΕΠ, και ότι πρέπει να επαναξιολογηθεί άμεσα το ενεργητικό των τραπεζών, οι οποίες μάλιστα υποστηρίζει ότι θα χρειαστούν πρόσθετη κεφαλαιακή ενίσχυση ύψους περίπου 10 δισ. ευρώ!

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) θεωρεί αβάσιμους τους υπολογισμούς του ΔΝΤ και έχει εκφράσει τη διαφωνία και την έντονη ενόχλησή της για όλα αυτά.

Το Ταμείο πιθανώς να δείξει τις προθέσεις του αναφορικά με τον ρόλο του στο ελληνικό πρόγραμμα στη φθινοπωρινή σύνοδό του, που θα πραγματοποιηθεί στις 13-15 Οκτωβρίου στην Ουάσινγκτον. Το θετικό είναι πως η ελληνική πλευρά δεν πιέζεται από μεγάλες χρηματοδοτικές υποχρεώσεις έως το τέλος του έτους, αλλά ούτε καν τους πρώτους έξι μήνες του νέου έτους.

Οι βασικότερες υποχρεώσεις του τελευταίου τετραμήνου του έτους είναι μία δόση προς το ΔΝΤ στις 19 Σεπτεμβρίου, η οποία ανέρχεται στα 145.000.000 ευρώ, και άλλη μία στις 4 Δεκεμβρίου, που φθάνει τα 156.000.000 ευρώ.

Παιχνίδι καθυστερήσεων από τους δανειστές λόγω των γερμανικών εκλογών

Με φόντο την πρώτη συζήτηση στο EWG και εν αναμονή της επανόδου των ελεγκτών των πιστωτών στην Αθήνα για την τρίτη αξιολόγηση, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να δώσει το ερχόμενο Σάββατο από το βήμα της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) το στίγμα των προθέσεών του για τα επόμενα βήματα έως την αυλαία του 3ου Μνημονίου.

Πριν από την επίσκεψη στη ΔΕΘ, ο κ. Τσίπρας θα υποδεχτεί, την Πέμπτη και την Παρασκευή, στην Αθήνα τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν. Πρόκειται για μια συνάντηση με μεγάλο πολιτικό και επιχειρηματικό ενδιαφέρον, όπως και αυτή που θα ακολουθήσει με τον Ιταλό πρωθυπουργό Πάολο Τζεντιλόνι στο πλαίσιο του πρώτου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Ιταλίας στην Κέρκυρα, στις 14 Σεπτεμβρίου.

Σε επίπεδο Eurogroup, το ελληνικό ζήτημα αναμένεται να συζητηθεί συνοπτικά πρώτη φορά στις 15 Σεπτεμβρίου, όταν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα έχουν άτυπη σύνοδο στο Ταλίν της Εσθονίας με κύριο θέμα το Brexit.

Το EWG της 28ης Σεπτεμβρίου και το πρώτο επίσημο Eurogroup, στις 9 Οκτωβρίου στο Λουξεμβούργο, εκτιμάται ότι θα εξετάσουν λεπτομερέστερα την πορεία εφαρμογής των μνημονιακών δεσμεύσεων, με φόντο πλέον και τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία.

Όσο και αν η ελληνική πλευρά μιλάει για ταχεία ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης, προσβλέποντας στην εκταμίευση της αντίστοιχης δόσης ύψους 5 δισ. ευρώ και στο άνοιγμα του δρόμου για νέα έξοδο στις αγορές, δεν μπορεί κανείς να περιμένει ουσιαστική πρόοδο προτού ξεκαθαρίσει το μετεκλογικό τοπίο στο Βερολίνο. Γι’ αυτό το Eurogroup του Οκτωβρίου και το επόμενο, της 6ης Νοεμβρίου, θεωρείται πως θα είναι πιο σημαντικά για τη χώρα μας.

Ο Οκτώβριος εκτιμάται ότι θα είναι και μήνας αποφάσεων από την ΕΚΤ για τη συνέχιση ή το φρενάρισμα της ποσοτικής χαλάρωσης (QE). Το τελευταίο Eurogroup της χρονιάς θα συγκληθεί στις 4 Δεκεμβρίου στις Βρυξέλλες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου