Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Φεβ 2018


Tου Δημήτρη Σκουτέρη

Το «θαύμα» της οικονομικής μεγέθυνσης της Τουρκίας, που την έβαλε στους G20, δεν είναι και τόσο θαυμαστό. Ή τουλάχιστον δεν έχει τις διαστάσεις που ο Ερντογάν «πουλάει» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και είναι το σημείο που ο Σουλτάνος πονάει περισσότερο. Ας του μεγεθύνουμε τον πόνο. Οι απανταχού Έλληνες ας ξεκινήσουμε εκστρατεία να μποϊκοτάρουμε τα τούρκικα προϊόντα. Να σταματήσουμε να αγοράζουμε made in Turkey, είτε είναι αυτοκίνητα, είτε ρούχα, είτε ηλεκτρικές συσκευές, είτε τρόφιμα.

Δεν χρειάζεται να επισκεπτόμαστε ούτε τα Μικρασιατικά παράλια, ούτε την Κωνσταντινούπολη. Ας μην χρησιμοποιούμε την τουρκική αεροπορική εταιρεία για ένα διάστημα. Να ενημερώσουμε την παγκόσμια γνώμη ότι κάθε δολάριο, κάθε ευρώ σε τουρκικής προέλευσης προϊόντα και υπηρεσίες μπορεί να γίνουν κάθε είδους όπλο στα χέρια του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος, ο οποίος θα έπρεπε να έχει ήδη οδηγηθεί ως εγκληματίας πολέμου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αν εφαρμόζονταν τα κριτήρια, με τα οποία κατηγορήθηκε π.χ. ο Μιλόσεβιτς. Υπενθυμίζουμε σχετικά:

Πρώτον: Την διαβαθμισμένη έκθεση της γερμανικής κυβέρνησης, που το κρατικό Γερμανικό κανάλι ARD δημοσιοποίησε και με βάση την οποία η Τουρκία έχει γίνει “το κεντρικό πεδίο δράσης για ισλαμιστικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή”. Η πρώτη επίσημη έκθεση, που συνδέει τον Ερντογάν και την κυβέρνηση της Τουρκίας με την υποστήριξη προς ισλαμιστικές και τρομοκρατικές οργανώσεις.

Δεύτερον: Την καταγγελία από τις 14 Οκτωβρίου 2014 του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου: «Είπαμε να μην υποστηρίζετε το Ισλαμικό Κράτος… Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι στήριξαν το Ισλαμικό Κράτος. Θέλεις αποδείξεις; Διάβασε τις καταθέσεις των οδηγών των φορτηγών που μετέφεραν τα όπλα και των εισαγγελέων που τους συνέλαβαν… Τα όπλα που έχει το Ισλαμικό Κράτος στα χέρια του στάλθηκαν με εντολή Ερντογάν-Νταβούτογλου. Το Ισλαμικό Κράτος πουλάει πετρέλαιο αξίας 2 εκατ. δολ. ημερησίως. Σε ποιόν το πουλάει; Στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη, στο Αντέπ υπάρχουν γραφεία που στρατολογούν νέους για το Ισλαμικό Κράτος. Έρχονται τζιχαντιστές από το εξωτερικό στην Τουρκία και μετά πηγαίνουν στο Ισλαμικό Κράτος. Το είπε και ο Μπάιντεν πριν λίγες μέρες».

Τρίτον: Την παρατεινόμενη κατοχή του βόρειου τμήματος του ανεξάρτητου Κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον παράνομο εκτοπισμό χιλιάδων κατοίκων του τμήματος αυτού, τον εποικισμό με ορδές Τούρκων (προερχόμενων από τα βάθη της Ανατολικής Τουρκίας), που αλλοιώνει τα οικονομικά-δημογραφικά-κοινωνικά-θρησκευτικά-πολιτισμικά χαρακτηριστικά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τέταρτον: Την γενοκτονία που επί δεκάδες πλέον χρόνια υφίστανται οι Κούρδοι, υπό το πρόσχημα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Στο Αφρίν δεν σκοτώνονται μόνον πολιτοφύλακες του YPG. Άοπλα γυναικόπαιδα θανατώνονται από τους Τούρκους εισβολείς κατ’ εντολήν του Ερντογάν. Όπως είχε συμβεί και στις βιαιοπραγίες στη Τζίζρε, όπου 178 άνθρωποι κρυμμένοι σε κελάρια θανατώθηκαν. Τα πτώματα του βρέθηκαν απανθρακωμένα. Τούρκοι στρατιώτες έριξαν βενζίνη στις εισόδους των κελαριών προτού τους πυρπολήσουν. Κάποιοι υπολόγιζαν ότι το 2016 οι εκτοπισμένοι Κούρδοι ξεπερνούσαν τους 400.000 (έκθεση ευρωβουλευτού Κ. Πίρι). Άραγε πόσοι είναι σήμερα;

Η «αχίλλειος πτέρνα» της Τουρκίας

Θα εξακολουθήσουμε, λοιπόν, να στηρίζουμε τον Ερντογάν, ενισχύοντας την οικονομία της Τουρκίας άμεσα και έμμεσα; Ή θα πρέπει να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα, εκτός όλων των άλλων, και στο πεδίο της οικονομίας;

Για τη Δύση (πολιτικοί, κυβερνήσεις, ΜΜΕ, χρηματοοικονομικοί οργανισμοί), το οικονομικό στοιχείο αποτέλεσε τον κύριο μοχλό, πάνω στον οποίο εργάστηκαν προκειμένου να στηρίξουν τον Ερντογάν και το κόμμα του. Δημοσιεύματα, εκθέσεις, αναφορές είχαν παρουσιάσει την Τουρκία σαν μια από τις οικονομικά ανερχόμενες οικονομίες και τον Ερντογάν σαν έναν από τους πλέον ισχυρούς άνδρες του πλανήτη. Αυτός ο συνδυασμός λειτούργησε ως κράχτης για πολλούς να επενδύσουν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια στην Τουρκία. Ο πρόεδρός της και η οικογένειά του, όπως και στενοί συνεργάτες του, έχουν ιδιοποιηθεί τεράστια ποσά.

Από τον Οκτώβριο του 2017 έγινε ορατό αυτό που εναγωνίως προσπαθούσαν να αποκρύψουν. Το ρολόι της πολιτικής και της οικονομίας άρχισε, επιτέλους, να κινείται αντίστροφα για την Τουρκία αλλά και για τον Ερντογάν. Η ασταθής εσωτερική πολιτική κατάσταση, οι συνεχιζόμενες προκλήσεις του σουλτάνου προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γερμανία, την ΕΕ οδήγησαν πολλούς ξένους επενδυτές να φεύγουν από την Τουρκία.

Να σημειωθεί ότι η τουρκική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ξένο «ζεστό χρήμα». Με βάση στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας, το ύψος των κεφαλαίων που έφυγαν από τη Τουρκία ανέρχονται στο ένα δισ. δολ. την εβδομάδα. Τα εβδομαδιαία στοιχεία, που δημοσιοποίησε η Τράπεζα στις 10 Νοεμβρίου του 2017, αναφέρουν ότι οι ξένοι επενδυτές προέβησαν σε πωλήσεις μετοχών ύψους 513,6 εκατ. δολ., σε πωλήσεις κυβερνητικών χρεογράφων ύψους 532,6 εκατ. δολ. και χρεογράφων του ιδιωτικού τομέα ύψους 32,4 εκατ. δολ. Και όλες αυτές οι πωλήσεις μέσα σε μια εβδομάδα.

Η Βρετανία, σημαντικός επενδυτής στην Τουρκία, έχει μειώσει τις επενδύσεις της κατά 20% μετά την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Η αβεβαιότητα, που είναι σημαντικός ψυχολογικός παράγοντας για την οικονομία, έχει εξαπλωθεί και στους Τούρκους. Τοποθετούν τις αποταμιεύσεις τους σε ξένες επενδύσεις για να σώσουν ό,τι σώζεται. Από τα τέλη του 2016 μέχρι τον Νοέμβριο, οι Τούρκοι μετέφεραν 17,2 δισ. δολ.

Η επιδείνωση των δεικτών

Ο Ερντογάν κατηγορεί τις τουρκικές τράπεζες –ιδίως την Κεντρική Τράπεζα– για την αύξηση των επιτοκίων και την ύφεση στην οικονομία. Ωστόσο, ο αρχηγός της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντσάρογλου υποστηρίζει ότι «ο πραγματικός λόγος για τον οποίο οι ξένες επενδύσεις πλην των αγορών ακινήτων μειώνονται είναι ότι οι ξένοι επενδυτές αισθάνονται ανασφαλείς σε μια χώρα όπου ο νόμος, η δικαιοσύνη και η ελευθερία του Τύπου είναι ανύπαρκτη«.

Στην Τουρκία η ανεργία είναι πάνω από 13% (η ανεργία των νέων στο 20,2%.). Ο πληθωρισμός είναι διψήφιος και κυμαίνεται στο 13% πλέον. Η λίρα έκλεισε το 2017 με υποτίμηση κατά 21% και αυτό είναι καταστροφικό για όσους είναι χρεωμένοι ή εξαρτώνται από τις εισαγωγές. Το ενεργειακό κόστος αυξάνεται αφενός λόγω της ανόδου των τιμών πετρελαίου/φυσικού αερίου, αφετέρου λόγω της υποτίμησης του τουρκικού νομίσματος.

Το βασικό επιτόκιο της Κεντρικής Τράπεζας έχει αυξηθεί μόλις κατά 50 μονάδες βάσης στο 12,75%, ενώ το εξωτερικό χρέος έχει φθάσει στα 435 δισ δολ. Την ίδια στιγμή οι υποχρεώσεις σε συνάλλαγμα των ιδιωτικών εταιρειών βρίσκονται στα 212 δισ. δολ. Συνεπώς, κανένας αντικειμενικός παρατηρητής δεν μπορεί να μην συμφωνήσει ότι ανεξαρτήτως του τι μπορεί να λεχθεί από την τουρκική ηγεσία, ένα είναι το δεδομένο: χωρίς ξένα κεφάλαια η τουρκική οικονομία δεν μπορεί να κυλήσει προς τα εμπρός.

Η ελληνική απάντηση

Οφείλουμε να επανακαθορίσουμε την στρατηγική μας έναντι της Τουρκίας. Οι γείτονες επέλεξαν τον δρόμο τους. Στην ουσία δεν επιθυμούν ένταξη στην ΕΕ, δεν επιθυμούν εξευρωπαϊσμό, δεν επιθυμούν σχέσεις καλής γειτονίας, δεν επιθυμούν επίλυση διαφορών κατά το Διεθνές Δίκαιο. Επέλεξαν συνειδητά τον δρόμο του ισλαμοφασισμού, της αρπαγής, της λεηλασίας.

Πέραν από την ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ικανότητας, τις περιφερειακές συμμαχίες, την αναβάθμιση του ρόλου μας ως δύναμης σταθερότητας κλπ, οφείλουμε να δείξουμε και εμείς ότι μπορούμε να πλήξουμε την Τουρκία στο μαλακό υπογάστριο της, στην οικονομία της. Ο σοβαρός ξένος επενδυτής που θα εξετάσει το ενδεχόμενο να επενδύσει στην Τουρκία θα το σκεφθεί διπλά, αν γνωρίζει εκ των προτέρων ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που θα παραγάγει εκεί δεν πρόκειται να καταναλωθούν από τους Έλληνες. Πολύ περισσότερο εάν το μποϊκοτάζ επεκταθεί έστω και εν μέρει στην Ευρώοη.

Εμπάργκο λοιπόν στα τουρκικής προέλευσης προϊόντα. Εμπάργκο στις υπηρεσίες τουρκικής προέλευσης. Ούτε ένα ευρώ στην Τουρκία. Να προωθήσουμε μία καμπάνια για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τις κάθε είδους κοινοτικές χρηματοδοτήσεις.

Να προωθήσουμε άμεσα στην ΕΕ κατά το πρότυπο της Μακροπεριφέρειας της Βαλτικής, του Δούναβη, της Αδριατικής-Ιονίου, την Μακροπεριφέρεια Αιγαίου και λεκάνης Λεβαντίνης με τη συμμετοχή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Λιβάνου-Αιγύπτου. Τα οφέλη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας μπορεί να είναι πολλαπλά. Σύμφωνα με κείμενα της ίδιας της ΕΕ, η μακροπεριφερειακή συνεργασία έχει συγκεκριμένο αντίκτυπο στην ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική, στο διευρωπαϊκό δίκτυο μεταφορών (ΔΕΔ-Μ), στο διευρωπαϊκό δίκτυο ενέργειας (ΔΕΔ-Ε) και στη συνεργασία στον τομέα της πολιτικής προστασίας.

Άλλωστε, η μακροπεριφερειακή στρατηγική είναι ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο που αφορά κράτη-μέλη και τρίτες χώρες στην ίδια γεωγραφική ζώνη. Αντιμετωπίζει κοινές προκλήσεις και αντλεί οφέλη από την ενισχυμένη συνεργασία για την οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή. Πρωτοβουλίες, λοιπόν, για να αντιμετωπισθεί σε βάθος χρόνου η ιταμή, διαρκής, απαράδεκτη και έμπρακτη επιθετικότητα της Άγκυρας.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Φεβ 2018


Ακόμη κι όταν βγει κατά πάσα πιθανότητα τον ερχόμενο Αύγουστο από τα μνημόνια. «Όλα είναι πιο δύσκολα στην Ελλάδα», λέει η επικεφαλής του ΔΝΤ

Μια συνομιλία με την επικεφαλής του ΔΝΤ έχει πάντα προστιθέμενη αξία στη Γερμανία της υπηρεσιακής κυβέρνησης Μέρκελ, ακόμη κι αν το θέμα συμμετοχής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμά βρίσκεται προς το παρόν «παρκαρισμένο» λόγω της τρέχουσας επικαιρότητας. Σε αυτήν την περίοδο, λοιπόν, η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου εξασφάλισε από την Κριστίν Λαγκάρντ μακροσκελή συνέντευξη, στην οποία η κομψή κυρία στο τιμόνι του Ταμείου τοποθετείται επί παντός του επιστητού, ακόμη και για το κίνημα #metoo».

«Όλα στην Ελλάδα είναι δυσκολότερα»


Οι κυοφορούμενες μεταρρυθμίσεις στην ευρωζώνη και η Ελλάδα καθοδόν προς την έξοδο από τα μνημόνια παραμένουν κλασσικές ερωτήσεις μιας τέτοιας συνέντευξης ιδιαίτερα μετά τη βούληση των Ευρωπαίων να δημιουργήσουν ένα ευρωπαϊκό πρότυπο του ΔΝΤ. «Γιατί όχι;» απαντά η κυρία Λαγκάρντ. «Η κρίση που διήλθε η ευρωζώνη, έδειξε ότι χρειάζεται έναν μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων, ανεξάρτητο, σε πλήρη ετοιμότητα και με αυστηρούς κανόνες. Το πώς θα ονομάζεται αυτός ο μηχανισμός είναι δευτερεύον ζήτημα». Αλλά και στην ερώτηση, εάν ανησυχεί που η ευρωζώνη δεν χρειάζεται άλλο το ΔΝΤ, η Κρίστιν Λαγκάρντ δείχνει άνετη. «Δεν υπηρετούμε μια περιοχή, αλλά 189 χώρες, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι χώρες του ευρώ. Και εάν αυτές αποφασίσουν από κοινού, ότι θα συμμετέχουν σε άλλους μηχανισμούς κρίσης, είναι καθόλα εντάξει», απαντά. Εκεί που δεν συμφωνεί, είναι στην επισήμανση ότι ορισμένοι στην Ευρώπη επέκριναν τη συνεργασία με το ΔΝΤ. «Δεν θα το έλεγα», τονίζει. «Συνεργαστήκαμε πολύ καλά με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία ή την Κύπρο, με την Ελλάδα ήταν πιο δύσκολο, αλλά εκεί όλα είναι δυσκολότερα».

Και το κρίσιμο ερώτημα: Θα συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, ξεπέρασε τα προβλήματα η Ελλάδα; «Υποθέτουμε ότι τον Αύγουστο το τρέχον πρόγραμμα θα τελειώσει. Μπορώ να αντιληφθώ το ότι η ελληνική κυβέρνηση θέλει να το γιορτάσει ως χειραφέτηση, αλλά η χώρα θα παραμείνει υπό επιτήρηση, θα πρέπει να τηρηθούν οι συμφωνημένοι κανόνες. Οι Ευρωπαίοι επένδυσαν πολλά χρήματα στην Ελλάδα και γι αυτό έχουν δικαιολογημένο συμφέρον στο να συνεχίσει η Αθήνα τις μεταρρυθμίσεις και να υλοποιήσει όσα υποσχέθηκε» ήταν η απάντηση της κυρίας Λαγκάρντ. Σε άλλο σημείο της συνέντευξης η επικεφαλής του ΔΝΤ κάνει πολλές παραινέσεις προς τη νέα κυβέρνηση που θα προκύψει καλώντας την να στηρίξει την Ευρώπη και να προχωρήσει στο εσωτερικό σε επενδύσεις που θα ενισχύσουν την παραγωγικότητα.

Οθωμανική μεγαλομανία Ερντογάν


Η αποφυλάκιση του τουρκικής καταγωγής γερμανού δημοσιογράφου Ντενίζ Γιούτζελ ήταν η μεγάλη είδηση της ημέρας και ευλόγως ο γερμανικός τύπος αφιερώνει μεγάλο αριθμό σχολιαστικών άρθρων. Τα πυρά της Frankfurter Allgemeine Zeitung στρέφονται κατά του Τούρκου προέδρου. «Η απομάκρυνσή του από στενούς εταίρους, όπως η Γερμανία και οι ΗΠΑ, δεν αποφέρουν κέρδη στην αυτοκρατορία του Ερντογάν», σημειώνει ο σχολιαστής της. «Στις κουρδικές περιοχές της Συρίας ενδέχεται η κατάσταση να οδηγηθεί σε άμεση σύγκρουση ανάμεσα σε Τούρκους και Αμερικανούς στρατιώτες, τους οποίους ο Τούρκος πρόεδρος απείλησε με ‘οθωμανικό χαστούκι'. Η οθωμανική του μεγαλομανία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη», παρατηρεί για να υπενθυμίσει «ότι υπάρχουν και άλλοι Γερμανοί στις φυλακές για πολιτικούς λόγους μαζί με χιλιάδες Τούρκους και ότι η απελευθέρωση ενός δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη».

Στο αντίστοιχο σχόλιο της Süddeutsche Zeitung ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι η απελευθέρωση Γιουτζέλ δεν αποτελεί θρίαμβο του τουρκικού κράτους δικαίου αλλά επιτυχία της διπλωματίας. «Κυρίως ο υπηρεσιακός υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ενεργοποιήθηκε για μια λύση…Όμως όλα καλά δεν είναι στην Τουρκία, αλλά τουλάχιστον η αποφυλάκιση του Γιουτζέλ θα μπορούσε να διαλύσει αποκλεισμούς για να κινηθεί η μια χώρα προς την άλλη. Είναι κι αυτός ένα λόγος γιορτής».

Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



11 Φεβ 2018


Περισσότερες ώρες εργάζονται οι Έλληνες, σε σχέση με τους εργαζόμενους στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, όπως καταδεικνύουν τα νέα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Organization for Economic Cooperation and Development). Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, τα οποία δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, καταγράφουν την εργασία σε 35 μέλη του από το «δυτικό κόσμο», όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε τα πιο προηγμένα σε οικονομικούς όρους κράτη και δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι στην κορυφή των ευρωπαϊκών κρατών, με το μέσο Έλληνα να δουλεύει 2.035 ώρες το χρόνο. Στον αντίποδα, οι Γερμανοί εργάζονται μόλις 1.363 ώρες. Στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενοι εργάζονται 1.783 ώρες το χρόνο και έρχονται στο μέσο της κατάταξης.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του OECD, η Γερμανία καταφέρνει να έρχεται πρώτη σε παραγωγή, με τους Γερμανούς εργαζόμενους να είναι 27% πιο παραγωγικοί από τους Βρετανούς που δουλεύουν περίπου 1.680 ώρες το έτος. Ακόμη, Ολλανδοί, Γάλλοι και Δανοί, εργάζονται λιγότερες από 1.500 ώρες το χρόνο κατά μέσο όρο, ενώ οι Δανοί έχουν και τις καλύτερες συνθήκες εργασίας στην υφήλιο, με βάση την έρευνα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Σύμφωνα με τη στατιστική καταγραφή του ΟΟΣΑ, ο «μέσος όρος του χρόνου εργασίας» αφορά στο σύνολο του οικονομικά ενεργού πληθυσμού και σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι μορφές απασχόλησης (πλήρης και μερική απασχόληση).

Μιλώντας στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Επιστημονικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ Γιώργος Αργείτης, επισημαίνει ότι τα νεότερα εμπειρικά ευρήματα καταδεικνύουν κάτι το οποίο είναι γνωστό, δηλαδή ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι δουλεύουν πάρα πολλές ώρες, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αξιολογώντας τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ο κ. Αργείτης διαπιστώνει ότι η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, καθώς το παραγωγικό, τεχνολογικό παράδειγμα της οικονομίας εξακολουθεί να εμφανίζει μεγάλη καθυστέρηση. «Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει, γιατί μία διατηρήσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και λιγότερο χρόνο εργασίας, για να μπορούν οι εργαζόμενοι να είναι πιο αποδοτικοί» σημειώνει ο ίδιος.

Παράλληλα, τονίζει ότι, εάν συγκριθούν οι αμοιβές των Ελλήνων εργαζομένων με το χρόνο εργασίας που εκείνοι δεσμεύουν, «καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μία τεράστια αδικία σε βάρος των εργαζομένων, οι οποίοι είναι πάρα πολύ χαμηλά αμειβόμενοι».

Ο Επιστημονικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ υπογραμμίζει ότι το μοντέλο της οικονομίας στηρίζεται πάνω στην εκμετάλλευση και στην αδικία σε βάρος των εργαζομένων, ενώ θεωρεί ότι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα, είναι να μεταβεί άμεσα σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, που θα στηρίζεται στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, στην ποιότητα της εργασίας και σε καλύτερες αμοιβές εργασίας.

«Οι μύθοι σπάνε ο ένας μετά τον άλλον» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γραμματέας Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων της ΓΣΕΕ Δημήτρης Καραγεωργόπουλος, εκφράζοντας την άποψη ότι, στην αρχή της οικονομικής κρίσης και προκειμένου να επιβληθούν σκληρά δημοσιονομικά μέτρα σε βάρος των Ελλήνων εργαζομένων, «οι Έλληνες εργαζόμενοι κατασυκοφαντήθηκαν ότι εργάζονται λιγότερο και χαρακτηρίστηκαν τεμπέληδες». «Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, όμως, αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα ότι οι εργαζόμενοι στη χώρα μας είναι οι πλέον σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη» σχολιάζει ο κ. Καραγεωργόπουλος.

«Παρόλα αυτά»- συμπληρώνει -«τόσο οι συνθήκες εργασίας, όσο και οι όροι αμοιβής των Ελλήνων εργαζομένων, δεν έχουν καμία αντιστοίχιση με τις ώρες που απασχολούνται». «Αυτό συμβαίνει, γιατί, τα τελευταία χρόνια, έχουν απορρυθμιστεί πλήρως το συλλογικό και το ατομικό εργατικό δίκαιο, κατ' επιταγή των μνημονιακών δεσμεύσεων, που έχει αναλάβει η χώρα» διευκρινίζει ο ίδιος.

Για το θέμα της παραγωγικότητας, ο κ. Καραγεωργόπουλος σημειώνει ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν διαθέτουν τα τεχνολογικά εργαλεία, προκειμένου να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους, όχι την αποδοτικότητά τους, αλλά ούτε και την απαιτούμενη κατάρτιση, γεγονός που έχει αντίκτυπο στην παραγωγικότητα. «Η πολιτεία δεν επενδύει πραγματικά στην κατάρτιση και την επανακατάρτιση των Ελλήνων εργαζομένων, ειδικά στις νέες τεχνολογίες, έτσι ώστε να υπάρχει αντιστοίχιση μεταξύ των ωρών και των ημερών απασχόλησης του Έλληνα εργαζομένου με την παραγωγή» προσθέτει.

Από την πλευρά του, ο καθηγητής εργασιακών σχέσεων και κοσμήτορας της σχολής πολιτικών επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιάννης Κουζής, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι τα στοιχεία του ΟΟΣΑ έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα, κατά καιρούς, λέγονταν- ότι, δηλαδή, «στην Ελλάδα δουλεύουμε λίγο». Ο κ. Κουζής τονίζει ότι ο συμβατικός χρόνος εργασίας υπολογίζεται σε 40 ώρες εβδομαδιαίως, ενώ επισημαίνει ότι, αν ληφθεί υπόψη και ο χρόνος των ετήσιων αδειών με αποδοχές, αλλά και οι αργίες, που έχουν να κάνουν με το συνολικό ετήσιο χρόνο εργασίας, «στην Ελλάδα δουλεύουμε περίπου 70 ώρες παραπάνω σε σχέση με το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτός είναι ο συμβατικός χρόνος εργασίας, χωρίς να συνυπολογιστεί ο πραγματικός χρόνος εργασίας, που είναι οι υπερωρίες, η υπερεργασία, κτλ. Αν συνυπολογιστεί και αυτός, οι ώρες εργασίας στην Ελλάδα πραγματικά εκτοξεύονται σε σύγκριση με το τι ισχύει στην υπόλοιπη Ευρώπη».

Ο κ. Κουζής εκτιμά ότι ένα από τα άλλοθι για τις παρεμβάσεις που έγιναν στην αγορά εργασίας, ήταν ότι, στην Ελλάδα, οι εργαζόμενοι δουλεύουν λίγο. «Από την άλλη πλευρά», όπως εξηγεί, «τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι, στη χώρα μας, οι εργαζόμενοι δουλεύουν περισσότερο, αλλά υπάρχει έλλειμμα παραγωγικότητας σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες».

Σύμφωνα με τον κ. Κουζή, αυτό αποδεικνύει ότι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνονται οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα και ο τρόπος λειτουργίας τους δεν είναι παραγωγικός. «Οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν σε νέα τεχνολογία και στην κατάρτιση του εργατικού δυναμικού, για να ενισχύσουν την παραγωγικότητα. Το θέμα της παραγωγικότητας έχει να κάνει περισσότερο με επιλογές των ίδιων των επιχειρήσεων. Δουλεύουμε πολύ, αλλά, ενδεχομένως, με λάθος τρόπο. Όμως, ο λάθος τρόπος έγκειται, κυρίως, στις επιλογές που υπερβαίνουν τους εργαζόμενους» αναφέρει χαρακτηριστικά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Φεβ 2018


Με τη χθεσινή μεγάλη πτώση των αμερικανικών δεικτών πάνω από 4%, των κινεζικών επίσης, ξεκίνησε η συμμετοχή του αργού χρήματος – οπότε είτε θα δούμε μία μεγάλη διόρθωση, είτε αποτελεί την αφετηρία του αναμενόμενου κραχ.

Αντί εμείς οι Έλληνες να ασχολούμαστε με τις επιχειρήσεις και με την παραγωγή πλούτου, χάνουμε το χρόνο μας με τις πολιτικές συζητήσεις – ενώ αμφισβητούμε ακόμη και τα αυτονόητα, όπως τη διαφθορά στο χώρο των φαρμάκων, η οποία φαίνεται ολοκάθαρα από τον τετραπλασιασμό της κρατικής δαπάνης μετά το 2001. Ειδικά όσον αφορά τους εκάστοτε υπουργούς Υγείας, απλά και μόνο το ότι δεν αποκάλυψε κανένας τις απάτες, φτάνει για να τους καταστήσει ενόχους – χωρίς να χρειάζεται κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο.

Επενδύσεις και Αγορές

Οι πρώτες ημέρες της πτώσης των χρηματιστηρίων δεν είναι ποτέ σημαντικές, επειδή αφορούν κυρίως το γρήγορο χρήμα – όπως τους λογαριασμούς με κλήσεις περιθωρίου (margin calls), στους οποίους οι συναλλαγές γίνονται με μεγάλη μόχλευση, με αποτέλεσμα να καλούνται οι ιδιοκτήτες τους να τους συμπληρώσουν με χρήματα, αφού διαφορετικά πουλιούνται υποχρεωτικά οι μετοχές τους. Το θέμα είναι λοιπόν η αντίδραση του αργού χρήματος – αυτού που είναι τοποθετημένο μακροπρόθεσμα και δεν κινδυνεύει από τις περιοδικές μεγάλες διορθώσεις.

Στα πλαίσια αυτά, με τη χθεσινή μεγάλη πτώση των αμερικανικών δεικτών πάνω από 4% και συνολικά 10% από την αρχή του 2018 (των κινεζικών επίσης) ξεκίνησε η συμμετοχή του αργού χρήματος – οπότε είτε θα δούμε μία μεγάλη διόρθωση, είτε αποτελεί την αφετηρία του αναμενόμενου κραχ. Η αιτία είναι ασφαλώς το ότι, η κρίση του 2008 αντιμετωπίσθηκε τεχνητά με τη βοήθεια των κεντρικών τραπεζών που πλημμύρισαν με ρευστότητα το σύστημα – οπότε δεν έλυσαν καθόλου το πρόβλημα, αλλά το μετέφεραν επαυξημένο στο μέλλον.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως η συνολική αξία των χρηματιστηρίων εκτοξεύθηκε πάνω από τα 70 τρις $ από 34 τρις $ το 2008 (των αμερικανικών σχεδόν στο 40% – πηγή), ενώ το σύνολο χρηματοπιστωτικών παγίων είναι 294 τρις $ και οι αγορές παραγώγων υπερβαίνουν τα 600 τρις $  – γεγονός που σημαίνει πως σε μία μέση πτώση της τάξης του 4% χάνονται σχεδόν 3 τρις $ από τα χρηματιστήρια παγκοσμίως, μέσα σε μία μόνο ημέρα (από τα παράγωγα πολύ περισσότερα)!

Εν προκειμένω, τα μεγέθη της χώρας της μίζας όπως δυστυχώς έχει καταντήσει να αποκαλείται η Ελλάδα λόγω των πολιτικών της «προσωπικοτήτων», είναι αμελητέα και μίζερα – αφού μόνο μία εταιρεία της Ελβετίας που έχει τον ίδιο περίπου πληθυσμό με την Ελλάδα, η Novartis, έχει χρηματιστηριακή αξία μεγαλύτερη από το ετήσιο ΑΕΠ μας.

Αντί όμως εμείς οι Έλληνες να ασχολούμαστε με τις επιχειρήσεις και με την παραγωγή πλούτου, χάνουμε το χρόνο μας με τις πολιτικές συζητήσεις – ενώ αμφισβητούμε ακόμη και τα αυτονόητα, όπως τη διαφθορά στο χώρο των φαρμάκων, η οποία φαίνεται ολοκάθαρα από τον τετραπλασιασμό της κρατικής δαπάνης μετά το 2001. Ειδικά όσον αφορά τους εκάστοτε υπουργούς Υγείας, απλά και μόνο το ότι δεν αποκάλυψε κανένας τις απάτες, φτάνει για να τους καταστήσει ενόχους – χωρίς να χρειάζεται κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο.

Το μεγάλο πρόβλημα τώρα διεθνώς είναι πως το ύψος των χρεών παγκοσμίως αυξάνεται συνεχώς – ενώ δεν έχει αποδώσει η «όμορφη απομόχλευση» (beautiful deleveraging), η οποία είναι το αποτέλεσμα του ιδανικού συνδυασμού των εξής τριών μέτρων: μίας ορισμένης λιτότητας, μίας μέτριας αναδιάρθρωσης χρεών και του τυπώματος μίας ποσότητας νέων χρημάτων, όπως επεξηγείται πολύ καλά από το εξής βίντεο:



Με απλά λόγια, εάν ο συνδυασμός των τριών παραπάνω μέτρων είναι σωστός, δεν παράγεται ούτε μεγάλος αποπληθωρισμός ή/και ύφεση, ούτε προκαλείται πληθωρισμός – αντίθετα, διαπιστώνεται μία μικρή αλλά θετική ανάπτυξη, ενώ την ίδια χρονική περίοδο το ποσοστό του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ περιορίζεται, καθώς επίσης του ιδιωτικού σε σχέση με τα εισοδήματα (στην Ελλάδα δεν λήφθηκαν τα σωστά μέτρα σε καμία περίπτωση, οπότε ήταν βέβαιη η σημερινή καταστροφή).

Το πρότυπο της μεθόδου της «όμορφης απομόχλευσης» είναι οι Η.Π.Α. την περίοδο 1933 έως 1937, μετά το κραχ του 1929 και τη Μεγάλη Ύφεση – όπου, σύμφωνα με το γράφημα που ακολουθεί, το συνολικό χρέος της υπερδύναμης (δημόσιο και ιδιωτικό), μειώθηκε από το 300% του ΑΕΠ στο 200% – κάτι που δεν συνέβη μετά το 2008, επειδή το δημόσιο χρέος της αυξήθηκε πάνω από το 100% του ΑΕΠ εξαιτίας κυρίως των διασώσεων τραπεζών και επιχειρήσεων, ενώ το ιδιωτικό περιορίσθηκε μόλις στο 150% από 175% προηγουμένως, σχεδόν αποκλειστικά και μόνο λόγω της ανόδου του ΑΕΠ (γράφημα).

Ανάλογα υψηλά ιδιωτικά χρέη έχουν πολλές χώρες σήμερα, όπως η Γαλλία, η Ιαπωνία και η Μ. Βρετανία, ενώ η Κίνα έχει σημαντικά μεγαλύτερα – κάτι που φαίνεται από το γράφημα στα δεξιά. Την ίδια στιγμή η διαδικασία της μείωσης των ιδιωτικών χρεών έχει σταματήσει στις Η.Π.Α. – οπότε η «όμορφη απομόχλευση» αποτελεί ήδη παρελθόν.

Όσον αφορά δε την παγκόσμια οικονομία, από το επόμενο γράφημα (πηγή) φαίνεται καθαρά πως η περίοδος της «αποχρέωσης» (μπλε καμπύλη) ήταν μικρή και αδύναμη – ενώ το βάρος της εξυπηρέτησης των χρεών (κόκκινη καμπύλη) περιορίσθηκε μόνο εξαιτίας της τεχνητής πτώσης των επιτοκίων.

Συμπερασματικά λοιπόν τα βουνά των χρεών ευρίσκονται ακόμη εδώ, δεν προβλέπεται η σύντομη εκκαθάριση τους και θα συνεχίζουν να επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομία -ενώ οι μεγάλες διακυμάνσεις του δείκτη μεταβλητότητας των χρηματιστηρίων (VIX), τεκμηριώνουν πως έχουμε εισέλθει ξανά στην εποχή των βίαιων αναταράξεων, η οποία κάποια στιγμή θα καταλήξει σε ένα κραχ πολύ μεγαλύτερο από αυτό του 2008 (αν και ενδεχομένως θα σχηματισθεί προηγουμένως μία ακόμη μεγαλύτερη φούσκα).

AnalystTeam
Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Για την Handelsblatt η επιστροφή στην ομαλότητα με την έξοδο από τα μνημόνια θα γίνει με αριστερίσκο την κρίση που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Αναφορές στον γερμανικό Τύπο για την επιτυχή έκδοση επταετούς ομολόγου.

Η επιτυχής έκδοση για πρώτη φορά μετά από τον Απρίλιο του 2010 επταετούς ομολόγου δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη από τις ιστοσελίδες αλλά και την έντυπη έκδοση γερμανικών εφημερίδων παρά τις εξελίξεις μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας για νέο μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό. "Με τον τρόπο αυτό η χώρα θέλει να προετοιμαστεί για την περίοδο μετά την εκπνοή του προγράμματος και την πλήρη επιστροφή στις αγορές" παρατηρεί το Spiegel Online.

"Η Ελλάδα έχει κάνει προόδους, αλλά…"

Στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού Deutsche Wirtschaftsnachrichten γίνεται η επισήμανση ότι η Αθήνα χρειάζεται χρηματικό μαξιλάρι ύψους 18 δις ευρώ για τη μόνιμη επιστροφή της χώρας στις αγορές, όπως τουλάχιστον ελπίζεται. Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι στους μεγάλους αμερικανικούς οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται στην κατηγορία των σκουπιδιών (Ramsch) και φιλοξενεί έναν διαχειριστή αμοιβαίων κεφαλαίων, ο οποίος θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του και υποστηρίζει ότι "η Ελλάδα έχει κάνει μεν προόδους, αλλά δεν θεωρώ ότι κάποιος θα επενδύσει πιστεύοντας ότι τα προβλήματα λύθηκαν μακροπρόθεσμα. Απλά πολλοί επενδυτές ευρισκόμενοι σε περιβάλλον χαμηλών επιτοκίων αναζητούν μεγαλύτερες αποδόσεις και ποντάρουν σε γρήγορα κέρδη".

Στην ιστοσελίδα του περιοδικού Focus αναδημοσιεύονται δηλώσεις αισιοδοξίας του Επιτρόπου Πιέρ Μοσοβισί, η επίσκεψη του οποίου συνέπεσε με την έκδοση του ομολόγου, για τα επόμενα βήματα της Ελλάδας που θα την οδηγήσουν προς την έξοδο των προγραμμάτων.

Ο Τσίπρας στο βιβλίο ιστορίας;

Τον αρθρογράφο της οικονομικής επιθεώρησης του Ντίσελντορφ Handelsblatt απασχολεί η μαύρη σκιά στο μέλλον της Ελλάδας, το τεράστιο χρέος της σημειώνοντας ότι "είναι αμφίβολο εάν ιδιώτες επενδυτές θα εμπιστευτούν τα χρήματά τους σε ένα κράτος με τόσα πολλά χρέη". Και αφού παραθέτει δηλώσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου, ότι μέχρι τον Απρίλιο θα υπάρχει έτοιμο σχέδιο αναπτυξιακής στρατηγικής για την περίοδο μετά την έξοδο, το οποίο η κυβέρνησή του θα τηρήσει χωρίς να υπάρξουν εκπλήξεις, ο αρθρογράφος σημειώνει. "Με τις δηλώσεις του ο Έλληνας υπουργός αναφέρεται σε ένα ευαίσθητο σημείο, με το τέλος των δανείων τελειώνει και ο αυστηρός έλεγχος της Ελλάδας από την ευρωζώνη.. η τρόικα, σύμβολο των επιταγών για λιτότητα και μεταρρυθμίσεις απομακρύνεται, η ελληνική κυβέρνηση απελευθερώνεται… οι δανειστές της Ελλάδας βλέπουν όλα αυτά με ανάμεικτα αισθήματα", παρατηρεί η εφημερίδα. "Υπάρχει φόβος ότι μόλις φύγουν οι ελεγκτές από την Αθήνα, η χώρα θα επιστρέψει στα παλιά. Το ότι αρχικά ο Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αντιτάχθηκαν στην εξυγίανση των δημοσιονομικών δεν έχει ξεχαστεί από τους δανειστές. Στο μεταξύ η ελληνική κυβέρνηση δείχνει ότι έχει αλλάξει. Κατά την άποψη κοινοτικού διπλωμάτη η στάση της έχει δραστικά μεταβληθεί θετικά. Παρόλα αυτά η ευρωζώνη δεν δείχνει την ίδια εμπιστοσύνη όπως στην Πορτογαλία ή την Κύπρο".

Ο Γερμανός αρθρογράφος αναφέρεται επίσης και στις περικοπές που περιμένουν τους Έλληνες του χρόνου, χρονιά εκλογική για την κυβέρνηση, εάν συμπληρώσει την τετραετία. "Για τον Τσίπρα αποτελούν πρόβλημα οι νέες εκλογές. Θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τη νέα ελευθερία του κάνοντας κάτι το καλό για τον λαό του. Δεν φαίνεται να αποκλείει αύξηση του κατώτατου μισθού κατά το πορτογαλικό πρότυπο, διαβεβαιώνοντας ότι δεν θα πρέπει να κινδυνεύσει η ανταγωνιστικότητα της χώρας του. Φαίνεται και να το εννοεί στα σοβαρά. Ίσως σκέπτεται ήδη τη θέση του στο βιβλίο της ιστορίας ως ο πρωθυπουργός που έβγαλε τη χώρα του από την κρίση".

Ειρήνη Αναστασοπούλου
Deutsche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κώστα Μελά

Η Ελλάδα πραγματοποίησε επιτυχώς τη δεύτερη δοκιμαστική έξοδο στις αγορές, κάνοντας ένα ακόμα βήμα για την οριστική επιστροφή της. Η λεγόμενη “καθαρή έξοδος” από το 3ο μνημόνιο, ωστόσο, είναι πολύ σχετική. Αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη είναι να υπάρχει “καθαρό” τραπεζικό σύστημα, το οποίο να εκπληρώνει τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του Εποπτικού Συμβουλίου του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού (SSM).

Καθαρό τραπεζικό σύστημα δεν θα προκύψει, βέβαια, εάν ενισχυθεί με χρήματα από το λεγόμενο “μαξιλάρι” που δημιουργεί το ελληνικό δημόσιο. Οι αγορές θα γνωρίζουν ότι αυτά τα χρήματα προέρχονται από την κυβέρνηση. Αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τις αγορές και που καθορίζει την υγεία και σταθερότητα των τραπεζών είναι η ρευστότητα να προέρχεται από πόρους που μπορούν να αναπαραχθούν. Κυρίως από πόρους προερχόμενους από τον ιδιωτικό τομέα.

Ως εκ τούτου, δεν έχει νόημα μία κίνηση ενίσχυσης των τραπεζών με δημόσιο χρήματα. Η ΕΚΤ ασχολείται επιμελώς με την κατάσταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Θεωρεί, μάλιστα, ότι για την καλύτερη λειτουργία του θα έπρεπε η Ελλάδα να είναι σε ένα πρόγραμμα, το οποίο θα της εξασφαλίσει και το waiver και απρόσκοπτη φτηνή χρηματοδότηση.

Με τη θέση αυτή δεν συμφωνεί το Eurogroup, επειδή πολύ δύσκολα θα μπορούσαν οι κυβερνήσεων των χωρών-μελών να φέρουν στα Κοινοβούλια τους προς ψήφιση ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα.Το ερώτημα είναι ποιος θα πάρει την απόφαση ή τέλος πάντων ποιος θα είναι ο συμβιβασμός στο πλαίσιο της Ευρωζώνης; Εκτιμώ πως η απόφαση θα είναι στο πλαίσιο που θέλουν οι Γερμανοί, επειδή είναι αυτοί που ασκούν την αποφασιστική επιρροή.

Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι να εφαρμοστεί στην περίπτωση της Ελλάδας το σενάριο του υβριδικού μοντέλου ενισχυμένης εποπτείας, το οποίο θα συνδέει την εφαρμογή των μέτρων διευθέτησης του χρέους με την υλοποίηση συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων. Για να υπάρξει η “αρκετά καθαρή έξοδος”, για την οποία προ ημερών έκανε λόγο ο Τσακαλώτος, όρος είναι αφενός τα τεστ αντοχής (stress tests) των ελληνικών τραπεζών να βγουν καθαρά, αφετέρου να ολοκληρωθεί επιτυχώς η 4η αξιολόγηση.

Ασφυκτικό πλαίσιο

Εάν συμβούν αυτά, η διαπραγμάτευση μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών θα είναι ο βαθμός της ενισχυμένης εποπτείας. Η Πορτογαλία και η Κύπρος, αρνήθηκαν την προληπτική πιστοληπτική γραμμή. Η έξοδος μιας χώρας από μνημόνιο είναι μια πολιτική απόφαση, η οποία, ωστόσο, πρέπει να θεμελιώνεται στην οικονομική πραγματικότητα και στους περιορισμούς που αυτή θέτει. Το πρόβλημα είναι απλό: Εάν η Ελλάδα επιμείνει μέχρι τέλους στην άρνησή της να δεχθεί προληπτική γραμμή στήριξης, θα πρέπει να βγει μόνη της στις αγορές για δανεισμό.

Έχει μετρηθεί, άραγε, με ακρίβεια ποιους βαθμούς ελευθερίας θα προσφέρει αυτή η άρνηση στην Ελλάδα και πως αυτοί θα χρησιμοποιηθούν από την κυβέρνηση; Είναι εύκολο να λέει μία κυβέρνηση ότι θα εφαρμόσει δικό της σχέδιο μετά το καλοκαίρι, αλλά το πλαίσιο, εντός του οποίου θα είναι υποχρεωμένη να κινείται θα έχει διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από τους δανειστές. Κι αυτό, επειδή, όπως προανέφερα, η εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους θα εξαρτώνται από την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που θα έχουν υπαγορευθεί από τους δανειστές.

Αυτό θα προκύψει και από την ανάγκη των αγορών να νοιώθουν ότι η Ελλάδα θα συνεχίζει να βαδίζει στον δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, ότι δεν θα επιστρέψει σε πρακτικές που δημιουργούν ελλείμματα. Μόνο έτσι η χώρα μας θα εξασφαλίσει χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού που θα τον καταστήσουν βιώσιμο. Είναι ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους που θεωρώ πως η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκτήσει πολλούς βαθμούς ελευθερίας κινήσεων.

Δεν πιστεύω ότι θα της αφήσουν το περιθώριο να επιτύχει τους συμφωνημένους στόχους με πολιτικές της επιλογής της. Πιθανώς μετά τη λήξη του προγράμματος, το σημερινό ασφυκτικό πλαίσιο θα χαλαρώσει κάπως, αλλά τίποτα περισσότερο. Το πόσο θα χαλαρώσει θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της σχετικής διαπραγμάτευσης. Με βάση τις υπάρχουσες ενδείξεις, η εκτίμησή μου είναι ότι οι Ευρωπαίοι, με όπλο το χρέος, θα συνεχίσουν να πιέζουν. Με άλλα λόγια, ο βαθμός χαλάρωσης θα είναι οριακός.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Φεβ 2018


Την έκτη θέση παγκοσμίως, στην κατάταξη με την ακριβότερη βενζίνη στον κόσμο, καταλαμβάνει η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία, με μέση τιμή 1,57 ευρώ το λίτρο.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το globalpetrolprices.com, στις 29 Ιανουαρίου του 2018 η πιο ακριβή μεταξύ 166 χωρών είναι η Ισλανδία με μέση τιμή βενζίνης τα 1,68 ευρώ το λίτρο, στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Νορβηγία με 1,66 ευρώ και ακολουθούν Μονακό και Χονγκ Κονγκ με 1,65 ευρώ, Ολλανδία με 1,59 ευρώ και στη 6η θέση βρίσκεται η Ελλάδα μαζί με την Ιταλία.





 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Φεβ 2018


Διευρύνονται οι ανισότητες μεταξύ των χαμηλών μεσαίων εισοδημάτων και ελλοχεύει κίνδυνος για το κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης σύμφωνα με τα ευρήματα της 6ης κατά σειρά έρευνας οικονομικού κλίματος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος.

Τρία σημαντικά στοιχεία από την έρευνα, όπως είπε ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Γιώργος Καββαθάς, είναι ότι παρά τα σημάδια βελτίωσης των μακροοικονομικών δεικτών, πάνω από 70% των νέων θέλουν να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό, το 51% των νοικοκυριών στηρίζεται σε συντάξεις παρά τις επιμέρους περικοπές και 3 στους 4 ανέργους βρίσκονται σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας.

«Βόμβα στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής» χαρακτήρισε ο πρόεδρος την κατάσταση ότι ένα στα πέντε νοικοκυριά εκφράζει φόβο για απώλεια της κατοικίας του και 1 στα 4 νοικοκυριά δηλώνει αδυναμία κάλυψης των υποχρεώσεων του.

Τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ που έγινε σε συνεργασία με την εταιρεία ΜARC ΑΕ σε πανελλαδικό δείγμα 1006 νοικοκυριών, στο διάστημα 15 έως 21 Νοεμβρίου 2017 έχουν ως εξής:

Εισόδημα - Οικονομική κατάσταση νοικοκυριών

- Οριακή βελτίωση παρατηρείται αναφορικά με την εισοδηματική κινητικότητα. Πάνω από 1 στα 3 νοικοκυριά (34,2%) δηλώνει ότι διαβιώνει με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που βρίσκεται στην κατώτερη εισοδηματική κλίμακα (έως 10.000 ευρώ ).

- Το 62,4% των νοικοκυριών παρουσίασε μείωση των εισοδημάτων το 2017 σε σχέση με το 2016, αλλά και ένα αυξανόμενο ποσοστό (35,6% έναντι 22,2% στην έρευνα 2016) δηλώνει σταθεροποίηση της εισοδηματικής του κατάστασης. Η γενικότερη κάμψη που παρατηρείται στα εισοδήματα αντανακλάται και από τα ετήσια στοιχεία που δημοσιεύει το ΠΣ ΕΡΓΑΝΗ όπου για το 2017 ο μέσος ετήσιος μικτός μισθός ανήλθε στα 1021,13 ευρώ ελαφρώς χαμηλότερος σε σχέση με το 2016 όπου ήταν στα 1057,21 ευρώ.

- Σαφέστατη είναι η τάση διεύρυνσης της ανισότητας υπέρ των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων (στην κατηγορία άνω των 30.000 ευρώ παρουσιάζεται αύξηση στο 14,1% του πληθυσμού). Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα νοικοκυριά που έχουν ένα άνεργο στο νοικοκυριό. Επιπρόσθετα, είναι αξιοσημείωτο ότι μόνο το 3,1% του πληθυσμού καταφέρνει να αποταμιεύσει. Σε πρόσφατη μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος (Ιούλιος 2017), επισημαίνεται ότι τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν απολέσει το 26% του εισοδήματος και το 37,5% της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων μετά την έναρξη της κρίσης.

- Το 14,6% των νοικοκυριών δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, εύρημα που σχετίζεται με το ποσοστό ακραίας φτώχειας που σημειώνεται στη χώρα (το οποίο υπολογίζεται στο 40% του ενδιάμεσου εισοδήματος, ΕΛΣΤΑΤ). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών), το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε από τις 7,178 στο 2010 στις 4.500 ευρώ το 2016, ένδειξη σημαντικής μείωσης των μεσαίων εισοδημάτων. Αν λαμβάναμε ως μέτρο σύγκρισης το κατώφλι φτώχειας του 2010, τότε περίπου τα μισά νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά (48%).

- Το φαινόμενο της εισοδηματικής επισφάλειας εμφανίζεται σταθερά υψηλό, καθώς στο ενδεχόμενο μιας έκτακτης ανάγκης πληρωμής 500 ευρώ, το 16,3% δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να την πραγματοποιήσει, ενώ το 52,2% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία. Πάνω από 6 στα 10 νοικοκυριά (61,1%) αναγκάζονται να κάνουν περικοπές για να εξασφαλίσουν τα αναγκαία για την επιβίωση τους. Σημειώνεται ότι τα πολυμελή (άνω 5 ατόμων) νοικοκυριά και τα νοικοκυριά με ανέργους αντιμετωπίζουν σοβαρότερο πρόβλημα κάλυψης των βασικών αναγκών.

- Οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν αρνητικές, καθώς το 63.6% για το 2017- 73,5% για το 2016- αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης (το 27,9% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερή, ενώ μόνο το 5,1% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του δυνατοτήτων). Τούτο συναρτάται με τις προβολές των νοικοκυριών σχετικά με την ικανότητα τους να ανταποκριθούν στις τρέχουσες και μελλοντικές υποχρεώσεις, αλλά και τις χαμηλές προσδοκίες που σχετίζονται με τις προοπτικές βελτίωσης των οικονομικών του νοικοκυριού. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού δηλώνει ότι θα μπορούσε να καλύψει τις βασικές ανάγκες του μήνα με λιγότερα από 1.000 ευρώ (34,3% το 2017 έναντι 26,9% το 2014).

- Η σύνταξη παραμένει η κυριότερη πηγή εισοδήματος για περισσότερα από τα μισά νοικοκυριά, παρά τις επί μέρους περικοπές. Η σύνταξη συνεχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά στοιχεία υποκατάστατου κοινωνικής προστασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι χωρίς τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, ο δείκτης φτώχειας θα ανερχόταν στο 52,9% του πληθυσμού.

- Τα νοικοκυριά που δηλώνουν εισοδήματα από επιχειρηματική δραστηριότητα ως κύρια πηγή εισοδήματος παραμένουν σε πολύ χαμηλά ποσοστά 5,9%, που υποδηλώνει αδυναμία των ελληνικών εγχώριων νοικοκυριών να αναπτύσσουν βιώσιμες και κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες στο συγκεκριμένο οικονομικό περιβάλλον. Είναι προφανές ότι για μια μεγάλη μερίδα νοικοκυριών, η έναρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας λειτουργεί ως συμπληρωματικό εργαλείο εισοδηματικής ενίσχυσης (με τη μορφή επιδόματος).

Απασχόληση - Ανεργία

- Το 29,9% των νοικοκυριών, δηλαδή περίπου 1 εκ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστο άτομο σε ανεργία. Το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας ανέρχεται στο 83,5% του συνολικού αριθμού των ανέργων. Στο σύνολο των άνεργων μελών των νοικοκυριών, το ποσοστό που λαμβάνει επίδομα ανεργίας περιορίζεται στο 7,3% (το χαμηλότερο από την πρώτη μέτρηση).

- Περισσότεροι από 1 εκ. πολίτες βρίσκονται ακάλυπτοι για τον κίνδυνο της ανεργίας, γεγονός που επιβεβαιώνει την ανάγκη διαμόρφωσης ενός ελάχιστου πλαισίου κοινωνικής προστασίας που θα συνδυάζει οικονομική- κοινωνική στήριξη και παροχές σε είδος, με σκοπό την επανένταξη στην αγορά εργασίας και όχι την περιθωριοποίηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας σχεδόν 3 στους 4 ανέργους βρίσκονται σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας, γεγονός που απειλεί με απαξίωση τον παραγωγικό ιστό και το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας.

- Η οικονομική περιθωριοποίηση δεν αφορά μόνο τον άνεργο πληθυσμό αλλά και ομάδες εργαζόμενων. Περισσότερα από 1 στα 5 νοικοκυριά (21,5%) έχουν ένα μέλος στην οικογένεια που εργάζεται για λιγότερα χρήματα από τον επίσημα καθορισμένο κατώτατο μισθό των 586 ευρώ (490 ευρώ καθαρή αμοιβή).

Οικονομική μετανάστευση

- Το φαινόμενο της οικονομικής μετανάστευσης λαμβάνει χαρακτηριστικά παγίωσης, καθώς το 9,0% των νοικοκυριών δηλώνει ότι είχε ένα τουλάχιστο μέλος που μετανάστευσε στο εξωτερικό για να βρει εργασία (τούτο συνδέεται με μεταβολή των όρων διαβίωσης για πάνω από 400,000 οικογένειες). Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των στατιστικών αρχών, υπάρχει η εκτίμηση της μετανάστευσης περισσότερων από 710,000 Ελλήνων πολιτών από την απαρχή της κρίσης (2010-2016).

- Ανησυχητική θεωρείται η τάση συνέχισης του φαινομένου, καθώς το μεταναστευτικό ρεύμα δε φαίνεται να υποχωρεί. Το 40,1% των νοικοκυριών θα εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για εύρεση εργασίας. Στις νεότερες ηλικίες 18-34 ετών, το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 72,3%. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα ευπορότερα και πιο μορφωμένα στρώματα της κοινωνίας, δηλαδή όσοι έχουν σωρεύσει υλικό και ανθρώπινο κεφάλαιο στη χώρα μας θεωρούν πιο πιθανό το ενδεχόμενο να μεταναστεύσουν.

Οικονομικές υποχρεώσεις

- Το 19,6% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία, ενώ το 55,6% αυτών των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποιου είδους ρύθμιση, ένδειξη ότι το μεγαλύτερο μέρος των οφειλετών βρίσκεται σε μια πάγια αδυναμία εξυπηρέτησης οφειλών και αναζητά λύσεις παρατείνοντας τους χρόνους αποπληρωμής. Καθώς οι ρυθμίσεις που θεσπίστηκαν για τα νοικοκυριά το 2015 πλέον δεν είναι σε ισχύ, αναμένεται να διευρυνθεί ο κύκλος των πολιτών που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Ήδη στο τέλος του 2017, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές νοικοκυριών προς το δημόσιο ξεπέρασαν τα 100 δις (από 89 δις το 2016, στοιχεία ΑΑΔΕ). Τα τελευταία χρόνια, πάνω από 185,000 νοικοκυριά έχουν υποστεί δέσμευση/ ή κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων, ενώ σύμφωνα με την ΑΑΔΕ αναμένεται να ληφθούν μέτρα αναγκαστικής είσπραξης για πάνω από 1 εκ. οφειλέτες. Ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί, καθώς το επόμενο διάστημα θα αυστηροποιηθεί το πλαίσιο εφαρμογής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

- Το 31,1% (από 27,3% το Δεκέμβριο 2016) των νοικοκυριών με δανειακές υποχρεώσεις έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες (αφορά περίπου 450,000 νοικοκυριά). Πολύ εντονότερα εκδηλώνεται το πρόβλημα στα φτωχότερα και μονομελή νοικοκυριά (με ποσοστά άνω του 40%).

- 1 στα 4 νοικοκυριά εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος, και επιπρόσθετα το 14,8% των νοικοκυριών με ιδιόκτητο ακίνητο δηλώνει ότι αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους για τα ακίνητα που διαθέτει (ΕΝΦΙΑ). Tο 20,2% των ιδιοκτητών είναι διπλά υπόχρεοι για το ακίνητό τους: παράλληλα με την καταβολή ΕΝΦΙΑ πρέπει να καταβάλλουν και τις δόσεις του στεγαστικού δανείου.

- Το 32,2 % εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις δανειακές του υποχρεώσεις το επόμενο έτος. 1 στα 5 (21%) νοικοκυριά που διαμένουν σε ιδιόκτητο σπίτι έχουν στεγαστικό δάνειο, ενώ το 35,8% εξ αυτών των οφειλετών έχει καθυστερημένες οφειλές. Το συνολικό ύψος των δανείων των νοικοκυριών ανέρχεται, με βάση στοιχεία της ΤτΕ σε 89,7 δις. Τα 64,1 δις αφορούν στεγαστικά δάνεια και τα 25,6% καταναλωτικά δάνεια. Τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα των νοικοκυριών ανέρχονται στο 46,1%.

- Από τα στοιχεία της έρευνας, προκύπτει ότι οι τράπεζες έχουν προχωρήσει σε ρυθμίσεις στο 48,3% των στεγαστικών δανείων (αυξημένο ποσοστό από το 40% το 2016). Ωστόσο, 1 στα 5 (18,6%) νοικοκυριά εκφράζει φόβο για απώλεια της κατοικίας τους εξ αιτίας των συσσωρευμένων υποχρεώσεων που ήδη έχουν και επιπρόσθετων επιβαρύνσεων που προκύπτουν (δανειακές, φορολογικές και άλλες).

- Παρά τη διόγκωση του ιδιωτικού χρέους, η δυνατότητα ανταπόκρισης των νοικοκυριών στις φορολογικές τους υποχρεώσεις παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης καθώς σε σχέση με το 2016 καταγράφεται μια μείωση 9 ποσοστιαίων μονάδων των νοικοκυριών που δηλώνει ότι δεν θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις φορολογικές τους υποχρεώσεις (25% το 2017, από 34% στην έρευνα του 2016).

Κατανάλωση - Ποιότητα ζωής

- Παρά τη σχετική βελτίωση ορισμένων δεικτών κατανάλωσης, σε ευρείες ομάδες αγαθών και υπηρεσιών συνεχίζεται η πτωτική πορεία της εγχώριας ζήτησης. Σχετικά με τις τάσεις κατανάλωσης, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σημείωσε περικοπές στις δαπάνες ένδυσης- υπόδησης (61,3%), στις εξόδους (48,3%) στα είδη διατροφής (40,2%) και τα οικιακά είδη (40,1%), που συνδέεται με μεταβολή καταναλωτικών προτύπων στην κατανάλωση χαμηλότερης ποιότητας αγαθών.

- Διευρύνεται ο αριθμός των νοικοκυριών που δήλωσε ότι αύξησε την ιδιωτική δαπάνη για τους την υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη (4η συνεχή χρονιά) και τη θέρμανση. Αυτό το εύρημα αναδεικνύει την ανάγκη άμεσης ενεργοποίησης του νεοσύστατου προγράμματος πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στο σύνολο του πληθυσμού καθώς και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών για τις δημόσιες δομές υγείας. Η τάση αυτή διεύρυνσης της ιδιωτικής δαπάνης για την εξασφάλιση αγαθών κοινωνικού χαρακτήρα (υγεία, θέρμανση) αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την κοινωνική ευημερία εν γένει.

22) Το 47,8% των νοικοκυριών δήλωσε ότι ανέβαλλε ή καθυστέρησε να λάβει ιατρικές συμβουλές και θεραπείας λόγω οικονομικής αδυναμίας. Πάνω από 1 στα 3 νοικοκυριά έχει καθυστερήσει να επισκευάσει οικιακή ηλεκτρική συσκευή και να κάνει service στο αυτοκίνητο. Παράλληλα, πάνω από 1 στα 4 νοικοκυριά καθυστερεί να εξοφλήσει τα κοινόχρηστα. Βάσει των στατιστικών της ΕΛΣΤΑΤ, τα νοικοκυριά στα κατώτατα εισοδηματικά κλιμάκια έχουν αυξήσει τα έξοδα σε οικιακούς λογαριασμούς κατά 17%, και σε μεταφορές 25% από το 2009.

Ηλεκτρονικές πληρωμές νοικοκυριών

- Αξιοσημείωτη αύξηση, σημείωσε η χρήση του πλαστικού χρήματος για την κάλυψη των υποχρεώσεων του νοικοκυριού. Τα στοιχεία της έρευνας δείχνουν θεαματική μεταβολή των τάσεων σχετικά με τις συναλλακτικές συμπεριφορές των καταναλωτών, καθώς πλέον το 74% των νοικοκυριών χρησιμοποιεί πλαστικό χρήμα και e-banking για αγορά αγαθών και πληρωμή λογαριασμών, ενώ το 22,8% προτιμά να πληρώνει μόνο με μετρητά (από 46,0% στην προηγούμενη μέτρηση). Η σημαντική αυτή μεταβολή στην καταναλωτική συμπεριφορά πιθανότατα οφείλεται στην θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής αποδοχής μέσων πληρωμής με κάρτα για την συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων, στην σύνδεση των ηλεκτρονικών συναλλαγών με το χτίσιμο του αφορολόγητου και στην φορολοταρία. Σε κάθε περίπτωση είναι προφανές πως έχουν δημιουργηθεί όλες οι προϋποθέσεις για εξορθολογισμό ή και εξάλειψη ακόμα υπέρογκων τραπεζικών χρεώσεων και θα πρέπει να υπάρξει ένα πλαίσιο συμμόρφωσης των τραπεζών με τις οδηγίες της ΤτΕ για τη διευκόλυνση της μετάβασης στη νέα ψηφιακή εποχή για το σύνολο του πληθυσμού.

Ειδικό θέμα: Αξιολόγηση κοινωνικών πολιτικών

- Σχετικά με τις εισοδηματικές παρεμβάσεις στο σκέλος της κοινωνικής πολιτικής, οι πολίτες φαίνεται να επιδοκιμάζουν τις στοχευμένες εισοδηματικές ενισχύσεις σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, όπως άνεργοι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Το 37,2% υποστηρίζει ότι το κοινωνικό πλεόνασμα έπρεπε να διανεμηθεί σε αυτές τις κατηγορίες πολιτών. Παράλληλα, το 33,0% θεωρεί δίκαιη μια αναλογική μείωση του ΕΝΦΙΑ, ενώ το 9,6% αξιολογεί πιο σημαντική την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τους ιδιώτες.

- Στο σκέλος της αξιολόγησης της φορολογικής πολιτικής, φαίνεται να αποτελεί ευρύ αίτημα της κοινωνίας ότι για να λειτουργήσουν αποδοτικά οι φόροι («να πιάσουν τόπο») θα πρέπει να τεθούν προτεραιότητες από την κυβέρνηση στον τομέα υγείας (73,2%), την εκπαίδευση (45,8%) και την τόνωση της απασχόλησης και των επενδύσεων (40,0%).



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Άγη Βερούτη

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την κατανάλωση στην Ελληνική Οικονομία τα οποία ανακοινώθηκαν χθες ήταν ανατριχιαστικά για την απόγνωση που βιώνει η κοινωνία...

Ούτε λίγο ούτε πολύ, η κατανάλωση των τροφίμων μειώθηκε κατακόρυφα καθώς στα μεγάλα καταστήματα τροφίμων ο τζίρος υποχώρησε τον Νοέμβριο κατά 7,1% και ο όγκος των πωλήσεών τους υποχώρησε κατά 7,2%.

Συνολικά ο Γενικός Δείκτης Κύκλου Εργασιών έπεσε κατά 1,7% τον Νοέμβριο του 2017, συγκριτικά με τον Νοέμβριο του 2016, όπως προκύπτει από τα προσωρινά και διορθωμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ως προς τον αριθμό εργάσιμων ημερών τυπικού μήνα ίσης χρονικής διάρκειας. Σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Οκτωβρίου, η μείωση άγγιξε το 4,8%.

Σημειώστε ότι αυτή η πτώση του 1,7% συνέβη παρά το γεγονός ότι η φετινή Black Friday είχε διάρκεια μια ολόκληρη εβδομάδα και έδωσε αύξηση του τζίρου στις ακριβές κατηγορίες Έπιπλα - Ηλεκτρικά είδη - Οικιακός Εξοπλισμός της τάξεως του 8,2% στην αξία και 11,6% στον όγκο.

Με άλλα λόγια παρά την τεράστια αύξηση που δημιούργησε το ξεπούλημα διαρκών αγαθών για μια ολόκληρη βδομάδα του Νοεμβρίου (συγκριτικά με ένα σαββατοκύριακο το Black Friday του 2016), η οικονομία συνολικά είχε πτώση και το χειρότερο όλων, οι πολίτες μείωσαν τις δαπάνες τους στο σουπερμάρκετ για φαγητό!

Ταυτόχρονα, η αυστηροποίηση των εισπράξεων από το κράτος έχει προκαλέσει εγκεφαλικό στο σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν τις πληρωμές όλων των ρυθμίσεων που κουβαλάνε μετά από 10 χρόνια κρίσης, και ταυτόχρονα τις τρέχουσες υποχρεώσεις, και αν χάσουν μια από αυτές τότε χάνουν όλες τις ρυθμίσεις τους.

Με άλλα λόγια, το κράτος της αριστεράς του Λαού λέει στον μικρομεσαίο που δεν έχει πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό, ότι αν δεν μπορεί να πληρώσει το 100% των τρεχουσών υποχρεώσεών του συν το σύνολο των δόσεων των ρυθμίσεών του, τότε δεν θέλει να εισπράξει τίποτε από αυτόν, και προτιμάει να τον κλείσει, παρά πχ να εισπράξει το 95% αυτών που θα έπρεπε να πληρώσει.

Στο παρόν σκηνικό, επίσης το κράτος χρεώνει επιτόκιο 8,65% σε ότι έχει βεβαιώσει εναντίον ενός μικρομεσαίου, ενώ οτιδήποτε πρέπει να πληρώσει το κράτος προς αυτόν μπορεί να το καθυστερήσει χωρίς να πληρώνει τόκους στον ιδιώτη που του χρωστάει.

Έφτιαξαν υποτίθεται και εκείνη την πολυαναμενόμενη ρύθμιση του εξωδικαστικού συμβιβασμού, και απαιτούν 25 διαφορετικά δικαιολογητικά για να ξεκινήσει κάποιος να πληρώνει τις υποχρεώσεις. Είναι προφανές ότι οι κυβερνώντες δεν θέλουν να εισπράξουν. Θέλουν απλά να εξωθήσουν στο κλείσιμο τις εταιρίες της παραγωγικής οικονομίας. Ιδεοληπτικά!

Στα δέκα χρόνια της κρίσης οι Έλληνες έχασαν το 37% των περιουσιακών στοιχείων τους, παγκοσμίως δεύτεροι χειρότεροι, με μόνον τους Βενεζουελάνους που έχασαν 48% να είναι σε χειρότερη κατάσταση. Και ακόμη δεν έχουν πάρει μπροστά για καλά οι 40.000 πλειστηριασμοί που έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση να κάνει στην επόμενη διετία!

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό να καταλάβει κάποιος την τεράστια ζημιά που κάνει στην ελληνική οικονομία και κοινωνία η αριστερή διακυβέρνηση κάθε μέρα που περνάει.

Ακόμα και απλά βλέποντας τους λούμπεν σε υπουργικά γραφεία και αυτοκίνητα, μπορεί καθένας να καταλάβει που οδηγούν τη χώρα.

Στον σκουπιδοτενεκέ.

Liberal



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με τις εκλογές για την ανάδειξη (;) της νέας ιταλικής κυβέρνησης προ των πυλών, όπως τονίζει η εφημερίδα Il Foglio στη χώρα έχει αναζωπυρωθεί ο διάλογος για το ιταλικό δημόσιο χρέος και για την δυνατότητα να πέσει το έλλειμμα κάτω από το όριο του 3%. Άλλωστε, όπως σημειώνει, το ιταλικό χρέος απασχολεί επίσης και τη Γερμανία.

Μάλιστα, στη χώρα αυτή, τη απουσία μίας κυβέρνησης τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και με τον άλλοτε πανίσχυρο Wolfgang Schaeuble να έχει ‘προαχθεί’ στη θέση του προέδρου της Μπούντεσταγκ (Εθνοσυνέλευσης), ο ρόλος του «ιέρακος» της οικονομίας έχει αναληφθεί από τον πρόεδρο της Μπούντεσμπανκ Jens Weidmann, τονίζει.

Ο Weidmann, σημειώνει η Il Foglio, «αφ’ ενός επιμένει στη μείωση των κρατικών τίτλων στο χαρτοφυλάκιο των τραπεζών, ως προϋπόθεση για να προωθηθεί ο τρίτος πυλώνας της τραπεζικής ενοποίησης κι αφετέρου προκρίνει το όσο το δυνατόν ταχύτερο κλείσιμο του προγράμματος της Ποσοτικής Χαλάρωσης (Qe).

Στον γερμανικό στόχο για άμεση απαγκίστρωση από τον μηχανισμό της Ποσοτικής Χαλάρωσης, επικουρεί και η θέση σύμφωνα με την οποία τα ομόλογα που εξέδωσε ο πρόεδρος της ΕΚΤ Mario Draghi αρχικά μέσω του μηχανισμού, απέφεραν μεγάλα ωφελήματα στις περιφερειακές χώρες, ιδίως όσον αφορά την εξοικονόμηση στα επιτόκια επί του δημοσίου χρέους. Ωφελήματα που δεν θα πρέπει να παραμείνουν επί πολύ, διότι αποτελούν ένα δυσανάλογο πλεονέκτημα των χωρών αυτών της περιφέρειας επί των «ενάρετων» οικονομικά χωρών (που ονομάζονται core, πυρήνας, της Ευρώπης)». «Η θέση τούτη έχει βρει ένθερμους υποστηρικτές ακόμη και στην Ιταλία, διαπιστώνει η εφημερίδα» και διερωτάται: «αλλά, είναι όντως αλήθεια ότι επωφελούνται περισσότερο οι περιφερειακές χώρες από τις επεκτατικές πολιτικές της ΕΚΤ;»

Οι υπολογισμοί που κάνει η Il Foglio όμως αποδεικνύουν ότι συμβαίνει «ακριβώς το αντίθετο»: «Λαμβάνοντας υπ’ όψη το μέσο κόστος του δημοσίου χρέους προ κρίσεως, το 2006 συγκεκριμένα, αυτό κυμαινόταν κατά μέσο όρο στο 4,2% στην Ευρωζώνη. Στο 3,9% στη Γαλλία, στο 4,1 % στη Γερμανία, στο 4,4% στην Ιταλία. Υποτεθείσθω ότι το μέσο δημόσιο χρέος παρέμενε το ίδιο και κατά την περίοδο 2007-17, τότε μπορούμε να υπολογίσουμε και τις δαπάνες για τα επιτόκια στην περίπτωση που δεν είχε σημειωθεί η χρηματοοικονομική κρίση και δεν χρειαζόταν να επέμβει η ΕΚΤ με ενέσεις ρευστότητας. Συγκρίνοντας αυτές τις δαπάνες με αυτές που πραγματικά στηρίχθηκαν, προκύπτει πως για το σύνολο της Ευρωζώνης υπήρξε μία εξοικονόμηση περίπου 950 δισεκ. ευρώ. Από την εξοικονόμηση αυτή, το 70% των πόρων του μηχανισμού στήριξης πήγε προς όφελος των χωρών με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ενώ για τις λεγόμενες χώρες «Gipsi» (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία) διοχετεύθηκε λιγότερο από το 30%.

Σε απόλυτους όρους, διαπιστώνει η Il Foglio, «η χώρα που εξοικονόμησε περισσότερο σε δαπάνες για επιτόκια ήταν ακριβώς η Γερμανία: με 280 δισεκ. ευρώ, ισοδύναμα με το 13% του αποθεματικού του δημόσιου χρέους που καταγράφηκε το 2017. Σημαντική υπήρξε κι η εξοικονόμηση για τη Γαλλία, με περίπου 230 δισεκ. ευρώ (10% του χρέους). Η Ιταλία μόλις που εξοικονόμησε 140 δισεκ. ευρώ (6% του αποθεματικού του χρέους)». Σύμφωνα με τον πίνακα που δημοσιεύει η εφημερίδα, η Ελλάδα εξοικονόμησε λίγο πάνω από το 10% του χρέους.

Κατά την εφημερίδα, «στο σύνολό τους οι χώρες core απέφυγαν μία αύξηση άνω του 12% των δημοσίων χρεών τους, ενόσω στις χώρες Gipsi αυτό το ποσοστό ήταν μόλις το μισό. Εν κατακλείδι, στο χρονικό αυτό διάστημα οι χώρες core κατέγραψαν μία εξοικονόμηση 430 δισεκ.ευρώ παραπάνω από τις χώρες Gipsi».

«Με άλλα λόγια, με την χρηματοοικονομική κρίση διαπιστώθηκε και σε μακροσκοπικό επίπεδο εκείνο που σε μεγάλη έκταση έχει καταγραφεί σε μικροσκοπική κλίμακα: όποιος είχε πολλά κατάφερε να επωφεληθεί περισσότερο στην περίοδο της κρίσης, καθότι αυξήθηκε η ψαλίδα της διαφοράς μεταξύ ανώτερου και κατώτερου εισοδήματος. Είναι αναγκαίο λοιπόν, κατά τον υπολογισμό του δυνητικού κόστους που θα προκύψει από την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης και των θεσμικών μηχανισμών για τον έλεγχο της χρηματοοικονομικής σταθερότητας—για παράδειγμα την ενιαία ασφάλιση των τραπεζικών καταθέσεων, ή το Ευρωπαϊκό Νομισμάτικό Ταμείο—η Γαλλία και η Γερμανία να αναλογισθούν τα πλεονεκτήματα που είχαν έως σήμερα από τη θέση ισχύος τους μέσα στην Ευρωζώνη. Αυτά τα πλεονεκτήματα, καθώς αυξάνει η διαφορά ανάμεσα στις οικονομίες και τα δημοσιονομικά μεγέθη, αποτελούν ουσιαστικά έναν παράγοντα αστάθειας μέσα στην Ευρωζώνη. Η αποκατάσταση μίας ισόνομης αναδιανομής των πόρων είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να δρομολογηθεί μία πιο διηνεκής και στέρεα οικονομική ανάπτυξη στην Ευρώπη», καταλήγει η Il Foglio.



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Για ισχυρό πλαίσιο εποπτείας για την Ελλάδα σε συνδυασμό με μεταρρυθμίσεις για τουλάχιστον άλλα δέκα χρόνια προειδοποιεί ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην Τρόικα Ντέκλαν Κοστέλο.

«Υπάρχουν πραγματικές προκλήσεις σχετικά με το αν θα καταφέρει η Ελλάδα να διασφαλίσει βιώσιμη ανάπτυξη μακροπρόθεσμα, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα» είπε ο κ. Κοστέλο, μιλώντας σε Ολλανδούς βουλευτές στη Χάγη.

Σύμφωνα με τα ΝΕΑ, ο Ντέκλαν Κοστέλο σημείωσε ότι η πραγματική πρόκληση είναι «να δημιουργηθεί ένα ισχυρό πλαίσιο μετά τη λήξη του προγράμματος που θα διασφαλίζει τη διαρκή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων».

Αν και μίλησε για δρομολόγηση αρκετών εκκρεμοτήτων όπως το ζήτημα της ελάφρυνσης του χρέους ή η μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, σημείωσε ότι στην περίπτωση των «βαθιών και καίριων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων θα χρειαστούν πέντε και σε ορισμένες περιπτώσεις δέκα χρόνια σταθερής εφαρμογής για να αποδώσουν».
Όπως τόνισε «η τεχνική εφαρμογή των μέτρων για την αποτελεσματική απόδοση της φορολογικής πολιτικής θα χρειαστεί περίπου πέντε χρόνια για να υλοποιηθεί».

Ο κ. Κοστέλο μίλησε, επίσης, για καθυστερήσεις στο πεδίο των ιδιωτικοποιήσεων εκτιμώντας ότι το στρατηγικό σχέδιο για τις αλλαγές σχετικά με το ΤΑΙΠΕΔ «θα χρειαστεί γύρω στα τρία με πέντε χρόνια».
Μιλώντας, τέλος, για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αναφέρθηκε στην ανεργία η οποία, όπως είπε, «συνεχίζει να κινείται σε μη αποδεκτά υψηλά επίπεδα» ενώ για το εισόδημα κοινωνικής αλληλεγγύης με 700.000 αποδέκτες είπε ότι «δεν είναι γενναιώδορο».

Και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει να ψεύδεται και να επιχειρεί την παραπλάνηση των πολιτών ισχυριζόμενη  -έστω και ψελλίζοντας- πως το 2018 έρχεται η έξοδος από τα μνημόνια και η επαναφορά στην κανονικότητα...!



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



31 Ιαν 2018


Για εκείνο το χρονικό διάστημα που η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας δεν καλυτερεύει, η έξοδος από την Ευρωζώνη παραμένει ως απειλή – ενώ θα συνεχίζεται η υφαρπαγή του δημοσίου και ιδιωτικού πλούτου της, με υπαρκτούς τους κινδύνους για την εδαφική της ακεραιότητα.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Υπενθυμίζουμε πως όταν τεκμηριώνει κανείς όσο καλύτερα μπορεί τη σκόπιμη υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, το ότι η χώρα μας χρησιμοποιήθηκε ως Δούρειος Ίππος για την εισβολή του Ταμείου στην Ευρωζώνη (αν και έχασε τελικά το παιχνίδι από τη Γερμανία), πως τα μνημόνια ήταν ένα έγκλημα εκ προμελέτης ή ότι ο σκοπός των πιστωτών είναι η υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, αντιμετωπίζεται ως κάποιος που θέλει να επιρρίψει τις ευθύνες στους άλλους και όχι στη χώρα του – αφού είναι (δήθεν) ανόητο να ισχυρίζεται πως οι Γερμανοί επιδιώκουν τη δημιουργία ενός 4ου Ράιχ, ότι συνέβαλλαν στην κρίση χρέους με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα και με το μισθολογικό dumping ή πως θέλουν να μας πάρουν τα σπίτια μας, τις κρατικές επιχειρήσεις και τον υπόγειο πλούτο μας.

Εν τούτοις, αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα, αυτή είναι η πραγματικότητα και ασφαλώς δεν πρόκειται για μία θεωρία συνωμοσίας – ενώ η υφαρπαγή των σπιτιών μας, με κριτήριο το πολύ μικρό ιδιωτικό χρέος μας πριν από την κρίση, έγινε εφικτή μέσω της αύξησης των κόκκινων δανείων που προκάλεσε η πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων. Μπορεί δε να έχουμε ευθύνες, όπως στην περίπτωση της κατανάλωσης με δανεικά, των υψηλών ή/και πρόωρων συντάξεων, της πολιτικής διαφθοράς κοκ., αλλά δεν είναι μεγαλύτερες από αυτές πολλών άλλων χωρών – όπου όμως, όταν το αναφέρουμε, κατηγορούμαστε πως επιδιώκουμε έναν απαράδεκτο συμψηφισμό.

Πρόκειται όμως ξανά για την αλήθεια, κρίνοντας από τη διαφθορά, τις απάτες και τα σκάνδαλα της Γερμανίας, από το ιδιωτικό χρέος της Αυστραλίας, της Σουηδίας ή της Ολλανδίας κοκ. – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δικαιολογούμε τους Έλληνες, αλλά απλά δεν υποτιμούμε καθόλου το ότι, ο βασικός υπαίτιος αυτών των λανθασμένων συμπεριφορών που διαπιστώνονται σε όλες τις χώρες, είναι η εκάστοτε μακροοικονομική και νομισματική πολιτική που υιοθετούν οι κυβερνήσεις.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Από την άλλη πλευρά, όταν θεωρεί κανείς αναξιόπιστα τα στοιχεία της EUROSTAT σε ορισμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες η Ευρωζώνη αποφασίζει πως θέλει να βοηθήσει μία χώρα, αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη – κάτι που δεν είναι σωστό, αφού όταν το αναφέρουμε δεν μένουμε στα κενά λόγια, αλλά το τεκμηριώνουμε. Παράδειγμα η Ιρλανδία, η στατιστική υπηρεσία της οποίας ανακοίνωσε το 2015 ότι, το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 26% – χωρίς να αντιδράσει η Ευρώπη! Στην αρχή βέβαια θεωρήθηκε ως ένα αριθμητικό λάθος που δεν είχε σχέση με την παραγωγική εξέλιξη της χώρας – η οποία ασφαλώς δεν θα μπορούσε να αυξηθεί τόσο πολύ, μέσα σε ένα μόλις έτος.

Στη συνέχεια όμως αποδείχθηκε πως παραδόξως το νούμερο ήταν σωστό – με βάση τους διεθνείς στατιστικούς κανόνες! Ανάλογα βέβαια βελτιώθηκε ραγδαία το ποσοστό χρέους ως προς το ΑΕΠ της χώρας, από το 120% κάτω από το 80% (γράφημα), καθώς επίσης το έλλειμμα του προϋπολογισμού της (από το -30% το 2010 σχεδόν στο 0% το 2016) – κάτι που μόνο από θαύμα θα μπορούσε να συμβεί. Θαύμα ή όχι όμως, αυτό τη βοήθησε να σταματήσει την πολιτική λιτότητας, να δανειστεί φθηνά και να ξεφύγει από την κρίση – όπως την Κύπρο το κούρεμα των καταθέσεων, ιδίως των Ρώσων και όχι η εξυπνάδα του υπουργού οικονομικών της.

Επεξήγηση γραφήματος: Δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ της Ιρλανδίας (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σύγκριση με το έλλειμμα του προϋπολογισμού (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος).
Λογικά πάντως συμπέραναν όλοι ότι, οι διεθνείς στατιστικοί κανόνες δεν μπορεί να είναι και τόσο σωστοί – οπότε οι στατιστικολόγοι αντέδρασαν γρήγορα και αποφασιστικά. Το αποτέλεσμα τώρα μίας επιτροπής που δημιουργήθηκε και εργάσθηκε τόσο σύντομα, όσο καμία άλλη μέχρι σήμερα στον πλανήτη, είναι μία νέα μονάδα μέτρησης – ειδική για την οικονομία της Ιρλανδίας και άρα μοναδική στον κόσμο! Η μονάδα αυτή, η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο, ονομάζεται «Τροποποιημένο Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα» (GNI) – το οποίο είναι κατά περίπου 33% χαμηλότερο από το ΑΕΠ της Ιρλανδίας, ενώ δεν πρόκειται να εμφανίζει τέτοιες άγριες διακυμάνσεις, όπως το κανονικό ΑΕΠ!

Οφείλει να σημειωθεί εδώ πως το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ιρλανδίας εκτοξεύθηκε στο +10,2% το 2015 από -2,6% το 2012, χωρίς όμως να είναι σαφές για ποιό ακριβώς ΑΕΠ πρόκειται – αφού, εάν αφορούσε το αυξημένο κατά 26% του 2015, θα ήταν αδύνατον να προκύψει, ενώ περιορίσθηκε αισθητά το 2016 στο 4,7% (γράφημα). Εκτός εάν οφειλόταν βέβαια σε εξωτερικούς παράγοντες – κάτι που τελικά απεδείχθη σωστό, αφού τεκμηριώθηκε πως η αύξηση του ΑΕΠ προήλθε από το ότι, εκείνο το έτος μετέφερε στην Ιρλανδία τη φορολογική της έδρα μία πολύ μεγάλη αμερικανική τεχνολογική εταιρεία (ΙΤ), καθώς επίσης μία επιχείρηση εκμίσθωσης (Leasing) αυτοκινήτων. Επομένως, η άνοδος του ΑΕΠ οφειλόταν σε αιτίες που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την παραγωγική διαδικασία της χώρας – αλλά με τους χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές της.

Οι δύο αυτές επιχειρήσεις, εκτός από το ΑΕΠ, αύξησαν δραματικά τα μεγέθη των ιδιωτικών επενδύσεων στην Ιρλανδία, καθώς επίσης των εισαγωγών – φυσικά μόνο εικονικά και όχι πραγματικά. Επειδή δε συνέβη το ίδιο έτος, έγινε φανερή η έμμεση παραποίηση του ΑΕΠ – η οποία διατηρούταν μυστική τα προηγούμενα έτη.

Μετά την αποκάλυψη βέβαια της στατιστικής απάτης από τη διεθνή κοινότητα, η Κομισιόν και η EUROSTAT δεν είπαν στην Ιρλανδία «The game is over», όπως στην Ελλάδα – ενώ δεν απαίτησαν μέτρα λιτότητας ούτε η ΕΕ, ούτε το ΔΝΤ, παρά το ότι το χρέος της χώρας αυξήθηκε στο 106% του ΑΕΠ, από 73% προηγουμένως.

Ανέφεραν μόνο ότι, «η νέα μονάδα μέτρησης (GNI), αποτελεί έναν ωφέλιμο παράγοντα που ολοκληρώνει την ανάλυση των ποσοστών των χρεών» – ενώ δεν έγιναν άλλες έρευνες, παρά το ότι είμαστε σίγουροι πως κάτι ανάλογο ισχύει σε αρκετές χώρες της Ευρωζώνης που είναι γνωστές ως φορολογικοί παράδεισοι. Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν – άλλα για την Ελλάδα και άλλα για την Ιρλανδία.

Η ελληνική πραγματικότητα

Περαιτέρω, στην Ελλάδα δεν παραχωρήθηκαν ποτέ τέτοια προνόμια, παρά το ότι όλοι οι ξένοι αποδέχονται πλέον πως η πολιτική των μνημονίων που της επιβλήθηκε ήταν εντελώς καταστροφική – με εξαίρεση την αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα μας που συνεχίζει να υποστηρίζει φανατικά τα μνημόνια. Αντίθετα, απαιτήθηκε η αύξηση του φορολογικού συντελεστή των επιχειρήσεων στο 29% όταν στην Ιρλανδία είναι μόλις 12,5%, η πολύ χειρότερη αύξηση της προκαταβολής φόρων στο 100%, οι δημευτικοί φόροι της ακίνητης περιουσίας (ΕΝΦΙΑ) κοκ. – οπότε είναι δυστυχώς λογική η συνεχιζόμενη επιδείνωση της οικονομίας της.

Ειδικότερα, ενώ οι επενδύσεις παγίου εξοπλισμού υποχωρούν διαρκώς, με το «έλλειμμα» να υπολογίζεται στα 100 δις € (πώς είναι δυνατόν να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα μας χωρίς επενδύσεις;), γεγονός που σημαίνει ότι καταστρέφονται όλες οι μελλοντικές μας προοπτικές, τα καθαρά έσοδα του δημοσίου μειώθηκαν το 2017 στα 51,27 δις € από 54,16 δις € το 2016. Με τις δαπάνες τώρα στα 55,51 δις €, το δημοσιονομικό έλλειμμα (=μετά τόκων) ανήλθε στα 4,24 δις €, τα οποία αύξησαν ξανά το δημόσιο χρέος – ενώ το πρωτογενές πλεόνασμα (=προ φόρων) μειώθηκε επίσης – στα 1,967 δις € από 2,778 δις € το 2016 (πηγή). Όλα αυτά με τόκους ύψους 6,21 δις € ή κάτω του 2% ετησίως κατά μέσον όρο – ένα επιτόκιο που δύσκολα θα μας προσέφεραν οι αγορές.

Την ίδια στιγμή, στις εκθέσεις που εμφανίζονται καταγράφεται πως οι απώλειες πλούτου των Ελλήνων ανταγωνίζονται αυτές της Βενεζουέλας (γράφημα), αν και δεν είναι ξεκάθαρος ο τρόπος μέτρησης τους – ενώ με κριτήριο τις προβλέψεις, η κατάρρευση της οικονομίας μας θα συνεχιστεί μετά από μία μικρή αναλαμπή, όπως συνήθως συμβαίνει. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως δεν θα καταφέρει να δανειστεί η Ελλάδα από τις αγορές – αφού είναι πλημμυρισμένες από τα 17 τρις $ των κεντρικών τραπεζών (QE) και αναζητούν εναγωνίως αποδόσεις για τα χρήματα που τους περισσεύουν, ενώ οι χρηματιστηριακοί δείκτες είναι υπερβολικά υψηλά.

Ο δανεισμός όμως αυτός, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα επιτευχθεί με σχετικά βιώσιμα επιτόκια (=χαμηλότερα από το ρυθμό ανάπτυξης), λόγω του «μαξιλαριού» που έχει σχηματίσει η κυβέρνηση, της στήριξης της ΕΚΤ και των συνθηκών στις αγορές, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την έξοδο από την πολιτική των μνημονίων – αφενός μεν επειδή έχουν υπογραφεί μέτρα για το 2019 και 2020, αφετέρου λόγω του ότι οι αγορές θα είναι ίσως ακόμη πιο αυστηρές, αφού θα κληθούν να δανείσουν μία χώρα που δεν έχει υγιή οικονομικά μεγέθη, ενώ η πιστοληπτική της αξιολόγηση παραμένει «σκουπίδια».

Απαραίτητη προϋπόθεση δε είναι η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους – η οποία θα συμβεί νομοτελειακά και όχι επειδή θα το επιτύχει δήθεν η κυβέρνηση, αφού η Ελλάδα είναι αδύνατον να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της μετά το 2021 (γράφημα), ενώ συνεχίζει να δημιουργεί καινούργιες (=τα 4,24 δις € του ελλείμματος). Το γεγονός βέβαια ότι, η κυβέρνηση συνεχίζει τις προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων και τη δημιουργία νέων οργανισμών χωρίς αντικείμενο, σπαταλώντας ουσιαστικά τον ΕΝΦΙΑ που εισπράττει από κάποιους για να πληρώνει τους δικούς της ανθρώπους, δεν κολακεύει καθόλου τη χώρα μας – βυθίζοντας την ακόμη περισσότερο στην κρίση.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, μία καθαρή έξοδος από τα μνημόνια θα σήμαινε πως η Ελλάδα δεν θα θα ήταν υποχρεωμένη να κυβερνάται από τους πιστωτές της, ακολουθώντας τις εντολές τους – κάτι που φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί. Κυρίως όμως πως θα άρχιζε να αναπτύσσεται με σοβαρούς ρυθμούς, ότι θα είχε δημοσιονομικά πλεονάσματα, πως θα διενεργούνταν νέες επενδύσεις (οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι ποτέ νέες επενδύσεις), ότι η ανεργία θα περιοριζόταν (το σημερινό 20% είναι πλασματικό, αφού οφείλεται στη μετανάστευση και στη μερική απασχόληση – στην Πορτογαλία είναι ήδη κάτω από το 9%), πως οι μισθοί θα άρχιζαν να αυξάνονται για να δημιουργηθεί ζήτηση, ότι οι φόροι θα μειώνονταν κοκ.

Τέτοιου είδους προβλέψεις όμως δεν γίνονται από κανέναν σοβαρό οργανισμό ή οικονομολόγο, αλλά από πολιτικούς που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα ενδιαφερόμενοι μόνο για το δικό τους συμφέρον – οπότε πρόκειται για όνειρα θερινής νύχτας που δεν επαληθεύονται ποτέ. Φυσικά υπάρχουν λύσεις για την Ελλάδα, αλλά σε καμία περίπτωση εάν ακολουθεί τις εντολές των πιστωτών της, χωρίς κανένα δικό της σχέδιο ανάπτυξης – το οποίο δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκπονήσει κανένα από τα κόμματα που ευθύνονται για την καταστροφή της χώρας που ξεκίνησε το 2006 (άρθρο), ακόμη πιο πριν το 1981, ενώ συνεχίζεται χωρίς σταματημό.

Για εκείνο το χρονικό διάστημα πάντως που η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας δεν καλυτερεύει, η έξοδος από την Ευρωζώνη παραμένει ως απειλή – ενώ θα συνεχίζεται η υφαρπαγή του δημοσίου και ιδιωτικού πλούτου της, με υπαρκτούς τους κινδύνους για την εδαφική της ακεραιότητα.

Analyst



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η φτωχοποίηση των Ελλήνων αυξάνεται συνεχώς, αλλά σύμφωνα με την κυβέρνηση η χώρα βρίσκεται σε... "ανάπτυξη"!

Μείωση 2,9% σημείωσε ο όγκος των πωλήσεων στο λιανικό εμπόριο της χώρας τον περασμένο Νοέμβριο, με πιο χαρακτηριστική την κατακόρυφη πτώση 7,2% που καταγράφηκε στις πωλήσεις των σούπερ μάρκετ.

Ειδικότερα, μείωση των πωλήσεων καταγράφηκε σε Μεγάλα καταστήματα τροφίμων (7,2%), Τρόφιμα- ποτά- καπνό (4,5%), Καύσιμα και λιπαντικά αυτοκινήτων (3,7%) και Φαρμακευτικά- καλλυντικά (0,2%). Στον αντίποδα, οι πωλήσεις κινήθηκαν ανοδικά σε Έπιπλα- ηλεκτρικά είδη- οικιακός εξοπλισμό (11,6%), Ένδυση- υπόδηση (4,1%), Πολυκαταστήματα (2,3%) και Βιβλία- χαρτικά- λοιπά είδη (1,4%).


Συγκεκριμένα, όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ, ο γενικός δείκτης όγκου (κύκλος εργασιών σε σταθερές τιμές) παρουσίασε μείωση 2,9% τον Νοέμβριο 2017 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2016, ενώ σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Οκτωβρίου 2017 σημείωσε πτώση 3,8%.

Ο εποχικά διορθωμένος γενικός δείκτης όγκου σημείωσε μείωση 1,1% τον Νοέμβριο 2017 σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Οκτωβρίου 2017.

Ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών (κύκλος εργασιών σε τρέχουσες τιμές) σημείωσε παρουσίασε μείωση 1,7% τον Νοέμβριο 2017 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Νοεμβρίου 2016, ενώ σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Οκτωβρίου 2017 σημείωσε πτώση 4,8%.


Ο εποχικά διορθωμένος γενικός δείκτης κύκλου εργασιών σημείωσε μείωση 0,9% τον Νοέμβριο 2017 σε σχέση με τον αντίστοιχο δείκτη του Οκτωβρίου 2017.



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



29 Ιαν 2018


Η αιτία της ανόδου του ευρώ είναι το θετικό ισοζύγιο της Ευρωζώνης, λόγω των θηριωδών πλεονασμάτων της Γερμανίας – τα οποία θα οδηγήσουν πιθανότατα στην επιβολή δασμών από τις Η.Π.Α., σε μαζικές αθετήσεις πληρωμών εκ μέρους των αδύναμων «εταίρων» και στη διάλυση της νομισματικής ένωσης.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας έφτασε στα 287 δις $ το 2017 – σε διπλάσιο ύψος δηλαδή από την κορυφαία εξαγωγική δύναμη του πλανήτη, από την Κίνα, το πλεόνασμα της οποίας ήταν 135 δις $. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως η Γερμανία εξάγει περισσότερα, αλλά ότι εισάγει πολύ λιγότερα από όσα εξάγει, σε αντίθεση με την Κίνα – υπενθυμίζοντας πως το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μετράει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που μία χώρα εξάγει ή εισάγει από το εξωτερικό, συμπεριλαμβάνοντας τις καθαρές κεφαλαιακές ροές (=πόσο περισσότερα χρήματα έδωσε από αυτά που πήρε).

Με απλά λόγια, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μετράει το βαθμό, στον οποίο χρεώθηκε το εξωτερικό απέναντι στη Γερμανία – τις «εξαγωγές κεφαλαίων», όπου η χώρα παράγει και εξάγει προϊόντα, λαμβάνοντας έναντι αυτών απαιτήσεις. Το ποσόν τώρα των 287 δις $ αντιστοιχεί με το 8% περίπου του ΑΕΠ της Γερμανίας – υποδηλώνοντας ταυτόχρονα πως η χώρα έχει ζήσει και επενδύσει 8% κάτω από τις δυνατότητες της. Όπως τώρα η Ελλάδα κατηγορείται ότι ζει πάνω από τις δυνατότητες της όταν έχει ελλείμματα, δημιουργώντας προβλήματα στα άλλα κράτη, έτσι θα έπρεπε να κατηγορείται και η Γερμανία όταν παράγει τέτοια θηριώδη πλεονάσματα – τα οποία είναι εις βάρος των εμπορικών της εταίρων (τα πλεονάσματα του ενός είναι ελλείμματα των άλλων).

Εν τούτοις κανένας δεν το κάνει, παρά το ότι αποσταθεροποιείται ολόκληρη η Ευρωζώνη, επειδή όλοι σκύβουν δουλικά το κεφάλι απέναντι στους ισχυρούς ή απλά τους θαυμάζουν – χωρίς να δίνουν καμία σημασία στις «παρανομίες» τους ή/και στον τρόπο που απέκτησαν την ισχύ τους. Δεν δίνεται καν σημασία στο γεγονός ότι, με βάση τις συμφωνίες της ΕΕ ένα πλεόνασμα που υπερβαίνει το 6% αποτελεί έναν παράγοντα ανισορροπίας – ενώ το ποσοστό αυτό τοποθετήθηκε τόσο ψηλά, επειδή η Γερμανία πίεσε την Κομισιόν να συμφωνήσει.

Συνεχίζοντας, επειδή τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά το ξέσπασμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους τα πλεονάσματα της Γερμανίας ήταν επίσης υψηλά, οι καθαρές εκροές κεφαλαίων ήταν ανάλογα μεγάλες – με αποτέλεσμα τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας στο εξωτερικό να αυξάνονται κάθε τέσσερα χρόνια σχεδόν κατά 500 δις € (πηγή: Haaring). Ένα μεγάλο μέρος δε αυτών συσσωρεύεται στο σύστημα Target 2 της ΕΚΤ, στο οποίο η Γερμανία αύξησε τις απαιτήσεις της κατά 152 δις € το 2017, στα συνολικά 906 δις € – με κύριους οφειλέτες την Ιταλία και την Ισπανία.

Δηλαδή, σχεδόν τα δύο τρίτα του πλεονάσματος των 287 δις $ ή 231 δις €, κατέληξαν στο σύστημα διακανονισμού της ΕΚΤ, ως απαιτήσεις απέναντι στις αδύναμες χώρες – ενώ όλοι γνωρίζουν πως το Target 2 (γράφημα) αποτελεί μία βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Ενδεχομένως και της Γερμανίας, εάν τα χρέη των άλλων χωρών αυξηθούν σε τέτοιο βαθμό που θα είναι αδύνατον να τα πληρώσουν – οπότε θα προβούν σε αθέτηση πληρωμών, με αποτέλεσμα να χάσει η Γερμανία τεράστια ποσά.

Φυσικά η Γερμανία δεν είναι τόσο ανόητη, ώστε να μη γνωρίζει αυτούς τους κινδύνους -κρίνοντας από το θλιβερό παράδειγμα της Ελλάδας, όπου κατάφερε πολύ έξυπνα να ανταλλάξει τις επίφοβες χρηματικές απαιτήσεις της με εμπράγματες εγγυήσεις πολλαπλάσιας αξίας (=περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου), υποθηκεύοντας τα πάντα με το PSI.

Παράλληλα, στα πλαίσια της πολιτικής του μερκαντιλισμού που τη διακρίνει, δημιούργησε τις προϋποθέσεις υφαρπαγής των περιουσιακών στοιχείων της χώρας μας σε εξευτελιστικές τιμές – όπως με τη σκανδαλώδη ιδιωτικοποίηση της FRAPORT. Εκτός αυτού ελέγχει πλέον σε μεγάλο βαθμό γεωπολιτικά την Ελλάδα – έχοντας στην κατοχή της τα 14 κυριότερα αεροδρόμια της (άρα την εναέριο κυκλοφορία), τις τηλεπικοινωνίες της (ΟΤΕ), καθώς επίσης το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο θέλει να συνδέσει κάποια στιγμή με το Δούναβη.

Το χειρότερο δε όλων, έχει τη στήριξη εκείνων των ανόητων Ελλήνων που θεωρούν πως δεν είναι καθόλου κακό το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ – επειδή τόσα χρόνια μας επιβάρυναν με ζημίες, υπηρετούσαν το πελατειακό κράτος, αποτελούσαν άντρο των παρασιτικών συνδικαλιστών κοκ.

Όλων αυτών δηλαδή που δεν σκέφτονται πως όταν πονάει το κεφάλι μας δεν το κόβουμε, αφού τότε πεθαίνουμε, αλλά προσπαθούμε να το θεραπεύσουμε – ενώ δεν είναι παράλογες οι ιδιωτικοποιήσεις, αλλά εντελώς ανόητες σε μία εποχή που οι τιμές έχουν καταρρεύσει, ενώ δεν πρέπει να οδηγούνται ποτέ σε ξένα χέρια οι κοινωφελείς, καθώς επίσης οι στρατηγικές δημόσιες επιχειρήσεις.

Από την άλλη πλευρά, κυρίως λόγω των τεράστιων πλεονασμάτων της Γερμανίας, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ευρωζώνης είναι επίσης πλεονασματικό (γράφημα) – με αποτέλεσμα αφενός μεν να απειλείται με μέτρα από τις Η.Π.Α., αφετέρου να ισχυροποιείται σημαντικά το ευρώ απέναντι στο δολάριο. Με ένα ισχυρό ευρώ τώρα μπορεί να ανταπεξέλθει η Γερμανία, αφού φθηναίνουν οι εισαγωγές της και κυρίως αυτές της ενέργειας, ενώ είναι τεχνολογικά-βιομηχανικά αρκετά εξελιγμένη, αλλά όχι οι άλλες χώρες – ειδικά ο ευρωπαϊκός νότος. Επομένως βλάπτει και από αυτήν την οπτική γωνία τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της Ευρωζώνης – οι οποίες κάποια στιγμή θα χρεωθούν πάρα πολύ.

Ολοκληρώνοντας, επειδή οι άλλες χώρες έχουν δει το θλιβερό παράδειγμα της Ελλάδας, έχουμε την εντύπωση πως δεν θα πέσουν στην ίδια παγίδα, υποθηκεύοντας όλα τους τα περιουσιακά στοιχεία – αλλά, αντίθετα, θα αθετήσουν τις πληρωμές τους απέναντι στη Γερμανία, προκαλώντας της τεράστιες ζημίες.

Σε κάθε περίπτωση, εάν κάποια στιγμή στο μέλλον διαλυθεί η Ευρωζώνη, θεωρούμε απίθανο να εξυπηρετήσουν τις οφειλές τους στο Target 2 χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία – οπότε, όσο συνεχίζει η Γερμανία την πολιτική των πλεονασμάτων αδυνατίζοντας τους εταίρους της, τόσο πιο μεγάλες θα είναι οι ζημίες της στο μέλλον.




 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου