Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2017


Με μια πρωτοφανή κίνηση για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα ο πρόεδρος του ΣτΕ προχώρησε σε «διάγγελμα» μέσω του οποίου υπερασπίστηκε το ρόλο της Δικαιοσύνης σε ένα κράτος δικαίου.

Ο κ. Νικόλας Σακελλαρίου καταδίκασε τις επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης που στρέφονται κατά του κράτους δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Σημείωσε ότι με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Παράλληλα, κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Επιπλέον, ανέφερε ότι ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό. «Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας δήλωσε:

«Ο φετινός εορτασμός της 43ης επετείου από την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα μας σκιάζεται δυστυχώς από τις συνεχιζόμενες, άνευ προηγουμένου, επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.

Από της θέσεως ταύτης ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρχαιότερος Δικαστής της Χώρας και Πρόεδρος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, εκπροσωπώντας το σύνολο της ελληνικής Δικαιοσύνης καταδικάζω με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις παντελώς αδικαιολόγητες αυτές επιθέσεις από όπου και αν προέρχονται, επιθέσεις, οι οποίες στρέφονται ευθέως κατά του Κράτους Δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στη μείωση του κύρους της οποίας προδήλως αποβλέπουν.

Με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς περί δήθεν αρνήσεώς τους να εκπληρώσουν βασικές υποχρεώσεις τους επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Λησμονείται προφανώς ότι η Δύναμις της Δημοκρατίας μας συνίσταται στην αξιοπιστία των θεσμών της, αξιοπιστία, η οποία όμως υπονομεύεται από τέτοιου είδους ατυχείς ενέργειες.

Οι απρόκλητες αυτές επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της επιβάλλεται να παύσουν αμέσως για να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη και στείρα αυτή αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβερνήσεως και της Δικαιοσύνης.

Προς τούτο καλώ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση που προκλήθηκε από τις επιθέσεις αυτές και οδήγησε στη θλιβερή αυτή αντιπαράθεση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι το Σύνταγμά μας καθορίζει με σαφήνεια τον διακριτό ρόλο και τα όρια της δράσεως μιάς εκάστης των τριών λειτουργιών της Πολιτείας, τα όργανα των οποίων οφείλουν να περιορίζονται αυστηρά και μόνον στον θεσμικό ρόλο που τους επιφυλάσσει το ίδιο το Σύνταγμα.

Η Δικαιοσύνη σέβεται απολύτως τον θεσμικό ρόλο της νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας, απαιτεί όμως και τον ανάλογο σεβασμό του δικού της θεσμικού ρόλου.

Η Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνον δια της αψόγου επιτελέσεως από τους λειτουργούς της του υπηρεσιακού τους καθήκοντος.

Σύμφωνα με το Σύνταγμά μας, τα Δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόζουν νόμο, το περιεχόμενο του οποίου είναι αντίθετο προς αυτό, η δε συμμόρφωση στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης – οι οποίες εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού Λαού – είναι υποχρεωτική.

Η Δικαιοσύνη όμως δεν διεκδικεί το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι μόνον δεν αποκρούει, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την καλοπροαίρετη επιστημονική κριτική των αποφάσεών της, η οποία αναμφισβήτητα συμβάλλει στην διαρκή βελτίωσή της.

Η εποχή στην οποία ζούμε σήμερα είναι η εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσεως και των μνημονίων.

Είναι η εποχή της επικρατήσεως του οικονομικού επί του θεσμικού παράγοντος, η οποία έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και ιδίως του Κοινωνικού Κράτους, σε σημείο μάλιστα που η Δημοκρατία μας να κινδυνεύει πλέον να υποκύψει οριστικά σε ένα στυγνό ολοκληρωτισμό του οικονομισμού.

Η αποτελεσματική όμως αντιμετώπιση της κρίσεως αυτής προϋποθέτει την συμπαράταξη όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων της δημοκρατικής μας κοινωνίας και την ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους που την εκφράζουν.

Αποτελεί επομένως πρωταρχικό καθήκον όλων μας η ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους, που στηρίζουν και εκφράζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τον πνευματικό και ηθικό μας πολιτισμό.

Το Σύνταγμά μας ορίζει ότι οι δικαστές – στους οποίους επιβάλλει αυστηρή πολιτική ουδετερότητα – κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαύουν λειτουργικής ανεξαρτησίας, υπόκεινται μόνον στο Σύνταγμα και τους συνάδοντες προς αυτό νόμους και δεν εξαρτώνται ούτε δέχονται οδηγίες από τα όργανα των δύο άλλων εξουσιών.

Συγχρόνως, το Σύνταγμά μας θεσπίζει τις κατάλληλες εγγυήσεις για την διασφάλιση της προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών.

Η αξιοπιστία των θεσμών προκύπτει από την αξιοπιστία των προσώπων, τα οποία τους εκφράζουν, η δε ποιότης της δικαιοδοτικής λειτουργίας εξαρτάται από τους συγκεκριμένους φορείς της, τους δικαστές.

Η ανεξάρτητη όμως και αμερόληπτη άσκηση του δικαιοδοτικού έργου δεν εξασφαλίζεται μόνο με την θέσπιση των κατάλληλων εγγυήσεων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που βρίσκεται στην έδρα του Δικαστηρίου, τον δικαστή.

Εξαρτάται δηλαδή από το κατά πόσον αυτός διαθέτει η όχι ηυξημένο αίσθημα ευθύνης κατά την επιτέλεση του δικαστικού του καθήκοντος.

Ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό, ακόμη και από εκείνον που προέρχεται από την ατομική του ιδιοσυγκρασία.

Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι.

Για να είναι όμως σε θέση ο δικαστής να απομονώσει τους παράγοντες αυτούς επηρεασμού του, πρέπει να διαθέτει ήθος και σθένος δηλαδή την απαιτούμενη ψυχική δύναμη.

Τα χαρακτηριστικά αυτά, τα οποία πρέπει να συγκεντρώνει ο Δικαστής συνθέτουν την εικόνα του προς τα έξω, θεμελιώνουν το κύρος του και δικαιολογούν την ιδιαίτερη θέση στην οποία τον τοποθετεί το κοινό.

Βλέπετε όπως και να το κάνουμε το να είναι κάποιος δικαστής δεν είναι απλή υπόθεση.

Είναι απόφαση ζωής, αφού η ιδιότητα του δικαστή και η αναμενόμενη από αυτόν συμπεριφορά τον ακολουθούν όχι μόνο στην επαγγελματική του ζωή αλλά ακόμη και στην ιδιωτική του ζωή.

Τον ακολουθούν και μετά την υποχρεωτική αποχώρησή του από την υπηρεσία με τη συμπλήρωση του ορίου ηλικίας, το ακριβές χρονικό σημείο της οποίας προσδιορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμα με απόλυτη σαφήνεια και κατά τρόπο ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως.

Οφείλουμε τέλος να προειδοποιήσουμε ότι υπό τις παρούσες αμιγώς μνημονιακές συνθήκες θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνο κάθε συνταγματικό πειραματισμό, ο οποίος θα οδηγούσε σε έλλειμμα δικαιοσύνης.

Φρονούμε ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικό για τους Έλληνες από το να στερηθούν, δια της εισαγωγής αμφιβόλου λειτουργικότητος θεσμών, της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, η οποία διασφαλίζεται πλήρως από το ισχύον Σύνταγμα και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Χώρας.

Το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο είναι απολύτως επαρκές για να αντιμετωπισθεί η κρίσις και η αποτελεσματική λειτουργία του εξασφαλίζεται πλήρως από την ανεξάρτητο Δικαιοσύνη, η οποία και το απαιτούμενο σθένος διαθέτει αλλά και την βούληση να πράξει ό,τι απαιτείται, όπως έχει άλλωστε αποδειχθεί με την πρόσφατη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με τις σκέψεις αυτές καλώ όλους τους δικαστές, ανεξαρτήτως κλάδου και βαθμού να συνεχίσουν απερίσπαστοι, αγνοώντας τις επιθέσεις, τις προσβολές και τους πάσης φύσεως επηρεασμούς να επιτελούν ,με νηφαλιότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα το υπηρεσιακό τους καθήκον, εντείνοντας συνεχώς τις προσπάθειές τους για μία ταχύτερη και πιο ποιοτική απονομή της δικαιοσύνης, έχοντας πάντοτε κατά νούν ότι η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο για τον αδικούμενο πολίτη».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παναγιώτη Στάθη

Θέλει κάποιος ή προωθεί η κυβέρνηση σχέδιο κατάργησης του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας που ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1929 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Στην ιστορική εκείνη ομιλία του είχε αναφερθεί στο ρόλο του δικαστηρίου, ο οποίος έμελε σε πολλές περιπτώσεις να αποτελεί τελικά και τον λόγο αντιπαλότητας με την νομοθετική εξουσία:
"…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή".
Ακύρωση νόμων

Η ιστορική αυτή αναφορά του Ελ. Βενιζέλου, και η πρόβλεψη πως το δικαστήριο αυτό "θα τραβάει το αυτί" των κυβερνώντων σε περιπτώσεις που θεσπίζουν νόμους εκτός των συνταγματικών ορίων, ήταν πάντοτε το κεντρικό σημείο αιχμής σε μια υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ ΣτΕ και κυβερνήσεων.
Όσο κι αν πολλές φορές οι αποφάσεις του δικαστηρίου αυτού ήταν – σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς- αναντίστοιχες με το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα, όσα παράπονα κι αν έχουν εκφραστεί, είναι προφανές στα μάτια όσων παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στο ΣτΕ, πως σίγουρα είναι το πιο "ανεξάρτητο" δικαστήριο της χώρας.
Εκ του ρόλου του άλλωστε, να τραβάει το αυτί των κυβερνώντων και όχι των πολιτών, να ακυρώνει δηλαδή τις αποφάσεις της διοίκησης του κράτους, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ακόμα και σε περιόδους που - πιθανόν - το δικαστήριο "εμφανιζόταν" υπάκουο στα (νομοθετικά) θέλω των κυβερνώντων συνέχιζε να λειτουργεί με τρόπο που έπειθε. Μην ξεχνάμε πως μπορεί το ΣτΕ να νομιμοποίησε μεν (επι της αρχής) τα μνημόνια για λόγους δημοσίου συμφέροντος, πλην είναι το δικαστήριο που ακύρωσε σειρά αποφάσεων των μνημονίων στη συνέχεια. Και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή. Π.χ το θέμα των παρατάσεων παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου (φορολίστες κλπ) που κρίθηκε πρόσφατα οριστικά αντισυνταγματικό, είχε ξεκινήσει να ξηλώνεται επι των προηγούμενων κυβερνήσεων όταν αρχικά κατώτερα δικαστήρια και στη συνέχεια τμήμα του ΣτΕ (πριν φτάσει στην Ολομέλεια) είχαν εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη. Αυτός ο ρόλος προφανώς του ΣτΕ είναι ενοχλητικός για πολλούς κυβερνώντες.

Κατάργηση

Το τελευταίο διάστημα σειρά δημοσιευμάτων (με τελευταίο της εφημερίδας "Παραπολιτικά") εμφανίζουν την κυβέρνηση να σχεδιάζει ακόμα και καταργηση του Συμβουλίου Επικρατείας και αντικατάστασή του από Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος. Τα δημοσιεύματα αυτά δεν έχουν διαψευστεί επισήμως από την κυβέρνηση.
Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται κυβερνητικά πυρά σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, δείγμα πως η κυβέρνηση έχει επιλέξει την μετωπική μαζί του. Ηδη, πάντως, πολλοί καθηγητές και πολιτικοί αντιδρούν έντονα υπονοώντας πως ουσιαστικά η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ένα δικαστήριο, το οποίο της ακυρώνει τους νόμους.
Είναι έτσι; Σύντομα θα το γνωρίζουμε.

Υ.Γ Χθες εκδόθηκε η πιο σκληρη ανακοίνωση δικαστών τα τελευταία χρόνια, που μιλάει για ξεκαθαρο σχέδιο χειραγώγησης της δικαιοσύνης αλά Τουρκία και Πολωνία.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Για προσπάθεια «πλήρους υποταγής και χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός», κάνει λόγο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε σκληρή ανακοίνωση την οποία εξέδωσε, με αφορμή τις συχνές το τελευταίο διάστημα τοποθετήσεις κυβερνητικών παραγόντων, αλλά και δημοσίευμα το οποίο, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, περιλαμβάνει «ανυπόστατες και έωλες λασπολογίες» σε βάρος του αντιπροέδρου της.

Σε σημείο μηδέν βρίσκονται οι σχέσεις κυβέρνησης και δικαστών με τους τελευταίους να επιτίθενται με σκληρή γλώσσα στην κυβέρνηση και να την ταυτίζουν με τις κυβερνήσεις Πολωνίας και Τουρκίας. Και να την κατηγορούν ότι επιχειρεί μεθοδικά να χειραγωγήσει και να υποτάξει τη Δικαιοσύνη με μεθόδους παρακράτους και έμμισθους κονδυλοφόρους. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε την Κυριακή η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων καταγγέλλουν ότι, "συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός".

"Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου, ώστε να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης και να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, συνεχίζει η Ένωση κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ακολουθεί το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, των οποίων οι κυβερνήσεις είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις, καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης".

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών:

Συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός. Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου.

Επιχειρούν έτσι να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης ώστε να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, ακολουθώντας το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, οι κυβερνήσεις των οποίων είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για τις εξελίξεις στην Πολωνία έχει εκδοθεί ήδη αίτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών στον Πρόεδρο της Χώρας και υπάρχει μεγάλο κύμα διεθνών αντιδράσεων.

Ο δικαστικός έλεγχος των νόμων, που θωρακίζει ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα από κρατικές αυθαιρεσίες, θεωρείται πλέον εμπόδιο στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Στην Ελλάδα η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων υπερασπίστηκε, όπως ήταν υποχρεωμένη, με σθένος και αποφασιστικότητα τη Συνταγματική νομιμότητα. Προτάξαμε θεσμικά θέματα και εμποδίσαμε τους σχεδιασμούς που επιχειρήθηκαν από άμισθους συμβούλους του Πρωθυπουργού και κυβερνητικούς παράγοντες για αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των δικαστικών λειτουργών κατά παράβαση ρητών συνταγματικών επιταγών.

Εμποδίσαμε ακόμη τους σχεδιασμούς κυβερνητικών παραγόντων σε σειρά ζητημάτων που αφορούσαν νομοθέτηση αντίθετη προς το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό δίκαιο και στηρίξαμε δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι λόγω της δικαιοδοτικής κρίσης που εξέφεραν, αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν την εχθρότητα ορισμένων. Στην απόπειρα ελέγχου και υποταγής της Δικαιοσύνης, χρησιμοποίησαν από τότε τους πιο βρώμικους μηχανισμούς που διαθέτει το Κράτος: το παρακράτος ευτυχώς ελάχιστων διαθέσιμων «δημοσιογράφων» – έμμισθων κονδυλοφόρων.

Οι εντολείς τους καλύπτονται συχνά πίσω από «ασυλίες» και προνόμια και παραμένουν στο παρασκήνιο, χρησιμοποιώντας ενίοτε το κοινοβουλευτικό βήμα, για βολικούς μονολόγους. Οι ίδιοι οι εντολοδόχοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα αφού οι συκοφαντίες και οι μηχανορραφίες είναι το κύριο επάγγελμά τους.

Στο στόχαστρο αυτών των κύκλων μπήκε από χθες και ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Ένωσης, που σήκωσε μεγάλο βάρος της ανυποχώρητης μάχης της Ένωσης για την Δικαστική Ανεξαρτησία και την Δημοκρατία, με έωλες και ανυπόστατες λασπολογίες.

Διαμηνύουμε στους διάφορους σκευωρούς και στους προστάτες τους ότι η Ένωσή μας θα πράττει το καθήκον της, που είναι η κατοχύρωση του ελεύθερου δικαστικού φρονήματος και η συνταγματική ομαλότητα, με οποιοδήποτε τίμημα, χωρίς να φοβάται από τέτοιου είδους πιέσεις, που αντίθετα δυναμώνουν την προσήλωσή μας.

Η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται τους τεράστιους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια αδηφάγο εκτελεστική εξουσία, που επιθυμεί με τη χρήση κάθε μέσου να δρα ανεξέλεγκτη, τη στιγμή που η εμπιστοσύνη των πολιτών σ’ αυτήν ως θεσμού αγγίζει μετά βίας το 13% (το χαμηλότερο σε όλες τις Ευρωπαϊκές Χώρες).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αργά ή γρήγορα, και σε πείσμα των τόσο μα τόσο αποκαλυπτικών στοιχείων, σχετικά με την "απεχθή" αυτή υπόθεση παρεμβάσεων, έξωθεν όσο και έσωθεν, προκειμένου να κουκουλωθεί τον τεραστίων διαστάσεων αυτό σκάνδαλο, η αλήθεια θα ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ.

Έχω γράψει, σχετικά, άπειρες φορές για το σκάνδαλο αυτό του αιώνα, το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη ρίζα της καταστροφής του Έθνους μας, και απορώ πως δεν ξεσηκώθηκε ακόμη σύσσωμος ο ελληνικός λαός για να απαιτήσει διαλεύκανση - κάθαρση - δικαίωση.

Γιατί, ναι, όσο και αν ίσως φαίνεται υπερβολική η πίστη, ωστόσο είναι πολύ πιθανόν η αποκάλυψη ότι ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΑ - ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ οδηγήθηκε η χώρα μας στο ικρίωμα, θα είναι και η σωτηρία μας.

Μετά και την πρόσφατη, ξέφρενη πια, μανιώδη και απροκάλυπτη στήριξη του κ. Γεωργίου από τους... εταίρους μας, διαλύθηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες (αν, βέβαια, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε κάποιους), για το πόσο αβυσσαλέα είναι η υπόθεση παραποίησης στατιστικών δεδομένων, για το πόσο πολλοί πολιτικοί και ίσως όχι μόνον πολιτικοί εμπλέκονται με αυτήν, για το πόσο τρέμουν εντός και εκτός της Ελλάδας με αποκαλύψεις...

Αλλά, ακριβώς, αυτές οι αποκαλύψεις θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, αν έρθουν σε άπλετο φως οι διαπλοκές και συνωμοσίες, που χαλκεύτηκαν για να χαθεί η χώρα στην εξαθλίωση των μνημονίων, ποιοι θα είχαν ακόμη το θράσος να μας σέρνουν σε... διαπραγματεύσεις, και να μας υποβάλλουν σε μαρτύρια, για όλους εκείνους τους λόγους που εξηγούν την αλλοίωση των πραγματικών στατιστικών δεδομένων, για όλους εκείνους τους λόγους που μας επέβαλαν τραγικά εσφαλμένα προγράμματα, για όλους εκείνους τους λόγους που το περίφημο πρόγραμμα της δήθεν εξυγίανσης αύξησε το χρέος κατά 60% από την αρχή της κρίσης;

Και, βέβαια, με την υπόθεση αυτή Γεωργίου η σύγχυση που επικρατεί στη χώρα μας είναι πλήρης, είναι απαράδεκτη, είναι καταδικαστέα, και αποτελεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η αντιπολίτευση, αν και ορθά κατηγορεί την Κυβέρνηση ότι στρέφεται εναντίον της Δικαιοσύνης, στην υπόθεση Γεωργίου ωστόσο σύσσωμη στρέφεται η ίδια εναντίον της, εφόσον, σε πείσμα της σωρείας κραυγαλέων ενδείξεων, πολλές από τις οποίες μπορούν κάλλιστα να εκληφθούν και ως αποδείξεις (σχετικά με το έγκλημα που διαπράχθηκε με τα στατιστικά δεδομένα, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι ΑΠΟΔΕΚΤΗ στις αγκάλες του ΔΝΤ)... αυτή λοιπόν η αντιπολίτευση σύσσωμη "κρίνει" εμμέσως μεν διαφανώς δε, ότι κακώς ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση παραχάραξης να δικαστεί και πάλι... προσπαθώντας να εφεύρει επιχειρήματα υπέρ του κ.Γεωργίου (που πως και που να τα βρει;), ισοπεδώνεται με τους δανειστές.
Εμφανώς αυτοί οι τελευταίοι δεν διστάζουν να εκτίθενται, όπως ανεπανόρθωτα εκτίθενται, προκειμένου να "σώσουν τον κ. Γεωργίου", όχι βέβαια επειδή τον αγαπούν! αλλά για να μην ανοίξει προς Θεού το στόμα του και... αποκαλύψει και ΕΠΙΣΗΜΑ ό,τι κάνει "νιάου στα κεραμίδια" ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ! και από την πρώτη στιγμή (χάρη και στις αποκαλύψεις της ομ. καθηγήτριας Στατιστικής, κ. Ζωής Γεωργαντά). Ότι δηλαδή ο άνθρωπος, ο κ. Γεωργίου, δεν αποφάσισε μόνος να προβεί στην εγκληματική αυτή παραχάραξη των στατιστικών δεδομένων, αλλά ΔΙΑΤΑΧΘΗΚΕ από τους εταίρους/δανειστές, που τώρα ΤΡΕΜΟΥΝ, και που δεν είναι υπερβολική η υπόθεση ότι σε πείσμα αυτής της λυσσώδους προστασίας του κ. Γεωργίου, ενδεχομένως κινδυνεύει και η ζωή του (κάτι, που θα έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, και ο μόνος θα ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ).

Εντύπωση προκαλεί η πλήρης αποσιώπηση, από την πλευρά των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου, εντός της ελληνικής επικράτειας, της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκτός του ότι απέρριψε την αγωγή του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου εναντίον του Ερβέ Φαλτσιανί (πρώην στελέχους της HSBC), το συνταρακτικό γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την απόρριψη, η περί ης απόφαση ΣΥΝΕΔΕΣΕ τη ΛΙΣΤΑ Lagarde ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ (όπως καταγράφεται στο κύριο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας "Εστία" της 17.07.2017).
ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ, όμως από τους πολιτικούς μας, παρότι πρόκειται αναμφίβολα για στοιχείο καταλυτικής σημασίας για την άμυνα της μαρτυρικής Ελλάδας και για την πιθανή έναρξη αντίστροφης πορείας για τη σωτηρία της. ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ:

ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Πηγή Delivanis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φυσικά και προξενεί σχόλια η επίσκεψη της κυρίας Θάνου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται. Τι συνηθίζεται δηλαδή, με τις συναντήσεις υψηλόβαθμων δικαστικών. Ανταλλάσσουν επισκέψεις μεταξύ τους; Μαζεύονται για καφέ και λένε τον πόνο τους; «Συμβουλεύει» ο ένας τον άλλον για τις υποθέσεις με τους ογκώδεις φακέλους. Ιδέα δεν έχω!

Τι να πεις; Τίποτε πιο ανθρώπινο από μία συνάντηση της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου, νυν Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Βρέθηκαν στο γραφείο της τελευταίας και είναι ο πρώτος καφές, μετά την συνταξιοδότηση της κ. Θάνου.

Οι πληροφορίες λένε ότι συζητήθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα καθήκοντα που έχει αναλάβει η κ. Θάνου, στο Μαξίμου.

Και γιατί προξενεί εντύπωση και πολλά σχόλια, αυτή η συνάντηση; Δεν είναι πολύ φυσικό παλιές γνώριμες, εκπρόσωποι θεσμών και υψηλόβαθμων δημόσιων «θέσεων» να συνομιλούν μεταξύ τους; Κανένα ζήτημα δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν προηγηθεί τόσες πολλές συζητήσεις για την κ. Θάνου. Αν δεν την είχε πιάσει ο κόσμος στο στόμα της δηλαδή. Αν δεν είχε γίνει «σούσουρο» στο «χωριό» για κάποιες «υπερβάσεις» της. Αν τέλος πάντων, ρε παιδί μου, δεν είχε δώσει «δικαιώματα» στη γειτονιά με τις «τσαχπινιές» της…

Ανεξάρτητα, από τους ανθρώπους, η ακεραιότητα και το κύρος των θεσμών είναι μεγάλη υπόθεση. Και γι αυτό, τα πρόσωπα που τους υπηρετούν θα πρέπει να πασχίζουν για την προστασία τους. Έχουν υποχρέωση να κατανοούν τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν για τους διαχρονικούς και πάγιους αξιολογικούς προσανατολισμούς της κοινωνίας. Για κάτι δηλαδή, διαρκές ενώ οι ίδιοι παραμένουν περιστασιακοί στην αποστολή τους.

Ε, δε το κάνουν όλοι. Κάποιοι ξεφεύγουν. Πες το αφέλεια πες το κακή εκτίμηση, ανασφάλεια, μικρή εμβέλεια στην διανοητική επεξεργασία των αντιθέσεων. Όπως και να το δεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Άντε όμως, τώρα να βρεις ποιος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει σοβαρά, έναν θεσμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τους διαλέγει; Aρχίζω να πιστεύω ότι όσο σοβαρό είναι το πολιτικό σύστημα άλλο τόσο είναι και οι θεσμοί. Και βέβαια, όσο σοβαρός είναι και ο κόσμος που το στηρίζει.

Μπάχαλο μου φαίνεται η κατάσταση. Ούτε εμπιστοσύνη ούτε σεβασμό στη λειτουργία του κράτους. Ούτε και στον διπλανό μας δεν έχουμε.

Για όλα όμως, φταίνε οι «άλλοι». Αν δεν υπήρχαν οι «άλλοι», δεν θα είχαμε και τις «συναντήσεις». Όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτοί οι καταχθόνιοι, πονηροί και πάντα αντίπαλοι «άλλοι». Οι Δεξιοί, οι Αριστεροί, οι από πάνω, οι από κάτω, οι άντρες, οι γυναίκες, οι πρώην και οι επόμενοι «εχθροί» μας.

Πέστε μου τώρα. Δεν πληρώνατε όσο όσο να ακούσετε τι είπαν χθες, η Βασιλική με την Ξένη, στο γραφείο της;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα δικαστήρια βγάζουν απαλλακτικές αποφάσεις για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά αυτές δεν «αρέσουν». Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υπόθεση του ελλείμματος του 2009, το οποίο οδήγησε τη χώρα στον αποκλεισμό από τις αγορές και στα Μνημόνια, είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν αναγνωρίσει ότι το έλλειμμα αυτό είναι 15,6% και το καταλογίζουν στην προηγηθείσα κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είναι η μόνη που υποστηρίζει ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε σκοπίμως από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Κάπου εδώ εμπλέκεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή και ο τότε πρόεδρός της Ανδρέας Γεωργίου σύρεται από δικαστήριο σε δικαστήριο με δύο κατηγορίες. Η μια είναι σοβαρή. «Ψευδής βεβαίωση», που σημαίνει ότι ο ίδιος «φούσκωσε» στο έλλειμμα του 2009. Η άλλη είναι μάλλον τυπική. «Παράβαση καθήκοντος», επειδή για μερικούς μήνες διατήρησε (παράλληλα με την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ) τη θέση του και στο ΔΝΤ, όπου ήταν υπάλληλος για πολλά χρόνια.

Κι εδώ αρχίζουν διάφορα περίεργα. Τα δικαστήρια της ουσίας, που εκδίκασαν τις υποθέσεις, αθώωσαν τον Γεωργίου (εδώ και εδώ). Άλλωστε, για όποιον κοιτάξει λίγο τις ημερομηνίες είναι προφανές ότι η σοβαρή κατηγορία είναι ανύπαρκτη. Για έναν απλό λόγο. Ο Γεωργίου διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ στις 2 Αυγούστου του 2010, ενώ το πρώτο Μνημόνιο είχε υπογραφεί στις 3 Μαΐου. Πώς γίνεται, επομένως,  να «φουσκώσει» το έλλειμμα  γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως αναφέρει η κατηγορία;

Φαίνεται, όμως, ότι η απαλλακτικές αποφάσεις τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και των Δικαστικών Συμβουλίων δεν αρέσουν. Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις (δύο παραδείγματα εδώ και εδώ). Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται την κρίση των συναδέλφων της και να θέλει να αποφασίσουν αλλιώς. Αυτό, όμως, εξ αντικειμένου οδηγεί σε «πολιτική» απόφαση. Διότι τα πραγματικά στοιχεία, με βάση τα οποία έκριναν οι δικαστές, οδήγησαν σε απαλλαγή τον κατηγορούμενο. Ενώ οι «νομικοί λόγοι», τους οποίους επικαλείται η κυρία Ξένη Δημητρίου, πού πρέπει να οδηγήσουν; Φτάνουμε έτσι στο ερώτημα: Ποιοι θέλουν να αποφασίζουν «πολιτικά» οι δικαστές;

Η απάντηση είναι, μέχρι στιγμής, η εξής:

Καταδίκη του Γεωργίου επιδιώκουν κάποια από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφορτωθούν το άγος του ελλείμματος του 2009 που τους κυνηγάει. Ένα παράδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, τώρα πλέον, θέλει να κλείσει αυτή η υπόθεση, μετά  και τις υποσχέσεις που έδωσε στους δανειστές. Άλλωστε, υπάρχουν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν καθαρά ποιος φταίει για το έλλειμμα.

Yπάρχουν, όμως, κυβερνητικά στελέχη που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προέρχονται από την καραμανλική ΝΔ και (είναι λογικό να) βγάζουν σπυράκια, όταν βλέπουν ότι όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες καταλογίζουν την ευθύνη για το έλλειμμα του 2009 εκεί όπου ανήκει.

Υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη-και δη αρμόδια-που σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δεν άρεσε η απόφαση για την Ηριάννα και εξανέστη. Δικαίωμά του; Ας πούμε ναι, αν και λόγω θέσεως οι περισσότεροι ειδικοί διαφωνούν. Ο ίδιος, όμως, δεν έβγαλε κιχ για τις απανωτές εφέσεις και αναιρέσεις απαλλακτικών αποφάσεων για την υπόθεση Γεωργίου, οι οποίες πετάνε στο καλάθι τις απανωτές αποφάσεις των δικαστών. Και αυτό δικαίωμά του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι κάποιοι θέλουν οι δικαστές να αποφασίζουν όχι με βάση τα πραγματικά στοιχεία, αλλά με βάση τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Μόνο που αν κυριαρχήσει αυτό, η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Και κάποια στιγμή να στραφεί εναντίον όσων το επιδιώκουν σήμερα.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί το φαινόμενο του μπούμερανγκ παραμονεύει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Ιουλ 2017


Μόνο στη «σύγχρονη» Τουρκία μπορούν να συμβούν αυτά… εισαγγελέας της Κωνσταντινούπολης ζήτησε την επιβολή ποινής… 600 ετών φυλάκισης για οχτώ (8) πρώην δικαστές και εισαγγελείς οι οποίοι έλαβαν μέρος στην έρευνα, ανάκριση και δίκη, της περίφημης «υπόθεσης Εργκενεκόν», οι οποίες οδήγησαν στη σύλληψη εκατοντάδων, κυρίως στρατιωτικών.

Σύμφωνα με δημοσλιευμα της «Χουριέτ», το κατηγορητήριο αριθμεί συνολικά 505 σελίδες και περιλαμβάνει σχεδόν… όλο τον ποινικό κώδικα της Τουρκίας! Ωστόσο, ο ίδιος εισαγγελέας αποφάσισε να μην απαγγελθούν κατηγορίες σε βάρος του Κοκσάλ Σενγκούν που ήταν επί τριετία επικεφαλής του 13ου Ανώτατου Ποινικού Δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης που χειρίστηκε την «υπόθεση Εργκενεκόν».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις από τις ενώσεις δικαστών για τις επιθέσεις μελών της κυβέρνησης εις βάρος της Δικαιοσύνης. Σειρά σήμερα είχε η Ένωση Διοικητικών Δικαστών η οποία κάνει λόγο για απρεπείς και συκοφαντικές τοποθετήσεις του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη για τα πόθεν έσχες των δικαστών.

Στην ανακοίνωσή της η Ένωση Διοικητικών Δικαστών (ΕΔΔ) καταδικάζει τις «απρεπείς, συκοφαντικές και αναρμοδίως εκφρασθείσες τοποθετήσεις του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη», ότι οι δικαστές δεν θέλουν δήθεν να καταθέτουν δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης (πόθεν έσχες).

Υπενθυμίζεται ότι πριν λίγες ημέρες ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας είχε εξαπολύσει επίθεση κατά των Δικαστών μέσω Facebook κατηγορώντας τους ότι δεν θέλουν να καταθέσουν Πόθεν Έσχες.

Αναλυτικά η ΕΔΔ στην ανακοίνωσή της αναφέρει:

«Ο υπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι ουδέποτε αμφισβητήσαμε ότι έχουμε τέτοια υποχρέωση, ενώ, άλλωστε, όλοι οι δικαστές υποβάλλουμε κάθε έτος εμπρόθεσμα τις εν λόγω δηλώσεις [...] Η συκοφαντία επιτείνεται εκ του ότι ο υπουργός γνωρίζει ότι εμείς αμφισβητήσαμε δικαστικά όχι καθαυτή την υποχρέωση, αλλά συγκεκριμένες ειδικότερες ρυθμίσεις της οικείας υπ' αρ. 1846/13.10.2016 κοινής απόφασης των υπουργών Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Οικονομικών».

Τέλος, η ΕΔΔ επεξηγεί ότι οι ενστάσεις για το «πόθεν έσχες» αναφέρονται ως προς «την ανάθεση του ελέγχου των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των δικαστικών λειτουργών σε όργανο μη συγκροτούμενο τουλάχιστον κατά πλειοψηφία από δικαστικούς λειτουργούς, αλλά και με τον τρόπο υποβολής των δηλώσεων (ηλεκτρονικά), ο οποίος προσβάλλει το ατομικό δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων λόγω του κινδύνου διαρροής και δημοσιοποίησης των προσωπικών στοιχείων των υπόχρεων».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Ακάθεκτος ο Παύλος Πολάκης συνεχίζει τις επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης με συνεχείς αναρτήσεις στα social media. Το νέο του χτύπημα ήρθε μέσω Facebook και πάλι όπου μεταξύ άλλων επιτίθεται στους δικαστές και για το θέμα των Πόθεν Έσχες.

Έγραψε συγκεκριμένα:

«Αν ειναι "επιστημη " οτι πρεπει να δουλευεις και να μην σε πληρωνει ο εργοδοτης σου ,ΤΟΤΕ ΠΗΓΑΜΕ ΣΕ ΑΛΛΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ.....
Αντιγυριζω :ειναι η πρωτη φορα που η δικαστικη εξουσια προσπαθει να "απαγορευσει" στην εκτελεστικη να κυβερνησει (αδειες,ιδιωτικα συνεργεια,φοροφυγαδες-λιςτες,συμβασιουχοι κλπ)
Και τελειωνω:δεν χρειαζομαστε πιστοποιητικα διαφανειας και καθαροτητας μεσω της κριτικης μας προς τις αποφασεις σας.Κριτηριο ειναι το πως ζουμε και το πως κυβερναμε .Εσεις δεν ξερατε και δεν ακουγατε οπως λεει ο Παπαγγελοπουλος(πρωην συναδελφος σας ) ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΤΕ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ!! Εμεις καταθεσαμε...


Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουλ 2017


Άκρως επικίνδυνη λογική, που τελικά συμβάλλει καθοριστικά στην αμφισβήτηση του κράτους δικαίου, χαρακτηρίζουν την αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης ως «θεσμικού εμποδίου» από την κυβέρνηση οι Δικαστές, προειδοποιώντας πως η ζημία που γίνεται στη χώρα και στη Δημοκρατία από τέτοιες δηλώσεις είναι ανυπολόγιστη.

Ειδικότερα, σε ανακοίνωσή της η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, με αφορμή τις δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης στη Βουλή και την σφοδρή κριτική του αναπληρωτή υπουργού Υγείας σε δικαστικές αποφάσεις, εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για τον ανεύθυνο τρόπο με τον οποίο όργανα της Πολιτείας προσεγγίζουν ζητήματα απονομής της Δικαιοσύνης.

Αναλυτικά, στην ανακοίνωση αναφέρεται:
«Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε μια νέα κλιμακούμενη επίθεση της εκτελεστικής κατά της δικαστικής εξουσίας. Αμφισβητείται δε για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση η νομιμότητα των αποφάσεων των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας μας και μάλιστα των Ολομελειών αυτών.

Με αφορμή τις δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης στην Βουλή στις 5.7.2017 και την σφοδρή κριτική του αναπληρωτή υπουργού Υγείας σε δικαστικές αποφάσεις η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για τον ανεύθυνο τρόπο με τον οποίο όργανα της Πολιτείας προσεγγίζουν ζητήματα απονομής της Δικαιοσύνης.

Είναι κατ’ αρχήν κοινά αποδεκτό ότι κάθε έρευνα για την διαπίστωση πειθαρχικών ή και ποινικών παραπτωμάτων δικαστικών λειτουργών κατά την εκτέλεση των δικαιοδοτικών τους καθηκόντων είναι επιβεβλημένη.

Για την έρευνα όμως αυτή αρμοδιότητα έχουν μόνο τα προβλεπόμενα από το Σύνταγμα όργανα, ενώ είναι ανεπίτρεπτη η εκ των προτέρων 'έκδοση αποφάσεων' από οποιονδήποτε.

Οι αστήρικτες και συκοφαντικές επιθέσεις στη Δικαιοσύνη και η αθεμελίωτη κριτική στις αποφάσεις που εκδίδονται δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ούτε ως απόδειξη «εντιμότητας» και «διαφάνειας» του πολιτικού προσωπικού, ούτε ως μαρτυρία φιλολαϊκού και φιλεργατικού προσανατολισμού μιας Κυβέρνησης.

Ιδιαίτερα όταν για τη θεμελίωση της επιχειρηματολογίας εκλαϊκεύονται επιστημονικές έννοιες και τους προσδίδεται εντελώς αντιεπιστημονικό περιεχόμενο με μοναδική επιδίωξη καιροσκοπικά πολιτικά οφέλη.

Η αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης ως «θεσμικού εμποδίου» είναι άκρως επικίνδυνη λογική, που τελικά συμβάλλει καθοριστικά στην αμφισβήτηση του κράτους δικαίου.

Η ζημία που γίνεται στην χώρα και στην Δημοκρατία από τέτοιες δηλώσεις είναι ανυπολόγιστη. Οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί προασπίζονται και περιφρουρούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης που αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για κάθε αδικημένο πολίτη».
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λέανδρου Τ. Ρακιντζή, Αρεοπαγίτη επί τιμή

«Παίζουν εν ου παικτοίς». Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες επανειλημμένων δημοσίων επιθέσεων κατά της δικαιοσύνης, των δικαστών και των θεσμών, ιδίως μετά την απόφαση του ΣΤΕ για τη πενταετή παραγραφή, με πρωταγωνιστή τον κ. Πολάκη και άλλους υπό τη πολιτική κάλυψη του πρωθυπουργού. Η σφοδρότητα των επιθέσεων, η αοριστία των καταγγελιών και το ανακάτεμα με το γνωστό ποίημα Πολάκη, που δημοσιοποιήθηκε ηλεκτρονικά, όλων των υποθέσεων που απασχόλησαν τα τελευταία χρόνια τη δικαιοσύνη και την αβάσιμη καταγγελία, ότι όλοι οι νταβατζήδες απηλλάγησαν με την απόφαση του ΣΤΕ, που δεν ασχολήθηκε με καμιά από τις υποθέσεις αυτές, αλλά ερμηνεύοντας το νόμο προσδιόρισε το χρόνο παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου, δείχνει μια πλήρη άγνοια του πως λειτουργεί το κράτος δικαίου, οι θεσμοί και η δικαιοσύνη. Επιπλέον ο κ. Πολάκης με τις ύβρεις και τη συμπεριφορά του δείχνει μια πλήρη έλλειψη σεβασμού προς τη Δικαιοσύνη και στις αποφάσεις της και κυρίως στους δικαστές, δηλαδή σε ζητήματα, που ισχύει το παλιό ρητό παίζεις εν ου παικτοίς, δηλαδή με ζητήματα, που απαιτούν απόλυτη σοβαρότητα και όχι παιχνίδια.

Από το 1994 έχει καταργηθεί το αδίκημα της περιύβρισης αρχής και τα δικαστήρια,ως θεσμοί και οι δικαστικοί λειτουργοί είναι ανυπεράσπιστοι στις παντός είδους εναντίον τους επιθέσεις. Φυσικά ο κ. Πολάκης ομιλεί εκ του ασφαλούς λόγω της βουλευτικής του ασυλίας και της πρωθυπουργικής του κάλυψης, αλλά η ζημιά που προκλήθηκε στους θεσμούς μπορεί να είναι ανεπανόρθωτη. Δεν γνωρίζω, τι κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις αυτές και τις γραφικότητες, που μπορεί να διασκεδάζουν μερικούς, αλλά το όλο σκηνικό δείχνει, ότι κάποιοι δεν ανέχονται τις αποφάσεις της ανεξάρτητης δικαιοσύνης με τις οποίες δεν συμφωνούν.

Τελευταία ακούγεται, ότι κάποιες δικαστικές αποφάσεις προσβάλλουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που είναι μια αόριστη έννοια του τύπου, δίκαιο είναι ότι μας βολεύει, που δεν έχει διατυπωθεί γραπτά, ούτε έχει καμιά νομική ισχύ διαχρονικά, ώστε να δημιουργήσει έθιμο,αλλά και αυτή μόνο η επίκληση του μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις,γιατί ο πολίτης νομίζει, ότι αδικείται και δεν σέβεται τη δικαιοσύνη και τις δικαστικές αποφάσεις.

Μια άλλη επικίνδυνη θεωρία αναπτύχθηκε αυτές τις ημέρες εξαιτίας της υπόθεσης του ΝΟΟΡ-1 και επισημοποιήθηκε με δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης,ότι είναι νόμιμη κάθε πράξη που γίνεται από μη αρμόδιο για την ανίχνευση ποινικού αδικήματος,Εάν επικρατήσει το δόγμα αυτό,που στην ουσία καταργεί το αδίκημα της αντιποίησης αρχής, θα καταντήσουμε μια χώρα, πού καθένας θα παριστάνει τον εισαγγελέα και υπό το πρόσχημα της εξιχνιάσεως ποινικού αδικήματος θα παραβιάζει κάθε έννοια νομιμότητας και σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Φυσικοί προστάτες της δικαιοσύνης είναι οι ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων,αλλά και οι ολομέλειες αυτών με τις γνωμοδοτήσεις τους, αλλά αυτές δεν έχουν ακόμη συγκληθεί.Το βάρος υπεράσπισης της δικαιοσύνης έχει αναλάβει προς το παρόν η ένωση των δικαστών του ΣΤΕ, αλλά αυτό αποτελεί επίσης καθήκον και των άλλων δικαστικών συνδικαλιστικών φορέων ακόμη και των συνταξιούχων δικαστών.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Ιουλ 2017


Τελικά οι θεσμοί έχουν χάσει κάθε μέτρο στις απαιτήσεις τους. Από την οικονομία πέρασαν στη Βουλή και από εκεί στη Δικαιοσύνη. Βήμα βήμα θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μια αποικία στην οποία δεν θα λειτουργούν οι θεσμοί της δημοκρατίας αλλά μόνο οι εντολές που θα δίνουν εκείνοι. Και γι' αυτό θεωρούν ότι το τελευταίο εμπόδιο που έχουν μπροστά τους είναι η Δικαιοσύνη, το τελευταίο καταφύγιο των αδυνάμων.

Οχι γιατί σε όλες τις περιπτώσεις στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων (χαρακτηριστικές οι αποφάσεις για τις περικοπές και για το PSI), αλλά γιατί η πλειονότητα των λειτουργών της Θέμιδας συνεχίζει να αντιστέκεται στις απαιτήσεις της τρόικας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι θεσμοί ζητούν, μέσα στον παραλογισμό τους, εκ των προτέρων από την κυβέρνηση να δεσμευτεί ότι θα γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της μία ενδεχόμενη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία μπορεί να δικαιώσει τους συνταξιούχους που χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικές τις νέες περικοπές που τους έγιναν!

Δηλαδή θέλουν επί της ουσίας να καταργήσουν τη Δικαιοσύνη, αν βγάζει αποφάσεις που δεν του κάνουν. Δηλαδή επιθυμούν τα δικαστήρια να λειτουργούν βγάζοντας αποφάσεις α λα καρτ. Τόσο θράσος έχουν, που εκβιάζουν την κυβέρνηση και την απειλούν με μπλοκάρισμα της δόσης σε περίπτωση που δεν κάνει αποδεκτή την αντιδημοκρατική αλλά και παράλογη αυτή απαίτησή τους!

Ρωτάμε λοιπόν τους ανθρώπους αυτούς: Ετσι λειτουργούν και στις χώρες τους; Φορώντας μπότες κατακτητή, αποφασίζοντας και διατάσσοντας τους πάντες; Τόση δημοκρατία; Να ζητούν εκ των προτέρων αποφάσεις κομμένες και ραμμένες στις απαιτήσεις τους; Και το χειρότερο είναι ότι δεν είδαμε τους ευαίσθητους τελευταία βουλευτές του τομέα Δικαιοσύνης της Ν.Δ. να βγάζουν μια ανακοίνωση και να καταγγέλλουν αυτή την προσβλητική και εξέχουσα υπονομευτική για τη Δικαιοσύνη, τη δημοκρατία μας και τον λαό μας απαίτηση των δανειστών.

Μάλλον δεν θα προλάβαιναν από τις υποχρεώσεις που τους έχουν προκύψει εσχάτως με τα πηγαινέλα που έχουν ανοίξει στον Αρειο Πάγο. Προφανώς, κατά αυτούς, από τις απαιτήσεις των τροϊκανών δεν θίγεται ο νομικός πολιτισμός μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για τον τέως πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι, αποφάσισε, την Τρίτη δικαστήριο των Σκοπίων, στο πλαίσιο της εναντίον του δίωξης, για υποθέσεις που σχετίζονται με τις τηλεφωνικές υποκλοπές.

Το Πρωτοδικείο Σκοπίων απέρριψε το αίτημα της Ειδικής Εισαγγελίας, για προφυλάκιση του Νίκολα Γκρούεφσκι, καθώς και τριών άλλων υπουργών της κυβέρνησής του και αντ΄ αυτού τους αφαίρεσε τα διαβατήρια, ώστε να μην μπορούν να διαφύγουν στο εξωτερικό, ενώ τους υποχρεώνει να παρουσιάζονται μια φορά την εβδομάδα στις δικαστικές αρχές.

Υπενθυμίζεται, ότι η Ειδική Εισαγγελία έχει ασκήσει ποινικές διώξεις, σε βαθμό κακουργήματος, κατά 94 ατόμων και 7 νομικών προσώπων, τα οποία φέρονται να εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας, όπως αυτές αποκαλύπτονται από το περιεχόμενο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και έχει ζητήσει την προφυλάκιση 18 εξ΄ αυτών.

Ωστόσο, πριν λίγες μέρες, το Πρωτοδικείο των Σκοπίων, απέρριψε τα αιτήματα προφυλάκισης, για άλλα 13 άτομα, ανάμεσά τους ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών και εξάδελφος του κ. Γκρούεφσκι, Σάσο Μιγιάλκοφ, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Βλάντιμιρ Πέσεφσκι, η πρώην υπουργός Πολιτισμού, Ελιζαμπέτα Κάντσεσκα - Μίλεφσκα, ο δήμαρχος του περιφερειακού Δήμου, Γκαζίμπαμπα των Σκοπίων, Τόνι Τραϊκόφσκι και ο αρχισυντάκτης του τηλεοπτικού σταθμού SITEL, Ντράγκαν Πάβλοβιτς - Λάτας, στους οποίους επίσης επέβαλε τα ίδια περιοριστικά μέτρα.

Από την Ειδική Εισαγγελία, πάντως, ανακοινώθηκε ότι θα ασκηθούν εφέσεις για τις αποφάσεις αυτές του Πρωτοδικείου, εμμένοντας στο αίτημά της για προφυλακίσεις. Εφέσεις για τα περιοριστικά μέτρα που τους επιβλήθηκαν ανήγγειλαν ότι θα ασκήσουν και οι κατηγορούμενοι, ζητώντας την άρση τους.

Ο Νίκολα Γκρούεφσκι έχει μιλήσει ήδη για επιχειρούμενη πολιτική δίωξη εις βάρος του και μάλιστα πριν μερικές μέρες οπαδοί του αντέδρασαν στην άσκηση διώξεων με συγκέντρωση μπροστά στο δικαστήριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Ιουν 2017


Η κυβέρνηση γκρινιάζει επειδή το Συμβούλιο της Επικρατείας κρίνει ως αντισυνταγματικό τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι φορολογικοί έλεγχοι στις περίφημες λίστες καταθετών. Όμως η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κάνει στραβά μάτια, στην παραβίαση του Συντάγματος από ανεπαρκείς ελεγκτές

Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Ο Παύλος Πολάκης τα έβαλε, εμμέτρως, με το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η παρουσιάστρια της ΕΡΤ υπαινίχθηκε ότι οι δικαστές θα πρέπει να απολογηθούν. Γιατί; Διότι έκριναν πως η παραγραφή των φορολογικών αξιώσεων είναι πενταετής και οι συνεχείς παρατάσεις είναι αντισυνταγματικές.

Τι σημαίνει αυτό; Κάτι απλό. Αν εσείς έχετε μια φορολογική υπόθεση ανοιχτή, ο ελεγκτικός μηχανισμός έχει στη διάθεση του πέντε χρόνια για να ολοκληρώσει τον έλεγχο και να σας επιβάλλει κυρώσεις, αν βέβαια προβλέπονται από τον νόμο. Έτσι και περάσουν πέντε χρόνια, η υπόθεση παραγράφεται. Η έννοια της παραγραφής εξυπηρετεί τα αυτονόητα: ο πολίτης δεν μπορεί να παραμένει «όμηρος» του ελεγκτικού μηχανισμού για άγνωστο χρονικό διάστημα. Έτσι, ας πούμε, ένας ελεγκτής μπορεί να μπει στον πειρασμό της συναλλαγής με τον ελεγχόμενο. Κατά το ΣτΕ, για την επιβολή φορολογικών επιβαρύνσεων απαιτείται να εφαρμόζεται προθεσμία παραγραφής, η οποία πρέπει να ορίζεται εκ των προτέρων και να είναι επαρκώς προβλέψιμη από τον φορολογούμενο. Η παραγραφή αυτή, πρέπει επίσης, να έχει συνολικά, εύλογη διάρκεια, δηλαδή να συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας, ενώ η μεταβολή της με την πρόβλεψη επιμηκύνσεως είναι δυνατή μόνον υπό τις προϋποθέσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 78 του Συντάγματος, δηλαδή με διάταξη θεσπιζόμενη το αργότερο το επόμενο της γενέσεως της φορολογικής υποχρεώσεως έτος.

Για ποιο λόγο, όμως, διαμαρτύρονται οι «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος»; Προφανώς για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια που επέδειξαν στη διενέργεια ελέγχων και στην αύξηση των εσόδων από τους φόρους και, φυσικά, την πάταξη του λαθρεμπορίου.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που έδωσε στη Βουλή η υφυπουργός Οικονομικών Κατερίνα Παπανάτσιου, η εισπραξιμότητα από τον έλεγχο της λίστας Λαγκάρντ ανέρχεται στο 16%, ενώ για τη λίστα Μπόργιανς το αντίστοιχο ποσοστό είναι στο 1%. Συγκεκριμένα από τη λίστα Λαγκάρντ τα βεβαιωθέντα πρόστιμα έχουν φτάσει στο ποσό των 264.585.023 ευρώ από τα οποία έχουν εισπραχθεί τα 43.477.499 ευρώ. Από την λίστα Μπόργιανς έχει μπει στα δημόσια ταμεία μόλις 137.188 ευρώ από τα 12.710.520 ευρώ που έχουν καταλογίσει οι αρμόδιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Από τα εμβάσματα του εξωτερικού, τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί φτάνουν τα 415.238.119 ευρώ. Από αυτά έχουν εισπραχθεί τα 44.130.562 ευρώ. Πενιχρά είναι και τα αποτελέσματα των ελέγχων σε ότι αφορά το λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνού. Το 2014 η εισπραξιμότητα στα καύσιμα κυμάνθηκε στο 64% και το 2015 έπεσε στο 41%. Το 2016 ανέβηκε στο 60% αλλά το 2017 κατέρρευσε στο 10%. Κατώτερα των προσδοκιών είναι τα αποτελέσματα και στην πάταξη του λαθρεμπορίου καπνού, όπου το τρέχον έτος η εισπραξιμότητα των προστίμων κυμαίνεται στο 0,71%. Για 2016 ήταν 0,5%, το 2015 ήταν 10% και το 2014 ήταν 3,5%.

Τι δείχνουν όλα αυτά; Όχι κακούς δικαστές, αλλά ανεπαρκείς ελεγκτές. Και η αντίδραση της κυβέρνησης έχει να κάνει, κυρίως, με την αντίληψη που διατηρεί για το ρόλο και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Στο μυαλό του Παύλου Πολάκη η Δικαιοσύνη οφείλει να υπηρετεί την κυβέρνηση. Καλό είναι που κάποιοι του εξηγούν, έστω και τα στοιχειώδη. Στον αστοιχείωτο.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Ιουν 2017


Αντισυνταγματικές οι συνεχείς παρατάσεις παραγραφής

Γράφει η Κόλλια Ελευθερία

Αντισυνταγματικές έκρινε τις συνεχείς παρατάσεις παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με μια απόφαση που έρχεται για να ταράξει τα νερά, το ανώτατο δικαστήριο ανατρέπει τους φορολογικούς ελέγχους που έγιναν σε βάθος χρόνου μεγαλύτερου της πενταετίας, κρίνει με άλλα λόγια ότι η παραγραφή των φορολογικών αξιώσεων του Δημοσίου είναι πενταετής, ακυρώνοντας παράλληλα τις προσδοκίες της κυβέρνησης για εισροή εισόδων στα δημόσια ταμεία από τις περίφημες λίστες φοροδιαφυγής.

Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται χαρακτηριστικά: «η παραγραφή πρέπει να έχει εύλογη διάρκεια ενόψει μάλιστα του ότι πλέον διευκολύνεται η διαδικασία ελέγχου τόσο λόγω των σύγχρονων ηλεκτρονικών μεθόδων ελέγχου όσο και λόγω του γεγονότος ότι πολλά δεδομένα που αφορούν την πάσης φύσεως οικονομική δραστηριότητα των φορολογουμένων (π.χ. εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες, τόκους καταθέσεων, κ.λπ.) εισάγονται στο σύστημα ηλεκτρονικής υποβολής των δηλώσεων φόρου εισοδήματος, χωρίς να χρειάζονται καμία ενέργεια εκ μέρους των φορολογουμένων, έτσι δεν δικαιολογείται ο καθορισμός μακρού χρόνου παραγραφής πέραν των χρονικών ορίων που όριζαν οι προισχύουσες διατάξεις, σε χρόνο κατά τον οποίο η φορολογική διοίκηση δεν διέθετε τα εργαλεία αυτά…

Η ταχύτητα των εξελίξεων σε όλους τους τομείς μεταξύ των οποίων και ο οικονομικός και ο επιχειρηματικός επιβάλλει προς προστασία του δημοσίου συμφέροντος την ταχύτητα κατά το δυνατόν εκκαθάρισης των υποχρεώσεων των φορολογουμένων, προκειμένου να προγραμματίζουν την οικονομική τους δραστηριότητα, να γνωρίζουν τις οφειλές τους επικαίρως και κατά τακτά και σχετικώς μικρά χρονικά διαστήματα διότι η συσσώρευση των οφειλών πολλών ετών, λόγω μη της παρόδου μακρού χρόνου διενέργειας ελέγχου για περισσότερα έτη και εκδόσεως των σχετικών καταλογιστικών πράξεων και η αξίωση συγχρόνου καταβολής αυτών, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά οικονομικά προβλήματα σε φυσικά και νομικά πρόσωπα».

Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου υιοθέτησε την ανάλογη κρίση και των Τμημάτων του ενώ υπογραμμίζει ότι για την επιβολή φορολογικών επιβαρύνσεων απαιτείται να εφαρμόζεται προθεσμία παραγραφής, η οποία πρέπει να ορίζεται εκ των προτέρων και να είναι επαρκώς προβλέψιμη από τον φορολογούμενο.
Η παραγραφή αυτή πρέπει, επίσης, να έχει συνολικά εύλογη διάρκεια, δηλαδή να συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας, ενώ η μεταβολή της με την πρόβλεψη επιμηκύνσεως είναι δυνατή μόνον υπό τις προϋποθέσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 78 του Συντάγματος, δηλαδή με διάταξη θεσπιζόμενη το αργότερο το επόμενο της γενέσεως της φορολογικής υποχρεώσεως έτος.

Η απόφαση (1738/2017) που συνιστά και την οριστική κρίση του ΣτΕ είναι κόλαφος για όλες τις παρατάσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς με κυβερνητική πρωτοβουλία ενώ μηδενίζει ουσιαστικά δεκάδες φορολογικά πρόστιμα τα οποία έχουν επιβληθεί.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η επικαιρότητα δεν παρουσιάζει πιά κανένα ενδιαφέρον.
Δεν υπάρχει καν επικαιρότητα.
Τί να σχολιάσει κανείς

Δεν είναι επικαιρότητα το Noor1, ούτε τα σκουπίδια στους δρόμους, ούτε ο νεκροί από αδέσποτες στο κράτος εν κράτει του Μενιδίου, ούτε οι συμμορίες ληστειών, ούτε οι βρωμερές παραλίες που μας "διαφημίζουν" στα πέρατα της γης, ούτε δεκάδες άλλα παρόμοια μικρότερα ή μεγαλύτερα.
Όλα αυτά δεν είναι επικαιρότητα.
Είναι η απόρροια ενός διαλυμένου κράτους, ενός κράτους υπό κατάληψη, όπου το μόνο μέλημα είναι η συγκέντρωση (κλοπή) μετρητών απ' τους πολίτες των μικρομεσαίων στρωμάτων για να αποπληρωθούν τα πλασματικά χρέη προς τους "εταίρους" τοκογλύφους.

Από τη στιγμή που ανακηρύχθηκε ως "θεσμός" η τρόϊκα, από τους απατεώνες της "πρώτης φοράς αριστερά", η επικαιρότητα σε μιά χώρα που οι "νόμοι" της γράφονται στο εξωτερικό και στέλνονται με e-mail για μετάφραση και ψήφιση, έπαψε να υπάρχει (οι καταχρηστικοί και αντισυνταγματικοί αυτοί "νόμοι" που έγιναν νόμοι του κράτους τα τελευταία επτά χρόνια, αποτελούν από μόνοι τους πραξικόπημα, και είναι ικανοί και αρκετοί για να στείλουν στην κρεμάλα, δηλαδή ισόβια, όλους όσους βουλευτές τούς υπερψήφισαν, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της έννομης τάξης στην χώρα).

Η μόνη επικαιρότητα που θα μπορούσε να εκληφθεί ως επικαιρότητα, αν και είναι αναμενόμενη οπότε χάνει την έννοιά της σαν "νέο", είναι πως απαλλάχτηκε με βούλευμα η πρώην γενική γραμματέας εσόδων, σε βάρος της οποίας είχε απαγγελθεί κακουργηματική κατηγορία για απόπειρα απιστίας σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, όπως πριν λίγες μέρες είχε αθωωθεί ο πρώην υπουργός Οικονομικών, ο βεληΓκίκας των εμβασμάτων.

Όλοι αυτοί οι συνεργάτες των τοκογλύφων, τα γνήσια αυτά ανθρώπινα σκουλήκια που πρόθυμα και από θέσεις-κλειδιά για την καταλήστευση των πολιτών προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην τρόϊκα, έχουν πιά ασυλία για τις κακουργηματικές και προδοτικές πράξεις τους εναντίον της χώρας και του λαού.
Αυτό είναι επικαιρότητα αλλά δεν είναι νέο. Είναι Κατοχική πρακτική.

Επίσης και ο καύσωνας είναι επικαιρότητα που μπορεί να σχολιαστεί ως εξής:
Ο σώζων εαυτόν σωθήτω, και ο καθένας ας προσέξει τον εαυτό του, γιατί αυτό που αποκαλείται "κράτος" πλέον στην Ελλάδα είναι μία συμμορία δωσιλόγων που εφαρμόζει τις διαταγές της τρόϊκας.

Γι αυτούς όσοι περισσότεροι ψοφήσουμε τόσο καλύτερα. Δεν θά 'χουν να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις και θα βρούν και τρόπο να δημεύσουν μετά θάνατον και όση περιουσία έχει απομείνει του καθενός.

Ο πόλεμος μεταξύ (αλωμένου) κράτους και πολιτών καλά κρατεί.
Αυτή είναι η επικαιρότητα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Την Παρασκευή το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφάνθηκε ότι η μονιμοποίηση των συμβασιούχων είναι αντισυνταγματική. Το γράφει, άλλωστε σαφώς το Σύνταγμα. Χτες οι συνδικαλιστές και συμβασιούχοι που πίστεψαν τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για μονιμοποίησή τους κατέλαβαν το γραφείο του υπουργού κ. Σκουρλέτη. Γιατί; Τι ζητούσαν; Να παρανομήσει επειδή τους το υποσχέθηκε!

Το περιστατικό αυτό είναι ένα καραμπινάτο παράδειγμα για το πώς οι κυβερνήσεις μαθαίνουν τους πολίτες πώς να είναι παράνομοι, πώς να μη σέβονται τους νόμους και πώς να απαιτούν την παρανομία για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντά τους.

Το Σύνταγμα είναι σαφές. Απαγορεύεται η μονιμοποίηση υπαλλήλων που έχουν προσληφθεί με άλλες συμβάσεις. Η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, διορίζει κατά κόρον και ανανεώνει κατά κόρον συμβάσεις εργαζόμενων στους δήμους. Η παρούσα, πάνω από 70.000! Είναι τα μόνιμα πελατάκια.

Οι συνδικαλιστές και οι προσλαμβανόμενοι ξέρουν πολύ καλά ότι οι προσλήψεις γίνονται με στόχο τη μονιμοποίηση. Αυτή είναι η υπόσχεση δημάρχων, βουλευτών, κοινοταρχών, υπουργών και λοιπών διεφθαρμένων αιρετών, που κερδίζουν την καρέκλα υποσχόμενοι διορισμούς.

Οι συνδικαλιστές και οι προσλαμβανόμενοι ξέρουν πολύ καλά ότι η μονιμοποίηση απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Ξέρουν, όμως, πολύ καλά ότι εδώ και χρόνια όλο και κάποια ρύθμιση έρχεται που κατά παραβίαση των νόμων μονιμοποιεί ή κάνει αορίστου χρόνου τα πελατάκια. Και προσδοκούν σ αυτήν. Ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει διαπρέψει σ αυτή τη φάμπρικα ως υπουργός.

Μέχρι να αποφασίσουν τα δικαστήρια ότι οι λαθροχειρίες των κυβερνήσεων είναι παράνομες, οι προσληφθέντες έχουν πάρει σύνταξη αν δεν έχουν αποδημήσει εις Κύριον, λόγω πολυετίας. Εκεί ποντάρουν κυβέρνηση, συνδικαλιστές και προσλαμβανόμενοι.

Όταν το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφαίνεται τώρα ότι δεν μπορεί να αλλάξει το εργασιακό καθεστώς των συμβασιούχων και δεν επιτρέπεται να πληρωθούν για την παράνομη παράταση των συμβάσεών τους από την κυβέρνηση, εκείνοι αντιδρούν. Όχι γιατί είναι συνειδητά κατσαπλιάδες του δημόσιου χρήματος, αλλά γιατί έτσι τους έχουν μάθει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ότι «κάτι θα κάνουν, θα παρακάμψουν τους νόμους και όλοι θα τακτοποιηθούν».

Έτσι, το ελληνικό κράτος, από τη μία διδάσκει στα σχολεία τους μαθητές Αγωγή του Πολίτη και σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους και από την άλλη, μόλις οι μαθητές γίνουν πολίτες τους μαθαίνει πώς να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το Σύνταγμα και τους νόμους προκειμένου να διοριστούν σε μια θέση στο ελληνικό δημόσιο!

Αν υπάρχει έστω και ένας που αμφιβάλει για το ποιος είναι ο μαφιόζος και διαφθορέας στην ελληνική εργασιακή και πολιτική ζωή δεν έχει παρά να παρακολουθήσει την πορεία της πρόσληψης συμβασιούχων που έχουν μείνει απλήρωτοι εδώ και μήνες, πιστεύοντας στις υποσχέσεις του υπουργού κ Σκουρλέτη ότι «έλα μωρέ, θα παρακάμψουμε τις νομικές δυσκολίες και θα σας ικανοποιήσουμε».

Και την αντίδραση του υπουργείου μετά την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου: «Συνιστά μια αρνητική εξέλιξη»!!!

Δεν είναι να απορεί κανείς που ένα μέρος των πολιτών της χώρας έχει νοοτροπία παράνομων ληστών των ορέων του 19ου αιώνα και σε κοιτάζουν με μάτι περιφρονητικό όταν τους μιλάς για νόμους και Συντάγματα. Οι κυβερνήσεις τούς κάνουν έτσι. Γιατί οι πολίτες θέλουν μια δουλειά. Το κράτος στηριγμένο στην ανάγκη τους την υπόσχεται. Φυσικά, προσδοκώντας τα αντίστοιχα ψηφαλάκια. Διαφθείροντάς τους.

Στην παρούσα φάση, οι συμβασιούχοι που δεν πληρώνονται εξ αιτίας της κυβέρνησης γιατί είναι παράνομη η παράταση των συμβάσεών τους που έγινε, αρνούνται κατ αρχήν να μαζέψουν τα σκουπίδια. Και είναι περίπου 20.000 ψήφοι!

Η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων που κάνει τώρα την αθώα περιστερά και τα βάζει με την κυβέρνηση ήξερε πολύ καλά το θέμα και σιγοντάριζε προσδοκώντας ψήφους από τους συμβασιούχους- μπαλάκι ενός δημοσίου με νοοτροπία μαφίας.

Τι θα γίνει με όσους δούλεψαν τόσους μήνες απλήρωτοι πιστεύοντας στις υποσχέσεις κυβέρνησης και ΚΕΔΕ; Σ αυτή τη χώρα κανείς δε χάνεται αν ακουμπάει στο δημόσιο. Ο μόνος που χάνεται είναι η νομιμότητα και το κράτος δικαίου. Λεπτομέρειες… Εδώ είναι Μπαλκάνια.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουν 2017


Ξεκαθάρισε πλέον με το υπ’ αρίθμ. 1097/2017 βούλευμα του Ε’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου (σε συμβούλιο), η εμπλοκή που σημειώθηκε στην αρμοδιότητα για την αξιολόγηση μιας εκ των πλέον σημαντικών υποθέσεων, που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια και συγκεκριμένα των υποκλοπών του 2004 και του σχεδίου εξόντωσης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, το 2008.

Η ογκώδης δικογραφία, που αφορά κυρίως το αποκαλούμενο «σχέδιο Πυθία», παραμένει χωρίς κρίση, καθώς βρέθηκε να «αιωρείται» ανάμεσα στην Ευελπίδων και το Εφετείο, αφού ανέκυψε διαφωνία μεταξύ δικαστικών για το ποιο δικαστικό Συμβούλιο είναι αρμόδιο για να την κρίνει!

Για την υπόθεση, που έχει τρία σκέλη, υπέβαλε πρόταση τον περασμένο Οκτώβριο η Εισαγγελέας Μαρία-Σοφία Βαΐτση, η οποία ζήτησε την παραπομπή τεσσάρων κατηγορουμένων μεταξύ των οποίων και ενός Αμερικανού υπηκόου, πρώην στελέχους μυστικών υπηρεσιών, του διαβόητου William Bazil από την Κάρπαθο, για το αδίκημα κατασκοπείας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών «που αφορούσαν τα συμφέροντα του κράτους», στο διάστημα 2004-2005.

Η δικογραφία διαβιβάστηκε ακολούθως, στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών το οποίο έκρινε πως είναι αναρμόδιο να κρίνει την υπόθεση, λόγω των αδικημάτων και του δικαστηρίου που θα πρέπει να τα δικάσει, διαβιβάζοντας τα στοιχεία στο Συμβούλιο Εφετών.

Μετά από λίγο καιρό ο Εισαγγελέας Εφετών κ. Κ. Πούλιος υπέβαλε πρόταση με την οποία ζητά να επιστραφεί η δικογραφία στην Ευελπίδων με το σκεπτικό ότι είναι αναρμόδιο το Συμβούλιο Εφετών καθώς τα αδικήματα πρέπει να δικαστούν σε Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο και όχι σε Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων και επομένως την υπόθεση θα πρέπει να κρίνει το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών.

Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών με το 650/2017 βούλευμά του, κήρυξε εαυτό καθ’ ύλην αναρμόδιο.

Το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου (σε συμβούλιο), επιλύοντας τη διαφωνία μεταξύ των δύο δικαστικών συμβουλίων, που έκριναν εαυτά καθ’ ύλην αναρμόδια, με το με αριθμό 1097/2017 βούλευμά του έκρινε ως αρμόδιο καθ’ ύλην για την περάτωση της κύριας ανάκρισης το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, τασσόμενο ουσιαστικά με τις απόψεις της Εισαγγελέως κ. Βαϊτση, που έχει αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων κατά την διάρκεια της θητείας της στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Ρόδου.

Η υπόθεση του σχεδίου δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή απασχολεί τη Δικαιοσύνη από το 2011, ενώ ένα χρόνο μετά, το 2012, ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά αγνώστων δραστών για αδικήματα που αφορούν προπαρασκευαστικές ενέργειες εσχάτης προδοσίας, διατάραξης της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος και της αποστέρησης πρωθυπουργού από την ενάσκηση της εξουσίας που του παρέχει το Σύνταγμα.

Αφορμή για τη δίωξη αποτέλεσε η δημοσιοποίηση στοιχείων που φαινόταν να προέρχονται από ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, τα οποία αναφέρονταν σε σχέδιο εξόντωσης του πρώην πρωθυπουργού και προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας, στην οποία είχαν συμπεριλάβει και τα γεγονότα μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, με στόχο να εμποδιστεί η ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης.

Η υπόθεση ανατέθηκε στον ανακριτή κ. Δημήτρη Φούκα ο οποίος συνένωσε τη δικογραφία για το «σχέδιο Πυθία» με αυτές για τις υποκλοπές και την παραβίαση μυστικών της πολιτείας από υπαλλήλους της ΕΥΠ και τρία χρόνια μετά εξέδωσε πολυσέλιδο πόρισμα στο οποίο κατέγραψε τα στοιχεία που συνέλεξε από τη μεθοδική έρευνα του.

Ο Ανακριτής κατέγραφε στο πόρισμα του κρίσιμα στοιχεία για το σχέδιο δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού συνδέοντας άμεσα το «σχέδιο Πυθία» σε προσπάθεια άσκησης πίεσης και εξαναγκασμού της ελληνικής κυβέρνησης να αλλάξει πολιτική σε θέματα που αφορούσαν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Η Αντεισαγγελέας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Μαρίας – Σοφίας Βαΐτση, εισηγήθηκε την παραπομπή σε δίκη 4 ατόμων, συμπεριλαμβανομένου και του Αμερικανού πράκτορα της CIA, William Basil, με καταγωγή από την Κάρπαθο.

Εισηγήθηκε συγκεκριμένα την παραπομπή σε δίκη, ενώπιον Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών, του γεννηθέντος στην Κάρπαθο, Αμερικανού πράκτορα της CIA, William Basil, για απόπειρα διακεκριμένης κατασκοπείας κατ’ εξακολούθηση, δια υποκλοπής των τηλεφωνικών συνομιλιών του Πρωθυπουργού της Χώρας, μελών της Κυβερνήσεως και υπηρεσιακών παραγόντων.

Πρότεινε παραπέρα η παραπομπή δύο στελεχών της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών για το αδίκημα της παραβίασης μυστικών της Πολιτείας, κατ’ εξακολούθηση και του πρώην υπουργού κ. Μιχαήλ Καρχιμάκη για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε παραβίαση μυστικών της Πολιτείας, κατ’ εξακολούθηση.

Πρότεινε επίσης να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη σε βάρος της συζύγου του Αμερικανού πράκτορα για την αξιόποινη πράξη της απλής και μετέπειτα άμεσης συνέργειας στην αξιόποινη πράξη της παραβίασης του απορρήτου της τηλεφωνικής επικοινωνίας, κατ΄ εξακολούθηση, αδίκημα που έχει παραγραφεί και για τον ίδιο.

Πηγή "Δημοκρατική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουν 2017


Ένα από τα θέματα που συζητήθηκε στο περιλάλητο Eurogroup, όπου σημειώθηκε εις εκ των πολλών πανωλεθριάμβων των μνημονιακών κυβερνήσεων, ήταν το ακαταδίωκτο των ξένων τοποτηρητών της εκποίησης των ελληνικών «ασημικών». Οι ξένοι στέλνουν ανθρώπους τους εδώ για να επιβλέψουν το απρόσκοπτο και συμφέρον (για εκείνους) ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας των Ελλήνων και, φυσικά, δεν επιθυμούν να εμπλακεί κάποιος από τους πολίτες τους σε δικαστικές περιπέτειες εντός του φέουδου, που θεωρούν ότι συντηρούν παρέχοντάς του δανεικά.

Τρεις εμπειρογνώμονες (από την Ιταλία, την Ισπανία και τη Σλοβακία) έπεσαν «θύματα» των ισχνών και εν πολλοίς αμελητέων υπολειμμάτων Δικαιοσύνης που επιμένουν να υφίστανται στην ελληνική αποικία του χρέους. Όλοι τους ήταν τεχνικοί σύμβουλοι του ΤΑΙΠΕΔ, που άναψαν το πράσινο φως για πώληση και επαναμίσθωση ακινήτων, οι οποίες θεωρήθηκαν ζημιογόνες και αντιμετώπιζαν πλέον τη βάσανο της δικαστικής εξέτασης της υπόθεσης.

Επειδή το θέμα απασχολούσε τους επικυρίαρχους, η κυβέρνηση προσπάθησε, με νομοθετική ρύθμιση, να απεμπλέξει τους ξένους τοποτηρητές από δικαστικές επιπλοκές, αλλά ήταν ήδη αργά. Οι διαδικασίες εναντίον τους είχαν ήδη κινηθεί και τώρα από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους «κύκλους» διοχετεύεται προς τα ΜΜΕ η «διαρροή» ότι απειλείται ακόμα και η καταβολή της δόσης προς την Ελλάδα, αν δεν ξεπλυθούν οριστικά και αμετάκλητα οι ξένοι που διορίστηκαν από τους πιστωτές στο ΤΑΙΠΕΔ.

Η υπόθεση εκπέμπει τέτοια αποφορά ξενοκρατίας που θυμίζει τα «Παρκερικά» του 1850 και τα «Νοεμβριανά» του 1916, όταν οι Αγγλογάλλοι βομβάρδισαν Αθήνα και Πειραιά και αποβίβασαν στρατεύματα επειδή ήθελαν να επιβάλλουν διά των όπλων στους Έλληνες τον Ελευθέριο Βενιζέλο για πρωθυπουργό και να αφαιρέσουν κάθε ισχύ από τον βασιλιά Κωνσταντίνο.

Τώρα στόχος των ξένων δεν είναι να διορίσουν τον εκλεκτό τους Ελευθέριο Βενιζέλο στην πρωθυπουργία, αλλά να προστατεύσουν τους πολίτες τους από τις συνέπειες των πράξεών τους σε βάρος των Ελλήνων.

Φυσικά, το Μέγαρο Μαξίμου, ανεπισήμως πλην σαφώς, διαμηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ουδέν πρόβλημα υφίσταται για τους ξένους. Οι Έλληνες, όμως, θα υποστούν τα προβλεπόμενα...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

31 Μαΐ 2017


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Κατά τα φαινόμενα, δηλαδή με όλα όσα έχουν συμβεί και, δυστυχώς, συνεχίζουν να συμβαίνουν, η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει πρόβλημα. Και μάλιστα μεγάλο. Πολλοί είναι εκείνοι που εδώ και χρόνια ψιθυρίζουν πως εάν οι έλληνες Δικαστές είχαν σταθεί στο ύψος τους, η χώρα δεν θα είχε βρεθεί στη θέση που βρίσκεται σήμερα. Χωρίς να εξετάσουμε την "ποιότητα" αυτού του συμπεράσματος, η "ποσότητα" των περιπτώσεων όπου η Δικαιοσύνη εμφανίζεται τυφλή αλλά και κουφή, δίχως να έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα, είναι ένα γεγονός που δίκαια τρομάζει τον κάθε πολίτη, αφού θεσμικά η Δικαιοσύνη είναι η τελευταία προσφυγή του αδύναμου έναντι του ισχυρού.

Και, δυστυχώς, πέραν των όσων έχουν ήδη συμβεί, ένα νέο "περιστατικό" ήρθε να δυναμιτίσει την αρνητική άποψη για την ποιότητα της εκδίκασης υποθέσεων και της "απόδοσης του δικαίου". Η περίπτωση της τιμωρίας μαθητών που τόλμησαν να απέχουν με αιτήματα άμεσα συνδεδεμένα με την ποιότητα της εκπαίδευσης (δεν ζητούσαν δημιουργία καπνιστηρίου, ούτε να πάνε εκδομή), δίκαια προβληματίζει τον κάθε ένα που συνεχίζει να διατηρεί την λογική του.

Ήταν τέτοιας χαμηλής ποιότητας η απόφαση του δικαστηρίου, που ανάγκασε την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να παραγγείλει στο Πρωτοδικείο Ρεθύμνου, να αιτηθεί στο δικαστήριο ανηλίκων την άρση ή την μετατροπή του αναμορφωτικού μέτρου παροχής κοινωνικής εργασίας που επιβλήθηκε στους 3 ανήλικους μαθητές. Σύμφωνα με την εισαγγελική λειτουργό, το μέτρο αυτό καταστρατηγεί την αρχή της αναλογικότητας, λαμβανομένων υπόψη αφενός των συνθηκών που φέρεται ότι τελέστηκε η πράξη για την οποία δικάστηκαν και αφέτερου της προσωπικότητας και της ανηλικότητας των νεαρών.

Χωρίς να υπάρχει περαιτέρω διάθεση άσκησης κριτικής στο "δίκαιο" όπως το αντιλαμβάνονται σήμερα οι δικαστές, χωρίς να μπούμε σε περιπτώσεις κωλυσσιεργίας δικαστικών αποφάσεων (με την τακτική των αναβολών, ιδιαίτερα ανθρώπων που έχουν άριστες σχέσεις με την εξουσία) ή την συστηματοποίηση αναζήτησης "βολικής σύνθεσης δικαστών", χωρίς ακόμη να έχουμε καμία διάθεση να κρίνουμε αφ' υψηλού τους ψιθύρους με βάση τους οποίους δικαστές που βρίσκονται μεταξύ "σφύρας και άκμονος" (συνήθως ελέω πολιτικών πιέσεων) καταλήγουν είτε να δηλώσουν παραίτηση, είτε να αιτηθούν αδυναμία συμμετοχής, είτε -τέλος- να υποκύψουν στο "περιβάλλον" που τους ασκεί πιέσεις, απευθυνόμενοι τόσο σε εκείνους που "δίκασαν" τους μαθητές, όσο και στους υπόλοιπους που με την απουσία τους επιτρέπουν να διασύρεται τόσο η Δικαιοσύνη όσο και ολόκληρη η χώρα, ενθυμούμενοι μια σχετικά πρόσφατη δικαστική απόφαση της "τυφλής Δικαιοσύνης" αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν να καταδικάζεις (έστω και σε κοινωνική εργασία) μαθητές επειδή ζητούσαν κάτι καλύτερο στην εκπαίδευσή τους και να αφήνεις ελεύθερο, πρώην υπουργό (πολιτικό ολετήρα της χώρας), λέγοντάς του "πηγαίνετε και να μην επαναλάβετε ότι κάνατε"....;

Όλα τα παραπάνω γράφονται υπό την "δαμόκλεια σπάθη" ποινικοποίησης της άποψης, όπως αυτή εκφράστηκε με τον πλέον επίσημο τρόπο από τον διασυρμό του δημοσιογράφου κ. Φιλιππάκη, ο οποίος τόλμησε να καταγράψει τη σκέψη μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών. Δυστυχώς, στην Ελλάδα των μνημονίων, στην κατεχόμενη από την Γερμανία Ελλάδα, είναι καταδικαστέα και ποινικοποιείται η άποψη που δεν ταιριάζει με τις κυβερνητικές (καθεστωτικές) ή συστημικές (συντεχνιακές ή αδιαφανείς ομάδες συμφερόντων) θέσεις. Στην σημερινή Ελλάδα, τη χώρα που μεταβλήθηκε σε χώρο επειδή οι θεσμικοί παράγοντες επέλεξαν την προσωπική τους διάσωση και δεν αντιστάθηκαν όπως το Σύνταγμα ορίζει, στην Ελλάδα όπου έχουν καταπατηθεί τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών οι οποίοι θεωρούνται μηχανές εξυπηρέτησης ενός μη διαφανούς χρέους, στην Ελλάδα όπου καταπατήθηκε κάθε νομική, λογική και ηθική έννοια, είναι πολύ δύσκολο -αλλά και επικίνδυνο- να γράψεις την αλήθεια ή τις σκέψεις σου εάν δεν συμφωνείς με την επιβληθείσα "πολιτική ορθότητα" όπως την ορίζουν οι πολιτικές μαριονέτες των "δανειστών" (βλ. Βερολίνο και Δ' Γερμανικό Ράιχ). Σε αυτή την Ελλάδα, η απόφαση της Δικαιοσύνης που τιμωρεί μαθητές οι οποίοι αγωνίζονται για κάτι καλύτερο, αποτελεί ένα σαφές μήνυμα αποτροπής - απαγόρευσης οποιασδήποτε ενέργειας που θα αμφισβητήσει το "αλάθητο" των κατοχικών δυνάμεων και την ισχύ των άδτυπων κατακτητών της χώρας. Η απόφαση απαγορεύει την οποιαδήποτε επαναστατική τάση, αφού αυτή θεωρείται παρέκλισση και κίνδυνος για όλους εκείνους που υπογράφουν με "δάκρυα" την κατοχή της χώρας και την δουλοποίηση των πολιτών, αλλά περιχαρείς περιφέρονται στα media για να υπερασπίσουν τις ιδέες τους (που οι ίδιοι εγκατέλειψαν)... Ενώ περισσότερο από ευτυχείς βλέπουν κάθε μήνα τον τραπεζικό τους λογαριασμό να αυξάνεται σκανδαλωδώς.

Ως πολίτες αντιλαμβανόμαστε όλοι την αναγκαιότητα η Δικαιοσύνη να είναι τυφλή και κουφή, για να μην επηρεάζεται στις αποφάσεις της. Το να είναι, όμως, ασυνεπής με την πραγματικότητα, είναι ένα δεδομένο, το οποίο δεν τιμά τους λειτουργούς της, που σπιλώνει την έννοια του Δικαίου και που ανοίγει θύρες που όλοι θα θέλαμε να μείνουν ερμητικά κλειστές. Κι αυτό, επειδή, η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο σύνορο που χωρίζει μια συντεταγμένη πολιτεία και κοινωνία από τους κανόνες της ζούγκλας...

ΥΓ: Είναι γνωστές οι άθλιες συνθήκες εργασίας και η άσκηση πίεσης ολοκλήρωσης υποθέσεων προς τους δικαστές. Είναι γνωστό πως το ανθρώπινο δυναμικό δεν επαρκεί για να ανταποκριθεί στις ανάγκες και πως οι δικαστές μεταφέρουν την εργασία τους και στο σπίτι τους προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον χρόνο και τον όγκο που τους πιέζει. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία σε αποφάσεις που δεν συνάδουν με την πραγματικότητα και οι οποίες αποστέλλουν μηνύματα επιθετικά προς την Δημοκρατία... Και είναι χρέος των Δικαστών να ενημερώσουν τους πολίτες για την περίπτωση που έχουν υπάρξει αλλαγές στο Πολίτευμα της χώρας και στα δικαιώματα των Ελλήνων...
Κοινή ομολογία είναι πως πολλά άσχημα, ανεπίτρεπτα έως επικίνδυνα, συμβαίνουν σε πολλούς τομείς του κρατικού μηχανισμού, ακόμη και σε ευαίσθητες κρατικές υπηρεσίες. Όμως, είναι ανεπίτρεπτο να συμβαίνουν και στην Δικαιοσύνη...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου