Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Σεπ 2017


Σάλος μέγας έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες λόγω μίας τροπολογίας που κατετέθη από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αφορά στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαίως η τροπολογία συνδέεται με τη λειτουργία του σωματείου “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Tου Άγγελου Συρίγου

Το συγκεκριμένο σωματείο ιδρύθηκε το 1927 ως “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας” στην Ξάνθη. Το 1936 μετονομάσθηκε με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων σε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, γεγονός που επανελήφθη το 1946. Η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, όπως και το αδελφό σωματείο “Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής” απετέλεσαν τη μεταφορά στην Ελλάδα των λεγομένων “Τουρκικών Εστιών” [Türk Ocakları] που είχαν πρωτοσυστήσει οι Νεότουρκοι το 1912 και είχε αναπτύξει ο Κεμάλ μετά το 1924.

Στόχος των “Τουρκικών Εστιών” ήταν η επιβολή των κεμαλικών αρχών μέσω της δημιουργίας κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων που ξέφευγαν από τη θρησκεία. Σε απόλυτη ταύτιση στο καταστατικό της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης” αναφερόταν ρητώς ως στόχος: «να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθουσών εκ της τουρκικής μεταπολιτεύσεως». Οι μεταρρυθμίσεις της τουρκικής μεταπολιτεύσεως ήσαν οι αλλαγές που είχε επιβάλλει ο Κεμάλ μετά το 1923.

Αρχικώς η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” είχε ως στόχο τους Παλαιομουσουλμάνους δηλαδή εκείνα τα μέλη της μειονότητας που απέρριπταν τις κεμαλικές αλλαγές και επέμεναν να χρησιμοποιούν την οθωμανική γραφή. Το 1968 η χούντα, με ένα μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψε με την Τουρκία, εξάλειψε το εμπόδιο των Παλαιομουσουλμάνων με πλήρη επικράτηση των Κεμαλικών.

Έκτοτε η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” άλλαξε στόχο: στράφηκε στον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η πλειοψηφία των μελών της προέρχεται από τα πομακοχώρια του ορεινού όγκου της Ροδόπης και όχι από τα τουρκόφωνα χωριά του κάμπου.

Η διαγραφή της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης”

Το 1984 τα ελληνικά δικαστήρια, μετά από προσφυγή του τότε Νομάρχη Ξάνθης, διέγραψαν από το βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Το 2005 η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αποδέχθηκε τη διαγραφή του σωματείου με το αιτιολογικό ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”:

- Επιδιώκει «την προώθηση εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας πολιτειακών σκοπών ξένου κράτους και συγκεκριμένα της Τουρκίας».

- «Δεν συμβάλλει στην ειρηνική συμβίωση των πολιτών της περιοχής… αλλά εγείρει ανύπαρκτο μειονοτικό πρόβλημα ‘Τούρκων’».

- Θέλει να εμφανίσει ότι στην Ελλάδα κατοικεί «μία δεινώς καταπιεζόμενη εθνική τουρκική μειονότητα», ενώ με τη σύμβαση της Λωζάννης αναγνωρίζεται «μόνον η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας».

Το σωματείο έκλεισε μόνον στα χαρτιά. Συνέχισε κανονικότατα τη λειτουργία του, εξακολουθώντας να κάνει εκλογές, χορούς κι εκδηλώσεις. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” κατέβασε από την πρόσοψη του κτηρίου που στεγάζεται την ονομασία. Η συνέχιση της λειτουργίας του σωματείου είναι μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρος που όμως αδυνατούν να αντιληφθούν στο εξωτερικό.

Όταν διαγράφεις ένα σωματείο και αυτό συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του επί 30 χρόνια χωρίς πρόβλημα πώς είσαι Κράτος Δικαίου; Επειδή θεωρούν ότι αυτά τα πράγματα αποκλείονται, πιστεύουν ότι η Ελλάδα παραβιάζει βάναυσα τα μειονοτικά δικαιώματα.

Η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Το 2008 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ (Προσφυγή αρ. 26698/05) για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι της Συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης. Αναφέρθηκε μόνον στην παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου:

- «Μόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου “τουρκικός” μέσα στο Καταστατικό δεν αρκούσαν… για να εξαχθεί το συμπέρασμα της επικινδυνότητας του σωματείου για την δημόσια τάξη».

- «Το Σωματείο συνέχισε, επί μισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εμπόδιο μέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. …σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το Καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως».

- «Δεν προκύπτει από την δικογραφία ότι ο πρόεδρος ή τα μέλη του Σωματείου προσέφυγαν ποτέ στην βία, στην εξέγερση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή απόρριψης των δημοκρατικών αρχών, γεγονός που θα συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη…Όσο εξοργιστικές και απαράδεκτες και να μπορούν να φανούν στα μάτια των αρχών ορισμένες απόψεις ή όροι που χρησιμοποιούνται, η διάδοσή τους δεν θα μπορούσε αυτομάτως να θεωρηθεί μία απειλή για την δημόσια τάξη και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας».

Εκτός από την περίπτωση της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” η Ελλάδα έχει επίσης καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στις περιπτώσεις δύο άλλων μειονοτικών σωματείων με αντίστοιχο σκεπτικό.

Το πρόβλημα και η τροπολογία

Ακολούθως η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας εφαρμογή της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και επανεγγραφή στο βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Η προσφυγή απερρίφθη με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζουν την Ελλάδα δεν συνεπιφέρουν υποχρεωτικώς και μεταβολή της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων. Δημιουργούν την υποχρέωση στο κράτος-παραβάτη να βρει έναν τρόπο να συμμορφωθεί με το αποτέλεσμα. Η επιλογή του τρόπου αφήνεται στο ίδιο.

Έκτοτε βρισκόμαστε σε αμυντική θέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε φορά που συζητείται στην Επιτροπή Υπουργών η συμμόρφωση των κρατών-μελών με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Επανειλημμένως η Επιτροπή έχει εκφράσει τη δυσφορία της για τη μη συμμόρφωσή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: Η τροπολογία Κοντονή και η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα
"Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων".
Αριστοτέλης
Άλλη μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία του Συμβουλίου της Επικρατείας γράφτηκε προχθές με την απόφαση του Δ Τμήματος του Δικαστηρίου που έκρινε ότι το πρόστιμο των 10.500 ευρώ που μπορεί να επιβάλει το ΙΚΑ σε περίπτωση αδήλωτης εργασίας είναι νόμιμο και επιβάλλεται από "επιτακτικό δημοσιονομικό συμφέρον", το οποίο αναδύεται κατά περίπτωση.

Και ασφαλώς πρέπει να αποτρέπεται μεν η ανασφάλιστη εργασία αλλά είναι προφανές ότι τέτοια πρόστιμα, μαζί με άλλα συναφή περί δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής μπορούν να καταστρέψουν εν μια νυκτί ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις, δηλαδή να τις αναγκάσουν σε κλείσιμο και απολύσεις.

1. Έκρινε λοιπόν το ΣτΕ ότι το ύψος του προστίμου δεν αντίκειται στην προβλεπόμενη από το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητος. Και τούτο διότι: 
i. "έχει υπαγορευθεί από επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι συνίστανται στην αποτελεσματική καταπολέμηση του φαινομένου της αδήλωτης εργασίας".
(Στην αδήλωτη εργασία όμως προβαίνουν πολλές επιχειρήσεις από το 2010 και μετά, ακριβώς λόγω της υπερφορολόγησής τους, την όποια επίσης βρήκε συνταγματική σε όλες τις περιπτώσεις το ΣτΕ.)
ii. "με τη διάταξη αυτή δεν θεσπίζεται κύρωση προδήλως απρόσφορη, ούτε η προβλεπόμενη κύρωση υπερακοντίζει τον επιτακτικό σκοπό δημοσίου συμφέροντος, τον οποίο αποβλέπει να εξυπηρετήσει, δεδομένου ότι με το σοβαρό ύψος του προβλεπόμενου προστίμου επιδιώκεται τόσο ο αυστηρός κολασμός του συγκεκριμένου παραβάτη, όσο και η αποτροπή της παράνομης πρακτικής της αδήλωτης εργασίας από τους λοιπούς εργοδότες, ενώ το ύψος του προστίμου δεν δύναται, να θεωρηθεί ως προδήλως δυσανάλογο για την επίτευξη του σκοπού αυτού".
(Ασφαλώς και είναι δυσανάλογο το πρόστιμο για πολλές επιχειρήσεις με συνέπεια, το κλείσιμο τους, και την αμοιβαία ανεργία εργοδότη και ανασφάλιστου εργαζομένου στη συνέχεια. 
Το δημόσιο συμφέρον προτάσσει να υπάρχουν άφθονες επιχειρήσεις οι όποιες θέλοντας και μη θα έχουν εργαζόμενους, πλην με τόσους φόρους οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έκλεισαν ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες απ' το 2010 και μετά. 
Η δε ραχοκοκαλιά της αγοράς εργασίας είναι οι ελληνικές μικρές επιχειρήσεις οι όποιες δεν έχουν την ευρωστία και τον τζίρο πολυεθνικών οι όποιες μπορούν μάλιστα και να φοροαπεφευγουν με άνεση. Αρα είναι εξαιρετικά ευάλωτες. 
Τέλος όσο πιο πολλές επιχειρήσεις υπάρχουν, τόσο μικρότερη η ανεργία και τόσο μικραίνουν οι φόροι αφού το βάρος μοιράζεται σε περισσότερους κι αντίστοιχα επιμερίζεται σε λίγους όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν. 
iii. "το ύψος του εν λόγω προστίμου ευλόγως συναρτάται με το υψηλό ποσοστό στο οποίο, κατά τα προαναφερθέντα, έχει ανέλθει η αδήλωτη εργασία, ο δε αριθμός των 18 μηνών που τίθεται ως πολλαπλασιαστής για τον προσδιορισμό του και κατά την εκτίμηση του κανονιστικού νομοθέτη, η οποία δεν αμφισβητείται, αποτελεί τον χρόνο που οι εργαζόμενοι απασχολούνται, κατά μέσο όρο, χωρίς να έχουν δηλωθεί, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποτελεί κριτήριο απρόσφορο για τον προσδιορισμό του προστίμου σε ποσό που εξυπηρετεί τον επιδιωκόμενο σκοπό της πάταξης της αδήλωτης εργασίας, ή ότι υπερακοντίζει, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, τον ανωτέρω σκοπό".
(Τα οριζόντια πρόστιμα εξομοιώνουν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, ώστε να συντριβούν τις μεν, και να ρίχνουν στα μαλακά τις δε, άρα οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. 
Γενικότερα κάθε οριζόντιο μέτρο, φόρος, εισφορά, πρόστιμο, ή οποιοδήποτε άλλο βάρος είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικό και επί της ουσίας είναι τεκμήριο, που όταν καθίσταται αμάχητο είναι δυο φόρες αντισυνταγματικό όπως έχει τεκμηριωμένα αναλύσει και ο Κώστας Μπέης.
Προσέτι τέτοια μέτρα προσάπτουν συλλογική ευθύνη, τύπου μαζί τα φάγαμε στις κοινωνικές ομάδες, και ως εκ τούτου ελαφραίνουν πάντα τη θέση των ισχυρότερων).

2. Το ζήτημα του ύψους των προστίμων είναι εξίσου διαχρονικό με των φόρων και των εισφορών.
Πρέπει να διέπονται κι αυτά από προοδευτικότητα, ανάλογη εν προκειμένω τον τζίρο των επιχειρήσεων. Ως εκ τούτου μπορούν να είναι διαφόρων κατηγοριών ύψους.
Το πρόστιμα μπορούν επίσης να ανέρχονται πχ στο διπλάσιο των οφειλομένων εισφορών, ή, αν μετά τη βεβαίωση της παράβασης καταβληθούν άμεσα, να είναι ακόμη λιγότερα.
Η αναλογικότητα στα πρόστιμα υπήρξε θέμα συζήτησης και αρκετούς μήνες πριν με αφορμή τα πρόστιμα του ΚΟΚ.
Η διασύνδεση της ποινής με το εισόδημα δεν είναι άγνωστη στο δικαιικό μας σύστημα.
Η ιδέα της διασύνδεσης των ποινών του Κ.Ο.Κ. με το εισόδημα, υπό την αίρεση της θέσπισης κατωτάτου ορίου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και δίκαιη. Έτσι οι διοικητικές ποινές για τις τροχαίες παραβάσεις θα έχουν πραγματικά αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Το α.82 του Π.Κ. για τη μετατροπή των στερητικών της ελευθερίας ποινών σε χρηματικές:
"Το ποσό της μετατροπής καθορίζεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση, αφού ληφθεί υπόψη η προσωπική και οικονομική κατάσταση του δράστη, για τον προσδιορισμό της οποίας λαμβάνονται υπόψη τα καθαρά έσοδα που έχει από την εργασία του κατά μέσο όρο κάθε ημέρα, άλλα εισοδήματα και η περιουσία του, καθώς και οι οικογενειακές του υποχρεώσεις."
3. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στα πρόστιμα και το εισόδημα.
Στην Αγγλία είχε προβλεφτεί μάλιστα τέτοια σύνδεση ακόμα και στα πρόστιμα & δικαστικά έξοδα η οποία εγκαταλείφτηκε υπό την πεποίθηση όμως ότι τα δικαστήρια θα λάμβαναν αυτεπαγγέλτως υπόψη τα εισοδήματα των διαδίκων και θα επέβαλλαν αναλόγως.
Στο δικό μας σύστημα μας ούτε αυτό συμβαίνει, με συνέπεια αιφνιδιασμούς των διαδίκων, ανασφάλεια δίκαιου και διατάραξη της αρχής της ισότητας των οπλών των διαδίκων (αν τύχουν αντιμέτωποι οικονομικά ισχυρός και οικονομικά ασθενέστερος)και αρά αρνησιδικία και κακοδικία.

4. Το θέμα κατέληξε στο ΣτΕ προς επίλυση μετά από προδικαστικό ερώτημα στα πρότυπα της πρότυπης δίκης, που (δυστυχώς) εισήχθη στο δικαιικό μας πλαίσιο το 2010 για να απλουστεύσει τάχα γενικού ενδιαφέροντος νομολογιακά προβλήματα υπο την σοφή αιγίδα του ΣτΕ.
Πλην όμως με αυτή τη διαδικασία το έχρισε ατύπως συνταγματικό δικαστήριο και μαζι με άλλες διατάξεις όπως πχ η λήψη υπόψη της πάγιας νομολογίας σε κρίσεις προσωρινής προστασίας, συνέβη το εξής:
Καταργήθηκε εμμέσως ο συνταγματικώς προβλεπόμενη διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων απ' όλα τα δικαστήρια.
Τουτέστιν ακόμα και αν το σύνολο των πρωτοδικών και εφετών ακύρωναν για συνταγματικό ή άλλο λόγο ορισμένη διάταξη, μια και μόνο απόφαση του ΣτΕ μπορούσε να τις ακυρώσει. Αρα ο διάχυτος έλεγχος είναι κενό γράμμα.

5. Τέτοιες αποφάσεις μαζι με άλλες που σώρευσε το ΣτΕ τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δείχνουν ότι απέχει του παλμού της κοινωνίας αλλά το ίδιο ροκανίζει την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, δοθέντος οτι τα ανώτατα δικαστήρια είναι ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΛΕΓΚΤΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΙΣΟΒΙΕΣ και γι' αυτό όφειλαν να είναι δυο φόρες προσεκτικές στο τι αποφάσεις βγάζουν. 
Οι αποφάσεις αυτές δεν παράγουν μονο μικροπολιτικό αποτέλεσμα αλλά επηρεάζουν άμεσα και σε τεράστιο βαθμό την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα και ακόμα και το πόσοι και αν Έλληνες θα ζουν αξιοπρεπώς ή όχι.
Και ναι μεν μονο 13% των Ελλήνων μονο εμπιστεύονται τις ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και η ελληνική δικαιοσύνη δεν πήγε πολύ καλύτερα

6. Όταν το ΣτΕ εξομοιώνει μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και επί της ουσίας αδιαφορεί για τις πρώτες, αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται να το επαναλάβει στο μέλλον με φόρους, εισφορές, πρόστιμα και περικοπές έναντι πάλι αδυνάμων κατηγοριών. 
Μπορεί να μην είναι μικρές επιχειρήσεις, μπορεί να είναι όμως χαμηλόμισθοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, υποαπασχολούμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες.

7. Παραδόξως πως πάντα η μειοψηφία του ΣτΕ έχει ένα καλό και πολύ λογικό λόγο, ο οποίος φυσικά σπάνια γίνεται πλειοψηφία. 
(Μειοψηφία ανωτέρω: Η επιβολή του προστίμου αποτελεί πρόσφορο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του δημοσίου συμφέροντος σκοπού της καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας. Αντίκειται όμως στην αρχή της εν στενή εννοίας αναλογικότητος, λαμβανομένων υπ’ όψιν των συνεπειών της επιβολής του προστίμου σε μικρές επιχειρήσεις, δοθέντος μάλιστα ότι η επιλογή 18 μηνών εργασίας, ως στοιχείου υπολογισμού του προστίμου, δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία του φακέλου και παρίσταται, ως εκ τούτου, αυθαίρετη.)

8. Φυσικά μπορούσε το ΣτΕ να κρίνει μερικώς συνταγματικό το νομό, αφενός μεν επιτρέποντας το πρόστιμο για ορισμένου μεγέθους τζίρου επιχειρήσεις και αφετέρου υποχρεώνοντας την διοίκηση να νομοθετήσει κάτι πιο αναλογικό για τις άλλες, πιο μικρές.

9. Από τις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών που κινδυνεύουν να αφήσουν ανθρώπους χωρίς πόρους διαβίωσης, το τέλος επιτηδεύματος των 650 ευρώ, αδιακρίτως εισοδήματος, το φόρο από το πρώτο ευρώ (που αρνήθηκε να εισάγει σε πρότυπη δική) το ΕΕΤΗΔΕ (ΕΝΦΙΑ σήμερα) επί απρόσοδων ακινήτων και ανέργων ιδιοκτήτων, όλα αυτά συντέλεσαν ώστε μετά τους άνεργους, οι αυτοαπασχολούμενοι να είναι δεύτεροι στο όριο της φτώχειας.

Με αλλά λόγια ένα μέρος των ελλήνων παραγκωνίστηκε από κάθε δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση με δικαστική βούλα.
Kαι το πιο επίφοβο είναι ότι ακόμα κι αν κατώτερα διοικητικά δικαστήρια πχ αποφανθούν την αντισυνταγματικότητα φορολογικών και άλλων βαρών, η παράδοση που δημιούργησε το ΣτΕ δημιουργεί εύλογους φόβους ότι θα τις ανατρέψει, με συνέπεια την γιγάντωση αυτού που συμβαίνει ήδη:
Την αυθαίρετη φτωχοποίηση και υπερχρέωση στο δημόσιο ευρειών ομάδων πολιτών και επιχειρήσεων. 
Κι αυτό προκαλεί πικρία, γιατί ο κύριος λόγος ύπαρξης της δικαιοσύνης είναι η προστασία των αδυνάτων, τους οποίους σήμερα συνειδητά αποφεύγει να διακρίνει απ τους ισχυρούς, κι εδώ ακριβως αυτοαναιρείται η ιδία η ύπαρξη της δικαιοσύνης. 
Επειδή άκρη δε βγαίνει λοιπόν, καλό είναι να παρέμβει ο νομοθέτης, ως συνήθως και να λύσει δίκαια το πρόβλημα.
Τέλος, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε εδώ τον Τόμας Τζέφερσον όταν συμβούλευε τον Αδαμάντιο Κοραή για το νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος, τους κίνδυνους από την κακή χρήση και κρίση των νόμων:
"Όταν τέθηκαν σε ισχύ τα Συντάγματά μας, τα δικαστικά μας σώματα υπετίθετο ότι ήταν οι πιο αδύνατες και οι πιο ακίνδυνες υπηρεσίες της διοικήσεως της χώρας μας.
Σύντομα, όμως, η πείρα απέδειξε πως τα σώματα αυτά επρόκειτο να καταστούν τα πλέον επικίνδυνα, επειδή η ανεπάρκεια των προβλεπομένων μέσων για την απομάκρυνση των δικαστικών λειτουργών τους καθιστούσε ανεύθυνους στην άσκηση των καθηκόντων τους.
Επιπλέον, οι αποφάσεις τους, που φαινομενικώς αφορούν μόνο μεμονωμένους διαδίκους, ισχύουν σιωπηρώς και χωρίς να τις αντιληφθεί μάλλον η κοινή γνώμη.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται δεδικασμένο και κωδικοποιούνται σε μόνιμους νόμους, που υπονομεύουν σιγά – σιγά τα θεμέλια του Συντάγματος και επιφέρουν εμπράκτως αλλαγές χωρίς να έχει γίνει αντιληπτό ότι το αόρατο αυτό σκουλήκι έχει εργαστεί τόσο δραστήρια για να καταφάει την ουσία.
Η αλήθεια είναι ότι από τη φύση του ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος ούτως ώστε να μπορεί κανείς να τον εμπιστευθεί εσαεί, πολλώ δε μάλλον όταν είναι βέβαιος ότι δεν θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του.”
* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθηνών Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Συνωστισμό πρακτόρων θα έχουμε σήμερα στο Εφετείο Αθηνών, όπου δικάζεται πρώην επιτελικό στέλεχος της ΕΥΠ, για παράνομη κατοχή χιλιάδων απόρρητων εγγράφων.

Η σημερινή διαδικασία αποκτά ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς θα καταθέσουν ως μάρτυρες για την υπόθεση και δύο πρώην υποδιοικητές της ΕΥΠ.

Ένα στοιχείο που την καθιστά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, είναι ότι ο κατηγορούμενος είναι και βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση «Πυθία», που αφορά στο σκάνδαλο των υποκλοπών και στο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης Καραμανλή από ξένες υπηρεσίες.
Κάτι πρωτοφανές για άλλα κράτη, όχι όμως για την Ελλάδα και την πιο ευαίσθητη κρατική της υπηρεσία, η οποία έχει «ακούσει» πολλά κατά καιρούς, όπως για τα όσα έλαβαν χώρα στην υπόθεση Οτζαλάν.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γίνει γνωστό, λένε πρώην στελέχη, πως π.χ. διέρρευσαν στοιχεία για την πηγή με το κωδικό όνομα «Θ.Σ. 13», που εμπλέκεται άμεσα στην υπόθεση «Πυθία», αφού από αυτήν ξεκίνησε η παροχή πληροφοριών για τα όσα αποκαλύφθηκαν μετά.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ΕΥΠ βιώνει τέτοιες καταστάσεις τα τελευταία χρόνια.
Καταστάσεις που δεν αρμόζουν στην λειτουργία της, αλλά παραπέμπουν σε παραμάγαζα που λειτουργούσαν και εκτός του αυστηρού υπηρεσιακού πλαισίου, μέσα στο οποίο έγιναν και πολλά λάθη. Λάθη, που κόστισαν δίκτυα πληροφοριοδοτών.

Ο «Ιπποκράτης» και η γκάφα που τον έδωσε στη ΜΙΤ

Ο «Ιπποκράτης» δεν ήταν έλληνας. Ήταν ένας φτωχός Τούρκος και το όνομα του πατέρα της Ιατρικής, ήταν ο κωδικός του στην ΕΥΠ, αφού αποτελούσε μαζί με ανηψιούς του μια καλή πηγή πληροφοριών στην Τουρκία.

Έμενε σε ένα μικρό χωριό, μια ανάσα από την Αλικαρνασσό και απλά όταν έπεφτε κάτι στην αντίληψή του, το μετέφερε στον χειριστή του μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία.

«Είδα να στήνουν ένα ραντάρ εκεί», «ετοιμάζονται για άσκηση», «κατάφθασε μια ίλη τεθωρακισμένων» ήταν οι συνήθεις πληροφορίες που διοχέτευε στην ΕΥΠ.

Μία φορά το μήνα ο «Ιπποκράτης» περνούσε με το καράβι στην Κω και συναντιόταν με τον χειριστή του, ο οποίος του έδινε ποσά από διακόσια μέχρι πεντακόσια ευρώ για τα όσα έρχονταν εις γνώση της Υπηρεσίας.

Του πληρώναμε και τα εισιτήριά του, μέχρι το φθινόπωρο του 2009, όταν κάποιοι φωστήρες, αποφάσισαν να μειώσουν τα έξοδα και άρχισαν να του στέλνουν εμβάσματα με τα ποσά μέσω της Western Union.

Μετά τα πρώτα τρία, στο μικρό χωριό όλοι άρχισαν να λένε για τα εμβάσματα που λάμβανε ο «Ιπποκράτης» και η ΜΙΤ δεν άργησε να επέμβει.

Κλιμάκιο πρακτόρων της συνέλαβε τον φτωχό Τούρκο παραμονή Χριστουγέννων του 2009 μαζί με τα δύο του ανίψια και δεν δυσκολεύθηκαν να βρουν την άκρη του νήματος με τα εμβάσματα.

Ο «Ιπποκράτης» πέθανε στη φυλακή μετά από οχτώ μήνες ενώ τα δύο παιδιά καταδικάστηκαν σε πολυετείς καθείρξεις, χάρη σε κάποιους πεφωτισμένους που ήθελαν να μειώσουν το budget.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Σχόλιο ιστολογίου: Αξίζει να σημειωθεί πως σήμερα η Δικαιοσύνη εκδικάζει μια υπόθεση κατασκοπείας, για έγγραφα που βρέθηκαν μέσα στην ΕΥΠ, κλειδωμένα, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ούτε κατ' ελάχιστο η οποιαδήποτε διαρροή τους και, φυσικά, η χώρα λήπτης των εγγράφων αυτών. Ενδεχομένως, εάν τα έγγραφα δεν ήταν κλειδωμένα και κυκλοφορούσαν σε φωτοτυπίες στην Ομόνοια ή εάν κατέληγαν σε κάποια πρεσβεία παγκόσμιας δύναμης να μην γινόταν καμία απολύτως δίωξη. Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του σήμερα, στην πλέον ευαίσθητη υπηρεσία πληροφοριών (η οποία κατέστη "τυφλή" εξαιτίας ενεργειών τοποθετημένων κομματικών στελεχών), η οποία επιλέχθηκε να διασυρθεί -με τον χειρότερο και επικινδυνότερο τρόπο- στο όνομα κομματικών συμφερόντων και προσωπικών ματαιοδοξιών. Η δε κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), όπως περιγράφεται στον Τύπο, προξενεί μόνο θλίψη, αφού όλα δείχνουν πως κινείται μεταξύ διάλυσης και τυπικής λειτουργίας ως προς το καταστατικό λειτουργίας της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Σεπ 2017


Μια 49χρονη έγινε η πρώτη γερμανίδα υπήκοος που προσήχθη σε δίκη στην Τουρκία με την κατηγορία ότι υποστήριζε την οργάνωση του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο οι τουρκικές αρχές θεωρούν τον εγκέφαλο του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016, μετέδωσαν γερμανικά ΜΜΕ.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα WDR και NDR και η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ανέφεραν ότι η δίκη άρχισε χθες στην τουρκική πόλη Καραμάν και επισήμαναν ότι η γυναίκα αυτή είναι αντιμέτωπη με πολυετή κάθειρξη.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές η γυναίκα, την οποία δεν κατονόμασαν, έχει γεννηθεί στην Τουρκία αλλά ζούσε στη νοτιοδυτική Γερμανία επί 20 χρόνια και πλέον ενώ της δόθηκε γερμανική υπηκοότητα πριν από 15 χρόνια.

Είχε συλληφθεί στην Τουρκία τον Αύγουστο του 2016 και αφέθηκε ελεύθερη τον Σεπτέμβριο μετά τις πιέσεις που άσκησε το γερμανικό ΥΠΕΞ, αλλά δεν της επιτράπηκε να φύγει από τη χώρα, κατά τα δημοσιεύματα.

Νωρίτερα χθες η γερμανική διπλωματία επιβεβαίωσε ότι άλλος ένας γερμανός υπήκοος ο οποίος είχε τεθεί υπό κράτηση στη νότια Τουρκία την περασμένη εβδομάδα αποφυλακίστηκε, αλλά του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Doğan, ο άνδρας και η γερμανίδα σύντροφός του συνελήφθησαν ενώ έκαναν διακοπές στην Αττάλεια (Αντάλια). Η γυναίκα αφέθηκε ελεύθερη αφού ανακρίθηκε.

Κατά την ίδια πηγή, το ζευγάρι συνελήφθη στο πλαίσιο των ερευνών για τον Γκιουλέν, αλλά και τη δράση κούρδων μαχητών στη Συρία.

Ο Γκιουλέν αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την απόπειρα επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος στην Τουρκία.

Η χθεσινή αποφυλάκιση σημαίνει ότι υπό κράτηση στην Τουρκία παραμένουν 10 γερμανοί πολίτες, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες πολιτικής φύσης.

Οι συλλήψεις τους συνέβαλαν στην κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα στην Άγκυρα και το Βερολίνο και οδήγησαν την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ να προτείνει την επανεξέταση των σχέσεων με την Τουρκία και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.

Ανάμεσα στους κρατούμενους είναι ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής γερμανικής εφημερίδας στην Τουρκία με διπλή υπηκοότητα, ο οποίος παραμένει στη φυλακή επί 200 ημέρες και πλέον.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Σεπ 2017


Την δική τους απάντηση δίνουν οι ΗΠΑ στον Ερντογάν, μετά και την απόφαση να τιμωρηθούν τα μέλη της φρουράς του, καθώς ξυλοκόπησαν μπροστά στις κάμερες, διαδηλωτές στην Ουάσιγκτον, κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ τον Μάιο.

Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν εναντίον κάποιων μελών της φρουράς του Ερντογάν στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι ΗΠΑ «δεν ανέχονται πρόσωπα που χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό και τη βία για να φιμώσουν την ελευθερία του λόγου και τη νόμιμη πολιτική έκφραση», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον.

«Σκάνδαλο» η απόφαση της αμερικανικής δικαιοσύνης να απαγγείλει κατηγορίες εναντίον μελών της φρουράς του στην Ουάσινγκτον, την χαρακτήρισε από την δική του πλευρά ο Ερντογάν.

«Είναι σκάνδαλο», δήλωσε ο Ερντογάν στους δημοσιογράφους μετά την προσευχή για τη μουσουλμανική γιορτή Άιντ αλ Άντχα. «Είναι μια σκανδαλώδης απόδειξη του πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη στις ΗΠΑ», πρόσθεσε.

Στις 16 Μαΐου 11 άνθρωποι τραυματίστηκαν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον, όταν μέλη της φρουράς του Ερντογάν επιτέθηκαν εναντίον Κούρδων διαδηλωτών.

Η Άγκυρα επέρριψε την ευθύνη στους διαδηλωτές οι οποίοι, σύμφωνα με την ίδια, συνδέονταν με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), ενώ ο διοικητής της αστυνομίας της αμερικανικής πρωτεύουσας χαρακτήρισε το επεισόδιο βίαιη επίθεση εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών.

Ο Τούρκος πρόεδρος κατήγγειλε ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να τον προστατεύσουν από μέλη του PKK στη διάρκεια της επίσκεψής του και πρόσθεσε ότι θα συζητήσει το θέμα με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ κατά την επόμενη επίσκεψή του στην Ουάσινγκτον.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Αυγ 2017


Αμερικανικό δικαστήριο απήγγειλε χθες κατηγορίες σε 19 άτομα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και 15 Τούρκοι υπάλληλοι ασφάλειας, σε σχέση με ένα επεισόδιο στην Ουάσιγκτον μεταξύ διαδηλωτών και του προσωπικού ασφαλείας του Tούρκου προέδρου Τ. Erdogan τον Μάιο

Έντεκα άτομα τραυματίστηκαν στην "βάναυση επίθεση", όπως την ονόμασε ο διοικητής της αστυνομίας της Ουάσιγκτον, εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών έξω από την κατοικία του Tούρκου πρέσβη κατά την επίσκεψη του Erdogan στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το επεισόδιο, το οποίο συνέβη μετά τη συνάντηση του Erdogan με τον πρόεδρο Donald Trump στον Λευκό Οίκο, επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας.

Το γραφείο του εισαγγελέα της περιοχής πρωτευούσης των ΗΠΑ (District of Columbia) είπε σε δήλωσή του ότι έχουν ήδη απαγγελθεί κατηγορίες σε 16 από τους εναγόμενους, και ότι η χθεσινή απαγγελία πρόσθεσε άλλους τρεις στον κατάλογο των κατηγορουμένων.

Οι τρείς είναι ο Μουχσίν Κόσε, ο Γιουσούφ Αγιάρ και ο Χαρετίν Ερέν, οι οποίοι βρίσκονταν μεταξύ των 15 τούρκων υπαλλήλων ασφαλείας στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.

"Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν και στους 19 εναγόμενους περιλαμβάνουν τη συνωμοσία να διαπράξουν έγκλημα βίας, ενισχυμένης από έγκλημα προκατάληψης", είπε. Η κατηγορία τιμωρείται με τη μέγιστη ποινή κάθειρξης 15 χρόνων, ενώ το έγκλημα προκατάληψης μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης, έγραφε η δήλωση του εισαγγελέα.

Μερικοί ενάγοντες αντιμετωπίζουν πρόσθετες κατηγορίες.

Μόνο δύο από τους 19 έχτουν τεθεί υπό κράτηση, και αναμένεται να εμφανιστούν ενώπιον δικαστή στις 7 Σεπτεμβρίου, έγραφε η δήλωση.

Η τουρκική πρεσβεία απέδωσε τη βία σε διαδηλωτές που συνδέονται με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, το οποίο η Τουρκία και οι ΗΠΑ θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Αυγ 2017


Της Σόνιας Τάνταρου – Κρίγγου

Στην προβληματική της σύγχρονης πολιτικής ανάλυσης, η προσπάθεια της υπαγωγής της διαδικασίας απόδοσης δικαιοσύνης στην εξυπηρέτηση ευρύτερων πολιτικών σκοπιμοτήτων, θεωρείται ως μια από τις πιο κραυγαλέες αποδείξεις της ύπαρξης αυταρχικών ή\και ολοκληρωτικών σχεδιασμών από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας.

Τα παραδείγματα από το παρελθόν, που επιβεβαιώνουν αυτή τη διαπίστωση και ενισχύουν τις σχετικές ανησυχίες, αφθονούν. Το ναζιστικό καθεστώς της χιτλερικής Γερμανίας, χρησιμοποίησε σε πληθώρα περιπτώσεων τη Δικαιοσύνη για να προωθήσει τις πολιτικές επιδιώξεις του. Το κομμουνιστικό καθεστώς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, σε περιπτώσεις όπως οι «Δίκες της Μόσχας», χρησιμοποίησε τη Δικαιοσύνη για να συντρίψει κάθε ενοχλητική διαφωνία. Αλλά και τα καθεστώτα, που επιβλήθηκαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Δικαιοσύνη σαν μοχλό, επέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στους λαούς τους τη δεσποτική παρουσία τους. Οι περιπτώσεις απολυταρχικών καθεστώτων που κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος, είναι πολλές. Δεσποτικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Χιλής κατά τη δικτατορία του Πινοσέτ, ή της Πορτογαλίας τον καιρό του Σαλαζάρ, χρησιμοποίησαν τη Δικαιοσύνη για να επιβάλουν το στόχο τους.

Έτσι, μετά την εμπειρία αυτή, στο πλαίσιο της σύγχρονης δημοκρατικής θεώρησης, η παλαιότερα διατυπωμένη από τον Μοντεσκιέ αρχή της διάκρισης των εξουσιών, αναδύθηκε σε θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας. Αναγνωρίστηκε ότι αποτελεί συστατικό γνώρισμα της αναγκαίας εξισορρόπησης των εξουσιών και ασφαλιστική δικλείδα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πολιτών. H ευαισθητοποίηση στα ζητήματα που αφορούν στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, όχι μόνο μεγιστοποιήθηκε, αλλά κατέστη και βασικό πρόκριμα για την αποτίμηση ή όχι του δημοκρατικού χαρακτήρα ενός πολιτικού συστήματος.

Εναντιοδρομώντας προς αυτή τη σύγχρονη δημοκρατική τάση, η κυβέρνηση της χώρας μας συγκροτούμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, δείχνει να ακολουθεί διαφορετικό δρόμο. Από την πρώτη στιγμή ανάληψης της εξουσίας, έδειξε να αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη με δυσπιστία και επιφυλακτικότητα. Δεν έκρυψε την πρόθεσή της να την ελέγξει και να «ευθυγραμμίσει» τη λειτουργία της στις πολιτικές της προτεραιότητες. Στην αρχή το επεχείρησε με υποδόριες κινήσεις και το προσπάθησε με «παράλληλα» διαβήματα. Όταν η απόπειρά της αυτή απέτυχε παταγωδώς, άλλαξε στάση. Υιοθέτησε μια απροσχημάτιστα εχθρική συμπεριφορά απέναντι στη Δικαιοσύνη, την οποία με την πάροδο του χρόνου, φαίνεται να κλιμακώνει.

Η αρχή έγινε με τη διατύπωση δηλητηριωδών σχολίων και ανεπέρειστων επικρίσεων κυβερνητικών στελεχών για αποφάσεις της Δικαιοσύνης με τις οποίες διαφωνούσαν. Στη συνέχεια η κυβέρνηση μεθόδευσε την τοποθέτηση αρεστών στην ίδια ανώτατων Δικαστών στα ύπατα αξιώματά της , όπως πλέον περίτρανα αποδεικνύεται σήμερα, με την επιλογή της κας. Αικατερίνης Θάνου στην Προεδρία του Αρείου Πάγου. Ακολούθως, η αντιπαράθεση προσέλαβε χαρακτήρα ανοιχτής πολεμικής. Επικειμένης της απόφασης του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα ή όχι του νόμου για την αδειοδότηση των καναλιών, όλοι θυμόμαστε την δριμεία προσωπικού χαρακτήρα επίθεση κατά ανώτατου δικαστικού λειτουργού και όταν η απόφαση για την αδειοδότηση των καναλιών εξεδόθη , σε αντίθεση προς τις κυβερνητικές επιθυμίες, η τότε κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Ο. Γεροβασίλη, την υπεδέχθη προβαίνοντας σε πρωτοφανείς δηλώσεις κατά της Δικαιοσύνης. Ακολούθησε ένας καταιγισμός δηλώσεων κυβερνητικών και κομματικών στελεχών σε βάρος της Δικαιοσύνης με ποικίλες αφορμές και προφάσεις. Ως επιστέγασμα όλων αυτών, ήρθε η εμπλοκή , ως μη όφειλε , του υπουργού Αμύνης κ. Πάνου Καμμένου στην υπόθεση του ναρκοπλοίου «Noor-1» και του καταδικασθέντος σε ισόβια κ. Ε. Γιαννουσάκη, καθώς και η τοποθέτηση της πρώην Προέδρου του Αρείου Πάγου κ. Αικατερίνης Θάνου στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού, λίγες μόλις ημέρες μετά την αφυπηρέτησή της.

Αυτή η αδρομερής αναφορά σε περιστατικά κυβερνητικών καταφορών κατά της Δικαιοσύνης, καθώς και σε προσπάθειες για τον έλεγχό της, μόνο προβληματισμό μπορεί να δημιουργήσει σε καθένα που θεωρεί ότι η δημοκρατία είναι το διαδικαστικό πλαίσιο εκτύλιξης της πολιτικής και όχι ένας απλός τύπος. Η απόπειρα «εργαλειοποίησης» της Δικαιοσύνης χάριν της προώθησης πολιτικών σκοπιμοτήτων, έχει ιστορικά αποδειχθεί ως ένα αποφασιστικό βήμα διολίσθησης προς τον αυταρχισμό, αν όχι και προς τον ολοκληρωτισμό και ένας τέτοιος «πειρασμός» σε συνθήκες σύγχρονης δημοκρατίας είναι (τουλάχιστον) απαράδεκτος. Η Δικαιοσύνη, στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινωνίας, είναι το έσχατο θεσμικό καταφύγιο του πολίτη που κανείς δεν δικαιούται να παίζει μαζί της θολά και επικίνδυνα παιχνίδια χάριν των όποιων ιδιοτελών σκοπιμοτήτων. Η συνέχιση τέτοιου είδους πρακτικών και παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη βλάπτει καίρια το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας και αγγίζει τα όρια της θεσμικής εκτροπής. Το ενθαρρυντικό όμως είναι ότι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις ανθίσταται η πλειοψηφία των λειτουργών της δικαιοσύνης αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ελληνικό δικαστικό σύστημα, οι Ελληνικοί Ποινικοί Νόμοι και το ΔΙΚΑΙΟ είναι μία νεφελώδης μίξη θεσμών και εννοιών, που τις περισσότερες φορές δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, νομικά, πολιτικά ή κοινωνικά, από το να δίνει λύσεις. Η έννοια ύπαρξης και η δουλειά του νόμου, είναι να θέτει Κανόνες που παράγουν Λύσεις σε θέματα που είναι απλά η περίπλοκα.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Είναι γεγονός, ότι όλα τα πράγματα στην Ελλάδα διακρίνονται από μία ιδιομορφία ή διαφορετικότητα σε σχέση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που κάνει την Ελλάδα να μοιάζει με το απροσάρμοστο παιδί της ευρωπαϊκής οικογένειας, που κανένας δεν μπορεί να καταλάβει… ούτε καν εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Οι Νόμοι είναι ένα θέμα απλό, αλλά και σύνθετο συγχρόνως. Οι Νόμοι δημιουργήθηκαν συγχρόνως με τη δημιουργία των πρώτων κοινωνιών, των πρώτων κοινοτήτων και ήταν ένα σύστημα Κανόνων που επέτρεπε την καλύτερη δυνατή λειτουργία της κοινότητας/κοινωνίας.

Ο νόμος είναι μία μίξη βασικών αρχών και κανόνων με μπόλικους συμβιβασμούς, διότι η ζωή είναι περίπλοκη, η κοινωνία αλλάζει, οι ανάγκες τις κοινωνίας αλλάζουν και ο ίδιος ο νόμος αλλάζει, όταν πάψει να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε.

Ο νόμος σήμερα είναι ένα φιλοσοφικό και κανονιστικό μείγμα σε μία προσπάθεια υπηρέτησης υψηλών ιδανικών και του κοινωνικού δικαίου, δηλαδή περισσότερο ένα πλέγμα κανόνων που επιτρέπουν την καλή ισορροπία και λειτουργία της κοινωνίας, παρά κάτι σχετικό με αυτό που ιδεατά αποκαλούμε Δίκαιο.

Το σημερινό δίκαιο στηρίζεται στην αρχή του «όλοι είναι ίσοι απέναντι του νόμου», εν αντιθέσει με το παρελθόν, που το δίκαιο/νόμος ήταν πάντα με τον ισχυρό. Επειδή λοιπόν οι νόμοι φτιάχνονται για να εξυπηρετήσουν την καλή λειτουργία της κοινωνίας, πράγμα που όπως είπαμε είναι ένας συμβιβασμός ανάμεσα σε αντικρουόμενα ενδιαφέροντα, συμφέροντα ατομικά ή ομαδικά, σκοπούς κ.λπ., είναι εκ της φύσεως του ατελής, αλλά συγχρόνως είναι αυτός που επιτρέπει στην κοινωνία μας να πορεύεται συντεταγμένα και όχι άναρχα.

Αυτός ο αναπόφευκτος συμβιβασμός που προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του συνόλου μιας κοινωνίας, είναι που κάνει τον νόμο Ατελή, δηλαδή είναι αδύνατον να υπάρξει ένας τέλειος νόμος από την στιγμή που είναι προϊόν συμβιβασμών. Από την στιγμή λοιπόν που δεν υπάρχει τέλειος νόμος, δεν υπάρχει και Δίκαιο με την απόλυτη έννοια του Δικαίου.

Αυτό που σήμερα υπηρετεί καλά ο νόμος ως συμβιβασμός, αύριο θα ξεπεραστεί από τις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που θα δημιουργηθούν, οπότε θα κληθεί να αλλάξει. Θα πρέπει ως πολίτες να αποδεχθούμε και να αντιληφθούμε ότι το δίκαιο είναι κάτι σχετικό και όχι απόλυτο, κάτι που διαφέρει από χώρα σε χώρα, από θρησκεία σε θρησκεία και από κοινωνία σε κοινωνία.

Αυτό που είναι δίκαιο σε μία χώρα μπορεί να είναι άδικο σε μία άλλη. Επομένως αυτό μας οδηγεί στην παραδοχή ότι ό νόμος (ο οποίος είναι ένας κανόνας λειτουργίας της κοινωνίας και τίποτε άλλο) δεν πρέπει να είναι ταυτισμένος με το Δίκαιο, παρά μόνο ως προς την ίση εφαρμογή του προς όλους και η εφαρμογή του να μην δημιουργεί θύματα από ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ.

Ο νόμος όμως, δίκαιος η όχι, συχνά ατελής, είναι από την άλλη ό,τι το καλύτερο διαθέτουμε ώστε να πορευόμαστε ως οργανωμένη κοινωνία. Ο νόμος πρέπει να υπερτερεί και να εφαρμόζεται έναντι όλων, συμφωνούμε ή διαφωνούμε, αλλιώς οδηγούμαστε στην αναρχία. Κλασσικό ιστορικό παράδειγμα υπήρξε ο Σωκράτης, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να δραπετεύσει, αλλά το αρνήθηκε και ήπιε το Κώνειο για να είναι συνεπής προς τα διδάγματά του, ότι πάντα πρέπει να υπακούμε στους νόμους.

Μετά την μακροσκελή αλλά απολύτως απαραίτητη εισαγωγή, ας έρθουμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα και τις ιδιαιτερότητες της. Το Δίκαιο ως νόμος χωρίζεται σε δύο μεγάλες ενότητες, το Ποινικό Δίκαιο και το Αστικό Δίκαιο με τις υποενότητές του, όπως το οικογενειακό, το εμπορικό, το διοικητικό κ.λπ.

Ενώ στο Αστικό Δίκαιο τα πράγματα είναι λίγο πολύ ομαλά (αν και όχι πάντα) και τα δικαστήρια λαμβάνουν υπόψη, κυρίως το αποδεικτικό υλικό που περιέχει η δικογραφία. Αντιθέτως, δεν συμβαίνει το ίδιο στο Ποινικό Δίκαιο, όπου κυρίαρχο ρόλο δεν έχει το αποδεικτικό υλικό, αλλά η πεποίθηση ή η κρίση των δικαστών αλλά και το περί δικαίου αίσθημα τους!

Εδώ έγκειται και το πρόβλημα της Ελληνικής Δικαιοσύνης, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ αν στην απόφαση του δικαστηρίου υπεισέρχονται υποκειμενικοί παράγοντες, όπως Κρίση, Πεποίθηση και Αίσθημα Δικαίου των δικαστών, αντί του μοναδικού κριτηρίου που θα έπρεπε να ισχύει, ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ.

Γι’ αυτό, πολλές φορές αντί να ακούμε στις δικαστικές αίθουσες ως απόφαση την έκφραση, «απαλλάσσεται ο κατηγορούμενος λόγω έλλειψης αποδεικτικού υλικού», ακούμε «απαλλάσσεται ο κατηγορούμενος διότι δεν επείσθη το δικαστήριο», δηλαδή η απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα εναπόκειται στο ποιος έπεισε σε ποιον!

ΔΕΝ θα το ονόμαζα αυτό και ως πρότυπο απονομής Δικαιοσύνης, γιατί όσο και καλόπιστος να είναι ο δικαστής, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος που επηρεάζεται από τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τα προσωπικά του πιστεύω, άρα εύκολα μπορεί να πάρει λάθος αποφάσεις σε περίπλοκες περιπτώσεις ή περιστάσεις όπου βρίσκεται κάτω από κοινωνική πίεση, να ικανοποιήσει το λεγόμενο λαϊκό αίσθημα (το πλήθος ζητάει αίμα).

Το να παίρνει αποφάσεις το δικαστήριο βασισμένος μόνο στο αποδεικτικό υλικό, προστατεύει και τον δικαστή (και κατ’ επέκταση τη Δικαιοσύνη) και τον δικαζόμενο. Όπως λένε πολλοί έγκριτοι νομικοί, καλύτερα δέκα ένοχοι ελεύθεροι, παρά ένας αθώος στη φυλακή… και αθώος είναι όποιος ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ότι είναι ένοχος.

Η ευθύνη λοιπόν της ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ του Κατηγορητηρίου πρέπει να είναι 100% ευθύνη της κατηγορούσας αρχής, αλλά δυστυχώς, στα ελληνικά δικαστήρια (και αυτό δυστυχώς γίνεται με απόλυτη ευθύνη της Ελληνικής Πολιτείας) είθισται να καλείται να αποδείξει ο κατηγορούμενος την αθωότητα του!

Πολύ πρόσφατα είχαμε ένα πρωτοσέλιδο για την δικαστική περιπέτεια μιας φοιτήτριας γνωστής με το μικρό της όνομα, ΗΡΙΑΝΝΑ. Η κοπέλα αυτή καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε δεκατρία χρόνια φυλακή ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς.

Δεν έχω γνώση της δικογραφίας, αλλά από ό,τι διάβασα στον ηλεκτρονικό τύπο, το κατηγορητήριο στηριζόταν στη σχέση της με έναν άλλο φοιτητή που επίσης κατηγορείτο ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς και σε ένα μερικό αποτύπωμα που βρέθηκε σε ένα όπλο σε γιάφκα της οργάνωσης. Ο συγκατηγορούμενος της Ηριάννας αθωώθηκε ή απαλλάχτηκε των κατηγοριών, ενώ εκείνη καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλακή.

Δεν θα μπω στην διαδικασία του αν είναι αθώα ή ένοχη, πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες και όλα τα σχετικά, απλά θέλω να χρησιμοποιήσω την υπόθεση της κοπέλας αυτής, ως παράδειγμα και να βγάλω κάποια δικαστικά συμπεράσματα βάσει των πληροφοριών που διάβασα στον Τύπο, όπως όλος ο κόσμος.

Είναι τουλάχιστον παράδοξο α) να υπάρχει κατηγορητήριο συμμετοχής σε τρομοκρατική ομάδα, με μόνο κριτήριο τη ρομαντική σχέση δύο νέων β) είναι σκανδαλώδες να παραμένουν οι κατηγορίες περί συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση της νέας, λόγω της σχέσης με τον συμφοιτητή της, ο οποίος όμως εν τω μεταξύ αθωώθηκε από το δικαστήριο.

Επίσης, γ) είναι απαράδεκτο να βγαίνει δικαστική απόφαση στηριγμένη σε ένα τμήμα αποτυπώματος επάνω σε ένα όπλο που δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε εγκληματική ενέργεια και δ) θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τα επιστημονικά συμπεράσματα της ταύτισης του μερικού αποτυπώματος με την κατηγορουμένη, διότι θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να βρέθηκαν 9 σημεία (κατά άλλους ειδικούς απαιτούνται είκοσι ομοιότητες μεταξύ δύο αποτυπωμάτων ώστε να υπάρξει ταυτοποίηση) ομοιότητας μεταξύ ενός τμήματος και ενός ολόκληρου αποτυπώματος ώστε να υπάρξει ταυτοποίηση.

Ακόμη όμως κι έτσι, δεν υπάρχει καμία απόδειξη συμμετοχής της φοιτήτριας σε τρομοκρατική ομάδα από αυτά τα υποτιθέμενα στοιχεία, σε σημείο που η υπόθεση δεν θα έπρεπε καν να έχει παραπεμφθεί σε δίκη, λόγω έλλειψης επαρκών στοιχείων. Το παράδειγμα αυτό αποδεικνύει γιατί οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο σε επαρκές ή μη αποδεικτικό υλικό και τίποτε άλλο.

Οι δικαστές δεν είναι ούτε ντεντέκτιβ, ούτε μάγοι για να καλούνται να αποφασίσουν με ελλιπή στοιχεία, αν κάποιος είναι ένοχος ή όχι. Είναι άδικο και για τους δικαστές αλλά και τους κατηγορούμενους. Το δικαστικό μας σύστημα πρέπει να αλλάξει σε αυτό το σημείο και μάλιστα όχι αύριο, αλλά χθες.

Νομικά δεν έχει καμία σημασία εάν η κοπέλα αυτή ήταν ή όχι μέλος μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, σημασία έχει ότι έγινε μία δίκη με σαθρό κατηγορητήριο και ανύπαρκτο αποδεικτικό υλικό, που οδήγησε σε μία εκτρωματική νομικά απόφαση.

Όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω έχουν αξία αποκλειστικά ως παράδειγμα για να γίνει σαφές ποια είναι η ιδιαιτερότητα και η αδυναμία του ελληνικού δικαστικού συστήματος που επιτρέπει σε όλους να καταφέρονται εναντίον της Δικαιοσύνης και ειδικότερα των πολιτικών που είναι οι κυρίως υπεύθυνοι της κατάστασης αυτής.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

1 Αυγ 2017


Τεράστιες οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης! 
Τι θα πράξει ο κ. Παπαγγελόπουλος; 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου


Σήμερα, σε συνέχεια του άρθρο μου της Τετάρτης 19 Ιουλίου 2017 στην Ελεύθερη Ώρα: «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ C4i, ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΤΟΝ ΓΑΠ ΚΑΙ ΤΗ SIEMENS – Θα μιλήσει ο Κάρολος Παπούλιας;», θα σας αποκαλύψουμε για πρώτη φορά μια αποκάλυψη μεγατόνων!

Όμως, πριν την αποκάλυψη – μεγατόνων που παρακάτω θα σας παρουσιάσουμε, ας έρθουμε στα πιο πρόσφατα γεγονότα, στα σημερινά, στις τρέχουσες εξελίξεις για την υπόθεση και να δούμε πως “δένει” η αποκάλυψή μας που αφορά ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους που σύμφωνα με τις καταγγελίες έπαιξαν κομβικό ρόλο στην προμήθεια του συστήματος C4i που δεν λειτούργησε ποτέ, αλλά που ο ελληνικός λαός χρυσοπλήρωσε…

Καταγγελτικός προς όλους ο Υπουργός Δικαιοσύνης…


Βαρύ κατηγορώ για τον ρόλο μερίδας των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών, αλλά και του πολιτικού συστήματος στην καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης για τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα, διατύπωσε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος κατά τη συζήτηση του πορίσματος της ειδικής επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης για τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Γιάννο Παπαντωνίου!

Είπε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης.: «Στα εξοπλιστικά προγράμματα υπήρξε περίοδος που οι μίζες έπεφταν βροχή! Τι βροχή; Καλύτερα θα ήταν να πω καταιγίδα, και μάλιστα τροπική, ή ακόμη καλύτερα ή χειρότερα, κατακλυσμός. Το δυστύχημα είναι, ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, αλλά δυστυχώς και κάποιοι εισαγγελείς και δικαστές έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν. Η δικαιοσύνη, εκτός από τυφλή, προσέθεσε στα αυτιά της και ωτοασπίδες. Όχι μόνο για να μην βλέπει, αλλά και για να μην ακούει».

Ο ίδιος επίσης, υποστήριξε πως δεν έφταιγαν μόνο ο Τσοχατζόπουλος και ο Σμπώκος και επέρριψε ευθέως ευθύνες στο τότε ΚΥΣΕΑ, αλλά και στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη (που όμως απέφυγε να τον κατονομάσει): «Όταν η λάμψη και ο θόρυβος των σκανδάλων διαπέρασαν το μαντήλι στα μάτια της και τις ωτοασπίδες στα αυτιά της, προσπάθησε – και προς στιγμήν το πέτυχε – να περιορίσει τις έρευνες στον κ. Τσοχατζόπουλο και στον κ. Σμπώκο και τους έριξε στην πυρά μιας, όχι μόνο ελεγχόμενης, αλλά και δήθεν κάθαρσης. Σαν να μην υπήρχαν άλλοι υπεύθυνοι, σα να μην υπήρχε ΚΥΣΕΑ, πρωθυπουργός, υπουργικό συμβούλιο»! Προσθέτοντας: «το πολιτικό σύστημα που ευθύνεται για τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος, όπως ήταν αναμενόμενο, προσπάθησε να αυτό-προστατευθεί! Και οι αρμόδιοι εισαγγελείς; Εγώ, ως συνταξιούχος εισαγγελέας, θα μεροληπτήσω υπέρ τους. Δεν θα σκεφτώ καν ότι είχαν πολιτικές, επιχειρηματικές εξαρτήσεις ή άλλα ιδιωτικά συμφέροντα, αλλά θα υιοθετήσω τις πιο ανώδυνες γι΄ αυτούς εκδοχές. Θα σκεφτώ, είτε ότι ήταν ανεπαρκείς, είτε ότι υπέκυψαν σε πιέσεις των ανωτέρων τους, γιατί ήταν συνηθισμένο φαινόμενο κάποια χρόνια, τα προηγούμενα χρόνια, όποιος δεν συμμορφώνεται στις υποδείξεις να ταλαιπωρείται από δυσβάσταχτη χρέωση δικογραφιών και από κακές κρίσεις των επιθεωρητών; Πιστέψτε με, τα έχω υποστεί και εγώ αυτά και όλοι οι συνάδελφοί μου καταλαβαίνουν τι εννοώ»!

Δωροδοκίες σε στελέχη της ΕΥΠ και του ΓΕΕΘΑ;

Στο σημείο αυτό θα θυμίσουμε, την ακόλουθη είδηση που τότε λόγω προεκλογικής περιόδου, αλλά και των δηλώσεων του τύπου: “Λεφτά υπάρχουν” πέρασε στα ψιλά ή “θάφτηκε” τεχνηέντως από τα συστημικά (τότε) ΜΜΕ για προφανείς λόγους…

Όταν, ο (τότε) διοικητής της ΕΥΠ Δημήτρης Παπαγγελόπουλος έστελνε στον ανακριτή Ιωάννη Σακελάκο την υπόθεση δωροδοκίας στελέχους της ΕΥΠ και του ΓΕΕΘΑ για το C4Ι! Προκειμένου να γίνει περαιτέρω έρευνα, ώστε να διαλευκανθεί αυτή η υπόθεση δωροδοκίας!

Τι τελικά έγινε με αυτήν την υπόθεση και με αυτές τις καταγγελίες; Διερευνήθηκαν; Ευσταθούν; Που βρίσκεται το θέμα; Ο κ. Παπαγγελόπουλος που σήμερα είναι υπουργός και διαθέτει όλες τις δυνατότητες, έχοντας την εποπτεία της υπόθεσης C4i – SAIC – Siemens, τι έχει να μας πει γι αυτή την πτυχή της υπόθεσης;

Τι έγινε με το σύστημα C4i που στην ουσία δεν λειτούργησε ποτέ; Γιατί αποφάσισε στις 22/9/2012 η ΕΛ.ΑΣ. και συγκεκριμένα ο υποστράτηγος τότε Κ. Τσουβάλας την παραλαβή υπηρεσιών υποστήριξης και συντήρησης υποσυστημάτων του C4i αξίας 405 χιλιάδων ευρώ παρά του ότι είχαν ήδη διαπιστωθεί αποκλίσεις και ελλείψεις σε αυτά, λόγος για τον οποίο η SAIC παρείχε την “τεράστια” έκπτωση των 948 ευρώ…!; Τα ίδια έγιναν και με το δίκτυο TETRA του C4i…

Η αποκάλυψή μας είναι μεγατόνων και εμπλέκει τη ΝΔ…


Στις 31/12/2004 – 7:10 μμ, η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας λαμβάνει μία επιστολή – καταγγελία στο ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο από κάποιον πολίτη που απευθύνεται προς τον τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξεως κ. Γιώργο Βουλγαράκη και αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο ότι δύο ανώτατα κρατικά στελέχη, ένα της ΕΥΠ ο κ. Γεώργιος Δημητρίου και ένα του ΓΕΕΘΑ ο κ. Βασίλης Γιαννόπουλος – ο οποίος κατά το παρελθόν όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ μας είχε υπηρετήσει στην ΕΥΠ υπό τις διαταγές του πρώτου αναφερόμενου – χρηματίστηκαν για το θέμα της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων από την SAIC. Στην ίδια επιστολή αφήνονται και υπονοούμενα για σχέσεις των στελεχών αυτών με ξένες υπηρεσίες ενώ αφήνονται και υπαινιγμοί για τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ πρέσβη κ. Παύλο Αποστολίδη!

Από το ρεπορτάζ μας προκύπτει ότι, η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. έστειλε αμέσως την καταγγελία στον αρμόδιο (τότε) πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ Υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Βουλγαράκη, ο οποίος τη διαβίβασε άνευ χρονοτριβής στον τότε διοικητή της που είχε αναλάβει καθήκοντα λίγες μόλις εβδομάδες πριν, πρέσβη κ. Ιωάννη Κοραντή.

Ξαφνικά και προς έκπληξη όλων – που δεν γνώριζαν τα της καταγγελίας – ο κ. Κοραντής, δείχνοντας γρήγορα αντανακλαστικά, καθαίρεσε τον κ. Δημητρίου από την διευθυντική του θέση που την κατείχε από 15ετίας περίπου (ήταν διευθυντής ανάλυσης) και όχι μόνο αυτό αλλά μεταφέρθηκε και σε άλλη διεύθυνση… Μετά από λίγο καιρό βγήκε στη σύνταξη… Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει και από τα επισυναπτόμενα στην επιστολή έγγραφα, ο κ. Δημητρίου παρότι ανελίχθηκε σε διευθυντικές θέσεις επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. διορίστηκε στην υπηρεσία λίγες ημέρες πριν πέσει η δικτατορία και πιο συγκεκριμένα την 17η Ιουλίου 1974!

Πέντε χρόνια δεν έγινε καμιά διερεύνηση των καταγγελιών…


Και ερχόμαστε τώρα στις 29 Σεπτεμβρίου του 2009 – σύμφωνα με το έγγραφο που έχουμε στα χέρια μας – όταν το ίδιο άτομο αποστέλλει ταχυδρομικά την ίδια καταγγελία – σύμφωνα με τις πληροφορίες μας – στον τότε πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, στον κ. Γεώργιο Παπανδρέου, στον κ. Γιώργο Καρατζαφέρη, στον τότε διοικητή της Ε.Υ.Π. κ. Δ. Παπαγγελόπουλο, στον Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Ι. Γιάγκο και στο Δ.Σ. της ΠΟΣΕΥΠ (συνδικαλιστική οργάνωση της ΕΥΠ), αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι ενώ είχε στείλει τις καταγγελίες του και στην ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ από το 2004 διαπιστώνει ότι δεν έχει γίνει τίποτα και ότι οι κύριοι αυτοί (Δημητρίου & Γιαννόπουλος) συνεχίζουν απτόητοι τη δράση τους και ότι θέλει να πιστεύει ότι, κάποιος από τους αποδέκτες θα πράξει τα δέοντα…

Βέβαια, όπως προαναφέραμε ο κ. Δημητρίου ξηλώθηκε πάραυτα από τον κ. Κοραντή, ενώ ο κ. Γιαννόπουλος αποστρατεύθηκε σύμφωνα με τα προβλεπόμενα και μετά την αποστρατεία του εκλέχτηκε και δήμαρχος στην πόλη καταγωγής του, κάπου στη Β. Ελλάδα.

Ωστόσο, αμέσως με τη λήψη της επιστολής το συνδικαλιστικό όργανο της ΕΥΠ συνεδρίασε και αποφάσισε ομόφωνα να διαβιβάσει την καταγγελία στον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε, στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Ιωάννη Σακελάκο και στην τότε διοίκηση της υπηρεσίας (Δ. Παπαγγελόπουλο – Διοικητή, & Σ. Τσιτσιμπή & Π. Αλυφαντή – Υποδιοικητές).

Ο κ. Παπαγγελόπουλος να ενημερώσει πάραυτα τον ελληνικό λαό…


Τι τελικά έχει γίνει κ. Παπαγγελόπουλε με αυτές τις καταγγελίες που άπτονται της ασφάλειας της Πατρίδος μας;

Γιατί, στην επιστολή καταγγέλλεται ότι πέραν του χρηματισμού για το C4i, ο κ. Δημητρίου επί 15ετίας είχε σχέσεις με τη CIA. Όπως και ο κ. Γιαννόπουλος, ο οποίος καταγγέλλεται ότι, και αυτός είχε σχέσεις με τη CIA και ότι, είχαν συνεχείς συναντήσεις με τον Σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μην έχουν διερευνηθεί σε απόλυτο βάθος αυτές οι καταγγελίες μεγατόνων;

Αναμένουμε τον Υπουργό κ. Παπαγγελόπουλο και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ να λάβει πάραυτα θέση και να ενημερώσει τον ελληνικό λαό!

To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελεύθερη Ώρα"
* O Παναγιώτης Αποστόλου είναι επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας” Επικοινωνία με τον συντάκτη egerssi@otenet.gr
Πηγή "Έγερσις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Με μια πρωτοφανή κίνηση για τα ελληνικά αλλά και τα ευρωπαϊκά δεδομένα ο πρόεδρος του ΣτΕ προχώρησε σε «διάγγελμα» μέσω του οποίου υπερασπίστηκε το ρόλο της Δικαιοσύνης σε ένα κράτος δικαίου.

Ο κ. Νικόλας Σακελλαρίου καταδίκασε τις επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης που στρέφονται κατά του κράτους δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Σημείωσε ότι με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Παράλληλα, κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Επιπλέον, ανέφερε ότι ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό. «Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Αναλυτικά, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας δήλωσε:

«Ο φετινός εορτασμός της 43ης επετείου από την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Χώρα μας σκιάζεται δυστυχώς από τις συνεχιζόμενες, άνευ προηγουμένου, επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της.

Από της θέσεως ταύτης ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, αρχαιότερος Δικαστής της Χώρας και Πρόεδρος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, εκπροσωπώντας το σύνολο της ελληνικής Δικαιοσύνης καταδικάζω με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τις παντελώς αδικαιολόγητες αυτές επιθέσεις από όπου και αν προέρχονται, επιθέσεις, οι οποίες στρέφονται ευθέως κατά του Κράτους Δικαίου, θεμελιώδης πυλώνας του οποίου είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στη μείωση του κύρους της οποίας προδήλως αποβλέπουν.

Με άκριτες ενέργειες, λοιδωρίες, αδικαιολόγητους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς αλλά και προσβλητικούς για τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης υπαινιγμούς περί δήθεν αρνήσεώς τους να εκπληρώσουν βασικές υποχρεώσεις τους επιχειρείται, κατά συστηματικό πλέον τρόπο, να κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.

Λησμονείται προφανώς ότι η Δύναμις της Δημοκρατίας μας συνίσταται στην αξιοπιστία των θεσμών της, αξιοπιστία, η οποία όμως υπονομεύεται από τέτοιου είδους ατυχείς ενέργειες.

Οι απρόκλητες αυτές επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της επιβάλλεται να παύσουν αμέσως για να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη και στείρα αυτή αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβερνήσεως και της Δικαιοσύνης.

Προς τούτο καλώ όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν τη δέουσα αυτοσυγκράτηση πριν η ιδιαίτερα σοβαρή αυτή θεσμική κρίση που προκλήθηκε από τις επιθέσεις αυτές και οδήγησε στη θλιβερή αυτή αντιπαράθεση λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι το Σύνταγμά μας καθορίζει με σαφήνεια τον διακριτό ρόλο και τα όρια της δράσεως μιάς εκάστης των τριών λειτουργιών της Πολιτείας, τα όργανα των οποίων οφείλουν να περιορίζονται αυστηρά και μόνον στον θεσμικό ρόλο που τους επιφυλάσσει το ίδιο το Σύνταγμα.

Η Δικαιοσύνη σέβεται απολύτως τον θεσμικό ρόλο της νομοθετικής και εκτελεστικής λειτουργίας, απαιτεί όμως και τον ανάλογο σεβασμό του δικού της θεσμικού ρόλου.

Η Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνον δια της αψόγου επιτελέσεως από τους λειτουργούς της του υπηρεσιακού τους καθήκοντος.

Σύμφωνα με το Σύνταγμά μας, τα Δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να μην εφαρμόζουν νόμο, το περιεχόμενο του οποίου είναι αντίθετο προς αυτό, η δε συμμόρφωση στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης – οι οποίες εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού Λαού – είναι υποχρεωτική.

Η Δικαιοσύνη όμως δεν διεκδικεί το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι μόνον δεν αποκρούει, αλλά αντιθέτως επιδιώκει την καλοπροαίρετη επιστημονική κριτική των αποφάσεών της, η οποία αναμφισβήτητα συμβάλλει στην διαρκή βελτίωσή της.

Η εποχή στην οποία ζούμε σήμερα είναι η εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσεως και των μνημονίων.

Είναι η εποχή της επικρατήσεως του οικονομικού επί του θεσμικού παράγοντος, η οποία έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή υποχώρηση του Κράτους Δικαίου και ιδίως του Κοινωνικού Κράτους, σε σημείο μάλιστα που η Δημοκρατία μας να κινδυνεύει πλέον να υποκύψει οριστικά σε ένα στυγνό ολοκληρωτισμό του οικονομισμού.

Η αποτελεσματική όμως αντιμετώπιση της κρίσεως αυτής προϋποθέτει την συμπαράταξη όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων της δημοκρατικής μας κοινωνίας και την ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους που την εκφράζουν.

Αποτελεί επομένως πρωταρχικό καθήκον όλων μας η ενίσχυση των βασικών θεσμών του Κράτους, που στηρίζουν και εκφράζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τον πνευματικό και ηθικό μας πολιτισμό.

Το Σύνταγμά μας ορίζει ότι οι δικαστές – στους οποίους επιβάλλει αυστηρή πολιτική ουδετερότητα – κατά την άσκηση των καθηκόντων τους απολαύουν λειτουργικής ανεξαρτησίας, υπόκεινται μόνον στο Σύνταγμα και τους συνάδοντες προς αυτό νόμους και δεν εξαρτώνται ούτε δέχονται οδηγίες από τα όργανα των δύο άλλων εξουσιών.

Συγχρόνως, το Σύνταγμά μας θεσπίζει τις κατάλληλες εγγυήσεις για την διασφάλιση της προσωπικής ανεξαρτησίας των δικαστών.

Η αξιοπιστία των θεσμών προκύπτει από την αξιοπιστία των προσώπων, τα οποία τους εκφράζουν, η δε ποιότης της δικαιοδοτικής λειτουργίας εξαρτάται από τους συγκεκριμένους φορείς της, τους δικαστές.

Η ανεξάρτητη όμως και αμερόληπτη άσκηση του δικαιοδοτικού έργου δεν εξασφαλίζεται μόνο με την θέσπιση των κατάλληλων εγγυήσεων, αλλά εξαρτάται κυρίως από τον ανθρώπινο παράγοντα, αυτόν που βρίσκεται στην έδρα του Δικαστηρίου, τον δικαστή.

Εξαρτάται δηλαδή από το κατά πόσον αυτός διαθέτει η όχι ηυξημένο αίσθημα ευθύνης κατά την επιτέλεση του δικαστικού του καθήκοντος.

Ο δικαστής πρέπει να σκέπτεται και να ενεργεί ως τρίτο πρόσωπο, να δρα δηλαδή κατά τρόπο αντικειμενικό και ουδέτερο και να είναι απαλλαγμένος από κάθε είδους επηρεασμό, ακόμη και από εκείνον που προέρχεται από την ατομική του ιδιοσυγκρασία.

Οι δικαστές ούτε αντιπολιτεύονται ούτε όμως και συμπολιτεύονται. Οφείλουν και πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτεροι.

Για να είναι όμως σε θέση ο δικαστής να απομονώσει τους παράγοντες αυτούς επηρεασμού του, πρέπει να διαθέτει ήθος και σθένος δηλαδή την απαιτούμενη ψυχική δύναμη.

Τα χαρακτηριστικά αυτά, τα οποία πρέπει να συγκεντρώνει ο Δικαστής συνθέτουν την εικόνα του προς τα έξω, θεμελιώνουν το κύρος του και δικαιολογούν την ιδιαίτερη θέση στην οποία τον τοποθετεί το κοινό.

Βλέπετε όπως και να το κάνουμε το να είναι κάποιος δικαστής δεν είναι απλή υπόθεση.

Είναι απόφαση ζωής, αφού η ιδιότητα του δικαστή και η αναμενόμενη από αυτόν συμπεριφορά τον ακολουθούν όχι μόνο στην επαγγελματική του ζωή αλλά ακόμη και στην ιδιωτική του ζωή.

Τον ακολουθούν και μετά την υποχρεωτική αποχώρησή του από την υπηρεσία με τη συμπλήρωση του ορίου ηλικίας, το ακριβές χρονικό σημείο της οποίας προσδιορίζεται από το ίδιο το Σύνταγμα με απόλυτη σαφήνεια και κατά τρόπο ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως.

Οφείλουμε τέλος να προειδοποιήσουμε ότι υπό τις παρούσες αμιγώς μνημονιακές συνθήκες θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνο κάθε συνταγματικό πειραματισμό, ο οποίος θα οδηγούσε σε έλλειμμα δικαιοσύνης.

Φρονούμε ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο τραγικό για τους Έλληνες από το να στερηθούν, δια της εισαγωγής αμφιβόλου λειτουργικότητος θεσμών, της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, η οποία διασφαλίζεται πλήρως από το ισχύον Σύνταγμα και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Χώρας.

Το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο είναι απολύτως επαρκές για να αντιμετωπισθεί η κρίσις και η αποτελεσματική λειτουργία του εξασφαλίζεται πλήρως από την ανεξάρτητο Δικαιοσύνη, η οποία και το απαιτούμενο σθένος διαθέτει αλλά και την βούληση να πράξει ό,τι απαιτείται, όπως έχει άλλωστε αποδειχθεί με την πρόσφατη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με τις σκέψεις αυτές καλώ όλους τους δικαστές, ανεξαρτήτως κλάδου και βαθμού να συνεχίσουν απερίσπαστοι, αγνοώντας τις επιθέσεις, τις προσβολές και τους πάσης φύσεως επηρεασμούς να επιτελούν ,με νηφαλιότητα, σύνεση και αποφασιστικότητα το υπηρεσιακό τους καθήκον, εντείνοντας συνεχώς τις προσπάθειές τους για μία ταχύτερη και πιο ποιοτική απονομή της δικαιοσύνης, έχοντας πάντοτε κατά νούν ότι η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο για τον αδικούμενο πολίτη».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παναγιώτη Στάθη

Θέλει κάποιος ή προωθεί η κυβέρνηση σχέδιο κατάργησης του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας που ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1929 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Στην ιστορική εκείνη ομιλία του είχε αναφερθεί στο ρόλο του δικαστηρίου, ο οποίος έμελε σε πολλές περιπτώσεις να αποτελεί τελικά και τον λόγο αντιπαλότητας με την νομοθετική εξουσία:
"…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή".
Ακύρωση νόμων

Η ιστορική αυτή αναφορά του Ελ. Βενιζέλου, και η πρόβλεψη πως το δικαστήριο αυτό "θα τραβάει το αυτί" των κυβερνώντων σε περιπτώσεις που θεσπίζουν νόμους εκτός των συνταγματικών ορίων, ήταν πάντοτε το κεντρικό σημείο αιχμής σε μια υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ ΣτΕ και κυβερνήσεων.
Όσο κι αν πολλές φορές οι αποφάσεις του δικαστηρίου αυτού ήταν – σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς- αναντίστοιχες με το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα, όσα παράπονα κι αν έχουν εκφραστεί, είναι προφανές στα μάτια όσων παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στο ΣτΕ, πως σίγουρα είναι το πιο "ανεξάρτητο" δικαστήριο της χώρας.
Εκ του ρόλου του άλλωστε, να τραβάει το αυτί των κυβερνώντων και όχι των πολιτών, να ακυρώνει δηλαδή τις αποφάσεις της διοίκησης του κράτους, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ακόμα και σε περιόδους που - πιθανόν - το δικαστήριο "εμφανιζόταν" υπάκουο στα (νομοθετικά) θέλω των κυβερνώντων συνέχιζε να λειτουργεί με τρόπο που έπειθε. Μην ξεχνάμε πως μπορεί το ΣτΕ να νομιμοποίησε μεν (επι της αρχής) τα μνημόνια για λόγους δημοσίου συμφέροντος, πλην είναι το δικαστήριο που ακύρωσε σειρά αποφάσεων των μνημονίων στη συνέχεια. Και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή. Π.χ το θέμα των παρατάσεων παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου (φορολίστες κλπ) που κρίθηκε πρόσφατα οριστικά αντισυνταγματικό, είχε ξεκινήσει να ξηλώνεται επι των προηγούμενων κυβερνήσεων όταν αρχικά κατώτερα δικαστήρια και στη συνέχεια τμήμα του ΣτΕ (πριν φτάσει στην Ολομέλεια) είχαν εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη. Αυτός ο ρόλος προφανώς του ΣτΕ είναι ενοχλητικός για πολλούς κυβερνώντες.

Κατάργηση

Το τελευταίο διάστημα σειρά δημοσιευμάτων (με τελευταίο της εφημερίδας "Παραπολιτικά") εμφανίζουν την κυβέρνηση να σχεδιάζει ακόμα και καταργηση του Συμβουλίου Επικρατείας και αντικατάστασή του από Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος. Τα δημοσιεύματα αυτά δεν έχουν διαψευστεί επισήμως από την κυβέρνηση.
Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται κυβερνητικά πυρά σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, δείγμα πως η κυβέρνηση έχει επιλέξει την μετωπική μαζί του. Ηδη, πάντως, πολλοί καθηγητές και πολιτικοί αντιδρούν έντονα υπονοώντας πως ουσιαστικά η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ένα δικαστήριο, το οποίο της ακυρώνει τους νόμους.
Είναι έτσι; Σύντομα θα το γνωρίζουμε.

Υ.Γ Χθες εκδόθηκε η πιο σκληρη ανακοίνωση δικαστών τα τελευταία χρόνια, που μιλάει για ξεκαθαρο σχέδιο χειραγώγησης της δικαιοσύνης αλά Τουρκία και Πολωνία.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Για προσπάθεια «πλήρους υποταγής και χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός», κάνει λόγο η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων σε σκληρή ανακοίνωση την οποία εξέδωσε, με αφορμή τις συχνές το τελευταίο διάστημα τοποθετήσεις κυβερνητικών παραγόντων, αλλά και δημοσίευμα το οποίο, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, περιλαμβάνει «ανυπόστατες και έωλες λασπολογίες» σε βάρος του αντιπροέδρου της.

Σε σημείο μηδέν βρίσκονται οι σχέσεις κυβέρνησης και δικαστών με τους τελευταίους να επιτίθενται με σκληρή γλώσσα στην κυβέρνηση και να την ταυτίζουν με τις κυβερνήσεις Πολωνίας και Τουρκίας. Και να την κατηγορούν ότι επιχειρεί μεθοδικά να χειραγωγήσει και να υποτάξει τη Δικαιοσύνη με μεθόδους παρακράτους και έμμισθους κονδυλοφόρους. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε την Κυριακή η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων καταγγέλλουν ότι, "συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός".

"Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου, ώστε να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης και να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, συνεχίζει η Ένωση κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ακολουθεί το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, των οποίων οι κυβερνήσεις είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις, καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης".

Ολόκληρη η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών:

Συστηματικά και μεθοδικά επιχειρείται εδώ και καιρό η πλήρης υποταγή και χειραγώγηση της Δικαιοσύνης ώστε να λειτουργεί όχι ως ανεξάρτητη εξουσία αλλά ως κυβερνητικός μηχανισμός. Υπουργοί και Βουλευτές εκτοξεύουν καθημερινά αστήρικτες κατηγορίες σε βάρος Δικαστών και Εισαγγελέων για μεροληπτικές αποφάσεις και ύπαρξη σκοπιμοτήτων που στόχο έχουν δήθεν την παρεμπόδιση του Κυβερνητικού έργου.

Επιχειρούν έτσι να τρωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης ώστε να μπορούν να την ελέγχουν ευκολότερα και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως μοναδικοί υπερασπιστές της νομιμότητας και ‘’γνήσιοι εκφραστές του κοινού συμφέροντος’’, ακολουθώντας το παράδειγμα της Τουρκίας και της Πολωνίας, οι κυβερνήσεις των οποίων είτε με διώξεις κατά δικαστικών λειτουργών είτε με ωμές νομοθετικές παρεμβάσεις καταργούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Για τις εξελίξεις στην Πολωνία έχει εκδοθεί ήδη αίτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών στον Πρόεδρο της Χώρας και υπάρχει μεγάλο κύμα διεθνών αντιδράσεων.

Ο δικαστικός έλεγχος των νόμων, που θωρακίζει ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα από κρατικές αυθαιρεσίες, θεωρείται πλέον εμπόδιο στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Στην Ελλάδα η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων υπερασπίστηκε, όπως ήταν υποχρεωμένη, με σθένος και αποφασιστικότητα τη Συνταγματική νομιμότητα. Προτάξαμε θεσμικά θέματα και εμποδίσαμε τους σχεδιασμούς που επιχειρήθηκαν από άμισθους συμβούλους του Πρωθυπουργού και κυβερνητικούς παράγοντες για αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των δικαστικών λειτουργών κατά παράβαση ρητών συνταγματικών επιταγών.

Εμποδίσαμε ακόμη τους σχεδιασμούς κυβερνητικών παραγόντων σε σειρά ζητημάτων που αφορούσαν νομοθέτηση αντίθετη προς το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό δίκαιο και στηρίξαμε δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι λόγω της δικαιοδοτικής κρίσης που εξέφεραν, αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν την εχθρότητα ορισμένων. Στην απόπειρα ελέγχου και υποταγής της Δικαιοσύνης, χρησιμοποίησαν από τότε τους πιο βρώμικους μηχανισμούς που διαθέτει το Κράτος: το παρακράτος ευτυχώς ελάχιστων διαθέσιμων «δημοσιογράφων» – έμμισθων κονδυλοφόρων.

Οι εντολείς τους καλύπτονται συχνά πίσω από «ασυλίες» και προνόμια και παραμένουν στο παρασκήνιο, χρησιμοποιώντας ενίοτε το κοινοβουλευτικό βήμα, για βολικούς μονολόγους. Οι ίδιοι οι εντολοδόχοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα αφού οι συκοφαντίες και οι μηχανορραφίες είναι το κύριο επάγγελμά τους.

Στο στόχαστρο αυτών των κύκλων μπήκε από χθες και ο Α΄ Αντιπρόεδρος της Ένωσης, που σήκωσε μεγάλο βάρος της ανυποχώρητης μάχης της Ένωσης για την Δικαστική Ανεξαρτησία και την Δημοκρατία, με έωλες και ανυπόστατες λασπολογίες.

Διαμηνύουμε στους διάφορους σκευωρούς και στους προστάτες τους ότι η Ένωσή μας θα πράττει το καθήκον της, που είναι η κατοχύρωση του ελεύθερου δικαστικού φρονήματος και η συνταγματική ομαλότητα, με οποιοδήποτε τίμημα, χωρίς να φοβάται από τέτοιου είδους πιέσεις, που αντίθετα δυναμώνουν την προσήλωσή μας.

Η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται τους τεράστιους κινδύνους που ελλοχεύουν από μια αδηφάγο εκτελεστική εξουσία, που επιθυμεί με τη χρήση κάθε μέσου να δρα ανεξέλεγκτη, τη στιγμή που η εμπιστοσύνη των πολιτών σ’ αυτήν ως θεσμού αγγίζει μετά βίας το 13% (το χαμηλότερο σε όλες τις Ευρωπαϊκές Χώρες).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αργά ή γρήγορα, και σε πείσμα των τόσο μα τόσο αποκαλυπτικών στοιχείων, σχετικά με την "απεχθή" αυτή υπόθεση παρεμβάσεων, έξωθεν όσο και έσωθεν, προκειμένου να κουκουλωθεί τον τεραστίων διαστάσεων αυτό σκάνδαλο, η αλήθεια θα ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ.

Έχω γράψει, σχετικά, άπειρες φορές για το σκάνδαλο αυτό του αιώνα, το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη ρίζα της καταστροφής του Έθνους μας, και απορώ πως δεν ξεσηκώθηκε ακόμη σύσσωμος ο ελληνικός λαός για να απαιτήσει διαλεύκανση - κάθαρση - δικαίωση.

Γιατί, ναι, όσο και αν ίσως φαίνεται υπερβολική η πίστη, ωστόσο είναι πολύ πιθανόν η αποκάλυψη ότι ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΑ - ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ οδηγήθηκε η χώρα μας στο ικρίωμα, θα είναι και η σωτηρία μας.

Μετά και την πρόσφατη, ξέφρενη πια, μανιώδη και απροκάλυπτη στήριξη του κ. Γεωργίου από τους... εταίρους μας, διαλύθηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες (αν, βέβαια, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε κάποιους), για το πόσο αβυσσαλέα είναι η υπόθεση παραποίησης στατιστικών δεδομένων, για το πόσο πολλοί πολιτικοί και ίσως όχι μόνον πολιτικοί εμπλέκονται με αυτήν, για το πόσο τρέμουν εντός και εκτός της Ελλάδας με αποκαλύψεις...

Αλλά, ακριβώς, αυτές οι αποκαλύψεις θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, αν έρθουν σε άπλετο φως οι διαπλοκές και συνωμοσίες, που χαλκεύτηκαν για να χαθεί η χώρα στην εξαθλίωση των μνημονίων, ποιοι θα είχαν ακόμη το θράσος να μας σέρνουν σε... διαπραγματεύσεις, και να μας υποβάλλουν σε μαρτύρια, για όλους εκείνους τους λόγους που εξηγούν την αλλοίωση των πραγματικών στατιστικών δεδομένων, για όλους εκείνους τους λόγους που μας επέβαλαν τραγικά εσφαλμένα προγράμματα, για όλους εκείνους τους λόγους που το περίφημο πρόγραμμα της δήθεν εξυγίανσης αύξησε το χρέος κατά 60% από την αρχή της κρίσης;

Και, βέβαια, με την υπόθεση αυτή Γεωργίου η σύγχυση που επικρατεί στη χώρα μας είναι πλήρης, είναι απαράδεκτη, είναι καταδικαστέα, και αποτελεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η αντιπολίτευση, αν και ορθά κατηγορεί την Κυβέρνηση ότι στρέφεται εναντίον της Δικαιοσύνης, στην υπόθεση Γεωργίου ωστόσο σύσσωμη στρέφεται η ίδια εναντίον της, εφόσον, σε πείσμα της σωρείας κραυγαλέων ενδείξεων, πολλές από τις οποίες μπορούν κάλλιστα να εκληφθούν και ως αποδείξεις (σχετικά με το έγκλημα που διαπράχθηκε με τα στατιστικά δεδομένα, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι ΑΠΟΔΕΚΤΗ στις αγκάλες του ΔΝΤ)... αυτή λοιπόν η αντιπολίτευση σύσσωμη "κρίνει" εμμέσως μεν διαφανώς δε, ότι κακώς ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση παραχάραξης να δικαστεί και πάλι... προσπαθώντας να εφεύρει επιχειρήματα υπέρ του κ.Γεωργίου (που πως και που να τα βρει;), ισοπεδώνεται με τους δανειστές.
Εμφανώς αυτοί οι τελευταίοι δεν διστάζουν να εκτίθενται, όπως ανεπανόρθωτα εκτίθενται, προκειμένου να "σώσουν τον κ. Γεωργίου", όχι βέβαια επειδή τον αγαπούν! αλλά για να μην ανοίξει προς Θεού το στόμα του και... αποκαλύψει και ΕΠΙΣΗΜΑ ό,τι κάνει "νιάου στα κεραμίδια" ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ! και από την πρώτη στιγμή (χάρη και στις αποκαλύψεις της ομ. καθηγήτριας Στατιστικής, κ. Ζωής Γεωργαντά). Ότι δηλαδή ο άνθρωπος, ο κ. Γεωργίου, δεν αποφάσισε μόνος να προβεί στην εγκληματική αυτή παραχάραξη των στατιστικών δεδομένων, αλλά ΔΙΑΤΑΧΘΗΚΕ από τους εταίρους/δανειστές, που τώρα ΤΡΕΜΟΥΝ, και που δεν είναι υπερβολική η υπόθεση ότι σε πείσμα αυτής της λυσσώδους προστασίας του κ. Γεωργίου, ενδεχομένως κινδυνεύει και η ζωή του (κάτι, που θα έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, και ο μόνος θα ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ).

Εντύπωση προκαλεί η πλήρης αποσιώπηση, από την πλευρά των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου, εντός της ελληνικής επικράτειας, της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκτός του ότι απέρριψε την αγωγή του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου εναντίον του Ερβέ Φαλτσιανί (πρώην στελέχους της HSBC), το συνταρακτικό γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την απόρριψη, η περί ης απόφαση ΣΥΝΕΔΕΣΕ τη ΛΙΣΤΑ Lagarde ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ (όπως καταγράφεται στο κύριο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας "Εστία" της 17.07.2017).
ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ, όμως από τους πολιτικούς μας, παρότι πρόκειται αναμφίβολα για στοιχείο καταλυτικής σημασίας για την άμυνα της μαρτυρικής Ελλάδας και για την πιθανή έναρξη αντίστροφης πορείας για τη σωτηρία της. ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ:

ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Πηγή Delivanis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φυσικά και προξενεί σχόλια η επίσκεψη της κυρίας Θάνου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται. Τι συνηθίζεται δηλαδή, με τις συναντήσεις υψηλόβαθμων δικαστικών. Ανταλλάσσουν επισκέψεις μεταξύ τους; Μαζεύονται για καφέ και λένε τον πόνο τους; «Συμβουλεύει» ο ένας τον άλλον για τις υποθέσεις με τους ογκώδεις φακέλους. Ιδέα δεν έχω!

Τι να πεις; Τίποτε πιο ανθρώπινο από μία συνάντηση της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου, νυν Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Βρέθηκαν στο γραφείο της τελευταίας και είναι ο πρώτος καφές, μετά την συνταξιοδότηση της κ. Θάνου.

Οι πληροφορίες λένε ότι συζητήθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα καθήκοντα που έχει αναλάβει η κ. Θάνου, στο Μαξίμου.

Και γιατί προξενεί εντύπωση και πολλά σχόλια, αυτή η συνάντηση; Δεν είναι πολύ φυσικό παλιές γνώριμες, εκπρόσωποι θεσμών και υψηλόβαθμων δημόσιων «θέσεων» να συνομιλούν μεταξύ τους; Κανένα ζήτημα δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν προηγηθεί τόσες πολλές συζητήσεις για την κ. Θάνου. Αν δεν την είχε πιάσει ο κόσμος στο στόμα της δηλαδή. Αν δεν είχε γίνει «σούσουρο» στο «χωριό» για κάποιες «υπερβάσεις» της. Αν τέλος πάντων, ρε παιδί μου, δεν είχε δώσει «δικαιώματα» στη γειτονιά με τις «τσαχπινιές» της…

Ανεξάρτητα, από τους ανθρώπους, η ακεραιότητα και το κύρος των θεσμών είναι μεγάλη υπόθεση. Και γι αυτό, τα πρόσωπα που τους υπηρετούν θα πρέπει να πασχίζουν για την προστασία τους. Έχουν υποχρέωση να κατανοούν τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν για τους διαχρονικούς και πάγιους αξιολογικούς προσανατολισμούς της κοινωνίας. Για κάτι δηλαδή, διαρκές ενώ οι ίδιοι παραμένουν περιστασιακοί στην αποστολή τους.

Ε, δε το κάνουν όλοι. Κάποιοι ξεφεύγουν. Πες το αφέλεια πες το κακή εκτίμηση, ανασφάλεια, μικρή εμβέλεια στην διανοητική επεξεργασία των αντιθέσεων. Όπως και να το δεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Άντε όμως, τώρα να βρεις ποιος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει σοβαρά, έναν θεσμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τους διαλέγει; Aρχίζω να πιστεύω ότι όσο σοβαρό είναι το πολιτικό σύστημα άλλο τόσο είναι και οι θεσμοί. Και βέβαια, όσο σοβαρός είναι και ο κόσμος που το στηρίζει.

Μπάχαλο μου φαίνεται η κατάσταση. Ούτε εμπιστοσύνη ούτε σεβασμό στη λειτουργία του κράτους. Ούτε και στον διπλανό μας δεν έχουμε.

Για όλα όμως, φταίνε οι «άλλοι». Αν δεν υπήρχαν οι «άλλοι», δεν θα είχαμε και τις «συναντήσεις». Όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτοί οι καταχθόνιοι, πονηροί και πάντα αντίπαλοι «άλλοι». Οι Δεξιοί, οι Αριστεροί, οι από πάνω, οι από κάτω, οι άντρες, οι γυναίκες, οι πρώην και οι επόμενοι «εχθροί» μας.

Πέστε μου τώρα. Δεν πληρώνατε όσο όσο να ακούσετε τι είπαν χθες, η Βασιλική με την Ξένη, στο γραφείο της;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα δικαστήρια βγάζουν απαλλακτικές αποφάσεις για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά αυτές δεν «αρέσουν». Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υπόθεση του ελλείμματος του 2009, το οποίο οδήγησε τη χώρα στον αποκλεισμό από τις αγορές και στα Μνημόνια, είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν αναγνωρίσει ότι το έλλειμμα αυτό είναι 15,6% και το καταλογίζουν στην προηγηθείσα κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είναι η μόνη που υποστηρίζει ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε σκοπίμως από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Κάπου εδώ εμπλέκεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή και ο τότε πρόεδρός της Ανδρέας Γεωργίου σύρεται από δικαστήριο σε δικαστήριο με δύο κατηγορίες. Η μια είναι σοβαρή. «Ψευδής βεβαίωση», που σημαίνει ότι ο ίδιος «φούσκωσε» στο έλλειμμα του 2009. Η άλλη είναι μάλλον τυπική. «Παράβαση καθήκοντος», επειδή για μερικούς μήνες διατήρησε (παράλληλα με την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ) τη θέση του και στο ΔΝΤ, όπου ήταν υπάλληλος για πολλά χρόνια.

Κι εδώ αρχίζουν διάφορα περίεργα. Τα δικαστήρια της ουσίας, που εκδίκασαν τις υποθέσεις, αθώωσαν τον Γεωργίου (εδώ και εδώ). Άλλωστε, για όποιον κοιτάξει λίγο τις ημερομηνίες είναι προφανές ότι η σοβαρή κατηγορία είναι ανύπαρκτη. Για έναν απλό λόγο. Ο Γεωργίου διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ στις 2 Αυγούστου του 2010, ενώ το πρώτο Μνημόνιο είχε υπογραφεί στις 3 Μαΐου. Πώς γίνεται, επομένως,  να «φουσκώσει» το έλλειμμα  γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως αναφέρει η κατηγορία;

Φαίνεται, όμως, ότι η απαλλακτικές αποφάσεις τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και των Δικαστικών Συμβουλίων δεν αρέσουν. Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις (δύο παραδείγματα εδώ και εδώ). Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται την κρίση των συναδέλφων της και να θέλει να αποφασίσουν αλλιώς. Αυτό, όμως, εξ αντικειμένου οδηγεί σε «πολιτική» απόφαση. Διότι τα πραγματικά στοιχεία, με βάση τα οποία έκριναν οι δικαστές, οδήγησαν σε απαλλαγή τον κατηγορούμενο. Ενώ οι «νομικοί λόγοι», τους οποίους επικαλείται η κυρία Ξένη Δημητρίου, πού πρέπει να οδηγήσουν; Φτάνουμε έτσι στο ερώτημα: Ποιοι θέλουν να αποφασίζουν «πολιτικά» οι δικαστές;

Η απάντηση είναι, μέχρι στιγμής, η εξής:

Καταδίκη του Γεωργίου επιδιώκουν κάποια από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφορτωθούν το άγος του ελλείμματος του 2009 που τους κυνηγάει. Ένα παράδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, τώρα πλέον, θέλει να κλείσει αυτή η υπόθεση, μετά  και τις υποσχέσεις που έδωσε στους δανειστές. Άλλωστε, υπάρχουν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν καθαρά ποιος φταίει για το έλλειμμα.

Yπάρχουν, όμως, κυβερνητικά στελέχη που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προέρχονται από την καραμανλική ΝΔ και (είναι λογικό να) βγάζουν σπυράκια, όταν βλέπουν ότι όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες καταλογίζουν την ευθύνη για το έλλειμμα του 2009 εκεί όπου ανήκει.

Υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη-και δη αρμόδια-που σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δεν άρεσε η απόφαση για την Ηριάννα και εξανέστη. Δικαίωμά του; Ας πούμε ναι, αν και λόγω θέσεως οι περισσότεροι ειδικοί διαφωνούν. Ο ίδιος, όμως, δεν έβγαλε κιχ για τις απανωτές εφέσεις και αναιρέσεις απαλλακτικών αποφάσεων για την υπόθεση Γεωργίου, οι οποίες πετάνε στο καλάθι τις απανωτές αποφάσεις των δικαστών. Και αυτό δικαίωμά του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι κάποιοι θέλουν οι δικαστές να αποφασίζουν όχι με βάση τα πραγματικά στοιχεία, αλλά με βάση τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Μόνο που αν κυριαρχήσει αυτό, η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Και κάποια στιγμή να στραφεί εναντίον όσων το επιδιώκουν σήμερα.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί το φαινόμενο του μπούμερανγκ παραμονεύει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου