Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Νοε 2017


Στο αρχείο οδηγούνται περίπου 1,3 εκατομμύρια φορολογικές υποθέσεις μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπου έκρινε ότι τα στοιχεία των ημεδαπών τραπεζών δεν αποτελούν συμπληρωματικό στοιχείο.

Αυτό σημαίνει ότι τα δεδομένα που είχαν λάβει από την Ελληνική Ένωση Τραπεζών οι φορολογικές αρχές είναι «άχρηστα» καθώς με την απόφαση του ΣτΕ παραγράφονται οι χρήσεις μέχρι και το 2010.

Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι φορολογικές αρχές από τη λίστα αυτή των τραπεζών είναι να ελέγξουν μόνο τις χρήσεις 2011 και 2012 οι οποίες παραγράφονται στα τέλη του 2014 και 2018 αντίστοιχα.

Η εξέλιξη αυτή θα αναγκάσει τη φορολογική διοίκηση να αναπροσαρμόσει πλήρως τον ελεγκτικό της μηχανισμό καθώς οι περισσότεροι ελεγκτές ασχολούνταν με τις εισαγγελικές παραγγελίες.

Ο διοικητής της αρχής Γ. Πιτσιλής, αναφερόμενος στο θέμα είπε: «Δεν θα ήθελα να κάνουμε κάποιο σχόλιο πριν δούμε το πλήρες κείμενο. Είναι σίγουρο ότι θα μας βάλει σε ένα νέο κύκλο ανασχεδιασμού. Μιλάμε για νέα αλλαγή με ότι επίπτωση θα έχει αυτή στον προγραμματισμό μας. Σε κάθε περίπτωση σεβόμαστε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης».

Η υπ΄αριθμ. 2934/2017 απόφαση του ΣτΕ, (πρόεδρος η αντιπρόεδρος Μαίρη Σάρπ και εισηγητής, ο πάρεδρος Ιωάννης Δημητρακόπουλος), ελήφθη, με αφορμή υπόθεση ελέγχου επιχειρηματία, για την επταετία (2001-2008), ο οποίος έχει αποβιώσει και συνέχισε την δικαστική διεκδίκηση η κόρη του ως κληρονόμος. Η αρμόδια ΔΟΥ έλαβε υπόψη τις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών ως συμπληρωματικά στοιχεία που περιήλθαν στην ΔΟΥ μετά την πάροδο 5ετίας.

Η επίμαχη απόφαση του Β΄ Τμήματος του ΣτΕ, πέραν του ότι οδηγεί εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις στο αρχείο στερώντας το ελληνικό Δημόσιο από έσοδα, δίνει ανάσα και σε χιλιάδες πολίτες που βρίσκονται σε έλεγχο καθώς πέραν της πενταετίας τίποτα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Σύμφωνα με τους συμβούλους Επικρατείας, τον χρονικό αυτό περιορισμό επιβάλλουν οι συνταγματικές αρχές και ευρωπαϊκή νομοθεσία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


Ξεδιάντροπη επίδειξη δύναμης έκαναν χθες έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης ο ψευδομουφτής της Ξάνθης και ένας ιμάμης που δικάστηκαν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης φέροντας μαζί τους πέντε λεωφορεία με οπαδούς τους!

Ο ψευδομουφτής και ο ιμάμης οδηγήθηκαν στο δικαστήριο της Θεσσαλονίκης, με τις κατηγορίες της αντιποίησης θρησκευτικής Αρχής και διατάραξης θρησκευτικής τελετής.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης επέβαλε ποινή επτά μηνών με τριετή αναστολή στον ψευδομουφτή της Ξάνθης Αχμέτ Μέτε και σε έναν ιμάμη για το πρωτοφανές επεισόδιο που σημειώθηκε στο χωριό Γλαύκη, στην Ξάνθη, στις 14 Ιουλίου 2016 κατά τη στρατιωτική κηδεία που τελούνταν στο σπίτι νεαρού στρατιώτη που πνίγηκε στην Κεραμωτή.

Συγκεκριμένα, την ώρα που ο μουφτής Ξάνθης Εμίν Σινίκογλου έλεγε την προσευχή, εισέβαλε στο σπίτι του στρατιώτη ο ψευδομουφτής Μέτε μαζί με τον βουλευτή Ξάνθης του Σύριζα Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και άρχισαν να λένε οι ίδιοι την προσευχή της νεκρώσιμης ακολουθίας.

Στη συνέχεια προχώρησαν σε ακόμη πιο εριστική ενέργεια, καθώς μάλιστα πήραν το φέρετρο προκειμένου να μη γίνει η στρατιωτική κηδεία που είχε προγραμματιστεί.
Βγήκαν από το σπίτι κατευθυνόμενοι προς το νεκροταφείο για να κάνουν οι ίδιοι την ταφή του νεκρού παιδιού.

Θέλοντας να προκαλέσει τη Δικαιοσύνη και την Ελληνική Πολιτεία, την προηγούμενη ημέρα της δίκης του, ο ψευτομουφτής Ξάνθης έγραψε στα social media: «Αυριο στην Θεσσαλονικη θα δικαστώ για αντιποίηση αρχής. Αραγε η δικαιοσύνη θα είναι με βάση τα κριτήρια της Ευρώπης ή της Αφρικής…»
Κάποιος ίσως θα έπρεπε να τον ενημερώσει πως τα κριτήρια με τα οποία δικάζεται απέχουν πολύ από τα κριτήρια στην Τουρκία και πως εάν δικαζόταν με τον τρόπο που γίνονται οι δίκες στην "μητέρα πατρίδα" του, δεν θα ένιωθε καθόλου καλά.
Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρξε καμία αντίδραση από την πλευρά της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αφού δεν διατάχθηκε η άμεση σύλληψη του ψευτομουφτή Ξάνθης, για προσβολή της Δικαιοσύνης μέσω διαδικτύου...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Νοε 2017


Μετά την αθώωσή του ξανά στο εδώλιο ο πρώην επικεφαλής της ελληνικής κατασκοπείας
Έλληνες πράκτορες και ονόματα πληροφοριοδοτών «φόρα παρτίδα» στην ακροαματική διαδικασία

Μόνο σε αμερικανική ταινία χολυγουντιανής παραγωγής και με σενάριο που έρχεται από τα βάθη του ψυχρού πολέμου θα μπορούσε κάποιος να δει να κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου ο υποδιευθυντής κατασκοπείας μιας χώρας με 20 χρόνια προϋπηρεσία στις μυστικές υπηρεσίες, με το αδίκημα της κατασκοπείας προς όφελος μιας άλλης χώρας, χωρίς ο κατήγορος να προσδιορίζει ποια χώρα εννοεί. Και όμως, με σάρκα και οστά μια τέτοια υπόθεση με ονόματα και διευθύνσεις, βρίσκεται στις ελληνικές δικαστικές αίθουσες σχεδόν επί επτά χρόνια.

Όλα ξεκίνησαν στις 23 Απριλίου 2009

Κλιμάκιο αστυνομικών που υπηρετεί ως εσωτερική ασφάλεια στην ΕΥΠ πραγματοποίησε αιφνιδιαστικό έλεγχο στο γραφείο 14 του 11ου ορόφου του κτιρίου των αδύτων της Κατεχάκη. Εκεί ήταν το γραφείο το υποδιευθυντή κατασκοπείας Κώστα Αγγελάκη. Παρουσία της διευθύντριας της υπηρεσίας, Μαρίας Μπέκα, που διέταξε τον έλεγχο, κατάσχονται εκατοντάδες έγγραφα χαρακτηρισμένα ως άκρως απόρρητα, που σύμφωνα με την ΕΥΠ δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στο γραφείο αυτό.

Λίγες ημέρες αργότερα, κι ενώ πλέον έχει απαγορευτεί η είσοδος του Αγγελάκη στην ΕΥΠ, γίνεται νέος έλεγχος στο γραφείο της Ομοσπονδίας που βρίσκεται στο ισόγειο του κτηρίου της Κατεχάκη και σύμφωνα με την ΕΥΠ ανακαλύπτονται πάλι εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας ήταν ο Κώστας Αγγελάκης. Με συνοπτικές διαδικασίες και με κύρια μάρτυρα της διευθύντρια της διεύθυνσης κατασκοπείας, Μαρία Μπέκα, η ΕΥΠ τυλίγει σε μια κόλλα χαρτί τον Αγγελάκη και ζητά την ποινική του δίωξη από τον εισαγγελέα για το αδίκημα της κατασκοπείας και με σκεπτικό ότι ήθελε τα έγγραφα αυτά να τα πουλήσει σε τρίτη χώρα!

Απόρρητα έγγραφα σε κοινή θέα!

Η φαρσοκωμωδία, όμως, εξαιτίας δικονομικών αλμάτων μόλις αρχίζει. Τα χιλιάδες άκρως απόρρητα έγγραφα συγκεντρώνονται σε κούτες και μεταφέρονται στην εισαγγελία Αθηνών. Χωρίς καμία φύλαξη, γίνονται θέα και ενδεχομένως εκμεταλλεύσιμα από τον οποιονδήποτε. Έναν μήνα αργότερα η ΕΥΠ αντιλαμβανόμενη το λάθος της ζητά να της επιστραφούν τα έγγραφα γιατί κινδυνεύει, όπως λέει, η εθνική ασφάλεια. Ο εισαγγελέας ασκεί δίωξη στον Αγγελάκη και με το βούλευμα 3723/2011 παραπέμπεται σε δίκη.

Μια λεπτομέρεια. Τα επίδικα έγγραφα που κατασχέθηκαν δεν συμπεριλήφθηκαν στην δικογραφία. Η χώρα που θα είχε όφελος από τα έγγραφα αυτά δεν κατονομάστηκε από κανέναν μάρτυρα.
Ο Αγγελάκης παρά την τόσο σοβαρή κατηγορία σε βάρος του δεν συνελήφθη ούτε με τη διαδικασία του αυτοφώρου. Έλεγχος στο σπίτι του ή σε άλλον οικείο του χώρο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Αντίγραφα της δικογραφίας με το κύριο σώμα των εγγράφων που κατασχέθηκαν προκειμένου να αποδείξει ο κατηγορούμενος αν δικαίως ή αδίκως τα κατείχε δεν εδόθη ποτέ στους συνηγόρους του.
Η κακουργηματική κατηγορία της κατασκοπείας μετατράπηκε σε πλημμέλημα, αφού δεν αποδείχτηκε η πρόθεσή του να δώσει τα έγγραφα σε κάποιον άλλον.

Η αθωωτική απόφαση και τα… παράδοξα του σήμερα

Τον Απρίλιο του 2014 η υπόθεση αυτή φτάνει στις αίθουσες των δικαστηρίων. Η πρόταση της εισαγγελέως πρωτοδικών Βίδρα, που βρίσκεται στην έδρα του δικαστηρίου, είναι αθωωτική για τον Αγγελάκη. Η πρόεδρος όμως του Α’ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ιωάννα Κοσσινά έχει άλλη άποψη. Το δικαστήριο τον καταδικάζει σε ποινή φυλάκισης 22 μήνες με αναστολή.

Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα στις 31/3/2015 το Γ’ Τριμελές Εφετείο εκδικάζει την έφεση του Αγγελάκη. Πάλι η εισαγγελέας της έδρας Ουρανία Στέκκα προτείνει την απαλλαγή του. Η πρόεδρος Ασημίνα Υφαντή μειοψηφεί ως προς την αθώωσή του, αλλά επικρατεί η άποψη των άλλων δύο δικαστών και ο Κώστας Αγγελάκης αθωώνεται πανηγυρικά. Η ΕΥΠ δια του συνηγόρου της Ν. Παππά προσφεύγει στον Άρειο Πάγο και ύστερα από δύο αναβολές της συζήτησης στις 10/2/2017 η εισαγγελία του Αρείου Πάγου αποφασίζει την επανάληψη της δίκης.

Πριν λίγες ημέρες, λοιπόν, όλα ξεκίνησαν από την αρχή στο Β’ Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων. Στην αίθουσα του δικαστηρίου, προσβάσιμη σε οποιονδήποτε, βρίσκονται ανώτερα επιχειρησιακά στελέχη που συμμετέχουν σε αποστολές της ΕΥΠ στο εξωτερικό και την Ελλάδα προκειμένου να καταθέσουν ως μάρτυρες.

Ο συνήγορος της πολιτικής αγωγής, προκειμένου να υπερασπίσει την κατηγορία, διαβάζει τα έγγραφα που κατασχέθηκαν, χωρίς να υπάρχουν στη δικογραφία, δυνατά και φωναχτά. Ονόματα πληροφοριοδοτών, δελτία επιχειρησιακών επαφών, κωδικοί ονομάτων και συνομιλιών, έγγραφα εταιρειών κινητής τηλεφωνίας για άρση απορρήτου με νούμερα και ονόματα, φόρα παρτίδα!
Απίστευτο και όμως αληθινό.

Ο εισαγγελέας της έδρας που δείχνει έκπληκτος για όσα διαδραματίζονται ενώπιόν του ζήτησε από την πρόεδρο του δικαστηρίου να συνεχιστεί και εκτός ωραρίου. «Η υπόθεση αυτή είναι πολύ επικίνδυνη και ύποπτη. Δεν μπορούμε να την χειριστούμε σαν μια κοινή δικογραφία. Ζητώ να συνεδριάζουμε μέχρι το βράδυ του Σαββάτου» είπε.

Ανυπολόγιστη εθνική ζημιά

Ο κατηγορούμενος μαζί με τον συνήγορό του Γιώργο Παπατσώρη, αρκετές φορές κατά την ακροαματική διαδικασία βγαίνουν εκτός εαυτού λέγοντας ότι κινδυνεύουν άνθρωποι και ξηλώνονται δίκτυα πληροφοριοδοτών που έχουν στηθεί επί δεκαετίες «όσο εσείς διαβάζετε σαν να πρόκειται για μυθιστόρημα αυτά τα έγγραφα».

Επί της ουσίας ο Αγγελάκης ισχυρίζεται ότι καλώς κατείχε τα έγγραφα αυτά, εκ της θέσεώς του. Η ετυμηγορία αυτού του δικαστηρίου προφανώς είναι άγνωστη. Αυτό που είναι σίγουρο όμως είναι η ανυπολόγιστη εθνική ζημιά που έχει υποστεί η χώρα μας εξαιτίας αυτής της δίκης.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η δίκη αυτή έχει «γεννήσει» νέες δίκες, αφού οι μάρτυρες αλληλομηνύονται και για την απόδειξη της αθωότητας εκάστου προτείνουν νέους μάρτυρες, πράκτορες της ΕΥΠ, οι οποίοι με τη σειρά τους αποκαλύπτουν νέα απόρρητα έγγραφα για να στηρίξουν την αθώωση ή την ενοχή των νέων κατηγορουμένων.

Ποιοι άρα άφησαν και για ποιόν λόγο την κατάσταση αυτή να οδηγηθεί σε ένα τραγέλαφο με ανεξέλεγκτες πλέον παραμέτρους σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της χώρας;

Άρης Σπίνος
Στήλη "Στον ιστό της αράχνης"

Πηγή εφημερίδα AxiaNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Νοε 2017


Όταν υπάρχει καταπάτηση κάθε έννοιας νόμου, καθένας κάνει ό,τι κατεβάσει η κούτρα του...

Κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής δημοκρατίας και Πολιτείας παραμένει η ατιμωρησία. Σε κάθε επίπεδο. Τόσο στα χαμηλά κλιμάκια της διαφθοράς, που αφορά την καθημερινή συμπεριφορά μας, όσο και στα υψηλότερα, που αφορά τα κάθε λογής πάρτι που στήθηκαν με δημόσιο χρήμα.

Από τον οδηγό που μιλάει στο κινητό έως τον… μάγκα που μπαίνει στα καταστήματα που απαγορεύουν το κάπνισμα και ανάβει το πούρο του, διότι το τσιγάρο δεν αναδεικνύει όσο θα έπρεπε τον νεοπλουτισμό του. Από τον τύπο που κάνει τις μεταφορές προϊόντων στο σούπερ μάρκετ και κλείνει τον δρόμο, ανεξαρτήτως ώρας και μέρας, έως εκείνον που θεωρεί ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε το μεγαλείο του που επικεντρώνεται στη φράση-κλειδί: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

Και γιατί συμβαίνουν αυτά; Διότι απλά σε μια χώρα όπου κανείς δεν τιμωρείται πολύ απλά κάνει ό,τι κατεβάσει η κούτρα του, γιατί, πολύ απλά, μπορεί. Γιατί γνωρίζει πως, αν ποτέ τον πιάσουν για τα όργια των παραβάσεων που κάνει κάθε μέρα, θα είναι απλώς από σύμπτωση ή εξαιτίας κάποιου στατιστικού λάθους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, για να μη βγάζουμε ως συνήθως την ουρά μας απέξω. Καταπατούμε κάθε έννοια νόμου, γιατί πολύ απλά κανείς δεν πρόκειται να μας τιμωρήσει. Και εάν διαμαρτυρηθείς ή φωνάξεις, κινδυνεύεις με τον χαρακτηρισμό του… δωσιλόγου στη χειρότερη περίπτωση και του… γραφικού στην καλύτερη.

Διότι δεν μπορείς, εκτός των άλλων, να εκτιμήσεις το μεγαλείο της… ελευθερίας που σου προσφέρει αυτός ο τόπος. «Ημαρτον, Κύριε», θα λέγαμε, αλλά ας είναι, μια και όλοι έχουμε μάθει να κλείνουμε τα μάτια στις παρανομίες, κυρίως σε αυτές που κάνουμε εμείς. Και αν αυτό συμβαίνει στα χαμηλά κλιμάκια της καθημερινότητας, φανταστείτε τι γίνεται στα υψηλότερα.

Δεν θα αναφερθώ στο κράτος, που ακόμη και για να βγάλει κάποιος την ηλεκτρονική κάρτα-φακέλωμα για να μπει στα μέσα μεταφοράς ο πολίτης θα πρέπει να ταλαιπωρηθεί, να ξεφτιλιστεί και να περιμένει ώρες, χωρίς ο αρμόδιος υπουργός που το σκέφτηκε να τιμωρηθεί. Θα αναφερθώ σε μερικές κραυγαλέες υποθέσεις. Υπουργός, ο οποίος πιάστηκε να πλαστογραφεί τη «λίστα Λαγκάρντ», έπεσε στα μαλακά. Τόσο, μάλιστα, τον… συνέτισε η απόφαση της Δικαιοσύνης, που εξακολουθεί με θράσος να κουνά το δάχτυλο σε όλους τους Έλληνες!

Έτερος της ίδιας παρέας έφαγε δέκα χρόνια γιατί δεν έκανε κανέναν έλεγχο της ίδιας λίστας, αλλά με αναστολή! Το πιο ωραίο απ’ όλα; Βγήκε μετά να μιλήσει για μαύρη μέρα της Δικαιοσύνης. Θα συμφωνήσω μαζί του για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί η Δικαιοσύνη δεν τσίμπησε τα καλόπαιδα της λίστας και, δεύτερον, γιατί δεν κάθισε στο σκαμνί τους πολιτικούς που με τις αποφάσεις που έλαβαν τους έσωσαν, καθώς το αδίκημά τους πλέον δεν διώκεται! Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της οικογένειας Τσοχατζόπουλου, που ακόμη και σήμερα, αντί να μετανοήσει, επιτίθεται στους πάντες, λες και της φταίμε κι από πάνω.

Από κοντά, βέβαια, ακολουθεί και η ατιμωρησία των τραπεζιτών, που, αφού μοίρασαν δισ. σε δανεικά και αγύριστα, κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα και τους πολίτες της, εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι, πίνοντας στην υγειά των κορόιδων.

Αυτή είναι η Ελλάδα του χθες και του σήμερα.
Το ερώτημα είναι εάν αυτή την Ελλάδα θέλουμε να την αλλάξουμε.

Νίκος Ελευθερόγλου
"Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



25 Οκτ 2017


Οι δικαστικοί για πρώτη φορά εδώ και 7 χρόνια, χτες, με μια πανδικαστική συνέλευση, όχι μόνο ξεσηκώθηκαν για τις περικοπές στις συντάξεις τους, αλλά κατήγγειλαν το κράτος σαν τον κυρίως υπεύθυνο για την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και προανήγγειλαν αγώνα. Όλα αυτά θα ήταν θαυμάσια αν οι δικαστικοί είχαν φροντίσει εδώ και 7 χρόνια να υπερασπιστούν με τον ίδιο ζήλο και τα ίδια επιχειρήματα τα εισοδήματα των άλλων πολιτών, όταν σφάζονταν από τους μνημονιακούς νόμους.

Με ένα εντυπωσιακό παρών όλες οι δικαστικές ενώσεις χτες προχώρησαν ακόμα πιο πέρα, καλώντας «το κράτος να πληρώσει τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων και όχι οι συνταξιούχοι»!

Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη η αντίδραση αυτή των δικαστών, έστω κι αν ήρθε με καθυστέρηση επτά (7) ετών! Εάν είχε έρθει νωρίτερα, ίσως η λαίλαπα των μνημονίων να μην είχε ενσκήψει τόσο σφοδρή εναντίον όλων των πολιτών. Ίσως, μάλιστα να είχε πάρει μια άλλη, εντελώς διαφορετική πορεία η έφοδος των δανειστών στα εισοδήματα και τις περιουσίες των Ελλήνων πολιτών.

Θα γινόταν αυτό, γιατί οι δικαστικές ενώσεις με ψήφισμά τους χτες δήλωσαν ότι και οι νέες περικοπές των συντάξεων «προσβάλλουν προδήλως τον πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος και συνεπώς είναι αντισυνταγματικές».

Προχωρώντας, ζητούν να ανακληθούν οι μειώσεις και να πληρώσει το κράτος τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων, γιατί «δεν μπορεί αν γίνει αποδεκτό το επιχείρημα ότι οι μειώσεις των συντάξεων είναι επιβεβλημένες χάριν της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος».

Όπως σωστά επισημαίνουν, «οι δικαστικοί κατέβαλαν διαχρονικά και με συνέπεια τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές και ως εκ τούτου δεν ευθύνονται οι ίδιοι για τη σημερινή κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων».

Προχωρώντας ακόμα πιο «επαναστατικά», οι δικαστικοί κατηγορούν το κράτος σαν υπεύθυνο υπονομευτή του συστήματος «με τη διαχρονική αξιοποίηση των αποθεματικών των ταμείων για σκοπούς άσχετους με τον φυσικό τους προορισμό. Παράλληλα με την εισφοροδιαφυγή, την ανασφάλιστη εργασία, την ανεργία και τη διαρκώς μειούμενη κρατική χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων».

Εμείς οι υπόλοιποι πολίτες έχουμε μια ερώτηση να απευθύνουμε στους δικαστικούς, που δίκαια διαμαρτύρονται και με εύλογα επιχειρήματα:

Δεν είναι οι μόνοι επαγγελματίες που πλήρωναν διαχρονικά και με συνέπεια τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Εκατοντάδες κλάδοι πλήρωσαν με ιδρώτα το ασφαλιστικό σύστημα, τίμια. Οι οποίοι, όπως και οι δικαστικοί, δεν ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια των ταμείων.

Όπως και τους δικαστικούς, έτσι και όλους τους έντιμους πολίτες τους έχει βλάψει δολίως το κράτος με τη διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων.

Όπως και για τους δικαστικούς έτσι και για όλους τους πολίτες οι περικοπές των συντάξεων προσβάλλουν προδήλως τον πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος και συνεπώς είναι αντισυνταγματικές.

Και η ερώτηση είναι: Αν προσφύγουν οι πολίτες στα δικαστήρια με αυτά τα επιχειρήματα των ίδιων των δικαστών, οι δικαστές θα τους δικαιώσουν;

Παρεμπιπτόντως, μια και οι περικοπές στις συντάξεις δεν αποφασίστηκαν χτες, εάν οι δικαστικοί πιστεύουν ακράδαντα ότι έχουν δίκιο, γιατί τις επέτρεψαν εδώ και 7 χρόνια; Δεν ίσχυαν στο παρελθόν τα σημερινά τους επιχειρήματα; Δεν ήταν αντισυνταγματικές οι περικοπές;

Τέλος, οι δικαστικοί αναφέρονται μόνο στις δικές τους συντάξεις ως εάν είναι κάτι αξιολογότερο του λαού; Ή η θέση τους αφορά και όλους τους πολίτες;

Υ.Γ. Είναι ίσως άξιο επισήμανσης ότι είναι η πρώτη φορά εδώ και 7 χρόνια που απουσιάζει από τον δικαστικό κλάδο ως επικεφαλής συνδικαλιστής ή επικεφαλής του Αρείου Πάγου η κ Θάνου.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Οκτ 2017


Το 1927 το Πρωτοδικείο Ξάνθης είχε κάνει δεκτή την αίτηση ίδρυσης του σωματείου με την επωνυμία "Στέγη της Τουρκικής Νεολαίας Ξάνθης" και το 1936 το Πρωτοδικείο Ξάνθης έκανε δεκτή την αίτηση του ίδιου σωματείου για μετονομασία του σε "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" (υπ’ αριθ. 122/1936 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου). Εκείνη τη χρονική περίοδο τα εθνικά δικαστήρια δεν θεώρησαν ότι υπήρχε κάποιο στοιχείο, που να προκύπτει είτε από τον τίτλο, είτε από το καταστατικό του, που θα μπορούσε να διασαλεύσει τη δημόσια τάξη.

Το 1983 όμως, το Πρωτοδικείο Ξάνθης έκανε δεκτή την αίτηση του νομάρχη Ξάνθης (στις 29.11.1983) να απαγορευτεί στο σωματείο η χρήση του όρου «τουρκικός» σε κάθε έγγραφο και σφραγίδα του (απόφαση αρ. 561/1983).

Στις 30.1.1984, ο νομάρχης Ξάνθης έκανε εκ νέου αίτηση στο Πρωτοδικείο Ξάνθης για τη διάλυση του σωματείου, διότι όσα όριζε το καταστατικό του αποτελούσαν προσβολή στη δημόσια τάξη. Τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν ότι η Τουρκική Ένωση Ξάνθης αποτελούσε κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ότι η λειτουργία της αντίκειται σε Συνθήκη της Λωζάννης επειδή προσπαθούσε να δημιουργήσει εθνική μειονοτική συνείδηση. Τα Ελληνικά δικαστήρια επικαλέστηκαν ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αναγνωρίζει θρησκευτική και όχι εθνική μειονότητα και ότι το σωματείο επιδίωκε να διαδώσει την ιδέα της ύπαρξης μιας τουρκικής μειονότητας στα πλαίσια του ελληνικού κράτους και να εξυπηρετήσει έτσι συμφέροντα τρίτου κράτους (ήτοι της Τουρκίας).

Μετά την απόφαση διάλυσης του σωματείου αυτού, η υπόθεση έφθασε ενώπιον του ΕΔΔΑ μετά από την προσφυγή (νο 26698/05) κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας και στις 27.3.2008 καταδικάστηκε η Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 11 και 14 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) που κατοχυρώνει την ελευθερία του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι και επιτάσσει απόλαυση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στη Σύμβαση να διασφαλίζεται, χωρίς καμία διάκριση, ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, λόγω της ένταξης σε μια εθνική μειονότητα, περιουσίας, γέννησης ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης αντίστοιχα..

Η διάλυση του ως άνω σωματείου συνιστούσε κατά το ΕΔΔΑ επέμβαση στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι που είχε η αιτούσα «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». Σύμφωνα με το ΕΔΔΑ:
«Ακόμα και αν ο σκοπός του σωματείου ήταν η προώθηση της ιδέας ότι υπάρχει στην Ελλάδα μια εθνική μειονότητα, δεν θα μπορούσε τούτο να απειλήσει μια δημοκρατική κοινωνία, ιδιαίτερα επειδή ουδόλως γίνεται μνεία στο καταστατικό του περί προσφυγής των μελών του στη χρήση βίας ή αντιδημοκρατικών ή αντισυνταγματικών μέσων…
Το να έχει κανείς την πρόθεση να συζητήσει δημόσια για την ταυτότητα ενός μέρους του πληθυσμού ενός κράτους δεν αρκεί κατά την άποψή του για να επιβάλει το κράτος αυτό ένα τόσο ριζοσπαστικό περιορισμό, όπως είναι η διάλυση ενός σωματείου. Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις πεποιθήσεις του σχετικά με την εθνική του ταυτότητα».
Πρόσφατα μετά την καταδίκη της Ελλάδας, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας ο Άρειος Πάγος με τη νομολογία ότι, οι αποφάσεις ΕΔΔΑ δεν είναι δεσμευτικές για την Ελλάδα, απέρριψε το αίτημα της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης για την επανεγγραφή του στο βιβλίο σωματείων του οικείου Πρωτοδικείου.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) γνωστοποίησε στις 5 Ιανουαρίου 2015 πως στις 18 Δεκεμβρίου 2014 κοινοποίησε στην Ελλάδα τρεις συσχετισμένες προσφυγές με τίτλο «Τουρκική Ένωση Ξάνθης και λοιποί κατά Ελλάδας».
Με την κοινοποίηση αυτή, η Ελλάδα ξαναδικάζεται γιατί περιφρόνησε τις τρεις καταδικαστικές αποφάσεις από το ΕΔΔΑ
α. για τη διάλυση της «Τουρκικής Ένωση Ξάνθης» (27 Μαρτίου 2008),
β. του «Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης» (27 Μαρτίου 2008)
γ. και του «Συλλόγου Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου»(11 Οκτωβρίου 2007)
και δεν τις εκτέλεσε.

Αυτή την κατάσταση επιχειρεί να διαχειρισθεί η κυβέρνηση με την τροπολογία Κοντονή προκειμένου να αποφύγει άμεσα νέες προσφυγές και καταδικαστικές αποφάσεις.

Νίκος Μελέτης
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



11 Οκτ 2017


Η δίκη μιας γερμανίδας δημοσιογράφου και μεταφράστριας, η οποία κατηγορείται από την τουρκική δικαιοσύνη ότι ανήκει σε μια «τρομοκρατική οργάνωση», άρχισε σήμερα κοντά στην Κωνσταντινούπολη.

Η Μεσαλέ Τολού, η οποία είναι φυλακισμένη από τα τέλη Απριλίου στην Τουρκία, κατηγορείται ότι ανήκει στο Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (MLKP), έναν σχηματισμό που είναι παράνομος στην Τουρκία επειδή θεωρείται «τρομοκρατικός». Κινδυνεύει να της επιβληθεί ποινή κάθειρξης έως 15 ετών.

Αυτή η ηλικίας 33 ετών τουρκικής καταγωγής γερμανίδα πολίτης, η οποία εργαζόταν ως δημοσιογράφος και μεταφράστρια σ' ένα μικρό τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων της αριστεράς, το Etkin Haber Ajansi (ETHA), δικάζεται στη Σηλυβρία, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με άλλα 17 πρόσωπα.

«Απορρίπτω τις κατηγορίες εναντίον μου. Έγινα στόχος της αστυνομίας εξαιτίας μιας μετάφρασης που έκανα για το ETHA», είπε η ίδια, σύμφωνα με τις δηλώσεις της που αναρτήθηκαν στο Twitter από το δικηγορικό γραφείο Δίκαιο των Καταπιεσμένων που την εκπροσωπεί.

Κατηγορείται κυρίως ότι συμμετείχε σε διαδηλώσεις και σε κηδείες μελών του MLKP, όμως οι υποστηρικτές της υποστηρίζουν πως πρόκειται για πολιτική δίκη.

Ο πατέρας της, ο Αλί Ριζά Τολού, χαρακτήρισε σήμερα το πρωί τις κατηγορίες σε βάρος της κόρης του «κούφια ψέματα», έγραψε το ETHA στη σελίδα του στο Facebook.

Η Τολού, η οποία κρατείται μαζί με τον τριών ετών γιο της, περιλαμβάνεται στους δέκα Γερμανούς που κρατούνται στην Τουρκία στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Σ'αυτούς περιλαμβάνεται ο γερμανοτούρκος δημοσιογράφος Ντενίζ Γιουτσέλ που κρατείται από τον Φεβρουάριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τουρκικό δικαστήριο καταδίκασε δημοσιογράφο της Wall Street Journal σε ποινή φυλάκισης δύο ετών κι ενός μήνα στη δίκη της, η οποία διεξήχθη ερήμην, για προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, του κουρδικού ένοπλου αυτονομιστικού κινήματος PKK, ανέφερε η εφημερίδα την Τρίτη.

Η Ayla Albayrak, δημοσιογράφος της WSJ με διπλή—τουρκική και φινλανδική—υπηκοότητα, καταδικάστηκε για ένα κείμενό της που είχε δημοσιευθεί το 2015 με θέμα τις συγκρούσεις ανάμεσα στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και τους αντάρτες του PKK στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Πρόκειται για «μια ανυπόστατη ποινική κατηγορία και μια εντελώς απαράδεκτη καταδίκη για ένα ισορροπημένο ρεπορτάζ της Wall Street Journal» τόνισε ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Gerard Baker.

Η Albayrak, η οποία βρίσκεται το τρέχον διάστημα στις ΗΠΑ, πρόκειται να ασκήσει έφεση εναντίον της απόφασης, σύμφωνα με την εφημερίδα.

Η καταδίκη της δημοσιογράφου καταγράφεται εν μέσω των προστριβών ανάμεσα στην Άγκυρα και την Ουάσινγκτον, με πιο πρόσφατη την αμοιβαία αναστολή της έκδοσης θεωρήσεων που ανακοινώθηκε την Κυριακή, εξέλιξη που σήμανε την περαιτέρω επιδείνωση των ήδη τεταμένων σχέσεων.

Οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σύμμαχοι της Τουρκίας στη Δύση τονίζουν ότι η κατάσταση ως προς τον σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου επιδεινώνεται, ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Tayip Erdogan το 2016, κι εκφράζουν φόβους περί παρέκκλισης της Τουρκίας σε μια αυταρχικότερη μορφή διακυβέρνησης.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 οι αρχές έχουν φυλακίσει περίπου 50.000 ανθρώπους ενόψει των προσαγωγών τους σε δίκες και έχουν απομακρύνει από τις θέσεις τους άλλους 150.000.

Στο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων, περίπου 150 ΜΜΕ έχουν αναγκαστεί να διακόψουν τη λειτουργία τους και τουλάχιστον 160 δημοσιογράφοι βρίσκονται στις φυλακές, σύμφωνα με στοιχεία της Ένωσης Τούρκων Δημοσιογράφων.

«Με δεδομένο το σημερινό κλίμα στην Τουρκία, αυτή η φρικτή ετυμηγορία δεν θα έπρεπε να με εκπλήξει, αλλά το έκανε», τόνισε η ίδια η Albayrakστην εφημερίδα για την οποία εργάζεται.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Σεπ 2017


Χτες, ο αδερφός του πρωθυπουργού απαλλάχτηκε από το δικαστήριο Μυτιλήνης με παραγραφή για το αδίκημα της πλαστογράφησης πιστοποιητικού ασφαλιστικής ενημερότητας, με βάση το νόμο Παρασκευόπουλου για αποσυμφόρηση των δικαστηρίων.

Όση δημοσιότητα πήρε η είδηση όταν απαγγέλθηκε η κατηγορία άλλη τόση πήρε και χτες με την απόφαση. Η ελληνική δημοσιογραφία είτε είναι εντελώς ανίκανη είτε είναι πολύ διεφθαρμένη είτε έγινε ξαφνικά λεπτή και ευγενική. (Αφού έχει κατασπαράξει αθώους και αθώους στην ιστορία της). Επειδή η είδηση είναι είδηση. Και γράφεται και χωρίς να χυδαιολογείς. Η είδηση δεν θα είχε ίσως τόση αξία αν δεν περιελάμβανε τα εξής χαρακτηριστικά:

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έχει χτίσει καριέρα βυσσοδομώντας κατά κάθε συγγενικού ή φιλικού προσώπου κάθε πολιτικού αντιπάλου που απλώς κατηγορήθηκε για αδικοπραγία. Όταν διέπραξε κι όλας αδίκημα διαμελίστηκε! Όχι τα τελευταία δυο χρόνια, αλλά και τα προηγούμενα που ήταν στην αντιπολίτευση.

Η ενοχοποίηση της συγγένειας ήταν και είναι λάβαρο στη σημαία και του ΣΥΡΙΖΑ και, κυρίως, των ΑΝΕΛ και του προέδρου τους Π Καμμένου. Μ αυτή την έννοια και την προϋπηρεσία, δεν θα δικαιούται να ζητήσει επιεικέστερη αντιμετώπιση από την αντιπολίτευση και την ειδησεογραφία. Περιέργως την έχει όμως! Ίσως γιατί η αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ είναι αρνιά τελικά μπροστά στους λύκους της συμπολίτευσης.

Ο αδερφός του πρωθυπουργού πλαστογράφησε έγγραφο ότι είναι ασφαλιστικά ενήμερος, ενώ χρωστούσε εισφορές 2.000 ευρώ. Την πλαστογραφία την έκανε για να πάρει μέρος σε διαγωνισμό για την ανάληψη έργου από την τεχνική του εταιρία. Δεν θα υπεισέλθουμε στο ιστορικό της εταιρίας.

Στη συνέχεια, η τεχνική του εταιρία δεν πήρε το έργο, αλλά κινήθηκε ποινική διαδικασία εναντίον του για την πλαστογράφηση του εγγράφου.

Η δίκη έγινε χτες στη Μυτιλήνη και με πρόταση του εισαγγελέα, που δέχτηκε η έδρα, το ποινικό αδίκημα παραγράφηκε γιατί το ποσό ήταν μικρό, ο κατηγορούμενος το πλήρωσε εκ των υστέρων και το κατηγορητήριο άλλαξε από χρήση πλαστού εγγράφου σε χρήση πλαστού πιστοποιητικού. Ο κ Δ. Τσίπρας είχε εμφανίσει φωτοτυπία αντί του πρωτότυπου για την ανάληψη του έργου.

Με αυτά τα νέα δεδομένα και επειδή το αδίκημα είχε τελεστεί πριν τις 31/03/2016, έπεσε στις διατάξεις περί αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, με ποινές μέχρι ένα έτος, και παραγράφηκε, όπως ορίζει ο νόμος Παρασκευόπουλου.

Αν όλα αυτά εφαρμόζονται και σε κάθε πολίτη που εμπίπτει στις συγκεκριμένες νομικές προβλέψεις δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το παρόν θέμα δεν είναι να κρίνει τον έτσι κι αλλιώς διάτρητο νόμο Παρασκευόπουλου, που αφήνει έξω από τις φυλακές πολύ επικίνδυνους εγκληματίες.

Το σχόλιο και η παράθεση της είδησης δεν έχει καν σκοπό να στοχοποιήσει τον πρωθυπουργό για τα πεπραγμένα συγγενών του. Το αντίθετο μάλιστα. Ακόμα κι αν αυτή είναι μια παγκόσμια πρακτική σε όλη τη Δύση με νωπά παραδείγματα τον Μακρόν, την Λεπέν, τον Τραμπ κα. Η πολιτική είναι πολύ βρώμικο πεδίο μάχης και όλα τα χτυπήματα λέει ότι επιτρέπονται. Ο πρωθυπουργός έχει κάνει χρήση αυτής της νοοτροπίας επανειλημμένως.

Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς σε ένα πεδίο ανθρωποφάγο όπως είναι η δημοσιογραφία και η πολιτική, αυτό το άρθρο έχει ακριβώς τον αντίθετο σκοπό.

Έχει σκοπό να δείξει στον πρωθυπουργό και σε κάθε άλλον από τους συγκάτοικούς του στην εξουσία σήμερα, πόσο οδυνηρό και άδικο είναι να χρησιμοποιείται η κατηγορία της οικογενειακής ευθύνης. Και πόσο ανήθικο είναι. Και πόσο ο καθένας μπορεί να βρεθεί σε μια τέτοια θέση.

Έχει σκοπό να δείξει στον πρωθυπουργό, τους συνοδοιπόρους του στον ΣΥΡΙΖΑ, τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ και τους ΑΝΕΛ, πώς θα συμπεριφέρονταν εκείνοι και τα ΜΜΕ τους σε μια αντίστοιχη περίπτωση! Και να το δείξει και στους πολίτες.

Το τι έκανε ο αδερφός του πρωθυπουργού δεν συμπαρασύρει τον πρωθυπουργό. Είναι δική του ιστορία. Ακόμα κι αν ευεργετήθηκε λόγω συγγένειας την ευθύνη την έχει η δικαιοσύνη. Που δεν δικαιούται ούτε να αλληθωρίζει ούτε να πιέζεται.

Αυτά ας τα έχει υπ όψιν του ο ίδιος ο κ Τσίπρας και οι συνοδοιπόροι του όταν παινεύονται με λενινιστικες τσιτατολογίες ότι όλα τα μέσα είναι επιτρεπτά για να φτάσει κανείς στο στόχο του. Και ας το ξανασκεφτούν όταν χρησιμοποιούν συγγενείς και φίλους για να πλήξουν αντιπάλους. Γιατί η ζωή μας βγάζει συχνά κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Σεπ 2017


Σάλος μέγας έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες λόγω μίας τροπολογίας που κατετέθη από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αφορά στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαίως η τροπολογία συνδέεται με τη λειτουργία του σωματείου “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Tου Άγγελου Συρίγου

Το συγκεκριμένο σωματείο ιδρύθηκε το 1927 ως “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας” στην Ξάνθη. Το 1936 μετονομάσθηκε με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων σε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, γεγονός που επανελήφθη το 1946. Η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, όπως και το αδελφό σωματείο “Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής” απετέλεσαν τη μεταφορά στην Ελλάδα των λεγομένων “Τουρκικών Εστιών” [Türk Ocakları] που είχαν πρωτοσυστήσει οι Νεότουρκοι το 1912 και είχε αναπτύξει ο Κεμάλ μετά το 1924.

Στόχος των “Τουρκικών Εστιών” ήταν η επιβολή των κεμαλικών αρχών μέσω της δημιουργίας κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων που ξέφευγαν από τη θρησκεία. Σε απόλυτη ταύτιση στο καταστατικό της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης” αναφερόταν ρητώς ως στόχος: «να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθουσών εκ της τουρκικής μεταπολιτεύσεως». Οι μεταρρυθμίσεις της τουρκικής μεταπολιτεύσεως ήσαν οι αλλαγές που είχε επιβάλλει ο Κεμάλ μετά το 1923.

Αρχικώς η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” είχε ως στόχο τους Παλαιομουσουλμάνους δηλαδή εκείνα τα μέλη της μειονότητας που απέρριπταν τις κεμαλικές αλλαγές και επέμεναν να χρησιμοποιούν την οθωμανική γραφή. Το 1968 η χούντα, με ένα μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψε με την Τουρκία, εξάλειψε το εμπόδιο των Παλαιομουσουλμάνων με πλήρη επικράτηση των Κεμαλικών.

Έκτοτε η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” άλλαξε στόχο: στράφηκε στον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η πλειοψηφία των μελών της προέρχεται από τα πομακοχώρια του ορεινού όγκου της Ροδόπης και όχι από τα τουρκόφωνα χωριά του κάμπου.

Η διαγραφή της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης”

Το 1984 τα ελληνικά δικαστήρια, μετά από προσφυγή του τότε Νομάρχη Ξάνθης, διέγραψαν από το βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Το 2005 η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αποδέχθηκε τη διαγραφή του σωματείου με το αιτιολογικό ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”:

- Επιδιώκει «την προώθηση εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας πολιτειακών σκοπών ξένου κράτους και συγκεκριμένα της Τουρκίας».

- «Δεν συμβάλλει στην ειρηνική συμβίωση των πολιτών της περιοχής… αλλά εγείρει ανύπαρκτο μειονοτικό πρόβλημα ‘Τούρκων’».

- Θέλει να εμφανίσει ότι στην Ελλάδα κατοικεί «μία δεινώς καταπιεζόμενη εθνική τουρκική μειονότητα», ενώ με τη σύμβαση της Λωζάννης αναγνωρίζεται «μόνον η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας».

Το σωματείο έκλεισε μόνον στα χαρτιά. Συνέχισε κανονικότατα τη λειτουργία του, εξακολουθώντας να κάνει εκλογές, χορούς κι εκδηλώσεις. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” κατέβασε από την πρόσοψη του κτηρίου που στεγάζεται την ονομασία. Η συνέχιση της λειτουργίας του σωματείου είναι μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρος που όμως αδυνατούν να αντιληφθούν στο εξωτερικό.

Όταν διαγράφεις ένα σωματείο και αυτό συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του επί 30 χρόνια χωρίς πρόβλημα πώς είσαι Κράτος Δικαίου; Επειδή θεωρούν ότι αυτά τα πράγματα αποκλείονται, πιστεύουν ότι η Ελλάδα παραβιάζει βάναυσα τα μειονοτικά δικαιώματα.

Η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Το 2008 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ (Προσφυγή αρ. 26698/05) για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι της Συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης. Αναφέρθηκε μόνον στην παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου:

- «Μόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου “τουρκικός” μέσα στο Καταστατικό δεν αρκούσαν… για να εξαχθεί το συμπέρασμα της επικινδυνότητας του σωματείου για την δημόσια τάξη».

- «Το Σωματείο συνέχισε, επί μισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εμπόδιο μέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. …σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το Καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως».

- «Δεν προκύπτει από την δικογραφία ότι ο πρόεδρος ή τα μέλη του Σωματείου προσέφυγαν ποτέ στην βία, στην εξέγερση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή απόρριψης των δημοκρατικών αρχών, γεγονός που θα συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη…Όσο εξοργιστικές και απαράδεκτες και να μπορούν να φανούν στα μάτια των αρχών ορισμένες απόψεις ή όροι που χρησιμοποιούνται, η διάδοσή τους δεν θα μπορούσε αυτομάτως να θεωρηθεί μία απειλή για την δημόσια τάξη και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας».

Εκτός από την περίπτωση της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” η Ελλάδα έχει επίσης καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στις περιπτώσεις δύο άλλων μειονοτικών σωματείων με αντίστοιχο σκεπτικό.

Το πρόβλημα και η τροπολογία

Ακολούθως η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας εφαρμογή της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και επανεγγραφή στο βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Η προσφυγή απερρίφθη με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζουν την Ελλάδα δεν συνεπιφέρουν υποχρεωτικώς και μεταβολή της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων. Δημιουργούν την υποχρέωση στο κράτος-παραβάτη να βρει έναν τρόπο να συμμορφωθεί με το αποτέλεσμα. Η επιλογή του τρόπου αφήνεται στο ίδιο.

Έκτοτε βρισκόμαστε σε αμυντική θέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε φορά που συζητείται στην Επιτροπή Υπουργών η συμμόρφωση των κρατών-μελών με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Επανειλημμένως η Επιτροπή έχει εκφράσει τη δυσφορία της για τη μη συμμόρφωσή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: Η τροπολογία Κοντονή και η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα
"Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων".
Αριστοτέλης
Άλλη μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία του Συμβουλίου της Επικρατείας γράφτηκε προχθές με την απόφαση του Δ Τμήματος του Δικαστηρίου που έκρινε ότι το πρόστιμο των 10.500 ευρώ που μπορεί να επιβάλει το ΙΚΑ σε περίπτωση αδήλωτης εργασίας είναι νόμιμο και επιβάλλεται από "επιτακτικό δημοσιονομικό συμφέρον", το οποίο αναδύεται κατά περίπτωση.

Και ασφαλώς πρέπει να αποτρέπεται μεν η ανασφάλιστη εργασία αλλά είναι προφανές ότι τέτοια πρόστιμα, μαζί με άλλα συναφή περί δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής μπορούν να καταστρέψουν εν μια νυκτί ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις, δηλαδή να τις αναγκάσουν σε κλείσιμο και απολύσεις.

1. Έκρινε λοιπόν το ΣτΕ ότι το ύψος του προστίμου δεν αντίκειται στην προβλεπόμενη από το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητος. Και τούτο διότι: 
i. "έχει υπαγορευθεί από επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι συνίστανται στην αποτελεσματική καταπολέμηση του φαινομένου της αδήλωτης εργασίας".
(Στην αδήλωτη εργασία όμως προβαίνουν πολλές επιχειρήσεις από το 2010 και μετά, ακριβώς λόγω της υπερφορολόγησής τους, την όποια επίσης βρήκε συνταγματική σε όλες τις περιπτώσεις το ΣτΕ.)
ii. "με τη διάταξη αυτή δεν θεσπίζεται κύρωση προδήλως απρόσφορη, ούτε η προβλεπόμενη κύρωση υπερακοντίζει τον επιτακτικό σκοπό δημοσίου συμφέροντος, τον οποίο αποβλέπει να εξυπηρετήσει, δεδομένου ότι με το σοβαρό ύψος του προβλεπόμενου προστίμου επιδιώκεται τόσο ο αυστηρός κολασμός του συγκεκριμένου παραβάτη, όσο και η αποτροπή της παράνομης πρακτικής της αδήλωτης εργασίας από τους λοιπούς εργοδότες, ενώ το ύψος του προστίμου δεν δύναται, να θεωρηθεί ως προδήλως δυσανάλογο για την επίτευξη του σκοπού αυτού".
(Ασφαλώς και είναι δυσανάλογο το πρόστιμο για πολλές επιχειρήσεις με συνέπεια, το κλείσιμο τους, και την αμοιβαία ανεργία εργοδότη και ανασφάλιστου εργαζομένου στη συνέχεια. 
Το δημόσιο συμφέρον προτάσσει να υπάρχουν άφθονες επιχειρήσεις οι όποιες θέλοντας και μη θα έχουν εργαζόμενους, πλην με τόσους φόρους οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έκλεισαν ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες απ' το 2010 και μετά. 
Η δε ραχοκοκαλιά της αγοράς εργασίας είναι οι ελληνικές μικρές επιχειρήσεις οι όποιες δεν έχουν την ευρωστία και τον τζίρο πολυεθνικών οι όποιες μπορούν μάλιστα και να φοροαπεφευγουν με άνεση. Αρα είναι εξαιρετικά ευάλωτες. 
Τέλος όσο πιο πολλές επιχειρήσεις υπάρχουν, τόσο μικρότερη η ανεργία και τόσο μικραίνουν οι φόροι αφού το βάρος μοιράζεται σε περισσότερους κι αντίστοιχα επιμερίζεται σε λίγους όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν. 
iii. "το ύψος του εν λόγω προστίμου ευλόγως συναρτάται με το υψηλό ποσοστό στο οποίο, κατά τα προαναφερθέντα, έχει ανέλθει η αδήλωτη εργασία, ο δε αριθμός των 18 μηνών που τίθεται ως πολλαπλασιαστής για τον προσδιορισμό του και κατά την εκτίμηση του κανονιστικού νομοθέτη, η οποία δεν αμφισβητείται, αποτελεί τον χρόνο που οι εργαζόμενοι απασχολούνται, κατά μέσο όρο, χωρίς να έχουν δηλωθεί, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποτελεί κριτήριο απρόσφορο για τον προσδιορισμό του προστίμου σε ποσό που εξυπηρετεί τον επιδιωκόμενο σκοπό της πάταξης της αδήλωτης εργασίας, ή ότι υπερακοντίζει, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, τον ανωτέρω σκοπό".
(Τα οριζόντια πρόστιμα εξομοιώνουν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, ώστε να συντριβούν τις μεν, και να ρίχνουν στα μαλακά τις δε, άρα οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. 
Γενικότερα κάθε οριζόντιο μέτρο, φόρος, εισφορά, πρόστιμο, ή οποιοδήποτε άλλο βάρος είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικό και επί της ουσίας είναι τεκμήριο, που όταν καθίσταται αμάχητο είναι δυο φόρες αντισυνταγματικό όπως έχει τεκμηριωμένα αναλύσει και ο Κώστας Μπέης.
Προσέτι τέτοια μέτρα προσάπτουν συλλογική ευθύνη, τύπου μαζί τα φάγαμε στις κοινωνικές ομάδες, και ως εκ τούτου ελαφραίνουν πάντα τη θέση των ισχυρότερων).

2. Το ζήτημα του ύψους των προστίμων είναι εξίσου διαχρονικό με των φόρων και των εισφορών.
Πρέπει να διέπονται κι αυτά από προοδευτικότητα, ανάλογη εν προκειμένω τον τζίρο των επιχειρήσεων. Ως εκ τούτου μπορούν να είναι διαφόρων κατηγοριών ύψους.
Το πρόστιμα μπορούν επίσης να ανέρχονται πχ στο διπλάσιο των οφειλομένων εισφορών, ή, αν μετά τη βεβαίωση της παράβασης καταβληθούν άμεσα, να είναι ακόμη λιγότερα.
Η αναλογικότητα στα πρόστιμα υπήρξε θέμα συζήτησης και αρκετούς μήνες πριν με αφορμή τα πρόστιμα του ΚΟΚ.
Η διασύνδεση της ποινής με το εισόδημα δεν είναι άγνωστη στο δικαιικό μας σύστημα.
Η ιδέα της διασύνδεσης των ποινών του Κ.Ο.Κ. με το εισόδημα, υπό την αίρεση της θέσπισης κατωτάτου ορίου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και δίκαιη. Έτσι οι διοικητικές ποινές για τις τροχαίες παραβάσεις θα έχουν πραγματικά αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Το α.82 του Π.Κ. για τη μετατροπή των στερητικών της ελευθερίας ποινών σε χρηματικές:
"Το ποσό της μετατροπής καθορίζεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση, αφού ληφθεί υπόψη η προσωπική και οικονομική κατάσταση του δράστη, για τον προσδιορισμό της οποίας λαμβάνονται υπόψη τα καθαρά έσοδα που έχει από την εργασία του κατά μέσο όρο κάθε ημέρα, άλλα εισοδήματα και η περιουσία του, καθώς και οι οικογενειακές του υποχρεώσεις."
3. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στα πρόστιμα και το εισόδημα.
Στην Αγγλία είχε προβλεφτεί μάλιστα τέτοια σύνδεση ακόμα και στα πρόστιμα & δικαστικά έξοδα η οποία εγκαταλείφτηκε υπό την πεποίθηση όμως ότι τα δικαστήρια θα λάμβαναν αυτεπαγγέλτως υπόψη τα εισοδήματα των διαδίκων και θα επέβαλλαν αναλόγως.
Στο δικό μας σύστημα μας ούτε αυτό συμβαίνει, με συνέπεια αιφνιδιασμούς των διαδίκων, ανασφάλεια δίκαιου και διατάραξη της αρχής της ισότητας των οπλών των διαδίκων (αν τύχουν αντιμέτωποι οικονομικά ισχυρός και οικονομικά ασθενέστερος)και αρά αρνησιδικία και κακοδικία.

4. Το θέμα κατέληξε στο ΣτΕ προς επίλυση μετά από προδικαστικό ερώτημα στα πρότυπα της πρότυπης δίκης, που (δυστυχώς) εισήχθη στο δικαιικό μας πλαίσιο το 2010 για να απλουστεύσει τάχα γενικού ενδιαφέροντος νομολογιακά προβλήματα υπο την σοφή αιγίδα του ΣτΕ.
Πλην όμως με αυτή τη διαδικασία το έχρισε ατύπως συνταγματικό δικαστήριο και μαζι με άλλες διατάξεις όπως πχ η λήψη υπόψη της πάγιας νομολογίας σε κρίσεις προσωρινής προστασίας, συνέβη το εξής:
Καταργήθηκε εμμέσως ο συνταγματικώς προβλεπόμενη διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων απ' όλα τα δικαστήρια.
Τουτέστιν ακόμα και αν το σύνολο των πρωτοδικών και εφετών ακύρωναν για συνταγματικό ή άλλο λόγο ορισμένη διάταξη, μια και μόνο απόφαση του ΣτΕ μπορούσε να τις ακυρώσει. Αρα ο διάχυτος έλεγχος είναι κενό γράμμα.

5. Τέτοιες αποφάσεις μαζι με άλλες που σώρευσε το ΣτΕ τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δείχνουν ότι απέχει του παλμού της κοινωνίας αλλά το ίδιο ροκανίζει την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, δοθέντος οτι τα ανώτατα δικαστήρια είναι ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΛΕΓΚΤΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΙΣΟΒΙΕΣ και γι' αυτό όφειλαν να είναι δυο φόρες προσεκτικές στο τι αποφάσεις βγάζουν. 
Οι αποφάσεις αυτές δεν παράγουν μονο μικροπολιτικό αποτέλεσμα αλλά επηρεάζουν άμεσα και σε τεράστιο βαθμό την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα και ακόμα και το πόσοι και αν Έλληνες θα ζουν αξιοπρεπώς ή όχι.
Και ναι μεν μονο 13% των Ελλήνων μονο εμπιστεύονται τις ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και η ελληνική δικαιοσύνη δεν πήγε πολύ καλύτερα

6. Όταν το ΣτΕ εξομοιώνει μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και επί της ουσίας αδιαφορεί για τις πρώτες, αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται να το επαναλάβει στο μέλλον με φόρους, εισφορές, πρόστιμα και περικοπές έναντι πάλι αδυνάμων κατηγοριών. 
Μπορεί να μην είναι μικρές επιχειρήσεις, μπορεί να είναι όμως χαμηλόμισθοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, υποαπασχολούμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες.

7. Παραδόξως πως πάντα η μειοψηφία του ΣτΕ έχει ένα καλό και πολύ λογικό λόγο, ο οποίος φυσικά σπάνια γίνεται πλειοψηφία. 
(Μειοψηφία ανωτέρω: Η επιβολή του προστίμου αποτελεί πρόσφορο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του δημοσίου συμφέροντος σκοπού της καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας. Αντίκειται όμως στην αρχή της εν στενή εννοίας αναλογικότητος, λαμβανομένων υπ’ όψιν των συνεπειών της επιβολής του προστίμου σε μικρές επιχειρήσεις, δοθέντος μάλιστα ότι η επιλογή 18 μηνών εργασίας, ως στοιχείου υπολογισμού του προστίμου, δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία του φακέλου και παρίσταται, ως εκ τούτου, αυθαίρετη.)

8. Φυσικά μπορούσε το ΣτΕ να κρίνει μερικώς συνταγματικό το νομό, αφενός μεν επιτρέποντας το πρόστιμο για ορισμένου μεγέθους τζίρου επιχειρήσεις και αφετέρου υποχρεώνοντας την διοίκηση να νομοθετήσει κάτι πιο αναλογικό για τις άλλες, πιο μικρές.

9. Από τις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών που κινδυνεύουν να αφήσουν ανθρώπους χωρίς πόρους διαβίωσης, το τέλος επιτηδεύματος των 650 ευρώ, αδιακρίτως εισοδήματος, το φόρο από το πρώτο ευρώ (που αρνήθηκε να εισάγει σε πρότυπη δική) το ΕΕΤΗΔΕ (ΕΝΦΙΑ σήμερα) επί απρόσοδων ακινήτων και ανέργων ιδιοκτήτων, όλα αυτά συντέλεσαν ώστε μετά τους άνεργους, οι αυτοαπασχολούμενοι να είναι δεύτεροι στο όριο της φτώχειας.

Με αλλά λόγια ένα μέρος των ελλήνων παραγκωνίστηκε από κάθε δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση με δικαστική βούλα.
Kαι το πιο επίφοβο είναι ότι ακόμα κι αν κατώτερα διοικητικά δικαστήρια πχ αποφανθούν την αντισυνταγματικότητα φορολογικών και άλλων βαρών, η παράδοση που δημιούργησε το ΣτΕ δημιουργεί εύλογους φόβους ότι θα τις ανατρέψει, με συνέπεια την γιγάντωση αυτού που συμβαίνει ήδη:
Την αυθαίρετη φτωχοποίηση και υπερχρέωση στο δημόσιο ευρειών ομάδων πολιτών και επιχειρήσεων. 
Κι αυτό προκαλεί πικρία, γιατί ο κύριος λόγος ύπαρξης της δικαιοσύνης είναι η προστασία των αδυνάτων, τους οποίους σήμερα συνειδητά αποφεύγει να διακρίνει απ τους ισχυρούς, κι εδώ ακριβως αυτοαναιρείται η ιδία η ύπαρξη της δικαιοσύνης. 
Επειδή άκρη δε βγαίνει λοιπόν, καλό είναι να παρέμβει ο νομοθέτης, ως συνήθως και να λύσει δίκαια το πρόβλημα.
Τέλος, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε εδώ τον Τόμας Τζέφερσον όταν συμβούλευε τον Αδαμάντιο Κοραή για το νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος, τους κίνδυνους από την κακή χρήση και κρίση των νόμων:
"Όταν τέθηκαν σε ισχύ τα Συντάγματά μας, τα δικαστικά μας σώματα υπετίθετο ότι ήταν οι πιο αδύνατες και οι πιο ακίνδυνες υπηρεσίες της διοικήσεως της χώρας μας.
Σύντομα, όμως, η πείρα απέδειξε πως τα σώματα αυτά επρόκειτο να καταστούν τα πλέον επικίνδυνα, επειδή η ανεπάρκεια των προβλεπομένων μέσων για την απομάκρυνση των δικαστικών λειτουργών τους καθιστούσε ανεύθυνους στην άσκηση των καθηκόντων τους.
Επιπλέον, οι αποφάσεις τους, που φαινομενικώς αφορούν μόνο μεμονωμένους διαδίκους, ισχύουν σιωπηρώς και χωρίς να τις αντιληφθεί μάλλον η κοινή γνώμη.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται δεδικασμένο και κωδικοποιούνται σε μόνιμους νόμους, που υπονομεύουν σιγά – σιγά τα θεμέλια του Συντάγματος και επιφέρουν εμπράκτως αλλαγές χωρίς να έχει γίνει αντιληπτό ότι το αόρατο αυτό σκουλήκι έχει εργαστεί τόσο δραστήρια για να καταφάει την ουσία.
Η αλήθεια είναι ότι από τη φύση του ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος ούτως ώστε να μπορεί κανείς να τον εμπιστευθεί εσαεί, πολλώ δε μάλλον όταν είναι βέβαιος ότι δεν θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του.”
* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθηνών Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Συνωστισμό πρακτόρων θα έχουμε σήμερα στο Εφετείο Αθηνών, όπου δικάζεται πρώην επιτελικό στέλεχος της ΕΥΠ, για παράνομη κατοχή χιλιάδων απόρρητων εγγράφων.

Η σημερινή διαδικασία αποκτά ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς θα καταθέσουν ως μάρτυρες για την υπόθεση και δύο πρώην υποδιοικητές της ΕΥΠ.

Ένα στοιχείο που την καθιστά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, είναι ότι ο κατηγορούμενος είναι και βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση «Πυθία», που αφορά στο σκάνδαλο των υποκλοπών και στο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης Καραμανλή από ξένες υπηρεσίες.
Κάτι πρωτοφανές για άλλα κράτη, όχι όμως για την Ελλάδα και την πιο ευαίσθητη κρατική της υπηρεσία, η οποία έχει «ακούσει» πολλά κατά καιρούς, όπως για τα όσα έλαβαν χώρα στην υπόθεση Οτζαλάν.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γίνει γνωστό, λένε πρώην στελέχη, πως π.χ. διέρρευσαν στοιχεία για την πηγή με το κωδικό όνομα «Θ.Σ. 13», που εμπλέκεται άμεσα στην υπόθεση «Πυθία», αφού από αυτήν ξεκίνησε η παροχή πληροφοριών για τα όσα αποκαλύφθηκαν μετά.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ΕΥΠ βιώνει τέτοιες καταστάσεις τα τελευταία χρόνια.
Καταστάσεις που δεν αρμόζουν στην λειτουργία της, αλλά παραπέμπουν σε παραμάγαζα που λειτουργούσαν και εκτός του αυστηρού υπηρεσιακού πλαισίου, μέσα στο οποίο έγιναν και πολλά λάθη. Λάθη, που κόστισαν δίκτυα πληροφοριοδοτών.

Ο «Ιπποκράτης» και η γκάφα που τον έδωσε στη ΜΙΤ

Ο «Ιπποκράτης» δεν ήταν έλληνας. Ήταν ένας φτωχός Τούρκος και το όνομα του πατέρα της Ιατρικής, ήταν ο κωδικός του στην ΕΥΠ, αφού αποτελούσε μαζί με ανηψιούς του μια καλή πηγή πληροφοριών στην Τουρκία.

Έμενε σε ένα μικρό χωριό, μια ανάσα από την Αλικαρνασσό και απλά όταν έπεφτε κάτι στην αντίληψή του, το μετέφερε στον χειριστή του μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία.

«Είδα να στήνουν ένα ραντάρ εκεί», «ετοιμάζονται για άσκηση», «κατάφθασε μια ίλη τεθωρακισμένων» ήταν οι συνήθεις πληροφορίες που διοχέτευε στην ΕΥΠ.

Μία φορά το μήνα ο «Ιπποκράτης» περνούσε με το καράβι στην Κω και συναντιόταν με τον χειριστή του, ο οποίος του έδινε ποσά από διακόσια μέχρι πεντακόσια ευρώ για τα όσα έρχονταν εις γνώση της Υπηρεσίας.

Του πληρώναμε και τα εισιτήριά του, μέχρι το φθινόπωρο του 2009, όταν κάποιοι φωστήρες, αποφάσισαν να μειώσουν τα έξοδα και άρχισαν να του στέλνουν εμβάσματα με τα ποσά μέσω της Western Union.

Μετά τα πρώτα τρία, στο μικρό χωριό όλοι άρχισαν να λένε για τα εμβάσματα που λάμβανε ο «Ιπποκράτης» και η ΜΙΤ δεν άργησε να επέμβει.

Κλιμάκιο πρακτόρων της συνέλαβε τον φτωχό Τούρκο παραμονή Χριστουγέννων του 2009 μαζί με τα δύο του ανίψια και δεν δυσκολεύθηκαν να βρουν την άκρη του νήματος με τα εμβάσματα.

Ο «Ιπποκράτης» πέθανε στη φυλακή μετά από οχτώ μήνες ενώ τα δύο παιδιά καταδικάστηκαν σε πολυετείς καθείρξεις, χάρη σε κάποιους πεφωτισμένους που ήθελαν να μειώσουν το budget.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Σχόλιο ιστολογίου: Αξίζει να σημειωθεί πως σήμερα η Δικαιοσύνη εκδικάζει μια υπόθεση κατασκοπείας, για έγγραφα που βρέθηκαν μέσα στην ΕΥΠ, κλειδωμένα, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ούτε κατ' ελάχιστο η οποιαδήποτε διαρροή τους και, φυσικά, η χώρα λήπτης των εγγράφων αυτών. Ενδεχομένως, εάν τα έγγραφα δεν ήταν κλειδωμένα και κυκλοφορούσαν σε φωτοτυπίες στην Ομόνοια ή εάν κατέληγαν σε κάποια πρεσβεία παγκόσμιας δύναμης να μην γινόταν καμία απολύτως δίωξη. Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του σήμερα, στην πλέον ευαίσθητη υπηρεσία πληροφοριών (η οποία κατέστη "τυφλή" εξαιτίας ενεργειών τοποθετημένων κομματικών στελεχών), η οποία επιλέχθηκε να διασυρθεί -με τον χειρότερο και επικινδυνότερο τρόπο- στο όνομα κομματικών συμφερόντων και προσωπικών ματαιοδοξιών. Η δε κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), όπως περιγράφεται στον Τύπο, προξενεί μόνο θλίψη, αφού όλα δείχνουν πως κινείται μεταξύ διάλυσης και τυπικής λειτουργίας ως προς το καταστατικό λειτουργίας της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Σεπ 2017


Μια 49χρονη έγινε η πρώτη γερμανίδα υπήκοος που προσήχθη σε δίκη στην Τουρκία με την κατηγορία ότι υποστήριζε την οργάνωση του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο οι τουρκικές αρχές θεωρούν τον εγκέφαλο του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016, μετέδωσαν γερμανικά ΜΜΕ.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα WDR και NDR και η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ανέφεραν ότι η δίκη άρχισε χθες στην τουρκική πόλη Καραμάν και επισήμαναν ότι η γυναίκα αυτή είναι αντιμέτωπη με πολυετή κάθειρξη.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές η γυναίκα, την οποία δεν κατονόμασαν, έχει γεννηθεί στην Τουρκία αλλά ζούσε στη νοτιοδυτική Γερμανία επί 20 χρόνια και πλέον ενώ της δόθηκε γερμανική υπηκοότητα πριν από 15 χρόνια.

Είχε συλληφθεί στην Τουρκία τον Αύγουστο του 2016 και αφέθηκε ελεύθερη τον Σεπτέμβριο μετά τις πιέσεις που άσκησε το γερμανικό ΥΠΕΞ, αλλά δεν της επιτράπηκε να φύγει από τη χώρα, κατά τα δημοσιεύματα.

Νωρίτερα χθες η γερμανική διπλωματία επιβεβαίωσε ότι άλλος ένας γερμανός υπήκοος ο οποίος είχε τεθεί υπό κράτηση στη νότια Τουρκία την περασμένη εβδομάδα αποφυλακίστηκε, αλλά του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Doğan, ο άνδρας και η γερμανίδα σύντροφός του συνελήφθησαν ενώ έκαναν διακοπές στην Αττάλεια (Αντάλια). Η γυναίκα αφέθηκε ελεύθερη αφού ανακρίθηκε.

Κατά την ίδια πηγή, το ζευγάρι συνελήφθη στο πλαίσιο των ερευνών για τον Γκιουλέν, αλλά και τη δράση κούρδων μαχητών στη Συρία.

Ο Γκιουλέν αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την απόπειρα επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος στην Τουρκία.

Η χθεσινή αποφυλάκιση σημαίνει ότι υπό κράτηση στην Τουρκία παραμένουν 10 γερμανοί πολίτες, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες πολιτικής φύσης.

Οι συλλήψεις τους συνέβαλαν στην κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα στην Άγκυρα και το Βερολίνο και οδήγησαν την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ να προτείνει την επανεξέταση των σχέσεων με την Τουρκία και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.

Ανάμεσα στους κρατούμενους είναι ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής γερμανικής εφημερίδας στην Τουρκία με διπλή υπηκοότητα, ο οποίος παραμένει στη φυλακή επί 200 ημέρες και πλέον.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Σεπ 2017


Την δική τους απάντηση δίνουν οι ΗΠΑ στον Ερντογάν, μετά και την απόφαση να τιμωρηθούν τα μέλη της φρουράς του, καθώς ξυλοκόπησαν μπροστά στις κάμερες, διαδηλωτές στην Ουάσιγκτον, κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ τον Μάιο.

Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν εναντίον κάποιων μελών της φρουράς του Ερντογάν στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι ΗΠΑ «δεν ανέχονται πρόσωπα που χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό και τη βία για να φιμώσουν την ελευθερία του λόγου και τη νόμιμη πολιτική έκφραση», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον.

«Σκάνδαλο» η απόφαση της αμερικανικής δικαιοσύνης να απαγγείλει κατηγορίες εναντίον μελών της φρουράς του στην Ουάσινγκτον, την χαρακτήρισε από την δική του πλευρά ο Ερντογάν.

«Είναι σκάνδαλο», δήλωσε ο Ερντογάν στους δημοσιογράφους μετά την προσευχή για τη μουσουλμανική γιορτή Άιντ αλ Άντχα. «Είναι μια σκανδαλώδης απόδειξη του πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη στις ΗΠΑ», πρόσθεσε.

Στις 16 Μαΐου 11 άνθρωποι τραυματίστηκαν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον, όταν μέλη της φρουράς του Ερντογάν επιτέθηκαν εναντίον Κούρδων διαδηλωτών.

Η Άγκυρα επέρριψε την ευθύνη στους διαδηλωτές οι οποίοι, σύμφωνα με την ίδια, συνδέονταν με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), ενώ ο διοικητής της αστυνομίας της αμερικανικής πρωτεύουσας χαρακτήρισε το επεισόδιο βίαιη επίθεση εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών.

Ο Τούρκος πρόεδρος κατήγγειλε ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να τον προστατεύσουν από μέλη του PKK στη διάρκεια της επίσκεψής του και πρόσθεσε ότι θα συζητήσει το θέμα με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ κατά την επόμενη επίσκεψή του στην Ουάσινγκτον.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Αυγ 2017


Αμερικανικό δικαστήριο απήγγειλε χθες κατηγορίες σε 19 άτομα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και 15 Τούρκοι υπάλληλοι ασφάλειας, σε σχέση με ένα επεισόδιο στην Ουάσιγκτον μεταξύ διαδηλωτών και του προσωπικού ασφαλείας του Tούρκου προέδρου Τ. Erdogan τον Μάιο

Έντεκα άτομα τραυματίστηκαν στην "βάναυση επίθεση", όπως την ονόμασε ο διοικητής της αστυνομίας της Ουάσιγκτον, εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών έξω από την κατοικία του Tούρκου πρέσβη κατά την επίσκεψη του Erdogan στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το επεισόδιο, το οποίο συνέβη μετά τη συνάντηση του Erdogan με τον πρόεδρο Donald Trump στον Λευκό Οίκο, επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας.

Το γραφείο του εισαγγελέα της περιοχής πρωτευούσης των ΗΠΑ (District of Columbia) είπε σε δήλωσή του ότι έχουν ήδη απαγγελθεί κατηγορίες σε 16 από τους εναγόμενους, και ότι η χθεσινή απαγγελία πρόσθεσε άλλους τρεις στον κατάλογο των κατηγορουμένων.

Οι τρείς είναι ο Μουχσίν Κόσε, ο Γιουσούφ Αγιάρ και ο Χαρετίν Ερέν, οι οποίοι βρίσκονταν μεταξύ των 15 τούρκων υπαλλήλων ασφαλείας στους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.

"Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν και στους 19 εναγόμενους περιλαμβάνουν τη συνωμοσία να διαπράξουν έγκλημα βίας, ενισχυμένης από έγκλημα προκατάληψης", είπε. Η κατηγορία τιμωρείται με τη μέγιστη ποινή κάθειρξης 15 χρόνων, ενώ το έγκλημα προκατάληψης μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης, έγραφε η δήλωση του εισαγγελέα.

Μερικοί ενάγοντες αντιμετωπίζουν πρόσθετες κατηγορίες.

Μόνο δύο από τους 19 έχτουν τεθεί υπό κράτηση, και αναμένεται να εμφανιστούν ενώπιον δικαστή στις 7 Σεπτεμβρίου, έγραφε η δήλωση.

Η τουρκική πρεσβεία απέδωσε τη βία σε διαδηλωτές που συνδέονται με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, το οποίο η Τουρκία και οι ΗΠΑ θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Αυγ 2017


Της Σόνιας Τάνταρου – Κρίγγου

Στην προβληματική της σύγχρονης πολιτικής ανάλυσης, η προσπάθεια της υπαγωγής της διαδικασίας απόδοσης δικαιοσύνης στην εξυπηρέτηση ευρύτερων πολιτικών σκοπιμοτήτων, θεωρείται ως μια από τις πιο κραυγαλέες αποδείξεις της ύπαρξης αυταρχικών ή\και ολοκληρωτικών σχεδιασμών από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας.

Τα παραδείγματα από το παρελθόν, που επιβεβαιώνουν αυτή τη διαπίστωση και ενισχύουν τις σχετικές ανησυχίες, αφθονούν. Το ναζιστικό καθεστώς της χιτλερικής Γερμανίας, χρησιμοποίησε σε πληθώρα περιπτώσεων τη Δικαιοσύνη για να προωθήσει τις πολιτικές επιδιώξεις του. Το κομμουνιστικό καθεστώς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, σε περιπτώσεις όπως οι «Δίκες της Μόσχας», χρησιμοποίησε τη Δικαιοσύνη για να συντρίψει κάθε ενοχλητική διαφωνία. Αλλά και τα καθεστώτα, που επιβλήθηκαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Δικαιοσύνη σαν μοχλό, επέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στους λαούς τους τη δεσποτική παρουσία τους. Οι περιπτώσεις απολυταρχικών καθεστώτων που κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος, είναι πολλές. Δεσποτικά καθεστώτα, όπως εκείνα της Χιλής κατά τη δικτατορία του Πινοσέτ, ή της Πορτογαλίας τον καιρό του Σαλαζάρ, χρησιμοποίησαν τη Δικαιοσύνη για να επιβάλουν το στόχο τους.

Έτσι, μετά την εμπειρία αυτή, στο πλαίσιο της σύγχρονης δημοκρατικής θεώρησης, η παλαιότερα διατυπωμένη από τον Μοντεσκιέ αρχή της διάκρισης των εξουσιών, αναδύθηκε σε θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας. Αναγνωρίστηκε ότι αποτελεί συστατικό γνώρισμα της αναγκαίας εξισορρόπησης των εξουσιών και ασφαλιστική δικλείδα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πολιτών. H ευαισθητοποίηση στα ζητήματα που αφορούν στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, όχι μόνο μεγιστοποιήθηκε, αλλά κατέστη και βασικό πρόκριμα για την αποτίμηση ή όχι του δημοκρατικού χαρακτήρα ενός πολιτικού συστήματος.

Εναντιοδρομώντας προς αυτή τη σύγχρονη δημοκρατική τάση, η κυβέρνηση της χώρας μας συγκροτούμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, δείχνει να ακολουθεί διαφορετικό δρόμο. Από την πρώτη στιγμή ανάληψης της εξουσίας, έδειξε να αντιμετωπίζει τη Δικαιοσύνη με δυσπιστία και επιφυλακτικότητα. Δεν έκρυψε την πρόθεσή της να την ελέγξει και να «ευθυγραμμίσει» τη λειτουργία της στις πολιτικές της προτεραιότητες. Στην αρχή το επεχείρησε με υποδόριες κινήσεις και το προσπάθησε με «παράλληλα» διαβήματα. Όταν η απόπειρά της αυτή απέτυχε παταγωδώς, άλλαξε στάση. Υιοθέτησε μια απροσχημάτιστα εχθρική συμπεριφορά απέναντι στη Δικαιοσύνη, την οποία με την πάροδο του χρόνου, φαίνεται να κλιμακώνει.

Η αρχή έγινε με τη διατύπωση δηλητηριωδών σχολίων και ανεπέρειστων επικρίσεων κυβερνητικών στελεχών για αποφάσεις της Δικαιοσύνης με τις οποίες διαφωνούσαν. Στη συνέχεια η κυβέρνηση μεθόδευσε την τοποθέτηση αρεστών στην ίδια ανώτατων Δικαστών στα ύπατα αξιώματά της , όπως πλέον περίτρανα αποδεικνύεται σήμερα, με την επιλογή της κας. Αικατερίνης Θάνου στην Προεδρία του Αρείου Πάγου. Ακολούθως, η αντιπαράθεση προσέλαβε χαρακτήρα ανοιχτής πολεμικής. Επικειμένης της απόφασης του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα ή όχι του νόμου για την αδειοδότηση των καναλιών, όλοι θυμόμαστε την δριμεία προσωπικού χαρακτήρα επίθεση κατά ανώτατου δικαστικού λειτουργού και όταν η απόφαση για την αδειοδότηση των καναλιών εξεδόθη , σε αντίθεση προς τις κυβερνητικές επιθυμίες, η τότε κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Ο. Γεροβασίλη, την υπεδέχθη προβαίνοντας σε πρωτοφανείς δηλώσεις κατά της Δικαιοσύνης. Ακολούθησε ένας καταιγισμός δηλώσεων κυβερνητικών και κομματικών στελεχών σε βάρος της Δικαιοσύνης με ποικίλες αφορμές και προφάσεις. Ως επιστέγασμα όλων αυτών, ήρθε η εμπλοκή , ως μη όφειλε , του υπουργού Αμύνης κ. Πάνου Καμμένου στην υπόθεση του ναρκοπλοίου «Noor-1» και του καταδικασθέντος σε ισόβια κ. Ε. Γιαννουσάκη, καθώς και η τοποθέτηση της πρώην Προέδρου του Αρείου Πάγου κ. Αικατερίνης Θάνου στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού, λίγες μόλις ημέρες μετά την αφυπηρέτησή της.

Αυτή η αδρομερής αναφορά σε περιστατικά κυβερνητικών καταφορών κατά της Δικαιοσύνης, καθώς και σε προσπάθειες για τον έλεγχό της, μόνο προβληματισμό μπορεί να δημιουργήσει σε καθένα που θεωρεί ότι η δημοκρατία είναι το διαδικαστικό πλαίσιο εκτύλιξης της πολιτικής και όχι ένας απλός τύπος. Η απόπειρα «εργαλειοποίησης» της Δικαιοσύνης χάριν της προώθησης πολιτικών σκοπιμοτήτων, έχει ιστορικά αποδειχθεί ως ένα αποφασιστικό βήμα διολίσθησης προς τον αυταρχισμό, αν όχι και προς τον ολοκληρωτισμό και ένας τέτοιος «πειρασμός» σε συνθήκες σύγχρονης δημοκρατίας είναι (τουλάχιστον) απαράδεκτος. Η Δικαιοσύνη, στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινωνίας, είναι το έσχατο θεσμικό καταφύγιο του πολίτη που κανείς δεν δικαιούται να παίζει μαζί της θολά και επικίνδυνα παιχνίδια χάριν των όποιων ιδιοτελών σκοπιμοτήτων. Η συνέχιση τέτοιου είδους πρακτικών και παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη βλάπτει καίρια το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας και αγγίζει τα όρια της θεσμικής εκτροπής. Το ενθαρρυντικό όμως είναι ότι σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις ανθίσταται η πλειοψηφία των λειτουργών της δικαιοσύνης αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ελληνικό δικαστικό σύστημα, οι Ελληνικοί Ποινικοί Νόμοι και το ΔΙΚΑΙΟ είναι μία νεφελώδης μίξη θεσμών και εννοιών, που τις περισσότερες φορές δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, νομικά, πολιτικά ή κοινωνικά, από το να δίνει λύσεις. Η έννοια ύπαρξης και η δουλειά του νόμου, είναι να θέτει Κανόνες που παράγουν Λύσεις σε θέματα που είναι απλά η περίπλοκα.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Είναι γεγονός, ότι όλα τα πράγματα στην Ελλάδα διακρίνονται από μία ιδιομορφία ή διαφορετικότητα σε σχέση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που κάνει την Ελλάδα να μοιάζει με το απροσάρμοστο παιδί της ευρωπαϊκής οικογένειας, που κανένας δεν μπορεί να καταλάβει… ούτε καν εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Οι Νόμοι είναι ένα θέμα απλό, αλλά και σύνθετο συγχρόνως. Οι Νόμοι δημιουργήθηκαν συγχρόνως με τη δημιουργία των πρώτων κοινωνιών, των πρώτων κοινοτήτων και ήταν ένα σύστημα Κανόνων που επέτρεπε την καλύτερη δυνατή λειτουργία της κοινότητας/κοινωνίας.

Ο νόμος είναι μία μίξη βασικών αρχών και κανόνων με μπόλικους συμβιβασμούς, διότι η ζωή είναι περίπλοκη, η κοινωνία αλλάζει, οι ανάγκες τις κοινωνίας αλλάζουν και ο ίδιος ο νόμος αλλάζει, όταν πάψει να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε.

Ο νόμος σήμερα είναι ένα φιλοσοφικό και κανονιστικό μείγμα σε μία προσπάθεια υπηρέτησης υψηλών ιδανικών και του κοινωνικού δικαίου, δηλαδή περισσότερο ένα πλέγμα κανόνων που επιτρέπουν την καλή ισορροπία και λειτουργία της κοινωνίας, παρά κάτι σχετικό με αυτό που ιδεατά αποκαλούμε Δίκαιο.

Το σημερινό δίκαιο στηρίζεται στην αρχή του «όλοι είναι ίσοι απέναντι του νόμου», εν αντιθέσει με το παρελθόν, που το δίκαιο/νόμος ήταν πάντα με τον ισχυρό. Επειδή λοιπόν οι νόμοι φτιάχνονται για να εξυπηρετήσουν την καλή λειτουργία της κοινωνίας, πράγμα που όπως είπαμε είναι ένας συμβιβασμός ανάμεσα σε αντικρουόμενα ενδιαφέροντα, συμφέροντα ατομικά ή ομαδικά, σκοπούς κ.λπ., είναι εκ της φύσεως του ατελής, αλλά συγχρόνως είναι αυτός που επιτρέπει στην κοινωνία μας να πορεύεται συντεταγμένα και όχι άναρχα.

Αυτός ο αναπόφευκτος συμβιβασμός που προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του συνόλου μιας κοινωνίας, είναι που κάνει τον νόμο Ατελή, δηλαδή είναι αδύνατον να υπάρξει ένας τέλειος νόμος από την στιγμή που είναι προϊόν συμβιβασμών. Από την στιγμή λοιπόν που δεν υπάρχει τέλειος νόμος, δεν υπάρχει και Δίκαιο με την απόλυτη έννοια του Δικαίου.

Αυτό που σήμερα υπηρετεί καλά ο νόμος ως συμβιβασμός, αύριο θα ξεπεραστεί από τις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που θα δημιουργηθούν, οπότε θα κληθεί να αλλάξει. Θα πρέπει ως πολίτες να αποδεχθούμε και να αντιληφθούμε ότι το δίκαιο είναι κάτι σχετικό και όχι απόλυτο, κάτι που διαφέρει από χώρα σε χώρα, από θρησκεία σε θρησκεία και από κοινωνία σε κοινωνία.

Αυτό που είναι δίκαιο σε μία χώρα μπορεί να είναι άδικο σε μία άλλη. Επομένως αυτό μας οδηγεί στην παραδοχή ότι ό νόμος (ο οποίος είναι ένας κανόνας λειτουργίας της κοινωνίας και τίποτε άλλο) δεν πρέπει να είναι ταυτισμένος με το Δίκαιο, παρά μόνο ως προς την ίση εφαρμογή του προς όλους και η εφαρμογή του να μην δημιουργεί θύματα από ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ.

Ο νόμος όμως, δίκαιος η όχι, συχνά ατελής, είναι από την άλλη ό,τι το καλύτερο διαθέτουμε ώστε να πορευόμαστε ως οργανωμένη κοινωνία. Ο νόμος πρέπει να υπερτερεί και να εφαρμόζεται έναντι όλων, συμφωνούμε ή διαφωνούμε, αλλιώς οδηγούμαστε στην αναρχία. Κλασσικό ιστορικό παράδειγμα υπήρξε ο Σωκράτης, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να δραπετεύσει, αλλά το αρνήθηκε και ήπιε το Κώνειο για να είναι συνεπής προς τα διδάγματά του, ότι πάντα πρέπει να υπακούμε στους νόμους.

Μετά την μακροσκελή αλλά απολύτως απαραίτητη εισαγωγή, ας έρθουμε τώρα στην ελληνική πραγματικότητα και τις ιδιαιτερότητες της. Το Δίκαιο ως νόμος χωρίζεται σε δύο μεγάλες ενότητες, το Ποινικό Δίκαιο και το Αστικό Δίκαιο με τις υποενότητές του, όπως το οικογενειακό, το εμπορικό, το διοικητικό κ.λπ.

Ενώ στο Αστικό Δίκαιο τα πράγματα είναι λίγο πολύ ομαλά (αν και όχι πάντα) και τα δικαστήρια λαμβάνουν υπόψη, κυρίως το αποδεικτικό υλικό που περιέχει η δικογραφία. Αντιθέτως, δεν συμβαίνει το ίδιο στο Ποινικό Δίκαιο, όπου κυρίαρχο ρόλο δεν έχει το αποδεικτικό υλικό, αλλά η πεποίθηση ή η κρίση των δικαστών αλλά και το περί δικαίου αίσθημα τους!

Εδώ έγκειται και το πρόβλημα της Ελληνικής Δικαιοσύνης, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ αν στην απόφαση του δικαστηρίου υπεισέρχονται υποκειμενικοί παράγοντες, όπως Κρίση, Πεποίθηση και Αίσθημα Δικαίου των δικαστών, αντί του μοναδικού κριτηρίου που θα έπρεπε να ισχύει, ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ.

Γι’ αυτό, πολλές φορές αντί να ακούμε στις δικαστικές αίθουσες ως απόφαση την έκφραση, «απαλλάσσεται ο κατηγορούμενος λόγω έλλειψης αποδεικτικού υλικού», ακούμε «απαλλάσσεται ο κατηγορούμενος διότι δεν επείσθη το δικαστήριο», δηλαδή η απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα εναπόκειται στο ποιος έπεισε σε ποιον!

ΔΕΝ θα το ονόμαζα αυτό και ως πρότυπο απονομής Δικαιοσύνης, γιατί όσο και καλόπιστος να είναι ο δικαστής, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος που επηρεάζεται από τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τα προσωπικά του πιστεύω, άρα εύκολα μπορεί να πάρει λάθος αποφάσεις σε περίπλοκες περιπτώσεις ή περιστάσεις όπου βρίσκεται κάτω από κοινωνική πίεση, να ικανοποιήσει το λεγόμενο λαϊκό αίσθημα (το πλήθος ζητάει αίμα).

Το να παίρνει αποφάσεις το δικαστήριο βασισμένος μόνο στο αποδεικτικό υλικό, προστατεύει και τον δικαστή (και κατ’ επέκταση τη Δικαιοσύνη) και τον δικαζόμενο. Όπως λένε πολλοί έγκριτοι νομικοί, καλύτερα δέκα ένοχοι ελεύθεροι, παρά ένας αθώος στη φυλακή… και αθώος είναι όποιος ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ότι είναι ένοχος.

Η ευθύνη λοιπόν της ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ του Κατηγορητηρίου πρέπει να είναι 100% ευθύνη της κατηγορούσας αρχής, αλλά δυστυχώς, στα ελληνικά δικαστήρια (και αυτό δυστυχώς γίνεται με απόλυτη ευθύνη της Ελληνικής Πολιτείας) είθισται να καλείται να αποδείξει ο κατηγορούμενος την αθωότητα του!

Πολύ πρόσφατα είχαμε ένα πρωτοσέλιδο για την δικαστική περιπέτεια μιας φοιτήτριας γνωστής με το μικρό της όνομα, ΗΡΙΑΝΝΑ. Η κοπέλα αυτή καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε δεκατρία χρόνια φυλακή ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς.

Δεν έχω γνώση της δικογραφίας, αλλά από ό,τι διάβασα στον ηλεκτρονικό τύπο, το κατηγορητήριο στηριζόταν στη σχέση της με έναν άλλο φοιτητή που επίσης κατηγορείτο ως μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς και σε ένα μερικό αποτύπωμα που βρέθηκε σε ένα όπλο σε γιάφκα της οργάνωσης. Ο συγκατηγορούμενος της Ηριάννας αθωώθηκε ή απαλλάχτηκε των κατηγοριών, ενώ εκείνη καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλακή.

Δεν θα μπω στην διαδικασία του αν είναι αθώα ή ένοχη, πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες και όλα τα σχετικά, απλά θέλω να χρησιμοποιήσω την υπόθεση της κοπέλας αυτής, ως παράδειγμα και να βγάλω κάποια δικαστικά συμπεράσματα βάσει των πληροφοριών που διάβασα στον Τύπο, όπως όλος ο κόσμος.

Είναι τουλάχιστον παράδοξο α) να υπάρχει κατηγορητήριο συμμετοχής σε τρομοκρατική ομάδα, με μόνο κριτήριο τη ρομαντική σχέση δύο νέων β) είναι σκανδαλώδες να παραμένουν οι κατηγορίες περί συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση της νέας, λόγω της σχέσης με τον συμφοιτητή της, ο οποίος όμως εν τω μεταξύ αθωώθηκε από το δικαστήριο.

Επίσης, γ) είναι απαράδεκτο να βγαίνει δικαστική απόφαση στηριγμένη σε ένα τμήμα αποτυπώματος επάνω σε ένα όπλο που δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε εγκληματική ενέργεια και δ) θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τα επιστημονικά συμπεράσματα της ταύτισης του μερικού αποτυπώματος με την κατηγορουμένη, διότι θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να βρέθηκαν 9 σημεία (κατά άλλους ειδικούς απαιτούνται είκοσι ομοιότητες μεταξύ δύο αποτυπωμάτων ώστε να υπάρξει ταυτοποίηση) ομοιότητας μεταξύ ενός τμήματος και ενός ολόκληρου αποτυπώματος ώστε να υπάρξει ταυτοποίηση.

Ακόμη όμως κι έτσι, δεν υπάρχει καμία απόδειξη συμμετοχής της φοιτήτριας σε τρομοκρατική ομάδα από αυτά τα υποτιθέμενα στοιχεία, σε σημείο που η υπόθεση δεν θα έπρεπε καν να έχει παραπεμφθεί σε δίκη, λόγω έλλειψης επαρκών στοιχείων. Το παράδειγμα αυτό αποδεικνύει γιατί οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο σε επαρκές ή μη αποδεικτικό υλικό και τίποτε άλλο.

Οι δικαστές δεν είναι ούτε ντεντέκτιβ, ούτε μάγοι για να καλούνται να αποφασίσουν με ελλιπή στοιχεία, αν κάποιος είναι ένοχος ή όχι. Είναι άδικο και για τους δικαστές αλλά και τους κατηγορούμενους. Το δικαστικό μας σύστημα πρέπει να αλλάξει σε αυτό το σημείο και μάλιστα όχι αύριο, αλλά χθες.

Νομικά δεν έχει καμία σημασία εάν η κοπέλα αυτή ήταν ή όχι μέλος μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, σημασία έχει ότι έγινε μία δίκη με σαθρό κατηγορητήριο και ανύπαρκτο αποδεικτικό υλικό, που οδήγησε σε μία εκτρωματική νομικά απόφαση.

Όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω έχουν αξία αποκλειστικά ως παράδειγμα για να γίνει σαφές ποια είναι η ιδιαιτερότητα και η αδυναμία του ελληνικού δικαστικού συστήματος που επιτρέπει σε όλους να καταφέρονται εναντίον της Δικαιοσύνης και ειδικότερα των πολιτικών που είναι οι κυρίως υπεύθυνοι της κατάστασης αυτής.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

1 Αυγ 2017


Τεράστιες οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης! 
Τι θα πράξει ο κ. Παπαγγελόπουλος; 

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου


Σήμερα, σε συνέχεια του άρθρο μου της Τετάρτης 19 Ιουλίου 2017 στην Ελεύθερη Ώρα: «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ C4i, ΤΟ ΠΑΣΟΚ, ΤΟΝ ΓΑΠ ΚΑΙ ΤΗ SIEMENS – Θα μιλήσει ο Κάρολος Παπούλιας;», θα σας αποκαλύψουμε για πρώτη φορά μια αποκάλυψη μεγατόνων!

Όμως, πριν την αποκάλυψη – μεγατόνων που παρακάτω θα σας παρουσιάσουμε, ας έρθουμε στα πιο πρόσφατα γεγονότα, στα σημερινά, στις τρέχουσες εξελίξεις για την υπόθεση και να δούμε πως “δένει” η αποκάλυψή μας που αφορά ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους που σύμφωνα με τις καταγγελίες έπαιξαν κομβικό ρόλο στην προμήθεια του συστήματος C4i που δεν λειτούργησε ποτέ, αλλά που ο ελληνικός λαός χρυσοπλήρωσε…

Καταγγελτικός προς όλους ο Υπουργός Δικαιοσύνης…


Βαρύ κατηγορώ για τον ρόλο μερίδας των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών, αλλά και του πολιτικού συστήματος στην καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης για τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα, διατύπωσε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος κατά τη συζήτηση του πορίσματος της ειδικής επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης για τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Γιάννο Παπαντωνίου!

Είπε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης.: «Στα εξοπλιστικά προγράμματα υπήρξε περίοδος που οι μίζες έπεφταν βροχή! Τι βροχή; Καλύτερα θα ήταν να πω καταιγίδα, και μάλιστα τροπική, ή ακόμη καλύτερα ή χειρότερα, κατακλυσμός. Το δυστύχημα είναι, ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, αλλά δυστυχώς και κάποιοι εισαγγελείς και δικαστές έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν. Η δικαιοσύνη, εκτός από τυφλή, προσέθεσε στα αυτιά της και ωτοασπίδες. Όχι μόνο για να μην βλέπει, αλλά και για να μην ακούει».

Ο ίδιος επίσης, υποστήριξε πως δεν έφταιγαν μόνο ο Τσοχατζόπουλος και ο Σμπώκος και επέρριψε ευθέως ευθύνες στο τότε ΚΥΣΕΑ, αλλά και στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη (που όμως απέφυγε να τον κατονομάσει): «Όταν η λάμψη και ο θόρυβος των σκανδάλων διαπέρασαν το μαντήλι στα μάτια της και τις ωτοασπίδες στα αυτιά της, προσπάθησε – και προς στιγμήν το πέτυχε – να περιορίσει τις έρευνες στον κ. Τσοχατζόπουλο και στον κ. Σμπώκο και τους έριξε στην πυρά μιας, όχι μόνο ελεγχόμενης, αλλά και δήθεν κάθαρσης. Σαν να μην υπήρχαν άλλοι υπεύθυνοι, σα να μην υπήρχε ΚΥΣΕΑ, πρωθυπουργός, υπουργικό συμβούλιο»! Προσθέτοντας: «το πολιτικό σύστημα που ευθύνεται για τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος, όπως ήταν αναμενόμενο, προσπάθησε να αυτό-προστατευθεί! Και οι αρμόδιοι εισαγγελείς; Εγώ, ως συνταξιούχος εισαγγελέας, θα μεροληπτήσω υπέρ τους. Δεν θα σκεφτώ καν ότι είχαν πολιτικές, επιχειρηματικές εξαρτήσεις ή άλλα ιδιωτικά συμφέροντα, αλλά θα υιοθετήσω τις πιο ανώδυνες γι΄ αυτούς εκδοχές. Θα σκεφτώ, είτε ότι ήταν ανεπαρκείς, είτε ότι υπέκυψαν σε πιέσεις των ανωτέρων τους, γιατί ήταν συνηθισμένο φαινόμενο κάποια χρόνια, τα προηγούμενα χρόνια, όποιος δεν συμμορφώνεται στις υποδείξεις να ταλαιπωρείται από δυσβάσταχτη χρέωση δικογραφιών και από κακές κρίσεις των επιθεωρητών; Πιστέψτε με, τα έχω υποστεί και εγώ αυτά και όλοι οι συνάδελφοί μου καταλαβαίνουν τι εννοώ»!

Δωροδοκίες σε στελέχη της ΕΥΠ και του ΓΕΕΘΑ;

Στο σημείο αυτό θα θυμίσουμε, την ακόλουθη είδηση που τότε λόγω προεκλογικής περιόδου, αλλά και των δηλώσεων του τύπου: “Λεφτά υπάρχουν” πέρασε στα ψιλά ή “θάφτηκε” τεχνηέντως από τα συστημικά (τότε) ΜΜΕ για προφανείς λόγους…

Όταν, ο (τότε) διοικητής της ΕΥΠ Δημήτρης Παπαγγελόπουλος έστελνε στον ανακριτή Ιωάννη Σακελάκο την υπόθεση δωροδοκίας στελέχους της ΕΥΠ και του ΓΕΕΘΑ για το C4Ι! Προκειμένου να γίνει περαιτέρω έρευνα, ώστε να διαλευκανθεί αυτή η υπόθεση δωροδοκίας!

Τι τελικά έγινε με αυτήν την υπόθεση και με αυτές τις καταγγελίες; Διερευνήθηκαν; Ευσταθούν; Που βρίσκεται το θέμα; Ο κ. Παπαγγελόπουλος που σήμερα είναι υπουργός και διαθέτει όλες τις δυνατότητες, έχοντας την εποπτεία της υπόθεσης C4i – SAIC – Siemens, τι έχει να μας πει γι αυτή την πτυχή της υπόθεσης;

Τι έγινε με το σύστημα C4i που στην ουσία δεν λειτούργησε ποτέ; Γιατί αποφάσισε στις 22/9/2012 η ΕΛ.ΑΣ. και συγκεκριμένα ο υποστράτηγος τότε Κ. Τσουβάλας την παραλαβή υπηρεσιών υποστήριξης και συντήρησης υποσυστημάτων του C4i αξίας 405 χιλιάδων ευρώ παρά του ότι είχαν ήδη διαπιστωθεί αποκλίσεις και ελλείψεις σε αυτά, λόγος για τον οποίο η SAIC παρείχε την “τεράστια” έκπτωση των 948 ευρώ…!; Τα ίδια έγιναν και με το δίκτυο TETRA του C4i…

Η αποκάλυψή μας είναι μεγατόνων και εμπλέκει τη ΝΔ…


Στις 31/12/2004 – 7:10 μμ, η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας λαμβάνει μία επιστολή – καταγγελία στο ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο από κάποιον πολίτη που απευθύνεται προς τον τότε Υπουργό Δημόσιας Τάξεως κ. Γιώργο Βουλγαράκη και αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο ότι δύο ανώτατα κρατικά στελέχη, ένα της ΕΥΠ ο κ. Γεώργιος Δημητρίου και ένα του ΓΕΕΘΑ ο κ. Βασίλης Γιαννόπουλος – ο οποίος κατά το παρελθόν όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ μας είχε υπηρετήσει στην ΕΥΠ υπό τις διαταγές του πρώτου αναφερόμενου – χρηματίστηκαν για το θέμα της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων από την SAIC. Στην ίδια επιστολή αφήνονται και υπονοούμενα για σχέσεις των στελεχών αυτών με ξένες υπηρεσίες ενώ αφήνονται και υπαινιγμοί για τον πρώην διοικητή της ΕΥΠ πρέσβη κ. Παύλο Αποστολίδη!

Από το ρεπορτάζ μας προκύπτει ότι, η Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. έστειλε αμέσως την καταγγελία στον αρμόδιο (τότε) πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ Υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Βουλγαράκη, ο οποίος τη διαβίβασε άνευ χρονοτριβής στον τότε διοικητή της που είχε αναλάβει καθήκοντα λίγες μόλις εβδομάδες πριν, πρέσβη κ. Ιωάννη Κοραντή.

Ξαφνικά και προς έκπληξη όλων – που δεν γνώριζαν τα της καταγγελίας – ο κ. Κοραντής, δείχνοντας γρήγορα αντανακλαστικά, καθαίρεσε τον κ. Δημητρίου από την διευθυντική του θέση που την κατείχε από 15ετίας περίπου (ήταν διευθυντής ανάλυσης) και όχι μόνο αυτό αλλά μεταφέρθηκε και σε άλλη διεύθυνση… Μετά από λίγο καιρό βγήκε στη σύνταξη… Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει και από τα επισυναπτόμενα στην επιστολή έγγραφα, ο κ. Δημητρίου παρότι ανελίχθηκε σε διευθυντικές θέσεις επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. διορίστηκε στην υπηρεσία λίγες ημέρες πριν πέσει η δικτατορία και πιο συγκεκριμένα την 17η Ιουλίου 1974!

Πέντε χρόνια δεν έγινε καμιά διερεύνηση των καταγγελιών…


Και ερχόμαστε τώρα στις 29 Σεπτεμβρίου του 2009 – σύμφωνα με το έγγραφο που έχουμε στα χέρια μας – όταν το ίδιο άτομο αποστέλλει ταχυδρομικά την ίδια καταγγελία – σύμφωνα με τις πληροφορίες μας – στον τότε πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, στον κ. Γεώργιο Παπανδρέου, στον κ. Γιώργο Καρατζαφέρη, στον τότε διοικητή της Ε.Υ.Π. κ. Δ. Παπαγγελόπουλο, στον Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Ι. Γιάγκο και στο Δ.Σ. της ΠΟΣΕΥΠ (συνδικαλιστική οργάνωση της ΕΥΠ), αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι ενώ είχε στείλει τις καταγγελίες του και στην ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ από το 2004 διαπιστώνει ότι δεν έχει γίνει τίποτα και ότι οι κύριοι αυτοί (Δημητρίου & Γιαννόπουλος) συνεχίζουν απτόητοι τη δράση τους και ότι θέλει να πιστεύει ότι, κάποιος από τους αποδέκτες θα πράξει τα δέοντα…

Βέβαια, όπως προαναφέραμε ο κ. Δημητρίου ξηλώθηκε πάραυτα από τον κ. Κοραντή, ενώ ο κ. Γιαννόπουλος αποστρατεύθηκε σύμφωνα με τα προβλεπόμενα και μετά την αποστρατεία του εκλέχτηκε και δήμαρχος στην πόλη καταγωγής του, κάπου στη Β. Ελλάδα.

Ωστόσο, αμέσως με τη λήψη της επιστολής το συνδικαλιστικό όργανο της ΕΥΠ συνεδρίασε και αποφάσισε ομόφωνα να διαβιβάσει την καταγγελία στον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννη Τέντε, στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Ιωάννη Σακελάκο και στην τότε διοίκηση της υπηρεσίας (Δ. Παπαγγελόπουλο – Διοικητή, & Σ. Τσιτσιμπή & Π. Αλυφαντή – Υποδιοικητές).

Ο κ. Παπαγγελόπουλος να ενημερώσει πάραυτα τον ελληνικό λαό…


Τι τελικά έχει γίνει κ. Παπαγγελόπουλε με αυτές τις καταγγελίες που άπτονται της ασφάλειας της Πατρίδος μας;

Γιατί, στην επιστολή καταγγέλλεται ότι πέραν του χρηματισμού για το C4i, ο κ. Δημητρίου επί 15ετίας είχε σχέσεις με τη CIA. Όπως και ο κ. Γιαννόπουλος, ο οποίος καταγγέλλεται ότι, και αυτός είχε σχέσεις με τη CIA και ότι, είχαν συνεχείς συναντήσεις με τον Σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να μην έχουν διερευνηθεί σε απόλυτο βάθος αυτές οι καταγγελίες μεγατόνων;

Αναμένουμε τον Υπουργό κ. Παπαγγελόπουλο και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ να λάβει πάραυτα θέση και να ενημερώσει τον ελληνικό λαό!

To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ελεύθερη Ώρα"
* O Παναγιώτης Αποστόλου είναι επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας” Επικοινωνία με τον συντάκτη egerssi@otenet.gr
Πηγή "Έγερσις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου