Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Τα δικαστήρια βγάζουν απαλλακτικές αποφάσεις για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά αυτές δεν «αρέσουν». Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υπόθεση του ελλείμματος του 2009, το οποίο οδήγησε τη χώρα στον αποκλεισμό από τις αγορές και στα Μνημόνια, είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν αναγνωρίσει ότι το έλλειμμα αυτό είναι 15,6% και το καταλογίζουν στην προηγηθείσα κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είναι η μόνη που υποστηρίζει ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε σκοπίμως από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Κάπου εδώ εμπλέκεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή και ο τότε πρόεδρός της Ανδρέας Γεωργίου σύρεται από δικαστήριο σε δικαστήριο με δύο κατηγορίες. Η μια είναι σοβαρή. «Ψευδής βεβαίωση», που σημαίνει ότι ο ίδιος «φούσκωσε» στο έλλειμμα του 2009. Η άλλη είναι μάλλον τυπική. «Παράβαση καθήκοντος», επειδή για μερικούς μήνες διατήρησε (παράλληλα με την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ) τη θέση του και στο ΔΝΤ, όπου ήταν υπάλληλος για πολλά χρόνια.

Κι εδώ αρχίζουν διάφορα περίεργα. Τα δικαστήρια της ουσίας, που εκδίκασαν τις υποθέσεις, αθώωσαν τον Γεωργίου (εδώ και εδώ). Άλλωστε, για όποιον κοιτάξει λίγο τις ημερομηνίες είναι προφανές ότι η σοβαρή κατηγορία είναι ανύπαρκτη. Για έναν απλό λόγο. Ο Γεωργίου διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ στις 2 Αυγούστου του 2010, ενώ το πρώτο Μνημόνιο είχε υπογραφεί στις 3 Μαΐου. Πώς γίνεται, επομένως,  να «φουσκώσει» το έλλειμμα  γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως αναφέρει η κατηγορία;

Φαίνεται, όμως, ότι η απαλλακτικές αποφάσεις τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και των Δικαστικών Συμβουλίων δεν αρέσουν. Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις (δύο παραδείγματα εδώ και εδώ). Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται την κρίση των συναδέλφων της και να θέλει να αποφασίσουν αλλιώς. Αυτό, όμως, εξ αντικειμένου οδηγεί σε «πολιτική» απόφαση. Διότι τα πραγματικά στοιχεία, με βάση τα οποία έκριναν οι δικαστές, οδήγησαν σε απαλλαγή τον κατηγορούμενο. Ενώ οι «νομικοί λόγοι», τους οποίους επικαλείται η κυρία Ξένη Δημητρίου, πού πρέπει να οδηγήσουν; Φτάνουμε έτσι στο ερώτημα: Ποιοι θέλουν να αποφασίζουν «πολιτικά» οι δικαστές;

Η απάντηση είναι, μέχρι στιγμής, η εξής:

Καταδίκη του Γεωργίου επιδιώκουν κάποια από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφορτωθούν το άγος του ελλείμματος του 2009 που τους κυνηγάει. Ένα παράδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, τώρα πλέον, θέλει να κλείσει αυτή η υπόθεση, μετά  και τις υποσχέσεις που έδωσε στους δανειστές. Άλλωστε, υπάρχουν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν καθαρά ποιος φταίει για το έλλειμμα.

Yπάρχουν, όμως, κυβερνητικά στελέχη που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προέρχονται από την καραμανλική ΝΔ και (είναι λογικό να) βγάζουν σπυράκια, όταν βλέπουν ότι όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες καταλογίζουν την ευθύνη για το έλλειμμα του 2009 εκεί όπου ανήκει.

Υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη-και δη αρμόδια-που σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δεν άρεσε η απόφαση για την Ηριάννα και εξανέστη. Δικαίωμά του; Ας πούμε ναι, αν και λόγω θέσεως οι περισσότεροι ειδικοί διαφωνούν. Ο ίδιος, όμως, δεν έβγαλε κιχ για τις απανωτές εφέσεις και αναιρέσεις απαλλακτικών αποφάσεων για την υπόθεση Γεωργίου, οι οποίες πετάνε στο καλάθι τις απανωτές αποφάσεις των δικαστών. Και αυτό δικαίωμά του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι κάποιοι θέλουν οι δικαστές να αποφασίζουν όχι με βάση τα πραγματικά στοιχεία, αλλά με βάση τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Μόνο που αν κυριαρχήσει αυτό, η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Και κάποια στιγμή να στραφεί εναντίον όσων το επιδιώκουν σήμερα.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί το φαινόμενο του μπούμερανγκ παραμονεύει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Yποβόσκει μεγάλη ένταση 
και απαιτείται διπλωματία υψηλού επιπέδου

Η επιβίωση (διατήρηση) του Ελληνόφωνου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων της Σιωνίτιδος Εκκλησίας είναι -πλέον-δευτερεύουσας σημασίας. Προέχει η διατήρηση των εύθραστων γεωπολιτικών ισορροπιών και τα ύψιστα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος.

Εδώ και μια διετία κυριολεκτικά η Αραβο-Ορθόδοξη κοινότητα στην Ιερουσαλήμ θυμίζει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί… Αιτία της έντασης μεταξύ της Αραβο-Ορθόδοξης Κοινότητας δυστυχώς και πάλι (για άλλη μια φορά) οι πωλήσεις-για την ακρίβεια μεταβιβάσεις, άλλοτε για 49 και άλλοτε για 99 χρόνια- γαίας (και) από τον νυν Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο τον Γ’ (κατά κόσμο Ηλία Γιαννόπουλο).

Το θέμα έχει προσλάβει σοβαρότατες πολιτικές διαστάσεις με τελευταίο -πρόσφατο- επεισόδιο στο σήριαλ αυτό, την κατάθεση ψηφίσματος – επιστολή διαμαρτυρίας από 113 βουλευτές προς τον Πρωθυπουργό της Ιορδανίας με βαρύτατο περιεχόμενο εις βάρος το Ελληνόφωνου Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλου. Ανάλογη, ίσως και μεγαλύτερη είναι η ένταση στους κόλπους της Ορθόδοξης Παλαιστινιακής κοινότητας με αντίστοιχες ενέργειες και ακτιβιστικές δράσεις -σχεδόν καθημερινά- Αραβο-Ορθόδοξων παλαιστινιακής εθνικότητας, φέροντας σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση τον Πρόεδρο Μαχμούτ Αμπάς καθώς οι σχέσεις Ελλάδος με τους Παλαιστίνιους παραδοσιακά εδώ και δεκαετίες είναι πολύ καλές.

Αλλά από κάτω, χρόνια τώρα, υποβόσκει μεγάλη ένταση εξαιτίας του γεγονότος ότι οι Αραβόφωνοι διεκδικούν να εκλέξουν Αραβόφωνο Πατριάρχη! Θέμα που πάντα προσπερνάται γιατί πάντα υπερτερεί το εθνικό ζήτημα των Παλαιστινίων και η πολιτική και διπλωματική αναγκαιότητα της Παλιστινιακής Αρχής για μεγάλες και διαχρονικές συμμαχίες με χώρες -ειδικά – όπως η Ελλάδα.

Το ίδιο σε επικίνδυνη ισορροπία βρίσκονται, εξαιτίας του ιδίου προβλήματος και οι σχέσεις της Ελλάδος με την Ιορδανία, παρά τα περί αντιθέτου φαινομενικά που επιχειρούν να προβάλλουν και οι δυο πλευρές (Ελλάς και Ιορδανία), χωρίς ωστόσο η Ιορδανία να κρύβει την ενόχλησή της.

Οι αναφορές στο θέμα στον αραβικό, ιορδανικό, παλαιστινιακό και κυρίως στον ισραηλινό Τύπο σχεδόν καθημερινά, επιβεβαιώνουν την κρισιμότητα της υπόθεσης. Σε ορισμένες δε των περιπτώσεων -σε επίπεδο αναλύσεων και άρθρων γνώμης- προειδοποιούν κιόλας για τα χειρότερα (βλ. σχετικά links).

Οι πολιτικές διαστάσεις αυτής της υπόθεσης στο διπλωματικό αυτό κρίσιμο ζήτημα, και με ευαίσθητες επί μέρους διμερείς συμφωνίες ανά χώρα, πολύγωνο, μεταξύ Ιορδανίας, Παλαιστίνης, Ισραήλ, Αιγύπτου, και Ελλάδος, αν δεν υπάρξει η δέουσα προσοχή από την Ελλάδα, κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα άλλες εθνικού χαρακτήρα στρατηγικής σημασίας, διμερείς και τριμερείς συμφωνίες της χώρας.

Δεν πάνε πολλά χρόνια που αυτή η ίδια υπόθεση ταλάνισε την παγκόσμια ορθοδοξία από τον Φεβρουάριο του 2005, με τα γνωστά γεγονότα που είχαν ως αποτέλεσμα και τραγική κατάληξη, την παράνομη, και πέρα από ιερούς κανόνες και νομοκανονική δικαιοσύνη, αλλά και μακράν κάθε εκκλησιολογικού ήθους, εκθρόνιση -για τους ίδιους λόγους- του Πατριάρχη Ειρηναίου!

Το θέμα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Μάλιστα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων ήρθε προ ημερών στην Αθήνα, συνάντησε κάθε αρμόδιο, φτάνοντας μέχρι και τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα -με τον οποίο μάλιστα για αυτό το ίδιο θέμα έχει κάνει πολύωρες συζητήσεις και δια μακρόν- αλλά και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο.

Η κατάσταση (δεν μοιάζει) είναι εκρηκτική και αν δεν υπάρξει η δέουσα προσοχή από την ελληνική κυβέρνηση, ειδικότερα δε τον καθ ύλην αρμόδιο υπουργό κ. Κοτζιά, τότε το ντόμινο των -αρνητικών δυστυχώς – εξελίξεων θα επηρεάσει άμεσα ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος. Ο αρμόδιος υφυπουργός, παρά τις καλές προθέσεις και την γνώση που διαθέτει, αλλά όχι πάντοτε με θετικά αποτελέσματα, Γιάννης Αμανατίδης έχει κάνει ό,τι μπορούσε. Και συνεχίζει. Αλλά η κατάσταση αν ξεφύγει, η Ελλάδα θα πρέπει να θεωρεί σχεδόν βέβαιο πως οι συμφωνίες με Ισραήλ και Αίγυπτο, αλλά και όντως άριστη συνεργασία εδώ και πολλά έτη με την Ιορδανία, θα τεθούν σε επικίνδυνη τροχιά.

Απαιτείται μέγιστη προσοχή. Ίσως το μείζον, τώρα πια, καθώς η αντίστροφη μέτρηση για την εκθρόνιση (ή και ομαλή διαδοχή με μια οικειοθελή και ιδία βουλήσει παραίτηση) του κ. Θεόφιλου, δεν είναι να κρατηθεί το Παλαίφατο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε ελληνικά χέρια -αυτό είναι πλέον θέμα χρόνου να χαθεί – αλλά επ’ ουδενί και για κανένα απολύτως λόγο (!) να μη διαταραχθούν οι καλές και άριστες διμερείς σχέσεις με Ισραήλ, Παλαιστίνη, και Ιορδανία και φυσικά την Αίγυπτο.

Αν και πάλι οι ιθύνοντες σε κυβέρνηση και ΥΠΕΞ προτάξουν άλλα στοιχεία και άλλα δεδομένα, τότε θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως άμεσα θα αλλάξουν οι γεωστρατηγικές ισορροπίες στην περιοχή και η Τουρκία θα έχει κάθε λόγο να επιχαίρει.

Ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας Νίκος Κοτζιάς, που ως τώρα έχει δώσει εξετάσεις και «περνά» το crash test παρά το πολυσχιδές, ολίγον εγωκεντρικό και εμπροσθοβαρές της έντονης προσωπικότητας του, θα πρέπει να σταθμίσει τα γεγονότα. Να ιεραρχήσει τα δεδομένα και προ πάντων να ακούει εκείνους που και γνώση έχουν, άλλα κυρίως δεν (του) χαϊδεύουν αυτιά.

Παρομοίως, φρονώ, θα πρέπει να πράξει και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Να ενημερωθεί πρωτίστως για τις τυχόν επιπτώσεις αλλά με πρόταγμα την ίδια επισήμανση. Να ενημερωθεί όχι από ανθρώπους που λόγω (θεσμικής) θέσης στοχεύουν σε μια θέση κρατική, αλλά από χείλη που μπορούν να του αναλύσουν και να του τεκμηριώσουν χωρίς κινδυνολογία τις τυχόν -και δυστυχώς – άμεσες επιπτώσεις αν χαθεί ο έλεγχος στην περιοχή. Το πρόταγμα, επαναλαμβάνω δεν είναι να κρατηθεί ο κ. Θεόφιλος στην θέση του, αλλά τα εθνικά συμφέροντα. Πάγια εθνικά συμφέροντα που συνδέονται με όλες τις γεωοπολιτικές, λεπτές και εύθραυστες ισορροπίες.

Και κάτι τελευταίο: Οι ηγέτες, και εκείνοι που έμειναν στην ιστορία και εκείνοι που χάθηκαν είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αυλή. Το περιβάλλον. Τους συμβούλους. Τους κόλακες. Όσοι εξ’ αυτών ήσαν επιρρεπείς στους κόλακες χάθηκαν… Όσοι μπορούσαν να ακούν, να μαθαίνουν, να είναι διορατικοί, αλλά κυρίως να έχουν διάκριση-μέγα προσόν για έναν ηγέτη- ώστε να ξεχωρίζουν τους κόλακες και αυλοκόλακες από εκείνους που τολμούσαν να πουν αλήθειες, όσο και αν αυτές πικραίνουν (ενίοτε πληγώνουν), εκείνοι ήσαν αληθινοί ηγέτες. Αυτοί έμειναν ως παράδειγμα στην παγκόσμια ιστορία.

Η Ελλάδα δυστυχώς έχει τόση και τέτοιες έκτασης ιστορία, πρόσφατη αλλά και παλαιότερη, που σε όποια όποια εποχή και αν κάτσει ο σελιδοδείκτης της ιστορίας έχει να μας δώσει παραδείγματα και προς αποφυγή και προς μίμηση…

Η υπόθεση του Πατριαρχείου Ιεροσoλύμων και της -παράνομης – πώλησης, διαβίβασης προς πολυετή εκμετάλλευση, γαίας και εκτάσεων, είναι εθνική υπόθεση! Και ξεπερνά κατά πολύ τη διαχρονική θέληση της χώρας μας το Παλαίφατο και ιστορικό Πρεσβυγενές Πατριαρχείο της Σιωνίτιδος Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ να μείνει σε ελληνικά χέρια! Το παιχνίδι αυτό το έχουμε χάσει! Ανεπιστρεπτί. Ας ευχόμεθα (άλλως να προσευχόμεθα) ο επόμενος Πατριάρχης Ιεροσολύμων να είναι φιλέλληνας! Ειδάλλως τα πολύ δύσκολα είναι μπροστά.

Πηγή Huffington Post
* Δημοσιεύθηκε στη Huffington Post στις
Alex Stefanopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δύο νεκροί τουρίστες, περίπου 120 τραυματίες και σοβαρές ζημιές σε αρκετά κτίρια και το λιμάνι, είναι ο απολογισμός του ισχυρού σεισμού, μεγέθους 6,4 βαθμών που σημειώθηκε στη 1:31 τα ξημερώματα στην Κω. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κω, κοντά στις τουρκικές ακτές, ενώ το εστιακό βάθος υπολογίζεται στα 10 χλμ.

Τέσσερις σοβαρά τραυματίες -δυο Έλληνες και δύο Σουηδοί- διακομίζονται με στρατιωτικό ελικόπτερο Σινούκ από την Κω στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηράκλειου. Ο ένας μάλιστα έχει ακρωτηριαστεί στα κάτω άκρα.

Παράλληλα, άλλοι τρεις σοβαρά τραυματίες- μια Νορβηγίδα, ένας Έλληνας και ένας Τούρκος υπήκοος- διακομίζονται σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Ο ένας νεκρός είναι ένας 39χρονος Τουρκικής καταγωγής και ο άλλος ένας 27χρονος Σουηδικής καταγωγής.



Πυροσβεστική, ΕΚΑΒ και πολίτες ψάχνουν στα συντρίμμια για εγκλωβισμένους και τραυματίες, ενώ τα προβλήματα ηλεκτροδότησης αρχίζουν να αποκαθίστανται.

Μεταξύ των κτιρίων που κατέρρευσαν είναι το Ιερό του Μητροπολιτικού Ναού του Αγ. Νικολάου και Τμήμα του Μουσουλμανικού Τεμένους στην πλ. Ελευθερίας. Από παλίρροια και άμπωτη στο λιμάνι της Κω κινδύνευσαν σκάφη, ενώ σοβαρές ρηγματώσεις σημειώθηκαν στην προβλήτα όλου του εσωτερικού λιμανιού.



Σοβαρά προβλήματα στο λιμάνι - κανονικά η λειτουργία του αεροδρομίου

Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στο λιμάνι, ενώ υπάρχουν ζημιές σε όλο το παραλιακό μέτωπο, δήλωσε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρ. Σπίρτζης που έφτασε εσπευσμένα στην Κω επικεφαλής του Κυβερνητικού Κλιμακίου.

Το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο "blue star 2" δεν κατάφερε να προσεγγίσει το λιμάνι της Κω. Το πλοίο πραγματοποιούσε το δρομολόγιο από Πειραιά, Σάμο, Κω και Ρόδο. Οι 260 επιβάτες του, που είχαν προορισμό την Κω, αποβιβάστηκαν στην Κάλυμνο και αναμένεται στη συνέχεια να επιβιβαστούν στο φέρι μποτ «Ολυμπιος Ζευς», προκειμένου να τους μεταφέρει στο Μαστηχάρι.

Επίσης, το blue star paros δεν μπόρεσε και αυτό να προσεγγίσει το νησί και οι 78 επιβάτες για την Κω μεταφέρθηκαν με έκτακτη προσέγγιση του πλοίου στη Νίσυρο και από εκεί αναμένεται να μεταφερθούν με τουριστικό σκάφος στα Καρδάμαινα. Το blue star paros συνέχισε το δρομολόγιό του για Νίσυρο, Τήλο, Σύμη, Ρόδο και Καστελόριζο.

Το αεροδρόμιο της Κω θα λειτουργήσει κανονικά, καθώς δεν έχει δημιουργηθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα από τον ισχυρό σεισμό των 6,5 Ρίχτερ που έπληξε το νησί, τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υφυπουργός Ναυτιλίας Νεκτάριος Σαντορινιός που μαζί με τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη Νίκο Τόσκα και Υποδομών και Μεταφορών Χρήστο Σπίρτζη βρίσκονται ήδη στην περιοχή.

Εικόνες από τις καταστροφές του σεισμού


Σεισμολόγοι: Θα ακολουθήσουν μετασεισμοί ίσως και άνω των 6 Ρίχτερ

Καθησυχαστικοί προσπαθούν να είναι οι σεισμολόγοι για τον σεισμό στην Κω, ωστόσο εφιστούν την προσοχή των κατοίκων του νησιού και προειδοποιούν για άλλους επίσης μεγάλους μετασεισμούς -ακόμη και πάνω από 6 Ρίχτερ, όπως μεταδίδει το protothema.gr.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Κώστα Παπαζάχου στον ΣΚΑΙ ο οποίος ναι μεν είπε πως δεν υπάρχει κίνδυνος για τα καινούργια κτίρια ωστόσο τόνισε πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη διαχείριση της κατάστασης. "Προσοχή, δεν πλησιάζουμε και δεν κατοικούμε κτίρια που έχουν ζημιές" είπε ο καθηγητής σεισμολογίας εξηγώντας πως ο φονικός σεισμός προέρχεται από γνωστό ρήγμα το οποίο ξεκινά από την Ανατολή (Τουρκία) και κατευθύνεται προς τη Δύση. Ο ίδιος μάλιστα φαίνεται να διαφωνεί με τον σεισμολόγο Ευθύμιο Λέκκα, αφού όπως είπε ο σεισμός δεν ήταν 6,5 αλλά 6,7 Ρίχτερ.

Από την πλευρά του ο κ. Λέκκας, μιλώντας στον ΣΚΑΙ, είπε πως οι μεγαλύτερες ζημιές εντοπίζονται στο λιμάνι της Κω, το οποίο δεν είναι λειτουργικό. Όσο για το αεροδρόμιο, "έπειτα από γρήγορο έλεγχο θα λειτουργήσει". Μάλιστα έσπευσε να καθησυχάσει τον κόσμο λέγοντας πως δεν υπάρχει θέμα ανησυχίας.

"Ο σεισμός αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον σεισμό της Λέσβου… Η μετασεισμική ακολουθία εδώ είναι απολύτως φυσιολογική. Εκτιμώ ότι ο σεισμός των 6,4 βαθμών ήταν ο κύριος, αλλά η μετασεισμική ακολουθία θα είναι πλούσια και γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή" δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Άκης Τσελέντης. Ο κ. Τσελέντης επέστησε προσοχή στο τσουνάμι που σημειώθηκε, ύψους 70 εκατοστών.

Όλος ο κρατικός μηχανισμός της Κω είναι σε επιφυλακή, ενώ ανακλήθηκαν και όλες οι άδειες των γιατρών.

Στο νησί με αεροσκάφος C-130 έφθασαν πολύ νωρίς το πρωί ο υπουργοί Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και Υποδομών Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης μαζί με τον υφυπουργό Ναυτιλίας Νεκτάριο Σαντορινιό. Στο νησί έφτασε επίσης δύναμη από την 1η ΕΜΑΚ με 15 άτομα και δύο σκύλους καθώς και κλιμάκιο μηχανικών.

Πανικός και στην Τουρκία από τον σεισμό: Άνω κάτω στην περιοχή του Αιγαίου

Πανικό προκάλεσε στην Τουρκία στην περιοχή του Αιγαίου ο μεγάλος σεισμός χθες το βράδυ, ο οποίος σύμφωνα με το κέντρο AFAD στην Τουρκία ήταν 6.3 Ρίχτερ, ενώ σύμφωνα με το Kandili, 6,2 Ρίχτερ. Ο δήμαρχος της Αλικαρνασού (Μπόντρουμ στα τουρκικά) Μεχμέτ Κοτσαντόν δήλωσε: “Κουνηθήκαμε πολύ έντονα”.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, πολλά άτομα λόγω πανικού πετάχτηκαν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα. Ο κήπος του νοσοκομείου γέμισε με τραυματίες, καθώς η οροφή του τμήματος εκτάκτων περιστατικών υπέστη ρωγμές. Οι γιατροί περιέθαλψαν τους τραυματίες στον κήπο του νοσοκομείου. Στην περιοχή Μίλας δέκα άτομα τραυματίστηκαν πηδώντας από το μπαλκόνι. Ο σεισμός έγινε αισθητός μέχρι το κέντρο της Σμύρνης και το Φετιγέ στην Αττάλεια. Οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους και πέρασαν το βράδυ στην ύπαιθρο.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στην Αλικαρνασό, εκτός από τις ρωγμές στο τμήμα εκτάκτων περιστατικών του νοσοκομείου, υπέστησαν ρωγμές και άλλα κτίρια. “Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάτι κακό. Μακάρι να μην υπάρξει. Αυτή τη στιγμή συγκεντρώνουμε πληροφορίες”, δήλωσε ο δήμαρχος Αλικαρνασού. Όπως είπε, δεν υπάρχουν απώλειες ζωής και μόνο σε μια περιοχή παρατηρήθηκε ολίσθηση εδάφους, σε μια μικρή έκταση στην περιοχή Ακγιαρλάρ ξέσπασε πυρκαγιά, ενώ αλλού υπήρξε και διακοπή ηλεκτρικού.

Μετά το σεισμό πολλοί άνθρωποι που βρίσκονταν σε διακοπές στο Μποντρούμ μπήκαν στα αυτοκίνητά τους για να εγκαταλείψουν την πόλη, προκαλώντας συνωστισμό στους δρόμους. Τουρίστες πέρασαν το βράδυ στον δρόμο. Ένα μικρό τσουνάμι στην περιοχή Γκουμπέτ της Αλικαρνασού παρέσυρε 12 σκάφη και 5 ψαρόβαρκες στη στεριά, ενώ δεκάδες σπίτια πλημμύρισαν. Ο καπετάνιος Μετίν Κεστανετσί δήλωσε ότι εκείνη την ώρα κοιμόταν στο σκάφος του. “Πρώτα άκουσα ένα θόρυβο και μετά ένα βουητό. Μέχρι να πω ‘τι έγινε’ το σκάφος βρέθηκε στη στεριά. Δεν ξαναείδα τέτοιο πράγμα”, ανέφερε. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στον μιναρέ στο Τζαμί Αντλιγέ της περιοχής προκλήθηκε κλίση και πως η τροχαία έκλεισε τον δρόμο μπροστά από το τζαμί επειδή υπάρχει κίνδυνος να γκρεμιστεί.

Ο σεισμολόγος Οβγκιούν Αχμέτ Ερτζάν δήλωσε ότι δεν περιμένει μεγαλύτερο σεισμό σε αυτή την περιοχή. Ο σεισμός αυτός, όπως είπε, είχε ισχύ όσο 3-4 ατομικές βόμβες και ήταν ο κύριος σεισμός. Τις επόμενες τρεις βδομάδες θα ακολουθήσουν μετασεισμοί, οι οποίοι δεν θα ξεπερνούν τα 5,2 Ρίχτερ, σύμφωνα με τον ίδιο. Ο σεισμολόγος ανέφερε πως το γεγονός ότι τα κτίρια στην Αλικαρνασό άντεξαν τόσο μεγάλο σεισμό είναι πολύ θετικό, λέγοντας ότι έχει αυξηθεί η ανθεκτικότητα των κτιρίων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σπύρου Ν. Λίτσα

Είναι προφανές όπως πλέον και ο πλέον αδιάφορος με τα κοινά πολίτης του τόπου αυτού θα ομολογήσει ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μεγάλης κλίμακας επενδύσεις σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες, ο τουρισμός και η ενέργεια ώστε να μπορέσει η οικονομία να αρχίσει να κινείται σε άξονες παραγωγής πρωτογενούς πλούτου.

Για να επιτύχει η όλη προσπάθεια δεν χρειάζεται απλώς ένας σχεδιασμός σε βάθος σε επίπεδο Υψηλής Στρατηγικής, ή μόνο ροή κονδυλίων όπως τα πεπερασμένα κρατικιστικά σχήματα προστάζουν. Χρειάζεται όραμα και αγάπη για τον τόπο που τα τελευταία χρόνια, από το 2010, έχει δοκιμαστεί σκληρά και πέρα από τις δεδομένες αντοχές του δυτικού παραδείγματος. Αυτό το όραμα και η αγάπη για τον τόπο μπορούν να προέλθουν σε γενναίες δόσεις από την ομογένεια μας.

Για λόγους που έχουν να κάνουν με μια μολιερικού τύπου εσωτερική ανασφάλεια ώστε να μη χαθεί ο έλεγχος των εξελίξεων, η Αθήνα διαχρονικά απέτυχε να χρησιμοποιήσει υπέρ αυτής το μεγάλο όπλο της Ομογένειας. Χιλιάδες πολίτες με ελληνικές ρίζες που οι ίδιοι αναγνωρίζουν και τιμούν σε κάθε ευκαιρία, αποτελούν κορυφαία μέλη των σημερινών πατρίδων τους – κορυφαίων κρατών του δυτικού κόσμου όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Γερμανία κ.α. Κι όμως αυτό το τεράστιο δυναμικό δεν αξιοποιήθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε γιατί πολύ απλά η Αθήνα έβλεπε τους ομογενείς ως δεξαμενές χρημάτων και τίποτε περισσότερο.

Η παρατεταμένη κρίση αλλά και η επιβεβλημένη ανάγκη να σταθούμε ξανά στα πόδια μας πρέπει να μας κάνει σοφότερους. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια για να πειραματιζόμαστε με ιδεολογήματα του 19ου αιώνα που τα έχει καταδικάσει οριστικά η ανθρωπότητα στις καλένδες της ιστορικής λήθης. Ο κυριότερος ρόλος που η Αθήνα οφείλει να αποδώσει στην Ομογένεια μας, ενθαρρύνοντας τα μέλη της για πρωτοβουλίες ‘out of the box’ είναι η μεταφορά τεχνογνωσίας προς το μητροπολιτικό κέντρο αναφορικά με τη δημιουργία ενός έξυπνου και ευέλικτου κράτους που θα μπορεί να ελκύει επενδυτές και όχι μόνο τουρίστες χαμηλής οικονομικής δυνατότητας, καθώς επίσης και να λειτουργήσουν ως πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό ώστε να μπορέσει το όνομα Ελλάδα να απαλλαγεί από την οξείδωση που έχει δεχθεί στο κύρος και την αξιοπιστία της.

Μόνοι μας δεν μπορούμε. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Κι αυτό κατά την άποψη μου είναι εξαιρετικά καλό, γιατί αλίμονο αν η Ελλάδα θαβόταν πίσω από τα συγκαιρινά τείχη της φτώχιας, του λαϊκισμού, της υπερφορολογήσης και του πεπερασμένου κρατισμού. Με διεθνείς συνέργειες από τη μια και με τη βοήθεια της ομογένειας μας από την άλλη θα μπορέσουμε να πετύχουμε την επιστροφή μας στην κανονικότητα. Το είχαμε πετύχει και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που σε συνδυασμό με τη βοήθεια του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ και την ενεργή συμμετοχή της ομογένειας μας η Ελλάδα επέτυχε να οικοδομήσει μια οικονομία αιχμής για την εποχή. Πρώτα όμως οφείλουμε να ζητήσουμε μια μεγάλη συγνώμη από την ομογένεια μας για όλες τις απογοητεύσεις και τις στρεβλώσεις που το ελληνικό κράτος «άφησε» πάνω της ως ανεξίτηλες μελανιές και να πούμε ότι τώρα είναι η ώρα που για άλλη μια φορά η «παλιά πατρίδα», εκεί που βρίσκονται οι ρίζες τους και οι μη καταγεγραμμένες μνήμες που τρέχουν στο ασυνείδητο τους, τους χρειάζεται ξανά. Ίσως τώρα περισσότερο παρά ποτέ. Όχι ως πηγή χρημάτων, αλλά ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικών προτάσεων, παρεμβάσεων και στήριξης.

ς εκ τούτου η πολιτεία οφείλει να προνοήσει για τη δημιουργία ενός δυναμικού και αποκλειστικού φορέα σύνδεσης και οργάνωσης, σε θεσμικό, πολιτισμικό, πολιτικό, εκπαιδευτικό και επενδυτικό επίπεδο της Ελλάδας με την Ομογένεια μας, να θεσμοθετηθεί το δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς και να ενισχυθούν οι δομές σύνδεσης του μητροπολιτικού κέντρου με την ομογένεια μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών, της Εκκλησίας κ.α. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον τροχό. Απλώς να ακολουθήσει το δημιουργικό παράδειγμα άλλων κρατών που έχουν επιτύχει σημαντικές επιτυχίες στον τομέα αυτό, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του Ισραήλ.

Η Ελλάδα μια ζωή «ανέπνεε» από τους «έξωθεν» πνεύμονες της. Ο ναρκισσισμός και η αποθέωση των στρεβλοτήτων των προηγούμενων δεκαετιών μας οδήγησε στη λήθη. Είναι καιρός όμως να πιάσουμε ξανά το αφήγημα από την αρχή…

* Ο Σπύρος Ν. Λίτσας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Παραιτήθηκε ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας, Πιερ ντε Βιλιέ.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του, αιτία είναι η διαφωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν σχετικά με τη μείωση στον αμυντικό προϋπολογισμό της χώρας.

Στη δήλωσή του ο τέως επικεφαλής των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων ανέφερε ότι προσπάθησε να διασφαλίσει την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων να ανταποκριθούν στο ιδιαίτερα δύσκολο έργο τους, δεδομένων επιβεβλημένων οικονομικών περιορισμών.

«Υπό το πρίσμα των δεδομένων συνθηκών αδυνατώ να εγγυηθώ μια σθεναρή αμυντική δύναμη, που θεωρώ ότι είναι αναγκαία για την προστασία της Γαλλίας και του λαού της, τόσο σήμερα όσο και για το μέλλον», δήλωσε ο ντε Βιλιέ.

«Ως εκ τούτου υπέβαλα την παραίτησή μου στον Πρόεδρο Μακρόν που έτυχε της αποδοχής του», προσέθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι χειριστές των τουρκικών ραντάρ ειδοποίησαν τους πιλότους που μετέφεραν τον Προκόπη Παυλόπουλο στο ακριτικό νησί, ότι πετούν σε τουρκικό εναέριο χώρο.

Ειδικότερα, όπως αναφέρει το protothema.gr οι πιλότοι που μετέφεραν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο στην περιοδεία του στα ακριτικά νησιά, άκουσαν στις 09:35 σήμερα το πρωί και στις 09:37 δυο φορές τους Τούρκους να υποστηρίζουν ότι πετούν μέσα σε τουρκικό εναέριο χώρο.

Την ώρα εκείνη πετούσαν πάνω από τη νησίδα Παναγιά Οινουσσών, η οποία έχει βρεθεί τα τελευταία δυο χρόνια στο επίκεντρο της τουρκικής προκλητικότητας.

Οι πιλότοι δεν απάντησαν στη νέα τουρκική πρόκληση και συνέχισαν κανονικά την πορεία τους.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσγειώθηκε ασφαλώς στη νήσο Παναγιά.

Υπενθυμίζεται ότι και χθες τo αεροσκάφος και το ελικόπτερο που μετέφεραν τον ΠτΔ αρχικά στη Ρόδο και στη συνέχεια σε Σύμη, Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι και Χίο, έλαβαν προειδοποίηση από τους χειριστές των τουρκικών ραντάρ ότι παραβιάζουν το FIR και τον εναέριο χώρο της Τουρκίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ άσκησε σήμερα δριμεία κριτική στην απόφαση των τουρκικών αρχών να συνεχιστεί η κράτηση του Γερμανού ακτιβιστή Πέτερ Στόιτνερ χαρακτηρίζοντάς την «απόλυτα αδικαιολόγητη» κι υποστηρίζοντας ότι η γερμανική κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει την αποφυλάκισή του.

Η επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης προέβη στις δηλώσεις αυτές, που δεν ήταν προγραμματισμένες, σε μια τελετή προς τιμή Γερμανών αθλητών, τονίζοντας ότι η υπόθεση αυτή προκαλεί τη «μέγιστη ανησυχία».

«Είμαστε ακράδαντα πεπεισμένοι ότι αυτή η σύλληψη είναι απόλυτα αδικαιολόγητη. Εμείς, ως γερμανική κυβέρνηση, την καταδικάζουμε. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε εκείνον και όλους όσοι συνελήφθησαν» σημείωσε.

«Η γερμανική κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί, σε κάθε επίπεδο, να διασφαλίσει την απελευθέρωσή τους» συμπλήρωσε η Μέρκελ.

Η Γερμανίδα καγκελάριος επισήμανε επίσης ότι αυτή η σύλληψη αυτή αποτελεί άλλη μια υπόθεση «όπου αθώοι άνθρωποι παγιδεύτηκαν στα γρανάζια του δικαστικού συστήματος και καταλήγουν στη φυλακή».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε σήμερα πως η αλήθεια και η δικαιοσύνη έχουν γίνει πλέον «εντελώς ξένες» στην Τουρκία μετά τη σύλληψη της διευθύντριας της οργάνωσης στη χώρα και άλλων πέντε ακτιβιστών με την κατηγορία ότι ανήκουν σε τρομοκρατική οργάνωση.

Η Ιντίλ Εζέρ, τοπική διευθύντρια της οργάνωσης που έχει την έδρα της στο Λονδίνο, είναι μία από μια ομάδα ακτιβιστών που περιλαμβάνουν έναν γερμανό και έναν σουηδό πολίτη που συνελήφθησαν στις 5 Ιουλίου ενώ παρακολουθούσαν ένα σεμινάριο για την κυβερνοασφάλεια και τη διαχείριση πληροφοριών κοντά στην Κωνσταντινούπολη.

Ο δημόσιος κατήγορος της Τουρκίας ζήτησε τη Δευτέρα (χθες) από το δικαστήριο να προφυλακίσει και τους δέκα ενόψει της δίκης τους με την κατηγορία ότι είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης.

«Τούρκοι εισαγγελείς είχαν δώδεκα ημέρες για να αποδείξουν το προφανές: ότι αυτοί οι δέκα ακτιβιστές είναι αθώοι. Η απόφαση να προχωρήσουν δείχνει πως η αλήθεια και η δικαιοσύνη έχουν γίνει εντελώς ξένες στην Τουρκία» δήλωσε ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας, Σαλίλ Σέτι.

«Αυτή δεν είναι μια νόμιμη έρευνα, αυτό είναι ένα πολιτικά υποκινούμενο κυνήγι μαγισσών που προδιαγράφει ένα τρομακτικό μέλλον για τα δικαιώματα στην Τουρκία.»

Το δικαστήριο διέταξε την αποφυλάκιση τεσσάρων από τους ακτιβιστές, ανέφερε η εφημερίδα Hürriyet. Οι δέκα ακτιβιστές συνελήφθησαν στο πλαίσιο της καταστολής που ακολούθησε το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Από τον Μεσαίωνα στην Παγκοσμιοποίηση

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο πιο “διαβρωτικός δημόσιος εφιάλτης”, όπως είχε χαρακτηρίσει ο Άγγλος δημιουργός Χάρολντ Πίντερ την σημερινή εποχή της “παγκοσμιοποίησης”, είναι η αποθέωση της άγνοιας, της αλαζονείας, της βλακείας και της πολεμικής έξαρσης. Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα έλεγε το 2003, αν και δεν είχε προλάβει να δει την εκτεταμένη φτωχοποίηση και παρακμή της Δύσης μετά την κρίση του 2007: “Δεν μπορείς να γλυτώσεις / βγήκαν τα μεγάλα πέη / θα βιάσουν ό,τι βλέπει το μάτι / Πρόσεχε την πλάτη σου”... Προφανώς κανείς δεν τον άκουσε, όχι γιατί δεν ήθελε αλλά γιατί ήταν πάντα αποκλεισμένος από τα μέσα ενημέρωσης-παραπληροφόρησης για να μην φθάσει η φωνή του στο μεγάλο κοινό.

Η γνώμη του ήταν επικίνδυνη για τις κερδοσκοπικές ελίτ, όπως και κάθε ανεξάρτητου πνευματικού ανθρώπου που καταγγέλλει την σημερινή συμπεριφορά των Επικυρίαρχων. Αυτός είναι ο λόγος που στην 7ετία των Μνημονίων στην πλειοψηφία των θεατρικών μας δρώμενων απουσιάζουν τα έργα του Πίντερ, αλλά βομβαρδιζόμαστε από κάθε μετα-μοντέρνο σκουπίδι για να δεχθούμε χωρίς αντίσταση την ασυδοσία των αγορών.

Η τρέλλα του χρήματος, η θεσμοποίηση της υπερβολικής ανταγωνιστικότητας, η μεγιστοποίηση του κέρδους, η διεθνής ασυλία του πολυεθνικού κεφαλαίου, ο πολλαπλασιασμός όσων ζουν στα όρια -και κάτω απ' αυτά- της φτώχειας, η έκρηξη των ανισοτήτων αντιπροσωπεύουν όλο και περισσότερο το σύμπαν του σύγχρονου ανθρώπου.

Η λογική της παγκοσμιοποιημένης μαφίας είναι το τέλος της σχετικής τιμιότητας του καπιταλισμού, αφού καταστρέφει ακριβώς αυτά πάνω στα οποία βασίστηκε η καπιταλιστική αγορά και η συσσώρευση του πλούτου: οι κανόνες και οι νόμοι. Στα ερείπια του έθνους-κράτους γεννιέται μια ζώνη αδιαφάνειας, ημι-νομιμότητας... ευλυγισίας. Αλλά ο καπιταλισμός, όπως έχει επισημανθεί από τον Βενιαμίν Φραγκλίνο και τους Πατέρες του αμερικανικού έθνους, τον ίδιο τον Άνταμ Σμιθ, αλλά και τον Μαρξ και τον Βέμπερ, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ηθική.

Με λίγα λόγια, η σημερινή συμπεριφορά των επικυρίαρχων ελίτ μπορεί να θεωρηθεί, κατά έναν τρόπο, ανάλογη προς τις κραυγές “Μετά από εμάς, ο κατακλυσμός!” και “Ο σώζων εαυτόν, σωθείτω”, που έβγαιναν από την γαλλική αριστοκρατία πριν από το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.

Η νέα κοινωνική αταξία

Ζούμε σε μια ταραγμένη μεταβατική εποχή όπου καταρρέουν καθημερινά όλοι οι θεσμοί συλλογικής πίστης του νεώτερου κόσμου. Ένα άγνωστο μέλλον πλέον μας επιφυλάσσεται, όπως αυτό που περιγραφόταν στην διακήρυξη του Ινδιάνου αρχηγού Σηάτλ (Seattle) προς τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1894: “Ένα άγνωστο μέλλον πλέον επιφυλάσσεται για μας επειδή δεν καταλαβαίνουμε γιατί όλοι οι βίσωνες σφαγιάζονται, τα άγρια άλογα υποτάσσονται, τα μυστικά μέρη του δάσους γίνονται πολυάνθρωπες χαβούζες και η θέα των ωραίων λόφων βεβηλώνεται από τα σύρματα του τηλέγραφου. Πού βρίσκονται οι μεγάλες σκιερές λόχμες; Εξαφανισμένες. Πού είναι ο αετός; Εξαφανισμένος. Για μας αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή της επιβίωσης”.

Η αγωνία του σοφού αυτού ανθρώπου, πάνω από έναν αιώνα πριν, δεν διαφέρει και πολύ από την αγωνία των σημερινών “ιθαγενών” πολιτών μπροστά στο οικονομικό, πολιτιστικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό αναποδογύρισμα του κόσμου γύρω μας. Πρόκειται για μια υπαρξιακή αγωνία στα πλαίσια ενός “Ανάποδου Κόσμου”, όπως ευφυώς έχει ορίσει την εποχή μας ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο, ένας από τους πιο μαχητικούς κατηγόρους της παράνοιας και του ψεύδους της Οργουελλικής παγκοσμιοποίησης.

Να, μερικές “ανάποδες αλήθειες”, που οι χρυσοπληρωμένοι κονδυλοφόροι της καθεστωτικής πολιτικής προπαγάνδας χρησιμοποιούν κατά κόρον -αλλά περνάνε και “εξ απαλών ονύχων” στα μυαλά των ανθρώπων από την μεταμοντέρνα εκπαίδευση:

- Ο μαφιόζικος καπιταλισμός λέγεται κομψά “οικονομία της αγοράς”
- Ο ιμπεριαλισμός και η διεθνής ασυλία του κεφαλαίου λέγεται “παγκοσμιοποίηση”
- Η υποταγή και η λεηλασία λέγεται “ρεάλ πολιτίκ” και “μνημόνια”
- Η ανεργία λέγεται “ευελιξία της αγοράς εργασίας”
- Η πολιτιστική ισοπέδωση και οι κομμένες πολιτισμικές φλέβες που αιμορραγούν γύρω μας είναι λέει ... “πολυπολιτισμικότητα! Η καταστροφή δηλαδή κάθε λαϊκής παράδοσης και η αντικατάστασή της από την μαζική υποκουλτούρα.
- Όσοι ψάχνουν για εργασία και φυτοζωούν είναι οι “απασχολήσιμοι”. Ιδιωτικοποίηση ακόμα και της φύσης, διατροφική μετάλλαξη, καταστροφή της πρωτογενούς αγροτικής δομής.
Και το πιο ωραίο απ' όλα είναι ο νέος ορισμός για την φτώχεια: έλλειψη κοινωνικότητας...

Είναι μικρή η απόσταση πλέον από την ώρα που μέσα στα πλαίσια της τεράστιας χειραγώγησης των λαών, η οποία λαμβάνει χώρα στο όνομα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, τα εκατομμύρια των φτωχών των λαϊκών τάξεων και όσοι ζουν οριακά στην επισφάλεια θα χαρακτηρίζονται και ως ταραχοποιά στοιχεία. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα αντιμετωπίζεται ποινικά το περιθώριο και η φτώχεια στο νεώτερο δυτικό κόσμο.

Παγκοσμιοποίηση: Ο συνήθης ύποπτος

Ενώ όλοι οι μηχανισμοί ενημέρωσης του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου επιχειρούν ν μας πείσουν για το αναπόφευκτο της “νέας εποχής” που έρχεται, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η παγκόσμια οικονομική ολοκλήρωση είναι μια παλιά διαδικασία. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι οι διεθνείς οικονομικοί δεσμοί ήταν στενότεροι κατά τον 19ο αιώνα απ' ό,τι εν πολλοίς στον 20ο αιώνα. Το οικονομικό σύστημα αυτής της “πρώτης παγκοσμιοποίησης” της περιόδου μετά το 1870 παρουσίαζε μεγαλύτερη συνοχή. Παρ' όλα αυτά, κατέρρευσε μετά το 1914 με την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μερικοί άλλοι, όπως ο Kevin O' Rounke και ο Jeffrey Williamson, πηγαίνουν ακόμα πιο πίσω στο βιβλίο τους “Μετά τον Κολόμβο”. Αναφέρονται στην μεγάλη ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου που ακολούθησε τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου και του Βάσκο ντε Γκάμα, στα τέλη του 15ου αιώνα.

Στην πρώϊμη νεώτερη ευρωπαϊκή περίοδο που ακολούθησε υπήρξε μεν ανάπτυξη των πόλεων αλλά, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται, το πρόβλημα της φτώχειας, της ανεργίας, της ανέχειας και των περιθωριακών πληθυσμών, πήρε τεράστιες διαστάσεις.

Μέσα στην κοινή απόγνωση, οι φτωχοί των πόλεων, βιοτέχνες, κληρικοί της υπαίθρου και χρεωκοπημένοι ευγενείς, συμμαχούσαν συχνά με τους φτωχούς αγρότες, όπως στη μεγάλη εξέγερση των χωρικών το 1514.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια εκφραζόταν απέναντι στους ευγενείς, που θεωρούντο ως “ο αμείλικτος αντίπαλος του λαού” και με την λαϊκή ληστεία. Διάσημοι ήταν οι λήσταρχοι της Κεντρικής Γαλλίας, οι Καταλανοί ληστές των Πυρηναίων, ο Ρομπέν των Δασών στην Αγγλία, οι Ανδαλουσιανοί ληστές “οι Άγιοι της Καμπρίγια”, οι περιπλανώμενοι ληστές, συνήθως Κοζάκοι, της Ρωσσίας.

Σήμερα, όποιος έχει παρακολουθήσει χωρίς ενθουσιασμό την πορεία της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνει ότι αυτή γεννά τελικά μια δυναμική, η οποία, διαψεύδοντας τις αρχικές ελπίδες, οδηγεί σε νέες παγκόσμιες συγκρούσεις. Ακόμα και ένθερμοι οπαδοί της, όπως ο Τζωρτζ Σόρος, μολονότι αναγνωρίζουν την δύναμη της παγκοσμιοποίησης να παράγει πλούτο, συμφωνεί ότι έχει φτωχοποιήσει πολλούς ανθρώπους τόσο στον αναπτυσσόμενο, όσο και στον δυτικό κόσμο.

Η “ετυμηγορία” τους είναι απλή: η παγκοσμιοποίηση έχει στρεβλώσει την διεθνή κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων και προς ζημίαν του κοινού καλού. Και οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές είναι επιρρεπείς στις κρίσεις.

Με λίγα λόγια, η τωρινή παγκοσμιοποίηση είναι, αλλά δεν θα είναι για πολύ, μια μεταβατική κατάσταση. Χάνει το παιχνίδι γιατί είναι ένα απατηλό σύστημα. Αν ήθελε να είναι πραγματικό, θα έπρεπε να καταπολεμά την ανισομέρεια του πλούτου και την αδικία, αλλά προφανώς δεν το μπορεί. Ούτε και το θέλει γιατί η θερμοκοιτίδα της είναι η Μπίλντερμπεργκ, η Τριλάτεραλ και όλες αυτές οι παρασυναγωγές των λίγων υπερπλουσίων, που κατέχουν τόσο πλούτο όσο και τα υπόλοιπα 7 δισεκατομ. του πλανήτη.

Το πρόβλημα της φτώχειας

Η πρώϊμη νεώτερη Ευρώπη στιγματίστηκε σοβαρά από το ζήτημα της φτώχειας, τόσο από την έκτασή του, όσο και για τις νέες ιδεολογίες και τους τρόπους αντιμετώπισής του από τις αρχές. Πάντα υπήρχαν φτωχοί, αλλά η μαζική επαιτεία και αλητεία και ο φόβος από την μη-κοινωνική ένταξη αυτών των μαζών που ζούσαν σε απόλυτη πενία, ιδιαίτερα τον 16ο αιώνα, ήταν ένα νέο φαινόμενο.

Η αποστασιοποίηση από την μεσαιωνική χριστιανική φιλανθρωπία είχε σαν αποτέλεσμα την μεγαλύτερη οικονομική εκμετάλλευση και περιθωριοποίηση των φτωχών και την επικράτηση ενός συνδυασμού μέτρων ποινικοποίησης και πειθάρχησης για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Έτσι, με διάφορες δικαιολογίες, υιοθετήθηκε η πολιτική του χωροταξικού περιορισμού των φτωχών και των περιθωριακών.

Τα πολλά πρόσωπα των φτωχών στην περίοδο που εξετάζουμε δεν περιελάμβαναν μόνο τις παραδοσιακές ομάδες (χήρες, ορφανά, ανάπηρους κ.ά.), αλλά και μεγάλους αριθμούς πτωχευμένων αριστοκρατών και αστών μισθωτών, όπως και χωρικών ή μεροκαματιάρηδων, που ζούσαν υπό εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες.

Στο πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου, μια σειρά αιτιών όπως οι κακές σοδιές, η επανεμφάνιση επιδημιών και λιμών, η νομισματική στενότητα και οι πόλεμοι (Τριακονταετής, Δυναστικοί) πολλαπλασιάζουν τον αριθμό των φτωχών και των επαιτών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Οι σωματικές αδυναμίες εξ αιτίας της ανεπαρκούς θρέψης και της ανθυγιεινής διαβίωσης, οι τραυματισμοί από εργατικά ατυχήματα και οι αναπηρίες πολλών στρατιωτών υποχρέωσαν ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων να ζητιανεύουν για να επιβιώσουν.
Οι χωρικοί της πρώϊμης νεότερης Ευρώπης βίωναν μια μεγάλη υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου λόγω αυξημένου κόστους ζωής, εντεινόμενου δανεισμού και διόγκωσης της φορολογίας.

Η μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων που καταχωρήθηκαν ως πένητες ήταν οι ηλικιωμένοι. Οι χήρες και οι εγκαταλελειμμένες από τους συζύγους τους γυναίκες υπολογίζεται ότι αποτελούσαν το ένα τρίτο, ή και παραπάνω, των αποδεκτών των επιδομάτων για φτωχούς. Όμως, την καλύτερη στήριξη την έβρισκαν στους συγγενείς τους.

Στην ανατολική και νότια Ευρώπη, οι ηλικιωμένοι συχνά ζούσαν σε νοικοκυριά με πολλές συγγενικές οικογένειες -παιδιά, γονείς, παππούδες-, ή πήγαιναν από το ένα παντρεμένο παιδί τους στο άλλο. Όμως, στην Ιταλία και την Ισπανία, όσοι δεν είχαν συγγενείς μπορούσαν να βρεθούν στον δρόμο, εγκαταλελειμμένοι. Τα αρχεία βοήθειας και περίθαλψης φτωχών της Σεβίλλης και της Βαρκελώνης δείχνουν ότι η φτώχεια μιας μητέρας που είχε χάσει τον σύζυγό της και της κόρης της μπορούσε να ωθήσει την κόρη στην πορνεία και να κάνει την μητέρα προαγωγό της. Στην βόρεια και δυτική Ευρώπη, οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι ζούσαν μόνοι τους, όσο αυτό ήταν εφικτό. Οι ηλικιωμένοι ζούσαν με τα παντρεμένα παιδιά τους μόνο όταν ήταν φτωχοί.

Στην Αγγλία οι φτωχοί ηλικιωμένοι είχαν δικαίωμα να τύχουν κάποιας κοινωνικής πρόνοιας. Σ' ένα φυλλάδιο των ενοριών της Αγγλίας του 1641 υπολογίζεται πως το ένα τέταρτο των μελών τους είναι δυστυχείς και φτωχοί χωρίς κανένα μέσο επιβίωσης. Στη Νορμανδία, στις αρχές του 16ου αιώνα, σε μια αγροτική απογραφή πληθυσμού καταγράφονται ως “φτωχοί και επαίτες” το 24% των κατοίκων.

Την ίδια περίοδο, στη νότια Σαξονία οι φτωχοί ανέρχονται στο 30% του πληθυσμού, στο Μπέργκαμο, το 1575, στο 35% του συνόλου των κατοίκων κ.ο.κ…
Ο φτωχός της υπαίθρου ήταν, σε γενικές γραμμές, ένα πρόσωπο προβληματικό, είχε όμως την συμπαράσταση των δικών του και της κοινότητας. Ο φτωχός, όμως, στις πόλεις που αναπτύσσονται, ήταν μια ανώνυμη ύπαρξη που περιπλανιόταν χωρίς καμμιά στήριξη, πέρα από αυτήν των ομοίων του. Η πραγματικότητα αυτή οφειλόταν στο γεγονός ότι στην πόλη η ένδεια ήταν συνδεδεμένη με την απόλυτη αναγκαιότητα της καθημερινής εργασίας.

Οι περιπλανώμενοι πληθυσμοί

Το πρώτο, αναπόφευκτο, αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων ήταν η έκρηξη των “επαιτικών πληθυσμών”: ξεριζωμένοι άστεγοι, περιπλανώμενοι επαίτες, άνεργοι αγροτοεργάτες, πρώην πολεμιστές κ.ά. Το πρόβλημα των περιπλανώμενων πληθυσμών ήταν μια κοινωνική επίπτωση του φαινομένου της φτώχειας και της αλητείας που συνδέθηκε περισσότερο με ομάδες παρά με άτομα.

Μέρος του προβλήματος της αλητείας ήταν η εμφάνιση των Τσιγγάνων, μετά τις αρχές του 15ου αιώνα, σε όλη την Ευρώπη. Ζουν περιπλανώμενοι, κατασκηνώνοντας έξω από τις πόλεις και επιβιώνουν από την άσκηση της μαγείας, τις κλοπές και τις απάτες εις βάρος των οργανωμένων κοινοτήτων.

Μια δεύτερη μεγάλη συνέπεια της αύξησης της αγροτικής φτώχειας ήταν η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής των αγροτικών κοινοτήτων, η μεγαλύτερη κοινωνικο-οικονομική πόλωση μεταξύ ευπόρων και φτωχών και η παράλληλη ανάπτυξη μιας αγροτικής “αριστοκρατίας” και ενός αγροτικού προλεταριάτου.

Μέσα απ' αυτές τις συγκυρίες (φτώχεια, υπερφορολόγηση) ξεσπάνε σε όλη την Ευρώπη ταραχές και εξεγέρσεις με ποικίλες αφορμές: στη Νορμανδία εναντίον της φορολογίας του αλατιού, στις Κάτω Χώρες με το πρόσχημα μιας θεολογικής διαμάχης, στη Γαλλία εναντίον των βασιλικών οργάνων με αφορμή το επισιτιστικό πρόβλημα κ.ο.κ.

Στην κοινωνία της πρώιμης νεότερης Ευρώπης εμφανίζονται και δύο άλλες καταστάσεις ως απόρροια της κινητικότητας των χιλιάδων φτωχοποιημένων πληθυσμών: α) ένα σημαντικό μεταναστευτικό ρεύμα στο εσωτερικό της ηπείρου και στις νέες κτήσεις, β) ένας υπόγειος περιθωριοποιημένος κόσμος επαιτών με δικούς τους κώδικες, διάλεκτο και οργάνωση.
Μια ακόμα επίπτωση του φαινομένου της φτώχειας ήταν η προσφορά φθηνής εργατικής δύναμης από εξαθλιωμένους χωρικούς, η οποία λειτούργησε ανασχετικά για την βελτίωση των μεθόδων της αγροτικής παραγωγής.

Η έντονη κινητικότητα του πληθυσμού αποτελούσε μια καθημερινή πραγματικότητα λόγω της αναζήτησης εργασιακής απασχόλησης και της οικονομικής ένδειας. «Οι μετανάστες και οι πλάνητες ήταν εξαιρετικά κινητικοί, διασχίζοντας ολόκληρα έθνη και θάλασσες», όπως λέει ο Henry Kamen στην εξαιρετική Πρώϊμη Νεότερη Ευρωπαϊκή Ιστορία του (Εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2002).

Σας θυμίζει κάτι αυτό;… Μόνο που τότε η κατεύθυνση της μετανάστευσης στην Δυτική Ευρώπη ήταν από βορρά προς νότο.
Η ανεργία και η οργανωμένη μετακίνηση των φτωχών πυροδοτούσε τους πολιτικούς φόβους πως το φαινόμενο εξέτρεφε την παρεμβατικότητα, η οποία θα έπρεπε να σωφρονιστεί. Οι επαίτες άρχισαν να θεωρούνται σαν μια «καταραμένη φάρα» που προέτρεπε τον λαό σε φασαρίες και αναταραχή. Η πεποίθηση ότι, οι φτωχοί και οι αδαείς εύκολα «πιστεύουν στα παραμύθια» και εξωθούνται στην εξέγερση, ήταν ευρέως διαδεδομένη στην ελισαβετιανή Αγγλία, όπως φαίνεται και στα έργα του Σαίξπηρ. Καθόλου τυχαίο ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και σήμερα από τις ελίτ απέναντι σε όσους «λαϊκιστές» αντιδρούν.

Οι νέες θεωρήσεις της φτώχειας

Οι νέες ποιότητες και ποσότητες του φαινομένου της φτώχειας, συν το γεγονός ότι η κοινωνία απομακρυνόταν από τις θρησκευτικές και ηθικές αξίες της μεσαιωνικής φιλανθρωπίας, προκάλεσαν την εμφάνιση νέων ιδεολογικών και πρακτικών τρόπων αντιμετώπισής του.

Στην προβιομηχανική Ευρώπη, η φτώχεια δεν αντιμετωπιζόταν μόνο σαν έλλειμμα υλικών αγαθών, αλλά και ως κίνητρο για την αγαθοεργία της χριστιανικής κοινότητας, της οποίας οι φτωχοί θεωρούντο αναπόσπαστο μέρος.

Στην μεσαιωνική περίοδο ο αδύναμος, ο φτωχός, ο ασθενής ταυτιζόταν με την εικόνα του «πάσχοντος Χριστού», προς τον οποίο η εκκλησιαστική προτροπή ήταν να δείχνεται αλληλεγγύη και βοήθεια. Αντίστοιχα, ο τοκογλύφος ήταν το «δημιούργημα του διαβόλου» και το μόνο που του άξιζε ήταν η κόλαση. Ο Μέγας Βασίλειος είναι σαφής: «Τοῦ πεινῶντός ἐστιν ὁ ἄρτος͵ ὃν σὺ κατέχεις· τοῦ γυμνητεύοντος τὸ ἱμάτιον͵ ὃ σὺ φυλάσσεις ἐν αποθήκαις∙ τοῦ ἀνυποδέτου τὸ ὑπόδημα …».

Απέναντι στον φτωχό τοποθετείται πάντα ο πλούσιος, που οφείλει ο,τιδήποτε πλεονάζει προς την μεριά του να το δίνει στον φτωχό, ο οποίος δικαιωματικά το δικαιούται. Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, οι φτωχοί αποτελούν μέρος ενός κοινωνικού και ηθικού διπόλου στην βάση της Θείας οικονομίας.

Η μεσαιωνική εκκλησία ήταν ο ισχυρότερος ιδιοκτήτης εκείνου του καιρού και έγινε, φυσικά, ο φορέας της κοινωνικής πρόνοιας. Στην μεσαιωνική κοινωνία, άλλωστε, η παραγωγή ήταν προσανατολισμένη κυρίως στην αυτοκατανάλωση, ικανοποιώντας πάνω απ’ όλα τις ανάγκες του παραγωγού και της οικογένειάς του.

Στην πρώϊμη νεωτερικότητα αρχίζει να σπάει η μεσαιωνική κοινωνική σύμβαση, σύμφωνα με την οποία ο πλούσιος οφείλει να τιμά τον Θεό, αγαπώντας τον πλησίον του. Η φτώχεια ταυτίστηκε με την οκνηρία και οι φτωχοί θεωρήθηκαν κοινωνικά μιάσματα και επικίνδυνοι.

Η «θεοποίηση» της εργασίας προσέλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις στις προτεσταντικές, αλλά και σε καθολικές χώρες, ως συνδυασμένο προϊόν της ηθικολογίας του ανερχόμενου αστισμού και της ιδεολογίας του μερκαντιλισμού. Τον 16ο αιώνα, τόσο στην προτεσταντική όσο και στην καθολική Ευρώπη της Αντιμεταρρύθμισης εντείνονται οι προσπάθειες κοινωνικής αναμόρφωσης και ηθικής πειθάρχησης: απαγόρευση επαιτείας, εξαναγκασμός σε εργασία των ικανών απόρων, συστηματικές εκτοπίσεις, επιβολή φόρων «υπέρ φτωχών» κ.λπ.

Ο περιορισμός των φτωχών και των απόκληρων έγινε, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Michel Foucault, μία από τις βασικές αρχές μιας συνολικής κοινωνικής πολιτικής βασισμένης σε πειθαρχικά μέτρα.

Η αρχή του «μεγάλου εγκλεισμού»

Στην περίοδο αυτή αρχίζει να υιοθετείται μια ακραία διαφορετική θεώρηση απέναντι στην χριστιανική και ουμανιστική λογική, που ήθελε τους φτωχούς να δικαιούνται την κοινωνική αλληλεγγύη. Η προσέγγιση ότι τα αίτια της φτώχειας είναι κοινωνικά δίνει την θέση της στην άποψη ότι ευθύνεται η ίδια η ανεπάρκεια των φτωχών, οι οποίοι χρήζουν γι’ αυτό αναμόρφωσης για να μη γίνουν φορείς αταξίας και παρεκτροπής. Εμφανίζεται έτσι μια πρωτοκαπιταλιστική αντίληψη των «winners» και «losers» του σύγχρονου αμερικανικού ονείρου και της παγκοσμιοποίησης του «ανάποδου κόσμου» του 21ου αιώνα, που βλέπει την φτώχεια… ως έλλειψη κοινωνικότητας. Φληναφήματα που κι αυτά, με την σειρά τους, έχουν απογυμνωθεί.

Η προτεσταντική μεταρρύθμιση κερδίζει έδαφος και, μαζί της, η αυξανόμενη τάση ποινικοποίησης της φτώχειας και αντιμετώπισής της με τον εγκλεισμό των απόρων. Για τους ανίκανους να εργαστούν ιδρύθηκαν νοσοκομεία, ενώ για τους ικανούς για εργασία τα αντίστοιχα ιδρύματα ήταν περισσότερο κέντρα καταναγκαστικής εργασίας και πηγή φθηνού εργατικού δυναμικού.

Οι νέες αυτές κρατικές πολιτικές υλοποιήθηκαν με πολλούς τρόπους από τις αρχές των διαφόρων δυτικοευρωπαϊκών χωρών. Το 1560, η Συνέλευση των Τάξεων της Ορλεάνης κάλεσε “όλους αυτούς τους απατεώνες, που είναι γνωστοί ως Βοημοί ή Αιγύπτιοι, να εγκαταλείψουν το βασίλειο αλλιώς θα σταλούν στις γαλέρες”. Στην Ισπανία η αυστηρή νομοθεσία περιελάμβανε και ένα διάταγμα του 1633, που διέτασσε να μην ντύνονται πλέον όπως πριν και να ξεχάσουν τη γλώσσα τους σε συνδυασμό με την απαγόρευση της δημόσιας συνάθροισής τους.

Στην Αυγούστα, τη Νυρεμβέργη, το Στρασβούργο κ.ά. απαγορεύτηκε η επαιτεία μετά το 1522, στο Παρίσι οι αρχές υποχρέωσαν περιπλανώμενους επαίτες, ικανούς για εργασία, να επισκευάσουν τα τείχη της πόλης ή να πάνε σε γαλέρες.

Στις προτεσταντικές χώρες, κάποιες πλούσιες γυναίκες, όπως η Lady Margaret Hungerford, ίδρυσαν σχολεία και πτωχοκομεία. Η Lady Hungerford είδε το έργο της ως θρησκευτικό καθήκον, αλλά ήταν επίσης ένα μέσον κοινωνικού ελέγχου.
Στην Ολλανδία, χήρες και παντρεμένες συχνά υπηρετούσαν ως διευθύντριες, επιβλέποντας τα πτωχοκομεία καθημερινά, επιτηρώντας τις λειτουργίες τους και συνεισφέροντας στην επιτυχία της ολλανδικής φιλανθρωπίας.

Τόσο στην Αγγλία όσο και στην Γαλλία, το κράτος προσπάθησε να καταπιαστεί με το πρόβλημα της φτώχειας, αλλά με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ο αγγλικός Νόμος για τους Φτωχούς, του 1601, εισήγαγε τον υποχρεωτικό θεσμό της κοινωνικής πρόνοιας που, από τους φόρους, προσέφερε ανακούφιση σε όσους είχαν ανάγκη. Με κάποιες τροποποιήσεις, ο νόμος αυτός διατηρείτο μέχρι το 1834.

Ο Λουδοβίκος 14ος δημιούργησε καταλύμματα για ζητιάνους, εκ των οποίων τα πιο γνωστά ήταν το La Charité στην Λυών (1614) και το La Salpêtrière (1656) στο Παρίσι. Οι φτωχοί ουσιαστικά ήταν έγκλειστοι σε εκείνα τα ιδρύματα.

Η προσφυγή στα σωφρονιστικά ιδρύματα έχει θεωρηθεί ως το πρώτο στάδιο του «μεγάλου εγκλεισμού» με την ιδρυματοποίηση της κοινωνικής πρόνοιας από το νεώτερο κράτος. Έως τα μέσα, όμως, του 18ου αιώνα υπάρχουν πολύ λίγα σωφρονιστικά ιδρύματα στα αστικά κέντρα και η μεγάλη πλειοψηφία των απόρων συνέχιζε να ζει εκτός της ακτίνας δράσης τους.

Το ξεχαρβαλωμένο ρολόϊ

Στις προνεωτερικές κοινωνίες, οι Ευρωπαίοι δεν καταπιέζονταν από μια σαφή διάκριση μεταξύ εργασιακού και ελεύθερου χρόνου. Ο ελεύθερος χρόνος κυριαρχούσε στην ζωή όλων των κοινωνικών τάξεων όπως οι δεκάδες θρησκευτικές γιορτές και τα καρναβάλια. Η μεσαιωνική διαίρεση του χρόνου δεν ήταν ποτέ ακριβής και ακολουθούσε τις καμπάνες της εκκλησίας περισσότερο, παρά τις εργασιακές υποχρεώσεις. Η προτεσταντική ηθική, που επιβραβεύει τη συσσώρευση πλούτου, αλλά και τα ρολόγια μετά τον 17ο αιώνα, άλλαξαν τον χαλαρό ρυθμό των προηγούμενων εποχών. Η οργάνωση του χρόνου, στα πλαίσια της εντατικοποίησης της παραγωγικής διαδικασίας, έγινε εκ των ουκ άνευ μέσα στο μαθηματικό σύμπαν των λογίων του Διαφωτισμού.

Μετά τη νεώτερη εποχή, η θρησκευτική ερμηνεία του κόσμου έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα αψεγάδιαστο ορθολογικό σχέδιο όπου τα πάντα συνέβαιναν μέσα σ' ένα λογικό, ωρολογιακό μηχανισμό με αλάνθαστο τρόπο... Ο κόσμος δεν είχε πλέον χώρο για ήρωες και δράκους, μύθους και αποχρώσεις του λυκόφωτος. Επί ενάμιση αιώνα μετά την πτώση της Βαστίλλης, τα διάφορα “εκσυγχρονιστικά”, επαναστατικά κινήματα έδιναν και έπαιρναν, όλα κλαδιά του ίδιου κορμού που φύτρωσε με τον Διαφωτισμό: Γιακωβινισμός, Αναρχισμός, Σοσιαλισμός, Πρώτη και Δεύτερη Διεθνής, Μπολσεβικισμός, Τρίτη Διεθνής, Κοινωνία των Εθνών, Λαϊκά Μέτωπα, Κομιντέρν, Τέταρτη Διεθνής, και πάει λέγοντας.

Μέσα σε λίγες δεκαετίες, μερικά λεπτά για τον ιστορικό χρόνο, τα περισσότερα ξεράθηκαν και οι «δράκοι» είναι πάλι εδώ, αν και έγιναν μεγάλες και ορατές βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής των λαϊκών μαζών, που τώρα απειλούνται να θυσιαστούν στον βωμό της απληστίας της υπερεθνικής ελίτ.

Από την πρώϊμη νεώτερη εποχή, τον Διαφωτισμό, την βιομηχανική επανάσταση, επανειλημμένα είδαμε την άνοιξη της ελπίδας και της προόδου να καταλήγει στον χειμώνα της απελπισίας.

Έτσι και οι έννοιες του συρμού, όπως «παγκόσμιο χωριό», «πολυπολιτισμικότητα», «κοινωνίες των πληροφοριών», «ελαστική εργασία», «οικονομία των υπηρεσιών», δεν αποκτούν κανένα νομοτελειακό νόημα επειδή ετσιθελικά προσπαθεί να τις επιβάλλει μια πληθώρα διαμορφωτών της διεθνούς πολιτικής και της κοινής γνώμης. Το αναπόφευκτο ή όχι των νέων θεσμών, δομών, σχέσεων και καταστάσεων θα κριθεί στον πραγματικό ιστορικό χρόνο, μέσα από σκληρές κοινωνικές συγκρούσεις και πολέμους, και όχι στην virtual reality.

Οι σύγχρονοι “άθλιοι” της νεοταξικής παγκοσμιοποίησης, το εξαθλιωμένο προλεταριάτο και το νέο πρεκαριάτο – τα φτωχοποιημένα μεσαία στρώματα, εισβάλλουν ξανά στο ιστορικό προτσές για να εκδικηθούν τις αλαζόνες ελίτ.

Όσο οι τελευταίες επιμένουν να διαχειρίζονται οι ίδιες τις συνέπειες των καταστροφών που έσπειραν, επενδύοντας στον μηδενισμό, την αποπολιτικοποίηση και την καταβαράθρωση της κοινωνίας, το μέλλον της ανθρωπότητας θα είναι επισφαλές έως ζοφερό...

Άλλωστε, η ιστορία απέδειξε ότι η «πρόοδος» και η «ανάπτυξη» είναι ρηχοί μύθοι, που γρήγορα γελοιοποιούνται και αφοπλίζονται. Είναι “κλισέ” χωρίς ρίζες και δεν έχουν την απαιτούμενη καύσιμη ύλη για το Όνειρο, που να επαρκεί στα κακοτράχαλα χρόνια που έρχονται.

Έχουμε μπροστά μας τα πάντα, έχουμε μπροστά μας το τίποτε, για να θυμηθούμε τον Κ. Ντίκενς.

Για να υπερβούμε τον φαύλο κύκλο των καπιταλιστικών, κοινωνικο-οικονομικών κρίσεων, αλλά και την νεωτερική και μετανεωτερική κρίση νοήματος, χρειαζόμαστε μια νέα υπερβατική αντίληψη, ένα νέο πνευματικό αφήγημα για να αποκαταστήσουμε την έννοια του ιερού της ανθρώπινης φύσης και να αναζωογονήσουμε την έννοια μιας ελεύθερης, ανθρωπιστικής, δίκαιης και αλληλέγγυας, ευημερούσας κοινωνίας!

* Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.253, Ιούνιος 2017
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Η τουρκική νευρικότητα για το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο και τις καλά υπολογισμένες κινήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας στον συγκεκριμένο τομέα ήταν δεδομένη πολύ πριν το γεωτρύπανο του "West Capella" φθάσει στο οικόπεδο 11 για να αρχίσει τις προγραμματισμένες γεωτρήσεις σε αναζήτηση φυσικού αερίου, το οποίο υπολογίζεται ότι αποτελεί μέρος του γιγαντιαίου αιγυπτιακού κοιτάσματος Ζορ, αναφέρει σε δημοσίευμά της η "Καθημερινή".

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, οι Τούρκοι ήδη πριν από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων του Κραν-Μοντανά είχαν διαμηνύσει ότι "ενεργειακό παιχνίδι" στην Ανατολική Μεσόγειο δίχως τη συμμετοχή τους θα πρέπει να αποκλείεται. Μέσω του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, υπουργού Ενέργειας και γαμπρού του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχουν προαναγγείλει προμήθεια γεωτρύπανου και πλατφόρμας για έρευνες.

Εξ όσων προκύπτουν έως αυτή τη στιγμή, οι Τούρκοι δεν ενδιαφέρονται για το οικόπεδο 11, ωστόσο θεωρούν αδιαμφισβήτητη την κυριαρχία τους στο τεμάχιο 6, το οποίο βρίσκεται βορειότερα και έχει, επίσης, παραχωρηθεί στη γαλλοϊταλική κοινοπραξία Total - Eni.

Οι τουρκικές ασκήσεις και διεκδικήσεις σε μια περιοχή η οποία ξεκινά πέντε μίλια δυτικά της Πάφου και φθάνει να περιλαμβάνει σχεδόν όλη την περιοχή από εκεί έως τον 28ο μεσημβρινό, ο οποίος τέμνει νοητά τη Ρόδο στη μέση, δεν αποτελούν νέα πρακτική αλλά συνιστούν επανάληψη παγίων απόψεων, γνωστών στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Η "Καθημερινή" επισημαίνει πως ψύχραιμοι αναλυτές τονίζουν ότι προς το παρόν η Τουρκία δεν μπορεί να αντιδράσει με κάποιον επιθετικό τρόπο στις γεωτρήσεις του οικοπέδου 11. Πιθανή απόφαση για επέκταση των γεωτρήσεων και σε άλλα οικόπεδα που έχουν παραχωρηθεί νομίμως από την Κυπριακή Δημοκρατία σε ενεργειακές εταιρείες (οι οποίες αποτελούν υποκείμενο Διεθνούς Δικαίου με σαφώς ορισμένες υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα) θα άλλαζε ξανά τα δεδομένα.

Επί της ουσίας, πάντως, ο διεθνής παράγων φαίνεται ότι δεν ήθελε να αφήσει την έναρξη των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ στην τύχη. Οι Γάλλοι έστειλαν μια ολοκληρωμένη ομάδα επιφανείας, με φρεγάτες ανθυποβρυχιακού και αντιαεροπορικού πολέμου ("Chevalier Paul" και "Languedoc") που κατέπλευσαν τόσο στο λιμάνι της Λεμεσού όσο και περί το γεωτρύπανο. Σημειώνεται ότι λίγο νωρίτερα (8-11 Ιουλίου) το γαλλικό πολεμικό ναυτικό πραγματοποίησε στην περιοχή κοινή άσκηση με την Αίγυπτο με την ονομασία "Cleopatra ’17".

Ηδη μια εβδομάδα προτού ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις, νότια του οικοπέδου 11 βρισκόταν το αεροπλανοφόρο "George H.W. Bush" και τα πλοία της ομάδας κρούσης που συνήθως το συνοδεύουν. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, το αμερικανικό αεροπλανοφόρο έπλευσε πολύ κοντά στη γεώτρηση και έκανε χρήση των δυνατοτήτων που έχει για μπλοκάρισμα των συχνοτήτων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών τα οποία πετούσαν πολύ κοντά στο "West Capella". Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια αναδεικνύει, αν μη τι άλλο, ότι οι Δυτικοί δεν ήταν σίγουροι για το είδος αλλά και το εύρος πιθανής αντίδρασης της Τουρκίας.

Η βάση της Σούδας

Η Αθήνα παρακολουθεί την κατάσταση στην περιοχή δίχως, προφανώς, να επεμβαίνει. Μια μικρή άσκηση έρευνας και διάσωσης που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα σε κανονιοφόρο που επέστρεφε από τα ανοικτά του Λιβάνου όπου βρίσκεται σε εξέλιξη αποστολή του ΟΗΕ με κυπριακά πλωτά μέσα είναι απολύτως συνήθης και κατά καιρούς επαναλαμβανόμενη. Στην Αθήνα φαίνεται ότι αποδίδεται μεγαλύτερη σημασία στους τρόπους αύξησης της συνεργασίας με τις δυτικές δυνάμεις και δη τις ΗΠΑ, που αναζητούν ασφαλή αγκυροβόλια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν στην "Καθημερινή" ότι ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας έχει καταλήξει στην απόφαση ότι η ανανέωση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement - MDCA) μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ θα παραμείνει ετήσια και δεν θα επεκταθεί σε πέντε χρόνια ή περισσότερα χρόνια. Αντιθέτως, ο κ. Τσίπρας φέρεται να αναγνωρίζει την ολοένα και πιο στενή στρατιωτική συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα.

Στους σχεδιασμούς του Μαξίμου φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι οι Ελληνες πολίτες αισθάνονται πως, σε αυτή την κρίσιμη διεθνή συγκυρία, η σύσφιγξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ αυξάνει το αίσθημα ασφάλειας. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι, εκτός από το ζήτημα της ανανέωσης, η ανάπτυξη των εγκαταστάσεων της Σούδας μπορεί να γίνει κανονικά. Υπενθυμίζεται και η πρόσφατη αποκάλυψη της "Κ" (9 Ιουλίου) για την κατασκευή Σταθμού Απομαγνήτισης Πολεμικών Πλοίων στον όρμο της Σούδας, κάτι που μαρτυρά το εύρος της συνεργασίας μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου