Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Το μεγαλείο του αρχαίας ελληνικής διανόησης στη φιλοσοφική, πολιτική και ηθική της έκφανση δεν αναδύεται μέσα από ομοιογένεια και ενιαία μορφή. Αντίθετα, μας αποκαλύπτεται με την αντιφατικότητά της, την εκδήλωση και εναλλαγή διαφορετικών -διαμετρικά πολλές φορές- ρευμάτων, που αλληλο-αντιμάχονται και μέσα από την αποδοχή και την άρνηση, τη θέση και την αντίθεση, σταλάζουν στη σύνθεση, με αντικειμενικό σκοπό την κατάκτηση του ιδεώδους και του αληθινού.

Γράφει ο Βασίλης Κουδούνης

Αυτόνομη και συστηματική θεολογική σκέψη, βέβαια, δεν υπήρχε, αλλά εξελισσόταν παράλληλα και εντός της φιλοσοφίας. Στον Χριστιανισμό η θεολογία συνίσταται στη χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου, προκειμένου το περιεχόμενο της θείας αποκάλυψης να διατυπωθεί με όρους που είναι αποδεκτοί από την ανθρώπινη διάνοια. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ θεολογίας και φιλοσοφίας έγκειται στο ότι η χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου στη θεολογία αποβλέπει a priori στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με τη θεία αποκάλυψη, ενώ στη φιλοσοφία καμία αποκάλυψη δε χειραγωγεί και δε δεσμεύει την έκβαση της θεωρητικής αναζήτησης.

Στις επόμενες ενότητες αδρομερώς, θα καταθέσω ψήγματα μονοθεϊστικών αντιλήψεων που εντοπίζονται μέσα στην αρχαία ελληνική φιλοσοφική σκέψη και μπορούν να χαρακτηρισθούν ως σηματοδότες και βηματοδότες της σαφούς και πολυκύμαντης πορείας από την πολυθεΐα στον μονοθεϊσμό και τελικά στην ιστορική συνύφανση Χριστιανισμού και Ελληνισμού.

Πολύ πριν από τον Όμηρο, που ουσιαστικά μας εισάγει με τα θαυμάσια επικά του ποιήματα στο δωδεκάθεο, τα οποία αποτελούν και μία θριαμβευτική καταξίωση του έντονου διαλόγου θεού και ανθρώπου, εντοπίζουμε σπέρματα μονοθεϊστικών απόψεων.

Πιο συγκεκριμένα, ακόμη και στα πλαίσια των ορφικών ύμνων, της αρχαιότερης δηλαδή ελληνικής θρησκευτικής έκφρασης με το πλήθος των ποικιλώνυμων θεοτήτων, διαχέεται κάποια ιδέα, ότι ένας είναι ο Θεός, του οποίου τα πολλά, διαφορετικά και αντιφατικά ονόματα δεν αντιστοιχούν σε αυθυπόστατες, ξεχωριστές θεότητες, αλλά μας αποκαλύπτουν διάφορες ενέργειες και λειτουργίες του μέσα στον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικοί οι στίχοι: «εις (ένας) Ζευς, εις Άϊδης, εις Ήλιος, εις Διόνυσος, εις Θεός εν πάντεσι. Τι σοι, δίχα ταύτα αγορεύω;».

Έπειτα, στο πλαίσιο της αρχαϊκής εποχής, βλέπουμε τον Αναξίμανδρο στο φιλοσοφικό του ποίημα, το οποίο επιγράφεται «περί φύσεως», απορρίπτοντας το πολυπρόσωπο θείο, να διακηρύσσει την ύπαρξη μιας Γενικής Κοσμολογικής Αρχής, άπειρης, ανώλεθρης, αθάνατης, γενεσιουργού των πάντων και κυβερνώσης τα πάντα.

Αλλά αυτός που εντυπωσιάζει με τον τολμηρό, ρηξικέλευθο θα έλεγα, θεολογικό του στοχασμό, κατά τον τελευταίο αιώνα της αρχαϊκής εποχής είναι ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος. Ο Έλληνας φιλόσοφος και ιδρυτής της Ελεατικής Σχολής υπήρξε ο πρώτος θεωρητικός μονοθεϊστής και από τους πρωτοπόρους του «Ελληνικού Διαφωτισμού». Αντιστρατεύτηκε με παρρησία την άποψη του Ομήρου και του Ησιόδου, οι οποίοι εκφράζανε τη λαϊκή πίστη στην ανθρωπόμορφη πολυθεΐα, επισημαίνοντας ότι οι άνθρωποι αποδίδουν στους θεούς όσα οι ίδιοι χαρακτηρίζουν «ψόγο», δηλαδή «κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν».

Μάλιστα τους απεικονίζουν με εντελώς σχετικά γνωρίσματα, δηλαδή οι Αιθίοπες τους παρασταίνουν μαύρους και οι Θράκες ξανθούς. Επισημαίνει, ότι «…αν είχαν τα βόδια και τα άλογα και τα λιοντάρια χέρια, όπως οι άνθρωποι, αν μπορούσαν να ζωγραφίσουν όπως αυτοί και να δημιουργήσουν έργα τέχνης, τότε επίσης θα ζωγράφιζαν την εικόνα των θεών τα άλογα όπως τα άλογα, τα βόδια όπως τα βόδια και ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση θα απέδιδαν τη σωματική μορφή των θεών τους».

Ο Κολοφώνιος φιλόσοφος, όμως, θα αντιπαραθέσει την ιδέα ενός και μοναδικού Θεού χωρίς ανθρώπινα γνωρίσματα και πάθη. Μας προβάλλει έναν Θεό τέλειο, ασώματο και αΐδιο, ακίνητο, που ολάκερος σκέπτεται, βλέπει και ακούει και με την πνευματική του ενέργεια (νόου φρενί), δηλαδή με το σύνολο της ακατάληπτης από τον άνθρωπο ουσίας του, κυβερνά και ενεργεί στο σύμπαν. «Ούλος ορά ούλος δε νοεί, ούλος δε τε ακούει».

Ο Αριστοτέλης θα γράψει για τον Ξενοφάνη ότι «πρώτος τούτων (των φιλοσόφων)ενίσας... εις τον όλον ουρανόν αποβλέψας το εν είναι φησί το θεόν» («Μετά τα φυσικά» 986, β’ 18). Για τον πρωτοπόρο αυτόν φιλόσοφο ενδιαφέρουσα είναι και η εισήγηση του Ziegler «Ξενοφάνης, ο επαναστάτης του πνεύματος» στην επετηρίδα της Φ.Σ. του ΑΠΘ. (19) έκδ. 1965.

Ο μαθητής του Ξενοφάνη Παρμενίδης αποδέχεται το υπέρτατο Ον –Παν ως θεία ουσία μία, μοναδική, άναρχη, ανώλεθρη, αμετάβλητη και τα διάφορα άλλα όντα τα εκλαμβάνει ως εκδηλώσεις αυτής της ουσίας. Πολλές πληροφορίες για τον Ελεάτη φιλόσοφο μας προσφέρει ο πλατωνικός διάλογος «Παρμενίδης».

Συνεχίζοντας τη σταχυολόγηση μονοθεϊστικών αντιλήψεων από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον Ηράκλειτο, τον Εμπεδοκλή τον Ακραγαντίνο και τον ρασιοναλιστή Πρόδικο.

Ο Ηράκλειτος, φιλόσοφος της αρχαϊκής εποχής, στα αποσπάσματα του έργου του «Περί φύσεως», τα οποία «φιλοξενούνται» σε μεταγενέστερους συγγραφείς, ελέγχει ευθέως τον ανθρωπομορφισμό του θείου, προβάλλοντας την ενιαία ουσία του κόσμου και τον Λόγο ως μία υπέρτατη Αρχή του παντός, από την οποία πηγάζει το ανθρώπινο Δίκαιο. «Τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός, του θείου… νόμοις και βουλή πείθεσθαι ενός».

Υιοθετώντας ως Αρχή των πάντων τον Λόγο, μας παραπέμπει στον εναρκτήριο στίχο τού κατά Ιωάννην Ευαγγελίου: «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος». Διακηρύσσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον Λόγο και αναδεικνύει την Αρχή αυτή σε πηγή της ανθρώπινης ελευθερίας.

Ο Εμπεδοκλής, στην ανατολή της κλασικής εποχής, στα διασωθέντα αποσπάσματα από το «περί φύσεως» και τους «Καθαρμούς», τονίζει την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ρυθμιστικής Γενικής Αρχής, ενός Νόμου, που αποτελεί εκδήλωση πρόνοιας του υπέρτατου, απρόσιτου και αοράτου όντος. Ως εκ τούτου, ερμηνεύει και τη μοίρα του ανθρώπου, εντάσσοντας τη γένεση του είδους του στη γενικότερη δημιουργία και ανάγοντας τη ζωή στο Ον.

Επιπρόσθετα, υποστηρίζει ότι στο λυκαυγές της ανθρώπινης Ιστορίας, η κοινωνία ήταν αγνή και άδολη, πραγματικά ευτυχισμένη. Προϊόντος, όμως, του χρόνου επήλθε ο εκπεσμός από εκείνη την αδιάφθορη, αρχέγονη κατάσταση, με αποτέλεσμα η εμπειρικά γνωστή ανθρώπινη συμβίωση με τους όρους και τις προϋποθέσεις που τη διέπουν να γνωρίσει την ηθική αλλοίωση και την αλλοτρίωση.

Αισιοδοξεί, παρά ταύτα, ότι με τους «καθαρμούς» ο άνθρωπος μπορεί να εξαγνιστεί και να επανέλθει στην αρχική, μακάρια κατάσταση. Η φιλοσοφική αυτή προσέγγιση της ανθρώπινης ιστορικής πορείας μάς θυμίζει εύκολα τη διάκριση του προπτωτικού από τον μεταπτωτικό άνθρωπο και τη μετάνοια ως μέσο ψυχικής σωτηρίας και τελικά θεώσεως στo πλαίσιο της Βιβλικής διδασκαλίας.

Ο Πρόδικος στη ρασιοναλιστική ερμηνεία της κρατούσης λαϊκής θρησκείας διακήρυξε ότι οι παραστάσεις των θεών, η λατρεία και τα μυστήρια συνδέονται με τη γεωργία και τις άλλες τέχνες. Οι άνθρωποι προσωποποίησαν και θεοποίησαν αυτούς που επινόησαν τη γεωργία, τη μεταλλουργία κ.λπ. Ακόμη και σε φυσικά φαινόμενα(αέρας, φως, κεραυνός κλπ) προσέδωσαν θεϊκή υπόσταση. Τελικά προέκυψαν η Δήμητρα, ο Διόνυσος, ο Ήφαιστος, ο Απόλλωνας, ο Αίολος κ α. Ουσιαστικά, τόνισε, έχουμε συγκαλυμμένη αθεΐα.

Το αποφασιστικό βήμα, όμως, στη μετατόπιση του κέντρου βάρους του Ελληνισμού από την πολυθεΐα στον μονοθεϊσμό πραγματοποιείται από τον Σωκράτη, που θανατώθηκε, επειδή ουσιαστικά και με συνέπεια, εντιμότητα και παρρησία, αμφισβήτησε το κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο της πόλης του, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Είναι πασίγνωστη η πίστη του Σωκράτη και του Πλάτωνα σε μία Νοερά Αρχή, που κυβερνά και καθοδηγεί τον άνθρωπο, παραμένοντας ύψιστο Ον πνευματικής υπόστασης. Ο Αριστοτέλης εξάλλου στο «Μετά τα Φυσικά» του χαρακτηρίζει τον Θεό αιώνιο, άυλο, πνεύμα καθαρό που κυβερνά τα πάντα. «Λέγουμε πράγματι ότι ο Θεός είναι ζωντανό, αΐδιο Ον, ώστε η ζωή και Αιών συνεχής και αΐδιος υπάρχει στον Θεό, διότι αυτά είναι ο Θεός» (”ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ”, 1073Α).

Πριν ολοκληρώσω τη δειγματοληπτική αυτή παρουσίαση τολμηρών προδρόμων της μονοθεΐας, αξίζει να μνημονεύσω πώς παρουσιάζει στην Πολιτεία (Β 361C,D,E) ο Πλάτων τη μεταχείριση του δικαίου, αφού συνιστά ένα σημείο, που θεωρήθηκε ως προφητεία του Χριστού από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα κι άλλους χριστιανούς Πατέρες οι οποίοι εποικοδομητικά μελέτησαν την αρχαία ελληνική Γραμματεία.

Γράφει συγκεκριμένα: «…δηλαδή, ενώ δεν έχει κάμει καμία αδικία(ο δίκαιος) να έχει αποκτήσει τη φήμη ότι είναι ο μεγαλύτερος άδικος, για να περάσει η δικαιοσύνη του από μεγάλες δοκιμασίες και να δείξει ότι δεν λυγίζει από τη συκοφαντία και τα αποτελέσματά της, αλλά να μείνει αμετάβλητος μέχρι να πεθάνει, έχοντας τη φήμη ότι σ’ όλη του τη ζωή ήταν άδικος, ενώ πραγματικά ήταν δίκαιος, ώστε άμα φτάσουν και οι δύο στο τέρμα, ο ένας της δικαιοσύνης και ο άλλος της αδικίας, τότε να κριθούν ποιος από τους δύο τους ήταν ο πιο ευτυχισμένος… Θα ειπούν λοιπόν αυτά εδώ: ότι ο δίκαιος, όντας τέτοιος που είπα, θα μαστιγωθεί, θα βασανισθεί, θα φυλακισθεί, θα τον τυφλώσουν με τη φωτιά και στο τέλος, αφού πάθει όλα τα δεινά, θα σταυρωθεί ανάποδα και θα μάθει ότι πρέπει να θέλει όχι να είναι αλλά να φαίνεται δίκαιος…».

Εν κατακλείδι, η αρχαία ελληνική διανόηση, με φιλοσόφους στην πρώτη γραμμή, ΔΕΝ εγκλωβιζόταν σε δόγματα και μερικές αλήθειες. Κατέτεινε αγωνιστικά και όχι εγωιστικά στη βαθιά προοπτική, στην ολοκληρωμένη αλήθεια και την προσδοκούσε ως σωτηριολογικό μέσο, αυτοδύναμο και ανεξάρτητο.

Μεγάλες πνευματικές μορφές αμφισβήτησαν την κυρίαρχη λαϊκή θρησκεία, διακηρύσσοντας με τον θαρραλέο και πρωτοποριακό λόγο τους την ανεπάρκεια της πολυθεΐας. Μία στάση τολμηρή, η οποία προλείανε τον δρόμο προς τον μονοθεϊσμό του «Αγνώστου Θεού» και θεμελίωσε έτσι την πολύπτυχη και πολυκύμαντη διασύνδεση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό.

* Ο κ. Βασίλειος Κουδούνης είναι Ιστορικός- Φιλόλογος, MEd.
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Παλαιότερα ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός πίστευε ότι η ένταξη των μουσουλμάνων μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία θα οδηγούσε σύντομα όχι μόνο σε κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά και σε αφομοίωσή τους. Είχαν αλαζονικά υποτιμήσει τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας, με την έννοια της θρησκευτικής-πολιτισμικής διαφοράς.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και συχνά αδύνατη. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν παγιωθεί άτυπα γκέτο μουσουλμάνων που λειτουργούν σαν παράλληλες μικροκοινωνίες, και μάλιστα σε αντίφαση με την ευρύτερη κοινωνία.

Και όχι μόνο αυτό. Σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.
Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιϊκό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιϊκό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.

Ασυμβατότητα και αντιφάσεις

Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως τις αποδέχεται μόνο προσχηματικά.

Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος). Το σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι απορριπτέοι και περιφρονητέοι.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους.
Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους.

Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.

Δυσανεξία για τον δυτικό τρόπο ζωής

Η δυσανεξία της ισλαμικής ταυτότητας όσον αφορά τον δυτικό τρόπο ζωής ωθεί συχνά τους μουσουλμάνους σε γκετοποίηση. Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Γιουγκοσλάβοι που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν πάει εργάτες στην τότε Δυτική Γερμανία ενσωματώθηκαν πλήρως. Μόνο οι Τούρκοι παραμένουν ακόμα σε ένα είδος άτυπου γκέτο, παρότι προέρχονταν από μία μουσουλμανική χώρα με κοσμικό καθεστώς.
Και σήμερα οι μουσουλμάνοι μετανάστες στην Ευρώπη έχουν την τάση να γκετοποιούνται. Αλλά, και όταν εντάσσονται, συνήθως εντάσσονται επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα όπως π.χ. η μπούργκα είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικές δυτικές αξίες.

Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί μία κάποια επιφύλαξη των δυτικών κοινωνιών έναντι του Ισλάμ που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν περιορισμένη και αβαθής εάν δεν την παρόξυνε η ισλαμική τρομοκρατία και η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακραία εκδοχή του οποίου είναι η ισλαμική τρομοκρατία) είναι νομιμοποιημένος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Γιατί η ισλαμική ταυτότητα είναι ασύμβατη με τον δυτικό τρόπο ζωής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα πέντε πιθανά πακέτα για ελαφρύνσεις που εξετάζει ο ευρωπαϊκός οργανισμός , δημοσιεύει η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Και σύμφωνα με τα σενάρια αυτά που έχουν στα χέρια τους οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, η εκτίμηση του ESM για το ελληνικό χρέος είναι ότι ενδέχεται, μέχρι το 2060, να φθάσει στο 226% του ΑΕΠ ή να μειωθεί στο 49%.

Σε άρθρο με τίτλο «Η απρόβλεπτη Ελλάδα» η γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt αναφέρεται στα σενάρια που εκπόνησε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας γύρω από το μελλοντικό ύψος του ελληνικού χρέους. Το έγγραφο, που προορίζεται "μόνο για υπηρεσιακή χρήση" δόθηκε αρχές της εβδομάδας στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης και βρίσκεται στη διάθεση της γερμανικής εφημερίδας. Αναφέρεται σε τρία σενάρια:

Σύμφωνα με το αισιόδοξο Σενάριο Α που βασίζεται σε στοιχεία των ευρωπαϊκών θεσμών, το ελληνικό χρέος ενδέχεται να μειωθεί μέχρι το 2060 στο 49,1%, ενώ οι μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες, που αποτελούνται από το πιθανό έλλειμμα συν το σύνολο των δαπανών εξυπηρέτησης του χρέους, θα βρίσκονται μόλις στο 11% του ΑΕΠ. Θα ήταν συνεπώς λιγότερο από το όριο 15%-20% που κρίνουν οι δανειστές ως βιώσιμο.

Το Σενάριο Β είναι απαισιόδοξο, θεωρείται ωστόσο πιθανότερο από το ΔΝΤ. Το έγγραφο κάνει λόγο για "έκρηξη" του χρέους τα επόμενα 40 χρόνια, φθάνοντας το 2060 στο 226% του ΑΕΠ, ενώ οι μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες στο γιγαντιαίο 52,1%.

Οι διαφορές των σεναρίων οφείλονται στην μακρά περίοδο 40 ετών, όπου ακόμα και απειροελάχιστες διαφορές στην υπόθεση εργασίας, οδηγούν σε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα. Στο Σενάριο Α οι Ευρωπαίοι αναμένουν μέχρι το 2060 μια κατά μέσο όρο ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας κατά 1,3% και πρωτογενές πλεόνασμα 2,2%-2,6%. Το ΔΝΤ θεωρεί αυτό το στόχο μη ρεαλιστικό. Στο Σενάριο Β γίνεται λόγος για ανάπτυξη μόνο 1% και πρωτογενές πλεόνασμα 1,5%.

Παρά τις μεγάλες διαφορές των σεναρίων η συζήτηση για την ανάγκη ελαφρύνσεων για το ελληνικό χρέος θα διεξαχθεί στη βάση αυτών των υπολογισμών. Μόνο όμως στο Σενάριο Β και Γ (σσ. στο οποίο η Handelsblatt δεν αναφέρεται λεπτομερώς) υπάρχει ανάγκη ελαφρύνσεων.

Πέντε πιθανά πακέτα μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους

Στο έγγραφο του ESM, που δημοσιεύει η οικονομική εφημερίδα του Ντίσελντορφ, αναφέρεται και η μορφή που θα μπορούσαν να έχουν οι ελαφρύνσεις για το ελληνικό χρέος. Γίνεται λόγος για πέντε διαφορετικά πακέτα μέτρων.

Το πρώτο προβλέπει επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων που έχει εκταμιεύσει ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης EFSM κατά 5 χρόνια και πλαφόν στα επιτόκια 2%. Σε περίπτωση που το ξεπεράσουν, δεν θα καταβάλλονται μέχρι το 2050.
Τα επόμενα πακέτα περιλαμβάνουν περισσότερες ελαφρύνσεις.
Έτσι το τρίτο προβλέπει επιμήκυνση αποπληρωμής για 15 χρόνια. Κατά συνέπεια η Ελλάδα θα αποπληρώσει μέρος των πιστώσεων από το 2080 και πέρα, ενώ στα επιτόκια μπαίνει πλαφόν 1% μέχρι το 2050.

Σύμφωνα με διαπραγματευτικούς κύκλους Β. Σόιμπλε και ΔΝΤ σχεδιάζουν ένα συμβιβασμό. Έτσι το ΔΝΤ θα αποφασίσει τυπικά ένα πρόγραμμα στήριξης, αλλά δεν θα εκταμιεύσει χρήματα μέχρι να επιλυθεί η διένεξη. Στο μεταξύ ο ESM θα μπορέσει να εκταμιεύσει μια ακόμα δόση στην Ελλάδα», καταλήγει η οικονομική εφημερίδα.

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Χριστίνα Σαλεμή

Αφού η Ελλάδα δεν έχει πια κανένα περιουσιακό δικαίωμα και όλη η υπάρχουσα και η μελλοντική περιουσία της παραχωρήθηκε στους δανειστές, ανακάλυψαν όλοι ξαφνικά ότι η χώρα είναι ζάπλουτη!

Αναφέρομαι στο θόρυβο που ξέσπασε εδώ και λίγες μέρες, έπειτα από δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για πρόσφατες ανακαλύψεις σχετικά με τα πλούτη της χώρας μας, όπως: «Κρυμμένος θησαυρός» 2,4 τρις ευρώ στη Χαλκιδική (25 Απριλίου 2017), Νεο πετρελαϊκό Ελ Ντοράντο η Ελλάδα: «Απόβαση» ExxonMobil και Total – Eντοπίστηκαν τουλάχιστον 10 κοιτάσματα πετρελαίου 20 φορές μεγαλύτερα του Πρίνου – Οι Αμερικανοί το γνώριζαν από το ’90!, (24 Μαΐου 2017) Το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο στην Κρήτη; (25 Μαΐου 2017) και άλλα παρόμοια.

Στη πραγματικότητα όμως, το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει αμύθητα πλούτη, ήταν γνωστό στους πάντες τουλάχιστον από το 1981, όταν σύμφωνα με τον τότε πρόεδρο της ΕΟΚ, Γκαστόν Τορν, η Ελλάδα έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των 9, «με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων». Τώρα βέβαια χάθηκαν και τα 3 πλεονεκτήματα αλλά ας σταθούμε στα πλούτη της. Της δήλωσης Τορν, είχε προηγηθεί άρθρο των «FINANCIAL TIMES» όπου αναφερόταν ότι «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μια μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών που θα συμβάλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς τον ορυκτό πλούτο» (βλέπε «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ»,Απρίλιος 1978, σελίδα 257 και Πρακτικά της Βουλής, Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 σελίδα 3381)

Μετά την δήλωση Τορν, και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου του 1987, ο υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, έθεσε το θέμα στη βουλή. Διαβάστε το σχετικό άρθρο με τίτλο ”Υφυπουργός Ιωάννης Κουτσογιάννης 6 Απριλίου 1987: Η Προφητεία για τα πετρέλαια, το Αιγαίο και τους Τούρκους“ Αξίζει!

Αργότερα, κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της βουλής της 10ης Ιανουαρίου 2011, όταν συζητήθηκε η ερώτηση 15 βουλευτών προς τρεις αρμόδιους υπουργούς σχετικά με τον ορυκτό πλούτο της χώρας, έγιναν και άλλες αποκαλύψεις. Διαβάστε αποσπάσματα των πρακτικών και σχόλια εδώ: Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας – Νέες αποκαλύψεις σε πρακτικά της Βουλής Όπως θα διαπιστώσετε, όσοι βουλευτές πήραν το λόγο, προχώρησαν και σε μια αποκάλυψη ή κατέθεσαν στοιχεία από δημοσιογραφικές έρευνες κυρίως της περιόδου 2001- 2003, για την νήσο Ζουράφα και γενικά για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Εν ολίγοις, όλοι οι ομιλητές ανέφεραν συνταρακτικά γεγονότα.

Τα περισσότερα από τα προαναφερόμενα, μαζί με άλλα στοιχεία που είχαν δει το φως της δημοσιότητας έως τότε, αλλά και διαφορετικές αναφορές σχετικά με τα υπόλοιπα πλούτη της Ελλάδας, όπως η ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικής και πολιτισμικής της κληρονομίας (βλέπε ενδεικτικά τη δήλωση της Χίλαρι Κλίντον, τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, όταν συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου), τα έστειλα αρχές Μαΐου του 2012 στον Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (ICC), ως απόδειξη της καταγγελίας μου. Η καταγγελία έκανε το γύρο του διαδικτύου και έτσι το θέμα έγινε πάλι επίκαιρο.

Αμέσως μετά, το συμπεριέλαβα και στο ιστορικό της πρωτοβουλίας συλλογής υπογραφών που έγινε με σκοπό την δημοσιοποίηση των πρωτοβουλιών που έγιναν στη Χάγη με αφορμή τα εγκλήματα τα οποία τελούνται στην Ελλάδα, αλλά και την άσκηση πιέσεων προς πάσα κατεύθυνση. Ενδεικτικό απόσπασμα :

“…δεν θέλει και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς τις προθέσεις. Ακόμα περισσότερο αν λογαριάζει ότι η επίσημη δικαιολογία είναι ότι, όλα αυτά γίνονται, και οι Έλληνες πρέπει να υποφέρουν, για την οικονομική “σωτηρία” της Ελλάδας!
Μόνο που:
1. Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.
2. Κράτος χωρίς εθνική κυριαρχία δεν είναι κράτος αλλά αποικία.
3. Λόγω των εξαιρετικών και μοναδικών πλεονεκτημάτων της χώρας, αλλά και λόγω του όγκου των φυσικών αποθεμάτων που παραμένουν αναξιοποίητα, είναι φανερό ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι τεχνητό και είναι προφανές ότι στη πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να σωθεί από τους ” σωτήρες” της.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας;
Ή καλύτερα ποια ήταν τα πλεονεκτήματα αυτά πριν αρχίσει η “σωτηρία” της χώρας;

– το μικρό συνολικό εξωτερικό χρέος, η στρατηγική γεωγραφική θέση και η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά,
– σημαντικοί τομείς στην Οικονομία, όπως ποιοτικά γεωργικά προϊόντα, τουρισμός και ναυτιλία, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά το φόβο του μισθολογικού ανταγωνισμού εκ μέρους των αναπτυσσόμενων χωρών (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κλπ) όπως συμβαίνει με τις γερμανικές και άλλες βιομηχανίες
– το γεγονός ότι είναι μία από τις ελάχιστες δυτικές χώρες, οι οποίες διέθεταν ακόμα μεγάλη δημόσια περιουσία, ανεκμετάλλευτο πλούσιο υπέδαφος και πολύ κερδοφόρες κοινωφελείς εταιρείες στην ιδιοκτησία του κράτους.

Για του λόγου το αληθές, μερικά ενδεικτικά στοιχεία:
– η Ελλάδα είναι επί δεκαετίες η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο αλλά η έδρα των εφοπλιστικών εταιριών βρίσκεται πια στην αλλοδαπή.
– το 2009, το συνολικό εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ ήταν 167% και η Ελλάδα βρισκόταν πολύ πίσω στην παγκόσμια αλλά και στην Ευρωπαϊκή κατάταξη, όπου προηγούνταν η Ιρλανδία με περίπου 1000%, η Ολλανδία με περίπου 470%, η Βρετανία με 416% και η Πορτογαλία με 223%
– τα ανεκμετάλλευτα πλεονεκτήματα της χώρας όπως λχ. ο ορυκτός πλούτος, ήταν γνωστά στους πάντες, καθώς από το 1981 όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα μπήκε στην τότε ΕΟΚ (των 9) με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων (Γκαστόν Τορν, Πρόεδρος της ΕΟΚ το 1981). Εννοείται ότι όλα αυτά τα πλεονεκτήματα δεν αξιοποιήθηκαν και όπως τώρα φαίνεται, ο σκοπός ήταν εξαρχής, να “σωθεί” η Ελλάδα από τους Έλληνες και από τα πλούτη της! ”

Για να φιλοξενήσω την μετάφραση του προαναφερόμενου ψηφίσματος στα ελληνικά, μου έφτιαξε ένας φίλος το παρόν ιστολόγιο (το οποίο βάφτισα JusticeForGreece), όπου εν γνώση του εισαγγελέα του ICC, συγκεντρώνω από τότε αποδεικτικό υλικό που να τεκμηριώνει περαιτέρω τις καταγγελίες και να συμπληρώσει τα στοιχεία τα οποία ήδη έλαβε ο εισαγγελέας από εμένα και από τους άλλους πολίτες οι οποίοι προσέφυγαν εκεί. (Μεταξύ τους μάλιστα, βρίσκεται και μια Γερμανίδα ακτιβίστρια καθώς και ο σημερινός υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ!)

Και ποια νομίζεται ότι ήταν η πρώτη ανάρτηση που έκανα; Η αναδημοσίευση ενός άρθρου που αποδείκνυε ότι το όποιο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας μπορούσε να λυθεί μέσα σε έναν μήνα … Δείτε ένα ενδεικτικό απόσπασμα:

"Πως μπορούμε να βγούμε από την στενωπό στην οποία τόσο έντεχνα, γρήγορα και σχεδιασμένα μας τοποθέτησαν; Αυτή είναι η απορία όλων, αυτό είναι το ερώτημα που δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν οι υπάρχοντες πολιτικοί, αφού το ζητούμενο γι αυτούς είναι να διασωθούν οι ίδιοι, αλλά όχι η χώρα και οι πολίτες της. Επί χρόνια, άλλωστε, εργάστηκαν ώστε να δημιουργήσουν την σημερινή εικόνα φρίκης και απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι Ελλάδα και Κύπρος έχουν τοποθετηθεί στο κέντρο του ενεργειακού χάρτη του αύριο; Πόσο τυχαίο είναι άραγε πως η Ελλάδα βρέθηκε στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο με ένα πολιτικό σκηνικό και δυναμικό, το οποίο αρνείται επιμόνως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κινηθεί προς το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και της χώρας, αλλά με πολύ μεγάλη ευκολία αποφασίζει να νομοθετεί υπέρ των «δάνειων» και κατοχικών δυνάμεων; Στην Ισλανδία, ένας μόνο πολιτικός –ο πρόεδρος της χώρας- στάθηκε στο ύψος του, συμπεριφέρθηκε ως άνθρωπος και σταμάτησε την επερχόμενη ορδή του ΔΝΤ και των δανειστών που απαιτούσαν να πάρουν τα πάντα από τον Ισλανδικό λαό. Στην Ελλάδα δεν βρέθηκε ούτε ένας που να σκεφθεί το συμφέρον των πολλών, να σεβαστεί την δημοκρατία και το πολίτευμα και να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει… Ούτε ένας!

Και όμως, σε έναν μήνα θα μπορούσε να μην υπάρχει κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα για την Ελλάδα, η οποία έχει την δυνατότητα να μετατραπεί σε πανίσχυρο διεθνή οικονομικό «παίκτη». Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Επειδή κάποιοι θέλουν να καρπωθούν οι ίδιοι τα μέγιστα (αν όχι τα πάντα) από την κρίση που «φυτεύθηκε» στο «οικόπεδο» Ελλάδα (όπως χαρακτήρισε την πατρίδα μας ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν υπουργός Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος όλως τυχαίως τοποθετείται σε υπουργεία άμεσου ενδιαφέροντος της τρόικας…).

Ενέργεια, λοιπόν. Η λέξη που «κρύβει» την απάντηση. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και υπόλοιπος ορυκτός πλούτος, είναι η στόχευση των «δανειστών» μας. Ενέργεια που «κρύβεται» (ή τουλάχιστον μέχρι πριν 8 μήνες εθεωρείτο γραφικός οποιοσδήποτε αναφερόταν σε αυτήν) σχεδόν σε ολόκληρη την χώρα. Ενδεικτικό του σχεδιασμού κλοπής του Ελληνικού ενεργειακού πλούτου, είναι η απόφαση και ανακοίνωση -από την κυρία Μέρκελ- παύσης λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων της Γερμανίας. Και πού θα βρει η Γερμανία ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες της, αφού είναι μία εξαρτώμενη ενεργειακά οικονομία; Μα, από το «οικόπεδο» Ελλάδα, το οποίο φέρεται να έχει τεράστια αποθέματα νοτίως της Κρήτης, στο Ιόνιο και φυσικά νοτίως του Καστελλόριζου αλλά και στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο (χωρίς να ξεχνάμε τον Θερμαϊκό κόλπο).“ Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ακολούθησε η αναδημοσίευση πληθώρας άλλων σχετικών δημοσιευμάτων, όπως λχ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιδού η αξία κοιτασμάτων (γη και θάλασσα) της Ελλάδας – με σχόλια και βίντεο / Greece Is Not Poor – It Actually Has Massive Untapped Reserves Of Gold, Oil And Natural Gas / Κρήτη «gas giant»! Η “μυστική” έκθεση για τα ελληνικά πετρέλαια / Ιστορίες από το παρελθόν: Ουράνιο στη Βόρεια Ελλάδα, Όσμιο στα Ίμια κλπ [βίντεο] / Ο πραγματικός χάρτης της Ελληνικής ΑΟΖ και ο χάρτης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου / Χάρτης κοιτασμάτων φυσικού αερίου Ανατ. Μεσογείου απο μετρήσεις ΜΑD του 2007 κλπ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι είχαν κυκλοφορήσει παντού και έτσι τα βρήκα και εγώ!

Τι έπρεπε να γίνει; ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν σχετικών αιτημάτων που κατατέθηκαν στις Εισαγγελικές Αρχές και στα Αστυνομικά Τμήματα όλης, ή σχεδόν όλης της επικρατείας, διά μηνύσεων, μηνυτήριων αναφορών και καταγγελιών όπως οι ακόλουθες: η από 25/02/2011 ΜΗΝΥΣΗ – ΕΓΚΛΗΣΗ για μην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου κατά Γεωργίου Παπανδρέου Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ιωάννη Μανιάτη, Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παντός άλλου υπευθύνου, η από 20/06/2011 μήνυση μου κατά του Γ. Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία και πολλά άλλα αδικήματα (δείτε την αν θέλετε ΕΔΩ), οι μηνύσεις που έγιναν το 2013 για το μπλοκάρισμα της επένδυσης για εξόρυξη ζεόλιθου στον Έβρο (και όχι μόνο) και οι μηνύσεις εσχάτης προδοσίας που κατατέθηκαν από χιλιάδες πολίτες πριν και μετά τη ψήφιση του νόμου 4111/2013 (Φεκ 18 Α’/25.01.2013), με τις οποίες ζητήθηκε από περίπτωση σε περίπτωση, η άμεση σύλληψη των βουλευτών που θα τον ψήφιζαν ή τον ψήφισαν. Πρωτοστάτες ήταν τότε το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών – ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη, η δικηγόρος Αθηνών Ντόρα Κρητικοπούλου, ο δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών Θεοφάνης Μαλκίδης, ο πολιτευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Γεωργούλας Αλέξανδρος, και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. Όλες οι λεπτομέρειες έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωτικά σε άρθρο με τίτλο “Καταγγελία Εσχάτης Προδοσίας και αίτηση σύλληψης βουλευτών λόγω της κύρωσης της από 12/12/2012 ΠΝΠ” το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

Τέλος, σας θυμίζω ότι η χώρα έχασε όλα τα περιουσιακά της δικαιώματα στις 8 Μαΐου 2010, όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου υπέγραψε με το έτσι θέλω για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας την διεθνή δανειακή σύμβαση, με ξένα κράτη, την επενδυτική τράπεζα ΚfW («Kreditanstalt für Wiederaufbau») και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δείτε σχετικά ένα ενδεικτικό υπόμνημα που κατατέθηκε τις προάλλες στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης μιας περσινής μήνυσης εσχάτης προδοσίας της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της χώρας που τελείται διαρκώς από τον Οκτώβριο του 2009 και έπειτα. Με αυτό το υπόμνημα αποκαλύπτεται η προδοσία σε όλο της το μεγαλείο και αποδεικνύεται με έγγραφα ότι όλες οι συμφωνίες της Ελληνικής Δημοκρατίας με τους δανειστές είναι ανυπόστατες. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της ΕΔΩ. Και αυτό το υπόμνημα έκανε το γύρο του διαδικτύου και έχει κοινοποιηθεί μέσω facebook, twitter και email σε πάρα πολλούς “κοινούς” και διάσημους παραλήπτες. Θα το βρείτε με τίτλο ” Δείτε γιατί είναι εγκληματικές και ανυπόστατες όλες οι συμφωνίες τους και γιατί θα μπουν φυλακή όλοι μαζί!“.

Τι θα ακολουθήσει; Κανείς δεν ξέρει. Πάντως όμως, τώρα που δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι ανέκαθεν η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας καθώς και οι δανειστές, γνώριζαν πολύ καλά ποια είναι η πραγματική περιουσιακή κατάσταση της χώρας, που το θέμα του αμύθητου ελληνικού πλούτου επανήλθε στην επικαιρότητα και αποδείχτηκε ότι η δανειακή σύμβαση Παπακωνσταντίνου είναι ανυπόστατη και εγκληματική, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα:
Θα παρέμβει επιτέλους η δικαιοσύνη όπως αμέτρητες φορές της έχει ζητηθεί και έχει καθήκον να κάνει, ή θα συνεχίσει να κοιτάζει πως λεηλατείται η χώρα και εξουδετερώνεται με κάθε τρόπο ο ελληνικός Λάος, έτσι ώστε ως νόμιμος ιδιοκτήτης αυτού του πλούτου να μην έχει ούτε την δυνατότητα, ούτε το χρόνο, ούτε το κουράγιο και ούτε τη δύναμη να αντιδράσει;

Οψόμεθα.

Πηγή JusticeForGreece


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την αιματηρή βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ.

Η αριστερή και φιλελεύθερη προσέγγιση αποδίδει τη στράτευση νεαρών μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με υψηλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και ενίοτε αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Οι εθελοντές του Ιράκ και της Συρίας

Οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν κατά κανόνα από ριζοσπαστικοποιημένους νέους σουνίτες, οι οποίοι πήγαν στο Ιράκ και στη Συρία για να πολεμήσουν στις γραμμές των τζιχαντιστών. Όσοι επιστρέφουν στρατολογούν κυρίως με βάση τους αρχέγονους δεσμούς εμπιστοσύνης: Στρατολογούν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενούς φίλους.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια.

Ιμάμηδες που έχουν καταγγελθεί για εμπρηστικά κηρύγματα ισλαμικού φονταμενταλισμού όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά και προστατεύονται. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να αποσπούν πληροφορίες και να ελέγχουν τι γίνεται σε τζαμιά.

Παρά τα μαθήματα που δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Ταυτότητα, η οποία αρνείται τον δυτικό τρόπο ζωής και συχνά ωθεί σε γκετοποίηση.

Συνολικά στην Ευρώπη έχουν επιστρέψει από τη Συρία και το Ιράκ, όπου είχαν πάει για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων πάνω από 5000 άτομα. Όλοι τους έχουν εκπαιδευθεί στα όπλα και εικάζεται από τις υπηρεσίες ασφαλείας πως οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν εκπαιδευθεί και στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, στο δυνάμει αυτό τρομοκρατικό δίκτυο θα πρέπει να προστεθούν όχι μόνο όσοι μουσουλμάνοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων θα επιστρέψουν το επόμενο διάστημα από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που εισήλθαν στην Ευρώπη με το γιγαντιαίο κύμα των προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Κάποιοι από αυτούς ήταν ήδη τζιχαντιστές και ήλθαν με σκοπό να εμπλουτίσουν τα τρομοκρατικά δίκτυα στις χώρες που θα εγκατασταθούν. Τον ίδιο δρόμο ενδέχεται να πάρουν και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που πήγαν στην Ευρώπη για άλλους λόγους. Εάν θελήσουν, δεν θα τους είναι δύσκολο να δικτυωθούν.

Χώροι προσευχής, αλλά και στρατολόγησης

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Ισλαμική τρομοκρατία και πολιτική ορθότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έλληνες αναρχικοί πολεμούν τζιχαντιστές στο δυτικό Κουρδιστάν, στην «αναρχική γη» της Ροζάβα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», πρόκειται για μία περιοχή που βρίσκεται στη βόρεια Συρία και αυτονομήθηκε χάρη στη συνεχιζόμενη κουρδική εξέγερση. Εκεί αναρχικοί από διάφορες χώρες του κόσμου καταφτάνουν για να πολεμήσουν τον ISIS και να εκπαιδευτούν δίπλα σε έμπειρους αντάρτες.
Κατά καιρούς στις ελληνικές Αρχές έφταναν πληροφορίες ότι έχουν μεταβεί στη Ροζάβα Έλληνες αναρχικοί αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται τόσο έντονη δραστηριότητα Ελλήνων, που εκφράζεται κυρίως από μία ομάδα, τον Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS), που ιδρύθηκε από Έλληνες αναρχικούς.

Σήμερα έρχονται στο φως φωτογραφίες μαχητών που κρατούν πολεμικά όπλα και φορούν στολές παραλλαγής και κουκούλες, έχοντας φόντο τοίχο που γράφει στα ελληνικά: «Από τη Ροζάβα μέχρι την Αθήνα, τα απελευθερωμένα εδάφη του αγώνα θα ματώσετε για να τα πάρετε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις». Σε άλλη φωτογραφία, που επίσης τραβήχτηκε στο δυτικό Κουρδιστάν, ανάμεσα σε μαχητές με καλάσνικοφ και ρουκετοβόλα, υπάρχει πανό που γράφει στα ελληνικά: «Ούτε βήμα πίσω».


Οι μετακινήσεις Ελλήνων στη Ροζάβα έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρμόδιων υπηρεσιών ασφαλείας. Και αυτό διότι σε κείμενα αναρχικών που πολεμούν εκεί διατυπώνεται η άποψη ότι οι πολεμιστές θα εκπαιδευτούν στον ανταρτοπόλεμο και στη συνέχεια θα μπορέσουν να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στις πατρίδες τους. Οι Έλληνες που φτάνουν στη Ροζάβα, όπως και οι αναρχικοί από άλλες χώρες του κόσμου, «βαφτίζονται» με κουρδικό όνομα, προκειμένου –όπως λένε- να εκφράσουν τη διεθνιστική τοποθέτησή τους.


Αρμόδια πηγή που ρωτήθηκε για το θέμα της παρουσίας Ελλήνων στη Ροζάβα ανέφερε ότι «το παρακολουθούμε με ψυχραιμία. Γνωρίζουμε το φαινόμενο και προσπαθούμε να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα γι’ αυτό». Σημειώνεται, πάντως, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αναρχικοί μεταναστεύουν για να μυηθούν στον πόλεμο.

Πηγή Ελεύθερος Τύπος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια σημαντική για την ασφάλεια της Ευρώπης αποκάλυψη έκανε το περιοδικό Foreign Policy. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το περιοδικό η Γερμανική κυβέρνηση έχει προχωρήσει χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες τα τελευταία χρόνια υπό το φιλόδοξο πρόγραμμα με την επωνυμία Framework Nations Concept στην συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης η οποία περιλαμβάνει στρατιωτικούς σχηματισμούς από τρείς χώρες με πυρήνα τον Γερμανικό Στρατό.

Για πολλές δεκαετίες η ιδέα της συγκρότησης μιας πανευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης έβρισκε αντιδράσεις από αρκετές χώρες, αφού η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ευρωπαϊκή ήπειρο ήταν και είναι καταλυτική και δεν υπήρχε λόγος για την ίδρυση μιας νέας συμμαχικής στρατιωτικής οντότητας.

Οι πρόσφατες όμως εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη με την κατάληψη της Κριμαίας από την Ρωσία τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ανατολική Ουκρανία και τις ανησυχίες της Δύσης και των Βαλτικών κρατών για την συνεχιζόμενη και αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή έχουν διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αξιοποιώντας τον κλίμα αυτό η Γερμανική κυβέρνηση προχώρησε σιωπηλά στην επίτευξη συμφωνίας με τις κυβερνήσεις της Ολλανδίας της Τσεχίας και της Ρουμανίας για την ολοκλήρωση στρατιωτικών σχηματισμών των τριών αυτών χωρών στον Γερμανικό Στρατό τον Bundeswehr.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το περιοδικό η 4η Ταξιαρχία Ταχείας Ανάπτυξης του Στρατού της Τσεχίας πρόκειται να ολοκληρωθεί στην 10η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού, ενώ η 43η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού έχει ήδη από τον Μάρτιο του 2016 ολοκληρωθεί στην 1η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού.

Επιπλέον η 11η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού και η 81η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ρουμανικού Στρατού, έχουν ήδη ολοκληρωθεί στην Μεραρχία Ταχείας Αντιδράσεως (Division Schnelle Kräfte) του Γερμανικού Στρατού.

Τέλος δεν θα πρέπει να αγνοείται η ύπαρξη της Γαλλο-Γερμανικής Ταξιαρχίας η οποία είναι σε λειτουργία από το 1989 και η οποία έχει την έδρα της στην γερμανική πόλη Müllheim.

Ουσιαστικά τέσσερις Ταξιαρχίες τριών ευρωπαϊκών κρατών έχουν ή πρόκειται να ολοκληρωθούν σε σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού υπό το πρόγραμμα Framework Nations Concept, ο οποίος όμως αξίζει να σημειωθεί δεν βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση, αφού από το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έχει μειωθεί κατά 44% λόγω της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ.

Αναλυτικότερο ενώ το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έφτανε στο 2,7% του ΑΕΠ της χώρας από το 2000 μειώθηκε στο 1,4% του ΑΕΠ και μεταξύ 2013-2016 έφτασε στο 1,2% του ΑΕΠ, ενώ σύμφωνα με τον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Sigmar Gabriel η χώρα του δεν πρόκειται να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες ώστε αυτές να φτάσουν στο συμφωνημένο στόχο του ΝΑΤΟ για ετήσιες αμυντικές δαπάνες των χωρών μελών του που θα φτάνουν το 2% του ΑΕΠ τους.

Σε γενικές γραμμές η Γερμανία επιθυμεί την ανάληψη ενός ηγετικού ρόλου στον τομέα της ευρωπαϊκής άμυνας, χωρίς όμως να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, αλλά αξιοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή και οπλικά συστήματα που διαθέτει, σε συνεργασία με φιλικές συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες θα διαθέσουν μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων τους σε κοινούς σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού, υπό την διοίκηση και υποστήριξη των οποίου θα μπορούν να επιχειρούν στην Ευρώπη.

Η πρωτοβουλία αυτή πρόκειται να φέρει την επανάσταση στον τομέα της άμυνας της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, αφού οι Γερμανο-ευρωπαικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί επιπέδου Μεραρχίας θα μπορούν να δρούν παράλληλα με τους ΝΑΤΟικούς μηχανισμούς χωρίς να τους υποκαθιστούν, αλλά αντιθέτως αποτελώντας πολύ πιο αποτελεσματικούς σχηματισμούς με την υποστήριξη και διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, επιτυγχάνοντας επαύξηση της μαχητικής ικανότητας του Γερμανικού Στρατού με χαμηλό κόστος και μεγαλύτερη συμμετοχή των Ευρωπαϊκών κρατών στο αμυντικό οικοδόμημα της Ευρώπης με το μικρότερο δυνατό κόστος υποστήριξης και λειτουργίας.

Πηγή ViaDiplomacy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Κρατώντας τσεκούρια, και πετώντας πέτρες και ξύλα, κουκουλοφόροι επιτέθηκαν εναντίον φοιτητών στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών λίγο μετά το μεσημέρι σήμερα.

Οι κουκουλοφόροι, που θεωρείται πως ανήκουν στον λεγόμενο αντιεξουσιστικό χώρο, απωθήθηκαν από αστυνομικούς που χρησιμοποίησαν δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου και λάμψης.

Οι αστυνομικοί κυνήγησαν τους ταραξίες, αλλά όπως δήλωσε στο ΚΥΠΕ αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων, δεν κατέστη δυνατό να συλληφθούν.

Τη στιγμή της εφόδου των κουκουλοφόρων ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί φοιτητές στη Σχολή τους, επί της οδού Ναυαρίνου, αφού διεξάγονται οι εκλογές για τους συλλόγους των σπουδαστών.

Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Θεσσαλονίκη, και πάλι με τους κουκουλοφόρους να εκμεταλλεύονται την συγκέντρωση πολλών φοιτητών στις σχολές για τις εκλογές τους. Εκεί, επιτέθηκαν σε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής, προκαλώντας ζημία στο τραπεζάκι τους στο οποίο εξέθεταν υλικό υπέρ της ΔΑΠ, που είναι η φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, και τραυματίζοντας έναν φοιτητή.

Με "νέα όπλα" οι γνωστοί - άγνωστοι κουκουλοφόροι

Με νέα «όπλα» εμφανίζονται τις τελευταίες ημέρες οι κουκουλοφόροι απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις: Μετά τις ενισχυμένες μολότοφ τόσο την περασμένη εβδομάδα στα επεισόδια κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στην ψήφιση του 4ου μνημονίου, όσο και σήμερα στα Εξάρχεια, «επιστρατεύθηκαν» τσεκούρια, ρόπαλα, αλλά και στιλέτα!

Οι εικόνες που κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός προκαλούν σοκ: Αναρχικοί κινούνται προς τους άνδρες των ΜΑΤ και τους φοιτητές κρατώντας τσεκούρια και στιλέτα, έτοιμοι να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς σε μια ενδεχόμενη κοντινή προσέγγιση με τους αστυνομικούς.

Μάλιστα, στα επεισόδια που εκτυλίχθηκαν στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη την περασμένη Πέμπτη, οι άνδρες των ΜΑΤ είχαν εντοπίσει μέσα στο σακίδιο ενός κουκουλοφόρου τον οποίο συνέλαβαν ένα τσεκούρι και ένα σφυρί. Και την περασμένη Τετάρτη, όμως, κουκουλοφόροι είχαν επιτεθεί στη διάρκεια του συλλαλητηρίου εργαζομένων στο Σύνταγμα, στις αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας τσεκούρια και σφυριά.

Υπενθυμίζεται ότι σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν το μεσημέρι της Τετάρτης έξω από το Παιδαγωγικό τμήμα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Ναυαρίνου. Σύμφωνα με πληροφορίες, νεαροί με φωτοβολίδες και τσεκούρια επιτέθηκαν σε φοιτητές που βρίσκονταν στο σημείο για τις φοιτητικές εκλογές και ακολούθησε συμπλοκή. Λίγο μετά υπήρξε επέμβαση της αστυνομίας που απώθησε τους ταραξίες προς τα Εξάρχεια. Λίγο μετά τις τρεις το μεσημέρι ξέσπασαν νέα επεισόδια, αυτή τη φορά στα Εξάρχεια – με πετροπόλεμο στη Θεμιστοκλέους μεταξύ κουκουλοφόρων και ανδρών των ΜΑΤ. Η κατάσταση εκτονώθηκε περίπου στις 4 το απόγευμα.

Να υποθέσουμε πως οι εκλογές είναι μισητή διαδικασία για τους κουκουλοφόρους ή να υποθέσουμε πως το στραπάτσο της κυβέρνησης μετά τις δηλώσεις Σόιμπλε, απαιτούσε "δραστικές λύσεις" αποπροσανατολισμού της επικαιρότητας;

Πληροφορίες από MIgnatiou, "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Τούρκοι ζητάνε τώρα τα... ρέστα από τις ΗΠΑ για το ξύλο που «εισέπραξαν» Κούρδοι διαδηλωτές έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Αγκυρα περνά στην αντεπίθεση προσποιούμενη αμνησία για το γεγονός ότι η εντολή για τα επεισόδια δόθηκε από τον ίδιο τον «σουλτάνο».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι κάλεσε τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αγκυρα, προκειμένου να δηλώσει τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας για τον τρόπο που οι αμερικανικές Αρχές συμπεριφέρθηκαν στους αξιωματούχους ασφαλείας του Ερντογάν στο περιθώριο της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον.

Οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα καταλαγιάσει μετά τις πρωτοφανείς αιματηρές συγκρούσεις Κούρδων διαδηλωτών και ανδρών της φρουράς του Ερντογάν, με τον Ρεξ Τίλερσον να χαρακτηρίζει τα επεισόδια «εξωφρενικά» και μια σειρά Αμερικανών αξιωματούχων να εκφράζουν την «έντονη ανησυχία τους» σχετικά με τον τρόπο που η Τουρκία αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Τίλερσον δήλωσε ότι και η αμερικανική κυβέρνηση κάλεσε τον Τούρκο πρεσβευτή στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να δώσει εξηγήσεις. Κι όλα αυτά, ενώ ξεκίνησε χθες στα περίχωρα της Αγκυρας η δίκη 221 ατόμων, που κατηγορούνται για συμμετοχή στο αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου. Στους 221 κατηγορουμένους περιλαμβάνονται 26 στρατηγοί και 12 πολίτες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα ακόμη χαράτσι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κυρίως οι αγρότες με μεγάλες καλλιέργειες. Ο λόγος για το περιβαλλοντικό τέλος στο νερό το οποίο θα επιβαρύνει και τα νοικοκυριά σε όλη τη χώρα αφού θα επιβληθεί από όλες τις εταιρείες ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ κ.λπ) και θα συνδέεται με την κατανάλωση του νερού.

Σύμφωνα με την Ημερησία, οι επιβαρύνσεις θα διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα με την εταιρεία ύδρευσης και ο τρόπος υπολογισμού του τέλους θα εξαρτάται ακόμη και από το κόστος συντήρησης του δικτύου.

Πάντως, οι αυξήσεις που θα μπαίνουν στους λογαριασμούς δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν την αύξηση του ΑΕΠ του περασμένου χρόνου.

Οι αγρότες ωστόσο φαίνεται ότι θα έχουν ακόμη μεγαλύτερες επιβαρύνσεις καθώς εκτός από την αύξηση στο νερό θα πρέπει να υπολογίσουν και το κόστος για την τοποθέτηση μετρητή.

Για παράδειγμα εάν φέτος η αύξηση του ΑΕΠ προσδιοριστεί στο 2,1% όπως είναι αυτή τη στιγμή ο υπολογισμός, τότε οι αυξήσεις που είναι δυνατό να μπουν το 2018 στο νερό θα φτάνουν ως και αυτό το ποσοστό.

Για τους αγρότες ωστόσο ακόμη και μια αύξηση της τάξης του 2% σημαίνει επιβάρυνση ως και 600 ευρώ το χρόνο για μια καλλιέργεια με σημαντικές ανάγκες σε νερό, ενώ άγνωστο παραμένει το κόστος του μετρητή, αλλά και ο τρόπος αποπληρωμής του κόστους της τοποθέτησής τους.

Εκτιμάται ότι η επιβάρυνση μπορεί να είναι 1 λεπτό το κυβικό μέτρο.

Η ημερομηνία εφαρμογής του νέου τέλους που έχει περιβαλλοντικό χαρακτήρα δεν έχει ακόμα προσδιορισθεί.

Ωστόσο, δεδομένου ότι με την απόφαση υποχρεούνται οι πάροχοι ύδατος «να μεριμνήσουν για τη σταδιακή τοποθέτηση υδρομετρητών στο σύνολο των χρηστών του δικτύου εντός τριετίας», το μέτρο θεωρείται δύσκολο να ισχύσει πριν το 2020.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Όταν γίνεται λόγος για φιλία, πρέπει να εννοείται η ύπαρξη μιας σχέσης, χωρίς ανιδιοτέλεια και με προσφορά χωρίς αντάλλαγμα

Πολύς ο λόγος κατ’ αυτάς περί «ελληνοτουρκικής φιλίας», με αφορμή την συνδιασκέδαση Ελλήνων και Τούρκων στο Survivor. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι έγιναν δηλώσεις περί αυτής κατά την ημέρα όπου οι Τούρκοι εόρταζαν την επέτειο έναρξης της σφαγής των Ελλήνων, ενώ εμείς θρηνούσαμε τους προγόνους μας που γνώρισαν την τουρκική θηριωδία -τι είδους φιλία, άραγε μπορεί να υπάρξει, εδραζόμενη επί αντιθέτων συναισθημάτων-;

Ο Τούρκος ηθοποιός Φουρκάν δήλωσε μετά την διασκέδαση: «Έγινε ένα μάθημα, ένα παράδειγμα στους ανθρώπους αυτό. Κάποιες φορές λένε πως υπάρχει εχθρότητα ανάμεσα στους Τούρκους και τους Έλληνες, αλλά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Δείξαμε χθες το βράδυ το πόσο φιλική και το πόσο αδελφική σχέση έχουμε εμείς οι δύο χώρες», είπε μεταξύ άλλων.

Όταν βρεθούν σε έναν τόπο Έλληνες και Τούρκοι, με αντικείμενο την διασκέδαση -φαγητό, ποτό, χορός, φλερτ- είναι προφανές πως δεν θα υπάρξει καμιά εχθρότητα μεταξύ τους, αρκεί το ποτό να είναι περιορισμένο. Αναρωτιέμαι, αν η συντροφιά δεν γλεντοκοπούσε, και άνοιγε μια συζήτηση -προς περαιτέρω στερέωση της φιλίας- για την κυριότητα των Ιμίων, τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, τον Αττίλα, την Γενοκτονία των Ποντίων, και πολλά άλλα παρεμφερή, πόσο φιλικό θα ήταν το κλίμα της συναναστροφής;

Θα ομολογούσαν οι συγκεκριμένοι Τούρκοι ότι το δίκαιο βρίσκεται στην ελληνική πλευρά; Θα κατηγορούσαν τον Ερντογάν για τις δικτατορικές του αποφάσεις; Θα υπόσχονταν ότι θα υποστήριζαν τις δίκαιες ελληνικές θέσεις; Αν δεν τα έπρατταν αυτά, τότε τι είδους φιλία είναι αυτή, που τους "έδεσε" ένα γλέντι;

Ποια είναι τα συστατικά της φιλίας, μας το λέγει ο Αριστοτέλης: 1.- Οι φίλοι μάς πιέζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. 2.- Λένε πότε κάνουμε λάθος. 3.- Είναι παρόντες. 4.- Ακούν πραγματικά. 5.- Μας στηρίζουν σε κάθε δυσκολία. 6.- Μειώνουν τα επίπεδα του άγχους. 7.- Μας κρατούν προσγειωμένους. 8.- Μας προστατεύουν, ακόμα κι αν έρχονται σε δύσκολη θέση. 9.- Κάνουν τη φιλία προτεραιότητα. 10.- Συγχωρούν. 11.- Μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι.

Αυτά δίδασκε ο Αριστοτέλης, ο οποίος προφανώς για τους "προοδευτικούς" δεν ήταν κάποιος σπουδαίος, αφού δεν είχε μαρξιστική παιδεία. Οι ίδιοι όμως θα γνωρίζουν περιστατικά στην Ελλάδα, όπου οι κάτοικοι δυο γειτονικών χωριών "σκοτώνονται" για την κυριότητα και χρήση βοσκοτοπιών ή νερού, όπως και ότι δύο συγγενικές οικογένειες ή και αδέλφια ακόμη, εχθρεύονται μεταξύ τους για ένα στρέμμα χωράφι. Γεγονότα που καταδεικνύουν ότι το συμφέρον έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με τη συγγένεια.

Επομένως, όταν γίνεται λόγος για φιλία, πρέπει να εννοείται η ύπαρξη μιας σχέσης, χωρίς ανιδιοτέλεια και με προσφορά χωρίς αντάλλαγμα. Αυτή είναι η φιλία. Όλες οι άλλες σχέσεις είναι κοινωνικές και διαρκούν μόνον αν δεν υπάρξουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Κάποιος θα μπορούσε να προσθέσει ότι επιβάλλεται να υπάρχει και πολιτισμική ταύτιση, λόγω του ότι ο διαφορετικός τρόπος ζωής, κάποτε θα οδηγήσει σε σύγκρουση. Έτσι είναι, αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό. Υποτίθεται, πως η αυτή πολιτισμική σχέση ενυπάρχει στους Έλληνες φιλάθλους του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Γιατί εχθρεύονται μεταξύ τους;

Για να πάψουν κάποτε αυτά τα υποκριτικά, όπου μια επιφανειακή σχέση αποκαλείται φιλική, θα συμφωνήσουν πιστεύω όλοι οι νουνεχείς, ότι μια φιλία αληθινή, είναι προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, αλλιώς είναι "παρέα", που σήμερα είναι και αύριο δεν θα είναι.

Στη φιλία, συνυπάρχουμε με τον άλλο άνθρωπο για να μοιραστούμε την ίδια τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες της. Ο αληθινός φίλος είναι συνοδοιπόρος, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας.
Στην "παρέα" το κίνητρο είναι να ευχαριστηθούμε σε μια πρόσκαιρη συνάντηση.
Μετά από όλα αυτά, ας αναλογιστούμε τι είδους είναι αυτή η ελληνοτουρκική φιλία, που βάλθηκαν οι "προοδευτικοί" να την επιβάλουν ως όρο..

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ο αριθμός των υποστηρικτών μιας ελάφρυνσης χρέους για την Ελλάδα αυξάνεται, αφότου η Αθήνα επικύρωσε ένα νέο μεταρρυθμιστικό πακέτο. Ωστόσο κάποιος δεν θέλει ακόμη να πάει μαζί τους» γράφει στην ιστοσελίδα της η Welt σε άρθρο με τίτλο «Μόνο ένας αντιστέκεται στην ελάφρυνση χρέους», στο οποίο αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επίμονη και πάγια θέση του γερμανού υπ. Οικονομικών κατά μιας άμεσης ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους παρά το γενικότερο θετικό κλίμα στην Ελλάδα και διεθνώς υπέρ ενός τέτοιου ενδεχομένου, όπως σχολιάζει για το δημοσίευμα η Deutsche Welle.

«Η πίεση προς τον W. Schaeuble (CDU) να εγκρίνει άμεσα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους αυξάνεται. Μετά τον υπ. Εξωτερικών Sigmar Gabriel (SPD) που ζήτησε σαφείς δεσμεύσεις προς την Ελλάδα, και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας Εmmanuel Macron τάχθηκε υπέρ της Ελλάδας» σημειώνει η Welt. Το δημοσίευμα υπενθυμίζει τη σταθερή θέση του ΔΝΤ, το οποίο εξαρτά τη συμμετοχή του στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα από την απομείωση του ελληνικού χρέους από τους Ευρωπαίους αλλά και την εμμονή Schaeuble ως προς την απόρριψη των όποιων ελαφρύνσεων μέχρι το τέλος του τρέχοντος προγράμματος το 2018, συμπληρώνοντας: «Ο Schaeuble προσπαθεί να μειώσει τις προσδοκίες της Αθήνας. Δεν διαθέτει καμία εντολή να μιλά για μέτρα, που θα αντιστοιχούσαν σε ένα τέταρτο πρόγραμμα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαΐ 2017


Ο τούρκος πολίτης Αλπαρσλάν Τσελίκ,που ειχε παραδεχθεί την ευθύνη του για τον θάνατο του πιλότου του ρωσικού μαχητικού βομβαριστικού S-24 Όλεγκ Πεσκόφ, το οποίο είχε καταρριφθεί τον Νoέμβριο του 2015 από τουρκικό μαχητικό στον εναέριο χώρο της Συρίας, καταδικάστηκε σήμερα σε πενταετή φυλάκιση για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή, όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti ο δικηγόρος Μουράτ Ουστιουντάγκ.

"Το δικαστήριο δεν εξέτασε την υπόθεση που αφορούσε την συμμετοχή του Τσελίκ στον θάνατο του ρώσου πιλότου Πεσκόφ, αλλά η έρευνα της υπόθεσης συνεχίζεται" δήλωσε ο δικηγόρος.

Από την πλευρά του το ρωσικό πρακτορείο Tass, επικαλείται τον δικηγόρο του Τσελίκ Τασκίν Κανγκάλ, ο οποίος δήλωσε τα εξής: " Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τον Αλπαρσλάν Τσελίκ τον καταδίκασαν σε πέντε χρόνια φυλακή, για παράνομη οπλοφορία. Προς το παρόν δεν πήραμε εγγράφως την απόφαση του δικαστηρίου, αλλά επιβεβαιώνω την απόφαση του".

Ο Όλεγκ Πεσκόφ σκοτώθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 2015, όταν πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στο έδαφος την στιγμή που προσγειωνόταν με το αλεξίπτωτο του, λίγα λεπτά αφότου ένα τουρκικό μαχητικό F-16 είχε καταρίψει το αεροσκάφος του στον εναέριο χώρο της Συρίας. Ο Όλεγκ Πεσκόφ τιμήθηκε μετά θάνατον ως Ήρωας της Ρωσίας, ενώ ο συγκεβερνήτης του ρωσικού μαχητικού είχε διασωθεί.

Αμέσως μετά το συμβάν ο Αλπαρσλάν Τσελίκ, ως διοικητής ομάδας ανταρτών, είχε αναλάβει την ευθύνη για τον θάνατο του Πεσκόφ. Ωστόσο κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ είχε δηλώσει ότι ο ίδιος δεν σκότωσε τον πιλότο όπως και ότι είχε δώσει εντολή στους υφισταμένους του μαχητές να μην πυροβολήσουν τον Πεσκόφ. Τον Απρίλιο του 2016 η τουρκική αστυνομία συνέλαβε τον Τσελίκ για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή. Κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Το πρακτορείο Interfax, αναφερόμενο στην απόφαση του δικαστηρίου της Σμύρνης για τον Τσελίκ, υπενθυμίζει τις δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος είχε δηλώσει σε συνέντευξη του στο τηλεοπτικό δίκτυο "Ρωσία 24" στις 2 Νοεμβρίου του 2016 ότι "ο Τσελίκ... είχε ομολογήσει ότι ήταν ο ίδιος που σκότωσε τον πιλότο, αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί".



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Μαΐ 2017


Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Κατά την περίοδο διακυβερνήσεως της πατρίδας μας από την ομάδα Κ. Σημίτη-Γ. Παπανδρέου προβλήθηκε η άποψη ότι οι «ελληνοτουρκικές διαφορές» θα λυθούν αν ξαναγράψουμε τα σχολικά βιβλία σβήνοντας τα εγκλήματα των Οθωμανών και των Νεοτούρκων. Με αυτό το πνεύμα ο Γ. Παπανδρέου ως Υπουργός Εξωτερικών προχώρησε στην υπογραφή Πρωτοκόλλου Μορφωτικής Συνεργασίας με τον αείμνηστο συγχορευτή του Ισμαήλ Τζεμ.

Έτσι δημιουργήθηκαν μικτές ομάδες εργασίας από Έλληνες και Τούρκους Πανεπιστημιακούς με στόχο να ψαλιδιστούν σελίδες της Ιστορίας που αναφέρονται σε συγκρούσεις των δύο λαών. Από ελληνικής πλευράς είδαμε το πρώτο απτό αποτέλεσμα: Την Ιστορία της Στ΄ Δημοτικού της Μ. Ρεπούση με τον απαράδεκτο «συνωστισμό» στη Σμύρνη και με διάθεση εξωραϊσμού της Οθωμανικής τυρανίας. Από τουρκικής πλευράς ουδεμία υποχώρηση έγινε. Οι Τούρκοι - ασχέτως κυβερνήσεως ή ιδεολογίας- έχουν την απαίτηση εμείς να ξεχάσουμε τους ήρωες και τους μάρτυρες της εθνικής μας ελευθερίας. Εκείνοι δεν αλλάζουν ούτε μία τελεία από τη σχολική Ιστορία τους.

Την ίδια πρόθεση εξευμενισμού της Τουρκίας παρατηρεί κάθε προσεκτικός μελετητής στο Νέο Πρόγραμμα για τη διδασκαλία της Ιστορίας στην Υποχρεωτκή Εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα κείμενο 50 σελίδων, το οποίο έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Το κείμενο περιλμβάνει ένα θεωρητικό μέρος και ένα πρακτικό. Σταχυολογώ ορισμένα σημεία, τα οποία κρίνω ότι δεν οικοδομούν την εθνική ταυτότητα.

Οι συντάκτες της νέας προτάσεως θεωρούν αναγκαίο να απομακρυνθούμε από τη μελέτη των πολιτικών, στρατιωτικών και διπλωματικών γεγονότων και να διδάξουμε στα παιδιά κυρίως την κοινωνική και οικονομική ιστορία, την ιστορία του κλίματος και του περιβάλλοντος κ.λπ. Επίσης προτείνουν να μην δίδεται έμφαση στον ρόλο των προσωπικοτήτων, αλλά να δοθεί προτεραιότητα σε εναλλακτικές μορφές ιστορικής εκπαιδεύσεως. Πιστεύω ότι είναι τεράστιο λάθος να αποκόψουμε τους νέους μας από τα σπουδαία πολιτικά και πολεμικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την πορεία, την ταυτότητα και τον χάρτη της Ελλάδος και της Ευρώπης. Αυτός ο λαός αντιμετώπισε κατακτήσεις και επιδρομές, αλλά αντιστάθηκε και επιβίωσε. Η υποβάθμιση των Περσικών Πολέμων ή των μαχών της Ελληνικής Επαναστάσεως τί ανθρώπους θα διαμορφώσει; Μαχητικούς και φιλελεύθερους ή ηττοπαθείς και έτοιμους να υποταγούν σε κάθε μορφή υποδουλώσεως;

Εξ άλλου την Ιστορία δεν διαμορφώνουν οι ακαθοδήγητες μάζες, αλλά τα έθνη που έχουν ηγέτες με γνώση και αποφασιστικότητα. Η υποτίμηση των προσωπικοτήτων είναι παιδαγωγικώς εσφαλμένη, δότι στερεί από τα παιδιά μας τα πρότυπα που χρειάζονται. Δηλαδή μορφές ανδρών και γυναικών που διακρίθηκαν σε πολεμικά ή ειρηνικά πεδία.

Διαφωνώ ριζικά με μία ακόμη θεωρητική τοποθέτηση του κειμένου. Οι συντάκτες ορίζουν ως αξιακή παραδοχή ότι «η διαφορετικότητα πρέπει να προστατεύεται και να προωθείται». Να προστατεύεται σε μία δημοκρατική χώρα, βεβαίως. Αλλά να προωθείται και να προβάλλεται εις βάρος της εθνικής ταυτότητος, όχι! Άλλωστε το Σύνταγμά μας ορίζει, στο άρθρο 16, παρ. 2, ως σκοπό της Παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως. Πρόθεση των συντακτών του Νέου Προγράμματος δεν είναι η καλλιέργεια εθνικής συνειδήσεως. Ο συντονιστής του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία Αντώνης Λιάκος (διορισμένος από τον Αλέξη Τσίπρα) έχει δηλώσει ότι δεν τον ενδιαφέρει η εθνική συνείδηση, αλλά μόνον η «ιστορική συνείδηση».

Στη γραμμή Ρεπούση κινούνται ορισμένες ενότητες του ειδικού μέρους της προτάσεως. Π.χ. στη Γ΄ Γυμνασίου δεν προβλέπεται ειδικό κεφάλαιο για τα δεινά του Ελληνισμού επί Τουρκοκρατίας ούτε καταγράφονται οι πνευματικές δυνάμεις, οι οποίες χάρισαν την αγωνιστικότητα και την απελευθέρωση στο Έθνος μας. Στους φακέλλους εργασίας της ίδιας τάξης η Βέροια περιγράφεται ως «Οθωμανική πόλη» και γίνεται λόγος για συνύπαρξη θρησκευτικών κοινοτήτων σε μία «πολυθρησκευτική πόλη». Μήπως οι Οθωμανοί ίδρυσαν τη Βέροια; Γιατί οι συντάκτες αρνούνται να μιλήσουν για μία ελληνική πόλη υπό καθεστώς Τουρκοκρατίας; Και σε ποιες πηγές της εποχής εκείνης είδαν την πολυθρησκευτική συνύπαρξη; ΄Έχουν διαβάσει τις ανατριχιαστικές καταδίκες των Χριστιανών από τον Τούρκο ιεροδικαστή (καδή) της Βέροιας, τις οποίες εξέδωσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών; Τί άλλο θα μάς πουν; Μήπως ότι οι Ορθόδοξοι Νεομάρτυρες επί Τουρκοκρατίας αυτοκτόνησαν;

Και ένα δώρο στον Ερντογάν: Στην ύλη της Α΄ Λυκείου, ενώ γίνεται αναλυτική εξιστόρηση του 20ού αιώνα, δεν υπάρχει αναφορά στη Γενοκτονία των Ποντίων, των Μικρασιατών και των Αρμενίων.

Ήδη η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων απέρριψε το Νέο Πρόγραμμα για τη διαδασκαλία της Ιστορίας. Ελπίζω τελικά να μην διδαχθεί στα σχολεία μας μία μεταλλαγμένη Ιστορία, η οποία αποδομεί την εθνική ταυτότητα και αποδυναμώνει την Εθνική Άμυνα.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας είναι Πολιτικός Επιστήμων
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαΐ 2017


Τὸ καλοκαῖρι τοῦ 1945, ὁ Νῖκος Καζαντζάκης περιοδεύει στὴν Κρήτη ὡς μέλος τῆς κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς Διαπιστώσεως Γερμανικῶν Ὠμοτήτων

Τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

Σοβαρὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Κρήτης, πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, ἀγέλαστες. Κυττάζεις ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο τὴν Κρήτη ν΄ ἁπλώνεται στὴν θάλασσα καὶ νοιώθεις πὼς ἀληθινὰ τὸ νησὶ ἐτοῦτο εἶναι γιοφύρι ἀνάμεσα σὲ τρεῖς ἠπείρους. Σημαδεμένο κι΄ ἀπ΄ τὶς τρεῖς τοῦτες μεγάλες Μοῖρες. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Εὐρώπη πήδησε κι΄ ἔκτισε φωλιὰ στὴν Κρήτη τὸ πεινασμένο ἀρπακτικὸ πουλὶ ποὺ τὸ λέμε πνεῦμα. Ἄπλωσε τὶς φτεροῦγες του στὸ Κρητικὸ χῶμα καὶ γέννησε τὸν μυστηριώδη, βουβὸ ἀκόμη, ὅλο ζωή, χάρη, κίνηση καὶ λαμπρότητα Κρητικὸ πολιτισμό.

Ἡ Κρήτη ἀληθινὰ ἔχει κάτι τὸ πανάρχαιο, τὸ ἅγιο, τὸ πικραμένο καὶ ἡπερήφανο, ποὺ ἔχουν οἱ χαροκαμένες μᾶννες ποὺ γέννησαν παλληκάρια. Ἔχει τόσο πολὺ πολεμήσει καὶ ὑποφέρει ἡ γῆς ἐτούτη, ἔχει τόσο πολὺ συνηθίσει τὸν θάνατο, ποὺ τὸν ξεφοβήθηκε πιὰ καὶ μπορεῖ νὰ γελᾷ καὶ νὰ παίζῃ μαζύ του.

Σαράντα ἡμέρες γύριζα τὸ περασμένο καλοκαῖρι τὴν Κρήτη, γιὰ νὰ δῷ τὰ χωριὰ ποὺ γκρέμισαν κι ἔκαψαν οἱ βάρβαροι καὶ τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ τοὺς ἔντυσαν τὴν μαύρη ἀρματωσιὰ τοῦ πένθους. Περίμενα ν΄ ἀκούσῳ κλάματα καὶ νὰ δῷ χέρια ν΄ἁπλώνονται νὰ ζητοῦν βοήθεια. Κι εὑρῆκα ἀνυπότακτες, ἀπαράδοτες ψυχὲς καὶ κορμιὰ μισόγυμνα πεινασμένα καὶ ἀλύγιστα.

Τὶ δύναμις καὶ τὶ ἀντοχὴ εἶναι ἐτούτη, συλλογιζόμουν, καὶ ποῦ, εὑρίσκουν τά κορμιά ἐτοῦτα τόση ψυχή; Καί ποιά ἀκριτική πνοή τούς δίνει τόση ἀψηφισιά νά παλεύουν μέ τόν θάνατο;

Οἱ Κρητικοί, ἀλήθεια, ἀγαποῦν παράφορα τὴν ζωὴ καὶ συνάμα οὐδέποτε φοβοῦνται τὸν θάνατο. Μέσα ἀπὸ τὰ χαλασμένα χωριὰ ποὺ πέρασα, ἐπάνω ἀπὸ τὰ νεοανοιγμένα μνήματα ποὺ δρασκέλισα, πίσω ἀπὸ τὶς κουβέντες ποὺ ἄκουσα, ἀκατάπαυστα διεπίστωσα ἐτούτη τὴν μεγάλη δισυπόστατη παλληκαριά: παράφορη ἀγάπη γιὰ τὴν ζωὴ καὶ ἄφοβο ἀντίκρυσμα τοῦ θανάτου.

Οἱ Κρητικοί, ὅπως ὅλες οἱ γενναῖες ψυχές, στὴν ἄκρα ἀπελπισία εὑρίσκουν τὴν λύτρωση. Πολλοὶ Κρητικοί, ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ τουφέκια τῶν Γερμανῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ τουφεκίζοντο, εὕρισκαν τὴν γαλήνη, καὶ ὄχι μονάχα τὴν γαλήνη παρὰ καὶ τὴν χαρὰ τῆς ἀδάμαστης ψυχῆς ποὺ ἀναγαλλιάζει γιατὶ τῆς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ δείξῃ τὴν ἀρετή της. Πολλοί, τὴν ὕστερή τους στιγμή, ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, τραγουδοῦσαν μαντινάδες Κρητικὲς ἢ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.


Στὰ Χανιά, μέσα ἀπὸ τὸ γκρεμισμένο σπίτι του, ἕνας γεροντάκος προέβαλε καὶ μᾶς εἶπε:

– Ἕναν δάσκαλο, τὸν ἔλεγαν Παπαδάκη, πήγαιναν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ἕνας μαθητής του τοὺς λέει: Γιατί νά σκοτωθῇς; Καλλίτερο εἶναι νὰ φύγῃς. Κι΄ ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπεκρίθη: Ὄχι, ἐγὼ αὐτὸ ποὺ τόσα χρόνια σᾶς ἐδίδασκα, τώρα θὰ τὸ ἐφαρμόσῳ, θὰ πεθάνῳ γιὰ τὴν πατρίδα!

Στὴν κρίσιμη αὐτὴν κι΄ οἱ πιὸ σακάτες ἐγίνοντο ἥρωες. Στὶς φοβερὲς φυλακὲς τῆς Ἀγιᾶς, κοντᾶ στὰ Χανιά, οἱ Γερμανοὶ διάλεξαν 42 παλληκάρια (διάλεγαν πάντα τοὺς καλλίτερους) καὶ πήγαιναν νὰ τοὺς σκοτώσουν. Στὸν δρόμο ἕνας σακάτης, καμπούρης, τοὺς σταμάτησε. Σταθῆτε, ἐφώναξε στοὺς Γερμανούς: «Σκοτῶστε με ἐμένα νὰ γλυτώσῃ ἕνα παλληκάρι».

– «Ὄχι, φῦγε!» τοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι. «Τότε σκοτῶστε με καὶ ἐμένα, νὰ γίνουν 43», ἐφώναξε ὁ καμπούρης. Ντρέπομαι νὰ ζῷ ἐγὼ ὁ σακάτης καὶ νὰ σκοτωθοῦν έτοῦτοι οἱ λεβέντες».

Ἀνήμπορες γριές, γέροι σαράβαλα, σήκωναν τὴν φωνή τους καὶ μιλοῦσαν ἀτρόμητα στοὺς Γερμανούς.

Σ΄ ἓνα ὡραιότατο χωριό, στὰ Μεσκλά, μιὰ γριὰ ἔκρυβε ἒξη μῆνες, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς της, δυὸ Ἐγγλέζους στὸ σπίτι της. Μιὰν ἡμέρα οἱ Γερμανοὶ τοὺς ἔπιασαν. Ἡ γριὰ τρέχει στὸν ἄγριο Γερμανὸ φρούραρχο, στάθηκε ἐμπρός του καὶ τοῦ ἐφώναξε:

– Νὰ ξέρῃς, Κομαντάτε, πὼς ὅλες οἱ μαννάδες στὸν κόσμο πονοῦν κι΄ αὐτὸς ὁ πόνος τῶν μαννάδων θὰ φάῃ τὴν Γερμανία. Ἡ Γερμανία θὰ χαθῇ, βάνω τὴν κεφαλή μου! Βάνεις στοίχημα Κομαντάτε;

Ἄοπλοι, ἀνοργάνωτοι, χωρὶς βοήθεια ἀπὸ κάποιον, οἱ Κρητικοὶ ἀπὸ τὰ χωριά, ἀπὸ τὰ βουνά, κατέβαιναν στ΄ ἀκρογιάλια, νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ νησί τους ἀπὸ τοὺς ἀγρίους, πανόπλους ἀλεξιπτωτιστὲς ποὺ κατέβαιναν. Στὶς 19 τοῦ Μαΐου 1941 σκοτείνιασε ὁ οὐρανὸς τῆς Κρήτης ἀπὸ τὰ γερμανικὰ ἀεροπλάνα, ἄρχισαν οἱ βομβαρδισμοί, οἱ πρῶτοι ἀλεξιπτωτιστὲς ἔπεφταν στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Μάλεμε, κοντὰ στὰ Χανιά, ὕστερα στὸ Ῥέθυμνο, στὸ Ἠράκλειο, παντοῦ.


Ἕνας γέρος, ἀπὸ ἓνα χωριουδάκι κοντὰ στὸ Μάλεμε, μᾶς διηγεῖται:

– Εὐθὺς ὡς εἴδαμε τ΄ ἀεροπλάνα, φωνάξαμε: Ἀπάνω τους, μωρὲ παιδιά! Πήραμε τ΄ἄρματα καὶ χυθήκαμε.

– Ποιά ἄρματα; ἐρρώτησα. Εἴχατε ἄρματα;

– Πῶς δέν εἴχαμε. Ἄλλοι εἶχαν παλιὲς καραμπίνες, ἄλλοι μαχαῖρες κι΄ἄλλοι εἶχαν ραβδιά. Τὴν ὥρα ποὺ ἔπεφτε ἕνας «οὐρανίτης» ἦταν ἀκόμη ζαλισμένος καὶ μεῖς χυμούσαμε ἐπάνω του, τὸν σκοτώναμε μὲ τὰ ραβδιά, μὲ τὶς μαχαῖρες, τὸν ξαρματώναμε καὶ σιγά – σιγὰ γέμιζε καὶ μᾶς ἡ φούχτα μας πολυβόλο καὶ περίστροφο.

Οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὁρίσει νὰ πάρουν τὴν Κρήτη σὲ 24 ὧρες. Ἡ παραμικρὴ ἀργοπορία θὰ τοὺς ἦταν θανάσιμη. Ἤξεραν πὼς οἱ Κρητικοὶ ἦσαν ἄοπλοι, πὼς ὅλοι οἱ νέοι ἦσαν ἐπιστρατευμένοι καὶ εὑρίσκοντο ἀκόμη στὴν Ἑλλάδα καὶ πὼς οἱ Ἄγγλοι μήτε στρατὸ εἶχαν μήτε ἀεροπλάνα. Ἦσαν λοιπὸν σίγουροι πὼς σὲ 24 ὧρες θὰ ἔπαιρναν τὴν Κρήτη. Ἔκαμαν ὀκτὼ ἡμέρες. Ἕξη χιλιάδες ἀλεξιπτωτιστὲς σκοτώθηκαν ἀπὸ τὰ ραβδιὰ καὶ τὶς μαχαῖρες.

Ἕνας Κρητικὸς χωριάτης, ὅταν μ΄ εἶδε νὰ ξαφνιάζομαι γιὰ τὴν παλληκαριὰ τῶν Κρητικῶν, μοῦ εἶπε τὰ καταπληκτικὰ ἐτοῦτα λόγια:

– Γιατί παραξενεύεσαι; Ἐμεῖς ξέραμε πὼς γράφαμε Ἱστορία.

Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχῃ στὸν κόσμο ἄλλη χώρα, ὅπου οἱ χωρικοὶ νὰ βλέπουν τὸν πόνο, τὴν θυσία, τὴν ἀτομική τους καταστροφὴ ἀπὸ τόσο ὕψος. Ἤξερε ὁ Κρητικὸς αὐτὸς χωριάτης πὼς ὑπάρχει στὸν κόσμο τοῦτο ἕνα ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ πὼς γιὰ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ πάλεψε καὶ θυσιάσθηκε ὅλη ἡ ῥάτσα μας καὶ πρέπει τώρα κι΄ αὐτός, ὁ Κρητικὸς χωριάτης, νὰ παλέψῃ καὶ νὰ θυσιασθῇ. Καὶ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ λέγεται Ἱστορία, δηλαδὴ ὑστεροφημία, δηλαδὴ ἀθανασία.

Πιστεύουν στὸ ἀγαθὸ αὐτὸ οἱ Κρητικοί, ὅπως πιστεύουν στὴν ἐλευθερία. Πολεμοῦν, ξέροντας πὼς ἂν δὲν μείνῃ τ΄ὂνομά τους, θὰ μείνῃ καὶ θὰ ζήσῃ τὸ ἔργο τους. Καὶ τώρα ποὺ δὲν φαίνεται κάποιος νὰ θυμᾶται πὼς ἡ Κρήτη ἔσωσε τὸν Συμμαχικὸ ἀγῶνα στὴν Ἐγγὺς Ἀνατολὴ καὶ πὼς ἐπέδρασε ὁριστικὰ στὴν πορεία τοῦ Παγκοσμίου Πολέμου, καὶ τώρα ποὺ μήτε οἱ ξένοι, μήτε ἡ Ἑλλάδα φαίνονται νὰ θυμοῦνται τὴν θυσία καὶ τὴν ἐποποιΐα τῆς Κρήτης, οἱ Κρητικοὶ δὲν ἔχασαν τὸ θάρρος τους καὶ τὴν πίστις τους. Ἄστεγοι, πεινασμένοι, ἀδικημένοι, στέκουνται μέσα στὰ χαλάσματα τῶν σπιτιῶν τους καὶ δὲν μιλοῦν. Ἔκαμαν βλέπετε, τὸ χρέος τους καὶ τὰ καλὰ παλληκάρια δὲν προσμένουν ἀμοιβή. Ἡ Ἱστορία ποὺ εἶναι σήμερα ἕνα μὲ τὴν Ἐλευθερία, θὰ τοὺς κρίνῃ κάποτε. Καὶ θὰ πῇ τότε γιὰ τὴν ὑπερηφάνια τους — καὶ θὰ τοὺς προβάλῃ τότε σὰν παράδειγμα ἡρωισμοῦ καὶ αὐταπαρνήσεως σ΄ὅλους τοὺς μεγάλους καὶ ζωντανοὺς αὐριανοὺς λαούς.


– Δὲν ἒχουμε ἕνα σκαμνὶ νὰ σὲ βάλουμε νὰ καθίσῃς, δὲν ἔχουμε ἕνα ποτήρι νὰ σοῦ δόσουμε νερό, δὲν ἔχουμε ἕνα κομμάτι ψωμί, ἂν πεινᾶς, δὲν ἔχουμε τίποτα, τίποτα! Ὅλα μᾶς τὰ ‘καψαν καὶ μᾶς τὰ πῆραν οἱ Γερμανοί.

Ἔτσι μοὔλεγαν κάτω ἀπὸ ἕναν πλάτανο στὴν μέση τοῦ γκρεμισμένου χωριοῦ, οἱ μαυροφόρες ποὺ ξεπρόβαλαν ἀπὸ τὰ χαλάσματα.

– Δὲν ἔχουμε μήτε καὶ ἄνδρες νὰ κουβεντιάσουν μαζύ σου!

– Νἀ, μόνον τοῦτα τ΄ἀρσενικὰ ἀπέμειναν, εἶπε μιὰ χλωμὴ γυναικούλα, δείχνοντάς μου δυὸ τρία μωρὰ ποὺ βύζαιναν στὸν κόρφο τους οἱ μαννάδες.

– Φθάνουν αὐτὰ γιὰ μαγιά! φώναξε μιὰ γριά. Τά ἴδια δὲν πάθαμε καί στήν ἐπανάσταση τοῦ 66; Ἐγὼ ἤμουν μικρή, μὰ θυμοῦμαι. Δυὸ τρία μωρὰ εἶχαν πάλι ἀπομείνει κι΄ἀπὸ αὐτὰ ἀναπιάσθηκε πάλι ὅλο τὸ χωριό. Μὴ φοβᾶστε, μαγιὰ πάντα ἀπομένει!

Τὰ περισσότερα χωριὰ στὴν Κρήτη χάθηκαν, οἱ περισσότεροι ἄνδρες σκοτώθηκαν γιατὶ φιλοξενοῦσαν Ἄγγλους. Σ΄ἕνα χωριό, τὰ Μεσκλά, εἶδα μιὰ μάννα ποὺ τῆς εἶχαν σκοτώσει τοὺς δυὸ γιούς της, γιατὶ εἶχε σπίτι της κι΄ ἔκρυβε ὀκτὼ μῆνες δυὸ Ἄγγλους στρατιῶτες. Τὸ μάθαν οἱ Γερμανοὶ κι΄ἦλθαν, τῆς ἔκαψαν τὸ σπίτι, τῆς σκότωσαν τοὺς γιούς της, καὶ τώρα στέκουνταν ἀπόξω ἀπὸ τὰ χαλάσματα, λιγνή, χαροκαμένη, μὲ τὰ μάτια ὅλο φλόγα, καὶ μοῦ μιλοῦσε:

– Τὸ ἴδιο βράδυ ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς μου, πέρασαν νύκτα βαθειά, δυὸ Ἐγγλέζοι ποὺ τοὺς κυνηγοῦσαν οἱ σκύλοι οἱ Γερμανοί. Κάπνιζε ἀκόμη τὸ σπίτι μου, μὰ ἐγὼ εἶχα τρυπώσει σὲ μιὰ γωνιὰ καὶ ἔκλαιγα.

Μὲ ἄκουσαν οἱ Ἐγγλέζοι, ζύγωσαν. – Ψωμί! μοῦ φώναξαν, ψωμί! Οἱ χωριανοὶ μοῦ εἶχαν δόσηγ μιὰ κουλούρα κριθαρόψωμο, μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα ὂρεξη νὰ φάῳ, δὲν κατέβαινε ἡ μπουκιὰ στὸν λαιμό μου. Τοὺς ἔδωκα τὸ ψωμί. Κρύωναν, τοὺς ἔδωκα καὶ μιὰ κουβέρτα, ποὺ μοῦ εἶχαν δόση, βγῆκα ἀπὸ τὴν γωνιὰ καὶ τοὺς ἒβαλα νὰ κοιμηθοῦν.

– Γιατί τάκαμες ὅλα αὐτά; ἐρώτησα. Οἱ Ἐγγλέζοι δὲν φταῖγαν ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς σου;

– Τὂκαμα, ἀπεκρίθη, γιατὶ εἶχαν κι΄ αὐτοὶ μαννάδες, καὶ κατέχω ἤντα θὰ πῇ πόνος τῆς μάννας.

Ἀνθρωπιὰ μεγάλη εἶναι ἐτούτη· ἡ μεγάλη ψυχὴ νικᾶ τὸν πόνο τὸν ἀτομικὸ καὶ τὸν πιὸ φοβερό: ἄκουγα τὴν γριὰ καὶ τὰ μάτια μου ἐβούρκωναν.


Ἕνα βράδυ μπῆκα σὲ φτωχικὸ χαμόσπιτο σ΄ἕνα Σφακιανὸ χωριό. Ὁ γέρος καπετάνιος μὲ τὴν μαύρη φέσα του, ὁ Κυριᾶκος Σπεριλακης καθόταν πλάϊ στὸ τζάκι καὶ κάπνιζε ἓνα μακρὺ τσιμποῦκι. Κάθησα δίπλα του, ἔφερα τὴν κουβέντα στὸμ θάνατο.

Στράφηκε ὁ γέρος Σφακιανὸς καὶ μοῦ εἶπε:

–Χαρὰ στὸν ἄνθρωπο παιδί μου, ποὺ βάνει δυὸ φορὲς τὴν ἡμέρα στὸν νοῦ του τὸν «θάνατο».

Κι΄ἕνας ἂλλος γέρος ἑκατοχρονίτης στὸν κάμπο τῆς Μεσαρᾶς μοῦ εἶχε πῆ μίαν ἡμέρα, ἕναν μεγάλο λόγο. Τὸν ἐρώτησα…

– Πῶς σοῦ φάνηκε, παπποῦ, ἡ ζωή αὐτή, στὰ ἑκατό αὐτά χρόνια;

– Σὰν ἕνα ποτῆρι κρύο νερό, μοῦ ἀπεκρίθη.

– Καί διψᾶς ἀκόμη, παπποῦ;

Στράφηκε καὶ μὲ κύτταξε μὲ τὰ μικρὰ θολούτσικα μάτια του, σήκωσε τὴν χερούκλα του σὰν νὰ καταριόταν καὶ εἶπε:

– Ἀνάθεμά τον ποὺ ξεδίψασε!

Οἱ δυσκολίες καὶ τραχύτητες τῆς ζωῆς δὲν λυγίζουν τὴν Κρητικὴ ψυχή. Ἀντίθετα, τὴν πυρώνουν καὶ τὴν δυναμώνουν. Γέρικη, ἀβόλευτη καὶ τραχειὰ εἶναι ἡ γῆ τῆς Κρήτης. Κι΄ὅταν τὰ βουνά της κι΄οἱ θάλασσες ἢ οἱ ψυχὲς ποὺ ἐπλάσθησαν ἀπὸ τέτοιους βράχους καὶ τέτοια ἀρμύρα δὲν σοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε στιγμὴ νὰ βολευθῇς, νὰ γλυκαθῇς, νὰ πῇς: Φθάνει…

Τότε ἡ Κρήτη ἔχει κάτι τὸ ἀπάνθρωπο, δὲν ξέρω πιὰ ἂν ἀγαπᾷ ἢ ἂν μισερῇ τὰ παιδιά της, ἕνα μονάχα ξέρω: ὅτι τὰ μαστιγώνει ὡς τὸ αἷμα.

Ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο στὴν Κρήτη, ὑπάρχει ἀκόμη φλόγα –ἂς τὴν ποῦμε ψυχή– κάτι πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν ζωὴ κι΄ἀπὸ τὸν θάνατο, ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ὁρίσῃς, δηλαδὴ νὰ τὸ περιορίσῃς.

Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πεῖσμα, ἡ παλληκαριά, ἡ ἀψηφισιὰ καὶ μαζύ τους κάτι ἄλλο, ἀνέκφραστο καὶ ἀστάθμητο, ποὺ σὲ κάνει νὰ χαίρεσαι ποὺ εἶσαι ἂνθρωπος. Νὰ χαίρεσαι, μὰ καὶ συνάμα νὰ σοῦ δίνῃ μεγάλη εὐθύνη. Γιατὶ ἐνῶ νοιώθῃς πὼς ἔχεις χρέος νὰ κάμῃς ὅ,τι μπορεῖς γιὰ νὰ σώσῃς αὐτὸν τὸν λαό, ἐκεῖνος βλέπει τὴν προσπάθειά σου μὲ εἰρωνεία καὶ περιφρόνηση.

Δὲν ἔχει τὴν ἀνάγκη κανενὸς γιὰ νὰ σωθῇ. Σώζει, δὲν σώζεται. Ἕνα μονάχα σοῦ μένει τότε: νὰ δοκιμάσῃς νὰ γίνῃς ἄξιος αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, νὰ κερδίσῃς τὴν δύναμη τῆς δικῆς του ψυχῆς, ποὺ ποτὲ δὲν κατεδέχθη ν΄ἀπατήσῃ τὸν ἑαυτόν του ἢ τοὺς ἄλλους καὶ ποὺ πάντα τολμᾶ ν΄ἀντικρύσῃ πρόσωπο μὲ πρόσωπο τὴν Θεὰ ἐκείνη ποὺ δὲν κάνει χατήρια καὶ δὲν κάθεται στὰ πόδια κανενός, τὴν ἀγέλαστη κι΄ἀδιάκριτη Θεά, τὴν εὐθύνη…

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ», Ἰ. Γ. Μανωλικάκη, ἔκδ. ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ – ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΘΗΝΑΙ, ΜΑΪΟΣ 1966.

Πηγή Φιλονόη
Χλόη
Εἰκόνες
ἀπὸ ἐδῶ,
ἐδῶ,
ἐδῶ 

ἀπὸ ἀνιχνευτὲς



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Μαΐ 2017


Με επιστολή του προς τις χώρες που έχουν κληθεί να παρακολουθήσουν την τελική φάση της άσκησης ΝΤΕΝΙΖ ΓΚΟΡΝΤΟΥ («Θαλασσόλυκος») ο πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα, Κυριάκος Λουκάκης, τις καλεί να μην στείλουν εκπροσώπους τους, γιατί «η άσκηση η οποία διεξάγεται από τις τουρκικές αρχές περιλαμβάνει μέρος του ΕΕΧ και της τερματικής περιοχής του Διεθνούς Αερολιμένα Ρόδου».

Όπως μεταδίδει το protothema.gr, «το γεγονός αυτό» υπογραμμίζει, «πέραν του ότι παραβιάζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, είναι αντίθετο στις σχέσεις καλής γειτονίας και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια πτήσεων».

Την επιστολή Λουκάκη αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα YENI SAFAK, που γράφει: “Η άσκηση DENIZ KURDU, η οποία διεξάγεται από το Πολεμικό Ναυτικό στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ανησύχησε τους Έλληνες. Ο πρέσβης της Ελλάδας στην Άγκυρα Κυριάκος Λουκάκης έστειλε επιστολή στις συμμετέχουσες χώρες, προτρέποντάς τις να μην συμμετέχουν».

Ειδικότερα, ο Έλληνας πρέσβης έστειλε επιστολές στις χώρες που έχουν προσκληθεί να στείλουν παρατηρητές στην τελική φάση της άσκησης, στις 22 Μαΐου, λέγοντας: «Η άσκηση, η οποία διεξάγεται από τις τουρκικές αρχές, περιλαμβάνει μέρος του ΕΕΧ και της τερματικής περιοχής του Διεθνούς Αερολιμένα Ρόδου. Το γεγονός αυτό, πέραν του ότι παραβιάζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, είναι αντίθετο στις σχέσεις καλής γειτονίας και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια πτήσεων».

Πρόκειται, σαφώς, για άλλη μία προκλητική κίνηση από την Τουρκία, που δοκιμάζει τα όρια των αντοχών των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καθώς τις τελευταίες εβδομάδες η Άγκυρα εκδίδει τη μία NAVTEX μετά την άλλη και δεσμεύει περιοχές στο Αιγαίο για ασκήσεις.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Στίγμα ανεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού, η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια απο τις οδυνηρότερες στιγμές μας, υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία. Πολύ έγλωττα εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την επικράτεια των Τούρκων, πάντα υπήρχε μια κηλίδα αίματος για να θυμίζει την βάρβαρη παρουσία τους». Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων, στην δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας. Αλλά ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στον όρο γενοκτονία. Ο όρος αυτός εισήχθη με επίσημο τρόπο στο δημόσιο διάλογο, μέσα απο την ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης, που εκδίκασε τα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής ηγεσίας το 1945. Και ο όρος αποδίδει την μεθοδευμένη εξολόθρευση μιας φυλετικής, θρησκευτικής, ή εθνικής ομάδας. Αποτελεί ένα έγκλημα ειρηνικής περιόδου.Το κίνητρο για την γενοκτονία μιας ομάδας δεν είναι η εμπλοκή της σε πολεμικές ενέργειες, αλλά τα εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά που φέρει. Και στην προκείμενη πρίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, η ιδιότητα που επέσυρε την δολοφονία τους ήταν ότι ήσαν έλληνες και χριστανοί. Ας δούμε όμως εξελικτικά την πορεία του ποντιακού ελληνισμού, μέχρι την διάπραξη της γεντοκτονικής εξόντωσής του.

Απαρχή της εξόντωσης των ελλήνων του Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα απο την άλωση της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Απο αυτό το ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπάθειες εξισλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του 17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.

Η δεύτερη περίοδος εκκινά στα μέσα του 17-ου αιώνα και εκτείνεται μέχρι το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της περιόδου σ΄ ότι αφορά την συμπεριφορά των Τούρκών, είναι η θρησκευτική βία που ασκούν στους χριστιανικούς πληθυσμούς του Πόντου και κατατείνει στον εξισλαμισμό των Ελλήνων. Και πράγματι σε σημαντικό βαθμό, οι Τούρκοι κατορθώνουν να εξισλαμήσουν ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνισμού, προσβλέποντας στην πολιτική ποδηγέτηση των ελλήνων του Πόντου.

Η τρίτη και τελευταία περίοδος αποπερατώνεται το 1922 όπου και κλιμακώνεται η γενοκτονία και επιμερίζεται σε δυο υποπεριόδους. Η πρώτη υποπερίοδος εκκινά με την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια των διοικητικών αρχών της Τουρκίας να εφαρμόζουν αντιδημοκρατικούς νόμους εις βάρος των ελλήνων, με στόχο την παρεμπόδιση της ελεύθερης ανάπτυξης και δημιουργικής παρουσίας τους στον Πόντο. Η δεύτερη υποπερίοδος εκκινά το 1908 και κύριο γνώρισμά της έχει την ραγδαία ανάπτυξη του τουρκικού πληθυσμού με γεωμετρική πρόοδο, στην περιοχή του Πόντου. Πάραυτα όλα τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει απο την άλωση της Σαμψούν-τας, δεν έχουν επιφέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, που είναι η εκδίωξη και η εθνολογι-κή αλοίωση του ελληνισμού του Πόντου. Έτσι το κίνημα των Νεοτούρκων με αρχηγό τιν χαρισματικό Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ που εν των μεταξύ έχει ανελιχθεί στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας, προβληματίζεται στην εφαρμογή της τελικής λύσης, που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα και δεν είναι άλλη απο την συστηματική ομαδική δολοφονία των Ποντίων.

Το σχέδιο ωστόσο για την γενοκτονία των Ποντίων καταστρώνεται απο τους Νεότουρκους το 1911. Θα πραγματοποιηθεί την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και θα ολοκληρωθεί απο τον ηγέτη των Νεοτούρκων Κεμάλ πασά, την περίοδο (1919-1923). Η απόφαση του σχεδίου της δολοφονίας των Ποντίων θα ληφθεί το 1911 στη Θεσσαλονίκη – τραγική ειρωνεία – στο διεξαχθέν Συνέδριο του Νεοτουρκικού Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το οποίο είχε ιδρυθεί το 1889.Κεντρικό μέλημα της απόφασης του συνεδρίου τότε, ήταν η κάθαρση της Μικράς Ασίας απο τις διάφορες εθνότητες και ο πλήρης έλεγχός της απο τους Νεότουρκους, που κατ΄επίφασιν ευαγγελίζονταν τον εκδημοκρατισμό και τις μεταρρυθμί-σεις, στην υστερούσα Τουρκία του Σουλτάνου. Την αποφασισθείσα εθνοκάθαρση των Ποντί-ων, οι Νεότουρκοι θα την ξεκινήσουν με την αναγκαστική επιστράτευση όλου του ενεργού πληθυσμού των Ποντίων απο 15 έως 45 ετών, στα περίφημα «Τάγματα Εργασίας» (amele taburu). Με την μεθόδευση αυτή οι Τούρκοι έστελναν όσους δεν κατατάσσονταν στο στρατό, σε κατασκευαστικά έργα, οδοποιίας, γεφυριών, σε λατομεία, ορυχεία, εξορύξεις κ.λ.π. στα βάθη της ανατολής και εκεί τεχνηέντως τους εξόντωναν με την πείνα, τα βασασνιστήρια, τις κακουχίες και τη εξαντλητική και αδιάκοπη εργασία. Χιλιάδες Έλληνες κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι ζώντας και δουλεύοντας σε απάνθρωπες συνθήκες, άφησαν την τελευταία τους πνοή και τα κόκαλά τους, στα περιβόητα «τάγματα εργασίας». Τα «amele taburu» θεωρήθηκαν διεθνώς σαν η πιο μεθοδευμένη μαζική εξόντωση πληθυσμού τότε στην ανθρωπότητα και ονομάστηκαν χαρακτηρισικά «Λευκή Σφαγή» (Massacre Blanc).

Στο ίδιο μήκος κύμματος τρομοκρατίας οι Τούρκοι με έντεχνο τρόπο έθεταν δεσμευτικούς φραγμούς στους έλληνες να ασκήσουν τα επαγγέλματά τους, ενώ απαγόρευαν συνάμα στους μουσουλμάνους να συνεργάζονται επαγγελματικά με τους έλληνες. Και προεβλέπετο ποινή απο τις στρατιωτικές αρχές, για όσους παρενέβαιναν τον νόμο. Ενώ την ηθική τρομοκρατία των Ελλήνων, συνόδευαν συγκροτημένες επιθέσεις στα ελληνικά χωριά, φόνοι, βιασμοί, ληστείες, απαγχονισμοί, και κάθε είδους βιαιοπραγία. Παρεπόμενο αυτών των εξοντωτικών μεθοδεύσεων που προμήνυαν και τις επερχόμενες μαζικές δολοφονίες, ήταν να εξαναγκαστούν πολλοί έλληνες να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες του Πόντου και των Μικρασιατικών παραλίων. Αλλά και σ΄αυτή την φυγή τους πρός την ελευθερία, οι Τούρκοι φρόντιζαν με καλοσχεδιασμένες μεθοδεύσεις να τους οδηγήσουν στο θάνατο. Τους απαγόρευαν κατά την φυγή τους, να πάρουν μαζί τους έστω και στοιχειώδη χρειαζούμενα για το ταξίδι απο τα υπάρχοντά τους. Το αποτέλεσμα άφευκτο. Πείνα, σωματική και ηθική εξάντληση, θάνατος. Σύνδρομη και διαπλαστική της δολοφονικής αυτής μεθόδευσης των Τούρκων είναι μια έκθεση της ελληνικής πρεσβείας του Ιουνίου του 1915 που αναφέρει «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ' αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα ...».

Εμφανής πρόθεση των Τούρκων ήταν με τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τους πυρπολισμούς και την τρομοκρατία, να επιτύχουν την εθνολογική κάθαρση των ελληνικών περιοχών και να επιτευχθεί έτσι ο πλήρης εκτουρικισμός τους. Έχει σημάνει ήδη η ώρα του αφανισμού των ελλήνων. Τραγικό ιστορικό ορόσημο το 1919, οπότε και ξεκινά ο μεθοδευμένος πολυεπίπεδος και περισσότερο βίαιος απο ποτέ, διωγμός των ελλήνων.

Στις 19 Μαίου ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα και ξεκινά η δεύτερη βιαιότερη περίοδος της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Ο Κεμάλ που διψά για αίμα και διάστικτος απο μίσος εναντίων των ελλήνων καθώς είναι, με την αρωγή του νεοτουρκι-κού κομιτάτου, ιδρύει την μυστική οργάνωση «Mutafai Milliye» και ενσπείρει το μίσος εναντίων των ελλήνων. Ρίχνονται τα σχέδια του ολοκληρωτικού αφανισμού του Ποντιακού ελληνισμού. Είχε παρέλθει το διάβα ολόκληρων αιώνων, μετά την ιστορικά οδυνηρή κατάληψη της Σαμψούντας και ωστόσο είχαν μείνει άσβεστες οι εστίες του ελληνισμού στον Πόντο και την Ιωνία. Και τώρα μόλις σε λίγα χρόνια, ο Κεμάλ κατόρθωνε να αφανίσει τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας και μαζί τους έναν πολιτισμό που είχε αποτυπώσει αδρά τον ίσκιο του στην οικουμένη. Απέλπιδα οδός σωτηρίας για τους τραγικούς έλληνες του Πόντου απέναντις στις φρυκαλέες βιαιότητες των Τούρκων εναντίον τους, ήταν η οργάνωση αντάρτικου και η καταφυγή στα βουνά για να τους πολεμήσουν. Και να προστα-τεύσουν έτσι στον βαθμό που ήταν εφικτό, τους αμάχους και τα γυναικόπαιδα. Και είναι βέβαιον ότι τα αθώμα θύματα της τουρκικής γενοκτονικής θηριωδίας, θα ήταν κατά πολύ περισσότερα, αν το γενναίο αντάρτικο που οργανώθηκε στα βουνά, απο ατόμητους ήρωες του Πόντου, δεν έθετε στοιχειωδώς φραγμό στις αιμοσταγείς επελάσεις των Τούρκων στα ελληνικά χωριά.

Αφότου ο Κεμάλ ανήλθε στη εξουσία οι θηριωδίες των Τούρκων και οι διωγμοί προσέλαβαν πολύ μεγαλύτερη έκταση. Προκειμένου μάλιστα να διευκολυνθεί στο εθνοκτόνο κατά των ελλήνων έργο του, συστήνει στα χωριά του Πόντου τα περίφημα «έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας» παρωδία δικαστηρίων προφανώς, που με συνοπτικές διαδικασίες καταδίκα-ζαν τους τοπικούς ηγέτες των Ποντίων, ως «εχθρούς της Τουρκίας» και εν συνεχεία με τον μανδύα της νομιμοφάνειας τους οδηγούσαν στην εκτέλεση. Και δυστυχώς με την θανάτωση και των τελευταίων εναπομεινάντων εστιών αντίστασης, ο ποντιακός ελληνισμός όδευε στο τέλος του. Η φοβερή γενοκτονία στον Πόντο, ήταν απόρροια του σχεδίου του τουρκικού εθνικισμού για κάθαρση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, απο τις γηγενείς εθνότητες. Και το τρομερό αυτό σχέδιο ευοδώθηκε με την γενοκτονία των χριστιανικών λαών, των Ελλήνων και των Αρμενίων που για αιώνες ζούσαν σ΄αυτές τις περιοχές. Όσοι γλίτωσαν απο το φονικό λεπίδι των αιμοσταγών τσετών του Κεμάλ, εξωθήθηκαν σε βαίαη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εστιών στον Πόντο και στην Ιωνία. Ενώ για τους Κούρδους που συνέχισαν να μένουν στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως μουσουλμανικές εθνότητες, τους επεβλήθη ο αναγκαστικός εκτουρκισμός τους. Οι αριθμοί σ΄ ότι αφορά τους ελληνικούς πληθυσμούς στον Πόντο είναι πολύ εύγλωττοι και χαρακτηριστικοί των μαζικών φόνων-γενοκτονίας που έλαβαν χώρα. Λίγο πρίν τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο ο Πόντος αριθμούσε 700.000 έλληνες. Και με το πέρας του 1923 είχαν δολοφονηθεί 353.000 άτομα.

Μια σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην τραγική γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι ότι οι Ρώσοι συνέδραμαν πολιτικά το κίμημα των Νεοτούρκων και τον Κεμάλ, ιδίως κατά τα πρώτα στάδια της προσπάθειας εδαραίωσής τους. Η πολιτική αυτή στήριξη ίσως να ήταν στα πλαίσια της αμοιβαιότητας, δοθέντος ότι το παντουρκικό κίνημα που υπήρξε πολύ ανθηρό στην Σοβιετική Ένωση την περίοδο έκσπασης της Οκτωβριανής επανάστασης, προσέτρεξε ηθικά και πολιτικά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Παρείχαν λοιπόν πολιτική στήριξη οι Ρώσοι στους Νεοτούρκους, ενώ τους προμήθευαν, με όπλα, χρήματα, αλλά και στρατιωτική τεχνογνωσία με υψηλού επιπέδου στρατιωτικούς συμβούλους. Ο ιθύνων μάλιστα στρατιωτικά νούς της αντεπίθεσης των τουρκικών στρατευμάτων εναντίον των ελληνικών το 1921, ήταν ο Μ. Φρούνζε στρατιωτι-κός εντεταλμένος των Ρώσων. Και μ΄ αυτή την έννοια οι μαρτυρίες του για τις σφαγές που έλαβαν χώρα έχουν ξεχωριστή βαρύτητα.

Με παραστατική ενάργεια λοιπόν ο Μ. Φρούνζε γράφει στην μαρτυρία του «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο... Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι' αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμαύχι του... Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρυσαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου». Σχολιάζοντας ακόμα ο Φρούνζε τις ωμότητες καις τους φόνους των τουρκικών αποσπασμάτων σημειώνει εστιάζοντας στην πολιτική του Τοπάλ Οσμάν «...όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ' όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή».

Για τους απίστευτης έκτασης φόνους που έλαβαν χώρα στην Σαμψούντα είχε ενημερωθεί και ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα Αράλοβ απο τον στρατηγό Φρούνζε. Ο τελευταίος του διεμήνυσε ότι είχε δει αμέτρητους έλληνες που είχαν δολοφονηθεί «βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες - γέρους, παιδιά, γυναίκες». Ενημέρωσε ακόμα τον Αράλοβ ότι θα έρχονταν αντιμέτωπος με πλήθος δολοφονημένων Ποντίων, τους οποίους είχαν βαίαια σύρει απο τα σπίτια τους στου δρόμους και τους είχαν φονεύσει εκεί. Ο σοβιετικός πρέσβης Αράλοβ προφανώς θορυβημένος και αισθανόμενος ενοχές για την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, είχε θίξε το θέμα σε συνομιλία του με τον ίδιο τον Κεμάλ. Σημειώνει ο Αράλοβ αποκαλυπτικά «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..." Ο Κεμάλ αντιπαρήλθε τις αρνητικές δοαπιστώσεις του Φρούνζε: "Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Εχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο... Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοί πρέπει να κατηγορη-θούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα "Ποντιακό κράτος" στην Τουρκία...».

Αλλά πολύ παραστατικός για τους ανηλεείς φόνους των Τούρκων κατά των Ποντίων είναι ο Φρούνζε στο βιβλίο του «Αναμνήσεις απο την Τουρκία». Σχολιάζει «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ' ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωραίας κοπέλλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ' ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου».

Η ηθικά ειδεχθής δολοφονία του Ποντιακού ελληνισμού στίγμα ανεξάλειπτο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του μεθοδικά οργανωμένου σχεδίου, εξόντωσης όλων των μειονοτήτων, της πάλαι ποτέ παντοδύναμης οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο που ξεκίνησε με τον πρώτο διωγμό του 1914 και αποπερατώθηκε με την συντριβή του ελληνισμού το 1922. Το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα, έναν αιώνα περίπου απο το ασύλληπτο αυτό έγκλημα κατά των Ελλήνων, αρνείται εμμανώς να αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Ποντίων, πολλώ μάλον που διατείνεται στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, ότι έχει κάνει βήματα εκδημοκρατισμού, προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για να επιτύχει την ένταξή του στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Και όταν τα ιστορικά στοιχεία είναι αδιάσειστα για τις θηριωδίες, το μακελειό και τις σφαγιές που διέπραξε εναντίον των Ποντίων οι Τούρκοι, τα ερμηνεύει κυνικά ως παράπλευρες απώλειες του πολέμου. Η οδυνηρή ιστορική πραγματικότητα όμως είναι αδιάψευστη. Οι Τούρκοι κατά του Ποντιακού ελληνισμού διέπραξαν το δεύτερο μεγαλύτερο γενοκτονικό έγκλημα, που έλαβε ποτέ χώρα στην ανθρωπότητα.

Αλλά απελπιστικά καθυστερημένη έναντι του ιστορικού της χρέους πρός την πατρίδα και τον Ποντιακό ελληνισμό, υπήρξε και η μακαρίως υπνώτουσσα ελληνική πολιτεία, Που χαμένη μέσα στους δαιδάλους των λεπταίσθητων – και εν τέλει αναποτελεσματικών ως η ζωή αποδεικνύει, διότι παραφράσσοντας τον παροιμιόμυθο «Ο Τούρκος και αν εγέρασε και αν άλλαξε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε, ούτε την κεφαλή του» - διπλωματικών ισορροπιών και στα αβυσσαλέα ακόλουθα φοβικά της σύνδρομα, απέφευγε επιμελώς να αναγνωρίσει επίσημα των Γενοκτονία των Ποντίων. Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ δεκαετίες και να φθάσουμε στο 1994, για να ψηφίσει στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, την 19 Μαΐου ως ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των ελλήνων του Πόντου την περίοδο (1916-1923). Και έτσι έστω και καθυστηρημένα αποκατάστηθε ιστορικά το αδικοχαμένο αίμα του Ποντιακού ελληνισμού, που στα βάθη της Ασίας για αιώνες πολιτισμικά προβάδιζε και διεκήρυτε έργω και όχι λόγω, την ηθική και πνευματική ευημερία των Ελλήνων. Παράλληλα όμως αποκαταστάθηκε και η θρυμματισμμένη ιστορική ενότητα του ελληνισμού. Η άμβλυνση και ηθική απομείωση της οποίας, στόχευε ευθέως απο οργανωμένα εθνομηδενιστικά συμφέρον-τα του εξωτερικού – οι ρίζες των οποίων φθάνουν στα πολυπόλοκαμα, παγκόσμια χρηματο-πιστωτικά δίκτυα διακυβέρνησης του σύγχρονου κόσμου – στην ιστορική και γεωγραφική συρρίκνωση του ελληνισμού. Αναδεικνύοντας με την αποκατάσταση αυτή για μια ακόμη φορά, σε έναν κόσμο διαρκώς εξελισσόμενο, ότι ο κενρικός πυρήνας της πνευματικής και πολιτισμικής του εκπόρευσης, είναι πάντα ελληνικός.

Οι Έλληνες του Πόντου, με τον μαρτυρικό τους θάνατο-Γενοκτονία στις προαιώνιες πατρογονικές εστίες της ευλογημένης γης του Πόντου και της Ιωνίας, διατράνωσαν στην αχανή λεωφόρο του χρόνου, την πολιτισμική και πνευματική αλκή του ελληνισμού. Σήμερα πολύ περισσότερο απο ποτέ, που ο ελληνισμός κλυδωνίζεται απο την επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία, με την επαγόμενη πολιτισμική και πνευματική μας κατάπτωση, οφείλουμε να αντλήσουμε ηθικές δυνάμεις, απο την ιστορικά μεγαλουργό παρουσία των Ελλήνων στα ιερά χώματα του Πόντου και να προβούμε σε μια δυναμική πολιτισμική και ηθικοπνευματική αντεπίθεση, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Το οφείλουμε πάνω απο όλα στο ηρωϊκό αίμα των μαρτύρων του έθνους μας, των αλησμόνητων ακριτών της γλυκιάς πατρίδας του Πόντου.

* Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου