Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Σεπ 2017


Σε ράλι έχει επιδοθεί η τιμή του πετρελαίου, με το Brent να κινείται στο υψηλότερο σημείο από το 2015 και το αμερικανικό αργό σε υψηλό πέντε μηνών, εν μέρει λόγω των απειλών του Τούρκου προέδρου μετά το δημοψήφισμα των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το CNBC, η τιμή του συμβολαίου του αργού, παραδόσεως Νοεμβρίου σημειώνει άνοδο 15 cents και βρίσκεται στα 52,37 δολάρια, ενώ βρέθηκε και στα 52,43 δολάρια το βαρέλι, στις ηλεκτρονικές συναλλαγές του Χρηματιστηρίου Εμπορευμάτων της Νέας Υόρκης. Αντίστοιχα, στο ICE του Λονδίνου, το Brent παραδόσεως Νοεμβρίου ενισχύεται κατά 46 cents, στα 59,48 δολάρια το βαρέλι.

Ένας από τους παράγοντες που ενισχύει την ούτως ή άλλως ανοδική πορεία του πετρελαίου είναι και οι χθεσινές απειλές του Tayyip Erdogan ότι θα διακόψει τη ροή στον αγωγό που μεταφέρει πετρέλαιο από το βόρειο Ιράκ, σε μια προσπάθεια να εντείνει την πίεση στους Κούρδους της περιοχής μετά το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία.

Ο συγκεκριμένος αγωγός πετρελαίου μεταφέρει, σύμφωνα με το Reuters, 500.000 έως 600.000 βαρέλια την ημέρα προς το τουρκικό λιμάνι του Τσεϊχάν από όπου στη συνέχεια εξάγονται προς τη διεθνή αγορά. Η απώλεια της συγκεκριμένης ποσότητας σε συνδυασμό με τις περικοπές ύψους 1,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως από τα μέλη του OPEC αλλά και από τις χώρες που δεν συμμετέχουν στον Οργανισμό, έχει εγείρει ανησυχίες σχετικά με την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και ζήτησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε μετωπική σύγκρουση με όλους επιλέγει να πάει η κυβέρνηση της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης (KRG: Kurdish Regional Government), καθώς οι εξελίξεις και οι απειλές προς τους Κούρδους από κάθε κατεύθυνση, έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ενώ μέχρι στιγμής δηλωνόταν ότι το βέβαιο «ΝΑΙ» στο ερώτημα της ανεξαρτησίας από την κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης θα αποτελούσε διαπραγματευτικό χαρτί για τους Κούρδους, πλέον δηλώνουν «λη τώρα ή ποτέ» και βαδίζουν γενναία προς την ανεξαρτησία.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Δε γνωρίζει κανείς εάν και τι είδους εγγυήσεις έχουν λάβει από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς, τις μοναδικές πλευρές που παραμένουν στο πλευρό τους, με τους πρώτους μάλιστα να έχουν επιδιώξει να τους αποτρέψουν και να ακυρώσουν το δημοψήφισμα, φοβούμενοι μεγάλη περιφερειακή αναταραχή. Ο Μπαρζανί βέβαια τους θύμισε τον ρόλο και τις θυσίες των Κούρδων στη μάχη κατά του ISIS και πως οι Κούρδοι πλέον βλέπουν μόνο στην ανεξαρτησία το μέλλον τους.

Τα λόγια που εκστομίστηκαν τις τελευταίες ώρες είναι πολύ βαριά. Ο Μασούντ Μπαρζανί, πρόεδρος της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης, αποκάλεσε τη «συνεργασία» με το Ιράκ που προέκυψε από την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν ως «αποτυχημένη» και κατηγόρησε τη χώρα ότι έχει μετατραπεί σε «θεοκρατικό και φανατικό κράτος», όχι τη Δημοκρατία που ονειρεύονταν μετά το 2003 που ανατράπηκε το πρόσωπο που είχε ρίξει στους Κούρδους χημικά…

Επιδίωξη της κουρδικής ηγεσίας με τα λόγια αυτά, είναι να ερεθίσει τα αντανακλαστικά τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην Ιερουσαλήμ, καθώς επί της ουσίας εμφανίζει το Ιράκ όχι απλά ως ένα «αποτυχημένο κράτος» (failed state), αλά και ως ένα κράτος που λόγω της επικράτησης των σιιτών, βαδίζει ολοταχώς στη μετατροπή του σε ένα κράτος καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.

Ουσιαστικά τους διαβιβάζει το μήνυμα αφενός ότι ήρθε η ώρα για να αποδείξουν όσα τους έλεγαν στο παρασκήνιο, αλλά και να τους προειδοποιήσει ότι όλη η περιοχή κινδυνεύει να εξελιχθεί με τρόπο που αντιπροσωπεύει το σενάριο-εφιάλτη και για τις ΗΠΑ και για το Ισραήλ, ενώ η μάχη για την ανεξαρτησία του Ιράκ θα αποτελέσει καθοριστική εξέλιξη για όσα θα συμβούν στη συνέχεια.

Όταν μάλιστα ο Μπαρζανί ανέφερε ότι θα συζητήσει στη συνέχεια με την κυβέρνηση της Βαγδάτης για το ειρηνικό διαζύγιο, έκανε λόγο για «σιιτική κυβέρνηση», μια κυβέρνηση δηλαδή που δεν εκπροσωπεί ούτε τους σουνίτες, ούτε τους Κούρδους.

Άγνωστο παραμένει εάν θα αυτό συνιστά έμμεσο κάλεσμα και στους σουνίτες του Ιράκ να εξεγερθούν εναντίον της «σιιτικής δικτατορίας» και να ακολουθήσουν τους Κούρδους, με αποτέλεσμα να μπει επισήμως η ταφόπλακα στο Ιράκ όπως το ξέραμε και να ξεκινήσει δυναμικά μια διαδικασία αλλαγής συνόρων στη Μέση Ανατολή.

Σε μια προσπάθεια βέβαια να κατευνάσει τις ανησυχίες για την προοπτική γενικευμένης αποσταθεροποίησης, προφανώς μέσω της αύξησης των φυγόκεντρων τάσεων στη Συρία, την Τουρκία και το Ιράν, χώρες που φιλοξενούν κουρδικούς πληθυσμούς σε περιοχές που γειτνιάζουν με το Βόρειο Ιράκ, ο Μπαρζανί δήλωσε ότι θα σεβαστεί τα διεθνή σύνορα και θα επιδιώξει σχέσεις φιλίας και συνεργασίας με όλες τις χώρες με τις οποίες θα συνορεύει το κουρδικό κράτος. Ποιος ακούει όμως τώρα…

Κανείς όμως δεν δείχνει διατεθειμένος να τον ακούσει και αναμένεται να φανεί εάν υπάρχει τρόπος να αποτραπεί μια νέα πολεμική αναμέτρηση η οποία θα εμπλέξει για μια ακόμη φορά στην Ιστορία του έναν αδικημένο λαό, με πληθυσμό μεγαλύτερο των 30 εκατομμυρίων ψυχών, στον οποίο οι γεωστρατηγικές ισορροπίες του έχουν αρνηθεί να αποκτήσει τη δική του χώρα.

Η κυβέρνηση του Ιράκ σκλήρυνε πολύ τη στάση της και ζήτησε από την KRG να επιστρέψει τον έλεγχο των αεροδρομίων και των συνοριακών διαβάσεων εν όψει του σημερινού δημοψηφίσματος.

Κινήσεις εντυπωσιασμού, αν και η πιθανότητα να συνοδευθούν από στρατιωτικά μέτρα είναι πολύ αυξημένη. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει η δέσμευσή του σε μήνυμα που απηύθυνε μέσω τηλεόρασης, ότι θα ληφθούν όλα τα «αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της ενότητας της χώρας»;

Παράλληλα, ο Ιρακινός πρωθυπουργός ζήτησε από όλες τις χώρες του κόσμου να σταματήσουν να προμηθεύονται πετρέλαιο από τους Κούρδους και να συνεννοούνται μόνο με την κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης. Η εξαγωγή του αγαθού είναι ένα σοβαρότατο πρόβλημα για τους Κούρδους,. Οι Τούρκοι αναφέρουν ότι θα κλείσουν τα σύνορα με τους Κούρδους να απαντούν ότι θα πληγούν και οι ίδιοι και θα απολέσουν σοβαρά έσοδα.

Η τουρκική ηγεσία συνομίλησε με την ιρανική για το κουρδικό δημοψήφισμα, με τους Ερντογάν και Ρουχανί να ανησυχούν για πρόκληση χάους στην περιοχή, ένα χάος το οποίο όμως οι ίδιοι με τη στρατιωτική επέμβαση των δυνάμεών τους θα μπορούσαν να προκαλέσουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην περιοχή γράφεται Ιστορία…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Παρά τις έντονες λεκτικές απειλές του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εναντίον των Κούρδων του Ιράκ για το χθεσινό δημοψήφισμα, η Άγκυρα γνωρίζει ότι δεν διαθέτει τη στρατιωτική ικανότητα για άνοιγμα νέου μετώπου ανατολικά, την ώρα που το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων και ο στρατηγός Ακάρ, δεν έχουν επιτύχει ακόμη να στοιχειοθετήσουν ένα σχέδιο, με τις αναγκαίες παραμέτρους ασφαλείας, για την αποστολή μιας ταξιαρχίας (σχεδόν) στην Idlib της ΒΔ Συρίας.

Οι χθεσινές απειλές Ερντογάν προς τους Κούρδους του Ιράκ, ότι «μπορεί να μας βρείτε μπροστά σας στον ύπνο σας», μια επαναλαμβανόμενη φράση, καθώς το είχε αναφέρει απευθυνόμενος παλιότερα στους Κούρδους της Συρίας, δεν είναι στα άμεσα μέτρα που η Άγκυρα λαμβάνει προκειμένου να εφαρμόσει πιέσεις στον Μεσούντ Μπαρζανί.

H Τουρκική κυβέρνηση σχεδιάζει να εφαρμόσει στην πράξη τα μέτρα που τέθηκαν στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (MGK) στις 22 Σεπτεμβρίου, εφόσον η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) προχώρησε στο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας χθες, 25 Σεπτεμβρίου.

Η προτεραιότητα στα μέτρα δίνεται στο οικονομικό εμπάργκο, καθώς και σε έντονη διπλωματική πίεση στη διοίκηση του Μασούντ Μπαρζανί.

Μια δήλωση μετά τη συνάντηση της MGK στις 22 Σεπτεμβρίου ανέφερε ότι το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του KRG «απειλεί άμεσα την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας και είναι ένα σοβαρό λάθος που απειλεί την πολιτική ενότητα και εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ, καθώς και την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής». Προσέθετε δε, ότι «η Τουρκία διατηρεί τα δικαιώματά της που απορρέουν από διμερείς και διεθνείς συμβάσεις σε περίπτωση διεξαγωγής του δημοψηφίσματος».

Στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου που έλαβε χώρα μετά τη συνάντηση του MGK στις 22 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε από κάθε υπουργό να εκπονήσει λεπτομερή έκθεση σχετικά με πιθανά μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν στο πλαίσιο της δικής τους δικαιοδοσίας.

Οι υπουργοί πιστεύουν ότι περίπου το 70% όλων των εξωτερικών αναγκών στο βόρειο Ιράκ παρέχονται ή μεταφέρονται από την Τουρκία, οπότε το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να κλείσει τη συνοριακή πύλη του Habur και να μειώσει ή και να παγώσει τις εξαγωγές, εάν το δημοψήφισμα προχωρήσει. Οι αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου από την KRG θα παγώσουν, παρά το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά θα επηρεάσουν αρνητικά το εξωτερικό εμπόριο της Τουρκίας.

Η Άγκυρα σχεδιάζει επίσης να επιταχύνει τις διπλωματικές προσπάθειες για να πιέσει το Ιράν και την κεντρική κυβέρνηση στο Ιράκ να εφαρμόσουν τα ίδια μέτρα. Στο πλαίσιο αυτό, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα ζητήσει από την Τεχεράνη να κλείσει τις συνοριακές πύλες της και να παγώσει εμπορικούς δεσμούς με το KRG, κατά την επερχόμενη επίσκεψή του στο Ιράν στις 4 Οκτωβρίου. Επίσης, θα εκδηλώσει την προθυμία της Τουρκίας να εξετάσει κοινά βήματα με το Ιράν το θέμα.

Επιπλέον, η Άγκυρα προτίθεται επίσης να εφαρμόσει και να επιταχύνει ορισμένα μέτρα ασφαλείας. Σύμφωνα με αυτό, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε ότι οι συμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ Τουρκίας και Ιράκ το 1926 και το 1946, οι οποίες περιλαμβάνουν συμφωνίες για το απαραβίαστο των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών, θα συζητηθούν διεξοδικά στη διεθνή σκηνή.

Αντίδραση Ιράν

Το κλείσιμο των συνόρων του με την αυτόνομη κουρδική περιοχή του βορείου Ιράκ ανακοίνωσε το Ιράν, διά μέσου του υπουργείου Εξωτερικών του.

Το Ιράν, όπως και η Τουρκία, αλλά και χώρες της Δύσης, αντιτίθεται στο δημοψήφισμα που διεξάγεται από το πρωί στο Ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά και σε περιοχές του βόρειου Ιράκ που ελέγχονται από τις ιρακινές κουρδικές ένοπλες δυνάμεις, Πεσμεργκά, για την ανεξαρτησία της περιοχής και την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους.

Η Τεχεράνη ανακοίνωσε ότι έλαβε το συγκεκριμένο μέτρο μετά από αίτημα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Ιράκ. καθώς το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν είναι «παράνομο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



25 Σεπ 2017


Η διετία 2018-2020 θα αποτελέσει περίοδο σοβαρών αποφάσεων, οι οποίες θα επιτρέψουν ή όχι τη διατήρηση της αποτρεπτικής ικανότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο για τα επόμενα 10-20 χρόνια. Η κούρσα εξοπλισμών στην οποία έχει αποδυθεί η Τουρκία, σε συνδυασμό με την αρνητική δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας και μια σειρά κακών χειρισμών για την τύχη στρατηγικής σημασίας περιουσιακών στοιχείων, όπως τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας, έχει παραγάγει δυναμική σταδιακής ανατροπής του ισοζυγίου ισχύος. Σήμερα, όπως φαίνεται και στο παρακείμενο γράφημα, το ισοζύγιο δεν είναι αρνητικό. Ωστόσο υπάρχουν ορισμένες τάσεις οι οποίες, συνοπτικά, έχουν ως εξής:

Ναυτικό. Ο συσχετισμός «13-24» στις φρεγάτες ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία δεν είναι αρνητικός. Ωστόσο, η Αγκυρα εφαρμόζει ένα τεραστίων διαστάσεων ναυπηγικό πρόγραμμα πλήρους ανανέωσης του στόλου. Οταν αυτό ολοκληρωθεί, η συντριπτική πλειονότητα φρεγατών και κορβετών του τουρκικού ναυτικού θα είναι υπερσύγχρονη. Οι φρεγάτες/κορβέτες ως μονάδες διοίκησης/ελέγχου (Command Control) είναι απαραίτητες προκειμένου η Ελλάδα να διατηρήσει παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι τύπου «S» μετρούν έως και περισσότερα από 40 χρόνια παρουσίας. Οι τέσσερις, γερμανικής κατασκευής, φρεγάτες τύπου «MeKo» μετρούν λιγότερα χρόνια (καθελκύστηκαν μεταξύ 1991 και 1996), ωστόσο ο εκσυγχρονισμός τους θεωρείται απαραίτητος, ώστε η Ελλάδα να διατηρήσει ανταγωνιστικό τεχνολογικά πλοίο ανοικτής θάλασσας στην περιοχή.

Παράλληλα, υπάρχουν σκέψεις αλλά και προτάσεις για τη δημιουργία προϋποθέσεων απόκτησης νέων πλοίων. Λόγω της δημοσιονομικής συγκυρίας, η αγορά θεωρείται (προς το παρόν) απαγορευτική, προτείνεται η συμμετοχή της Ελλάδας σε κοινοπραξία (π.χ. Γαλλίας-Ιταλίας) για τη συμπαραγωγή κορβετών, κάτι που θα επέτρεπε στο Πολεμικό Ναυτικό να επωφεληθεί, τα επόμενα χρόνια, με την απόκτηση μιας ή δύο μονάδων επιφανείας αυτού του τύπου. Πηγές αναφέρουν ότι υπάρχουν σχετικά παραδείγματα και, συγκεκριμένα, η συμμετοχή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό κονσόρτσιουμ για μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV). Θετικό για την Ελλάδα είναι το ισοζύγιο στον τομέα των υποβρυχίων, λόγω της απόκτησης και ολοκλήρωσης των «214», τα οποία δεν θα υπάρχουν στο οπλοστάσιο της Τουρκίας τουλάχιστον για ακόμη 4-5 χρόνια. Ενθαρρυντικό στοιχείο για την ικανότητα του Πολεμικού Ναυτικού να ολοκληρώνει απαιτητικά έργα είναι οι εργασίες ολοκλήρωσης δύο πυραυλακάτων τύπου «Ρουσέν» στα Ναυπηγεία Σαλαμίνας. Και σε αυτό τον τομέα η παραγωγή της Τουρκίας έχει εντυπωσιακά επιτεύγματα, καθώς σε μόλις λίγα χρόνια τα Ναυπηγεία της Τούζλα παρέδωσαν 16 εξελιγμένης τεχνολογίας μονάδες.

Αεροπορία. Η προοπτική απόκτησης 100 μαχητικών F-35 από την Τουρκία, σε συνδυασμό με τη συμφωνία αγοράς ρωσικών S-400, θα μπορούσε να ανατρέψει πλήρως τα δεδομένα στο Αιγαίο στα μέσα της δεκαετίας του 2020. Στην Αθήνα αυτήν τη στιγμή προκρίνεται ο εκσυγχρονισμός μέρους του στόλου των 155 F-16 (πιθανότατα των περίπου 90 νεότερης διαμόρφωσης). Το πρόβλημα του συγκεκριμένου σχεδιασμού είναι ότι το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού είναι οικονομικά εμπροσθοβαρές. Οι σκέψεις για αγορά F-35 είναι μάλλον πρόωρες σε αυτήν τη φάση. Ωστόσο, υψηλόβαθμες πηγές αναφέρουν ότι η αεροπορική ισορροπία πάνω από το Αιγαίο την επόμενη δεκαετία δεν θα κριθεί από τους αριθμούς, αλλά από τη διαλειτουργικότητα των μονάδων. Ετσι, ένας στόλος 90 αναβαθμισμένων F-16 με μια μοίρα F-35 (που μελλοντικά θα αποκτηθεί) θα μπορούσαν να αποτελέσουν ικανή δύναμη αποτροπής. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι η Ελλάδα έχει να αντιπαρατάξει, επίσης, τα συστήματα S-300, αλλά και τις συστοιχίες τύπου «Πάτριοτ».

Βασίλης Νέδος
Καθημερινή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μετά την κατάργηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου στις 3 Μαρτίου 1924 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, η Τουρκία δήλωσε ότι αποτελεί μια κοσμική δημοκρατία κι όρισε πρότυπό της τη δυτική Ευρώπη για να τη μιμηθεί.

Κατά τη διάρκεια αφομοίωσης αυτής της τάσης, με δυσκολίες και οπισθοδρομήσεις αρκετές φορές,, η νέα τουρκική δημοκρατία γνώρισε την αναγκαστική προσγείωσή της στον κοσμικό χαρακτήρα και τη λογοκρισία της έμφυτης ισλαμικής ταυτότητας και πολιτισμού της χώρας.

Το κεμαλικό καθεστώς απαγόρευσε το χιτζάμπ (hijab), απαγόρευσε τις δημόσιες εκκλήσεις στην προσευχή, έκλεισε τα θρησκευτικά σχολεία και κατάργησε τα αραβικά (παλαιοτουρκικά) από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών.

Αυτή η αυταρχική καταστολή σε οτιδήποτε αποτελούσε ισλαμική παράδοση κράτησε εδώ και δεκαετίες, με συχνές στρατιωτικές επεμβάσεις, που έλαβαν χώρα όταν απειλήθηκε η «ασφάλεια» και η «ενότητα» της κοσμικής δημοκρατίας. Τα ιστορικά υπολείμματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν το αποτέλεσμα του επαναστατικού παρελθόντος της Τουρκίας.

Η επιθυμία της Τουρκίας να γίνει αποδεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση προοριζόταν να είναι προβληματική. Είναι, τελικά, μια χώρα με συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνων, με πληθυσμό 80 εκατομμυρίων, από τις ισχυρότερες του κόσμου και με θρησκευτικά κοινωνικά πρότυπα που δεν είναι ευχάριστα για την κοσμική φιλελεύθερη Ευρώπη ή κόμη και απορριπτέα.

Τα μέλη της ΕΕ, όταν αντιτίθενται στην προσπάθεια ένταξης της Τουρκίας στο μπλοκ, συχνά κατηγορούν τη χώρα για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λογοκρισία των ελευθεριών. Μπορεί να μην είναι πολιτικά ορθό, αλλά οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη κατά την οθωμανική εποχή καθιστούν την μουσουλμανική ταυτότητά της κάτι σαν ελέφαντα στην αίθουσα.

Επί του παρόντος, η Τουρκία, υπό την ηγεσία του ισλαμιστή Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), κοιτά περισσότερο προς τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για οποιαδήποτε πολιτική επιρροή και οικονομική ευημερία, παρά προς δυσμάς.

Αναβίωση της οθωμανικής ιστορίας

Όταν ο Ερντογάν, ένας φαινομενικά καταπιεσμένος μουσουλμάνος ηγέτης, εμφανίστηκε 70 χρόνια μετά τη σταδιακή παρακμή του Κεμαλισμού, ήταν αναπόφευκτο ότι ορισμένοι θα τον θεωρούσαν τον ίδιο και το κόμμα του ως τους σύγχρονους Οθωμανούς.

Αυτές οι συγκρίσεις γίνονται συνήθως από δυτικούς δημοσιογράφους και από τούρκους κοσμικούς που συνδέουν τον «σουλτάνο Ερντογάν» με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά ούτε ο Ερντογάν, ούτε η πολιτική ρητορική του ΑΚΡ, ούτε οι πολιτικές τους, είναι όμοιες με αυτές των Οθωμανών.
Παρά ταύτα, η οθωμανική νοσταλγία αυξάνεται στην Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, με τα όσα συμβαίνουν εντός της χώρας και στον άμεσο περίγυρό της έχει αυξηθεί έντονα ο αριθμός εκείνων του Τούρκων που έχουν θετική εικόνα για την οθωμανική ιστορία, ακόμη και μεταξύ εκείνων που ήταν ένθερμοι επικριτές του Ερντογάν και το ΑΚΡ.

Αν και θα ήταν λάθος να υπάρξει σύγκριση Ερντογάν με τους Οθωμανούς σουλτάνους, δεν υπάρχει αμφιβολία πως το ΑΚΡ αποτέλεσε το κλειδί στην αναζωογόνηση της οθωμανικής ιστορίας της Τουρκίας. Τιμώντας ιστορικές μάχες, όπως την Καλλίπολη για να καλωσορίσει τους ηγέτες του κόσμου, με στρατιώτες ντυμένους οθωμανικά, η ρητορική ΑΚΡ του Ερντογάν και οι κοινωνικές πολιτικές του, θα κάνουν τον Ατατούρκ να σηκώνεται από τον τάφο του.

Ερντογάν και οι ΑΚΡ, έχουν υποστηρίξει ορισμένες κοινωνικές πολιτικές που είχαν προωθηθεί από τους Οθωμανούς, συμπεριλαμβανομένων των προσκλήσεων στη μουσουλμανική νεολαία της Τουρκίας να παντρεύεται σε νεαρή ηλικία, υποστήριξη στα παντρεμένα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. συνεπή υποστήριξη της κυβέρνησης για τους Παλαιστίνιους, Σύριους και την κοινότητα των Rohingya που θυμίζουν πως η Τουρκία έχει παρέμβει για να βοηθήσει τους καταπιεσμένους μουσουλμάνους αδελφούς.

Η Ανάσταση του Ερτογκρούλ (Dirilis Ertugrul)

Πρώτα προβλήθηκε το 2013,  Ντιριλίς Ερτουγρούλ, που αφηγείται την ιστορία του Γκάζι Ερτουγρούλ – πατέρας του Οσμάν Α, ο οποίος ίδρυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έζησε περίπου 800 χρόνια πριν – που αγωνίζεται να βρει μια μόνιμη πατρίδα για τη φυλή του, το Kayi, ενώ μάχες με Ιππότες Ναΐτες, τους Μογγόλους και Σελτζούκους ύπουλους στρατηγούς και κυβερνήτες και εσωτερικούς κατασκόπους είναι η καθημερινότητά του.

Ο συντηρητικός παραγωγός και σκηνοθέτης του σόου, Μεχμέτ Μποζντάγκ, είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης για το AKP. Όταν προβλήθηκε στο TRT, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Τουρκίας, το φιλμ αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία.
Κάποιοι έχουν ακόμη αποκαλέσει το «Τουρκικό Παιχνίδι των Θρόνων».
Η σειρά έχει ισχυρή θεματική, σχετικά με τη δημιουργία μιας επεκτατικής πολιτικής ενώ δηλώνουν ότι θα κυβερνήσει με δικαιοσύνη και τις ισλαμικές ιδέες της ενότητας, της τζιχάντ, το μαρτύριο, την υπομονή και ελπίδα, σε συνδυασμό με ένα ανόθευτο μίσος για τους Σταυροφόρους και τους κατασκόπους τους από το «εσωτερικό» της φυλής.

Η όλη αφήγηση χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το μήνυμα ο Ερντογάν για τις ευθύνες των Σταυροφόρων και να τους υποδείξει σαν στόχο μέσω της αφήγησης του ΑΚΡ και του Ερντογάν ότι χρησιμοποιήθηκαν σαν πιόνια των Γκιουλενιστών σε ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τον ιεροκήρυκα και τη Δύση. Ήταν η «τρίτη» χρονιά της σειράς και φημολογείται πως μια «τέταρτη» συνέχεια θα κυκλοφορήσει αργότερα φέτος.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας (Payitaht Abdulhamid)

Ο τελευταίος σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’, προβλήθηκε επίσης πρώτα στην κρατική TRT.  Η τηλεοπτική σειρά, ακολουθεί τα τελευταία χρόνια της εξουσίας του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β ‘στις αρχές του 20ου αιώνα, που αμαυρώθηκε από αυτονομιστικές εξεγέρσεις, πραξικόπημα από τους Νεότουρκους και τις εξωτερικές απειλές από ευρωπαϊκές δυνάμεις,  σε ένα φιλμ αξιώσεων  που δεν παραβλέπει να υποδεικνύει ότι όλα αυτά ενορχηστρώθηκαν από τον Θεόδωρο Χέρτλ, τον ιδρυτή του Σιωνισμού.

Ο Αβδουλ Χαμίτ, που παίζει ο Τούρκος ηθοποιός Μπουλέντ Ινάλ, θεωρήθηκε ευρέως ως ο τελευταίος μεγάλος οθωμανιός χαλίφης, ο οποίος μεμονωμένα οδήγησε την αυτοκρατορία να επιβιώσει για άλλα 40 χρόνια.

Παραπληροφορώντας οι ευρωπαίοι σύγχρονοί του τον χαρακτήρισαν σαν ένα οπισθοδρομικό μοναρχικό, που εμπόδισε τον εκσυγχρονισμό της αυτοκρατορίας, ενώ (κατά το φιλμ) στην πραγματικότητα ο Αβδούλ Χαμίτ πραγματοποίησε σημαντικές εκπαιδευτικές, στρατιωτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι η αυτοκρατορία ξεπέρασε την αναμενόμενη διάσπασή της κατά μισό αιώνα μέχρι την απομάκρυνσή του το 1909.

Πάντως, σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ προκάλεσε αναταραχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Μεταξύ των μελών της εβραϊκής κοινότητας, που κατηγορούν τη σειρά για πολιτικά καθοδηγούμενο αντισημιτισμό. Κάποιοι μιλούν όμως καλά για όσους ξεπέρασαν τα λόμπι κι έδειξαν την «αντισημιτική και συνωμοτική άποψη του κόσμου».

Μεγάλος αιώνας (uhtesem Yuzyil)

Ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας» απεικονίζει τη ζωή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή – μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες Οθωμανών Σουλτάνων, ο οποίος οδήγησε την αυτοκρατορία στο ζενίθ τον 16ο αιώνα.

Σε πλήρη αντίθεση με τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ», επικεντρώνεται κυρίως στις γυναίκες γύρω από τον Σουλτάνο, Συμπεριλαμβανομένων ζηλιάρηδων συζύγων του, ανταγωνιστικές παλλακίδες και τον έλεγχο της μητέρας του, όσων επιδιώκουν να αποκτήσουν επιρροή στο παλάτι
Ο Ερντογάν, μαζί με πολλά ΜΜΕ και τα πιο συντηρητικά τμήματα της τουρκικής κοινωνίας, επαίνεσε την παράσταση όπως και ο δισέγγονος πρίγκιπας Αμπντούλ Χαμίτ Καϊχάν Οσμάνογλου, του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμί, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά με την παραγωγή του σόου.

Το δράμα απεικονίζει την άνοδο στην εξουσία της Χουρέμ, μια Ορθόδοξη Χριστιανική σλάβα από την Κριμαία η οποία έγινε σύζυγός του Σουλεϊμάν και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην οθωμανική ιστορία.

Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας, προβλήθηκε στην TRT τον Μάιο και προκάλεσε σεισμό στην Τουρκία, με την τουρκική ρυθμιστική αρχή ραδιοτηλεόρασης, RTUK, να δηλώνει ότι έλαβε περισσότερες από 70.000 καταγγελίες λόγω απεικόνισης της σεξουαλικής ζωής του σουλτάνου, τα τυχερά παιχνίδια του και άλλες υπερβολές του της σουλτανικής οικογένειας. Ο Ερντογάν ζύγισε το κοινό και υποστήριξε επίσης την κριτική, αποκαλώντας την «σαπουνόπερα» «ανυπόμονη» προς μια σεβαστή ιστορική φιγούρα.

Ο θαυμάσιος αιώνας απέχει πολύ από τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ»  αλλά κι αυτό έχει αρκετά  αποσπάσματα  σχετικά με  τη δόξα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον Σουλεϊμάν ως το μεγάλο χαλίφη του Ισλάμ.

Οι βασικοί διευθυντές και οι παραγωγοί πίσω από το Μεγάλο Αιώνα θεωρούνται ευρέως ως κοσμικοί. Η ενσωμάτωσή τους στις ισλαμικές έννοιες και μιας ιστορικής αντίληψης των Ευρωπαίων για το σεξ και χώρα ήταν υπερβολικές για τη δημόσια διάθεση στην Τουρκία.

Ο οθωμανισμός θα διαμορφώσει το μέλλον της Τουρκίας;

Είναι δύσκολο να κρίνουμε αν αυτή η αναβίωση της οθωμανικής κληρονομιάς αποτελεί μέρος μιας παθητικής πολιτικής «ισλαμοποίησης» του ΑΚΡ ή μιας γνήσιας στροφής της ιστορίας της Τουρκίας. Αλλά αν η κυβέρνηση στρέφει τις μάζες να θυμούνται συνεχώς την ιστορική δόξα και τα επιτεύγματά τους, τότε πολλοί μπορεί να μιλούν για μια κατευθυνόμενη πολιτική.

Αυτό συμβαίνει στον δυτικό κόσμο όλη την ώρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Γαλλία, οι μάζες συχνά θυμίζουν στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. για το πόσο «μεγάλοι» οι αποικιοκράτες τους. είχαν διαμορφώσει τον σύγχρονο κόσμο, ενισχύοντας την αίσθηση παγκόσμιας σημασίας και παρεμβατισμού του πληθυσμού.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει μόνο σε δύο πράγματα: την υποσυνείδητη επιθυμία να επιστρέψει σε μια τέτοια δόξα.

Μπορεί επίσης να διαπιστωθεί ότι το τουρκικό κοινό είναι πιο δεκτικό και υποστηρικτικό του στρατιωτικού παρεμβατισμού στην περιοχή, ακόμη και της επέκτασης των συνόρων του.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τουρκική επανάσταση της επιστροφής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πιο σημαντικό από όλα. Κοσμική ομάδες, για παράδειγμα, έχουν χρησιμοποιηθεί για να ωθήσουν τις ημερήσιες διατάξεις τους, όπως και οι Τούρκοι εθνικιστές Γιατί είναι λοιπόν είναι αθέμιτη η άσκηση οθωμανισμού και του Παν-Τουρκισμού;

Όποια και αν είναι τρόπος που αναλύεται, η τρέχουσα Οθωμανική νοσταλγία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε εκτεταμένη αποδοχή και υποστήριξη για την Τουρκία να επεμβαίνει στις πολιτικές και οικονομικές υποθέσεις σε πρώην οθωμανικά εδάφη ως εκπρόσωπος του παν-τουρκισμού, σε αντίθεση με τη Μέση Ανατολή στην πολιτική παραδοχή του «παν-ισλαμισμού».

Ως μελετητής της οθωμανικής ιστορίας, αντιλαμβάνομαι την τρέχουσα αναζωπύρωση σε οθωμανισμού ως θετική και αναζωογονητική αλλαγή για τον λαό της Τουρκίας ,από τις σκοτεινές ημέρες της «κεμαλικής τυραννίας».

Θα ήταν ατυχές εάν μια τέτοια κληρονομιά εμποδιζόταν από τους κοσμικούς ή χειραγωγούνταν από οπορτουνιστικές «ισλαμιστές», όταν υπάρχει μια πληθώρα διδαγμάτων στην Τουρκία να μάθει από τους Οθωμανούς τους προκατόχους της για το πώς να προχωρήσει ως μια αναδυόμενη δύναμη στην περιοχή.

** Ο Dilly Hussain είναι ο αναπληρωτής συντάκτης της βρετανικής μουσουλμανικής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας 5Pillars. Γράφει επίσης για το Huffington Post, Al Jazeera English, και συμβάλλει στην Εφημερίδα της Foreign Policy και στο περιοδικό Ceasefire.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Βασίλη Κυρατζόπουλου 

Το 2002, όταν ο Σύλλογος Κωνσταντινοπολιτών (που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής) σε συνεργασία με την HEC (Hellenic Electronic Center) "έτρεχαν" παγκοσμίως το ηλεκτρονικό αίτημα (petition) "Επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης", με σκοπό τη συνέχιση των δημοσιεύσεων που θα προέβαλαν τα πάθη των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ των οργανωτών τέθηκε το ερώτημα:

"Πώς μπορούν να χαρακτηριστούν τα γεγονότα της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ούτως ώστε να είναι κατανοητά από όλους τους παράγοντες των 190 και πλέον κρατών μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών"(ΟΗΕ);

Το γεγονός συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που συζητούνταν έντονα τα γεγονότα της Βοσνίας και κυρίως τα τεκταινόμενα στη Σρεμπρένιτσα κατά του γηγενή Μουσουλμανικού πληθυσμού. Παράλληλα την ίδια περίοδο εκδίδονται διευκρινιστικές εγκύκλιοι από το Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ του ΟΗΕ) περί του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης σ' ότι αφορά αδικήματα γενοκτονίας, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου (για Ελλάδα Ν.3003/2002 ΦΕΚ-75 Α').

Στους Κωνσταντινουπολίτικους κύκλους τα γεγονότα της 6ης - 7ης Σεπτεμβρίου χαρακτηρίζονται ως "Πογκρόμ"[1] ή "Νύχτα των Κρυστάλλων του Ελληνισμού της Πόλης", ενώ στις εκθέσεις των προξενείων Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) και Μεγάλης Βρετανίας (ΜΒρ) ως "riot" (στάσις, οχλαγωγία), χαρακτηρισμός που επίσης υιοθετήθηκε από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Helsinki Watch[2]. Η από τις εγγυήτριες δυνάμεις της Συνθήκης Λοζάνης, Γαλλία, το Σεπτέμβριο του 1955 στην αλληλογραφία μεταξύ των θεσμών του Υπουργείου Εξωτερικών της θα τα χαρακτηρίσει ως "siege evenements" (γεγονότα πολιορκίας) ή vandalisme (βανδαλισμός), που συνεχίστηκε επί 30 ώρες[3].

Μετά από εντατική μελέτη των γεγονότων, ο γράφων θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα της 6ης -7ης Σεπτεμβρίου 1955 αποτελούν γενοκτόνο πράξη κατά της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης, όπου παραβιάζονται τα άρθρα περί γενοκτονίας του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης. Έτσι θα συγγράψει το έργο "Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955"[4], στο οποίο θα συμπεριληφθούν όλα τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία που είχαν περιέλθει στην αντίληψή του. Το έργο κυκλοφορεί και στην Τουρκία μεταφρασμένο στην Τουρκική.
Οι κινήσεις του 1955

Μετά την έντονη αντιπαράθεση του Υπουργού Εξωτερικών (Υπ. Εξ.) πρώτα (26/10/1951–6/4/1955) και μετέπειτα Πρωθυπουργού (6/4/1955– 10/1/1957) της ΜΒρ, Robert Anthony Eden με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο (19/11/1952–4/10/1955), σ' ότι αφορά την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ο στρατάρχης δηλώνει ότι θα μεταφέρει το θέμα στον ΟΗΕ, όπου εκτός από ΗΠΑ και ΜΒρ είναι αντίθετο και το Παλάτι των Αθηνών. Είναι η περίοδος κορύφωσης του ψυχρού πολέμου, όπου το ΝΑΤΟ καλείται να αντιμετωπίσει τις Αραβοϊσραηλινές διενέξεις και την απώλεια της ασφαλούς διέλευσης από τη διώρυγα του Suez, γεγονός που θα επηρεάσει άμεσα τις μάχες της Άπω Ανατολής.

Ο τότε υπουργός Οικονομικών, Σπύρος Μαρκεζίνης, γνωρίζοντας ότι ο Eden ήταν ανθέλληνας, φροντίζει να μάθει τις αγγλικές προθέσεις. Ενημερώνεται από υψηλόβαθμο στέλεχος της ΜΒρ, ότι η κυβέρνηση της ΜΒρ σκέπτεται να "αναβιώσει το Μακεδονικό" ή να "βάλει στο παιχνίδι την Τουρκία".

Ο Μαρκεζίνης ενημερώνει άμεσα τον Παπάγο, ο οποίος όμως δεν υποχωρεί. Παραιτείται ο Μαρκεζίνης. Ο Παπάγος συνεχίζει τον αγώνα με τους δύο αντιπροέδρους της Κυβέρνησης, τον Υπ. Εξ. Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ξαφνικά η Τουρκική εφημερίδα Hürriyet (Χουριέτ) στον απόηχο των νέων Διαβαλκανικών Συμβάσεων από το φθινόπωρο του 1953 ξεκινά δημοσιεύσεις κατά της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης.

Ο Παπάγος με την επιστροφή του από την Πορτογαλία (5/11/1954) αρρωσταίνει βαριά και από τον Μάιο του 1955 δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει. Την περίοδο 6–7/9/1955 ο Υπ. Εξ. Στέφανος Στεφανόπουλος παρευρίσκεται στην τριμελή συνδιάσκεψη του Λονδίνου, η βασιλική οικογένεια για επίσκεψη στο Βελιγράδι και ο πρωθυπουργός βαριά άρρωστος στο κρεβάτι.

Μετά την τέλεση της γενοκτόνου πράξης στην Κωνσταντινούπολη, ο Έλληνας δικηγόρος Χριστόφορος Χρηστίδης θα ενημερώσει άμεσα την Αθήνα για το ύψος των ζημιών, στις οποίες θα αναφερθεί εκτενέστερα στο άρθρο του που δημοσιεύεται στις 28/9/1955. Παράλληλα θα συγγράψει αναλυτική αναφορά, η οποία μετά τον Απρίλιο του 1956 θα "ξεχαστεί" στα γραφεία του Υπ. Εξ. της Ελλάδας. Ο ίδιος θα τα συγκεντρώσει σε βιβλίο που θα δημοσιευτεί 18 χρόνια μετά τον θάνατό του[5].

Ο Υπ. Εξ. Στεφανόπουλος μεταβαίνει άμεσα στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα με τις διασκέψεις στον ΟΗΕ, παρουσιάζει τη "Μαύρη Βίβλο των Σεπτεμβριανών" στις αρχές των ΗΠΑ και άπρακτος στις 30/9/1955 επιστρέφει στην Ελλάδα.

Όμως η τύχη του Υπ. Εξ. και του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης είχε ήδη κριθεί νωρίτερα από τις 22/9/1955, όταν ο διοικητής της CIA, Allen Welsh Dulles (φημολογείται ότι στις 6-7/9/1955 βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη) ενημερώνει με έγγραφο χαρακτηρισμένο ως "ύψιστο απόρρητο" τον αδελφό του και Γραμματέα του Κράτους των ΗΠΑ John Foster Dulles και το Υπ. Εξ. ΗΠΑ, ότι το Παλάτι των Αθηνών είναι διατεθειμένο να ορίσει Πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που είναι "πιο αντικειμενικός και διαθέτει ορθή κρίση"[6]. Το 2007 όπως μας είχε εκμυστηρευτεί ο Σπύρος Βρυώνης, οι αρχές των ΗΠΑ μετά την επιστροφή του Στεφανόπουλου θα πολτοποιήσουν τη "Μαύρη Βίβλο των Σεπτεμβριανών".

Η εγγυήτρια δύναμη της Συνθήκης Λοζάνης, Γαλλία, στις 13/9/1955 ενημερώνει τις Προξενικές Αρχές της Τουρκίας να προετοιμαστούν για την παρουσίαση των γεγονότων στον ΟΗΕ, γεγονός που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Στην προσπάθεια προετοιμασιών, οι Γαλλικές Προξενικές Αρχές της Κωνσταντινούπολης ως πρώτη εκτίμηση στις 15/9/1955 ενημερώνουν για τις εκτεταμένες ζημιές σε ιδρύματα και θρησκευτικούς χώρους και εκτιμούν ότι η Ελληνική Εθνότητα της Κωνσταντινούπολης έχει υποστεί υλικές ζημιές πλέον του 1 Δις. ΤΛ.

Στην Αθήνα, Στεφανόπουλος και Κανελλόπουλος την 1/10/1955 μεταβαίνουν στην οικία του Παπάγου στην Εκάλη. Η βαριά κατάσταση της υγείας του στρατάρχη δεν τους αφήνει περιθώρια συζήτησης. Ο Παπάγος στις 4/10/1955 με την υπ. αριθ. 49370 απόφαση, ορίζει διάδοχό του στην πρωθυπουργία τον Στέφανο Στεφανόπουλο και το ίδιο βράδυ προς τα ξημερώματα της 5ης Οκτωβρίου πεθαίνει. Η απόφαση διαδοχής δυσαρεστεί τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο [7].

Στις 7/10/1955 ο Άγγλος πρεσβευτής Charls Pik σημειώνει προς Υπ Εξ ΜΒρ ότι ο Καραμανλής ήταν υποψήφιος του Βασιλέως και των Αμερικάνων [8]. Ο Καραμανλής ορκίζεται στις 6/10/1955.

Στην Κωνσταντινούπολη, ναι μεν οι Ελληνικές Προξενικές Αρχές καταβάλλουν ύστατη προσπάθεια στο να μην εγκαταλείψουν οι Ρωμιοί την γενέτειρά τους, αλλά τα θύματα δεν έχουν καμία βοήθεια εκτός του Ερυθρού Σταυρού μέσω της Ερυθράς Ημισελήνου. Η Τουρκική Δημοκρατία (ΤΔ) δηλώνει ότι άμεσα για να επουλωθούν τα τραύματα των παθόντων μέσω Ερυθράς Ημισελήνου χορηγήθηκαν 800.000 Τουρκικές Λίρες[9], ενώ ο πρόεδρος της Ερυθράς Ημισελήνου Τάκης Καρακάσης, στις 7/10/1955 στην Κωνσταντινούπολη ενημερώνει τα μέλη του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), ότι δόθηκαν άμεσα 200.000 ΤΛ στις οικογένειες των εργαζόμενων που είχαν μείνει άνεργοι και χωρίς κατοικία[10]. Παράλληλα μοιράστηκαν 680 κουβέρτες και δέματα με τροφή βάρους 5 κιλών σε πενταμελείς οικογένειες, που προμηθεύτηκαν από το ΠΣΕ.

Εδώ ειδικότερα πρέπει να τονιστεί ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τσέτσης στις 5/9/2017 στην παρουσίασή του αναφέρει ότι είχαν αποσταλεί τρόφιμα που ζύγιζαν 90 τόνους. Άρα μ' ένα πρόχειρο υπολογισμό στις 8/9/1955 τουλάχιστον 90.000 μη Μουσουλμάνοι (περισσότεροι εξ αυτών μέλη της Ελληνικής Εθνότητας της Κωνσταντινούπολης) δεν είχαν τα απαραίτητα για να σιτιστούν!

Στην έκθεση του ΠΣΕ αναφέρεται δύο φορές ότι 2.000 οικίες είχαν μείνει εντελώς άδειες, χωρίς πόρτες και παράθυρα. Το ίδιο αναφέρει και ο Χ. Χρηστίδης τονίζοντας "2.000 ολοσχερώς κατεστραμμένες οικίες".

Δια μαγείας στις παρουσιάσεις του 21ου αιώνα το γεγονός παρουσιάζεται ως 2.000 κατεστραμμένες οικίες (εξαλείφοντας την λέξη ολοσχερώς), όπου οι αναγνώστες αντιλαμβάνονται ότι είχαν υποστεί ζημιές μόνο 2.000 οικίες.

Δυστυχώς η εν λόγω παράληψη σημειώνεται και στις παρουσιάσεις της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙΟΜΚΩ). Στην πραγματικότητα, όπως τονίζει ο Σ. Βρυώνης, το σύνολο των οικιών που υπέστησαν υλικές ζημιές δεν καταμετρήθηκαν ποτέ[11]. Λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι στην Κωνσταντινούπολη το 1955 κατοικούσαν 180.200 μη Μουσουλμάνοι με Τουρκική υπηκοότητα[12], επίσης λαμβάνοντας υπ' όψιν τα στατιστικά στοιχεία ότι:

Κατά μέσο όρο κάθε οικογένεια απαρτίζονταν από 5 μέλη, όλες οι οικογένειες είχαν τουλάχιστον μία οικία, το 50% περίπου των οικιών υπέστησαν κάποια υλική ζημιά, βάσει του πληθυσμού που δέχτηκε επισιτιστική βοήθεια, συμπεραίνουμε ότι στην Κωνσταντινούπολη στις 6-7/9/1955 υπέστηκαν ζημιές τουλάχιστον 18.000 οικίες[13].

Ενώ σήμερα όλοι συμφωνούν ότι 73 εκκλησίες είχαν υποστεί διάφορες ζημιές, στις παρουσιάσεις παραλείπεται ότι οι 29 Ορθόδοξες Εκκλησίες είχαν καταστραφεί ολοσχερώς από πυρπόληση[14]. Για να επαναλειτουργήσουν τα 34 καταστραμμένα ελληνικά μειονοτικά σχολεία δαπανήθηκαν 450 εκ. Τ.Λ.[15].

Για να αποζημιωθούν τα θύματα καλούνται να απευθυνθούν στις Τουρκικές Αρχές. Οι διαδικασίες αποζημιώσεων θα ξεκινήσουν από το Νοέμβριο του 1955.

Όσοι είχαν απαιτήσεις πλέον των 10.000 ΤΛ, οι Αρχές ζητούσαν δικαστική απόφαση (δηλαδή επιβάλλονταν ο παθών να αποδείξει το ύψος των ζημιών, όταν τα σχετικά παραστατικά είχαν εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια των βανδαλισμών)[16].

Τέλος μέχρι 1/1/1957 από τις απαιτητές αποζημιώσεις θα λάβουν 20% οι ξένοι υπήκοοι και 11,5%, οι Τούρκοι υπήκοοι[17].

Στην πραγματικότητα οι αποζημιώσεις ήταν μηδαμινές, όχι λόγω φορολόγησης όπως παρουσιάζεται το 2017, αλλά λόγω συναλλαγματικών διαφορών[18]. Το ερώτημα που πλανάται είναι γιατί οι τρίτες χώρες δεν προστάτευσαν τους πολίτες τους;

Όταν οι μη Μουσουλμανικές κοινότητες προσπαθούσαν να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη, οι ιθύνοντες των ΗΠΑ στην Άγκυρα σε δεξιώσεις με μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου της ΤΔ, διαπραγματεύονταν σκληρά τα 300 εκ $ ΗΠΑ δάνειο που ζητούσε η ΤΔ.

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα της αντιπροσωπίας των ΗΠΑ ήταν "Τα Σεπτεμβριανά"[19], ενώ ο αναλυτικός φάκελος της γενοκτόνου πράξης των Σεπτεμβριανών, μετά από 60 χρόνια παραμένει απόρρητος στους χώρους του Υπ. Εξ. των ΗΠΑ[20].

50 Χρόνια μετά
Το ΑΚΡ (Adalet ve Kalkınma Partisi, Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), όταν αναλαμβάνει την εξουσία, προσπαθώντας από την μία να αμαυρώσει τον Δυτικό φιλελευθερισμό αλλά και τις Κεμαλικές αρχές, και από την άλλη να αποδείξει στην ΕΕ ότι η ΤΔ εκδημοκρατίζεται (περισσότερο για να αντλήσει πόρους), επιτρέπει να δημοσιευτούν συγγράμματα που αποδεικνύουν την πραγματικότητα των Σεπτεμβριανών[21].

Οι παράλληλες δημοσιεύσεις έρχονται ως χιονοστιβάδα. Έτσι ο γράφων αποκτά αρκετά πρωτογενή στοιχεία, που αποδεικνύουν την υφή των γεγονότων, δηλαδή ότι τα τεκταινόμενα στις 6-7/9/1955 αποτελούν γενοκτόνο πράξη.

Γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα εξελέγη μη μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ για την περίοδο 2005 - 2006, για να γίνει σχετική παρουσίαση στον ΟΗΕ, ο γράφων παρότι έρχεται σε επαφή:

Με στελέχη της ΝΔ, τα οποία με την δικαιολογία ότι ο Πέτρος Μολυβιάτης πρώτα και η Ντόρα Μπακογιάννη έπειτα, θα βρεθούν σε δύσκολη θέση στους θεσμούς του ΟΗΕ,
Με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που με την ίδια αιτιολογία, δηλαδή ο Πέτρος Ευθυμίου θα βρίσκονταν σε δύσκολη θέση στον ΟΑΣΕ,
το θέμα δεν προωθείται στους διεθνείς οργανισμούς.

Μεταγενέστερα αμφότεροι προβάλλουν ότι ήταν σημαντική η Συνδιάσκεψη της Κέρκυρας του ΟΑΣΕ (Ιούνιος 2009) και πρέπει να βοηθηθεί η Ελληνική αντιπροσωπία.

Έτσι η ανάδειξη των Σεπτεμβριανών ως γενοκτόνου πράξης θάβεται κανονικά στους κομματικούς μηχανισμούς. Ομολογουμένως ήταν λάθος που δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες να έλθουμε σε άμεση επαφή με τους εν λόγω πολιτικούς. Έτσι η προεδρία της ΟΙΟΜΚΩ ξεκινά τον αποκλεισμό του γράφοντα από κάθε ομοσπονδιακή επιτροπή !

Οσμισμένοι το κακό που επέρχεται, στελέχη της ΤΔ προσπαθούν όσο το δυνατόν περισσότερο να "ελαχιστοποιήσουν" τα τεκταινόμενα. Στην εν λόγω προσπάθεια αρωγοί θα είναι και οι εν Ελλάδι Έλληνες (συμπεριλαμβανομένων και Κωνσταντινουπολιτών). Όπως:

Αν και οι νεκροί βάσει της μελέτης του Σ. Βρυώνη ανέρχονται στους 35[22], μέχρι και των ημερών μας πολλοί αρκούνται να προβάλουν την κατάσταση του Helsinki Watch που αναφέρει 11 νεκρούς [23].

Βέβαια παραλείποντας να τονιστεί ότι εάν πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις (όπου στην περίπτωσή μας πληρούνται) έστω και να υπάρχει ένας νεκρός είναι αρκετό το έγκλημα να χαρακτηριστεί γενοκτονία. Άλλοι στην προσπάθεια να μειώσουν και τον αριθμό 11, εκμεταλλευόμενοι συνωνυμίες διαλαλούν ότι κάποιοι που έχουν δηλωθεί νεκροί βρέθηκαν στην Αθήνα.

Ενώ αρχικά αναφέρονται 300 βιασμοί, χωρίς αναφορά στο φύλο (όπου έστω και ένας αρκεί για να χαρακτηριστεί το γεγονός γενοκτονία), επί των ημερών μας στην παρουσίαση του αδικήματος αναφέρονται 300 βιασμοί γυναικών.

Επί των ημερών μας, για το ύψος των υλικών ζημιών χρησιμοποιούνται τα ποσά που αναφέρονται ως απαίτηση αποζημιώσεων (καλοθελητές) ή αυτά που χορηγήθηκαν από την ΤΔ (κακοπροαίρετοι), ενώ πολλά από τα θύματα δεν αποτάθηκαν ποτέ στις Αρχές της ΤΔ διεκδικώντας αποζημιώσεις. Δυστυχώς οι πληροφορίες αυτές αρχίζουν να υιοθετούνται και από εν Ελλάδι κύκλους.

Μετά τη δήλωση κομματικού στελέχους του ΑΚΡ "ασχολούμαστε πολύ για ένα πληθυσμό που δεν απαρτίζει ούτε καν ένα χωριό μας", αρχίζει μία ύποπτη καταγραφή Κωνσταντινουπολιτών ανά την υφήλιο, την περίοδο που η ΟΙΟΜΚΩ δεν ήταν σε θέση να οργανώσει τους εν Ελλάδι Κωνσταντινουπολίτες!

Τέλος με υπαιτιότητα των οργανωτών εξαφανίζονται οι ιστοσελίδες της HEC σ' ότι αφορά την προβολή των παθών των Κωνσταντινουπολιτών.
κ.ά.

60 Χρόνια μετά
Έτσι ερχόμαστε στη δεκαετία 2010, περίοδο μνημονίων και απώλειας της εθνικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα εκτός που συμπεριέλαβε όλα τα άρθρα του Καταστατικού Χάρτη της Ρώμης στη Νομοθεσία της, αποδέχεται "την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος" (Ν.2645 - 13/10/1998 ΦΕΚ 234-Α') συμπεριλαμβάνει και την ποινική δίωξη κάθε Έλληνα πολίτη που θα αρνηθεί την εν λόγω γενοκτονία (Ν.4285 - 10/9/2014 ΦΕΚ 191 -Α').

Παρόλα αυτά κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Υπ. Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης αρχές Νοεμβρίου του 2015 προβαίνει στην ανιστόρητη δήλωση, ότι το αδίκημα που υπέστησαν οι Πόντιοι δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση (αν και από αρχές του 1993 η πολιτική "εθνικής κάθαρσης" χαρακτηρίζεται γενοκτονία και από τα όργανα του Ο.Η.Ε)[24].

Μετά την εν λόγω δήλωση, που μόνο ζημιά σε κάθε επίπεδο θα προκαλέσει στο Ελληνικό Κράτος και στο Ελληνικό Έθνος, εμφανίζονται πολλοί που την στηρίζουν.

Έτσι στις 5/9/2017 σε διοργάνωση της ΟΙΟΜΚΩ, ο Δήμαρχος Ν. Φιλαδέλφειας, ταυτιζόμενος με την επίσημη πολιτική της ΤΔ ανακοίνωνε ότι τα αίτια των παθών των Κωνσταντινουπολιτών οφείλονται στην λανθασμένη Ελλαδική πολιτική σ' ότι αφορά την Κύπρο, ψελλίζοντας τα γεγονότα της Κοφίνου. Με αφορμή την ανιστόρητη δήλωση του δημάρχου, απευθυνόμενοι και στους ομοϊδεάτες του, πρέπει να τονίσουμε:

Το "Ζήτημα της Κοφίνου" ή "Επιχειρήσεις της Κοφίνου" (Επιχείρηση Γρόνθος), υλοποιήθηκε το Νοέμβριο του 1967[25], όπου αποτελεί μεταγενέστερο γεγονός και των Σεπτεμβριανών και των Απελάσεων (1963 - 1964).

Οι παραβιάσεις κατά των μη Μουσουλμανικών Εθνοτήτων από την ΤΔ είχαν ξεκινήσει από την ημερομηνία υπογραφής της Συνθήκης Λοζάνης(1924) [26].

Σε ότι αφορά τη μοίρα των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχε δρομολογηθεί από το 1944.

Είναι η περίοδος που το 9ο γραφείο του CHP (Cumhuriyet Halk Partisi, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) αποφασίζει στην 500η επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης να έχει απορωμιοποιηθεί η Κωνσταντινούπολη. Η απόφαση αυτή γίνεται δεκτή στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του κόμματος το Μάιο του 1946[27].

Κλείνοντας
Το ζητούμενο είναι να βρεθεί το αίτιο και η πηγή που παρακινεί επίσημους φορείς να προβαίνουν σε αυτού του είδους δηλώσεις, που βλάπτουν ανεπανόρθωτα την Ελλάδα, και όχι η διαπόμπευση των εκφραστών.

Η παραχάραξη της ιστορίας σε βάρος της Ρωμιοσύνης και του Ελληνισμού συνεχίζεται σε ότι αφορά και την σύγχρονη ιστορία, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα "να λειάνουμε τις αιχμηρές γωνίες που προκαλούν". Βέβαια είναι διαφορετικό να εξαλειφτεί το μίσος και το αίμα από τα ιστορικά βιβλία (όπου συμφωνούμε στο άρτιο) και διαφορετικό να παραχαράξουμε την ιστορία μας επ' ονόματι οποιασδήποτε συμμαχίας ή οργανισμού.

Αυτό που μας ενθαρρύνει είναι ότι 10 χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου, υπεύθυνα και αξιόλογα άτομα παραδέχονται ότι τα Σεπτεμβριανά ήταν γενοκτόνος πράξη, όμως η αναγνώρισή τους ως γενοκτονία, θα δεχθεί μεγάλη αντίσταση, που δεν οφείλεται στη διεθνή νομολογία και σε ανθρωπιστικά δεδομένα...

Ο αγώνας αναγνώρισης όσο σκληρός και δύσκολος και αν είναι, θα συνεχιστεί με την υποστήριξη των αναγνωστών, που πρωτίστως στηρίζουν το δικαίωμα στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Σημειώσεις:

[1] Κοίτα Σπύρος Βρυώνης, The mechanism of catastrophe, εκδ. οικ. greekworks.com, New York 2005), Στα ελληνικά από το Νοέμβριο του 2006 εκδόσεις Εστία.

[2]Κοίτα Denying Human Rights & Ethnic Identity. The Greek of Turkey, Human Rights Watch 1992, USA. Όπως:
USA National Archives RG 59,782.009/9-1455
Αρχείο Υπ. Εξ. ΜΒρ. FO.371/117711/RG 1-344/50.

[3] Κοίτα τηλεγραφήματα και έκθεση (Bulletin Quotidien) Γαλλικού Προξενείου Κωνσταντινουπόλεως προς Υπ. εξ. Γαλλίας υπ. αριθ. 8/9/1955-1600/01 και 9/9/1955-1603/05

[4] Κοίτα Εκδόσεις Τσουκάτου, Αθήνα, 2006.
[5] Κοίτα, Χριστόφορος Χρηστίδης, Τα Σεπτεμβριανά, επιμελήθηκε ο Γιάννης Δ. 
Στεφανίδης, εκδ.. Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Αθήνα 2000.

[6] Κοίτα Memorandum from Director of Central Intelligence (Dullas) to the Secretary of State, Washington, September 22,1955.

[7] Κοίτα άρθ. Γιώργος Α. Λεονταρίτης, περιοδικό «Τότε» τεύχος 16, Αθήνα 2005.

[8] Κοίτα άρθ. Γιώργος Α. Λεονταρίτης, περιοδικό «Τότε» τεύχος 17, Αθήνα 2005.

[9] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 276.

[10] Κοίτα έκθεση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών κεφ.(c) , παρ.(1)

[11] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 283.

[12] Κοίτα Β. Κυρατζόπουλου, Άγραφη Γενοκτονία Κωνσταντινούπολη Σεπτέμβριος 1955, πίνακες 2.4, 2.4.1. και επεξηγήσεις αυτών, σελ. 178 - 180.

[13] Το 1927 (πριν την Ελληνοτουρκική Σύμβαση Φιλίας της Άγκυρας του 1930), ο πληθυσμός της ΤΔ ανέρχεται σε 16.200.694 άτομα, εκ των οποίων τα 119.822 δηλώνουν ως μητρική γλώσσα την Ελληνική και τα 109.905 ως θρήσκευμα το Ελληνορθόδοξο. Την ίδια περίοδο το σύνολο των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ανέρχεται στους 883.414, που ζουν και λειτουργούν - εργάζονται σε 143.423 κτίρια, εκ των οποίων τα 11.000 περίπου ανήκουν στα Ρωμαίικα ιδρύματα:

1927
Όροφοι
Χώροι Κατοικιών
Επαγ. Χώροι
Δημ. Κτίρια
Σύνολο
1
22.803
23.203
1.360
47.366
2
49.607
5.930
659
56.196
3
22.307
1.702
304
24.313
4
4.358
502
97
4.957
5
1.276
145
23
1.444
6
568
52
5
625
Απρ/τοι
665
7.367
490
8.522
Σύνολο
101.584
38.901
2.938
143.423
Πηγή: Στατιστική Υπηρεσία ΤΔ.
Διαμόρφωση Πίνακα: Βασίλης Κυρατζόπουλος.

[14] Κοίτα προοίμιο έκθεσης του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών.

[15] Κοίτα Χριστόφορος Χρηστίδης, Τα Σεπτεμβριανά, σελ.269.

[16] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 283.

[17] Κοίτα παραρτήματα Αγγλικής έκδοσης Σπύρου Βρυώνη, The mechanism of catastrophe

[18] Το 1955 η επίσημη τιμή του $ ΗΠΑ ανέρχεται στις 2,80 ΤΛ. ενώ 1/1/1957 στις 5,75 ΤΛ. Από την άλλη στην ελεύθερη αγορά 1$ ΗΠΑ αρχές Σεπτεμβρίου του 1955 διαπραγματεύονταν στις 7,80 ΤΛ και αρχές Δεκεμβρίου του 1955 στις 10,00 ΤΛ. Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη σελ. 282.

[19] Κοίτα Memorandum of a Conversation, Ankara September 14, Ankara September14/9/1955.

[20] Department of State, Central Files, 781.00/9–2255. Top Secret

[21] Κοίτα Dilek Guven, Nationalismus, Sozialer Wandel und Minderheiten: Die Ausschreitungen gegen die Nichtmuslime der Turkei 6/7 September 1955. Για την Ελλάδα εκδόσεις Εστία Νοέμβριος, Αθήνα 2006. Όπως εκδόσεις Tarih Vakfı (Ίδρυμα Ιστορίας), φωτογραφικό υλικό αρχείου Fahri Çoker, Κωνσταντινούπολη 2005.

[22] Κοίτα Αγγλική έκδοση Σπύρου Βρυώνη παράρτημα (Β) σελ. 581 - 582.

[23] Κοίτα Κοίτα Denying Human Rights & Ethnic Identity. The Greek of Turkey, παράρτημα (C), σελ. 50.

[24] Κοίτα άρθρο Β. Κυρατζόπουλου, Νοέμβριος 2016, Δηλώσεις Ν. Φίλη: Εθνομηδενισμός ή Ισοδύναμο;

[25] Κοίτα Πανουργιάς Πανουργιάς, Η Αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας 29η Νοεμβρίου 1967, εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 2004.

[27] Κοίτα Fikret Başkaya - Sait Çetinoğlu, Resmî tarih tartışmaları 8 - Türkiyede Azınlıklar Συζητήσεις περί επίσημης Τουρκικής Ιστορίας 8, Οι μειονότητες στην Τουρκία, εκδ.Özgür Üniversite , Άγκυρα 2009, σελ.23.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου