Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης

Οι εξελίξεις στην Τουρκία το τελευταίο διάστημα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ακόμη και στους πιο καλόπιστους στην Ελλάδα και στη Δύση γενικότερα, για τον χαρακτήρα του καθεστώτος και τις πραγματικές επιδιώξεις του στη Μέση Ανατολή, στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ερντογάν θέτει πλέον τις βάσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος, στο οποίο θα ηγεμονεύουν εσαεί οι τουρκοσουνιτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Στόχος του είναι να περιθωριοποιήσει περαιτέρω τους αντισυστημικούς Κούρδους και Αλεβίτες, καθώς και όλες τις άλλες μειονοτικές ομάδες και φιλελεύθερες φωνές. Το νέο Σύνταγμα είναι πολύ χειρότερο και από αυτό του δικτάτορα Κενάν Εβρέν των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Το τουρκικό «βαθύ κράτος» και οι πολιτικές του βιτρίνες, ισλαμικά και κεμαλικά κόμματα, εφαρμόζουν μια σειρά από αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές, που στοχεύουν στην αποδυνάμωση «απειλών» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Όμως, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επιτύχουν αυτά τα οποία επιδιώκουν.

Ο κουρδικός εφιάλτης

Η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ. Γι’ αυτό και υποστηρίζουν τη διατήρηση της ενότητας αυτών των δύο χωρών. Διαφορετικά, η μεγαλοϊδεατική τουρκική ηγεσία θεωρεί πως αυτά τα εδάφη θα πρέπει να περάσουν στη δικαιοδοσία της, ως πρώην «οθωμανική επικράτεια»!

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών, οι πρόσφατες τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις κατά κουρδικών θέσεων και η μαζική συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα με Συρία και Ιράκ αποτελούν αδιάψευστες ενδείξεις αυτής της πολιτικής. Επίσης, η σχετική προπαγανδιστική εκστρατεία των πλήρως ελεγχόμενων τουρκικών ΜΜΕ αποτελεί επιπλέον επιβεβαίωση των τουρκικών προθέσεων.

Περαιτέρω, όμως, στρατιωτική εμπλοκή του τουρκικού κράτους στην περιοχή θα αποδυναμώσει περισσότερο τον κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ θα ενισχύσει το αντιπολεμικό κίνημα και τον διχασμό στο εσωτερικό. Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος η Τουρκία να έρθει αντιμέτωπη με το Ιράν. Οι κουρδικές συνιστώσες δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν την τουρκική πολιτική και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μέχρι τελικής εθνικής δικαίωσης.
Η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί να καταστήσει τη χώρα διεθνές κέντρο μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη. Οι Τούρκοι ιθύνοντες εκτιμούν πως μια τέτοια κοσμογονική εξέλιξη θα μετατρέψει την Τουρκία σε μεγάλη δύναμη και ισότιμο παίκτη με τα άλλα μεγάλα κράτη του διεθνούς συστήματος. Ελέγχοντας τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή προς τη Δύση, το τουρκικό καθεστώς θα μπορεί να απειλεί και να κλιμακώνει τις διεκδικήσεις του.

Η πρόσφατη πικρή εμπειρία με τις τουρκικές απειλές περί αποστολής εκατομμυρίων προσφύγων στην ΕΕ αποτελεί μόνο μια μικρή ένδειξη του μαφιόζικου, τυχοδιωκτικού τρόπου σκέψης και δράσης τμημάτων της τουρκικής πολιτικής ελίτ και γραφειοκρατίας. Είναι σαφές ότι η ανάδειξη της Τουρκίας σε ρυθμιστή της ροής ενέργειας προς τον δυτικό κόσμο θα συνιστούσε αυτοκτονική επιλογή για τις ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον, θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Επίδοξος ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου

Η ισλαμική κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ως προστάτης και ηγέτης των απανταχού μουσουλμάνων, αναπτύσσοντας έντονα αντιδυτική ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές. Με αυτό τον τρόπο πιστεύει πως θα ενισχύσει τον διεθνή ρόλο της και θα διευρύνει τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών της.

Απευθυνόμενη σε ισλαμικά ακροατήρια κυρίως της Μέσης Ανατολής, μονίμως κατηγορεί τη Δύση για την υστέρηση των μουσουλμανικών κρατών και κοινωνιών. Καλλιεργεί την ταξική-θρησκευτική συνείδηση του «φτωχού και καταπιεσμένου μουσουλμάνου». Αξίζει να σημειωθεί ότι η ρητορική της αυτή έχει αρκετά κοινά με την αντίστοιχη ρητορική της ευρωπαϊκής Αριστεράς και τμημάτων της Κεντροαριστεράς.

Ο αραβικός κόσμος, όμως, δεν βλέπει την Τουρκία με αυτό το μάτι. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντί της και δεν πρόκειται να της επιστρέψει να ηγεμονεύσει στο σουνιτικό στοιχείο. Άλλωστε, το Κοράνι γράφτηκε στα αραβικά και όχι στα τουρκικά…

Ο εσωτερικός πόλεμος

Το «βαθύ κράτος» επιδιώκει την καταστροφή όλων των μη ελεγχόμενων από το ίδιο κουρδικών πολιτικών δικτύων μέσα στην Τουρκία. Εδώ και μήνες, χιλιάδες στελέχη του φιλελεύθερου και κουρδικού κόμματος HDP βρίσκονται στη φυλακή μαζί με βουλευτές και τους δύο συμπροέδρους. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι σχεδόν αδύνατο το εν λόγω κόμμα να αναπτύξει επιτυχώς οποιαδήποτε αποτελεσματική πολιτική δραστηριότητα.

Παράλληλα, το τουρκικό «βαθύ κράτος» προωθεί την ανάδειξη νέων, ισλαμικών κουρδικών οργανώσεων, φίλα προσκείμενων στον Ερντογάν και στο κόμμα του ΑΚΡ. Στόχος είναι η πλήρης πολιτική περιθωριοποίηση του HDP, το οποίο κατηγορείται ως προέκταση του ΡΚΚ, και η αντικατάστασή του με τις ισλαμικές κουρδικές οργανώσεις.
Αυτή η μυωπική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας στενεύει τα περιθώρια διαλόγου και πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού ζητήματος, γεγονός που οδηγεί περισσότερους νέους Κούρδους στη ριζοσπαστικοποίηση και στη χρήση βίας για την επίτευξη των πολιτικών τους στόχων. Έτσι, το ΡΚΚ βγαίνει ακόμα πιο ενισχυμένο σε ανθρώπινο δυναμικό και σε πολιτική νομιμοποίηση εντός της κουρδικής εθνότητας.

Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι τους τελευταίους μήνες τα δυτικά ΜΜΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, έχουν πάψει να χαρακτηρίζουν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση. Το αναφέρουν είτε ως «Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν» ή ως «Κούρδοι ριζοσπάστες». Πρόκειται για σαφέστατη ένδειξη αυξάνουσας διεθνούς νομιμοποίησης της ένοπλης αυτής παράταξης.

Επιπλέον, ο αγώνας του ΡΚΚ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του παρείχε μεγαλύτερη νομιμοποίηση. Αντιθέτως, η ταύτιση της Τουρκίας –στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης– με την ισλαμική τρομοκρατία την κατέστησαν στόχο δριμείας κριτικής.

Αντί το τουρκικό κράτος να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κουρδική ηγεσία, επέλεξε τον δρόμο του πολέμου και της καταστροφής. Αυτός, όμως, είναι ένας αδιέξοδος δρόμος. Η δημογραφική, κοινωνική και πολιτική δυναμική του κουρδικού στοιχείου, αλλά και η διεθνής συγκυρία, δεν ευνοούν «λύσεις» παρόμοιες με αυτές που επιβλήθηκαν στους Αρμένιους και στους Έλληνες της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ρεύμα υπέρ της φιλελευθεροποίησης

Το τουρκικό κράτος επιδιώκει τον έλεγχο και την αντιστροφή του κοινωνικού ρεύματος που ζητά εκδημοκρατισμό και φιλελευθεροποίηση. Πρόκειται για ρεύμα που εμπνέει εκατομμύρια νέους, κυρίως Αλεβίτες και Κούρδους, αλλά και πάρα πολλούς εκκοσμικευμένους Τούρκους των δυτικών και νότιων παράλιων περιφερειών.

Έτσι συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις στον ακαδημαϊκό χώρο. Ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες, στις τέχνες, στη δημοσιογραφία, στους χώρους του κοινωνικοπολιτικού ακτιβισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου καλλιεργούνται δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες που εμπνέουν ευρύτατα στρώματα της νεολαίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εντός του κυβερνητικού ΑΚΡ υπάρχει η εκτίμηση, μετά και το πρόσφατο δημοψήφισμα, ότι το ισλαμικό κόμμα έχει χάσει σημαντικό μέρος της υποστήριξής του από πολίτες νεαρής ηλικίας. Οι μαζικές πολιτικές διώξεις δημιουργούν χιλιάδες νέους αντικαθεστωτικούς εντός και εκτός Τουρκίας. Ένα ποσοστό από αυτούς ενδεχομένως να ριζοσπαστικοποιηθούν και να στραφούν δυναμικά εναντίον του καθεστώτος Ερντογάν.

Σε εξέλιξη βρίσκεται και η εκκαθάριση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού από στελέχη της επιρροής του δικτύου Γκιουλέν. Τα μέλη και οι υποστηρικτές του δικτύου αντικαθίστανται συστηματικά με εθνικιστές και ισλαμιστές προσκείμενους στο κόμμα του Ερντογάν. Επίσης, το καθεστώς διαλύει όλα τα μη ελεγχόμενα κοινωνικά δίκτυα δραστηριότητας και επαφής με τον δυτικό κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Οι δύο πόλεμοι του Ερντογάν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Από την εποχή Σημίτη οι διάδοχες κυβερνήσεις συμπεριφέρονται ως εάν ο κίνδυνος τουρκικής επίθεσης είναι πραγματικός, επικείμενος και δεδομένη η ελληνική ήττα σε περίπτωση αναμέτρησης. Καλλιεργούν τον ραγιαδισμό και τον εθνομηδενισμό της παρέας του Φίλη και πολλών άλλων. Το επιχείρημα ότι ο Ερντογάν είναι «τρελός» και ανεξέλεγκτος δικαιολογεί κάθε περαιτέρω υποχώρηση, ποιος τα βάζει με ένα τρελό;

Η αλήθεια είναι πως ο Ερντογάν είναι τολμηρός, ρηξικέλευθος, λογάς, αλλά όχι τρελός. Η δε Τουρκία, με τους κεμαλιστές ή με τον Ερντογάν, αποφεύγει να παραβιάσει έμπρακτα τα όρια που σε γενικές γραμμές ορίζουν οι ΗΠΑ. Όποτε η Τουρκία έχει περάσει από τη ρητορική σε πολεμικές επιχειρήσεις έχει την άτυπη αλλά ρητή έγκριση των ΗΠΑ (Κύπρος το 1974) ή δεν προσκρούει σε σαφή απαγόρευση των ΗΠΑ (Συρία τώρα).

Μετά τον Β΄ Παγκόσμια Πόλεμο, η Τουρκία και η Ελλάδα αποτελούσαν για τις ΗΠΑ μια ενότητα και είχαν ένα ρόλο: να είναι φράχτης σε κάθε απόπειρα καθόδου της Σοβιετικής Ένωσης προς τη Μεσόγειο. Στη Γιάλτα, Στάλιν, Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ αποφάσισαν ότι Τουρκία και Ελλάδα ανήκουν στη Δύση, όπως απλώς υπενθύμισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Το άνοιγμα και η πολιτική ειρήνης της Αθήνας στα Βαλκάνια ήταν αποτέλεσμα της Γιάλτας και της ειρηνικής συνύπαρξης. Οι καλές διαβαλκανικές σχέσεις ήταν δοτές από τις συμφωνίες των Μεγάλων Δυνάμεων.

Κάθε αλλαγή στα ελληνοτουρκικά ή στα βαλκανικά πράγματα έγινε είτε απ’ ευθείας από τις ΗΠΑ είτε με εντολή ή ανοχή τους (π.χ. Γιουγκοσλαβία). Είναι πασιφανές ότι ισχύει απολύτως ένα σημείο-κλειδί: Η αποτροπή καθόδου της μετακομμουνιστικής Ρωσίας στη Μεσόγειο.

Τουρκία και Ελλάδα εξακολουθούν να έχουν κοινή μοίρα απέναντι στη Ρωσία, όπως προέβλεπε η Γιάλτα. Έχουν κοινή μοίρα αλλά όχι κοινή στάση έναντι της Ρωσίας. Η διάκριση απαιτεί εξήγηση.

Η Τουρκία παραμένει φράχτης

Η Τουρκία, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πλεονεκτεί έναντι της Ελλάδας επειδή συνορεύει με τη Ρωσία, διατηρεί δηλαδή το ρόλο του φράχτη. Η Ελλάδα δεν κλείνει, πλέον, τον δρόμο σε κανέναν αντίπαλο. Όλες οι βαλκανικές χώρες ανήκουν πλέον και αυτές στη Δύση. Η Ελλάδα έχει χάσει το ρόλο που έδινε αξία στη γεωπολιτική της θέση. Αντίθετα, η Τουρκία μπορεί να συναλλάσσεται επωφελώς με τη Ρωσία, εφόσον δεν ανατρέπει την αμερικανική πολιτική.

Το πετρέλαιο/αέριο δημιουργεί νέα γεωοικονομικά/γεωπολιτικά δεδομένα και ο ρόλος της Ελλάδας ίσως δεν έχει κριθεί ακόμα οριστικά. Αλλά η Αθήνα δεν φαίνεται ικανή να διεκδικήσει οτιδήποτε πέραν αυτών που επιθυμούν οι ΗΠΑ-ΕΕ. Αυτό φάνηκε με τον αγωγό μεταφοράς του αζέρικου αερίου. Η ψοφοδεής στάση της Αθήνας δεν αφήνει αμφιβολίες για το τελικό αρνητικό αποτέλεσμα.
Η Τουρκία είναι ουσιώδης παίκτης στο Μεσανατολικό με σχετικά ευρύ περιθώριο κινήσεων, επειδή παρέχει υποστήριξη στις φιλοαμερικανικές αντί-Άσαντ δυνάμεις και ασκεί επιρροή σε ορισμένες ομάδες τζιχαντιστών. Ωστόσο, οι σχέσεις με τους ισλαμιστές την καθιστούν σημαντικό παίκτη, επειδή οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν τη συντριβή των ισλαμιστών για να μην κυριαρχήσουν οι Ρώσοι και ο Άσαντ.

Η προσέγγιση του Ερντογάν με τη Μόσχα δεν ανησυχεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ επειδή μια ισλαμική Τουρκία, υπό τον Ερντογάν, μπορεί να είναι επικίνδυνη ως πηγή μετάδοσης και μεταλαμπάδευσης του μαχητικού ισλαμισμού στη Ρωσία. Ο Πούτιν φυσικά το ξέρει.

Από την πλευρά του, ο Τραμπ αρνήθηκε να ενδώσει στην τουρκική απαίτηση να μην εξοπλίσουν οι Αμερικανοί τους Κούρδους της Συρίας. Η Τουρκία με ΗΠΑ και Ρωσία αντιμετωπίζει συμπληγάδες. Αλλά αν δεν εξωθεί τα πράγματα στα άκρα μπορεί να κερδίζει και πάντως να μη ζημιώνεται, κρατώντας ισορροπίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Η διαφορά Τουρκίας-Ελλάδας περιγράφεται και ως εξής: η ΕΕ θεωρεί πολύτιμη την Τουρκία και αναζητά μια ειδική σχέση μαζί της, αφού η ένταξη φαντάζει αδύνατη. Ταυτόχρονα η ΕΕ ετοιμάζει 4ο Μνημόνιο για την Ελλάδα και τρόπους υποδούλωσής της για τον υπόλοιπο αιώνα και βάλε.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Ωστόσο, ούτε η Ρωσία ούτε η ΗΠΑ θέλουν να ενισχυθεί η Τουρκία. Αυτή είναι η αιτία που τα Κατεχόμενα παραμένουν επί σαράντα χρόνια παράνομα. Γι’ αυτό σκοντάφτουν συνεχώς οι ποικίλες απαιτήσεις του Ερντογάν, όπως π.χ. να έχει μερίδιο στο (προσδοκόμενο) πετρέλαιο/αέριο της Κύπρου, ή να μετάσχει στην απελευθέρωση της Μοσούλης και στη μοιρασιά της «πίτας».

Εφ’ όσον οι τουρκικές απαιτήσεις μειώνουν το μερίδιο των πανίσχυρων εταιριών πετρελαίου ο Ερντογάν θα τρώει πόρτα. Εναπόκειται στον Αναστασιάδη και στον Τσίπρα να μην ενδώσουν στις πιέσεις του Ερντογάν, ο οποίος απλώς φωνασκεί.

Το αντάλλαγμα για την Τουρκία -σε βάρος της Ελλάδας- δεν θα είναι η κατοχή μεριδίου. Πιθανότατα θα είναι η μετατροπή της σε κύριο κόμβο διέλευσης του πετρελαίου/αερίου.

Οι συμμαχίες της Αθήνας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, είναι ασφαλώς χρήσιμες, αλλά η αξία τους είναι σχετική. Η Αθήνα δεν έχει την ισχύ να απαιτήσει σεβασμό των συμφωνιών από το Ισραήλ αν αυτό αποφασίσει να παρασπονδήσει. Ούτε διαθέτει ισχυρότερα πλεονεκτήματα από την Τουρκία, αν η Άγκυρα αλλάξει πολιτική. Αντίβαρο για την Ελλάδα θα ήταν η σταθερή και βαθιά ενότητα με την Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε να γίνουν υπολογίσιμος και προτιμώμενος παράγων για την ασφαλή διέλευση των υδρογονανθράκων.

Ο Ερντογάν προκαλεί εδώ φθόνο επειδή σηκώνει κεφάλι εκεί που οι ηγεσίες μας το σκύβουν. Πολλοί στην Αθήνα προβλέπουν την πτώση του (πιθανή) έτσι ώστε να αισθανθούν δικαιωμένοι για τον ραγιαδισμό τους.

Δείγμα της χαμηλής αυτοεκτίμησης (ευφημισμός για τον ραγιαδισμό) είναι πως πολλοί πιστεύουν ότι καλύτερα να έρθουν οι Γερμανοί να (μας) βάλουν τάξη, αφού δεν μπορούμε μόνοι μας! Δεν φιλοσοφούν ούτε γνωρίζουν ποίηση, ότι «οι βάρβαροι είναι μια κάποια λύση», όπως έλεγε ο μέγας Αλεξανδρινός. Απλώς γλύφουν.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει φτάσει στην πρεσβευτική κατοικία και παραμένει στην προεδρική λιμουζίνα. Μετά από λίγο, αφού έχει δώσει εντολή για επίθεση εναντίον των διαδηλωτών, βγαίνει από το αυτοκίνητο και ετοιμάζεται να εισέλθει στην πρεσβευτική κατοικία
Του Μιχάλη Ιγνατίου

Σκληρό ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζεται η αήθης και βίαιη συμπεριφορά των μπράβων του Ταγίπ Ερντογαν υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία ζητά να ληφθούν άμεσα μέτρα για να δικαστούν οι άνδρες της προσωπικής φρουράς του Προέδρου της Τουρκίας.

Το καταδικαστικό ψήφισμα υιοθετήθηκε δια βοής, και αποτελεί ισχυρό μήνυμα στους γραφειοκράτες του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μερικοί εκ των οποίων πιστεύουν ακόμα ότι ο κ. Ερντογάν είναι σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ στην πράξη αντιπαλεύεται τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

Οι βουλευτές απαιτούν και την αποτροπή επανάληψης των βίαιων συγκρούσεων, που συνέβησαν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη στην Ουάσιγκτον. Το ψήφισμα θα προωθηθεί στην Ολομέλεια της Βουλής για υιοθέτηση απ’ όλους τους βουλευτές, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.


Ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Έντ Ρόις, δήλωσε χαρακτηριστικά:
«Ένοπλα μέλη της ασφάλειας του Προέδρου Ερντογάν χτύπησαν βίαια, έπνιξαν και κλώτσησαν διαδηλωτές σε μία απρόκλητη επίθεση που στόχευσε στο να σιγήσει τα δικαιώματα Αμερικανών πολιτών στην ελευθερία του λόγου και της συνάθροισης. Αυτό το επίκαιρο ψήφισμα στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση, ότι δεν θα επιτρέψουμε σε καμία ξένη κυβέρνηση να καταπνίξει τα δικαιώματα των πολιτών μας».
Είναι σημαντικό ότι ο Πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής, Πολ Ράιαν, που ηγείται της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας χαιρέτησε το ψήφισμα. Αποτελεί επίσης σπουδαία εξέλιξη ότι το ψήφισμα υποστήριξαν σθεναρά τα μέλη της Επιτροπής και από τα δύο κόμματα.

Ο κ. Ράιαν, τόνισε τα εξής:
«Η Τουρκία είναι σημαντική σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, όμως οι ηγέτες της θα πρέπει να καταδικάσουν πλήρως και να ζητήσουν συγγνώμη για τη βάναυση αυτή συμπεριφορά σε βάρος αθώων πολιτών, οι οποίοι ασκούσαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Την ίδια στιγμή είμαστε πλήρως δεσμευμένοι στο να έλθουν οι υπεύθυνοι ενώπιον της δικαιοσύνης», 
τονίζει χαρακτηριστικά.

Ενώπιον της Επιτροπής παρουσιάστηκαν Αμερικανοί που οργάνωσαν τη διαμαρτυρία έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία και οι οποίοι ήταν θύματα της βίας των μπράβων του Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος της υποεπιτροπής, Ντάνα Ροραμπάκερ, κάλεσε τον Λευκό Οίκο να μην καλέσει ποτέ ξανά τον πρόεδρο της Τουρκίας στην αμερικανική πρωτεύουσα. Τον χαρακτήρισε «Τούρκο δικτάτορα».


Επεισόδια είχαν δημιουργηθεί και στην προηγούμενη επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Ουάσιγκτον κάτι που υπενθύμισε ο κ. Ροραμπάκερ.

Σημειώνουμε ότι οι μπράβοι του Τούρκου προέδρου είχαν επιτεθεί σε διαδηλωτές έξω από το Ινστιτούτο Μπρούκινκς και είχαν συγκρουστεί με παριστάμενους Αμερικανούς αστυνομικούς.
Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής χαρακτήρισε τεράστια ασέβεια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον αμερικανικό λαό τα αιματηρά επεισόδια, που ξεκίνησαν μετά από εντολή του κ. Ερντογάν, όπως έδειξαν τα αποκαλυπτικά βίντεο της τουρκικής υπηρεσίας της «Φωνής της Αμερικής».

Ο κ. Ροραμπάκερ είπε ότι «η υπεροψία αυτή κάνει κάθε τι να ωχριά. Ο Ερντογάν δεν θα πρέπει ποτέ να καλεστεί ξανά στις ΗΠΑ. Είναι εχθρός σε κάθε τι που αντιπροσωπεύει η Αμερική», τόνισε και πρόσθεσε ότι «κάνουν τα πράγματα χειρότερα» τα διαβήματα της Άγκυρας προς τον Πρέσβη της Αμερικής στην Τουρκία, που χαρακτήριζαν «επιθετική» τη συμπεριφορά των αμερικανικών αρχών.

Ο επικεφαλής της δημοκρατικής μειοψηφίας στην υποεπιτροπή, Ντέιβιντ Σιτσιλίνε, είπε ότι ο Πρόεδρος Τράμπ δεν ήγειρε κατά τη συνάντησή του με τον κ. Ερντογάν τις αμερικανικές ανησυχίες για την επίθεση που εξαπέλυσε το καθεστώς του ισλαμιστή προέδρου σε βάρος αντιφρονούντων, δημοσιογράφων, μειονοτήτων και κάθε άλλου που μιλά εναντίον των παραβιάσεων της τουρκικής κυβέρνησης.

Ο κ. Σιτσιλίνε χαρακτήρισε ενοχλητικό (disturbing) το βίντεο που δείχνει τον Ταγίπ Ερντογάν να δίνει εντολές στους μπράβους του. Είπε ότι οι αμερικανικές αρχές συνέλαβαν δύο φρουρούς του Ερντογάν, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς είχαν διπλωματική ασυλία.

Ο δημοκρατικός βουλευτής χαιρέτισε το ψήφισμα που υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, και τόνισε ότι προσβλέπει να υλοποιηθούν οι πρόνοιές του από την αμερικανική Βουλή και την Τραμπ.

Έγινε επίσης γνωστό ότι 48 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων συνυπέγραψαν επιστολή που εισήγαγαν οι βουλευτές Κώστας Μπιλιράκης και Ιλιάνα Ρος – Λετίνεν και απευθύνετα στους Υπουργούς Δικαιοσύνης Τζεφ Σέσιονς και Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον. Η επιστολή αναφέρεται στα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι μπράβοι του Ερντογάν.

Οι βουλευτές απαιτούν την άμεση απέλαση του προσωπικού ασφαλείας της τουρκικής πρεσβείας που έλαβε μέρος στα επεισόδια και την απαγόρευση στο μέλλον της εισόδου τους στις ΗΠΑ.

Το ψήφισμα κατέθεσαν από κοινού, ο πρόεδρος της Επιτροπής Εντ Ρόις, ο επικεφαλής των δημοκρατικών Έλιοτ Ένγκελ, ο επικεφαλής των ρεπουμπλικανών στην επιτροπή Κέβιν Μακκάρθι κι ο επικεφαλής των δημοκρατικών Στένι Χόγιερ.

Ζητείται η προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης των υπευθύνων της φρουράς της Ερντογάν και της τουρκικής πρεσβείας και τη λήψη μέτρων για την αποτροπή παρομοίων περιστατικών στο μέλλον.
Οι τέσσερις βουλευτές σε κοινή δήλωση τους αναφέρουν ότι «επιθυμούν να καταστήσουν σαφές ότι η απρόκλητη επίθεση της περασμένης εβδομάδας σε βάρος φιλειρηνικών διαδηλωτών από τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας επί αμερικανικού εδάφους δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες κι οι υπεύθυνοι να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης».
Σημειώνουν σχετικά:
“Η επίθεση της περασμένης εβδομάδας εναντίον διαδηλωτών είναι επανάληψη παρόμοιας συμπεριφοράς της κυβέρνησης Ερντογάν και έστειλε ένα επικίνδυνο μήνυμα, ότι αυτή η ιδεολογία καταστολής έχει θέση μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, μιας συμμαχίας που δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τη δημοκρατία και τα βασικά δικαιώματα έναντι εκείνων που θα επέβαλαν το αντίθετο στον κόσμο. Πρέπει να διαλύσουμε εντελώς αυτή την εντύπωση και να καταστήσουμε σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτουν οποιεσδήποτε προσπάθειες να στερηθούν οι άνθρωποι το δικαίωμα να υψώνουν τις φωνές τους με μη βίαια μέσα ενάντια σε όσους βρίσκονται στην εξουσία».
Ζητούν:
Από την υπηρεσία Διπλωματικής Ασφάλειας του υπουργείου Εξωτερικών να μελετήσει όσα συνέβησαν και να επιβεβαιώσει με τις τουρκικές αρχές τη συμπεριφορά που αναμένει να επιδείξουν στο μέλλον τα μέλη του προσωπικού ασφαλείας που συνοδεύουν τον πρόεδρο.

Καλούν:
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει αμέσως την άρση της ασυλίας οποιουδήποτε μέλους του τουρκικού προσωπικού ασφαλείας που ενεπλάκη στην επίθεση στις ΗΠΑ, πριν αφεθεί ελεύθερος.

Ζητούν:
Να εξεταστούν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τα μέτρα που λαμβάνονται από αυτό, για να μην υπάρξουν ξανά στο μέλλον παρόμοια περιστατικά.

Απαιτούν:
Από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει την ενίσχυση των ελευθεριών για την Τύπο και την κοινωνία των πολιτών σε χώρες όπως η Τουρκία και να καταπολεμηθούν προσπάθειες ξένων ηγετών για να απαγορευτούν ελεύθερες και ειρηνικές διαμαρτυρίες στις χώρες τους.

Την Πέμπτη, σε ειδική συνεδρίαση της υποεπιτροπής Ευρώπης και Ευρασίας, κατέθεσαν η κ. Λουσίκ Ουσογιάν (πρόεδρος του Ezidi Foundation), o Μουράτ Γιουσά (από τους οργανωτές της διαμαρτυρίας) κι ο Αράμ Χαμπάριαν. εκτελεστικός διευθυντής της Εθνικής Αρμενικής Επιτροπής Αμερικής.

Ο πρόεδρος της επιτροπής κ. Ρόαρμπακερ δήλωσε σχετικά:
“Οι επιθέσεις των ανδρών ασφαλείας της συνοδείας του προέδρου Ερντογάν ήταν προκλητική και επέδειξε βαθιά ασέβεια στις ΗΠΑ και στις αξίες που σεβόμαστε. Οι υπεύθυνοι θα πρέπει να τιμωρηθούν όπως προνοεί ο νόμος και καλούμε τις δικές αρχές να διασφαλίσουν ότι παρόμοια κατάσταση δεν θα επιτραπεί να επαναληφθεί ποτέ ξανά”.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαΐ 2017


Του Σενέρ Λεβέντ 

Παίζουν εμβατήρια γενιτσάρων στους Ελληνοκύπριους. Μήπως είναι μαστοριά αυτό;
Αν μπορείς παίξε το στην Αμερική!
Παίξε το στη Ρωσία!
Κοίτα που στο έδαφος της Συρίας απέναντι από το Κιλίς ύψωσαν τη ρωσική σημαία.
Τι στέκεσαι; Δεν είσαι γόνος των γενίτσαρων;
Άντε παίξε!

Η Αμερική στέλλει βαριά όπλα στους Κούρδους αντάρτες στη Συρία. Και σε εσένα λέει «σιώπα».
Παίξε! Θίχτηκες; Προσβλήθηκες;
Δεν θα πας στην Ουάσιγκτον; Γελάνε, γελάνε δυνατά, κοροϊδεύουν αυτό σου το χάλι. «Αν δεν θα έρθεις, μην έρθεις, εμείς δεν θα χάσουμε τίποτα», σου λένε.
Άντε παίξε.
Δείξε τους τη δύναμή σου. Μην λυγίσεις.
Μήπως σου ταιριάζει κάτι τέτοιο; Ένα τέκνο των Οθωμανών, όπως εσύ, πώς αντέχει τον Κινγκ Κονγκ της Αμερικής και την αρκούδα των Ρώσων;

Παίξε. Παίξε με τον ασύρματο. Παίξε όπως έπαιξες στον Νίκο!
Τα παιδιά μας εδώ χρειάζονται πολύ τέτοιες πορδές. Όσο πορδίζεις εσύ, πορδίζουν και εκείνοι μετά από εσένα σαν χορωδία.
Η Αμερική θα βάλει τους Κούρδους να φάνε τα αδέλφια μας τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Μην τυχόν και την αφήσεις. Μας χρειάζονται αυτοί οι τζιχαντιστές. Αν θα βομβαρδίσουν κάποιους, να βομβαρδίσουν τους Κούρδους. Να μην αγγίξουν τους ηρωικούς τζιχαντιστές μας οι οποίοι κόβουν κεφάλια.
Παίξε τότε, παίξε! Να κοιμάμαι και εγώ ήσυχος στην οδό Σελίμ του Β’ στην Λευκωσία!

Παίξε σου λέω. Μην σταματάς, παίξε! Αλλιώς θα σκάσω.
Να πεθάνουν από φόβο και ο Τραμπ και ο Πούτιν! Και οι δύο να ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν.
Εσύ είσαι Οθωμανός. Απόγονος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή. Κανείς να μην σε συγχύζει με την άρρωστη Τουρκία.
Κοίτα που έκανες και την πρώτη σου πυραυλική δοκιμή.
Τι ωραία. Βάλε και ένα στη Μόσχα. Να καταλάβει τι σημαίνει Οθωμανός.

Αν δεν παίρνει τις ντομάτες σου, να μην τις παίρνει. Εσύ τα αγγούρια να κοιτάς, τα αγγούρια!
Αν θες να σουφρώσω και εγώ και να σου στείλω λίγα από τη Χλώρακα της Πάφου.
Θα βάλω και λίγα μούσμουλα από τον κήπο του δικού μας του Οσμάν και φράουλες από τον Λιμνίτη.
Θα τρέχουν τα ζουμιά τους από το στόμα σου.
Φτάνει να παίξεις. Να παίξεις πιο γρήγορα. Να γνωρίσει τους εφτά παππούδες μας ο μαλάκας.

Άσε την Κύπρο. Τι ψωμί έχει η Κύπρος άλλωστε; Ούτως ή άλλως είναι χέρσα.
Εκείνους δες! Στόχευσε τη ρωσική σημαία απέναντι από το Κιλίς. Μάτι στο στόχαστρο. Πυρ!
Άντε λιοντάρι μου να σε δω.
Στείλε και ένα χαμπάρι σε εκείνο το τσουλί τον Τραμπ. Να μην μας κάνει να θυμώσουμε. Να προσέχει τι κάνει. Να αφήσει τον Ζαράμπ και να στείλει τον Φέτο στην Άγκυρα.

Αν δεν κάνει αυτά που λες, κατάλαβε ότι είναι και αυτός οπαδός του Φέτο.
Μην τον συγχωρέσεις καθόλου! Άρπαξέ τον από τα ξανθά του μαλλιά. Σήκωσέ τον και χτύπησέ τον στην παλαίστρα.
Με την αγάπη του Μοχάμεντ Άλι. Δεν είναι ο προφήτης Μωάμεθ, αλλά ο Μοχάμεντ Άλι. Μην τυχόν και τους μπερδέψεις!

Ενώ εσύ διευθετείς αυτές τις δουλειές, εγώ εδώ θα τελειώσω τη δουλειά αυτών εδώ.
Πάλι θα παραφρονήσουν οι Έλληνες αδελφοί μας. Τώρα έβαλαν στο μάτι και την ολόλαμπρη σημαία μας στο βουνό. Άρχισαν εκστρατεία συλλογής υπογραφών, λέει. Σώνει και καλά θα την αφαιρέσουν από εκεί, λέει.
Γίνονται τέτοια πράματα; Τα χέρια που θα απλωθούν πάνω στη σημαία θα κοπούν.

Με τη βοήθεια των τζιχαντιστών αδελφών μας που εξειδικεύτηκαν στο κόψιμο, θα απαλλαχτούμε από εκείνα τα χέρια.
Είναι η τελευταία εστία που καίει στην πατρίδα μου και δεν θα σβήσει. Είναι το αστέρι του έθνους μου και θα λάμπει.
Και ο Πούτιν και ο Τραμπ θα την πατήσουν!

Αλλά εσύ πρώτα παίξε τους. Παίξε τους όπως έπαιξες στον Νίκο στη Μεσόγειο.
Παίξε με τον ασύρματο. Παίξει με την μπάντα. Παίξε μέχρι να καταλάβουν ότι ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθεις!
Βάλε το τουρμπάνι στο κεφάλι σου.
Ζώσου το χαντζάρι σου.
Στρίψε το μουστάκι σου. Ν
α δει ο κόσμος τις σημαίνει πορδή.

Ε εσύ ισχυρέ Οθωμανέ αγά!

Πηγή "Πολίτης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δρ. Σπύρου Πλακούδα

Οι Θεωρίες περί της Διεθνούς Πολιτικής

Στην επιστήμη των διεθνών σχέσεων υπάρχουν αρκετές και αλληλοσυγκρουόμενες σχολές σκέψης περί διεθνούς πολιτικής (π.χ. ρεαλισμός, ιδεαλισμός κτλ.). Έκαστη εξ αυτών διαθέτει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της ως προς την ικανότητα (και και την επάρκεια) της να αναλύει το άναρχο διεθνές σύστημα· ουδεμία, πάντως, δεν επιτυγχάνει (παρά τους σχετικούς ισχυρισμούς των οπαδών εκάστης) να ερμηνεύσει αποκλειστικά το σύνολο των διεθνολογικών τεκταινομένων. Γιατί; Μα επειδή η ουσία της ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής βασίζεται στη σύνθεση, όχι την αντίθεση, των σχολών σκέψης. Ως εκ τούτου, η δράση ενός κράτος εντός του κρατικο-κεντρικού (πλην όμως άναρχου) διεθνούς συστήματος χρίζει μιας πολυδιάστατης, όχι μονοδιάστατης, ανάλυσης.

Το τρίγωνο Ελλάς-Τουρκίας-ΗΠΑ αποτελούσε και αποτελεί μια αγαπημένη θεματική των αναλυτών εξ Ελλάδος και Τουρκίας. Οι αναλύσεις τους, παρά τις επιμέρους διαφορετικές αφετηρίες, συγκλίνουν στην εξής (άβολη προς ημάς) διαπίστωση: πως το εν λόγω τρίγωνο ήταν ανέκαθεν σκαληνό – ουδέποτε ισοσκελές. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται πως η εν λόγω ανισορροπία οφείλεται στη γεωγραφική θέση της Τουρκίας λόγω του ελέγχου των Στενών των Δαρδανελίων και της εγγύτητας με τη Ρωσία – την πρώην ΕΣΣΔ. Άλλοι αποδίδουν το φαινόμενο τούτο στα υπέρτερα μεγέθη (πληθυσμιακά, οικονομικά και ούτω καθεξής) της Τουρκίας – με σημαντικότερο εξ αυτών τον 2ο μείζονα στρατό ξηράς στο ΝΑΤΟ μετά το 1989. Μια τελευταία κατηγορία, εν τέλει, ερμηνεύει την εν λόγω τάση ως απόρροια της διείσδυσης της Άγκυρας (χάρη στη βοήθεια του Εβραϊκού Λόμπυ τα προηγούμενα χρόνια) στα υψηλά κλιμάκια της Αμερικανικής γραφειοκρατίας – ιδίως του Υπουργείου Εξωτερικών.

Μια προσεκτικότερη ανάλυση, όμως, της πρόσφατης ιστορίας των τριών χωρών αποδεικνύει πως οι τριγωνικές σχέσεις δεν ήταν πάντοτε ανισόρροπες υπέρ της Τουρκίας. Τα έτη 1974 και 2003 αποτελούν ορόσημα για χαμηλά βαρομετρικά στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας. Παρ’ όλο που οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν εν τέλει, η εξέλιξη αυτή δεν οφειλόταν τόσο στα κρίσιμα μεγέθη της Τουρκίας (όπως θα ισχυρίζονταν οι οπαδοί της ρεαλιστικής σχολής σκέψης) όσο στις αντιλήψεις των εκάστοτε ενοίκων του Λευκού Οίκου και των υφιστάμενών τους ως προς την χρησιμότητα της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ (όπως θα αντέτειναν οι οπαδοί της κονστρουκτιβιστικής θεωρίας). Δυστυχώς, η διαχρονική ατολμία της Ελλάδος να προτείνει εαυτόν ως πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον έναντι της απειθούς Τουρκίας στοίχισε εν μέρει την γεωπολιτική απαξίωση της πατρίδας μας. Πως προδιαγράφεται λοιπόν το μέλλον των Τουρκο-Αμερικανικών σχέσεων επί προεδρίας Trump;

Η Διάψευση των Ελπίδων περί Trump

Η Τουρκία αρχικώς επένδυσε στην εκλογή του Trump επειδή ο Erdogan δυσανασχετούσε για την σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας επί προεδρίας Obama. Με αδρή αμοιβή, ακολούθως, στρατολόγησε στον μακρύ κατάλογο των διαδρομιστών της τον πρώην στρατηγό Φλιν που προαλειφόταν για σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Trump. O τελευταίος επιχείρησε (αρχικώς επιτυχώς) να εμποδίσει την υλοποίηση ορισμένων αντι-Τουρκικών σχεδίων της απερχόμενης προεδρίας – όπως η παράδοση βαρέος οπλισμού στους Κούρδους της Συρίας. Η έφεση του Φλιν προς τη δωροδοκία αποτέλεσε, όμως, την Αχίλλειο Πτέρνα του ιδίου και του προέδρου Trump. Ύστερα από την αποπομπή του, υλοποιήθηκε η προηγούμενη δέσμευση των ΗΠΑ προς τους Κούρδους – προς βαθιά απογοήτευση του Erdogan. Ο οποίος, σημειωτέον, πραγματοποίησε την χειρότερη στα χρονικά των διμερών σχέσεων επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Η συζήτηση διήρκησε επί της ουσίας περίπου 10 λεπτά (!!!) (συν 10 λεπτά χάριν της διερμηνείας) και δεν ευοδόθηκε ούτε ένας εκ των τριών στόχων του Erdogan (ήτοι περί των Κούρδων της Συρίας, ιεροκήρυκα Gulen και επιχειρηματία Ζαράμπ). Χειρότερα, οι σωματοφύλακες του Erdogan προκάλεσαν οξύτατο διπλωματικό επεισόδιο με τον ξυλοδαρμό των ειρηνικών διαδηλωτών εκτός του Καπιτωλίου.

Αρκετοί αναλυτές ισχυρίζονται πως η Τουρκία αποτελεί ένα τόσο κρίσιμο μέγεθος που οι ΗΠΑ δεν θα την αποκλείσουν από τους σχεδιασμούς τους για την Μέση Ανατολή – ενώ το πανίσχυρο Τουρκικό Λόμπυ διαθέτει ακόμα ισχυρές προσβάσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η εν λόγω εκτίμηση, κατά τη γνώμη μου, παραγνωρίζει τους εξής τρεις παράγοντες:

Α) Το σύστημα «ελέγχων και ισορροπιών» (checks and balances) των ΗΠΑ. Όση επιρροή και εάν η Τουρκία αποκτήσει επί συγκεκριμένων αξιωματούχων (π.χ. ο πρώην στρατηγός Φλιν ή πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Giuliani), ουδείς εγγυάται στην Άγκυρα πως ο Πρόεδρος ή το Κονγκρέσο εν τέλει θα αποφασίσουν υπέρ της. Η στήριξη των Κούρδων από τον πρόεδρο Obama αποτελεί ένα παράδειγμα αντιπροσωπευτικό της εν λόγω τάσης.

Β) Την «στρατηγική κουλτούρα» (strategic culture)[1] της Αμερικής. Εκ της γενέσεώς της ως έθνους, οι ΗΠΑ διεξάγουν τους (ενδοκρατικούς ή διακρατικούς) πολέμους έως την τελική νίκη καταβάλλοντας μια τεράστια (και δυσανάλογη ενίοτε) προσπάθεια. Ως εκ τούτου, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, ως φορέας της εν λόγω στρατηγικής κουλτούρας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναλάβει κάθε απαραίτητη δράση για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Και οι Κούρδοι της Συρίας αποτελούν τις καλύτερες «μπότες στο έδαφος» (boots on the ground) κατά του ΙΣΙΣ. Ενδεικτικά, οι Τούρκοι και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ΣΣΣ) χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες για να καταβάλλουν την αντίσταση 1,000 μαχητών του ΙΣΙΣ στην Μάχη της Αλ Μπαμπ ενώ οι Κούρδοι μόλις 60 ημέρες για την άλωση της Μανμπίζ (μιας πόλης περίπου 10 φορές μεγαλύτερης από την Αλ Μπαμπ) παρά την αντίσταση 2,500 μαχητών του ΙΣΙΣ.

Γ) Τη σύνθεση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η τωρινή κυβέρνηση των ΗΠΑ διαθέτει ένα ισχυρότατο στρατιωτικό «αποτύπωμα» και θυμίζει εν πολλοίς τη σύνθεση της κυβέρνησης Eisenhower στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Και όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις, στρατιωτικές και όχι πολιτικές ή διπλωματικές λύσεις έχουν προταθεί για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, μια οργισμένη αντίδραση εκ μέρους των στρατιωτικών πρέπει να αναμένεται ως προς τα «τσαλίμια» της Τουρκίας περί της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ και των διευκολύνσεων προς το ΙΣΙΣ. Ούτως ή άλλως, οι εκκαθαρίσεις στο στράτευμα την επαύριον του αποτυχημένου πραξικοπήματος έχουν οδηγήσει στην αποπομπή των δυτικόφυλων Τούρκων αξιωματικών και την αντικατάστασή τους από τους αποκαλούμενους «Ευρασιανιστές» που τάσσονται αναφανδόν υπέρ της στροφής προς τη Ρωσία – ακόμη και υπέρ της  εξόδου από το ΝΑΤΟ.

Η Μη Χρησιμότητα της Άγκυρας

Η Άγκυρα πλέον δεν διαθέτει την ίδια χρησιμότητα για την Ουάσινγκτον. Άλλωστε ο Trump, πριν ακόμη αναλάβει τα καθήκοντά του ως ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε δηλώσει πως η Αίγυπτος και το Ισραήλ θα αποτελέσουν τους άξονες της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο – δύο χώρες με τις οποίες η Ελλάδα έχει συσφίξει τις σχέσεις της τα τελευταία χρόνια. H πρόσφατη επίσκεψη του Trump στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ (αλλά όχι την Τουρκία) προϊδεάζει για τις προτεραιότητες (και τους φορείς) της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και το Σύμφωνο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) δύναται να αναπληρώσουν επαρκώς τα όποια οφέλη προσφέρει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ επί του παρόντος. Συν τις άλλοις, η στροφή της Άγκυρας προς τη Ρωσία μάλλον δεν αποτελεί μια διαπραγματευτική τακτική αλλά μια ριζική στροφή της πρώτης προς τα Ευρασιατικά οράματα της τελευταίας και, ως εκ τούτου, οι φωνές εντός του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ για την αποβολή της Τουρκίας από την Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία αυξάνονται διαρκώς.

Στο μέτωπο της Συρίας, οι ΗΠΑ βασίζονται ολοένα και περισσότερο στους Κούρδους. Οι τελευταίοι, μάλιστα, σκοπεύουν έως τα τέλη του 2017 να έχουν συγκροτήσει ένα στράτευμα ύψους 100,000 ανδρών και γυναικών με βαρύ οπλισμό. Ήδη χάρη στην υποστήριξη της Ουάσινγκτον, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) αριθμούν 75,000 άνδρες και γυναίκες – με αιχμή του δόρατος το YPG με περίπου 50,000 μαχητές. Η αριθμητική ισχύς και η επιχειρησιακή δεινότητά τους καθιστούν τις SDF έναν πονοκέφαλο τόσο για το ΙΣΙΣ όσο και για την Τουρκία. To ΙΣΙΣ δεν διαθέτει παρά μόνον περίπου 5,000 μαχητές στα πέριξ της Ράκα ενώ η Τουρκία διατηρεί περίπου 4,000 άνδρες στην βόρεια Συρία ως «ασπίδα» για τους περίπου 5,000 μαχητές του ΕΣΣ λόγω της χαμηλής φερεγγυότητάς και αρτιότητάς τους. Ως εκ τούτου, οι SDF δεν απειλούνται σοβαρά από κρατικούς ή μη κρατικούς δρώντες στη βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Χαλιφάτου αποτελεί, επί της ουσίας, ζήτημα χρόνου μοναχά. H συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας δεν θα παύσει να υφίσταται μετά το πέρας της Μάχης της Ράκκα. Γιατί; Διότι έχει ήδη αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής, και όχι τακτικής, φύσεως συμμαχίας μεταξύ των δύο πλευρών. Ήδη ορισμένες δεξαμενές σκέψης με ισχυρή επιρροή στα κέντρα λήψης αποφάσεων (π.χ. το American Enterprise Institute) καλούν την Ουάσινγκτον να διαλέξει τους Κούρδους έναντι της Τουρκίας λόγω της αφερεγγυότητας του αυταρχικού και ισλαμιστή ηγέτη της. Το Υπουργείο Άμυνας, όμως, πρωτοπορεί στην αναθεώρηση της στάσης των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας. Ήδη οι ΗΠΑ έχουν κατασκευάσει αθόρυβα τρεις βάσεις στη βόρεια Συρία και θα μεταφέρουν δίχως δεύτερη σκέψη το προσωπικό τους (και τα πυρηνικά όπλα) από την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ σε φιλικότερες χώρες (π.χ. στις Βρετανικές κυρίαρχες βάσεις στην Κύπρο) εάν η Τουρκία δεν διακόψει τα έως τώρα «τσαλίμια» της. Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν πλέον πως ένα ημιανεξάρτητο Κουρδικό κρατίδιο στη βόρεια Συρία (συν ένα de facto ανεξάρτητο στο βόρειο Ιράκ) συνιστά την καλύτερη εγγύηση των πάγιων συμφερόντων των ΗΠΑ και των στενών συμμάχων του (ήτοι Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας) στην Μέση Ανατολή. Ένα (Μεγάλο) Κουρδιστάν θα αποτελεί το φιλοδυτικό ανάχωμα έναντι της Σιιτικής Ημισελήνου[2] και του Νεο-Οθωμανισμού.

Μα, όπως θα ισχυριστούν ορισμένοι αναλυτές, οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν ουδέποτε η Τουρκία να προσδεθεί στο άρμα της Ρωσίας και θα επιχειρήσουν με αρκετά «καρότα» και ολίγα «μαστίγια» να την πείσουν να παραμείνει στο ΝΑΤΟ. Δεν συνέβη άλλωστε το ίδιο ύστερα από το 1964 και την επιδείνωση των διμερών σχέσεων μετά την περιώνυμη επιστολή Τζόνσον; Πρέπει, όμως, να σημειωθεί πως πλέον τα δεδομένα διαφέρουν δραματικά. Η λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η άνοδος των χωρών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου, η (σχετική) ασφάλεια του Ισραήλ και, προπαντός, η εμφάνιση των Κούρδων έχουν προσδώσει πλέον στις ΗΠΑ περισσότερες επιλογές για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της. Το μέλλον των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας προδιαγράφεται δυσοίωνο παρ’ όλο που οι δύο χώρες θα προσπαθήσουν να τηρήσουν τα προσχήματα περί συμμαχίας, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής στο American University in the Emirates

[1] Για περισσότερες πληροφορίες περί του όρου «στρατηγικής κουλτούρας», δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Η Στρατηγική Κουλτούρα της Ελλάδας: 1831-1974», Foreign Affairs, Τεύχος 38 (2016), σσ. 165-177 http://www.academia.edu/30371321/H_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82_1831-1974_The_Strategic_Culture_of_Greece_1831-1974_
[2] Περί Σιιτικής Ημισελήνου, δείτε: Spyridon Plakoudas: “The Syrian Civil War and Peace in the Middle East: A Chimera?”, KEDISA (Geopolitical Risk Analysis), 29/12/2016 http://www.academia.edu/31274624/The_Syrian_Civil_War_Peace_Prospects_Dr_Plakoudas_.pdf

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Από την "συγκυριαρχία" στην... χρησικτησία!

Της Ελένης Παναγιώτου

Η Τουρκία με αφορμή την άσκηση Denizkurdu 2017 εδω και δέκα μέρες εχει δημιουργήσει στην περιοχή του Αιγαίου ένα περιβάλλον Anti - Access - Area Denial (A2/AD). Πραγματοποίηθηκε μάλιστα σήμερα η Ημέρα Διακεκριμένων Παρατηρητών της Άσκησης Denizkurdu 2017 (Θαλασσόλυκος) στα τουρκικά και διεθνή χωρικά ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου με την παρουσία του Τούρκου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγού Χουλουσί Ακάρ.

Όπως δήλωσαν στο OnAlert ανώτεροι αξιωματούχοι του Πολεμικού Ναυτικού, κατά την διάρκεια της άσκηση ετοιμότητος με προσομοίωση σύνθετης και ασύμμετρης απειλής, “η περιοχή ενδιαφέροντος τη Τουρκίας ειναι οι υδρογονάνθρακες σε όλη αυτη την περιοχή και η προσπάθεια της ειναι να επιβάλει την δική της θεώρηση και να αποσπάσει την μερίδα του λέοντος στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.”

Πάντως το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με τριμερής συνεργασίες - συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου Αιγύπτου, Ελλάδας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας - στο τόξο της Ανατολής (αλλα και της Τουρκίας όπου προβάλει αστάθεια και τη δικιά της θεώρηση στα πράγματα για να εκμεταλλευτεί και να επεκταθεί) προβάλει ενα τόξο σταθερότητας ανάχωμα σε όλη αυτη την προβολή ισχύος που σπρώχνει τις Ελληνικές Δυνάμεις προς τα Δυτικά.

Η Τουρκία στο Αιγαίο, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, αναλώνει εσκεμμένα πόρους ανθρώπινους αλλά και οικονομικούς και απασχολεί τις Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις εκεί που αυτή θέλει, ενώ εκείνη κάνει την δουλειά της απο τη Ρόδο, το Καστελόριζο, την Κάσο,την Κρήτη και Ανατολικά.

Το έρωτημα που τίθεται βέβαια ειναι γιατί αυτο να αφορά μόνο εμάς αφου στην προσπάθεια τους να προκαλέσουν ξοδεύουν και αυτοί;

Φυσικά γίνεται αντιληπτό οτι η γειτονική χώρα δεν ξοδεύει ουσιαστικά τίποτα καθώς oi γείτονες χρησμοποιούνε πλοία της τουρκικής δοίκησης ασφαλείας ακτών και δεν χρησιμοποιούν μεγάλες ναυτικές μονάδες στς καθημερινές προκλήσεις στο Αιγαίο. Σημασία εχει το γεγονός οτι η Τουρκία έχει και τους οικονομκούς πόρους αλλα και τoν αριθμό σκαφών.

Γιατι λοιπόν να χρησιμοποιούμε εμείς το Πολεμικό Ναυτικό; Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΠΝ δήλωσαν οτι “αν και χρησιμοποιούμε το Λιμενικό, το Λιμενικό δε μπορεί να ταξιδέψει με τα πλοία που έχει (λόγω καιρού, επειδή ειναι μικρά και δεν έχει μονάδες), οποτε αναγκαζόμαστε να παίζουμε κι εμεις το παιχνίδι αυτο και κουράζουμε τα πληρώματα μας, το υλικό, τα πλοία μας για να εχουμε παρουσία εκει πέρα καθώς η παρουσία συνιστά και αποτροπή.”

Τι γίνεται όμως με την τελευταία άσκηση της Τουρκίας DENIZ KURDU, κατά την διάρκεια της οποίας η γειτονική χώρα εχει παραβιάσει τον ελληνικό εθνικό εναεριο χώρο εκατοντάδες φορές αλλα και τα χωρικά ύδατα;
Όπως μας δήλωσαν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι “η κεντρική σκέψη του ηγέτη της γειτονικής χώρας είναι να μην ορίσει η Ελλάδα ΑΟΖ με Κύπρο, Ισραήλ, Λίβανο και Λιβύη. Η τουρκική άσκηση εχει εστιαστεί σε αυτόν τον στόχο καθώς προχωράει νοτιο-ανατολικά”.

Αξοσημείωτη ειναι η στρατηγική της Τουρκίας στην άσκηση DENIZ KURDU. Καθώς με τον τρόπο τοποθέτησης των πλοίων δημιούργησε ένα θύλακα A2/AD (Anti - Access - Area - Denial - απαγόρευση πρόσβασης). Η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ειναι γνωστή περιοχή Α2/ΑD κυρίως επειδή οι ΗΠΑ θεωρούν οτι είναι ένα απο τα σημεία τα οποία θα επιλέξουν να “χτυπήσουν” οι Ρώσοι όπως δήλωσε στο DefenceMatters.org ο αμερικανός Στρατηγός James Jones.

Στην δική μας περίπτωση όπως επιβεβαίωσαν πηγές του ΠΝ το "μπλοκάρισμα" που έκανε η Τουρκία, στήνοντας πλοία, ανατολικά απο τον άξονα Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου, Κρήτης ειναι καθαρά για να μην επιτρέψουν πρόσβαση προς την Κύπρο. Συνεπώς η Τουρκία δίνει όλο το βάρος της στην απαγόρευση πρόσβασης πρός την Κύπρο και δεν το κρύβει καν.

Απο την πλευρά της η Κυπριακή Δημοκρατία παίζει εξαιρετικά το χαρτί των υδρογονανθράκων μοιράζοντας οικόπεδα σε πετρελαϊκές εταιρείες κολοσσούς ούτως ώστε αυτοί να έχουν δικαίωματα στην περιοχή (καθώς τους τα παραχωρεί η Κυπριακή Δημοκρατία) με αποτέλεσμα εάν οποιοσδήποτε θέλει να αμφισβητήσει τα δικαιώματα τους εκει θα έχει να αντιπαρατεθεί με την εταιρία.

Αν δούμε αυτή τη στιγμή την συγκέντρωση δυνάμεων που υπάρχει στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ειναι κατι το πραγματικά μοναδικό στον κόσμο. Έχουμε Ρώσους, Αμερικανούς, Γάλλους, Βρετανούς, Γερμανούς, Έλληνες και Τούρκους.

Το βασικό πρόβλημα για την Ελλάδα, ενω πηγές του ΠΝ υπογραμμίζουν οτι εχει ενα εξαιρετικό σύστημα παρακολούθησης και επιτήρησης όλων όσων λαμβάνουν χώρα στην περιοχή ενδιαφέροντος της, ειναι οι πολιτικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Γιατι περί πολιτικής πρόκειται όταν κλείνει περιοχές σε δικιά μας περιοχή ευθύνης.

Το πρόβλημα θα εμφανιστεί όταν μετά απο τριάντα χρόνια η Τουρκία θα απαιτήσει η περιοχή, που δηλώνει καθημερινά στην παγκόσμια κοινότητα δεσμεύοντάς την επανειλημμένα, οτι ειναι δικιά της. Τότε όπως και δήλωσαν στο OnAlert ανώτεροι αξιωματούχοι πώς θα αποδείξεις οτι αυτη η περιοχή δεν ειναι δικιά της και οτι τόσα χρόνια ασκούσε μια τακτική κατάκτησης;

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κατάσταση της υγείας του προέδρου Ρ. Τ. Ερντογάν είναι ακόμα άγνωστο αν θα επιτρέψει την πραγματοποίηση όλων των προγραμματισμένων επαφών Ευρωπαϊκής Ενωσης και Τουρκίας τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, αλλά ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές αναφέρουν πως οι Βρυξέλλες αναζητούν -μάλλον αγωνιωδώς- κάποια μορφή νέας σχέσης με τη γειτονική χώρα.

Το κύριο συμπέρασμα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ. Κ. Γιούνκερ, που βέβαια δεν διακρίνονται για την πολιτική διορατικότητά τους ή την οξεία αντίληψή τους για τις ιδιομορφίες των Βαλκανίων και της ευρύτερης ΝΑ Μεσογείου, είναι ότι οι ενταξιακές συνομιλίες με την Αγκυρα έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Κατά τη δική τους λογική, οι «28» πρέπει να στραφούν σε μια μορφή ειδικής σχέσης ή συνεταιρισμού ή στρατηγικής συνεργασίας με την Τουρκία, ώστε κάποια στιγμή να ωφεληθούν και οι δύο πλευρές.

Εκ πρώτης όψεως, οι ιδέες Τουσκ και Γιούνκερ ίσως φαίνονται ρεαλιστικές, αφού η Τουρκία ασφαλώς και δεν είναι μέρος της Ευρώπης, αλλά -ειδικά για τα ελληνικά συμφέροντα- μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές. Οπως κι αν «βαπτιστεί» η πιθανή νέα δομή σχέσεων, γρήγορα θα εκφυλιστεί και θα περιοριστεί στο πεδίο των οικονομικών και των εμπορικών ανταλλαγών με μεγάλα κέρδη για τα ισχυρά μέλη της Ε.Ε., αλλά χωρίς την παραμικρή δέσμευση της Αγκυρας για πολιτική καλών γειτονικών σχέσεων στο Αιγαίο και στην Κύπρο και σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου.

Επιπλέον, καθώς το νέο πλαίσιο συνεργασίας Ε.Ε. - ΝΑΤΟ θα απαιτήσει εξωτερική βοήθεια για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης, η Τουρκία θα θελήσει να συνεισφέρει, δήθεν ανιδιοτελώς, με ποικίλα στρατιωτικά και αεροναυτικά μέσα, προσπαθώντας να μιμηθεί το μοντέλο που θα υιοθετηθεί για τη Βρετανία μετά το Brexit. Επίσης, θα ήταν τραγελαφικό η Τουρκία να διολισθαίνει προς τον ισλαμισμό και να υπονομεύει τη σταθερότητα από τον άμεσο περίγυρό της μέχρι και την Αίγυπτο, αλλά η Ευρώπη να κάνει πως δεν βλέπει, να μην επιβάλλει πολιτικά κριτήρια και να ικανοποιείται από το εμπορικό κέρδος.

Κατά τις ίδιες διπλωματικές πηγές, απέναντι σε αυτές τις σκέψεις των Τουσκ και Γιούνκερ και άλλων αξιωματούχων της Ε.Ε., ίσως είναι ο ίδιος ο πρόεδρος Ερντογάν που θα κάνει την έκπληξη!

Αν δεν υπάρξει αλλαγή της τελευταίας στιγμής (όπως προχθές στη σύνοδο του ΟΣΕΠ με τη ματαίωση της διμερούς συνάντησης Παυλόπουλου και Ερντογάν), ο Τούρκος πρόεδρος θα αξιοποιήσει τη μεθαυριανή Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ώστε να συναντηθεί -στο περιθώριό της- με τους κ. Γιούνκερ και Τουσκ, με αίτημα τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας του. Ενώ μάλιστα μια τέτοια συνάντηση εργασίας προβλέπεται από τη συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας για το Μεταναστευτικό (Μάρτιος 2016), ο κ. Ερντογάν αναμένεται να την παρουσιάσει σαν πανηγυρική Σύνοδο Κορυφής, σαν επιβράβευση της στάσης του στην προσφυγική κρίση και στη Συρία, και σαν αφετηρία ανοίγματος νέων διαπραγματευτικών κεφαλαίων.

Αν τελικά ο πρόεδρος Ερντογάν επαναβεβαιώσει, την Παρασκευή, την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας του, η ελληνική διπλωματία ίσως απαλλαγεί από το βάρος άμεσης απόκρουσης των ανώφελων πρωτοβουλιών Τουσκ και Γιούνκερ, αλλά οι κίνδυνοι δεν θα εκλείψουν. Ακολουθεί, στις 22 και τις 23 Ιουνίου, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, κατά το οποίο θα αξιολογηθεί η συμφωνία με την Αγκυρα για το Μεταναστευτικό, ως λειτουργούσα και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, παρότι οι -σαφώς λιγότερες- εισροές στα ελληνικά νησιά συνεχίζονται, ενώ οι επανεισδοχές στην Τουρκία είναι ελάχιστες.

Ως αντίβαρο των εγκωμίων, υπάρχουν εισηγήσεις στην Ε.Ε. για την επιβολή στην Αγκυρα ρήτρας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και ιδέες στη νέα κυβέρνηση της Γαλλίας για ρήτρα συνδρομής στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αλλά η προώθησή τους θα καθυστερήσει.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο βομβιστής αυτοκτονίας που αιματοκύλισε το Μάντσεστερ τα ξημερώματα της Τρίτης είχε μεταβεί αεροπορικώς στη Βρετανία από την Τουρκία – μέσω Ντίσελντορφ – μόλις τέσσερις ημέρες πριν το χτύπημα, όπως μεταδίδουν οι «Financial Times», επικαλούμενες αξιωματούχο των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών.

Ο καμικάζι, που προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστον 22 ανθρώπων, έχει ταυτοποιηθεί ως ο 22χρονος Σαλμάν Αμπεντί. Είχε γεννηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, όμως είχε καταγωγή από τη Λιβύη, όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν το τελευταίο διάστημα. Οι βρετανικές Αρχές προσπαθούν να διαπιστώσουν εάν είχε ταξιδεύσει και στη Συρία.

Σύμφωνα με πληροφορίες των FT, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έστειλαν το πρωί της Τετάρτης στη Βρετανία φάκελο με πληροφορίες σχετικά με τον Αμπεντί. Οι βρετανικές αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες ερευνούν τον κύκλο γνωριμιών του βομβιστή, με βάση την υποψία ότι Αμπεντί ανήκε σε «δίκτυο» υπόπτων.

Οκτώ άτομα που πιστεύεται ότι συνδέονται με το μακελειό έχουν συλληφθεί έως τώρα, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται.

Την ευθύνη για το χτύπημα στο Μάντσεστερ έχει αναλάβει το Ισλαμικό Κράτος, χαρακτηρίζοντας τον 22χρονο «στρατιώτη του χαλιφάτου». Ωστόσο, οι βρετανικές και οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δεν έχουν ακόμα επιβεβαιώσει την εμπλοκή του ISIS.

Ένας νεότερος αδελφός του και ο πατέρας του έχουν τεθεί υπό κράτηση από τις λιβυκές Αρχές, ενώ υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι ο συλληφθείς αδελφός γνώριζε τα σχέδια του καμικάζι του Μάντσεστερ και σχεδίαζε δικό του χτύπημα στην Τρίπολη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ότι του “πει” το ταραγμένο του μυαλό…

Του Μιχάλη Ιγνατίου 

Η διανοητική και ψυχική κατάσταση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είναι στο ναδίρ. Το αποδεικνύουν δια γυμνού οφθαλμού πολλά γεγονότα και περιστατικά και δεν απαιτείται κανείς να έχει εσωτερική ή ειδική πληροφόρηση. Είναι απλά άκρως επικίνδυνος άνθρωπος και ηγέτης.

Μην ξεχνάτε ότι εξαφάνισε από την πολιτική σκηνή όλους όσους τον ανέδειξαν πρωθυπουργό και μετά πρόεδρο. Οι φυλακές είναι γεμάτες με φίλους του και συνεργάτες, το μοναδικό έγκλημα των οποίων είναι η δημοκρατικότητά τους και η άρνησή τους να αποδεχθούν τον αυταρχισμό του και τον διεφθαρμένο εαυτό του.

Η βασική κουβέντα που ακούει κανείς από Τούρκους δημοσιογράφους και εξόριστους είναι αυτή: Εσχάτως «είναι ασυνήθιστα απρόβλεπτος και σκληρός. Δεν έχει αισθήματα για κανένα», λένε οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν από τότε που ήταν ένα τίποτα.

Αυτό σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με την ψυχική και διανοητική του κατάσταση, μπορεί να λάβει αψυχολόγητες αποφάσεις με χείριστες επιπτώσεις για τη χώρα του ή τους γείτονές του. Εμάς βεβαίως, μας ενδιαφέρει πρωτίστως η αντίδρασή του σε ότι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Το τι θα πράξει για την Τουρκία και το λαό της, επίσης μας ενδιαφέρει, διότι πάνω απ’ όλα είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και δεν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλή και τη θρησκεία τους ή αν είναι πολίτες ενός εχθρικού κράτους.

Όσοι τον παρακολουθούν συστηματικά, όσοι αναλύουν τον τρόπο με τον οποίο δρα, αντιδρά και ομιλεί, γνωρίζουν ότι το τελευταίο διάστημα είναι ένα «πληγωμένο θηρίο». Κανένας άνθρωπος, που αγαπά τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, δεν θα δώσει εντολή να κτυπήσουν αλύπητα συνανθρώπους του, απλά επειδή εκφράζουν το δημοκρατικό δικαίωμα της διαφωνίας. Ή επειδή διαδηλώνουν ειρηνικά εναντίον ενός αυταρχικού ηγέτη, που γέμισε τις φυλακές με αντιπάλους του. Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία, μπορεί να συγκριθεί με καθεστώτα όπως της Βορείου Κορέας, της Σαουδικής Αραβίας και γενικά με ηγέτες και κράτη, όπου έχει καταλυθεί η Δημοκρατία.

Όλοι συμφωνούν, και οι κυρίως οι σύμμαχοι του στην Ουάσιγκτον, ότι είναι αυταρχικός, διεφθαρμένος, ένας δικτάτορας που δυστυχώς έχει την έσωθεν «καλή μαρτυρία» των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Βεβαίως, τα εκλογικά αποτελέσματα είναι σικέ, αλλά οι πάντες σιωπούν. Δεν θα βρεθεί ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος να ισχυριστεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι καθαρό. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ, που από την πρώτη στιγμή εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους, φιμώθηκαν. Οι δειλοί ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έβγαλαν τον σκασμό, και αναζητούν τρόπους να τα ξαναβρούν μαζί του. Ανάλγητοι και θεομπαίκτες είναι, ανθρωπάκια που γονατίζουν μπροστά στον Τούρκο Σουλτάνο. Είναι εκβιάσιμοι, άρα και κατώτεροι των περιστάσεων.

Η Καγκελάριος της Γερμανίας τον φοβάται. Ας είμαστε ρεαλιστές. Νομίζει ότι θα μπορούσε να αλλάξει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Γερμανία, ενώ όλοι αυτοί οι φανατικοί Τούρκοι, που ζουν στη χώρα της και τον υποστηρίζουν, είναι γνωστό πως δεν ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Ας το θέσουμε διαφορετικά: Ελάχιστοι ψηφίζουν εκ των φανατικών, που σημαίνει πως δεν μπορούν να νοθεύσουν τη βούληση του γερμανικού λαού.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δυστυχώς, βρίθουν οι υποστηρικτές του στην ελίτ των δύο χωρών. Είναι γνωστό ότι δεν διαθέτουν σπονδυλική στήλη και κάνουν τραγικό λάθος να πιστεύουν ότι υποχωρώντας συνεχώς θα εξημερώσουν το «θηρίο». Ότι είναι να βάλει στο ταραγμένο του μυαλό, θα το κάνει, ακόμα και αν του χαρίσουν το Καστελόριζο ή υποχωρήσουν εντελώς στο Κυπριακό.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι πλέον ασυγκράτητος. Ο ηχηρός μπάτσος που έφαγε από τους Αμερικανούς, τον έχει μετατρέψει σε ταύρο εν υαλοπωλείο. Αυτή τη στιγμή αδυνατεί να αντιδράσει εναντίον των Αμερικανών, διότι είναι αυτοί που τον εκβιάζουν με τα θέματα του Ιμάμη Γκιουλέν και των δύο φίλων του, που βρίσκονται φυλακισμένοι στη Νέα Υόρκη. Επίσης, τον έχουν θέσει στη γωνία με την απόφαση που υπέγραψε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι οποίοι είναι θανάσιμοι εχθροί του.

Λογικά, και με βάση όσα γνωρίζουμε για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, θα αντιδράσει προς άλλες κατευθύνσεις, διότι δεν μπορεί να τα βάλει με τους Αμερικανούς.
  • Πρώτος στόχος είναι οι Κούρδοι αντάρτες του PKK και τα καταφύγια τους στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ήδη έχει ενημερώσει τους Αμερικανούς για την πρόθεσή του να ξεκινήσει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων μαχητών του PKK στο Ιράκ. Το ίδιο θα ήθελε να πράξει και εναντίον των μαχητών του YPG στη Συρία.
  • Δεύτερος στόχος είναι η Κύπρος και η απόφασή της να ξεκινήσουν οι έρευνες της TOTAL και της ENI στην κυπριακή ΑΟΖ. Απαιτείται μεγάλη προσοχή και ετοιμότητα για αποτελεσματική άμυνα. Και,
  • Τρίτος στόχος είναι το Αιγαίο και οι περιοχές που θεωρεί «γκρίζες» ή δικές της. Αντί η πολιτική ηγεσία να τον καλοπιάνει και να του δείχνει αδυναμία, είναι καλύτερο και πρέπον να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις.
Οι άνθρωποι στη διανοητική και ψυχική κατάσταση του Ταγίπ Ερντογάν, είναι μεν απρόβλεπτοι, αλλά όταν βρουν αντίσταση καθίστανται αυτόματα και δειλοί. Δεν χρειάζεται να κάνουν τα παλληκάρια ούτε να ρίχνουν νερό στο μύλο του προέδρου της Τουρκίας, οι αρμόδιοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πρέπει να αποφύγουμε τις εθνικιστικές κορώνες και τις φραστικές προκλήσεις. Πρέπει να τον αφήσουμε να βράζει στο ζουμί της τρέλας του, αλλά να δείχνουμε αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουμε ότι αποφασίσει το ταραγμένο του μυαλό….

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Οι Τούρκοι ζητάνε τώρα τα... ρέστα από τις ΗΠΑ για το ξύλο που «εισέπραξαν» Κούρδοι διαδηλωτές έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Αγκυρα περνά στην αντεπίθεση προσποιούμενη αμνησία για το γεγονός ότι η εντολή για τα επεισόδια δόθηκε από τον ίδιο τον «σουλτάνο».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι κάλεσε τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αγκυρα, προκειμένου να δηλώσει τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας για τον τρόπο που οι αμερικανικές Αρχές συμπεριφέρθηκαν στους αξιωματούχους ασφαλείας του Ερντογάν στο περιθώριο της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον.

Οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα καταλαγιάσει μετά τις πρωτοφανείς αιματηρές συγκρούσεις Κούρδων διαδηλωτών και ανδρών της φρουράς του Ερντογάν, με τον Ρεξ Τίλερσον να χαρακτηρίζει τα επεισόδια «εξωφρενικά» και μια σειρά Αμερικανών αξιωματούχων να εκφράζουν την «έντονη ανησυχία τους» σχετικά με τον τρόπο που η Τουρκία αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Τίλερσον δήλωσε ότι και η αμερικανική κυβέρνηση κάλεσε τον Τούρκο πρεσβευτή στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να δώσει εξηγήσεις. Κι όλα αυτά, ενώ ξεκίνησε χθες στα περίχωρα της Αγκυρας η δίκη 221 ατόμων, που κατηγορούνται για συμμετοχή στο αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου. Στους 221 κατηγορουμένους περιλαμβάνονται 26 στρατηγοί και 12 πολίτες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Michael Rubin 

Για δεύτερη φορά τα τελευταία δύο χρόνια, Τούρκοι αξιωματικοί ασφαλείας επιτέθηκαν σε Τούρκους διαδηλωτές και άλλους παρευρισκόμενους στην Ουάσινγκτον. Πέρσι, αυτό συνέβη στο Brookings Institution, όπου μέλη της ακολουθίας του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησαν να απομακρύνουν με τη βία καλεσμένους και δημοσιογράφους που πίστευαν ότι μπορεί να θέσουν δύσκολες ερωτήσεις. Το γεγονός ότι τα μέλη της φρουράς ήρθαν προετοιμασμένα να παρεμποδίσουν συγκεκριμένους ανθρώπους καταδεικνύει έναν βαθμό σχεδιασμού που κάνει μια ήδη κακή κατάσταση, ακόμη χειρότερη.

Φέτος, η επίθεση συνέβη έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη όπου το Ατλαντικό Συμβούλιο είχε επιλέξει ένα φιλικό ακροατήριο για να συνομιλήσει με τον Ερντογάν. Το βίντεο της επίθεσης είναι ανησυχητικό και φαίνεται να δείχνει τον Ερντογάν να παρακολουθεί καθώς κάποιοι από τους φρουρούς του επιτίθενται στο πλήθος για να χτυπήσουν, να στραγγαλίσουν και να ποδοπατήσουν διαδηλωτές. Αντίθεταα από το περιστατικό στο Brookings, τα βίντεο δεν δείχνουν μόνο μέλη της φρουράς ασφαλείας να εμπλέκονται στη σύρραξη, αλλά και τουλάχιστον έναν δημοσιογράφο από τα ελεγχόμενα από το τουρκικό κράτος μέσα ενημέρωσης όπως το πρακτορείο Αναντολού.

Η αρχική αντίδραση του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών υπήρξε αδύναμη. Ναι, πολλά μέλη της ακολουθίας του Ερντογάν έχουν διπλωματική ασυλία, αλλά η διπλωματική ασυλία μπορεί να αρθεί. Και αν ο Τούρκος πρέσβης επιλέξει να μην το κάνει αυτό, τότε μπορούν να υπάρξουν συνέπειες, όπως η κήρυξη κάποιων αξιωματούχων ως ανεπιθύμητων προσώπων και η απαίτηση να αποχωρήσουν από την Ουάσινγκτον. Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι που συμμετείχαν στη σύρραξη θα πρέπει να δικαστούν και, στην περίπτωση που κριθούν ένοχοι, θα πρέπει να εκτίσουν τις ποινές τους στη φυλακή για βίαιη επίθεση. Και, τουλάχιστον, κάθε φρουρός του Ερντογάν που συνόδευε τον Πρόεδρο στο ταξίδι του στην Ουάσινγκτον πρέπει να μπει σε μαύρη λίστα για τις ΗΠΑ εφ’ όρου ζωής. Μπορείς να με κοροϊδέψεις μια φορά, άντε δύο, αλλά όχι και τρεις.

Το πρόβλημα εδώ είναι βαθύτερο από ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όσο κλιμακώνονται τα παιχνίδια των ακολούθων του Ερντογάν και της τουρκικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον - και στην περίπτωση που το Υπουργείο Εξωτερικών δεν κάνει τίποτε ουσιαστικό για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα - η Ουάσινγκτον μπορεί μια μέρα να δει μια κατάσταση που θα θυμίζει το φόνο της Yvonne Fletcher στο Λονδίνο το 1984. Τότε, μια βρετανίδα αστυνομικός που μετείχε στα μέτρα ασφαλείας στο πλαίσιο μιας διαμαρτυρίας προς την πρεσβεία της Λιβύης στο Ηνωμένο Βασίλειο πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από ένοπλο στοχευτή από το εσωτερικό της πρεσβείας ο οποίος θωρακιζόταν από τις αξιώσεις αμνηστείας της Λιβύης. Στην περίπτωσή μας φταίει και το Κογκρέσο. Τα μέλη του Κογκρέσου και οι Γερουσιαστές που μετέχουν στο Congressional Turkey Caucus - μέσω της ιδιότητας του μέλους - στηρίζουν τις πράξεις του Ερντογάν.

Σε ό,τι αφορά τους αυταρχικούς ηγέτες, η αδυναμία ενθαρρύνει τη θρασύτητα. Το θέμα δεν είναι πλέον η διπλωματική ευαισθησία της Τουρκίας. Όταν έχουμε να κάνουμε με την ασφάλεια των Αμερικανών στην πατρίδα τους, η ασφάλεια και η νομιμότητα είναι ζητήματα που το Υπουργείο Εξωτερικών δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θυσιάζει.

* Ο Michael Rubin είναι πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, με κύρια ερευνητικά ενδιαφέροντα τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, το Ιράν και τη διπλωματία.
**Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 19 Μαΐου 2017 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του American Enterprise Institute (ΑΕΙ) και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ “Μάρκος Δραγούμης”.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Ο Τούρκος είναι Τούρκος, παντού και εντός και εκτός της χώρας του. Ακόμα και όταν βρίσκεται στο διοικητικό κέντρο μιας υπερδύναμης, στο κέντρο λήψης αποφάσεων που καθορίζουν την πορεία του κόσμου. Και εκεί θα εκδηλώσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλα τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του, τα οποία τον συνοδεύουν από τις πρώτες εμφανίσεις του στις σελίδες της παγκόσμιας Ιστορίας.

Ο απόλυτος άρχων της γείτονος μπορεί να μην έχει άμεση και ευθεία φυλετική συγγένεια με τα φύλα των Αλταίων Ορέων, που ενώθηκαν σε συνομοσπονδίες και σχημάτισαν τις πρώτες τουρκόφωνες νομαδικές κοινότητες, αλλά αποτελεί γνήσιο εκπρόσωπο της μάστιγας της Ασίας. Πιστεύει στη βία, την εφαρμόζει ως μέσον πολιτικής πειθούς και επιβολής όπου μπορεί. Το έκανε και στις ΗΠΑ.

Οπως απέδειξαν και τηλεοπτικά πλάνα, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνο γνώριζε για την επίθεση των αντρών της προσωπικής του ασφαλείας εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών στην Ουάσινγκτον, αλλά την κατηύθυνε κιόλας!

Αυτό υποδεικνύει πολλά και για τον χαρακτήρα του Τούρκου προέδρου αλλά και για την ίδια τη φύση του κράτους το οποίο εκπροσωπεί. Η βία, συντονισμένη και καθοδηγούμενη από τους επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, δεν είναι ένα μέσο το οποίο μεταχειρίζεται το κράτος σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης ή οποτεδήποτε δεν γίνεται διαφορετικά, αλλά ένα εγγενές χαρακτηριστικό του συλλογικού βίου στη γειτονική χώρα.

Ας μη λησμονούμε ότι ακόμα και τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια γραμμή αίματος που χαράχτηκε με τα ξίφη των σφαγέων Τούρκων επιδρομέων που έπεσαν πάνω σε αντιφρονούντες, μειονότητες, κατακτημένους λαούς και εθνότητες.

Η εθνοκάθαρση και η γενοκτονία δεν είναι ταμπού στην Τουρκία, αλλά εγκλήματα που τιμούνται με αργίες και εθνικές εορτές. Και ο Ερντογάν δεν μπλοφάρει, ούτε «εξάγει» κρίσεις για να κοροϊδέψει ψηφοφόρους.

Ο ίδιος είναι δημιούργημα του τουρκικού «πολιτισμού», που έχει χτιστεί πάνω σε εκατομμύρια πτώματα. Πολλά εξ αυτών ανήκαν σε αδέλφια μας. Η μόνη τιμή που τους πρέπει είναι η αντίσταση στην τουρκική βαρβαρότητα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαΐ 2017


Ο τούρκος πολίτης Αλπαρσλάν Τσελίκ,που ειχε παραδεχθεί την ευθύνη του για τον θάνατο του πιλότου του ρωσικού μαχητικού βομβαριστικού S-24 Όλεγκ Πεσκόφ, το οποίο είχε καταρριφθεί τον Νoέμβριο του 2015 από τουρκικό μαχητικό στον εναέριο χώρο της Συρίας, καταδικάστηκε σήμερα σε πενταετή φυλάκιση για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή, όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti ο δικηγόρος Μουράτ Ουστιουντάγκ.

"Το δικαστήριο δεν εξέτασε την υπόθεση που αφορούσε την συμμετοχή του Τσελίκ στον θάνατο του ρώσου πιλότου Πεσκόφ, αλλά η έρευνα της υπόθεσης συνεχίζεται" δήλωσε ο δικηγόρος.

Από την πλευρά του το ρωσικό πρακτορείο Tass, επικαλείται τον δικηγόρο του Τσελίκ Τασκίν Κανγκάλ, ο οποίος δήλωσε τα εξής: " Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τον Αλπαρσλάν Τσελίκ τον καταδίκασαν σε πέντε χρόνια φυλακή, για παράνομη οπλοφορία. Προς το παρόν δεν πήραμε εγγράφως την απόφαση του δικαστηρίου, αλλά επιβεβαιώνω την απόφαση του".

Ο Όλεγκ Πεσκόφ σκοτώθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 2015, όταν πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στο έδαφος την στιγμή που προσγειωνόταν με το αλεξίπτωτο του, λίγα λεπτά αφότου ένα τουρκικό μαχητικό F-16 είχε καταρίψει το αεροσκάφος του στον εναέριο χώρο της Συρίας. Ο Όλεγκ Πεσκόφ τιμήθηκε μετά θάνατον ως Ήρωας της Ρωσίας, ενώ ο συγκεβερνήτης του ρωσικού μαχητικού είχε διασωθεί.

Αμέσως μετά το συμβάν ο Αλπαρσλάν Τσελίκ, ως διοικητής ομάδας ανταρτών, είχε αναλάβει την ευθύνη για τον θάνατο του Πεσκόφ. Ωστόσο κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ είχε δηλώσει ότι ο ίδιος δεν σκότωσε τον πιλότο όπως και ότι είχε δώσει εντολή στους υφισταμένους του μαχητές να μην πυροβολήσουν τον Πεσκόφ. Τον Απρίλιο του 2016 η τουρκική αστυνομία συνέλαβε τον Τσελίκ για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή. Κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Το πρακτορείο Interfax, αναφερόμενο στην απόφαση του δικαστηρίου της Σμύρνης για τον Τσελίκ, υπενθυμίζει τις δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος είχε δηλώσει σε συνέντευξη του στο τηλεοπτικό δίκτυο "Ρωσία 24" στις 2 Νοεμβρίου του 2016 ότι "ο Τσελίκ... είχε ομολογήσει ότι ήταν ο ίδιος που σκότωσε τον πιλότο, αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί".



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Πομάκοι μιλούν ελληνικά, δεν θέλουν να εκτουρκιστούν, αλλά η πολιτεία δυστυχώς ενεργεί προς βλάβη του εθνικού συμφέροντος

Θέλω να πιστεύω πως η ανοχή που δείχνει η ελληνική πολιτεία στον εκτουρκισμό των Πομάκων, οφείλεται στον άθλιο παλαιοκομματισμό που επανήλθε δριμύτερος, και όχι σε σκοπιμότητα, μετά από κάποια ενδεχόμενη εντολή των ισχυρών προς την χώρα μας. Αλίμονο αν συμβαίνει αυτό, αλλά και αλίμονο αν εξακολουθήσει η πολιτεία να ανέχεται, ή και να ενισχύει την εξάλειψη του πομακισμού.

Ποιος άραγε μπορεί να δώσει μια τεκμηριωμένη απάντηση, στην πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης για πρόσληψη υπαλλήλων σε πομακοχώρια, όπου οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να γνωρίζουν την τουρκική γλώσσα; Οι Πομάκοι μιλούν ελληνικά, δεν θέλουν να εκτουρκιστούν, αλλά η πολιτεία ενεργεί προς βλάβη του εθνικού συμφέροντος.

Αδιαφορεί δε και για την όλη συμπεριφορά του εκάστοτε Τούρκου Προξένου (του Αλί Ριζά Ακιντζί, σήμερα) ο οποίος βρέθηκε στα Πομακοχώρια της Μύκης διοργανώνοντας μαθητικές εκδηλώσεις με χρήματα εκ Τουρκίας, βραβεύοντας Πομάκους μαθητές. Όπως αναφέρει στην "Κυριακάτικη Δημοκρατία" ο Αχμέτ Ιμάμ, πρόεδρος του "Πανελληνίου Συλλόγου Πομάκων", ο Τούρκος πρόξενος επιβραβεύει κάθε μαθητή που θα διαβάσει απόσπασμα του Κορανίου με ένα… τάμπλετ.

Και, φυσικά, το χρήμα εκ Τουρκίας ρέει άφθονο, για το οποίο αφελείς ή ίσως και κάποιοι δόλιοι τοπικοί παράγοντες (χριστιανοί) σημειώνουν ότι «βοηθά στην οικονομική ανάκαμψη της Θράκης».

Το απεχθές πρόσωπο του Προξενείου ξεδιπλώνεται με εκβιασμούς, προπηλακισμούς, αλλά και χρηματισμό, υποχρεώνοντας πολλούς Πομάκους να δηλώνουν ότι είναι Τούρκοι. Στον Εχίνο, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, οι μουσουλμάνοι Πομάκοι, ενώ δηλώνουν την αδιαμφισβήτητη πομακική καταγωγή τους, δηλώνουν ταυτόχρονα ότι είναι και Τούρκοι! Υποκρίνονται, αλλά… πες-πες…

Είναι χαρακτηριστική η επιστολή των κατοίκων του Πομακοχωρίου της Κοττάνης του Νομού Ξάνθης, οι οποίοι ευχαριστούν τον Στρατό που έφτιαξε επιτέλους το δρόμο του Οικισμού τους, υλοποιώντας μια προ μηνών υπόσχεση. Γράφουν μεταξύ άλλων στον Στρατηγό του Δ΄ Σ.Σ.:
«… Αποδείξατε σήμερα ότι δεν είστε σαν αυτούς που πέρασαν και έμειναν στα λόγια και στις υποσχέσεις. Σας ευχαριστούμε θερμά όλους σας, τον φαντάρο, τον Αξιωματικό, την πολιτική ηγεσία του Άμυνας και σας υποσχόμαστε ως γνήσιοι ακρίτες, ως γνήσιοι Πομάκοι, είμαστε και θα συνεχίσουμε να είμαστε μαζί σας οι φύλακες των συνόρων μας και της πατρίδας μας. Να σας έχει ο Θεός πάντα καλά και τα σπίτια μας θα είναι πάντα ανοικτά για σας».

Ένας από τους σημαντικούς λόγους που η κεντρική και -ιδίως- η τοπική εξουσία αποφεύγει την εκτέλεση κάποιων έργων, δεν οφείλεται μόνον στην συνήθη αθέτηση των υποσχέσεων των πολιτικών, αλλά και στο ότι το οποιοδήποτε έργο για να εκτελεστεί πρέπει πρώτα να εγκριθεί από τον… αγά της περιοχής, ώστε ο μουσουλμάνος -όχι μόνον ο Πομάκος- να γνωρίζει πως μόνον αν αποταθεί σε τουρκοπράκτορες του Προξενείου, θα βρει το δίκαιό του. Οι δε χριστιανοί υπάλληλοι, και να θέλουν, δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά. Οι τοπικοί άρχοντες επιζητούν την εύνοια του Προξενείου. Υπάρχουν άπειρες γνωστές περιπτώσεις.

Την ώρα που βαθύς ύπνος κυριεύει τους ημετέρους αρμοδίους για τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη, οι Βούλγαροι ανησυχούν και επιχειρούν να περιορίσουν την ισχύ των μουσουλμάνων της χώρας τους, που είναι εκατοντάδες χιλιάδες και αναγνωρισμένοι ως κοινότητα, με το "Τουρκικό Κόμμα" να συγκυβερνά στην προηγούμενη κυβέρνηση Μπορίσοφ.

Στο πλαίσιο των ενεργειών τους, σκοπεύουν και στον εκβουλγαρισμό των Πομάκων της Βουλγαρίας, που κάποιες πηγές τους ανεβάζουν σε 150-200.000. Δεν αρκούνται όμως σ’ αυτό, αλλά διεκδικούν και τους Πομάκους της Ελλάδας! Είναι χαρακτηριστικό, ότι παλαιότερο ρεπορτάζ της βουλγαρικής εφημερίδας "Σέγκα" έφερε τον τίτλο: «Αντιστέκονται απεγνωσμένα στον εκτουρκισμό οι Βούλγαροι Πομάκοι στην Ελλάδα»!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έχουμε σε λίγο καιρό με τους Βουλγάρους, το ίδιο πρόβλημα που έχουμε τώρα με τους Τούρκους. Η συνειδητή εγκατάλειψη των Πομάκων από την ελληνική πολιτεία, τους υποχρεώνει να απευθύνονται στους ανθρώπους του Τουρκικού Προξενείου, για να διεκπεραιώσουν ακόμη και μια απλή υπόθεσή τους. Τώρα δε, με τη δημιουργία συνοριακού σταθμού στα ελληνοβουλαρικά σύνορα, σ’ εκείνη την περιοχή, διευκολύνεται η επικοινωνία, αλλά και η βουλγαρική προπαγάνδα στους 35-50.000 Πομάκους της ελληνικής πλευράς.
Αν εξακολουθήσει η πολιτεία να εφαρμόζει πολιτική εκτουρκισμού των Πομάκων, τότε είναι βέβαιο πως όσοι Πομάκοι αρνηθούν να καταστούν Τούρκοι, θα προσβλέπουν στη βουλγαρική βοήθεια, με δυσμενείς συνέπειες για τη χώρα μας, σ’ ένα ακόμη μέτωπο.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Παπαγεωργίου
Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

Στις 16 Απριλίου 2017 οι πολίτες της Τουρκίας ψήφισαν και αποφάσισαν με οριακή πλειοψηφία (51,4% έναντι 48,6% με συμμετοχή που άγγιξε το 86% των πολιτών)[1] την αλλαγή του Τουρκικού Συντάγματος του 1980 και τη μετατροπή του πολιτεύματος από Προεδρευομένη Δημοκρατία σε Προεδρική Δημοκρατία. Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις (ένα πακέτο 18 άρθρων) τις οποίες και υπερψήφισε ο Τουρκικός λαός, αφορούν, ως επί το πλείστον, τη συγκέντρωση των εκτελεστικών εξουσιών και τυπικά πλέον γύρω από το πρόσωπο του Προέδρου Ερντογάν αλλάζοντας ουσιαστικά τη μορφή -αλλά και το πνεύμα- του πολιτεύματος που είχε εγκαθιδρύσει ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1923.

Οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν ξεκινήσει ήδη, αναμένεται να πραγματοποιηθούν σε τρία στάδια με χρονικό ορίζοντα το 2019. Το πρώτο στάδιο αφορά τη θέση του Προέδρου στην κυβέρνηση, συγκεκριμένες δομικές αλλαγές στο Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu ή HSYK) καθώς και την παύση των στρατοδικείων.[2] Πιο συγκεκριμένα αίρεται η ρήτρα αμεροληψίας και συνεπώς ο Τούρκος Πρόεδρος μπορεί να αποτελεί και τυπικά πλέον μέλος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Μέσα σε 30 ημέρες από τη δημοσίευση των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Resmi Gazete), το προαναφερθέν HSYK μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (Hâkimler ve Savcılar Kurulu ή HSK)[3] παραλείποντας τον χαρακτηρισμό του οργάνου ως «Ανώτατο», ενώ τα μέλη του μειώθηκαν από 22 σε 13.[4] Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος ηγείται του Συμβουλίου, καθώς και ο Υφυπουργός, αποτελούν αυτόματα μέλη του HSK, ενώ 4 μέλη προέρχονται από επιλογή του Προέδρου και άλλα 7 μέλη από επιλογή του Κοινοβουλίου.[5]

Το επόμενο στάδιο της διαδικασίας αφορά μια μεταβατική περίοδο έξι μηνών από την ημέρα της δημοσίευσης των αποτελεσμάτων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στάδιο το οποίο διανύουμε ήδη, όπου το Κοινοβούλιο θα επεξεργάζεται και θα πραγματοποιεί αλλαγές σε πλήθος νόμων (περίπου 2000 νόμοι αναμένεται να τροποποιηθούν) βάσει των παραπάνω συνταγματικών αλλαγών.[6] Η περίοδος αυτή αποτελεί ένα σημαντικό προπαρασκευαστικό βήμα για την πλήρη εφαρμογή της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία θα πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά το 2019, όπου αναμένονται οι επόμενες προεδρικές εκλογές.[7] Το αξιοσημείωτο είναι πως το 2019 αναμένεται να πραγματοποιηθούν τρεις διαφορετικές εκλογές, προεδρικές, βουλευτικές αλλά και δημοτικές, με τη νέα συνταγματική αναθεώρηση να ορίζει τη διενέργεια προεδρικών και βουλευτικών εκλογών από κοινού στις 3 Νοεμβρίου του 2019.[8] Αυτό δεν θα πρέπει να αποκλείει το σενάριο να πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές εφόσον κριθεί αναγκαίο και ψηφιστεί κάτι τέτοιο από το Κοινοβούλιο.[9] Με το πέρας των διπλών εκλογών του Νοεμβρίου του 2019, οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις θα ολοκληρωθούν πλήρως μέσα σε διάστημα 6 μηνών.[10]

Οι πιο αξιοσημείωτες μεταρρυθμίσεις που αναμένεται να λάβουν χώρα αφορούν, μεταξύ άλλων, την κατάργηση του θεσμού του πρωθυπουργού, τη θέσπιση θέσεων αντιπροέδρου, ενώ δίνεται η δυνατότητα στον Τούρκο Πρόεδρο να διορίζει κυβερνητικούς αξιωματούχους και υπουργούς, να εκδίδει διατάγματα καθώς και να κηρύσσει καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Επίσης, αναμένεται η αύξηση των βουλευτών από 550 σε 600, ενώ το Κοινοβούλιο θα μπορεί να διεξάγει έρευνα κατά του Προέδρου με πλειοψηφία δύο τρίτων. Τέλος, η θητεία του Προέδρου θα έχει όριο τις 2 πενταετίες (2 θητείες).[11]

Οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν και de jure, την de facto κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 8-10 χρόνια, αρχής γενομένης από το δημοψήφισμα της 21ης Οκτωβρίου 2007, όπου με ένα ποσοστό της τάξεως του 69%, οι τούρκοι πολίτες αποφάσισαν την άμεση εκλογή του Προέδρου από τον ίδιο το λαό.[12] Οι κοινωνικές και πολιτικές βάσεις της νέας πραγματικότητας οι οποίες είχαν ξεκινήσει να μπαίνουν από το 2007, έγιναν πιο ευδιάκριτες όταν το 2014 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τουρκίας ο Ερντογάν. Έκτοτε, ο Τούρκος Πρόεδρος έχει κατηγορηθεί για έντονη παρεμβατική και αυταρχική συμπεριφορά σε όλα σχεδόν τα θέματα που άπτονται της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.[13] Η πρωτοβουλία του για την μετατροπή του πολιτεύματος και την αλλαγή του συντάγματος έχει σχολιαστεί αρνητικά από τα διεθνή ΜΜΕ καθώς υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η εφαρμογή ενός Προεδρικού συστήματος σε μια χώρα χωρίς ανεξάρτητη δικαστική λειτουργία και ελευθερία του τύπου (καταλαμβάνει μόλις τη 151η θέση σε σύνολο 180 χωρών στο σχετικό δείκτη ελευθερίας του τύπου των «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα»)[14] και πρακτικά με απουσία μηχανισμών «ελέγχου και ισορροπιών» (checks and balances), αποτελεί το κύκνειο άσμα για τη δημοκρατία στην Τουρκία.[15]

Αν και «η Τουρκία δεν ήταν ποτέ ακριβώς δημοκρατία»[16] η de facto κυριαρχία του Ερντογάν στην εσωτερική πολιτική σκηνή είναι αδιαμφισβήτητη. Παρ’όλα αυτά δεν θα πρέπει να προσωποποιούμε απόλυτα τον Ερντογάν με την κοινωνικοπολιτική αλλαγή που υφίσταται αυτήν τη στιγμή η Τουρκία. Ο Ερντογάν αποτελεί φορέα αυτής της αλλαγής και δεν αποτελεί την ίδια την αλλαγή που βιώνει η Τουρκία.[17] Παρά το γεγονός ότι έχει καταφέρει με αξιοσημείωτο τρόπο να θέσει τις βάσεις για την μετατροπή της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας στη γείτονα χώρα, ο Ερντογάν αποτελεί απλώς έναν εκφραστή-φορέα (σαφέστατα τον πιο πετυχημένο) μιας ιδεολογίας που ξεκινάει να διαμορφώνεται από την 1η Τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920.[18] Εν αντιθέσει με την ιδρυτική φιλοσοφία της Τουρκικής Δημοκρατίας την οποία πρέσβευε η 1η ομάδα με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), η 2η ομάδα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης υποστήριζε, μεταξύ άλλων, την εκλογή του Προέδρου απευθείας από το λαό, καθώς και την υιοθέτηση φιλελεύθερων αρχών όσον αφορά την οικονομία.[19] Η πολιτική αυτή προσέγγιση πήρε σάρκα και οστά μέσω του νεωτεριστικού κινήματος, το οποίο με τη σειρά του προήλθε μέσα από το ισλαμικό κίνημα.[20] Η εμφάνιση του Τουργκούτ Οζάλ (Halil Turgut Özal) σηματοδότησε την πρώτη σημαντική προσπάθεια των νεωτεριστών για εφαρμογή της παραπάνω προσέγγισης. Και μολονότι ο Οζάλ κατάφερε να πετύχει ένα μέρος από τους οικονομικούς στόχους που είχε θέσει, δεν πέτυχε την εφαρμογή ενός προεδρικού συστήματος στα πρότυπα των ΗΠΑ όπως επιθυμούσε.[21] Αντίθετα, η δεύτερη γενιά των νεωτεριστών, με απόλυτο εκφραστή της τον Πρόεδρο Ερντογάν, φαίνεται πως έχει θέσει με επιτυχία τις βάσεις για τη μετάβαση σε αυτήν τη νέα πολιτειακή αλλά και κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, με τα δημοψηφίσματα του 2007 και του 2017, να αποτελούν τα πλέον χαρακτηριστικά ορόσημα.[22] Μέσα σε 10 χρόνια, ο Ερντογάν, κατάφερε να πετύχει σε σημαντικό βαθμό το όραμα του Οζάλ, αλλά και των νεωτεριστών, για μια Τουρκία με ισχυρό πρόεδρο.

Όσον αφορά το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος[23] αυτό σηματοδοτεί ότι η κοινωνία της Τουρκίας είναι διχασμένη γύρω από τη φύση της πολιτειακής αυτής μεταβολής, ενώ αναδεικνύει τις βαθιές ρίζες της ιδεολογικοπολιτικής διαφοράς που γεννήθηκε, όπως προαναφέραμε, μαζί με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Αν συμπεράνουμε πως η κεμαλική προσέγγιση όσον αφορά το ρόλο της θρησκείας στην πολιτική αλλά και στην εν γένει ζωή του μέσου Τούρκου έχει δώσει ανεπιστρεπτί τη θέση της στο υπο-διαμόρφωση μόρφωμα, είναι σημαντικό να κατανοηθεί πως η Τουρκία είναι διχασμένη όχι τόσο λόγω της Ισλαμικής στροφής που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια ο Τούρκος Πρόεδρος, αλλά λόγω του είδους του Ισλάμ που ο ίδιος πρεσβεύει.[24] Η πολιτική που ακολούθησε τους τελευταίους μήνες ο Ερντογάν μολονότι συσπείρωσε κάποιους γύρω από το πρόσωπό του, δίχασε τον Τουρκικό λαό, με τις φυλακίσεις που πραγματοποίησε το καθεστώς αλλά και την επιθετική ρητορική του περί τρομοκρατίας, η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά κόρων εις βάρος όλων όσων του ασκούσαν κριτική.[25]

Η επόμενη μέρα για την Τουρκία είναι δύσκολο να προβλεφθεί με ασφάλεια. Η μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή η Τουρκία αναμένεται να διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα, ίσως και στη μετά-Έρντογαν εποχή.[26] Φαίνεται πως οδεύουμε προς μια διαφαινόμενη παγίωση ενός δικομματικού συστήματος στην Τουρκική πολιτική σκηνή, με το AKP να εντάσσει στην ατζέντα του σημαντικό μέρος της ατζέντας του ακροδεξιού MHP (Milliyetçi Hareket Partisi), και με αντιπολίτευση το κεμαλικό, σοσιαλδημοκρατικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα CHP (Cumhuriyet Halk Partisi) με το φιλο-κουρδικό κόμμα HDP (Halkların Demokratik Partisi).[27] Αυτός ο δικομματισμός ενδέχεται να εγκυμονεί κινδύνους για τους γείτονες της Τουρκίας, καθώς ενδεχομένως να «αναγκάσει» την τουρκική πολιτική ελίτ να συνεχίσει την προκλητική της στάση απέναντι στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, με σκοπό να αποκτήσει ευρύτερη νομιμοποίηση στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας, τουλάχιστον μέχρι το 2019. Αντίστοιχα, από την πλευρά της αντιπολίτευσης, το χαρτί του εθνικισμού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στο πρόσφατο παρελθόν από τον ηγέτη του CHP, κυρίως για ψηφοθηρικούς λόγους πριν το δημοψήφισμα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως, λίγες μέρες μετά τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Ερντογάν στο Πεκίνο, καταγράφηκε σωρεία παραβιάσεων στον εθνικό εναέριο χώρο (141 παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά) ενώ επίσης σημειώθηκαν παραβιάσεις στα χωρικά ύδατα έξω από το Αγαθονήσι.[28]

Οι πρόσφατες κινήσεις της Τουρκίας έρχονται σε αντίθεση με την ελπίδα που υπήρχε για μερική εκτόνωση της κατάστασης μετά το πέρας του δημοψηφίσματος. Εκτός των άλλων δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία βρίσκεται ακόμα αντιμέτωπη με σημαντικά προβλήματα στο εσωτερικό της, όπως είναι η εύθραυστη οικονομική της ανάπτυξη, η διαχείριση του κουρδικού αλλά και πλήθος άλλων ζητημάτων, υπενθυμίζοντας παράλληλα πως διαχρονικά η γειτονική μας χώρα συνηθίζει να εξάγει τα προβλήματά της στην άμεση περιφέρειά της.[29] Στο παραπάνω πλαίσιο, θα πρέπει να συνυπολογιστεί πως, με ορίζοντα το 2023 και τον εορτασμό της επετείου για τα 100 χρόνια από την ίδρυσης του σύγχρονου Τουρκικού κράτους, ο κίνδυνος για θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα παραμείνει υψηλός για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Συμπερασματικά η Τουρκία του Ερντογάν μετά το δημοψήφισμα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες και θα πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά οι Ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ για το αν πραγματικά θέλουν μία τέτοια χώρα να γίνει, έστω και στο απώτερο μέλλον, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγές
[1] Επίσημη ανακοίνωση Ανωτάτου Εκλογικού Συμβουλίου της Τουρκίας [Supreme Electoral Council of Turkey (YSK)]. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.ysk.gov.tr/ysk/content/conn/YSKUCM/path/Contribution%20Folders/SecmenIslemleri/Secimler/2017HO/2017HO-Ornek136.pdf, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[2] Βλ. Beklan Kulaksizoglu, “What happens now following the yes vote in the Turkish referendum”, Deutsche Welle, 18 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.dw.com/en/what-happens-now-following-the-yes-vote-in-the-turkish-referendum/a-38466341, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[3] Βλ. Επίσημη ιστοσελίδα Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων Τουρκίας. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.hsyk.gov.tr/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[4] Βλ. Milliyet.com.tr, “HSYK bitti HSK geldi”, 18 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.milliyet.com.tr/hsyk-bitti-hsk-geldi-siyaset-2434350/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[5] Βλ. Milliyet.com.tr, “HSYK bitti HSK geldi”, ο.π.
[6] Βλ. Beklan Kulaksizoglu, “What happens now following the yes vote in the Turkish referendum”, Deutsche Welle, ο.π.
[7] Ο.π.
[8] Ο.π.
[9] Ο.π.
[10] Ο.π.
[11] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, 16 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.bbc.com/news/world-europe-38883556, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[12] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, 17 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.avgi.gr/article/10937/8072586/demopsephisma-sten-tourkia-e-synkrouse-dyo-kosmotheorion, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[13] Βλ. The Economist, “Turkey is sliding into dictatorship”, 15 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.economist.com/news/leaders/21720590-recep-tayyip-erdogan-carrying-out-harshest-crackdown-decades-west-must-not-abandon, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[14] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, ο.π.
[15] Ο.π.
[16] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Ο Ερντογάν απέναντι στον Κεμάλ Ατατούρκ», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.kathimerini.gr/905558/article/epikairothta/kosmos/o-erntogan-apenanti-ston-kemal-atatoyrk, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[17] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, ο.π.
[18] Ο.π.
[19] Ο.π.
[20] Ο.π.
[21] Ο.π.
[22] Ο.π.
[23] Τα αντιπολιτευτικά κόμματα αμφισβήτησαν το οριακό αποτελέσμα, κάνοντας λόγο για νοθεία, όμως οι προσφυγές ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας (YSK). Βλ. CNN Greece, «Δημοψήφισμα Τουρκία: Νοθεία καταγγέλλει η αντιπολίτευση», 16 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/76883/dimopsifisma-toyrkia-notheia-kataggellei-i-antipoliteysi, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017] Βλ. επίσης: HuffPost Greece, «Το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας απέρριψε τις προσφυγές για ακύρωση του δημοψηφίσματος», 19 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.huffingtonpost.gr/2017/04/19/eidhseis-diethnes-to-anwtato-eklogiko-symbolio-ths-tourkias-prosfyges_n_16101222.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[24] Ο.π.
[25] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, ο.π.
[26] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, ο.π.
[27] Ο.π.
[28] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Μπαράζ τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15 Μαΐου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.kathimerini.gr/909677/article/epikairothta/ellada/mparaz-toyrkikwn-paraviasewn-sto-aigaio, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[29] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Ο Ερντογάν απέναντι στον Κεμάλ Ατατούρκ», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17 Απριλίου 2017, ο.π.

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου