Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2017


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.

Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.

Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.

Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.

Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).

Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.

Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.

Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.

Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.

Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.

Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).

Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.

Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.

Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμη διαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.

Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.

Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.

Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.

Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.

Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.

Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;

Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.

Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.

Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).

Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;

Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;

Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.

Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.

Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού

Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.

‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Όλες οι εξουσίες στα χέρια του σουλτάνου Ερντογάν και με τον νόμο…

Το κοινοβούλιο της Τουρκίας ενέκρινε σήμερα τα ξημερώματα κατ΄ άρθρο το νομοσχέδιο συνταγματικής μεταρρύθμισης που προβλέπει την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Με αυτό τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την άνοιξη για την υιοθέτηση του νέου συντάγματος.
Ποιά είναι όμως τα βασικά σημεία της συνταγματικής μεταρρύθμισης;

Ενισχυμένες εξουσίες του προέδρου

Το νομοσχέδιο προβλέπει την πλήρη μεταβίβαση της εκτελεστικής εξουσίας στον πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος θα ορίζει πλέον και τους υπουργούς της κυβέρνησης. Επίσης θα διορίζει έναν ή δύο αντιπροέδρους της κυβέρνησης, ενώ πλέον δεν θα υπάρχει πρωθυπουργός.

Το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο υιοθετήθηκε το 1982 μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, διασφαλίζει την ελευθερία των δικαστηρίων απέναντι σε κάθε «όργανο, αρχή, πρόσωπο ή υπηρεσία». Όμως βάσει της συνταγματικής αναθεώρησης που εγκρίθηκε, ο πρόεδρος έχει την εξουσία να επεμβαίνει άμεσα στον δικαστικό τομέα.

Ο Ερντογάν κατηγορεί τις δικαστικές αρχές ότι χειραγωγούνται από τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ πρώην ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί υπεύθυνο για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Πλέον ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο θα επιλέγουν από κοινού τέσσερα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων, το οποίο έχει την αρμοδιότητα να διορίζει και να αποπέμπει τους δικαστικούς υπαλλήλους. Το τουρκικό κοινοβούλιο θα επιλέγει μόνο του επτά μέλη.

Τα στρατιωτικά δικαστήρια, τα οποία έχουν καταδικάσει στο παρελθόν στην εσχάτη των ποινών πολλούς αξιωματικούς, ακόμη και τον πρώην πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές μετά το πραξικόπημα του 1960, θα καταργηθούν.

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Βάσει της συνταγματικής μεταρρύθμισης, κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορεί να κηρύσσεται σε περίπτωση «εξέγερσης κατά της πατρίδας» ή «βίαιων ενεργειών που θέτουν το έθνος σε κίνδυνο διχασμού», όπως μετέδωσε το πρακτορείο Anadolu.

Ο πρόεδρος θα αποφασίζει αν θα κηρύξει ή όχι κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προτού υποβάλει την πρότασή του στο κοινοβούλιο. Αυτό θα αποφασίζει αν θα μειώνει τη διάρκειά της, αν θα την παρατείνει ή αν θα την άρει, διευκρινίζει η ίδια πηγή.

Αρχικά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα μπορεί να ισχύει για περισσότερους από έξι μήνες και στη συνέχεια θα μπορεί να παρατείνεται για 4 μήνες κάθε φορά.

Το τουρκικό κοινοβούλιο δέχθηκε στις 4 Ιανουαρίου, έπειτα από αίτημα της κυβέρνησης, να παρατείνει κατά τρεις μήνες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει κηρυχθεί στη χώρα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Κοινοβούλιο

Ο αριθμός των βουλευτών θα αυξηθεί από 550 σε 600, αντίθετα θα μειωθεί από τα 25 έτη στα 18 η ηλικία στην οποία μπορεί κάποιος να εκλεγεί βουλευτής. Πλέον οι βουλευτικές εκλογές θα διεξάγονται ταυτόχρονα με τις προεδρικές, κάθε πέντε χρόνια, αντί για κάθε τέσσερα που ίσχύει ως τώρα.

Το τουρκικό κοινοβούλιο θα εξακολουθήσει να έχει την εξουσία να καταθέτει, να τροποποιεί ή να ακυρώνει νόμους. Επίσης διατηρεί την εξουσία ελέγχου, με τη δυνατότητα να συντάσσει εκθέσεις για κάποιες υποθέσεις.

Ο κοινοβούλιο θα ελέγχει τις ενέργειες του προέδρου, όμως αυτός θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα που θα αφορούν τους τομείς της εκτελεστικής του εξουσίας. Αντίθετα το νομοσχέδιο αναφέρει ρητά ότι ο πρόεδρος δεν θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα για θέματα τα οποία ρυθμίζονται ξεκάθαρα από τους νόμους.

Στην περίπτωση που ο πρόεδρος κατηγορηθεί ή θεωρηθεί ύποπτος ότι διέπραξε εγκληματική ενέργεια, το κοινοβούλιο θα μπορεί να ζητεί να διεξαχθεί έρευνα.

Πρόεδρος ως το 2029;

Το προσχέδιο της συνταγματικής μεταρρύθμισης αναφέρει την 3η Νοεμβρίου 2019 ως ημερομηνία για τις επόμενες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Για να είναι κανείς υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές θα πρέπει να είναι Τούρκος πολίτης επί τουλάχιστον 40 χρόνια και να έχει κάνει ανώτατες σπουδές. Ο πρόεδρος θα εκλέγεται για μια πενταετή θητεία και θα μπορεί να επανεκλεγεί μία ακόμη φορά μόνο.

Ο Ερντογάν εξελέγη πρόεδρος τον Αύγουστο του 2014 στις πρώτες άμεσες εκλογές προέδρου, αφού διετέλεσε περισσότερα από δέκα χρόνια πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αν ο ανώτατος αριθμός θητειών ξεκινήσει να ισχύει από τις εκλογές του 2019, κάτι που ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί, ο Ερντογάν ενδέχεται να παραμείνει στην εξουσία ως το 2029.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Είναι γνωστό ότι η διαμόρφωση των πολιτικών δομών της σύγχρονης Ευρώπης, των Βαλκανικών χωρών και της Μέσης Ανατολής επηρεάστηκε καθοριστικά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα. Η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας με την σύγχρονη μορφή της έως σήμερα είναι προϊόν αυτών των διαδικασιών που συνθέτουν το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.
Η πρόσφατη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, ενός βετεράνου διπλωμάτη της σοβιετικής περιόδου και γνώστη των ψυχροπολεμικών τακτικών του δυτικού μπλοκ, έρχεται ως κορύφωση των αποσταθεροποιητικών καταστάσεων στην ίδια την Τουρκία αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, τις οποίες έχει πυροδοτήσει η “αναθεωρητική” και μεγαλοϊδεατική νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν. Η προσπάθεια της Τουρκίας να μεταλλαχθεί από ένα κοσμικό, δυτικά προσανατολισμένο, σύγχρονο κράτος σε μια ηγεμονική δύναμη της περιοχής της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, μέχρι και τα “σύνορα της καρδιάς” της στην Κεντρική Ασία, ορίζει τη νέα φάση του Ανατολικού Ζητήματος.
Το σημερινό κουβάρι των γεγονότων στην περιοχή μας και στην Μέση Ανατολή, που αφορά άμεσα την γεωστρατηγική του Ελληνισμού, εν όψει μάλιστα και των κρίσιμων αποφάσεων για την Κύπρο, για να κατανοηθεί χρειάζεται η δουλεμένη προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας και των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα.
Με βάση αυτά τα κριτήρια, πιστεύω ότι το σύγγραμμα “Τουρκία και Ανατολικό Ζήτημα. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Νεώτερη Τουρκία”, Α' τόμος (Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ), του διεθνολόγου και συνεργάτη του Hellenic Nexus Θεόδωρου Μπατρακούλη αποτελεί μία εξαιρετικά διεισδυτική επιστημονική παρέμβαση, αλλά και επίκαιρη, στον βαθμό που η νεο-οθωμανική Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί ένα σημαντικό μέρισμα στον νέο διεθνή καταμερισμό ισχύος απειλώντας ευθέως τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Ο ερευνητής πρέπει να αντιμετωπίζει την Ιστορία όχι απλά ως παρελθόν αλλά και ως παρόν και ως μέλλον, λέει ο συγγραφέας του εμπεριστατωμένου και ογκώδους αυτού βιβλίου. Π.χ. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μία “υπερδύναμη” που είχε οικουμενική εμβέλεια και πρωταγωνίστησε για διάστημα μεγαλύτερο των έξι αιώνων στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή (στον “ευρασιατικό” χώρο). Η τουρκική διείσδυση στη Μικρά Ασία και στη Χερσόνησο του Αίμου διευκολύνθηκε από τις καταστάσεις αταξίας και τις ταραχές που συγκλόνιζαν την εξελληνισμένη αυτοκρατορία της Ανατολής από το δεύτερο τέταρτο του 11ου αιώνα. Από το 1000 μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα έλαβε χώρα μία ουσιώδης αλλαγή του τύπου εμπορίας και συνακόλουθα της αστικής ζωής στην Δυτική Ευρώπη. Οι “Σταυροφορίες”, που βασίστηκαν στη ναυτική δύναμη των ιταλικών πόλεων-κρατών, εγκαινίασαν μία νέα φάση στο ευρωπαϊκό και μεσογειακό εμπόριο. Οι Ιταλοί έγιναν οι κυρίαρχοι θαλασσοπόροι της Ανατολικής Μεσογείου. Μετά την πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατακερματίστηκε σε ανεξάρτητα λατινικά και ελληνικά κράτη. Παράλληλα επισφραγίστηκε η διαφοροποίηση στον έλεγχο των εμπορικών δρόμων.
Στην συνέχεια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η ισχυρότερη δύναμη στη Μεσόγειο ώς τα τέλη περίπου του 17ου αιώνα. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, διάδοχος του ρωμαϊκού-βυζαντινού κράτους στον συγκεκριμένο γεωιστορικό χώρο, είχε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της κληρονομιάς. Ισχυρή όπως η προκάτοχός της ανατολικά και δυτικά των Στενών, διέθετε τον έλεγχο των δρόμων της Ευρώπης προς την Ασία επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν, κατά την μουσουλμανική παράδοση, την πείρα και την συνδρομή των ραγιάδων στην συνέχιση του κατακτητικού τους έργου και στην οργάνωση του κράτους τους.
Στην διάρκεια του 19ου αιώνα, η Οθωμανική επικράτεια αποτέλεσε θέατρο αντιπαλοτήτων διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων (“οθωμανισμός”, πανισλαμισμός, τουρκισμός, παντουρανισμός), τα οποία συνιστούσαν προσπάθειες να διασωθούν τα υπολείμματά της. Ο ιμπεριαλισμός -ιδιαίτερα ο Γερμανικός-, τα ζητήματα των Βαλκανίων, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ο “ασθενής της Ευρώπης” και οι ιδεολογικές προσπάθειες διάσωσής της είναι θέματα που έχουν τροφοδοτήσει εμβριθή και “κατεδαφιστική” ακαδημαϊκή έρευνα και συζήτηση, τονίζει ο Θεόδωρος Μπατρακούλης.
Με την ουσιαστική συμμετοχή της Γερμανίας στα γεωστρατηγικά και πολιτικά/οικονομικά συμφέροντα της Πύλης και ευρύτερα στην Εγγύς Ανατολή, το Ανατολικό Ζήτημα μπήκε σε ένα νέο, άγνωστο και δύσβατο δρόμο. Η πιθανότητα να καταλήξει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Δυνάμεις (ιδιαίτερα η εντεινόμενη από τις αρχές του 20ου αιώνα γερμανοβρετανική αντιπαλότητα) σε παγκόσμια πολεμική αναμέτρηση ενισχυόταν λόγω των μεγάλων, περίπλοκων αλληλοσυγκρουόμενων επιδιώξεων. Και ήταν μέσα στο συγκεκριμένο όσο και ρευστό ιστορικο-πολιτικό συγκείμενο, που από την δεκαετία του 1910 μέχρι τις μέρες μας, οι ιθύνουσες ελίτ και οι μηχανισμοί του Τουρκικού κράτους υιοθέτησαν κατ' επανάληψιν πολιτικές και μέτρα που συνιστούσαν πολιτικές βίαιου εξισλαμισμού/εκτουρκισμού ιστορικών εθνοτήτων και λαών που ζούσαν ανέκαθεν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και της Τουρκίας στην συνέχεια.
Στον χώρο όπου διαδραματίσθηκαν οι διάφορες φάσεις του Ανατολικού Ζητήματος, κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες έλαβαν χώρα σπουδαίες πολιτικές-κοινωνικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις. Ξαναχαράχθηκαν κατ' επανάληψιν τα σύνορα μεταξύ των κρατών.
Με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) σχεδόν ολοκληρώθηκε η ένταξη των υπόδουλων στους Οθωμανούς λαών της Βαλκανικής σε κράτη ανεξάρτητα (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία) ή αυτόνομα (Βουλγαρία). Ωστόσο, τα ίδια τα κράτη αμφισβητούσαν τα εδαφικά σύνορα και ο πληθυσμός τους δεν ήταν εθνικά, γλωσσικά, θρησκευτικά ομοιογενής.
Οι πολιτικο-ιδεολογικές επιδιώξεις τόσο των πανισλαμιστών, όσο και των τουρκιστών, ενισχύθηκαν από τις βλέψεις της ενοποιημένης (από το 1871) Γερμανίας, η οποία χρησιμοποίησε τους Οθωμανούς/Τούρκους για την προώθηση των οικονομικών και γεωπολιτικών στόχων της (πολιτική του Drang nach Osten).
Κατά τον 20ο αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή άφησε ανοικτούς λογαριασμούς και οδήγησε τον Ελληνισμό σε μία δραματική αντίφαση. Από τη μία πέτυχε χάρη στην ηρωική εξόρμηση των δύο πρώτων δεκαετιών του αιώνα να συγκροτήσει ένα ομοιογενές εθνικό κράτος, το ευρύτερο της ιστορίας του, από την άλλη όμως γνώρισε μία τρομερή συρρίκνωση και έναν παρατεταμένο διχασμό. 
Στην εν λόγω μελέτη επιχειρείται μία ανασυνθετική επανεξέταση των προαναφερόμενων ζητημάτων που αναμείχθηκαν στη διεθνή αρένα. Βασική επιδίωξη που θεωρείται ότι συμβάλλει στην πρωτοτυπία της μελέτης είναι μία επαναξιολόγηση της συνέργειας των εμπλεκόμενων οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών, πολιτισμικών παραγόντων.
Ο ερευνητής και διακεκριμένος ενεργός πολίτης στον δημοκρατικό, πατριωτικό χώρο, Θεόδωρος Μπατρακούλης, χρησιμοποιεί επιτυχώς την διεπιστημονική μέθοδο υπό το φως των διδαγμάτων της σύγχρονης Γεωπολιτικής.
Στα συμπεράσματά του επισημαίνει κι αυτός ό,τι τονίζουμε συνεχώς απ' αυτές τις στήλες: η Ελλάδα και ο Ελληνισμός βρίσκονται στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.
Ο ελληνικός λαός, προδομένος για άλλη μια φορά από τους δυτικούς συμμάχους του και την συγκυβερνώσα μνημονιακή πολιτική ελίτ, οδηγείται στην εξαθλίωση, στην μετανάστευση και την οριστική απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας.
Απέναντι, η Τουρκία γίνεται εξαιρετικά απρόβλεπτη, εγκαταλείποντας το κοσμικό μοντέλο, μετατρεπόμενη σταδιακά σε ένα ισλαμικό κράτος, που διατηρεί pro forma την δημοκρατική αρχή χωρίς να είναι κράτος δικαίου, δηλαδή εμπεδώνει σε ένα άλλο επίπεδο την αυταρχική δομή που διατηρούσε επί κεμαλισμού, ενώ στην διεθνή του διάσταση απαγκιστρώνεται από την Δύση.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης ελληνικής στρατηγικής για τον 21ο αιώνα συνιστά άμεση ανάγκη και όχι περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση.
Για τον λόγο αυτόν πρέπει να συντονιστούν οι κινήσεις για την δημιουργία του ποθούμενου εθνικοαπελευθερωτικού πόλου με άξονες την εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική και πολιτισμική αναγέννηση, μαζί με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την σύνταξη ενός σύγχρονου “οδικού χάρτη” επανανακάλυψης του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.
Το 2017 θα φέρει αλυσιδωτές εξελίξεις και ανατροπές, τόσο διεθνείς όσο και εσωτερικές, στις οποίες θα περιλαμβάνονται κατά πάσα πιθανότητα και δύο εκλογικές αναμετρήσεις (χωρίς να αποκλείεται ένα νέο δημοψήφισμα). Η πρώτη θα εκλέξει Βουλή που δεν θα δώσει κυβερνητική προοπτική, επομένως τα πάντα θα κριθούν στην δεύτερη, η οποία αναγκαστικά θα γίνει με απλή αναλογική. Αν ο λαός συμπεριφερθεί σωστά και στις πρώτες εκλογές δεν εγκλωβιστεί στα διχαστικά ψευδοδιλήμματα, τότε εκ των πραγμάτων θα καταγραφεί στις κάλπες η οριστική κατάρρευση του ευρώδουλου πολιτικού συστήματος. Οι δεύτερες εκλογές (καλοκαίρι ή φθινόπωρο) θα είναι η μεγάλη ευκαιρία για ένα μετωπικό πολιτικό σχήμα με τα παραπάνω προτάγματα, αλλά η παγίδα της απλής αναλογικής εμποδίζει την συσπείρωση του διάσπαρτου από μικροαρχηγικά “κινήματα” πατριωτικού, αντιμνημονιακού χώρου.
Αν αυτό, όμως, γίνει κατορθωτό, τότε ίσως το 2017 να ξεκινήσει μια αλλαγή σελίδας στην πορεία της χώρας, που σήμερα δεν είναι ακόμα ορατή. Οι εκλογές, βέβαια, από μόνες τους δεν λύνουν το υπαρξιακό μας πρόβλημα αν ο ελληνικός λαός ο ίδιος δεν αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του μέσα από την αυτοοργάνωση, την διεύρυνση της αλληλεγγύης, την πολιτική προστασία της ίδιας του της ζωής και της πραγματικής δημοκρατίας με όποια θυσία χρειαστεί. Λόγια χιλιοειπωμένα, που όμως κάποια στιγμή μπορεί να ζωντανέψουν και να αποκτήσουν νόημα κάτω από την πίεση της ανάγκης και την έκρηξη της οργής. Το 2017 είναι μπροστά μας: Ιδού η Ρόδος...
Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.114 Ιανουάριος 2017

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


«Ξαναχτύπησε» ο Γιγίτ Μπουλούτ: «Μακάρι να σηκώνονταν οι 300 του Λεωνίδα να πάνε να δούνε τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας...»

Για ξεπούλημα της Ελλάδας από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα κάνει λόγο ο Γιγίτ Μπουλούτ, σύμβουλος του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, σε εκπομπή που παρουσιάστηκε στην κρατική τηλεόραση του τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού TRT haber.

Ο Μπουλούτ, κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, είπε ότι η σημερινή κατάσταση που εισπράττει στην Ελλάδα έχει κάνει τους Έλληνες σκλάβους λόγω του χρέους ενώ όλα τα λιμάνια και τα κεφαλαία της χώρας έχουν περάσει στα χέρια της Γερμανίας.

Συγκεκριμένα ο Γιγίτ Μπουλούτ υποστήριξε:
«Όλα τα λιμάνια έχουν περάσει στα χέρια του γερμανικού κεφαλαίου, όλα τα χρηματιστήρια, όλες οι τράπεζες. Σήμερα δεν υπάρχει Ελλάδα. Μακάρι να σηκώνονταν οι 300 του Λεωνίδα να πάνε να δούνε τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας».
Και συνέχισε ο σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν:
«Ένας πρωθυπουργός που δεν φοράει γραβάτα έκανε όλα όσα του είπαν η ΕΕ και το ΔΝΤ, πούλησε την Ελλάδα. Να σας το πω καθαρά. Σήμερα οι Έλληνες πολίτες δεν υπάρχουν, είναι όλοι σκλάβοι. Τι περιμένουν; Περιμένουν το χρέος εκεί..».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες η Άγκυρα βάζει φρένο στην διαδικασία των συνομιλιών για το Κυπριακό, καθώς και η δεύτερη φάση της Πενταμερούς Διάσκεψης για τα θέματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων σε επίπεδο τεχνοκρατών έληξε χωρίς η τουρκική αντιπροσωπεία να εχει καταθέσει γραπτώς συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις.

Στις συνομιλίες που ξεκίνησαν την Τετάρτη το πρωί στο Μον Πελεραν, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην διαμόρφωση του ερωτηματολογίου για τα ζητήματα που προκύπτουν στην εσωτερική -εξωτερική ασφάλεια, στην Εγγύηση της επομένης ημέρας και της εφαρμογής της Λύσης, όπου η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή πλευρά κατέθεσαν συγκεκριμένες προτάσεις και με την Ελληνική πλευρά να δηλώνει ότι έχει έτοιμο γραπτό κείμενο να καταθέσει, κάτι που δεν συνέβη όμως μια και η τουρκική πλευρά αρνήθηκε να καταθέσει τις δικές της θέσεις.

Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά επιμένει, μέσω και των οδηγιών που μετέφερε με την εσπευσμένη μετάβαση του στην Γενεύη ο τούρκος αναπληρωτής πρωθυπουργός Τ. Τουρκές, στις γνωστές θέσεις για τα ζητήματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων, έστω κι αν δηλώνει ότι είναι έτοιμη να συζητήσει κάποιες παραλλαγές, αλλά θέτει ως κόκκινη γραμμή την εξασφάλιση των τεσσάρων ελευθέριων και για τους τούρκους πολίτες, μετά την Λύση του Κυπριακού.

Η Αθήνα θεωρεί ότι με την απαίτηση αυτή οι Τούρκοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν ότι με την οικονομική ενίσχυση από την Άγκυρα θα επιτευχθεί η «άλωση» του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου , με την εξαγορά περιουσιών και επιχειρήσεων…

Σε ότι αφορά στην διαδικασία, σύμφωνα με πληροφορίες ο Ε. Άιντε θα διαμορφώσει το δικό του ερωτηματολόγιο, το οποίο θα πρέπει να αξιολογηθεί και να απαντηθεί από τα μέρη, αλλά ακόμη δεν έχει διευκρινισθεί, αν η επόμενη φάση θα είναι σε επίπεδο ΥΠΕΞ η σε επίπεδο Κορυφής, καθώς πλέον οι τεχνοκράτες έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους..

Ο τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλι Γιλντιρίμ μιλώντας στην τουρκική Εθνοσυνέλευση επανέφερε την σκληρή γραμμή δηλώνοντας ότι «δεν τίθεται θέμα συζήτησης των αποτελεσματικών εγγυήσεων και της ασφάλειας της Τουρκίας στην Κύπρο».

Ο κ. Γιλντιριμ δήλωσε ότι δεν τίθεται θέμα συζήτησης για την Τουρκία στα θέματα Εγγυήσεων τονίζοντας: «Για να μην επιστρέψουμε στην κατάσταση της δεκαετίας 60-70 στην Κύπρο δεν τίθεται θέμα συζήτησης των αποτελεσματικών εγγυήσεων και της ασφάλειας της Τουρκίας. Να υπάρξει δίκαιη διακυβέρνηση, να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των κοινοτήτων, να διασφαλιστούν οι τέσσερις ελευθερίες. Αναφερόμαστε σε μια ενοποιημένη Κύπρο. Όταν αυτή η συμφωνία διασφαλιστεί η Τουρκία από πλευράς Κύπρου πρέπει να τύχει συμπεριφοράς σαν να έχει μπει στην ΕΕ»…

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Σε νέο βίντεό τους προειδοποιούν την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο

Kατά των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας και ειδικότερα κατά του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο απειλούν ότι θα κατεδαφίσουν, στρέφονται Τούρκοι τζιχαντιστές του ISIS σε νέο βίντεo που έδωσαν στη δημοσιότητα.

Η ισλαμική οργάνωση κατηγορεί την Τουρκία ότι έχει «παραστρατήσει από τον δρόμο του Αλλάχ» και πως γι’ αυτό το λόγο θα την εντάξουν στο Χαλιφάτο τους ώστε να την επαναφέρουν στον σωστό δρόμο.

Παράλληλα, το βίντεο προειδοποιεί, ξανά, την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο.

Να σημειωθεί πως ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, το Ισλαμικό Κράτος μέσα από το περιοδικό προπαγάνδας του Dabiq καλεί όλους όσοι εντάσσονται στις τάξεις τους να επιτεθούν στους Χριστιανούς και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία καλώντας τους να «σπάσουν το σταυρό».

Το βίντεο που αναρτήθηκε σε ιστότοπο των τζιχαντιστών στις 16 Ιανουαρίου, έχει διάρκεια 3,5 λεπτών, ενώ εμπεριέχει εικόνες από την πρόσφατη επίθεση στο κλαμπ Ρέινα της Κωνσταντινούπολης.

«Το καθεστώς Ερντογάν θα πληρώσει ακριβά για τους τεμενάδες στους απίστους. Δεν υπάρχει Αγιά Σοφιά. Δεν υπάρχει Τοπ Καπί. Θα βρείτε συντρίμμια και σπασμένες εικόνες. Το τρομο-δόγμα των Τούρκων τζιχαντιστών έχει στόχο την Τουρκία. Αλλά αποδέκτη τη Δύση», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Να σημειωθεί ότι μεγάλες μηχανές αναζήτησης έχουν αφαιρέσει ήδη το βίντεο.

Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πλήρης αμφισβήτηση της τουρκική εκδοχής για τους υπαιτίους του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 προκύπτει από έκθεση με τίτλο «Turkey: The Impact of the Gülenist Movement» (Τουρκία: Ο αντίκτυπος του κινήματος Γκιουλέν) την οποία συνέταξε ο θεσμός που λειτουργεί ως άτυπη υπηρεσία πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης το «EU Intelligence and Situation Centre», γνωστό με το ακρωνύμιο IntCen (Intelligence Center), καθώς δεν προσυπογράφει την ευθύνη του ιδρύματος «Χιζμέτ», της οργάνωσης επί της ουσίας του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Η έκθεση που παραδόθηκε στις 24 Αυγούστου και τελικά διέρρευσε στη βρετανική εφημερίδα «The Times», εκτοξεύεται μια πολύ σοβαρή κατηγορία, έστω και υπό τη μορφή εικασίας – συμπεράσματος, το ότι οι διώξεις των Γκιουλενιστών είχαν προγραμματιστεί από τον Ερντογάν πολλά χρόνια πριν!

Όχι ότι αυτό δεν είναι γνωστό, αλλά το να το αναφέρει η άτυπη υπηρεσία πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αξιοποιεί πληροφορίες από τις χώρες μέλη, επιτρέποντας σε πολλούς να πουν πράγματα τα οποία δεν θα ήθελαν αν χρεωθούν στις χώρες τους υπό τον φόβο τουρκικών αντιποίνων, έχει διαφορετική βαρύτητα.

Το «προϊόν» της σύνθεσης των πληροφοριών από τα κράτη-μέλη μάλιστα, καταλήγει σε εμπιστευτικές εκθέσεις οι οποίες ενημερώνουν τις κυβερνήσεις μέσω των πρεσβευτών των χωρών-μελών στις Βρυξέλλες, έδρα της ΕΕ, καθώς επίσης και σε ανώτατους αξιωματούχους της Ένωσης.

Το συμπέρασμα της έκθεσης, είναι ότι η πιθανότητα να διέθετε τις δυνατότητες να οργανώσει τέτοιο πραξικόπημα το κίνημα Γκιουλέν είναι πολύ μικρές, θεωρώντας ως πιθανότερο σενάριο την οργάνωση του πραξικοπήματος από πυρήνα Κεμαλικών και ενδεχομένως μερικών Γκιουλενιστών, αλλά και διαφόρων προελεύσεων ευκαιριακών συμμάχων μέσα από το τουρκικό στράτευμα, χαμηλότερων βαθμών στην ιεραρχία, οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι πιέζονται αν δράσουν για να διασφαλίσουν την επιτυχία του πραξικοπήματος.

Με απλά λόγια, η θέση που παίρνει η έκθεση αδειάζει εντελώς το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Ερντογάν στη συνέχεια εναντίον των εσωτερικών του αντιπάλων, αποκαλώντας το ευθέως ως «προσχηματικό». Και αυτό διότι η ταχύτητα με την οποία έχει εξελιχθεί η δίωξη των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, υποδεικνύει με σαφήνεια, ότι υπήρχαν έτοιμες από καιρό «λίστες προγραφών αντιφρονούντων»…

Το μέγα ερώτημα είναι ποια θα είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς η δημοσιοποίηση δημιουργεί μέγιστο θέμα, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλέσει νέους τριγμούς στην ήδη βαθύτατα προβληματική σχέση Άγκυρας – Βρυξελλών. Εάν δηλαδή θα ακολουθήσει τη συνήθη πρακτική, να επιχειρήσει διαφυγή η Ένωση από το πρόβλημα, δηλώνοντας ότι δεν εκφράζει τη «θεσμική άποψη» της ΕΕ και πως αποτελεί μια έκθεση από τις πολλές που λαμβάνονται…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Ηχηρές είναι οι επανειλημμένες διαδηλώσεις, με αφορμή επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων, σε μία μάλιστα υπήρχε και πανό με το σύνθημα - ύβρη «ας ιχτίρ»

Είναι γνωστό πως ο αριθμός των Τουρκοκυπρίων έχει μειωθεί δραστικά, με την φυγή τους από το νησί, όταν άρχισαν τα Κατεχόμενα να κατακλύζονται από Τούρκους έποικους, πρόσωπα κυρίως αντικοινωνικά από τα οποία ήθελε να απαλλαχτεί η «μητέρα Τουρκία».

Λένε κάποιοι πως οι γηγενείς Τουρκοκύπριοι αποτελούν μειονότητα στην κατεχόμενη περιοχή, αμφισβητώντας τους αριθμούς που δίνουν οι εκπρόσωποί τους. Μάλιστα, προ ετών, ευφυείς Κύπριοι δημοσιογράφοι, έκαναν έρευνα στα Κατεχόμενα με αντικείμενο την παραγωγή τροφίμων, στην πραγματικότητα όμως για να διαπιστώσουν πόση είναι η παραγωγή ψωμιών, ώστε να υπάρξουν ενδείξεις και για τον αριθμό των προσώπων που τρέφονται εκεί. Από την έρευνα κατέληξαν ότι είναι διπλάσιος από αυτόν που ανακοινώνουν οι κατοχικές Αρχές.

Οι Τουρκοκύπριοι νιώθουν καταπιεσμένοι, ιδιαιτέρως κατά τα τελευταία χρόνια, με την εισβολή και του σουνιτισμού στα Κατεχόμενα, ενώ οι ίδιοι μάλλον αδιάφοροι ήσαν θρησκευτικά. Υπήρξαν δε και περιπτώσεις όπου κάποιοι τολμούν να αμφισβητήσουν ευθέως ακόμη και την τουρκική καταγωγή που τους χρεώνουν, υποστηρίζοντας πως είναι Κύπριοι τουρκόφωνοι, και όχι Τουρκοκύπριοι. Τέτοια ήταν η περίπτωση ενός ζευγαριού Κυπρίων μουσουλμάνων, οι οποίοι μάλιστα δεν χάνουν την ευκαιρία να υψώνουν την κυπριακή σημαία.

(Το κατοχικό καθεστώς, που δεν αντέχει τέτοιες ηχηρές διαφοροποιήσεις τους οδήγησε στο «δικαστήριο», επειδή είχαν υψώσει τρεις κυπριακές σημαίες έξω από το κατάστημα τους στη κατεχόμενη Αμμόχωστο. Οι σημαίες αφαιρέθηκαν από την «Αστυνομία» του ψευδοκράτους και το ζευγάρι συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη. Μόνο που αφέθηκε ελεύθερο επειδή η "«Διοίκηση"» δεν είχε φροντίσει να υπάρξει νόμος σχετικός με τα σύμβολα!).

Περισσότερο ηχηρές όμως είναι οι επανειλημμένες διαδηλώσεις, με αφορμή επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων, σε μία μάλιστα υπήρχε και πανό με το σύνθημα - ύβρη «ας ιχτίρ», απευθυνόμενο στον Ερντογάν. Αλλά και η διαχείριση του νερού, που στέλνεται από την Τουρκία στα Κατεχόμενα, προκαλεί κρίση με την Άγκυρα. Ο ηγέτης του «Ρεπουμπλικανικού Τουρκοκυπριακού Κόμματος» Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, δήλωσε ότι «η κρίση στο ζήτημα της διαχείρισης του νερού τείνει να λάβει μεγάλες, απρόβλεπτες διαστάσεις».

Η πιο δυνατή φωνή όμως που εκφράζει μεγάλη μερίδα γηγενών Τουρκοκύπριων (οι οποίοι πλην των «βολεμένων» ανησυχούν περισσότερο από τον Αναστασιάδη για ενδεχόμενη συμφωνία που θα ικανοποιεί την Άγκυρα), είναι του γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη της «Αφρίκα», Σενέρ Λεβέντ, τον οποίον φυσικά απειλούν οι Τούρκοι και προ καιρού γλίτωσε και από δολοφονική απόπειρα, ο οποίος δεν παύει με την πέννα του να προδιαγράφει την κατάσταση που μέλλει να συμβεί, σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας στην Γενεύη.

Με αφορμή τις απειλές προς Τουρκοκύπριο που τόλμησε να εκφράσει αντίθετη άποψη από την επίσημη, και του είπαν ότι «μπορεί να τον επισκεφτούν ένα βράδυ ξαφνικά», ο Λεβέντ γράφει: «Και αυτά τα τσακάλια θα γίνουν πολίτες της Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας, το ξέρετε, έτσι δεν είναι; Ποια τσακάλια; Εκείνα που βγήκαν για κυνήγι κεφαλών κραυγάζοντας ο Αλλάχ είναι μεγάλος και κρατώντας σημαίες. Που καίγονται από επιθυμία για να κάνουν και εδώ αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία.

Όλοι είναι γεμάτοι με την υστερία για λιντσάρισμα. Ψάχνουν ευκαιρία για να λιώσουν το κεφάλι σας, όπως έκαναν στον Τάσο Ισαάκ στη Δερύνεια. Τους γνωρίζεις και εσύ όσο εγώ, Ελληνοκύπριε αδελφέ. Θα γίνουν πολίτες σου και εκείνοι που πυροβόλησαν τον Σολωμού πάνω στον ιστό της σημαίας και εκείνοι που έλιωσαν το κεφάλι του Τάσου και εκείνοι που έκαναν τα πάντα στον Τσακούρμα.
Γιατί δεν μας θέλουν; Επειδή θέλουμε να ζούμε αδελφικά και ειρηνικά μαζί σου. Όποιος από εμάς υψώσει τη φωνή του, αρχίζουν να ουρλιάζουν "οι προδότες να πάνε στον νότο". Κοίτα, προχθές πήγαν πάλι στην πόρτα της συντεχνίας των δασκάλων. Εμπνεόμενοι από την υστερία για λιντσάρισμα που επικρατεί στην Τουρκία, προειδοποιούν τους δασκάλους, "Ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθω", τους λένε. Τι θα κάνουν άμα έρθουν ξαφνικά ένα βράδυ; Μήπως θα θερίσουν τον τόπο με πυροβολισμούς όπως συνέβη σε εκείνο το κέντρο διασκέδασης στην Κωνσταντινούπολη; Θα ρίξουν βόμβες; Θα σφάξουν; Ξέρεις και εσύ αδελφέ τι έκαναν όταν ήρθαν ξαφνικά ένα βράδυ στις 20 Ιουλίου 1974».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Επρόκειτο για φιάσκο άνευ προηγουμένου! Αυτό είναι το συμπέρασμα κάθε ψύχραιμης ανάλυσης για τη διάσκεψη της Γενεύης. Η τελευταία πράξη της κας Νούλαντ, ως εν ενεργεία τουλάχιστον αξιωματούχου της αμερικανικής κυβέρνησης, υπήρξε μια παταγώδης αποτυχία.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Το αποτέλεσμα της ακατανόητης αυτής διάσκεψης, όπως ήταν φυσικό, δεν εξέπληξε κανέναν απ’ όσους γνωρίζουν με κάποια επάρκεια τους νέους διεθνείς συσχετισμούς, καθώς και τις προτεραιότητες των δρώντων μερών. Και γι’ αυτό δεν υπήρξαν και σοβαρές αντιδράσεις μετά το εσπευσμένο τέλος της. Σύντομα θα έχει ξεχαστεί από τη διεθνή κοινότητα μέσα στην καταιγίδα των πολλών επερχόμενων γεγονότων.

Μόνον στην Κύπρο διατηρείται, έστω και ημιθανής, η «ελπίδα» της λύσης. Για να καλυφθούν τα σφάλματα και οι τραγικές ευθύνες όσων έσυραν την Κυπριακή Δημοκρατία στην άβυσσο της αυτοκατάργησης∙ όσων έριχναν στάχτη στα μάτια της κυπριακής κοινής γνώμης ότι ήταν όλα σχεδόν συμφωνημένα και επέβαλαν επί μήνες την ατμόσφαιρα μιας ψευδούς και εξόφθαλμα ανυπόστατης αισιοδοξίας∙ όσων ασυλλόγιστα σύρθηκαν από τις οδηγίες συγκεκριμένων κέντρων που προωθούσαν νέες ισορροπίες στην ανατολική Μεσόγειο∙ όσων εντέλει ήθελαν να πάρουν τη ρεβάνς για την ήττα του δημοψηφίσματος του 2004.

Και τώρα οι ίδιοι πυροβολούν στον αέρα, αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους και στοχοποιούν βολικούς ενόχους. Μα πώς να καλυφθούν έτσι οι βρυχηθμοί του σουλτάνου που νέτα σκέτα αποκάλυψε τις σταθερές προθέσεις της «εγγυήτριας» Τουρκίας;

Κατοχικός στρατός, επεμβατικά δικαιώματα, εκ περιτροπής προεδρία, καμία εδαφική παραχώρηση, τουναντίον, μισά μισά στη δημόσια Διοίκηση, όλα τα δικαιώματα και για τους Τούρκους υπηκόους. Κοντολογίς όλο το νησί τυπικώς θα είναι στην Ε.Ε. αλλά στην ουσία θα ανήκει στον σουλτάνο, νεο-οθωμανικό βιλαέτι και πάτημα της Άγκυρας για να εκβιάζει την Ευρώπη.

Βέβαια, υποστηρίζουν οι εραστές της όποιας λύσης, αναγκάστηκε η Τουρκία να τα πει όλ’ αυτά τα σκληρά δημοσίως και να τα καταθέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μαζί με χάρτη. Πράγματι, και φθάσαμε σ’ αυτό το κατόρθωμα αφού απογυμνώθηκε η Δημοκρατία απ’ όλα τα όπλα της, ευρισκόμενη χωρίς επίσημη εκπροσώπηση, σε μια πενταμερή, όπως πάντοτε ζητούσαν οι Τούρκοι. Κι αυτό που μένει πλέον για τον επόμενο γύρο είναι οι καταγεγραμμένες επισήμως απαιτήσεις της Άγκυρας και του Ακιντζί και οι υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Τέτοια επιτυχία!

Αλλά, υπάρχει και κάτι άλλο, πιο επικίνδυνο, που θα φανεί περισσότερο μόλις καταπέσει ο κουρνιαχτός της ελβετικής σκιαμαχίας. Είναι η ανεύθυνη επιχείρηση διάσπασης της ενότητας του ελληνισμού. Οι ύπουλες και αήθεις επιθέσεις κατά του Κοτζιά, είχαν ξεκινήσει, δυστυχώς, από την προεδρική δηλητηριώδη ρήση για «επισκέπτες» Ελλαδίτες.

Παρά τις διαψεύσεις και την προσπάθεια να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, το πρόβλημα δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Πολλώ δε μάλλον που κάποιοι δεν θέλουν καν να το κρύψουν. Το επιδεικνύουν, θέλοντας να πείσουν –ποιους άραγε;- ότι οι ίδιοι είναι έτοιμοι για όλα, ακόμη και για την νομιμοποίηση της κατοχής, αρκεί να υπάρξει «λύση». Ότι είναι «άλλοι» που δεν τους αφήνουν.

Κι αυτό την ώρα που στην Ελλάδα, σε αντίθεση με το 2004, υπήρξε στον πολιτικό κόσμο μια πρωτοφανής ομοψυχία απέναντι στη στάση που έπρεπε να τηρηθεί στις διαπραγματεύσεις. Όπως, επίσης, έπειτα από πολύ καιρό, σε μια καθημαγμένη από την κρίση ελληνική κοινωνία το Κυπριακό έγινε πάλι πρωτοσέλιδο και προβλήθηκε σε σημαντικό βαθμό ως πρόβλημα ολόκληρου του ελληνισμού. Σκόρπιες οι φωνές, αμελητέες, όσες ζήτησαν «λύση με ό,ποιο τίμημα».

Αυτό το θέατρο, λοιπόν, αργά ή γρήγορα θα τελειώσει. Θα το τελειώσει ο ίδιος ο Ερντογάν, αν δεν υπάρξει πλήρης υποταγή στις απαιτήσεις του. Το τελευταίο που τον νοιάζει στην κατάσταση που βρίσκεται, και με όλα τα μέτωπα για τον ίδιο μέσα και έξω ανοιχτά, είναι αν θα βγει χαμένος από το blame game για το Κυπριακό. Τότε, θα υπάρξει αναγκαστικά στροφή προς τα ένδον και θα μετρήσουμε και τις πληγές που προκάλεσαν αστόχαστες πράξεις και μικρόνοες πολιτικές.

* Ο Σωτήρης Δημόπουλος είναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής.
Πηγή "Απόψεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι εισαγγελείς στην Τουρκία έχουν εκδώσει εντάλματα σύλληψης για 243 στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, στο πλαίσιο της διεξαγωγής της έρευνας για το αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού, μεταδίδει το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Το ίδιο πρακτορείο υποστηρίζει ότι οι συλληφθέντες, είναι ύποπτοι για τη χρήση του “Bylock” μιας κρυπτογραφημένης εφαρμογής αποστολής μηνυμάτων για κινητά τηλέφωνα, που σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιήθηκε από το δίκτυο του Fetullah Gullen που ζει στις ΗΠΑ και κατηγορείται από την Άγκυρα, για την οργάνωση του αποτυχημένου πραξικοπήματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017

Αντιδυτικό μέτωπο και επιλογή πόλωσης

Μια ημέρα μετά τον Ιμπραήμ Καλίν, σύμβουλο και εκπρόσωπο του Ταγιπ Ερντογάν, που κατηγόρησε την Δύση και την Ε.Ε. ότι δεν έχει συγχωρήσει την Τουρκία για την Κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, ένας ακόμη υπουργός της τουρκικής κυβέρνησης κατήγγειλε ότι το… Σχέδιο των Δυτικών να καταστρέψουν την Τουρκία στοχεύει στην ολοκλήρωση των… Σταυροφοριών.

Ο υπουργός Δασών και Υδάτινων Πόρων Βεϊσέλ Ερογλου δήλωσε χθες ότι οι «Δυτικές χώρες θέλουν να ολοκληρώσουν την αποστολή των Σταυροφόρων, καταστρέφοντας την Τουρκία με όπλο τις τρομοκρατικές οργανώσεις τις οποίες υποστηρίζουν!

Σε συνέντευξη του στην φιλοκυβερνητική Γενι Σαφάκ ο κ Ερογλου υποστήριξε ότι η Δύση επιχειρεί να καταστρέψει την Τουρκία, την σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία , καθώς η Συνθήκη του Καρλοβιτς το 1699 τερμάτισε τον Οθωμανικό Έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης».

«Από την Συνθήκη του Καρλοβιτς η Δύση σχεδιάζει να καταστρέψει την Τουρκία. Το Έθνος μας ήταν ο θρύλος στην Καλλίπολη και αναγεννήθηκε από τις στάχτες του. Μετά ξεκίνησαν ένα νέο παιγνίδι για να καταστρέψουν την Τουρκία, αποκλείοντάς την. Μετά δημιούργησαν και εξόπλισαν το ΡΚΚ. Όμως οι Κούρδοι πολίτες μας έμειναν πιστοί στην σημαία μας και στην θρησκεία μας κι έτσι το ΡΚΚ δεν ρίζωσε σε αυτούς..»

Ο τούρκος υπουργός συνέχισε όμως λέγοντας ότι η Δύση μετά το ΡΚΚ ίδρυσε το κίνημα Γκουλεν ,το οποίο εχει κατηγορήσει ο κ. Ερντογάν ως υπεύθυνο για την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

«Δεν θέλουν μια ισχυρή και αναπτυγμένη Τουρκία. Αναθεωρούμε το Σύνταγμα μας υιοθετώντας το Προεδρικό Σύστημα, για τις μελλοντικές γενιές. Το Προεδρικό Σύστημα θα επιτρέψει στην Τουρκία να λαμβάνει γρηγορά αποφάσεις και να κάνει όλο και μεγαλύτερά βήματα..».

Το τελευταίο διάστημα η δημόσια αντιδυτική και αντιευρωπαϊκή ρητορική κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο στην Τουρκία, ενώ ο Τ. Ερντογάν και το καθεστώς που οικοδομεί απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες αλλά και από τα γενικώς αποδεκτά στάνταρτ της κοσμικής Δημοκρατίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Χρήστου Αλωνιστιώτη

Τα μακροοικονομικά στοιχεία της τουρκικής οικονομίας, για τα τελευταία δέκα χρόνια, έδειχναν ότι έχει υπάρξει μια σημαντική προσπάθεια σταθεροποίησης, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία, έκανε σημαντικά βήματα πολιτικά όσο και γεωπολιτικά, τα οποία την είχαν οδηγήσει στην ισχυροποίηση της θέσης της και την είχαν αναγάγει σε ένα προνομιακό συνομιλητή όλων των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.

Μια σειρά μεταρρυθμίσεων είχαν οδηγήσει σε σημαντικές ξένες επενδύσεις στη χώρα, σε αύξηση της απασχόλησης, σε αύξηση του βιοτικού επιπέδου αλλά και σε κατακόρυφη αύξηση του δανεισμού προς τους ιδιώτες. Η οικονομική σταθερότητα συνδυαζόταν και με την πολιτική σταθερότητα εγγυητής της οποίας ήταν ο Ερντογάν. Όλα τα παραπάνω, οδήγησαν την Τουρκία στο να διαμορφώσει μια ικανοποιητική οικονομική θέση στην περιοχή ενώ είχε και ένα πολύ μεγάλο δίκτυο επιρροής κρατών.

Ωστόσο, η γεωπολιτική ένταση στην περιοχή, δεν άργησε να βάλει την Τουρκία στο στόχαστρο. Η έξαρση του ισλαμισμού συνέπεσε με την απότομη αλλαγή της πολιτικής του Ερντογάν, ο οποίος αποκάλυψε το πραγματικό ισλαμικό του πρόσωπο και δεν άργησε να ταυτιστεί από όλους με τους Ισλαμιστές.

Οι σχέσεις με τη Ρωσία πέρασαν από πολλά κύματα με ευθείες κατηγορίες και αποδεικτικά στοιχεία για οικογενειακή σχέση του Ερντογάν με τους Ισλαμιστές, ακολούθησε η κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους, το αποτυχημένο πραξικόπημα και η ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Ρωσία.

Όλα δείχνουν ότι το πραξικόπημα ήταν κομβικής σημασίας για το μέλλον της Τουρκίας καθώς οδήγησε σε ταχύτατη οικονομική αποσταθεροποίηση ενώ σταδιακά οδηγεί και σε πολιτική αποσταθεροποίηση με τον Ερντογάν να έχει δημιουργήσει περισσότερους εχθρούς παρά φίλους. Η νέα σύσφιξη των σχέσεων με τη Ρωσία είναι, κατά την άποψή μου, μια εύθραυστη συμφωνία για την οποία μάλλον οι Ρώσοι έχουν δεύτερες σκέψεις πίσω από τη φαινομενική προσπάθεια συμφιλίωσης.

Το πραξικόπημα έδωσε την τέλεια αφορμή στις μεγάλες δυνάμεις να αποτελειώσουν την Τουρκία. Το νόμισμα έχει δεχθεί ισχυρότατες απώλειες έχοντας αποδυναμωθεί πάνω από 25% από την ημέρα του πραξικοπήματος ενώ ακολούθησε και η γενικότερη επιδείνωση βασικών μακροοικονομικών δεικτών.

Η πιστωτική ασφυξία είναι καταστροφική, το κόστος δανεισμού αυξήθηκε, η κεντρική τράπεζα υποχρεώθηκε να διατηρήσει υψηλά επιτόκια για να αντιμετωπίσει την πτώση του TRY ενώ η πρακτική αυτή οδηγεί και σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική αποδυνάμωση. Η Τουρκία τα έβαλε με τους κερδοσκόπους και αυτό ακριβώς ήταν ότι ήθελαν αυτοί που την έχουν βάλει στο στόχαστρο.

Οι πιέσεις στο νόμισμα συνεχίζονται και θα συνεχιστούν και στο μέλλον. Η Τουρκία διαθέτει ακόμα συναλλαγματικά αποθεματικά για να υπερασπιστεί το νόμισμα και στη συνέχεια θα προχωρήσει στο επόμενο βήμα. Θα ξεκινήσει να πουλάει χρυσό, προκειμένου να εισπράξει ρευστό και να μπορέσει είτε να κάνει νέες παρεμβάσεις είτε να προσφέρει ρευστότητα στην τουρκική οικονομία. Με τα αποθεματικά σε χρυσό να βρίσκονται κοντά στα ιστορικά τους υψηλά, το συμπέρασμα είναι ότι η τουρκική λίρα, έχει ακόμα δρόμο προς χαμηλότερα επίπεδα, μέχρι το μεγαλύτερο μέρος του πολύτιμου μετάλλου να αλλάξει χέρια και πιθανόν να καταλήξει στη Ρωσία.

Στην Τουρκία, εφαρμόζεται σιωπηλά η πολιτική που εφαρμόστηκε στον Ιράν (εκεί υπήρξε και εμπάργκο). Η πτώση στο νόμισμα θα οδηγήσει σε πιστωτική ασφυξία, σε πωλήσεις όλου του χρυσού, σε αύξηση του χρέους, σε κλείσιμο κάθε πηγής ρευστότητας και τελικά θα σύρει την Τουρκία σε διαπραγματεύσεις όντας πλήρως εξουθενωμένη.

Ωστόσο, ο Ερντογάν είναι ένας πολιτικός με μίσος, αδιάλλακτος, επιθετικός, απρόβλεπτος και διακατέχεται από το όραμα της μεγάλης Τουρκίας. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιέζεται τόσο περισσότερο επικίνδυνος θα γίνεται και τόσο θα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει μαχόμενη εξαπολύοντας επιθέσεις στους γύρω της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνει στο παιχνίδι.

Ασφαλώς και αυτό είναι κάτι το οποίο δε θα πρέπει να υποτιμήσουμε σε καμία περίπτωση. Άλλωστε είναι φανερό ότι ο Ερντογάν έχει καταφέρει να δημιουργήσει βαθιά ρήγματα στην πολιτική ενότητα της Ευρωζώνης, καθώς κατάφερε να πλημμυρίσει τα ευρωπαϊκά εδάφη με πρόσφυγες (και όχι μόνο), καταφέρνοντας παράλληλα να εισπράξει και τεράστια ευρωπαϊκά κονδύλια, όντας μια χώρα που καμία σχέση δεν έχει με την Ευρώπη.

Επενδυτικά, η Τουρκία θα συνεχίσει να έχει σημαντικό ενδιαφέρον για τους επενδυτές στις ισοτιμίες, καθώς προσφέρει σημαντικές αποδόσεις, ενώ η πτώση αναμένεται ότι θα συνεχιστεί και για το μεγαλύτερο μέρος του 2017, αλλά με σημαντικά υψηλότερες διακυμάνσεις.

Ο χρηματιστηριακός δείκτης της Τουρκίας έχει υποχωρήσει πάνω από 40% από τα υψηλά του (σε όρους δολαρίου) και αναμένουμε ότι θα υπάρξουν και μεγαλύτερες απώλειες πριν αποτελέσει μια πραγματικά σημαντική αγοραστική ευκαιρία.

Μεγάλο ενδιαφέρον υπάρχει και για την τουρκική αγορά ομολόγων κυρίως όμως για το εταιρικό χρέος μεγάλων εταιριών, το οποίο έχει εκδοθεί με ρήτρα δολαρίου. Οι συνθήκες σε κάποιες περιπτώσεις μοιάζουν με τις αντίστοιχες στη Ρωσία κατά την περίοδο της εισβολής στην Κριμαία. Από αυτή την οπτική γωνία, κάποια περισσότερο επιθετικά χαρτοφυλάκια θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν.

Η Τουρκία παραμένει μια χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, περικυκλωμένη από γεωστρατηγικά σχέδια μεγάλου βεληνεκούς, από τα οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να πιαστεί, ενώ βρίσκεται και κάτω από μια λυσσαλέα οικονομική και χρηματιστηριακή επίθεση. Πρόκειται για μια περιοχή υψηλού επενδυτικού κινδύνου που ακόμα δεν είναι σε θέση να προσφέρει καλές επενδυτικές ευκαιρίες υπολογίσιμου κινδύνου.

Το 2017 δεν αναμένεται ότι θα είναι σημαντικά καλύτερο για την Τουρκία, όμως αναμένονται ακόμα μεγαλύτερες διακυμάνσεις. Αυτό σημαίνει ότι θα αποτελέσει την καλύτερη επιλογή για τους currency traders, οι οποίοι μπορούν να ελιχθούν γρηγορότερα αλλά και να αναλάβουν μικρότερους κινδύνους (liquidity traps και άλλους).

* Ο Χρήστος Αλωνιστιώτης είναι Chief Market Strategist της Delta Forex Group
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


16 Ιαν 2017


Όπως μεταδίδει η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ με δημοσίευμα έκτακτης επικαιρότητας, ο Αμπντουλκαντίρ Μασαρίποβ (Abdulkadir Masharipov), ο οποίος φέρεται ως το πρόσωπο που εξαπέλυσε την τρομοκρατική επίθεση στο κέντρο διασκέδασης «Reina» στις όχθες του Βοσπόρου την Πρωτοχρονιά, επίθεση η οποία στοίχισε τη ζωή σε 39 αθώους ανθρώπους, συνελήφθη στη συνοικία της Κωνσταντινούπολης, ονόματι Esenyurt.

Ο φερόμενος ως δράστης είχε μεταβεί στη συνέχεια στο σπίτι του και είχε εξαφανιστεί παίρνοντας μαζί και τον γιο του. Κατά τη σύλληψή του είχε μαζί και το μικρό παιδάκι του. Οι αναφορές θέλουν να έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομείο για έλεγχο, αν και θα πρέπει να περιμένουμε, καθώς δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες της επιχείρησης, αν δηλαδή ήταν αναίμακτη.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η τουρκική πλευρά δεν έδειξε καμία πρόθεση ευελιξίας στην Ελβετία. Αυτό επιβεβαιώθηκε και μετά τον τερματι σμό των εργασιών, όταν επιχείρησε να επιρρίψει ευθύνες στην ελληνική πλευρά.
Στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου ο απεσταλμένος της Γραμματείας του ΟΗΕ Εσπεν Μπαρθ Εϊντε και οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί συμφώνησαν στη σύγκληση διάσκεψης για τη συζήτηση της λεγόμενης εξωτερικής πτυχής του Κυπριακού (εγγυήσεις, κατοχικά στρατεύματα και ασφάλεια).

Κι αυτό παρότι παρέμεναν πολλές διαφωνίες σε όλα σχεδόν τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής (εδαφικό, διακυβέρνηση, περιουσιακό κ.λπ.), η επίλυση των οποίων είχε τεθεί από τους ίδιους ως προϋπόθεση για να συγκληθεί η διάσκεψη.

Τα όσα συμφωνήθηκαν σε εκείνο το δείπνο ήταν το αποτέλεσμα των παρασκηνιακών πιέσεων που άσκησε η Αμερικανίδα βοηθός υπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ. Μετά το ναυάγιο των διακοινοτικών διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελεράν τον Νοέμβριο, η διπλωματική δυναμική για μία λύση τύπου Ανάν ανακόπηκε. Για να την κρατήσει ζωντανή, η Β. Νούλαντ προσπάθησε να εκβιάσει μία συμφωνία-πλαίσιο η οποία να δημιουργεί κάποιας μορφής πολιτικό τετελεσμένο στο Κυπριακό πριν από την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο.

Ο Νίκος Αναστασιάδης συνέπραξε, σπάζοντας την κοινή γραμμή που είχε συμφωνήσει με τους Αλέξη Τσίπρα και Νικό Κοτζιά. Μη επιθυμώντας να προκαλέσει ρήξη με τη Λευκωσία, η Αθήνα «κατάπιε» το τετελεσμένο. Προσήλθε στη διάσκεψη, η σύγκληση της οποίας είναι από μόνη της ένα διπλωματικό δώρο προς την τουρκική πλευρά.

Υπενθυμίζουμε ότι Αθήνα και Λευκωσία απέρριπταν κατηγορηματικά τη σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης (οι δύο κοινότητες και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις) επειδή ως όργανο και διαδικασία κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί την τουρκική θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εκλείψει. Στην καλύτερη περίπτωση εξισώνει τον πρόεδρο ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους με τον ηγέτη μιας κοινότητας.

Ο ισχυρισμός του Αναστασιάδη ότι συμμετείχε με διπλή ιδιότητα, και ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ως ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Το γεγονός ότι για να παρακάμψει το ζήτημα ο Εσπεν Μπαρθ Εϊντε στα καρτελάκια γράφτηκε μόνο το όνομα και όχι και η ιδιότητα των συμμετεχόντων (εκτός του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών) δεν αλλάζει τα πράγματα. Η πενταμερής καθιερώθηκε και είναι δεδομένο ότι θα τη βρούμε μπροστά μας.

Η Ε.Ε. συμμετείχε σε ανώτατο επίπεδο (με τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και την αρμόδια για θέματα εξωτερικής πολιτικής Φεντερίκα Μογκερίνι), αλλά με την ιδιότητα του παρατηρητή. Με περισσή επιπολαιότητα, οι Ευρωπαίοι έχουν την τάση να αντιμετωπίζουν το Κυπριακό σαν ένα πρόβλημα που ουσιαστικά δεν τους αφορά.

Οπως αναμενόταν, οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη πριν από τη διάσκεψη δεν γεφύρωσαν το χάσμα που υπάρχει σχεδόν σε όλα τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής. Το μόνο καινούριο ήταν η κατάθεση χαρτών εκ μέρους των δύο πλευρών. Η ελληνοκυπριακή προτείνει 28,2% του εδάφους της Κύπρου να ανήκει στο τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο, ενώ η τουρκοκυπριακή ανεβάζει το ποσοστό στο 29,2%. Η διαφορά στα ποσοστά είναι μικρή, αλλά επί της ουσίας είναι μεγάλη. Είναι άλλο να επιστρέφονται στους Ελληνοκυπρίους παραθαλάσσιες περιοχές και αστικά κέντρα όπως η Μόρφου, και άλλο να επιστρέφονται ορεινοί όγκοι. Από το ποιες περιοχές θα επιστραφούν θα εξαρτηθεί και ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων που θα επιστρέψουν στις εστίες τους. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Ν. Αναστασιάδης δεν αποδέχθηκε τον χάρτη του Μουσταφά Ακιντζί.

Οι χάρτες

Οπως αναμενόταν, επίσης, στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου δεν γεφυρώθηκε ούτε το χάσμα για την εξωτερική πτυχή. Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών επέμεινε στη θέση για κατάργηση των εγγυήσεων και αποχώρηση (σε συνεχή ροή και με καταληκτική ημερομηνία) των τουρκικών στρατευμάτων. Πιεζόμενος και από την ελληνοκυπριακή αντιπολίτευση, στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο Ν. Αναστασιάδης. Τόσο ο κ. Εϊντε όσο και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον επιχείρησαν με διπλωματικές φόρμουλες να εξασφαλίσουν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά η προσπάθειά τους προσέκρουσε στην ελληνική άρνηση.

Ερντογάν: Για πάντα στην Κύπρο

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν έδειξε καμία πρόθεση ευελιξίας. Αυτό επιβεβαιώθηκε και μετά τον τερματισμό των εργασιών, όταν επιχείρησε να επιρρίψει ευθύνες στην ελληνική πλευρά. Ο δε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκαθάρισε με δηλώσεις του ότι η Τουρκία θα μείνει για πάντα στην Κύπρο και ότι η Αγκυρα δεν δέχεται καμία συμφωνία που δεν θα περιλαμβάνει τουρκικές εγγυήσεις. Ξεκαθάρισε, επίσης, τη θέση του για κρίσιμα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής, για τα οποία υποτίθεται ότι αρμόδιος είναι ο Μ. Ακιντζί.

Ακόμα και για το άνοιγμα του περιφραγμένου και ακατοίκητου από το 1974 τμήματος της Αμμοχώστου, ο Ερντογάν ζήτησε εδαφικό αντάλλαγμα για να ενωθεί ο τουρκοκυπριακός θύλακος των Κόκκινων με την υπόλοιπη περιοχή της Μόρφου, την οποία αρνείται να επιστρέψει. Απέρριψε επίσης την ελληνοκυπριακή πρόταση η Καρπασία να υπαχθεί σε ειδικό καθεστώς. Επιπλέον, όχι μόνο απαίτησε εκ περιτροπής προεδρία, αλλά και ζήτησε η αναλογία να είναι δύο θητείες Ελληνοκύπριος και μία Τουρκοκύπριος πρόεδρος, απορρίπτοντας την αναλογία 4:1.

Οπως προκύπτει από τα ανωτέρω, η επιχείρηση να εκβιαστεί μία συμφωνία-πλαίσιο για να δημιουργηθεί τετελεσμένο έπεσε στο κενό. Κεντρικό ρόλο γι’ αυτό έπαιξε ο Ν. Κοτζιάς. Από το 2015 είχε εγγράψει στην ατζέντα του Κυπριακού τη θέση της Αθήνας ότι δεν θα συμμετάσχει σε μια νέα συνθήκη εγγυήσεων, ότι δεν αναγνωρίζει τουρκικό επεμβατικό δικαίωμα και ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί λύση χωρίς την πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.

Για μεγάλο διάστημα και συνηθισμένοι από τις υπαναχωρήσεις του Ν. Αναστασιάδη, οι εμπλεκόμενοι διεθνείς παίκτες θεώρησαν τη θέση Κοτζιά ρητορική, χωρίς αντίκρισμα. Για την ακρίβεια, θεώρησαν ότι στη διαδρομή θα χανόταν με τη βοήθεια κάποιας διπλωματικής φόρμουλας για να διασωθούν τα προσχήματα. Οταν, όμως, οι διαπραγματεύσεις εισήλθαν στην τελική ευθεία, διαπίστωσαν ότι η Αθήνα εννοούσε αυτό που έλεγε.

Επιθέσεις σε Κοτζιά

Ηταν τότε που η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε να πείσει τον Αλ. Τσίπρα να παρακάμψει τον υπουργό Εξωτερικών. Από δίπλα και οι «ανανικοί» κύκλοι σε Κύπρο και Ελλάδα, οι οποίοι έσπευσαν να τον στοχοποιήσουν κατηγορώντας τον ότι επιχειρεί να τορπιλίσει τη λύση. Σ’ αυτό το παιχνίδι συνέπραξαν και κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, μη εξαιρουμένων και κυβερνητικών στελεχών.

Στη Γενεύη ο πρόεδρος της Κύπρου διέψευσε ότι υπήρξε πρόβλημα στη συνεργασία του με τον Ν. Κοτζιά. Είναι κοινό μυστικό, όμως, ότι όχι μόνο τον κατηγορούσε, αλλά και ότι οι επιθέσεις εναντίον του ενορχηστρώνονταν από το Προεδρικό της Λευκωσίας. Επιθέσεις που συνεχίστηκαν και αυτές τις ημέρες, υποχρεώνοντας τον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών στη Γενεύη να ζητήσει εκνευρισμένος από τον Κύπριο πρόεδρο να «μαζέψει» τους δράστες.

Τα επόμενα βήματα

Διαβλέποντας το χάσμα που χωρίζει τις δύο πλευρές όχι μόνο στην εξωτερική, αλλά και στην εσωτερική πτυχή, ο Ν. Κοτζιάς φρόντισε εγκαίρως να αποτρέψει τον διπλωματικό εκβιασμό «ή τώρα ή ποτέ». Καλλιέργησε τη λογική μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας ανοιχτού ορίζοντα (open ended), όπου η αδυναμία γεφύρωσης του χάσματος δεν οδηγεί αυτόματα σε ναυάγιο και κατ’ επέκταση σε παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (blame game). Στο πλαίσιο αυτό, στη Γενεύη αποφασίστηκε τις επόμενες ημέρες οι Αναστασιάδης και Ακιντζί να διαπραγματευτούν με σκοπό τη γεφύρωση των διαφωνιών τους για τα ζητήματα της εσωτερικής πτυχής. Παραλλήλως, από τις 18 Ιανουαρίου εμπειρογνώμονες και από τις δύο κοινότητες και τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα καταγράψουν τις εκατέρωθεν θέσεις για την εξωτερική πτυχή και θα θέσουν ερωτήματα.

Οταν ολοκληρωθεί η εργασία τους, η διάσκεψη θα συνεχιστεί με την ίδια σύνθεση. Εάν προκύψει πρόοδος και οι δύο πλευρές βρεθούν σε απόσταση συμφωνίας, πιθανότατα οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις θα αναβαθμίσουν τη συμμετοχή τους από το επίπεδο των υπουργών Εξωτερικών στο επίπεδο των ηγετών. Το ενδεχόμενο να προκύψει και τότε συμφωνία συγκεντρώνει αμελητέες πιθανότητες.

Η Αθήνα εννοεί αυτά που λέει για τις εγγυήσεις. Αντί γι’ αυτές προτείνει ένα σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα, στην Τουρκία και τη μελλοντική ομοσπονδιακή Κύπρο, καθώς και την παρουσία μιας διεθνούς αστυνομικής δύναμης στη Μεγαλόνησο. Επίσης, προτείνει ο ΟΑΣΕ να καταγράψει άμεσα με εμπειρογνώμονες τα στρατεύματα που βρίσκονται στη Μεγαλόνησο και τον οπλισμό τους.

Οπως προαναφέραμε, όμως, η Αγκυρα αποκλείει λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις και τουρκικά στρατεύματα. Παραμένει στις διαπραγματεύσεις για να μη χρεωθεί το κόστος του ναυαγίου. Δεν επιθυμεί, όμως, παράτασή τους επειδή θεωρεί ότι η ανάδειξη του ζητήματος των εγγυήσεων και των τουρκικών στρατευμάτων σε κεντρικό ζήτημα των διαπραγματεύσεων τη φέρνει σε μειονεκτική θέση. Στο ζήτημα των εγγυήσεων και των τουρκικών στρατευμάτων το χάσμα δεν υπάρχει μόνο στο επίπεδο των πολιτικών ηγεσιών. Σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση, περίπου το 90% των Ελληνοκυπρίων απορρίπτει λύση με τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Αντιστοίχως, σχεδόν το 70% των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων θέλει τουρκικές εγγυήσεις και παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων, ενώ το 51% υποστηρίζει και την παραχώρηση στην Τουρκία κυρίαρχης στρατιωτικής βάσης στη βόρεια Κύπρο, κατά το πρότυπο των βρετανικών βάσεων. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν αυτό που διαπιστώνει κανείς και εμπειρικά. Παρά τις πρωτοβουλίες και τις πλουσιοπάροχες χορηγίες για εκδηλώσεις επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, αυτές φαίνεται κατά πλειοψηφία να μην ανταποκρίνονται. Το γεγονός αυτό εκ των πραγμάτων εγείρει εμπόδια στις διαπραγματεύσεις για λύση τύπου Ανάν. Το 76% που ψήφισε «όχι» στο δημοψήφισμα του 2004 εξέφρασε τη βαθιά ανασφάλεια που προκαλούν στους Ελληνοκυπρίους η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας και οι εγγυήσεις της. Οπως έδειξε η εισβολή του 1974, άλλωστε, στην κρίσιμη στιγμή οι εγγυήσεις μπορούν να ερμηνευτούν από την ίδια σαν επεμβατικό δικαίωμα.

Το δημοψήφισμα

Πάντως, ακόμα και στην όχι ορατή περίπτωση που ο Ερντογάν θα ήθελε να προβεί σε κάποια υποχώρηση, αυτή την περίοδο αποκλείεται. Στην τουρκική πολιτική σκηνή κυριαρχεί η συνταγματική αναθεώρηση για τη μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, που τελικώς θα κριθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο. Για να αναδειχθεί σε αιρετό μονάρχη ο Ερντογάν έχει ανάγκη -και έχει εξασφαλίσει- την κοινοβουλευτική υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Οι «Γκρίζοι Λύκοι» θα την απέσυραν και θα στρέφονταν εναντίον του εάν έκανε και το παραμικρό βήμα πίσω. Υπενθυμίζουμε ότι απολύτως αδιάλλακτες θέσεις στο Κυπριακό έχει και η κεμαλική αντιπολίτευση, η οποία προκαταβολικά κατηγορεί τον Τούρκο πρόεδρο ότι προετοιμάζει υποχωρήσεις!
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, αποκλείεται να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής θέσης και ως εκ τούτου εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η διάσκεψη εκ των πραγμάτων θα περιέλθει σε αδιέξοδο, έστω και αν η Γραμματεία του ΟΗΕ αποφύγει να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο για να διατηρήσει ζωντανή τουλάχιστον τη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών.

Πηγή εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου