Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Φεβ 2018


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Κενό νοήματος στις λέξεις δημιουργεί συγχύσεις, θολές ασυνεννοησίες, μάταιες διχοστασίες. Η ζωή παγιδεύεται στο μη-νόημα, δεν προχωράει.

Με την πάνδημη κραυγή «Η Μακεδονία είναι ελληνική», τι ακριβώς βεβαιώνουμε: πιστοποίηση, ευχή, απαίτηση, προειδοποίηση; Ποιο το νόημά της; Κάποτε και η Θράκη ήταν ελληνική, σήμερα είναι μόνο η μισή. Αν στήναμε συλλαλητήριο, «η Θράκη είναι ελληνική», και πτοημένοι οι Τούρκοι μας έδιναν πίσω το κομμάτι που ο Βενιζέλος τούς χάρισε χωρίς να το έχουν απαιτήσει, με ποιον πληθυσμό θα το εποικίζαμε; Η υπογεννητικότητα και η μετανάστευση μας έχουν καταδικάσει να έχουμε, σε σαράντα χρόνια, απομείνει τρία εκατομμύρια οι Ελληνες – δεν μοιάζει λογικό να ορεγόμαστε εδαφικές επεκτάσεις.

Οι Σκοπιανοί, παρδαλό τσούρμο από ξεσκλίδια φυλών, έχουν το τσαγανό να ονειρεύονται τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσά τους και τον Μεγαλέξανδρο προπάτορα, αψηφώντας κάθε λογική. Αν τους θεωρούμε απειλή, ας αγοράσουμε τανκς (κόβοντας τις αρπαχτές των κομματανθρώπων), όχι να οργανώνουμε συλλαλητήρια! Βέβαια οι Σκοπιανοί δεν νικώνται από τανκς, γιατί έχουν ακόμα πολιτισμό, δηλαδή στόχους που είναι πέρα από το χρήμα, ενώ εμάς δεν μας συνεπαίρνει πια τίποτα, μα απολύτως τίποτα που να μην είναι «μέγεθος οικονομικό», παράς. Ακόμα και τον συναισθηματικό πατριωτισμό που κραυγάζει, χωρίς νόημα, «η Μακεδονία είναι ελληνική», τον κατασυκοφαντούν οι άγλωσσοι και άξεστοι ιστορικο-υλιστές χρηματολάγνοι όλου του κομματικού φάσματος, σαν φασισμό και Ακροδεξιά και εθνικισμό.

Δεν είναι ρομαντική νοσταλγία, είναι πολιτικός και γλωσσικός ρεαλισμός να λειτουργεί με ενάργεια η ιστορική μνήμη. Ολόκληρη η Μικρασία, ο Πόντος, η Ανατολική Ρωμυλία ήταν κάποτε τόσο Ελλάδα όσο και η Θήβα, η Σπάρτη, οι Δελφοί – σήμερα πια δεν είναι. Αλλά και ποιο κριτήριο μας δικαιολογεί να λέμε ακόμα: η Αττική είναι ελληνική, η Αρκαδία, η Εύβοια ελληνικές, δεν χρειαζόμαστε συλλαλητήρια για να βροντοφωνάξουμε την ελληνικότητά τους. Ποια τα κριτήρια; Μήπως οι καρικατούρες σχολείων όπου κανένας, ούτε δάσκαλος ούτε παιδί, δεν κρίνεται ποτέ για τίποτα, δεν αξιολογείται καμιά ποιότητα, η αριστεία χλευάζεται, ο εθνομηδενισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, και για τον απόφοιτο του Λυκείου η γλώσσα του Παπαδιαμάντη ή του Ρωμανού του Μελωδού είναι ακατανόητη;

Ολα τα κόμματα, χωρίς καμιά εξαίρεση, συμπίπτουν στον ένα και μοναδικό «εθνικό» μας στόχο: Να γίνουμε «Ευρωπαίοι», δηλαδή να εξασφαλίσουμε αδιατάρακτη την οικονομική ευμάρεια, το χρήμα. Και επειδή ο πολιτισμός είναι ό,τι δεν καταξιώνεται με χρήμα, η ελευθερία από το αλισβερίσι και τον παρά της αμοιβής, γι’ αυτό και η Ελλάδα ολόκληρη (όχι η Μακεδονία επειδή τη διεκδικούν οι Σκοπιανοί) δεν είναι πια ελληνική. Οι λέξεις κυριολεκτούν, δεν υπάρχει κενό νοήματος.

Γράφοντας ο Καβάφης, το 1923, το «Επιτύμβιον Αντιόχου, βασιλέως Κομμαγηνής», του αναγνώριζε ότι «υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν, εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν». Σήμερα, σε τι παραπέμπει η λέξη «ελληνικός»; Οταν παραπέμπει σε κρατική υπηκοότητα, φορτώνει τον υπήκοο ντροπή και μειονεξία. Αν παραπέμπει σε πολιτισμό προγόνων, βυθίζει τον σημερινό ελληνώνυμο σε οδυνηρότερο πένθος για την άγνοια και τον πρωτογονισμό της χρησιμοθηρίας, όπου τον καθήλωσε η εκπαιδευτική πολιτική της χώρας του. Είναι εξουθενωτική απόγνωση και κυριολεκτική συντριβή, να ταυτίζεται διεθνώς το όνομα της ιστορικής καταγωγής σου με την παρακμιακή κατρακύλα στη διαφθορά, τη λοβιτούρα, την πιο φτηνιάρικη εξουσιολαγνεία, την πιο αναιδή αγραμματοσύνη.

Με τέτοιους συνειρμούς, γίνεται ανάγκη πιεστική για τον σημερινό Ελλαδίτη ένα συλλαλητήριο, όπου με πάθος και οπωσδήποτε μια σημαία ελληνική στο χέρι, να κραυγάσει στεντόρεια ότι «η Ελλάδα δεν είναι πια ελληνική» – η Ελλάδα του Αλέξη και του Κούλη, της Φώφης και του Σταύρου και των υπόλοιπων ανεκδιήγητων παραβλάσταρων της συμφοράς. Οτι ποτέ δεν ήταν τόπος η Ελλάδα, ήταν τρόπος, «το άριστον εκείνο» που δεν καταξιώνεται με χρήμα – ήταν ο πολιτισμός: στοχεύσεις πριν από την οικονομία και πέρα από την οικονομία, η ζωή και η χαρά της ζωής όταν δεν μετριέται με το εισόδημα.

Ενδεικτικό της ελληνικής ου-τοπίας είναι το γεγονός ότι ο Ελληνισμός απέκτησε για πρώτη φορά σύνορα στον 19ο αιώνα, όταν έγινε «κράτος» μεταπρατικό και επιτροπευόμενο. Από τη μινωική και μυκηναϊκή εποχή ώς την ίδρυση του κρατιδίου, ποια σύνορα οριοθετούσαν τον Ελληνισμό; Η ελληνική «ιδιότητα», που «δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν», ήταν πάντοτε συνάρτηση του τρόπου των Ελλήνων, όχι του τόπου. Η κτήση και χρήση του τόπου, όπως και η πληθυσμική σύνθεση, μεταβάλλονται με τις στρατιωτικές κατακτήσεις ή τα απάνθρωπα παιχνίδια λαών του «βαρβαρικού» τρόπου (ινδαλμάτων μας σήμερα). Η αντίσταση στη βαρβαρότητα είναι να σωθεί η «ιδιότητα»: η συνέχεια της ενιαίας γλώσσας, της ιστορικής συνείδησης, της κοινοτικής αυτοδιοίκησης – ό,τι ακριβώς ξεριζώνουν μεθοδικά με την κοινή πολιτική τους ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, σήμερα.

Συνεχίζουμε να λέμε ότι το κατεχόμενο από τους Τούρκους βόρειο τμήμα της Κύπρου, σαράντα τέσσερα χρόνια τώρα, «είναι ελληνικό»: Το λέμε και το πιστεύουμε, επειδή ζουν ακόμα, εξόριστοι, ξεριζωμένοι, οι Ελληνες που εκεί γεννήθηκαν και σώζουν στην ξενιτιά την αίσθηση από τα δικά τους σπίτια, τα κρεβάτια με τα στρωσίδια τους, τα κατσαρολικά και τα πιατικά τους, τα χωράφια και τα μποστάνια τους, τις εκκλησιές και τους τάφους των αγαπημένων τους. Οταν πεθάνουν αυτοί, οι άλλοτε γηγενείς, ποια πραγματικά δεδομένα, πέρα από τις δικηγορίστικες εξυπνάδες, θα σώζουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ελληνικότητας της Κύπρου;

Κι όταν εκλείψουν και οι τελευταίοι Ελλαδίτες που καταλαβαίνουν το «Τη υπερμάχω», τι θα διαφέρει η λέξη «Ελλάδα» από τη λέξη «Novartis»;

Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Η Κύπρος είναι ένα από τα μικρότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα μικρότερα όμως, είναι το πιο ισχυρό. Όχι όμως, γιατί διαθέτει κάποια ιδιαίτερη διπλωματική ή στρατιωτική ισχύ.

Η Κύπρος - η οποία, σημειωτέον, κατοικείται από Έλληνες... - βρίσκεται σε τεράστια άνοδο, τα τελευταία χρόνια, στον δείκτη οικονομικής ελευθερίας. Έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ της, έχει εξυγιάνει το τραπεζικό της σύστημα, αποτελεί πόλο έλξης για επενδυτές από όλο τον κόσμο και αυτή τη στιγμή, βρίσκεται στο ενεργειακό επίκεντρο της Ευρώπης.

Εκτός όμως, από τα παραπάνω, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος ενός πανίσχυρου θεσμικά υπερεθνικού συνασπισμού, στον οποίο λειτουργεί ισότιμα και διαθέτει το δικαίωμα της αναβλητικής αρνησικυρίας (veto). Η τελευταία αυτή ιδιότητα της δίνει σαφώς, το δικαίωμα όχι μόνο να πραγματοποιεί την πολιτική της σε θέματα οικονομίας, ενέργειας και διπλωματίας αλλά και να κρατάει πολλούς άσσους στο μανίκι της για την κατάλληλη ώρα.

Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται και η διαφορά της με την "μητρόπολη", την Ελλάδα. Η οποία διαθέτει συγκριτικά πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα. Χωρίς όμως το πολιτικό της σύστημα να τα ενεργοποιεί, σε όφελος της κοινωνίας.

Ο Νίκος Αναστασιάδης, ένας από τους πιο σώφρονες Έλληνες ηγέτες, γνωρίζει ότι λόγω του «γερμανικού κενού», η άποψη της Γαλλίας βαρύνει έναντι όλων. Ταυτόχρονα, η Ολλανδία και η Αυστρία, είναι έτοιμες να σταθούν στο πλευρό της Κύπρου αν η τελευταία φτάσει στο σημείο να δείξει την δύναμή της, εκφράζοντας αίτημα για το πάγωμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.

Ο Κύπριος Πρόεδρος, έχει ήδη ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς του στην Κομισιόν και όλα φαίνονται να λειτουργούν υπέρ του. Ο πρωθυπουργός Yildirim δέχτηκε πρόσφατα σαφέστατες προειδοποιήσεις από την Κομισιόν, ότι αν η Άγκυρα την Πέμπτη, ανανεώσει τη NAVTEX που εξέδωσε για το οικόπεδο 3, θα οδηγήσει αναγκαστικά, τη Λευκωσία στο να απαιτήσει πάγωμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.

Δεν θα τολμήσει η Κύπρος να το κάνει; Mα δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία. Σε πρώτη φάση θα στερήσει από την Τουρκία τα 3 δισ. ευρώ και τις θεωρήσεις βίζας. Το σημαντικότερο όμως είναι πως θα δώσει το δικαίωμα σε πάνω από τους μισούς εταίρους να χρησιμοποιήσουν ως ατμομηχανή την μικρή αλλά "πρωταγωνίστρια" Κύπρο, για να θέσουν σε τροχιά εξόδου από την Ευρώπη την Άγκυρα. Όταν μάλιστα, η Βρετανία είναι εκτός ευρωπαϊκών αποφάσεων και η Γερμανία δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, μολονότι ο Yildirim έσπευσε στο Βερολίνο για "διπλωματική επαιτεία"...

Το πιθανότερο όμως είναι πως τίποτε από αυτά δεν θα χρειαστεί να συμβεί. Γιατί πολύ απλά ο Erdogan γνωρίζει καλά ότι θα μπορούσαν δυνητικά, να συμβούν... Και γιατί καταλαβαίνει ότι κανένα τουρκογερμανικό deal στην αγορά όπλων, δεν θα στερήσει από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους το δικαίωμα να κλείσουν την πόρτα στην Τουρκία.

Η Κύπρος ελέγχει ψύχραιμα και μεθοδικά κάθε νευρωτική κίνηση των Τούρκων, περιμένοντας υπομονετικά τις εξελίξεις που λειτουργούν υπέρ της. Όμως το νησί διοικείται από κανονικούς Έλληνες και όχι από Βαλκάνιους επαρχιώτες "τοξικομανείς" της εξουσίας και εξαρτημένους των πελατειακών τους δικτύων...

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Η Τουρκία απειλεί να εισβάλει στην Ελλάδα» είναι ο τίτλος του άρθρου της Τουρκάλας δημοσιογράφου, Uzay Bulut, που δημοσιεύεται στο αμερικάνικο «Gatestone Institute».

Στο άρθρο της επικεντρώνεται μεταξύ άλλων, στο πρόσφατο επεισόδιο που σημειώθηκε στα νερά του Αιγαίου με τον εμβολισμό του ελληνικού περιπολικού λιμενικού «090 Γαύδος» από την τουρκική ακταιωρό «UMUT» της Ακτοφυλακής. Αναφέρεται επίσης δηκτικά στην απώτατη και νεότερη τουρκική επιθετικότητα, ενώ συνιστά στη Δύση να θέσει την Άγκυρα προ των ευθυνών της...

Διαβάστε το άρθρο της Uzay Bulut:

«Η Τουρκία απειλεί να εισβάλει στην Ελλάδα»

Σε ένα περιστατικό που σημειώθηκε πριν από περίπου δύο εβδομάδες μετά την ανακοίνωση ότι η Τουρκία είχε παραβιάσει τον ελληνικό FIR (εναέριο χώρο) 138 φορές σε μια μέρα, μια τουρκική περιπολική ακτοπλοϊκή ακταιωρός στις 13 Φεβρουαρίου έπληξε ένα ελληνικό σκάφος ακτοφυλακής κοντά στην ακτή των Ιμίων, ένα από τα πολλά ελληνικά νησιά για τα οποία η Τουρκία ισχυρίζεται ότι έχει την κυριαρχία.

Οι περισσότερες από τις περιοχές των σύγχρονων ελληνικών συνόρων βρίσκονταν υπό την κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τα μέσα του 15ου αιώνα μέχρι τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1821 και την εγκαθίδρυση του νεοελληνικού κράτους το 1832. Τα νησιά όμως, όπως και τα υπόλοιπα της Ελλάδας, είναι νομικά και ιστορικά ελληνικά, όπως δείχνουν τα ονόματά τους.

Ωστόσο, το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας, και ακόμη και μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης, φαίνεται εμμονικά να προτίθεται να εισβάλει και να κατακτήσει αυτά τα ελληνικά νησιά, με το σκεπτικό ότι είναι στην πραγματικότητα τουρκικό έδαφος.

Τον Δεκέμβριο, για παράδειγμα, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, ηγέτης του κόμματος της αντιπολίτευσης CHP, δήλωσε ότι όταν θα κερδίσει τις εκλογές το 2019, θα «εισβάλει και θα πάρει περισσότερα από 18 ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, όπως και ο πρώην πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετζεβίτ εισέβαλε στην Κύπρο το 1974». Είπε ότι δεν υπάρχει «κανένα έγγραφο» που να αποδεικνύει ότι τα νησιά αυτά ανήκουν στην Ελλάδα.

Ο Μέραλ Άσκενερ, επικεφαλής της νεοσυσταθείσας αντιπολίτευσης «Καλό Κόμμα», ζήτησε επίσης εισβολή και κατάκτηση των νησιών. «Αυτό που απαιτείται πρέπει να γίνει», έγραψε σε tweet στις 13 Ιανουαρίου.

Άκαμπτος παρουσιάζεται και ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι ενθουσιασμένος από τη στρατιωτική εισβολή του στην περιοχή του Αφρίν στη βόρεια Συρία χωρίς ουσιαστική αντίσταση.

«Εμείς προειδοποιούμε αυτούς που έχουν περάσει τη γραμμή στο Αιγαίο και την Κύπρο» δήλωσε ο Ερντογάν συνεχίζοντας:

«Το θάρρος τους θα υπάρχει μόνο μέχρι να δουν τον στρατό μας, τα πλοία μας και τα αεροπλάνα μας... Ό, τι ισχύει στο Αφρίν, για τα δικαιώματά μας το ίδιο ισχύει στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Μη νομίζετε ότι οι έρευνες για φυσικό αέριο στην Κύπρο και οι καιροσκοπισμοί στο Αιγαίο μένουν απαρατήρητα από τα ραντάρ μας», δήλωσε.

«Ακριβώς όπως διαταράσσουμε τα οικόπεδα (στην περιοχή) μέσω της επιχείρησης Euphrates Shield (Ασπίδα του Ευφράτη) και Operation Olive Branch [στη Συρία] (Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας), και σύντομα στο Manbij και σε άλλες περιοχές, μπορούμε και θα διαταράξουμε τα οικόπεδα εκείνων που κάνουν ψευδείς υπολογισμούς στο νότιο τμήμα μας. Τα πολεμικά πλοία και οι αεροπορικές μας δυνάμεις παρακολουθούν στενά την περιοχή για να παρεμβαίνουν με κάθε τρόπο όταν αυτό κριθεί απαραίτητο».

Αναφερόμενος στις ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Ερντογάν συνέχισε:

«Όσοι πιστεύουν ότι έχουμε σβήσει από τις καρδιές μας τα εδάφη που με δάκρυα χάσαμε πριν από εκατό χρόνια είναι γελασμένοι. Λέμε με κάθε ευκαιρία, ότι η Συρία, το Ιράκ και άλλα μέρη του χάρτη δεν τα ξεχωρίζουμε από τα εδάφη της πατρίδας μας. Παλεύουμε έτσι ώστε καμία σημαία ξένου κράτους να μην κυματίσει σε μέρος όπου ακούγεται το ισλαμικό κάλεσμα για προσευχή.

«Τα πράγματα που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που θα γίνουν τις επόμενες ημέρες, όπου θα σημειωθούν ακόμα μεγαλύτερες επιθέσεις, με το θέλημα του Αλλάχ».

Η οθωμανική δυναστεία και η αυτοκρατορία ιδρύθηκε από έναν νομαδικό αρχηγό του Τουρκμενιστάν περίπου το 1300. Κατά τη διάρκεια των 600 ετών της οθωμανικής περιόδου, οι Οθωμανοί Τούρκοι, που εκπροσώπησαν και το Ισλαμικό Χαλιφάτο, ξεκίνησαν τακτικά πολέμους τζιχάντ, εισβάλοντας και καταλαμβάνοντας εδάφη σε πέντε ηπείρους.

Οι νεο-οθωμανιστές στην Τουρκία εξακολουθούν να αγκαλιάζουν με υπερηφάνεια την έννοια του τζιχάντ (ισλαμικός ιερός πόλεμος) ενάντια στους «άπιστους». Ο επικεφαλής της κρατικής χρηματοδότησης της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων, ο Diyanet, περιέγραψε ανοιχτά την πρόσφατη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στο Αφρίν ως «τζιχάντ».

Η ονομασία αυτή έχει νόημα όταν θεωρούμε ότι οι μουσουλμάνοι Τούρκοι οφείλουν τη δημογραφική τους πλειοψηφία στη Μικρά Ασία σε αιώνες τουρκικών μουσουλμανικών διωγμών και διακρίσεων εις βάρος των χριστιανών, των Γιεζίντι και των εβραίων κατοίκων της περιοχής.

Τον 11ο αιώνα, οι Τούρκοι τζιχαντιστές από την Κεντρική Ασία εισέβαλαν και κατέκτησαν την ελληνόφωνη χριστιανική βυζαντινή αυτοκρατορία ανοίγοντας το δρόμο για την τουρκοποίηση και τον εξισλαμισμό της περιοχής με τη μέθοδο των δολοφονιών, των απαγωγών, των βιασμών και τον βίαιο προσηλυτισμό.

Η μεγαλύτερη τουρκική επίθεση κατά των χριστιανών του 20ου αιώνα πραγματοποιήθηκε στη γενοκτονία των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων (Συριακοί/Χαλδαίοι) στην Οθωμανική Τουρκία το 1914-1923. Αυτό δεν εμπόδισε την Τουρκία, η οποία συνεχίζει να αρνείται τη γενοκτονία, να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ το 1952. Η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ τρία χρόνια πριν δεν την εμπόδισε επίσης από να διαπράξει ένα άγριο ανθελληνικό πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη και να τους εκδιώξει βίαια από την Τουρκία το 1964.

Αυτό συμβαίνει επειδή ποτέ δεν αποδόθηκαν στους Τούρκους κατηγορίες για τις εγκληματικές ενέργειες και την επιθετικότητά τους και έτσι εξακολουθούν να απειλούν την ασφάλεια και την ακεραιότητα των γειτόνων τους.

Είναι καιρός να ξυπνήσει η Δύση και να περιλάβει την Άγκυρα.

* Η Uzay Bulut είναι δημοσιογράφος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τουρκία. Αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στη Washington. Το δημοσιογραφικό της έργο επικεντρώνεται κυρίως στο κουρδικό ζήτημα, στον αντισημιτισμό και στις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες της Τουρκίας.
Zougla


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Θα τολμούσε ποτέ ο Erdogan, παρά τις απειλές του, να δώσει εντολή στον στρατό του να χτυπήσει τους Αμερικανούς που στρατοπεδεύουν στην κουρδική πόλη Μανμπίτζ; Μάλλον απίθανο. Θα έφτανε ποτέ στο σημείο ο Trump (και κυρίως οι επιτελείς του στο Πεντάγωνο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ) να διατάξει ένα καίριο πλήγμα κατά των τουρκικών δυνάμεων που έχουν εισβάλει στη Συρία; Εξαιρετικά δύσκολο.

Θα έδινε ποτέ εντολή ο Assad στις δυνάμεις του να εισέλθουν στην περιοχή όπου εδώ και ένα μήνα συγκρούονται Τούρκοι και Κούρδοι εάν δεν είχε εξασφαλίσει το πράσινο φως από τον μεγάλο προστάτη του, τον Putin; Ούτε κατά διάννοια. Μήπως, όμως, ο «σουλτάνος» δεν διστάσει να στρέψει τα όπλα του εναντίον των κυβερνητικών συριακών δυνάμεων, έστω κι αν γνωρίζει ότι έτσι θα γνωρίσει την μήνη του «τσάρου»; Χλωμό μοιάζει...

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς μετά από όλα αυτά, η Συρία έχει μετατραπεί σε μια γεωπολιτική σκακιέρα στην οποία γίνονται παράτολμες κινήσεις και θανάσιμες μπλόφες. Ένα πεδίο βολής και συγκρούσεων στο οποίο λέγονται πολλά που δεν γίνονται και γίνονται εξίσου πολλά που δεν λέγονται. Η ουσία, ωστόσο, είναι ότι από όλες αυτές τις συγκρούσεις, τις κινήσεις και τις μπλόφες, μέχρι στιγμής υπάρχει ένας ξεκάθαρος νικητής: η Ρωσία του Vladimir Putin.

Η αρχή έγινε πριν από δυόμιση περίπου χρόνια, όταν ο «τσάρος» έδωσερ την εντολή στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία, το καθεστώς της Δαμασκού βρισκόταν στα όρια της κατάρρευσης και ο Assad κινδύνευε να έχει την τύχη του Muammar Gaddafi και του Saddam Houssein. Όπως είναι γνωστό, πλέον, με την αποφασιστική βοήθεια και του Ιράν, όλα αυτά άλλαξαν μέσα σε μερικούς μήνες και σήμερα ο Assad έχει φτάσει να ελέγχει το 50% περίπου της επικράτειας της πρώην ενιαίας Συρίας -με το υπόλοιπο να ελέγχεται κατά το ήμισυ από τους Κούρδους και τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που έχουν ως βασικό τους υποστηρικτή τις Ηνωμένες Πολιτείες και κατά το υπόλοιπο από την αντιπολίτευση του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), που στηρίζεται από την Άγκυρα και στις τάξεις της έχει πολλούς πρώην τζιχαντιστές.

Με βάση τα παραπάνω, είναι πολύ πιθανό με την τελευταία του κίνηση ο Putin να επιδίωξε να κάνει ματ σε δύο μέτωπα. Αφενός, να «αρπάξει» τους Κούρδους από την αγκαλιά των Αμερικανών, προσφέροντάς τους τη βοήθεια και τις εγγυήσεις που αυτοί δεν μπορούσαν να τους δώσουν, φοβούμενοι ότι θα έρθουν σε κατά μέτωπο σύγκρουση με τη σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ, διακινδυνεύοντας να χάσουν οριστικά το στρατηγικής σημασίας τουρκικό «οικόπεδο». Και αφετέρου, να ξεκαθαρίσει στον Erdogan (με τον οποίο είχε τη Δευτέρα μια... έντονη τηλεφωνική επικοινωνία) ότι η αναμεταξύ τους συμμαχία, η οποία δείχνει να οικοδομείται τους τελευταίους μήνες, θα έχει το πλαίσιο και τα όρια που θα καθορίζει η Μόσχα -η οποία, μάλιστα, διατηρεί το δικαίωμα να τα αλλάζει κάθε φορά, χωρίς πρότερη ειδοποίηση.

Εάν πετύχει η κίνηση του Putin -που παράλληλα συνιστά μια μεγάλη μπλόφα, καθώς ούτε και ο ίδιος δεν έχει δυνατότητα ή πρόθεση να τα βάλει με όλους ταυτόχρονα, απλώς εκμεταλλεύεται άριστα τις αντιθέσεις τους- τότε θα έχει διασφαλίσει τον έλεγχο ακόμη μεγαλύτερου τμήματος της Συρίας με τοποτηρητή τον Assad, «κονταίνοντας» τις φιλοδοξίες του Erdogan. Καθώς δε, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, υπάρχει και η πρόκληση των ενεργειακών αποθεμάτων και των αγωγών, που βρίσκονται κυρίως σε περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι και θέλουν πάση θυσία να διαφεντεύουν οι ΗΠΑ, η σύγκρουση θα έχει συνέχεια.

Εξάλλου, η (ανεπιβεβαίωτη επισήμως...) «εκτέλεση» από τους Αμερικανούς, την περασμένη εβδομάδα, μερικών δεκάδων (ή εκατοντάδων) ρώσων μισθοφόρων που πολεμούσαν στο πλευρό του Assad μόνο τυχαία δεν ήταν.

Γιώργος Παυλόπουλος
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Την Παναγιά Οινουσσών επέλεξαν Τούρκοι πολίτες προκειμένου να αποβιβαστούν με φουσκωτή λέμβο το μεσημέρι της Καθαράς Δευτέρας και να ζητήσουν πολιτικό άσυλο από τις αρχές της Χίου, όπως δημοσιεύει το politischios.gr.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πρόκειται για Τούρκους δημοσίους υπαλλήλους και δικαστικούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι διώκονται και κινδυνεύουν με φυλάκιση από το καθεστώς Erdogan.

Όλοι τους οδηγήθηκαν στο ΚΥΤ της ΒΙΑΛ για καταγραφή και ταυτοποίηση.

Αναλυτικά στην επίσημη ανακοίνωσή του το Λιμενικό Σώμα σημειώνει τα εξής:
«Στον εντοπισμό και τη διάσωση δεκαεπτά (17) αλλοδαπών προέβησαν, πρωινές ώρες σήμερα, στελέχη του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής. Ειδικότερα, οι ανωτέρω εντοπίστηκαν σε αμμώδη παραλία στην περιοχή “ΠΟΥΝΤΑ” Οινουσσών . Υπό το συντονισμό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης, το πλήρωμα περιπολικού σκάφους Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. προέβη στην ασφαλή περισυλλογή των εν λόγω αλλοδαπών, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο λιμένα Χίου. Προανάκριση διενεργείται από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Χίου».
Υπενθυμίζεται ότι πριν από λίγους μήνες, στις 16 Δεκεμβρίου 2017, ακόμα 33 τούρκοι πολίτες, που βγήκαν στη νησίδα Παναγιά των Οινουσσών είχαν ζητήσει άσυλο. Μάλιστα και τότε αρχικά είχαν μεταφερθεί στο κέντρο καταγραφής και ταυτοποίησης της ΒΙΑΛ.

Επιπλέον στις 19 Ιουλίου του 2017, Τούρκοι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας είχαν παρενοχλήσει το ελικόπτερο στο οποίο επέβαινε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, όταν διερχόταν πάνω από την Παναγιά.
Συγκεκριμένα, οι πιλότοι του ελικοπτέρου είχαν λάβει τότε δυο φορές σήμα από τους Τούρκους οι οποίοι υποστήριζαν ότι πετούν μέσα σε τουρκικό εναέριο χώρο.
Οι πιλότοι δεν απάντησαν στη νέα τουρκική πρόκληση και συνέχισαν κανονικά την πορεία τους ενώ λίγο αργότερα το ελικόπτερο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είχε προσγειωθεί στη νήσο Παναγιά όπου ο κ. Παυλόπουλος είχε επιθεωρήσει το στρατιωτικό φυλάκιο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Τσαϊλά

Πριν από κάθε πόλεμο, η κατάσταση ξεκινά πάντα με μια αλλόκοτη εκστρατεία δαιμονοποίησης του στόχου στα μάτια του λαού. Ένα λογικό συμπέρασμα που συνάγεται από την αδιάκοπη σειρά ανθελληνικής προπαγάνδας που έχει επικυρωθεί από το σύνολο της Τουρκικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, έχει σχεδιαστεί για να ενσταλάξει στη συνείδηση του τουρκικού κοινού ότι ο Ελληνισμός είναι ο εχθρός, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα μελλοντικό πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει γίνει όλο και πιο ασταθής στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι εντάσεις μεταξύ της Τουρκίας και ελληνισμού έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από το 1996, ενώ αρκετοί υποστηρίζουν ότι έχει ξεπεραστεί το σημείο αυτό μέχρι τώρα.

Μετά το τελευταίο μείζον ναυτικό ατύχημα που προκάλεσε το τουρκικό πλοίο ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων, η αδιανόητη προοπτική ενός θερμού επεισοδίου που θα κλιμακωθεί σε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έχει γίνει ανησυχητικά πραγματική. Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας και η εν γένει συμπεριφορά της με τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλασσίου χώρου, ενάντια του ελληνισμού, είναι αρκετά αποσταθεροποιητικές. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος θα προκύψει εάν ο Τούρκος πρόεδρος, Tayyip Erdogan, ακολουθήσει τις επανειλημμένες απειλές του να πιέσει για την παύση εργασιών εξάντλησης κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι μια υπεύθυνη χάραξη πολιτικής όλων των εμπλεκομένων ώστε να υιοθετήσουν μια σαφή και σκληρή προσέγγιση απέναντι στην Τουρκία τώρα, προτού τα πράγματα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο.

Απειλώντας «Θεούς και Δαίμονες», ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι θα αναγκαστεί να «επιδείξει την τουρκική σκληρή ισχύ» και προειδοποίησε ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πολεμάει στη Συρία και παράλληλα να ανοίξει μέτωπα στην Ελλάδα και Κύπρο, ακόμη και να «χαστουκίσει οθωμανικά τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στη Συρία». Αυτές οι απειλές θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμετάκλητες ζημιές στη συμμαχία στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η οποία συμμαχία, ήδη βρίσκεται υπό αμφισβήτηση λόγω του συνδυασμού του αυξανόμενου αυταρχισμού του Erdogan, του αναπτυσσόμενου φλερτ με τη Ρωσία και των συγκρουόμενων συμφερόντων στη Συρία. Στην παρούσα φάση μια σαφής δήλωση των ΗΠΑ ότι αυτό θα ήταν απαράδεκτο, υποστηριζόμενη ταυτόχρονα από μια αποτελεσματική αποτρεπτική στάση, είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί για να αποφευχθεί η άμεση εμπλοκή σε εχθροπραξίες και να διατηρηθεί κάθε ελπίδα για μια λειτουργική σχέση που θα συνεχίσει ομαλά μέσα στη συμμαχία.

Δυστυχώς, μέχρι στιγμής μια ασθενική αντίδραση έως κακοφωνία μικτών αμερικανικών μηνυμάτων, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια τάση να αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ την Τουρκία ως τον άσωτο υιό που πάντα μετά από αταξίες επιστρέφει, έπεισε τον Ερντογάν ότι η Ουάσιγκτον βλέπει τη σχέση της με την Άγκυρα πολύ σημαντική για να αποτύχει. Αυτό αυξάνει μόνο την όρεξή του για κίνδυνο και συνεπώς το ενδεχόμενο σύγκρουσης. Η Άγκυρα πρέπει να κατανοήσει τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνεχιζόμενης προκλητικότητας και όχι μόνο η Ουάσιγκτον, αλλά και οι υπόλοιποι δρώντες πρέπει να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Από τη δικιά μας πλευρά, ο στόχος των Αθηνών δεν πρέπει να είναι μόνο η στείρα αντιπαράθεση με την Άγκυρα για χάρη της αντιπαράθεσης, ή απλά επειδή έχουμε να αντιμετωπίσουμε το «κακομαθημένο παιδί» στο πρόσωπο του Erdogan. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να είναι η θέσπιση των προϋποθέσεων και των βασικών κανόνων για αξιόπιστη αποτροπή και εποικοδομητική δέσμευση των συμμάχων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Για το σκοπό αυτό, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να συνδυάσει μια σταθερή προσέγγιση με υψηλού επιπέδου δέσμευση, προκειμένου να βρεθεί μια καλύτερη πορεία προς τα εμπρός. Οι πρόσφατες αναβαθμισμένες ποιοτικά και ποσοτικά, προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αποδείξουν στη διεθνή κοινότητα τη βούληση των Τούρκων να δημιουργήσουν ένταση, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Τελικά, αν ο Erdogan είναι αποφασισμένος να καταστρέψει τη Νατοϊκή συμμαχία, δεν υπάρχει τίποτα και κανένας για να τον σταματήσει. Όμως, η σαφής και συνεπής αποτρεπτική ισχύς των συμμετεχόντων δυνάμεων, που απειλούνται εμμέσως ή αμέσως, μπορούν να βοηθήσουν να διασφαλιστεί ότι ο ασταθής ηγέτης της Τουρκίας δεν θα προσπεράσει την κόκκινη γραμμή, που η συμμαχία θα αναγκαστεί να απαντήσει. Ελπίζουμε να μην είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθεί η σκληρή ισχύς. Η Τουρκία προσπαθεί συνεχώς να εκφοβίσει τον ελληνισμό, έτσι ώστε να υποχωρούμε, αλλά αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι που παίζει. Πλέον σπρώχνουν τον ελληνισμό να απαντήσει. Πολύ λίγοι γνωρίζουν την απάντηση σε αυτή την ερώτηση, αλλά το κεντρικό θέμα είναι ότι οι Τούρκοι πρέπει να σταματήσουν να περιμένουν απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α., ΠΝ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Φεβ 2018


Τυχοδιωκτισμοί και εκβιασμοί
από την Τουρκία στο Αιγαίο και την Κύπρο


Του Γιώργου Σκαφιδά

Παλαιά υπόθεση, πολυσυζητημένη, που συνεχίζει ωστόσο να γεννάει νέα εξαιρετικά δυσοίωνα κεφάλαια, με αυξημένη μάλιστα συχνότητα και ένταση το τελευταίο διάστημα, η ιστορία των τουρκικών προκλήσεων σε Αιγαίο και Κύπρο θα μπορούσε να διαβαστεί και ως το χρονικό πολλών προαναγγελθέντων … θερμών επεισοδίων.

Ήδη από το 2015 αλλά κυρίως τις τελευταίες εβδομάδες, με αλλεπάλληλες κορυφώσεις στο μεσοδιάστημα, το καθεστώς Ερντογάν εμφανίζεται να ποντάρει όλα του τα χαρτιά στην ένταση, ρισκάροντας ακόμη και το ενδεχόμενο ενός πολεμικού «ατυχήματος» σε Αιγαίο και Κύπρο, με την προοπτική φυσικά να το βαφτίσει «ελληνική πρόκληση» και να έρθει εν συνεχεία να ζητήσει… τα ρέστα ενώπιον της διεθνούς κοινότητας.

Εάν το Αιγαίο είναι όντως μια «θάλασσα φιλίας», όπως υποστήριξε υποκριτικά από την πλευρά του προ ημερών ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ, τότε διερωτάται εύλογα κανείς για ποιο λόγο τουρκικοί ακταιωροί τείνουν, ολοένα συχνότερα μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες, να κάνουν επικίνδυνες μανούβρες «ξυστά» από ελληνικά πλοία στο ανατολικό Αιγαίο, είτε πρόκειται για σκάφη του λιμενικού, είτε για πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, είτε απλώς για ελληνικά αλιευτικά.

Ήταν 17 Ιανουαρίου, ακριβώς πριν ένα μήνα, όταν τουρκική ακταιωρός «ακούμπησε» την κανονιοφόρο «Νικοφόρος» του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στη θαλάσσια περιοχή των Ιμίων, με τις διαρροές τότε να αποδίδουν το παρ’ ολίγον ατύχημα σε λάθος (ή μήπως σκοπίμως λάθος;) χειρισμούς εκ μέρους του τουρκικού πληρώματος.

«Συμπτώσεις» που επαναλαμβάνονται, ωστόσο, πολύ δύσκολα θεωρούνται τυχαίες.

Και κάπως έτσι, εκείνη η «επακούμβηση» της 17ης Ιανουαρίου ανάμεσα στην τουρκική ακταιωρό και την ελληνική κανονιοφόρο «εξελίχθηκε» το βράδυ της 12ης προς 13η Φεβρουαρίου σε κανονική… διεμβόλιση ελληνικού πλοίου από τουρκικό, και πάλι στη θαλάσσια περιοχή των Ιμίων.

Ήταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, όταν «στη θαλάσσια περιοχή ανατολικά των Ιμίων, εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, τουρκική ακταιωρός πραγματοποίησε επικίνδυνους ελιγμούς κατά παράβαση των Διεθνών Κανόνων Αποφυγής Συγκρούσεων», με αποτέλεσμα να προσκρούσει στην πρυμναία αριστερή πλευρά πλοίου ανοικτής θαλάσσης του ελληνικού Λιμενικού Σώματος.

Τα καλά νέα είναι, βεβαίως, ότι από το 2002, οπότε ανήλθε ο Ερντογάν στην εξουσία της γείτονος όπου και παραμένει, δεν σημειώθηκε στο Αιγαίο κανένα θερμό επεισόδιο. Τα κακά νέα είναι, από την άλλη, ότι ένα θερμό επεισόδιο διαφαίνεται σήμερα περισσότερο πιθανό από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 16 χρόνια.

Η Τουρκία πλέει πια σαφώς σε πελάγη κλιμακούμενης έντασης. Ενδεικτικά και τα στοιχεία των παραβιάσεων που υπερπολλαπλασιάστηκαν πέρυσι, σε σύγκριση με τα αμέσως προηγούμενα έτη. Από 299 που ήταν οι παραβιάσεις των ελληνικών χωρικών υδάτων το 2015 από τουρκικά πλοία (πολεμικού ναυτικού και ακτοφυλακής), εκτοξεύθηκαν σε 414 το 2016, και από εκεί στο διάστημα… σε 1998 το 2017 (σημειώνοντας δηλαδή μια άνοδο κοντά στο… 700% μέσα σε μόλις δύο χρόνια). Παρόμοιο το μοτίβο και των παραβιάσεων του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου που εκτοξεύθηκαν από 1.779 το 2015 σε 3.317 το 2017.

Κι αν η περιοχή γύρω από τα Ίμια αποτελεί ένα υπό μια έννοια σταθερό σημείο αναφοράς των γκρίζων τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ωστόσο πλέον το θερμόμετρο ανεβαίνει κατακόρυφα… αναζωπυρωμένο από τις εξελίξεις στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι «συμπτώσεις» έρχονται, και σε αυτό το μέτωπο, να φανερώσουν διαθέσεις επεκτατικού τυχοδιωκτισμού εκ μέρους της Άγκυρας.

Την Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου, ο Κύπριος υπουργός Ενέργειας, Γιώργος Λακκοτρύπης, ανακοίνωσε μέσα σε κλίμα σχεδόν πανηγυρικό τα πρώτα αποτελέσματα της γεώτρησης που πραγματοποίησε τον Ιανουάριο η κοινοπραξία ΕΝΙ/TOTAL στο στόχο «Καλυψώ» του οικοπέδου 6 της κυπριακής ΑΟΖ. Μίλησε για «εκτεταμένη ποσότητα… εξαιρετικής ποιότητας φυσικού αερίου», με την ιταλική ΕΝΙ να κάνει από την πλευρά της λόγο για έξι με οκτώ τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου ή και περισσότερα.

Διόλου τυχαία, ξημερώνοντας Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου, πολεμικά πλοία της Τουρκίας βρέθηκαν «ξαφνικά» εντός της κυπριακής ΑΟΖ, να παρεμποδίζουν την πλεύση του γεωτρύπανου «Saipem 12000» της ιταλικής ENI από το οικόπεδο 6 προς το οικόπεδο 3 όπου ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει άμεσα γεώτρηση στον επονομαζόμενο στόχο «Σουπιά». Οι Τούρκοι κάλεσαν το γεωτρύπανο να αλλάξει πορεία με το αιτιολογικό ότι στην περιοχή διεξάγεται στρατιωτική άσκηση και μπορεί… να κινδυνεύσει από πυρά. Το παρεμπόδισαν αναγκάζοντάς το να προβεί σε ελιγμούς, και τελικώς το «καθήλωσαν» σε απόσταση 70 χλμ από τις νοτιοανατολικές ακτές της Κύπρου, μακριά από το στόχο της προγραμματισμένης γεώτρησης.

Κατά «σύμπτωση», ακριβώς την ίδια ημέρα, 9 Φεβρουαρίου, ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Χουλουσί Ακάρ, εμφανίστηκε να διακηρύττει ότι η Τουρκία «παράλληλα με τη στρατιωτική επιχείρηση στο Αφρίν (σ.σ. στη βορειοδυτική Συρία), είναι σε θέση να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της σε όλες τις θάλασσες που την περιτριγυρίζουν» καθώς έχει «την δύναμη να διεξάγει στρατιωτική επιχείρηση στο Αφρίν και ταυτοχρόνως στο Αιγαίο».

Πίσω στην Κύπρο, έξι πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού θα παρέμεναν κοντά στο γεωτρύπανο της ΕΝΙ, κρατώντας το ουσιαστικά ακινητοποιημένο για ημέρες.

Την Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου, θα ακολουθούσε και προκλητική ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, με την Άγκυρα να διεκδικεί πια ανοιχτά ρόλο συνιδιοκτήτη των ενεργειακών κοιτασμάτων της Κύπρου. «Παρά τις προειδοποιήσεις, η Ελληνοκυπριακή Κυβέρνηση, συνεχίζει τις μονομερείς έρευνες για εντοπισμό υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Και το πράττει παραβλέποντας τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του Τουρκοκυπριακού λαού, οι οποίοι είμαστε συνιδιοκτήτες του νησιού, στις πηγές φυσικού πλούτου… Είμαστε αποφασισμένοι να λάβουμε τα αναγκαία μέτρα μαζί με την Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου στο πλαίσιο της στήριξής μας της τουρκοκυπριακής πλευράς», διακήρυξε μεταξύ άλλων η Άγκυρα, καλώντας παράλληλα τις «εταιρείες που βρίσκονται σε τρίτες χώρες… να αποφύγουν να παρέχουν στήριξη, μέσω της συνεργασίας τους με την ελληνοκυπριακή κυβέρνηση στην περιοχή των υδρογονανθράκων, σε αυτή την καθόλου εποικοδομητική στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς».

Το καθεστώς Ερντογάν επιδίδεται σε λεονταρισμούς διεκδικώντας ρόλο και λόγο στα ενεργειακά κοιτάσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας με εφαλτήριο την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Αυτό που επιδιώκει είναι να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της διαδικασίας και να την παγώσει-αναβάλει, συνδέοντάς την παράλληλα με μια ενδεχόμενη μελλοντική λύση του Κυπριακού. Ταυτόχρονα ωστόσο, με το να μπλοκάρει (έστω και για λίγα 24ωρα) προγραμματισμένες γεωτρήσεις, παγιώνεται αυτομάτως ως αυτόκλητος «συνιδιοκτήτης» της Κύπρου, ενώ τεστάρει και τις αντιδράσεις των ξένων (το μέχρι που μπορούν να φτάσουν). Η Άγκυρα θέλει οι ξένοι να νιώθουν αναγκασμένοι να ζητούν και τη δική της άδεια προτού κάνουν οποιαδήποτε κίνηση στην κυπριακή ΑΟΖ ή οποιοδήποτε ντιλ με τη Λευκωσία. Στέλνει εμφατικά το συγκεκριμένο μήνυμα, εν όψει και των γεωτρήσεων που είναι προγραμματισμένες για φέτος στο τεµάχιο 10 της κυπριακής ΑΟΖ από την κοινοπραξία της αµερικανικής ExxonMobil µε την Qatar Petroleum. Την ίδια ώρα, εµφανίζει εκβιαστικά ως µόνη «λύση» τη µεταφορά του κυπριακού φυσικού αερίου στην Ευρώπη µέσω Τουρκίας, όπως ξεκαθάρισε προχθές ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Μπ. Αλµπαϊράκ.

Η διάχυση της έντασης προς την ελληνική πλευρά (Αιγαίο, Καστελόριζο) έρχεται να λειτουργήσει ενισχυτικά υπέρ των ευρύτερων τουρκικών διεκδικήσεων, διαμορφώνοντας ως «δεδομένο» ένα γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης και γκρίζων ζωνών στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Ενισχυτικά προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργούν επίσης και οι βόλτες του τουρκικού σεισμογραφικού «Barbaros» στα κυπριακά νερά, όπως και η προοπτική το νεοαποκτηθέν τουρκικό γεωτρύπανο «Deep Sea Metro 2» να βάλει πλώρη το προσεχές διάστημα για δικές του γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εφημερίδα "Έθνος της Κυριακής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αυστηρή προειδοποίηση προς την κυβέρνηση της Συρίας απηύθυνε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
«Η κυβέρνηση της Συρίας θα βρεθεί αντιμέτωπη με συνέπειες έαν καταλήξει σε συμφωνία με τους Κούρδους κατά της στρατιωτικής επιχείρησης στο Αφρίν»
ανέφερε ο Τούρκος πρόεδρος στον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά την τηλεφωνική τους συνομιλία.

Όπως αναφέρει το Reuters, το CNN Turk μετέδωσε ότι ο Ερντογάν ξεκαθάρισε στον Πούτιν ότι η επιχείρηση της Τουρκίας θα συνεχιστεί, όπως έχει προγραμματιστεί.

Την ίδια ώρα, πηγή προσκείμενη στην τουρκική προεδρία ανέφερε ότι οι δύο πρόεδροι ζητήσαν και για τη διαδικασία εγκατάστασης νέων φυλακίων επιτήρησης στην επαρχία Ιντλίμπ.

Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν επίσης ότι οι χώρες τους είναι αποφασισμένες να αγωνιστούν από κοινού κατά της τρομοκρατίας. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν επίσης οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιντλίμπ και την περιοχή του Αφρίν όπου η Τουρκία διεξάγει επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων ανταρτών που στηρίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Tass, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν θα συναντηθούν σε δύο εβδομάδες στο Καζακστάν προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος για τη σύνοδο κορυφής που θα διεξαχθεί στην Κωνσταντινούπολη για το θέμα της Συρίας.

Το πρακτορείο επικαλείται ως πηγή του τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Καρατουλιώτης
Υποστράτηγος ε.α.


Σχετικά με τα «θερμά» επεισόδια

Επειδή τελευταία υπάρχει σωρεία παραπληροφόρησης και οι διάφοροι «αναλυτές» αντί να ενημερώσουν τον κόσμο, τον παραπληροφορούν. Κρίνω σκόπιμο να γράψω δυο αράδες απευθυνόμενος στον μέσο έλληνα, ο οποίος μπορεί να μην έχει γνώσεις υψηλής στρατηγικής, αλλά έχει τον κοινό νου.

Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΦΡΑΣΗΣ «ΘΕΡΜΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ»

Από στρατιωτικής άποψης δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός της παραπάνω φράσης, σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο. Αλλά στην πράξη και στην καθομιλουμένη όταν λέμε θερμό επεισόδιο, εννοούμε μια στρατιωτική εμπλοκή μικρής σχετικά έντασης και όχι πόλεμο.
Ουσιαστικά λειτουργεί σαν βαλβίδα ασφαλείας εκτόνωσης σε μια περιοχή όπου έχουμε υπερσυσσώρευση στρατιωτικών δυνάμεων. Σε πολλές δε περιπτώσεις, επέρχεται η νηνεμία και λειτουργεί λυτρωτικά προς αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης.

Ως εκ τούτου δεν πρέπει να πανικοβάλλεται ο ελληνικός λαός στο άκουσμα της φράσης «θερμό επεισόδιο» καθόσον δεν σημαίνει πόλεμος, αλλά μια μικρή στρατιωτική εμπλοκή ολίγων ορών ή και ημερών με λίγες στρατιωτικές δυνάμεις.

ΤΙ ΕΠΕΙΔΙΩΚΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΘΕΡΜΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ;

Απλά η Τουρκία προσπαθεί να «γκριζάρει» την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου, προκειμένου σε βάθος χρόνου να επιτύχει επεκτατικές γεωστρατηγικές βλέψεις και ενδεχομένως εθνικό ακρωτηριασμό σε βάρος της Ελλάδας.

Απ’ ότι συμπεραίνεται στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η διχοτόμηση του Αιγαίου και της Μεσογείου στον 25 μεσημβρινό. Ο οποίος πρακτικά υλοποιείται, εάν χαράξουμε μια ευθεία από την Καβάλα- Κρήτη- Κύπρος.

Διαχρονικά το Αιγαίο αλλά και τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου εθεωρείτο μια ελληνική λίμνη όπου οι έλληνες συνωστίζονταν σαν τα βατράχια στα παράλια (κατά τον Πλάτωνα).

Μετά τα γεγονότα του 74 στην Κύπρο, η Τουρκία αρχίζει τις παραβιάσεις τόσο στον εναέριο χώρο αλλά και στον θαλάσσιο. Στην συνέχεια οι παραβιάσεις μετατράπηκαν σε αμφισβητήσεις της εθνικής κυριαρχίας μας και με τα γεγονότα των Ιμίων σε διεκδικήσεις προσάρτησης πλήθους ελληνικών νησιών σε πρώτη φάση και την διχοτόμηση του Αιγαίου σε δεύτερη φάση.

Ουσιαστικά η Τουρκία με το πες-πες όλο και κάτι θα μείνει, επέτυχε τον αντικειμενικό σκοπό της δηλαδή στο «γκριζάρισμα» της περιοχής.

Όσο για τις ανακοινώσεις των ελλήνων πολιτικών ότι τα Ίμια είναι και θα παραμείνουν ελληνικά, είναι λόγια άνευ περιεχομένου και για του λόγου το αληθές, ας τολμήσει αυτός που λέει τα παραπάνω ή ακόμη και ένας απλός έλληνας πολίτης να πάει ακόμη και ολιγόλεπτη παραμονή.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ

Ο ενδοτισμός του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, είναι διαχρονικός με κορυφαίες αποτρόπαιες πράξεις:

1. Το 74 όπου ο εξωμότης Ιωαννίδης διέπραξε το ολέθριο λάθος του πραξικοπήματος στην Κύπρο και όταν εισέβαλαν οι τούρκοι έδωσε εντολή της μη αντίστασης (παρά την συντριπτική υπεροχή του ελληνικού στρατού.

2. Την περίφημη φράση από τον «εθνάρχη» Κωνσταντίνο Καραμανλή, « Η Κύπρος κείται μακράν», όταν οι τούρκοι πραγματοποιούσαν τον Αττίλα 2 και από 2% του προγεφυρώματος το μετέτρεψαν σε 38 % με αποτέλεσμα την δημιουργία του ψευδοκράτους.

3. Το 96 όταν κυβέρνηση του Σημίτη υπέστειλε την σημαία από τα Ίμια με το αχαρακτήριστο « πέστε ότι την σημαία την πείρε ο αέρας.

4. Στις 8 Ιούλιου 1997 όπου στη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και Τουρκίας (κκ Σημίτης Και Οζάλ), συμφώνησαν ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα να ανοίξει η κερκόπορτα των τουρκικών διεκδικήσεων στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.

5. Έτσι με αυτά και τούτα φτάσαμε στο σήμερα όπου στις 23:40 της 12ης Φεβρουαρίου, όπου ένα παλαιάς τεχνολογίας (πλην όμως ογκώδες και οπλισμένο)το τουρκικό πλοίο «UMUT» εμβόλισε την ναυαρχίδα της ελληνικής ακτοφυλακής «Γαύδος», το οποίο είναι τελευταίας τεχνολογίας, πλην όμως άοπλο.
Στο παραπάνω περιστατικό πρέπει να καταλογιστούν οι τεράστιες ευθύνες της πολιτικής αλλά και λιμενικής ηγεσίας, γιατί άφησαν αυτό το υπερσύχρονο σκάφος εντελώς άοπλο, ενώ θα μπορούσαν να το είχαν εξοπλίσει τουλάχιστον στοιχειωδώς και άνευ κόστους μιας και υπάρχει πληθώρα πυργίσκων και πυροβόλων στο ναύσταθμο, από πολεμικά πλοία που έχουν αποσυρθεί.

Είναι αδιανόητο να στέλνεις την ναυαρχίδα του λιμενικού να περιπολεί στην περιοχή των Ιμίων εντελώς άοπλη, εκτός και αν λειτούργησαν με το γνωστό φοβικό σύνδρομο της… «αυτοσυγκράτησης» και… «ψυχραιμίας».

ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Προς το παρόν δεν υπάρχει κίνδυνος γενικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθόσον οι συσχετισμοί είναι υπέρ της Ελλάδας για τους παρακάτω λόγους.

1. Από γεωστρατηγικής άποψης το νησιωτικό σύμπλεγμα με την πληθώρα των νήσων και βραχονησίδων δίνουν ένα σοβαρό πολλαπλασιαστή ισχύος στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας. Περιληπτικά και απλοϊκά θα μπορούσα να πω ότι λειτουργού σαν αβύθιστα αεροπλανοφόρα και εύκολα με την τοποθέτηση των οπλικών συστημάτων να επιφέρουν τεράστιες απώλειες στον επιτιθέμενο.

2. Η Τουρκία στερείται παντελώς αντιαεροπορικής άμυνας μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς. Σε αντίθεση με την Ελλάδα (patriot- S300- TOR M1 κλπ)

3. Η Ελλάδα διαθέτει τα πλέον σύγχρονα υποβρύχια και υπερτερεί σε ναυτική ισχύ. Η Τουρκία γνωρίζει ότι τυχόν πολεμικές επιχειρήσεις στο θαλάσσιο χώρο θα γίνει ο υγρός της τάφος.

4. Η Ελλάδα διαθέτει πυραύλους Exocet οι οποίοι σε συνδυασμό με τα Μιράζ 2000 μπορούν να καταστρέψουν την όποια αποβατική τουρκική επιχείρηση. Υπόψη ότι στον πόλεμο των Φώκλαντς το 1982 ο συγκεκριμένος πύραυλος βύθισε δύο από τα έξη πλοία των άγγλων.

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ

Στην παρούσα φάση και σε βάθος επταετίας, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εξοπλίζονται πυρετωδώς με ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα 120 δις $. Περιληπτικά θα μπορούσα να αναφέρω.

1. 100 με 150 F-35 τα οποία θα της εξασφαλίσουν συντριπτική αεροπορική υπεροχή.

2. Μεγάλο αριθμό υποβρυχίων ιδίου τύπου με τα δικά μας, αλλά ποιο σύγχρονα και βελτιωμένα, εξασφαλίζοντας υποθαλάσσια υπεροχή.

3. Κατασκευή «μίνι» αεροπλανοφόρου.

4. Μεγάλο αριθμό επιφανειακών θαλάσσιων πολεμικών πλοίων (φρεγάτες, κορβέτες, αποβατικά κλπ).

5. Κατασκευάζουν δικό τους πολεμικό αεροπλάνο προκειμένου να μην εξαρτούνται από ξένες αγορές.

6. Πληθώρα πυραυλικών συστημάτων κλπ.

Κατόπιν των ανωτέρω εύλογα προκύπτει το συμπέρασμα, ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μόλις αποκτήσουν την κατάλληλη αλλά και συντριπτική υπεροχή θα επανέλθουν, για να διεκδικήσουν με δυναμικό τρόπο τις περιοχές που σήμερα γκριζάρουν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το παρόν γιγαντιαίο τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 120 δις δολλ, το οποίο είναι εν εξελίξει και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2025, θα ανατρέψει τους συσχετισμούς στρατιωτικής ισχύος δραματικά υπέρ της Τουρκίας.

Το δεν διεκδικούμε τίποτε και δεν παραχωρούμε τίποτα, είναι άνευ ουσίας, όταν δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τα υπάρχοντα. Τίποτε δεν χαρίζεται και τίποτε δεν κρατιέται, αν δεν μπορείς να το κρατήσεις. Τα γεωπολιτικό παίγνιο είναι σκληρό και ο πλέον αδύναμος θα υποστεί τις συνέπειες του αδήριτου νόμου της εξέλιξης.

Στη γεωπολιτική τα κράτη αντιμετωπίζονται ως ζώντες οργανισμοί: τα κράτη ιδρύονται (γεννώνται), εξελίσσονται και ακμάζουν (ζουν), παρακμάζουν (γερνούν ) και διαλύονται (πεθαίνουν). Τα σύνορα είναι προσωρινά στη φυσική κίνηση των κρατών.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από κρισιμότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, ακέφαλη από ισχυρή πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ηγεσία.

Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, όταν όλα στην περιοχή μας επαναπροσδιορίζονται γεωπολιτικά, η χώρα μας βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση με καταλυτικές συνέπειες στο κύρος και στην ισχύ της.

Η άμυνα της χώρας απαιτεί μιαν ακμαία εθνική οικονομία. Το λεχθέν από τον Δημοσθένη «δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέ εστί γενέσθαι των δεόντων», είναι διαχρονικό.

Η οικονομική κατάσταση της χώρας μας και το σημερινό ΑΕΠ είναι γνωστά. Το σημερινό ΑΕΠ της Τουρκίας είναι εικοσαπλάσιο του ελληνικού.

Εκτός των παραπάνω πώς να συνεγείρεις ένα λαό, όταν η πολιτική ηγεσία περιφρονεί τα σύμβολα της λέγοντας «πέστε ότι την σημαία την πήρε ο αέρας»;

Πράγματι, το σημερινό δίλλημα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος συντριβή.

Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες που απαρτίζουν την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθώς και των όσων διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους-ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στην μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο.

Γιατί αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

Το τελευταίο επεισόδιο της τουρκικής προκλητικότητας, που έλαβε χώρα την Τρίτη και 13/2/18, στην περιοχή των Ιμίων, μας προσέφερε πολλά και ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα στους τομείς της πολιτικής, της εθνικής στρατηγικής, της τουρκικής γεωστρατηγικής και της στάσης των διαφόρων διεθνών δρώντων.

Αυτό το επεισόδιο σε μια πρώτη ανάγνωση αποτελεί αναβαθμισμένη και ποιοτική μεταβολή των τουρκικών προκλήσεων εις βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Είναι δε ακόμη το τρίτο αξιολογικά γεγονός τουρκικής επιθετικότητας και ωμής βίας κατά του Ελληνισμού, μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, τα γεγονότα των Ιμίων το 1996 και το γκριζάρισμα της περιοχής.

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Αναλύοντας την τουρκική στάση, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία κλιμακώνει την επιθετικότητά της σε τρία μέτωπα σήμερα. Στην Συρία, εισβάλοντας στο έδαφος ξένης χώρας στην περιοχή του Αφρίν, μοναδική περίπτωση χώρας που έχει εισβάλει σε τρία κράτη σήμερα, (Κύπρος, Ιράκ και Συρία), στην Κυπριακή ΑΟΖ, με την πειρατική ενέργεια επί ενός άλλου κράτους, μέλους της Ε.Ε. και την απροκάλυπτη δολοφονική επίθεση τουρκικής ακταιωρού κατά Ελληνικού σκάφους του Λιμενικού μας. Φαίνεται ότι η τουρκική πολιτική, δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί να κάνει πράξη τη θεωρία των «δυόμισι πολέμων», μία άκρως επικίνδυνη θεωρία που είχε αναπτύξει ο πρώην αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της γειτονικής χώρας, ναύαρχος ε.α. Μπουλέντ Μποστάνογλου. Δηλαδή ένας πόλεμος στην Συρία, ένας πόλεμος με την Ελλάδα και μισός πόλεμος στο εσωτερικό της χώρας με τους Κούρδους.

Ο πρόεδρος Ερντογάν ωθείται σε αυτή την επικίνδυνη πολιτική του, από τους εξής παράγοντες:

Α. Οι μέχρι τώρα αποτυχίες στο μέτωπο του Αφρίν, όπου ενώ υποσχέθηκε την κατάληψη του Κουρδικού αυτού καντονιού στο ΒΔ άκρο της Συρίας, λόγω της σθεναρής αντίστασης των Κούρδων. Και παρά την στήριξη των «φίλων» Ρώσων, που απενεργοποίησαν την αντιαεροπορική τους άμυνα, για να δράσουν τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη και παρά την χρήση ως εμπροσθοφυλακή του Τουρκικού στρατού του FSA (Free Syrian Army), ένοπλα απομεινάρια της Συριακής αντιπολίτευσης, το Αφρίν αντιστέκεται και εκμηδενίζει τις τουρκικές φιλοδοξίες, γιατί οι Κούρδοι της Συρίας υπερασπίζονται την πατρίδα τους.

Β. Οι ενεργειακές εξελίξεις στην ΑΟΖ της Κύπρου, όπου νέα κοιτάσματα ανακαλύπτονται και μεγάλες ξένες εταιρείες συμμετέχουν στο παιχνίδι της ανεύρεσης και εξόρυξης Υ/Δ. Έτσι με μια πρωτοφανή πειρατική ενέργεια τουρκικά πολεμικά σκάφη εμποδίζουν πλατφόρμα γεώτρησης της Ιταλικής ΕΝΙ να μεταβεί στο χώρο των ερευνών, στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ. Φυσικά δεν τολμά να κάνει νταηλίκια στα οικόπεδα που έχουν αναλάβει οι Γαλλικοί, Αμερικανικοί και Ισραηλινοί κολοσσοί ΤΟΤΑL, EXXONMOBIL κλπ.

Γ. Οι κατηγορίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας κατά του Ερντογάν, για εθνική μειοδοσία, αφού στην διάρκεια της διακυβέρνησης του, άφησε την Ελλάδα να «αρπάξει» 18 νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο, που ανήκουν στην Τουρκία.

Δ. Ο Τούρκος πρόεδρος χρειάζεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε επιτυχίες και «κατακτήσεις», για να επανεκλεγεί στις εκλογές του 2019.

Έτσι ο αδύναμος κρίκος στην παρούσα κατάσταση, είναι σύμφωνα με τις τουρκικές εκτιμήσεις, η Ελλάδα, λόγω της καταστροφικής πολιτικής κατευνασμού και μη κλιμάκωσης της έντασης και των προκλήσεων που ακολουθεί συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Ο πιο εύκολος στόχος για να στήσουν το σκηνικό των προκλήσεων είναι τα γκριζοποιημένα Ελληνικά Ίμια, με την κατάπτυστη για την Ελλάδα μυστική συμφωνία του 1996 «No Troops, no Ships, no Flags», που αποκάλυψε η εφημερίδα «Καθημερινή», τον Ιανουάριο 2011.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Σε ότι αφορά τις διεθνείς αντιδράσεις και τον ΟΗΕ θα λέγαμε ότι κυμαίνονται από την αδιαφορία και τηαφωνία, έως την επιτήδεια ουδετερότητα, εξομοιώνοντας τον θύτη με το θύμα, δίδοντας ανούσιες συμβουλές αποκλιμάκωσης, συνδιαλλαγής και επίλυση του θέματος μεταξύ των ενδιαφερομένων!!!!!

Η ΕΕ, που είχε υποχρέωση να στηρίξει δύο κράτη – μέλη της, δεν έχει την πολιτική και στρατιωτική δυνατότητα να το κάνει, καθόσον στερείται ολοκληρωτικά των δομών που θα της επέτρεπαν να ταχθεί υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας, ακόμη και αν το ήθελε. Ακόμη, πλείστα ευρωπαϊκά κράτη είναι και απρόθυμα, αλλά και προφανώς αδύναμα, για έμπρακτη στήριξη, παρά για μια λεκτική συμπαράσταση, κάτι που η Ερντογανική Τουρκία ούτε το λαμβάνει υπόψη.

Από την άλλη, ο μεγάλος μας σύμμαχος ΗΠΑ, που σήμερα οι σχέσεις μας βρίσκονται στο καλύτερο σημείο, αρκέστηκε σε ρόλο Ποντίου Πιλάτου, και σε ανούσιες συμβουλές. Όπως ορθότατα επισημαίνει και σε άρθρο του της 18-2-18, στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα», ο Αναπλ. Καθηγητής της ΣΣΕ , Κων-νος Γρίβας, οι ΗΠΑ βρίσκονται σε σύγχυση αναφορικά με το πώς θα κινηθούν σε αυτό τον νέο κόσμο, ενώ έναντι της Τουρκίας, ακολουθούν όπως διαπιστώνουμε μια πολιτική κατευνασμού μέχρι τώρα , θεωρώντας ότι μια επίσημη ρήξη θα ήταν καταστρεπτική για την πολιτική τους, καθώς θα είχαμε σημαντικά και ενδεχομένως ολέθρια ρήγματα, τόσο στο ΝΑΤΟ, όσο και στον Ανασχετικό Δακτύλιο (Rimland), της Γεωπολιτικής θεωρίας του Nickolas Spykman, δομικό στοιχείο της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον Β’ΠΠ, μέχρι και σήμερα. Έτσι θα πρέπει να κατανοήσουμε, ότι δεν θα πρέπει να προσμένουμε τον αγαθό γίγαντα, ή το ξανθό γένος να μας σώσει, αλλά θα πρέπει να το φροντίσουμε εμείς πρωτίστως, με την βοήθεια και τις συμμαχίες που πρέπει να καλλιεργήσουμε.
“Πόλεμος ένδοξος, ειρήνης αισχράς αιρετώτερος”
Δημοσθένης
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θα πρέπει να ευχαριστούμε τον πρόεδρο Ερντογάν, καθόσον κάνει ότι είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μας δείχνει τις προθέσεις του, την πολιτική του και την εθνική στρατηγική του, που είναι επιθετική, αναθεωρητική και έχει εδαφικές διεκδικήσεις κατά της Ελλάδος. Επίσης η κρίση αυτή μας απέδειξε την ουτοπική αντίληψη που καλλιεργήθηκε επί δεκαετίες στην εφησυχασμένη Ελληνική κοινωνία, ότι η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν κινδυνεύει από κανέναν, ιδιαίτερα από ένα σύμμαχο-μέλος του ΝΑΤΟ και ότι τα σύνορα της Ελλάδος είναι Ευρωπαϊκά σύνορα, άρα η ασφάλειά των είναι και υποχρέωση όλων των Ευρωπαϊκών κρατών και όχι και τόσο των Ελλήνων!! Εξάλλου η ανεύθυνη και απαράδεκτη απόφαση πρώην ΥΕΘΑ, για μείωση της θητείας σε 9 μήνες, τι άλλο σημαίνει;

Ο Ερντογάν έχει θέσει σε λειτουργία μια μακρόπνοη , μεγαλοπρεπή και φιλόδοξη πολιτική επιδίωξη, στο να καταστήσει την Τουρκία, αρχικά μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην Ανατ. Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή και σε δεύτερη φάση σε ένα παγκόσμιο πόλο-κρατικό δρώντα, εφάμιλλο των ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ε.Ε. στο νέο παγκόσμιο πολυπολικό σύστημα που ήδη εξελίσσεται. Πολύ φιλόδοξο πρόγραμμα και συνάμα πολύ επικίνδυνο και για τον ίδιο και για την Τουρκία, αν αποτύχει.Αν ο Σουλτάνος όμως το επιτύχει τότε θα εκπληρώσει το όνειρό του, να γίνει ο νέος Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων), ξεπερνώντας τον παλαιό Μουσταφά Κεμάλ, ιδρυτή της νέας Τουρκίας, εμείς δε είναι βέβαιο ότι θα γίνουμε τουρκικό προτεκτοράτο, ευνουχισμένο εθνικά καιακρωτηριασμένο εδαφικά.

Η πατρίδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα (χθες και όχι σήμερα) την γεωπολιτική μεταβολή και μετάλλαξη της Ισλαμικής Ερντογανικής και ανεξέλεγκτα επιθετικής Τουρκίας . Θα πρέπει με κάθε κόστος να εφαρμόσουμε μια νέα υψηλή Εθνική Στρατηγική, με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, ιδιαιτέρως με εθνική ομοψυχία, που σε ότι αφορά το πολιτικό προσωπικό σήμερα δεν υφίσταται δυστυχώς, που η Εθνική αυτή Στρατηγική να εδράζεται σε ισχυρή αποτρεπτική στρατηγική έναντι της Άγκυρας. Οι δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΕΞ, ότι η Ελλάδα στο μέλλον δεν θα αντιμετωπίσει με ειρηνικό τρόπο μελλοντικές τουρκικές ενέργειες κινούνται φυσικά προς την σωστή κατεύθυνση, αρκεί να μην παραμείνουν μόνο λόγια.

Ας κοιτάξουμε κατάματα την Τουρκία, χωρίς φοβικά σύνδρομα, χωρίς την ολέθρια πολιτική κατευνασμού του παρελθόντος. Η Τουρκία δεν είναι ούτε αήττητη, ούτε τόσο φοβερή, όπως πολλοί εδώ στην Ελλάδα Τουρκολάγνοι την παρουσιάζουν. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, παρά τις τεράστιες μνημονιακές περικοπές, παραμένουν σε υψηλό επίπεδο ετοιμότητας και επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας. Δεν υπάρχει σύγκριση Έλληνα με Τούρκο, στον Στρατό, στο Ναυτικό, στην Αεροπορία. Η τουρκική στρατιωτική ισχύς είναι υπερεκτιμημένη, έχει δομικές αδυναμίες αντιφάσεις, ελλείψεις σε ανώτατα έμπειρα στελέχη, προβλήματα ηθικού, ομογένειας, συναδελφικότητας, ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου 2016.

Οι δε φαραωνικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις του Σουλτάνου Ερντογάν, δημιουργούν αντιπαλότητες, ανταγωνισμούς, μισαλλοδοξίες και ξυπνούν δυσάρεστες μνήμες οθωμανικής αυτοκρατορίας, που ενυπάρχουν στο DNA όλων των λαών της Μέσης Ανατολής και της Βαλκανικής. Τέλος, εκτιμώ ότι πρέπει να υπάρξει εθνική ομοψυχία και να ενημερωθεί ο Ελληνικός λαός για την πραγματική κατάσταση, τις ενδεχόμενες εξελίξεις, ώστε να προετοιμαστεί για το χειρότερο, που ευχόμαστε να μην υλοποιηθεί και να συνδράμει στην νέα εθνική προσπάθεια.
“Άνδρες πόλις και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί”
Η πόλη [και η δύναμή της] είναι οι άντρες και όχι τα τείχη ούτε τα άδεια πλοία
Θουκυδίδης
* O Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S. Army), Μεταπτυχιακό (M.Sc.) στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).
MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Για αιώνες, οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας χαρακτηρίζονταν από ένα γεωπολιτικό ανταγωνισμό, καχυποψία και σύγκρουση. Πρόσφατα, έχουν περάσει από μια συνολική κόντρα σε μια ευρείας κλίμακας συνεργασία. Στην ουσία, παρόλα αυτά, η σχέση παραμένει ασταθής, και είναι αβέβαιο ότι ο σημερινός μήνας του μέλιτος, θα συνεχιστεί.

Με αφορμή λοιπόν, τις αναθεωρητικές και επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Κύπρο, αλλά και την εισβολή στη Συρία, είναι εξαιρετικά χρήσιμο να ρίξουμε μια εις βάθος ματιά:

Ανώμαλη Πορεία…

Η πρόσφατη ιστορία μεταξύ των δύο χωρών, είναι κάθε άλλο παρά προβλέψιμη. Αφού βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα στην Αραβική Άνοιξη, το 2013-14 δημιούργησαν μια στενή σχέση βασισμένη, βασικά, στην απέχθεια έναντι της κριτικής της Δύσης απέναντι στις απολυταρχικές κυβερνήσεις τους. Αν και η Άγκυρα δεν κατάπιε καλά την προσάρτηση της Κριμαίας, από τη Μόσχα, αρνήθηκε να υποστηρίξει οποιεσδήποτε κυρώσεις της Δύσης, εναντίον της. Την ίδια στιγμή η επέμβαση της Ρωσίας στη Συρια, για να ενισχύσει το καθεστώς Άσαντ, προκάλεσε την οργή του Ταγίπ Ερντογάν, που στηρίζει ανοικτά την ανατροπή του Άσαντ. Οι τούρκοι κατέρριψαν το ρωσικό μαχητικό πάνω από τη βόρεια Συρία το Νοέμβριο του 2015, λόγω υποτιθέμενης παραβίασης του τουρκικού εναέριου χώρου. Η Ρωσία απάντησε επιβάλλοντας μια ευρεία κλίμακα οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας και περίπου 4,5 εκ. Ρώσοι ακύρωσαν τις διακοπές τους εκεί.

Η μεγάλη ένταση στις σχέσεις των δυο χωρών, έφερε στα πρόθυρα την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, του οποίου η Τουρκία, είναι μέλος. Μετά ήρθε η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ήταν από τους πρώτους ηγέτες που εξέφρασε υποστήριξη προς τον Ερντογάν κατά τη διάρκεια της απόπειρας και μετά. Ο Ερντογάν από την πλευρά του, έστειλε επιστολή συγγνώμης στον Πούτιν για την κατάρριψη του αεροσκάφους. Από εκείνη τη στιγμή οι σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών έχουν αποκατασταθεί, και έχουν προχωρήσει σε πρωτόγνωρα επίπεδα συνεργασίας, με νέους αγωγούς αερίου, τουρισμό, επενδύσεις, κοινές ειρηνευτικές αποστολές στη Συρία, μέσω της τριμερούς διαδικασίας στην Αστάνα με το Ιράν, διάλογος μεταξύ των ενόπλων δυνάμεων, και πωλήσεις ρωσικών όπλων στην Τουρκία.

Η ταχύτητα με την οποία αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις, κυρίως η στρατηγική συνεργασία και η φιλοδοξία που τη διακρίνει, ειδικά στον τομέα της ασφάλειας, έχουν κτυπήσει καμπανάκια στη Δύση. Το ΝΑΤΟ την αντιμετωπίζει ως αμφισβήτηση της στρατηγικής ανατροπής της συμμαχίας έναντι στην αναδυόμενη και πάλι απειλή της Ρωσίας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, παρά την ροπή του Ερντογάν σε απολυταρχική διακυβέρνηση, ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, η ΕΕ να φοβάται να κόψει κάθε πιθανότητα ένταξης της Τουρκίας, μήπως και την σπρώξει περισσότερο στην αγκαλιά της Μόσχας, αλλά και λόγω της απειλής του Ερντογάν να ανοίξει την κάνουλα των προσφύγων προς την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή η προσέγγιση των δυο, έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στην πολιτική ασφάλειας στον τομέα της ενέργειας, της Ευρώπης, στην προσπάθεια του ΝΑΤΟ να ενισχύσει την αντοχή, και την προσπάθεια της ΕΕ να περιβάλλει τον εαυτό της με σταθερούς γείτονες.

Παρ' όλα αυτά υπάρχουν ενδείξεις ότι η προσέγγιση δεν είναι τόσο αποφασιστική όσο δείχνει.

Το αίνιγμα της Συρίας…

Στις 20 του Γενάρη η Τουρκία πραγματοποίησε εισβολή στη Συρία, με επιχείρηση που την ονομάζει «Κλάδο Ελαίας», στόχος της οποίας είναι η εκκαθάριση των Κούρδων του YPG, από το Αφρίν και η διαμόρφωση μιας ζώνης ασφαλείας, 130 χιλιομέτρων πλάτους και 30 βάθους, με δεδομένο ότι η Άγκυρα τους θεωρεί τρομοκράτες, που έχουν σχέση με το PKK. Τούρκοι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι η επιχείρηση είχε την έγκριση της Μόσχας. Και η πραγματικότητα είναι ότι εάν δεν υπήρχε, έστω, η ανοχή των Ρώσων, η επιχείρηση δεν θα ήταν δυνατή. Οι Ρώσοι απέσυραν τις δυνάμεις τους από το Αφρίν και εξασφάλισαν από το καθεστώς Άσαντ, ότι η τουρκική αεροπορία θα πετά χωρίς προβλήματα πάνω από τη Αφρίν.

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που υπήρξε αυτή η συνεργασία. Η κοινή αντίθεση στην πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών για μια κουρδική δύναμη στα σύνορα, η οποία παγιοποιούσε την αμερικανική παρουσία στη Συρία. Και δεύτερον η Μόσχα δεν ήθελε σύγκρουση με την Τουρκία, την παραμονή της προγραμματισμένης για τις 30 Ιανουαρίου, διάσκεψης για τη Συρία στο Σότσι, της Ρωσίας, που θα ενίσχυε το προφίλ του Πούτιν, ως ειρηνοποιού στη Συρία. Στο τέλος, η επιχείρηση των τούρκων, τορπίλισε τη συνάντηση, έτσι και αλλιώς, κυρίως λόγω ενεργειών της Τουρκίας, με αποτέλεσμα η όλη προσπάθεια να αποτελέσει ντροπή για τον Πούτιν.

Το κρίσιμο ερώτημα για τη Μόσχα τώρα είναι εάν θα πρέπει να συνεχίσει να στηρίζει την Τουρκία, που έχει ανακοινώσει ότι σκοπεύει την επέκταση της επιχείρησης στη Συρία, ή θα πρέπει να αρχίσει να αναβιώνει πάλι τις σχέσεις της με τους Κούρδους. Τον περασμένο Δεκέμβριο, μάλιστα, είχε συνάντηση με το YPG, για να εξεταστεί το ενδεχόμενο συνεργασίας στην καταπολέμηση του ISIS. Σε καμία περίπτωση η Μόσχα δεν επιθυμεί να ενισχύσει την σχέση των Κούρδων με τις ΗΠΑ. Υπάρχουν μάλιστα πληροφορίες, για χρήση ρωσικών όπλων από το YPG, εναντίον των τούρκων στην Αφρίν.

ΗΜόσχα και η Άγκυρα έχουν και διαφωνίες όσο αφορά τη διαχείριση της ζώνης αποκλιμάκωσης στην Ιντλίμπ. Η συμφωνία της Αστάνα, προβλέπει ευθύνη της Τουρκίας για τη ζώνη αλλα ρωσικές δυνάμεις και δυνάμεις του Άσαντ, διεξάγουν επιχειρήσεις, εναντίον εξτρεμιστικών ομάδων στην περιοχή. Σε κάποιες περιπτώσεις η Άγκυρα έχει πρόβλημα με ρωσικούς βομβαρδισμούς που πλήττουν ομάδες που υποστηρίζει.

Ενεργειακή Εξάρτηση…

Αν και η Τουρκία βασίζεται πολύ στη συνεργασία της Ρωσίας στη Συρία, στον τομέα της ενέργειας, η ισορροπία γέρνει προς την πλευρά της Άγκυρας. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην κατασκευή δυο τομέων του αγωγού Turkstream, που μπορούν να μεταφέρουν 15,75 δις κυβικά μέτρα αέριο. Ο πρώτος θα εξυπηρετήσει πελάτες της Τουρκίας μόνο, βγαίνοντας στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω ενός τέρμιναλ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Ο δεύτερος προσβλέπει να μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, της Ελλάδας ή της Βουλγαρίας.

Αν και ο αγωγός είναι στόχος νέων κυρώσεων από το Αμερικανικό Κογκρέσο, η κατασκευή του πρώτου τομέα προχωρά πιο γρήγορα από το σχεδιασμό. Ο δεύτερος βρίσκεται στα πρώτα στάδια και η Μόσχα επιμένει ότι για να συνεχιστεί θέλει δεσμεύσεις από την ΕΕ, ότι δεν θα υπάρξουν εμπόδια εξαγωγών αερίου στο μέλλον. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες αντιτίθενται στο σχέδιο, διότι πιστεύουν ότι θα αυξήσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης στο ρωσικό αέριο.

Η Μόσχα δίνει μεγάλη αξία στον αγωγό διότι μειώνει την εξάρτηση στη μεταφορά αερίου μέσω της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα η Τουρκία θα κερδίσει, στρατηγικά, περισσότερο από το σχέδιο. Πρώτον, θα τη βοηθήσει στις ενεργειακές ανάγκες της, μειώνοντας το έλλειμα, που συνδέεται με τις μεγάλες εισαγωγές ενέργειας. Δεύτερον, μαζί με τον Αγωγό ΤΑΝΑΡ, βοηθά το σχέδιο της να γίνει το βασικό hub για τις εισαγωγές της Ευρώπης.

Η Άγκυρα, επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη γεωγραφική της θέση και τις αυξανόμενες υποδομές της για να γίνει μεγάλος εξαγωγέας ενέργειας. Κατασκευάζει τη μεγαλύτερη εγκατάσταση αποθήκευσης αερίου, δυο φορές μεγαλύτερη από τη μεγαλύτερη της Ευρώπης στην Αυστρία, καθώς και αγωγούς αερίου και πετρελαίου. Θέλει, επίσης, να κάνει κοινή εταιρία με τη Ρωσία, για τη μεταπώληση ρωσικού αερίου στην Ευρώπη, που θα της δίνει πολύ μεγαλύτερα κέρδη από αυτά της μεταφοράς. Αυτό θα μειώσει τα κέρδη της Μόσχας από τις εξαγωγές αερίου και θα γύρει την ισορροπία υπέρ της Άγκυρας.

Οι Ρώσοι, κατασκευάζουν τον πρώτο πυρηνικό σταθμό της Τουρκίας, στο Ακουγιού. Η κατασκευαστική εταιρία είναι η ρωσική Rosatom, και ο σταθμός θα έχει 4 μονάδες που η καθεμία θα παράγει 1200 MW. Όταν ο σταθμός τεθεί σε λειτουργία, η Τουρκία θα αγοράζει ηλεκτρισμό από τη Ρωσία, που δίνει ακόμα ένα πλεονέκτημα στην Τουρκία γιατί η Μόσχα θα χρειάζεται τη διαρκή συνεργασία της Άγκυρας, για να αποσβέσει την επένδυση στο σχέδιο.

Αν και η ενεργειακή αλληλεξάρτηση μεταξύ των δυο αναμένεται να ενισχυθεί, δεν συμβαίνει το ίδιο στον οικονομικό τομέα, όπου υπάρχουν προβλήματα. Κυρίως στον τομέα των διευθετήσεων για την επανεξαγωγή αερίου και τους όρους για τη λειτουργία του πυρηνικού σταθμού στο Ακουγιού.

Η πιθανή αύξηση της εξάρτησης της Ευρώπης από την Τουρκία, ως το βασικό hub εισαγωγής αερίου, δίνει μεγάλη δύναμη στην Άγκυρα έναντι των Βρυξελλών, και όπως απέδειξε η μεταναστευτική κρίση, η Τουρκία είναι έτοιμη να την χρησιμοποιήσει για να προωθήσει τα συμφέροντά της.

Σχέσεις Ενόπλων Δυνάμεων…

Η συνεργασία των δυο χωρών, στον τομέα των ενόπλων δυνάμεων, εξελίσσονται σε σημαντικό παράγοντα, των διμερών σχέσεων. Η συμφωνία, ύψους 2 δις δολ., για την πώληση από τη Ρωσία δυο αμυντικών αντιπυραυλικών συστημάτων S-400, στην Τουρκία, και μάλιστα με συγχρηματοδότηση από τη Μόσχα, είναι πολύ σημαντική εξέλιξη. Οι Ρώσοι επέτρεψαν να μονταριστούν τα συστήματα στην Τουρκία. Δεν θα υπάρξει μεταφορά τεχνολογίας ή κοινή παραγωγή, αλλά ειδικοί από τη Ρωσία θα μεταβούν εκεί για να βοηθήσουν στην συναρμολόγηση και τη λειτουργία των συστημάτων.

Η συμφωνία αυτή έχει προκαλέσει μεγάλη φασαρία στο ΝΑΤΟ. Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ απέτυχε να την προστατέψει από επιθέσεις πυραύλων, από τη Συρία, και ότι η αγορά αυτή θα την βοηθήσει να πετύχει την φιλοδοξία της να γίνει μεγάλος παραγωγός όπλων. Η Τουρκία ήδη έχει κατασκευάσει κάποια drones, και ετοιμάζεται να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής μαχητικών αεροσκαφών. Η Ρωσία με τη συμφωνία έχει διπλό στόχο. Πρώτον, τη διεύρυνση της αγοράς σε εξαγωγές οπλικών συστημάτων σε χώρες που παραδοσιακά, αγόραζαν από τη Δύση. Και δεύτερον, να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ. Παρόλα αυτά θα είναι λάθος να μιλήσει κανείς, για στρατιωτική συμμαχία, της Τουρκίας με τη Ρωσία. Η Τουρκία παραμένει στενά συνδεδεμένη στο ΝΑΤΟ. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει, ότι ο Ερντογάν δεν θα το χρησιμοποιήσει για να αποκομίσει μεγάλα κέρδη και παραχωρήσεις από τη Δύση.

Ταυτόχρονα, υπάρχει μεγάλη δυσπιστία μεταξύ των δυο. Ο διάλογος Ρώσων και Τούρκων, στρατιωτικά και σε επίπεδο πληροφοριών είναι περιορισμένος. Οι δυνάμεις των δυο χωρών έχουν βρεθεί ουκ ολίγες φορές σε αντίπαλα στρατόπεδα στη Συρία. Στην πραγματικότητα οι Ρώσοι ακόμη δεν έχουν ξεχάσει την κατάρριψη από τους Τούρκους του ρωσικού μαχητικού. Έχουν διαφορετική θέση στη διαμάχη για το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Η Άγκυρα υποστηρίζει τη διεκδίκηση του Αζερμπαϊτζάν, και δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με την Αρμενία. Η Ρωσία, την ίδια στιγμή, έχει στενές στρατιωτικές σχέσεις με την Αρμενία, έχει στρατιωτικές βάσεις εκεί, και συνεργάζεται μαζί της για την ασφάλεια των συνόρων της με την Τουρκία. Κάτω από την ομπρέλα του Οργανισμού Συνολικής Συμφωνίας Ασφάλειας, η Μόσχα παρέχει εγγυήσεις ασφάλειας στην Αρμενία, που βασικά έχουν στόχο την αποτροπή έναντι της Τουρκίας.

Πρόβλεψη για το μέλλον…

Η προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία, ωθείται από δυο πολύ ισχυρούς ηγέτες που βασικό τους χαρακτηριστικό είναι, το ότι είναι απρόβλεπτοι. Αυτό από μόνο του θέτει υπό αμφισβήτηση την μακροημέρευση της προσέγγισης. Περαιτέρω, η Ρωσία και η Τουρκία, και οι δυο, έχουν μεγάλη ένταση στις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ. Λόγω του θέματος Γκιουλέν και των Κούρδων στη Συρία, Ουάσιγκτον και Άγκυρα, βρίσκονται σε ένταση (αν και μετά την επίσκεψη Τίλερσον αρχίζει να φαίνεται κάποιο φως). Η σχέση της Μόσχας με την Ουάσιγκτον είναι στο χειρότερο σημείο τους από τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου.

Οποιαδήποτε βελτίωση στις σχέσεις ενός από τους δυο με τις ΗΠΑ, θα επηρεάσει σημαντικά τους σχεδιασμούς του Ερντογάν και του Πούτιν αναφορικά με την προσέγγιση. Και οι δυο παρουσιάζουν τη συνεργασία τους ως ένδειξη μιας πολυμερούς περιφερειακής τάξης που αναδύεται στις άκρες της Ευρώπης. Παρόλα αυτά οι διμερείς σχέσεις τους, βρίσκονται πολύ μακριά από μια στρατηγική συνεργασία ή ακόμη πιο πολύ από μια γεωπολιτική συμμαχία. Καθορίζονται πιο πολύ από εντάσεις, διαφωνίες, και αβεβαιότητες, παρά από κοινά εθνικά συμφέροντα. Οπότε το πλέον πιθανό είναι τα πράγματα να επιστρέψουν στην πρότερη κατάσταση.

Βέβαια όπως φαίνεται από όλα αυτά που αναφέρονται παραπάνω, η Τουρκία στην πορεία θα κερδίσει πάρα πολλά και από τη Μόσχα και από τη Δύση.

Με βάση αυτό το συμπέρασμα. Για ποιους κτυπάει η καμπάνα και αγρό αγοράζουν; Αθήνα και Λευκωσία ακούνε;

* Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Μέλος του The International Institute of Strategic Studies.
MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tου Σταύρου Λυγερού

Ο εμβολισμός της ακταιωρού του Λιμενικού από μεγαλύτερη τουρκική ακταιωρό στα Ίμια δεν αποτελεί μία μεμονωμένη επιθετική ενέργεια που εκφεύγει από το πλαίσιο της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς στο Αιγαίο. Αντιθέτως, αποτελεί το ώριμο φρούτο της που σηματοδοτεί την ποιοτική κλιμάκωση της χρόνιας επεκτατικής στρατηγικής των Τούρκων.

Μετά από την εξέταση όλων των δεδομένων, αυτό είναι το συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουν αρμόδιοι αξιωματικοί στο Γενικό Επιτελείο, αλλά και διπλωμάτες που συμμετέχουν στον χειρισμό των ελληνοτουρκικών. Είναι πλέον σαφές ότι η Άγκυρα αφήνει πίσω τη θεωρία περί ύπαρξης “γκρίζων ζωνών” στο Αιγαίο και ενσωματώνει στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της τη ρητορική περί τουρκικών νησίδων, οι οποίες βρίσκονται υπό ελληνική κατοχή!

Με άλλα λόγια, η στρατηγική περί “γκρίζων ζωνών” μεταλλάσσεται σε στρατηγική τουρκοποίησης. Με αυτή την έννοια, η περίπτωση των Ιμίων είναι πιλοτική. Δεν πρόκειται απλώς και μόνο για την τύχη δύο βραχονησίδων. Από την έκβασή της θα κριθεί η επέκταση της τουρκικής επεκτατικής πρακτικής και σε άλλες νησίδες, ακόμη και κατοικημένες. Η Άγκυρα, άλλωστε, έχει κατά καιρούς κατονομάσει σαν τουρκικές κατοικημένες ελληνικές νησίδες του ανατολικού Αιγαίου.

Συστηματικές πρακτικές

Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, η απόπειρα εμβολισμού είναι το μέχρι τώρα αποκορύφωμα της έμπρακτης προσπάθειας των Τούρκων να εκδιώξουν από την περιοχή των Ιμίων την οποιαδήποτε ελληνική παρουσία. Εδώ και καιρό, λοιπόν, συστηματικά απειλούν και με επικίνδυνους ελιγμούς εκδιώκουν ελληνικά αλιευτικά που πλησιάζουν σε εκείνα τα νερά. Τον τελευταίο διάστημα αντιδρούν επιθετικά και στην παρουσία ελληνικών σκαφών.

Το επεισόδιο με την κανονιοφόρο “Νικηφόρος” ήταν μία απόπειρα εκδίωξης. Το γεγονός ότι απέτυχε εκτιμάται πως έπαιξε ρόλο στην απόφαση της Άγκυρας να επιχειρηθεί ο εμβολισμός της ακταιωρού “Γαύδος”. Το επεισόδιο, το οποίο θα μπορούσε να έχει καταλήξει δραματικά, είναι το μήνυμα των Τούρκων ότι όποιο ελληνικό σκάφος ή του Πολεμικού ναυτικού ή του Λιμενικού θα παρενοχλείται και πιθανόν θα καθίσταται στόχος επιθετικών ελιγμών, οι οποίοι, όμως, μπορούν κάποια στιγμή να μην είναι απλώς ελιγμοί.

Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Πάιατ είχε προβεί σε μία δήλωση-προειδοποίηση για ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Είναι αξιοσημείωτο, επίσης, ότι ο υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον τον πήρε μαζί του στην κρίσιμη επίσκεψή του στην Άγκυρα για να συμμετέχει στις συνομιλίες με την τουρκική ηγεσία.

Οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν από το βίντεο που τους έδειξε ο Καμμένος την τουρκική επιχείρηση εμβολισμού. Το κλίμα για το καθεστώς Ερντογάν, άλλωστε, είναι πολύ βαρύ στη Δύση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην ΕΕ υπάρχει προβληματισμός ακόμα και για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης για τις 26 Μαρτίου συνόδου κορυφής με την Τουρκία. Η σαφής αποδοκιμαστική δήλωση Γιούνκερ μπορεί να μην μεταφράζεται σε δυναμικό μοχλό πίεσης, αλλά οπωσδήποτε είναι ενδεικτική, έστω κι αν οι Γερμανοί υιοθέτησαν εν όψει της επίσκεψης Γιλντιρίμ ποντιοπιλάτικη στάση.

Σιγή ασυρμάτου

Φοβούμενη ένα θερμό επεισόδιο, η Αθήνα –όπως μας πληροφορούν αρμόδιες πηγές– έχει επιλέξει να αποφεύγει τις εμπλοκές, παρά την αυστηρή προειδοποίηση του Κοτζιά ότι την επόμενη φορά η Ελλάδα θα αντιδράσει δυναμικά. Γι’ αυτό και η ελληνική ναυτική παρουσία στην περιοχή των Ιμίων θα περιορισθεί περαιτέρω και θα είναι ιδιαιτέρως προσεκτική, έστω κι αν αυτό για προφανείς λόγους θα αποσιωπηθεί.

Εκμεταλλευόμενοι τον φόβο της Αθήνας, οι Τούρκοι έχουν σκοπό να εδραιώσουν τη δική τους αποκλειστική ναυτική παρουσία εκεί. Εάν το καταφέρουν –σύμφωνα με εκτιμήσεις ελληνικών διπλωματικών πηγών– σε επόμενη φάση θα πρέπει να περιμένουμε τη μεταφορά και εγκατάσταση ζώων στις βραχονησίδες από Τούρκο κτηνοτρόφο υπό την προστασία, βεβαίως, τουρκικών σκαφών.

Υπενθυμίζουμε ότι με την πολιτικού –όχι νομικού– χαρακτήρα συμφωνία του 1996, οι δύο πλευρές είχαν δεσμευθεί στα Ίμια να μην υπάρχουν ούτε σημαίες, ούτε στρατιώτες, ούτε πλοία. Η Άγκυρα παραβιάζει συστηματικά το τρίτο σκέλος εκείνης της συμφωνίας και ισχυρίζεται ότι τα Ίμια είναι τουρκικά. Για να κατοχυρώσει τον ισχυρισμό της η εγκατάσταση ζώων συνιστά ένα αποφασιστικής σημασίας πρόσθετο βήμα.

Η κλιμάκωση της πάγιας τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής επιταχύνθηκε και από δύο άσχετα γεγονότα. Όπως είναι γνωστό, ο τουρκικός στρατός, από κοινού με τζιχαντιστές, έχει εισβάλει στο κουρδικό καντόνι Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία. Παρά τη συντριπτική υπεροπλία και αριθμητική υπεροχή του, ο “περίπατος” έχει μετατραπεί σε αιμορραγία και μάλιστα χωρίς σημαντικά αποτελέσματα στο πεδίο της μάχης.

Δημιουργία εντυπώσεων

Κάνοντας προβολή της δικής τους λογικής στην ελληνική πλευρά, οι Τούρκοι φοβήθηκαν μήπως η Ελλάδα εκμεταλλευθεί την εμπλοκή τους στη Συρία για να προβεί σε κάποια κίνηση στο Αιγαίο, η οποία θα ακύρωνε την πάγια επεκτατική στρατηγική τους. Γι’ αυτό και όχι μόνο ύψωσαν τους τόνους, αλλά και έκαναν το κυοφορούμενο βήμα της απόπειρας εμβολισμού, προκειμένου να στείλουν το αποτρεπτικό μήνυμά τους. Είναι ενδεικτικές και οι σχετικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων ότι οι ένοπλες δυνάμεις τους μπορούν να διεξαγάγουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις και στη Συρία και στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Επιπροσθέτως, λόγω και του γεγονότος ότι η εισβολή στο Αφρίν δεν εξελίσσεται όπως ήλπιζε η Άγκυρα, ο Ερντογάν έχει ανάγκη από μία εύκολη νίκη στο επίπεδο των εντυπώσεων, προκειμένου να διασκεδάσει την ανησυχία της τουρκικής κοινής γνώμης και να αντιμετωπίσει την κριτική της κεμαλικής αντιπολίτευσης.

Το επεισόδιο στα Ίμια ήταν ό,τι ακριβώς του χρειαζόταν για τους σκοπούς του. Το ίδιο και η πειρατική ενέργεια του τουρκικού στόλου να εμποδίσει την πλατφόρμα της ΕΝΙ από το να πραγματοποιήσει την προγραμματισμένη γεώτρηση στο θαλάσσιο “οικόπεδο 3”. Εξ ου και οι πολεμοχαρείς κραυγές συμβούλων του.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η διεθνής ειδησεογραφία των τελευταίων ωρών κυριαρχείται από τη συμφωνία των Κούρδων της Συρίας με το καθεστώς Άσαντ, για την από κοινού αντιπαράθεση στην τουρκική εισβολή στη χώρα και το καντόνι Αφρίν, σύμφωνα με δηλώσεις υψηλόβαθμου Κούρδου αξιωματούχου στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Η άφιξη των κυβερνητικών συριακών δυνάμεων αναμένεται τις επόμενες δύο ημέρες, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες. Εκ πρώτης όψεως, αυτό που προκύπτει από την είδηση είναι ότι οι τουρκικές ενέργειες σε βάρος της Συρίας, κατάφεραν να οδηγήσουν σε προσέγγιση δύο πλευρές οι οποίες έχουν πολύ διαφορετικά «θέλω» για τη Συρία της επόμενης ημέρας, μετά το κλείσιμο του αιματηρού πολυετούς «κεφαλαίου» του εμφυλίου.

Πιο σημαντικό θέμα όμως από αυτό, είναι όσα η συμφωνία αυτή συνεπάγεται για τη «μεγάλη εικόνα» της σύγκρουσης, καθότι θα μπορούσαν να γίνουν ορισμένες ενδιαφέρουσες, κατά τη γνώμη μας, παρατηρήσεις.

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι η έλευση των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων στο Αφρίν αλλά ζει εντελώς τα δεδομένα για την Τουρκία. Μέχρι στιγμής, αυτό που χρησιμοποιούσε διπλωματικά και επικοινωνιακά, ήταν ότι η επιχείρηση στο Αφρίν είναι «αντιτρομοκρατική».

Οι ενέργειες των Κούρδων του YPG/PYD, του οποίους η Τουρκία θεωρεί «θυγατρική» του PKK (εξ ου και τα περί αντιμετώπισης τρομοκρατών), έχουν στόχους που στρέφονται μακροπρόθεσμα κατά της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας (η πιο στρατιωτική – συμβατική ανάγνωση της κατάστασης).

Από τη στιγμή κατά την οποία στο Αφρίν αποκαθίσταται η τάξη, υπό την έννοια ότι αναλαμβάνουν τα ηνία οι στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας, άρα οι «τρομοκράτες» Κούρδοι εγκαταλείπουν εκ των πραγμάτων τα σχέδια που προκαλούσαν τον τουρκικό φόβο, όλα αλλάζουν.

Η επιχείρηση παύει να είναι «αντιτρομοκρατική» και μετονομάζεται αυτομάτως, εάν δεν διακοπεί, σε ξεκάθαρη εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους. Η δε διαφωνία της Τουρκίας και η επιθυμία ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ (κάποτε ήταν «στενοί φίλοι», όσο κάτι τέτοιο μπορεί να ορίζει διακρατικές σχέσεις όπου κυριαρχεί το συμφέρον), ουδόλως αλλάζει την ουσία, δηλαδή ότι η τουρκική επιχείρηση λαμβάνει πλέον τον χαρακτήρα εισβολής.

Αυτό έχει ενδιαφέρον και για έναν ακόμα λόγο. Στην προσπάθειά τους για να ισορροπήσουν τις προβληματικές τους σχέσεις με την Άγκυρα και να μην «αδειάσουν» τις μονομερείς πρωτοβουλίες της στο συριακό μέτωπο, τόσο η ηγεσία του ΝΑΤΟ όσο και αξιωματούχοι στα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης, συνεχώς διακήρυσσαν ότι αναγνωρίζουν τις νόμιμες – νομιμοποιημένες ανησυχίες της Τουρκίας.

Το διπλωματικό παιχνίδι Ρωσίας και Δύσης

Θα έχει πραγματικά ενδιαφέρον να διαπιστωθεί με ποιον τρόπο θα «αναπροσαρμοστεί» αυτή η κατευναστική ρητορική του ΝΑΤΟ τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και σε αυτό επιμέρους κρατών-μελών, πως δηλαδή θα αντιμετωπιστεί η αποκατάσταση του ελέγχου της κεντρικής κυβέρνησης της Συρίας στο καντόνι Αφρίν.

Μια δεύτερη παρατήρηση θα ήταν λιγότερο στηριγμένη στην ειδησεογραφία, αλλά προκύπτει ως λογικός συνειρμός που αναμένει περαιτέρω στοιχεία που θα τον επιβεβαιώσουν ή θα τον διαψεύσουν. Αυτή η παρατήρηση εδράζεται στον συλλογισμό, ότι κατά πάσα πιθανότητα, το καθεστώς Άσαντ δεν θα λάμβανε τέτοια απόφαση χωρίς να έχει λάβει το πράσινο φως από τη Μόσχα.

Εάν λοιπόν ισχύει αυτό, τότε θα πρέπει να βρισκόμαστε ενώπιον μιας ακόμα περίστασης που είτε θα υπάρχει ορατός κίνδυνος σύγκρουσης συμφερόντων ανάμεσα στην Τουρκία και τη Ρωσία (σ.σ. ως προστάτιδα του συριακού καθεστώτος). Εναλλακτικά, ή συνδυαστικά, σε μια προσπάθεια που θα καταστήσει ξανά τη ρωσική διπλωματία κυρίαρχη στη Συρία…

Εάν υποτεθεί ότι οι Κούρδοι της Συρίας είναι σύμμαχοι των Αμερικανών και όλο αυτό το διάστημα η Ουάσιγκτον προσπαθεί να πείσει τους Τούρκους να περιορίσουν τους στόχους της επιχείρησής τους, τότε εάν η συριακή ενέργεια έχει τις «ευλογίες» της Μόσχας, θα μπορούσε να θεωρηθεί ή να «πουληθεί» από τους ενδιαφερόμενους, ως χείρα βοηθείας της Ρωσίας προς τις ΗΠΑ σε μια δύσκολη στιγμή…

Ταυτόχρονα, αναφορικά με αυτή την ενέργεια (σ.σ. το «πράσινο φως» στον Άσαντ να κινηθεί), στους Τούρκους θα υπάρξει άρνηση ότι υπάρχει ρωσική ανάμιξη, ενώ στους Κούρδους θα «πουληθεί» ως απόδειξη ότι η Μόσχα δεν τους έχει ξεχάσει, αλλά εργάζεται παρασκηνιακά για να μπλοκάρει τον ανεξέλεγκτο χαρακτήρα των Τούρκων. Ακόμα και απέναντι στη Τεχεράνη το επιχείρημα θα ήταν ότι η Μόσχα εργάζεται ενεργά για το κοινό συμφέρον…

Το αδιέξοδο για την Τουρκία φαντάζει μεγάλο και κάθε της βήμα θα πρέπει να το υπολογίζει πάρα πολύ καλά, ώστε να αποφύγει να βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων που θα προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στον Ερντογάν τόσο στο εξωτερικό, κυρίως όμως στο εσωτερικό της χώρας του, όπου οι ισορροπίες μοιάζουν να είναι ιδιαίτερα εύθραυστες, παρά τον υψηλό βαθμό ελέγχου που έχει πετύχει να ισχύ σε όλους τους πυλώνες εξουσίας του κράτους.

Με τις επιδόσεις του τουρκικού στρατεύματος να μην έχουν εντυπωσιάσει κιόλας, παρά τις προσπάθειες να δοθεί επικοινωνιακά η εικόνα μιας τεχνολογικά προηγμένης πολεμικής μηχανής, η εξάρτηση από την αεροπορική κάλυψη ώστε να αντιμετωπιστούν με ταχύτητα κουρδικές ενέργειες είναι αυτονόητα πολύ υψηλή.

Το επιχείρημα υπονοήθηκε και είναι απλό: Οι Ρώσοι παρέχουν αεροπορική κάλυψη στις συριακές δυνάμεις. Κατά συνέπεια, εάν στο Αφρίν επιχειρούν ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Su-35, Su-30SM και άλλα, προστατεύοντας δυνάμεις του Άσαντ, θα διανοηθούν οι Τούρκοι να στείλουν τα τουρκικά F-16 να επιχειρήσουν να πλήξουν τη συμμαχία Σύρων και Κούρδων; Χωρίς καν να αναφερθούμε αναλυτικότερα στην παράμετρο Ιράν και Χεζμπολάχ.

Το πρόβλημα δεν είναι στρατιωτικό, αλλά πρωτίστως (γεω)πολιτικό. Δεν τίθεται θέμα εάν η Τουρκία θα μπορούσε με το μέγεθος της Αεροπορίας της (THK) να εξουδετερώσει τον περιορισμένο αριθμό των προηγμένων ρωσικών μαχητικών που βρίσκονται στη Συρία. Το ερώτημα είναι τι θα συνέβαινε μετά.

Άρα, η νέα κατάσταση που ανέκυψε μετά τη φερόμενη ως συμφωνία μεταξύ του καθεστώτος Άσαντ με τους Κούρδους της Βόρειας Συρίας, έχει ισχυρά αποτρεπτικά στοιχεία τα οποία απευθύνονται ξεκάθαρα στους Τούρκους, οι οποίοι καλούνται να λύσουν μια ακόμα δύσκολη πολιτική-στρατιωτική εξίσωση.

Η πιο λογική εξέλιξη είναι μια διπλωματική διαδικασία με τη Μόσχα πρωταγωνίστρια και την Τουρκία να εξακολουθήσει να βρίσκεται σε στρατηγική αμηχανία, καθώς το «παιχνίδι» που παίζει τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν με την εξισορρόπηση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, έχει νόημα όσο δεν έχουν αρχίσει να «κελαηδούν» τα όπλα.

Διότι καλά είναι αυτά σε επίπεδο θεωρίας, αρκεί να μην τρέφεις ψευδαισθήσεις ότι ανήκεις σε ένα «κλειστό κλαμπ», σε μια κλειστή «λέσχη» στην οποία τα μέλη κατά βάθος να μη σε σέβονται και να σε θεωρούν μέλος, αλλά ένα πιόνι στο σκάκι που παίζουν πίνοντας το ουίσκι ή τη βότκα τους και καπνίζοντας κάποιο πούρο.

Οι σκακιστές βέβαια γνωρίζουν ότι σε μια παρτίδα, υπό προϋποθέσεις, δεν υπάρχει πιόνι που να μην μπορεί να θυσιαστεί. Εάν δηλαδή έπεται μια κατάσταση η οποία θα οδηγήσει είτε σε «σαχ ματ» (νίκη ενός εκ των δύο) είτε «πατ» (ισοπαλία).

Κι όλα αυτά επειδή ένα πιόνι του επιπέδου «αλόγου» ή «αξιωματικού», έχει αποφασίσει ότι θα αισθάνεται… σαν «βασίλισσα». Αυτό μπορούν βέβαια οι ισχυροί να του το εξασφαλίσουν, μόνο που δεν θα έχει ακριβώς το περιεχόμενο που είχε στο μυαλό του το επίδοξο μέλος της «λέσχης».

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το περιοδικό der Spiegel τονίζει ότι στη Μεσόγειο υπάρχουν τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πολλοί θέλουν να εξορύξουν την πρώτη ύλη

Το γερμανικό περιοδικό der Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση δημοσιεύει άρθρο για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου με τίτλο «Κυνήγι για το θησαυρό της Μεσογείου» και υπότιτλο «Γεωστρατηγικό powerplay».

Όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό «στη Μεσόγειο υπάρχουν τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πολλοί θέλουν να εξορύξουν την πρώτη ύλη. Τώρα κλιμακώνεται η διένεξη ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο, αλλά κι ανάμεσα στην Τουρκία και την Κύπρο».

«Ο πόλεμος στη Συρία, η πυρηνική απειλή από τη Βόρεια Κορέα, η διένεξη Ιράν και Ισραήλ, η διαμάχη για τα νησιά της νότιας κινεζικής θάλασσας - όλες οι παγκόσμιες εστίες κρίσης συζητούνται στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Είναι πολύ πιθανό όμως ότι το ενδιαφέρον εστιάζεται και στη Μεσόγειο. Κι ο λόγος είναι, το φυσικό αέριο.

Πολλά παραμεσόγεια κράτη τσακώνονται αυτόν τον καιρό για το ποιος επιτρέπεται και πού να αναζητήσει και να εξορύξει την πρώτη ύλη. Η Τουρκία με την Κύπρο και την Ελλάδα, το Ισραήλ με το Λίβανο. Από τις αρχές του μήνα η κατάσταση έχει κλιμακωθεί» σημειώνει το Der Spiegel και προσθέτει:

Νότια του κυπριακού λιμανιού της Λάρνακας βρίσκεται ένας θησαυρός αερίου. Σύμφωνα με την κυβέρνηση της Λευκωσίας, τουρκικά πολεμικά πλοία εμποδίζουν από την Παρασκευή της προηγούμενης εβδομάδας τον ιταλικό ενεργειακό όμιλο ΕΝΙ να φτάσει με το πλοίο-γεωτρύπανο "Saipem 12000" την περιοχή προς εξερεύνηση.


Το υπόβαθρο αυτής της επιχείρησης μπλοκαρίσματος είναι η εδώ και δεκαετίες διαρκούσα διένεξη στο τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Το 1974 ο τουρκικός στρατός κατέλαβε το βόρειο τμήμα, αφού οι Ελληνοκύπριοι είχαν διαπράξει πραξικόπημα για να προσαρτήσουν το νησί στην Ελλάδα. Έκτοτε η χώρα είναι διαιρεμένη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, η κυβέρνηση της οποίας κυβερνά το νότιο τμήμα από τη Λευκωσία, είναι μέλος της ΕΕ από το 2004. Δεν αναγνωρίζεται από την Τουρκία. Τώρα η κυβέρνηση της Άγκυρας έχει τη γνώμη ότι η αναζήτηση πρώτων υλών χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Τουρκοκυπρίων περιφρονεί τα δικαιώματά τους και μαζί τα δικά της.

Η ΕΕ επικρίνει το μπλοκάρισμα του πλοίου και προειδοποιεί ότι η Τουρκία πρέπει να σεβαστεί την εδαφική κυριαρχία της χώρας μέλους της ΕΕ. Στο περιθώριο της συνόδου κορυφής για την καταπολέμηση του ΙΚ στο Κουβέιτ αυτή τη βδομάδα, οι ΥΠΕΞ της Τουρκίας και της Ιταλίας συζήτησαν επίσης για το θέμα αυτό.

Το ιταλικό ΥΠΕΞ – σύμφωνα με το Dpa – δήλωσε μετά τη συνάντηση ότι αναμένει να βρεθεί μια «κοινή λύση, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τα συμφέροντα τόσο της ΕΝΙ, των χωρών της περιοχής όσο και των δύο κυπριακών κοινοτήτων». Προς το παρόν όμως δεν διαφαίνεται συμβιβασμός. Το μπλόκο στην ανατολική Μεσόγειο καλά κρατεί.

Έτσι, σε πρώτη φάση, στην οικονομικά πληγείσα από την ευρωκρίση Κυπριακή Δημοκρατία απομένει μόνο η ελπίδα για τα άλλα, αδιαφιλονίκητα κοιτάσματα αερίου, μεταξύ των οποίων και το Block 12, το επονομαζόμενο «Αφροδίτη». Κι αυτό συνορεύει με τις συμφωνημένες πριν μερικά χρόνια θαλάσσιες οικονομικές ζώνες της Αιγύπτου, του Ισραήλ και του Λιβάνου. Στο βυθό της Μεσογείου στένεψαν τα πράγματα.

Και τα δυο εχθρικά κράτη της Μέσης Ανατολής, Ισραήλ και Λίβανος, ‘τρώγονται’ λόγω του φυσικού αερίου. Η κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ προωθεί εντατικά την αναζήτηση αερίου.

Εδώ και πέντε χρόνια γίνεται εκμετάλλευση των 282 δισ. κυβικών μέτρων κοιτάσματος "Tamar", το οποίο απέχει περίπου 80 χλμ. περίπου από το λιμάνι της Χάιφα. Του χρόνου αναμένεται να έχει εξερευνηθεί το πολύ μεγαλύτερο κοίτασμα «Λεβιάθαν», 621 δισ. κυβικών μέτρων.

Τώρα έχει ξεσπάσει διαμάχη για μια μεγάλη περιοχή έκτασης 1.742 τ.χλμ., το οποίο διεκδικούν οι δύο χώρες. Ο ισραηλινός ΥΠΕΞ Α Λίμπερμαν προειδοποίησε, στα τέλη Ιανουαρίου, τις διεθνείς εταιρείες να μη συμμετάσχουν στην έρευνα και εκμετάλλευση, γιατί – όπως είπε – θα ήταν «λάθος». Υπονοούσε την ΕΝΙ, τη γαλλική Total και τη ρωσική Novatek.

Η κυβέρνηση του Λιβάνου εμφανίζεται απτόητη. Την περασμένη Παρασκευή ο υπ. Ενέργειας Σεζάρ Αμπί Χαλίλ υπέγραψε συμφωνίες με την κοινοπραξία. Ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλερσον , σε επίσκεψή του την Πέμπτη στη Βηρυτό, προσπάθησε να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στη λιβανέζικη και στην ισραηλινή θέση, αλλά αποχώρησε χωρίς αποτέλεσμα.


Κι έπειτα τίθεται και το ερώτημα πώς η Κύπρος και το Ισραήλ θα μπορέσουν στο μέλλον να εξάγουν εν γένει το φυσικό αέριο. Υπό συζήτηση βρίσκεται ένας αγωγός από το Ισραήλ μέσω Κύπρου και Ελλάδας να το μεταφέρει στην Ιταλία.

Οι υπ. Ενέργειας των τεσσάρων χωρών υπέγραψαν στα τέλη του περασμένου χρόνου σχετική δήλωση προθέσεων. Το έργο όμως θεωρείται μάλλον μη ρεαλιστικό, λόγω του υψηλού κόστους, της γεωπολιτικής κατάστασης και των τεχνικών προκλήσεων.

Αντ’ αυτού υπάρχουν σκέψεις να διοχετεύουν το Ισραήλ και η Κύπρος το υγροποιημένο αέριό τους (LNG) στην Αίγυπτο. Η χώρα διαθέτει ήδη εργοστάσια LNG και είναι το μοναδικό παραμεσόγειο κράτος, το οποίο μπορεί να εκμεταλλευθεί τα κοιτάσματα αερίου του χωρίς πολιτικές διενέξεις.

Το 2015 η ΕΝΙ βρήκε έξω από την παραθαλάσσια πόλη Port Said, σε βάθος 1500 μέτρων κοίτασμα φυσικού αερίου έκτασης περίπου 100.000 τ.χλμ. – το "Zohr". Θεωρείται το μεγαλύτερο εύρημα που ανακαλύφτηκε ποτέ στη Μεσόγειο και αναμένεται να καλύπτει τις ανάγκες της Αιγύπτου σε αέριο για τις επόμενες δεκαετίες. Ο Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι εγκαινίασε πανηγυρικά το κοίτασμα πριν από δύο εβδομάδες.

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου