Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2018


Η Ρωσία δεν γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στη Συρία όσον αφορά τη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας, σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών

Στην παραδοχή ότι η Μόσχα δεν γνωρίζει το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση σε ό,τι αφορά στη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας, προχώρησε ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Sergei Ryabkov.

«Δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση όσον αφορά το αν είναι δυνατό να διατηρηθεί η Συρία ως ενιαία χώρα», ανέφερε χαρακτηριστικά στο γερμανικό δίκτυο Deutsche Welle.

Επισημαίνεται ότι ο Vladimir Putin στηρίζει ενεργά από το 2015 το καθεστώς του Σύρου Προέδρου Bashar al-Assad.
Μάλιστα, μετά τη στρατιωτική παρέμβαση του Ρωσίας στα συριακά εδάφη, η πλάστιγγα έχει γύρει συντριπτικά υπέρ του Assad.

Ότι συνέβη στο Ιράκ (2003), στη Λιβύη (2011) και στην Ουκρανία (2014) θα γίνει και στη Συρία
Οι αμερικανικές πρακτικές

Πως βοηθά τις μεγάλες δυνάμεις η προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ

Tην Κυριακή 15 Απριλίου, η βρετανική εφημερίδα Guardian απαγόρευσε στους «επιθεωρητές του OPCW να ερευνήσουν τον τόπο της χημικής επίθεσης στη Douma» και ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε αμφιβολία ότι πράγματι συνέβη μια χημική επίθεση στο Douma της Συρίας στις 7 Απριλίου.
Στο άρθρο της κατηγορούσε την κυβέρνηση της Συρίας ότι διέπραξε την επίθεση με τα χημικά.

Οι ερευνητές του ΟΗΕ έχουν ξεκινήσει την διερεύνηση της υπόθεση στη συριακή πόλη Douma, η οποία προκάλεσε τις κοινές αμερικανικές, γαλλικές και βρετανικές επιθέσεις κατά των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των εγκαταστάσεων χημικών όπλων στη Δαμασκό.

Η άφιξη της αντιπροσωπείας από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW) πραγματοποιήθηκε όταν ο Συριακός στρατός είχε ήδη "εκκαθαρίσει" πάνω από 2.000 πολίτες της στην περιοχή της ανατολικής Γκούτα, στην οποία ανήκει στη Δούμα.

"Οι μονάδες των γενναίων στρατιωτικών μας δυνάμεων και των βοηθητικών συμμαχικών δυνάμεων ολοκλήρωσαν τον "καθαρισμό" της ανατολικής Γκούτα, συμπεριλαμβανομένων όλων των γύρω πόλεων και των χωριών, από ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις", ανέφερε η δήλωση της βρετανικής διοίκησης.

Δεν υπήρχε καμία πηγή γι 'αυτό, αλλά αυτή η φράση είναι μια πεισματική χειραγώγηση του νου, διότι εδώ έγραψε στην πραγματικότητα η Γενική Διοίκηση της Συριακής Κυβέρνησης: «Δήλωση της Γενικής Διοίκησης του Στρατού που κηρύσσει την Ανατολική Γκούτα σαφή της τρομοκρατίας», όπως τονίζει η συριακή κυβέρνηση εαυτό.

Το βασικό ζήτημα για όλο τον κόσμο είναι να επιτραπεί στον Οργανισμό για την Πρόληψη των Χημικών Όπλων (Douglas) να διεξαγάγει ανεξάρτητη έρευνα σχετικά με τα στοιχεία εκεί.

Αυτός ο τύπος αναφοράς «ειδήσεων» είναι σχεδόν καθολικός στη Δύση, μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμαχικών κυβερνήσεών τους, οι οποίες αναφέρονται στους εαυτούς τους ως «δημοκρατίες» και προσπαθούν να ανατρέψουν και να αντικαταστήσουν ηγέτες σε χώρες που ενδιαφέρονται, με δικούς τους επιλεγμένους δικτάτορες.

Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις στο Ιράκ το 2003, στη Λιβύη το 2011, στη Συρία (για πάντα) και στην Ουκρανία το 2014.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είναι έτοιμος να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο Sputnik.

Ο Τραμπ προσκάλεσε τον Πούτιν να επισκεφθεί τις ΗΠΑ στη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν μετά την επανεκλογή του Ρώσου προέδρου, ενώ πρόσθεσε ότι θα χαρεί να δεχθεί τον Πούτιν στον Λευκό Οίκο.

Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σάρα Σάντερς επιβεβαίωσε την πληροφορία αυτή επισημαίνοντας ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν το ενδεχόμενο μιας συνάντησης «στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον» σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων και ο Λευκός Οίκος.

Παράλληλα ο Λαβρόφ σημείωσε ότι η Μόσχα είχε προειδοποιήσει τον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό στη Συρία να μην ξεπεράσει κάποιες «κόκκινες γραμμές», καθώς μετά θα αντιμετώπιζε αντίποινα.

Ο επικεφαλής του γενικού επιτελείου στρατού της Ρωσίας Βαλέρι Γκερασίμοφ είχε δηλώσει πριν τα πλήγματα που εξαπέλυσαν ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία εναντίον της Συρίας ότι ο ρωσικός στρατός θα στοχοθετήσει τους πυραύλους στο σημείο εκτόξευσής τους σε περίπτωση που δεχθούν επίθεση ρωσικά στρατεύματα.

«Αυτό ανακοινώθηκε απολύτως ξεκάθαρα και απερίφραστα», τόνισε ο Λαβρόφ. «Στη συνέχεια υπήρξαν επαφές σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας και στρατηγών μεταξύ των εκπροσώπων μας και της αμερικανικής διοίκησης του συνασπισμού. Ενημερώθηκαν για τις “κόκκινες γραμμές” μας επί του πεδίου. Ως αποτέλεσμα αυτές οι “κόκκινες γραμμές” δεν παραβιάστηκαν», εξήγησε ο Ρώσος υπουργός.

Πάντως ο Λαβρόφ διαβεβαίωσε ότι ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν θα επιτρέψουν την ένταση μεταξύ των δύο κρατών τους να καταλήξει σε ένοπλη σύγκρουση.

Εξάλλου μετά τα αεροπορικά πλήγματα στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα ήρε οποιαδήποτε ηθική υποχρέωση είχε η Ρωσία να μην παρέχει στη Δαμασκό αντιαεροπορικά συστήματα S-300.
«Δεν έχουμε πλέον καμία ηθική υποχρέωση αναφορικά με το θέμα αυτό», τόνισε ο Λαβρόφ. «Είχαμε δεσμευθεί να μην το κάνουμε πριν περίπου μία δεκαετία έπειτα από αίτημα των εταίρων μας και λαμβάνοντας υπόψη το επιχείρημά τους ότι κάτι τέτοιο θα αποσταθεροποιούσε την κατάσταση», πρόσθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Απρ 2018


Ο άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον

Ένας Γερμανός τζιχαντιστής συριακής καταγωγής που κατηγορείται πως είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, δήλωσε την Τετάρτη στο Γαλλικό Πρακτορείο Κούρδος διοικητής.

"Ο Μοχάμεντ Χαϊντάρ Ζάμαρ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας στη βόρεια Συρία και η ανάκρισή του βρίσκεται σε εξέλιξη", είπε ο Κούρδος ανώτερος αξιωματικός, χωρίς να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτός ο πενηντάρης άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον.

Είχε συλληφθεί στο Μαρόκο τον Δεκέμβριο του 2001, σε μια επιχείρηση στην οποία είχαν εμπλακεί πράκτορες της CIA, και είχε παραδοθεί στις συριακές αρχές δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη Γερμανία, όπου είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του διότι φερόταν να είχε βοηθήσει μια τρομοκρατική οργάνωση, κάποιοι κοινοβουλευτικοί είχαν κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι δεν έπραξε αρκετά για να προστατεύσει έναν Γερμανό πολίτη που κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια και να περάσει από μια δίκη-παρωδία δικαιοσύνης.

Συριακό δικαστήριο τον είχε καταδικάσει σε 12 χρόνια κάθειρξη το 2007, αφού τον είχε κρίνει ένοχο της κατηγορίας πως ανήκε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους -- η κατηγορία αυτή μπορούσε να επισύρει ακόμη και τη θανατική ποινή.

Όμως, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, τέσσερα χρόνια αργότερα, πολλοί ισλαμιστές φυλακισμένοι αφέθηκαν ελεύθεροι κι εντάχθηκαν στις τάξεις τζιχαντιστικών οργανώσεων.

Η Αλ Κάιντα διέθετε μέχρι πρόσφατα έναν βραχίονα στη Συρία, γνωστό με το όνομα Τζαμπχάτ αλ Νούσρα ("Μέτωπο Υποστήριξης"). Η οργάνωση αυτή όμως υποστήριξε ότι διέκοψε κάθε σχέση με το τζιχαντιστικό δίκτυο.

Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εξάλλου κατείχε τη βόρεια και την ανατολική Συρία ως πρόσφατα, από όπου εκδιώχθηκε έπειτα από παράλληλες επιχειρήσεις εναντίον της, κυρίως από τις κουρδικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Patrick Buchanan

[Αυτή η ανάλυση, του έγκυρου Αμερικανού πολιτικού, πολιτικού συμβούλου και πολιτικού σχολιαστή, είναι κατατοπιστική για την κατάσταση στο «εσωτερικό μέτωπο» των ΗΠΑ, στην σημερινή τους στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ρωσία στη Συρία και τους συμμάχους της, αλλά και για τα σχέδια που έχουν κατά νουν το Κόμμα του Πολέμου και οι «ξένοι ηγετικοί κύκλοι» -που αποφεύγει να κατονομάσει- για «την κυριαρχία στην Μέση Ανατολή… των Σουνιτών» -όπως γράφει (από πολιτικής σκοπιμότητας αστοχία) στην καταληκτική φράση του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πριν δέκα ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από την Συρία. Τον επείσαμε ότι είναι απαραίτητο να παραμείνουν.»

Έτσι εκόμπαζε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν το Σάββατο, προσθέτοντας:

«Τον πείσαμε πως ήταν απαραίτητο να μείνουν για πολύ.»

Είναι πράγματι «για πολύ» οι ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας; Εάν ναι, ποιος πήρε αυτή την μοιραία για την Αμερικανική Δημοκρατία απόφαση;

Η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι επιβεβαίωσε την Κυριακή ότι δεν θα αποσυρθούν οι 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί από την Συρία, πριν επιτευχθούν τρείς στόχοι: Θα πρέπει να νικήσουμε πλήρως το «Ισλαμικό Κράτος». Να εξασφαλίσουμε ότι χημικά όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ πια από τον Άσαντ. Και να διατηρήσουμε την ικανότητα εποπτείας του Ιράν.

Μετάφραση: « Ότι κι αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική δεν αποχωρεί από την Συρία. Θα προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Η δέσμευση του Τραμπ να μας βγάλει από αυτούς τους πνιγμένους στο αίμα μεσανατολικούς πολέμους που μας οδηγούν στην χρεωκοπία και να επιδιώξουμε μια νέα προσέγγιση με την Ρωσία είναι ανεφάρμοστη.»

Το Κόμμα του Πολέμου, που ο Τραμπ κατατρόπωσε στις προκριματικές εκλογές, έχει αιχμαλωτίσει και καταστρώνει την εξωτερική πολιτική. Στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας η σελίδα της αρθρογραφίες έβριθε σχεδίων πολέμου.

« Η καλύτερη αμερικανική στρατηγική είναι . .. να μεταβληθεί η Συρία σε ένα Βιετνάμ του Ιράν. Μόνο όταν η Ρωσία και το Ιράν αρχίσουν να πληρώνουν ένα μεγαλύτερο τίμημα στην Συρία, θα έχουν ένα κίνητρο να τερματίσουν τον πόλεμο ή να εξετάσουν μιαν ειρήνη με διαίρεση της χώρας σε θύλακες, ανά εθνοτική σύνθεση.»

Προφανώς, πρέπει να αποστραγγίσουμε από αίμα την Συρία, την Ρωσία, τους Εσμπολά και το Ιράν, μέχρις ότου αποκάμουν και υποταγούν στον διαμελισμό της Συρίας κατά τις δικές μας επιθυμίες.

Αλλά υποθέστε ότι, όπως στον δικό μας εμφύλιο του 1861-1865, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 και τον κινεζικό του 1945-1949, ο Άσαντ και οι σύμμαχοί του, Ρώσοι, Ιρανοί, Εσμπολά και Σιϊτικές πολιτοφυλακές, επιμένουν μέχρι τέλους για να κερδίσουν τον πόλεμο και να ενοποιήσουν το έθνος.

Υποθέστε ότι διαλέγουν να πολεμήσουν και να στερεώσουν την νίκη που έχουν κερδίσει μετά εφτά χρόνια εμφύλιου πολέμου. Που θα βρούμε στρατό να ανακαταλάβει τα εδάφη που οι αντάρτες μας έχουν χάσει; Ή απλώς βομβαρδίζουμε συνέχεια χωρίς οίκτο;

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι λένε πως θα μας υποστηρίξουν σε μελλοντικές επιθέσεις εάν χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα, αλλά δεν κάνουν βουτιά στη Συρία.

Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις προσδιόρισε το συμμαχικό βομβαρδισμό ως μεμονωμένο πλήγμα. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον φαίνεται να συμφωνεί: «Ο υπόλοιπος πόλεμος στη Συρία πρέπει να εξελιχθεί όπως έχει».

Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία Ράϊαν Κρόκερ και ο Μάϊκλ Οχάνλον, εξέχων εταίρος του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, έγραψαν στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας:

« Την επόμενη φορά, οι ΗΠΑ πρέπει να ανεβάσουν τον πήχη, να χτυπήσουν το στρατιωτικό αρχηγείο, την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον Άσαντ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τσακίσουν το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του. Στόχοι και στο εσωτερικό του Ιράν δεν θα πρέπει να αποκλειστούν.»

Και πότε το Κογκρέσο εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ για πολεμική δράση εναντίον της Συρίας, των αεροπορικών της δυνάμεων και της ηγεσίας της; Πότε εξουσιοδότησε το Κογκρέσο τον φόνο του Προέδρου της Συρίας, μιας χώρας που ποτέ δεν μας επιτέθηκε;

Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν και στο Ιράν και να σκοτώσουν τον Αγιατολαχ, χωρίς να συμβουλευτούν το Κογκρέσο;

Με την Αμερική να πολεμά σε έξη χώρες, ο αρχιστράτηγος Τραμπ ασφαλώς δεν θέλει νέους πολέμους, ή την διεύρυνση όποιων συνεχιζόμενων πολέμων στην Μέση Ανατολή. Αλλά εξαναγκάζεται να γίνει ένας πρόεδρος πολέμου για την προαγωγή των σχεδίων ξένων ηγετικών κύκλων, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση αντιτάχθηκαν στην εκλογή του.

Έχουμε έναν απρόθυμο Πρόεδρο που εξωθείται σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει να εμπλακεί. Αυτό είναι μια συνταγή για στρατηγική καταστροφή. Παρόμοια με του Βιετνάμ ή με τόν πόλεμο του Τζωρτζ Μπους για να αφαιρέσει από το Ιράκ τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν υπήρχαν.

Το Κόμμα του Πολέμου φαίνεται να πιστεύει ότι εάν εξαπολύσουμε περισσότερα και φονικότερα πλήγματα στη Συρία, προκαλώντας θύματα στους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Εσμπολά και στον στρατό της Συρίας, αυτοί θα ενδώσουν στις αξιώσεις μας.

Αλλά που είναι τα στοιχεία γι΄αυτό;

Γιατί να πιστέψουμε πως αυτές οι δυνάμεις θα παραδώσουν αυτά που πλήρωσαν με αίμα για να κερδίσουν; Και αν αποφασίσουν να πολεμήσουν και να διευρύνουν τον πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είμαστε ετοιμασμένοι γι’ αυτό;

Όσο για την δήλωση του Τραμπ την Παρασκευή, « Καμιά ποσότητα αίματος και πλούτου δεν μπορεί να αγοράσει την ειρήνη στην Μέση Ανατολή», η Ουάσιγκτον Ποστ της Κυριακής, την απορρίπτει ως «μοιρολατρική» και «αποπλανημένη».

«Έχουμε ζωτικό συμφέρον –γράφει η Ποστ- να εμποδίσουμε το Ιράν να δημιουργήσει έναν «χερσαίο διάδρομο» διαμέσου της Συρίας.»

Ωστόσο ας εξετάσουμε πως απέκτησε το Ιράν αυτόν τον «χερσαίο διάδρομο»

Οι Σιίτες το 1979 ανέτρεψαν τον Σάχη, τον οποίο η δική μας CIA είχε εγκαταστήσει το 1953.

Οι Σιίτες ελέγχουν το Ιράκ, επειδή ο Πρόεδρος Μπους εισέβαλε και ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Σουνιτικό κόμμα του, Μπάαθ, διέλυσε τον Σουνιτικό κυρίως στρατό του Ιράκ και άφησε την Σιϊτική πλειοψηφία να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Σιίτες κυριαρχούν στον Λίβανο επειδή εγέρθηκαν και έτρεψαν σε φυγή τους Ισραηλινούς, που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους.

Ποιος αριθμός Αμερικανών νεκρών θα απαιτηθεί για να αντιστραφεί αυτή η Ιστορία;

Πόσο καιρό πρέπει να μείνουμε στην Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουμε την ηγεμονία του Σουνιτών επάνω στους Σιίτες;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Απρ 2018


Ο επικεφαλής του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων κατήγγειλε σήμερα ότι ομάδα ασφαλείας του ΟΗΕ που βρισκόταν σε αποστολή αναγνώρισης στη Ντούμα της ανατολικής Γούτα δέχθηκε πυρά χθες, δήλωσαν πηγές του Οργανισμού στο Reuters.

Ο γενικός διευθυντής του Οργανισμού Αχμετ Ουζουμτσού δήλωσε κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στην έδρα του ΟΑΧΟ στη Χάγη ότι η ομάδα ασφαλείας αναγκάσθηκε να αποσυρθεί, καθυστερώντας την άφιξη των επιθεωρητών στον τόπο όπου πραγματοποιήθηκε η καταγγελλόμενη επίθεση με χημικά όπλα από τις δυνάμεις του καθεστώτος της Δαμασκού κατά των κατοίκων της Ντούμα και κατά την οποία δεκάδες άμαχοι έχασαν τη ζωή τους.

Η καθυστέρηση στην άφιξη των διεθνών επιθεωρητών στη Ντούμα έχει προκαλέσει διπλωματική διένεξη καθώς οι δυτικές δυνάμεις κατηγορούν τη Δαμασκό και τη Μόσχα ότι παρεμποδίζουν σκοπίμως την αποστολή του Οργανισμού, ενώ έχουν περάσει ήδη ένδεκα ημέρες από τα γεγονότα. Οι ΗΠΑ και η Γαλλία καταγγέλλουν ότι η καθυστέρηση χρησιμοποιείται για να καταστραφούν τα στοιχεία που αποδεικνύουν την επίθεση με χημικά όπλα.

Αξιωματούχος του συριακού καθεστώτος δήλωσε ότι η ομάδα των Ηνωμένων Εθνών ήρθε αντιμέτωπη με διαδηλωτές σε εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά των υπό τις ΗΠΑ πυραυλικών επιθέσεων, αλλά δεν αναφέρθηκε σε πυρά. «Ήταν ένα μήνυμα από τον λαό», αναφώνησε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Από τον Δημήτρη Κ. Σέργιο

Μεταδόθηκε ότι ο Ρ.Τ. Ερντογάν εκφράστηκε... κολακευτικώς (!) για την επίθεση των δυτικών στη Συρία. Μάλιστα, το ίδιο ρεπορτάζ δίνει και την πληροφορία ότι ο πρωθυπουργός του, Μπ. Γιλντιρίμ, έφτασε να δηλώσει: «Μα, γιατί άργησαν; Επρεπε να το είχαν κάνει από καιρό!» Θυμίζω ότι στις αρχές Μαρτίου ο Τούρκος πρόεδρος ρωτούσε: «Γιατί οι ΗΠΑ χτίζουν είκοσι βάσεις στη Συρία; Τι τις θέλουν, αφού στη Συρία στρατοπεδεύουν η Ρωσία και το Ιράν;» (βλ. επιθεώρηση «Επίκαιρα», φύλλο 30/03/2018, σελ. 5.)

Σήμερα, ο μπιλιαρδόρος «σουλτάνος», που θεμελιώνει με τους Ρώσους πυρηνικά εργοστάσια στα παράλια της Μεσογείου, προμηθεύεται τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό από τη Μόσχα, στέλνει αξιωματούχους του στη Ρωσία για να εκπαιδευθούν στη χρήση του, υπογράφει πλήθος συμφώνων συνεργασίας με τον Πούτιν, κάνει τον... «χαρούμενο» επειδή οι δυτικοί εξαπέλυσαν στη Συρία πυραυλική επίθεση! Οποιος είναι γνώστης της ψυχολογίας του βάθους ας το αντέξει! Θα προσθέσω ακόμα δύο στοιχεία:

1 Το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών «Νέα Τουρκία» εξέδωσε τόμο 1.450 σελίδων, αφιερωμένο στον «Ορκο του Οθωμανικού Εθνους» («Misak-i Milli»). Τι λέει ο «όρκος»; Αφορά απόφαση του τελευταίου οθωμανικού Κοινοβουλίου (1920!) να παραμείνουν εδάφη της Τουρκίας α) η Βόρεια Συρία, β) το Βόρειο Ιράκ, γ) ολόκληρη η Θράκη, δ) ολόκληρη η Κύπρος, ε) αριθμός νησιών του Αιγαίου. Την έκδοση του τόμου προλογίζει ο Ερντογάν, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων: «Είχαμε συνομολογήσει ότι θα προστεθούν στα σύνορά μας η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, η Δυτική Θράκη, το Μπατούμ, η Κύπρος και μερικά ακόμη νησιά. (...) Η Ιστορία θα δώσει την καλύτερη απάντηση σ’ αυτούς που λένε “τι δουλειά έχει η Τουρκία σε αυτά τα μέρη;”.

Μα, είναι ολοφάνερο: Δεν έληξε ακόμη ο... Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (!). Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για να μην ξεχαστεί ο “Misak-i Milli”» (πρβλ.: ίδιο ως άνω ρεπορτάζ των «Επικαίρων»). Αραγε, η επέλαση των Τούρκων στην Αφρίν της Συρίας στοχεύει σημερινούς... «τρομοκράτες», όπως λέει ο «σουλτάνος», ή στην τήρηση... «οθωμανικών όρκων» (!) του έτους 1920;

2 Η φιλοερντογανική ιστοσελίδα Suriye Gundemi, εννέα ημέρες μετά την έναρξη της επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας», παρουσίασε γράφημα που ανέλυε τη σύσταση του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», συμμάχου του Ερντογάν (βλ. «κυριακάτικη δημοκρατία», 25/03/2018, σελ. 26). Οι ομάδες των συμμάχων του «σουλτάνου» (θα λέγατε, άραγε... «μη τρομοκρατών», κατά τη διάλεκτο Ερντογάν;) στο γράφημα αυτό αποτελούνται κατά κύριο λόγο από... τζιχαντιστές!

Ή, λοιπόν, η δυτική συμμαχία που βομβάρδισε προχθές τη Συρία «συμμαχεί» (!) και αυτή με τους (αληθείς...) ανωτέρω τρομοκράτες-συμμάχους του Ερντογάν -οπότε το γιατί ο «σουλτάνος» χαίρεται και χαμογελά είναι κατανοητό!- ή ο μπιλιαρδόρος αφέντης παριστάνει τον χαρούμενο για να μη δείξει την (κατά τη γνώμη μου, βεβαίως!) ολοκληρωτική ταραχή του από την επισυμβάσα (νομίζω απλώς... πρώτη και όχι μόνη!) επιδρομή διάφορων τρίτων στη Συρία...

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιώργου Σκαφιδά

«Τζογαδόρος» της διεθνούς πολιτικής σκηνής, με πολλούς (και αντικρουόμενους) ανοιχτούς λογαριασμούς εκατέρωθεν των τουρκικών συνόρων, ο Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται εν έτει 2018 να πατάει πάνω σε δύο βάρκες, εν μέσω γεωπολιτικής φουρτούνας, κρατώντας στα χέρια του τρεις βόμβες, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.

Η φουρτούνα εκτυλίσσεται στα ευρύτερα νερά της Ανατολικής Μεσογείου, με επίκεντρο τη Συρία και προεκτάσεις στη Μέση Ανατολή. Οι βάρκες είναι η μία ρωσική και η άλλη αμερικανική.

Όσο για τις τρεις βόμβες: Προσφυγικό, τουρκική οικονομία (υπό το βάρος των καλούμενων Erdoganomics) και τουρκική επιθετικότητα κινδυνεύουν να σκάσουν, γυρνώντας μπούμερανγκ κατά του Τούρκου προέδρου.

Μάλιστα όλα τα παραπάνω (τα μεταφορικώς νοούμενα ως βόμβες, βάρκες και φουρτούνες), λειτουργούν αλληλένδετα, μεγιστοποιώντας το μέγεθος ενός ενδεχόμενου ναυαγίου για τον Ερντογάν στο δρόμο προς τις επόμενες κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις (προεδρικές, βουλευτικές, τοπικές), είτε εκείνες διεξαχθούν κανονικά το 2019 όπως είναι προγραμματισμένο, είτε πρόωρα το φθινόπωρο (ενδεχομένως το Νοέμβριο) του 2018.

Ο ηγέτης των εθνικιστών (MHP) τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, προεδρικών και βουλευτικών, στα τέλη του ερχόμενου Αυγούστου (στις 26 του μήνα), στην επέτειο της Μάχης του Μαντζικέρτ που σηματοδοτεί και την απαρχή της ανόδου και εδραίωσης των Οθωμανών έναντι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο υπουργός Οικονομίας Νιχάτ Ζεϊμπεκτσί έσπευσε να επικροτήσει την πρόταση Μπαχτσελί, υποστηρίζοντας ότι πιθανές πρόωρες κάλπες θα έκαναν καλό στην τουρκική οικονομία. Ο χρόνος, σε κάθε περίπτωση, μετράει αντίστροφα για τον Ερντογάν, με τον κίνδυνο «εκρήξεων» να ελλοχεύει.

ΣΥΡΙΑ και ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Στο μέτωπο της Συρίας, η ευκολία-ετοιμότητα με την οποία το τουρκικό καθεστώς έσπευσε να επικροτήσει τα συντονισμένα δυτικά πλήγματα Αμερικανών, Γάλλων και Βρετανών κατά του Άσαντ, έρχεται να επαναβεβαιώσει το βαθμό της τουρκικής αναξιοπιστίας, αυτήν τη φορά απέναντι στη Μόσχα.

Ο ίδιος ο Τούρκος αντιπρόεδρος, Μπεκίρ Μποζντάγ, παραδέχτηκε άλλωστε προ ημερών ότι η Άγκυρα «έχει διαφορετικές πολιτικές από εκείνες του Ιράν και της Ρωσίας» στην περιοχή.

Ο Ερντογάν έχει κάνει, όμως, το τελευταίο διάστημα ανοίγματα προς τη Ρωσία που έχουν ενισχύσει το βαθμό εξάρτησης της Άγκυρας από τη Μόσχα, κυρίως σε ενεργειακό αλλά και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Οι Τούρκοι κατάφεραν να «πάρουν» το Αφρίν απλώς και μόνο επειδή τους το επέτρεψαν οι Ρώσοι. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσαν και να το χάσουν. Η Μόσχα, άλλωστε, ήδη έστειλε το μήνυμα ότι το Αφρίν θα έπρεπε να επιστρέψει υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του Άσαντ.

Την ίδια ώρα, τόσο ο Άσαντ, όσο και οι Κούρδοι αντιμετωπίζουν τον Ερντογάν ως έναν από τους χειρότερους εχθρούς τους, όπερ σημαίνει ότι δεν πρόκειται να του χαριστούν. Μάλλον το αντίθετο.

Κι όλα αυτά, ενώ η Δύση δείχνει πλέον να συζητάει, εμμέσως πλην σαφώς, το ενδεχόμενο παραμονής του Ασαντ στην εξουσία, εάν έτσι πρόκειται να επιτευχθεί μια πολιτική λύση στο συριακό δράμα.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι Αμερικανοί είναι σαφές ότι εμπιστεύονται πια τους Κούρδους πολύ περισσότερο από όσο εμπιστεύονται την Άγκυρα. Εάν ισχύσουν, μάλιστα, όσα προβλέπονται στον προϋπολογισμό του αμερικανικού Πενταγώνου για το 2019, τότε οι Αμερικανοί προορίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη των Κούρδων (YPG) που μάχονται στη βόρεια Συρία προς μεγάλη φυσικά απογοήτευση της Άγκυρας που θεωρεί το YPG συνώνυμο του PKK.

Οι Γάλλοι έχουν, επίσης, έρθει σε ρήξη με την Τουρκία το τελευταίο διάστημα, αναφορικά με τις εξελίξεις στη βόρεια Συρία. Ήταν ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν που συναντήθηκε πρόσφατα με αντιπροσωπεία των Κούρδων της Συρίας (YPG), αποτίοντας μάλιστα φόρο τιμής στους αγώνες τους ενάντια στο ISIS, χαιρετίζοντας ως «σταθεροποιητικό» το ρόλο τους στη βόρεια Συρία, και εκφράζοντας την πρόθεση να μεσολαβήσει ανάμεσα σε εκείνους και την Άγκυρα. Ο Ερντογάν προφανώς δεν χάρηκε. Κάθε άλλο μάλιστα.

Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι οι Τούρκοι έχουν πλέον στήσει και διατηρούν στρατιωτικά φυλάκια εντός των συριακών εδαφών, από τα οποία θα μπορούσαν να όμως να εκδιωχθούν ανάλογα με τις εξελίξεις.

Ο Τούρκος πρόεδρος έχει, ωστόσο, ανοιχτούς λογαριασμούς και με άλλους γείτονες: με την Αίγυπτο του Σίσι στον οποίο έχει επιτεθεί επανειλημμένως παίρνοντας θέση υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά και με το Ισραήλ το οποίο λατρεύει να κατηγορεί για όλα τα δεινά της Μέσης Ανατολής.

Ακόμη και στη Σύνοδο Κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου που πραγματοποιήθηκε προ ημερών στην πόλη Νταχράν της Σαουδικής Αραβίας, ακούστηκαν φωνές που καταδίκαζαν την τουρκική επιθετικότητα όπως εκείνη εκδηλώνεται στα εδάφη της Συρίας και του Βορείου Ιράκ.

Όσο για τον άξονα Ρωσίας-Ιράν-Τουρκίας-Κατάρ που είχε αρχίσει να αποκτάει χαρακτηριστικά κοινού μετώπου από το περασμένο καλοκαίρι, κι αυτός δείχνει πλέον να κλονίζεται. Ο εμίρης του Κατάρ επισκέφθηκε προ ημερών τις ΗΠΑ, προετοιμάζοντας το έδαφος για συμφωνίες πολλών δισ. δολ. με την Ουάσιγκτον, μεταξύ άλλων και στο στρατιωτικό τομέα.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ

Αλλά και στο Προσφυγικό, το οποίο έχει χρησιμοποιήσει ως εκβιαστικό χαρτί ενάντια στην ΕΕ διεκδικώντας ποικίλα ανταλλάγματα-πεσκέσια (δισ. ευρώ οικονομικής βοήθειας, βίζα, πολιτική ανοχή, εκδόσεις Τούρκων αντιφρονούντων κ.α.), ο Ερντογάν δείχνει πλέον εγκλωβισμένος. Οι πρόσφυγες στην Τουρκία προσεγγίζουν σήμερα τα 4,5 εκατ. Από αυτούς, τα 3,4 εκατ. είναι καταγεγραμμένοι Σύροι, και οι 300.000 με 400.000 είναι «αδήλωτοι» Σύροι, ενώ υπάρχουν και άλλοι 500.000 άνθρωποι κυρίως από Αφγανιστάν, Ιράκ και Ιράν.

Ο Ερντογάν εμφανίζεται εν έτει 2018 να θέλει να ξεφορτωθεί μέρος των προσφύγων. Έλα όμως που οι πρόσφυγες δεν θέλουν να φύγουν. Σε ποσοστό μεγαλύτερο του 74%, οι Σύροι δηλώνουν ότι θέλουν μείνουν στην Τουρκία και να αποκτήσουν την τουρκική υπηκοότητα (δημοσκόπηση INGEV Foundation/Ipsos), όπως σημειώνει σε πρόσφατο δημοσίευμά της η Washington Post.

Σε ανάλογο πνεύμα, το 72% των Σύρων προσφύγων εμφανίζεται να νιώθει «κοντά» ή «πολύ κοντά» στην τουρκική κοινωνία, και το 80% αυτών να θεωρεί ότι μπορεί να ενσωματωθεί στη χώρα, σύμφωνα με τη μη-κυβερνητική οργάνωση «International Crisis Group ICG».

Η Τουρκία εισέρχεται, όμως, σε προεκλογική περίοδο και οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν την τουρκική κοινή γνώμη (κυρίως σε μεγάλες πόλεις όπως είναι η Κων/πολη και η Σμύρνη) να διάκειται αρνητικά απέναντι στους εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία.

Οι Τούρκοι εμφανίζονται σε ποσοστό 78% να θεωρούν ότι οι Σύροι καθιστούν την Τουρκία λιγότερο ασφαλή, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση (με τίτλο «Turkey’s Syrian Refugees: Defusing Metropolitan Tensions») της ΜΚΟ «International Crisis Group ICG».

Οι ψηφοφόροι όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων δείχνουν, στην πλειονότητά τους, να ανησυχούν για την παρουσία τόσο πολλών Σύρων στη χώρα: το 61% του ισλαμοσυντηρητικού AKP, το 70% του εθνικιστικού MHP, του 69% του κεμαλικού CHP και το 65% του φιλοκουρδικού HDP.

Ο Ερντογάν θα πρέπει να φανεί ότι συμμερίζεται τις ανησυχίες των ψηφοφόρων, στο δρόμο προς τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις (προεδρικές, βουλευτικές, τοπικές), είτε αυτές γίνουν το 2019 όπως είναι προγραμματισμένο, είτε πρόωρα το Νοέμβριο του 2018 όπως φημολογείται.

Θα πρέπει, επίσης, να ανακτήσει εκλογικά και όλες τις μεγάλες πόλεις που είχε χάσει στο δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση τον Απρίλιο του 2017.

Το Προσφυγικό επιδρά όμως αρνητικά, επηρεάζοντας το κλίμα στις μεγάλες πόλεις σε βάρος του Ερντογάν.

Κων/πολη, Άγκυρα και Σμύρνη φιλοξενούν περίπου το 23% των Σύρων προσφύγων. Μόνο στην Κων/πολη, ο αριθμός των Σύρων ξεπερνάει τις 700.000 και φαίνεται να δημιουργεί ρήγματα στον κοινωνικό ιστό. Πολλοί ντόπιοι, κυρίως Κούρδοι και Αλεβίτες (άνθρωποι δηλαδή που έχουν στοχοποιηθεί από τον Ερντογάν), θεωρούν ότι οι Σύροι τους στερούν τις δουλειές, τα επιδόματα, τα σπίτια, την πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες οι οποίες έχουν ούτως ή άλλως αποδεκατιστεί και υπολειτουργούν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016.

Στο μέτωπο της απασχόλησης, μόλις 15.000 Σύροι έχουν αποκτήσει επισήμως άδειες απασχόλησης στην Τουρκία, ενώ 750.000 με 900.000 εργάζονται «μαύρα», όπως όμως και εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες, πολλοί από τους οποίους πλέον θεωρούν ότι απειλούνται από τους χαμηλόμισθους Σύρους.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Και κάπου εδώ, είναι που έρχεται η κατάσταση της τουρκικής οικονομίας να αυξήσει κατακόρυφα της ανησυχίες.

Ο οίκος αξιολόγησης «Moody’s», ο ίδιος που είχε υποβαθμίσει στις αρχές Μαρτίου την τουρκική οικονομία, επανήλθε προ ημερών προειδοποιώντας ότι η εμμονή του Ερντογάν να κρατήσει με κάθε τρόπο ψηλά τους ρυθμούς ανάπτυξης στην Τουρκία… εν όψει εκλογών, δημιουργεί μια «τεταμένη κατάσταση» στη χώρα.

Η τουρκική λίρα συνεχίζει να υποχωρεί σε νέα βάθη-ρεκόρ έναντι του δολαρίου (με την ισοτιμία δολαρίου-λίρας να διαμορφώνεται στο 1 προς 4,1). Μόνο μέσα στο 2018, έχει υποχωρήσει κατά 9,4% έναντι του δολαρίου, και κατά 5,2% έναντι του ευρώ.

Για μια χώρα όπως είναι η Τουρκία, το εμπορικό έλλειμμα της οποίας ανήλθε σε 77,1 δισ. δολ. το 2017 (που εισάγει δηλαδή πολύ περισσότερα από όσα εξάγει), η καταβαράθρωση της λίρας ισοδυναμεί με αυτόματη διόγκωση των ελλειμμάτων.

Κατά τα λοιπά, ο πληθωρισμός καλπάζει σε διψήφια επίπεδα (10,2%), πολλαπλάσια σε σύγκριση με το μέσο όρο των αναπτυσσόμενων χωρών. Η ανεργία κυμαίνεται σε υψηλό δεκαμήνου, προσεγγίζοντας το 11% τον περασμένο Ιανουάριο, ενώ ειδικά η ανεργία στους νέους αγγίζει το 20% κινούμενη επίσης σε ανοδική τροχιά. Η καταναλωτική εμπιστοσύνη χάνει μονάδες, ο κατασκευαστικός κλάδος έχει πληγεί, και ο Ερντογάν βρίσκεται στα κεραμίδια να απειλεί τους ξένους επενδυτές ακόμη και με… απέλαση.

Έθνος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ένα ακόμη έγκλημα πολέμου από την Τουρκία: Κόπηκε το νερό του Ευφράτη!

Το τουρκικό κράτος μετά από την εισβολή και τις σφαγές που διέπραξε στην Β. Συρία, τώρα άρχισε να χρησιμοποιεί ως όπλο πολέμου και το νερό. Λόγω του κοψίματος του νερού του Ευφράτη, κάτοικοι της Τάμπκα περνούν δύσκολες μέρες.

Σύμφωνα με την είδηση από το πρακτορείο Anha, εξαιτίας της διακοπής του νερού που έκανε το τουρκικό κράτος, πλέον στις πόλεις της περιοχής, παρέχεται ρεύμα μόνο 12 ώρες την μέρα.

Αγροτικές περιοχές στην Τάμπκα λόγω αυτής της ανυδρίας, αντιμετωπίζουν κίνδυνο ξηρασίας, ενώ και επιχειρήσεις έχουν επηρεαστεί από αυτή την απάνθρωπη επίθεση.

Καθώς οι επιχειρήσεις έχουν ρεύμα μόνο 12 ώρες την μέρα, αναγκάζονται και χρησιμοποιούνε γεννήτριες. Και αυτό σημαίνει ένα έξτρα έξοδο.

Ο Μουστεφά Εχμέντ Ελ Χισέν-επαγγελματίας της πόλης, αναφέρει πως μετά από την απελευθέρωση της πόλης από τις συμμορίες της ISIS, είχαν αρχίσει να ζούνε γαλήνιες μέρες αλλά προσθέτει πως ¨Τώρα όμως λόγω των πολιτικών του τουρκικού κράτους, η ανυδρία και η έλλειψη ρεύματος άρχισε να επηρεάζει αρνητικά τον κόσμο εδώ¨.

Ο Ελ Χισέν λέει πως ο ΠτΔ. Ερντογάν παραβιάζει κάθε διεθνή νόμο και συνέχισε λέγοντας πως ¨Λόγω του κοψίματος του νερού του Ευφράτη ζούμε χωρίς ρεύμα. Αυτό επηρεάζει πολύ άσχημα τις επιχειρήσεις μας.¨

Τουρκικά Νέα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Απρ 2018


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Πολλοί είναι αυτοί, μέσα και έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι μετά την επίθεση στη Συρία, ασκούν κριτική στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ και την κυβέρνησή του, για έλλειψη στρατηγικής στη Συρία. Σε σχετικό άρθρο μου και εγώ αναρωτήθηκα για το εάν υπάρχει στρατηγική.

Παρόλα αυτά μια προσεκτική ανάλυση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει στρατηγική και εφαρμόζεται μεθοδικά.

Ο προηγούμενος Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, είχε μεγαλεπήβολους στόχους που απέτυχε να υλοποιήσει. Ήθελε την αποχώρηση του Άσαντ. Ήθελε να φύγει η Ρωσία από τη Συρία. Ήθελε να προωθήσει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα με την καταστροφική πολιτική της Αραβικής Άνοιξης. Προωθούσε τους διεθνείς οργανισμούς και το διεθνές δίκαιο. Ήταν μεγάλος στα λόγια και ανύπαρκτος στις πράξεις και όσες έκανε ήταν καταστροφικές.

Σε αντίθεση ο Πρόεδρος Τράμπ δεν έχει μεγαλεπήβολους στόχους. Παρά τη γλώσσα στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, δεν υπήρξε ποτέ πραγματική προοπτική ο Πρόεδρος να δεσμευτεί από τους περιορισμούς της. Επίσης, δεν υπήρχε εύλογη βάση για να πιστέψουμε ότι οι εξαγγελίες του πρώην Υπουργού Εξωτερικών, Ρέξ Τίλερσον, για τη Συρία θα πραγματοποιούνταν.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν φαίνεται να πιστεύει στην προώθηση της δημοκρατίας. Δεν πιστεύει στην οικοδόμηση έθνους. Δεν πιστεύει ότι τα θύματα της τρομοκρατίας και των ταπεινών κυβερνήσεων αξίζουν το καταφύγιο ή την υποστήριξη της Αμερικής. Δεν πιστεύει σε διεθνείς οργανισμούς ή διεθνές δίκαιο. Πιστεύει στο εθνικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες στις στρατηγικές του Ομπάμα και του Τράμπ, για τη Μέση Ανατολή. Και οι δύο θέλουν να χρησιμοποιούν αμερικανική στρατιωτική δύναμη ελεύθερα και φειδωλά. Δεν αισθάνονται άνετα με την παρατεταμένη διάρκεια στήριξης των νεοσύστατων κυβερνήσεων και την οικοδόμηση ικανοτήτων των εταίρων. Και οι δύο υποβαθμίζουν την αμερικανική υποστήριξη για σταθερό διεθνισμό, υπογραμμίζοντας το εγχώριο κόστος της ξένης εμπλοκής.

Οι επικριτές του Αμερικανού Προέδρου και της κυβέρνησής του δεν του αποδίδουν αυτά που αρμόζουν. Έχει στρατηγική για τη Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η στρατηγική του είναι η μείωση της εμπλοκής των ΗΠΑ, και η πίεση για ανάληψη της ευθύνης των εξελίξεων στην περιοχή από τα κράτη της περιοχής. Και στο τέλος η δύναμη θα είναι αυτή που θα καθορίσει τα αποτελέσματα.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν έχει δεσμεύσεις και ευαισθησίες (με εξαίρεση το Ισραήλ) στα κράτη της περιοχής, και επιδιώκει να είναι πιστός φίλος , χωρίς να δεσμεύεται διαχρονικά. Δεν επηρεάζεται από τον τύπο διακυβέρνησης χωρών. Μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να ευνοήσει αυταρχικούς ηγέτες και δημοκρατικούς ηγέτες.

Όλα τα παραπάνω στις διεθνείς σχέσεις αποκαλούνται Ρεαλισμός και πιο συγκεκριμένα μιας παραλλαγής του που αποκαλείται “υπεράκτια εξισορρόπηση”, καθώς επιδιώκει να αποσύρει δυνάμεις από την περιοχή.

Η μοναδική εξαίρεση που κάνει από τον ψυχρό ρεαλισμό είναι η ευαισθησία του στις εικόνες τραγωδίας και δεινών. Περιστασιακά διακρίνεται από έναν συναισθηματισμό και αποφασίζει να δράσει όταν βλέπει, όπως στη Συρία, εικόνες από αθώα θύματα επίθεσης με χημικά όπλα. Αυτό το έπραξε χωρίς να το αφήσει να διαταράξει τη στρατηγική του. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δέσμευση για αλλαγή του φρικτού και προβλέψιμου αποτελέσματος του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Πρόκειται για μια στενά περιορισμένη δράση έτσι ώστε αποφύγει τη συμμετοχή του Ιράν ή της Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή παρήγαγε ένα αποτέλεσμα συνεργασίας με τους συμμάχους (Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία), για να επιβάλλει την εφαρμογή του διεθνούς κανόνα απαγόρευσης χρήσης χημικών όπλων. Αυτό είναι κάτι που ο Μπαράκ Ομπάμα, ο προωθητής των διεθνών κανόνων και οργανισμών, και ο μεγάλος υποστηρικτής της μη διασποράς τέτοιων όπλων, παρίστανε ότι έκανε.

Μπορεί το μήνυμα του Προέδρου να είναι δυσνόητο, από τη στιγμή που λέει ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα είναι διαρκείς. Την ίδια στιγμή ο Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός, Τζέημς Μάτις, λέει ότι επρόκειτο για δράση μια και έξω και η πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χάλει, μοιράζει τη διαφορά λέγοντας ότι οι ΗΠΑ, είναι, “κλειδωμένες και οπλισμένες”, έτοιμες να επαναλάβουν τις επιχειρήσεις ένα υπάρξει ξανά χρήση χημικών όπλων.

Πρόκειται για μια κλασική τακτική μηνύματος περιορισμένης πρόθεσης, την ίδια στιγμή που επιδιώκεται μέγιστη αποτροπή.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, παίρνει ρίσκα που ο Ομπάμα, δεν θα έπαιρνε ποτέ. Ποτέ ο Ομπάμα δεν εγκάλεσε το Ιράν για τις παραβιάσεις των περιορισμών του ΟΗΕ, στα προγράμματα πυραύλων, για την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή και διεθνώς, για τις απειλές όσο αφορά την ελεύθερη διέλευση πλοίων στα Στενά του Χορμούζ, και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποτέ δεν εγκάλεσε τη Ρωσία στη Συρία.

Αντίθετα ο Ντόναλντ Τράμπ, έχει προχωρήσει σε δύο επιθέσεις στη Συρία, πολύ κοντά σε ρωσικά στρατεύματα. Επέτρεψε σε αμερικανικές δυνάμεις να επιτεθούν σε δυνάμεις μισθοφόρων Ρώσων. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση του προειδοποίησε τους Ρώσους για τις επερχόμενες επιθέσεις, για να μειώσει το ρίσκο αναβάθμισης της σύγκρουσης ή ατυχήματος. Μπορεί λόγω της προειδοποίησης να υπήρξε μείωση της επιτυχίας των επιθέσεων, αλλά ήταν μια υπεύθυνη κίνηση και ζύγισμα ρίσκου και κέρδους.

Αυτή η τακτική είναι εντελώς διαφορετική από του Ομπάμα, ο οποίος αυτοαποθαρρύνονταν. Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του, παίρνουν ελεγχόμενα ρίσκα. Ο κ. Ομπάμα δημιουργούσε ψεύτικες ελπίδες. Ο Τράμπ, δεν δημιουργεί ελπίδες.

Τελικά, ότι και να πιστεύουν και να λένε οι επικριτές του, έχει στρατηγική. Εξετάζει προσεκτικά και διαχειρίζεται το ρίσκο, για να επιτύχει τους στόχους του.

* Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.
HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης

Στις 29 Μαρτίου ανακοίνωσε περιχαρής ο Πρόεδρος των ΗΠΑ «φεύγουμε από την Συρία». Δεκαπέντε ημέρες μετά, ξημερώματα 14ης Απριλίου έπεσαν οι πρώτοι πύραυλοι των ΗΠΑ εναντίον της Συρίας! Οι Ιστορικοί του μέλλοντον θα τραβάνε τα μαλλιά τους.

Είναι εμφανές ότι η πρώτη θέση εκφράζει την βούληση του Τραμπ, ενώ η δεύτερη την δέσμευσή του. Δέσμευση, μάλλον σε κάποιους με μεγαλύτερη εξουσία από τον ίδιο, ο οποίος είναι αδύναμος να ασκήσει την επιθυμία του.

Ο Ζουράρις μας θυμίζει στα βιβλία του περί Θουκυδίδη ότι οι Αθηναίοι δήλωναν ευθαρσώς ότι ήταν αναπόφευκτο να πολεμούν εβρισκόμενοι «υπό των μεγίστων νικηθέντες: τιμής, δέους και ωφελείας». Αυτά σε υποτάσσουν να πολεμάς και μάλιστα ως ηθικά νικημένος.

Πέραν αυτών, διαφαίνεται στον ορίζοντα ένας μηχανισμός που διαθέτει μεγαλύτερη εξουσία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ αφού στο άκουσμα της βούλησής του: σχεδίασε και έριξε χημικά στην Γούτα, ώστε να ευθυγραμμιστούν τα παγκόσμια ΜΜΕ (όσα το 2003 βοούσαν για τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ» στη μεγαλύτερη ψευδή είδηση -fake news- όλων των εποχών), και τον μετέστρεψε αστραπιαία.

Πιθανώς, αυτός δεν είναι ο Ασσάντ. Θα επρόκειτο για παράνοια, ειδικά εφόσον ήταν ζήτημα ωρών η ανακατάληψη του τελευταίου θύλακα στο προάστιο αυτό της Δαμασκού. Ο Ασσάντ κέρδισε τον πόλεμο και ανέκτησε έλεγχο στο 80% της Συρίας.

Μία ημέρα πριν την επέμβαση, ο πρώην διοικητής των Βρεταννικών δυνάμεων στο Ιράκ έθεσε τον προβληματισμό του κινήτρου χρήσης χημικών όπλων από τον Σύριο Προέδρο στον τηλεοπτικό σταθμό Sky, και τον έκοψαν απότομα στον αέρα πριν καν ολοκληρώσει τη σκέψη του!

Αντίρροπη ήταν η στροφή του 2013 στο ίδιο ζήτημα. Τον Αύγουστο του 2013 ο Ομπάμα καταδίκασε οργισμένος την «παραβίαση της κόκκινης γραμμής» μετά την τότε ρίψη χημικών στην Συρία και προανήγγειλε επέμβαση. Ουδέποτε πραγματοποιήθηκε. Αρκέσθηκε στο αίτημα προς τον ΟΗΕ να διαλυθεί όλο το χημικό οπλοστάσιο του Ασσάντ, όπως και έγινε με την επίβλεψη Αμερικανών ειδικών.

Η δυσεξήγητη εκείνη στροφή ίσως ερμηνεύεται από αναφορές ότι του παρεδόθη αποδεικτικό υλικό ότι τα χημικά δεν τα είχε ρίξει η κυβέρνηση της Συρίας, αλλά τζιχαντιστές. Η διεθνής ισορροπία δυνάμεων το 2013 δεν επέτρεπε αμερικανική επέμβαση. Ούτε το 2018, αλλά ο Τραμπ την αγνόησε, γκρεμίζοντας τον ρόλο του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου και ρισκάροντας σύγκρουση μεγαθηρίων.

Ή μήπως πρόκειται απλώς για τοποθέτηση πιονιών στην σκακιέρα για την επόμενη ημέρα; 

Τα  προεξάρχοντα συμφέροντα στο εκρηκτικό μείγμα της Συρίας είναι επικινδύνως αντικρουόμενα.
  • Η Ρωσία επιθυμεί διατήρηση στη Μέση Ανατολή μίας σφαίρας επιρροής, η οποία έχει συρρικνωθεί στην Ανατολική Ευρώπη, στον Καύκασο, στη Βαλτική. Οι ΗΠΑ αγωνίζονται για το ακριβώς αντίθετο.
  • Το Ιράν επιθυμεί έλεγχο της γραμμής εφοδιασμού Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος-Χεζμπολάχ. Το Ισραήλ το ακριβώς αντίθετο.
  • Η Συρία επιθυμεί διατήρηση της εδαφικής της ακεραιότητας και κυριαρχίας. Οι πάσης φύσης τζιχαντιστές το ακριβώς αντίθετο: τον έλεγχο περιοχών της για λογαριασμό του ISIS.
  • Οι Κούρδοι επιθυμούν ένα δεύτερο Κουρδιστάν στο βορρά, ως συνέχεια του Ιρακινού και έξοδο στη θάλασσα. Οι Τούρκοι το ακριβώς αντίθετο: την πάταξή του.
  • Υπάρχουν και κομπάρσοι: η Βρεταννία ως θερμή μόνιμη παγκόσμια υπαρχηγός και η Γαλλία αναπολώντας εποχές που είχε επιρροή στην περιοχή

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 17 Απριλίου 2018
Αντίβαρο



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται» είναι φράση χιλιοειπωμένη. Και συμβαίνει αυτό, επειδή η ανθρώπινη συμπεριφορά παραμένει εν πολλοίς η ίδια επί χιλιετίες, καθώς ο ισχυρός εκδηλώνει αλαζονική συμπεριφορά και ο αδύνατος υφίσταται τις συνέπειες αυτής.

Η Συρία σπαράσσεται από πόλεμο που εισήλθε στο όγδοο έτος. Ξεκίνησε ως εμφύλιος δήθεν με σκοπό την ανατροπή του δικτάτορα Άσαντ και έχουν εμπλακεί σ’ αυτόν πλανητικές και περιφερειακές δυνάμεις με επακόλουθο τη διάλυση όχι μόνο της Συρίας, αλλά και του γειτονικού Ιράκ. Η ανατροπή του Άσαντ ήταν μέρος της επιχείρησης «Αραβική άνοιξη», επιχείρησης σαφέστατα σχεδιασμένης στη Δύση και υποκινηθείσης απ’ αυτήν. Σε δύο αραβικές χώρες, Τυνησία και Αίγυπτο, φάνηκε η Δύση να πραγματοποιεί το σχέδιό της με μικρή εκροή αίματος, αν και δεν έγινε ακόμη κατανοητό πού απέβλεπε η αλλαγή καθεστώτος. Μόνο στη Λιβύη υπήρξαν σημαντικές οι απώλειες και τελικά η χώρα κατέρρευσε μετά τη θανάτωση του Καντάφι. Ασφαλώς την ίδια τύχη θα είχε και ο Άσαντ, αν δεν διέθετε ισχυρούς συμμάχους, τη Ρωσία και το Ιράν. Έτσι παρά την οργάνωση και τον εξοπλισμό ενός στρατού, που οι ίδιοι οι δυτικοί πάτρωνές του αναγκάστηκαν να χαρακτηρίσουν δολοφονικό, παρά την πολύτροπη στήριξη αυτού από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και άλλες αραβικές χώρες η σύρραξη διαρκεί επί έτη και η Συρία αργοπεθαίνει. Βέβαια ο στρατός των δολοφόνων έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα, όμως δεν φαίνεται να είναι εγγύς ο τερματισμός του πολέμου.

Οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές χώρες δεν αισθάνονται διόλου ικανοποιημένες από την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία και την εξασφάλιση, μέσω αυτής, βάσεων της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Γι’ αυτό και δεν επιθυμούν τον τερματισμό του. Η κατάσταση περιπλέκεται καθώς πέρα από τις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, κάποιες από τις οποίες συνεργάστηκαν και ίσως εξακολουθούν να συνεργάζονται με τον στρατό των δολοφόνων, μη απέχουσες μάλιστα από μεθόδους και τακτικές αυτού, έχει εμπλακεί προσφάτως και στρατιωτικά και μάλιστα με επιτυχία η Τουρκία, η οποία πρωτίστως επιδιώκει την αποδυνάμωση των Κούρδων της Συρίας και την εκδήλωση της αντίθεσής της σε όποια σκέψη των δυτικών για αναγνώριση κουρδικού κράτους. Η διπλωματία δείχνει για μία ακόμη φορά την παντελή έλλειψη ηθικού έρματος. Οι επιχειρήσεις της Τουρκίας έχουν τη σιωπηλή έγκριση τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας. Η δεύτερη είναι πλέον κατακριτέα, καθώς έχει λησμονήσει, μετά την υπογραφή προσοδοφόρων γι’ αυτήν συμφωνιών, την παραδοσιακή εχθρότητα και τις διαρκείς προκλήσεις της Άγκυρας. Δεν είναι λίγοι, που θεωρούν τον Ερντογάν ισχυρό πολιτικό, ο οποίος τολμά να προκαλεί όλους τους ισχυρούς του πλανήτη. Αυτή η ανάλυση ευνοεί και τους δικούς μας πολιτικούς στην άσκηση ηττοπαθούς πολιτικής και αδράνειας έναντι των τουρκικών προκλήσεων, οι οποίες εντείνονται. Το πόσο ισχυρός και σπουδαίος είναι ο Ερνογάν θα φανεί, όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος των αντιπαραθέσεων στη Μέση Ανατολή και στην ανατολική Μεσόγειο. Το σημαντικό είναι ότι το κοινό συμφέρον οδηγεί και το Ιράν να επιδοκιμάζει την επίθεση της Τουρκίας κατά των Κούρδων. Και οι τελευταίοι βλέπουν για μία ακόμη φορά το όραμα της ανεξαρτησίας να απομακρύνεται!

Στον ορυμαγδό των συγκρούσεων σε πρόσφατο συμβάν στη συριακή πόλη Ντούμα δόθηκε από τον δυτικό τύπο ευρεία δημοσιότητα. Τουλάχιστον 70 πρόσωπα έχασαν τη ζωή τους από ρίψη χημικών όπλων, 500 άλλα, κυρίως γυναικόπαιδα έχουν υποστεί οργανικές βλάβες, ενώ αγνοείται η τύχη εκατοντάδων οικογενειών. Η πόλη ελεγχόταν από δυνάμεις εχθρικές προς το καθεστώς Άσαντ. Όλοι πρόβαλαν ως ένοχο τις στρατιωτικές δυνάμεις που τον στηρίζουν. Δεν αποκλείουμε να είναι πράγματι αυτός ο ένοχος. Η αθλιότητα όμως των δυτικών μας καθιστά άκρως επιφυλακτικούς. Γιατί δεν έριξε επί τόσα έτη, τότε που η θέση του είχε θεωρηθεί απελπιστική, χημικά όπλα και τα έριξε πρόσφατα, οπότε, ε τη στήριξη της Ρωσίας, έχει αρκετά ισχυροποιηθεί η θέση του; Αγνοούσαν οι Ρώσοι σύμβουλοί του ότι θα έδινε πρώτης τάξεως αφορμή στους δυτικούς να ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη των χωρών τους, ώστε να δικαιολογήσουν μέτρα, που θα λάμβαναν στη συνέχεια εξ αιτίας του συμβάντος, όπως αι έλαβαν; Τέλος, δεν μας έχουν συνηθίσει οι δυτικοί σε άμετρη ψευδολογία; Δεν ήταν τα χημικά όπλα που δήθεν διέθετε ο Σαντάμ η αφορμή για εισβολή και ισοπέδωση του Ιράκ; Δεν ήταν ψεύδη τα εγκώμια τους προς τον δολοφονικό στρατό του ISIS και η προβολή του Άσαντ ως αιμοδιψούς τέρατος; Δεν επωφελήθηκαν από την καταλήστευση των πηγών πετρελαίου, που περιήλθαν στα χέρια του δολοφονικού στρατού; Δεν έχουν συμφέρον από την παράταση των συρράξεων στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο από την πώληση όπλων;

Θυμίζουμε ότι πολλοί αφελείς πίστεψαν και άλλου είδους ψεύδη. Αποδέχθηκαν ότι η Ρωσία είχε ανάμειξη στις τελευταίες εκλογές στις ΗΠΑ υπέρ του Τράμπ και ότι νέα εποχή, ειρηνικής συνύπαρξης, ανέτειλε μετά την επιτυχία του τελευταίου. Είδαν βέβαια στη συνέχεια αυτόν να επισκέπτεται τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, ακολουθώντας την πάγια τακτική των αμερικανών προέδρων, να εξαπολύει μύδρους κατά του «προμοκρατικού» Ιράν. Και όμως πίστεψαν ότι είχε αυτός την πρόθεση να απεμπλέξει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ από τη Συρία! Τι ακόμη πρέπει να δούμε στον πλανήτη, ώστε να εννοήσουμε ότι δεν χαράσσει ο εκάστοτε πρόεδρος την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά ένα αρκούντως σκοτεινό παρασκήνιο. Η ρίψη ικανού αριθμού πυραύλων προς τιμωρία του στρατοπέδου του Άσαντ για τη χρήση χημικών όπλων ασφαλώς υπήρξε άκρως επικίνδυνη ενέργεια, καθώς σε τελευταία ανάλυση η επίθεση αυτή στρέφεται και κατά της Ρωσίας, η οποία πολεμά στο πλευρό του Σύρου προέδρου. Οι ιπποκόμοι των ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία, με την αίσθηση ότι αποτελούν ακόμη ισχυρές αυτοκρατορίες και αποικιακές δυνάμεις, έσπευσαν πρόθυμα να ταχθούν στο πλευρό του Τράμπ. Πείσθηκαν άραγε οι ηγήτορές τους από τον Τραμπ για το δίκαιο της επίθεσης; Θεώρησαν ότι αυτή είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα των λαών τους; Ή μήπως διατάχθηκαν από τα κέντρα εξουσίας του παρασκηνίου. Ας μη λησμονούμε ότι γνωστή είναι η πορεία του Γάλλου προέδρου στο τραπεζικό στερέωμα.

Κάποιοι θεωρούν τη Ρωσία ως την υπέρμαχο προάσπισης του δικαίου στην περιοχή. Ασφαλώς και αυτή πάσχει από έλλειψη ηθικού έρματος, όχι όμως στον βαθμό των δυτικών, που εξακολουθούν να τη θεωρούν επικίνδυνο αντίπαλο στο πλανητικό στερέωμα, παρά τις εμφανείς αδυναμίες της. Αν ο διάδοχος του Γέλτσιν ασκούσε την ίδια πολιτική μ’ εκείνον η Ρωσία θα είχε καταστεί παντελώς ανίσχυρη και θα είχε συρρικνωθεί και απομονωθεί πλήρως με τις «πορτοκαλί επαναστάσεις» σε χώρες ζωτικών γι’ αυτήν συμφερόντων. Ο Πούτιν όχι μόνο υπήρξε απρόβλεπτος, αλλά και άκρως ενοχλητικός, παρά τις εμφανείς αδυναμίες, που χαρακτηρίζουν ακόμη τη Ρωσία.

Τελικά ποιοι έχουν ισχυρά συμφέροντα να αιματοκυλίσουν για μία ακόμη φορά τον πλανήτη; Οι πολιτικοί; Οι στρατιωτικοί ιέρακες; Αυτοί κυβερνούν τον πλανήτη ή μήπως εκτελούν απλώς εντολές σκοτεινών κέντρων εξουσίας, τα οποία εδράζονται επί του τραπεζικού συστήματος; Αυτά επωφελούνται κατά τη διάρκεια των συρράξεων, αυτά και μετά την ανακωχή σπεύδοντας να δανείσουν «νικητές» και ηττημένους, προκειμένου να ανασυγκροτήσουν τις ρημαγμένες κοινωνίες τους. Και αν αυτό ήταν άγνωστο στους πολλούς, που έζησαν τους δύο φρικτούς πολέμους του 20ου αιώνα, είναι και σε μας, που αρχίζουμε να βιώνουμε με την αγωνία ενός τρίτου κατά πολύ πιο φρικτού;

Αντίβαρο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Διπλό «άδειασμα» στον Εμανουέλ Μακρόν από Λευκό Οίκο και Άγκυρα! Η βρετανική Βουλή στρίμωξε στη γωνία την Τερέζα Μέι

Από την Έλενα Στάθου - Ελευθερόγλου

Ρευστή παραμένει η κατάσταση σε ό,τι αφορά τη Συρία, τρεις ημέρες μετά τις πυραυλικές επιθέσεις των συμμαχικών δυνάμεων, με αφορμή την αποτρόπαια επίθεση του καθεστώτος Ασαντ με χημικά στην Ντούμα, στις 7 Απριλίου.

Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας με τα χτυπήματα στη Συρία κατάφεραν -για λίγο- να στρέψουν την προσοχή των πολιτών τους μακριά από τις δύσκολες καταστάσεις στο εσωτερικό (βλέπε σκάνδαλα Τραμπ, Brexit και μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία), οι οποίες ωστόσο παραμένουν.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η Βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, χθες, ήρθε αντιμέτωπη με σοβαρές επικρίσεις εξαιτίας της απόφασής της να παρακάμψει το Κοινοβούλιο και να δώσει εντολή στα βρετανικά στρατεύματα να συμμετάσχουν στις επιθέσεις κατά της Συρίας, χωρίς την έγκριση των βουλευτών.

Διευκρινίσεις

Την ίδια ώρα, σάλος έχει προκληθεί από τις δηλώσεις του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος υποστήριξε ότι ήταν εκείνος ο οποίος έπεισε τον Αμερικανό ομόλογό του για την παραμονή των στρατευμάτων των ΗΠΑ στη Συρία, πριν από τις επιθέσεις.

Οι δηλώσεις Μακρόν ανάγκασαν τον Λευκό Οίκο να ανακοινώσει εκ νέου ότι η επιθυμία του προέδρου για απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία παραμένει η ίδια, επισημαίνοντας ότι αυτό θα γίνει «το ταχύτερο δυνατόν», αλλά όχι πριν ολοκληρωθεί η αποστολή τους στην περιοχή.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, όμως, εκτός από τον Αμερικανό πρόεδρο, ενόχλησε και την Τουρκία, καθώς υποστήριξε ότι η Αγκυρα διαχώρισε τη θέση της από τη Μόσχα στηρίζοντας τις συμμαχικές επιθέσεις.

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Μπεκίρ Μποζντάγκ δήλωσε ότι η Τουρκία δεν υποστηρίζει καμία χώρα σε ό,τι αφορά τη Συρία και η στάση της είναι διαφορετική από εκείνη της Ρωσίας, του Ιράν και των ΗΠΑ. Διαψεύδοντας τον πρόεδρο Μακρόν, ο Μποζντάγκ δήλωσε ότι η χώρα του είναι έτοιμη να συνεργαστεί με όποιο κράτος στηρίζει τις «σωστές αρχές». Λίγο αργότερα, ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου τόνισε ότι οι σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας είναι πολύ δυνατές για να τις διαλύσει ο Γάλλος πρόεδρος!

Την ίδια ώρα, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που συνεδρίασαν χθες στο Λουξεμβούργο, εξέφρασαν την κατανόησή τους για τις στοχευμένες επιθέσεις, αλλά έσπευσαν να ζητήσουν την επανεκκίνηση της πολιτικής διαδικασίας για τον τερματισμό της σύρραξης.

Ο Πούτιν εξοπλίζει ξανά τις δυνάμεις του Άσαντ

Την ώρα που ο πλανήτης με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τις εξελίξεις στο μέτωπο της Συρίας μετά τα χτυπήματα ΗΠΑ, Γαλλίας και Βρετανίας σε τρεις εγκαταστάσεις που σχετίζονται με την παραγωγή χημικών όπλων από το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν (φωτό) στέλνει ενισχύσεις στη χώρα της Μέσης Ανατολής.

Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, τις τελευταίες ώρες δύο ρωσικά πολεμικά πλοία εθεάθησαν να περνούν τον Βόσπορο με προορισμό τη ναυτική βάση Ταρτούς της βόρειας Συρίας στη Μεσόγειο. Το πρώτο εξ αυτών, το 117 LST Orsk 148, μετέφερε 80 σοβιετικής κατασκευής άρματα μάχης BTR, φορτηγά Ramaz και ένα αντιναρκικό και υπεδάφιο ραντάρ Pelena-1, καθώς και ασθενοφόρα. Το άλλο, το κίτρινο φορτηγό πλοίο «Αλεξάντερ Τκατσένκο», μετέφερε ταχύπλοα σκάφη περιπολίας, ένα σκάφος BMK-T, που χρησιμοποιείται για κατασκευή προσωρινών γεφυρών, και αρκετά φορτηγά, όπως διακρίνονται σε φωτογραφίες που αναρτήθηκαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τα ρωσικά πολεμικά πλοία κατευθύνονται προς τη Συρία μετά την ανακοίνωση της Ουάσινγκτον ότι θα επιβάλει νέες κυρώσεις στη Μόσχα για τη συνεχιζόμενη στήριξή της στο καθεστώς Ασαντ.

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Gideon Rachman

«Αποστολή εξετελέσθη» ήταν το λακωνικό, κοινότυπο, μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ, μετά τις πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα. Αλλά είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς την «αποστολή» της Αμερικής στη Συρία, πόσο μάλλον να την εκπληρώσει.

Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε ζητήματα που πρέπει να εξετάσουν οι αξιωματούχοι. Το πρώτο και πιο ειδικό είναι η χρήση χημικών όπλων. Το δεύτερο είναι το μέλλον της ίδιας της Συρίας. Το τρίτο είναι το μέλλον της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το τέταρτο είναι η Ρωσία. Το πέμπτο είναι η θέση των ΗΠΑ ως της μοναδικής υπερδύναμης του πλανήτη.

Επισήμως, η επέμβαση στην Συρία αφορούσε μόνο το πρώτο ζήτημα, τα χημικά όπλα. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο στενά προσδιορισμένη ήταν η αποστολή. Οι επιθέσεις είχαν σαν στόχο να στείλουν ένα μήνυμα για την αποφασιστικότητα και την σημασία της Δύσης, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο εμπλοκής σε έναν ευρύτερο πόλεμο.

Αυτό το αντιφατικό μήνυμα σημαίνει πως κανένα από τα ευρύτερα ζητήματα στην Συρία δεν πρόκειται να επιλυθεί σύντομα. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, με όλες τις φρικιαστικές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο κίνδυνος να κλιμακωθεί σε μια πιο ευρεία σύγκρουση παραμένει.

Υπάρχει κάτι το ιδιόμορφο στην εμμονή της Δύσης για τα χημικά όπλα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει στη Συρία. Ελάχιστοι από αυτούς ήταν θύματα επίθεσης με χημικά όπλα. Μήπως τελικά το μήνυμα είναι πως δεν πειράζει αν σκοτώνονται Σύροι, αρκεί να μην γίνεται με ένα συγκεκριμένο είδος όπλου; Υπάρχει ο κίνδυνος ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Το επιχείρημα πως τα χημικά όπλα απαιτούν ειδική μεταχείριση βασίζεται στο ότι απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες. Αν η απαγόρευση αυτή αγνοηθεί, οι πόλεμοι θα μπορούσαν να λάβουν τρομακτικές διαστάσεις. Η διεθνής απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων είναι ένας από τους κανόνες που συγκροτούν το «διεθνές σύστημα κανόνων» που η Δύση δηλώνει αποφασισμένη να προστατεύσει.

Αλλά ακόμα και αν τα χημικά όπλα πρέπει όντως να αντιμετωπίζονται ως κάτι πιο σημαντικό από τις υπόλοιπες φρικαλεότητες που έχουν χρησιμοποιηθεί στη Συρία – τους θαλάμους βασανιστηρίων, τις βόμβες-βαρέλι και τα συμβατικά πυροβόλα όπλα - δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσον η στρατιωτική δράση αυτού του Σαββατοκύριακου θα σταματήσει την χρήση τους. Οι επιθέσεις τις κυβέρνησης Τραμπ την προηγούμενη χρονιά δεν κατάφεραν να πετύχουν τον στόχο αυτό.

Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, το μέλλον της Συρίας, η πολιτική των ΗΠΑ δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση από ότι κατά την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα. Ο κ. Τραμπ υποστήριζε ότι ο μόνος σημαντικός στόχος είναι η ήττα του ISIS. Μόλις μερικές ημέρες πριν την επίθεση με χημικά όπλα, ο πρόεδρος μέχρι που ανακοίνωσε ότι θέλει ν αποχωρήσουν από τη Συρία όλοι οι Αμερικανοί στρατιώτες. Λίγες ημέρες αργότερα, έδωσε την έγκριση για στρατιωτική επίθεση.

Η πραγματικότητα ωστόσο παραμένει πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους δεν θα καταβάλλουν συντονισμένες προσπάθειες για να ρίξουν τον κ. Άσαντ. Κατανοούν τους στρατιωτικούς κινδύνους που ενέχει μια δυτική επέμβαση και φοβούνται ότι το καθεστώς Άσαντ μπορεί να αντικατασταθεί από κάτι χειρότερο.

To αποτέλεσμα είναι πως η πορεία του πολέμου στην Συρία δύσκολα θα αλλάξει, με την συριακή κυβέρνηση να ανακτά με την στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν τον έλεγχο της χώρας.

Μια νίκη της συριακής κυβέρνησης μπορεί τουλάχιστον να οδηγήσει στο τέλος του πολέμου. Αλλά αρκετές τοπικές δυνάμεις είναι δυσαρεστημένες με τον διαφαινόμενο πολιτικό συμβιβασμό, κάτι που σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν αντάρες ή θα παρέμβουν οι ίδιες.

Ειδικότερα, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία έχουν ανησυχήσει από την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στη Συρία. Την περασμένη εβδομάδα, το Ισραήλ βομβάρδισε μια ιρανική βάση εντός της Συρίας. Εν τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αποτρέψει την δημιουργία ενός κουρδικού θύλακα στο συριακό έδαφος. Από την στιγμή που οι Κούρδοι είναι σημαντικοί Αμερικανοί σύμμαχοι, αυτό έχει οδηγήσει σε μια σύγκρουση των Τούρκων με κουρδικές δυνάμεις που στηρίζονται από τις ΗΠΑ. Όλα αυτά τα αντικρουόμενα τοπικά συμφέροντα σημαίνουν πως δεν θα υπάρξει σύντομα ειρήνη στη Συρία.

Η επέμβαση της Ρωσίας εκ μέρους της κυβέρνησης Άσαντ έχει επίσης αυξήσει τις πιθανότητες μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις. Λίγο πριν τις επιθέσεις των ΗΠΑ στη Συρία, η ρωσική τηλεόραση εξέδωσε καταστροφολογικές προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου. Όπως αποδείχθηκε, οι επιθέσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας ήταν προσεκτικά σχεδιασμένες για να ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να σκοτωθούν Ρώσσοι.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως οι εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσία και στη Δύση κλιμακώνονται και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Δύσης αναμένουν πως τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα τους ερχόμενους μήνες. Ωστόσο, δεδομένου του κινδύνου μιας κανονικής στρατιωτικής σύγκρουσης, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους θα προσπαθήσουν να μην κάνουν τη Συρία το κεντρικό μέτωπο σε οποιαδήποτε κόντρα με το Κρεμλίνο.

Αντίθετα, οι προσπάθειες της Δύσης θα συνεχίσουν να εστιάζουν σε οικονομικές κυρώσεις σαν και αυτές που επέφεραν μεγάλο πλήγμα στο ρούβλι και στη ρωσική χρηματιστηριακή αγορά την προηγούμενη εβδομάδα.

Η μάχη με τη Ρωσία υπογραμμίζει τον βαθμό στον οποίο η Συρία έχει μετατραπεί σε ένα κρίσιμο τεστ για την ισχύ των ΗΠΑ. Η αποτυχία του κ. Ομπάμα να διαφυλάξει την κόκκινη γραμμή για την χρήση χημικών όπλων στη Συρία ερμηνεύτηκε σε όλο τον κόσμο ως μια ένδειξη της υποχώρησης της Αμερικής. Είναι εν μέρει για το λόγο αυτό που το κατεστημένο της Ουάσιγκτον ήθελε να δει την κυβέρνηση Τραμπ να αναλαμβάνει δράση τη φορά αυτή.

Αλλά καθώς θα γίνεται ξεκάθαρο πως οι πυραυλικές επιθέσεις αυτού του Σαββατοκύριακου έκαναν ελάχιστα για να αλλάξουν την πορεία του συριακού πολέμου, τόσο θα ξεθωριάζει η συμβολική τους σημασία.

Εν τω μεταξύ, υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως η Αμερική του κ. Τραμπ είναι ένας απρόβλεπτος και χαοτικός εταίρος. Ένας βομβαρδισμός της Συρίας κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, ούτε και την αίσθηση πως φθίνει η ισχύς των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο συριακός στρατός ξεκίνησε σήμερα να βομβαρδίζει έναν θύλακα των τζιχαντιστών νότια της Δαμασκού καθώς προετοιμάζει επιχείρηση για την ανακατάληψη της περιοχής, δήλωσε διοικητής της φιλοκυβερνητικής στρατιωτικής συμμαχίας στην περιοχή.

Ο διοικητής, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, εξήγησε ότι η επιχείρηση έχει στόχο το Ισλαμικό Κράτος και το Μέτωπο αλ Νούσρα στον καταυλισμό Παλαιστίνιων προσφύγων Γιαρμούκ και τη γειτονική περιοχή αλ Χάτζαρ αλ Άσουαντ.

Η περιοχή αυτή είναι πολύ μικρότερη από την ανατολική Γούτα, την οποία ανακατέλαβε πρόσφατα ο συριακός στρατός.

Η Δαμασκός είναι επίσης έτοιμη να ανακαταλάβει έναν άλλο ανταρτοκρατούμενο θύλακα νότια της Δαμασκού γύρω από την πόλη Μπέιτ Σαμ, σύμφωνα με τον διοικητή αυτόν, αν και αυτό θα συμβεί με τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των ανταρτών, βάσει της οποίας θα τους ζητηθεί να μεταφερθούν στην Ιντλίμπ.

«Καταρτίζεται ο κατάλογος των ανταρτών που θα επιβιβαστούν στα λεωφορεία με κατεύθυνση την Ιντλίμπ», εξήγησε ο διοικητής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το επίγειο θέατρο πολέμου στην Συρία έχει εξελιχθεί σε πεδίο δράσης διαφόρων ομάδων επιδοτούμενων «ισλαμοκανίβαλων», ποικίλων αποχρώσεων, που αγωνίζονται να εξασφαλίσουν γεωγραφικούς τομείς επιρροής, αν όχι κατοχής.

Μία ακόμη μεγάλη και σοβαρή χώρα της Μέσης Ανατολής έχει ντε φάκτο διαμελιστεί. Και οι λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις» του πλανήτη κατατρώνε τις σάρκες της, δημιουργώντας στρατιές προσφύγων για να εξασφαλίσουν το μερτικό τους.

Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι σε όλη αυτή την χαοτική κατάσταση η μοναδική «συνεννοήσιμη» συνιστώσα για τον πολιτισμένο κόσμο είναι η αμυνόμενη κυβερνητική παράταξη του Μπασάρ Αλ Ασαντ. Του ηγέτη δηλαδή που βάλθηκαν να ανατρέψουν με το ζόρι οι αρχιτέκτονες της ολέθριας «Αραβικής Ανοιξης», όπως ακριβώς τον Μουμπάρακ, τον Καντάφι και τον Σαντάμ, χωρίς να συνυπολογίσουν, ούτε στο ελάχιστο τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και το αντιδυτικό μένος των δυνάμεων που αναδείχθηκαν ως «διάδοχη κατάσταση».

Η πυραυλική επίθεση «τιμωρίας» των…ανθρωπιστικών κυβερνήσεων της Δύσης ήταν πρωτίστως μία κίνηση συμβολικής σημασίας. Ένα χτύπημα…μούφα, που θα έλεγαν και τα πιτσιρίκια, με μια αφορμή επίσης…μούφα, καθώς στο Συριακό κολαστήριο είναι πολύ σχετικό το ποιος κάνει χρήση όπλων μαζικής εξόντωσης.

Δυστυχώς ο Τράμπ μέσα στην αγωνία του να αποδείξει ότι δεν στήριξε την εκλογή του σε «ρωσικό δάκτυλο», υπέκυψε στις επιταγές του στρατιωτικο-διπλωματικού κατεστημένου των ΗΠΑ, που εξακολουθεί να ελέγχεται από το σύστημα Κλίντον, αλλά και των μεγάλων αμερικανικών μέσων ενημέρωσης που εμφορούνται από άκρως εχθρικές προς τη Μόσχα αντιλήψεις «παγκοσμιοποίησης» τύπου Σόρος.

Ευτυχώς, από την άλλη πλευρά, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν τόλμησε να τραβήξει το σχοινί με μία γενικευμένη επίθεση κατά ρωσικών στρατιωτικών στόχων, καθώς έχει αντιληφθεί ότι ο Πούτιν δεν αστειεύεται.

Το τραγικό της ιστορίας είναι όλη αυτή η ανατροφοδότηση μιας άκρως ψυχροπολεμικής ατμόσφαιρας από τον γερμανοκρατούμενο εσμό των Βρυξελλών, όλους αυτούς τους υπαλλήλους της Καγκελαρίας και φυσικά την ίδια (και απαράλλαχτη) γερμανική ηγεσία. Στην παγίδα, ως μη όφειλε, εκτός από την αδύναμη (και εν πολλοίς ασήμαντη) Γαλλία έπεσε και η Βρετανία σε μια προσπάθεια να εξιλεωθεί, για το Brexit παρότι η συντριπτική πλειονότητα των Βρετανών τάσσεται ξεκάθαρα κατά της ανάμιξης στη Συρία.

Είναι πολύ επικίνδυνη η αναχρονιστική αναβίωση της «Ρωσοφοβίας» που λανσάρουν πρωτίστως οι Γερμανοί και μάλιστα για μία υπόθεση, όπως αυτή της Συρίας όπου οι Ρώσοι σίγουρα δεν αποτελούν τον «αποσταθεροποιητικό παράγοντα». Δεν φταίει ο Πούτιν για όλα τα δεινά του πλανήτη. Ελεος πλέον…

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ανδρέα Ματζάκου 

Τα ξημερώματα της 14ης Απριλίου, ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία προσέβαλλαν με πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από πλοία και αεροπλάνα, τρεις στόχους στην Συρία, σε αντίποινα για την φερόμενη με χημικά όπλα επίθεση που έγινε στις 7 Απριλίου στην πόλη Ντούμα, 10 χιλιόμετρα από την Δαμασκό. Ο πρόεδρος Πούτιν της Ρωσίας είπε ότι η επίθεση δεν θα περάσει χωρίς συνέπειες, ενώ τόνισε το ότι αυτή έγινε χωρίς την εξουσιοδότηση του ΟΗΕ.

Όλο δε το διάστημα που μεσολάβησε από την 7η μέχρι και την 14η Απριλίου, ΗΠΑ και Ρωσία αντάλλαξαν αιχμηρές δηλώσεις θυμίζοντας την εποχή του ψυχρού πολέμου και την κρίση της Κούβας του 1962.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα, πόσο πιθανή είναι μια απ’ ευθείας σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, εξ’ αιτίας του ψυχροπολεμικού κλίματος που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους λόγω του πολέμου στην Συρία;

Η θέση του άρθρου είναι ότι ΗΠΑ και Ρωσία είναι Μεγάλες Δυνάμεις και ορθολογικοί δρώντες, δηλαδή υπολογίζουν την σχέση κόστους/οφέλους των επιλογών τους στην εξωτερική πολιτική, στην δε Συρία, δεν διακυβεύονται ζωτικά τους συμφέροντα. Συνεπώς δεν είναι πιθανή μια μεταξύ τους θερμή αντιπαράθεση. Στην αρχή του άρθρου θα ορισθεί η έννοια της μεγάλης δυνάμεως, θα αναλυθούν τι συμφέροντα διακυβεύονται για ΗΠΑ και Ρωσία στην Συρία. Στη συνέχεια θα αναφερθούν οι περιοχές στις οποίες διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα για ΗΠΑ και Ρωσία και, το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Η έννοια της Μεγάλης Δυνάμεως

Για το άρθρο, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θεωρούνται Μεγάλες Δυνάμεις υπό την έννοια ότι διαθέτουν επαρκή στρατιωτική ισχύ ώστε μια μεταξύ τους αναμέτρηση με συμβατικές δυνάμεις να αφήσει και τις δυο σοβαρά εξασθενημένες και σε χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν πριν την μεταξύ τους εμπλοκή. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, για να αποφύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο όπως γράφει ο Edward Carr στο έργο του «Η Εικοσαετής Κρίση,’’ συμβάλλουν στην διεθνή τάξη περιορίζοντας τους μεταξύ τους πολέμους ακολουθώντας μια γενική συνεννόηση και σεβόμενες η μια τις σφαίρες επιρροής της άλλης.

Συμφέροντα ΗΠΑ που διακυβεύονται στη Συρία

Για τις ΗΠΑ δεν διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα στην Συρία. Δηλαδή δεν απειλείται ούτε η ασφάλεια ούτε και η εδαφική ακεραιότητα των ΗΠΑ από τις επιχειρήσεις στην Συρία. Ακόμη και η Μέση Ανατολή έπαψε να έχει την στρατηγική σημασία που είχε για τις ΗΠΑ την δεκαετία του 90. Τότε η ίδια η ισχύς των ΗΠΑ εξηρτάτο από την απρόσκοπτη ροή πετρελαίου προς αυτές, οπότε η εξασφάλιση σταθερής ροής του πετρελαίου από την Μέση Ανατολή προς τις ΗΠΑ και την δυτική συμμαχία γενικότερα, αποτελούσε ζωτικό συμφέρον για τις ΗΠΑ. Χωρίς καύσιμα, δεν μπορούσε να λειτουργήσει η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ, ούτε να υπάρξει βιομηχανική παραγωγή. Οι ΗΠΑ εισάγουν πλέον πετρέλαιο από πολλές χώρες, ενώ από το 2005 και μετά, ασχολήθηκαν σοβαρά με την εγχώρια παραγωγή από σχιστολιθικά πετρώματα. Το 2017, οι ΗΠΑ παρήγαγαν 9,3 εκατ βαρέλια/ημέρα από εγχώριες πηγές ενώ κατανάλωναν 19,8 εκατ βαρέλια/ημέρα.

Στον Πίνακα 1, φαίνεται η φθίνουσα ποσότητα πετρελαίου που οι ΗΠΑ εισάγουν την τελευταία πενταετία από τις χώρες του Κόλπου (Βλέπε Πίνακα 1- Εισαγωγές Αργού Πετρελαίου από ΗΠΑ)


Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση Ομπάμα απέσυρε τον όγκο των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ το 2011 συμφώνως και με τις προεκλογικές της εξαγγελίες, σε μια προσπάθεια αποδεσμεύσεως της χώρας από την Μέση Ανατολή συνολικότερα. Βεβαίως οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να επανέλθουν στην Συρία το 2014, όταν συμμάχησαν με την Κουρδο-αραβική συμμαχία γνωστή ως SDF (Syrian Democratic Forces), προκειμένου να καταπολεμηθεί το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) και η κυβέρνηση των ΗΠΑ να παρουσιάσει απτά αποτελέσματα στον πόλεμο της κατά της τρομοκρατίας, χωρίς μάλιστα την ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος σε μάχιμες αποστολές.

Συμφέροντα Ρωσίας που διακυβεύονται στη Συρία

Ούτε για την Ρωσία διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα στην Συρία. Η Ρωσία ανέπτυξε αεροπορικές κυρίως δυνάμεις στην Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, θέλοντας να αφήσει πίσω της την φήμη μιας ανίσχυρης διαδόχου της ΕΣΣΔ και να δείξει στην διεθνή κοινότητα ότι επανακάμπτει με αποφασιστικότητα στην διεθνή σκακιέρα. Ήθελε επίσης να δείξει στις ΗΠΑ ότι πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τους τις θέσεις της στους όποιους σχεδιασμούς τους στην Μέση Ανατολή. Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία υποστηρίζει τον Ασαντ που αποτελεί την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας, ώστε να εξασφαλίσει την παρουσία της στην παραλιακή ζώνη, με την ναυτική βάση στην Ταρσό και την αεροπορική στην Λατάκεια. (Βλέπε Χάρτη 1- Ζώνες Επιρροής ΗΠΑ-Ρωσία-Ιράν- Τουρκίας, Μπλέ Βέλη)


Σε όλη την διάρκεια του πολέμου υποστήριξε τις κυβερνητικές δυνάμεις από αέρος προκειμένου να ανακαταλάβουν εδάφη που κατείχαν αντικαθεστωτικοί και αντάρτες του ΙΚ. Σ’ ένα δε επόμενο βήμα, στην διάρκεια του 2017, συγκάλεσε αρκετούς γύρους συνομιλιών με σχεδόν όλους τους εμπλεκομένους στον πόλεμο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, είτε στην Αστάνα του Καζακστάν, είτε στην Ρωσία. Σκοπός της ήταν να δείξει ότι έχει την δυνατότητα να συντονίζει την επίλυση σοβαρών διεθνών προβλημάτων, και μάλιστα εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ. Στην προσπάθεια της αυτή στον διπλωματικό τομέα, ήρθε να προστεθεί και ένας γάμος συμφέροντος με την Τουρκία εκμεταλλευόμενη τις Νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της τελευταίας, δημιουργώντας ευκαιρία για να επιφέρει διάσπαση της νοτιανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Περιοχές ζωτικού ενδιαφέροντος για ΗΠΑ και Ρωσία

Για τις ΗΠΑ, τα προσεχή χρόνια η προσοχή τους θα στραφεί στην αντιμετώπιση της Κίνας. Η Κίνα είναι σήμερα η δεύτερη οικονομία στον κόσμο, πρώτη είναι η οικονομία των ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν αρκεί για να την κάνει να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής. Αυτό θα γίνει όταν θα έχει αποκτήσει την απαιτούμενη τεχνολογία ώστε να μετατρέψει την οικονομική της ευχέρεια σε στρατιωτική υπεροχή. Οι ΗΠΑ έχουν ζωτικό συμφέρον να μην την αφήσουν να το πραγματοποιήσει, κάτι το οποίο πάντως φαίνεται αναπόφευκτο την προσεχή δεκαετία, με τα σημερινά στοιχεία. Η Κίνα διαθέτει σήμερα το 2,1% του ΑΕΠ της για σκοπούς Έρευνας και Αναπτύξεως (Research & Development) έναντι του 2,75% των ΗΠΑ, αλλά το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι ποσοστό αυτό για την Κίνα το 1990, ήταν 0,7%. Ένα άλλο επίσης σημαντικό στοιχείο που αποδεικνύει ότι η Κίνα κλείνει το τεχνολογικό χάσμα που την χωρίζει από τις ΗΠΑ είναι ο αριθμός των ερευνητών που παράγεται από την τριτοβάθμια εκπαίδευση των δυο χωρών. Η Κίνα έχει κάνει τεράστια βήματα από το 1996 και μετά. (Βλέπε Πίνακα 2-Αριθμός Ερευνητών σε ΗΠΑ-Κίνα)

Για την δε Ρωσία, η κρίση που προκλήθηκε στην Ουκρανία το 2014 με κατάληξη την απομάκρυνση του φιλορώσου προέδρου Γιανουκόβιτς και η πρόθεση του νυν Προέδρου της Ποροσένκο να προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ, είναι φλέγοντα ζητήματα. Ο Ποροσένκο τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, έστειλε επίσημη επιστολή στον ΓΓ του ΝΑΤΟ, ζητώντας Οδικό Χάρτη για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (Membership Action Plan, είναι το τελευταίο στάδιο προ της εισδοχής μιας χώρας στην Συμμαχία) Πιθανή είσοδος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα σήμαινε ότι τα σύνορα της Δύσεως έφτασαν πλέον στην Ρωσία, αποστερώντας της ζωτικό χώρο απαραίτητο για την άμυνά της. (Βλέπε Χάρτη 2–Πεδινός Διάδρομος Ευρώπης)

Γιατί θα συνέβαινε αυτό; Διότι η περιοχή που περιέχεται μέσα στην μαύρη έλλειψη, είναι ο πεδινός διάδρομος της Ευρώπης που επιτρέπει την ανάπτυξη μηχανοκινήτων και τεθωρακισμένων μονάδων. Είναι ακριβώς οι περιοχές που χρησιμοποίησαν τόσο οι Στρατιές του Μεγάλου Ναπολέοντα για την προέλαση τους προς το Μποροντίνο, στα περίχωρα της Μόσχας το 1812, όσο και του Χίτλερ στον Β’ΠΠ για να εισβάλλουν στη Ρωσία. Τα κόκκινα παραλληλόγραμμα δείχνουν τους ορεινούς όγκους της Ευρώπης, από αριστερά προς τα δεξιά Πυρηναία, Άλπεις, Καρπάθια, που δυσκολεύουν τις επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων. Πλέον αυτού, τίθεται σε κίνδυνο όλο το εγχείρημα με την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 (Βλέπε Χάρτη 2, Μπλέ Κύκλος), στην Σεβαστούπολη της οποίας είναι η έδρα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.


Επίλογος

ΗΠΑ και Ρωσία δεν έχουν συμφέρον να έρθουν σε απ’ ευθείας σύγκρουση για την Συρία, χάνοντας την θέση που κατέχουν στον διεθνή καταμερισμό ισχύος, αφήνοντας την Κίνα να κυριαρχήσει στο άμεσο μέλλον στην Ευρασία. Και οι δυο χώρες έχουν κατοχυρώσει τις θέσεις τους σε ζώνες επιρροής, από τις οποίες όχι μόνον έχουν λόγο για το τελικό καθεστώς της Συρίας, αλλά και έχουν την δυνατότητα να προωθήσουν τα δευτερεύοντα συμφέροντα τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. (Βλέπε Χάρτη 1-Ζώνες Επιρροής) Η Αμερική με την παρουσία της στις κουρδικές περιοχές στον βορρά και στα σύνορα με το Ιράκ, θέλει να περιορίσει την επιρροή του Ιράν στην Συρία προστατεύοντας τον καλύτερο σύμμαχο της στην περιοχή, το Ισραήλ. Για το Ισραήλ, το Ιράν αποτελεί υπαρξιακή απειλή. Σε αυτήν την επιδίωξη της Αμερικής δε, δεν έχει αντίρρηση η Ρωσία.

Άλλωστε τον Σεπτέμβριο του 2015, μόλις η Ρωσία ανέπτυξε δυνάμεις στην Συρία, οι Πούτιν και Νετανιάχου συναντήθηκαν και συμφώνησαν αμέσως στην υιοθέτηση ενός μηχανισμού συνεννοήσεως/αποκλιμακώσεως για τον τρόπο που θα επιχειρούν οι δυνάμεις τους στην Συρία. Αποτέλεσμα αυτής της συνεννοήσεως ήταν η άδεια που έχει το Ισραήλ να προσβάλλει ιρανικούς στόχους και στόχους της Χεζμπολά στο συριακό έδαφος. Η Ρωσία επιθυμεί να διατηρήσει την επιρροή στο ανατολικό τμήμα της Συρίας με τις βάσεις της στην ακτή της Μεσογείου, κάτι το οποίο φαίνεται να έχει κατανοήσει και αποδεχτεί η Αμερική. Και οι δυο χώρες κρατούν το χαρτί της αντιπαραθέσεως για περιοχές στις οποίες διακυβεύονται ζωτικά τους συμφέροντα. Για τις μεν ΗΠΑ είναι η Ασία με την πιθανή ανάδειξη της Κίνας και σε σύγχρονη στρατιωτική δύναμη, για την δε Ρωσία η ευρωπαϊκή ήπειρος και η προσέγγιση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ανατράπηκαν τα θεμέλια της σχέσης της Ρωσίας με τους «εταίρους», όπως επέμενε να αποκαλεί ο Πούτιν τις ΗΠΑ και τις άλλες δυτικές χώρες (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κλπ). Έως το περασμένο Σαββατοκύριακο η Δύση έβλεπε αφ’ υψηλού τη Ρωσία, ως ισχυρή χώρα, βεβαίως, αλλά όχι ισότιμη. Χαρακτηριστικά ο Μάϊκ Πομπέο, ο υποψήφιος νέος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε στην Επιτροπή της Γερουσίας: η Ρωσία είναι ισχυρή, αλλά δεν είναι εξαιρετική, όπως είναι η Αμερική.

Το πεδίο ανατροπής ήταν η Συρία, αλλά οι επιπτώσεις θα φανούν αργά η γρήγορα σε όλα τα μέτωπα, από την οικονομία έως τη γεωπολιτική. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, αλλά ήδη η αναμέτρηση του περασμένου Σαββατοκύριακου έδωσε νικητή και ηττημένο. Οι ΗΠΑ και οι Αγγλογάλλοι σύμμαχοί τους βομβάρδισαν τη Συρία, όπως απειλούσαν και το γόητρό τους διασώθηκε. Μόνο, όμως, για όσους βλέπουν και διαβάζουν τα κατεστημένα ΜΜΕ.

Στην ουσία ούτε από τεχνική-στρατιωτική άποψη κέρδισαν, ούτε πολιτικά ενισχύθηκαν, ούτε η πλάστιγγα του πολέμου έγειρε προς την πλευρά της τριμερούς συμμαχίας. Χωρίς σύγχρονο οπλισμό, η Συρία κατάφερε να εξουδετερώσει τουλάχιστον τα δυο τρίτα των πυραύλων που έριξε εναντίον της η τριμερής συμμαχία ΗΠΑ-Αγγλία-Γαλλία.

Οι αποστάσεις της Γερμανίας

Μετά τους βομβαρδισμούς, οι τρεις επιχείρησαν να εμφανίσουν το δυτικό στρατόπεδο ενωμένο, αλλά η Γερμανία είχε ήδη χαλάσει την εικόνα. Διαφώνησε, απείχε από τους βομβαρδισμούς και εμφανίστηκε, όταν όλα είχαν τελειώσει, στην οικογενειακή φωτογραφία για να δοθεί η ψευδαίσθηση της ενότητας. Η Ιταλία έμεινε εκτός και πριν και μετά.

Πολιτικά, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της διαβεβαίωναν αγωνιωδώς τους βομβαρδισμένους (και εννοείται τους Ρώσους) πως ό,τι ήταν να γίνει έγινε και δεν θα ξαναγίνει. Πιο φοβισμένοι έδειχναν οι δυτικοί σύμμαχοι παρά οι βομβαρδισμένοι Σύριοι. Δεν έχει ξανακουστεί οι επιτιθέμενοι να πασχίζουν να διαβεβαιώσουν τους αμυνόμενους ότι δεν θα το ξανακάνουν, δεν θα ξαναβομβαρδίσουν.

Και τούτο επειδή όλα είχαν κριθεί πριν από το θερμό Σαββατοκύριακο, όταν ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απευθύνθηκε στην Αμερικανίδα εκπρόσωπο λέγοντας για τους βομβαρδισμούς: «Σας εκλιπαρώ μην προχωρήσετε». Η προειδοποίηση ήταν σαφής: Μια πυρηνική δύναμη δεν εκλιπαρεί όταν δεν έχει ηττηθεί και ζητάει τον οίκτο του νικητή. Εκλιπαρεί για να μην υποχρεωθεί να αντιδράσει και γίνει ολοκαύτωμα.

Το κλειδί ήταν όχι ότι ο Πούτιν απείλησε, αλλά ότι ο Πούτιν έπεισε πως θα έριχνε πράγματι πυρηνικές βόμβες. Οι Δυτικοί τον πίστεψαν και έκαναν πίσω. Αυτό συνιστά ουσιώδη ανατροπή στους συσχετισμούς ισχύος της Ρωσίας με τους Δυτικούς. Είναι η πρώτη καθοριστική ανατροπή υπέρ της Ρωσίας μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Έως τώρα ο Πούτιν αποτελούσε ενόχληση αλλά όχι πραγματική απειλή.

Η ειδοποιός διαφορά

Αυτή την εντύπωση ενίσχυε η ίδια η Ρωσία που υποχωρούσε μόλις αποκτούσε υπεροχή, π.χ. όταν απέφυγε να καταλάβει τη Μαριούπολη στην Ουκρανία, ενώ κανείς δεν την εμπόδιζε. Ούτε ολοκλήρωσε την εύκολη νίκη της στη Γεωργία. Η Ρωσία ήταν δεύτερης τάξης δύναμη ήδη από το 1961, όταν ο Χρουτσώφ διέταξε να επιστρέψουν άναυλα τα σοβιετικά πλοία που πήγαιναν να εγκαταστήσουν πυραύλους στην Κούβα. Η ήττα ολοκληρώθηκε με την πτώση της ΕΣΣΔ.

Αυτό άλλαξε. Οι ΗΠΑ, ως μοναδική υπερδύναμη, είναι η πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που δίνουν εξηγήσεις για τη στάση τους, θεωρούν αναγκαίο να την δικαιολογήσουν. Και διαβεβαιώνουν, μαζί με τους Αγγλογάλλους, ότι δεν θα επαναλάβουν τους βομβαρδισμούς. Διαβεβαιώσεις δίνουν οι ηττημένοι και σίγουρα όχι οι νικητές. Τα υπόλοιπα είναι θέμα ρουτίνας. Άρχισε το παρασκήνιο, οι αφανής επαφές για τη φόρμουλα συμβιβασμού.

Είναι θέμα συσχετισμών εντός του Λευκού Οίκου ποιος θα θεωρηθεί η φωνή της μετριοπάθειας. Και ήταν θέμα συνεννόησης η ρύθμιση του συμβιβασμού. Η κατάληξη ήταν ότι οι ΗΠΑ και οι Αγγλογάλλοι θα βομβάρδιζαν μεν αλλά «λίγο», καμιά ωρίτσα και μερικούς πύραυλους, χωρίς θύματα και χωρίς ζημιές. Όπως κι έγινε. Ίσα για να μη γίνουν ρεζίλι της Οικουμένης ο Τραμπ, η Μέϊ και ο Μακρόν.

Η Δύση είναι ακόμα πολύ ισχυρή. Μπορεί να ηττηθεί αλλά όχι να ρεζιλευτεί. Μπορεί, όμως, να καταρρεύσει. Προκαλώντας έκπληξη πολύ μεγαλύτερη από την αιφνίδια πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Αυτοκρατορίες φθείρονταν αργά και εκ των έσω έως τώρα. Αλλά η εποχή μας κρύβει εκπλήξεις. Ο Τραμπ άφησε άφωνους τους κάτοχους της παγκόσμιας εξουσίας. Ίσως η εκλογή του υποδηλώνει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου