Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη - Σωτηρίου Ιωάννου

Στο κατακερματισμένο σκηνικό στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας (al Sham) η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους (Daesh), όπως ιστορικά το γνωρίσαμε ως εν δυνάμει «κρατικό» μόρφωμα («χαλιφάτο») που κατέλαβε εδάφη σε Ιράκ και Συρία το καλοκαίρι του 2014, σηματοδοτεί μια σειρά αλλαγών το αποτέλεσμα των οποίων θα διαμορφώσει το μεταπολεμικό τοπίο της Συρίας, περιφερειακές και διεθνείς ανακατατάξεις και φυσικά θα επικαθορίσει το παίγνιο του ανταγωνισμού της ισχύος μεταξύ των μεγάλων δρώντων –ΗΠΑ, Ρωσίας, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας κοκ. Ας δούμε ολόκληρο αυτό το μωσαϊκό υπό του πρίσματος μιας σύντομης και περιεκτικής ματιάς στα επιμέρους ζητήματα που δείχνουν να απασχολούν όσους ασχολούνται με τη Μέση Ανατολή:

Ισλαμικό Κράτος

Η εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (απελευθέρωση Μοσούλης μετά από 260 ημέρες σχεδόν επιχειρήσεων) και η επερχόμενη συντριβή του στη Συρία θα ενεργοποιήσουν μια σειρά αλλαγών στο τρόπο λειτουργίας της ισλαμιστικής αυτής οργάνωσης.
Για όσους παρακολουθούμε το ISIS από την εποχή του ISI (σ.σ. της Αλ Κάιντα στο Ιράκ) καθίσταται σαφές πως η εν λόγω οργάνωση θα περάσει στην δεύτερη φάση της –όπως ακριβώς αυτό περιγράφεται αναλυτικά στο σύνολο των πολιτικών, θρησκευτικών και προπαγανδιστικών της κειμένων (σ.σ. η μελέτη των περιοδικών Dabiq και Rumiya είναι ενδεικτικές).
Το ISIS χωρίς να ελέγχει μεγάλο αριθμό εδαφών θα διατηρήσει βάσεις εξόρμησης σε Ιράκ και Συρία και σταδιακά θα μετεξελιχθεί σε ένα διεθνές και περιφερειακό τρομοκρατικό δίκτυο –αντίστοιχο της Αλ Κάιντα μετά το 2001 και την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν.
Το ISIS θα διατηρήσει πόρους και πηγές χρηματοδοτήσεων. Θα εκμεταλλευτεί το σεκταριστικό κατάλοιπο των συγκρούσεων σιιτών-νομαδικών σουνιτικών φυλών στις περιοχές που έλεγχε στο Ιράκ και στη Συρία προκειμένου να στρατολογεί άνδρες και να νομιμοποιεί τα αφηγήματά του και φυσικά θα αναζητήσει την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο βάθρο της τζιχαντιστικής/σαλαφιστικής τρομοκρατίας. Φυσικά έναντι της Αλ Κάιντα. Επί τούτου, το προ μηνών χτύπημα στο εσωτερικό του Ιράν έστειλε αυτό ακριβώς το μήνυμα σχετικά με το ποιος κρατεί τα ηνία της τζιχαντιστικής πρωτοκαθεδρίας (σ.σ. η Αλ Κάιντα με δεκαετίες ύπαρξης δεν κατόρθωσε να δράσει επιτυχώς στο εσωτερικό του Ιράν).
Η μετατροπή του ISIS από «χαλιφάτο» σε δίκτυο θα οδηγήσει σε αποκέντρωση της δράσης του αλλά και σε απόπειρα εξάπλωσής του προς ασιατικά υποσυστήματα ιδίως σε περιοχές με ισλαμικούς μειονοτικούς πληθυσμούς όπως οι Φιλιππίνες και μέρος της Σρι Λάνκα.
Τέλος, το ISIS στην προσπάθειά του αυτή για επιβίωση μετά την απώλεια εδαφών του σε Ιράκ και Συρία θα αποπειραθεί να εντάξει την δεύτερη ως επιχειρησιακή του βάση για κάποιο θεαματικό χτύπημα εκτός Μέσης Ανατολής. Χτύπημα αντίστοιχο της 11ης Σεπτεμβρίου σε επικοινωνιακό αντίκτυπο (σ.σ. όχι απαραίτητα σε απώλειες) προκειμένου να «επαναλανσαριστεί» ως τρομοκρατικό δίκτυο με παγκόσμια επίδραση. Το μεταπολεμικό μέλλον της Συρίας θα προσφέρει την υποδομή για κάτι τέτοιο.

Ανατολική Συρία

Στην ανατολική Συρία, προεξεχούσης της επιχείρησης για την ανακατάληψη της Ράκα από τις SDF (Syrian Democratic Forces), επιχειρείται ένα γεωπολιτικό παίγνιο ανταγωνισμών μεταξύ των εμπλεκομένων δρώντων το οποίο αντικατοπτρίζει την μεγάλη εικόνα σε σχέση με το μέλλον της Συρίας.
Σημασία σε αυτό το παίγνιο παίζει το τριεθνές Ιράκ-Συρίας-Ιορδανίας εκεί που τα σύνορα δηλαδή των τριών χωρών συναντιούνται στον νοητό άξονα ανατολικού Χαλεπιού-Ράκας. Το Deir ez-Zor και η ευρύτερη περιοχή της al-Tanf αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μιας και ο κλοιός γύρω από την de facto πρωτεύουσα του ISIS, Ράκα, στενεύει.
Η ανατολική Συρία, αν δει κανείς πέραν του ISIS (η Ράκα είναι μικρότερη σημαντικά από την Μοσούλη και το ISIS θα συντριβεί σε λιγότερο πραγματικό χρόνο επιχειρήσεων από ότι στο Ιράκ) έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο πλουτοπαραγωγική (τα 2/3 του συριακού πετρελαίου βρίσκονται εκεί) αλλά ουσιαστικά συνδέει την χώρα με ολόκληρη την περιοχή (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν) μέσω του άξονα όρος Σιντζάρ-Ταλ Αφάρ, Χασάκα.
Επιπλέον η συμμετοχή των Κούρδων μαχητών στις τάξεις των SDF δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων δεδομένων των φιλοδοξιών τους για μελλοντική αυτονόμηση/απόσχιση.
Στη Ράκα συντελείται μια ταυτόχρονη προέλαση μεταξύ των SDF (αμερικανική στήριξη) και των κυβερνητικών τμημάτων (κυρίως ειδικές δυνάμεις της Χεζμπολάχ) η οποία αντικατοπτρίζει τον ανταγωνισμό Ιράν-Δύσης για την μετά-ISIS εποχή στη Συρία αλλά και για το μέλλον του καθεστώτος Assad.
Οι στόχοι δείχνουν να διαφαίνονται ξεκάθαρα πλέον: Η προέλαση των συριακών δυνάμεων και των συμμάχων τους στην Παλμύρα και δυτικά της στο στρατηγικής σημασίας φράγμα του al-Thawra στοχεύουν στην μείωση της επιρροής των Κούρδων οι οποίοι προελαύνουν στο εσωτερικό ουσιαστικά της Ράκα.
Στον αντίποδα οι στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή δείχνουν να μην έχουν στρατηγικό μπούσουλα αλλά τακτικό αναφορικά με την εξάλειψη του ISIS. Τεχεράνη και Δαμασκός είναι προφανές πως θα προσφέρουν κάποιας μορφής επιρροή προς τους Κούρδους μετά την εξάλειψη του ISIS προκειμένου να τους μετριάσουν βόρεια του Ευφράτη.
Την ίδια στιγμή και δεδομένου ότι καμιά φράξια δεν μπορεί να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Deir ez-Zor η Μόσχα θα αποδεχτεί –και θα υποβοηθήσει πιθανόν- έναν συμβιβασμό με τους Κούρδους προκειμένου να ασκήσει την δική της πίεση προς την Δαμασκό προκειμένου να υπάρξει πολιτική εκτόνωση και διπλωματική τροχοδρόμηση του Συριακού τους επόμενους μήνες. Εξού και η συναίνεση με την Ουάσινγκτον στο ζήτημα των ζωνών-αποκλιμάκωσης (συμφωνία Αστάνα στις 9 του Μάη).
Για την Τεχεράνη η σύνδεση Ιράκ (όπου κυριαρχεί σε επιρροή) με την ανατολική Συρία θα παραμείνει στρατηγικός στόχος. Μέχρι την ολοκλήρωση της κατάληψης της Ράκα φυσικά και θα υπάρξουν προστριβές, μικρής έκτασης συγκρούσεις κοκ.
Ο ρόλος της Τουρκίας επίσης θα περιπλέξει τα πράγματα –χωρίς ωστόσο η Άγκυρα να πετυχαίνει σημαντικές στρατιωτικές επιδιώξεις έναντι των ΗΠΑ-Ρωσίας. Η εφαρμογή των ζωνών-αποκλιμάκωσης (βλέπε συνέχεια) φυσικά θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την εισροή προσφύγων επί τουρκικού εδάφους και επί τούτου Άγκυρα-Ουάσινγκτον και Μόσχα θα επιδείξουν διάθεση συνεργασίας.

Δυτική Συρία

Ο μικρόκοσμος της δυτικής Συρίας αν και πιο στατικός ως προς τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον όχι μόνο ως σφαίρα επιρροής της Τουρκίας στη χώρα αλλά και ως περιπτωσιολογία ανταγωνισμού και συγκρούσεων ενδοτζιχαντιστικής φύσης.
Η πτώση του Ιντλίμπ το 2014 ήταν το καιριότερο, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, πλήγμα στο καθεστώς Assad κι από την πτώση του Χαλεπιού. Στην περιοχή δεσπόζουν οι οργανώσεις Ahrar al Sham και η φυσική συνέχεια της Αλ Κάιντα της Συρίας (πρώην Μέτωπο Αλ Νούσρα), Hayat Tahrir al Sham). H πρώτη ως τουρκικός proxie στην περιοχή και η δεύτερη ως η επίσημη Αλ Κάιντα –που ωστόσο έχει «αποκόψει» δεσμούς από την μητρική οργάνωση.
Αν και οι δύο οργανώσεις είναι συγγενείς ιδεολογικά (σαλαφιστικού/τζιχαντιστικού προσανατολισμού) οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί όπως και οι επιμέρους τριβές τους με την Τουρκία αποκτούν πολύ ενδιαφέρον υπό το βάρος των εξελίξεων στην χώρα.
Η Ahrar al Sham από το καλοκαίρι δείχνει να έχει απογαλακτιστεί από την Τουρκία και να μην αισθάνεται άνετα με την ανάπτυξη στρατευμάτων στα τουρκοσυριακά σύνορα. Παράλληλα, αντιλήφθηκε ότι η εμπλοκή της Τουρκίας στο Συριακό ήταν ευκαιριακή όταν η στρατηγική της Άγκυρας δεν ενδιαφέρθηκε για την πτώση του Χαλεπιού στα χέρια του καθεστώτος Assad προ μηνών.
Στον αντίποδα η Ahrar al Sham δείχνει να φλερτάρει με άλλες φράξιες της πιο μετριοπαθούς συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης προκειμένου να μειώσει την επιρροή της Tahrir al Sham που de facto ελέγχει την πόλη από το 2014. Η τελευταία φυσικά επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο επί άλλων οργανώσεων στην συριακή επικράτεια και δεν διατίθεται να παραδώσει το Ιντλίμπ στο καθεστώς Assad μιας κι αυτή την στιγμή είναι το μοναδικό πολύτιμο έδαφος που θα μπορούσε να καταστεί η επιχειρησιακή βάση της Αλ Κάιντα (σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο) μετά την δραστική της αντιμετώπιση σε Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Η Tahrir al Sham μάλιστα προσπαθεί, πριν το πράξει η Ahrar al Sham, να επαναπροσδιοριστεί ως οργανικό κομμάτι της συριακής αντιπολίτευσης εντασσόμενη στους κόλπους της. Και δεν το πράττει μόνο σε σχέση με το… αντάρτικο της βορειοδυτικής Συρίας αλλά και με πολιτικά παίγνια ισχύος ως προς τον διοικητικό έλεγχο της περιοχής.
Αν παρακολουθήσει κανείς τον ιδιότυπο πόλεμο του ηλεκτρισμού μεταξύ των δύο οργανώσεων θα το αντιληφθεί πλήρως. Για την Τουρκία η τύχη του Ιντλίμπ κρίνει και την επιρροή της στο Συριακό και στις ζώνες (ανατολικά και δυτικά) που θα προκύψουν από μια κατάσταση γενικευμένης ειρήνης και πολιτικής μετάβασης. Από την μια δεν θα επιτρέψει στο Ιντλίμπ να πέσει όπως το Χαλέπι.
Πέραν τούτου όμως οι κινήσεις της περιορίζονται από τις πραγματικότητες δύο οργανώσεων, στην οργάνωση κι εξάπλωση αμφότερων διαδραμάτισε η ίδια ρόλο. Ακόμη κι αν η Ahrar al Sham αποδυναμωθεί πλήρως η σύμπραξή της με την Tahrir al Sham έχει εξ’ ορισμού περιορισμούς δεδομένου ότι η οργάνωση εξακολουθεί να είναι η… Αλ Κάιντα. Και σύμπραξη με μια τέτοια οργάνωση θα είχε πολλαπλό διεθνές πολιτικό κόστος για την Άγκυρα.
Αν το καθεστώς Assad επιθυμήσει να κινηθεί μελλοντικά προς το Ιντλίμπ προκειμένου να επανακτήσει τον έλεγχό του μια τέτοια εξέλιξη θα περιέπλεκε τον πόλεμο στην Συρία. Δεδομένου μάλιστα ότι το Ιντλίμπ διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους πέριξ του θα δημιουργούσε και μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή με συνέπειες και για την Ελλάδα και την Ευρώπη (περάτωση προσφυγικών ροών μέσω Τουρκίας). Η μοίρα του Ιντλίμπ πάντως εκτιμάται ότι θα αργήσει κάπως -στο δεύτερο εξάμηνο του 2018- και θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το ξεκαθάρισμα του τοπίου στην ανατολική Συρία.

Νότια Συρία

Στη Νότια Συρία τα όσα επισυμβαίνουν δείχνουν να αποτελούν ιδιαίτερη περιπτωσιολογία λόγω του υποσυστήματος των Υψιπέδων του Γκολάν και της εμπλοκής του Ισραήλ. Η επικράτηση του καθεστώτος Assad στις περιοχές πέριξ του τριεθνούς Ισραήλ-Συρίας-Λιβάνου και των περιχώρων της Δαμασκού δείχνει να αποτελεί καίρια στρατηγική ανησυχία για το Ισραήλ όπου από την απαρχή του συριακού εμφυλίου βιώνει ένα κομμάτι των συνόρων του που παραμένει ασφαλές από το 1973 να μετατρέπεται σταδιακά σε επιχειρησιακό έδαφος για την Χεζμπολάχ.
Η πρόσφατη δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ για την υιοθέτηση ζώνης-αποκλιμάκωσης στην περιοχή από την Ουάσινγκτον και την Μόσχα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όπως φυσικά και οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και καθεστώτος Assad με τις καταρρίψεις ρουκετών που εκτοξεύτηκαν από συριακό έδαφος έναντι ισραηλινών στόχων αλλά και τις άμεσες απαντήσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας.
Το Ισραήλ, φοβούμενο έναν πόλεμο τύπου 2006 με την Χεζμπολάχ που θα περιελάμβανε την περιοχή της Κουνέιτρα ως επιχειρησιακής βάσης της τελευταίας λαμβάνει δραστικά μέτρα.
Αναλύσαμε διεξοδικά παλιότερα εδώ πως θα μπορούσε να ξεσπάσει ένας τέτοιος πόλεμος. Ωστόσο το Ισραήλ δείχνει να λαμβάνει δραστικά μέτρα και στο εσωτερικό του κατακερματισμένου συριακού σκηνικού. Αρκεί κανείς να δει την σύσταση, οργάνωση και συντήρηση μιας νέας proxie του Ισραήλ militia στο εσωτερικό της Συρίας. Πρόκειται για την Liwa Forsan al Joulan («Ιππότες του Γκολάν») η οποία περιλαμβάνει απομεινάρια του FSA καθώς και Δρούζους ντόπιους και που ουσιαστικά έχει καθιερώσει μια ιδιότυπη «ζώνη ασφάλειας» στα σύνορα με το Γκολάν μήκους 10χλμ (12 περίπου χλμ από τα όρια της νεκρής ζώνης πέριξ της UNDOF). Η Liwa Forsan al Joulan θα αποτελούσε την πρώτη γραμμή άμυνας έναντι κινήσεων της Χεζμπολάχ στο Γκολάν σε περίπτωση επιδείνωσης των πραγμάτων.

Γενικά Συμπεράσματα

Ο γράφων βρέθηκε προ μηνός στην Μοσούλη ενώ το διάστημα 2011-2015 βρέθηκε εκτενώς στο Γκολάν και σε περιοχές της ανατολικής Συρίας. Αυτό που καθίσταται σαφές είναι πως η Συρία πλέον εισέρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση συντήρησης των συγκρούσεων με την μορφή του frozen-conflict και της σταδιακής καθιέρωσης ζωνών-επιρροής στα πρότυπα του Ιράκ μετά το 2003. Μια υποχώρηση από την μορφή του proxy war σε αυτή των μικρών εντάσεων συγκρούσεων. Η υποχώρηση του ISIS όπως το γνωρίσαμε θα μεταλλάξει ολόκληρο τον χάρτη του Ιράκ και της Συρίας με τον κίνδυνο των σεκταριστικών αναζωπυρώσεων να παραμονεύει, σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

Η απειλή του ISIS φυσικά και δεν θα εξαλειφθεί. Όπως και οι αιτίες του φαινομένου με κυριότερη αυτή που βιώνει η Δύση υπό την μορφή τρομοκρατικών χτυπημάτων που όταν δεν συνδέονται άμεσα με αυτό, τουλάχιστον εμπνέονται από τα αφηγήματά του. Παράλληλα οι εκλογές στην Βαγδάτη το 2018 και το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν τον προσεχή Σεπτέμβριο θα αλλάξουν και το δυναμικό πολιτικό τοπίο στη χώρα. Την ίδια στιγμή η εξάλειψη του ISIS στη Ράκα θα οδηγήσει σε μια νέα πολιτική προσπάθεια για την πολιτική μετάβαση στη Συρία και την τύχη του καθεστώτος Assad. Σε αυτό το παίγνιο ο ρόλος της Τουρκίας και του Ιράν θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις σχέσεις των δύο χωρών με την κυβέρνηση Trump αλλά και το μέλλον των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Το μόνο σίγουρο είναι πως –και αυτό είναι ενδεικτικό της ρευστότητας της Μέσης Ανατολής όπου ισχύς και συμφέροντα μεταλλάσσονται με τις ώρες ενός ρολογιού χειρός- τους επόμενους μήνες από την έκβαση των πραγμάτων σε Ιράκ και Συρία θα διαμορφωθούν δύο νέες τάσεις. Η μετά-ISIS εποχή και μια δυναμική διαδικασία που ή θα κατακερματίσει περισσότερο τα δύο κράτη –εμπεδώνοντας την αποτυχία τους (failed states) σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ή θα τα οδηγήσει σε μια διαδικασία ομοσπονδιοποίησης τα εσωτερικά σύνορα των οποίων θα αλλάξουν και μια παράδοση status quo εκατό χρόνων (σ.σ. συνθήκη Sykes Picot 1917). Μάχες όπως την πτώση του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ το 2013 και το 2014 δεν θα ξαναβιώσουμε πάντως στο συριακό θέρετρο. Ενδεικτικό ενός εμφύλιου πολέμου που βαίνει στο τέλος του.

* Ο κ. Ιωάννης-Σωτήριος Ιωάννου είναι αρχισυντάκτης στο τμήμα διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας «Πολίτης» στην Κύπρο και αναλυτής στη Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Follow on Twitter: @JohnPikpas
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Τον τερματισμό μυστικού προγράμματος της CIA για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών που μάχονται την κυβέρνηση Άσαντ αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την Washington Post, που επικαλείται αξιωματούχους της Ουάσιγκτον.

Όπως τονίζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου με τη συμμετοχή του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέιο και του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Χέρμπερτ Μακμάστερ, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει προγραμματισμένης συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20, στο Αμβούργο.

Η κίνηση αυτή θεωρείται βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει τη Μόσχα, ενώ καθιστά σαφή τη διάθεση του Αμερικανού προέδρου να συνεργαστεί με τη Ρωσία στο Συριακό, χωρίς να θέτει την απομάκρυνση Άσαντ ως προϋπόθεση για την επίλυση του προβλήματος.

Το εν λόγω πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 2013, επί προεδρίας Ομπάμα, αλλά η αποτελεσματικότητά του αμφισβητούνταν και από στελέχη της προηγούμενης διοίκησης ύστερα από τη ρωσική παρέμβαση στη Συρία, το 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu, έδωσε στην δημοσιότητα στοιχεία, με τις τοποθεσίες στις οπoίες βρίσκονται αμερικανικές βάσεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Συρία, μεταδίδει το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ria Novosti.

Τα στοιχεία αυτά, τα οποία αναπαράγουν τουρκικά μέσα ενημέρωσης και τα οποία αποκαλύπτουν τις τοποθεσίες στις οποίες βρίσκονται οι αμερικανικές βάσεις επί συριακού εδάφους, δημοσιεύονται σε μια περίοδο που επιδεινώνονται οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας, ιδιαίτερα μετά την απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να εξοπλίσει τους Κούρδους της Συρίας.

Σύμφωνα με το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, δύο αεροπορικές βάσεις βρίσκονται στην περιοχή Ρμεϊλάν (Rmeilan) και στην επαρχία Ελ Χασάκα και λειτουργούν από το 2015. Τον Μάρτιο του 2016 άρχισε να λειτουργεί μια βάση ελικοπτέρων στην περιοχή Χαράμπ Ισκ (Harab Isk) στην πόλη Αΐν Ελ Αράμπ, η οποία λειτουργεί επίσης λειτουργεί ως βάση ανεφοδιασμού των Κούρδων της Συρίας.

Εκτός των άλλων αναφέρονται ακόμη τρεις βάσεις στην επαρχία Αλ-Χασάκα. Στη μία από αυτές βρίσκονται 100 αμερικανοί στρατιωτικοί και στην άλλη περίπου 150. Οι βάσεις αυτές προορίζονται για τον πόλεμο κατά του "Ισλαμικού Κράτους". Ακόμη υπάρχουν δύο στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην πόλη Μαντζίμπ, από τις οποίες γίνονται εφορμήσεις εναντίον των δυνάμεων του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Επίσης αναφέρεται ότι υπάρχουν τρεις ακόμη βάσεις στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Ράκα.

Στις δύο από αυτές βρίσκονται αμερικανοί και γάλλοι στρατιωτικοί. Η τρίτη χρησιμοποιείται για τον ανεφοδιασμό των κουρδικών δυνάμεων καθώς και ως κέντρο επικοινωνίας των δυνάμεων της συμμαχίας, αλλά και ως βάση για επιχειρήσεις δολιοφθοράς των τηλεπικοινωνιών του "ισλαμικού Κράτους", αναφέρεται στο άρθρο του πρακτορείου.

Το Anadolu επισημαίνει ότι τα σημεία υποστήριξης των αμερικανικών δυνάμεων χαρακτηρίζονται συνήθως ως "κλειστή ζώνη" και είναι μυστικά. Οι στρατιωτικοί που βρίσκονται στις βάσεις αυτές επικοινωνούν μεταξύ τους για τον συντονισμό των αεροπορικών επιδρομών, εκπαιδεύουν τις τοπικές δυνάμεις και σχεδιάζουν τις επιχειρήσεις. Στις βάσεις αυτές βρίσκονται τμήματα που συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Οι βάσεις είναι εξοπλισμένες με ευέλικτες συστοιχίες πυροβολικού, αντιαεροπορικά συστήματα, κινητό εξοπλισμό που χρησιμοποιείται για κατασκοπευτική δραστηριότητα και θωρακισμένα οχήματα τύπου Stryker.

Αναφέρεται επίσης ότι οι αμερικανοί στρατιώτες, εκτός από τις στρατιωτικές μονάδες μένουν σε χώρους που είναι δύσκολο να προκαλέσουν υποψίες: σε συνοικίες, στρατόπεδα της "Δημοκρατικής ένωσης", και σε εργοστάσια τα οποία μπορούν τάχιστα να μετατραπούν σε μονάδες επιχειρήσεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Ιουλ 2017


Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε χθες ότι η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ποτέ την δημιουργία ενός κουρδικού κράτους στην Συρία κοντά στα σύνορά της, προειδοποιώντας ότι αν η Άγκυρα απειληθεί δεν θα διστάσει να ασκήσει το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα.

«Δεν θα παραμείνουμε ποτέ σιωπηλοί και απαθείς απέναντι στην στήριξη και τον εξοπλισμό τρομοκρατικών οργανώσεων και στον σχηματισμό τρομοκρατικών νησίδων δίπλα στα σύνορά μας», τόνισε ο Ερντογάν σε ομιλία του στο τέλος των εργασιών της συνόδου κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο.

«Δεν θα διστάσουμε να ασκήσουμε το νόμιμο δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα ενάντια σε σχηματισμούς που απειλούν την ασφάλεια της χώρας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρόεδρος, σημειώνοντας ότι το θέμα της πόλης Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία εγείρει μια «απειλή» για την Τουρκία.

«Για όσο διάστημα αυτή η απειλή συνεχίζει, θα ενεργοποιούμε τους κανόνες εμπλοκής και θα συνεχίζουμε να δίνουμε την πρέπουσα απάντηση σε εκείνους στην Αφρίν», τόνισε.

Σύμφωνα με Σύρους αντάρτες, η Τουρκία έχει αναπτύξει ενισχύσεις στη συριακή πόλη Αζάζ, την τελευταία πόλη πριν από τα σύνορα, και κουρδικές ένοπλες οργανώσεις υποστηρίζουν ότι η Άγκυρα σχεδιάζει να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι οι κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) συνδέεται με το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK), που πολεμά εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων στη νοτιοανατολική Τουρκία, το οποίο η Άγκυρα χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση.

Η απόφαση της Ουάσιγκτον να εξοπλίσει την YPG για την επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκας από το Ισλαμικό Κράτος έχει εξοργίσει την Άγκυρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Μια ομάδα Σύρων ανταρτών ανέφερε σήμερα ότι τα μέλη της ετοιμάζονται να ενωθούν με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και να εξαπολύσουν μια νέα, μεγάλη επίθεση εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία, γεγονός που θα δημιουργήσει άλλο ένα μέτωπο στην ήδη περίπλοκη σύρραξη.

Ο στόχος της επιχείρησης αυτής είναι να ανακτηθούν τα αραβικά χωριά εντός του συριακού εδάφους, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, τα οποία κατέλαβαν πέρσι οι Κούρδοι μαχητές, είπαν οι αντάρτες που μίλησαν στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters.

“Υπάρχει μια επερχόμενη, εκτεταμένη κοινή επιχείρηση που σχεδιάζουμε με τον τουρκικό στρατό για να εκδιώξουμε αυτούς τους εξτρεμιστές αυτονομιστές (τις κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού-YPG) από τη γη μας” είπε ο Μουστάφα Σετζάρι, υψηλόβαθμο στέλεχος της αντάρτικης οργάνωσης Λίουα αλ Μουτάσεμ, που υποστηρίζεται από τη Δύση και την Τουρκία.

Η Άγκυρα θεωρεί τις YPG τρομοκρατική οργάνωση, παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν.

Η Τουρκία συγκεντρώνει άρματα, πυροβολικό και στρατιώτες στη συριακή πόλη Αζάζ, την τελευταία πόλη πριν από τα σύνορα, σύμφωνα με τους Σύρους αντάρτες. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία μετά την περσινή επιχείρηση των τουρκικών δυνάμεων στον βορρά της χώρας αυτής.

Ο επικεφαλής των YPG είχε δηλώσει στο πρακτορείο Reuters την Τετάρτη ότι η ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά σε περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας που βρίσκονται υπό κουρδικό έλεγχο θα ισοδυναμούσε με “κήρυξη πολέμου”. Την ίδια ημέρα πάντως ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωνε ότι η χώρα του είναι έτοιμη να προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία, μαζί με τις δυνάμεις των ανταρτών, εφόσον χρειαστεί.

Μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση τους δύο συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή: από τη μια τις YPG και από την άλλη την Τουρκία, η οποία είναι και μέλος του ΝΑΤΟ. Σε μια τέτοια περίπτωση ενδέχεται να εκτροχιαστούν οι επιχειρήσεις που διεξάγονται, με την υποστήριξη της Ουάσινγκτον, για την ανακατάληψη της Ράκας. Οι Κούρδοι μαχητές αποτελούν την αιχμή του δόρατος στην επιχείρηση αυτή.

Δύο διοικητές των ανταρτών είπαν ότι οι τουρκικές δυνάμεις σταθμεύουν σε πολλά σημεία στα περίχωρα της Αζάζ αλλά και προς τα νοτιοδυτικά, στην πόλη Μάραε, με τις δυνάμεις των YPG δυτικότερα. Βασικός στόχος της επιχείρησης είναι η ανακατάληψη του Τελ Ριφάατ, μιας πόλης στα νοτιοδυτικά της Αζάζ την οποία κατέλαβαν οι YPG τον Φεβρουάριο του 2016, εκδιώκοντας από εκεί τους αντάρτες.

Το Τελ Ριφάατ και οι γύρω περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της αεροπορικής βάσης Μενίγ έπεσαν στις YPG την ώρα που οι Σύροι αντάρτες προσπαθούσαν να αποκρούσουν την επίθεση των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας που στηρίζονταν από τη Ρωσία και το Ιράν. Η μάχη αυτή ήταν το πρελούδιο για την ήττα τους στο ανατολικό Χαλέπι — τη μεγαλύτερη αποτυχία τους μέχρι σήμερα στον πόλεμο.

Λόγω των μαχών, τουλάχιστον 150.000 κάτοικοι των χωριών αυτών έφυγαν αναζητώντας καταφύγιο στην Αζάζ. Σήμερα οι περισσότεροι φιλοξενούνται σε τουλάχιστον πέντε προσφυγικούς καταυλισμούς στα τουρκικά σύνορα και η επιστροφή τους στις εστίες τους είναι μια από τις βασικές προτεραιότητες για τους αντάρτες.

Ο Σετζάρι είπε ότι οι δυνάμεις των ανταρτών είχαν συνομιλίες με εκπροσώπους των YPG, παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών διοικητών, ώστε να αποφευχθεί μια σύγκρουση για τα χωριά αυτά, όμως οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν. “Έχουμε εξαντλήσει όλες τις ειρηνικές λύσεις και αναζητούσαμε μια ειρηνική έκβαση. Εκείνοι (οι YPG) δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από τη στρατιωτική”, υποστήριξε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Ιουλ 2017


Πώς εμπλέκεται η ελληνική κυβέρνηση;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Νέες συγκλονιστικές αποκαλύψεις βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας για το γεγονός ότι οι Τούρκοι κατέρριψαν πραγματικά παράνομα το ρωσικό βομβαρδιστικό!

Ποια θα ήταν αλήθεια, η αντίδραση της Ρωσίας και του Βλαδιμίρ Πούτιν, αν είχαν στη διάθεσή τους τις παρακάτω πληροφορίες και ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής;

Ιστορικό της κατάρριψης…

Όπως γνωρίζουμε, στις 24 Νοεμβρίου 2015 και ώρα 09:24 (τοπική) μαχητικό αεροσκάφος F-16 της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας κατέρριψε ένα ρωσικό βομβαρδιστικό τύπου Sukhoi Su-24M που επιχειρούσε δράση κατά Σύριων Τουρκμένων ανταρτών στη βόρεια Συρία. Η κατάρριψη συνέβη εντός του εναερίου χώρου της Συρίας με την αιτιολογία ότι το ρωσικό αεροσκάφος είχε παραβιάσει προηγουμένως τον εναέριο χώρο της Τουρκίας επί 17 δευτερόλεπτα!

Η τουρκική “επιλογή” της κατάρριψης ανέβασε δραματικά την ήδη υφιστάμενη διεθνή ένταση, αφού έγινε μετά το πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι.
“Έπαιξε” πολύ στα διεθνή ΜΜΕ τόσο στον στρατιωτικό, όσο περισσότερο στον πολιτικό και διπλωματικό χώρο, με αποκάλυψη ακόμα και νέων συμμαχιών, στην εξέλιξη και διαμόρφωση της γεωστρατηγικής της Μέσης Ανατολής.

Από την πλευρά της, η Τουρκία υποστήριζε ότι η κατάρριψη έγινε σε τουρκικό έδαφος και η πτώση σε συριακό, ενώ η ρωσική πλευρά επέμενε ότι το περιστατικό έγινε εντός του εναερίου χώρου της Συρίας, χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά παραβίαση.

Η αμερικανική εκδοχή στο πρακτορείο Reuters ήταν – σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο – πως το ρωσικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε στον εναέριο χώρο της Συρίας, ύστερα από μια πρόσκαιρη εισβολή δευτερολέπτων του τουρκικού εναέριου χώρου!

Ωστόσο, αυτή η κατάρριψη δημιούργησε μεγάλη ένταση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας (σ.σ. πληροφορίες Βικιπαίδεια)!

Το δημοσίευμα του ιστολογίου “Intelaleak”…

Αλλά - αρκετούς μήνες μετά – έπεσε στην αντίληψή μας αυτό που διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Intelaleak” και πιο συγκεκριμένα σε αυτόν τον σύνδεσμο (κάντε κλικ εδώ) και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας...

Σύμφωνα λοιπόν, με αυτό το δημοσίευμα στο “Intelaleak” αλλά και με τις δικές μας πληροφορίες που φροντίσαμε και συλλέξαμε, τα γεγονότα έχουν ως εξής:

Η ΕΥΠ και η μονάδα της ΕΥΠ που ανήκε στην τότε Ε΄ διεύθυνση είχε εν τη γενέσει της τη συγκεκριμένη πληροφορία της κατάρριψης, δηλαδή, του ρωσικού αεροσκάφους από τουρκικά μαχητικά. Η πληροφορία του κλιμακίου της ΕΥΠ στέλνεται αμέσως στα κεντρικά γραφεία της ΕΥΠ στην Αθήνα…

Αλλά όπως μας ενημερώνουν, πέραν του αρχικού Σήματος με αριθμό (τον γνωρίζουμε, στις 24 Νοεμβρίου και ώρα 09:23) εστάλη μετά από λίγη ώρα σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην Ε΄ διεύθυνση και το ηχητικό ντοκουμέντο με τις συνομιλίες των Τούρκων πιλότων με τη βάση τους, για την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου! Αυτό το επίμαχο Σήμα, εστάλη από την 6η Μονάδα Ηλεκτρονικού Πολέμου της τότε Ε΄ διεύθυνσης της ΕΥΠ!

Ωστόσο αληθεύει, πώς και αυτό το ντοκουμέντο κατόπιν εντολής και εν μέσω μάλιστα απειλών προς το προσωπικό, ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ;
Μία μεγάλη επιτυχία των στελεχών της ΕΥΠ που “έθαψαν” ο Διοικητής της και η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ…

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας λοιπόν, ο διευθυντής της Ε΄ διεύθυνσης κ. Ι. Γ. ενημέρωσε αμέσως τον Διοικητή της υπηρεσίας κ. Ιωάννη Ρουμπάτη. Προς έκπληξη όλων των εμπλεκομένων στελεχών της υπηρεσίας ο Διοικητής της ΕΥΠ μετά από λίγη ώρα, έδωσε εντολή (;;;) να καταστραφεί το συγκεκριμένο πληροφοριακό υλικό!
Και αν αυτή η πληροφορία αληθεύει, τίθεται το μέγα ερώτημα:
Με ποιον ήρθε σε συνεννόηση ο κ. Ρουμπάτης, ώστε να δώσει την εντολή να καταστραφεί το υλικό;
Γιατί, μόνος του ο κ. Ρουμπάτης αποκλείεται να πήρε μια τόσο σοβαρή απόφαση!
Με ποιον λοιπόν μίλησε;
Μίλησε με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα;
Μήπως μίλησε με τον ατύπως πρωθυπουργεύοντα Νίκο Παππά;
Μήπως, με τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ Νίκο Τόσκα; Μήπως, με τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά;
Ή μήπως ενημέρωσε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο;
Ωστόσο, οι πληροφορίες μας λένε, ότι ο Πάνος Καμμένος το έμαθε μετά από λίγες μέρες από στρατιωτικούς και διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος όπως λένε, προφανώς ήθελε να είναι αυτός ο μόνος ευνοούμενος των Αμερικάνων και των νατοϊκών γενικότερα.

Θυμίζουμε για την ιστορία ότι το ΝΑΤΟ σχετικά με την κατάρριψη του αεροσκάφους, αρχικά είχε καταφερθεί εναντίον της Ρωσίας ενώ μετά από λίγο χαμήλωσε ξαφνικά τους τόνους...

Και εδώ μπαίνουν τα εξής ερωτήματα:
1) όταν ο Τσίπρας έγινε κοινωνός της τόσο σημαντικής αυτής πληροφορίας από την ΕΥΠ, ποιους ενημέρωσε; Ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο;
2) Ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Βούτση;
3) Ενημέρωσε τον τότε Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (κ. Πλακιωτάκη);
4) Αλήθεια όταν ο Καμμένος τελικά τα έμαθε όλα αυτά, γιατί συμφώνησε στο “κουκούλωμα” της πληροφορίας;

Ρωτάμε ευθέως τους αρμόδιους της Ελληνικής Κυβέρνησης…

Είναι αλήθεια όλα αυτά; Αληθεύουν αυτά που σήμερα αποκαλύπτουμε;

Γι΄ αυτό, ρωτάμε ευθέως τον κ. Αλέξη Τσίπρα και ιδίως τον συγκυβερνήτη του κ. Πάνο Καμμένο (ο οποίος θέλει να λέει πως ανήκει στον πατριωτικό χώρο και πως διαθέτει προσωπική σχέση με το Ρώσο Πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν): Γιατί απέκρυψαν την αλήθεια από τον ελληνικό λαό; Γιατί με αυτήν τους την ενέργεια βοήθησαν τον Τούρκο νέο-Οθωμανό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που τότε είχε περιέλθει σε πολύ δύσκολη θέση έναντι της Ρωσίας και του Βλαδιμίρ Πούτιν;

Γιατί, είναι πλέον δεδομένο ότι ήταν σε γνώση της Κυβέρνησης των Τσίπρα και Καμμένου, ότι το ρωσικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος το κατέρριψαν οι Τούρκοι και όπως λένε οι πληροφορίες μας το απέκρυψαν από όλους, ακόμη και από υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησής τους!

Πολλά τα ερωτηματικά!!

Και γιατί αλήθεια ο Τσίπρας, ο Καμμένος και ο Ρουμπάτης επέλεξαν να χειριστούν έτσι αυτήν την τόσο σημαντική πληροφορία;
Μήπως, για να ευαρεστήσουν κάποιους πέραν του Ατλαντικού; Να δείξουν δηλαδή, ότι αυτοί είναι τα καλά και υπάκουα παιδιά στο δυτικό “σύστημα”;
Αυτό δεν αποτελεί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ για τον ελληνικό λαό μετά τα όσα έχει τραβήξει και συνεχίζει να τραβάει από αυτό το “σύστημα” που του έχει απομυζήσει ακόμη και το μεδούλι;
Γιατί, τουλάχιστον δεν χρησιμοποίησαν αυτό το μεγάλο χαρτί απέναντι στους Τούρκους, ώστε να μπορούν να διαπραγματευτούν από θέσεως ισχύος με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. τα τεράστια προβλήματα της Ελλάδος μας;
Γιατί, εάν το είχαν χρησιμοποιήσει επ΄ ωφελεία της Ελλάδος ως όφειλαν, τότε πιθανόν να μην φτάναμε ούτε στα τρίτα και τέταρτα Μνημόνια!

Πιθανόν, να είχαμε ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις επ΄ ωφελεία της Πατρίδας μας, γιατί καθείς μας εύκολα μπορεί να προβλέψει την αντίδραση, σε αυτήν την περίπτωση, του Βλαδίμηρου Πούτιν και της Ρωσίας!

Εάν είχαν, μάλιστα από μια νατοϊκή χώρα αυτά τα ντοκουμέντα, πιθανόν ο ισλαμο-φασίστας Ερντογάν να είχε μαζευτεί και οι Τούρκοι να μην τολμούσαν να παραβιάζουν ασύστολα τα ελληνικά εναέρια και θαλάσσια σύνορά μας.

Έτσι, αναρωτιούνται κάποιοι, γιατί ο Πούτιν δεν βοηθάει την Ελλάδα...
Γιατί να το κάνει; Για να διευκολύνει τους Έλληνες κυβερνώντες που έχουν καταντήσει λακέδες των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων “δανειστών” μας, που μας έχουν ρουφήξει το αίμα και οι οποίοι στηρίζουν ανεπιφύλακτα τα εμπάργκο που επιβάλλουν οι Αμερικανο-Ευρωπαίοι στη Ρωσία;

* Ο Παναγιώτης Αποστόλου είναι επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”
egerssi@otenet.gr
www.egerssi.gr


Πηγή "Ελεύθερη Ώρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια κίνηση που θα δυσχεράνει σημαντικά τις κινήσεις των αντιπάλων του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, αν και εμπεριέχει σημαντικό ρίσκο, η ρωσική διπλωματία επιχειρεί να ελέγξει πάλι τις εξελίξεις σε συνεργασία με την Τουρκία και το Ιράν. Η διαπραγμάτευση είναι για την ανάπτυξη ρωσικής στρατιωτικής αστυνομίας στα σύνορα των τεσσάρων «ζωνών αποκλιμάκωσης»…

Η διαπραγμάτευση ξεκινά σήμερα στην Άστανα του Καζακστάν, όπως ενημέρωσε ο Ρώσος διαπραγματευτής, Αλεξάντερ Λαβρέντιεφ, ο οποίος πρόσθεσε, ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα είναι σε θέση να αναπτυχθούν στα προαποφασισμένα σημεία δύο με τρεις εβδομάδες μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας.

Η πλευρά των αντικαθεστωτικών ανταρτών παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική στα ρωσικά σχέδια σε συνεργασία με το Ιράν και την Τουρκία, με ορισμένους να κάνουν λόγο για απόπειρα καθορισμού ζωών επιρροής που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τριών χωρών που είναι «νονοί» του σχεδίου, ενώ σημειώνουν την απουσία των ΗΠΑ και την «ύποπτη σιωπή» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, οι Ρώσοι επιχειρούν να κρατούν ενήμερους τους Αμερικανούς, καθώς αντιλαμβάνονται ότι το διάστημα ανάμεσα στη συμφωνία και την ανάπτυξη των στρατευμάτων στο έδαφος, αποτελεί το «παράθυρο» για οποιονδήποτε θελήσει να ανατρέψει αυτά τα σχέδια, κάτι που όμως θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, ενώ παρατηρείται ενίσχυση της διασποράς των αμερικανικών δυνάμεων της Βόρειας Συρίας…

Συγκεκριμένα, ο Λαβρέντιεφ συνάντησε χθες μόλις τον μεταβατικό (acting) βοηθό υπουργό Εξωτερικών για την Εγγύς Ανατολή, Στούαρτ Τζόουνς, ενώ αργότερα σήμερα, αναμένεται να ενημερώσει και τη συριακή αντιπολίτευση…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Ιουλ 2017


Η διάλυση του ISIS θα αφήσει ένα κενό στις περιοχές που είχε κατακτήσει. Ποια είναι τα αντικρουόμενα συμφέροντα των ξένων δυνάμεων και πώς περιπλέκουν τις προϋπάρχουσες θρησκευτικές διαμάχες

Του David Gardner
FT


To ΙSIS είναι πολύ κοντά στο να αποσυντεθεί σε ένα προ-κρατικό μόρφωμα.

Σε λίγες ημέρες, το απάνθρωπο ολοκληρωτικό πείραμα των μαυροντυμένων τζιχαντιστών θα χάσει τη Μοσούλη, την πρωτεύουσά του στο Βόρειο Ιράκ, όπου οι τελευταίοι εκατοντάδες μαχητές του ανατίναξαν το τζαμί Αλ Νουρί του 12ου αιώνα, εκεί που ο ηγέτης του ISIS Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι ανακηρύχθηκε χαλίφης πριν από τρία χρόνια.

Τις ερχόμενες εβδομάδες, οι τζιχαντιστές θα χάσουν τη Ράκα, το προπύργιό τους στην κοιλάδα του Ευφράτη στη Βορειοανατολική Συρία.

Αυτό που ανατίναξε την προηγούμενη εβδομάδα το σουνιτικό ρατσιστικό κίνημα ήταν ένα μνημείο στον Νουρ Αλ-Ντιν Αλ-Ζένκι, τον Μουσουλμάνο ήρωα που άλλαξε τη ροή της μάχης κατά των Σταυροφόρων, ανοίγοντας τον δρόμο στον Σαλαντίν να ανακτήσει την Ιερουσαλήμ το 1187.

Ένα ακόμα μεσαιωνικό διαμάντι έγινε ερείπιο, αλλά δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει μια πιο ξεκάθαρη διακήρυξη της πολιτικής χρεοκοπίας του ISIS.

Έχοντας εκκολαφθεί μέσα στα κράτη-κελύφη που άδειασαν από την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και το χάος του ολοκληρωτικού πολέμου που εξαπέλυσε ο Μπασάρ αλ Άσαντ εναντίον των Σουνιτών ανταρτών της Συρίας μετά το 2011, το ISIS κατάφερε να καλύψει πρόσκαιρα ένα κενό, εκμεταλλευόμενο τη θρησκευτική ταυτότητα και την απόγνωση.

Η εκδίωξη του δαιμονικού τους σχεδίου από τη Συρία και το Ιράκ αναμένεται να δημιουργήσει νέα κενά.

Οι κύριοι εξωτερικοί παίκτες -η Ρωσία, το Ιράν, οι ΗΠΑ και η Τουρκία- ετοιμάζονται να πάρουν θέση, αντιμαχόμενοι σε διάφορα σημεία του φορτωμένου πεδίου της μάχης. Αλλά έχουν αρχίσει να γίνονται διστακτικές συζητήσεις για τη μελλοντική μορφή που μπορεί να πάρουν το Ιράκ και η Συρία. Στο Φόρουμ του Όσλο που πραγματοποιήθηκε αυτό τον μήνα, ενός ετήσιου συνεδρίου «ειρηνοποιών» -από διαπραγματευτές μέχρι μαχητές, κορυφαίους διπλωμάτες και διαμεσολαβητές- έγινε πολλή κουβέντα για τη Συρία και το Ιράκ μετά το τέλος του ISIS.

Μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και της σουνίτικης δικτατορίας του, ένα υπό κατοχή Ιράκ υιοθέτησε ένα ομοσπονδιακό μοντέλο για το μοίρασμα της εξουσίας ανάμεσα στην σιιτική πλειοψηφία και τις μειονότητες των Κούρδων και των Σουνιτών. Ο εμφύλιος πόλεμος, που ξεκίνησε από μια εξέγερση των Σουνιτών, μαζί με τον σεκταρισμό των Σιιτών και τη δυσαρέσκεια των Κούρδων, αποτέλεσε την απόδειξη της αποτυχίας του ομοσπονδιακού μοντέλου.

Στην κονιορτοποιημένη σε διάφορες φράξιες Συρία, απέτυχε και ο ατσάλινος συγκεντρωτισμός της εκδοχής του μπααθισμού της φατρίας των Άσαντ.

Το συριακό καθεστώς, που διασώθηκε από τη στρατιωτική παρέμβαση του Ιράν και της Ρωσίας, αρνείται να το παραδεχθεί αυτό και τυπικά. Η αποκεντροποίηση είναι σίγουρα εκτός κάδρου για τη μετεμφυλιακή Συρία, δήλωσε στους FT μια εκπρόσωπος του καθεστώτος, διερωτώμενη γιατί πρέπει η Δαμασκός να συνθηκολογήσει εφόσον κερδίζει.

Ναι, αλλά ένα μειοψηφικό καθεστώς που εδώ και χρόνια δεν έχει τις δυνάμεις να ανακαταλάβει, πόσο μάλλον να φρουρήσει, ολόκληρη τη Συρία, προωθείται χάρη στις αεροπορικές δυνάμεις της Ρωσίας, την επαναστατική φρουρά του Ιράν και τις παραστρατιωτικές τους ομάδες, από τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου ως τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.

Η Ρωσία έχει σχεδιάσει ένα συνταγματικό μοντέλο για μια αποκεντροποιημένη Συρία. Υψηλόβαθμα στελέχη των σιιτικών πολιτοφυλακών ακόμα και σύμβουλοι του Άσαντ αναγνωρίζουν τώρα πως τεράστιες εκτάσεις της Συρίας και του Ιράκ μπορεί να ενωθούν ξανά μόνο αν υπάρξει «σεβασμός των τοπικών συνθηκών», για παράδειγμα προσφέροντας στους Ασύριους Χριστιανούς και στις μειονότητες των Γιαζίντι μια ασφαλή αυτοδιοίκηση μετά την πτώση της Μοσούλης.

Ωστόσο, το βασικό ζήτημα και στις δύο χώρες τώρα είναι οι Κούρδοι.

Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ έχει προκηρύξει δημοψήφισμα για τις 25 Σεπτεμβρίου για μια απόσχιση από το Ιράκ. «Αποδεχτήκαμε τον φεντεραλισμό ως έναν τρόπο για να ενισχύσουμε τη συνεργασία και να έχουμε ένα κομμάτι στη χώρα, αλλά δεν έχουμε τίποτα από τα δύο» λέει ο Φαλάχ Μουσταφά Μπακίρ, υπουργός Εξωτερικών του Κουρδιστάν.

Το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής αντιμετωπίζει με καχυποψία την ιδέα του φεντεραλισμού, ως μια δικαιολογία για επεμβάσεις ξένων δυνάμεων με στόχο τον τεμαχισμό και τη διχοτόμηση εδαφών. Τώρα, ακόμα και οι λίγοι φεντεραλιστές της περιοχής πιστεύουν ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει. Σε κάθε περίπτωση, η de facto διχοτόμηση προχωράει με ταχύ ρυθμό.

Οι Κούρδοι της Συρίας, ενισχυμένοι από την απόφαση των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τους μαχητές του YPG ως τη βασική δύναμη κρούσης κατά του ISIS, έχουν χρησιμοποιήσει τη σύγκρουση για να αποκόψουν μια περιοχή που αποκαλούν Ροτζάβα στη Βόρεια Συρία. Οποιοδήποτε μελλοντικό συριακό καθεστώς πιθανότατα θα χρειαστεί ένα μοντέλο διαμοιρασμού της εξουσίας. Η βασική απειλή για τους Κούρδους της Συρίας είναι οι σχέσεις τους με το PKK, που θέλει να τους χρησιμοποιήσει στον 30ετή αγώνα του κατά της Άγκυρας.

Αυτός είναι ο λόγος που τουρκικές δυνάμεις πέρασαν στα Βορειοδυτικά της Συρίας για να σταματήσουν το YPG από το να συνδέσει τις ανατολικές περιοχές με έναν κουρδικό θύλακα δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Η Τουρκία δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο έναν ακόμα θύλακα, έναν από τους τέσσερις που έχει προτείνει η Ρωσία ως «ζώνες αποκλιμάκωσης», οι οποίες μπορεί να περάσουν σε κάποια μορφή τοπικού ελέγχου ή διαχωρισμού.

Στη συνάντηση στο Όσλο, διαπραγματευτές μίλησαν πολύ για την ανάγκη να ενθαρρυνθούν οι συμφωνίες ανάμεσα σε γειτονικές ομάδες, που επιτυγχάνονται σε οδοφράγματα ή σημεία ελέγχου. Συνήθως είναι συμφωνίες που έχουν να κάνουν με την επιβίωση.

Οτιδήποτε μεγαλύτερο από αυτό απαιτεί τη δημιουργία μιας κοινής πλατφόρμας για το μέλλον. Αυτό μπορεί να βασίζεται λιγότερο στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και περισσότερο στην πεποίθηση ότι η συνεργασία φαίνεται πιο πιθανό να πολλαπλασιάσει τα οφέλη και τα δημόσια αγαθά από τα μηδενικά αθροίσματα εξώθησης των γειτόνων (κυριολεκτικά) στην επαιτεία.

Ωστόσο, μόνο όταν θα φαίνεται πιθανό ένα ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο θα αναδυθούν τοπικοί ηγέτες που θα είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν πολιτικό κεφάλαιο και να περιμένουν μια απόδοση που θα μπορούν να διανείμουν σε υποστηρικτές που ο πόλεμος τους έμαθε, ορθά, να είναι καχύποπτοι.

Αν συμβεί έτσι, πιθανότατα κανένας δεν θα ενδιαφέρεται αν θα λέγεται ακόμα και φεντεραλισμός.

Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

29 Ιουν 2017


Η Μόσχα εκτιμά ότι η πρόσφατη ανακοίνωση της Ουάσιγκτον, πως η Δαμασκός ετοιμάζει επίθεση με χημικά όπλα, δεν στρέφεται μόνο εναντίον της συριακής κυβέρνησης, αλλά και εναντίον της Ρωσίας, ενώ αξιολογεί την σχετική καμπάνια που άρχισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες για το θέμα αυτό στα μέσα ενημέρωσης, υποστηριζόμενες από το Λονδίνο και το Παρίσι, ως προάγγελο στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία.

Την εκτίμηση αυτή διατύπωσε σήμερα η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

«Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, στην ουσία θυμίζει μια ευρείας κλίμακας πρόκληση τόσο σε στρατιωτικό όσο και πληροφοριακό επίπεδο, η οποία στρέφεται όχι μόνο κατά της συριακής κυβέρνησης αλλά και κατά της Ρωσίας» δήλωσε η Ζαχάροβα. Παράλληλα χαρακτήρισε τις κατηγορίες και τις απειλές αυτές απολύτως κυνικές, δεδομένων των απροκάλυπτα αντίθετων με το δίκαιο ενεργειών στις οποίες προβαίνει η λεγόμενη διεθνής συμμαχία κατά του ISIS, στην κυρίαρχη Συρία, όπως ήταν η πυραυλική επίθεση κατά του αεροδρομίου Σαϊράτ στις 7 Απριλίου, ο βομβαρδισμός των κυβερνητικών δυνάμεων στο Ντέιρ Ελ Ζόρ και η κατάρριψη του συριακού βομβαρδιστικού». Σ’ αυτές τις ενέργειες πρέπει να προστεθούν, είπε η Ζαχάροβα, οι μαζικοί θάνατοι αμάχων στην Ράκα και σε άλλες πόλεις από βομβαρδισμούς των δυνάμεων της διεθνούς συμμαχίας. Επικαλούμενη μάλιστα τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου, επεσήμανε ότι «μόνο στην περίοδο του Ραμαζανιού, θύματα αυτών των βομβαρδισμών που πραγματοποίησαν οι δυνάμεις της διεθνούς συμμαχίας υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, υπήρξαν 500 άνθρωποί που δεν είχαν καμία σχέση με τους τρομοκράτες».

Τέλος η Μαρία Ζαχάροβα, αναφερόμενη στην καμπάνια που έχουν αρχίσει οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυριζόμενες ότι δήθεν η Δαμασκός ετοιμάζει χημική επίθεση, είπε ότι «η καμπάνια αυτή δεν είναι πρωτότυπη», αλλά αποτελεί ένα προάγγελο στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία. Υπενθύμισε μάλιστα ότι «το 2013 η προβοκάτσια, που βασίστηκε στους ισχυρισμούς περί χρήσης χημικών όπλων, αποτέλεσε την αφορμή για την άμεση επέμβαση της Δύσης στην Συρία» και πως η κλιμάκωση της κατάστασης απετράπη χάρη στην αποφασιστική στάση της Ρωσίας».

Στο μεταξύ η συριακή κυβέρνηση χαρακτήρισε αβάσιμους τους ισχυρισμούς της Ουάσιγκτον ότι δήθεν προετοιμάζει νέα χημική επίθεση, Την εκτίμηση αυτή της συριακής κυβέρνησης, μετέδωσε η κρατική τηλεόραση επικαλούμενη πηγές του υπουργείου Εξωτερικών της Συρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Του Κωνσταντίνου Θ. Λαμπρόπουλου

Η εμπλοκή της Κίνας στην έως τώρα πορεία του πολέμου στην Συρία, παρέμενε σχετικά περιορισμένη, συγκρινόμενη με την αντίστοιχη της Ρωσίας, των ΗΠΑ και περιφερειακών δυνάμεων, όπως του Ιράν. Εντούτοις, η διαρκώς αυξανόμενη παρουσία χιλιάδων τζιχαντιστών στο μέτωπο της Συρίας, προερχόμενων από τις τάξεις των Ουιγούρων και η μεγάλη πιθανότητα χτυπήματος εναντίον Κινέζων πολιτών και εναντίον στόχων κινεζικού ενδιαφέροντος και συμφερόντων, δύναται να μεταβάλλει άρδην, την κινεζική μετριοπαθή στάση και να οδηγήσει το Πεκίνο στην ανάληψη ακόμη και στρατιωτικής δράσης.

Πρέπει να επισημανθεί η στρατηγική αντίληψη που διέπει τους Κινέζους διαμορφωτές αποφάσεων, αναφορικά με το μέτωπο κατά της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας σε περιφερειακό επίπεδο. Η Κίνα υιοθετεί την άποψη πως η Συρία πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περίπτωση άμεσα συνδεδεμένη με το Αφγανιστάν, σε ότι αφορά στον κίνδυνο της ριζοσπαστικής ισλαμιστικής τρομοκρατίας, καθώς περιλαμβάνει τις ίδιες τρομοκρατικές ομάδες με παρόμοια επιχειρησιακά σχέδια[1].

Επιπρόσθετα η εξάλειψη της τζιχαντιστικής απειλής στην Συρία όπως και στο Αφγανιστάν χαρακτηρίζεται ως στρατηγική προτεραιότητα του Πεκίνου, καθώς αφενός οι δύο χώρες αποτελούν πολύτιμα κομμάτια του γιγαντιαίου πρότζεκτ «One Belt, One Road” και η συνεχιζόμενη αστάθεια ή η πιθανή τοπική επικράτηση Σαλαφιστικών Οργανώσεων, άρρηκτα συνδεδεμένων με το αποσχιστικό κίνημα των Ουιγούρων, θα κλόνιζαν την κινεζική εθνική στρατηγική ασφάλειας, που τοποθετεί την κινεζική επαρχία Xinjiang –όπου η παρουσία των Ουιγούρων είναι σημαντική και πολυπληθής- ως την κορωνίδα της υψηλής στρατηγικής του νέου Δρόμου του Μεταξιού.

Ως εκ τούτου, όπως και στο Αφγανιστάν, η Κίνα ήδη ενισχύει το προφίλ της ως μερικός προμηθευτής ασφάλειας «partial security provider» στη Συρία, παρέχοντας διοικητική υποστήριξη, ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό και αναβαθμισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες, στις δυνάμεις που μάχονται τους φανατικούς τζιχαντιστές, στις τάξεις των οποίων πολεμούν χιλιάδες Ουιγούροι.

Η κινεζική εμπλοκή περιπλέκεται ,καθώς οι τζιχαντιστικές ομάδες, όπως η πρώην Αλ Νούσρα και κυρίως το Ισλαμικό Κόμμα του Τουρκιστάν (Turkistan Islamic Party) –στο οποίο περιλαμβάνονται οι Ουιγούροι μαχητές και ευθύνεται για την επίθεση της κινεζικής πρεσβείας στο Κιργυστάν (Krgystan)-, εξαιτίας των δεσμών τους με την Ahrar al Sham, απολαμβάνουν της στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ, καθώς και της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, στο πλαίσιο της εκδίωξης του Μπασάρ Αλ Άσαντ απ’ τον θώκο της Συρίας.

Η συνεχιζόμενη παροχή προηγμένου στρατιωτικού υλικού δυτικής προέλευσης, σε αυτές τις ομάδες, αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες, ως εκ τούτου αποτελεί επιτακτικό μέλημα για το Πεκίνο, η διακοπή τροφοδότησής τους, ενώ η προτεινόμενη, από δυτικούς κύκλους, προστασία τους από τις αεροπορικές επιχειρήσεις των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ, καθίσταται κόκκινη γραμμή εκ μέρους της κινεζικής πλευράς και αυξάνει τις πιθανότητες μιας ευρύτερης στρατιωτικής εμπλοκής της Κίνας στην Συρία, για την προστασία των κινεζικών συμφερόντων εντός και εκτός της κινεζικής επικράτειας, κατά το αμερικανικό πρότυπο της «Προκεχωρημένης Άμυνας» (Forward Defence) και της ακόλουθης αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν το 2001.

Επιπλέον η σκληρή γραμμή της Κίνας στο ζήτημα της δυτικής υποστήριξης των συγκεκριμένων ομάδων που μάχονται τις κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ, την φέρνει σε αντιπαράθεση αφενός με τις ΗΠΑ, με τις οποίες το διακύβευμα εκτείνεται ως τον Ειρηνικό, αφετέρου επιδρά καταλυτικά στις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Αν και το σενάριο άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής της Κίνας στον πόλεμο της Συρίας φαντάζει το λιγότερο πιθανό, εντούτοις αξίζει να σημειωθεί πως το ιστορικό προηγούμενο καταδεικνύει πως η Κίνα θεωρεί τα ζωτικά της συμφέροντα μη διαπραγματεύσιμα, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στον Πόλεμο της Κορέας, όταν το πέρασμα του ποταμού Γιαλού από τις αμερικανικές δυνάμεις απαντήθηκε στρατιωτικά καθώς αποτελούσε κινεζική κόκκινη γραμμή. Η προστασία και η θωράκιση των κινεζικών εμπορικών και οικονομικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή αλλά και την Κεντρική Ασία, αποτελούν για το Πεκίνο την sine qua non συνθήκη για την διαρκή ανάπτυξη του ασιατικού γίγαντα και συνεπώς πρωταρχικό στρατηγικό στόχο.

* Ο Κων/νος Λαμπρόπουλος είναι στρατηγικός αναλυτής, Associate Fellow στο Geneva Centre for Security Policy.
[1] Βλέπε Lin Christina, China’s Interests in Syria and the Middle East, Center for Transatlantic Relations
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επικίνδυνες αναχαιτίσεις, ψυχρός πόλεμος για Συρία

Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε σήμερα ότι ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος RC-135 έκανε έναν επικίνδυνο ελιγμό πολύ κοντά σε ένα ρωσικό καταδιωκτικό Σουχόι Su-27 πάνω από τη Βαλτική, μεταδίδει το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Κατά την ίδια πηγή, το Σουχόι αναχαίτισε άλλο ένα RC-135 που πετούσε στην περιοχή. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι το πλήρωμα του αμερικανικού έκανε με προκλητικό τρόπο τον ελιγμό αυτό, ενώ σημείωσε πως το τελευταίο διάστημα αμερικανικά κατασκοπευτικά έχουν κάνει πολλές πτήσεις στην περιοχή.

Αντιθέτως, από την πλευρά του το αμερικανικό Πεντάγωνο διαβεβαίωσε ότι το αεροσκάφος δεν «έκανε τίποτα» για να προκαλέσει τον χειριστή του Σουχόι, το πιλοτάρισμα του οποίου χαρακτήρισε «μη ασφαλές». Επέμεινε ότι ήταν «κακός» ο χειρισμός του καταδιωκτικού από τον ρώσο πιλότο.

Ανέφερε ότι το RC-135 πετούσε «στον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από τη Βαλτική» όταν το πλήρωμά του του αντιλήφθηκε το Su-27 Flanker και λόγω της υψηλής ταχύτητάς του και του «κακού» χειρισμού του αποφάσισε να ελιχθεί.
Το συμβάν σημειώθηκε την Δευτέρα 19η Ιουνίου.

Ο Αντόνιο Γκουτέρες εκφράζει την ελπίδα να αποκλιμακωθεί η ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για τη Συρία

Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες εξέφρασε σήμερα την ελπίδα οι εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον εναέριο χώρο της Συρίας να μην οδηγήσουν σε νέα κλιμάκωση μιας ήδη «δραματικής ένοπλης σύρραξης».

«Ελπίζω σθεναρά ότι θα υπάρξει αποκλιμάκωση της κατάστασης πριν τα συμβάντα αυτού του είδους γίνουν πολύ επικίνδυνα σε μια σύρραξη στην οποία πλέον υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες και μια πολύ περίπλοκη κατάσταση επί του πεδίου», τόνισε ο Γκουτέρες κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου.

Οι εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ κλιμακώθηκαν την Κυριακή, όταν ο αμερικανικός στρατός κατέρριψε ένα συριακό βομβαρδιστικό αεροσκάφος κοντά στη Ράκα διότι σύμφωνα με το Πεντάγωνο έπληττε αντάρτες που υποστηρίζει η Ουάσινγκτον. Ήταν η πρώτη φορά που η Ουάσινγκτον προχώρησε σε μια τέτοια ενέργεια στον συριακό πόλεμο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταξε την επιτάχυνση των πολεμικών επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους δίνοντας περισσότερες αρμοδιότητες στους στρατηγούς του.

Ωστόσο, η έλλειψη μιας συγκεκριμένης στρατηγικής για την Συρία αυξάνει το ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων τόσο με την κυβέρνηση στη Δαμασκό, όσο με το Ιράν, αλλά ακόμη και με την Ρωσία, σύμφωνα με τις απόψεις Αμερικανών αξιωματούχων κι αναλυτών στην Ουάσιγκτον.

Το ενδεχόμενο κλιμάκωσης των συγκρούσεων γίνεται επίκαιρο μετά την κατάρριψη μαχητικού αεροσκάφους της Συρίας από αμερικανικό μαχητικό.To περιστατικό είναι το πρώτο εδώ και 18 χρόνια, αλλά δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Οι ΗΠΑ έχουν προχωρήσει στη λήψη σειράς μέτρων το τελευταίο τρίμηνο δείχνοντας την πρόθεσή τους να πραγματοποιούν αεροπορικές επιδρομές, κυρίως για λόγους αυτοάμυνας, κατά των συρικών κυβενρητικών δυνάμεων και των υποστηρικτών της, περιλαμβανομένου και του Ιράν.

Τον Απρίλιο, ο πρόεδρος Τραμπ διέταξε την πραγματοποίηση ενός πολλαπλού πυραυλικού πλήγματος με πυραύλους τύπου κρουζ κατά συριακής αεροπορικής βάσης, από την οποία, σύμφωνα με τα όσα είχε υποστηρίξει η Ουάσιγκτον, είχε πραγματοποιηθεί επίθεση με χημικά όπλα. Από τότε, οι παραστρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν που υποστηρίζουν τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ βρέθηκαν εντός του βεληνεκούς των αμερικανικών οπλικών συστημάτων που χρησιμοποιούνται στην περιοχή. Την προηγούμενη εβδομάδα η κατάσταση έντασης έγινε περισσότερο αντιληπτή με την κατάρριψη ενός μη επανδρωμένου ιπτάμενου οχήματος (drone) που χαρακτηρίστηκε απειλή κατά των δυνάμεων της διεθνούς συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ που δρουν στην Συρία, αλλά και το Ιράκ.

Τόσο η προηγούμενη αμερικανική κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, όσο κι η σημερινή του Ντόναλντ Τραμπ έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στην ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Ωστόσο, με τις ήττες που έχουν υποστεί οι τζιχαντιστές και την γεωγραφική μείωση των εδαφών που ελέγχουν, οι μάχες για την αύξηση της εδαφικής επιρροής διεξάγονται μεταξύ των ανταρτών που υποστηρίζει η Ουάσιγκτον και των ενόπλων που υποστηρίζουν την κυβέρνηση στην Δαμασκό.

“Δεν υπάρχει μία κυρίαρχη αμερικανική στρατηγική που να καθοδηγεί τις εξελίξεις,” δηλώσει ο Τσαρλς Λίστερ από το Ινστιτούτο για την Μέση Ανατολή. “Οι εξελίξεις αυτές είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων τακτικής των διοικητών στο έδαφος, με την προσοχή των οποίων να είναι επικεντρωμένη σ’ ένα συγκεκριμένο (τοπικό) πεδίο συγκρούσεων. Ο κάθε διοικητής ενεργεί για την προστασία της μονάδας του. Πρόκειται ξεκάθαρα για μία σειρά αποφάσεων τακτικής, οι οποίες με την σειρά τους προκαλούν σοβαρές στρατηγικές συνέπειες,” δηλώνει ο ίδιος, δίνοντας έμφαση στην απουσία μιας συνολικής στρατηγικής δράσεις για τις αμερικανικές δυνάμεις στην Συρία.

Από την άλλη μεριά, τόσο η Ρωσία, όσο και το Ιράν υποστηρίζουν τον Άσαντ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, με ουσιαστική πολεμική δράση στα μέτωπα των συγκρούσεων που ανέτρεψε το αρνητικό ισοζύγιο των εξελίξεων στα πεδία των μαχών, θέτοντας υπό έλεγχο την πολεμική δράση των ανταρτικών ομάδων και περιορίζοντας τοπικά την πολεμική ισχύ τους.

Σύμφωνα με την άποψη Αμερικανών αξιωματούχων κι αναλυτών στην Ουάσιγκτον, η απουσία μιας μακρόχρονης στρατηγικής πολιτικών εξελίξεων στην Συρία, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή την περίοδο για τον πρόεδρο Τραμπ, αλλά και για την ομάδα των συμβούλων του, που χειρίζεται τα θέματα της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας.

Όπως ο Ομπάμα, έτσι κι ο Τραμπ έχει επικεντρώσει την προσοχή του στο Ισλαμικό Κράτος, αφήνοντας στο περιθώριο τα ουσιαστικά ερωτήματα για την τύχη του Άσαντ, αλλά και των τοπικών συμμαχιών που έχουν διαμορφωθεί σε γεωγραφικές περιοχές εντός της Συρίας.

“Δεν είχαμε ποτέ μία συγκροτημένη στρατηγική για την Συρία. Είμαστε αντίθετοι στον Άσαντ, αλλά ο κύριος εχθρός μας είναι το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο επίσης, είναι αντίθετο στον Άσαντ. Οι πιο ικανοί σύμμαχοί μας (στα πεδία των μαχών) είναι οι Κούρδοι Πεσμεργκά. Ωστόσο, η Τουρκία που είναι σύμμαχος μας στο ΝΑΤΟ και φιλοξενεί μία αεροπορική βάση που έχει κεντρικό ρόλο στην διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεών μας, θεωρεί τους Κούρδος, εχθρούς της,” δήλωσε χαρακτηριστικά Αμερικανός αξιωματούχος, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Η Τζένιφερ Καφαρέλα από το ινστιτούτο (Institute of the Study of War) εκφράζει την εκτίμηση ότι η διεξαγωγή αεροπορικών επιδρομών είναι αμφίβολο ότι θ’ αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τόσο τις δυνάμεις του Άσαντ, όσο και τους υποστηρικτές του. “Η απουσία μιας στρατηγικής πολιτικής λύσης στην Συρία και η αποκλειστική προσοχή των ΗΠΑ στο Ισλαμικό Κράτος, θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν ως πρόσκληση προς την συμμαχία που υποστηρίζει τον Άσαντ για την επέκταση και κλιμάκωση της επιρροής της,” τονίζει η ίδια.

Τις παραπάνω απόψεις δεν στάθηκε δυνατό να σχολιάσει εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, καθώς δεν υπήρξε ανταπόκριση σε τηλεφωνήματα, αλλά και την αποστολή σχετικού ηλεκτρονικού μηνύματος.

Ωστόσο, υψηλόβαθμος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωσε σχετικά: “Η στρατηγική μας για την Συρία έχει ως πρώτο και ουσιαστικό αντικειμενικό σκοπό την ήττα του Ισλαμικού Κράτους, προκειμένου να αποκλιμακωθεί η πολεμική ένταση. Αμέσως μετά θα έχουμε το περιθώριο να επεξεργαστούμε μία πολιτική λύση. Δεν είμαστε κοντά σε μια τέτοια εξέλιξη, αλλά αυτή είναι η στρατηγική μας.”

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουν 2017


Η Mόσχα θα "στοχοποιεί" κάθε αεροσκάφος δυτικά του Ευφράτη

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στη Συρία καθώς το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι θα στοχοποιεί κάθε αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένων αυτών της διεθνούς συμμαχίας, το οποίο θα περνά τη νοητή γραμμή δυτικά του Ευφράτη.

"Κάθε αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών και των drones του διεθνούς συνασπισμού, που θα εντοπίζεται δυτικά του ποταμού Ευφράτη, θα “συνοδεύεται” από εναέρια και επίγεια μέσα αεράμυνας”, τονίζεται σε ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσία, όπως μετέδωσαν ρωσικά ΜΜΕ.

Στην ανακοίνωσή του, το ρωσικό υπουργείο χαρακτηρίζει την κατάρριψη του συριακού αεροσκάφους «κυνική παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Συρίας» και τις επανειλημμένες αεροπορικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούν οι ΗΠΑ με πρόσχημα «την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» εναντίον των ενόπλων δυνάμεων ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ, ως «ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και στην ουσία στρατιωτική επίθεση κατά της Συρίας».

Παράλληλα, στην ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Αμύνης αναφέρει ότι η Ρωσία «από τις 19 Ιουνίου διακόπτει τη συνεργασία με την αμερικανική πλευρά στο πλαίσιο του μνημονίου για την αποτροπή ατυχημάτων και την ασφάλεια των πτήσεων κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Συρία και απαιτεί από την αμερικανική διοίκηση λεπτομερή έρευνα, όπως και να παρουσιάσει τα αποτελέσματά της και τα μέτρα που έχει λάβει».

Όπως αναφέρει στην ανακοίνωση το ρωσικό υπουργείο Αμύνης, οι ΗΠΑ δεν επιδίωξαν να επικοινωνήσουν με τη Ρωσία, μέσω του διαύλου επικοινωνίας μετά την επίθεση που πραγματοποίησαν εναντίον του συριακού μαχητικού Su-22.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άγνωστες ποιές θα είναι οι αντιδράσεις της Ρωσίας στην "πισώπλατη μαχαιριά" των ΗΠΑ

Ο συριακός στρατός κατηγόρησε τον υπό τις ΗΠΑ διεθνή συνασπισμό ότι κατέρριψε συριακό αεροσκάφος στην επαρχία της Ράκα, όπου οι κυβερνητικές δυνάμεις έχουν προσεγγίσει τις αραβο-κουρδικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Ουάσινγκτον.

Η αμερικανική στρατιωτική διοίκηση ανακοίνωσε από την πλευρά της ότι αμερικανικό αεροσκάφος κατέρριψε συριακό μαχητικό αεροσκάφος που έριχνε βόμβες κοντά σε θέσεις μαχητών που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στη Συρία.

Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε στο πλαίσιο «της συλλογικής αυτοάμυνας των δυνάμεων που υποστηρίζονται από τον συνασπισμό», δηλαδή των μαχητών των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων.

«Η αεροπορία του διεθνούς συνασπισμού έβαλε εναντίον ενός από τα μαχητικά μας αεροσκάφη στην περιοχή της Ρεσάφα, στο νότιο τμήμα της επαρχίας της Ράκα, την ώρα που εκτελούσε αποστολή κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος», αναφέρεται σε ανακοίνωση του συριακού στρατού.

«Η γενική στρατιωτική διοίκηση του στρατού προειδοποιεί για σοβαρές συνέπειες αυτής της κατάφωρης επίθεσης στις προσπάθειες με στόχο την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Λίγη ώρα αργότερα, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι συγκρούσεις ξέσπασαν για πρώτη φορά στην Συρία αναμεσα στις δυνάμεις του συριακού καθεστώτος και του αραβο-κουρδικού συνασπισμού στην επαρχία της Ράκα.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, οι συγκρούσεις εξελίσσονται σε δύο χωριά που βρίσκονται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την πόλη της Ράκα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Ιουν 2017


Του Ανδρέα Ματζάκου
ΙΔΙΣ

Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Πρόεδρος Ομπάμα, απευθυνόμενος στον αμερικανικό λαό, είχε ανακοινώσει πως η στρατηγική των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του ISIS (Ισλαμικό Κράτος – ΙΚ), θα περιελάμβανε δυο σκέλη: πρώτα αποδυνάμωση και μετά καταστροφή του ΙΚ. Για την υλοποίηση της στρατηγικής θα απαιτούνταν αεροπορικές προσβολές εκ μέρους της συμμαχίας των κρατών υπό τις ΗΠΑ που συμμετείχαν στην πάλη κατά του ΙΚ και αντιμετώπιση των ανταρτών του ΙΚ στο έδαφος, από τοπικές δυνάμεις, χωρίς την εμπλοκή Αμερικανικών στρατευμάτων.[1]

Τον Δεκέμβριο του 2015 ξεκίνησε η ανάπτυξη μικρού αριθμού ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ στην Συρία,[2] ενώ από το τέλος του 2016, άρχισε η επισκευή διαδρόμων προσγειώσεως σε παλαιά αεροδρόμια και η κατασκευή νέων, για την δημιουργία βάσεων σε διάφορες περιοχές της Συρίας, όχι μόνο για αεροπορικά μέσα, αλλά και για την διαμονή του προσωπικού των Ειδικών Δυνάμεων.

Πως όμως οι ΗΠΑ προχώρησαν στην επιλογή περιοχών στις οποίες δημιουργήθηκαν ή είναι υπό κατασκευή βάσεις; Γιατί σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές και όχι σε κάποιες άλλες; Τι συμπεράσματα προκύπτουν από αυτές τις επιλογές; Στην αρχή του άρθρου θα προσεγγισθούν τα πιθανά κριτήρια επιλογής των περιοχών των βάσεων, στη συνέχεια θα αναλυθούν τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτές τις επιλογές.

ΠΙΘΑΝΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΒΑΣΕΩΝ

Στον Χάρτη 1, φαίνονται οι περιοχές στις οποίες έχουν δημιουργηθεί ή δημιουργούνται βάσεις από τις ΗΠΑ. [3]


Η θέση του άρθρου είναι ότι για την επιλογή των βάσεων πρυτάνευσαν δυο κυρίως κριτήρια: η ασφάλεια και η χρησιμότητα. Και τα δυο κριτήρια έχουν να κάνουν με καθαρά επιχειρησιακές ανάγκες. Βεβαίως το ερώτημα που τίθεται είναι, υπήρχε περίπτωση οι βάσεις να επιλεγούν σε περιοχές που να μην ήταν ασφαλείς; Γιατί η αναγκαιότητα αυτή να αποτελεί θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση;

Το κριτήριο της ασφαλείας εξετάζεται στο άρθρο γιατί υπήρχαν και άλλες περιοχές στις οποίες οι βάσεις θα ήταν ασφαλείς, αφού τις ελέγχουν αντικαθεστωτικές δυνάμεις, όπως για παράδειγμα την επαρχία Idlib (Βλέπε Χάρτη 3). Όμως οι ΗΠΑ επέλεξαν περιοχές που ελέγχονται από τους Κούρδους και όχι από άλλες ομάδες αντιφρονούντων που διάκεινται φιλικά προς τις ΗΠΑ. Στις περιοχές των κουρδικών καντονιών:

α. Δεν διεισδύουν ομάδες αντιφρονούντων που να διάκεινται εχθρικά προς τις ΗΠΑ.

β. Δεν απειλούνται από το ΙΚ, ούτε αμέσως, αλλά και ούτε εμμέσως με πυρά καμπύλης τροχιάς.

γ. Οι Κούρδοι αποτελούν την πλειονότητα των κατοίκων (Βλέπε Χάρτη 2), το δε PYD,[4] ελέγχει πλήρως την πολιτική και στρατιωτική κατάσταση.

Σε ότι αφορά την χρησιμότητα, οι βάσεις διευκολύνουν:

α. Επιχειρήσεις κατά της πρωτεύουσας Raqqah του ΙΚ, για την κατάληψη της οποίας προετοιμάζεται από το περασμένο έτος η συμμαχία που υποστηρίζει η Αμερική με επικεφαλής τις SDF. Μάλιστα η συμμαχία αυτή έφερε αναταράξεις στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας, αφού η τελευταία δεν ήθελε συμμετοχή των Κούρδων στην επιχείρηση, φοβούμενη τα ανταλλάγματα που θα δοθούν στους Κούρδους γι’ αυτήν τους την συνεργασία με τις ΗΠΑ.

β. Επιχειρήσεις κατά της περιοχής Dayr-az-Zawr στην οποία ανήκουν οι περισσότερες πετρελαιοπηγές της Συρίας και από τις οποίες αντλεί μέρος των εσόδων του το ΙΚ. (Σε μαύρο κύκλο στον Χάρτη 2)

γ. Την εκπαίδευση και εξοπλισμό από Αμερικανούς εκπαιδευτές των μονάδων των SDF, στις περιοχές που διαμένουν.

δ. Την κοινή σχεδίαση επιχειρήσεων από στελέχη των SDF και Αμερικανών επιτελών, σε περιοχές που εδρεύουν οι μονάδες των SDF.

Η ασφάλεια των βάσεων παράλληλα, επιτρέπει στις ΗΠΑ να προωθούν την στρατηγική τους με την ελάχιστη δυνατή παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών στη Συρία, αφού οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει να μην αναπτύξουν δυνάμεις στο έδαφος.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΑΣΕΩΝ ΣΤΑ ΚΟΥΡΔΙΚΑ ΚΑΝΤΟΝΙΑ

Από την επιλογή των περιοχών ασφαλώς και προκύπτουν συμπεράσματα. Και τα συμπεράσματα αυτά, μπορούν να ταξινομηθούν σε δυο επίπεδα:

Σε διπλωματικό επίπεδο, δείχνουν ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν τον αγώνα του PYD για αυξημένη αυτονομία εντός της Συρίας, καίτοι αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εκπεφρασμένη θέση της Τουρκίας, ότι και οι Κούρδοι της Συρίας είναι τρομοκράτες και ότι έχουν σχέση με το ΡΚΚ. Οι ΗΠΑ όμως δείχνουν ότι ξεχωρίζουν το PYD από το ΡΚΚ, το οποίο έχουν κατατάξει στις τρομοκρατικές οργανώσεις, κάτι που φάνηκε και στην πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Ερντογκάν στις ΗΠΑ στις 16 Μαΐου. Σε διπλωματικό επίπεδο επίσης σημειώνεται ότι δεν επελέγη βάση στο ανατολικό καντόνι του Afrin (Βλέπε Χάρτη 2), όπου θα μπορούσαν να προκληθούν τριβές με την Ρωσία, η οποία έχει τις δικές της βάσεις σε Ταρσό και Λαττάκεια και, αναπτύσσει δραστηριότητα στην δυτική Συρία.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, δείχνουν ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν την αξία των Κούρδων μαχητών και την αποτελεσματικότητα τους στο πεδίο της μάχης κατά του ΙΚ.[5] Η αποτελεσματικότητα αυτή είναι και το ζητούμενο για την νέα κυβέρνηση Trump, καθώς αναζητά χειροπιαστά αποτελέσματα στην μάχη κατά του ΙΚ. Αυτή η προτίμηση των ΗΠΑ έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν εμπιστεύονται τον συνασπισμό Σουνιτικών ομάδων που η Τουρκία ήθελε να συμμετάσχει στην κατάληψη της Raqqah αντί των SDF.

Υπάρχει βεβαίως και το ερώτημα, δεν θα μπορούσαν οι ΗΠΑ αντί να κατασκευάζουν πρόχειρους διαδρόμους στην βόρειο Συρία σπαταλώντας πόρους και διαθέτοντας προσωπικό, να χρησιμοποιούν την βάση του Ιντσιρλίκ που είναι πολύ κοντά στα τουρκο-συριακά σύνορα; Βεβαίως και θα μπορούσαν αλλά πρέπει να ληφθούν υπόψιν δυο δεδομένα:

α. Η Τουρκία είχε απαγορεύσει την χρήση του Ιντσιρλίκ από τις ΗΠΑ από τον Σεπτέμβριου του 2014 μέχρι τον Ιούλιο του 2015,[6] κάτι που μπορεί να κάνει ανά πάσα στιγμή και στο μέλλον. Μάλιστα στις 4 Ιανουαρίου του 2017, ο ΥΠΕΞ  της Τουρκίας Τσαβούσογλου, εξέφρασε αμφιβολία για την χρησιμότητα του Ιντσιρλίκ αφού η συμμαχία υπό τις ΗΠΑ, δεν παρέσχε την αναμενόμενη αεροπορική υποστήριξη στην επιχείρηση της Τουρκίας ‘’Ασπίδα του Ευφράτη’’. [7]

β. Η Τουρκία δεν θα δεχόταν τον εξοπλισμό και ανεφοδιασμό των SDF, από πτήσεις που θα εξυπηρετούνταν από το Ιντσιρλίκ. Άρα θα δημιουργούσε προβλήματα στην αμερικανική στρατηγική.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι πρόχειρες βάσεις που αναπτύσσει η Αμερική στην Συρία, εξυπηρετούν απολύτως την στρατηγική της για την καταπολέμηση του ΙΚ. Παράλληλα λειτουργούν και ως μοχλοί πιέσεως προς:

– Την Ρωσία και το Ιράν, αφού δείχνουν ότι οι ΗΠΑ είναι παρούσες στον πόλεμο της Συρίας και συνεπώς δεν είναι αποκλειστικότητα της Ρωσίας και του Ιράν η αντιμετώπιση του ΙΚ. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα είναι παρούσες και σε κάθε προσπάθεια επιλύσεως της κρίσεως μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών.

– Την Τουρκία για την απρόσκοπτη χρήση της βάσεως του Ιντσιρλίκ, αφού στέλνουν το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ έχουν αμέσως διαθέσιμες και άλλες επιλογές σε περίπτωση που επιχειρηθεί εκβιασμός τους, τουλάχιστον για πτήσεις διοικητικής μερίμνης.

– Τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι εξαρτώμενοι από την αμερικανική υποστήριξη, δεν μπορούν να εφαρμόσουν την δική τους ατζέντα ανεξαρτήτως της θελήσεως των ΗΠΑ, για δημιουργία κουρδικού διαδρόμου κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων. (Βλέπε Χάρτη 3. Με κίτρινο χρώμα οι κουρδικές περιοχές)


Βεβαίως όμως και η Αμερική χρειάζεται στους Κούρδους της Συρίας, αφού αποτελούν την μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ΙΚ, να συνεργάζεται με τους Αραβικούς πληθυσμούς της περιοχής και να παρουσιάζεται ως ένας στρατηγικός εταίρος στην διεθνή κοινότητα, σε αντίθεση με τις λοιπές ομάδες αντιφρονούντων που ενεργούν στην Συρία, που παρουσιάζονται ως τοπικές και μόνον οργανώσεις.

ΠΗΓΕΣ
ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

https://obamawhitehouse.archives.gov/blog/2014/09/10/president-obama-we-will-degrade-and-ultimately-destroy-isil, Πρόσβαση 14 Μαι 2017.

https://www.washingtonpost.com/politics/obame-decides-on-small-special-operations-force-for-syria/2015/10/30/a8f69c0e-7f13-11e5-afce-2afd1d3eb896_story.html, Πρόσβαση 16 Μαι 2017

https://www.grasswire.com/2017/04/us-military-expands-airbase-on-sarrin-plain-south-of-kobane-syria/, Πρόσβαση 25 Μαι 2017.

http://www.kurdistan24.net/en/news/e8920a6c-e4fe-4023-a4b2-aeffa59c2ae1/U-S–airbase-in-Syria-despite-Kurds-denial, Πρόσβαση 10 Μαι 2017.

https://sputniknews.com/middleeast/201704111052534346-syria-raqqa-operation-incirlik/, Πρόσβαση 25 Μαι 2017.

http://www.veteranstoday.com/2016/09/25/us-deploying-forces-in-7-bases-in-northern-syria, Πρόσβαση 10 Μαι 2017.

http://www.worldtribune.com/trump-approves-arms-to-syrian-kurds-despite-turkeys-objection/, Πρόσβαση 12 Μαι 2017.

https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/turkey-agrees-to-allow-us-military-to-use-its-base-to-attack-islamic-state/2015/07/23/317f23aa-3164-11e5-a879-213078d03dd3_story.html, Πρόσβαση 12 Μαι 2017.

http://www.hurriyetdailynews.com/turkey-questions-us-use-of-incirlik-air-base-.aspx?pageID=238&nID=108122&NewsCatID=338, Πρόσβαση 12 Μαι 2017.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον τομέα αμυντικών θεμάτων του ΙΔΙΣ.

[1] https://obamawhitehouse.archives.gov/blog/2014/09/10/president-obama-we-will-degrade-and-ultimately-destroy-isil, (Πρόσβαση 14 Μαι 2017)

[2] https://www.washingtonpost.com/politics/obame-decides-on-small-special-operations-force-for-syria/2015/10/30/a8f69c0e-7f13-11e5-afce-2afd1d3eb896_story.html, (Πρόσβαση 16 Μαι 2017)

[3] α. Στην περιοχή του Kobane, στην πεδιάδα Sarrin που ευρίσκεται 35 Χλμ νοτίως της πόλεως Kobane, διαμορφώθηκε διάδρομος προσγειώσεως για μεταφορικά αεροσκάφη C-130 και C-17, από το 621 Contingency Response Group της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Ο διάδρομος αυτός παίζει σημαντικό ρόλο για τον ανεφοδιασμό των τμημάτων των Syrian Democratic Forces (SDF), μείγμα Κουρδικών και Αραβικών δυνάμεων, που θα ενεργήσουν για την κατάληψη της πρωτεύουσας του ΙΚ, Raqqah. https://www.grasswire.com/2017/04/us-military-expands-airbase-on-sarrin-plain-south-of-kobane-syria/, (Πρόσβαση 25 Μαι 2017)
β. Στην περιοχή Rmeylan, Κούρδοι του καντονιού Gizire ξεκίνησαν από το 2015 να επισκευάζoυν το παλιό συριακό αεροδρόμιο Abu Hajar, το οποίο δεν είχε χρησιμοποιηθεί από το 2011 και μετά. http://www.kurdistan24.net/en/news/e8920a6c-e4fe-4023-a4b2-aeffa59c2ae1/U-S–airbase-in-Syria-despite-Kurds-denial, (Πρόσβαση 10 Μαι 2017)
γ. Στην πόλη Tabqa, οι SDF κατέλαβαν μια παλιά αεροπορική βάση στο τέλος Μαρτίου του τρέχοντος έτους και αμερικανοί ειδικοί ανέλαβαν την αποκατάσταση της λειτουργίας της βάσεως. Η βάση απέχει μόλις 40 Χλμ από την Raqqah και διευκολύνει τον ανεφοδιασμό προσωπικού και την εκκένωση απωλειών υγείας. Στην βάση υπήρχαν και κτίρια για την στέγαση προσωπικού, τα οποία αν επισκευασθούν, θα μπορούν και πάλι να στεγάσουν στρατιωτικό προσωπικό. https://sputniknews.com/middleeast/201704111052534346-syria-raqqa-operation-incirlik/, (Πρόσβαση 25 Μαι 2017)
δ. Στις περιοχές των πόλεων Mabrouka, Kobane, Tel Byder, Tal Abyadh και Ain Issa, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει σε πρόχειρες βάσεις, προσωπικό των Ειδικών Δυνάμεων που έχει ως αποστολή την εκπαίδευση και την παροχή στρατιωτικής βοήθειας για τον σχεδιασμό επιχειρήσεων στις Κουρδο-Αραβικές δυνάμεις SDF. Στις πόλεις αυτές σταθμεύουν και οι 500 άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, που έχουν αναπτυχθεί στην Συρία. http://www.veteranstoday.com/2016/09/25/us-deploying-forces-in-7-bases-in-northern-syria, (Πρόσβαση 10 Μαι 2017)

[4] Democratic Union Party (PYD), πρόκειται για το κόμμα που Κούρδοι ακτιβιστές σχημάτισαν στην βόρειο Συρία το 2003 και το οποίο διοικεί στην ουσία τα Κουρδικά καντόνια. Το στρατιωτικό του σκέλος είναι το YPD (People’s Protection Units) που αποτελεί και τον κορμό των SDF. Οι Κούρδοι στα καντόνια Kobane και Cizire, αποτελούν το 55% του πληθυσμού.

[5] Εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου, είπε στις 9 Μαΐου 2017: "Ο Πρόεδρος Trump, έδωσε εξουσιοδότηση για τον εξοπλισμό των Κούρδων των SDF, προκειμένου να εξασφαλισθεί μια καθαρή νίκη κατά του ΙΚ στην Raqqah".  http://www.worldtribune.com/trump-approves-arms-to-syrian-kurds-despite-turkeys-objection/, (Πρόσβαση 12 Μαι 2017)

[6] Το Ιντσιρλίκ απέχει 100 περίπου Χλμ από τα τουρκο-συριακά σύνορα. Πριν την άδεια για χρήση του, τα αμερικανικά αεροσκάφη και drones, έπρεπε να ενεργούν από το Ιράκ και την Ιορδανία. (https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/turkey-agrees-to-allow-us-military-to-use-its-base-to-attack-islamic-state/2015/07/23/317f23aa-3164-11e5-a879-213078d03dd3_story.html, (Πρόσβαση 12 Μαι 2017)

[7] http://www.hurriyetdailynews.com/turkey-questions-us-use-of-incirlik-air-base-.aspx?pageID=238&nID=108122&NewsCatID=338, (Πρόσβαση 12 Μαι 2017)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουν 2017


Στρατιωτική συμμαχία που μάχεται στο πλευρό του προέδρου της Συρίας Bashar al-Assad απείλησε την Τετάρτη ότι θα πλήξει θέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία, προειδοποιώντας ότι η «αυτοσυγκράτηση» απέναντι στις αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ θα τελειώσει εάν η Ουάσινγκτον διασχίσει τις «κόκκινες γραμμές».

Σύμφωνα με το reuters που μεταδίδει την είδηση, η συγκεκριμένη απειλή σηματοδοτεί την κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της συριακής κυβέρνησης με τους υποστηρικτές της, για τον έλεγχο των νοτιοανατολικών συνόρων της χώρας με το Ιράκ, όπου η Ουάσινγκτον εκπαιδεύει σύρους αντάρτες σε βάση εντός της συριακής επικράτειας στο πλαίσιο της εκστρατείας της εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται για μια περιοχή που θεωρείται κρίσιμη για τους ιρανούς συμμάχους του Assad και θα μπορούσε να ανοίξει μια χερσαία διαδρομή από την Τεχεράνη προς το Ιράκ, τη Συρία και το Λίβανο, τη λεγόμενη «σιιτική ημισέληνο» της ιρανικής επιρροής, η οποία αποτελεί βασικό σημείο ενδιαφέροντος για τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή.

Υπενθυμίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν αεροπορικές επιθέσεις την Τρίτη σε δυνάμεις που χαρακτηρίστηκαν φιλοκυβερνητικές και αναφέρθηκε ότι συνιστούσαν απειλή για τις δυνάμεις τους συνασπιμού υπό τις ΗΠΑ στην περιοχή, στη δεύτερη αεροπορική επιχείρηση τους σε τρεις εβδομάδες.

Η δήλωση της στρατιωτικής συμμαχίας υπέρ του Assad που εξέφραζε την απειλή προς τις ΗΠΑ εκδόθηκε στο όνομα του «διοικητή της αίθουσας επιχειρήσεων των δυνάμεων που συνδέονται με τη Συρία» και μεταδόθηκε από στρατιωτική ειδησεογραφική μονάδα της λιβανέζικης Χεζμπολάχ, ενός από τους στρατιωτικούς συμμάχους του Assad.

Η δήλωση δεν διευκρίνιζε εάν η Ρωσία, ο ισχυρότερος σύμμαχος του Assad, συνυπέγραφε. Παράλληλα, απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Βαγδάτη δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υπολογίζουν στις τακτικές επαφές τους με τη Μόσχα ώστε να αποφευχθεί σύγκρουση με φιλοκυβερνητικές δυνάμεις στη νοτιοανατολική περιοχή, γνωστή ως Badia.

Οι ξεχωριστές παρατηρήσεις του υπουργείου Εξωτερικών της Συρίας, που μεταδόθηκαν από την κρατική τηλεόραση, προειδοποίησαν για τους «κινδύνους της κλιμάκωσης» και ζήτησαν από το συνασπισμό των ΗΠΑ να σταματήσει τις αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Συρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουν 2017


Στις 4 Ιουνίου έληξε η προθεσμία για τη δημιουργία των καλούμενων «ζωνών αποκλιμάκωσης» στη δυτική και κεντρική Συρία. Ο πολιτικός επιστήμων και συνεργάτης του RIA Novosti Γκέβοργκ Μιρζαγιάν εξηγεί τα τακτικά, λειτουργικά, στρατηγικά και γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της Μόσχας και των συμμάχων της από την δημιουργία των ζωνών κατάπαυσης του πυρός στη διχασμένη από τον πόλεμο χώρα.

Τον προηγούμενο μήνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, με την έγκριση της Δαμασκού, υπέγραψαν μια συμφωνία για την δημιουργία μερικών ζωνών αποκλιμάκωσης ή ασφαλείας στη Συρία. Σύμφωνα μ’ αυτήν οι ζώνες οι οποίες εκτείνονται σε μεγάλες εκτάσεις που βρίσκονται στην βορειοδυτική επαρχία της Ιντλίμπ και τμημάτων των επαρχιών της Λαττάκειας, της Χάμα και του Χαλεπίου, τα βόρεια και κεντρικά της επαρχία Χομς, την Ανατολική Γκούτα κοντά στη Δαμασκό, και τις νότιες περιοχές της Νταράα και Κουνέιτρα, πρόκειται να βρεθούν σε μια συμφωνημένη εκεχειρία που θα ισχύει μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και της ένοπλης αντιπολίτευσης (εξαιρουμένων του «Ισλαμικού Κράτους» και της «Αλ Νούσρα»).

Το μνημόνιο τέθηκε σε ισχύ στις 6 Μαΐου. Τυπικά, οι ζώνες προορίζονται να παραμείνουν έως ότου η συριακή σύγκρουση τελειώσει μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών. Η ιδέα των ζωνών ασφαλείας, όπου οι ρωσικές, ιρανικές και τουρκικές δυνάμεις πρόκειται να επιβάλουν την εκεχειρία, ήταν αρκετά φιλόδοξη εξ αρχής. Ο ειδικός για την Μέση Ανατολή δίνει έμφαση στο ότι από την αρχή ήταν ξεκάθαρο πως το σχέδιο θα ήταν δύσκολο στην εφαρμογή του, κυρίως λόγω των εκκρεμών ζητημάτων εκεί που οι εξωτερικοί παράγοντες θα τεθούν ως εγγυητές για την κατάπαυση του πυρός.

Για παράδειγμα ο Μιζραγιάν έγραψε ότι στην Ιντλίμπ, η Τουρκία μπορεί να αναλάβει αυτή την αποστολή. Γνώστες του ζητήματος, έχουν προειδοποιήσει πως η Άγκυρα έχει ήδη δημιουργήσει δεσμούς σε περιοχές της επιρροής της μέσω οικονομικών και ανθρωπιστικών διαύλων, και εάν σταλεί τουρκικός στρατός για να παράσχει εγγυήσεις ασφάλειας «δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα απομακρυνθούν από εκεί ποτέ είτε με στρατιωτικά ή με διπλωματικά μέσα».
Ωστόσο, για τον Μιρζαγιάν αυτοί οι φόβοι είναι υπερβολικοί.

«Ο λόγος είναι απλός: η Τουρκία δεν είναι σε θέση να διεξαγάγει τον 21ο αιώνα μια επιχείρηση ανάλογη του ‘Αττίλα’ –την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο. Η Άγκυρα είναι αντιμέτωπη με τη διεθνή απομόνωση, οι σχέσεις της με την Ευρώπη χρειάζονται πολλές ‘επιδιορθώσεις’ (τις οποίες δεν επιθυμούν ούτε ο Ερντογάν –που επιδιώκει να εξολοθρεύσει την ντόπια φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση, ούτε η Ε.Ε. – η οποία βλέπει τον πρόεδρο-σουλτάνο ως απειλή). Όσον αφορά τους δεσμούς με τις ΗΠΑ, αποδείχθηκε αδύνατο να αφαιρεθεί η κουρδική «σκλήθρα» από τις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον».

Με άλλα λόγια ο Μιρζαγιάν υποστηρίζει ότι η μοναδική μεγάλη δύναμη με την οποία σήμερα η Άγκυρα έχει μια καλή σχέση εργασίας είναι η Ρωσία, και ο Ερντογάν δεν βιάζεται να την χαλάσει. «Επιπλέον, μια κατοχή τμημάτων της Συρίας θα προκαλούσε μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ του Ερντογάν και ενός αριθμού αραβικών εθνών (που οι τοπικές αρχές, μη επιθυμώντας να καταλήξουν ως κομμάτι μια ‘τουρκικής ζώνης επιρροής’, ευχαρίστως θα υποδαυλίσουν τις μνήμες της οθωμανικής περιόδου, της κυριαρχίας της Τουρκίας επί του αραβικού κόσμου και τα βάσανα που υπέφεραν οι Άραβες υπό τον τουρκικό ζυγό. Επομένως, ο Ερντογάν δεν πρόκειται να κρατήσει υπό κατοχή την βόρεια Συρία, και θα φύγει, όταν προσφερθεί αποδεκτή ‘αποζημίωση’ (για παράδειγμα το δικαίωμα να πολεμήσει τους Κούρδους της Συρίας)». Το πραγματικό ερώτημα, λέει ο Μιρζαγιάν είναι εάν η Δαμασκός είναι διατεθειμένη να πληρώσει την αντίτιμο, όποιο κι αν είναι αυτό.

«Στη νότιο Συρία, βρίθουν πληθώρα ανοιχτών ζητημάτων. Ποιος θα ελέγχει την κατάσταση στο νότο κοντά στα υψίπεδα του Γκολάν; Είναι πολύ μακριά από τις τουρκικές θέσεις. Εάν είναι οι Ιρανοί, το Ισραήλ κατηγορηματικά θα αντιταχθεί σε αυτό το σενάριο και η φωνή της αντίθεσής του θα πάρει τη μορφή αεροπορικών βομβαρδισμών εναντίων των θέσεων που θα βρίσκονται τα ιρανικά στρατεύματα.

Το Τελ-Αβίβ, αξίζει να θυμηθούμε, είναι κατηγορηματικά αντίθετο σε κάθε ιρανική στρατιωτική παρουσία σε οποιοδήποτε περιοχή της νότιας Συρίας. Οι Ισραηλινοί είναι πεπεισμένοι ότι έπειτα από το τέλος του πολέμου στη Συρία, ο ιρανικός στρατός θα επιδιώξει την επιστροφή του ελέγχου των υψιπέδων του Γκολάν στην Δαμασκό, μια πεποίθηση που την ενισχύουν και οι δηλώσεις κάποιων Ιρανών στρατηγών».

Όσον αφορά τις ΗΠΑ ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι «ενώ το Πεντάγωνο θα προσπαθήσει φυσικά να αυξήσει την παρουσία του στη Συρία, η Μόσχα η Τεχεράνη, η Δαμασκός και ακόμη ο ίδιος ο Τραμπ έχουν καταβάλει πολλές προσπάθειες για να εμποδίσουν μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτική εμπλοκή των Αμερικανών στη Συρία, έτσι ώστε να μην αυξηθεί η αμερικανική ευθύνη για την κατάσταση στην χώρα. Για τον Τραμπ, το κουρδικό χαρτί είναι περισσότερο από αρκετό. Με αυτό μπορεί να επιλύσει τακτικά προβλήματα (όπως το ότι καταλαμβάνοντας τη Ράκκα και να κερδίσει τις δάφνες ότι είναι ο νικητής του «Ισλαμικού Κράτους») και στρατηγικά (δηλαδή, χρησιμοποιώντας τους Κούρδους να επηρεάσει τη διαδικασία των αποφάσεων στην μεταπολεμική Συρία, αλλά και μέσω πληρεξουσίων –Κούρδων- στην Τουρκία και στο Ιράκ).

»Όλα αυτά αφήνουν μόνον τους Ρώσους διαθέσιμους. Αλλά η Ρωσία χρειάζεται αυτό το ρόλο, πραγματικά; Στα σχεδόν δύο χρόνια της ανάμειξης της Ρωσίας στη Συρία, οι ειδήμονες επαναλαμβάνουν πάλι και πάλι ότι το πιο μεγάλο ρίσκο είναι να εμπλακεί υπερβολικά στο συριακό πόλεμο, που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα νέο Αφγανιστάν. Στη διάρκεια αυτών των δύο ετών η Μόσχα έχει μείνει σε κάποια απόσταση, περιορίζοντας την βοήθειά της στον Άσαντ και στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας σε αεροπορικά κτυπήματα, βοήθεια, γιατρούς και στρατιωτική αστυνομία».

Με αυτό το πνεύμα, ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι είναι πολύ πιθανόν οι διαπραγματευτές να μην επιλύσουν όλα αυτά τα εκκρεμή ζητήματα εγκαίρως. «Αλλά μήπως είναι κακό αυτό το πράγμα; Αντιθέτως, με τις ζώνες ασφαλείας, που δημιουργήθηκαν από τη Ρωσία, το ζήτημα είναι η διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα που έχει σημασία. Η Μόσχα χρειάζεται όχι τόσο αυτές καθαυτές τις ζώνες, όσο μια προσωρινή κατάπαυση πυρός στην κεντρική Συρία με σκοπό να βοηθήσει στην απελευθέρωση της ανατολικής Συρίας».

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Συριακός Στρατός (που πολεμά 6 χρόνια στη σειρά) είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση, και δεν δύναται να διεξάγει έναν πόλεμο σε πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Σήμερα, η προτεραιότητα είναι, οπωσδήποτε, το Ισλαμικό Κράτος. Οι τρομοκράτες έχουν αποδυναμωθεί πάρα πολύ και δεν είναι πλέον σε θέση να υπερασπιστούν τα εδάφη που έχουν υπό τον έλεγχό τους τόσο αποτελεσματικά όσο προηγουμένως. Επομένως η Δαμασκός χρειάζεται να απελευθερώσει όσο περισσότερο έδαφος από τις ανατολικές επαρχίες της χώρας είναι δυνατό. Το βασικό εμπόδιο σ’ αυτήν την προσπάθεια δεν είναι καν το ΙΚ, αλλά η επιθυμία κάποιων από την αντιπολίτευση στα κεντρικές περιοχές της χώρας να εκμεταλλευθούν τη συγκέντρωση των συριακών στρατευμάτων στο ανατολικό μέτωπο και προσπαθούν να κατακτήσουν νέα εδάφη σε περιοχές όπως η Χομς, η Λατάκεια και η Ιντλίμπ.

Κατά συνέπεια, υπογραμμίζει ο Μιρζαγιάν «εάν μια διαρκής κατάπαυση του πυρός μπορεί να επιτευχθεί μεταξύ του συριακού στρατού και της ένοπλης αντιπολίτευσης, αυτό θα επιτρέψει στο συριακό στρατό και τις ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στην καταπολέμηση του ΙΚ, ανακουφίζοντας το Ντειρ εζ Ζορ, και έπειτα θα επιστρέψουν στο ζήτημα του τι θα γίνει με αυτές τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έχουν οχυρωθεί στις ζώνες ασφαλείας».

Το πρώτο σημείο αυτού του σχεδίου έχει ήδη εφαρμοστεί, καθώς, εκμεταλλευόμενος την ηρεμία στα κεντρικά διαμερίσματα της χώρας, ο συριακός στρατός προελαύνει κατά μήκος του Ευφράτη, προς την αλ Ταμπκα, και ετοιμάζεται για μεγάλης κλίμακας επίθεση κοντά στην Πλαμύρα προς την κατεύθυνση της Ντειρ εζ Ζορ, ενώ ταυτοχρόνως επεκτείνεται νοτίως.

Τελικώς, ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι «αργά ή γρήγορα η Δαμασκός και οι σύμμαχοί της θα ξαναγυρίσουν στο ερώτημα τι θα κάνουν με την αποκαλούμενη μετριοπαθή αντιπολίτευση. Εδώ, υπάρχουν, τουλάχιστον, δύο δυνατές επιλογές. Η πρώτη είναι η στρατιωτική λύση. Θεωρητικά, αφού οι συριακές δυνάμεις ξεμπερδέψουν με το ΙΚ, και είναι ικανές να συγκεντρώσουν όλα τα διαθέσιμα στρατεύματα στις κεντρικές περιοχές της χώρας, θα έχουν την ευκαιρία να διασπάσουν τις κλιμακωτές άμυνες και να επανακτήσουν την Γκούτα, την Ιντλίμπ και τις άλλες περιοχές, τελειώνοντας έτσι τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτό μπορεί να αναμένουν η Τεχεράνη και η Δαμασκός.

Αλλά αυτό το σχέδιο έχει ένα αδύνατο σημείο: τα ξένα στρατεύματα. Εάν επιτευχθεί μια συμφωνία σύμφωνα, με την οποία τα ξένα στρατεύματα σταθμεύσουν σε αυτές τις περιοχές εγγυώμενα την ασφάλειά τους, και σ’ αυτό το πλαίσιο ο τουρκικός στρατός εγκατασταθεί στην Ιντλίμπ, θα είναι πολύ δύσκολο να επιστραφούν οι περιοχές αυτές με τη βία. Ενώ οι Τούρκοι, τελικώς, θα πρέπει να εγκαταλείψουν την Ιντλίμπ, εάν το κάνουν χωρίς μια πολιτική λύση (δηλαδή απλώς να εγκαταλείψουν τους συμμάχους τους στο έλεος της μοίρας τους), η εικόνα του Ερντογάν ως ισχυρού ηγέτη θα πληγεί σε μεγάλο βαθμό, και εντός της Τουρκίας».

Ως εκ τούτου, ο αναλυτής έγραψε ότι «αυτό σημαίνει πως η δεύτερη επιλογή, μια πολιτική διευθέτηση, και με τους όρους του Άσαντ (ως την ισχυρότερη πλευρά στη σύγκρουση) είναι πιο πιθανή. Είναι δυνατό η Δαμασκός και η Τεχεράνη να μην είναι πολύ χαρούμενες με ένα συμβιβασμό, αλλά αυτό ακριβώς χρειάζεται η Μόσχα».

Η Μόσχα, τόνισε ο Μιρζαγιάν, «χρειάζεται όχι μόνον μια στρατιωτική νίκη στη Συρία, η οποία θα της επέτρεπε να αποσυρθεί από τον πόλεμο, αλλά και μια διπλωματική. Το Κρεμλίνο μπορεί να δείξει στη Συρία ότι είναι ικανό όχι μόνον να κερδίσει έναν πόλεμο, αλλά και μια ειρήνη – να οικοδομήσει μια νέα πραγματικότητα λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, δηλαδή, να δράσει ως μια πραγματικά μετριοπαθή δύναμη, ένα από βασικά κέντρα εξουσίας σε έναν πολυπολικό κόσμο».

Πηγή Sputnik
Μετάφραση Σωτήρης Δημόπουλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου