Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιαν 2018


«Η όποια συμφωνία για το όνομα των Σκοπίων να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού»
Ο πρέσβης επί τιμή Γιάννης Κοραντής μιλά για την επικείμενη συμφωνία για την ονομασία των Σκοπίων με αναφορές στην μακρά ιστορία του ζητήματος αλλά και στο σήμερα

Ο πρέσβης επί τιμή Γιάννης Κοραντής καταθέτοντας την προσωπική του άποψη για το θέμα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων, υπογραμμίζει ότι οποιαδήποτε συμφωνία με τον όρο «Μακεδονία» για την ονομασία των Σκοπίων υποβοηθά την οικειοποίηση εκ μέρους των Σκοπιανών της εθνικής ταυτότητάς τους ως Μακεδόνες. Μάλιστα υπογραμμίζει με νόημα ότι εκεί κρύβεται ο αλυτρωτισμός.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και τον Νίκο Χαζαρίδη ο διπλωμάτης και πρώην βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. διερωτάται για ποιους λόγους η χώρα μας «τρέχει» για την λύση και σύρεται πίσω από ένα διαιρεμένο και διεφθαρμένο μικρό κράτος, μη αξιοποιώντας τα δικά της συγκριτικά πλεονεκτήματα, ως κράτος μελος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Τελικά, τι είπαμε στο Βουκουρέστι; Από τότε μέχρι σήμερα έχει γίνει μεγάλη συζήτηση. Όμως μας διαφεύγει ένα βασικό σημείο. Κοινά αποδεκτή λύση με σύνθετη ονομασία και γεωγραφικό προσδιορισμό με χρήση του όρου Μακεδονία ή χωρίς την χρήση του;
Το τι έγινε στο Βουκουρέστι και αν υπάρχει διαφωνία, όπως ισχυρίζεται ο κ. Καμένος μεταξύ της κ Μπακογιάννη και του κ Καραμανλή, μόνο οι πρωταγωνιστές αυτής της υπόθεσης μπορούν να το κρίνουν.
Συνεπώς, μόνο ο κ Καραμανλής, με όλο το βάρος της γνώμης του, μπορεί να βγει να το πεί και να τοποθετηθεί δημόσια, για να κλείσει άπαξ δια παντός αυτό το ερώτημα. Από το 2008 και ύστερα στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών εμφανίζεται η αναφορά σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, έναντι όλων.
Όταν αναφερόμαστε σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, αυτό σημαίνει ότι αναφερόμαστε σε έναν γεωγραφικό χώρο, τον οποίο θα αποκαλέσουμε με το όνομά του που είναι «Μακεδονία».

Αυτό το φανταζόμαστε ή έχει ειπωθεί;
Αυτό έχει περάσει στα πεπραγμένα της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου εδώ και πολλά χρόνια. Κακώς κατ’ εμέ, διότι δεν μπορεί να υπάρχει «Νέα Μακεδονία», αφού προϋποθέτει μια παλαιά Μακεδονία. Αν καταλήξουμε σε μια τέτοια λύση, οι «Νεομακεδόνες» δίκαια θα μπορούν να πούν ότι τόσα χρόνια αυτοί είναι οι φυσικοί απόγονοι των «Παλαιομακεδόνων». Άρα οι βορειοελλαδίτες Μακεδόνες, τι θα είναι;
Αν αναφέρουμε ως όνομα το «Άνω Μακεδονία», η Ελληνική Μακεδονία θα είναι η «Κάτω Μακεδονία»;
Έχουμε πέσει σε ένα τέτοιο επίπεδο απερίγραπτης «βουρλολογίας» χωρίς να κοιτάμε την ουσία. Το θέμα είναι αν επιτραπεί στους Σκοπιανούς να οικειοποιηθούν την λέξη «Μακεδονία». Εκεί κρύβεται ο αλυτρωτισμός.

Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες τοποθετήσεις για την ονομασία;
Είναι προκλητικό το παιχνίδι που γίνεται.
Η άποψή μου είναι ότι βασίζομαι σ ́ αυτό το οποίο αποφάσισαν οι πολιτικοί αρχηγοί του 1992 υπό τη προεδρεία του Κ. Καραμανλή. Αν οι κρατούντες ή αντιπολιτευόμενοι θεωρούν ότι πρέπει να βρεθεί οποιαδήποτε λύση που να περιέχει μέσα την λέξη Μακεδονία, αμέσως τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Ας αποφύγουμε τα εκλογομαγειρέματα και να τεθεί η όποια συμφωνία στην κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος.

Το 2013 με μια επιστολή ζητήσατε από τον κ. Σαμαρά να τον ενημερώσετε γι αυτό το ζήτημα ή και άλλα εθνικά θέματα. Σας συνάντησε και αν ναι, τι σας είπε γι αυτό;
Δεν μας συνάντησε ποτέ. Η επιστολή επιδόθηκε στο διπλωματικό του γραφείο και
ο κ. Σαμαράς δεν μας απάντησε ποτέ, ούτε με μια τυπική απαντητική επιστολή.
Η απόλυτη σιγή. Την επιστολή αυτή την έστειλε ο διπλωματικός κύκλος, πρέσβεις επί τιμή, συνταξιούχους, προερχόμενους από διάφορα κομματικά μετερίζια, έχοντας μοναδικό κεκτημένο την γνώση τους και την πείρα τους. Δεν περιμένουν τίποτα απολύτως από την πολιτεία και κυριότερο έχουνε αγωνία για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων. Είχαμε διαπιστώσει τότε ότι υπήρχαν διάφορες εξελίξεις και αποφασίσαμε να στείλουμε αυτή την επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό. Όμως είχε σταλεί δύο χρόνια νωρίτερα ανάλογη επιστολή στον κ. Γιώργο Παπανδρέου που «τίμησε» τον διπλωματικό κύκλο με απόλυτη σιγή.

Ως διοικητής στην Υπηρεσία Πληροφοριών τότε, είχατε αντιληφθεί εκείνο το διάστημα ποιο είναι το παιχνίδι που παίζεται με βάση το θέμα της ονομασίας του γειτονικού κράτους; Γιατί εδώ διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα...
Το παιχνίδι είναι πολύ απλό. Η Συμφωνία υπαγορεύτηκε το 1995, προέβλεπε χρόνο ζωής επτά χρόνια και προφανώς αυτοί που την υπέγραφαν μέσα σ ́ αυτά θα λειτουργούσε η προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» όπου τα Σκόπια είχαν μπεί στον ΟΗΕ, θα βρισκόταν μια λύση.
Μια από τις δύο πλευρές θα μπορούσε να καταγγείλει τη συμφωνία.
Κακώς ουδέποτε καταγγέλθηκε, αφού βλέπαμε ότι τα Σκόπια παραβίαζαν το πνεύμα και το γράμμα της συμφωνίας. Φτάσαμε στο Βουκουρέστι, ο τότε έλληνας Πρωθυπουργός κινήθηκε, όπως κινήθηκε, και σχηματίστηκε ομοφωνία ως προς το ότι τα Σκόπια δεν θα έμπαιναν στο ΝΑΤΟ, έως ότου να προέκυπτε συμφωνία για το όνομά τους.
Στη συνέχεια η κυβέρνηση αναφερόταν στην Βουλή στο βέτο που προέβαλλε η Ελλάδα στο Βουκουρέστι. Μετά τούτου οι Σκοπιανοί κατέγραφαν όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του τύπου με επίκεντρο την αναφορά στη λέξη «βέτο» και προσέφυγαν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, λέγοντας ότι η Ελλάδα παραβίασε κατάφορα την διεθνή συμφωνία, η οποία προέβλεπε ότι η Ελλάδα δεν θα παρεμπόδιζε την ένταξη σε έναν διεθνή οργανισμό των Σκοπίων με το όνομα που είχαν ενταχθεί στον ΟΗΕ.

Ποια ήταν και ποια παραμένουν τα συμφέροντα στην περιοχή με βάση την εικόνα που έχετε;
Τα συμφέροντα είναι πολλαπλά. Οι αμερικανοί πιέζουν για μια τακτοποίηση, γιατί διαβλέπουν μια προσπάθεια της προσέγγισης της Ρωσίας και της προβολής της στα Βαλκάνια και ειδικά στα Σκόπια, διότι είναι ομόδοξοι, σλαβόφωνοι κλπ.
Το δεύτερο είναι πως υπάρχει μια πίεση από ορισμένα κράτη της Ε.Ε να ενταχθούν σε πρώτη φάση τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ με την ίδια δικαιολογία για να σταματήσει η προέλαση της Ρωσίας στα Βαλκάνια και αφετέρου να εξασφαλιστεί η ηρεμία σ ́ αυτή την πολυσπερματική και διχασμένη χώρα που είναι η «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Από κεί και πέρα το ερώτημα είναι γιατί εμείς τρέχουμε τόσο πολύ;
Ποιό είναι το συμφέρον μας;
Γιατί πρέπει να τα δίνουμε όλα στους άλλους και να είμαστε οι καλοί;
Έχουμε ανοικτά μέτωπα βεβαίως, όμως γιατί να εισπράττουμε καρπαζιές;
Δεν δέχομαι αδιαμαρτύρητα να είναι η χώρα μου ο καρπαζοεισπράκτορας των πάντων.

Η Ελλάδα αξιοποίησε τα πλεονεκτήματά της;
Έχουν ακουστεί πολλά. Εδώ και χρόνια κανακευόμαστε, πριν η Βουλγαρία μπει στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ, ότι είμαστε πυλώνας σταθερότητας, ότι είμαστε πρώτος επενδυτής, κλπ. Το αντάλλαγμα ποιο ήταν όμως; Τι κερδίσαμε ως Ελλάδα; Εμφανιζόμαστε να συρόμαστε από ένα κράτος μικρό, που είναι ουσιαστικά κομμένο στα δύο, μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων, με μια οικονομία διεφθαρμένη μέχρι μυελού οστών.
Είμαστε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων με πρόσβαση στο Αιγαίο, στο Ιόνιο, μέλος της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ και εμφανιζόμαστε με την γλώσσα έξω για να βρούμε μια λύση;
Αν είναι δυνατόν;
Πως έχουμε καταντήσει;

Η επόμενη μέρα, πέρα από το όνομα που θα προταθεί, ποια θα είναι; Θα πρέπει να δοθεί μια ολική λύση και να δούμε τι άλλο επιδιώκει η σημερινή κυβέρνηση και οι επόμενες των Σκοπίων; Αυτό πως διασφαλίζεται; Γνωρίζουν την ιστορία;
Θέλω να πιστεύω πως οι κρατούντες και οι αντιπολιτευόμενοι και γνώση της ιστορίας έχουν και θέλουν να βρούν μια λύση για το καλό του τόπου. Όλοι έχουν πέσει πάνω στο θέμα του ονόματος, λες και είναι αυτό που κρίνει την ύπαρξη ενός έθνους. Κανένας δεν εννοεί να μιλήσει για την ταυτότητα εδώ και δεκαετίες. Υπάρχει μιάμιση γενιά ατόμων στα Σκόπια που γεννήθηκαν και έκαναν οικογένειες και όλο αυτό το διάστημα το εκεί καθεστώς τους έβαζε μέσα στο μυαλό μέσα από την προπαγάνδα ότι είναι «Μακεδόνες», απόγονοι των «Μακεδόνων» και πως συνεπώς η χώρα τους δικαιούται να λέγεται «Μακεδονία». Οτιδήποτε άλλο αποτελεί οπισθοχώρηση.


Πηγή εφημ. «Νέα Εγνατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Ιαν 2018


Στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στη διαχείριση του προσφυγικού, αλλά και στους λόγους για τους οποίους υπέβαλε αίτηση ακύρωσης στη χορήγηση ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό αναφέρθηκε ο Γιάννης Μουζάλας, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ.

«Η έφεση έγινε και επειδή -όσον αφορά εμένα που την υπέγραψα- θα ήθελα να είμαι βέβαιος ότι η χώρα μου δεν δίνει άσυλο σε πραξικοπηματίες», δήλωσε αναφερόμενος στους Τούρκους στρατιωτικούς ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Παράλληλα, σημείωσε ότι δεν λέει πως οι Τούρκοι στρατιωτικοί είναι πραξικοπηματίες, αλλά θα ήθελε από τη Δικαιοσύνη μία τελική απόφαση για το αν συμμετείχαν σε πραξικόπημα ή όχι. «Βγήκε μία απόφαση (σ.σ. για τη χορήγηση ασύλου σε έναν αξιωματικό). Αυτή την απόφαση εμείς την εφεσιβάλαμε με βάση το Κράτος Δικαίου. Όπως έχουν βγει άλλες 1.500 αντίθετες αποφάσεις, δεν τις εφεσιβάλαμε. Ποια είναι η διαφορά; Η διαφορά είναι ότι εδώ πέρα υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι πρόκειται για πραξικοπηματίες. Βλέπετε, εγώ δεν λέω ότι είναι πραξικοπηματίες. Και κατά την άποψή μας αυτό δημιουργεί, είναι γνωστό αυτό, ένα πρόβλημα με τη γείτονα χώρα και εμείς αυτό που θέλουμε, αυτό που είπε ο πρωθυπουργός είναι ότι είμαστε Κράτος Δικαίου, θα πάμε δικαστικά», είπε ο κ. Μουζάλας. «Ό,τι αποφασίσουν τα δικαστήρια. Επομένως, εφαρμόσαμε μία διαδικασία, θα πάει μέχρι τέλους, ό,τι αποφασίσουν τα Δικαστήρια», πρόσθεσε.

Για το προσφυγικό και την κατάσταση στη Μόρια, είπε πως από τις 20 Αυγούστου η ροή διπλασιάστηκε. «Χρειάστηκαν κάποιοι, δύο μήνες για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Μεταφέραμε από τα νησιά, το τελευταίο τρίμηνο νομίζω, 7.000 ανθρώπους. Ήρθανε κι άλλοι, κι έρχονται κι άλλοι. Τι θέλω να σας πω με αυτό; Ότι -το έχω πει επανειλημμένα- δεν υπάρχει ένα ταχυδακτυλουργός που να βγάζει λαγούς από το καπέλο, μια μπαγκέτα μαγική που κουνάει τα πράγματα. Η Μόρια ήταν για 1.000 άτομα, την φτιάξαμε για 2.500 άτομα. Ήρθανε 5.000 άτομα, δεν θα μπορούσε να είναι καλή».

Αναλυτικά η συνέντευξη του κ. Μουζάλα στον ΣΚΑΪ

- Για τη θέση του στην κυβέρνηση

Α. Παπαχελάς: Όταν είχατε θέσει υποψηφιότητα για μία σημαντική θέση στην Ευρώπη, όλη η «πιάτσα» να το πω έτσι, θεώρησε ότι δεν θα μένατε σε έναν επόμενο ανασχηματισμό γιατί θέλατε να φύγετε. Ισχύει αυτό;
Γ. Μουζάλας: Κύριε Παπαχελά, να σας πω… Mε εμένα συμβαίνει κάτι παράξενο. Δηλαδή από το δεύτερο μήνα που είμαι υπουργός, συνέχεια με ρωτάνε αν θα παραιτηθώ ή δεν θα παραιτηθώ.

Α. Παπαχελάς: Αφήνετε όμως και εσείς κάποια περιθώρια;
Γ. Μουζάλας: Όχι, όχι. Εγώ έχω αφήσει μονάχα ένα περιθώριο. Την πρώτη μέρα που έγινα υπουργός είπα ότι «το αυτονόητο είναι ότι ένας υπουργός είναι πρώην υπουργός. Δεν γίνεται να πεθάνεις υπουργός». Το δεύτερο το οποίο είπα είναι ότι με όλο τον σεβασμό που τρέφω στους επαγγελματίες της πολιτικής και το λέω πραγματικά κολακευτικά, δεν το λέω ειρωνικά αυτό το πράγμα, το εννοώ από καρδιάς, χωρίς αυτούς δε γίνεται, εγώ δεν είμαι. Εγώ, να σας πω κάτι; Εγώ αυτό που εσείς λέτε υπουργός, εγώ αισθάνομαι ότι μου ανετέθη μια αποστολή. Θέλω να φανώ χρήσιμος σε αυτή την αποστολή.

Α. Παπαχελάς: Έχει ολοκληρωθεί αυτή η αποστολή;
Γ. Μουζάλας: Νομίζω ότι οι κύκλοι κλείνουνε. Θα εξαρτηθεί. Δε μπορώ να σας πω ότι έκλεισε ο κύκλος, αλλά νομίζω ότι όλοι οι κύκλοι κλείνουνε κάποτε. Εμένα με ενδιαφέρει, ανέλαβα μια αποστολή, ακτιβιστικά το βιώνω, με τεράστια ευθύνη. Αν μετά από καιρό λεχθεί ότι υπήρξα χρήσιμος στην χώρα και στους πρόσφυγες και μετανάστες σημαίνει ότι καλά τα καταφέραμε με όλα τα λάθη τα οποία έχουν γίνει.

- Για την υπόθεση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών

Α. Παπαχελάς: Τώρα, θέλω λίγο να πάω στην ιστορία των «οχτώ». Καταρχήν διάβασα ένα δημοσίευμα από το «Παρόν» από ό,τι θυμάμαι την Κυριακή, πρωτοσέλιδο, το οποίο έλεγε ότι εσείς είχατε μάθει ότι θα χορηγηθεί άσυλο στον έναν από τους «8». Δεν ειδοποιήσατε την κυβέρνηση, γι’ αυτό υπήρξε κι ένας μεγάλος εκνευρισμός. Ισχύει αυτό;
Γ. Μουζάλας: Όχι. Ισχύει από τη γραφειοκρατική του άποψη και υποκρύπτει κάτι πίσω. Τι υποκρύπτει από πίσω; Ότι υπάρχει ένας μηχανισμός παρέμβασης στη Δικαιοσύνη που κάθεται άγρυπνος, προσπαθεί να επηρεάσει δικαστές, επιτροπές, δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Εμείς είμαστε κράτος Δικαίου, εφαρμόζουμε το Δίκαιο. Αυτό είπε ο αρχηγός κι εγώ σαν υπουργός αυτό κάνω.

Δε συμφώνησα με αυτήν την απόφαση. Δεν είχα εγώ κάποιον φρουρό από πάνω από την Επιτροπή να δούμε πότε βγήκε, πότε θα πάει, πότε δε θα πάει, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να σας πω. Βγήκε όμως. Το μάθαμε αργά. Με βάση τη γραφειοκρατία θα μπορούσαμε να το έχουμε μάθει νωρίτερα. Δεν είναι κάτι όμως να μεμφθεί κανείς την Επιτροπή Ασύλου. Θα περίμενε κανείς πραγματικά μέσα στα πλαίσια της ιδιαιτερότητας αυτής της υπόθεσης να μας γνωστοποιηθεί νωρίτερα. Δε γνωστοποιήθηκε, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Τι έγινε λοιπόν; Βγήκε μία απόφαση. Αυτήν η απόφαση εμείς την εφεσιβάλαμε με βάση το Κράτος Δικαίου. Όπως έχουν βγει άλλες 1.500 αντίθετες αποφάσεις, δεν τις εφεσιβάλαμε. Ποια είναι η διαφορά; Η διαφορά είναι ότι εδώ πέρα υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι πρόκειται για πραξικοπηματίες. Βλέπετε, εγώ δε λέω ότι είναι πραξικοπηματίες. Και κατά την άποψή μας αυτό δημιουργεί, είναι γνωστό αυτό, ένα πρόβλημα με τη γείτονα χώρα και εμείς αυτό που θέλουμε, αυτό που είπε ο πρωθυπουργός είναι ότι είμαστε Κράτος Δικαίου, θα πάμε δικαστικά.

Ό,τι αποφασίσουν τα δικαστήρια. Επομένως, εφαρμόσαμε μία διαδικασία, θα πάει μέχρι τέλους, ό,τι αποφασίσουν τα Δικαστήρια.

Α. Παπαχελάς: Νιώθετε εσείς άβολα που είστε ο άνθρωπος που έκανε αυτήν την έφεση;
Γ. Μουζάλας: Όχι.

Α. Παπαχελάς: Γιατί έχω διαβάσει τη σχετική δικογραφία και πρέπει να πω ότι δεν είναι και απίστευτα πειστικά τα επιχειρήματα ότι είχαν σχέση με το πραξικόπημα αυτοί οι άνθρωποι. Χωρίς να ξέρω ότι είναι άγιοι άνθρωποι. Λέω απλώς ότι...
Γ. Μουζάλας: Κοιτάξτε κύριε Παπαχελά. Δε μπορώ να κάνω καμία παρέμβαση. Εγώ και η κυβέρνηση δε λέει σε κανέναν δικαστή «κάνε αυτό ή κάνε το άλλο». Λέει «να εξαντλήσουμε τη δικαστική διαδικασία. Γιατί αυτό είναι παράξενο; Νομίζω ότι στα πλαίσια του να πέσει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάει ο καθένας μία δική του ιστορία. Δε μπορώ να το καταλάβω. Μία κυβέρνηση υποχρεούται να εφαρμόσει τον Νόμο. Υποχρεούται να μη βγει έξω από τα πλαίσια του Νόμου. Δε βγήκε. Έκανε έφεση. Δεν ξέρουμε τι θα αποφασίσει το άλλο δικαστήριο.

Α. Παπαχελάς: Απλώς για να είμαστε σαφείς. Η έφεση έγινε για λόγους εθνικού συμφέροντος από ό,τι καταλαβαίνω, έτσι; Δεν υπήρχε κάτι άλλο.
Γ. Μουζάλας: Νομίζω ότι η έφεση έγινε και επειδή όσον αφορά εμένα που την υπέγραψα, θα ήθελα να είμαι βέβαιος ότι η χώρα μου δε δίνει άσυλο σε πραξικοπηματίες. Επομένως, θα ήθελα μία τελική απόφαση για το αν αυτοί οι άνθρωποι συμμετείχαν σε πραξικόπημα ή όχι. Να σας θυμίσω τον Μπόλαρη; Είμαστε στην ίδια γενιά που τον κυνηγούσαμε από τη Σαουδική Αραβία στη Λατινική Αμερική και θέλαμε να μην πάρει άσυλο και όλα αυτά. Οι νεότεροι δεν τα ξέρουν. Το «συμμετέχω σε πραξικόπημα» είναι πολύ βαρύ πράγμα.

- Για το θέμα του προσφυγικού

Α. Παπαχελάς: Όταν βλέπω τη Μόρια και το τι γίνεται εκεί πέρα, υποθέτω ότι ένας άνθρωπος με τη δική σας ιστορία, πρέπει να νιώθει μια ντροπή γι’ αυτό που αντικρίζει, έτσι δεν είναι;
Γ. Μουζάλας: Εγώ θα σας έλεγα ότι ένας άνθρωπος με τη δική μου ευαισθησία νιώθει μια μεγαλύτερη ευθύνη, και με το δικό μου παρελθόν. Ανάλογα επίσης, πότε βλέπετε… μέχρι 20 Αυγούστου, η Μόρια δεν ήταν αυτό που βλέπετε. Από 20 Αυγούστου η ροή διπλασιάστηκε. Χρειάστηκαν κάποιοι, δύο μήνες για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Μεταφέραμε από τα νησιά, το τελευταίο τρίμηνο νομίζω, 7.000 ανθρώπους. Ήρθανε κι άλλοι, κι έρχονται κι άλλοι. Τι θέλω να σας πω με αυτό; Ότι, το έχω πει επανειλημμένα: Δεν υπάρχει ένα ταχυδακτυλουργός που να βγάζει λαγούς από το καπέλο, μια μπαγκέτα μαγική που κουνάει τα πράγματα. Η Μόρια ήταν για 1.000 άτομα, την φτιάξαμε για 2.500 άτομα. Ήρθανε 5.000 άτομα, δεν θα μπορούσε να είναι καλή.

Α. Παπαχελάς: Υπάρχει όμως μία θεωρία, ή μια κριτική που λέει ότι το κρατάτε έτσι επίτηδες για να δυσφημίσετε τον προορισμό, να το πω έτσι, να μην έρθουν άλλοι;
Γ. Μουζάλας: Είναι κακόβουλη, και κατά την άποψή μου εξυπηρετεί ιδεολογήματα και μία αντιπολίτευση από τα Αριστερά. Είναι έξω από την προσωπική μου λογική, είναι έξω από τη λογική της Κυβέρνησης, και είναι έξω αν θέλετε και από τη ζωή μου. Εάν ήταν αυτό δε θα είχαμε «φτύσει αίμα» να φτιάξουμε καλή τη Μόρια. Να σας πω κάτι. Τώρα την ξαναφτιάχνουμε τη Μόρια, θα τη φτιάξουμε για 4.000 και θα είναι καλή. Εάν έρθουνε 7.000 θα έχουμε πάλι τα ίδια, και ξανά μανά θα την ξαναφτιάχνουμε. Υπάρχει ένας απρόβλεπτος παράγοντας στη μετανάστευση, η ροή. Θα ήταν πολύ απλό να πει κάποιος, «εντάξει, φτιάξτε 100.000 θέσεις φιλοξενίας, να είσαστε έτοιμοι». Δεν το λέει κανείς ούτε κι εγώ. Είναι λάθος.

Α. Παπαχελάς: Στη Μόρια θα έχουμε άλλους νεκρούς;
Γ. Μουζάλας: Είναι μία ερώτηση που έγινε και μετά παραποιήθηκε η απάντησή μου πάρα πολύ. Εγώ δήλωσα, και ελπίζω να μην παίξει πάλι, όχι από εσάς αλλά από άλλους, ότι ο Μουζάλας δεν θέλει να απαντήσει, ότι το μόνο για το οποίο μπορώ να εγγυηθώ είναι ότι γίνονται τεράστιες προσπάθειες ώστε να μην έχουμε νεκρούς. Θα ήθελα όμως να σας πω και το εξής: Γιατί θεωρείται φυσικό και δεν θαυμάζεται, συγχωρέστε μου τη λέξη, ότι μέσα σε 1,5 εκατομμύριο που πέρασαν από τη χώρα μας, δεν είχαμε επιδημίες, δεν είχαμε αρρώστιες, δεν είχαμε παρά ελάχιστους θανάτους που να οφείλονται σε συνθήκες, και που της Μόριας, κατά πάσα πιθανότητα οφείλονταν στις συνθήκες. Δεν είναι φυσιολογικό αυτό μέσα στη μετανάστευση. Εάν δηλαδή δει κανείς την μεγαλύτερη εικόνα, δεν απαλύνεται ο πόνος μου για τους θανάτους, γιατρός είμαι, είναι απέραντος. Εγώ είμαι και γυναικολόγος. Δίνουμε 20 ώρες μάχη για να γεννήσει μια γυναίκα, δεν κάθομαι απέναντι στο θάνατο περιφρονητικά. Αλλά είναι αυτό το χαρακτηριστικό της περιόδου, ή το χαρακτηριστικό της περιόδου, η μοναδική αν θέλετε πρωτιά, είναι ότι 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι, 60.000 άνθρωποι, είναι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Α. Παπαχελάς: Ο Ερντογάν πιστεύετε το χρησιμοποίησε ή το χρησιμοποιεί ακόμη σαν όπλο ή μοχλό πίεσης είτε απέναντι στην Ευρώπη είτε απέναντι στην Ελλάδα;
Γ. Μουζάλας: Κύριε Παπαχελά, επιτρέψτε μου σαν υπουργός μίας κυβέρνησης να σας πω ότι εμείς απαιτούμε από τον κ. Ερντογάν όπως και απαιτούμε από την Ε.Ε. να εφαρμόσουν τη δική τους συμφωνία. Ο καθένας να ανταποκριθεί σε αυτά τα οποία υποσχέθηκε. Και εκεί πέρα δε μας παίρνει να γείρουμε ούτε προς τη μία πλευρά ούτε προς την άλλη πλευρά. Θεωρώ ότι από τον Αύγουστο και μετά, από την πλευρά της Τουρκίας, η ροή αυξήθηκε. Όχι τόσο σημαντικά ώστε να πούμε ότι δεν εφαρμόζουν τη Συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας, αλλά αρκετά σημαντικά ώστε να μας δημιουργήσει προβλήματα.

Α. Παπαχελάς: Αυτό που μου λένε ότι και από την αρχή του χρόνου υπάρχει μία αισθητή αύξηση ισχύει;
Γ. Μουζάλας: Από τον Αύγουστο ξεκίνησε. Από την αρχή του χρόνου τα ποσοστά είναι ίδια με τον Αύγουστο.

Α. Παπαχελάς: Αυτό πόσο ελεγχόμενο είναι; Γιατί η Τουρκία είναι ένα κράτος απολύτως ελεγχόμενο. Δηλαδή όταν θέλει η Τουρκία πραγματικά βάζει μια φραγή στην έξοδο;
Γ. Μουζάλας: Αφήστε μου να σας πω το εξής σαν γεγονός χωρίς να εκφράσω γνώμη. Το γεγονός είναι ότι μέχρι να υπογραφεί η δήλωση ή η Συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας, η ροή από την Τουρκία ήταν 7.500 άνθρωποι την ημέρα. Δεκαπέντε ημέρες μετά την υπογραφή της δήλωσης Ευρώπης – Τουρκίας πέσαμε στους 80 ανθρώπους την ημέρα. Επειδή όπως σας είπα και πριν δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά στη μετανάστευση, τα συμπεράσματα δικά σας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Ιαν 2018


«Πολιτικός νεκροθάφτης» των αγροτών ο ΣΥΡΙΖΑ!

Μία από τις πιο «πολυφορεμένες» επωδούς της εποχής της κρίσης και των Μνημονίων είναι ότι «η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα». Η φράση έχει γίνει πιστευτή από την πλειονότητα, αν και είναι ανακριβής και παραπλανητική. Η αλήθεια είναι ότι το κράτος και οι εκάστοτε διαχειριστές της εκτελεστικής εξουσίας προσπαθούν να ξεριζώσουν κάθε δέντρο που παράγει καρπούς για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία. Τα κίνητρα όσων ασκούν αυτές τις καταστρεπτικές πολιτικές είναι δυσκόλως ανιχνεύσιμα. Όμως, οι πράξεις τους είναι και αποδείξιμες και αφήνουν έντονο το αποτύπωμά τους στην πατρίδα μας.

Ένας από τους κλάδους που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους τα προβλήματα (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι ευνοείται) είναι ο αγροτικός. Σε συνέντευξη που παραχώρησε (εφημ. «δημοκρατία») ο πρόεδρος των Αδέσμευτων Αγροτών Βισαλτίας νομού Σερρών Στέργιος Λίτος ζητά την παραίτηση της κυβέρνησης και δηλώνει ότι «σε μια χώρα με μια πλαστή μέση τάξη, προϊόν του πελατειακού κράτους που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα, σε μια χώρα υπηρεσιών, που αποβιομηχανοποιήθηκε από το 1981 και μετά, η μόνη παραγωγική δύναμη του τόπου ήταν ο αγροτικός τομέας, και ήρθε ο “πολιτικός νεκροθάφτης” των αγροτών, ο ΣΥΡΙΖΑ, να αποτελειώσει τον αγρότη και τις αγροτικές οικογένειες».

Συνέντευξη στον Σπύρο Κάραλη

H κυβέρνηση πρέπει να ακολουθήσει τον μόνο έντιμο δρόμο που της μένει, αυτόν της παραίτησης» τονίζει σε συνέντευξή του στη «δημοκρατία» ο Στέργιος Λίτος, πρόεδρος Αδέσμευτων Αγροτών Βισαλτίας νομού Σερρών, και χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ «πολιτικό νεκροθάφτη» των αγροτών που «ήρθε να αποτελειώσει τον αγρότη και τις αγροτικές οικογένειες».

Η οικονομική κρίση έχει αρχίσει για τους αγρότες εδώ και 15 χρόνια, εκτιμά και προσδιορίζει ως τα μεγαλύτερα προβλήματα των αγροτών το Φορολογικό, το Ασφαλιστικό, το κόστος καλλιέργειας και τις μη καταβληθείσες αποζημιώσεις!
«Εμείς φωνάζουμε και η Αθήνα δεν αφουγκράζεται» σημειώνει, προσθέτοντας δηκτικά: «Εχουμε καταντήσει φθηνοί εργάτες στην ίδια μας τη γη». Προαναγγέλλει δε τη λειτουργία στις Σέρρες του πρώτου αγροτικού τμήματος επιμελητηρίου πανελλαδικά.
Υπάρχει η άποψη πως οι αγρότες δεν πλήρωσαν στον ίδιο βαθμό την κρίση όσο οι άλλοι εργαζόμενοι. Πώς είναι η κατάσταση στον αγροτικό πληθυσμό έπειτα από μία επταετία λιτότητας;

Αυτή είναι μία πλήρως λανθασμένη άποψη, γιατί μπορούμε πλέον να πούμε ότι η οικονομική κρίση έχει αρχίσει για τους αγρότες εδώ και 15 χρόνια. Επίσης, σε μια χώρα με μια πλαστή μέση τάξη, προϊόν του πελατειακού κράτους που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα, σε μια χώρα υπηρεσιών, που αποβιομηχανοποιήθηκε από το 1981 και μετά, η μόνη παραγωγική δύναμη του τόπου ήταν ο αγροτικός τομέας, και ήρθε, ας μου επιτραπεί ο όρος, ο «πολιτικός νεκροθάφτης» των αγροτών, ο ΣΥΡΙΖΑ, να αποτελειώσει τον αγρότη και τις αγροτικές οικογένειες. Για να μη μακρηγορώ, φτωχοποίηση, αδυναμία πληρωμών, εκθετικά συρρικνωμένο εισόδημα, δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη είναι οι λέξεις που περιγράφουν αυτό που ζούμε οι Έλληνες αγρότες σήμερα!

Ιεραρχικά, ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα των αγροτών;

Φορολογικό, Ασφαλιστικό, κόστος καλλιέργειας, μη καταβληθείσες αποζημιώσεις!
Εμείς φωνάζουμε και η Αθήνα δεν αφουγκράζεται.
Φορολογία επί των κερδών της τάξεως του 29% και 29% προκαταβολή φόρου για το επόμενο έτος, 27% του συνολικού εισοδήματος ο ΕΦΚΑ. Μιλάμε για 85% του συνολικού μας εισοδήματος. Επίσης, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία ότι οι αγροτικές επιδοτήσεις, που είναι κοινοτικά κονδύλια, αποτελούν εισόδημα και φορολογούνται και αυτές. Έχουμε καταντήσει φθηνοί εργάτες στην ίδια μας τη γη. Αλλά, όπως είπατε, υπάρχει η άποψη ότι οι αγρότες δεν πλήρωσαν ή ότι ευνοήθηκαν, πείτε το όπως θέλετε.

Τι θα περιμένατε από την κυβέρνηση σε αυτή τη φάση για να τονώσει τους Έλληνες αγρότες;

Να παραιτηθεί! Από τη στιγμή που εδώ και τρία χρόνια αποδεικνύει περίτρανα διά της απουσίας της ότι δεν μπορεί όχι μόνο να διορθώσει κάποια από τα κακώς κείμενα αλλά συνεχώς μας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια, πρέπει να ακολουθήσει τον μόνο έντιμο δρόμο που της μένει, αυτόν της παραίτησης.

Ο αγροτικός κόσμος δεν έχει ευθύνη για τα σημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει;

Σαφώς και αναλαμβάνουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. Αλλά δεν συγκρίνεται με τα εγκλήματα που έχει διαπράξει ο πολιτικός κόσμος σε βάρος μας. Αγρότης, όχι βουλευτής, ούτε καν υποψήφιος, δεν έχει υπάρξει σε κόμμα εξουσίας τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτό και μόνο λέει πολλά. Η φωνή μας δεν ακούγεται, τα αιτήματά μας πέφτουν στο κενό και αυτοί οι οποίοι παίρνουν την ψήφο μας, ως «προστάτες» και αγροτοπατέρες, μόλις περάσουν το κατώφλι της Βουλής, άφαντοι. Δεν θέλω να επεκταθώ και να αναφερθώ σε πρόσωπα, δεν είναι δική μου τακτική αυτή. Αλλά εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία που μου δίνετε και θέλω να πω μερικά πράγματα. Αγροτικά επιμελητήρια δεν υπάρχουν, ούτε επιμορφωτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα πολλοί συνάδελφοι να κάνουν κάποια λάθη λόγω άγνοιας. Και αυτό είναι πάγιο αίτημά μας: Θέλουμε να δημιουργηθούν θεσμοί που θα θωρακίζουν τον αγροτικό κόσμο από τέτοια φαινόμενα. Και θέλω να πω πως ήδη εδώ στις Σέρρες, έπειτα από πρωτοβουλία δική μου, ετοιμάζεται το πρώτο αγροτικό τμήμα επιμελητηρίου πανελλαδικά.

Ποια είναι η γνώμη σας για τον αρμόδιο υπουργό, τον Βαγγέλη Αποστόλου;

Ο συγκεκριμένος κύριος τα τελευταία τρία χρόνια που είναι υπουργός Γεωργίας μας έχει αποδείξει ότι είναι απλός διαχειριστής κοινοτικών κονδυλίων. Δείτε ότι έχει αποτύχει, μεταξύ άλλων, στα βιολογικά και στην απονιτροποίηση.

Εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Δεκ 2017


Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Liberal.gr ο Ταξίαρχος ε.α., ειδικός σε θέματα Τουρκίας, κ. Χρήστος Μηνάγιας, μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές του παρασκηνίου που προηγήθηκε της επίσκεψης του Τούρκου Προέδρου Tayyip Erdogan στην Ελλάδα, καθώς και των όσων είπε στην Κομοτηνή απευθυνόμενος σε Έλληνες Μουσουλμάνους της εκεί μειονότητας. Τα όσα μας είπε είναι εξόχως διαφωτιστικά για το που οδηγούνται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις!

Συνέντευξη στον Βασίλη Κοψαχείλη

Κύριε Μηνάγια, τι προηγήθηκε της επίσκεψης του Tayyip Erdogan στην Ελλάδα;

Πέραν της συνέντευξης του Erdogan στον κ. Παπαχελά, θεωρώ επίσης ότι, το άρθρο του Τούρκου καθηγητή πανεπιστημίου Çağrı Erhan στην ερντογανική εφημερίδα Türkiye/03-12-2017 αποκαλύπτει εμφανώς την τουρκική αντίληψη για τις προϋποθέσεις επίλυσης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Συγκεκριμένα, ο Erhan αποκάλυψε τα εξής:

- Το κύριο εμπόδιο για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία και όχι η Ελλάδα, την οποία δεν την ακούει κανείς.

- Η Τουρκία δεν επιθυμεί την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, αφού κατά την Άγκυρα δεν υπάρχει πιθανότητα ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα 20-25 χρόνια.

- Η τουρκική αντίληψη περί εταιρικών σχέσεων με τη χώρα μας εστιάζεται στην συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, θέτοντας ως εκβιαστικό αντάλλαγμα το ενδεχόμενο επίλυσης των υπολοίπων ελληνο-τουρκικών προβλημάτων, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η αποστρατικοποίηση των νησιών του βόρειου Αιγαίου, καθώς επίσης η κυριότητα των νησίδων και βραχονησίδων «που βρίσκονται μπροστά στα μάτια της Τουρκίας».

Επιπρόσθετα, ο Erhan ανέφερε ότι, η εν λόγω συνεκμετάλλευση μπορεί να γίνει στο πλαίσιο μιας δομής παρόμοιας με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, στην οποία, κατά πάσα πιθανότητα, αρκετές χώρες θα θελήσουν να μετάσχουν, ιδίως η Ρωσία. (σ.σ. Δεν είναι γνωστό εάν το θέμα αυτό συζητήθηκε κατά τη συνάντηση του Erdogan με τον Έλληνα πρωθυπουργό, στο οποίο πιθανόν να περιλαμβάνεται και η προώθηση του αγωγού Turkish Stream.)

Όπως γίνεται κατανοητό, το εν λόγω άρθρο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο για τα αναγραφόμενα του, όσο και για τα ακόλουθα «ειδικά» επαγγελματικά χαρακτηριστικά του καθηγητή Çağrı Erhan:

- Είναι συντονιστής της εκπομπής Dışa Bakış που μεταδίδεται στην τουρκική κρατική τηλεόραση ΤRΤ κάθε Πέμπτη στις 21.30 ώρα.

- Είναι αρθρογράφος στη στήλη ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ της κυριακάτικης τουρκικής εφημερίδας Türkiye, η οποία πρόσκειται στον Tayyip Erdogan και το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ.

- Υπήρξε σχολιαστής και παρουσιαστής διαφόρων εκπομπών στους τουρκικούς τηλεοπτικούς σταθμούς TRT και SkyTurk.

- Το 2013 διετέλεσε μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Κέντρου Μελετών Ατατούρκ που υπάγεται στο Ανώτατο Συμβούλιο Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Atatürk της τουρκικής πρωθυπουργίας.

- Το 2014 εκλέχθηκε στη Συμβουλευτική Επιτροπή Αυτοματισμού του αρχείου του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

- Η σύζυγος του Melek Erhan είναι διαπιστευμένη δημοσιογράφος του CNN Turk στην τουρκική εθνοσυνέλευση.

Πώς σχολιάζετε την παρουσία του Tayyip Erdogan στη Θράκη;

Θα επικεντρωθώ στην ομιλία που πραγματοποίησε ο Τούρκος πρόεδρος στην Κομοτηνή, η οποία είχε τα χαρακτηριστικά ενός μανιφέστο πολιτικού περιεχομένου, στο οποίο:

- Εκφράσθηκαν διαμαρτυρίες με αποδέκτη την ελληνική κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την διεθνή κοινότητα.

- Έγινε μια προσπάθεια εξύψωσης του φρονήματος του συνόλου των μουσουλμάνων της Θράκης (τουρκογενείς, Πομάκοι και Ρομά) υπέρ της Τουρκίας.

Ο Erdogan, αναφορικά με την φράση «απευθύνομαι στους soydaşlarıma (ομογενείς-ομοεθνείς-ομόφυλους μου)» που χρησιμοποίησε είπε το εξής: «Αυτοί μου είπαν (σ.σ. εννοεί τον Έλληνα πρωθυπουργό) ότι, εκεί υπάρχουν και Πομάκοι, υπάρχουν και Ρομά. Και εγώ είπα, αξιότιμοι φίλοι, κατ’ εμέ ο κοινός παρονομαστής μας έτσι και αλλιώς είναι το Ισλάμ, είναι ο μουσουλμάνος. Συνεπώς εμείς είμαστε ένα με τον Τούρκο, με τον Ρομά, με τον Πομάκο».

- Νουθετήθηκε η μουσουλμανική μειονότητα προκειμένου αυτή να αναβαθμίσει την παρουσία της στην Ελλάδα μέσω της «νομιμότητας», της εκπαίδευσης, της επιχειρηματικότητας και της διεκδίκησης των δικαιωμάτων της που πηγάζουν από τις διεθνείς συμφωνίες.

- Διαχωρίστηκαν οι έννοιες «ένταξη» και «αφομοίωση». Ειδικότερα, επισημάνθηκε ότι: α. Η «ένταξη» στην ελληνική πραγματικότητα του συνόλου των μουσουλμάνων της Θράκης είναι θεμιτή και αποδεκτή. β. Μια προσπάθεια αφομοίωσης, θα έχει άμεση επίπτωση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έμμεσα θα ανοίξει ο δρόμος, αρχικά, για μια πολιτική ανυπακοή και στη συνέχεια για εσωτερικές αναταραχές.

- Επισημάνθηκε ότι, οι προσπάθειες κάποιων να εμφανίσουν μια σημαία διαφορετική της σημαίας της Ελλάδος, τους προσμοιάζει με την «17 Νοέμβρη». Τούτο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεδομένου ότι, σε συλλόγους αυτοαποκαλούμενων «Τούρκων Δυτικής Θράκης» στην Ελλάδα, σε ευρωπαϊκές χώρες και στην Τουρκία, η σημαία του αυτοαποκαλούμενου «Κράτους της Δυτικής Θράκης» προβάλλεται συνεχώς. Είναι προφανές ότι, το θέμα αυτό, για τον Erdogan, εντάσσεται στο πλαίσιο μιας εκβιαστικής διαπραγμάτευσης αναφορικά με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η Άγκυρα τις έννοιες «ένταξη» και «αφομοίωση» που προαναφέρθηκαν. Μάλιστα, ο Τούρκος πρόεδρος απείλησε ότι, εάν υπάρξει κάποια ενέργεια αφομοίωσης, όπως αυτός την αντιλαμβάνεται, η Τουρκία θα παραμερίσει την ελληνική σημαία.

- Επιζητήθηκε η ενότητα, η ομόνοια, η αδελφοσύνη, η αλληλεγγύη και η συσπείρωση των soydaşlar (ομογενών-ομοεθνών-ομόφυλων) της Θράκης.

- Έγινε προτροπή στους soydaşlar να παρακολουθήσουν την ταινία «Σιτάρι (Grain/Buğday)» του Semih Kaplanoğlu (σ.σ. Οι συντελεστές της ταινίας είναι Τούρκοι και η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε στις 23-11-2017 στο Κέντρο Εθνικού Πολιτισμού και Συνεδρίων της τουρκικής προεδρίας της Δημοκρατίας, χωρητικότητας 2.000 ατόμων, παρουσία του Tayyip Erdogan) αφού προηγουμένως, ο Erdogan είχε αναφέρει ότι, το κάθε τι στην Κομοτηνή είναι σιτάρι. Είναι αξιοσημείωτο ότι, μερικά από τα θέματα του σεναρίου της ταινίας αυτής είναι η προσφυγική κρίση, η καταστολή, οι διαχωρισμοί και οι διακρίσεις. Προφανώς, πρόκειται για μια επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου από τον Τούρκο πρόεδρο Δημοκρατίας εντός της ελληνικής επικράτειας με στρατηγικό στόχο τον επηρεασμό της σκέψης, του ηθικού, της συμπεριφοράς, της επιθυμίας για αντίσταση και της αποφασιστικότητας των soydaşlar (ομογενών-ομοεθνών-ομόφυλων) της Άγκυρας στη Θράκη. (σ.σ. Στο βιβλίο μου «Απόρρητος Φάκελος Τουρκία- Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας», σελ. 269-318, αναλύεται η τουρκική αντίληψη για τις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου).

- Τέλος, αποκαλύφθηκε ότι, υπάρχουν αρκετά προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης προς υλοποίηση στη Θράκη. Εκτιμάται ότι, η υλοποίηση αυτών σχεδιάζεται να γίνει μέσω του Τουρκικού Οργανισμού Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΤİΚΑ). Συνεπώς, γεννάται το ερώτημα εάν τούτο έχει συζητηθεί με την Ελλάδα και μάλιστα εάν έχει συμφωνηθεί. Σημειωτέον ότι, ο ΤİΚΑ αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο της Άγκυρας για προβολή της στρατηγικής της ήπιας ισχύος και διείσδυση στα τουρκόφωνα και στα γειτονικά με την Τουρκία κράτη μέσω της ανάπτυξης προγραμμάτων οικονομικής, εμπορικής, τεχνολογικής, πολιτιστικής, κοινωνικής και εκπαιδευτικής συνεργασίας. Τα προγράμματα αυτά αφορούν στη δημιουργία θεσμικών υποδομών σε όλους τους τομείς, βελτίωση των υποδομών, αναβάθμιση του βιοτικού και κοινωνικού επιπέδου, διαφύλαξη του κοινού ιστορικού και πολιτιστικού πλούτου (οθωμανικού-τουρκικού), διάδοση της τουρκικής γλώσσας, βελτίωση των πολιτιστικών σχέσεων και συνεργασία στον τομέα των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Μετά την επίσκεψη του Tayyip Erdogan στην Ελλάδα πώς βλέπετε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;

Θα επικαλεσθώ την Τουρκάλα δημοσιογράφο Aslı Aydıntaşbaş της αντιπολιτευόμενης τουρκικής εφημερίδας Cumhuriyet, η οποία παρομοίασε το άνοιγμα της συζήτησης για τη συνθήκη της Λωζάννης σαν μια χειροβομβίδα, την οποία ο Erdogan πέταξε στην αγκαλιά του Έλληνα πρωθυπουργού αφού προηγουμένως αφαίρεσε την περόνη της.

Πέραν τούτου, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι, από την ανάλυση των κειμένων Τούρκων αρθρογράφων (ερντογανικών και μη) το συμπέρασμα που προκύπτει από τις συνεχείς αναφορές του Erdogan για τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα «σύνορα της καρδιάς» έχει να κάνει με την επιδίωξη του Τούρκου προέδρου να ανοίξει ένα διάλογο στην Τουρκία, ο οποίος δεν θα είναι ιστορικός στηριζόμενος σε ιστορικά έγραφα και πρακτικά, αλλά ιδεολογικός. Και φυσικά με τον διάλογο αυτό θα πρέπει να απαντηθούν δύο κύρια ερωτήματα: «Κεμαλισμός ή Χαλιφάτο;» και «Επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων ή μια πολιτική βάσει της οποίας δεν θα υπάρχει καμία σκέψη επέμβασης πέραν των συνόρων;». Φυσικά, για να απαντηθεί το πρώτο ερώτημα θα απαιτηθεί πολύ χρόνος και συγκεκριμένα μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2019 για την εκλογή προέδρου Δημοκρατίας.
Αντιθέτως, σε ό,τι έχει να κάνει με το δεύτερο ερώτημα, ο ένας στόχος του Erdogan επιτεύχθηκε με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που πραγματοποιεί η Τουρκία στη Συρία και το Ιράκ. Αναμένουμε λοιπόν, να δούμε τον δεύτερο στόχο του Τούρκου προέδρου, ο οποίος έχει προσανατολισμό προς δυσμάς και εστιάζεται σε δύο άξονες: πρώτον, σύμφωνα με το καθηγητή Çağrı Erhan, στην συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και δεύτερον, στη Θράκη.

Συνεπώς, καθίσταται σαφής η αναγκαιότητα καθορισμού μιας πολιτικής που θα πρέπει να γίνει η επίσημη πολιτική της χώρας και θα πρέπει να την ακολουθούν πιστά όλοι οι Φορείς, λαμβάνοντας υπόψη ότι: «Ο λαϊκισμός, η πατριδοκαπηλία, τα συνθήματα και η ημιμάθεια όχι μόνο δεν επιλύουν μια κρίση, απεναντίας μπορεί να την κλιμακώσουν».

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Δεκ 2017


Δεν έχει νόημα να μιλάμε για δεξιές, κεντρώες ή αριστερές πολιτικές, πρέπει να είμαστε ενωμένοι δηλαδή, αφού απειλούμαστε με εθνικό αφανισμό – έχοντας χάσει τον οικονομικό πόλεμο οριστικά το 2011 με την εγκληματική υπογραφή του PSI (Συνέντευξη)

Συνέντευξη με τον κ. Βασίλη Βιλιάρδο

Ερώτηση (E): Εισαγωγικά θα θεωρούσατε ότι είσαστε αριστερός, δεξιός ή κεντρώος από πολιτικής άποψης;

Απάντηση (Α): Επειδή οι πολιτικές απόψεις των Πολιτών είναι συνήθως συγκεχυμένες, με την έννοια ότι δεν στηρίζονται στη σωστή ερμηνεία των λέξεων, υπάρχουν δύο βασικά οικονομικά συστήματα, με ενδιάμεσες «αποχρώσεις»: η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, όπου το κράτος ρυθμίζει και ελέγχει τα πάντα, καθώς επίσης η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, στην οποία οι αγορές έχουν αυτόν το ρόλο. Σε κάθε περίπτωση η αριστερή ιδεολογία είναι λιγότερο ή περισσότερο υπέρ του κρατισμού, ενώ η δεξιά πρεσβεύει ένα όσο το δυνατόν μικρότερο κράτος – στην ακραία τους μορφή τα πάντα ανήκουν στο κράτος από την αριστερή πλευρά ή τα πάντα στους ιδιώτες από τη δεξιά. Λόγω του ότι τώρα κατά την άποψη μου τόσο η ελεύθερη αγορά, όσο και το κράτος κάνουν μεγάλα λάθη, είμαι υπέρ της ισορροπίας μεταξύ τους – όπου ο ρόλος του δημοσίου επικεντρώνεται στη ρύθμιση της ελεύθερης αγοράς, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, έτσι ώστε να μη λειτουργεί ασύδοτα όπως συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες.

Στα πλαίσια αυτά θεωρώ πως για να έχει τη δυνατότητα να επεμβαίνει σωστά το κράτος, όταν οι ελεύθερες αγορές κάνουν λάθη ή/και για να προστατεύει τους Πολίτες όπου χρειάζεται, πρέπει να έχει στην ιδιοκτησία του τις κοινωφελείς, τις μονοπωλιακές κερδοφόρες, καθώς επίσης τις στρατηγικές επιχειρήσεις – ενώ όλες οι άλλες πρέπει να ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα. Ως εκ τούτου τοποθετώ τον εαυτό μου κάπου στο κέντρο, πιστεύοντας στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς με κοινωνικό πρόσωπο – το οποίο εξασφαλίζεται από τη δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων, λιγότερο μέσω των φόρων και περισσότερο με τη βοήθεια του ασφαλιστικού συστήματος.

Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά είναι η παραγωγή πλούτου από τις κοινωνίες, η οποία απαιτεί την ύπαρξη κινήτρων – κάτι που δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει η κεντρικά κατευθυνόμενη «σοβιετικού τύπου» οικονομία και για αυτό απέτυχε. Όταν ο πλούτος τώρα δεν αποκτάται με την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, αλλά μέσω των χρημάτων και του χρηματοπιστωτικού συστήματος γενικότερα, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα στο διαστρεβλωμένο πλέον δυτικό καπιταλισμό, τότε δεν πρόκειται για μία οικονομία της ελεύθερης αγοράς – αλλά για ένα αρρωστημένο σύστημα που οδηγεί στο χάος.

Στην Ελλάδα βέβαια δεν έχει νόημα σήμερα να μιλάμε για δεξιές, κεντρώες ή αριστερές πολιτικές, αφού αντιμετωπίζουμε έναν τεράστιο εθνικό κίνδυνο που μοιάζει με την κατοχή μας από ξένες δυνάμεις – έχοντας χάσει τον οικονομικό πόλεμο οριστικά το 2011 με την υπογραφή του PSI. Ουσιαστικά απειλούμαστε με εθνικό αφανισμό, οπότε οφείλουμε να είμαστε ενωμένοι, ανεξάρτητα από τις πολιτικές μας πεποιθήσεις – αφού διαφορετικά κινδυνεύουμε να σβηστούμε από το χάρτη, χωρίς καμία διάθεση υπερβολής.

E: Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τους τελευταίους μήνες, έχει κάνει πανηγυρικές εξαγγελίες για την θετική στροφή της Ελληνικής οικονομίας, για την επιστροφή σε ρυθμούς ανάπτυξης, για την μείωση της ανεργίας, για το πρωτογενή πλεόνασμα, για το κοινωνικό μέρισμα που μοιράζει αυτό το καιρό και για την επερχόμενη έξοδο από τα μνημόνια που έχει εξαγγείλει για το 2018. Οι εξαγγελίες της κυβέρνησης, ωστόσο, έχουν σχέση με την οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας σήμερα;

A: Κατ’ αρχήν όταν ο ρυθμός ανάπτυξης το 2017 θα υπερβεί με δυσκολία το 1%, μετά από οκτώ χρόνια βαθιάς ύφεσης και απώλειας πάνω από 25% του ΑΕΠ, καθώς επίσης παρά τη συγκυριακή άνοδο του τουρισμού λόγω των προβλημάτων των γειτονικών χωρών, είναι ανόητο να πανηγυρίζει κανείς.

Όσον αφορά τη μείωση της ανεργίας, αφενός μεν αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα 500.000 Έλληνες, αφετέρου υπήρξε εκρηκτική άνοδος της μερικής απασχόλησης – οπότε ουσιαστικά η μία κανονική θέση εργασίας μοιράζεται σε δύο ανθρώπους. Σε κάθε περίπτωση, ο περιορισμός της ανεργίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την άνοδο του ΑΕΠ, διατηρώντας την ίδια παραγωγικότητα – όπου στην Ελλάδα η μία θέση εργασίας απαιτεί 50.000 € ΑΕΠ. Όταν λοιπόν όλα τα προηγούμενα έτη είχαμε ύφεση είναι αδύνατον να μειώθηκε ορθολογικά η ανεργία – σημειώνοντας πως σύμφωνα με το αξίωμα του OKKUN, για να περιορισθεί η ανεργία απαιτείται ρυθμός ανάπτυξης 2,3%.

Σε σχέση τώρα με το κοινωνικό μέρισμα, δεν αποτελεί επιτυχία η παραγωγή φτώχειας και το μοίρασμα της – ενώ είναι μάλλον εξευτελιστικό, αφού πρόκειται για ελεημοσύνη από χρήματα που δεν κέρδισε η χώρα, σημαίνοντας παράλληλα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Τέλος, η Ελλάδα δεν θα βγει από τα μνημόνια το 2018, αλλά από την τρίτη δανειακή σύμβαση – όχι με δική της θέληση, αφού θα ήταν ανόητο να προσφύγει στις αγορές για το δανεισμό της με επιτόκιο της τάξης του 4% που απαιτεί μεγαλύτερο του 4% ρυθμό ανάπτυξης, όταν ο ESM τη δανείζει με 1%. Από τα μνημόνια θα βγει όταν αντικαταστήσει το 75% των χρεών της απέναντι στα κράτη μέσω των αγορών – κάτι που αποκλείεται να συμβεί αυτόν τον αιώνα.

E: Για μια οικονομία που βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται η οικονομία της Ελλάδας, ύστερα από οκτώ χρόνια βαθιάς ύφεσης, τι σημαίνει πρωτογενές πλεόνασμα και ρυθμός ανάπτυξης γύρω στο 1 ή 1,5%;

A: Εξαρτάται από τον τρόπο που επιτυγχάνεται το πρωτογενές πλεόνασμα. Στη δική μας περίπτωση δεν προέρχεται από την άνοδο του πλούτου, από τη μεγαλύτερη παραγωγή δηλαδή αγαθών και υπηρεσιών, αλλά από την υπερβολική φορολόγηση και τις μηδενικές δημόσιες επενδύσεις – από μέτρα λοιπόν που εντείνουν την ύφεση, ενώ καταστρέφουν μεθοδικά όλες τις μελλοντικές προοπτικές της οικονομίας μας. Επομένως όσο μεγαλύτερο το πρωτογενές πλεόνασμα, τόσο πιο καταστροφικό – ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης 1 ή 1,5% είναι ασφαλώς αστείος, προερχόμενος κυρίως από τον τελευταίο συντελεστή του ΑΕΠ: από τη μείωση των εισαγωγών λόγω της φτωχοποίησης των Ελλήνων (ΑΕΠ = Κατανάλωση + Ιδιωτικές επενδύσεις+ Δημόσιες δαπάνες + {Εξαγωγές – Εισαγωγές}).

E: Αναφερόμενος στο κοινωνικό μέρισμα και στην πολιτική που ασκεί αυτό το διάστημα η κυβέρνηση, λέγεται πως η συγκυβέρνηση προσπαθεί να χαρακτηρίσει την πολιτική που ακολουθεί ως ταξική πολιτική. Πιστεύετε ωστόσο πως αυτή η πολιτική προσέγγιση εκ μέρους της κυβέρνησης πείθει τους πολίτες και τους ψηφοφόρους;

A: Η φτώχεια είναι συγκριτικό μέγεθος, κάτι που φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά η κυβέρνηση – η οποία, έχοντας αριστερές καταβολές, διαθέτει γκεμπελικές ικανότητες χειραγώγησης του πλήθους. Εν προκειμένω εννοώ πως όταν ο γείτονας δεν είναι πλούσιος, ο άνθρωπος νοιώθει λιγότερο φτωχός από ότι είναι στην πραγματικότητα – οπότε με τη φτωχοποίηση του συνόλου μειώνονται οι αντιδράσεις. Γνωρίζοντας τώρα πως πάνω από 800.000 Έλληνες έχουν οδηγηθεί πια βίαια από τη μεσαία τάξη στην κατώτερη, φαίνεται πως η κυβέρνηση πέτυχε το στόχο της – αυξάνοντας το προλεταριάτο στη χώρα μας, επάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηριχθεί ένα μη δημοκρατικό καθεστώς, αφού η μεσαία τάξη είναι το στήριγμα της Δημοκρατίας.

E: Μπορείτε να προσφέρετε μια αποτίμηση για το οικονομικό κόστος της κρίσης και των μνημονιακών πολιτικών για την Ελλάδα, την Ελληνική οικονομία και κυρίως για την αξία όλων των περιουσιακών στοιχείων της χώρας;

A: Το υλικό κόστος της χώρας μας λόγω των μνημονίων υπολογίζεται άνω του 1 τρις € -ενώ το έμψυχο είναι ανυπολόγιστο, αφού έχουν καταστραφεί όλες οι σημερινές και αρκετές μελλοντικές γενιές. Τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου υπολογίσθηκαν από το ΔΝΤ το 2010 στα 300 δις €, ενώ σήμερα είναι κάτω από τα 50 δις €. Τα ιδιωτικά ακίνητα είχαν αξία το 2010 περί το 1,1 τρις € ενώ το 2014 είχαν χαθεί ήδη πάνω από 500 δις € κατά την Credit Suisse. Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε την κατάρρευση των τιμών των εισηγμένων επιχειρήσεων, όπου χάθηκαν πάνω από 150 δις €, τα 45 δις € που χάθηκαν από τις τράπεζες μαζί με αυτές και επιβάρυναν το χρέος, τις τρομακτικές μειώσεις των εισοδημάτων κοκ., θα καταλάβουμε πως το 1 τρις € είναι μάλλον συντηρητικό.

E: Έχετε αναφερθεί στην προ-2009 καταστροφή του Ελληνικού παραγωγικού ιστού. Κατά την άποψη σας που οφείλεται αυτή η καταστροφή;

A: Στις λανθασμένες πολιτικές όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ που ήταν προσαρμοσμένη στη γερμανική οικονομία, καθώς επίσης στις εσφαλμένες τοποθετήσεις των Ελλήνων σε ακίνητα αντί στην παραγωγή.

E: Ωστόσο, πιστεύετε πως και οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως για παράδειγμα η κοινή αγροτική πολιτική, φέρουν κάποιες ευθύνες για την κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας;

A: Εν μέρει ασφαλώς, επειδή κατέρρευσε ο πρωτογενής μας τομέας, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι φθηνές εισαγωγές από την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία, λόγω των οποίων καταστράφηκαν πολλοί βιομηχανικοί κλάδοι – οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό της Κίνας ενώ η Ελλάδα, μη συμμετέχοντας στις δυτικές βιομηχανικές επαναστάσεις, δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί στους τομείς της υψηλής τεχνολογίας κλπ. όπως οι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου.

E: Έχετε γράψει, στην αρθρογραφία σας, για την ανάγκη μείωσης της φορολόγησης στην Ελλάδα και για την μεγάλη αβεβαιότητα που προκαλεί στους πιθανούς επενδυτές, το φορολογικό σύστημα της χώρας. Είναι όμως δυνατόν οι κυβερνώντες να μην το καταλαβαίνουν αυτό; Με άλλα λόγια, αυτές οι καταστροφικές φορολογικές πολιτικές, μήπως εφαρμόζονται σκόπιμα με στόχο την μη ανταγωνιστικότητα της χώρας και την περαιτέρω εξαθλίωση των πολιτών της;

A: Το πρώτο που χρειάζεται η Ελλάδα, εκτός από την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και της πολιτικής διαφθοράς, καθώς επίσης τη γρήγορη απονομή Δικαιοσύνης, είναι ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, το οποίο να ισχύει για τα επόμενα δέκα χρόνια – αφού διαφορετικά δεν επενδύει κανένας. Σε σχέση με τους φορολογικούς συντελεστές, πρέπει να είναι ανταγωνιστικοί τουλάχιστον με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Κύπρος και η Ιρλανδία – πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε σε μία γειτονιά που όλα τα άλλα κράτη, όπως η Βουλγαρία και η Τουρκία, έχουν χαμηλότερους συντελεστές.

Όσον αφορά την κυβέρνηση, φυσικά το γνωρίζει, αλλά δεν νομίζω πως είναι σωστό να την κατηγορεί κανείς για τέτοιου είδους σκοπιμότητες. Κατά την άποψη μου η πολιτική που εφαρμόζει οφείλεται στις λανθασμένες διαπραγματεύσεις λόγω ανικανότητας και ανεπάρκειας των στελεχών της – αφού είμαστε η μοναδική χώρα που δεν έλαβε κανένα απολύτως αντάλλαγμα για τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλει. Όταν βέβαια ένα κράτος έχει υποθηκεύσει τα πάντα, όπως η Ελλάδα, αποδεχόμενο τη σκλαβιά του στο διηνεκές ή έστω για τα επόμενα 99 χρόνια, δεν διαθέτει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί – πόσο μάλλον όταν η ελληνική κοινωνία δεν διαμαρτύρεται καν, δεν εξεγείρεται και δεν απαιτεί πια τίποτα.

E: Έχετε εκφράσει την άποψη πως πλέον οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι και αναλυτές κατανοούν ότι τα μνημόνια απέτυχαν και αδυνατούν να βγάλουν την Ελλάδα από την ύφεση και από την κρίση. Ακόμα και το ΔΝΤ έχει παραδεχτεί τεράστια λάθη στο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Ωστόσο, το ΔΝΤ έχει εφαρμόσει παρόμοιες πολιτικές κατ’ επανάληψη στο παρελθόν σε πολλές άλλες χώρες, ενώ ουσιαστικά συνεχίζει να εφαρμόζει τις ίδιες καταστροφικές πολιτικές στην Ελλάδα σήμερα, μαζί με τους άλλους λεγόμενους θεσμούς. Πως εξηγείται αυτή η στάση εκ μέρους του ΔΝΤ;

A: Ένα ορθολογικό πρόγραμμα εξυγίανσης μίας οικονομίας διαρκεί τρία χρόνια: το πρώτο έτος λαμβάνονται όλα τα μέτρα μαζί, το δεύτερο ωριμάζουν και το τρίτο αποδίδουν. Αφού λοιπόν δεν συνέβη αυτό, τα μνημόνια απέτυχαν – για τους Έλληνες όμως και όχι για τους δανειστές τους οι οποίοι, για δάνεια της τάξης των 250 δις € που θα επιστραφούν με τόκο, έχουν υποθηκεύσει τα πάντα στη χώρα συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών αποθεμάτων. Αρκετά τρις € δηλαδή, εκθετικά περισσότερα από αυτά που τους οφείλουμε.

Επομένως έχουν τη δυνατότητα να υφαρπάξουν σε εξευτελιστικές τιμές όλα τα περιουσιακά στοιχεία μας, δημόσια και ιδιωτικά, όπως ήδη φαίνεται από τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς – τονίζοντας πως όταν δεν χρεοκοπεί επίσημα ένα κράτος, χρεοκοπούν οι Πολίτες του, αφού αυτοί αναλαμβάνουν την πληρωμή των χρεών του. Όσον αφορά τη στάση του ΔΝΤ, μετά το 1971 αποτελεί το μακρύ χέρι των Η.Π.Α. από πολιτικής πλευράς, καθώς επίσης των κερδοσκόπων από οικονομικής – γεγονός που έχει τεκμηριωθεί από όλες τις χώρες, στις οποίες δραστηριοποιήθηκε.

E: Έχετε κάνει πολλές αναφορές στη Γερμανία και στον Γερμανικό λαό, πως δεν έχει μάθει από τον παρελθόν της, πως ακολουθεί μια οικονομική πολιτική φτωχοποίησης του γείτονα, με τον γείτονα στην προκειμένη περίπτωση να είναι τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια είναι τα λάθη της Γερμανίας και πιστεύετε πως οδηγούν την ΕΕ και την Ευρωζώνη σε γενικότερη κατάρρευση;

A: Η Γερμανία, μετά την υιοθέτηση του ευρώ, ήταν η μοναδική χώρα που σταμάτησε να αυξάνει τις αμοιβές των εργαζομένων της ανάλογα με την παραγωγικότητα τους – για να αυξήσει εις βάρος των εταίρων της την ανταγωνιστικότητα και επομένως τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της. Τα πλεονάσματα του ενός είναι ελλείμματα των άλλων, ενώ πρόκειται για την πολιτική του μερκαντιλισμού που οδηγεί στην κατοχή άλλων χωρών με οικονομικά όπλα – κάτι που φάνηκε καθαρά μετά την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, όπου τα ετήσια πλεονάσματα της Γερμανίας εκτοξεύθηκαν στα 300 δις $. Η πολιτική αυτή έχει εντείνει σε μεγάλο βαθμό τις ανισορροπίες εντός της Ευρωζώνης, η οποία είναι αδύνατον να επιβιώσει εάν δεν ενωθεί δημοσιονομικά, τραπεζικά και πολιτικά – ενώ τυχόν κατάρρευση της Ευρωζώνης θα προκαλέσει τη διάλυση της ΕΕ, οπότε ένα παγκόσμιο χάος.

E: Όπως γράψατε πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν λειτουργεί ως μια φυσιολογική κεντρική τράπεζα, για παράδειγμα ως προς την χρηματοδότηση των κρατών-μελών. Περιγράψτε για εμάς τον τρόπο λειτουργίας της ΕΚΤ και πως έχει συμβάλλει στην κρίση στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη.

A: Η ΕΚΤ δεν λειτουργεί ως ύστατος δανειστής κρατών και τραπεζών, όπως φάνηκε όταν σταμάτησε την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες το 2015 – ενώ δεν αγοράζει απ’ ευθείας τα ομόλογα των χωρών-μελών της, αλλά οι εμπορικές τράπεζες. Εκτός αυτού λειτουργεί πολιτικά, όπως τεκμηριώνεται αφενός μεν από την Ελλάδα, αφετέρου από την Ιρλανδία, την οποία εκβίασε να αναλάβει τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών.

Σήμερα στηρίζει κράτη όπως η Ιταλία και η Γαλλία, για να μη διαλυθεί η Ευρωζώνη – ενώ η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν συμμετέχει στο QE. Δεν πρόκειται λοιπόν για μία κεντρική τράπεζα, αλλά για το «μακρύ χέρι» της Γερμανίας – ενώ το ευρώ είναι ξένο συνάλλαγμα για όλες τις χώρες και βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας τους, σημειώνοντας πως ένα κράτος δεν χρεοκοπεί από χρέη στο νόμισμα του, αλλά από αυτά σε συνάλλαγμα.

E: Σε πρόσφατο άρθρο σας, κόντρα στην επικρατούσα άποψη πως η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια της διαφθοράς στην Ευρώπη, αναφέρατε πως η Γερμανία είναι η πραγματική πρωταθλήτρια διαφθοράς. Πως αποδεικνύεται αυτό;

A: Η παραοικονομία στην Ελλάδα υπολογίζεται στο 24% του ΑΕΠ από τον ΟΟΣΑ, ενώ στη Γερμανία στο 17%. Στον τομέα όμως της φοροαποφυγής, η Γερμανία προηγείται σε μεγάλο βαθμό – ενώ, όσον αφορά τη διαφθορά, θεωρείται η πρωταθλήτρια του ξεπλύματος μαύρου χρήματος μεταξύ άλλων μέσω της αγοράς ακινήτων και η αγαπημένη χώρα της ιταλικής μαφίας. Τέλος, οι μεγάλες επιχειρήσεις της είναι οι νούμερο ένα διαφθορείς πολιτικών στον πλανήτη – ενώ έχει το θράσος να φιλοξενεί στο Βερολίνο τον οργανισμό Διεθνούς Διαφάνειας, μέλη του οποίου είναι οι μεγαλύτεροι διαφθορείς παγκοσμίως.

E: Οι πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία σήμερα τι επιπτώσεις μπορούν να έχουν για την ΕΕ, την Ευρωζώνη και την Ελλάδα;

A: Δεν νομίζω πως έχουν κάποια σημασία, αφού η Γερμανία ακολουθεί ανέκαθεν μία μακροπρόθεσμη πολιτική, σχεδόν ανεξάρτητη από τα εκάστοτε κυβερνητικά κόμματα.

E: Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια ένα κύμα ευρωσκεπτικισμού σε πολλά Ευρωπαϊκά κράτη. Που οφείλεται αυτός ο Ευρωσκεπτικισμός, πιστεύετε πως θα συνεχίσει να αυξάνεται και μπορεί εν τέλει να οδηγήσει στην κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

A: Οφείλεται στο μεταναστευτικό πρόβλημα, στην υπερχρέωση, στο θνησιγενές ευρώ και στην Ελλάδα – αφού όλα τα άλλα κράτη έχουν τρομοκρατηθεί από τον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε η χώρα μας, καθώς επίσης από την κατάρρευση της οικονομίας μας. Σε κάθε περίπτωση κανένα κράτος της ΕΕ δεν είναι πρόθυμο πια να υιοθετήσει το ευρώ, όπως είναι υποχρεωμένο με βάση τις συνθήκες – ενώ χώρες όπως η Ελβετία έχουν σταματήσει τις ενταξιακές τους διαπραγματεύσεις, με τη Μ. Βρετανία να έχει αποχωρήσει επειδή δεν είναι πρόθυμη να υποταχθεί στη Γερμανία ή/και να ανήκει στο 4ο Ράιχ που σχεδιάζει. Επειδή τώρα ότι δεν εξελίσσεται καταρρέει, ενώ δεν διευρύνεται ούτε η Ευρωζώνη ούτε η ΕΕ, αντίθετα συρρικνώνεται μετά την έξοδο της Βρετανίας, το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης δεν είναι καθόλου φωτεινό.

E: Πρόσφατα αναφερθήκατε στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής ως μια μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα, μια ευκαιρία που ενδέχεται να περάσει ανεκμετάλλευτη ή που μπορεί εν τέλει, με τις λάθος κινήσεις ή με αδράνεια εκ μέρους της Ελλάδας, να μετατραπεί σε νέα επικίνδυνη πρόκληση για την χώρα. Περιγράψτε για εμάς αυτές τις αλλαγές στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής και για τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η Ελλάδα.

A: Στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στη Σαουδική Αραβία κρίνεται το μέλλον του πετροδολαρίου – οπότε του δολαρίου, επάνω στο οποίο στηρίζεται το δυτικό σύστημα του χρέους και η αμερικανική οικονομία. Μέχρι στιγμής φαίνεται να κερδίζουν τη μάχη οι δύο μεγάλες χώρες που επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν από τις Η.Π.Α.: η Κίνα και η Ρωσία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως δεν έχουν χάσει ακόμη τον πόλεμο, ενώ ασφαλώς θα αντιδράσουν – όπως συμπεραίνεται από την ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, η οποία θα αναζωπυρώσει τη μάχη που είχαν χάσει οι Η.Π.Α.

Η Ελλάδα είναι πολύ σημαντική γεωπολιτικά τόσο όσον αφορά τις μάχες στη Μέση Ανατολή, όσο και τον πόλεμο των αγωγών, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών της αποθεμάτων που είναι απαραίτητα για την Ευρώπη – έχοντας ήδη πάρει θέση υπέρ των Η.Π.Α., κρίνοντας από τη συμμαχία της με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο. Εν τούτοις δεν έχει πάρει κανένα αντάλλαγμα, τάχθηκε εναντίον της Ρωσίας, ενώ εάν κάνει κάποια λάθος κίνηση θα το πληρώσει ακριβά – κάτι που θα έπρεπε να αναλυθεί με λεπτομέρειες, σε μία άλλη συζήτηση ειδικά για το πολύ σοβαρό αυτό θέμα.

E: Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση που έχετε περιγράψει, έχετε γράψει πως υπάρχει για την Ελλάδα απόλυτη ανάγκη όχι μόνο διαγραφής μεγάλου ποσοστού του δημοσίου χρέους με αποπληρωμή που θα συνδέεται με ρήτρα εξαγωγών, αλλά και ανάγκη δασμολογικής προστασίας για να ανοικοδομηθεί ο βιομηχανικός ιστός της χώρας. Περιγράψτε για εμάς αυτές τις προτάσεις.

A: Χωρίς την ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, δεν υπάρχει μέλλον για τους Έλληνες – ενώ η εξυπηρέτηση του υπολοίπου πρέπει να συνδεθεί με ρήτρα εξαγωγών, όπως συνέβη με τη Γερμανία το 1953 και όχι με ρήτρα ανάπτυξης που προτείνει η Γαλλία. Χωρίς δασμολογική προστασία τώρα δεν ανοικοδομείται ποτέ ο βιομηχανικός ιστός μίας χώρας – όπως έχει τεκμηριωθεί από το παράδειγμα της Γερμανίας το 18ο αιώνα, των Η.Π.Α. προηγουμένως και της Ασίας/Κίνας πρόσφατα. Η βασική αιτία είναι η μη δυνατότητα μίας νεαρής βιομηχανίας να αντέξει στον ανταγωνισμό της ισχυρής υφιστάμενης των άλλων χωρών.

E: Σε περίπτωση όμως που οι δανειστές δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν αυτές τις προτάσεις, έχετε πει, αν δεν κάνω λάθος, πως θα είναι μονόδρομος πλέον για την Ελλάδα ή έξοδος τόσο από την Ευρωζώνη, όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πιστεύετε πως οδεύουμε προς οριστική έξοδο;

A: Εάν δεν πετύχουμε την ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους, μία αντίστοιχη του ιδιωτικού κοκ., η Ελλάδα θα οδηγηθεί από τους πιστωτές της σταδιακά στην έξοδο από την Ευρωζώνη – πιθανότατα μέσω ενός παράλληλου νομίσματος. Σήμερα η χώρα μας είναι εγκλωβισμένη στο ευρώ, αφού το χρέος της δεν είναι μετατρέψιμο σε ένα εθνικό νόμισμα μετά το PSI – οπότε είναι εξ ολοκλήρου εξωτερικό, σε συνάλλαγμα. Με δεδομένο δε το ότι, μία χώρα χρεοκοπεί όταν το εξωτερικό χρέος της υπερβεί το 60% του ΑΕΠ της, ενώ της Ελλάδας πλησιάζει στο 190%, η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι ουτοπική – ενώ η αθέτηση της εξυπηρέτησης των χρεών της, η μονομερής στάση πληρωμών δηλαδή, δεν είναι τόσο απλή όσο ακούγεται.

E: Κατά τη γνώμη σας, γιατί δεν αντιδρά ο Ελληνικός λαός και τι θα μπορούσε ή τι θα έπρεπε να γίνει, ώστε να ξεπεράσει τον φόβο του ή την αδράνεια του ο Ελληνικός λαός και να αποτρέψει τον αφανισμό της Ελλάδας που έχετε προβλέψει σε περίπτωση που συνεχιστούν ως έχει τα πράγματα;

A: Επειδή έχει πανικοβληθεί, υποφέρει τα πάνδεινα μετά από οκτώ χρόνια κρίσης, πιέζεται αφόρητα από παντού και αγωνίζεται για να επιβιώσει – ενώ έχει προδοθεί από όλες τις πολιτικές του ηγεσίες και δολοφονήθηκε η τελευταία του ελπίδα από τη σημερινή κυβέρνηση. Ταυτόχρονα όμως διατηρεί την ψευδαίσθηση πως κάτι θα συμβεί τελικά και θα τα καταφέρει. Πιστεύω πως η κατάσταση αυτή έχει πλέον παγιωθεί, οπότε δεν πρόκειται να ξεπερασθεί ούτε ο φόβος, ούτε η αδράνεια – αν και δεν μπορεί ποτέ κανείς να είναι σίγουρος.

E: Παρατηρείτε στην Ελληνική κοινωνία σήμερα ένα φαινόμενο αυτοαπαξίωσης, ένας ιδιότροπος ελληνικός ανθελληνισμός. Από που προέρχεται αυτή η νοοτροπία, ποιος είναι ο ρόλος των ΜΜΕ και της διανόησης στην διάδοση της και ποιες είναι οι πραγματικές επιπτώσεις αυτής της χαμηλής έως μηδενικής αυτοεκτίμησης;

Α: Όταν οι Έλληνες κατηγορούνται από το πρωί έως το βράδυ πως είναι οι μοναδικοί που δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν την κρίση, παρά το ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο, είναι λογικό να χάνουν την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση απέναντι στον εαυτό τους. Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση του 2009 τους διέσυρε διεθνώς ως μανιακούς φοροφυγάδες, για να τους οδηγήσει ευκολότερα στη μεγάλη παγίδα που τους έστησε. Όσον αφορά ορισμένα καθεστωτικά ΜΜΕ, έχουν ταχθεί από την αρχή υπέρ των δανειστών, προφανώς έναντι ανταλλαγμάτων – οπότε συνέβαλλαν σε μεγάλο βαθμό στο μηδενισμό της αυτοεκτίμησης των Ελλήνων.

Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συζήτηση.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Δεκ 2017

«Ο Ερντογάν θα επισκεφτεί τη Θράκη… μέσω Αθήνας!»
Η Αθήνα ανοίγει διάπλατα τις πόρτες της Θράκης στον… «σουλτάνο» Ταγίπ
Ο Πρέσβης ε.τ. Γιάννης Κοραντής σχολιάζει την επίσημη επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα σε σχέση με την ανεπίσημη επίσκεψή του στη Θράκη

Η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος στην Ελλάδα, την Τουρκία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και Ε.Ε. επειδή πραγματοποιείται σε μια περίοδο που οι σχέσεις της γείτονος και τη Δύση έχουν διαρραγεί σε μεγάλο βαθμό, ενώ παράλληλα έχει αναβαθμιστεί αισθητά η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας

Σχολιάζοντας την έλευση του Τούρκου προέδρου ο πρέσβης επί τιμή Γιάννης Κοραντής εκφράζει τις επιφυλάξεις του για το κατά πόσο αυτή μπορεί να επιφέρει μια θετική εξέλιξη για τα εθνικά μας θέματα, υπογραμμίζοντας παράλληλα τον κίνδυνο ο Ερντογάν να χρησιμοποιεί ως βατήρα το ανεπίσημο πρόγραμμά του για να διασπείρει μηνύματα αλληλεγγύης στους «τούρκους αδελφούς» της Θράκης.


Σε μία περίοδο που όλα είναι ρευστά πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστεί αυτή την επίσκεψη η ελληνική κυβέρνηση , τι θα πρέπει να προσέξει περισσότερο και που θα πρέπει να φτάσουν οι συνομιλίες για οποιοδήποτε θέμα;

Είναι η πρώτη επίσκεψη Τούρκου προέδρου ύστερα από 65 χρόνια και εύλογα κανείς θα έπρεπε να περιμένει ότι θα υπάρξουν αποτελέσματα εξαιρετικά σημαντικά. Προβληματίζομαι για τον χρόνο αυτής της επίσκεψης και για την σκοπιμότητα της. Ως προς τον χρόνο, είναι σαφές ότι ο κ. Ερντογάν βρίσκεται στη γωνία από τις ΗΠΑ, από την Ε.Ε, προσδοκά εύλογα να διατηρήσει ένα δίαυλο επικοινωνίας και επαφής με την Ε.Ε μέσω Ελλάδας.
Δεν είμαι βέβαιος όμως ότι ο χρόνος είναι κατάλληλος σε ό,τι αφορά εμάς.
Τι πάμε να κερδίσουμε; Έχουμε διαπιστώσει κάποια αλλαγή στην στάση της Ερντογανικής Τουρκίας σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με την Ελλάδα;
Όλα παραμένουν όπως είχαν και το casus belli και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο και στον εναέριο χώρο και το Κυπριακό.
Στην Θράκη είχαμε πολύ πρόσφατα την επίσκεψη του αντιπροέδρου Χασάν Τσαβούσογλου που κατάγεται από την Ροδόπη και τα εξαιρετικά προσβλητικά και προκλητικά λόγια τα οποία χρησιμοποίησε.
Έχουμε το πελώριο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης που είναι πάνω στο τραπέζι, που ναι μεν είχε μειωθεί σημαντικά ως συνέπεια της ευρωτουρκικής συμφωνίας του Μαρτίου, αλλά διαπιστώσαμε πως εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησε πάλι να αυξάνει η ροή αλλοδαπών παρανόμων από τα τουρκικά παράλια προς την Ελλάδα.
Συνεπώς, εμείς τι περιμένουμε; Θα συζητηθούν η ατμοπλοϊκή σύνδεση Σμύρνης- Θεσσαλονίκης, περισσότερες αεροπορικές πτήσεις, μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.
Όλα αυτά είναι ζητήματα που μπορούν να συμφωνηθούν σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο και δεν χρειάζεται να περιμένουμε να έρθει εδώ ένας τούρκος πρόεδρος για να συμφωνηθούν όλα αυτά τα θέματα.

Δεν ξέρουμε τι θα συζητηθεί κατά βάθος και κρατάμε κάποια επιφύλαξη για τα αποτελέσματα αυτών των επαφών…

Εγώ προσωπικά κρατάω μεγάλη επιφύλαξη για τα αποτελέσματα αυτών των επαφών, γιατί όταν έρχεται μετά από 65 ολόκληρα χρόνια πρόεδρος Τούρκος στην Ελλάδα, εύλογα περιμένει κανείς κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. Εκτός κι αν υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζουμε και ανακοινωθεί μετά φανών και λαμπάδων. Αν είναι κάτι θετικό, θα είμαι ο πρώτος που θα το χαιρετήσω.

Λέγεται από ορισμένες πλευρές ότι δεν αποκλείεται να έχουμε μια συμφωνία σε εμπορικό επίπεδο ή μια στενότερη συνεργασία και το τι θα γίνει για να περιοριστεί ο αριθμός των μεταναστών τα νησιά. Αυτό πόσο πιθανό είναι αλήθεια;

Οτιδήποτε θετικό προκύψει προς μία κατεύθυνση για να κλείσει το μεταναστευτικό, το προσφυγικό κύμα ή μέτρο συμφωνηθεί , σε όποια απόφαση καταλήξουν οι δύο πλευρές προς αυτή την κατεύθυνση και είναι θετικό, ασφαλώς θα πρέπει να χαιρετηθεί.
Σε ό,τι αφορά τις εμπορικές σχέσεις. Η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε και όχι η Τουρκία. Ασφαλώς θα πρέπει να ενθαρρυνθούν οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών. Στο μέτρο όμως που είμαστε σε μια ελεύθερη οικονομία, η από ελληνικής πλευράς προς την Τουρκία, είναι θέμα εξαγωγέων ιδιωτών. Δεν αποφασίζει το κράτος, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι μια πολιτική ενθάρρυνση ή να λάβει νομοθετικά μέτρα ενθάρρυνσης των εξαγωγών προς κάθε κατεύθυνση.
Από την άλλη πλευρά είναι ευπρόσδεκτες οι επενδύσεις από το εξωτερικό απ΄ όπου και να προέρχονται . Με την ίδια σκέψη θα έλεγα και τις επενδύσεις τις προερχόμενες από την Τουρκία, υπό την σαφή όμως προϋπόθεση ότι αυτές δεν αφορούν ζωτικούς για την εθνική ασφάλεια και κυριαρχία χώρους, όπως είναι οι τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια , οι μαρίνες, τα νησιά του Αιγαίου που βρίσκονται απέναντι από την Τουρκία ή άλλα συναφή. Συνεπώς, ναι, πρέπει να ενθαρρυνθούν οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών , λαμβανομένου υπόψιν του διακριτού ρόλου και της διακριτής θέσης εκάστου των δύο ηγετών.

Είναι μια ευκαιρία να βάλουμε κι εμείς ορισμένα ζητήματα, γιατί τις περισσότερες φορές η Τουρκία βάζει την δική της ατζέντα και εμείς παρακολουθούμε τις εξελίξεις, προσπαθώντας να απαντήσουμε στις προκλήσεις. Είναι μια ευκαιρία η επίσκεψη Ερντογάν να περάσουμε στην αντίπερα όχθη με αυτή την επίσκεψη λίγο διαφορετικά;

Η κάθε επαφή με τους Τούρκους γείτονές μας πρέπει να είναι αφορμή για να θέτουμε χωρίς υστερίες και λαϊκισμούς τα ζητήματα που μας απασχολούν και είναι τα διμερή, η λαθρομετανάστευση, τα παλαιά και επίκαιρα ζητήματα που αφορούν τον ελληνισμό της Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Ασφαλώς θα πρέπει να θέτουμε και το θέμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, με μια σαφή αντίληψη ότι αυτή δεν είναι ένα διμερές ελληνοτουρκικό θέμα το οποίο αφορά τον ρόλο της Ορθοδοξίας. Είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα και αφορά πρωτίστως την ανάγκη και την υποχρέωση της Τουρκίας να σέβεται διεθνείς κανόνες και συνθήκες ελευθερίας.

Υπάρχει περίπτωση αυτή η επιλογή να ενοχλήσει ορισμένες πλευρές, τώρα που είμαστε σε μια περίοδο που η Τουρκία δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με ΗΠΑ, Ευρώπη και Ρωσία. Υπάρχει ο κίνδυνος να ενοχληθούν ορισμένοι από την στάση της Αθήνας;

Στο τραπέζι έχουμε την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, η επίσκεψη του κ. Κοτζιά στη Τουρκία, η αναγγελία ότι μετέφερε πρόσκληση προς τον κ Ερντογάν για να επισκεφθεί στην Ελλάδα, συνεπώς, εύλογο είναι να φανταστώ ότι δεν έπεσαν απ΄ τα σύννεφα οι υπερατλαντικοί φίλοι μας με την έλευση Ερντογάν. Διότι προσοχή. Άλλο η Τουρκία, άλλο ο Ερντογάν. Για τις ΗΠΑ η Τουρκία θα παραμείνει ένα μαγαζί γωνία και ένας δίαυλος επικοινωνίας.
Σε ό,τι αφορά την Ε.Ε., ίσως η ελληνική πλευρά μεταδώσει κάποιες ευρωπαϊκές απόψεις σε ό,τι αφορά την δημοκρατία, την διεθνή συμπεριφορά, τις σχέσεις της με άλλες χώρες, την ανάγκη να υπάρχει ένα κράτος δικαίου και ίσως αυτό να τους βολεύει. Γεγονός παραμένει ότι εμείς πάμε ενάντια στο ρεύμα. Το 1990 η Ελλάδα κρατούσε την Τουρκία σε απόσταση, την ίδια ώρα που η Ευρώπη εμφανιζόταν να την αγκαλιάζει . Όταν μετά το Συμβούλιο Κορυφής της Ε.Ε στο Ελσίνκι το 1999 αντιστράφηκαν οι όροι και άρχισε η προσέγγιση Ελλάδας- Τουρκίας, φτάσαμε με την εξέλιξη των πραγμάτων στο σημερινό σημείο, η Ευρώπη να είναι αποστασιοποιημένη από την Τουρκία κι εμείς να είμαστε οι πρώτοι φίλοι της.
Παρατηρώ ότι είναι οξύμωρο να εμφανιζόμαστε ως υπέρμαχοι της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και από την άλλη πλευρά να κάνουμε διμερείς ή συλλογικές διαμαρτυρίες και διαβήματα προς την Ε.Ε και το ΝΑΤΟ για την στάση της Τουρκίας έναντι ημών, τις παραβιάσεις κλπ.

Κάποιοι φοβούνται πως αυτό μπορεί να συνεχιστεί και με μια ενδεχόμενη επίσκεψη του Ερντογάν στη Θράκη και εκεί υπάρχει η διαμαρτυρία 22 φορέων που δεν θέλουν να επισκεφθεί την περιοχή ο Ερντογάν, επειδή γνωρίζουν ποιο είναι το κλίμα που θέλει να διαμορφώσει.

Δεν έχουν άδικο αυτοί οι φορείς, γιατί η πείρα καταδεικνύει πως κάθε φορά που τούρκοι επίσημοι επισκέπτονται την Θράκη, προσθέτουν ένα λιθαράκι στις προκλήσεις. Τολμώ να πω και μακάρι να κάνω λάθος, πως ο βασικός σκοπός του κ Ερντογάν ερχόμενος εδώ, δεν είναι να έρθει και να συνομιλήσει με τον Πρωθυπουργό, είναι να πάει στην Θράκη. Και επειδή δεν μπορεί να το κάνει επισήμως, υποχρεωτικά πηγαίνει μέσω της Αθήνας.
Μπορεί να ακούγεται κυνικό, όμως θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να ξεκαθάριζε η ελληνική πλευρά σταράτα, ότι αν θέλετε κ Ερντογάν στην Αθήνα, να πάτε να επισκεφθείτε την Κέρκυρα, τη Καλαμάτα, το Πήλιο. Στην Θράκη, όμως δεν θέλουμε να πάτε, γιατί έτσι θέλουμε.
Άραγε θα το δεχόταν ο κ Ερντογάν; Άποψή μου είναι πως όχι.
Αν και εμείς ήδη δεν θα τολμούσαμε να το πούμε.

Μπορεί να επιβάλλει μια χώρα που φιλοξενεί έναν ηγέτη το πρόγραμμα ή σέβεται την επιθυμία του;

Υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να κάνει ένας ξένος επισκέπτης ερχόμενος εδώ. Εάν πράγματι η επιθυμία του ξένου ηγέτη είναι πέρα από το επίσημο πρόγραμμα και επίσημες συνομιλίες να επισκεφθεί και άλλα μέρη της χώρας στην οποία μεταβαίνει ως ανεπίσημο μέρος του προγράμματος του, δεν δημιουργεί πρόβλημα.
Είναι αυτονόητο όμως πως η συμπεριφορά του ηγέτη στην φάση αυτή της επισκέψεώς του θα κριθεί εκ του αποτελέσματος. Αν χρησιμοποιεί όμως το ανεπίσημο μέρος της επίσκεψής του στην Ελλάδα, ως βατήρα για εξαπολύσει πολιτικά μηνύματα προς τους «τούρκους αδελφούς του», να διακηρύξει, όπως έκανε πολύ προκλητικά ο κ Τσαβούσογλου, ότι η μητέρα Τουρκία είναι στο πλευρό των τούρκων της Δυτικής Θράκης, αυτά δεν μπορούν να γίνουν δεκτά. Υπερβαίνουμε τα όρια.
Υπάρχει μια λογική διαπραγμάτευση στη ζωή προκειμένου να διευκρινιστούν τα περιγράμματα της επισκέψεως και τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει ο φιλοξενούμενος.

Πηγή εφημ. «Νέα Εγνατία Καβάλας»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Νοε 2017


Οτιδήποτε συμβαίνει στην γειτονική μας Τουρκία, αναπόφευκτα παρουσιάζει ενδιαφέρον για την Ελλάδα, ιδιαίτερα όταν αυτός ο δύστροπος και αναθεωρητικός γείτονας μας δημιουργεί κλίμα έντασης, με αποτέλεσμα να προκαλείται ανησυχία τόσο στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες όσο και στην ελληνική κοινή γνώμη. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, το βασανιστικό ερώτημα που τίθεται όλο και πιο επιτακτικά αφορά το πως είναι και «προς τα πού πάει η Τουρκία του Erdogan».

Ο γνωστός αναλυτής –συγγραφέας κ. Χρήστος Μηνάγιας, ο οποίος  παρακολουθεί σε επαγγελματικό επίπεδο την Τουρκία για πολλά χρόνια και συνεπώς γνωρίζει όσο λίγοι τη γειτονική χώρα, αποδέχτηκε για ακόμα μία φορά την πρόσκληση να απαντήσει στις ερωτήσεις μας σχετικά με την πορεία της Τουρκίας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου σε ιδεολογικό, πολιτικοκοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο. Τον ευχαριστούμε για μία ακόμα φορά από καρδιάς.

Συνέντευξη στον Βασίλη Κοψαχείλη

Κύριε Μηνάγια, ποια είναι η γενική εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Τουρκία;

Την τελευταία δεκαετία, η Τουρκία βρίσκεται σε μια πορεία ευρείας πολιτειακής, πολιτικής και διοικητικής μεταρρύθμισης στη βάση νέων ιδεολογικοπολιτικών στερεοτύπων με ολιγαρχικά χαρακτηριστικά. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με εκτιμήσεις κύκλων που στηρίζουν τον Tayyip Erdoğan, η μεταρρύθμιση αυτή θα περάσει στην πολιτική επιστήμη και την βιβλιογραφία της πολιτικής ιστορίας ως «ερντογανισμός».

Από την άλλη πλευρά, τουρκικοί κύκλοι που διακρίνονται για την ελεύθερη σκέψη τους θεωρούν ότι, τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, η Τουρκία βιώνει μια πολύ σοβαρή θεσμική κατάρρευση, η οποία εστιάζεται σε δύο θεωρίες που η μια επικαλύπτει την άλλη: τη θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας» και τη θεωρία της «Πολιορκίας του Κράτους».

Σύμφωνα με τη θεωρία της «Μεγάλης Αθλιότητας», η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε κατά των γκιουλενιστών, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα και η οποία παρατείνεται κάθε τρίμηνο, επεκτάθηκε ενσυνείδητα και σε άλλους αντιπάλους του Erdoğan. Αυτό έχει ως στόχο την επιβολή από τον κρατικό μηχανισμό μιας κατάστασης, όπου όλες οι ανεξάρτητες σκέψεις θα ασφυκτιούν από τα νέα ιδεολογικοπολιτικά στερεότυπα που επιβάλει ο Τούρκος πρόεδρος. Η δεύτερη θεωρία  της «Πολιορκίας του Κράτους» αναφέρει ότι, μετά την αποπομπή των γκιουλενιστών από τις θέσεις που αυτοί κατείχαν στον κρατικό μηχανισμό, πραγματοποιήθηκε μια ταχεία και ευρεία «ανακατάληψη» της δικαιοσύνης, καθώς επίσης των φορέων άμυνας, ασφάλειας και πληροφοριών. Μάλιστα, τα άτομα που τοποθετήθηκαν στις θέσεις αυτές εντάσσονται σε μια σύνθεση που περιλαμβάνει ευρασιατιστές, ακραίους εθνικιστές και ομάδες του παλαιού βαθέως κράτους. Εκτός τούτου, στις περισσότερες περιπτώσεις μεσαίων και χαμηλόβαθμων στελεχών δεν τέθηκε ως βασικό κριτήριο η αξιολόγηση βάσει προσόντων, αλλά οι συστατικές επιστολές από τον κομματικό μηχανισμό, πρωτίστως του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και δευτερευόντως του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ που στηρίζει τις επιλογές Erdoğan.

Συνεπώς, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εν όψει όλων των παραπάνω έχει ως εξής: Αφενός ο νέος κρατικός μηχανισμός θεωρεί ότι, η Τουρκία τελεί υπό πολιορκία και ότι συνεχώς αυτός καλείται να αντιμετωπίσει τα νέα σχέδια που συντάσσονται για τον διαμελισμό της χώρας. Αφετέρου, στην κατάσταση του «πολέμου χωρίς τέλος» που έχει περιέλθει η Τουρκία, γίνεται ευρεία χρησιμοποίηση του όρου «εσωτερικός εχθρός», στοχοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς, την κοινωνία των πολιτών, καθώς επίσης πολιτικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες, όπως συνέδρια, ημερίδες και συζητήσεις με τη συμμετοχή Τούρκων και αλλοδαπών επιστημόνων-ερευνητών.

Στην κατάσταση αυτή που μας περιγράψατε, τι θα πρέπει να προσέξει η Ελλάδα;

Η ελληνική πλευρά κρίνεται σκόπιμο να λάβει υπόψη δύο θέματα για την ενάσκηση της εξωτερικής της πολιτικής: την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Αναφορικά με την ευρωπαϊκή προοπτική, αυτή για την Τουρκία πιθανόν έλαβε τέλος και η νέα στρατηγική που θα εφαρμόσει η Άγκυρα θα εστιασθεί στις διμερείς σχέσεις με κάθε ευρωπαϊκό κράτος ξεχωριστά, στο πλαίσιο τριών παραγόντων: φιλικές σχέσεις, εταιρικές σχέσεις και εχθρικές σχέσεις. Μάλιστα, οι πρόσφατες συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας σε εξοπλισμούς μεταξύ Τουρκίας, Γαλλίας και Ιταλίας εντάσσονται στο πλαίσιο των εταιρικών σχέσεων. Συνεπώς, μια απομάκρυνση της Τουρκίας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και προσέγγιση ευρωπαϊκών κρατών ξεχωριστά, με αντάλλαγμα οικονομικές συνεργασίες, δεν νομίζω ότι θα είναι προς όφελος της χώρας μας, ειδικά το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Σε ό,τι έχει να κάνει με μια ασφαλή εκτίμηση για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, θεωρώ ότι θα πρέπει να δούμε όλη την εικόνα της Μέσης Ανατολής. Εν προκειμένω, η Τουρκία, μέσα στην «ανεμοθύελλα» που έχει πλήξει τη Μέση Ανατολή «χορεύει» με το Ιράν, διαπληκτίζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι συγκρατημένη με τη Ρωσία. Σημειωτέον ότι, αυτά υποκρύπτουν, εν δυνάμει, μεγάλες παγίδες και μεγάλες κρίσεις που δεν μπορεί να προβλεφθούν. Και τούτο, διότι η εν λόγω περιοχή βρίσκεται σε μια περίοδο όπου, ο φίλος γίνεται εχθρός και ο εχθρός γίνεται φίλος.

Αναφορικά, με την απόκλιση συμφερόντων μεταξύ Τουρκίας και Ηνωμένων Πολιτειών στη Συρία και το βόρειο Ιράκ, η τουρκική στρατηγική δεν αποσκοπεί σε άμεσα και μεγαλεπήβολα αποτελέσματα. Οι Τούρκοι ξέρουν να περιμένουν και προβαίνουν σε μικρά βήματα κάθε φορά, είτε μέσω εκβιασμών είτε μέσω παραχωρήσεων. Ενδεικτικό παράδειγμα της στρατηγικής της Άγκυρας μέσω εκβιασμών είναι το εξής: Μετά τις πληροφορίες που κυκλοφόρησαν το τελευταίο χρονικό διάστημα για το ενδεχόμενο καθυστέρησης ή ακόμη και ακύρωσης της παράδοσης των αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία εξαιτίας της τουρκο-ρωσικής συμφωνίας για τους S-400 που βρίσκεται σε εξέλιξη, ερντογανικοί κύκλοι (εφημερίδα Yeni Safak) ανέφεραν ότι, η Άγκυρα εξετάζει την περίπτωση να ζητήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποσύρει το ραντάρ ΑΝ-ΤΡΥ-2 που βρίσκεται από το 2012 στην περιοχή Kürecik της Malatya στη νοτιοανατολική Τουρκία επισημαίνοντας το εξής:

«H Τουρκία που προέταξε το στήθος της για την ασφάλεια της Ατλαντικής Συμμαχίας, με αποτέλεσμα να κλιμακωθούν οι αντιδράσεις της Μόσχας και της Τεχεράνης, δεν θα σκύψει το κεφάλι της στον εκβιασμό που επιχειρείται για τα F-35 από τις Ηνωμένες Πολιτείες με πρόσχημα τους S-400. Εάν δεν έρθουν τα F-35 στην Τουρκία, το ραντάρ στο Kürecik θα γίνει μια φούσκα (μπαλόνι) και τότε το Ισραήλ θα αποστερηθεί της δυνατότητας έγκαιρης προειδοποίησης σε περίπτωση εκτόξευσης βαλλιστικού πυραύλου από το ανατολικό και βόρειο Ιράν.». Όμως πέραν των F-35, ο τουρκικός εκβιασμός πιθανόν να επεκταθεί και στα F-16. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Τούρκο υποπτέραρχο ε.α. Beyazıt Karataş, η Άγκυρα θα ζητήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες την αναβάθμιση των αεροσκαφών αυτών σε F-16 Block 70. Επιπλέον, ο Karataş γνωστοποιεί ότι, η τουρκική πολεμική αεροπορία εκσυγχρόνισε τα F-16 Block 40 και Block 50 σε Block 50+, ενώ ο εκσυγχρονισμός των F-16 Block 30 βρίσκεται στο στάδιο της ολοκλήρωσης.     
   
Ποία είναι η άποψη σας για την Meral Akşener, την οποία μερικοί δημοσιογραφικοί κύκλοι εδώ στην Ελλάδα την αποκαλούν ως τη «Σιδηρά Κυρία» που απειλεί την κυριαρχίαTayyip Erdoğan;

Θεωρώ ότι, στην Τουρκία δεν υπάρχει κάποια άλλη ηγετική προσωπικότητα ικανή να συσπειρώσει όλες τις ανομοιογενείς κοινωνικο-πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται κατά του Erdoğan και στη συνέχεια αυτή να αντιπαρατεθεί πολιτικά εναντίον του.

Ο Tayyip Erdoğan δεν ανησυχεί μήπως και δεν εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας κατά τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2019. Αυτό που τον ανησυχεί είναι μήπως δεν εξασφαλίσει το 50%+1 στον πρώτο γύρο των εκλογών. Η ανησυχία του αυτή έχει να κάνει με το γεγονός ότι, το ποσοστό του πρώτου γύρου μπορεί να μην εκλέξει πρόεδρο, ωστόσο αυτό θα κρίνει την κατανομή των βουλευτικών εδρών. Δηλαδή εάν στον πρώτο γύρο ο Ερντογάν λάβει λιγότερο από 51%  θα αντιμετωπίζει πρόβλημα με την ψήφιση των νόμων που θα επιθυμεί να περάσει όταν αυτός θα εκλεγεί πρόεδρος στο δεύτερο γύρο. Τούτο μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι, είναι δεδομένη η συνεργασία του Erdoğan με το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις στην Τουρκία, παρατηρείται μια πτώση των ποσοστών του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ, η οποία κατά βάσει εστιάζεται στα εξής: Πρώτον, η απώλεια ψηφοφόρων νεαρής ηλικίας είναι σημαντική και ειδικά στους φοιτητές. Μάλιστα, για έναν Τούρκο φοιτητή δεν θεωρείται πολιτική τοποθέτηση με πρεστίζ να λέει κάποιος ότι είναι ερντογανικός, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ας σημειωθεί ακόμη ότι, ενώ το 2003 στην Τουρκία υπήρχαν 70 πανεπιστήμια, επί διακυβέρνησης Erdoğan αυτά αυξήθηκαν στα 186 με 7.198.987 φοιτητές. Δεύτερον, στα 15 χρόνια που το ΑΚΡ κυβερνά την Τουρκία, για πρώτη φορά εμφανίζεται μια νέα δεξιά εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Δηλαδή το İyi Parti (Καλό Κόμμα) που ιδρύθηκε στις 27-10-2017, έχει αρχηγό την Meral Ακşener και αποτελεί το 87ο κόμμα  της τουρκικής πολιτικής σκηνής. Και τρίτον, παρατηρείται διαρροή ψηφοφόρων επειδή ο Erdoğan ζήτησε τις παραιτήσεις πολλών δημάρχων που ανήκουν στο κόμμα του, όπως της Άγκυρας, της Κωνσταντινούπολης κ.λπ. χωρίς να διευκρινισθεί η αιτία (είτε κακοδιαχείριση, είτε σχέση με τους γκιουλενιστές κ.λπ.).

Σε ό,τι έχει να κάνει με την Akşener, αυτή αποσκοπεί στο να γίνει μια ανακατανομή της τράπουλας της κοινοβουλευτικής δομής της Τουρκίας, να θέσει εκτός κοινοβουλίου το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ το οποίο στηρίζει τον Erdoğan, να αποκόψει της αυτοδυναμία του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ, και να ανοίξει το δρόμο για μια εναλλακτική πρόταση διοίκησης της χώρας μαζί με το ρεπουμπλικανικό κόμμα CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Επιπρόσθετα, τα δυτικά κέντρα ισχύος εκλαμβάνουν το İyi Parti της Ακşener ως ένα μέσο αποδυνάμωσης του Erdoğan και στη συνέχεια απομάκρυνσης του από την εξουσία. Για το λόγο αυτό βλέπουμε δημοσιεύματα για την Ακşener όπως, η «Σιδηρά Κυρία», τα οποία αναδημοσιεύονται στη χώρα μας. Ωστόσο, γεννώνται τα εξής ερωτήματα διότι δημοκρατικοί κύκλοι στην Τουρκία την αποκαλούν ως «πριγκίπισσα τους σκότους»: «Η Meral Ακşener θα αποποιηθεί των σκοτεινών σχέσεων που είχε με το βαθύ κράτος;». «Η Meral Ακşener θα απαρνηθεί την παραδοσιακή πολιτική και ιδεολογική γραμμή του εθνικιστικού κόμματος MHP από το οποίο προέρχεται;». Μάλιστα, για να γίνουν κατανοητά τα εν λόγω ερωτήματα, παρατίθεται ακολούθως η πολιτική διαδρομή της Ακşener.

Το 1995 ήταν μια από τις πιο στενές συνεργάτιδες της Tansu Çiller (σ.σ. πρωθυπουργός που προκάλεσε την κρίση στα Ίμια) στο κόμμα Ορθού Δρόμου DYP  και κατόπιν ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών εποφθαλμιώντας τη θέση της Çiller. Ως υπουργός Εσωτερικών κατηγορήθηκε για σκάνδαλο υποκλοπών που είχε στόχο το τουρκικό πολεμικό ναυτικό. Ήταν, ενεργό μέλος των Γκρίζων Λύκων και είχε πολιτικό δεσμό με τον Alaatin Çakıcı, ο οποίος αποκαλείται ως αρχηγός της εθνικιστικής μαφίας στην Τουρκία. Όταν ιδρύθηκε το κόμμα AKP, η Ακşener προσέγγισε τον Tayyip Erdoğan για να την εντάξει στο κόμμα του, αλλά ο Erdoğan κράτησε αποστάσεις από αυτήν. Για το λόγο αυτό, στις 02-11-2001 εντάχθηκε στο εθνικιστικό κόμμα MHP και κατόπιν ο αρχηγός του κόμματος την όρισε ως κύρια σύμβουλό του. Στη συνέχεια αφού έγινε βουλευτής, άρχισε να διεκδικεί την αρχηγία του ΜΗΡ, με αποτέλεσμα στις 08-09-2016 να αποπεμφθεί από το κόμμα. Κατόπιν, στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 ήταν μια από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του ΟΧΙ για την αλλαγή του πολιτεύματος της χώρας. Ας σημειωθεί ακόμη ότι, στα ιδρυτικά μέλη του κόμματος της περιλαμβάνεται ο πλοίαρχος ε.α. Ali Türkşen γνωστός ως διοικητής ομάδος Τούρκων βατραχανθρώπων κατά την κρίση στα Ίμια το 1996 και στη συνέχεια κατηγορούμενος στην υπόθεση Βαριοπούλα.

Θεωρητικά το κόμμα της Ακşener αυτοπροσδιορίζεται ως ένα φιλελεύθερο κόμμα με άνοιγμα προς την κεντροαριστερά (σ.σ. πρόκειται για πολιτικά ρεύματα που στήριξαν στο παρελθόν το στρατιωτικό κατεστημένο) προσδοκώντας στη στήριξη των αγανακτισμένων ψηφοφόρων από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, πρωτίστως από το ΜΗΡ και κατόπιν από το ΑΚΡ και στη συνέχεια από CHP και το κουρδικό HDP.

Όπως γίνεται κατανοητό, η υποψηφιότητα της Ακşener για ευθεία αντιπαράθεση στον Erdoğan παρουσιάζει πολλά τρωτά σημεία με αβέβαια αποτελέσματα. Το επισημαίνουμε αυτό, διότι στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου 2019 οι Τούρκοι ψηφοφόροι δεν θα κληθούν να ψηφίσουν κόμμα, αλλά κατά πόσο εμπιστεύονται τον Tayyip Erdoğan να διαχειρισθεί τα προβλήματα ασφάλειας που αντιμετωπίζει η χώρα λόγω των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων.  

Φυσικά, σε ό,τι έχει να κάνει με την ελληνική πλευρά, μια πολιτικός με τη διαδρομή της Ακşener όχι μόνο δεν θα πρέπει να δημιουργεί ελπίδες για επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, αλλά ανησυχία για περαιτέρω όξυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Προς επιβεβαίωση της εκτίμησης αυτής παρατίθεται η δήλωση της Ακşener 10 ημέρες μετά την επίσκεψη του προέδρου της Δημοκρατίας στην Ψέριμο στις 07-03-2017: «Η κυβέρνηση έμεινε θεατής στη μετάβαση του Έλληνα προέδρου στην Ψέριμο (σ.σ. την αποκάλεσε Keçi Adası) που ανήκει στην Τουρκία. Πρέπει επειγόντως να γίνουν τα δέοντα.».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Οκτ 2017


Το μέλλον προοιωνίζεται μια Ευρώπη όλο και πιο συντηρητική, με περιχαράκωση στο εθνικό κράτος, άνοδο ξενοφοβικών τάσεων και ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων, τάση που επιταχύνεται από την αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή.

Τα λόγια είναι του Μάνου Καραγιάννη, Αναπληρωτή Καθηγητή Διεθνούς Ασφάλειας στο King's College London που μιλά για το αντίκτυπο στις ευρωπαικές κοινωνίες από τις καινούργιες εύθραυστες ισορροπίες σε Ιράκ και Συρία, μετά τις ήττες του Ισλαμικού Κράτους. Χαρακτηρίζει το Κουρδικό για τη Τουρκία, ό,τι το Παλαιστινιακό για το Ισραήλ, και προβλέπει ότι η πορεία ανεξαρτητοποίησης του Κουρδικού κράτους είναι μη αναστρέψιμη, γεγονός που δημιουργεί νέα δεδομένα, όπως το ενδεχόμενο να έρθει η Άγκυρα πιο κοντά στη Τεχεράνη και την κυβέρνηση της Βαγδάτης που ελέγχεται από τους Ιρακινούς Σιίτες.

Αναφέρεται στο ρόλο του Κρεμλίνου που δεν θα βάλει "όλα τα αυγά σε ένα καλάθι", και θα συνεχίσει να υποστηρίζει στρατιωτικά το καθεστώς Άσαντ, αλλά και να προσεγγίζει τους Κούρδους γιατί είναι το νέο δυναμικό στοιχείο στην περιοχή. Όσο για το ISIS, δεν πρόκειται να εξαφανισθεί, καθώς σκέφτεται περισσότερο πολιτικά και λιγότερο στρατιωτικά, επομένως η χθεσινή επίθεση στη Μασσαλία δεν θα είναι η τελευταία, αφού η Ευρώπη είναι γεμάτη από "μοναχικούς λύκους".

Συνέντευξη στο Γιώργο Φιντικάκη

- Οι εξελίξεις στη Συρία εστιάζονται στη Ράκα. Έπειτα από μήνες μαχών, η συμμαχία Σύριων, Κούρδων και Αράβων που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ—πολιορκούν τον τελευταίο θύλακα των τζιχαντιστών στη βόρεια Συρία. Πνέει τα λοίσθια το ISIS;
Ναι, νομίζω είναι καθαρά θέμα χρόνου η απελευθέρωση της Ράκα και των υπόλοιπων τμημάτων της συριακής επικράτειας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ISIS θα εξαφανιστεί ! Είναι πολύ πιθανόν η οργάνωση να επιστρέψει στη μορφή που είχε την περίοδο 2003-2011, όταν λειτουργούσε ως παρακλάδι της Αλ-Κάιντα και προέβαινε σε τρομοκρατικές επιθέσεις στο κεντρικό Ιράκ.

- Όσο πληθαίνουν οι στρατιωτικές ήττες του Ισλαμικού Κράτους, τόσο να περιμένουμε αύξηση στα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη; 
Η ηγεσία του ISIS σκέφτεται περισσότερο πολιτικά και λιγότερο στρατιωτικά. Οι επιθέσεις στη Δυτική Ευρώπη και τη Ρωσία παρουσιάζονται ως "αντεπίθεση" της οργάνωσης. Δεν στοιχίζει τίποτα στο ISIS να επιδιώκει θεαματικά χτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης. Και η χθεσινή επίθεση στη Μασσαλία αυτό δείχνει. Δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία.

- Η πολύνεκρη επίθεση στο Λας Βέγκας μπορεί να σχετίζεται με το Ισλαμικό Κράτος; Το ISIS ισχυρίζεται ότι ο μακελάρης του Λας Βέγκας ήταν στρατιώτης του. Μπορεί να έχει βάση κάτι τέτοιο και πώς να «διαβάσουμε» αυτή τη τραγωδία; 
Δεν φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο, πράγμα όμως που σημαίνει ότι η οργάνωση ποντάρει περισσότερο στο φόβο παρά στην αλήθεια. Ο δολοφόνος πιθανότατα δεν είχε πολιτικά κίνητρα, αλλά περισσότερες πληροφορίες θα έχουμε τις επόμενες μέρες.

- Η τρομοκρατία κυριαρχεί στην ατζέντα των Ευρωπαίων ψηφοφόρων. Το είδαμε στις γερμανικές εκλογές, όπου το κεφάλαιο "ασφάλεια", σε συνδυασμό φυσικά με το Μεταναστευτικό, ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τη στροφή της κοινωνίας προς τα "δεξιά" (AfD, FDP). Το μέλλον προοιωνίζεται μια Ευρώπη όλο και πιο συντηρητική; 
Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που μας οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση, πράγματι το μέλλον προοιωνίζεται μια Ευρώπη όλο και πιο συντηρητική. Ο κυριότερος λόγος είναι η γήρανση των ευρωπαϊκών κοινωνιών που σημαίνει πρακτικά ότι εξαρτόμαστε από τους μετανάστες για την συντήρηση του κοινωνικού κράτους. Ταυτόχρονα, πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες ζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη. Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ενσωμάτωσης έχουν σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Η πολιτισμική διαφορετικότητα δημιουργεί ανασφάλεια που τροφοδοτεί την Άκρα Δεξιά. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στα θέματα μετανάστευσης και ενσωμάτωσης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο ρατσισμός δεν μπορεί να είναι η απάντηση στις προκλήσεις της εποχής.

- Τι σημαίνει όμως στη πράξη η συντηρητικοποίηση της Ευρώπης; Σημαίνει ότι κλείνει προς την άκρα δεξιά, σε μοντέλα τύπου Ουγγαρίας; 
Σημαίνει περιχαράκωση στο εθνικό κράτος, άνοδος ξενοφοβικών τάσεων της κοινωνίας, και ενίσχυση ακροδεξιών κομμάτων.

- Πριν από μερικές ημέρες είχαμε δημοψήφισμα στο Ιράκ, όπου οι Κούρδοι τάχθηκαν με ποσοστό 93,7% υπέρ της απόσχισης από τη Βαγδάτη. Πως να διαβάσουμε αυτή η εξέλιξη για τις ισορροπίες της περιοχής;
Είναι απλά άλλο ένα βήμα για τη δημιουργία του κουρδικού κράτους.  Το κουρδικό κίνημα όμως είναι κατακερματισμένο σε διαφορετικές ομάδες, οι οποίες δεν μοιράζονται απαραίτητα την ίδια αντίληψη πραγμάτων. Έχω την εντύπωση ότι ο ηγέτης των Κούρδων του Βορείου Ιράκ Μασούντ Μπαρζανί θέλει να ενισχύσει τη θέση του έναντι του PKK και των Κούρδων της Συρίας. Σε κάθε περίπτωση, ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος θα δημιουργήσει νέα δεδομένα στην περιοχή. Μην σας προκαλέσει εντύπωση αν η Τουρκία έρθει πιο κοντά στο Ιράν και την κυβέρνηση της Βαγδάτης που ελέγχεται από τους Ιρακινούς Σιίτες. 

- Πόσο εύθραυστη ειναι η κατάσταση; Διαβάζουμε για παράδειγμα ότι πιο "εύφλεκτο" είναι το Κιρκούρκ που βρίσκεται υπό κουρδικό έλεγχο, παρ’ ότι δεν ανήκει στη συνταγματικά αναγνωρισμένη έκταση της αυτόνομης κουρδικής περιοχής…
Ναι ισχύει αυτό. Παίζεται ένα μεγάλο παιχνίδι γύρω από το Κιρκούκ γιατί είναι μια μεγάλη πολυεθνοτική πόλη με σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου. Δεν θα είναι εύκολο για τους Κούρδους να εντάξουν το Κιρκούκ στο νέο κουρδικό κράτος.

- Μετά τις νίκες κατά του Ισλαμικού Κράτους, οι Κούρδοι ελέγχουν 40% περισσότερα εδάφη απ’ αυτά που αναφέρει το ιρακινό σύνταγμα, περιλαμβανομένης και της μεθοδίου Ιράκ-Συρίας. Προφανώς αυτό ενοχλεί πολύ την Αγκυρα. Πως πιστεύετε ότι θα αντιδράσει;
Θα έλεγα ότι το Κουρδικό είναι πλέον για την Τουρκία ότι είναι το Παλαιστινιακό για το Ισραήλ. Η Άγκυρα δίνει μάχη οπισθοφυλακών στην περιοχή γι' αυτό και αναζητά περιφερειακούς συμμάχους. Η πορεία ανεξαρτητοποίησης φαίνεται να μην είναι αναστρέψιμη.

- Ο Ερντογάν απείλησε τους Κούρδους του Ιράκ ότι θα κλείσει τη στρόφιγγα του αγωγού μέσω του οποίου εξάγουν ως και 700.000 βαρέλια ημερησίως στο λιμάνι Τσειχάν. Ωστόσο, παρά τους λεονταρισμούς του, η Τουρκία διαθέτει την ισχύ να κηρύξει έναν πόλεμο εναντίον των Κούρδων του Ιράκ;
Εκτιμώ ότι θα είναι δύσκολο να κλείσει η στρόφιγγα του αγωγού, γιατί η Τουρκία παρουσιάζεται από την κυβέρνηση της ως μια αξιόπιστη διαμετακομιστική χώρα. Αυτές οι ποσότητες που προέρχονται από το Βόρειο Ιράκ έχουν συμβολαιοποιηθεί για δυτικές εταιρείες. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι αν η Τουρκία κλείσει την στρόφιγγα θα πρέπει μετά να δώσει σοβαρές εξηγήσεις για την συμπεριφορά της, να πληρώσει αποζημιώσεις, κ.ο.κ. Μια μαζική στρατιωτική επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ θα πρέπει, νομίζω, να αποκλειστεί. Υπάρχουν αμερικανικές και βρετανικές δυνάμεις στην περιοχή που δεν θα επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη. Οι Κούρδοι αντιμετωπίζονται από τους Αμερικάνους ως ο μοναδικός τους αξιόπιστος σύμμαχος στο Ιράκ και τη Συρία. Δεν θα τους εγκαταλείψουν για να ικανοποιήσουν την τουρκική πλευρά.

- Μπορεί αντί για στρατιωτική επέμβαση, να δούμε μια επιβολή αποκλεισμού, ένα εμπάργκο στο Ιρακινό Κουρδιστάν;
Αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο! Δηλαδή να επιβληθούν εμπορικές κυρώσεις και ίσως κάποιοι άλλοι περιορισμοί, όπως το προσωρινό κλείσιμο του τουρκικού εναέριου χώρου για εταιρείες που πετούν προς το Βόρειο Ιράκ.

- Μήπως το πιο ορατό ενδεχόμενο ανάφλεξης προκύπτει όχι από τους Κούρδους αλλά από τον άξονα Ιράκ-Ιράν; Ισχύει η εκτίμηση ότι κάθε κίνηση των Κούρδων για κήρυξη ανεξαρτησίας θα συναντήσει ένοπλη σιιτική αντίδραση; 
Μου έκανε εντύπωση ότι έκανε δήλωση για το κουρδικό δημοψήφισμα ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολλάχ Χασάν Νασράλα. Οι φιλοϊρανοί Σιιτές αντιμετωπίζουν τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ περίπου ως το "μακρύ χέρι" του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Είναι πιθανό να γίνουν επεισόδια μεταξύ κουρδικών και σιιτικών πολιτοφυλακών.

- Το Κρεμλίνο, παρά την πρόσφατη εξομάλυνση των σχέσεών του με την Άγκυρα, δεν επιθυμεί την εκμηδένιση των Κούρδων, και την ανεξέλεγκτη ενίσχυση της Τουρκίας. Τι επιδιώκει επομένως με τη στάση της η Ρωσία που τάσσεται υπέρ της διευρυμένης αυτονομίας των κουρδικών περιοχών της Συρίας;
Είναι φανερό ότι το Κρεμλίνο δεν θέλει να βάλει "όλα τα αυγά σε ένα καλάθι". Υποστηρίζει στρατιωτικά το καθεστώς Άσαντ, αλλά προσεγγίζει τους Κούρδους γιατί είναι το νέο δυναμικό στοιχείο στην περιοχή. Εξάλλου, η Μόσχα δεν απώλεσε ποτέ την ειδική σχέση που είχε με την κουρδική Αριστερά. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί επιδιώκουν  να έχουν καλή σχέση με τους Κούρδους της Συρίας. 

- Πόσο ισχυρό ρόλο παίζει στις εξελίξεις το πετρέλαιο; Το ρωτώ γιατί για παράδειγμα η ρωσική Rosneft έχει συνάψει συμφωνία με τη κυβέρνηση Μπαρζανί για εξαγωγή κουρδικού αργού…
Είναι σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας, αλλά δεν λειτουργεί καταλυτικά για τις εξελίξεις στο Βόρειο Ιράκ. Ξέρετε ότι η αγορά έχει γεμίσει με φθηνό πετρέλαιο τα τελευταία χρόνια. 

- Ενδιαφέρον έχει και η στάση της Τεχεράνης. Διατηρεί μακροχρόνιους δεσμούς με τους Κούρδους του Ιράκ – ιδίως με την φιλο-Ιρανική φατρία Ταλαμπανί στο ανατολικό Κουρδιστάν. Άραγε το Ιράν θα επιχειρήσει να διαμορφώσει την πολιτική του νεοσύστατου κρατιδίου εκ των έσω;
Δεν το αποκλείω, διότι το Ιράν έχει εξελιχθεί σε περιφερειακή δύναμη με ενισχυμένη παρουσία στο εσωτερικό του Ιράκ. Η Τεχεράνη όμως ακολουθεί μια πολιτική ενίσχυσης των σιιτικών κοινοτήτων στη Μέση Ανατολή που αναπόφευκτα θα αποξενώσει τους Κούρδους που είναι Σουνίτες.

- Το πολιτικό Ισλάμ πως αντιλαμβάνεται αυτές τις εξελίξεις;
Το πολιτικό Ισλάμ δεν είναι ένα ομοιόμορφο σύνολο με κοινές προσλαμβάνουσες. Είναι ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα που έχει διάφορες εκφάνσεις. Αλλιώς αντιλαμβάνεται τις εξελίξεις η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, αλλιώς το Κόμμα Ισλαμικής Απελευθέρωσης (Hizb ut-Tahrir al-Islami). Γενικά θα έλεγα πάντως ότι επικρατούν θεωρίες συνωμοσίας, όπως δυστυχώς συχνά συμβαίνει και στην Ελλάδα.

- Τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Πως μπορεί να την επηρεάσουν;
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή είναι φανερά ελλειμματική. Η περιοχή δεν βρίσκεται μέσα στις προτεραιότητες της ελληνικής διπλωματίας. Ωστόσο, η προσφυγική κρίση ήρθε να μας θυμίσει την γεωγραφική εγγύτητα με τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η Αθήνα μπορεί να μην έχει το ειδικό βάρος να αναλάβει διπλωματικές πρωτοβουλίες για την επίλυση των περιφερειακών συγκρούσεων, διατηρεί όμως πολύ καλές σχέσεις σχεδόν με όλους τους περιφερειακούς παίκτες. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλές χώρες, όπως η Ελλάδα, που συνομιλούν ταυτόχρονα με το Ισραήλ και με τους Παλαιστινίους. Επίσης, η ελληνική κοινωνία έχει εκφράσει αμέτρητες φορές την συμπαράσταση της στον αγώνα των Κούρδων. Το υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να βρει ένα τρόπο να κεφαλαιοποιήσει την καλή εικόνα της Ελλάδας στην περιοχή. Η διάσκεψη της Ρόδου για την Ασφάλεια και την Σταθερότητα ήταν μια προσπάθεια που δεν φαίνεται να είχε κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα.

* Το βιβλίο του Μάνου Καραγιάννη, "The New Political Islam: Human Rights, Democracy and Justice" θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο από το University of Pennsylvania Press.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου