Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Νοε 2017


Στην Ελλάδα των μνημονίων όλα τα αφύσικα έχουν μετατραπεί σε "λογικά". Στην Ελλάδα των μνημονίων που απειλείται οικονομικά, κανείς δεν μπορεί να παραγράψει - διαγράψει απειλές σχετικές με την ασφάλεια της χώρας και την καταγεγραμμένη δημογραφική απειλή - αλλοίωση λόγω των ανοικτών συνόρων και των λαθρομεταναστών.
Σε αυτή την Ελλάδα χώρα - χώρο, θεωρείται ανοσιούργημα - έγκλημα η άρνηση εκτέλεσης εντολών που δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα άμεσα συσχετιζόμενα με την μορφή αλλά και την καθεαυτή ύπαρξη της χώρας.
Σε αυτή τη χώρα που θα έπρεπε να προστατεύσουν πρώτοι εκείνοι που έχουν αναλάβει αυτό τον θεσμικό ρόλο, βρέθηκε ένας αρχιλοχίας να πει όχι, για κάτι που έπρεπε να πράξουν όλοι οι στρατιωτικοί της χώρας, ώστε να μην μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε μια ισλαμική χώρα, το προδοτικό κράτος τον τιμωρεί / εκδικείται παραδειγματικά... Ο Αρχιλοχίας Ευάγγελος Φώτης καταγγέλει επίσης πράγματα τα οποία απλώς υποψιαζόμασταν πως διεξάγονται έτσι...
«Αρνήθηκα να εκτελέσω υπηρεσία στα hotspot Δερβενίου Θεσσαλονίκης. Έφεραν στρατονομία να με συλλάβει στις 4 Ιουλίου 2017... ...δεν με συνέλαβε γιατί δεν είχαν ένταλμα, απλά με συνόδευαν όλη την ημέρα. Ήρθε μετά από 5 ημέρες ο Α.ΓΕΣ με ελικόπτερο και ζήτησε να μου μιλήσει προσωπικά. Σχηματίστηκε δικογραφία και με περνάν στρατοδικείο και πειθαρχικό, 30 Νοεμβρίου και 16 Νοεμβρίου αντίστοιχα. Σκοπεύω να το δημοσιεύσω με κάθε τρόπο. Στην αναφορά μου γράφω ότι «δεν ορίζονται από πουθενά τα καθήκοντά μου, αντιτίθεμαι στους προδοτικούς και αδέξιους χειρισμούς της δωσιλογικής αυτής κυβέρνησης, η οποία χρησιμοποιεί τις δομές φιλοξενίας ως κέντρα κράτησης και προάγει το δουλεμπόριο, στο οποίο πρωτοστατεί η Τουρκία. Η Τουρκία χρησιμοποιεί μεταναστευτικές ροές ως γεωστρατηγικό όπλο εναντίον των Ελλήνων. Δεν γίνεται καμία διαπίστευση, αν οι άνθρωποι αυτοί είναι των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας ή τζιχαντιστές. Εάν είναι και δημιουργήσουν τρομοκρατικά επεισόδια, το ότι περιθάλπονται από τον ελληνικό στρατό επισύρει ποινικές ευθύνες. Η όλη αυτή κατάσταση αποδυναμώνει τις Μονάδες του Ελληνικού Στρατού».
Α/λχίας (ΥΠ) Ευάγγελος Φώτης
Και εάν υπάρχουν κάποιοι που θα βιαστούν να χαρακτηρίσουν ως hoaxes ή fakenews το συγκεκριμένο θέμα, ας παρακολουθήσουν πρώτα το βίντεο ((μετά το 9 λεπτό)) με τηλεοπτική συνέντευξη του Αρχιλοχία Ευάγγελου Φώτη, στην οποία αναπτύσσει διεξοδικά το θέμα...
«..έχουν συντελεστεί παραβιάσεις του Συντάγματος που υποβιβάζουν τον ρόλο του στρατιωτικού σε αστυνομικό και διοικητικό υπάλληλο. Τώρα πια ο στρατιωτικός διώκεται αυτεπάγγελτα από την ελληνική δικαιοσύνη...οι στρατιωτικοί δεν μπορούν ούτε τον εαυτό τους να υπερασπιστούν...»
Α/λχίας (ΥΠ) Ευάγγελος Φώτης)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Νοε 2017


Του Γιάννη Νικήτα

Ένας από τους βασικούς συντελεστές της Μαχητικής Ισχύος ενός στρατεύματος είναι το προσωπικό του και το επίπεδο εκπαιδεύσεως αυτού. Να υπενθυμίσουμε ότι εκτός από τον αριθμό των διαθέσιμων-χρηστικών (και όχι απλά των υπαρχόντων) οπλικών συστημάτων και τις επιχειρησιακές δυνατότητες αυτών (τεχνολογία), άλλοι συντελεστές είναι το δόγμα, το φρόνημα-ηθικό, η πειθαρχία, η εμπειρία καθώς και οι τακτικές που εφαρμόζονται στο πεδίο!

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν δει το φως τις δημοσιότητας αρκετές αναφορές περί νέας μείωσης της θητείας, δηλαδή από τους εννιά στους έξι μήνες. Πρόκειται για άλλη μια λαϊκίστικη ενέργεια που είναι ξεκάθαρα σε βάρος της Εθνικής Άμυνας αφού αποδυναμώνει περαιτέρω τις οροφές προσωπικού ιδιαίτερα των Σχηματισμών του Ελληνικού Στρατού! Δυστυχώς οι οροφές προσωπικού του Ελληνικού Στρατού βρίσκονται σε εξαιρετικά οριακό επίπεδο από πλευράς επάνδρωσης και στελέχωσης κάτι που επιδρά αρνητικά στην επιχειρησιακή ετοιμότητα των Μονάδων του Έβρου (Δ’ΣΣ) και Νήσων (ΑΣΔΕΝ).

Πρώτα απ’ όλα οφείλουμε να τονίσουμε πως θητεία των εννιά μηνών συνεπάγεται πρακτικά θητεία των περίπου 7 μηνών εάν αφαιρέσουμε τη χρονική περίοδο που ο στρατεύσιμος βρίσκεται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων καθώς και το διάστημα που θα λάβει τις απαραίτητες άδειες. Συνεπώς, ο στρατεύσιμος σε 6-7 μήνες δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει καν ένα βασικό κύκλο εκπαίδευσεως που χωρίζεται σε δύο εκπαιδευτικά εξάμηνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δίνεται το κύριο βάρος στο επαγγελματικό προσωπικό (ΕΜΘ-ΕΠΟΠ) και οι στρατεύσιμοι οπλίτες οι οποί οι μετά την απόλυση τους θα αποτελέσουν τον κορμό της Εφεδρείας να καλύπτουν πρωτίστως λειτουργικές ανάγκες Μονάδων, που σε κάποιο βαθμό φαίνεται… «πάρεργο» και να μην κάνουν ουσιαστική και εντατική εκπαίδευση που θα οδηγήσει και σε εκπαιδευμένη εφεδρεία. Αν λάβουμε υπόψη ότι αυτό που λείπει σήμερα από την εκπαίδευση είναι η ένταση και ο ρεαλισμός το πρόβλημα μεγαλώνει.

Η διάρκεια της στρατιωτικής θητείας δεν είναι δυνατόν να μειωθεί και άλλο δεδομένης της απειλής από την Τουρκία και της συνεχιζόμενης αναθεωρητικής της πολιτικής! Η επάνδρωση των Μονάδων του ΕΣ αλλά και των λοιπών Κλάδων των ΕΔ ποτέ δεν «συνήλθε» μετά την χωρίς καμία σχετική μελέτη τον Αύγουστο 2009 με Υπουργό τον κ. Μειμαράκη. Φαίνεται δυστυχώς ότι οι εκάστοτε στρατιωτικές ηγεσίες συνηγορούν στις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας περί μειώσεων της θητείας ενώ γνωρίζουν ποια είναι η πραγματική κατάσταση. Η γνωστή κλισέ έκφραση των Γενικών Επιτελείων έπειτα από κάθε μείωση θητείας πως «δεν επηρεάζεται το αξιόμαχο» προφανώς και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Έχουμε πολλά στοιχεία για να αποδείξουμε αυτό αλλά δεν μπορούν να δημοσιευτούν. Το αξιόμαχο προφανώς και επηρεάζεται αλλά επειδή πραγματικές επιχειρήσεις δεν γίνονται αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί πως είναι λάθος. Βέβαια, όλες οι αδυναμίες κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια όσο και εάν προσπαθούμε να τις κρύψουμε. Εκτός και εάν είσαι τόσο σίγουροι οι πολιτικοί ταγοί και ιθύνοντας ευελπιστώντας πως μια «σημειακή κρίση» σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο δεν μπορεί να επεκταθεί σε ευρύτερη σύρραξη υψηλής έντασης και ειδικά σήμερα σε συνθήκες περιφερειακής και διεθνούς αστάθειας.

Η Νέα Δομή Δυνάμεων που τόσο ευαγγελίζονται ορισμένοι προκειμένου να εξοικονομηθεί προσωπικό και πόροι προς τους κύριους σχηματισμούς του Ε.Σ όπως αυτοί που αναφέραμε λίγο έχει αλλάξει τα πράγματα. Ελάχιστα στρατόπεδα έχουν κλείσει ενώ εξακολουθούν να υφίστανται Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων σε περιοχές της Πελοποννήσου ή της Δυτικής Μακεδονίας αντί οι στρατεύσιμοι να παρουσιάζονται κατευθείαν στον σχηματισμό που θα υπηρετήσουν και αμέσως μετά να τοποθετούνται ανάλογα με το Όπλο και Σώμα σε Μονάδα Εκστρατείας.

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους που καλλιεργήθηκε τα προηγούμενα έτη είναι πως οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να στηριχθούν σε έναν αμιγώς επαγγελματικό Στρατό. Μύθος που βασίστηκε σε μοντέλα Στρατών κρατών της Κεντρικής Ευρώπης που δεν αντιμετωπίζουν συμβατικής φύσεως απειλή λόγω πτώσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας αλλά καλούνται να επιχειρήσουν σε αποστολές ειρηνευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ ή ακόμα και σε αστυνομικά καθήκοντα.

Επομένως, φθάνοντας στο 2017 βλέπουμε έναν «γερασμένο» Στρατό όπου ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 40+ χρόνια. Έναν στρατό που «τίναξε στον αέρα» τους προϋπολογισμούς του ΥΕΘΑ με τόσους επαγγελματίες οπλίτες τους οποίους μάλιστα ενώ τους είχε ως συμβασιούχους πενταετούς υποχρέωσης, τους μονιμοποίησε για ψηφοθηρικούς λόγους. Ένας πλήρως επαγγελματικός στρατός δεν μπορεί να υλοποιηθεί κυρίως για δύο λόγους, αφενός επειδή είναι πολύ δαπανηρός και αφετέρου διότι ούτε και αποδοτικό από επιχειρησιακής απόψεως είναι. Με εξαίρεση πολύ τεχνικά αντικείμενα στα σύγχρονα οπλικά συστήματα που απαιτούν μεγάλο βαθμό εξειδίκευση είναι απαράδεκτο να συναντάμε επαγγελματίες οπλίτες ως καμαρότους σε πλοία του Στόλου ή σε μονάδες Πεζικού όντας απλοί τυφεκιοφόροι. Και για να τεκμηριώσουμε την παραπάνω άποψη μας περί μη αποδοτικότητας όταν ένας επαγγελματίας οπλίτης μονιμοποιείται και ηλικιακά μεγαλώνει μαθηματικά φθίνει και η απόδοση του ως «μαχητή». Έχει τις ίδιες φυσικές αντοχές ένας επαγγελματίας οπλίτης των 35 ή 40 ετών και τις ίδιες ένας εικοσάχρονος;

Ανακεφαλαιώνοντας, άποψη μας είναι πως η θητεία δεν μπορεί να μειωθεί περαιτέρω, εφόσον λόγω της τουρκικής απειλής δεν μπορεί και να …. Αυξηθεί! Δεν αποτελούν λύση οι μεγάλες ιδέες περί «αξιοποίησης» της Εθνοφυλακής ενώ και ο θεσμός των Οπλιτών Βραχείας Ανακατάταξης (ΟΒΑ) παρά την ενεργεία δεν αποδίδει. Εδώ θα λέγαμε ότι θα μπορούσαν να δίνονται ουσιαστικά ίνητρα όπως μια αμοιβή και μοριοδότηση για θέσεις στα Σώματα Ασφαλείας. Ομοίως, μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του Ε.Σ είναι η έλλειψη ηγητόρων μικρών κλιμακίων. Η λύση είναι η επέκταση του θεσμού των Δόκιμων Εφέδρων Αξιωματικών και των εφέδρων λοχιών με μεγαλύτερη διάρκεια τουλάχιστον 18 μηνών καθώς και η ποιοτικότερη παρεχόμενη εκπαίδευση.

Κρίνεται σκόπιμο τέλος με την ευκαιρία της δημοσίευσης αυτού του άρθρου είναι η αξιοποίηση της εφεδρείας στην οποία βασίζεται ο ΕΣ. Δυστυχώς, οι στρατεύσιμοι μετά την απόλυση τους «χάνουν τις δεξιότητες» τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ασκήσεις ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ στις οποίες η κλήση εφέδρων δεν ξεπερνά τις μερικές εκατοντάδες άτομα. Εκτιμάται ότι το σύστημα επιστράτευσης χρήζει αναθεώρησης, ενώ η εκπαίδευση της εφεδρείας φαντάζει ως κάτι το ιδιαίτερο ενώ είναι κάτι το απολύτως αυτονόητο και αναγκαίο. Ο Ε.Σ όπως προ ειπώθηκε είναι ένας Στρατός που βασίζεται στην επιστράτευση του. Πρακτικά αυτό συνεπάγεται πως οι σχηματισμοί του (Μεραρχίες, Ταξιαρχίες) συμπληρώσουν την πολεμική τους σύνθεση μέσω της επιστράτευσης.

Φυσικά όλα ξεκινούν από το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας και του πολιτικού κόσμου γενικότερα που αντιμετωπίζουν με έλλειψη υπευθυνότητας τα θέματα Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας. Εξάλλου όπως είχε πει κατά το πρόσφατο παρελθόν κυβερνητικός αξιωματούχος σε ανώτατο επιτελικό αξιωματικό του Π.Ν: «Τι ανησυχείτε κύριε Ναύαρχε; Μήπως θα γίνει πόλεμος;»

* Ο κ. Γιάννης Νικήτας είναι διαπιστευμένος στρατιωτικός συντάκτης του ΥΠΕΘΑ και ιδιοκτήτης της νεοσύστατης ιστοσελίδας για θέματα άμυνας και ασφάλειας www.defencereview.gr
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Οκτ 2017


Με εντολή του ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου οι περικοπές!
Δείτε πόσα έχουν κόβουν και εξοικονομούν από κάθε Επιτελείο!

Οι περικοπές στο επίδομα επικινδυνότητας είχαν ήδη δρομολογηθεί τον τελευταίο χρόνο, παρά τις διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας ότι δεν πρόκειται οι στρατιωτικοί να χάσουν από το εισόδημά τους.

Την ίδια ώρα που διαβεβαίωναν ότι δεν θα χαθούν χρήματα από το εισόδημα των στρατιωτικών υπέγραφαν και τις περικοπές στο επίδομα επικινδυνότητας και στα επιδόματα αυξημένης επιχειρησιακής ετοιμότητας των μονάδων.

Παράλληλα, ο σύμβουλος του υπουργού Εθνικής Άμυνας Συνταγματάρχης Ανέστης Τσουκαράκης σε τηλεοπτική εμφάνισή του είχε αποκαλύψει ότι ο ίδιος είχε εισηγηθεί τις περικοπές στο επίδομα επικινδυνότητας, δημιουργώντας εντυπώσεις ότι υπάρχουν αργόμισθοι στρατιωτικοί!


Ωστόσο ήδη είχαν δρομολογηθεί περικοπές στα επιδόματα επικινδυνότητας από το 2016, με εντολή του υπουργού Πάνου Καμμένου.
Όπως χαρακτηριστικά φαίνεται και από το έγγραφο που αποκαλύπτoυμε, ήδη από το 2016 είχε ζητηθεί η περικοπή του επιδόματος επικινδυνότητας και αυξημένης επιχειρησιακής ετοιμότητας ως εξής:
- 2,1 εκατομμύρια ευρώ από το ΓΕΣ
- 1,3 εκατομμύρια ευρώ από το ΓΕΝ
- 1,7 εκατομμύρια ευρώ από το ΓΕΑ

Μάλιστα, όπως μπορείτε να δείτε και από το σχετικό έγγραφο, οι περικοπές χαρακτηρίζονται "εξορθολογισμός", λέξη την οποία χρησιμοποιεί και ο κ. Τσουκαράκης, για να μην χτυπάει άσχημα η λέξη περικοπή.


Όλα αυτά είχαν αποφασιστεί ήδη από το 2016 και τελικά οι περικοπές νομοθετήθηκαν με το τέταρτο μνημόνιο τον περασμένο Απρίλιο.

Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι αφενός ήταν ήδη δρομολογημένο και είχε σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια από το υπουργείο εθνικής άμυνας η περικοπή. Δεν ήταν απαίτηση του "κακού" υπουργείου Οικονομικών, αλλά σχεδιασμός του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και προκειμένου να μπορέσει να εξοικονομήσει τα 355 εκατομμύρια ευρώ που έχει δεσμευτεί από τον Οκτώβριο του 2015.

ArmyVoice


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Οκτ 2017


Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Το ΓΕΣ, για άλλη μια φορά τιμητής των παραδόσεων και των θεσμών, ανακήρυξε το έτος 2017 ως «έτος των Εφέδρων και των Εθνοφυλάκων». Εκτιμώντας ότι η ενέργεια αυτή, πλέον της ανάδειξης της σημασίας των δύο αλληλένδετων θεσμών, αποσκοπεί και στη δρομολόγηση μέτρων και ενεργειών βελτίωσης της αποτελεσματικότητας τους θα προχωρήσω στην προβολή κάποιων σκέψεων αναφορικά με την εφεδρεία.

Είναι γεγονός ότι και στην Ελλάδα, ο θεσμός της θητείας, συνεπακόλουθα και της εφεδρείας, δέχθηκαν επικρίσεις ως επιχειρησιακά αναποτελεσματικοί, κοινωνικά ξεπερασμένοι και οικονομικά προβληματικοί. Ορισμένες από τις παρατηρήσεις ήταν ορθές. Η πληθώρα όμως των μορφών των νέων απειλών, η ορατή αδυναμία διατήρησης επαγγελματικού στρατού και η αδήριτος ανάγκη μείωσης του λειτουργικού κόστους των ενόπλων δυνάμεων μας αναγκάζουν σήμερα να αναθεωρήσουμε τους αλληλένδετους θεσμούς της θητείας, εφεδρείας και εθνοφυλακής.

Ιστορικά, με τελευταίες αποδείξεις στις, όχι μακρινές, κρίσεις του 1987 και 1996, ο στρατός ξηράς βασίστηκε στην κινητοποίηση της εφεδρείας (μερικής ή γενικής). Από πουθενά δεν προκύπτουν ασφαλή συμπεράσματα ότι δεν θα υπάρξει ανάλογη ανάγκη στο μέλλον. Απεναντίας, οι νέου τύπου απειλές που κατευθύνονται και στο εσωτερικό της χώρας θα απαιτήσουν μια πολυάριθμη κινητοποίηση -με συμμετοχή και της εφεδρείας- για την αντιμετώπιση τους. Ως εκ τούτου, ο βασικός μας στόχος εστιάζει στο πως θα δημιουργήσουμε μια περισσότερο εκπαιδευμένη και αξιόπιστη εφεδρεία.

Η εφεδρεία είναι όμως άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δομή, οργάνωση και συγκρότηση των ενόπλων δυνάμεων, καθίσταται αξιόμαχη μέσα από την εκπαίδευση στη διάρκεια της θητείας, συντηρείται με διαρκείς μετεκπαιδεύσεις και υλοποιείται μέσα από ένα γραφειοκρατικό σύστημα που περιέχει τα στρατολογικές αρχές, τις μονάδες επιστράτευσης και τις μονάδες εκστρατείας.

Αναμφισβήτητα η δημιουργία αξιόμαχου έφεδρου προϋποθέτει την ύπαρξη εκπαιδευμένου κληρωτού. Προσωπική μου άποψη είναι ότι υπάρχει μια υστέρηση στην εκπαίδευση των κληρωτών για ένα πλήθος λόγων που βαρύνουν εξίσου πολιτική και στρατιωτική ηγεσία αλλά και τον καθένα από εμάς ατομικά. Αντικειμενικές δυσκολίες υπάρχουν πολλές: μειωμένη διάρκεια θητείας, ελλιπείς πιστώσεις για εκπαίδευση, πλήθος από πάρεργα. Το μείζον όμως πρόβλημα ίσως να είναι η ίδια η δομή της θητείας και κυρίως η μη μετά επιτάσεως εξασφάλιση της απόκτησης των απλών ελάχιστων γνώσεων και δεξιοτήτων που θα πρέπει να διαθέτει ο κάθε κληρωτός. Ανασταλτικός παράγοντας και η ομόφωνη επιλογή και εφαρμογή μιας εκπαίδευσης «χαμηλής έντασης» σε αντίθεση με τις απαιτητικές ανάγκες της «ρεαλιστικής εκπαίδευσης» (με όλους τους κινδύνους).

Ακόμη πιο προβληματική όμως η μετεκπαίδευση της εφεδρείας. Μπορούμε όμως να βελτιώσουμε το θεσμό με απλές ενέργειες χαμηλού κόστους. Αρχικά ας ορίσουμε, βελτιώσουμε και αξιολογήσουμε τις ελάχιστες γνώσεις και πρακτικές δεξιότητες που πρέπει να διαθέτει ο κάθε έφεδρος. Με γνώμονας αυτά τα σημεία ας ανασχεδιάσουμε την μετεκπαίδευση. Τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνιών είναι σύμμαχοι μας. Μπορούμε να δώσουμε ευελιξία στον κάθε έφεδρο για το που και πότε θα συντηρήσει τις γνώσεις και δεξιότητες του. Ειδικά τα βασικά προαπαιτούμενα της ατομικής εκπαιδεύσεως μπορεί να επαναδιδαχθούν και αξιολογηθούν σε διάστημα μικρότερο των 8 ωρών σε οποιαδήποτε σχεδόν στρατιωτική μονάδα που διαθέτει πεδίο βολής. Αποτελέσματα: Επιτυχών (πιστοποίηση για 3-5 χρόνια) ή αποτυχών (νέα παρουσία και αξιολόγηση το επόμενο εξάμηνο). Αντίστοιχα απλή και μετεκπαίδευση-πιστοποίηση και σε ορισμένες ειδικότητες που δεν επιβάλλουν ύπαρξη ειδικού εξοπλισμού. Ο διαμένων στην Αθήνα οδηγός αυτοκινήτου δεν χρειάζεται να μεταβεί στην επιστρατευτική του μονάδα για την –ανά τριετία-μετεκπαίδευση του στο χειρισμό στρατιωτικών οχημάτων. Αναμφίβολα αρκετές ειδικότητες θα συνεχίσουν να απαιτούν τη μετάβαση στις αντίστοιχες μονάδες εκστρατείας ή ειδικά κέντρα εκπαιδεύσεως. Μπορούμε όμως να δώσουμε την αναγκαία ευελιξία στους εφέδρους επιλογής τόπου και χρόνου με τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων και ειδικών κωδικών πρόσβασης (πχ taxis). Ειδικά στις παραμεθόριες περιοχές, γιατί ορισμένες εκπαιδευτικές δραστηριότητες των Μονάδων (πχ βολές) να μην είναι «ανοικτές», μέσω μιας διαδικασίας και στους εφέδρους; Η συμμετοχή του εφέδρου σε κύριες εκπαιδευτικές δραστηριότητες της Μονάδος είναι αναμφίβολα το επιστέγασμα της εκπαίδευσης του αλλά και της ίδιας της επιχειρησιακής ετοιμότητας της Μονάδος και κρίνεται αναγκαία. Στον τομέα αυτό, η ορθή επιλογή και τοποθέτηση της εφεδρείας διευκολύνει κατά πολύ το έργο μας. Ακόμη και η αρχική απονομή ειδικοτήτων διευκολύνει τη μετεκπαίδευση της εφεδρείας. Ειδικά όμως στο στάδιο προ της απολύσεως απαιτείται συνεργασία μεταξύ της μονάδος εκστρατείας που υπηρετεί ο έφεδρος και των επιστρατευτικών αρχών για τη βέλτιστη επιλογή. Η γνώμη της μονάδος και του ιδίου του κληρωτού-εφέδρου πρέπει να έχουν βαρύνουσα σημασία για την επιστρατευτική του τοποθέτηση. Επιδίωξη να δημιουργήσουμε δεσμούς μεταξύ των μονάδων και των εφέδρων. Ευχής έργο, η μονάδα εκστρατείας υπηρέτησης -ως κληρωτού- να παραμένει και η επιστρατευτική μονάδα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην εφεδρεία. Πρωτοβουλίες πρέπει να δοθούν και στις μονάδες για την απευθείας επικοινωνία τους με τους εφέδρους τους και την ενημέρωση-κλήση τους σε διάφορες δραστηριότητες. Απαραίτητα όμως το σύστημα πρέπει να παρέχει νομική κάλυψη σε αμφότερους και να είναι αδιάβλητο.

Ο κάθε έφεδρος, ανεξαρτήτως ειδικού φύλλου πορείας, θα πρέπει να γνωρίζει επακριβώς τις διαδικασίες και στάδια μετεκπαίδευσης του καθώς και τους χρονικούς περιορισμούς εντός των οποίων αυτές θα πραγματοποιούνται καθώς και τις δυνατότητες του για υποβολή των επιλογών του.

Ένα επιπλέον αποφασιστικό βήμα, ίσως να ήταν η αξιοποίηση όλων αυτών των εφέδρων που εθελοντικά επιθυμούν (δυνατότητα αλλαγής επιθυμίας) να είναι ενεργά μέλη της εφεδρείας τοποθετημένα σε μονάδες εκστρατείας. Ίσως δηλαδή να δημιουργήσουμε εφεδρείες «δύο ταχυτήτων». Πριν από κάθε βήμα θα πρέπει προσεκτικά να έχει εξασφαλιστεί η συμβατότητα του με το Ελληνικό Σύνταγμα και τη νομοθεσία. Σε κάθε περίπτωση, η παροχή κινήτρων σίγουρα δρα υποβοηθητικά αλλά πρέπει να είναι σύννομη, οικονομικά ανεκτή και κοινωνικά αποδεκτή.

Η επιτυχία των νέων ρυθμίσεων θα εξασφαλιστεί κυρίως από την αποδοχή που αυτές θα έχουν από την ελληνική κοινωνία. Η αίσθηση της προσωπικής συμμετοχής εκάστου και της δυνατότητας επιλογών του, εάν συνδυαστεί και με την αντίληψη ενός αποδοτικού και κυρίως αξιοκρατικού και αδιάβλητου συστήματος, θα οδηγήσει στην αναβάθμιση του θεσμού της εφεδρείας.

Συνοψίζοντας, ας εξετάσουμε σοβαρά και με επαγγελματισμό το θέμα της εφεδρείας ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής άμυνας, χωρίς να προτείνουμε ανεδαφικές λύσεις, ξεχνώντας αρνητικά στερεότυπα για την επιστράτευση, μακριά από πρόχειρα κομματικά πυροτεχνήματα, αποφεύγοντας πρόχειρες αποφάσεις που δημιουργούν νομικά προβλήματα, κοιτάζοντας τις λύσεις που έδωσαν άλλα αντίστοιχα κράτη, δίδοντας πρωτοβουλίες στις στρατιωτικές μονάδες και ευελιξία επιλογών στους εφέδρους και ξεφεύγοντας από τις τετριμμένες συνταγές του παρελθόντος.

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα). Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου. Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ).Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ).Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ).
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Σεπ 2017

Στη Βουλή νομοσχέδιο με σημαντικές αλλαγές
Ποιοι θα μπορούν να παραμένουν και μετά το όριο ηλικίας

Ρεπορτάζ Κ. Παπαχλιμίντζος

Μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων επιλύει το νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Αμυνας που κατατέθηκε χθες.
Το νομοσχέδιο με τίτλο «Ρυθμίσεις περί σταδιοδρομίας και εξέλιξης στελεχών και οικονομικής μέριμνας και λογιστικού των Ενόπλων Δυνάμεων, σύσταση Κοινού Σώματος Οικονομικών Επιθεωρητών και άλλες διατάξεις» θα εισαχθεί άμεσα προς επεξεργασία στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.

Το υλικό

Πέραν των ρυθμίσεων που διευθετούν χρόνια ζητήματα που απασχολούσαν διάφορες κατηγορίες αξιωματικών, το νομοσχέδιο ρυθμίζει τη δυνατότητα αξιοποίησης (πώληση ή εκμίσθωση) κινητών περιουσιακών στοιχείων των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία, αν και δεν χρησιμοποιούνται από αυτές, δεν έχουν απολέσει τη χρησιμότητά τους ή την οικονομική αξία τους.

Παράλληλα ρυθμίζεται και η αξιοποίηση του πλεονάζοντος ή ακατάλληλου πολεμικού υλικού. Με τον τρόπο αυτόν το υπουργείο πετυχαίνει και την οικονομική ενίσχυση του προϋπολογισμού του και την αποσυμφόρηση των χώρων φύλαξης όπου κρατάει τα υλικά. Η αξιοποίηση του υλικού θα γίνεται με ηλεκτρονική ή προφορική πλειοδοτική δημοπρασία, χωρίς να αποκλείεται η εκμίσθωση.

Με το νομοσχέδιο καθορίζεται η δυνατότητα οικειοθελούς παραμονής στην ενεργό υπηρεσία και εκτός οργανικών θέσεων αξιωματικών βαθμού έως συνταγματάρχη και αντίστοιχων άλλων κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, που υπάγονται στις διατηρούμενες εν ισχύι διατάξεις του σταδιοδρομικού νόμου 2439/1996, για τους οποίους ανακύπτουν λόγοι υποχρεωτικής εξόδου από τις τάξεις των Ε.Δ., είτε επειδή κρίνονται ευδοκίμως τερματίσαντες τη σταδιοδρομία τους (πλην των αποστρατευομένων για λόγους υγείας), έχοντας συμπληρώσει 35ετή συντάξιμη υπηρεσία πριν από τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας τους, είτε επειδή έχοντας ήδη τεθεί εκτός οργανικών θέσεων υποχρεούνται σε αποστρατεία πριν από τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας τους.

Επίσης, με το ίδιο νομοσχέδιο ρυθμίζονται οι όροι και οι προϋποθέσεις απονομής αποστρατευτικού βαθμού ανθυπολοχαγού και αντίστοιχων των άλλων κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων σε τιθέμενους σε αποστρατεία εθελοντές και εθελόντριες μακράς θητείας βαθμού ανθυπασπιστή. Προβλέπεται ακόμα η επαναφορά στις τάξεις του Στρατού Ξηράς μικρού αριθμού αξιωματικών που προέρχονται από την κατηγορία των χειριστών ειδικής μονιμότητας του ν. 324/1976 οι οποίοι επιθυμούν να ανακληθούν στην ενέργεια, προκειμένου να συνδράμουν με τις γνώσεις και την εμπειρία τους ως μόνιμοι από την εφεδρεία αξιωματικοί στην εκπλήρωση της αποστολής των υπηρεσιών του Στρατού Ξηράς που παρέχουν πτητικό έργο.

Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας προχωρά με ειδική ρύθμιση και στην αποκατάσταση των αξιωματικών που προέρχονται από Ανώτερες Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ) και συμπλήρωσαν εντός του 2015 (καταταγέντες στις ΑΣΣΥ το 1990) 25 έτη πραγματικής στρατιωτικής υπηρεσίας, οι οποίοι προήχθησαν σε βαθμούς αξιωματικών στα 20 έτη έναντι των νεότερων αξιωματικών της ίδιας προέλευσης, που προήχθησαν στα 19 έτη.

Αυτό είχε ως συνέπεια οι αξιωματικοί της εν λόγω κατηγορίας να κρίνονται για προαγωγή στον καταληκτικό βαθμό τους (αντισυνταγματάρχη και αντίστοιχων των άλλων κλάδων των Ε.Δ.) στα 37 έτη πραγματικής στρατιωτικής υπηρεσίας, ενώ οι νεότεροί τους αξιωματικοί της ίδιας κατηγορίας και προέλευσης κρίνονται για προαγωγή στον ίδιο καταληκτικό βαθμό στα 36 έτη πραγματικής στρατιωτικής υπηρεσίας. Λύνεται έτσι αυτό το πρόβλημα της καθυστερημένης βαθμολογικής εξέλιξης αυτών των αξιωματικών. Σημαντική επίσης στην κατεύθυνση της διαφάνειας είναι και η ίδρυση υπηρεσίας εσωτερικών υποθέσεων, που υπάγεται απευθείας στον υπουργό Εθνικής Αμυνας, με αυξημένες επιχειρησιακές δυνατότητες και δυνατότητα άμεσης συνεργασίας με τις εισαγγελικές και διωκτικές Αρχές.

Η αποστολή της εστιάζεται στην προστασία των οικονομικών συμφερόντων του υπουργείου Εθνικής Αμυνας με την πρόληψη και διερεύνηση των οικονομικών εγκλημάτων και εγκλημάτων διαφθοράς στον χώρο του υπουργείου και των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα, δημιουργείται Κοινό Σώμα Οικονομικών Επιθεωρητών, που υπάγεται στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Για πρώτη φορά, όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, καθορίζονται ο ενδελεχής έλεγχος συμβάσεων και η παροχή διαβεβαίωσης - πιστοποίησης για τη νόμιμη διαχείριση και σύνταξη των οικονομικών αναφορών και καταστάσεων.

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας φαίνεται ότι με την συγκατάθεση ή όχι του κυβερνητικού του εταίρου και αρμοδίου Υπουργού κ. Πάνου Καμμένου, ετοιμάζεται να «γεμίσει» το προεκλογικό καλάθι «παροχών» της κυβέρνησης του και με εξαγγελία μείωσης της στρατιωτική θητείας!

Αυτό σημαίνει ότι είτε οι κυβερνητικοί παράγοντες και το Πρωθυπουργικό Γραφείο δεν έχουν κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνουν τα απαράδεκτα ποσοστά επανδρώσεως των Μονάδων και ιδιαίτερα του Στρατού Ξηράς είτε ότι δεν ενδιαφέρονται, αν τελικά η Στρατιωτική Ηγεσία έχει εξηγήσει βέβαια όπως θα έπρεπε, για τα ακόμα πιο σοβαρά προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν οι Ένοπλες Δυνάμεις με την υλοποίηση μίας τέτοιας απόφασης, σχετικά με την επιχειρησιακή τους ικανότητα. Σε κάθε περίπτωση όμως δεδομένου του αδιαμφισβήτητου ζητήματος ασφαλείας που αντιμετωπίζει η Χώρα από την συνεχιζόμενη τουρκική επιθετικότητα το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι πρόκειται για ένα επικίνδυνο φτηνό μικροπολιτικό παιχνίδι!

Ο ΥΕΘΑ κ. Πάνος Καμμένος έχει τοποθετηθεί επανειλημμένως αρνητικά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο (όπως βέβαια και σε πολλά άλλα που … «τα πήρε πίσω» μετά) αλλά και ο εκ του ΣΥΡΙΖΑ Αναπληρωτής Υπουργός κ. Βίτσας, ο οποίος μάλιστα μόλις προ δέκα μηνών σε ραδιοφωνική του συνέντευξη είχε ξεκόψει μία τέτοια απόφαση λέγοντας «δεν το εξετάζουμε και λόγω των απειλών που αντιμετωπίζει η χώρα». Τι έχει μεσολαβήσει μέχρι σήμερα; Σταμάτησαν οι τουρκικές προκλήσεις και αποσύρθηκε το casus belli;

Βεβαίως σε αυτό το ζήτημα έχουμε και την νεολαία ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τους διάφορους «Καρανίκες» που επαναφέρουν περιοδικά το αίτημα για μείωση της θητείας από τους 9 που είναι σήμερα σε 6 μήνες. Αν όμως τελικά φθάσει ο κ. Τσίπρας στο σημείο να αναγγείλει κάτι τέτοιο, θα το κάνει ως ένα ακόμα «προεκλογικό δώρο» για τους νεαρότερους ψηφοφόρους που εντάσσονται στο εκλογικό σώμα αλλά και στις οικογένειες εκείνες οι οποίες θεωρούν δυστυχώς «πάρεργο» την εθνική υποχρέωση των Ελλήνων η οποία αποτελεί και συνταγματική επιταγή (Άρθρο 4 παράγραφος 6). Οι εμπνευστές όμως μίας τέτοιας ιδέας στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κάνουν λάθος αν πιστεύουν ότι η μείωση της θητείας μπορεί να αποτελέσει εκείνο το στοιχείο που θα επηρεάσει τελικά το εκλογικό σώμα. Ξεχνούν μάλλον μία ανάλογη περίπτωση που είχαμε το 2009, όταν χωρίς καμία σχετική μελέτη ο τότε Υπουργός κ. Μειμαράκης είχε μειώσει λίγο πριν τις εκλογές εντελώς αιφνιδιαστικά κατά 3 μήνες την θητεία αλλά η ΝΔ έχασε τελικά τις εκλογές και μάλιστα με διαφορά. Από τότε τα ποσοστά επανδρώσεως των Μονάδων παρέμειναν σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα με συνεχή πτωτική τάση.

Μιας και μαθαίνουμε από τις πηγές μας ότι η μείωση της θητείας θα δικαιολογηθεί με την… εξοικονόμηση προσωπικού λόγω της μελλοντικής αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων θα πρέπει να τονισθεί ότι αυτό το επιχείρημα είναι απολύτως έωλο. Θα συνέβαινε κάτι τέτοιο αν σήμερα δεν ήταν απαράδεκτα χαμηλά τα ποσοστά επανδρώσεως. Η αναδιοργάνωση επιβάλλεται, όχι όμως για να δικαιολογήσει περαιτέρω μείωση της στρατιωτικής θητείας αλλά για να έχουμε μία πιο οικονομική αλλά και πιο αποτελεσματική Δομή Διοικήσεως και Δυνάμεων και με δευτερογενές αλλά ουσιαστικό όφελος την αύξηση σε παραδεκτά επίπεδα του ποσοστού επανδρώσεως των Μονάδων προκειμένου να εξασφαλιστεί η λειτουργικότητα τους και η δέουσα επιχειρησιακή ετοιμότητα αυτών. Υπάρχουν όμως και άλλοι σοβαροί λόγοι που εκπορεύονται από τις διαδικασίες του Εθνικού Αμυντικού Σχεδιασμού και δεν κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν δημοσίως σε αυτό το άρθρο.

Η πικρή αλήθεια, την αποδεχόμαστε ή όχι είναι ότι η οικονομική κρίση που συνεχίζει να πλήττει την πατρίδα μας, έχει ήδη προκαλέσει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στις ΕΔ της χώρας. Μία από αυτές τις επιπτώσεις (πλέον των άλλων), είναι και η αδυναμία να προσληφθούν νέοι Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠΟΠ) από του 2010, με συνέπεια απέχει κατά πολύ των καθορισθεισών οροφών ειρήνης των Κλάδων με ότι αυτό συνεπάγεται για την επάνδρωση και επιχειρησιακή ετοιμότητα των ΕΔ.

Για να προλάβουμε κάποιους, επισημαίνεται ότι Ελλάδα είναι μία μικρή χώρα που συνεχίζει να μαστίζεται από την οικονομική κρίση και είναι αδύνατον να διατηρεί Δομή Ενεργού Στρατού ανάλογη της κυρίας απειλής. Η κύρια απειλή αντιμετωπίζεται μόνο με πλήρη κινητοποίηση όλου του δυναμικού των ΕΔ (ενεργού και εφεδρείας). Αλλά για ποια εφεδρεία θα μιλάμε σήμερα όταν η περαιτέρω μείωση θα δώσει την χαριστική βολή στην εναπομένουσα εκπαιδευμένη εφεδρεία (άραγε ακόμα υπάρχει;) καθόσον σε 6 μήνες είναι αδύνατον να ολοκληρώσει την εκπαίδευση του ο στρατεύσιμος νέος αλλά και να την εμπεδώσει κατόπιν με ασκήσεις και άλλες εκπαιδευτικές προκεχωρημένες δραστηριότητες.

Καλούμε τον κ. Πρωθυπουργό και τον αρμόδιο Υπουργό Εθνικής Άμυνας να δείξουν την απαιτούμενη υπευθυνότητα και να μην χρησιμοποιήσουν την στρατιωτική θητεία για μικροκομματικά οφέλη αλλά ούτε να την βάλουν στον βωμό ενός νεφελώδους αριστερού ριζοσπαστισμού. Μακάρι να ήμασταν σε άλλη περιοχή χωρίς δύστροπο και αναθεωρητικό γείτονα….αλλά δυστυχώς δεν είμαστε και δεν επιτρέπεται να αποδυναμωθεί στρατιωτικά και άλλο η Χώρα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Αυγ 2017


Η πρόσφατη συνεδρίαση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου αφήνει πίσω του νέες πληγές και αναταράξεις στους κόλπους των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Υψηλόβαθμα στελέχη του τουρκικού στρατού, τα οποία διαφωνούν με τις νέες αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας της χώρας και τις προαγωγές στον στρατό τραβούν τον δρόμο της πρόωρης συνταξιοδότησης.

Δεκάδες στρατηγοί διαφωνούν με την παρέμβαση της κυβέρνησης στις κρίσιμες αποφάσεις και προαγωγές του στρατού και έρχονται στο σημείο της τελικής ρήξης. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, περίπου 10 στρατηγοί, οι οποίοι μέχρι πριν από λίγες ώρες διοικούσαν κρίσιμης σημασίας μονάδες του τουρκικού στρατού, παραιτήθηκαν από τα αξιώματα και τα καθήκοντα τους.

Οι στρατηγοί ζητούν την πρόωρη συνταξιοδότηση τους. Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοινώνει ότι μέχρι στιγμής έχουν γίνει αποδεκτές οι παραιτήσεις επτά στρατηγών. Το υπουργείο ισχυρίζεται ότι οι παραιτήσεις δεν σχετίζονται με τις νέες προαγωγές στον στρατό.

Οι τελευταίες εξελίξεις έρχονται στο προσκήνιο τη στιγμή που η τουρκική κοινή γνώμη εστιάζει την προσοχή της στην περίπτωση του στρατηγού Ζεκαϊ Άκσακαλλι. Ο κ. Άκσακαλλι μέχρι πριν από λίγες ημέρες ήταν ο διοικητής των ειδικών δυνάμεων του στρατού. Ο ίδιος ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόσφατη εισβολή της Τουρκίας στην βόρεια Συρία.

Πριν από λίγες ημέρες, ο στρατηγός Άκσακαλλι αντιδρώντας στην απόφαση της κυβέρνησης για την απομάκρυνση του από τις ειδικές δυνάμεις κατέθεσε την παραίτηση του. Στην συνέχεια, με την παρέμβαση της ηγεσίας του στρατού και της κυβέρνησης, ο ίδιος παρέμεινε στον τουρκικό στρατό. Για την περίπτωση του στρατηγού Άκσακαλλι δημόσια τοποθέτηση πραγματοποίησε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τονίζοντας ότι στον στρατό δεν υπάρχουν απογοητεύσεις και θυμοί.

Νίκος Στέλγιας
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Ο κ. Μιχάλης Κωσταράκος είναι σήμερα πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2015 ήταν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του μιλάει για κάτι «σαν πραξικόπημα»! Μόνοι τους θα το έκαναν; Χωρίς το στρατό; Ξέρει κάτι ο «αρχηγός»; Επίσης, γνωρίζει πως προέκυψαν οι δηλώσεις Καμμένου, ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια;

Έχουν ήδη παραδεχτεί ότι από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία προετοίμαζαν την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης που μεταφέρει στο νέο του βιβλίο ηχογραφημένες συνομιλίες του με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, το νούμερο 2 εκείνη την περίοδο στην κυβέρνηση. Θα βγαίναμε, λοιπόν, από το ευρώ, βουτώντας το ταμείο των 16 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Επίσης, θα απαλλοτρίωναν τις καταθέσεις σε ευρώ στις τράπεζες και στη θέση τους θα μας έδιναν δραχμές. Και τι νόμιζαν ότι θα συνέβαινε; Ότι θα βγαίναμε στην Πλατεία Συντάγματος να χορέψουμε; Χαζοί δεν είναι! Σίγουρα ήξεραν ότι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού θα αντιδρούσε. Πως σκόπευαν να αντιμετωπίσουν αυτούς που θα κατέβαιναν στο δρόμο;

Ξέρουμε ότι είχαν ήδη προετοιμάσει το έδαφος για «άγρια πράγματα» με τη ρητορική περί τρόικας εσωτερικού. Με το «ή εμείς ή αυτοί». Τι θα κάνατε, λοιπόν, στρατηγέ Κωσταράκο, όταν τα «πουτανάκια των δανειστών» θα διαδήλωναν στο δρόμο; Είχατε ετοιμάσει κάποιο σχέδιο; Μην βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά. Χρειάζεται μεγάλη σκέψη για το τι θα πει κανείς όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει ηχογραφήσει τους πάντες. Όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν το είχε αντιληφθεί, δεν θέλουμε να φανταστούμε πόσων ακόμη η φωνή βρίσκεται αρχειοθετημένη σε ένα συρτάρι. Πρόσεξε, λοιπόν, στρατηγέ το γράφει στο βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ότι ο Αλέξης Τσίπρας του «υπαινίχθηκε ότι ετοιμαζόταν κάτι σαν πραξικόπημα και ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας και οι μυστικές υπηρεσίες ήταν σε συναγερμό».

Τι σημαίνει κύριε Κωσταράκο «κάτι σαν πραξικόπημα»; Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Έτσι δεν υπάρχει και ολίγον από πραξικόπημα. Εσείς, ξέρετε κάτι; Θα μπορούσαν να προετοιμάζουν κάτι σαν αυτό το «κάτι σαν» του Γιάνη χωρίς να το γνωρίζετε; Χωρίς να έχετε ακούσει κάτι σχετικό;

Την Παρασκευή πριν από το περίφημο δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε το υπουργείο Άμυνας. Αμέσως μετά ο κ. Καμμένος δήλωσε ενώπιον του πρωθυπουργού ότι οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Ποιο άρθρο του Συντάγματος λέει κάτι τέτοιο αρχηγέ; Κι είπε κάτι τέτοιο ο υπουργός της Άμυνας χωρίς να ρωτήσει τον αρχηγό του; Τι άλλο συνέβη, αλήθεια, εκείνη την ώρα; Οι εργαζόμενοι στο υπουργείο θα έχουν πολλά να πουν για τους αξιωματικούς που βγήκαν από τη σύσκεψη με δάκρυα στα μάτια και έβγαλαν στη συνέχεια πατριωτικούς λόγους. Τι τους ειπώθηκε; Σε μία εξεταστική επιτροπή όλοι θα μιλήσουν. Και ενώ οι πολιτικοί έχουν φροντίσει τους εαυτούς τους με ειδικούς Νόμους, η παραγραφή δεν ισχύει για άλλους…

Μήπως έχετε ακούσει, κύριε Κωσταράκο, κάτι για τις συσκέψεις που γινότανε από το Φεβρουάριο με τις αρμόδιες υπηρεσίες του στρατού για το θέμα των φαρμάκων; Τι ακριβώς διαπραγματευόντουσαν; Ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι κι εσείς να μην το γνωρίζατε;

Κύριε Κωσταράκο, γνωρίζετε αν είχαν σταλεί επίλεκτες δυνάμεις του στρατού στη Βουλή για τη φύλαξή της στην περίοδο 2010 – 2013; Σε ποια απόφαση στηρίχτηκε εκείνη η Αποστολή, εφόσον, τελικά, έγινε; Μήπως αυτή η απόφαση χρησιμοποιήθηκε το 2015 κι αν ναι σε ποια ακριβώς αποστολή;

Αρχηγέ μου, τα στόματα έχουν αρχίσει να ανοίγουν. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι θα μαθευτούν όλα για το 2015. Δεν πρόκειται να μείνει κάτι κρυφό. Και μαντέψτε! Η ευθύνη θα πέσει στην πλάτη εκείνων που δεν ανήκουν στο στενό τους πυρήνα…

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Παραιτήθηκε ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας, Πιερ ντε Βιλιέ.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του, αιτία είναι η διαφωνία με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν σχετικά με τη μείωση στον αμυντικό προϋπολογισμό της χώρας.

Στη δήλωσή του ο τέως επικεφαλής των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων ανέφερε ότι προσπάθησε να διασφαλίσει την ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων να ανταποκριθούν στο ιδιαίτερα δύσκολο έργο τους, δεδομένων επιβεβλημένων οικονομικών περιορισμών.

«Υπό το πρίσμα των δεδομένων συνθηκών αδυνατώ να εγγυηθώ μια σθεναρή αμυντική δύναμη, που θεωρώ ότι είναι αναγκαία για την προστασία της Γαλλίας και του λαού της, τόσο σήμερα όσο και για το μέλλον», δήλωσε ο ντε Βιλιέ.

«Ως εκ τούτου υπέβαλα την παραίτησή μου στον Πρόεδρο Μακρόν που έτυχε της αποδοχής του», προσέθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Ιουλ 2017


Η Γερμανία άρχισε την Κυριακή την αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεών της από την τουρκική αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ, από την οποία και υποστήριζαν την διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων της διεθνούς συμμαχίας -υπό τις ΗΠΑ- κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Η εξέλιξη αυτή, δρομολογήθηκε μετά την άρνηση της 'Άγκυρας να επιτρέψει την είσοδο Γερμανών κοινοβουλευτικών στην εν λόγω βάση.

Η έναρξη της αποχώρησης ανακοινώθηκε από εκπρόσωπο του γερμανικού υπουργείου Άμυνας, ενώ εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της Γερμανίας, τον Ιούνιο κι ενισχύει την διάσταση απόψεων και διαφορών μεταξύ των δύο κυβερνήσεων σε μια σειρά από ζητήματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Και ενώ η Τουρκία οδηγείται ολοένα και περισσότερο προς έναν μοναχικό γεωπολιτικό δρόμο, που απειλεί να τη μετατρέψει, σε βάθος χρόνου, σε ένα είδος Βορείου Κορέας της Μεσογείου, συνεχίζεται ακάθεκτη η διαδικασία «επίλυσης» του Κυπριακού, η οποία, αν ολοκληρωθεί, θα απειλήσει να εντάξει – τυπικά ή άτυπα – την Κυπριακή Δημοκρατία στη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας. Κατά συνέπεια, μια τέτοια εξέλιξη θα υπονομεύσει τη γενικότερη θέση και λειτουργία της Κύπρου μέσα στον Δυτικό Κόσμο, δεδομένου ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι Δυτικοί σήμερα θα ήταν μια ακόμη πιο ισχυρή Τουρκία, που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού.

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Κατά την άποψη του γράφοντος, ένας λόγος που ωθεί το «φιλοευρωπαϊκό» κομμάτι της κυπριακής ηγεσίας σε αυτήν την σχιζοειδή πολιτική είναι μια ακραία απαισιόδοξη άποψη αναφορικά με τις στρατιωτικές δυνατότητες, τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και της Ελλάδας, να αντιμετωπίσουν τυχόν τουρκική στρατιωτική επίθεση εναντίον του ελεύθερου κομματιού της Μεγαλονήσου.

Πολύ απλά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αντίληψη αυτή συμπυκνώνεται στην άποψη ότι η γείτων μπορεί να κάνει μια χαψιά την Κύπρο όποτε το θελήσει, άρα μία όπως όπως «επίλυση» του Κυπριακού είναι προτιμότερη από μια μετωπική αντιπαράθεση, που θα απειλούσε να οδηγήσει σε τουρκική εισβολή και σε συντριπτική ήττα, πιθανώς και σε πλήρη εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η αντίληψη αυτή δρα αποδομητικά εδώ και καιρό δημιουργώντας έναν ηττοπαθή βρόχο ανάδρασης.

Συγκεκριμένα, η πίστη στη ματαιότητα της στρατιωτικής αντίστασης σε περίπτωση τουρκικής εισβολής οδηγεί σε απαξίωση των μαχητικών ικανοτήτων της Εθνικής Φρουράς, που με τη σειρά της εδραιώνει περαιτέρω την αντίληψη της «βέβαιης ήττας», που εν συνεχεία οδηγεί σε περαιτέρω απαξίωση των μαχητικών ικανοτήτων της Εθνικής Φρουράς και πάει λέγοντας.

Με άλλα λόγια, έχει δημιουργηθεί μια μοιρολατρική αντίληψη ότι η Κύπρος είναι έρμαιο των τουρκικών διαθέσεων και κατά συνέπεια, η «ρεαλιστική» επιλογή είναι η «επίλυση» του Κυπριακού, έστω και υπό τους όρους της Άγκυρας, τουτέστιν η εθελούσια εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου γεωπολιτικού δρώντος.

Ανύπαρκτη έννοια η απόλυτη στρατιωτική ισχύς

Τα τελευταία χρόνια, η φαταλιστική αυτή αντίληψη έχει ενισχυθεί υπέρμετρα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και συνεπακόλουθα και οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, με αποτέλεσμα το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και γενικότερα η ικανότητα της Ελλάδας να υποστηρίξει στρατιωτικά τη Μεγαλόνησο να προβάλλονται από κάποιους ότι είναι εξαιρετικά μειωμένα.

Ωστόσο, η αντίληψη αυτή είναι απλώς λανθασμένη. Όπως ο γράφων έχει τονίσει και σε προηγούμενα άρθρα στα «Επίκαιρα» δεν υπάρχει απόλυτη στρατιωτική ισχύς, παρά μόνο σχετική, η οποία λαμβάνει υπόσταση ανάλογα με τα γεωγραφικά, πολιτικά και άλλα δεδομένα της εκάστοτε αντιπαράθεσης. Κατά συνέπεια, οι τεράστιες διαφορές στα μεγέθη της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκίας θα έπαιζαν τον κυρίαρχο ρόλο μόνον στο πλαίσιο ενός παρατεταμένου ολοκληρωτικού πολέμου, ο οποίος εύκολα γίνεται σε κάποιο πολεμικό παίγνιο, δύσκολα όμως μπορεί να προκύψει στην πολύπλοκη σημερινή διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα.

Βέβαια, εδώ προκύπτουν μια σειρά από οργισμένες αντιρρήσεις από πλευράς των οπαδών της «ρεαλιστικής ηττοπάθειας». Η πρώτη εξ αυτών είναι ότι δεν βρισκόμαστε στο 1974 και η Τουρκία κατέχει ήδη ένα μεγάλο μέρος της Κύπρου και διαθέτει εκεί μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις. Η δεύτερη είναι ότι η Τουρκική Αεροπορία απολαμβάνει πλήρη κυριαρχία πάνω από τη Μεγαλόνησο και σχεδόν από μόνη της μπορεί να συντρίψει την κυπριακή άμυνα.

Παρεμπιπτόντως, η άποψη αυτή ενισχύεται από μια γενικότερη αντίληψη περί πρωτοκαθεδρίας της αεροπορικής ισχύος και της δυνατότητάς της να ολοκληρώσει επιτυχώς μια πολεμική αναμέτρηση από μόνη της. Τέλος, προβάλλεται η άποψη ότι και αν ακόμη ήταν δυνατή η επιτυχής άμυνα της Εθνικής Φρουράς αυτό θα απαιτούσε την αγορά ακριβών οπλικών συστημάτων, η απόκτηση και συντήρηση των οποίων είναι εκτός των οικονομικών ορίων της Κυπριακής Δημοκρατίας.


Η λύση για μικρότερες εκτάσεις

Ωστόσο, μια αρχική ανάγνωση των διεθνών εξελίξεων στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου μας υποδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρός αντίλογος και για τις τρεις αυτές απόψεις. Ας ξεκινήσουμε από το θέμα των χρημάτων για εξοπλισμούς. Εδώ θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόστους στις αγορές οπλικών συστημάτων είναι συνήθως αυτό της απόκτησης πλατφορμών μάχης, δηλαδή μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων, αρμάτων μάχης κ.λπ. Τείνουμε όμως να ξεχνάμε ότι κατ’ ουσίαν η δουλειά κάθε πλατφόρμας είναι να μεταφέρει βλήματα τα οποία καταστρέφουν στόχους.

Όλες αυτές οι πλατφόρμες, δηλαδή, αποτελούν μέσα μεταφοράς βλημάτων. Αν, λοιπόν, τα βλήματα μπορούν να μετακινηθούν από το σημείο Α στο σημείο Β χωρίς να χρειάζεται η πλατφόρμα μεταφοράς, τότε το κόστος περιορίζεται δραστικότατα. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε γεωγραφικά περιορισμένους χώρους, όπως είναι η Κύπρος, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη συστημάτων πυροβολικού αυξημένου βεληνεκούς, που είναι μια από τις κυρίαρχες τάσεις στην τεχνολογία του πολέμου ή με την ανάπτυξη υβριδικών συστημάτων πυροβολικού – αεροπορικών όπλων.

Για παράδειγμα, ένα από τα πιο εξελιγμένα αεροπορικά όπλα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η «Βόμβα Μικρής Διαμέτρου» (Small Diameter Bomb / SDB). Το έξυπνο αυτό όπλο μπορεί να μεταφερθεί στον στόχο του στην εσωτερική αποθήκη οπλισμού ενός πανάκριβου μαχητικού αεροσκάφους stealth F-35 ή πάνω σε μια ρουκέτα του πολλαπλού εκτοξευτή ρουκετών MLRS. Παρόμοιο είναι και το σερβικό σύστημα Kosava, το οποίο μεταφέρει πάνω σε μια ρουκέτα μια αεροπορική βόμβα με σύστημα ανεμοπορίας.

Άρα, αν ο χώρος μάχης είναι αρκετά μικρός ώστε η βόμβα να μπορεί να φθάνει τους στόχους της πάνω σε μια ρουκέτα δεν χρειάζεσαι το πανάκριβο αεροπλάνο μεταφοράς. Επιπροσθέτως, οι πολλαπλοί εκτοξευτές ρουκετών τείνουν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο βεληνεκές διεθνώς. Το κινεζικό σύστημα WS-2D, για παράδειγμα, φθάνει σε βεληνεκές τα 400 χλμ, ενώ 300 χλμ είναι το βεληνεκές του πολωνικού WR-300 Homar και του βραζιλιάνικου ASTROS 2020 και 200 χλμ του λευκορωσικού Polonez.

Το άκρως φονικό ρωσικό Smerch φθάνει σε βεληνεκές τα 90 χλμ, ενώ μεγάλη ποικιλία σχετικών συστημάτων παραθέτουν και οι Ισραηλινοί. Μάλιστα, οι τελευταίοι με το σύστημα Trajectory Correction System (TCS), επιτρέπουν την ενοποίηση πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών σε ένα δικτυοκεντρικό σύστημα – συστημάτων, όπου ένας κινούμενος στόχος, όπως για παράδειγμα μια επιλαρχία αρμάτων, βρίσκεται διαρκώς υπό επιτήρηση από κάποιους αισθητήρες και οι ρουκέτες ανανεώνουν τα δεδομένα στοχοποίησης ενώ βρίσκονται εν πτήσει μέσω ζεύξης δεδομένων, τροποποιώντας ανάλογα την τροχιά τους, ώστε να την προσβάλουν. Μπορούν, δηλαδή, να λειτουργούν ως υποκατάστατα αεροπορίας σε αποστολές κρούσης εναντίον κινούμενων μηχανοκίνητων σχηματισμών.

Επίσης, υπάρχει μια τάση για ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση στη φονικότητα των πολλαπλών εκτοξευτών ρουκετών, τόσο δια της ενίσχυσης της καταστρεπτικότητας των κεφαλών των ρουκετών όσο και του όγκου πυρός που μπορεί να εκπέμψουν. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του συστήματος Jobaria MCL των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, μιας χώρας, παρεμπιπτόντως, που φημίζεται για τον πετρελαϊκό της πλούτο αλλά επ’ ουδενί για την πολεμική της βιομηχανία.

Η αραβική εταιρεία, λοιπόν, πήρε έναν αρματοφορέα, πάνω στον οποίο τοποθέτησε εκτοξευτές με κοντέινερ ρουκετών στο «κλασικό» σοβιετικό διαμέτρημα των 122 χιλιοστών, με τη λογική ότι είναι ένα φθηνό όπλο και υπάρχουν πολλοί κατασκευαστές στον πλανήτη που το παράγουν. Κάθε ρουκετοβόλο μεταφέρει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 240 ρουκέτες με βεληνεκές 40 χλμ. και έχει πλήρωμα μόλις τριών ατόμων.

Δέκα τέτοιοι εκτοξευτές μπορούν να εξαπολύσουν μέσα σε μερικά λεπτά μια ομοβροντία 2400 ρουκετών. Εφοδιασμένες με θερμοβαρικές κεφαλές, οι ρουκέτες αυτές μπορούν να επιτύχουν καταστρεπτικό αποτέλεσμα ανάλογο με αυτό μιας ατομικής βόμβας. Σε περιορισμένους χώρους, όπως είναι η Μεγαλόνησος, παρόμοιες ομοβροντίες είναι σε θέση να κρίνουν τα αποτελέσματα μιας σύγκρουσης (‘game changers’).

Τα αποτελέσματα παρόμοιων συστημάτων προσβολής στόχων περιοχής μπορούν να συμπληρωθούν με τα επιλεκτικά πυρά συστημάτων προσβολής σημειακής ακριβείας. Η πιο υποσχόμενη κατηγορία σε αυτόν τον τομέα είναι εξελιγμένοι διάδοχοι βαρέων όπλων πεζικού, που μπορούν να προσβάλουν στόχους σε αποστάσεις δεκάδων χλμ.

Χαρακτηριστικός σε αυτήν την κατηγορία είναι ο ισραηλινός πύραυλος Spike NLOS (non line of sight), που παλαιότερα αναφερόταν ως Tamuz, ο οποίος αποτελεί έκδοχο του αντιαρματικού πυραύλου Spike, εκτοξεύεται από ένα μικρό όχημα σαν το Humvee και μπορεί να προσβάλει στόχους σε αποστάσεις 25 χλμ.

Διαθέτει σύστημα ραδιοζεύξης μέσω του οποίου ο αισθητήρας του πυραύλου μεταδίδει την εικόνα που βλέπει στον χειριστή του συστήματος, ο οποίος τον καθοδηγεί ανάλογα. Έτσι, μπορεί να εξαπολυθεί προς την γενική κατεύθυνση κάποιου στόχου, ας πούμε μιας ομάδας αρμάτων μάχης και εν συνεχεία ο χειριστής του να επιλέξει ποιο από αυτά θα προσβάλει μόλις εμφανιστούν στην οθόνη του.

Ισραηλινό είναι όμως και το πυραυλικό σύστημα Nimrod 3 με βεληνεκές 50 χλμ. Και αυτός είναι ένας μικρός πύραυλος που μπορεί να εκτοξευτεί από ένα μικρό φορτηγό ή ένα ταχύπλοο σκάφος, αλλά, σε αντίθεση με τον Spike NLOS, χρησιμοποιεί σύστημα ημιενεργής καθοδήγησης με κατάδειξη λέιζερ (SAL) για την προσβολή του στόχου. Δηλαδή, θα πρέπει κάποιος (για παράδειγμα ένας στρατιώτης των Ειδικών Δυνάμεων) να «φωτίζει» τον στόχο ώστε το βλήμα να τον προσβάλει. Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και ο μικρός σερβικός πύραυλος ALAS-C που καθοδηγείται με οπτική ίνα και έχει βεληνεκές περίπου 25 χλμ.

Τροποποιημένες φθηνές ρουκέτες

Μια άλλη, ιδιαίτερα υποσχόμενη κατηγορία μικρών, φθηνών και αποτελεσματικών βλημάτων είναι τροποποιημένες «χαζές» ρουκέτες Hydra 70 των 2,75 ιντσών (70 χιλιοστών). Υπάρχουν πολλά σχετικά προγράμματα διεθνώς, ωστόσο αυτό που περισσότερο θα βόλευε την Εθνική Φρουρά, κατά την άποψη του γράφοντος, θα ήταν ένα αντίστοιχο του συστήματος LOGIR (LOw cost Guided Imaging Rocket) της κορεατικής Hanwha και της αμερικανικής Raytheon. Το σύστημα αυτό δεν χρησιμοποιεί ημιενεργή καθοδήγηση λέιζερ αλλά κεφαλή υπερύθρων που καθιστά τη ρουκέτα όπλο fire – and – forget.

Δηλαδή, o αισθητήρας της ρουκέτας μπορεί να εντοπίσει τον στόχο της χωρίς την παρέμβαση του χειριστή. Επίσης, οι ρουκέτες μπορούν να εξαπολυθούν σε ομοβροντίες εναντίον ομάδων οχημάτων. Το μόνο που έχει να κάνει το πλήρωμα του εκτοξευτή είναι να εξαπολύσει τα βλήματα προς τη γενική περιοχή των στόχων, (π.χ. ομάδα οχημάτων), έστω και αν αυτά βρίσκονται εκτός της θέας πίσω από κάποιον λόφο.

Δεδομένου του μικρού μεγέθους των ρουκετών, ένας πολλαπλός εκτοξευτής μπορεί να τοποθετηθεί σε ένα μικρό αγροτικό φορτηγάκι. Επιπροσθέτως, εκτός από επίγειους στόχους μπορούν να χρησιμοποιηθούν και εν είδει αντιαεροπορικού συστήματος εναντίον μιας ομάδας, για παράδειγμα, επερχόμενων ελικοπτέρων, μαχητικών ή μεταφορικών.

Όλα τα προαναφερθέντα οπλικά συστήματα είναι χαμηλού έως πολύ χαμηλού κόστους και χαμηλής τεχνολογίας, με εξαίρεση την SDB, η οποία, έτσι και αλλιώς, λόγω της αμερικανικής προέλευσής της, πολύ δύσκολα θα έβρισκε τον δρόμο της για το οπλοστάσιο της Εθνικής Φρουράς. Σε περιορισμένης έκτασης χώρους επιχειρήσεων, όπως είναι η Κύπρος, παρόμοια όπλα θεωρούνται στρατηγικά ή έστω υποστρατηγικά, υπό την έννοια ότι μπορεί να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στην εξέλιξη μιας σύγκρουσης.

Επιπροσθέτως, σε έναν μικρό χώρο όπου θα κυριαρχούν παρόμοια συστήματα, ικανά να ασκήσουν σαρωτικό πλήγμα εναντίον μεγάλων μηχανοκίνητων σχηματισμών, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, η συγκέντρωση μεγάλων δυνάμεων από πλεονέκτημα μπορεί να μετατραπεί σε μειονέκτημα, προσφέροντας απλώς μεγαλύτερους στόχους στα μέσα προσβολής του αντιπάλου. Ιδιαίτερα δε αν η δομή και η φιλοσοφία διοίκησης των «πλατφορμοκεντρικών» μονάδων είναι συγκεντρωτική, όπως φαίνεται ότι συμβαίνει με τις τουρκικές δυνάμεις.

Και εδώ προκύπτει και μια απάντηση στο πρόβλημα της τουρκικής αεροπορικής κυριαρχίας, που είναι η αποκεντρωτική φιλοσοφία επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με τεχνικές και τακτικές απόκρυψης, παραλλαγής και παραπλάνησης. Η γερμανική σχολή αποκεντρωτικής διοίκησης που βασίζεται στην αντίληψη της Auftragstaktik (στα αγγλικά αποδίδεται ως Mission Command και στα ελληνικά ως διοίκηση δια της αποστολής), καθώς και μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου, μπορούν να προσφέρουν σημαντικές λύσεις όσον αφορά την αντιμετώπιση της τουρκικής αεροπορικής ισχύος , ενώ και η δραστική ενίσχυση των συστημάτων αεράμυνας της Εθνικής Φρουράς δεν είναι εκτός πραγματικότητας.

Όχι αδύνατη, αλλά αποφευκτέα

Όπως και να ‘χει, όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά και δεν αποσκοπούν στο να αποδείξουν ότι η αντιμετώπιση της τουρκικής πολεμικής μηχανής από την Εθνική Φρουρά είναι εύκολη υπόθεση. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι μια αδύνατη υπόθεση. Άλλωστε η Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου ο ισχυρός στα χαρτιά ηττήθηκε στο πεδίο της μάχης, ακόμη και αν η διαφορά ισχύος φάνταζε συντριπτική υπέρ του.

Βέβαια, κάθε πολεμική αντιπαράθεση στην Κύπρο θα ήταν μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση που θα πρέπει να αποφευχθεί παντί τρόπω. Όμως, η «ρεαλιστική ηττοπάθεια», δηλαδή η άκριτη και άλογη πίστη στην τουρκική στρατιωτική παντοδυναμία, δεν είναι η κατάλληλη μέθοδος για την αποφυγή του πολέμου. Αντιθέτως, μια αποτρεπτική λογική, που θα βασίζεται στην πιθανότητα της νίκης της Εθνικής Φρουράς σε τυχόν πολεμική αντιπαράθεση, είναι μια πολύ πιο σίγουρη μέθοδος για τη διατήρηση της ειρήνης.

Επίσης, ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί της «συμβιβαστικής» επίλυσης του Κυπριακού λογικά θα πρέπει να καλοδέχονταν μια ασάφεια αναφορικά με τα πιθανά αποτελέσματα μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης Κύπρου – Τουρκίας, η οποία πιθανώς θα μείωνε την αυταρέσκεια και αλαζονεία της τουρκικής πλευράς και θα την οδηγούσε σε πιο μετριοπαθείς θέσεις. Εκτός και αν αυτό δεν είναι και τόσο επιθυμητό από κάποιους και η πραγματική στόχευση των πιο ακραίων οπαδών της «πάση θυσία λύσης» δεν είναι μια ενιαία και ανεξάρτητη Κύπρος αλλά η μετατροπή της σε γεωπολιτικό εξάρτημα της Τουρκίας.

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Ιουν 2017


Διπλές περικοπές στις συντάξεις των αποστράτων και πιθανή κατάργηση των προσαυξήσεων που τους δίνουν τα διπλά έτη σε μάχιμες μονάδες, καθώς και τα διπλά πτητικά και καταδυτικά εξάμηνα φέρνει ο νόμος Κατρούγκαλου, όπως αναφέρει σήμερα ο «Ελεύθερος Τύπος».

Για τον επανυπολογισμό των συντάξεών τους δεν θα ληφθούν υπόψη οι μισθοί που είχαν όταν αποστρατεύτηκαν και πήραν την αρχική τους σύνταξη, αλλά οι μισθοί που καθορίστηκαν με το νόμο 4307/2014 και ήταν μικρότεροι από τις πραγματικές αποδοχές όταν αποστρατεύτηκαν.

Ενώ στα έτη υπηρεσίας τους είναι πολύ πιθανό να μην προσμετρηθούν ως διπλά τα χρόνια σε μάχιμες μονάδες, παρά μόνον τα πραγματικά χρόνια υπηρεσίας τους για τα οποία και έχουν πληρωθεί εισφορές.

Το αποτέλεσμα από τις δύο παραπάνω ανατροπές είναι ότι οι περικοπές που θα έχουν οι συνταξιούχοι στρατιωτικοί των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας θα είναι πολύ μεγαλύτερες γιατί οι νέοι συντελεστές του νόμου Κατρούγκαλου θα υπολογιστούν:
1. Σε μικρότερους μισθούς.
2. Σε λιγότερα έτη υπηρεσίας.

Η εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας θεωρεί συντάξιμο χρόνο μόνον αυτόν για τον οποίο πληρώθηκαν εισφορές, ενώ το υπουργείο Οικονομικών και οι υπηρεσίες του ΓΛΚ δεν έχουν εκδώσει καμία σχετική οδηγία για το αν και πώς θα θεωρηθούν ως συντάξιμα τα «διπλά χρόνια» από την υπηρεσία των στρατιωτικών, κατά τον επανυπολογισμό της σύνταξής τους.

Mπορεί στο παρελθόν τα διπλά έτη να οδηγούσαν πιο γρήγορα τους στρατιωτικούς στη σύνταξη, πλην όμως με το νέο καθεστώς η σύνταξη βγαίνει ανάλογα με τα χρόνια ασφάλισης και τον μισθό. Για παράδειγμα, στα 35 έτη ασφάλισης το ποσοστό αναπλήρωσης για την ανταποδοτική σύνταξη που βγαίνει ανάλογα με τον μισθό είναι 33,81%, ενώ στα 30 έτη ο συντελεστής είναι 26,37%.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Ιουν 2017


Και μάλλον βολεύει αυτός ο ύπνος… Ο κρατικός προϋπολογισμός συνεχίζει να εκτελείται σύμφωνα με τα προβλεπόμενα, και οι Ένοπλες Δυνάμεις συνεχίζουν να κάνουν την δουλειά τους έτσι όπως πρέπει να την κάνουν. Κατά καιρούς κάνουμε και ασκήσεις (που φέρνουν το προσωπικό αλλά και το καταπονημένο υλικό στα όριά του) και όλα μια χαρά. Σωστά;

‘Αλλωστε όπως δήλωσε και ο Έλληνας πρωθυπουργός στην πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου ομολόγου του «η στρατιωτική δραστηριότητα και η τουρκική παραβατικότητα δεν μπορεί να συνεχιστεί και ότι είναι άδικο οι χώρες μας να οδηγούνται τελικά στο να επενδύουν σε ανταγωνισμούς εξοπλισμών αντί να επενδύουν στις κοινωνίες τους και στην καλή γειτονία». Ίσως είναι κι αυτός ο λόγος που εμείς οι Έλληνες είμαστε τόσο «ήσυχοι», επενδύουμε προφανώς «στην κοινωνία και στην καλή γειτονία». Απλά οι Τούρκοι επενδύουν σε οπλικά συστήματα και τα στελέχη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Τους τελευταίους μήνες, είτε μέσα από τις σελίδες του περιοδικού, είτε μέσα από την ιστοσελίδα, φροντίζουμε να σας ενημερώνουμε με τον καλύτερο τρόπο για τα τεκταινόμενα σε επίπεδο εξοπλισμών και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Βέβαια αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, στην μια πλευρά του Αιγαίου, γιατί η άλλη μάλλον δεν χρειάζεται εξοπλισμούς.

To τονίζουμε συνεχώς πως η Τουρκία εξοπλίζεται συνεχώς και ποικιλοτρόπως, αλλά τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης το ξεχνούν, καθώς εστίασαν μόνο πριν λίγους μήνες -αλλά εντελώς προσωρινά- στην αγορά των τουρκικών F-35A, και αγνοούν κάθε τι άλλο συμβαίνει στην γειτονική μας χώρα εξοπλιστικά. Ναι, αυτή την στιγμή η Τουρκία συγκλονίζεται ακόμη από τα απόνερα του Πραξικοπήματος του καλοκαιριού του 2016, το Δημοψήφισμα έκανε τον Ερντογάν τον ισχυρότερο άντρα της ευρύτερης γειτονιάς μας, αλλά δεν πρέπει ξεχνάμε το τι συμβαίνει σε επίπεδο εξοπλισμών στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Τι συμβαίνει; με μια λέξη, θα μπορούσε κανείς να το πει "κοσμογονία".

Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την άνευ προηγουμένου αύξηση του ΑΕΠ της από το 2000 μέχρι σήμερα (όταν τότε έπαιρνε δάνειο από το ΔΝΤ για να γλυτώσει από την χρεωκοπία), φρόντισε αργά αλλά σταθερά να ανανεώσει το υλικό των ένοπλων δυνάμεών της έχοντας στο μυαλό της δυο προφανείς άξονες. Ο πρώτος είναι η επιλογή υλικού να είναι η καλύτερη δυνατή. Ο δεύτερος είναι το αμυντικό υλικό που μπαίνει σε υπηρεσία να φτιάχνεται στο έδαφός της. Το θέμα είναι πως σταδιακά δημιουργήθηκε κι ένας τρίτος, που έχει να κάνει με την μεταφορά τεχνογνωσίας στην χώρα, με τα τουρκικά πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα να πρωτοστατούν στην προσπάθεια, ενώ οι τουρκικές βιομηχανίες έχουν πλέον συσσωρεύσει αρκετή γνώση και εμπειρία σε κρίσιμους τομεις της Άμυνας.

Θα ήταν ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε μερικά απο τα «επιτεύγματα» των γειτόνων, αλλά χρειαζόμασταν μάλλον αρκετές σελίδες του περιοδικού. Στο τελευταίο τεύχος έχουμε μια -σαφώς περιορισμένη- αναφορά στην IDEF 2017, αλλά σύντομα θα επανέλθουμε. Το μόνο που θα πούμε εδώ είναι πως η Τουρκία μπορεί και εξάγει αμυντικό υλικό υψηλής τεχνολογίας και κερδίζει χρήματα, και μάλιστα πολλά. Και το σημαντικότερο, αντί για brain gain, η Τουρκία έχει brain gain. Αντί να χάνει επιστήμονες, κερδίζει πίσω συνεχώς κι αυτούς που έχουν φύγει στο εξωτερικό.


Σε ότι αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα που υλοποιεί η Τουρκία, επιγραμματικά και μόνο θα αναφέρουμε ότι το σύνολο των F-16 της ΤΗΚ έχουν εκσυγχρονιστεί με AN/APG-68v9 και Link 16 (ενώ πρόσφατα πάρθηκε και η απόφαση για την δομική ανανέωση των παλαιότερων Block 30, η είδηση εδώ), νέα εκπαιδευτικά μπαίνουν σε υπηρεσία (εγχώριας κατασκευής), UAV/UCAV με εγχώριας κατασκευής κατευθυνόμενους πυραύλους παραδίδονται, Airbus A400M φέρνουν τις δυνατότητες αερομεταφοράς σε άλλο επίπεδο, ενώ κάποια στιγμή λίαν συντόμως θα αγοραστεί και Α/Α σύστημα μεγάλης ακτίνας δράσης (είτε αυτό λέγεται S-400, είτε Patriot PAC-3 είτε MEADS). Το Ναυτικό μετά τις νέες stealth κορβέτες σε λίγα χρόνια θα βάλει σε υπηρεσία και νέες φρεγάτες γενικής χρήσης, νέα αρματαγωγά, νέα υποβρύχια καθώς και το περίφημο ελικοπτεροφόρο, όλα μα όλα εγχώριας κατασκευής.


Ο στρατός ξηράς εκσυγχρονίζεται κι αυτός σε υψηλότατο βαθμό με νέα εγχώριας κατασκευής άρματα μάχης Altay (έχουμε γράψει πολλές φορές για το άρμα, οι τούρκοι μιλούν ίσως και για 1500 νέα άρματα που σε βάθος χρόνου θα αντικαταστήσουν όλα τα παλιά αμερικανικά σειράς Μ), νέα πυροβόλα (Α/Κ και ρυμουλκούμενα), νέα ρουκετοβόλα, νέοι βαλλιστικοί πύραυλοι (με εμβέλεια που μπορεί να φτάνει και τα 1000 km), νέο τυφέκιο εφόδου, νέο επιθετικό ελικόπτερο (με εγχώρια κατασκευή, ενώ εγχώριας κατασκευής είναι και τα όπλα του), νέα τεθωρακισμένα κάθε είδους, Α/Κ αντιαεροπορικά, νέο τροχαίο υλικό κοκ.


Γενικά ότι πρέπει να αντικατασταθεί, αντικαθίσταται. Το πλέον εντυπωσιακό είναι ότι η Τουρκία έχει πλέον την ικανότητα να κατασκευάζει αμυντικό υλικό υψηλής τεχνολογίας, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πλέον τουρκικά ραντάρ, τουρκικά συστήματα νυχτερινής όρασης, τουρκικά ατρακτίδια σκόπευσης, ηλεκτρονικού πολέμου, αντιαρματικοί πύραυλοι (κατευθυνόμενοι με laser ή fire and forget), έξυπνες όπλα, πύραυλοι stand-off αλλά και τόσα άλλα. Μπορεί να μην είναι όλα στο επίπεδο αντίστοιχων δυτικών συστημάτων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν υψηλή επιχειρησιακή αξία στο σύγχρονο πεδίο της μάχης.


Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι λίαν συντόμως θα μπει σε υπηρεσία και ο τουρκικός πύραυλος cruise, ο SOM-J, που θα τον φέρουν τα F-35A. Stealth πύραυλος cruise υψηλών δυνατοτήτων, που θα εκτοξεύεται από ένα stealth μαχητικό αεροσκάφος. Ακόμη κι αν αναβαθμιστεί όλη η αεράμυνα της Ελλάδος, και με κάποιο -σημαντικό- κόστος τα ραντάρ μας μπορούν να εντοπίσουν τα F-35A σε κάποια απόσταση «ασφαλείας», ο SOM-J αναιρεί αυτή την δυνατότητα (που ούτως ή άλλως δεν την έχουμε ακόμη!). Αλλά είπαμε, ησυχία, η Πατρίδα κοιμάται.

Εδώ πρέπει να πούμε κάτι που δεν το συνηθίζουμε, αλλά τα πράγματα πρέπει να ειπωθούν απλά. Οι τουρκικοί εξοπλισμοί θεωρείται από πολλούς ότι είναι «επιθετικοί». Αν βγάλουμε από την εξίσωση την Ελλάδα, θα δούμε πως η Τουρκία είναι σε ένα γεωγραφικό σημείο με εξαιρετικές προκλήσεις. Και οι απειλές στην περιφέρειά της είναι πάρα πολλές, ενώ η ίδια έχει καταφέρει να δημιουργήσει τους περισσότερους εχθρούς με την ρητορική του Ερντογάν, που είναι δυνατόν να αποκτήσει κάποιος τον 21ο αιώνα. Αλλά οι εξοπλισμοί που κάνει ξεπερνούν κατά πολύ τις ανάγκες άμυνας της χώρας. Στόχος της εξοπλιστικής στρατηγικής της δεν είναι απλά η άμυνα, είναι η επιβολή της θέλησής της, στον περίγυρό της, με στρατιωτικά μέσα.

Από την στιγμή που έχει μια τέτοια ικανότητα, και σύντομα θα μπορεί να κατασκευάζει ότι είδους στρατιωτικό υλικό επιθυμεί, η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή έχει αλλάξει δραματικά, και θα συνεχίζει να αλλάζει (υπέρ της Τουρκίας).


Σημειώνουμε για μια ακόμη φορά πως η Τουρκία προσπαθεί να αναπτύξει όσο το δυνατόν περισσότερα συστήματα με ίδιες δυνάμεις, και οι αγορές να έχουν υψηλή τουρκική προστιθέμενη αξία. Η ανάγκη για όσο το δυνατόν υψηλότερη εγχώρια προστιθέμενη αξία στις αγορές της σημαίνει φυσικά νέες θέσεις εργασίας και μεταφορά τεχνογνωσίας για την δημιουργία μιας ισχυρής εξαγωγικής αμυντικής βιομηχανίας. Σημαίνει όμως και απεξάρτηση από την ανάγκη εισαγωγών κρίσιμου αμυντικού υλικού σε «ευαίσθητες» περιόδους.

Ας είμαστε πιο σαφείς, η Τουρκία σε λίγο θα μπορεί να αντιμετωπίσει ένα πιθανό εμπάργκο όπλων χωρίς μεγάλα προβλήματα. Ήδη αντιμετωπίζει πρόβλημα στην αγορά συστημάτων από την ΕΕ. Αλλά γιατί να την ενδιαφέρουν οι νέοι Α/Α πύραυλοι της ΕΕ ή των ΗΠΑ, τα νέα stand-off όπλα που αναπτύσσονται, η νέας γενιάς Α/Τ πύραυλοι, οι νέοι NSM ή Exocet, όταν η Τουρκία κατασκευάζει δικούς της και μάλιστα με ισάξια ή και ανώτερα χαρακτηριστικά;


Όσοι μας παρακολουθούν θα έχουν παρακολουθήσει την απαρχή του προγράμματος του νέου τουρκικού μαχητικου TF-X. H δημιουργία ενός εγχώριου μαχητικού από πολύ ισχυρότερες -οικονομικά και τεχνολογικά- χώρες έχει αποτύχει. Μεγάλες χώρες, με πολλαπλάσια βιομηχανική και οικονομική δυνατότητα έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια. Η Τουρκία όμως παίρνει αυτό το ρίσκο, και άποψή μας είναι πως θα φτάσει μέχρι το τέλος της εξέλιξης του νέου μαχητικού, που θα αντικαταστήσει θεωρητικά τα τουρκικά F-16 σε βάθος χρόνου. Ο λόγος μπορεί να είναι ο φόβος πως κάποια στιγμή δεν θα έχει πρόσβαση σε κορυφαία αεροσκάφη με προηγμένες ικανότητες. Μην ξεχνάμε ότι μετά τα γεγονότα του 1974, όταν η ΠΑ έβαζε σε υπηρεσία F-4E, A-7H και Mirage F-1C, η Τουρκία αρκούνταν σε F-104S.


Συνεπώς, οι τουρκικοί εξοπλισμοί έχουν δυο διαφορετικές παραμέτρους που μέχρι σήμερα αγνοούμε. Η πρώτη είναι η ικανότητα να παράγουν κρίσιμα υλικά ακόμη και σε περιόδους τυπικού ή άτυπου εμπάργκο. Η δεύτερη είναι η ικανότητά της να αναπληρώνει άμεσα, με δικά της μέσα το στρατιωτικό υλικό που καταναλώνει σε περίοδο επιχειρήσεων. Άρα είναι από τις λίγες χώρες παγκοσμίως που μπορεί να εμπλακεί σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο, με μόνο περιορισμό τους οικονομικούς της πόρους. Συνήθως ένας σύγχρονος πόλεμος φτάνει αρκετά γρήγορα σε ένα τέλος λόγω εξάντλησης υλικού και πυρομαχικών. Η Τουρκία δεν θα έχει αυτό το πρόβλημα, θα μπορεί να συντηρήσει επιχειρήσεις με ίδια μέσα όσο καιρό της το επιτρέπει η οικονομική της δυνατότητα.

Αν δει κανείς τι συμβαίνει στο τουρκικό Κουρδιστάν, οι τουρκικές δυνάμεις διεξάγουν έναν εξαιρετικά επίπονο και «πανάκριβο» πόλεμο. Τα οπλικά συστήματα που είχαν σταλεί στην περιοχή πριν λίγες δεκαετίες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα καθώς δεν ταίριαζαν στις ανάγκες αυτού του εξαιρετικά δύσκολου και ασύμμετρου πολέμου. Τα έξυπνα όπλα ήταν πανάκριβα, και οι επιχειρήσεις εξαντλούσαν τα αποθέματα της τουρκικής αεροπορίας (και στρατού). Οι Τούρκοι λοιπόν, αργά αλλά σταθερά, ανέπτυξαν μια εξαιρετικά σειρά τεθωρακισμένων οχημάτων ειδικού πολέμου (που μάλιστα τώρα εξάγουν), και ανέπτυξαν δικά τους έξυπνα όπλα. Κατευθυνόμενες ρουκέτες CIRIT, αντιαρματικοί πύραυλοι OMTAS, UAV/UCAV ANKA και Bayraktar (και πολλά άλλα, από πυροβόλα και βαρέα όπλα μέχρι διόπτρες) δίνουν νέες διαστάσεις στον πόλεμο κατά του ΡΚΚ.


Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν φυσικά πως είμαστε απροστάτευτοι. Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είχαν και συνεχίζουν να έχουν την απαραίτητη αποτρεπτική ικανότητα για να σταματήσουν την όποια τουρκική επιθετικότητα, όπου και όταν αυτή εκδηλωθεί. Το υψηλό επίπεδο του στελεχιακού δυναμικού, μαζί με τις επενδύσεις που έγιναν στο -μακρινό- παρελθόν επιτρέπουν στην Ελλάδα να μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην περιοχή σήμερα. Το θέμα είναι για πόσο.

Υπάρχουν φυσικά δυο προβλήματα. Το πρώτο εστιάζεται στο σήμερα, στους τομείς όπου οι Τούρκοι έχουν αρχίσει να παίρνουν «κεφάλη» και απαιτείται αντίδραση, κυρίως με  ταχύεκσυγχρονισμό του υπάρχοντος υλικού (F-16, ΜΕΚΟ 200, ΑΗ-64+, Leo 2A4, M-109, MLRS). Όταν όμως λέμε «αντίδραση», εννοούμε άμεση. Έχουμε ήδη καθυστερήσει.

Το έτερο πρόβλημα είναι στο μέλλον, όταν το υλικό μας θα έχει γεράσει αρκετά, και οι γείτονες θα έχουν αρχίσει να βάζουν μαζικά οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας κυρίως δικής τους κατασκευής (αλλά και εισαγόμενο, όπως τα F-35A).


Ο Ερντογάν δημιούργησε όλη αυτή την ισχυρή αμυντική βιομηχανία με ισχυρές κρατικές ενισχύσεις, και βαριά συμβόλαια αγοράς. Δεν έκανε το λάθος που κάναμε εμείς με το Artemis 30 (που κάποιοι μας έγραψαν διάφορα παραμύθια και θεωρίες συνομωσίες, που τόσο αρέσουν στους Έλληνες), δεν δημιούργησε υδροκέφαλες κρατικές δομές, αλλά άφησε τον ιδιωτικό τομέα να κάνει ότι κρίνει αυτός καλύτερο προκειμένου να επιβιώσει. Μετά την IDEF είδαμε να ξεκινάει ένα debate αν πρέπει ή όχι να κάνουμε σαν χώρα ότι έκανε και η Τουρκία. Η άποψη της ανάπτυξης και μιας δικής μας ισχυρής και εκτεταμένης αμυντικής βιομηχανίας είναι μάλλον ουτοπική, προφανώς και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τον τουρκικό δρόμο, κυρίως για οικονομικούς λόγους, αλλά και δεν απαιτείται.

Για παράδειγμα, δεν συμφέρει -αλλά και δεν χρειάζεται- να φτιάξουμε από το μηδέν νέο άρμα μάχης, μπορούμε όμως να βρούμε μεταχειρισμένα άρματα μάχης σε εξαιρετικές τιμές από τους συμμάχους μας (Leo 2, M1A2) και να τα εκσυγχρονίσουμε με ότι καλύτερο ηλεκτρονικό είναι διαθέσιμο εκείνη την στιγμή (που θα αγοραστούν), με την εμπλοκή ελληνικών εταιρειών. Ή μπορούμε να εκσυγχρονίσουμε το δικό μας υλικό (Leo2A4, Leo1A5). Έχουμε αρκετές εταρείες στην Ελλάδα με ικανότητα ανάπτυξης, κατασκευής και τοποθέτησης νέων οπτικών και ηλεκτρονικών συστημάτων, οι οποίες αν εμπλακούν ισχυρά και με όραμα στην εξέλιξη οπλικών συστημάτων, μπορούν να κάνουν θαύματα.


Βραχυπρόθεσμα πρέπει να ενισχυθούμε με χαμηλού κόστους, αλλά υψηλής αξίας μεταχειρισμένο πολεμικό υλικό, όπου όμως χρειάζεται. Η «αποθήκη» των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων είναι μια καλή λύση, ειδικά ενόψει της συμφωνίας για την χρήση της βάσης της Σούδας. Απλά να αναφέρουμε πως οι απαιτήσεις μας πρέπει να είναι λελογισμένες, παραχώρηση χρήσης για λίγα έτη δίνουμε, δεν την «χαρίζουμε». Φυσικά οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καλύψουν τα «πάντα», αλλά σίγουρα μπορούμε να αντλήσουμε σοβαρές «λύσεις» για την κάλυψη των βραχυπρόθεσμων αναγκών μας. Στο θέμα θα επανέλθουμε σύντομα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα οπλικά συστήματα που αποσύρουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες (απλά στην περίπτωση αυτή δεν έχουμε δωρεάν παραχώρηση).

Μπορούμε με την σειρά μας να «προσδεθούμε» στο όχημα εξέλιξης κάποιου νέου μαχητικού που αναπτύσσεται ή θα αναπτυχθεί (αντικαταστάτης του Typhoon, Rafale, Gripen κλπ), αντί να αναπτύξουμε ένα δικό μας, καθώς κάποια στιγμή πρέπει να αντικατασταθούν τα F-4E, Mirage 2000, αλλά και κάποια από τα F-16, τίποτα δεν είναι αιώνιο. Οι ανάγκες μας και ο προσανατολισμός μας είναι τελείως διαφορετικός από της Τουρκίας, και θα είμασταν καλοδεχούμενοι σε έναν κονσόρτιουμ ανάπτυξης οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας. Επίσης, οι δικές μας κινήσεις στην γεωπολιτική σκακιέρα ποτέ δεν θα μας έφερναν αντιμέτωπους με ένα εμπάργκο όπλων.


Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και έχουμε απευθείας πρόσβαση σε κορυφαία ευρωπαϊκά προγράμματα και όπλα, καθώς και τεχνολογία μέσω των δικτυωμένων πανεπιστημίων μας και των ερευνητικών μας ιδρυμάτων. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε μόνοι μας, μπορούμε να λύνουμε τα προβλήματά μας συλλογικά με τους ευρωπαίους εταίρους μας, με πολύ χαμηλότερο κόστος από ότι η Τουρκία σήμερα. Θα είμασταν μόνοι μας αν ακούγοντας κάποιες πρόσκαιρες «σειρήνες» εγκαταλείπαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Δύση για να γίνουμε πιστοί ακόλουθοι σε κάποιο ανατολικό παλάτι.

Όσο εύκολα και γρήγορα κι αν έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση «αφοπλιστεί» μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τόσο εύκολα μπορεί και πάλι να επανεξοπλιστεί εάν και εφόσον το αποφασίσει. Έχει τα δυο βασικότερα συστατικά επιτυχίας σε μια προσπάθεια επανεξοπλισμού, την τεχνολογική υπεροχή και την οικονομική δυνατότητα. Το μέλλον θα δείξει αν οι ευρωπαίοι αποφασίσουν να επωφεληθούν από αυτά τους τα πλεονεκτήματα και προχωρήσουν στην δημιουργία ενός πανίσχυρου ευρωπαϊκού στρατού.


Όλα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν σε συνεργασία με τις εγχώριες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα ερευνητικά κέντρα. Και δεν χρειάζονται επιδοτήσεις ή κρατικές ενισχύσεις κάθε είδους, απλή στήριξη και επιλογή των συστημάτων έστω και σε μικρούς αριθμούς.

Φυσικά για όλα τα παραπάνω χρειάζονται οι κατάλληλες πολιτικές αποφάσεις. Το να εγκαταλείψουμε τις ένοπλες δυνάμεις, χωρίς κάποια ουσιώδη ενίσχυση εδώ και σχεδόν μια δεκαετία (αν εξαιρέσουμε τα τελευταία F-16, που όμως αγοράστηκαν πριν μια δεκαετία, τα υποβρύχια, που είχαν αγοραστεί προ αμνημονεύτων χρόνων, ενισχυθήκαμε με μερικά CH-47D, αποφασίσαμε να εκσυγχρονίσουμε τα Ρ-3Β, και μάλλον θα παραλάβουμε λίγες δεκάδες Kiowa), δεν είναι η καλύτερη επιλογή. Είναι η χειρότερη, τουλάχιστον για τα συμφέροντα της χώρας. Ειδικά όταν ο γείτονάς μας εξοπλίζεται non stop.


Ας ξεκινήσουμε από φέτος, να υπολογίζουμε ένα ποσό ετησίως για τον εκσυγχρονισμό των ΕΔ. Όσα μπορεί να «σηκώσει» ο προϋπολογισμός, ας πούμε 500 εκ. ευρώ ετησίως. Με αυτά μπορούν να γίνουν θαύματα. Για παράδειγμα, ο εκσυγχρονισμός των F-16 θα κοστίσει περίπου 1,5 δις, σε βάθος δεκαετίας. Συνεπώς με «δόσεις» 150 εκ. το χρόνο, θα έχουμε 120-155 εκσυγχρονισμένα F-16, ανώτερα των τουρκικών, τα περισσότερα με ραντάρ AESA. To ίδιο μπορεί να γίνει και με τις φρεγάτες (έστω, μόνο της ΜΕΚΟ200), αργότερα με τα άρματα μάχης (Leo 2A4, Leo 1A5 αν αποφασιστεί, και γιατί όχι, και για τα Leo2A6) κοκ. Όταν φτάσει η ώρα, με την εμπειρία των προηγούμενων επιλογών μας θα μπορέσουμε να μιλήσουμε και για Νέο Μαχητικό, Νέα Φρεγάτα, Νέο Άρμα, Νέο Επιθετικό Ελικόπτερο ή ότιδήποτε άλλο, πάντα όμως επιλέγοντας το βέλτιστο σε βάθος χρόνου.

Θα μπορούσαμε να «χαϊδεύουμε αυτιά» μιλώντας ανέξοδα για τον τρόμο που προκαλούν στον «οχτρό» τα SCALP EG, τα U214, τα «άγνωστα» Mirage 2000-5/MICA (όχι και τόσο άγνωστα, καθώς αν δεν βαριέται κάποιος ας μετρήσει πόσες φορές έχουν συμμετάσχει τα Mirage 2000-5 του Κατάρ σε Anatolian Eagle), τα F-16C/D Block52+Adv. Θα μπορούσαμε, αλλά δεν θα το κάνουμε, κι ας είναι «αντιεμπορικό». Ναι είμαστε «λεβέντες», αλλά δεν αρκεί αυτό πια σε έναν σύγχρονο πόλεμο. Πρέπει να δώσουμε στους «λεβέντες» και τα κατάλληλα όπλα.


Αντίθετα θα θέλαμε να δούμε ενεργοποίηση της ελληνικής βιομηχανίας και σε αμυντικά οπλικά συστήματα, δεν είναι «κακό» και «καταδικαστέο» να έχεις αμυντική βιομηχανία. Θα θέλαμε να δούμε ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα να αναπτύσσουν ειδικές αμυντικές εφαρμογές, χωρίς να γίνει κατάληψη των σχολών μέχρι νεωτέρας. Θα θέλαμε να δούμε λύσεις για κάθε είδους ανάγκη των ενόπλων δυνάμεων και δυνάμεων ασφαλείας από ελληνικά χέρια. Πόσοι γνωρίζουν ότι έχουμε ακόμη και σήμερα αμυντική και διαστημική ιδιωτική βιομηχανία, που παρά τους «χαλεπούς» καιρούς, τα καταφέρνει και επιβιώνει; με λίγα λόγια, η μαγιά υπάρχει, με λίγη βοήθεια μπορούν να γίνουν θαύματα.

Ελληνικές εταιρείες και πανεπιστήμια έχουν αναπτύξει κατά καιρούς UAV, συστήματα νυχτερινής όρασης, ψηφιακά συστήματα πτήσης, ασφαλείς ζεύξης δεδομένων. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί δεν συνασπίζονται προκειμένου να κατασκευάσουν ένα UAV επιτήρησης συνόρων, αλλά και μια σειρά UCAVs; Μήπως γιατί απλά δεν έχουμε δηλώσει επίσημα ότι χρειαζόμαστε ένα τόσο αναγκαίο μέσο;

H ελληνική αμυντική στρατηγική δεν χρειάζεται να «τρέχει» πίσω από την αγορά των τουρκικών F-35A. Η αποτροπή βασίζεται στο γεγονός ότι οι απώλειες του επιτιθέμενου θα ήταν τόσο βαριές που κάθε κέρδος θα ήταν άχρηστο μπροστά στο κόστος. Στην περίπτωσή μας ακόμη και η όποια απώλεια εθνικού εδάφους (δικού μας), θα κόστιζε στην Τουρκία πολλαπλάσιες απώλειες αλλού (εδάφους ή/και υλικού). Χωρίς να υπολογίσουμε ότι αν είσαι η Τουρκία δεν μπορείς να «κρατήσεις» τα σύνορά σου στην Ανατολή αν έχεις χάσει για παράδειγμα 150 ή 200 F-16, ή δεν μπορείς να πουλάς «τσαμπουκά» στην Κύπρο αν έχεις χάσει τον στόλο σου. Το θέμα είναι, σήμερα ισχύει αυτή η «συνθήκη»; αν ναι, θα ισχύει και το 2025;

Πόλεμος γίνεται πλέον μόνο αν αυτός που τον ξεκινά, είναι σίγουρος πως θα τον κερδίσει. Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε, χρειάζεται απλά όποιος μας επιβουλεύεται να ξέρει πως αν ξεκινήσει κάτι, θα το πληρώσει ακριβά. Σήμερα το ξέρει. Ας το ξέρει και αύριο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα παραπάνω αποτελούν μια άποψη, η οποία σκοπός μας είναι να οδηγήσει σε δημιουργικό διάλογο, είτε στο blog μας, είτε στο facebook ή το twitter. Κάθε άποψη είναι αποδεκτή, αρκεί να μην είναι υβριστική ή προσβλητική για κανέναν. Σκοπός μας είναι να προωθήσουμε τον δημιουργικό διάλογο, όχι να δώσουμε βήμα σε κανέναν να αρχίσει να βρίζει πράσινες, κόκκινες, μπλε, κίτρινες, πορτοκαλί κυβερνήσεις και πολιτικούς. Ότι έχει γίνει στο παρελθόν, λάθος ή σωστό, το ξέρουμε, στην Ελλάδα είμαστε όλοι μας για πολλά χρόνια. Παρακαλούνται λοιπόν οι φίλες/οι, αναγνώστριες/ες μας να συνεισφέρουν ιδέες και απόψεις για το μέλλον. Λύσεις θέλουμε, προβλήματα έχουμε αρκετά.

Πηγή "Πτήση και Διάστημα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουν 2017


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Οι ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν την Πέμπτη για τη δημιουργία ενός Eυρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας, υιοθετώντας τις προτάσεις που κατέθεσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σύμφωνα με τις διευκρινήσεις που έδωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, όλα τα κράτη-μέλη θα συμφωνήσουν για τις δεσμεύσεις που μπορούν να αναλάβουν στον τομέα της άμυνας.

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, για να αναδείξει τη σημασία της συνεργασίας των κρατών-μελών, ανέφερε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν 178 είδη οπλικών συστημάτων, ενώ στις ΗΠΑ μόνο 30. Πρόσθεσε επίσης ότι «στην Ευρώπη οι αμυντικές δαπάνες αντιστοιχούν στο ήμισυ των αμυντικών δαπανών των ΗΠΑ.

Την συμφωνία χαιρέτησε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, καθώς το θέμα της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας ήταν πολύ ψηλα στην προεκλογική εκστρατεία του, κάτι όμως που ήταν πολύ υψηλά και στην πολιτική ατζέντα της κυρίας Μέρκελ, η οποία με πολύ σταθερά βήματα μεταφέρει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες το οικονομικό (και όχι μόνο) βάρος προστασίας της Γερμανίας, αφήνοντας τεράστια ερωτηματικά σχετικά με την προέλευση της απειλής που αισθάνεται η Γερμανία... Εκτός και εάν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας εξυπηρετήσει τελικά την στήριξη ενός στρατού που θα καλύπτει πλήρως τα συμφέροντα της Γερμανίας προς οποιονδήποτε απειλεί τη νέα Γερμανική Αυτοκρατορία...

ΥΓ: Το ότι ευρωπαίοι ηγέτες πείθονται στην στήριξη ενός τέτοιου Ταμείου, προφανώς είναι άμεσα συνδεδεμένο με την οικονομική κατάσταση των χωρών τους και την αόρατη -υπαρκτή όμως- απειλή της Γερμανίας να εγκαταλείψει την (πολιτική και οικονομική) "στήριξή" τους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου