Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κώστας Μελάς

Η διακήρυξη διακήρυξη της Ρώμης (25-3-2017) επιβεβαίωσε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιλέγει το τρίτο σενάριο από τα πέντε που παρουσίασε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τη Λευκή Βίβλο. Το σενάριο που επιγράφεται ως Those who want more do more, (εκείνοι που θέλουν περισσότερο, να κάνουν περισσότερο) αποτελεί ουσιαστικά το σενάριο πολλαπλών ταχυτήτων. Με βάση, λοιπόν, τις «συμμαχίες των προθύμων» σε συγκεκριμένους τομείς πολιτικής, όπως π.χ. η άμυνα, η εσωτερική ασφάλεια, η φορολογία και ορισμένα κοινωνικά θέματα.

Υιοθετείται η στρατηγική της PESCO (Permanent Structured Cooperation), σε διάφορους τομείς, με προεξάρχοντα αυτόν της άμυνας. Πρόκειται για επιλογή της Γερμανίας, όπως είχε ήδη προαναγγείλει με διάφορους τρόπους η καγκελάριος Μέρκελ. Μάλιστα στη διακήρυξη υπάρχουν τέσσερις στόχοι για την επόμενη δεκαετία, από τους οποίους πρώτος είναι ο ακόλουθος:

«Μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη: μια Ένωση όπου όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή, εφαρμόζοντας μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα· μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα».

Γίνεται εύκολα αντιληπτή η άμεση σχέση μεταξύ της επιλογής του τρίτου σεναρίου και του πρώτου στόχου που τίθεται στην πρόσφατη Διακήρυξη των Αρχηγών της ΕΕ. Η παραπάνω επιλογή, με κύριο άξονα τα θέματα άμυνας και ασφάλειας, αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό προτεραιότητα της κυβέρνησης Μέρκελ.

Αιτία είναι ότι είχε γίνει επιτακτική ανάγκη η προσαρμογή της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής στα νέα πλανητικά δεδομένα. Η εκλογή του προέδρου Τραμπ επιτάχυνε τις παραπάνω διαδικασίες.

Τα νέα δεδομένα

Οι ΗΠΑ εξαρτούν ολοένα και περισσότερο την εξωτερική τους πολιτική από την προσέγγιση της “ισορροπίας δυνάμεων”. Βασίζονται πλέον περισσότερο στους περιφερειακούς φορείς για τη διαχείριση απειλών. Οι μακροπρόθεσμες αμερικανικές εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ευρώπης υπήρξαν το σήμα κατατεθέν της ευρωπαϊκής άμυνας από το 1945. Το Βερολίνο δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει σ’ αυτές.

Με την εκλογή Τραμπ διαφαίνεται η επανεξέταση κύριων προσεγγίσεων της μεταπολεμικής αμερικανικής στρατηγικής. Αυτό ήταν από καιρό αναμενόμενο. Ο Πρόεδρος Τραμπ, όσον αφορά την εθνική στρατηγική των ΗΠΑ, εμφανίζεται ως κύριος εκφραστής αναζήτησης νέων προσανατολισμών και προσεγγίσεων.
Αυτό είναι το κύριο ζήτημα της στρατηγικής θεωρίας το επόμενο διάστημα Τίποτα δεν προδικάζεται όσον αφορά τους στρατηγικούς προσανατολισμούς των ΗΠΑ. Είναι λάθος, όμως, να μην υπογραμμίζεται η διαφορά μεταξύ μιας υπερεκτατικής πολιτικής και των διακηρύξεων του νέου Προέδρου. Οι διακηρύξεις του υποδηλώνουν αναζήτηση προϋποθέσεων ισορροπίας. Θα πρέπει, ωστόσο, να αναμένουμε πριν εκφραστούν τελεσίδικες εκτιμήσεις.

Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση αναμονής για τον τρόπο που θα συνεχίσει να υπάρχει. Το βάρος της Ρωσίας, ως περιφερειακής πυρηνικής δύναμης αυξάνεται ολοένα και πιο πολύ. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η Γερμανία δείχνει να κάνει το πρώτο βήμα προς την καθιέρωση ενός νέου εθνικού και περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας.

Η συζήτηση στη Γερμανία για μια νέα, πιο διεκδικητική εξωτερική πολιτική, που θα στηρίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο στρατό της, δεν συνδέεται μόνο με τις ανησυχίες σχετικά με τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ. Η Γερμανία έχει αποδεχθεί ότι η μοναδική της επιλογή είναι η συσπείρωση της Ευρώπης.

Όπως, όμως, έχει διαφανεί τα τελευταία έξι χρόνια, η επιτυχία της στο οικονομικό μέτωπο υπήρξε περιορισμένη ή και καταστροφική για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η ΕΕ είναι μια οικονομική οντότητα, αλλά η οικονομία έχει μετατραπεί από συνδετικό στοιχείο σε φυγόκεντρο δύναμη. Θα πρέπει να εισαχθεί κάτι καινούργιο στο ευρωπαϊκό πείραμα, αλλιώς το οικοδόμημα κινδυνεύει να αποσυντεθεί.

Γερμανικό νεύμα στο Παρίσι

Το Βερολίνο πιστεύει πως για να κρατηθεί ενωμένη η Ευρώπη απαιτείται η πρόσθεση μιας διαστάσεως που έχει έως τώρα παραβλεφθεί στις διαπραγματεύσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση: Πρόκειται για την πολιτική-στρατιωτική διάσταση.

Το να υψωθεί ανάστημα απέναντι στη Ρωσία, είναι κάτι που θα βρει ανταπόκριση στα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης. Η ανάληψη ενός πιο ενεργού ρόλου στο εξωτερικό θα καταστήσει το Βερολίνο ακαταμάχητο στη σχέση του με το Παρίσι. Οι νύξεις της Γερμανίας ότι θα επεκτείνει τις διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της, ιδιαίτερα στην Αφρική, αποτελούν ένα σαφές νεύμα προς τη Γαλλία, η οποία έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία της για μια βαθύτερη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με τη Γερμανία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, η προσέγγιση της Γερμανίας με τη Γαλλία θα μπορούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα εντάσεις μεταξύ τους. Το Βερολίνο δεν είναι ασφαλώς σε θέση να αναλάβει μόνο του στρατιωτική δράση. Είναι σε θέση, όμως, να προβάλει με κάποιον ασαφή τρόπο αυτή τη δυνατότητα, δημιουργώντας έτσι μία πολιτική δυναμική, ικανή να αποδυναμώσει προσωρινά τις διαλυτικές τάσεις στην Ευρώπη.

Το Βερολίνο πρέπει να κερδίσει χρόνο, κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η Ουγγαρία έχει αρχίσει μια ανεξάρτητη πορεία και παρακολουθείται προσεκτικά από τους υπολοίπους. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες απρόθυμες να εμπλακούν, η Γερμανία είτε θα γίνει το αντίβαρο είτε θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Η στροφή στην εξωτερική πολιτική

Αρχικά, οι ενέργειες της Γερμανίας φαινόταν συγκεγχυμένες και ασυνήθιστες. Φαίνονται όμως πιο λογικές, αν σκεφτεί κανείς ότι το Βερολίνο αναζητά εναλλακτικά εργαλεία, προκειμένου να διατηρήσει ενωμένη την Ευρώπη, καθώς επαναξιολογεί τη Ρωσία.

Μέχρις στιγμής, οι προθέσεις της Γερμανίας έχουν αντιμετωπισθεί θετικά, κυρίως εκτός Γερμανίας. Είναι σίγουρο, όμως, ότι θα εμφανιστεί ξανά η ανησυχία πως ένα ισχυρότερο και πιο δυναμικό Βερολίνο θα αναδυθεί στην Ευρώπη και στην παγκόσμια σκηνή. Προς το παρόν, πάντως, η Μέρκελ δεν φαίνεται να έχει άλλη επιλογή.
Με την προσφυγική κρίση να συνεχίζεται η γερμανική κυβέρνηση οδηγείται σε μια στροφή στην εξωτερική πολιτική της. Το ίδιο και στην πολιτική της για την εσωτερική ασφάλεια. Η Γερμανία αποχαιρετά το Δόγμα Μέρκελ και προωθεί την αναβάθμιση του ρόλου της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στις εμπόλεμες ζώνες.

Για χρόνια το Δόγμα Μέρκελ κυριαρχούσε στη γερμανική εξωτερική πολιτική. Βάσει αυτού του δόγματος, το Βερολίνο επιδίωκε την εξωτερική ασφάλεια της χώρας μέσω της εξαγωγής όπλων και των συνεργασιών, κυρίως σε επίπεδο στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Ο στόχος αυτής της πολιτικής, όπως η ίδια η καγκελάριος τον είχε εκφράσει σε ομιλία της το 2011, ήταν η ενίσχυση του ρόλου της Γερμανίας ως εγγυήτριας δύναμης για την ασφάλεια χωρών υψίστης στρατηγικής σημασίας. Με αυτή τη στρατηγική η Μέρκελ εξασφάλιζε και τη μη εμπλοκή της Γερμανίας σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό (ή τον περιορισμό αυτών).

Τώρα όμως το Βερολίνο εγκαταλείπει το περίφημο «Δόγμα Μέρκελ» και έχει ήδη ξεκινήσει το σχεδιασμό νέων στρατιωτικών αποστολών, αλλά και την επέκταση όσων επιχειρήσεων βρίσκονται σε εξέλιξη, σε βαθμό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι πριν από λίγο καιρό.

Απομάκρυνση από τον «μεταμοντέρνο ειρηνισμό»

Ο «μεταμοντέρνος ειρηνισμός» αποτελούσε εδώ και χρόνια βασικό χαρακτηριστικό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτό πλέον αλλάζει. Μεγάλη μερίδα των πολιτικών της Χριστιανοδημοκρατίας εκφράζουν την ελπίδα πως οι επιφυλάξεις των πολιτών σχετικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό θα αρθούν. Οι προσεγγίσεις των Σοσιαλδημοκρατών δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά.

Η πρόθεση της Γερμανίας για αναπροσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής, λόγω και της προσφυγικής κρίσης, είναι σαφής. Θα πρέπει να αναμένεται η συμμετοχή του γερμανικού στρατού -με ενισχυμένο ρόλο- σε περισσότερες επιχειρήσεις στο εξωτερικό.

Η νέα κατεύθυνση φαίνεται να διέπεται από την παρακάτω ρήση : «Η Δημοκρατία και το κράτος δικαίου στις χώρες της κρίσης εξασθενούν και περνούν σε δεύτερη μοίρα. Αντ’ αυτού υπερισχύει η σταθερότητα ακόμη και αν αυτό σημαίνει υποστήριξη σε ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Η ανησυχία της Μέρκελ για την πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ είναι έκδηλη. Φοβάται ότι ο Τραμπ θα υλοποιήσει τις απειλές του για μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας, εάν οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν το καθήκον τους, ξοδεύοντας αναλογικά με τις ΗΠΑ για τον τομέα της άμυνας.

Η Μέρκελ μάλιστα, αποκάλεσε «αφελές» το να πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ότι θα μπορούν στο διηνεκές να στηρίζονται σε ξένες πλάτες για την επίλυση των προβλημάτων ασφαλείας της «γειτονιάς» τους. Εν ολίγοις, μια Γερμανία που επί πολλά χρόνια σχεδόν αδιαφορούσε για τον τομέα των αμυντικών δαπανών, ξαφνικά δείχνει μεγάλη ανησυχία και δεν την κρύβει.

Η στάση της προδίδει μια φοβία για την ασφάλεια της ίδιας της χώρας, η οποία όμως έπρεπε να έχει εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα. Η καθυστέρηση συνιστά αποτυχία της Μέρκελ ως ηγέτη. Η ανησυχία της επιτείνεται και από το Brexit. Η καγκελάριος υπογραμμίζει ότι επείγει η μαζική ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας των υπολοίπων 27 κρατών-μελών της ΕΕ.

Η Μέρκελ φαίνεται πως ανακαλύπτει ή απλά συνειδητοποιεί τώρα, ποιος πρέπει να είναι ο πραγματικός πολλαπλασιαστής ισχύος που μπορεί να καταστήσει την Γερμανία περιφερειακή μεσαία δύναμη. Προς το παρόν είναι μόνο οικονομικά ηγέτιδα και «ατμομηχανή» της ΕΕ, την οποία όμως οδηγεί «στα βράχια». Κι αυτό, επειδή διαπνέεται από μια κοντόφθαλμα «εθνοκεντρική» οπτική.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Επιστροφή της Γερμανίας στον δρόμο της στρατιωτικής ισχύος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Μια σημαντική για την ασφάλεια της Ευρώπης αποκάλυψη έκανε το περιοδικό Foreign Policy. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το περιοδικό η Γερμανική κυβέρνηση έχει προχωρήσει χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες τα τελευταία χρόνια υπό το φιλόδοξο πρόγραμμα με την επωνυμία Framework Nations Concept στην συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης η οποία περιλαμβάνει στρατιωτικούς σχηματισμούς από τρείς χώρες με πυρήνα τον Γερμανικό Στρατό.

Για πολλές δεκαετίες η ιδέα της συγκρότησης μιας πανευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης έβρισκε αντιδράσεις από αρκετές χώρες, αφού η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ευρωπαϊκή ήπειρο ήταν και είναι καταλυτική και δεν υπήρχε λόγος για την ίδρυση μιας νέας συμμαχικής στρατιωτικής οντότητας.

Οι πρόσφατες όμως εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη με την κατάληψη της Κριμαίας από την Ρωσία τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ανατολική Ουκρανία και τις ανησυχίες της Δύσης και των Βαλτικών κρατών για την συνεχιζόμενη και αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή έχουν διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αξιοποιώντας τον κλίμα αυτό η Γερμανική κυβέρνηση προχώρησε σιωπηλά στην επίτευξη συμφωνίας με τις κυβερνήσεις της Ολλανδίας της Τσεχίας και της Ρουμανίας για την ολοκλήρωση στρατιωτικών σχηματισμών των τριών αυτών χωρών στον Γερμανικό Στρατό τον Bundeswehr.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το περιοδικό η 4η Ταξιαρχία Ταχείας Ανάπτυξης του Στρατού της Τσεχίας πρόκειται να ολοκληρωθεί στην 10η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού, ενώ η 43η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού έχει ήδη από τον Μάρτιο του 2016 ολοκληρωθεί στην 1η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού.

Επιπλέον η 11η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού και η 81η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ρουμανικού Στρατού, έχουν ήδη ολοκληρωθεί στην Μεραρχία Ταχείας Αντιδράσεως (Division Schnelle Kräfte) του Γερμανικού Στρατού.

Τέλος δεν θα πρέπει να αγνοείται η ύπαρξη της Γαλλο-Γερμανικής Ταξιαρχίας η οποία είναι σε λειτουργία από το 1989 και η οποία έχει την έδρα της στην γερμανική πόλη Müllheim.

Ουσιαστικά τέσσερις Ταξιαρχίες τριών ευρωπαϊκών κρατών έχουν ή πρόκειται να ολοκληρωθούν σε σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού υπό το πρόγραμμα Framework Nations Concept, ο οποίος όμως αξίζει να σημειωθεί δεν βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση, αφού από το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έχει μειωθεί κατά 44% λόγω της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ.

Αναλυτικότερο ενώ το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έφτανε στο 2,7% του ΑΕΠ της χώρας από το 2000 μειώθηκε στο 1,4% του ΑΕΠ και μεταξύ 2013-2016 έφτασε στο 1,2% του ΑΕΠ, ενώ σύμφωνα με τον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Sigmar Gabriel η χώρα του δεν πρόκειται να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες ώστε αυτές να φτάσουν στο συμφωνημένο στόχο του ΝΑΤΟ για ετήσιες αμυντικές δαπάνες των χωρών μελών του που θα φτάνουν το 2% του ΑΕΠ τους.

Σε γενικές γραμμές η Γερμανία επιθυμεί την ανάληψη ενός ηγετικού ρόλου στον τομέα της ευρωπαϊκής άμυνας, χωρίς όμως να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, αλλά αξιοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή και οπλικά συστήματα που διαθέτει, σε συνεργασία με φιλικές συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες θα διαθέσουν μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων τους σε κοινούς σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού, υπό την διοίκηση και υποστήριξη των οποίου θα μπορούν να επιχειρούν στην Ευρώπη.

Η πρωτοβουλία αυτή πρόκειται να φέρει την επανάσταση στον τομέα της άμυνας της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, αφού οι Γερμανο-ευρωπαικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί επιπέδου Μεραρχίας θα μπορούν να δρούν παράλληλα με τους ΝΑΤΟικούς μηχανισμούς χωρίς να τους υποκαθιστούν, αλλά αντιθέτως αποτελώντας πολύ πιο αποτελεσματικούς σχηματισμούς με την υποστήριξη και διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, επιτυγχάνοντας επαύξηση της μαχητικής ικανότητας του Γερμανικού Στρατού με χαμηλό κόστος και μεγαλύτερη συμμετοχή των Ευρωπαϊκών κρατών στο αμυντικό οικοδόμημα της Ευρώπης με το μικρότερο δυνατό κόστος υποστήριξης και λειτουργίας.

Πηγή ViaDiplomacy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Μαΐ 2017


Ο εντεινόμενος τουρκικός αναθεωρητισμός και η δυνατότητα της Άγκυρας να διεξαγάγει «στιγμιαίο πόλεμο» εναντίον της Ελλάδας με το πυραυλικό της οπλοστάσιο

Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Η πρόσφατη εκρηκτική αύξηση των παραβιάσεων από πλευράς της Τουρκικής Αεροπορίας και η επίσημη αμφισβήτηση της ελληνικότητας του Αγαθονησίου, έδωσαν ένα σκληρό πλήγμα στις αφελείς αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες οι τουρκικές προκλήσεις αποτελούσαν στοιχείο της εκλογικής καμπάνιας του Ερντογάν και κατά συνέπεια θα εξαφανίζονταν ή έστω θα περιορίζονταν δραστικά μετά το δημοψήφισμα.
Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε προηγούμενα άρθρα του, ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει έλθει για να μείνει και οφείλεται πρωτίστως στη μετάλλαξη της γεωπολιτικής ταυτότητας της Τουρκίας, η οποία επιδιώκει να εξελιχθεί σε ευρασιατική δύναμη μέσα σε ένα σχηματιζόμενο πολυπολικό σύστημα.
Αν η άποψη αυτή φαντάζει υπερβολικά γενική και θεωρητική σε κάποιους, η μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε έναν ενεργειακό ταμιευτήρα κρίσιμης σημασίας για τις διεθνείς ισορροπίες ισχύος στα επόμενα χρόνια, αποτελεί από μόνη της έναν σοβαρότατο λόγο για την Τουρκία έτσι ώστε να προσπαθήσει να αποκτήσει την κυριαρχία στο Αιγαίο. Περισσότερα μπορεί κάποιος να βρει στο εξαιρετικό άρθρο του πρέσβη ε.τ. Περικλή Νεάρχου που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 373 των «Επικαίρων».

Θα πρέπει να αποδεχθούμε, λοιπόν, το αδυσώπητο γεγονός ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα καθίσταται ολοένα και πιο επιθετικός και αυτό σημαίνει ότι, αργά ή γρήγορα, είναι πιθανόν ότι θα λάβει και στρατιωτική διάσταση. Βέβαια, αυτήν τη στιγμή οι ισορροπίες ισχύος, αλλά και η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία, θα καθιστούσαν ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη για την Άγκυρα οποιαδήποτε πολεμική περιπέτεια με την Ελλάδα, ακόμη και αν επρόκειτο κάποιο «ασήμαντο» θερμό επεισόδιο, εκτός βέβαια και αν ήταν απολύτως σίγουρο ότι η ελληνική αντίδραση θα είναι υπέρ το δέον μετριοπαθής…

Αυτή όμως δεν θα αποτελεί μια μόνιμη κατάσταση. Δυστυχώς, αν κάνουμε μια προβολή στο μέλλον, με βάση αυτά που γνωρίζουμε σήμερα για τις εξοπλιστικές φιλοδοξίες της Άγκυρας, θα δούμε ότι η ισορροπία ισχύος θα επιδεινωθεί επικίνδυνα για την Ελλάδα, ενώ και τα προβλήματα στη δομή του τουρκικού στρατεύματος, που προέκυψαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, θα επιλυθούν, ίσως πολύ πιο γρήγορα από ότι πολύ αισιόδοξα θεωρούν κάποιοι στη χώρα μας.

Ωστόσο, κατά την άποψη του γράφοντος και σε αντίθεση με ότι γενικά πιστεύεται, ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα όσον αφορά τις τουρκικές εξοπλιστικές προσπάθειες, δεν προέρχεται ούτε από τα μαχητικά αεροσκάφη F – 35 που (μάλλον…) θα ενταχθούν στο τουρκικό οπλοστάσιο, ούτε από όπλα – σύμβολα, πρωταρχικός στόχος των οποίων είναι να ενισχύσουν το κύρος της Τουρκίας και να εδραιώσουν την εικόνα της ως κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως είναι το περιβόητο υβριδικό αεροπλανοφόρο – σκάφος αμφιβίων επιχειρήσεων που αναμένεται να αποκτήσει. Πολύ πιο σημαντικά είναι τα προϊόντα που αναπτύσσει η τουρκική πολεμική βιομηχανία, ιδιαίτερα δε τα πυραυλικά συστήματα.

ΜΕΓΑΛΟ ΒΕΛΗΝΕΚΕΣ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Αναλυτικότερα, η Τουρκία φαίνεται πως έχει εναρμονιστεί με τα επιτεύγματα της λεγόμενης «Πυραυλικής Επανάστασης» (Missile Revolution) και αναπτύσσει εγχωρίως μια σειρά από πυραυλικά συστήματα πολλαπλών επιπέδων και ρόλων, ξεκινώντας από τις μικρές ρουκέτες Cirit και καταλήγοντας σε βαλλιστικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά βλήματα υψηλών επιδόσεων. Στο παρόν άρθρο θα περιοριστούμε να αναφέρουμε κάποια πυραυλικά συστήματα εδάφους – εδάφους που η Τουρκία παρουσίασε τον τελευταίο καιρό.
Έτσι λοιπόν, όπως μας πληροφορεί στο τεύχος Απριλίου το έγκυρο αμυντικό περιοδικό «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία», στην έκθεση αμυντικού υλικού IDEX 2017, που διεξήχθη στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τον περασμένο Φεβρουάριο, η τουρκική εταιρεία Roketsan παρουσίασε, μεταξύ των άλλων, την καθοδηγούμενη ρουκέτα TRG – 300 Kaplan διαμετρήματος 300 χιλιοστών, η οποία προορίζεται για τα ρουκετοβόλα Kasirga, (που αποτελούν την τουρκική έκδοση του κινεζικού WS – 1A). Η συγκεκριμένη ρουκέτα επιτυγχάνει μέγιστο βεληνεκές 120 χλμ και απόκλιση από τον στόχο μικρότερη των 50 μέτρων.
Στο ίδιο τεύχος του, το περιοδικό μας πληροφορεί ότι πάλι η Roketsan παραδίδει στον Τουρκικό Στρατό τον τακτικό βαλλιστικό πύραυλο Bora, με βεληνεκές 280 – 300 χλμ, ο οποίος καθοδηγείται προς τον στόχο του με αδρανειακό σύστημα πλοήγησης υποβοηθούμενο από δορυφορικό παγκόσμιο σύστημα προσδιορισμού θέσης (GPS / INS), με αποτέλεσμα να επιτυγχάνει μεγάλη ακρίβεια πλήγματος.
Εξαγωγική έκδοση του Bora, πάλι σύμφωνα με την «Ελληνική Άμυνα και Τεχνολογία», είναι ο πύραυλος Khan, βάρους 2500 κιλών και διαμέτρου 610 χιλιοστών ο οποίος μεταφέρει πολεμική κεφαλή βάρους 470 κιλών. Συγκριτικά, ο πολύ γνωστός J – 600T Yildirim, ο οποίος υπηρετεί εδώ και χρόνια στον Τουρκικό Στρατό, έχει βάρος 2100 κιλών, διάμετρο 600 χιλιοστών και μεταφέρει πολεμική κεφαλή 480 κιλών. Το δε βεληνεκές του είναι της τάξης των 150 χλμ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Yildirim βασίζεται στον κινεζικό B611. Είναι εμφανής λοιπόν η πρόοδος που έχουν επιτύχει οι Τούρκοι όσον αφορά το βεληνεκές των πυραυλικών τους συστημάτων και πιθανώς αυτή να είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Παρόμοια πυραυλικά συστήματα θέτουν νέες προκλήσεις στην αμυντική στρατηγική της Ελλάδας. Το πιο απλό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η Τουρκία ενισχύει σταδιακά αλλά αποφασιστικά τις ικανότητές της να ασκεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σαρωτικά πλήγματα σε μεγάλο τακτικό και επιχειρησιακό βάθος στον ελληνικό χώρο, εναντίον μεγάλης ποικιλίας στόχων και με τέτοιον τρόπο που να αφήνει ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης ή ακόμη και προειδοποίησης για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Παρόμοιες ικανότητες «πυκνού πολέμου» μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμης σημασίας στο ιδιόρρυθμο ελληνοτουρκικό σύστημα, όπου η συμμετοχή και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ καθιστά δύσκολη τη διεξαγωγή μιας παρατεταμένης πολεμικής αντιπαράθεσης, λόγω των εξωτερικών πιέσεων, ιδιαίτερα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ βολεύει και την στρατηγική της Άγκυρας, που θα θέλει «καθαρά» αποτελέσματα υπέρ αυτής μέσα σε ένα ελεγχόμενο πολεμικό πλαίσιο, χωρίς να κινδυνεύει να ολισθήσει σε ανεξέλεγκτη πολεμική αντιπαράθεση.

ΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

Παρεμπιπτόντως, το γεγονός ότι ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος, ή έστω κάποιο θερμό ή «υπέρθερμο» επεισόδιο, πολύ δύσκολα θα εξελισσόταν σε μια χρονικά παρατεταμένη πολεμική αντιπαράθεση, λόγω του ασφυκτικού γεωστρατηγικού πλαισίου μέσα στο οποίο λειτουργούν οι δύο χώρες, αλλά και γιατί κάτι τέτοιο δεν αποτελεί επιλογή της Άγκυρας, η οποία θέλει να επιτύχει γρήγορα οφέλη χωρίς μεγάλους κινδύνους και κόπους, καθιστά εκτός πραγματικότητας τις μηδενιστικά απαισιόδοξες αντιλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα δεν έχει απολύτως καμία πιθανότητα σε τυχόν σύγκρουση με την Τουρκία λόγω των μεγάλων τουρκικών μεγεθών.
Οι απόψεις αυτές, κατά την άποψη του γράφοντος, ενδέχεται να μην είναι εντελώς αθώες αλλά να υποδαυλίζονται και απέξω αποσκοπώντας να επιβάλλουν ένα κλίμα ηττοπάθειας και φαταλιστικής μοιρολατρίας στην ελληνική κοινή γνώμη, επιτρέποντας έτσι στην Άγκυρα να ασκήσει τους εκβιασμούς που θέλει ώστε να επιτύχει την σταδιακή παγίωση της κυριαρχίας της στο Αιγαίο χωρίς να χρειαστεί να πέσει τουφεκιά. Ωστόσο, μπορεί να έχουν και μια ακόμη λειτουργία. Συγκεκριμένα, πιθανώς να επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή μας μακριά από τις διαρκώς ενισχυόμενες ικανότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων να ασκούν «πυκνή» και πολυεπίπεδη προβολή ισχύος σε πολύ περιορισμένο χρονικό πλαίσιο έτσι ώστε να επιτύχουν ένα «στιγμιαίο» πολεμικό επεισόδιο, που θα ολοκληρωθεί πριν η Ελλάδα προλάβει καν να κατανοήσει τι ακριβώς συνέβη.

Επιπλέον, δεδομένης της στενής σχέσης της Τουρκίας με την Κίνα στον πυραυλικό τομέα, αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν εμφανιστεί σχετικές πληροφορίες, δεν θα πρέπει να αποκλείουμε την πιθανότητα ότι η τουρκική βιομηχανία αναπτύσσει ή θα αναπτύξει στο μέλλον και εξειδικευμένες εκδόσεις βαλλιστικών πυραύλων και ρουκετών, όπως με κεφαλές αντι – ραντάρ ή αντιπλοϊκούς βαλλιστικούς πυραύλους (ASBM), οι οποίοι θα είναι ικανοί να προσβάλουν πολεμικά πλοία επιφανείας εν κινήσει. Σε αυτήν την περίπτωση ότι θεωρούσαμε ως δεδομένο για τις ισορροπίες ισχύος στο Αιγαίο μπορεί να αλλάξει άρδην.

Βέβαια, οι διαπιστώσεις αυτές σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε κάποια παθητική στάση και ηττοπαθή μοιρολατρία. Το γεγονός ότι η Τουρκία καθίσταται ολοένα και πιο επικίνδυνη και μάλιστα όχι τόσο με αγορές από το εξωτερικό αλλά με την ανάπτυξη δικών της συστημάτων, θα πρέπει να οδηγήσει και την Ελλάδα σε μια αναθεώρηση εκ βάθρων της αμυντικής, αποτρεπτικής και εξοπλιστικής της πολιτικής.
Μεταξύ των άλλων, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αν η «Πυραυλική Επανάσταση» προσφέρει κάποιες λύσεις στα τουρκικά στρατιωτικά προβλήματα ενδέχεται να προσφέρει πολύ περισσότερες στην Ελλάδα και αυτό για μια σειρά από λόγους, ένας εκ των οποίων είναι η ιδιόρρυθμη γεωγραφία επιχειρήσεων της αιγειακής αρχιπελαγικής δομής. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Μαΐ 2017


Μια τουρκική στρατιωτική βάση που θα εγκατασταθεί στο Κατάρ θα έχει την έδρα της στη Ντόχα και θα ηγείται από στρατηγούς του Κατάρ-Τουρκίας, ανέφερε ανώτατος αξιωματούχος μετά από συνόδους στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Τουρκικού Κοινοβουλίου.

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλη στρατιωτική επένδυση της Τουρκίας στο εξωτερικό κι αυτή με στόχο τα Ιρανικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα, στον ευρύτερο χώρο του Περσικού Κόλπου της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού. Η αρχική συμφωνία ανάμεσα στις δυο χώρες είχε υπογράψει ο πρώην πρωθυπουργός (τότε υπ.Εξωτερικών) Αχμέτ Νταβούτογλου στο πλαίσιο των νεοΟθωμανικών σχεδιασμών του.

«Στο πλαίσιο της συμφωνίας, προβλέπεται η ίδρυση κοινών τακτικών στρατιωτικών τμημάτων Τουρκίας-Κατάρ. Η έδρα της θα είναι στη Ντόχα, ο διοικητής της μονάδας θα είναι ένας στρατηγός προερχόμενος από το Κατάρ και ο βοηθός διοικητής πρόκειται να είναι ταξίαρχος και Τούρκος «, δήλωσε ο αναπληρωτής υφυπουργός Αμύνης, Ιχσάν Μπουλμπούλ.

Ο κ. Μπουλμπούλ, δήλωσε ότι ο αριθμός των στρατευμάτων που πρόκειται να αναπτυχθούν θα είναι 500 έως 600 άνδρες, όπως επίσης ότι το Κατάρ ζητά επίσης την +δημιουργία μονάδων στην Τουρκία με ευέλικτη δομή, που να τους επιτρέπει να μεταφερθούν στο Κατάρ, αν αυτό χρειαστεί.

«Υπήρξε επίσης συνάντηση στις 19 Απριλίου σχετικά με το πού θα αναπτυχθεί αυτή η μονάδα και ποιο θα ήταν το μέγεθος της περιοχής, στην οποία θα αναπτυχθεί, αλλά δεν υπήρξε απάντηση από την άλλη πλευρά. Υπάρχει αίτημα για περαιτέρω επέκταση, λόγω της στενότητας της προτεινόμενης περιοχής «, πρόσθεσε.

«Υπάρχει επίσης μια αίτηση για μια σειρά μαθημάτων που πρέπει να δοθούν στην υπό ανάπτυξη μονάδα για ειδική κατάρτιση. Προβλέπεται λοιπόν να δημιουργηθεί ένα εκπαιδευτικό κέντρο με προσωπικό με 25 έως 30 άτομα και θα παρασχεθεί κατάρτιση εκεί «, δήλωσε ο κ. Μπουλμπούλ.

Από τις ανακοινώσεις του υφυπουργού Άμυνας γίνεται σαφές ότι προς το παρόν, τουλάχιστον, ο στόχος της Τουρκίας για τη δημιουργία μιας αέρο-ναυτικής βάσης στο Κατάρ δεν έχει γίνει δεκτή και περιορίζεται στη δημιουργία μιας εγκατάστασης για χρήση χερσαίων δυνάμεων.

Πηγή "Σημειώσεις Εξωτερικής Πολιτικής & Διεθνών Θεμάτων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

4 Μαΐ 2017


Με «χαράτσι» ύψους 2.000 ευρώ απειλούνται να επιβαρυνθούν αξιωματικοί και υπαξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων μετά την εσωτερική διαταγή αλλαγής διακλαδικού κανονισμού στολών.

Σύμφωνα με το Έθνος, η τροποποίηση του κανονισμού στολών καθιστά υποχρεωτικές για τους στρατιωτικούς δέκα στολές.

Σύμφωνα με το ισχύον Π.Δ. οι επιπρόσθετες στολές φέρονται από το προσωπικό που υπηρετεί σε συγκεκριμένες θέσεις, οι οποίες λόγω της ιδιαιτερότητας της αποστολής τους και της φύσης του έργου τους απαιτούν τη χρήση στολής με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Οι βασικές στολές διακρίνονται σε κύριες, παρεπόμενες και προαιρετικές. Οι κύριες στολές έχουν αρίθμηση από 1 έως 10, η οποία είναι κοινή για και για τους τρεις Κλάδους και Κοινά Σώματα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η γνωμάτευση του Συμβουλίου Αρχηγών Γενικών Επιτελείων ΓΕΕΘΑ καθιστά αυτές τις δέκα στολές υποχρεωτικές για όλους τους υπερετούντες, χωρίς όμως να υπάρχει πρόβλεψη να χορηγούνται στο προσωπικό από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή πρόβλεψη σχετικού επιδόματος.

Με αυτό τον τρόπο το κόστος των στολών θα το επιβαρυνθούν αποκλειστικά οι ένστολοι, οι οποίοι θα κληθούν να ράψουν στολές.

Σύμφωνα με ενστόλους, το κόστος μιας στολής ανέρχεται σε 200 ευρώ, οπότε μετά την τροποποίηση του κανονισμού θα κληθούν να καταβάλουν από την τσέπη τους το ποσό των 2.000 ευρώ για την απόκτηση 10 στολών σε μια περίοδο που οι μισθοί των ενστόλων έχουν δεχθεί απανωτές μειώσεις.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Απρ 2017


Κρίσεις Υπαξιωματικών 2017: Αναρτήθηκαν στη Διαύγεια όλα τα ονόματα των υπαξιωματικών που κρίθηκαν στις φετινές τακτικές κρίσεις του ΓΕΣ

Αναρτήθηκαν στην Διαύγεια οι πίνακες των ετήσιων τακτικών κρίσεων του 2017 των υπαξιωματικών του ΓΕΣ.
Σύμφωνα με την ανάρτηση, οι προαγωγές ανάλογα με την προέλευση των υπαξιωματικών θα γίνουν σε διαφορετικούς χρόνους.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι:
Για τους Υπαξιωµατικούς που αναγράφονται στους κυρωµένους πίνακες των Τακτικών Ετήσιων Κρίσεων 2017-2018, η παρούσα δεν αποτελεί πράξη προαγωγής, καθόσον οι προαγωγές τους θα πραγµατοποιηθούν µε άλλες Ε∆ΥΕΘΑ οι οποίες θα εκδοθούν µόλις τα προαναφερόµενα στελέχη συµπληρώσουν τα καθοριζόµενα από την ισχύουσα νοµοθεσία, συνολικά χρόνια υπηρεσίας.

Ειδικότερα αναφέρεται ότι:
  1. Οι απόφοιτοι ΣΜΥ θα προαχθούν το τελευταίο 10ήµερο του µηνός Ιουνίου 2017.
  2. Οι ΕΜΘ Αλχίες θα προαχθούν, ανάλογα µε την ηµεροµηνία κατάταξης, τους µήνες Μάρτιο, Ιούνιο, Ιούλιο και Οκτώβριο 2017 αντίστοιχα.
  3. Οι ΕΜΘ Επχίες θα προαχθούν τον µήνα Νοέµβριο 2017.
Δείτε όλα τα ονόματα όπως δημοσιεύτηκαν στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ:



Πηγή ArmyNow

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Απρ 2017


Ο μπαμπάς μου ήταν στρατιωτικός. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι, κάποιες φορές ακόμα και ολόκληρες εβδομάδες λόγω ασκήσεων , κάποιες φορές ακόμα κι ολόκληρους μήνες σε ειρηνευτικές αποστολές για να έχω εγώ ένα καλύτερο μέλλον.

Λόγω της δουλειάς του μείναμε σε πολλά μέρη κι εγώ κάθε 2,3 ή 4 χρόνια άλλαζα σχολείο, παρέες, φίλους. Όπου κι αν πήγαινα ήμουν «η καινούρια».
Κάποιοι στην γειτονιά με ρωτούσαν από που είμαι κι εγώ δεν ήξερα τι να τους απαντήσω. Γιατί πραγματικά δεν ήξερα. Αλλού γεννήθηκα, αλλού μεγάλωσα, αλλού πήγα σχολείο, αλλού πέρασα την εφηβεία μου...
Γιατί ήμουν η κόρη του « καραβανά», του «στρατόκαυλου» , του «μιλιταριστή».

Αυτός ο « καραβανάς» είχε χρεωμένες κάποιες ψυχές. Δίπλα σε μένα. Εγώ ήμουν το παιδί του, αυτοί ήταν οι στρατιώτες του, παιδιά κι αυτά που οι γονείς τους του εμπιστεύτηκαν να τα εκπαιδεύσει και να τα παραδώσει όπως τα πήρε. Αρτιμελή. Και το έκανε, πολλές φορές παραμερίζοντας ακόμα και μένα, το ίδιο του το παιδί.

Δεχόταν αγόγγυστα τις μειώσεις στις αποδοχές του, την εκμετάλλευση της δουλειάς του από τυχάρπαστους πολιτικάντηδες μιας χρήσης, τις προσβολές διαφόρων δήθεν «προοδευτικών». Ήξερε ότι τα μέσα είναι παμπάλαια αλλά προσπαθούσε να τα συντηρεί...
«Αυτά μπορεί η πατρίδα, με αυτά θα πορευτούμε... Τι να κάνουμε;». Έτσι έλεγε.

Σήμερα μπήκε σε ένα ελικόπτερο 40 και πλέον ετών. Καλημέρισε τους συναδέλφους του χειριστές κι απογειώθηκαν... Μια για πάντα...
Ο «καραβανάς» μπαμπάς μου δε θα έρχεται πια στο σπίτι.
Ούτε αργά το βράδυ, ούτε σε μια βδομάδα, ούτε σε έναν μήνα.
Δε θα έρθει ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!!

Καλό ταξίδι σας!!

(Αφιερώνεται στους 4 συναδέλφους και στον μακρύ κατάλογο όσων « καραβανάδων» πλήρωσαν με τη ζωή τους τα τραγικά λάθη και παραλείψεις της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας)

(Όπως μας στάλθηκε από ανώνυμο αναγνώστη)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πριν αναλάβουν καθήκοντα, εκπαιδεύονται σκληρά και ορκίζονται να υπερασπίζονται την Ελλάδα μέχρις εσχάτων. Φέρουν όπλα και τα τιμούν. Είναι διαθέσιμοι στην υπηρεσία 365 ημέρες τον χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο. Οι άδειές τους μπορεί να ανακληθούν με μεγαλύτερη ευκολία απ' όση τους δίνονται.

Στα δύσκολα της πατρίδας είναι πάντοτε παρόντες και αποτελούν την εγγύηση της ελευθερίας και την εμπροσθοφυλακή του έθνους. Δεν είναι λίγες οι φορές που, ακόμα και σε περίοδο ειρήνης, πέφτουν την ώρα της εκτέλεσης των καθηκόντων τους. Οι μισθοί και τα «προνόμιά» τους είναι κλάσματα όσων απομυζούν από τα δημόσια ταμεία οι άκαπνοι και δειλοί χρυσοκάνθαροι που τους ειρωνεύονται.

Ο λόγος γίνεται για τους αξιωματικούς και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Κάθε τιμή, αρωγή και σεβασμός τούς πρέπει και σε ηθικό επίπεδο και σε υλικό. Επιπλέον, οι θεσμοί του κράτους πρέπει να ενημερώνουν τους πολίτες για το περιεχόμενο της αποστολής Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας, ώστε τα στελέχη τους να μην αισθάνονται το σαράκι της αμφισβήτησης της αξίας και της προσφοράς τους να διαλύει τη σχέση τους με την κοινωνία.

Φυσικά, όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως δεν είναι άσχετα με την πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου σε δύσβατη περιοχή στην Ελασσόνα, με αποτέλεσμα τον θάνατο του υποστρατήγου Ιωάννη Τζανιδάκη, του συνταγματάρχη Θωμά Αδάμου, του ταγματάρχη Δημοσθένη Γούλα και του υπολοχαγού Κωνσταντίνου Χατζή, και τον τραυματισμό της αρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα.

Επίσης σχετική με τα προαναφερθέντα είναι και η απάνθρωπη συμπεριφορά του κράτους απέναντι στις χήρες και στα ορφανά που αφήνουν πίσω τους και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και οι απλοί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι.

Οι περικοπές που θεσμοθετήθηκαν πρόσφατα στις συντάξεις χηρείας καθιστούν την επιβίωση των απορφανισμένων οικογενειών ακόμα δυσκολότερη και την εικόνα των κυβερνητικών αξιωματούχων που πήραν τη σχετική απόφαση ακόμα απεχθέστερη στους πολίτες.

Τα παιδιά της πατρίδας πέφτουν στο καθήκον και οι αδίστακτοι πολιτικοί εξαθλιώνουν τις χήρες και τα ορφανά τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Απρ 2017


Τέσσερις νεκροί και μία τραυματίας είναι ο τραγικός απολογισμός από την πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου στην περιοχή του Σαρανταπόρου Ελασσόνας.

Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΕΘΑ, από την επιτόπια έρευνα εντοπίστηκαν τέσσερις (4) σοροί επιβαινόντων, οι οποίες και ταυτοποιήθηκαν ότι ανήκουν: στον υποστρατήγο Ιωάννη Τζανιδάκη, στον συνταγματάρχη (ΤΘ) Θωμά Αδάμου, στον ταγματάρχη (ΑΣ) Δημοσθένη Γούλα και στον υπολοχαγού (ΑΣ) Κωνσταντίνο Χατζή. Επίσης εντοπίστηκε τραυματισμένη εκτός κινδύνου η αρχιλοχίας (ΑΣ) Βασιλική Πλεξίδα η οποία και διακομίζεται στο 424 ΓΣΝΣ Θεσσαλονίκης. Οι σοροί των τεσσάρων άτυχων επιβατών του στρατιωτικού ελικοπτέρου μεταφέρονται στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας.

Ο αρχηγός ΓΕΣ αντιστράτηγος Αλκιβιάδης Στεφανής μεταβαίνει στην περιοχή του ατυχήματος, ενώ η επιτροπή διερεύνησης έχει ήδη αναλάβει έργο στην περιοχή ατυχήματος.

Με απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου, κηρύσσεται τριήμερο εθνικό πένθος.

Το ελικόπτερο χάθηκε από τα ραντάρ στην περιοχή της Ελασσόνας ενώ εκτελούσε πτήση από το Στεφανοβίκειο της Μαγνησίας όπου είναι η έδρα του Τάγματος Ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού προς την Καστοριά.

Νωρίτερα, η ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Στρατού ανέφερε: «Ενημερώνουμε ότι, τις πρωινές ώρες (07:50) της 19 Απριλίου 2017, υπάρχει απώλεια ίχνους και επικοινωνιών με ελικόπτερο UH-1H, με 5 επιβαίνοντες, το οποίο εκτελούσε προγραμματισμένη πτήση από τη Λάρισα στην Κοζάνη. Έχουν αναληφθεί όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες. Εξελίξεις γνωστοποιηθούν».

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τους πέντε επιβαίνοντες οι δυο ήταν ανώτατοι αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού και οι άλλοι τρεις μέλη του πληρώματος του ελικοπτέρου.

Tο ελικόπτερο θα εκτελούσε πτήση επιτήρησης κατά μήκος των βορείων συνόρων για την εμπέδωση αισθήματος ασφαλείας στους κατοίκους των ακριτικών περιοχών, δραστηριότητα που επαναλαμβάνεται κατά τακτά διαστήματα.

Το χρονοδιάγραμμα κίνησης του ελικοπτέρου

Το ελικόπτερο τύπου ''Χιουι'' απογειώθηκε στις 07.25 απο την βάση της Αεροπορίας Στρατού στο Στεφανοβίκειο και κινήθηκε στην 110ΠΜ.

Αφού προσγειώθηκε επέβησαν στελέχη της 1ης Στρατιάς και ακολούθως 07.38 απογειώθηκαν για την προγραμματισμένη πτήση επιτήρησης στην περιοχή ευθύνης της 1ης Στρατιάς

07.38 απώλεια επικοινωνιών και ίχνους απο τον τοπικό σταθμό της Πολεμικής Αεροπορίας

08.50 ήταν η προγραμματισμένη προσγείωση. Ξεκίνησαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες αφου δεν προσγειώθηκε υπο τον συντονισμό του ΕΚΑΕ

09.03 στάλθηκαν στην περιοχή δύο F-16 και τότε κυρήχθηκε έναρξη συναγερμού στο πλαίσιο των προβλεπομενων διαδικασιων Έρευνας Διάσωσης

Ένα Super Puma της 110 ΠΜ και ένα από Λήμνο, 1 Canadair CL και 1 Agusta Bell κινούνται στην περιοχή.

Στις 10.00 η Ελληνική Αστυνομία ενημέρωσε πως το ελικόπτερο είναι 3-4 χιλιόμετρα βόρεια του Σαραντάπορου.

Στις 10.15 συνεργείο της ΔΕΗ επιβεβαιώνει οτι εντοπίστηκε το ελικόπτερο (συντρίμμια).

Τα στρατιωτικά νοσοκομεία ήρθαν σε ετοιμότητα

Στις 10.48 προσγειώθηκε ελικόπτερο Agusta Bell.

Στις 11.03 υπήρξε ενημέρωση για την κατάσταση των επιβαινόντων.

Αυτομάτως ξεκίνησε η διαδικασία διακομιδής της τραυματία στο 424 ΓΣΝΣ Θεσσαλονίκης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Απρ 2017


Επίθεση σε υπόγεια τούνελ που χρησιμοποιούνταν από μέλη του ISIS στο ανατολικό Αφγανιστάν πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ, κάνοντας χρήση της ισχυρότερης μη πυρηνικής βόμβας που έχουν στο οπλοστάσιό τους.

Όπως μεταδίδει το CNN, τέσσερις αξιωματικοί των ΗΠΑ αποκάλυψαν ότι η αμερικανική αεροπορία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την κολοσσιαία βόμβα GBU-43/B MOAB σε επιχείρηση εξόντωσης μελών του ISIS που κρύβονταν σε στοές στο ανατολικό Αφγανιστάν.

Η ΜΟΑΒ είναι ένα συμβατικό υπερ-όπλο με βάρος 11 τόνων το οποίο αναπτύχθηκε κατά την περίοδο της δεύτερης εισβολής στο Ιράκ. Η MOAB αρχικά εισχωρεί δεκάδες μέτρα μέσα στο έδαφος και σε δεύτερο χρόνο εκρήγνυται, ισοπεδώνοντας υπόγειες υποδομές ακόμα και αν αυτές είναι βαριά θωρακισμένες.


Λόγω της ισχύος της έχει αποκτήσει το “παρατσούκλι” Mother Of All Bombs, δηλαδή Μητέρα Όλων Των Βομβών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Απρ 2017


Επτά ημέρες πριν από το δημοψήφισμα στην Τουρκία που θα κρίνει πολλά για τη πορεία της γειτονικής χώρας, την τύχη του Ερντογάν αλλά και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πολλά είναι τα ερωτήματα που απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη.
Απαντήσεις μέσω Militaire δίνει ένας άνθρωπος που γνωρίζει τη Τουρκία… σαν την παλάμη του.
Ο Χρήστος Μηνάγιας αναλυτής και συγγραφέας πολλών βιβλίων με θέμα τη Τουρκία μας εξηγεί με ποιους συσχετισμούς πάνε οι Τούρκοι προς τη κάλπη της 16ης Απριλίου και για ποια ενδεχόμενα πρέπει η Ελλάδα να προετεοιμαστεί. Επισημαίνει ότι δεν πρέπει να προσωποποιούμε τη τουρκική απειλή. Δεν είναι απειλητική η Τουρκία μόνο λόγω Ερντογάν. Ήταν, είναι και θα παραμείνει απειλή για την Ελλάδα. Οι πέντε φράσεις που μαθαίνουν οι Τούρκοι στις στρατιωτικές τους σχολές εξηγεί το γιατί.

Η ανάλυση του Χρήστου Μηνάγια,μέσω των ερωτήσεων που του τέθηκαν.

Ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου στην Τουρκία, ποια είναι η χαρτογράφηση των πολιτικών ρευμάτων, τα οποία θα κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα;

Τα πραξικοπήματα και οι πολιτικές παρεμβάσεις του στρατού στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας συνετέλεσαν ώστε η χώρα να προσβληθεί από δύο μη ιάσιμους ιούς: τον darbecilik (πραξικοπηματικός) και τον cuntacilik (δικτατορικός), οι οποίοι συνεχίζουν να υφίστανται μέχρι σήμερα, δεδομένου ότι έχουν προσβάλει και το καθεστώς Ερντογάν. Φυσικά, οι εν λόγω μη ιάσιμοι ιοί θεωρούνται ως οι κύριες αιτίες μη επίλυσης του κουρδικού και κυπριακού προβλήματος.

Επίσης, η έννοια της δημοκρατίας στην Τουρκία θεωρείται αντικείμενο φόβου και ούτε οι ιδεολογίες, ούτε τα σύμβολα, ούτε οι ηγετικές παρουσίες έφεραν τη δημοκρατία στη χώρα και ούτε διαφαίνεται ότι θα τη φέρουν στο μέλλον. Άλλωστε, η δημοκρατία δεν αποτελούσε και δεν αποτελεί σκοπό καμίας τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. Απλώς οι ηγεσίες αυτές, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου Ερντογάν, χρησιμοποιούν τη δημοκρατία ως ένα μέσο για να πετύχουν τους στόχους τους.

Στο πλαίσιο αυτό, και έχοντας ως σημείο αναφοράς τον κεμαλισμό, στο προβαλλόμενο διάγραμμα παρατίθενται τα πολιτικά ρεύματα και η χαρτογράφηση της δεξιάς και αριστερής αντίληψης στην Τουρκία.

Αναλυτικότερα:

Εντός της σφαίρας επιρροής του κεμαλισμού περιλαμβάνονται η σοσιαλδημοκρατία, η κεντροαριστερά, η κεντροδεξιά και ο φιλελευθερισμός. Από τις πτέρυγες αυτές μόνο η σοσιαλδημοκρατία εκπροσωπείται στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση με το ρεπουμπλικανικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP.

Αριστερότερα του κεμαλισμού περιλαμβάνονται η αριστερά, ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός και η τρομοκρατία. Από τις πτέρυγες αυτές μόνο η αριστερά εκπροσωπείται στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση με το κουρδικό κόμμα HDP.

Και τέλος, δεξιότερα του κεμαλισμού περιλαμβάνονται ο συντηρητισμός και ο φασισμός.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τον εθνικισμό, αυτός αποτελεί το κύριο συστατικό του DNA όλων των πολιτικών ρευμάτων τόσο του κεμαλισμού όσο και δεξιότερα αυτού.

Αναφορικά δε με τον συντηρητισμό, αυτός για τους Τούρκους είναι μια ιδεολογία που αναφέρεται στη συνέχιση του δυτικού τρόπου ζωής διαφυλάττοντας παράλληλα τις εθνικές και ηθικές αξίες, καθώς επίσης τα έθιμα και τις παραδόσεις.

Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημασία του, αυτό είναι ο ρυθμιστικός ρόλος που έχει στη διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της χώρας διαχρονικά και η αντίθεση του σε κάθε έννοια ολοκληρωτισμού, αυταρχικότητας και ριζοσπαστισμού. Τούτο κρίνεται σκόπιμο να ληφθεί σοβαρά υπόψη, ειδικότερα για τις εξελίξεις που θα αντιμετωπίσει η Τουρκία μετά την αποχώρηση του Ταγίπ Ερντογάν από την πολιτική ζωή της χώρας είτε από φυσικά ή μη φυσικά αίτια. Όλα αυτά οφείλονται στα δομικά στοιχεία του συντηρητισμού που τον κάνουν να εμφανίζεται με πέντε διαφορετικά πρόσωπα: το πολιτιστικό, το ισλαμικό, το εθνικιστικό, το φιλελεύθερο και το μεταρρυθμιστικό.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι, ο συντηρητισμός διαθέτει δύο πολιτικές πτέρυγες: τον ισλαμικό συντηρητισμό και τον εθνικιστικό συντηρητισμό. Ο ισλαμικός συντηρητισμός περιλαμβάνει 13 κόμματα, με κυρίαρχο το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, ενώ ο εθνικιστικός συντηρητισμός περιλαμβάνει 14 κόμματα με κυρίαρχο το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ. Συνεπώς, η στήριξη που παρέχει το ΜΗΡ στον Ταγίπ Ερντογάν για την αλλαγή του πολιτεύματος της χώρας από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία στηρίζεται σε ιδεολογική βάση και δεν είναι ευκαιριακή.

Παράλληλα, εξετάζοντας τη δυναμική των πολιτικών ρευμάτων που εισήλθαν στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά τις γενικές (βουλευτικές) εκλογές από το 1983 έως το 2015 (βλ. διάγραμμα που ακολουθεί), προκύπτει το εξής συμπέρασμα: η κεντροδεξιά ήταν το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα από το 1983 έως τις εκλογές του 1995, ενώ ο συντηρητισμός έχει επιβάλει την κυριαρχία του από το 1999 μέχρι σήμερα. Συνεπώς, υφίστανται οι ιδεολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις ώστε η κυριαρχία του συντηρητισμού να επιβάλει εκ νέου την κυριαρχία του στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου με υπερίσχυση του «ΝΑΙ».

Οι εκκαθαρίσεις του καθεστώτος Ερντογάν, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, θα αλλάξουν το κεμαλικό προφίλ και την επαγγελματική νοοτροπία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων;

Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Τούρκους στρατιωτικούς αυτό είναι η προσήλωση τους πρώτα στην πατρίδα και μετά στη δημοκρατία, ενώ βάσει της ιδεολογικής δομής τους αυτοί διακρίνονται σε δύο κύριες κατηγορίες: στους εθνικιστές και στους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης.

Οι εθνικιστές διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: τους θεοσεβούμενους και τους ακραίους εθνικιστές.

Οι θεοσεβούμενοι στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Στην πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν ξένες γλώσσες και ούτε έχουν εκπαιδευθεί σε σχολές του εξωτερικού, ούτε έχουν υπηρετήσει σε θέσεις του εξωτερικού.
β. Δεν προβληματίζονται για τις εξελίξεις στο παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας και τις αλλαγές της ισχύος διεθνώς.
γ. Είναι αντιδραστικοί και μονόπλευροι υποστηρίζοντας τη διατήρηση του status quo.
δ. Τρέφουν συμπάθεια προς την θεοσέβεια και τον εθνικισμό που υπήρχε πριν το 1923.
ε. Τηρούν τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις ακόμη και στον εργασιακό τους χώρο.
στ. Θεωρούν επικίνδυνη κάθε περιοχή που ευρίσκεται πέραν των πολιτικών συνόρων της Τουρκίας, καθώς επίσης εκλαμβάνουν ως ύποπτους όλους τους αλλοδαπούς ακόμη και Τούρκους πολίτες που διαμένουν στο εξωτερικό.

Οι ακραίοι εθνικιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Όπως και οι θεοσεβούμενοι, έχουν χαμηλό επίπεδο γλωσσομάθειας και δεν έχουν εμπειρία καθηκόντων στο εξωτερικό.
β. Θεωρούν ως περίοδο σκότους και ζοφερότητας την περίοδο πριν το 1923.
γ. Είναι αντιδραστικοί και στον τρόπο σκέψης είναι συντηρητικοί μεταρρυθμιστές, υποστηρίζοντας ότι η διαφύλαξη της παραδοσιακής θεσμικής ταυτότητας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων αποτελεί θέμα ζωτικής σημασίας για την Τουρκία.

Οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: τους ατλαντιστές και τους ευρασιατιστές.

Οι ατλαντιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Έχουν καλή ακαδημαϊκή εκπαίδευση.
β. Διαθέτουν επαρκές επίπεδο γλωσσομάθειας και έχουν ως βασικό στόχο να υπηρετήσουν τουλάχιστον μια φορά στο εξωτερικό προκειμένου να αναβαθμίσουν το επαγγελματικό τους επίπεδο σύμφωνα με τα νατοϊκά δεδομένα.
γ. Ο τρόπος σκέψης τους εστιάζεται στο συνδυασμό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων των πρώτων χρόνων της ίδρυσης της τουρκικής Δημοκρατίας από τη μια πλευρά, καθώς επίσης της δομής και των επαγγελματικών κανόνων του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών από την άλλη.
δ. Θεωρούν τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ως τμήμα του συστήματος ασφάλειας της Δύσης και ειδικότερα των Ηνωμένων Πολιτειών.
ε. Για αυτούς αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση η υιοθέτηση της αντίληψης που έχουν οι σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις της Δύσης, προκειμένου να ισχυροποιηθεί το κύρος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων διεθνώς.

Οι ευρασιατιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Όπως και οι ατλαντιστές, έχουν καλή ακαδημαϊκή εκπαίδευση, διαθέτουν επαρκές επίπεδο γλωσσομάθειας και έχουν ως βασικό στόχο να υπηρετήσουν τουλάχιστον μια φορά στο εξωτερικό.
β. Είναι ανέντακτοι και έχουν αντιαμερικανική αντίληψη.
γ. Είναι προσανατολισμένοι προς τα κέντρα ισχύος της Ανατολής και είναι πολέμιοι του ΝΑΤΟ.
δ. Διακρίνονται για τη σφαιρική αντίληψη τους και δεν στερούνται ευρύτητας σκέψεως όπως συμβαίνει με τους ακραίους εθνικιστές.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι Τούρκοι στρατιωτικοί βάσει της επαγγελματικής νοοτροπίας τους διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: τους παρασιτικούς, τους πραγματιστές και τους μεταρρυθμιστές.

Οι παρασιτικοί στρατιωτικοί είναι φυγόπονοι, δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και επιβιώνουν σε βάρος των υπολοίπων συναδέλφων τους. Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονται πολλοί συνταγματάρχες, δεδομένου ότι η «δεξαμενή των συνταγματαρχών» αποτελεί το 12% του συνολικού αριθμού των αξιωματικών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ στο στρατό ξηράς το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 20%. Μάλιστα, στα στρατηγεία των γενικών επιτελείων και των μειζόνων σχηματισμών, αρκετοί από αυτούς χρησιμοποιούνται για να χειρίζονται τα φωτοτυπικά μηχανήματα. Υπόψη ότι, το αντίστοιχο ποσοστό στις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών είναι 3%, ενώ της Μ. Βρετανίας και του Ισραήλ είναι 2%.

Οι πραγματιστές στρατιωτικοί αποδέχονται την πραγματικότητα και προσαρμόζονται στο εκάστοτε «πολιτικο-στρατιωτικό» περιβάλλον. Είναι συντηρητικοί και αποφεύγουν κάθε ρίσκο. Θεωρούνται ως, οι περισσότερο κερδισμένοι μετά το 2010 μέχρι σήμερα, αφού το όνομα τους δεν υπήρχε σε καμία λίστα και οι πολιτικές τους πεποιθήσεις ήταν αδιευκρίνιστες.

Οι μεταρρυθμιστές στρατιωτικοί διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τους συντηρητικούς μεταρρυθμιστές και τους προοδευτικούς-εξωστρεφείς μεταρρυθμιστές. Οι συντηρητικοί μεταρρυθμιστές ασπάζονται την άποψη ότι, η παρούσα κατάσταση που επικρατεί στις ένοπλες δυνάμεις αποτελεί εκτροπή από τις αρχές του Ατατούρκ, ενώ οι πρώτες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να εστιασθούν στις ιδεολογικές αξίες του κεμαλικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά, οι προοδευτικοί-εξωστρεφείς μεταρρυθμιστές θεωρούν ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να θέσουν ως κύριο στόχο τη μετεξέλιξη σύμφωνα με τις κοινωνικές αλλαγές, τις αλλαγές στις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις και τις αλλαγές στο παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας. Μάλιστα, αυτοί διακρίνονται για τη φονξιοναλιστική τους αντίληψη, βάσει της οποίας προηγείται η ανάλυση της κατάστασης και στη συνέχεια προτείνεται μια λύση, η οποία θα πρέπει να διασφαλίσει τη λειτουργική ισορροπία σύμφωνα με τις υπάρχουσες ανάγκες και συνθήκες.

Αυτό που προκύπτει από τις εκτιμήσεις έγκριτων Τούρκων αναλυτών, καθώς επίσης από την ανάλυση των στοιχείων που προαναφέρθηκαν και αποτυπώνονται στο ακόλουθο διάγραμμα, διαφαίνεται ότι η αλυσίδα διοικήσεως των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων συγκλίνει προς μια σύνθεση αποτελούμενη από ακραίους εθνικιστές, ευρασιατιστές και πραγματιστές. Φυσικά, η εκτίμηση αυτή κρίνεται σκόπιμο να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη από την ελληνική πλευρά για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που θα ακολουθήσουν.


Γίνεται μεγάλη συζήτηση για την κατάσταση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Πόσο πραγματικά αυτές έχουν επηρεασθεί μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016;

Η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016 προκάλεσε ένα σημαντικό πλήγμα στη σκληρή ισχύ (hard power) της χώρας, το οποίο εστιάζεται στην αλυσίδα διοικήσεως των ενόπλων δυνάμεων, στις ανάγκες τους σε μόνιμο-επαγγελματικό προσωπικό, καθώς επίσης στη θεσμική τους αλλοίωση αναφορικά με τη βούληση και το δυναμισμό τους. Συγχρόνως όμως θα ήταν λάθος να μην επισημανθεί το γεγονός ότι, όλα αυτά αποκαθίστανται με σταδιακά αυξανόμενους ρυθμούς.

Επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, ως επί το πλείστον, η συγκρότηση, η διάταξη, ο επιχειρησιακός σχεδιασμός και τα εξοπλιστικά προγράμματα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν έχουν επηρεασθεί από το πραξικόπημα. Παρόλα αυτά, η αποκατάσταση του πλήγματος που αυτές υπέστησαν απαιτεί χρονικό διάστημα τουλάχιστον 2-3 χρόνια. Φυσικά, η εκτίμηση αυτή δεν αφορά στη δυνατότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να πραγματοποιήσουν μια επιχείρηση σε περιορισμένο τόπο και χρόνο αλλά στη δυνατότητα τους να εφαρμόσουν, στο σύνολο του, το Δόγμα της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής τους και συγκεκριμένα το δόγμα των 2,5 πολέμων (Ελλάδα, Συρία και ΡΚΚ). Συνεπώς, θα ήταν λάθος αν θεωρηθεί ότι ο τουρκικός επιχειρησιακός σχεδιασμός στο Θέατρο Επιχειρήσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου έχει επηρεασθεί από το πραξικόπημα.

Ειδικότερα, η κατάσταση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων παρουσιάζεται ως εξής:

Αναδιοργάνωση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων: Στο πλαίσιο «ποινικοποίησης» των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο ενός νέου πραξικοπήματος, αποφασίσθηκε η έτι περαιτέρω αποδυνάμωση του παρεμβατικού τους ρόλου ως μια τέταρτη εξουσία, αφού:
α. Στις ένοπλες δυνάμεις ανατέθηκαν τα καθήκοντα της άμυνας της χώρας από εξωτερικές απειλές, ενώ η εσωτερική ασφάλεια θα αποτελεί πλέον ευθύνη της αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής.
β. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, ενώ οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων Στρατού Ξηράς, Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας στον υπουργό Εθνικής Άμυνας.
γ. Άλλαξε η σύνθεση του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου, το οποίο θα αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης, τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Εξωτερικών, Εσωτερικών και Εθνικής Άμυνας, καθώς επίσης τους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων Στρατού Ξηράς, Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας. Σημειωτέον ότι, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο καθορίζει το στρατιωτικό δόγμα και τους κύριους στόχους των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ αποφασίζει για τις προαγωγές-αποστρατείες-τοποθετήσεις των ανωτάτων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων, καθώς επίσης λαμβάνει αποφάσεις για θέματα που άπτονται της στρατιωτικής νομοθεσίας και των στρατιωτικών κανονισμών. Επίσης, πριν το πραξικόπημα η σύνθεση του περιελάμβανε τον πρωθυπουργό ως πρόεδρο και μέλη τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, τους αρχηγούς των γενικών επιτελείων και της στρατοχωροφυλακής, καθώς επίσης όλους τους ανώτατους αξιωματικούς που φέρουν το βαθμό του στρατηγού, ναυάρχου και πτεράρχου.

Ακολούθως παρατίθεται το οργανόγραμμα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων μετά το πραξικόπημα.

Αριθμητική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων: Η δύναμη του στρατού ξηράς, του πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Μαρτίου 2017, ανέρχεται σε 407.317 άτομα εκ των οποίων το 41,60% είναι μόνιμο-επαγγελματικό προσωπικό. Η ανάλυση της δύναμης αυτής φαίνεται στον πίνακα που ακολουθεί. Πέραν τούτου, ας συνυπολογισθεί ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα πρόσληψης συμβασιούχων αξιωματικών και υπαξιωματικών για κάλυψη αναγκών των Κλάδων των ενόπλων δυνάμεων.

Αναφορικά με τις μαζικές αποστρατείες Τούρκων στρατιωτικών που συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα στο πραξικόπημα, αυτό δεν αποτελεί ένα καινοφανές φαινόμενο της τελευταίας περιόδου. Απεναντίας, αποτελεί μια διαχρονική παθογένεια που έχει τις ρίζες της στο στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο όταν είχε τον πλήρη έλεγχο της χώρας αποστράτευε όσα στελέχη, με τις πράξεις τους, καταδείκνυαν ότι δεν ασπάζονται και δεν σέβονται τις μεταρρυθμίσεις και τις αρχές του Ατατούρκ. Στη συνέχεια, η παθογένεια αυτή συνέχισε να υφίσταται από το καθεστώς Ερντογάν, το οποίο άλλαξε τα προηγούμενα κριτήρια των αποστρατειών και έδωσε βαρύτητα στην ιδιωτική ζωή των στρατιωτικών. Κατόπιν, μετά το 2013 ακολούθησαν οι διώξεις σε περίπου 1.000 στρατιωτικούς λόγω της εμπλοκής τους στις υποθέσεις Εργκένεκον και Βαριοπούλα, κλείνοντας έτσι ο πρώτος κύκλος μιας μετακεμαλικής σύγκρουσης που διήρκησε περισσότερο από μια δεκαετία περίπου. Σημειωτέον ότι, τότε είχαν φυλακισθεί 365 στρατιωτικοί (201 εν ενεργεία και 164 εν αποστρατεία) από τους οποίους οι 132 ήταν ανώτατοι, οι 208 ανώτεροι, οι 15 κατώτεροι και 10 υπαξιωματικοί. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά, στις 06-03-2014 με απόφαση του τότε προέδρου της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ άνοιξε ο δρόμος για την αποφυλάκιση τους και δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες προκειμένου να τους δοθεί αφενός γενική αμνηστία, αφετέρου χρηματική αποζημίωση σε αρκετούς από αυτούς για τη βλάβη που υπέστησαν.

Συνεπώς, δεν αποκλείεται η περίπτωση δρομολόγησης των διαδικασιών που ακολουθήθηκαν το 2014 και ένα μεγάλο μέρος αυτών που αποστρατεύθηκαν να επανέλθουν στην ενεργό υπηρεσία. Ήδη, τα πρώτα δείγματα άρχισαν να φαίνονται από τα εξής: πρώτον, από τους 280 πιλότους της πολεμικής αεροπορίας που συνελήφθησαν, οι 180 αφέθησαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στα καθήκοντά τους (σ.σ. είτε ήταν αθώοι, είτε έγιναν δηλωσίες), ενώ για τους υπόλοιπους 100 υπογράφηκε σχετικό παραπεμπτικό βούλευμα για να δικασθούν. Και δεύτερον, από την απόκλιση που υπάρχει μεταξύ του υπουργείου Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων αναφορικά με τις εκκαθαρίσεις. Συγκεκριμένα, το υπουργείο Άμυνας γνωστοποίησε ότι, μέχρι τις 31-01-2017 είχαν αποβληθεί από τις ένοπλες δυνάμεις 6.513 στελέχη, ενώ το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, στον πίνακα της αριθμητικής δύναμης που δημοσιοποίησε στις 01-02-2017, εμφανίζει μείωση του μόνιμου στρατιωτικού προσωπικού κατά 12.595 άτομα σε σχέση με τον Ιούλιο 2016 πριν το πραξικόπημα.

Τουρκικές χερσαίες δυνάμεις: Δεν υπήρξε τροποποίηση της διάταξης των Χερσαίων Δυνάμεων και της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, πλην πέντε περιπτώσεων. Συγκεκριμένα, επισπεύτηκαν οι διαδικασίες μεταστάθμευσης της Σχολής Αεροπορίας Στρατού και των 180 περίπου αεροπορικών μέσων της από την Άγκυρα στην περιοχή ευθύνης της Στρατιάς Αιγαίου (Isparta) με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται η τουρκική απειλή έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου. Επίσης, τα επιθετικά ελικόπτερα που βρισκόταν στην Άγκυρα μεταστάθμευσαν στη Malatya της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Πέραν τούτου, στο πλαίσιο της απόφασης της τουρκικής κυβέρνησης ώστε να μην υπάρχουν μονάδες αρμάτων, ερπυστριοφόρων και πυροβολικού στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη:
α. Η Σχολή και το Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων από την Άγκυρα μεταστάθμευσε στο Şereflikochisar (130 χλμ νοτίως της Άγκυρας) και ένα μέρος τους, δύναμης 3.000 ατόμων, στην περιοχή ευθύνης της Στρατιάς Αιγαίου (Burdur) αναβαθμίζοντας την τουρκική απειλή.
β. Η 28η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από το Μamak της Άγκυρας μεταστάθμευσε στο Çankiri (85 χλμ βορειοανατολικά της Άγκυρας) και ένα μέρος αυτής στη Silopi (τουρκο-ιρακινά σύνορα).
γ. Η 2η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία μεταστάθμευσε από την Κωνσταντινούπολη στην περιοχή του Gaziantep-Kahramanmaraş (τουρκο-συριακά σύνορα), ενώ η 66η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από την Κωνσταντινούπολη προωθήθηκε δυτικότερα στη Ραιδεστό και στο Çorlu.

Τουρκικές ναυτικές δυνάμεις: Δεν υπήρξε καμία τροποποίηση της διάταξης των επιχειρησιακών σχηματισμών της τουρκικής Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων. Υπό αυτήν την έννοια, η σύνθεση, η δομή και τα μέσα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, τα καθιστούν ικανό να διαδραματίσει κύριο ρόλο στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων της Τουρκίας και ικανό να διεξαγάγει αποτελεσματικά όλο το φάσμα των ναυτικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις: Δεν υπήρξε τροποποίηση των επιχειρησιακών σχηματισμών της τουρκικής Διοίκησης Αεροπορικών Δυνάμεων, πλην της κατάργησης της 4ης Κύριας Αεροπορικής Βάσης (Akıncı της Άγκυρας) και ένταξης των μαχητικών αεροσκαφών της στην 1η, 3η και 5η Κύρια Αεροπορική Βάση που ευρίσκονται στο Eskişehir, στην Κonya και στο Merzifon αντίστοιχα.

Τουρκική Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής: Η αριθμητική δύναμη της (147.640 άτομα εκ των οποίων: 4.443 αξιωματικοί, 996 έφεδροι αξιωματικοί, 23.644 μόνιμοι υπαξιωματικοί, 54.138 επαγγελματίες οπλίτες, 60.989 κληρωτοί οπλίτες και 3.430 πολιτικοί υπάλληλοι), καθώς επίσης οι σχηματισμοί της συνόρων, καταδρομών και εκπαιδεύσεως έχουν καθαρά στρατιωτική δομή, ενώ το υλικό που αυτοί διαθέτουν (εκατοντάδες τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα και βαρύς οπλισμός) σε συνδυασμό με την πολεμική εμπειρία του προσωπικού, συνιστούν ένα σημαντικό παράγοντα στρατιωτικής ισχύος. Εκτός τούτου, ας επισημανθεί ότι, στην περιοχή των Μικρασιατικών Παραλίων έναντι των ελληνικών νησιών αλλά και στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης υπάρχουν σημαντικοί σχηματισμοί καταδρομών και εκπαιδεύσεως καταδρομών, οι οποίοι, σε περίοδο κρίσης ή πολέμου με την Ελλάδα, θα μπορέσουν εύκολα να μετασχηματισθούν σε σχηματισμούς μάχης αυξάνοντας τη μαχητική ισχύ των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται εμφανώς από την πρόσφατη αναδιοργάνωση της, βάσει της οποίας, η Ταξιαρχία Ειδικής Ασφάλειας και Καταδρομών (JÖAK), η νεοσυγκροτηθείσα 2η Ταξιαρχία Καταδρομών στη Bornova της Σμύρνης, καθώς επίσης η Διεύθυνση Πληροφοριών και το Συγκρότημα Πληροφοριών εντάχθηκαν κάτω από μια ενιαία διοίκηση.

Τουρκικές ειδικές δυνάμεις: Η μεγάλη αριθμητική δύναμη της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων (Bordo Bereli), της Διοίκησης Βατραχανθρώπων Επιθετικών και Αμυντικών Αποστολών, των σχηματισμών ειδικών δυνάμεων του στρατού ξηράς, της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας αποτελούν μια σημαντικότατη απειλή για την Ελλάδα με ιδιαίτερα μεγάλη πολλαπλασιαστική ισχύ. Συγκεκριμένα αναφερόμαστε σε μια δύναμη 80.000 περίπου ατόμων, με ποσοστό επαγγελματοποίησης που ξεπερνά το 70%.

Τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών: Με τον αριθμητικό και ποιοτικό εκσυγχρονισμό της σε ναυτικά και αεροπορικά μέσα, αυτή αποκτά συνεχώς πολύ σημαντικές δυνατότητες για διεξαγωγή επιχειρήσεων έρευνας-διάσωσης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες θα αναβαθμίσουν έτι περαιτέρω την υπάρχουσα απειλή. Μάλιστα, βάσει του στρατηγικού σχεδιασμού 2015-2019, το 2019 η εν λόγω διοίκηση προβλέπεται να διαθέτει 4 πλοία 1.700 τόνων τύπου κορβέτας, 4 πλοία 600 τόνων πολλαπλών ρόλων, 215 σκάφη διαφόρων τύπων, 20 ελικόπτερα, 3 αεροσκάφη, 6 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και 20 κινητά ραντάρ. Σημειώνεται ακόμη ότι, σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση, αυτή θα αποτελέσει ένα σημαντικό «εργαλείο» των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δεδομένου ότι ο τομέας των αρμοδιοτήτων της επικεντρώνεται σε δύο πολύ κρίσιμους τομείς: την έρευνα-διάσωση και την παράνομη μετανάστευση, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για δημιουργία θερμού επεισοδίου και γενίκευσης της κρίσης.

Τουρκικοί εξοπλισμοί: Τα εξοπλιστικά προγράμματα έχουν αποδεσμευθεί από την εκάστοτε οικονομική κατάσταση (σ.σ. συμβαίνουν μετακυλήσεις, όχι όμως ακυρώσεις), ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η απεξάρτηση των εξοπλιστικών αναγκών της χώρας από το εξωτερικό. Σημειωτέον ότι, η εν λόγω εξάρτηση πριν από 15 χρόνια ανερχόταν στο 80%, το 2016 αυτή μειώθηκε στο 40% και ως επόμενος στόχος ετέθη η περαιτέρω μείωσή της στο 20%.
Στους πίνακες που ακολουθούν παρατίθενται τα αναλυτικά στοιχεία του προϋπολογισμού των ενόπλων δυνάμεων και φορέων ασφαλείας της Τουρκίας για τα έτη 2016 και 2017, καθώς επίσης τα ποσοστά κατανομής τους στον κρατικό προϋπολογισμό, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται το κόστος των εξοπλισμών. Από την ανάλυση των στοιχείων του προϋπολογισμού του 2017 σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2016 προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:
α. Ο προϋπολογισμός των ενόπλων δυνάμεων παρουσιάζει αύξηση 9,69% σε Τουρκικές Λίρες και μείωση 1,10% σε Ευρώ, λόγω της πτώσης του τουρκικού εθνικού νομίσματος σε σχέση με το Ευρώ.
β. Παρατηρείται σημαντική αύξηση στον προϋπολογισμό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜİΤ) με ποσοστό 21,93% σε Τουρκικές Λίρες και 9,93% σε ΕΥΡΩ.
γ. Το γενικό σύνολο των προϋπολογισμών των ενόπλων δυνάμεων και των φορέων ασφαλείας παρουσιάζουν αύξηση 10,63% σε Τουρκικές Λίρες και μείωση 0,25% σε Ευρώ.
δ. Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι στην πραγματικότητα οι εν λόγω προϋπολογισμοί είναι πολύ μεγαλύτεροι, κατά 40% περίπου, απ’ ότι δημοσιοποιεί η εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι, σε αυτούς οι Τούρκοι δεν συνυπολογίζουν τους οικονομικούς δείκτες των ιδρυμάτων που ελέγχονται από τις ένοπλες δυνάμεις.

Συμπερασματικά, οι διαδικασίες που προσδίδουν σημαντική πολλαπλασιαστική ισχύ στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εστιάζονται στα εξής:
Πρώτον, στην επαγγελματοποίηση, ολικώς ή μερικώς, των ενόπλων δυνάμεων με ιδιαίτερη βαρύτητα στις ειδικές δυνάμεις.
Δεύτερον, στην επαύξηση των χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων με την απόκτηση αντίστοιχων μέσων και οπλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς.
Τρίτον, στην αναβάθμιση της παραγωγής στρατιωτικών πληροφοριών μεγάλου βάθους, αναγνώρισης και επιτήρησης του πεδίου μάχης.
Τέταρτον, στην αναβάθμιση των δυνατοτήτων ταχείας μεταφοράς δυνάμεων και στρατηγικών ενισχύσεων σε περιοχές κρίσεως.
Πέμπτον, στην χρησιμοποίηση του διαστημικού περιβάλλοντος ως παράγοντα στρατιωτικής ισχύος, καθώς επίσης στην επαύξηση των δυνατοτήτων σε ό,τι έχει να κάνει με τις επικοινωνίες, τον ηλεκτρονικό πόλεμο και τον κυβερνοπόλεμο.
Έκτον, στην απόκτηση δυνατοτήτων διεξαγωγής επιχειρήσεων ημέρα και νύκτα, ολοκλήρωσης μιας στρατιωτικής επιχείρησης σε σύντομο χρονικό διάστημα και εφόσον απαιτηθεί εξασφάλιση της συνέχισης αυτής και υποστήριξή της για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπόψη ότι, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» στη βόρεια Συρία συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι, η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί στρατιωτικές επιχειρήσεις πέραν των συνόρων και για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Και έβδομον, στην αποδέσμευση των εξοπλιστικών προγραμμάτων από την εκάστοτε οικονομική κατάσταση, καθώς επίσης στην απεξάρτηση των εξοπλιστικών αναγκών της χώρας από το εξωτερικό.

Ποιο είναι το γεωπολιτικό όραμα του Ερντογάν; Θα συνεχίσει την πορεία του προς τη Δύση ή θα επιλέξει άλλη πορεία;

Η ρητορική του Τούρκου προέδρου Δημοκρατίας τους τελευταίους μήνες συνιστά στρατηγική επιλογή της Τουρκίας του Ερντογάν, η οποία αφενός είναι διαχρονική, αφετέρου αποκαλύπτει εμφανώς για ακόμη μια φορά ότι ο τρόπος σκέψης των Τούρκων εστιάζεται σε τρεις παράγοντες: στη θρησκεία (Ισλάμ), στον εθνικισμό και στην ιστορία.
Με δεδομένο λοιπόν ότι, οι παράγοντες αυτοί έχουν ως κοινή συνισταμένη τη γεωγραφία, το νέο όραμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε να προβάλει ο Ερντογάν και οι κύκλοι που τον στηρίζουν, εστιάζεται σε πέντε «Κ»: Kore (Κορέα), Keşmir (Κασμίρ), Kudüs (Ιεροσόλυμα), Kürtler (Κούρδοι) και Kıbrıs (Κύπρος). Άλλωστε, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο Γιασάρ Τασκίν Κότς, ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στα πέντε «Κ» στις 16-09-2016, «Η ιστορία δεν ανατρέπεται και η γεωγραφία δεν τροποποιείται».

Το πρώτο «Κ», η Νότιος Κορέα δηλαδή, έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και θεωρείται ως ο «συνεργάτης-κλειδί», αφενός λόγω της προώθησης τεχνογνωσίας στην Τουρκία, αφετέρου λόγω της συμβολής της στην κατασκευή οπλικών συστημάτων μέσω της συμπαραγωγής.

Το δεύτερο «Κ», το Κασμίρ, αφορά στην υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία προς το Πακιστάν λόγω της διαμάχης που υπάρχει μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας για το Κασμίρ. Ως γνωστό οι δύο χώρες πολέμησαν μεταξύ τους τρεις φορές για το Κασμίρ, το 1948, το 1965 και το 1971, ενώ υπήρξαν πολλές περιπτώσεις εκδήλωσης συγκρουσιακών καταστάσεων περιορισμένης κλίμακας. Για να αντιληφθούμε τους πραγματικούς λόγους που η Τουρκία στηρίζει ένθερμα το Πακιστάν και γιατί το Κασμίρ αποτελεί το δεύτερο «Κ» του τουρκικού γεωπολιτικού οράματος, σας παραπέμπω στον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος πριν αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στο Πακιστάν στις 16-11-2016 δήλωσε ότι «Θα μπορέσουμε να αγοράσουμε πυρηνικά όπλα από το Πακιστάν. 3-5 αρκούν.». Συνεπώς, εμφανώς πλέον η Τουρκία προσανατολίζεται με αποφασιστικότητα από τα πυραυλικά συστήματα μέσου και μεγάλου βεληνεκούς σε μια πυρηνική αντίληψη για προμήθεια πυρηνικών όπλων. Σημειωτέον ότι, το Πακιστάν διαθέτει 100-120 πυρηνικές κεφαλές.

Αναφορικά με το τρίτο «Κ», για τους Τούρκους το «πρόβλημα του Kudüs δηλαδή της Ιερουσαλήμ» σύμφωνα με δηλώσεις τους υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Για το λόγο αυτό, την προσπάθεια της Τουρκίας να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ θα πρέπει να την εκλάβουμε ως επιφανειακή και εν δυνάμει υποψήφια για κατάρρευση.

Το τέταρτο «Κ» που αφορά στους Κούρδους και το κουρδικό πρόβλημα, το οποίο χαρακτηρίζεται για τη διαχρονικότητα του, την πολυπλοκότητα του και τις συγκρουσιακές καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί, ενώ η ακόλουθη άποψη του έγκριτου Τούρκου αρθρογράφου Hasan Cemal συνηγορεί υπέρ αυτής της άποψης: «Ο Ερντογάν, όπως και ο Τουργκούτ Οζάλ, επιχείρησε να πάρει στα χέρια του το “κουρδικό χαρτί” και για ένα διάστημα όλα πήγαιναν καλά. Ωστόσο, όταν άρχισαν να απειλούνται τα πολιτικά του συμφέροντα, άφησε το “κουρδικό χαρτί”, πήρε το όπλο στο χέρι και πάτησε το κουμπί του πολέμου. Τώρα η μόνη που δεν έχει το “κουρδικό χαρτί” στα χέρια της είναι η Τουρκία. Το “κουρδικό χαρτί” βρίσκεται στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται στα χέρια της Ρωσίας. Βρίσκεται στα χέρια του Ιράν. Η Τουρκία πρέπει να πάρει στα χέρια της το “κουρδικό χαρτί”, το οποίο πρέπει να γίνει “χαρτί δημοκρατίας”, “χαρτί ελευθερίας” και “χαρτί ανθρωπίνων δικαιωμάτων”. Σε αντίθετη περίπτωση, το κουρδικό πρόβλημα θα οξυνθεί και θα έρθει μια ημέρα που η Τουρκία θα περιέλθει σε μια περιδίνηση παράνοιας και διαμελισμού.».

Και τέλος το πέμπτο «Κ», η Κύπρος δηλαδή, εστιάζεται στην επιδίωξη της Άγκυρας ώστε: αφενός, να αλλάξει το εδαφικό status quo της νήσου που προβλέπεται από τις διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα το νομικό καθεστώς στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο. Και αφετέρου η ελληνική πλευρά να παραιτηθεί από τα κυριαρχικά δικαιώματα της στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Μάλιστα θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι, μετά την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, εφόσον γίνει αυτό, η επόμενη κίνηση της Άγκυρας θα εστιασθεί στον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου. Συνεπώς, το πέμπτο «Κ», για την Άγκυρα περιλαμβάνει και την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το είδος της στρατηγικής που θα πρέπει να εφαρμόσουν η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Εν τω μεταξύ, το επόμενο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αναμένεται ότι, η Άγκυρα θα κλιμακώσει την παραβατική συμπεριφορά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τούτο επιβεβαιώνεται από σχετική δήλωση του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαιράκ, βάσει της οποίας: α. Η Τουρκία αποφάσισε την προμήθεια πλατφόρμας γεωτρήσεων εντός του 2017. β. Η Άγκυρα, εντός του Απριλίου ή Μαΐου, θα αποστείλει στη Μεσόγειο το νέο πλοίο επιστημονικών ερευνών Oruç Reis, ενώ οι δραστηριότητες ερευνών και γεωτρήσεων από τώρα και στο εξής θα ακολουθήσουν μια πιο επιθετική διαδικασία. Σημειωτέον ότι, το Oruç Reis (σ.σ. άλλαξε η ονομασία του από Τurkuaz σε Oruç Reis) διαθέτει εξοπλισμό λήψεως δειγμάτων από τον βυθό σε βάθος 3.000 μέτρων. Τούτο κρίνεται σκόπιμο να αξιολογηθεί ανάλογα δεδομένου ότι, με το πλοίο αυτό η Άγκυρα θα αναβαθμίσει ποιοτικά την επιθετική διαδικασία που προανήγγειλε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας.

Επιπρόσθετα, αναφορικά με την τουρκική εξωτερική πολιτική κρίνεται σκόπιμο να επισημανθούν τα εξής:

Πρώτον, οι χώρες που θεωρούνται από την τουρκική κοινωνία ότι αποτελούν απειλή για τη χώρα τους κατά σειρά προτεραιότητας είναι το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Συρία, το Ιράκ, η Αρμενία, το Ιράν, η Ρωσία και η Ελλάδα. Επισημαίνεται ότι, το 2016 η αντίληψη της τουρκικής κοινωνίας για ύπαρξη απειλής από την Ελλάδα σχεδόν διπλασιάσθηκε σε σχέση με το 2015.

Δεύτερον, αναφορικά με το θέμα της συνεργασίας με άλλες χώρες, παρατηρείται ένας ευρασιατικός προσανατολισμός, ενώ η αντίληψη συνεργασίας της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιορισθεί στο ελάχιστο.

Τρίτον, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στη Μέση Ανατολή έπληξαν τον αλαζονικό μεγαλοϊδεατισμό που προέβαλε το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου με αποτέλεσμα η τουρκική κοινωνία να αρχίζει πλέον να αναθεωρεί τις απόψεις της αναφορικά με την ιδέα της ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.

Τέταρτον, η ισλαμοφοβία και η τουρκοφοβία εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας, η οποία, σε συνδυασμό με τον πολυπολιτισμό και το προσφυγικό, προσβλέπει σε μια επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων, κατά βάση προς δυσμάς. Μάλιστα αυτό που προκαλεί έντονη ανησυχία έχει να κάνει με το γεγονός ότι, το ερντογανικό κατεστημένο προχώρησε ένα βήμα περαιτέρω, επιδιώκοντας να μεταπλάσει την ισλαμοφοβία και την τουρκοφοβία, σε ισλαμοφασισμό και τουρκοφασισμό αντίστοιχα.
Στο σημείο αυτό, ας προβληματιστούμε από δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το πρώτο αφορά σε πρόσφατη προεκλογική συγκέντρωση στο Εσκισεχίρ, όπου ο Ταγίπ Ερντογάν απευθυνόμενος στους Τούρκους που διαμένουν στο εξωτερικό, είπε τα εξής: «Η απάντηση σας στην Ευρώπη για τις αδικίες που υφίστασθε είναι μια. Αντί για τρία παιδιά να αποκτήσετε πέντε παιδιά.».
Και το δεύτερο έχει να κάνει με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης Bεϊσί Καϊνάκ, ο οποίος επικαλούμενος πληροφορίες από το Ιράν ανέφερε ότι τρία εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες στην πλειοψηφία τους Αφγανοί και Πακιστανοί κινούνται με προορισμό την Τουρκία, επισημαίνοντας ότι αυτοί έχουν ως πρόθεση να μην παραμείνουν στην Τουρκία αλλά να μεταβούν στην Ευρώπη. Ήδη οι πρώτοι έχουν φθάσει στην πόλη Van της ανατολικής Τουρκίας. Πέραν από αυτούς, ο Καϊνάκ επεσήμανε ότι 300.000 Σύριοι πρόσφυγες που βρίσκονται στην Τουρκία σχεδιάζουν να περάσουν στην Ευρώπη, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η Τουρκία εκτιμά ότι θα υπάρξει ένα νέο κύμα Σύριων προσφύγων από την περιοχή δυτικά του Χαλεπίου.
Διαπιστώνεται λοιπόν ότι, η τουρκική επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων αποκτά ακόμη μια διάσταση, τη δημογραφική. Φυσικά, αυτή αν συνδυασθεί με τη γήρανση του πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς επίσης με την ίδρυση πολιτικών φορέων ελεγχομένων πλήρως από την Άγκυρα στις εν λόγω χώρες, καθίσταται σαφής η απειλή που δημιουργείται, της οποίας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά την καθιστούν ασύμμετρη.

Και πέμπτον, με δεδομένο ότι, το βόρειο Ιράκ, η Συρία και η Kύπρος-Ανατολική Μεσόγειος-Αιγαίο θεωρούνται από την Άγκυρα ως ασύμμετρα Θέατρα Επιχειρήσεων, είναι προφανές ότι η εξωτερική της πολιτική είναι και θα συνεχίσει να είναι ασύμμετρη, στηριζόμενη σε μια ασύμμετρη στρατηγική.

Εν τω μεταξύ, σε περίπτωση διαμελισμού της Συρίας και του Ιράκ εκτιμάται ότι, η Τουρκία θα θέσει θέμα αμφισβήτησης κάθε συμφωνίας οριοθέτησης των συνόρων της με αυτές τις χώρες και συνεπώς θα επιδιώξει, είτε με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων είτε με την προσφιλή της τακτική της δημιουργίας τετελεσμένων, να διευρύνει εμμέσως ή αμέσως τα σύνορα της προς νότο. Εμμέσως, μέσω του ελέγχου τμήματος των κρατικών οντοτήτων που θα δημιουργηθούν σε περίπτωση διαμελισμού του Ιράκ και της Συρίας, επιφορτιζόμενη το ρόλο του «μεγάλου αδελφού» και έχοντας ως modus operanti τη δημιουργία και έλεγχο του ψευδοκράτους στην Κύπρο. Και αμέσως, μέσω της δημιουργίας Ασφαλών Περιοχών (Güvenli Βölgeler) ή Περιοχών Χωρίς Προβλήματα (Sorunsuz Βölgeler) από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πέραν των τουρκικών συνόρων, είτε θέτοντας ως νομική βάση το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του Ο.Η.Ε. αναφορικά με το δικαίωμα αυτοάμυνας, είτε επικαλούμενη τη ανθρωπιστική διάσταση ενός ενδεχομένου κύματος προσφύγων από το βόρειο Ιράκ και τη Συρία προς την Τουρκία. Μάλιστα, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη (Fırat Kalkanı)» και συγκεκριμένα οι στρατιωτικοί, πολιτικοί και οικονομικοί της στόχοι κρίνεται σκόπιμο να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής διότι αποκαλύπτουν με τον πιο εμφανή τρόπο τον τουρκικό τρόπο σκέψης για το θέμα αυτό. Το επισημαίνω αυτό διότι η Άγκυρα έχει ήδη σχεδιάσει την πραγματοποίηση δύο αντίστοιχων επιχειρήσεων, εφόσον διαμορφωθεί κατάλληλο διεθνές περιβάλλον. Η πρώτη αφορά στο βόρειο Ιράκ στα σύνορα Ιράκ-Συρίας στην οποία, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, θα δοθεί η ονομασία «Ασπίδα του Τίγρη (Dicle Kalkanı). Και η δεύτερη επιχείρηση εντός του συριακού εδάφους κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων, βορειοδυτικά του Idlib, όπου το καθεστώς Άσαντ πραγματοποίησε την πρόσφατη επίθεση με τοξικά αέρια στους αντικαθεστωτικούς.

Ποια είναι η αντίληψη της τουρκικής κοινωνίας για το δημοψήφισμα και τι προκύπτει απ’ όσα έχει υποσχεθεί ο Ερντογάν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου;

Οι κύριες αλλαγές του νέου Συντάγματος, εφόσον υπερισχύσει το ΝΑΙ θα αφορούν στα εξής:
Πρώτον, θα αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών από 550 σε 600.
Δεύτερον, η ηλικία των βουλευτών θα μειωθεί από το 25ο στο 18ο έτος.
Τρίτον, η εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας και των βουλευτών θα πραγματοποιείται κάθε πέντε έτη. Σημειωτέον ότι, οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν στις 3-11-2019, εφόσον υπερισχύσει το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.
Τέταρτον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα αποκόπτει τους δεσμούς με το κόμμα του και θα έχει θητεία για δύο περιόδους.
Πέμπτον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται με απόλυτη πλειοψηφία.
Έκτον, η εκτελεστική εξουσία της χώρας θα μεταφερθεί στον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Έβδομον, καταργείται το υπουργικό συμβούλιο.
Και όγδοο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα διορίζει και θα παύει από τα καθήκοντα τους, τους αντιπροέδρους και τους υπουργούς.

Ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017 παρατηρείται αύξηση της συσπείρωσης των Τούρκων κάτω από τη σκέπη της τουρκικής ταυτότητας, του Ισλάμ και του εθνικισμού, ενώ η στρατηγική που εφαρμόζει ο Ταγίπ Ερντογάν εστιάζεται σε τρεις άξονες, οι οποίοι τον δικαίωσαν στις εκλογικές αναμετρήσεις του παρελθόντος.
Ο πρώτος παραπέμπει στο «one man show».
O δεύτερος στη φράση «κερδίζω, πολλαπλασιάζοντας την ένταση και τις συγκρούσεις» .
Και ο τρίτος στις προεκλογικές υποσχέσεις και παροχές.

Σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογική πρόθεση των ψηφοφόρων, αυτή αναλύεται ως ακολούθως:

Πρώτον, οι λόγοι που οι Τούρκοι επιθυμούν το προεδρικό σύστημα, κατά σειρά προτεραιότητας, έχουν να κάνουν με τα εξής: α. Θα αρθούν τα εμπόδια στη διακυβέρνηση της χώρας. β. Επειδή υποστηρίζουν τον Ερντογάν. γ. Θα περιορισθούν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Και τέλος αυτό θα συμβάλει στην ανάπτυξη της χώρας.

Δεύτερον, οι λόγοι που οι Τούρκοι δεν επιθυμούν το προεδρικό σύστημα, κατά σειρά προτεραιότητας, έχουν να κάνουν με τα εξής:
α. Θα κλιμακωθεί η πόλωση στην κοινωνία.
β. Η δημοκρατία θα υποστεί πλήγμα.
γ. Θα υπάρξει μια μονοπρόσωπη διακυβέρνηση της χώρας.
δ. Το σύστημα αυτό δεν συνάδει με την Τουρκία.
Και τέλος επειδή εναντιώνονται με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Και τρίτον, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις: α. Περιορίσθηκε ο αριθμός των αναποφάσιστων στο 4-5% και οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν. β. Οι πόλεις που θα κρίνουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη. γ. Το ερντογανικό στρατόπεδο εκτιμά ότι θα υπερισχύει το ΝΑΙ με 54%, ενώ τις τελευταίες 10 ημέρες παρατηρείται μια ανοδική τάση. δ. Το αντιερντογανικό στρατόπεδο εκτιμά ότι θα υπερισχύσει το ΟΧΙ με 56,5%. ε. Η ποιοτική διαφορά των δημοσκοπήσεων των ερντογανικών έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές παραπέμπουν στο σύνολο της τουρκικής επικράτειας, ενώ των υποστηρικτών του ΟΧΙ σε συγκεκριμένες περιοχές όπου ο Ερντογάν δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής.

Επίσης, ένα άλλο ζήτημα που τίθεται είναι ότι, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα αλλάξει τον πολιτικό χάρτη της Τουρκίας. Ειδικότερα, εάν υπερισχύσει το ΝΑΙ εκτιμάται ότι θα τεθεί θέμα αλλαγής της ηγεσίας του ρεπουμπλικανικού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP. Από την άλλη πλευρά, σε περίπτωση που υπερισχύσει το ΟΧΙ δεν θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές και ο Ερντογάν θα συνεχίσει τα καθήκοντα του με τις διευρυμένες αρμοδιότητες που έχει σύμφωνα με το άρθρο 104 του Συντάγματος που φρόντισε ήδη να ψηφισθούν.

Τι επίλογο θα βάζατε σε όλα τα στοιχεία που μας παραθέσατε;

Μια ορθή στρατηγική εκτίμηση, μεταξύ άλλων προϋποθέτει το εξής: «Αντί να επικεντρωνόμαστε μόνο σε άτομα και εν προκειμένω για την Τουρκία στον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, κρίνεται σκόπιμο να επικεντρωνόμαστε στην κοινωνία, στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού και στο έθνος.». Συνεπώς, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, η πολιτική σοφία για την αντιμετώπιση της ασύμμετρης πλέον τουρκικής επεμβατικής πολιτικής πέραν των συνόρων της θα πρέπει να εστιασθεί σε μια αρχή [στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη, ενώ τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα (Σουν Τζου)] και σε έξι άξονες: τον πολιτικό, τον διπλωματικό, τον οικονομικό, τον κοινωνικο-πολιτιστικό, καθώς επίσης τους άξονες άμυνας και ασφάλειας.

Υπό αυτήν την έννοια θα ήταν χρήσιμο να έχουμε υπόψη μας τις ακόλουθες φράσεις που χρησιμοποίησαν κατά διαστήματα Τούρκοι αρχηγοί γενικών επιτελείων σε ομιλίες που πραγματοποίησαν σε στρατιωτικές σχολές της χώρας τους:
  1. «Μη λησμονείτε ότι η παράδοση μας στηρίζεται στο μυαλό των νεκρών και όχι στο νεκρό μυαλό. Άλλωστε ο αριθμός των νεκρών είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των ζωντανών».
  2. «Οι κοινωνίες, που ζουν από τύχη και οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι να βασίζονται σε στέρεα στηρίγματα για να φθάσουν στους εθνικούς τους στόχους στο μέλλον, δεν θα μπορέσουν να περπατήσουν με σίγουρα βήματα στο μέλλον».
  3. «Δεν θα μπορέσετε να πλάσετε το μέλλον με το να βλέπετε μόνο όνειρα. Οι αλήθειες του παρελθόντος είναι οι πραγματικότητες του σήμερα και οι προβλέψεις του μέλλοντος. Πρέπει να δεχθούμε πως αρκετά προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι λανθασμένες λύσεις του παρελθόντος».
  4. «Σ΄ αυτήν την πορεία και σ’ αυτήν τη ζωή θα μάθουμε πολλά νέα πράγματα, αλλά δυστυχώς ως επί το πλείστον θα τα μάθουμε χάνοντας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι να μαθαίνεις χάνοντας, αλλά να μαθαίνεις κερδίζοντας».
  5. «Ένας έξυπνος εχθρός είναι προτιμότερος από έναν ανεγκέφαλο και ανόητο φίλο».
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Απρ 2017


Αν θέλετε να εξασφαλίσετε μετάθεση στο εξωτερικό, εκτός από τα απαιτούμενα μόρια, φροντίστε να έχετε και ποινές! Πειθαρχικές και ακόμη καλύτερα και ποινικές! Έστω φροντίστε να ΄χετε κάποια σοβαρή δικαστική κρίση εναντίον σας σε εκκρεμότητα .

Χιούμορ πικρό, γιατί να γελάσει κάποιος μ΄ όσα συνέβαιναν και συμβαίνουν, δεν μπορεί…

Έχουμε πολλές φορές γράψει για περιπτώσεις στρατιωτικών που αν κι είχαν καταδικαστεί για αδικήματα που φυσιολογικά τους οδηγούσαν εκτός ΕΔ, όχι μόνο παρέμειναν, αλλά έκαναν καριέρα σε θέσεις “φιλέτα”! Υπηρέτησαν ακόμη και σε θέσεις εξωτερικού, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα χωρίς να προβλέπεται η θέση!!! Δεν έχει ιδρώσει τ΄ αυτί κανενός μέχρι στιγμής. Ούτε από τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά ούτε και από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που αυτές οι υποθέσεις αφορούν τις δικές τους ημέρες διακυβέρνησης.

Και ρωτάμε: στις φετινές τοποθετήσεις εξωτερικού υπάρχει περίπτωση στελέχους που έχει τιμωρηθεί με πειθαρχικές ποινές κι έχει ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για σοβαρά αδικήματα;
Οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι η υπόθεση αφορά στο ΓΕΝ.

Γνωρίζει κάτι ο Αρχηγός του;
Γνωρίζει κάτι ο Α/ΓΕΕΘΑ Βαγγέλης Αποστολάκης που όταν ήταν Α/ΓΕΝ φέρεται να ΄χει τιμωρήσει το στέλεχος για σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα;
Γνωρίζει ότι το ίδιο στέλεχος είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μετατεθεί στο εξωτερικό;
Η εισήγηση του αρμόδιου κλάδου τα ανέφερε αυτά?
Φέρει κάνεις ευθύνη για το ποιοι και πως πάνε σε θέσεις ευθύνης ή θέσεις εξωτερικού;

Η αξιωματική αντιπολίτευση προτίθεται να ασχοληθεί με το θέμα; Κάτι μας λέει πως όχι και δεν το λέμε τυχαία!!!

Επόμενο ερώτημα: στα στελέχη που έχουν τα προσόντα και δεν έχουν ούτε μία ποινή στην καριέρα τους, ποιος θα εξηγήσει τη “λογική του παραλόγου”;

Πηγή Militaire

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς δια χειρός του υπουργού Άμυνας, Πάνου Καμμένου, η "αριστεία" αποτελεί παρελθόν και για το Ελληνικό Στράτευμα. Και πως μπορεί να κάνει διαφορετικά ο κ. Καμμένος, αφού η διαγραφή της "αριστείας" αποτελεί βασική κυβερνητική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του κ. Τσίπρα, του προϊσταμένου του υπουργού Άμυνας... ο οποίος εφαρμόζει πιστά (και χωρίς ίχνος αντίστασης ή αντίδρασης) τις επιλογές του πρωθυπουργού...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Απρ 2017


Ιδεολογικές, οργανωτικές, θεσμικές και επιχειρησιακές διεργασίες

Γράφει ο Νικόλαος Παούνης 

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αποτελούν τον δεύτερο ισχυρότερο στράτευμα του ΝΑΤΟ και εντάσσονται στις 10 ισχυρότερες πολεμικές μηχανές παγκοσμίως. Εφόσον ολοκληρωθεί απρόσκοπτα το τρέχον εξοπλιστικό πρόγραμμα, αναμένεται να ανέλθουν στην κλίμακα της παγκόσμιας κατάταξης έτι περαιτέρω.

Στις 15 Ιουλίου 2016 εκδηλώθηκε πραξικόπημα με την ευρέως γνωστή κατάληξη. Στην διάρκεια του πραξικοπήματος έλαβαν μέρος ελάχιστα στρατιωτικά μέσα (για παράδειγμα από τα 278 μαχητικά ενεπλάκησαν 6 έως 8, και από τα 7 ιπτάμενα τάνκερ μόλις ένα) [1]. Τούτο αναιρεί την κυρίαρχη αντίληψη στην Ελλάδα περί μαζικής συμμετοχής των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην κίνημα των στασιαστών του παρελθόντος Ιουλίου.

Το πραγματικό πλήγμα αφορά την μαζική «κάθαρση» έμπειρων και καταρτισμένων στελεχών από τις τάξεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην οποία επιδόθηκε το τουρκικό κράτος μεταγενέστερα. Το επίπεδο επαγγελματικής στελέχωσης μειώθηκε από το 45% στο 42%, ενώ περισσότεροι από 140 ανώτατοι αξιωματικοί προφυλακίστηκαν. Μεγάλη απώλεια υπέστη η πολεμική αεροπορία σε αριθμό αξιόμαχων χειριστών (αποτάχθηκαν 550 πιλότοι με σχετικά Διατάγματα) [2], κατάσταση η οποία άρχισε σταδιακά να βελτιώνεται ελαφρώς, από τις αρχές του έτους. Οι επιπτώσεις στο ηθικό, στην ικανότητα σχεδιασμού και διεξαγωγής επιχειρήσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων προς το παρόν είναι αδιαμφισβήτητες. Αναλυτικά παρατίθεται σχετικός πίνακας:

Παράλληλα αποτάχθηκαν 16.000 σπουδαστές από τα φυτώρια των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δηλαδή από τις Στρατιωτικές Ακαδημίες (Harp Akademileri), από τη Στρατιωτική Ακαδημία Ιατρικής (Gülhane Askeri Tip Akademisi), και τα Στρατιωτικά Γυμνάσια (Maltepe, Işıklar, Kuleli). Επίσης, ιδρύεται Διακλαδικό Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας το οποίο θα αντικαταστήσει το σύνολο των Στρατιωτικών Σχολών, ενώ ο έλεγχος της Ιατρικής Ακαδημίας μεταβιβάστηκε στο Υπουργείο Υγείας.

Οι θεσμικές μεταβολές αφορούν την αποδυνάμωση του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου μέσω της ένταξης και υπαγωγής των Διοικήσεων της Στρατοχωροφυλακής (Jandarma) και της Ακτοφυλακής (Sahil Güvenlik) στο Υπουργείο των Εσωτερικών, της μεταβίβασης επιχειρησιακών αρμοδιοτήτων από τους Αρχηγούς των Επιτελείων στον πολιτικό τους προϊστάμενο, της δυνατότητας στρατιωτικής εκπροσώπησης στο εξωτερικό από αξιωματούχους μη έχοντες την στρατιωτική ιδιότητα, της μεταβολής στην σύνθεση του Στρατιωτικού Συμβουλίου (αρμόδιο για προαγωγές, κρίσεις κ.ο.κ.), του περιορισμού των αρμοδιοτήτων της στρατιωτικής Δικαιοσύνης υπέρ των πολιτικών δικαστηρίων κ.α.

Το επίκεντρο των αλλαγών του οργανωτικού πλαισίου αφορά τη μεταστάθμευση μονάδων από τα δύο μείζονα αστικά κέντρα προς την περιφέρεια (παρόμοιες αλλαγές παρατηρήθηκαν στην Ελλάδα μετά την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος). Η 4η A.J.U. (Mürted) της οποίας αεροσκάφη συμμετείχαν στο πραξικόπημα, παρέδωσε τα μαχητικά της σε άλλες αεροπορικές βάσεις, και ανέστειλε τη λειτουργία της. H 28η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού μεταστάθμευσε 140 χλμ. βορειοανατολικά της Άγκυρας (Çankırı), ενώ το Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων μετακινήθηκε από την πρωτεύουσα στην περιοχή Burdur. Οι Σχηματισμοί της Κωνσταντινούπολης παρέδωσαν τα οπλικά τους συστήματα σε έτερους (π.χ. Tekirdağ, Ulaş, Kahramanmaraş), ενώ η ενεργός δράση της Τουρκικής Αεροπορίας Στρατού (1ο Σύνταγμα) τη νύχτα του πραξικοπήματος υπήρξε γεγονός καταλυτικής σημασίας ώστε να αποφασιστεί η πλήρης μεταφορά των εγκαταστάσεων από το Güvercinlik στην Isparta.

Το τελευταίο εξάμηνο λαμβάνει χώρα μια «ιδεολογική διεργασία», ουσιαστικά μια αναμόρφωση της ιδεολογικής ταυτότητας του συνόλου της τουρκικής κοινωνίας, με κύρια χαρακτηριστικά τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό. Το γεγονός αυτό δίνει ερμηνείες και για το εσωτερικό πολιτικό παρασκήνιο (συμπόρευση των AKP και MHP εν όψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος της 17ης Απριλίου).

Την παρούσα χρονική στιγμή στους κόλπους του τουρκικού στρατεύματος εξαρθρώνονται τα κεμαλικά στοιχεία με την κατηγορία ότι πρόσκεινται ιδεολογικά στον Fethullah Gülen, και αντικαθίστανται από τους «Ερντογανικούς» ή «μετα-κεμαλιστές» ή ακριβέστερα «νεο-Οθωμανιστές» στρατιωτικούς. Όμως η διαδικασία αυτή δεν θα είναι αέναη. Σταδιακά αναμένεται να ομαλοποιηθεί η κατάσταση (σε βάθος 5-8 ετών), να επανέλθει η συνοχή, και δη υπό το ιδεολογικό πρίσμα των αρχών του νεο-Οθωμανισμού. Δηλαδή θα συγκροτηθεί ένα ιδεολογικά «νέο» στράτευμα, το οποίο θα εμφορείται από εθνικιστικές και φιλο-ισλαμικές πεποιθήσεις. Σε συνδυασμό με την απόκτηση πολεμικής εμπειρίας στο μέτωπο της Συρίας, στην διάρκεια του αγώνα καταστολής του κουρδικού κινήματος, αλλά και κατά τις κοινές νατοϊκές δραστηριότητες, αναμένεται σχετικά μακροπρόθεσμα να συγκροτηθεί ένα ακόμα πιο συμπαγές από κάθε άποψη στράτευμα, εμπειροπόλεμο και άρτια εξοπλισμένο [3].

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

Η επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη (Euphrates Shield) στην βόρεια Συρία άρχισε να υλοποιείται σαράντα ημέρες μετά το περίφημο πραξικόπημα. Στις εγχώριες αναλύσεις κυριάρχησε η παραφιλολογία περί τουρκικού ολέθρου στην Συρία, καίτοι τα στοιχεία συνηγορούσαν σε μια σχετικά ικανοποιητική επίδοση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (Türk Silahlı Kuvvetleri) στο μέτωπο της Συρίας. Πρωτίστως να επισημανθεί ότι η τουρκική επιχείρηση αφορά έναν «υβριδικό» πόλεμο (Hybrid Warfare), καθόσον συγκεντρώνει στοιχεία συμβατικής και μη συμβατικής σύγκρουσης, ήτοι οι μεσαίας έντασης συμβατικές εχθροπραξίες, διεξάγονται σε συνδυασμό με τακτικές και στοιχεία ανταρτοπόλεμου και αντι-ανταρτοπόλεμου, ενώ παράλληλα εκπληρώνει τις προϋποθέσεις να εκληφθεί και ως μια «Πολύχωρική Σύρραξη» (multi-domain battle) διότι παραλλήλως εφαρμόζονται πολλαπλές επιχειρήσεις σε ολόκληρο το φάσμα βάσει της διατιθέμενης στρατιωτικής δυνατότητας, των μεθόδων και τακτικών όπως κυβερνοπόλεμος, ψυχολογικές επιχειρήσεις, διαστημικές εφαρμογές (τομέας λήψης και διαβίβασης πληροφοριών) [4].

Η Τουρκία εξαπέλυσε την εν λόγω επιχείρηση κάνοντας χρήση των διατάξεων του Άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί «Νόμιμης Άμυνας», επικαλούμενη την ασφάλεια των πολιτών της, εξαιτίας των δεκάδων επιθέσεων κατά τουρκικών οικισμών που σημειώθηκαν από το συριακό έδαφος [5].

Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία μέσα σε διάστημα επτά εβδομάδων δημιούργησε ένα προγεφύρωμα συνολικού πλάτους 90 χλμ. (από την πόλη Cerablus έως την A’zaz), και βάθους περί τα 50 χλμ. (Kilis-Al Bab), απελευθερώνοντας 230 οικισμούς, και εμπλέκοντας ελάσσων αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων (περίπου 1.500 άνδρες) σε συνεργασία με τους μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) [6].

Αν και η Euphrates Shield είναι μια διακλαδική επιχείρηση, η περιορισμένη εμπλοκή ελικοπτέρων (ενεπλάκησαν ελάχιστα Blackhawk κυρίως για αεροδιακομιδές τραυματιών), δεικνύει μια νέα αντίληψη ως προς τη χρήση των χερσαίων δυνάμεων τουλάχιστον σε μάχες εντός ημιαστικών και αστικών περιοχών. Η νέα αυτή φιλοσοφία έγκειται στην αποτελεσματική χρήση της στρατιωτικής ισχύος, δίνοντας έμφαση στα χερσαία μικτά τακτικά συγκροτήματα, για την επίτευξη στρατηγικών σκοπών. Παραλλήλως και σύμφωνα με τα προειρημένα, εξελίσσεται ο «πολυφασματικός» πόλεμος.

Η τουρκική αεροπορία εκτέλεσε πληθώρα αναγνωρίσεων και προσβολών ακριβείας κατά των υποδομών του ISIS, απέφυγε όμως τις αποστολές Εγγύς Αεροπορικής Υποστήριξης. Η Türk Hava Kuvvetleri έπληξε 1.200 στόχους υποδομής του ISIS με ποσοστό ευστοχίας που άγγιξε το 90-92% (δηλαδή οι ανατεθείσες αποστολές εκτελέστηκαν άπαξ, και δεν απαιτήθηκε επαναληπτική προσβολή). Αξιοσημείωτη παρατήρηση, η εφαρμογή σύγχρονων τακτικών συλλογής πληροφοριών, κατάδειξης στόχων και προσβολής σε πραγματικό χρόνο. Παράλληλα η επίθεση υποστηρίχθηκε από κλασσικές μεθόδους ψυχολογικών επιχειρήσεων μεν, νέες εφαρμογές δε (π.χ. ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης), ώστε να επιτευχθεί ταχύτερα ο αντικειμενικός σκοπός.

Αξιοσημείωτο γεγονός ότι η Τουρκία ανέπτυξε ανθρωπιστική δράση (υπό την έννοια ότι διασφάλισε την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, και επαναλειτούργησε σχολικές και νοσοκομειακές μονάδες). Η παρουσία του τουρκικού στρατού περιόρισε ακόμη και τα φαινόμενα ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ φατριών (κυρίως για το μονοπώλιο δραστηριοτήτων λαθρεμπορίου), που λάμβανε χώρα στην διάρκεια του συριακού εμφυλίου. Σύντομα όμως θα πρέπει να προχωρήσει στην δημιουργία ενιαίων δομών και στην σταδιακή μεταβίβαση εξουσιών, κοινώς να εργαστεί προς την κατεύθυνση της οργάνωσης του κράτους στην περιοχή.

Όμως, η επιχείρηση «Fırat Kalkanı», πρωτίστως δημιούργησε τις απαραίτητες προϋποθέσεις ανάδειξης της Τουρκίας σε βασικό συνομιλητή στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση για το μέλλον της Συρίας, με στόχο την διασφάλιση της τουρκικής εδαφικής ακεραιότητας, και δευτερευόντως συνέβαλε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και το γοήτρου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Από τις 24 Αυγούστου και εξής η Τουρκία φόνευσε περισσότερους από 1.830 (2.200 σύμφωνα με το τουρκικό επιτελείο) μαχητές του Ισλαμικού Κράτους (Daesh), και 310-370 Κούρδους των Μονάδων Πολιτοφυλακής (YPG) [7]. Η Τουρκία απώλεσε 65 στρατιώτες, κυρίως στη μάχη πέριξ και εντός της πόλεως Al Bab (λόφος Aqil), ενώ ο FSA έχασε τουλάχιστον 400 στρατιώτες.

Η ΜΑΧΗ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ AL BAB

Το τρίτο δεκαήμερο του Δεκέμβρη οι τουρκικές δυνάμεις αφίχθησαν στα περίχωρα της πόλης Al Bab την οποία και πολιόρκησαν. Στη διάρκεια της δίμηνης πολιορκίας ο τουρκικός στρατός απώλεσε περί τα 12 άρματα μάχης (10 Leo2A4, 2 M-60T), και 5 APC (τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού) [8]. Ποιά τα πραγματικά αίτια για την «κωλυσιεργία» στην προειρημένη περίπτωση;

Οι ερμηνείες για την τουρκικό «τέλμα» σχετίζονται με πολυποίκιλους παράγοντες κυρίως στρατιωτικής αλλά και διπλωματικής φύσεως. Πρωτίστως η μάχη στην Al Bab αφορά μορφή αγώνα M.O.U.T. [9] όπερ μεθερμηνευόμενον εστί κατεξοχήν περίπτωση μάχης με αναμενόμενο υψηλό ποσοστό απωλειών. Τούτη η μορφή αγώνος αναμένεται να απαντάται συχνότερα στο μέλλον, εξαιτίας της μετακίνησης πληθυσμιακών μαζών προς τα αστικά κέντρα.

Σύμφωνα με αμερικανικές αναλύσεις το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίστηκε στον τομέα έγκαιρης συλλογής πληροφοριών, που σχετίζονταν με τις πραγματικές θέσεις των μαχητών του ISIS [10]. Η κατάσταση δυσχεράνθηκε έτι περαιτέρω καθώς η περιοχή ήταν νεφοσκεπής και ομιχλώδης για μεγάλο χρονικό διάστημα, περιορίζοντας την αποτελεσματικότητα των αεροπορικών αναγνωρίσεων. Ο ίδιος λόγος αύξησε τον κίνδυνο για πλήγμα από φίλια πυρά, περιορίζοντας εν τέλει και τις αποστολές αεροπορικής υποστήριξης. Παράλληλα, το ISIS εμφανίστηκε εξαιρετικά οργανωμένο για μάχη εντός του συγκεκριμένου αστικού οικισμού, έχοντας δημιουργήσει μια οργανωμένη αμυντική τοποθεσία, με τη μορφή ακόμη και υπόγειων σηράγγων (κατά τα πρότυπα της Hezbollah στο Ν. Λίβανο), οι οποίες εξασφάλισαν υψηλή κινητικότητα στους εξτρεμιστές, παρά τον όγκο πυρός που εξαπέλυσε το τουρκικό πυροβολικό και η αεροπορία. Οι φίλιες αντιλήψεις μερίδας του πληθυσμού της Al Bab προς το ISIS, επηρέασαν θετικά την λογιστική αυτοτέλεια της οργάνωσης. Η χρήση αντιαρματικών πυραύλων (ATGM’s), μείωσε την πρόθεση εμπλοκή των αρμάτων μάχης εντός του αστικού ιστού, ενώ οι αιφνιδιαστικές επιθέσεις τύπου VBIED δημιούργησαν πρόβλημα στον σχεδιασμό, στην οργάνωση και εν τέλει στο ηθικό των πολιορκητών [11].

Εν κατακλείδι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός ανέκτησαν πλήρως τον έλεγχο των προαστίων και της πόλης, εκκαθαρίζοντας την περιοχή από τα εξτρεμιστικά στοιχεία.
Η διπλωματική διάσταση στην «καθήλωση» πέριξ της Al Bab, σχετίζεται με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον κο Trump, του οποίου τις προθέσεις επιθυμούσε να διερευνήσει πρωτίστως η Άγκυρα.

Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΣΤΗΝ AL RAQQAH

Τα ερωτήματα που έπονται αφορούν το «τι δέον γενέσθαι» με την τουρκική παρουσία στο κυβερνείο του Allepo, τον χρόνο παραμονής στην περιοχή, και φυσικά την επόμενη κίνηση στην συριακή σκακιέρα.

Η Τουρκία επιμένει και πιέζει τους λοιπούς βασικούς δρώντες, προκειμένου να εγκρίνουν τη συμμετοχή της στην υπό σχεδίαση επιχείρηση απελευθέρωσης της Al Raqqah [12]. Παράλληλα, ζητά την εξαίρεση των δυνάμεων του YPG από την ίδια επιχείρηση [13], διότι σε αντίθετη περίπτωση θα θέσει περιορισμούς στην χρήση του εθνικού εναερίου χώρου, και των ζωτικής σημασίας αεροπορικών εγκαταστάσεων του Incirlik (10uncu Ana Jet Üs) [14].

Σε περίπτωση εμπλοκής στην Ράκκα, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, η Τουρκία θα ακολουθήσει την πορεία Akçakale-Al Mushayrfah-Al Raqqah. Η προλεγόμενη διαδρομή ευνοεί την Τουρκία από τακτικής και στρατηγικής απόψεως. Αφενός διότι το έδαφος συμβάλλει στην κίνηση μηχανοκίνητων σχηματισμών, αφετέρου διότι η απόσταση μεταξύ Akçakale - Al Raqqah είναι περίπου 83 χιλιόμετρα, εν αντιθέσει με την διαδρομή Al Bab-Al Raqqah που απέχουν περί τα 145 χλμ. Επιπλέον, στην πρώτη περίπτωση οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις παρακάμπτουν τις γραμμές επαφής των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας, οι οποίες αναπτύσσονται από τις αρχές Φεβρουαρίου στα νότια της πόλης Manbij.

Ωστόσο, η κύρια επιδίωξη της Τουρκίας στην περίπτωση αυτή, σχετίζεται με την ουσιαστική κατάλυση του Αυτόνομου Κουρδικού Κράτους της Rojava, καθότι συνεπάγεται εισβολή και δημιουργία δεύτερου προγεφυρώματος στο καντόνι της Kobani, και δη 50 χλμ. ανατολικά της εν λόγω πόλης. Σε συνδυασμό με το υπάρχον προγεφύρωμα δυτικά της ακτής του Ευφράτη, το οποίο η Τουρκία προτίθεται να διευρύνει μέχρι την πόλη Manbij αλλά και εντός του καντονιού Afrin (προς Tel Rifaat με το πρόσχημα εκκαθάρισης από στοιχεία των ISIS, YPG και SDF [Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις]), ισοδυναμεί ότι δεν θα υφίσταται κατ’ ουσίαν κουρδική οντότητα, παρά μόνο διάσπαρτοι μεμονωμένοι θύλακες. Στην παραπάνω περίπτωση αυξάνεται η πιθανότητα επαφής και εμπλοκής με τις κρατικές δυνάμεις του καθεστώτος της Δαμασκού, ενώ αξιοσημείωτη παρατήρηση αποτελεί το γεγονός ότι οι κουρδικές δυνάμεις (σε συνεργασία με τις «μικτές πολυεθνικές» SDF) που σταθμεύουν νοτίως του ποταμού Sajur και «φράσσουν» την πρόσβαση προς την Manbij, έχουν οργανώσει μια ισχυρή αμυντική τοποθεσία.

Όπως προαναφέρθηκε, η υλοποίηση των τουρκικών προθέσεων είναι άμεσα συνυφασμένη με τους σχεδιασμούς των δύο βασικών δρώντων στην Συρία και κυρίως των ΗΠΑ. Τυχόν τουρκική προέλαση προς την Manbij θα καθυστερούσε την απελευθέρωση της Al Raqqah διότι σημαντικός αριθμός στρατευμάτων του YPG θα αποχωρούσε από την δεύτερη πόλη, με στόχο να υπερασπιστεί την πρώτη. Οι ΗΠΑ δεν προτίθενται να αποδεχτούν μια τέτοια εξέλιξη, τουναντίον δείχνουν να προνοούν την επίσπευση δημιουργίας ομόσπονδης αυτοδιοίκητης κουρδικής οντότητας, παρέχοντας οπλισμό και τεθωρακισμένα οχήματα προς τους μαχητές του YPG. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι μυστικές επαφές του Γερουσιαστή και πρώην υποψηφίου για την προεδρία των ΗΠΑ, John McCain, με το κουρδικό στοιχείο στο Qamishli (πρωτεύουσα του συριακού Κουρδιστάν). Κατά συνέπεια, το αίτημα της Τουρκίας περί εμπλοκής στην απελευθέρωση της Ράκκα, προσωρινά τουλάχιστον παραπέμπεται στις καλένδες. Μάλιστα η Washington επεξεργάζεται σχέδια προσωρινής τουρκο-κουρδικής «συνύπαρξης» στην περιοχή. Το σενάριο αυτό θεωρείται τουλάχιστον «ευφάνταστο», καθώς τριβές παρατηρούνται ακόμη και ανάμεσα στις κουρδικές οργανώσεις, πολλώ δε μάλλον μεταξύ Τούρκων και Κούρδων [15].

Παράλληλα, η Ρωσία ασκώντας πίεση προς τον κο Erdoğan, κάλεσε το PYD για διαπραγμάτευση σχετικά με το μέλλον της αυτοδιοίκητης ομόσπονδης κουρδικής οντότητας, με την πρόθεση να διαβιβάσει τα σχετικά αιτήματα στην κεντρική διοίκηση της Δαμασκού. Η Τουρκία επιθυμώντας να προσεταιριστεί την Ρωσία, εξήγγειλε την πρόθεση της για την προμήθεια προηγμένων αντιαεροπορικών συστοιχιών S-400, παρά το γεγονός ότι αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ (το εγχείρημα θεωρείται αμφιλεγόμενο εξαιτίας πολιτικών και επιχειρησιακών περιορισμών) [16]. Κοινώς σε κάθε περίπτωση η επόμενη κίνηση της Τουρκίας στην Συρία εξαρτάται απόλυτα από τις αμερικανικές και ρωσικές προθέσεις.

Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο για το μελλοντικό εδαφικό καθεστώς της Συρίας αποτελεί ο ρόλος του Ιράν και η ευρύτερη απόπειρα υπονόμευσης των σουνιτικών δυνάμεων στη Μ. Ανατολή. Το Ιράν ηγείται του σιιτικού τόξου, και παράλληλα απέστειλε μισθοφόρους να βελτιώσουν την επάνδρωση των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας. Η Τουρκία κατήγγειλε την ιρανική σεχταριστική πολιτική, και προέτρεψε για την ανάσχεση του Περσικού Εθνικισμού. Η Τουρκία επιθυμεί να ηγηθεί του αντίπαλου δέους, δηλαδή των Σουνιτών. Μακροπρόθεσμα, η Τουρκία επιθυμεί να αποσυρθεί από την περιοχή της βόρειας Συρίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιηθούν οι αιτιάσεις που άπτονται της εθνικής της ακεραιότητας. Τυχόν πρόωρη αναδίπλωση, εικάζεται ότι θα σηματοδοτούσε την επανεμφάνιση του ISIS στα νότια σύνορα της.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
[1] Arda Mevlutoglu, Turkish defense journalist.
[2] Διατάγματα υπ. αρ. 668/27/07/16, 670/17/08/16, 677/22/11/16.
[3] Εκτιμήσεις αξιόπιστων αναλυτών οριοθετούν την εν λόγω διαδικασία εντός της τρέχουσας εξαετίας.
[4] Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Το Αποτέλεσμα της Επιχείρησης Ασπίδα του Ευφράτη (Euphrates Shield). Παούνης Νικόλαος. 31/10/2016.
[5] ibid
[6] Συμμετοχή μιας Ταξιαρχίας Καταδρομών, επίλεκτων τμημάτων «Bordo Bereli», 2-3 τακτικών συγκροτημάτων ίλης (M-60A3 TTS, SABRA, Leo2A4), με την υποστήριξη πυροβολαρχιών TR-300 Kasırga, T-155 Fırtına, 2 Μοιρών F-16C/D CCIP, και UAV τουρκικής κατασκευής Bayraktar. Πρόσφατα μεταφέρθηκαν και ΠΕΠ Τ-122 Sakarya.
[7] Metin Gurcan. www. Al-monitor.com.
[8] Μετά τις συγκεκριμένες απώλειες, ανακοινώθηκε πρόγραμμα αναβάθμισης 200 τουρκικών αρμάτων μάχης (120 SABRA, 40 Leo2A4, 40 TTS), κυρίως στην κατεύθυνση εγκατάστασης συστημάτων ενεργητικής προστασίας (APS). Η Τουρκία παράγει ανάλογο σύστημα, το AKKOR (Aktif Koruma).
[9] Μάχες εντός Αστικού Περιβάλλοντος.
[10] U.S. increases support for Turkish Military operations in Syria. Karren De Yang & Missy Ryan. The Washington Post. 9 Jan.2017.
[11] Επιθέσεις VBIED αφορούν τις τρομοκρατικές ενέργειες με παγιδευμένα οχήματα.
[12] Will Turkey get its way in Raqqa? Metin Gurcan. www. Al-monitor.com. 4 Jan.2017
[13] Η Τουρκία χαρακτηρίζει το YPG ως τρομοκρατική οργάνωση. Η επιθετικότητα της Άγκυρας προς την οργάνωση μπορεί να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα των εδαφικών κερδών που αποκόμισε το YPG στη διάρκεια της μάχης κατά του ISIS, αλλά και εξαιτίας των καλών σχέσεων και επαφών τις οποίες διατηρεί με το PKK.
[14] Incirlik Resti. YPG varsa Incirlik yok. Kiymet Sezer. Yeni Şafak. 01 Mar. 2017.
[15] Κουρδικός Εμφύλιος: Σύγκρουση ΡΚΚ με τους συμμάχους της Άγκυρας Κούρδους του Μπαρτζανί. Mignatiou.com 03 Mar.2017.
[16] Turkey wants to buy Russian S-440 to develop its own missile defense system: https://sputniknews.com/military/201702241051007157-turkey-russia-s400-s...

Πηγή ForeignAffairs


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου