Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Χρήστος Σκλιβάνος

Το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ελληνικής διπλωματίας. Μία πρόκληση στην οποία, μέχρι στιγμής, δεν έχει παρουσιαστεί κάποια σημαντική πρόοδος. Σκοπός, όμως, αυτού του άρθρου δεν είναι η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας, αλλά τα επιχειρήματα της γείτονος σχετικά με τις ιστορικές καταβολές της.

Είναι, όντως, σημαντικό για έναν λαό να έχει την πεποίθηση ότι κατάγεται από κάπου. Όσο πιο λαμπρές είναι οι ρίζες του, τόσο περισσότερο τονώνεται το εθνικό φρόνημα, και δημιουργείται ένας συνεκτικός κρίκος μεταξύ του πληθυσμού – ιδίως αν πρόκειται για ανομοιογενείς εθνικά ομάδες. Κάποιες φορές, οι ρίζες αυτές είναι ρεαλιστικές και ιστορικά ακριβείς – όπως, για παράδειγμα, της Γαλλίας με τους Φράγκους, του Ιράν με τους Πέρσες· άλλες πάλι όχι και τόσο – για παράδειγμα, της Γερμανίας με τους Τεύτονες. Στην περίπτωση των Σκοπίων υπάρχει μια κρίση εθνικής ταυτότητας και καταγωγής, την οποία επιχειρούν να καλύψουν «δανειζόμενοι» ιστορικά στοιχεία των γειτόνων τους. Εν προκειμένω, θα γίνει μια προσπάθεια αντίκρουσης αυτών των «επιχειρημάτων-τεκμηρίων».

Αρχικά, η επίσημη γραμμή τους: Δηλώνουν άμεσοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπαγόμενοι σε μια μακεδονική εθνότητα, κάτοχοι των εδαφών τους από την αρχαία εποχή, και ομιλούντες αναλλοίωτη τη μακεδονική γλώσσα.

Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, θα πραγματοποιηθεί μια διαίρεση. Αρχικά, θα εξεταστούν τα γεωγραφικά επιχειρήματα, μετά τα εθνολογικά, τα γλωσσολογικά και, τέλος, τα πολιτικά.

Γεωγραφικά επιχειρήματα

Από καθαρά γεωγραφική σκοπιά, με τον όρο Μακεδονία χαρακτηρίζεται μια ευρύτατη έκταση η οποία καλύπτει τη σημερινή βόρεια Ελλάδα (Μακεδονία), τη δυτική Βουλγαρία (Μακεδονία του Pirin) και τα Σκόπια (Μακεδονία του Βαρδάρη – Vardarska).

Επίσης, ο γεωγραφικός αυτός προσδιορισμός αποδίδεται σε διαφορετική έκταση ανάλογα με την πηγή και το χρονικό πλαίσιο. Για παράδειγμα, οι Ρωμαίοι χαρακτήριζαν ως Μακεδονία τη σημερινή βόρεια Ελλάδα μέχρι τον Νέστο, την Ήπειρο και τη Θεσσαλία, ενώ οι Βυζαντινοί επέκτειναν τα όριά της μέχρι τη σημερινή Στερεά Ελλάδα.

Ακόμα κι αν αγνοηθούν όλα αυτά τα στοιχεία, δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η κοιτίδα του Μακεδονικού Βασιλείου ήταν οι Αιγές, η Πέλλα και η Βεργίνα, και όχι η περιοχή των Σκοπίων. Η τελευταία προσαρτήθηκε αργότερα στα όρια του βασιλείου, και αποτέλεσε κάτι σαν ζώνη ανάσχεσης των βορείων γειτόνων. Με την ίδια λογική, όλα τα σύγχρονα κράτη που κάποτε υπήρξαν μέλη της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα έπρεπε να διεκδικούν το όνομα «Μακεδονία».

Εθνολογικά επιχειρήματα

Ως προς το ότι οι Μακεδόνες αποτελούν ιδιαίτερη εθνική ομάδα, αναφέρονται τα ακόλουθα:

Για αρχή, δεν πρέπει να λησμονείται η σλαβική καταγωγή των Σκοπιανών. Οι Μακεδόνες αναφέρονται στην ιστορία ήδη από την εποχή των ομηρικών επών (1.000 π.Χ). Αντίθετα, οι Σλάβοι εμφανίζονται στο Ευρωπαϊκό προσκήνιο περίπου το 650 μ.Χ. Ως προς το τί συνέβαινε πριν από αυτή την ημερομηνία στην περιοχή, υπάρχει πληθώρα αναφορών-πηγών.

Πρώτον, αναφέρεται η άποψη των Περσών, σύμφωνα με την οποία «οι Μακεδόνες είναι Έλληνες με μεγάλο ανάστημα, και φέρουν πλατιά καπέλα» (σ.σ. κράνη). Εκτός από τους Πέρσες, υπάρχουν ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης, οι οποίοι εντάσσουν τους Μακεδόνες στους Δωριείς. Ακόμα, όμως, και αν είναι κάποιος κακόπιστος απέναντι στους Έλληνες ιστορικούς, υπάρχουν πάντα οι αιγυπτιακές πηγές, οι οποίες δεν κάνουν καμία διάκριση μεταξύ Ελλήνων και Μακεδόνων. Τέλος, υπάρχουν οι ρωμαϊκές πηγές -διοικητικά αρχεία, επιστολές υπάτων και αυτοκρατόρων, Τάκιτος κ.λ.π.-, οι οποίες ενέτασσαν τους Μακεδόνες στους λοιπούς «Greaci» – ήτοι, Έλληνες.

Επιπροσθέτως, υπάρχει η παράδοση των Ολυμπιακών Αγώνων. Ως γνωστόν, ουδείς «βάρβαρος» γινόταν δεκτός σε αυτούς. Μάλιστα, ο κανόνας αυτός ήταν τόσο αυστηρός, ώστε δεν κάμφθηκε ούτε καν από τους πανίσχυρους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Τόσο ο Αλέξανδρος Α’ όσο και ο Φίλιππος Β’ είχαν συμμετάσχει στους αγώνες αυτούς, και είχαν διακριθεί. Αν, λοιπόν, όντως οι Μακεδόνες ήταν χωριστή εθνότητα, τότε η συμμετοχή των προαναφερομένων στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα ήταν αδύνατη.

Τέλος, ανατρέχοντας στην εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, παρατηρείται ότι πουθενά δεν γίνεται αναφορά σε «Μακεδονικό έθνος». Απεναντίας, γίνονται αναφορές σε Έλληνες, Σέρβους -ή Σλάβους γενικότερα-, Βούλγαρους και Εβραίους.

Γλωσσολογικά επιχειρήματα

Περνώντας στη γλώσσα: κατά τα Σκόπια, υπάρχει μακεδονική γλώσσα. Το βασικό επιχείρημά τους είναι μια εγκοπή του Αρριανού από το έργο τού «Αλεξάνδρου Ανάβασις», όπου γράφει «Αλέξανδρος ανέκραζε μακεδονιστί». Όπως, όμως, εξηγεί ο ίδιος ο Αρριανός παρακάτω, πρόκειται για το βαρύ μακεδονικό ιδίωμα, κατάλοιπο της παλαιάς δωρικής διαλέκτου. Αν αυτό στοιχειοθετεί μακεδονική γλώσσα, τότε, με την ίδια λογική, και οι Σπαρτιάτες, αλλά και αρκετοί άλλοι Πελοποννήσιοι καταγόμενοι από τους Δωριείς, ήταν Μακεδόνες, καθώς είχαν την ίδια ακριβώς διάλεκτο-ιδίωμα, ελαφρώς τροποποιημένη.

Πέρα από τη γλώσσα, υπάρχει και η γραφή. Αναμφίβολα, κάποιες φορές η γλώσσα αναπτύσσεται γρηγορότερα από τη γραφή, ή δεν υπάρχει άμεση αντιστοιχία μεταξύ προφορικής γλώσσας και γραφής, διότι οι άνθρωποι δεν μιλούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο γράφουν – όπως συνέβαινε, για παράδειγμα, με τα ιερογλυφικά στην Αίγυπτο και με τους ρούνους στη Σκανδιναβία. Δεν παύουν, όμως, να αποτελούν δύο αλληλένδετες έννοιες, που διάγουν κοινό ιστορικό βίο. Το αλφάβητο που χρησιμοποιούν σήμερα στην περιοχή, αλλά και οι απανταχού της γης Σλάβοι, είναι το κυριλλικό αλφάβητο, το οποίο επινοήθηκε αρκετούς αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού, και στηρίχθηκε στο υπάρχον ελληνικό. Πώς γίνεται, λοιπόν, μια γλώσσα με αρχαιότατες καταβολές να απέκτησε αλφάβητο το 940 μ.Χ.;


Πολιτικά επιχειρήματα

Μετά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (1913), η περιοχή των Σκοπίων έγινε τμήμα του Βασιλείου της Σερβίας, το οποίο στην πορεία μετεξελίχθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Από το 1913 μέχρι και το 1944, ουδέποτε υπήρξε κάποια αναφορά για «Μακεδονική μειονότητα» εντός της Σερβίας. Το αυτό υποστήριξαν και διάφοροι κατακτητές της περιοχής, όπως οι Βούλγαροι, οι Αυστριακοί και οι Γερμανοί. Όλοι ενέτασσαν τους κατοίκους των υπό εξέταση εδαφών στους Σλάβους. Ωστόσο, τα πάντα άλλαξαν μετά την άνοδο στην εξουσία του στρατάρχη Tito.

Ο Tito ήταν, αναμφίβολα, μια μεγάλη πολιτική και στρατιωτική φυσιογνωμία. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέλαβε την ενοποίηση των διαφορετικών εθνοτήτων της Γιουγκοσλαβίας και τη δημιουργία ενιαίου φρονήματος, το οποίο στήριξε, εν πολλοίς, στην κομμουνιστική ιδεολογία. Κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου, υποστήριξε τους Έλληνες κομμουνιστές παρά τις αντιρρήσεις της Μόσχας, γεγονός που τον οδήγησε σε ρήξη με τον Stalin και την Ε.Σ.Σ.Δ.

Στις 02 Αυγούστου 1947 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ του Μάρκου Βαφειάδη, Αρχηγού του Δ.Σ.Ε., και της Γιουγκοσλαβίας, σύμφωνα με την οποία η τελευταία αναλάμβανε την υποχρέωση να τροφοδοτεί τον Δ.Σ.Ε., και να του παρέχει βάσεις εκπαίδευσης -όπως το Bulkes- και εξορμήσεως. Ως αντάλλαγμα προβλεπόταν η παραχώρηση, σε περίπτωση επικράτησης του Δ.Σ.Ε., της δυτικής και κεντρικής Μακεδονίας μέχρι τον Όλυμπο. Ωστόσο, ο πόλεμος έληξε με ήττα του Δ.Σ.Ε., οπότε και πολλά μέλη του κατέφυγαν στη γείτονα χώρα. Εκεί, με την αρωγή του Tito, άρχισε σταδιακά να δημιουργείται η ιδέα περί «Μακεδονικού Έθνους», η οποία καλλιεργήθηκε συστηματικά μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Αυτό έγινε με τρεις -αλληλένδετους μεταξύ τους- τρόπους. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, περίπου 12.000 παιδιά ηλικίας 3 έως 15 ετών μεταφέρθηκαν δια της βίας από τον Δ.Σ.Ε. στη γειτονική χώρα. Εκεί γαλουχήθηκαν ως «Μακεδόνες», μέσω προπαγάνδας. Την προσπάθεια αυτή των Ελλήνων κομμουνιστών ενίσχυε και η Γιουγκοσλαβία, μέσω «δασκάλων» οι οποίοι μάθαιναν στα παιδιά τη σλαβική γλώσσα. Με τη λήξη του πολέμου, αρκετά μέλη του Δ.Σ.Ε. κατέφυγαν στη γειτονική χώρα, όπου ενέτειναν τις προσπάθειες διάπλασης «Μακεδονικού Έθνους».

Ακόμα κι αν κάποιος δεν πείθεται για τα προαναφερθέντα, ή τα εκλαμβάνει ως κακόβουλη και διαστρεβλωμένη προβολή των καταστάσεων, υπάρχει και η δήλωση του Προέδρου των Σκοπίων, Kiro Gligorov, στις 3 Ιουνίου 1992, οπότε -ερωτηθείς περί της «μακεδονικής» καταγωγής των Σκοπιανών και της άμεσης προέλευσής τους από τον Μέγα Αλέξανδρο- είχε πει: «Εμείς είμαστε Σλάβοι. Δεν έχουμε καμία σύνδεση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ήρθαμε στην περιοχή κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ.».

Επίλογος – Συμπεράσματα

Όπως τονίστηκε και στην αρχή, είναι απαραίτητο για έναν λαό να έχει μια ιστορική καταβολή, η οποία θα δρα τόσο ως τόνωση του εθνικού γοήτρου και φρονήματος, όσο και ως συνεκτικός κρίκος. Στην περίπτωση των Σκοπίων, ωστόσο, είναι αμφίβολο αν έχει επιτευχθεί κάτι από τα δύο. Παρά την καπήλευση της ιστορίας γειτονικών κρατών και την παραμόρφωσή της για να ταιριάζει στους ιδίους σκοπούς, μεγάλο μέρος του πληθυσμού δηλώνει σερβικής, βουλγαρικής και αλβανικής καταγωγής. Αν, μάλιστα, ληφθούν υπόψιν και τα πρόσφατα επεισόδια στο Κοινοβούλιο της γείτονος, μπορεί με σχετική ασφάλεια να γίνει λόγος για αποτυχημένη προσπάθεια «δημιουργίας ενιαίας εθνικής συνείδησης». Αναμφίβολα, γενιές ολόκληρες και, ιδίως, νέοι άνθρωποι έχουν γαλουχηθεί με το σκεπτικό ότι αποτελούν «Μακεδονικό Έθνος», θέση την οποία αρκετοί θα υπερασπιστούν μετά φανατισμού, χωρίς, όμως, να μπορούν να προβάλουν τεκμηριωμένες απόψεις. Συνεπώς, η καλύτερη απάντηση στις κατά καιρούς προκλήσεις-δηλώσεις της γείτονος δεν είναι η αγανάκτηση, η έξαρση των παθών και οι μεγάλες πορείες και διαδηλώσεις, αλλά μια ψύχραιμη παράθεση γεγονότων, συνοδευόμενη από ήπια και εμπεριστατωμένη ρητορική.

Πηγές:

Τμήμα ιστορίας ΓΕΣ. (n.d.). Ο Ελληνικός Εμφύλιος
Μπαμπινιώτης, Γ. (2012). Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. 1st ed. Αθήνα: Κέντρο Λεξιλογίας.
Καργάκος,Σ. (1992). Από το μακεδονικό ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων, εκδόσεις GUTENBERG,
Colocotronis, V. (2013). La Macedoine et l’ Hellinisme 1st ed. [S.l.]: Hachette Livre.
Alexios, S., Cristópoulos, G., Bastiás, I., Simópoulos, K. and Teodorakopoulos, I. (2000). Ιστορία του Ελληνικου έθνους, Τόμοι 7 – 9 Εκδοτική Αθηνών.

Πηγή PowerPolitics



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Του Πέτρου Τρουπιώτη

Φόβους ότι την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η ελληνική πλευρά μπορεί να βρεθεί ενώπιον νέου αιτήματος για την είσοδο των Σκοπίων στην συμμαχία, εκφράζουν ανώτατοι στρατιωτικοί που ασχολούνται με τα σχετικά ζητήματα της Συμμαχίας.

Ο φόβος τους, φόβο που πριν από δυο εβδομάδες είχαν και διπλωμάτες που όμως τώρα θεωρούν ότι «μάλλον ξεπεράστηκε ο σκόπελος» εδράζεται στο ότι η αμερικανική (και όχι μόνον ) πλευρά επιθυμεί «τον έλεγχο της κατάστασης» στα Σκόπια, μια και φοβούνται πως οι αντιπαραθέσεις θα επανέλθουν και μάλιστα πιο δυναμικά και ίσως βίαια.

Έτσι, στελέχη της Συμμαχίας, αλλά και αμερικανοί διπλωμάτες, θεωρούν πως η είσοδος της ΠΓΔΜ στην συμμαχία, θα μπορούσε να λειτουργήσει «κατευναστικά» στην χώρα , έστω προσωρινά , ενώ παράλληλα θα έδινε πολλές δυνατότητες στην συμμαχία να «παρέμβει πολλαπλώς» στις εσωτερικές διαδικασίες της χώρας αυτή.

Η σιωπή των τελευταίων ημερών για το ζήτημα των Σκοπίων στους κόλπους της συμμαχίας στις Βρυξέλλες, που έχει καθησυχάσει έλληνες διπλωμάτες, φαίνεται να έχει ανησυχήσει αντίθετα ορισμένους από τους έλληνες στρατιωτικούς που ασχολούνται με το ζήτημα.

Ο φόβος μια ανάφλεξης στα Σκόπια, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενίκευση της σύγκρουσης στην περιοχή με εμπλοκή σε πρώτη φάση της Αλβανίας και ίσως της Σερβίας, είναι κάτι που φοβίζει τις ΗΠΑ και κατ επέκταση τους Ευρωπαίους συμμάχους.

Η εμπειρία της σύγκρουσης στα Βαλκάνια την δεκαετία του 90 φοβίζει τους Ευρωπαίους , μια και είναι σαφές πως και τώρα, όπως και τότε, δεν έχουν δυνατότητα συνολικής παρέμβασης στην περιοχή.

Κι αυτό, γιατί και κοινή πολιτική για την περιοχή δεν υπάρχει, αλλά ούτε καν στοιχειώδης πολιτική συμφωνία , και έτσι φαίνεται πως στις Βρυξέλλες ελπίζουν πως «όλα θα πάνε καλά». Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση , δεν έχει καν τις δομές για να παρέμβει σε μια ανάφλεξη, μια και μπορεί ν α έχει Στρατιωτική Επιτροπή με Πρόεδρο μάλιστα τον Έλληνα στρατηγό Μ Κωσταράκο, πρ. Α/ΓΕΕΘΑ, αλλά μάλλον ως τώρα «κινείται επί χάρτου»…

Το θέμα της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, είναι κάτι που η αμερικανική πλευρά θεωρεί βασικό για την ασφάλεια στην περιοχή, έστω και αν αυτό θα δημιουργούσε ενόχληση εκτός από την χώρα μας και στην Ρωσική πλευρά , που θα το θεωρούσε μια ακόμα «επιθετική κίνηση» , έστω και αν η παρέμβαση της στην χώρα είναι ελαχίστη.

Προβληματισμούς φαίνεται να εκφράζουν για μια τέτοια εξέλιξη και η Σερβία, αλλά και εν μέρει, η Βουλγαρία, η καθεμία για δικούς της γεωστρατηγικους λόγους.

Οι ίδιοι στρατιωτικοί παράγοντες επισημαίνουν ότι ακόμα και αν δεν έλθει «ξαφνικά και ως επείγον» το θέμα στην Σύνοδο Κορυφής (μια και τα πράγματα φαίνεται να έχουν προς το παρών ηρεμήσει στα Σκόπια) είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν συζητήσεις και πιέσεις στο παρασκήνιο και στους διάδρομους της Συνόδου.

Εξάλλου, όπως λένε, ήδη η πίεση αυτή ασκείται σε όλα τα επίπεδα στο στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας, με βάσει μάλιστα σενάρια που αφορούν την σταθερότητα της περιοχής.

Η Ελλάδα, στην μεν πρόσφατη κρίση στα Σκοπιά, μάλλον κράτησε ουδέτερη στάση , κάτι που δεν είναι βέβαιο ότι είναι ιδιαίτερα θετικό όπως λένε αρκετοί διπλωμάτες-και όχι μόνον Έλληνες. Επισημαίνουν μάλιστα ότι η χώρα μας θα έπρεπε να έχει «σαφή θετική απόκλιση» προς την πλευρά που θεωρεί ότι σήμερα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της (και αυτή δεν είναι η πλευρά που υποστηρίζει –έστω εμμέσως- την μεγάλη Αλβανία). Άσχετα αν το ζήτημα του ονόματος είναι «όπλο» της άλλης πλευράς.

Το ζήτημα, είναι, λένε, «ένα πολύ καλό και ισχυρό χαρτί σήμερα στα χέρια της χώρας μας, προς την εθνικιστική πλευρά των Σκοπίων αν αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά με την γειτονιά της».

Το θέμα Σκόπια –ένταξη στο ΝΑΤΟ , είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει στην Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών , επισήμως η ανεπισήμως Και θα συνεχίσουν στο άμεσο μέλλον πιέσεις γι΄αυτην. Θα πρέπει λοιπόν η χώρα μας, να καθορίσει συγκεκριμένη πολιτική με στάδια και στόχους και να την «ξεδιπλώσει» παντού, αν δεν θέλει να βρεθεί -όπως στην Σύνοδο του Βουκουρεστίου το 2008-και πάλι μόνη Και θέσει βέτο για την είσοδο των Σκοπιών και πάλι, δυσαρεστώντας φίλους και συμμάχους , με όχι θετικά αποτελέσματα για τα εθνικά μας συμφέροντα.

* Ο κ. Πέτρος Τρουπιώτης είναι δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Μαΐ 2017


Του Παναγιώτη Στάθη

Στα χέρια των ελληνικών διωκτικών αρχών βρίσκεται απο τον περασμένο Φεβρουάριο, ένας 30χρονος πρώην ανώτερος αξιωματικός των σωμάτων ασφαλείας των Σκοπίων, στο πρόσωπο του οποίου ενσαρκώνεται, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η έκρυθμη πολιτική κατάσταση στη γειτονική χώρα, η οποία βρέθηκε στα όρια του εμφυλίου μεταξύ αλβανόφωνων και σλαβόφωνων.

Ο αξιωματικός, την έκδοση του οποίου ζητούν οι Σκοπιανοί, ισχυρίζεται πως επί κυβερνήσεως Γκρουέφσκι θεωρείτο περίπου "ήρωας" στη χώρα , αλλά από την πτώση του και μετά, τα κέντρα εξουσίας που ελέγχονται απο Αλβανόφωνους, αποδύθηκαν στη δίωξή του , κάτι που τον ανάγκασε να περάσεις τη χώρα μας. Τώρα οι ελληνικές αρχές καλούνται να λύσουν αυτό τον διπλωματικό γρίφο , ο οποίος, σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, προσεγγίζει (με τεράστιες διαφορές βέβαια) σε επικινδυνότητα, την υπόθεση των 8 Τούρκων αξιωματικών.

Διάσημος

Σύμφωνα με τους συνηγόρους του, ο Ντεργιάν Βούκοβιτς, 30 ετών, ήταν γνωστός αθλητής στα Σκόπια, αστυνομικός, σερβικής καταγωγής και χριστιανός ορθόδοξος. Ήταν Επικεφαλής της ειδικής κατασταλτικής – αντιτρομοκρατικής μονάδας των Σκοπίων και κυρίως Επικεφαλής της ομάδας που στις 9 Μαΐου 2015 στην πόλη Κουμάνοβο που συγκρούστηκε με αλβανόφωνο παρακλάδι του UCK.

Τότε, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα του Τύπου (Καθημερινή) οι Αλβανόφωνοι είχαν επιτεθεί σε δημόσια κτίρια και εγκαταστάσεις και ο ίδιος οδήγησε τα σώματα ασφαλείας των Σκοπίων σε σύγκρουση μαζί τους. Απο την ανταλλαγή πυρών σκοτώθηκαν 14 Αλβανόφωνοι και 8 αστυνομικοί.

Η επιχείρηση αυτή, σύμφωνα με όσα κατατέθηκαν απο τον ίδιο σε υπομνήματά του στο Τριμελές Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης (σ.σ εφημερίδες Μακεδονία και Καθημερινή) τον οδήγησε ουσιαστικά να θεωρείται ήρωας στη χώρα του.

Όπως αναφέρει όμως μετά την πτώση του Γκρουέφσκι και την επικράτηση Αλβανόφωνων σε κεντρικά κυβερνητικά και δημόσια αξιώματα έγινε "από ήρωας-εγκληματίας".

Συγκεκριμένα (κι ενω αρχικά υποβιβάστηκε σε δουλειά γραφείου) συνελήφθη τον Σεπτέμβρη του 2016 από τις Σκοπιανές αρχές καθώς, στο αυτοκίνητο του βρέθηκε "μια βόμβα Μ93 και 805 γραμμάρια μαριχουάνας".

Ο αξιωματικός κατάφερε να δραπετεύσει και τα Σκόπια εξέδωσαν "ερυθρά αγγελία" από Σκόπια. Τελικά Συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη τέλη Φεβρουαρίου. Ο αξιωματικός Ισχυρίζεται πως υπόκειται πολιτική δίωξη, λόγω της αναταραχής στη γειτονική χώρα και πως του "φύτεψαν" τα ναρκωτικά λόγω της διαμάχης με τον UCK. Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, αποφάσισε να τον εκδώσει και οι συνήγοροι του μετέφεραν την υπόθεση του στον Άρειο Πάγο ο οποίος θα κρίνει τελεσίδικα.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαΐ 2017


Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Τις τελευταίες εβδομάδες, η Ελλάδα έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία εκτεταμένη και άκρως παρασκηνιακή επιχείρηση που έχει στόχο την αποτροπή του γενικευμένου χάους στα Βαλκάνια. Στην επιχείρηση συμμετέχουν πολλά επιχειρησιακά στελέχη υπηρεσιών, μεταξύ αυτών Αμερικανοί και Ευρωπαίοι. Με την ΠΓΔΜ να αποσταθεροποιείται ως κράτος και να απειλείται με διάλυση, στόχος της επιχείρησης είναι να δημιουργηθεί ένας «φράγμα προστασίας» όχι μόνο για να θωρακιστούν τα ελληνικά σύνορα, αλλά και για να αποτραπεί η διάχυση της έντασης στις άλλες ευαίσθητες περιοχές της Χερσονήσου του Αίμου.

Παρούσες είναι και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες με δεκάδες στελέχη. Το Βερολίνο ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον κίνδυνο να προκληθεί ένα νέο προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα, όπως επίσης και για τη διείσδυση τζιχαντιστών στην ΕΕ. Για τον σκοπό αυτό, σε στενή συνεργασία με την ΕΥΠ, συνδράμουν στις έρευνες και προσπαθούν να αποτρέψουν ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Οι Γερµανοί ανησυχούν πολύ, καθώς γνωρίζουν ότι αν κλιμακωθεί η ένταση στην ΠΓΔΜ και εκδηλωθούν διαλυτικές τάσεις, το συνοριακό “φράγμα” στον άλλοτε βαλκανικό διάδρομο, που μέχρι τώρα εμποδίζει τη ροή προς Βορρά, μοιραία θα διατρηθεί με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν είναι οι μόνοι, όμως, που χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως βάση, στην προσπάθεια να κρατηθεί η κατάσταση στην ΠΓΔΜ υπό έλεγχο, έτσι ώστε να μην βρεθεί η ΕΕ αντιμέτωπη με μία δεύτερη Συρία.

Μυρίζει μπαρούτι

Η ατμόσφαιρα στα Σκόπια μυρίζει μπαρούτι, γεγονός που ανησυχεί σφόδρα και τους Αμερικανούς. Δεν περιορίζονται μόνο στο να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Παράλληλα, δρουν για να αποτραπεί η επανάληψη της εθνοτικής σύγκρουσης των αρχών της δεκαετίας του 2000, η οποία είχε τότε λήξει με τη συμφωνία της Αχρίδας.

Μόνο που τώρα η κατάσταση είναι πιο σύνθετη. Δεν αντιμάχονται Αλβανοί και Σλάβοι, όπως τότε. Σήμερα, με την άρνησή του να παίξει με τους δημοκρατικούς κανόνες, το αυταρχικό καθεστώς Γκρουέφσκι έχει εξωθήσει τη σλαβική σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση να συμμαχήσει με τα αλβανικά κόμματα. Το γεγονός αυτό προσθέτει στην παραδοσιακή εθνοτική αντιπαράθεση και μία ενδοσλαβική σύγκρουση, με αποτέλεσμα η κατάσταση να περιπλέκεται πολύ περισσότερο.

Είναι σημαντικό ότι τόσο η Ουάσιγκτον όσο και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που η ελληνική πλευρά πρωτοστατεί σ’ αυτή την επιχείρηση, στην οποία –όπως προαναφέραμε– συμμετέχουν επίλεκτα στελέχη μεγάλων δυτικών μυστικών υπηρεσιών.

Εξαιρετικά κινητικοί είναι οι Αμερικανοί που έσπευσαν να ανταποκριθούν στην πρόκληση. Θεωρούν, άλλωστε, τα Βαλκάνια ιδιαίτερα σημαντική περιοχή από γεωπολιτικής απόψεως, επειδή ήταν και παραμένει διάδρομος για την επέκταση της ρωσικής επιρροής προς Νότο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι στο παιχνίδι συμμετέχουν και οι σερβικές υπηρεσίες, οι οποίες παραδοσιακά έχουν πρόσβαση και ερείσματα στην ΠΓΔΜ. Το Βελιγράδι έχει το ανοικτό πρόβλημα του Κοσόβου και ενδιαφέρεται να αποτραπούν εξελίξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία μίας “Μεγάλης Αλβανίας”.

Αρμόδιες πηγές στην Αθήνα αξιολογούν ως πολύτιμες τις πληροφορίες που συλλέγουν και τους κοινοποιούν οι Σέρβοι. Αυτοί είναι που διοχέτευσαν αρχικά την πληροφορία ότι ετοιμάζονται να αναλάβουν δράση 3.000 ένοπλοι Αλβανοί που έχουν αρχίσει ή είναι σε διαδικασία να διεισδύσουν από το Κόσοβο στο Τέτοβο της ΠΓΔΜ.

Πολύτιμες είναι και οι πληροφορίες που έρχονται από τα Σκόπια, από το «Γραφείο Ανάλυσης Πληροφοριών», που έχει συστηθεί με πρωτοβουλία των αρμοδίων οργάνων της Κομισιόν και στο οποίο συμμετέχει η Ελλάδα. Οι αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες, όμως, κάνουν τη δική τους αξιολόγηση των διαθέσιμων πληροφοριών, επειδή και το Βελιγράδι και τα Σκόπια, αλλά και οι Ευρωπαίοι προσεγγίζουν το βαλκανικό πρόβλημα μέσα από το πρίσμα των δικών τους συμφερόντων.

Τα μάτια στραμμένα στο Κόσοβο

Κεντρικός στόχος της Αθήνας είναι να προετοιμάσει από τώρα ένα «φράγμα» για την περίπτωση που στα βόρειά σύνορα εκδηλωθούν διαλυτικές τάσεις και ένοπλες συγκρούσεις. Τα μάτια των αρμοδίων υπηρεσιών, όμως, δεν είναι στραμμένα μόνο προς τα έξω. Είναι στραμμένα και προς τα μέσα.

Τα πρόσφατα κρούσματα επιθετικού αλβανικού εθνικισμού εντός της ελληνικής επικράτειας υπενθύμισαν προς πάσα κατεύθυνση ότι υπάρχουν αλβανικής καταγωγής μετανάστες στην Ελλάδα, κάποιοι πλέον και με ελληνική ιθαγένεια, που όχι μόνο καλλιεργούν τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό, αλλά και ερωτοτροπούν με την ιδέα να περάσουν από τα λόγια σε πράξεις.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το σχέδιο για τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας» περιλαμβάνει και την απόσπαση ελληνικών εδαφών, εκτός από τη δυτική ΠΓΔΜ, τη νότια Σερβία, μία περιοχή του Μαυροβουνίου και βέβαια το Κόσοβο. Οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες έχουν στρέψει το βλέμμα τους στο Κόσοβο, επειδή εκεί είναι το κέντρο των μεγάλων συγκεντρώσεων αλβανικών πολιτοφυλακών και της διακίνησης όπλων.

Στο Πρέσεβο της νότιας Σερβίας, όπου υπάρχει αλβανικό στοιχείο, έχουν εντοπιστεί όχι μόνο ένοπλες ομάδες, αλλά και μυστικά κέντρα εκπαίδευσης σε απομονωμένες περιοχές. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, οι Αλβανοί μεταφέρουν από το Κόσοβο στην περιοχή αυτή ένα τεράστιος αριθμός όπλων, αυτόματα, χειροβομβίδες, ακόμα και πολυβόλα.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες στην Ελλάδα εκπονούν σχέδια δράσης για την περίπτωση που υπάρξει τάση εξάπλωσης της πιθανολογούμενης ένοπλης δράσης προς Νότο. Το δεύτερο πρόβλημα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν εάν οι εξελίξεις πάρουν αυτή την τροπή είναι μία μεγάλη προσφυγική ροή. Για τους Σλαβομακεδόνες η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα είναι το εύκολο καταφύγιο.

Στο, πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήδη πραγματοποιούνται ειδικές ασκήσεις, έτσι ώστε σε ελάχιστες ώρες τα σύνορα να σφραγισθούν με τη συνδρομή του στρατού. Η 71η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία, μάλιστα, πραγματοποίησε άσκηση στην περιοχή με αυτό το σενάριο. Βρίσκεται σε ετοιμότητα, ώστε από τη στιγμή που θα σημάνει συναγερμός εντός δύο ωρών να μπορούν να μετακινηθούν οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων και εντός έξι ωρών τα τεθωρακισμένα.

Σενάρια για προσφυγικό κύμα προς Νότο

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει μεγάλη κινητικότητα μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων υπουργείων και υπηρεσιών, με σκοπό να διαμορφωθεί ένας μηχανισμός συντονισμού τους. Στο πλαίσιο της ετοιμότητας, έχουν δοθεί ρητές εντολές για εντατικοποίηση των συνοριακών ελέγχων, ακόμα και σε δύσβατα και μέχρι πρότινος αφύλακτα περάσματα κατά μήκος της μεθορίου.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Μυστική επιχείρηση για «φράγμα» στη διάχυση της κρίσης στα Σκόπια"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι οπαδοί του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, με τη συμμαχία των Αλβανών, δεν πρόκειται να αποδεχθούν τη λύση νέων εκλογών στα Σκόπια

Πλησιάζουν οι ημέρες που θα καθορίσουν τις εξελίξεις στο κράτος των Σκοπίων, όπου ο πρόεδρος Ιβάνοφ πρέπει να αποφασίσει αν θα δεχθεί ως νόμιμη την εκλογή του προέδρου της Βουλής, οπότε λογικά θα δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ζόραν Ζάεφ, από τον οποίον απαίτησε δημόσια δήλωση ότι θα παραμείνει ακέραιο το κράτος.

Αυτό το αίτημα, μάλλον ομοιάζει προσχηματικό, επειδή μια δήλωση προφανώς και δεν είναι αρκετή να εξασφαλίσει την ακεραιότητα των Σκοπίων, από την στιγμή που παραβιάζονται Συνθήκες υπογεγραμμένες από τους ενδιαφερόμενους και με εγγυήτριες δυνάμεις των συμφωνιών. Και η ακεραιότητα της Γιουγκοσλαβίας ήταν εγγυημένη, αυτό όμως δεν εμπόδισε την διάλυσή της, ούτε θα εμποδίσει περαιτέρω αποσχίσεις από το έδαφός της - που προαναγγέλλονται ήδη.

Με όποια απόφαση πάρει ο πρόεδρος των Σκοπίων, δεν αντιλαμβάνομαι πώς θα κατασιγάσουν τα πάθη. Παρά την εκεχειρία, λόγω αναμονής της αποφάσεως Ιβάνοφ, μια βόμβα τοποθετήθηκε στο σπίτι των γονιών του βουλευτή του VMRO-DPMNE, του κόμματος του Γκρούεφσκι, και πρώην υπουργού Εξωτερικών των Σκοπίων, Αντόνιο Μιλοσόσκι. Ο εκρηκτικός μηχανισμός βρέθηκε από τον 66χρονο πατέρα του βουλευτή, ενώ απομακρύνθηκε η οικογένεια από το σπίτι, μέχρι να εξουδετερωθεί η βόμβα από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο το γεγονός, αλλά είναι ενδεικτικό του κλίματος. Οι οπαδοί του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, με την συμμαχία των Αλβανών, δεν πρόκειται να αποδεχθούν την λύση νέων εκλογών, επειδή αφενός έχουν στην κατοχή τους την πλειονότητα των βουλευτών για να σχηματίσουν κυβέρνηση, αλλά έχουν και την αμέριστη υποστήριξη της Δύσης, ιδίως των ΗΠΑ, με την πίεση στον Ιβάνοφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ίσως οι πιέσεις πιάσουν τόπο, γι’ αυτό και η αρχική απόλυτη άρνηση του Ιβάνοφ, μεταβλήθηκε στο αίτημα μιας δημόσιας δήλωσης από τον Ζάεφ, με αμφισβητούμενο αποτέλεσμα.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι οπαδοί του Γκρούεφσκι, συνηθισμένοι στην εξουσία επί 12ετία, είναι βέβαιο πως δεν θα δεχθούν αυτήν την λύση στην πολιτική κρίση, αφενός επειδή ο Ζάεφ θα αποδεχθεί την σύνθετη ονομασία για τα Σκόπια, αφετέρου είναι βέβαιο πώς θα αποκτήσουν οι Αλβανοί τα δικαιώματα που απαιτούν, με το πιθανότερο ενδεχόμενο την αλβανοποίηση των Σκοπίων σε συντομότερο χρόνο από αυτόν που προσδοκούσαν.

Αν προκρίνει την λύση των εκλογών ο Ιβάνοφ, ικανοποιώντας τον Γκρούεφσκι και τους οπαδούς του, τότε φυσικά δεν θα γίνει δεκτή αυτή η λύση από τους αντιπάλους, οι οποίοι θα χάσουν την κυβέρνηση μέσα από τα χέρια τους. Αντιρρήσεις θα φέρουν φυσικά και οι Δυτικοί, με μόνους τους Ρώσους να φέρονται ικανοποιημένοι, χωρίς όμως να αναμιχθούν δημοσίως.

Όλα αυτά σημαίνουν, πώς δεν είναι δυνατόν να ηρεμήσουν τα πράγματα. Ο Γκρούεφσκι ιδιαίτερα, με πολλούς συνεργάτες του, θα βρεθούν στην φυλακή, αν χάσουν την εξουσία. Η έρευνα της Δικαιοσύνης θα προχωρήσει, και τα στοιχεία εις βάρος τους είναι συντριπτικά, έστω και αν αυτή την στιγμή περιορίζονται μόνον στις τηλεφωνικές υποκλοπές. Ο Ζάεφ έχει προαναγγείλει ότι η έρευνα θα επεκταθεί και στα οικονομικά σκάνδαλα που βαραίνουν τον Γκρούεφσκι.

Στην Αθήνα πάντως, ελπίζουν ότι έπειτα από την αναγνώριση του Ταλάτ Τζαφέρι του αλβανικού κόμματος ως προέδρου της Βουλής από τη Γερμανία, αλλά και την επίσκεψη στα Σκόπια, του Χόιτ Μπράιαν Γι, αναπληρωτή βοηθού του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για ζητήματα Ευρώπης και Ευρασίας (με την επιλήψιμη συμφεριφορά ως Πρόξενος στην Θεσσαλονίκη), η κατάσταση σταδιακά θα οδηγηθεί προς εκτόνωση. Δεν συμμερίζομαι αυτήν την αισιοδοξία.
Σημειώνω πάντως, ότι Αμερικανοί γερουσιαστές ερευνούν την δραστηριότητα των διπλωματών τους στα Δυτικά Βαλκάνια, λόγω της εμφανούς εμπλοκής τους στις πολιτικές εξελίξεις, που εξακολουθούν να βρίσκονται στην γραμμή Ομπάμα, ενώ είναι άγνωστο αν την έχει υιοθετήσει ο Ντ. Τραμπ. Για την περίπτωση των Σκοπίων, μάλλον υπάρχει η συγκατάνευση των ΗΠΑ, λόγω της στροφής του Γκρούεφσκι προς την Ρωσία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαΐ 2017


Συμφέρον των ΗΠΑ είναι να διατηρηθούν μεν τα κράτη ως έχουν, αλλά αυτό συγκρούεται και με την προσπάθειά τους να ελέγχονται από μουσουλμάνους

Η ώθηση που έδωσε η κυβέρνηση Ομπάμα στους Αλβανούς, αναστατώνει την περιοχή σε επικίνδυνο βαθμό, χωρίς μέχρι στιγμής η κυβέρνηση των ΗΠΑ να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Απεναντίας, συνεχίζεται η ίδια πολιτική, με τους πρεσβευτές των ΗΠΑ να επεμβαίνουν στο εσωτερικό των χωρών απροκάλυπτα, χωρίς να κρατούν ούτε τα προσχήματα. Όπως ακριβώς έπρατταν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις στις αποικίες τους.

Είχα αναφερθεί στις δημόσιες τοποθετήσεις των Αμερικανών πρεσβευτών, στα Σκόπια και στα Τίρανα. Προχθές, πήρε την σκυτάλη και ο Πρεσβευτής στην Πρίστινα, ο οποίος ως μη όφειλε -αν υπήρχε σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και στην ανεξαρτησία των κρατών- κάλεσε τα πολιτικά κόμματα του Κοσσυφοπεδίου να επικυρώσουν τη συμφωνία για την οριοθέτηση των συνόρων με το Μαυροβούνιο, γνωστού όντος ότι η αντιπολίτευση αρνείται, επειδή πιστεύει ότι με τη συμφωνία το Κοσσυφοπέδιο θα χάσει εδάφη.

Δεν προβαίνω αυθαιρέτως σ’ αυτές τις διαπιστώσεις. Ήδη, προ τριών ημερών βρέθηκαν εννέα Αμερικανοί γερουσιαστές στα Τίρανα προκειμένου -σύμφωνα με τις δηλώσεις- να διερευνήσουν το ρόλο που παίζουν οι Αμερικανοί διπλωμάτες στην επίλυση των πολιτικών κρίσεων στις βαλκανικές χώρες, επειδή «παρεμβαίνουν περισσότερο από ό,τι χρειάζεται στις εσωτερικές υποθέσεις των βαλκανικών χωρών και αυτό έχει προκαλέσει πολιτική κρίση».

Ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ είχε το "Έθνος", με τίτλο "Το γαϊτανάκι των αυτονομιστικών κινημάτων στις βαλκανικές χώρες", όπου παρατηρεί ότι κάθε χώρα των Δυτικών Βαλκανίων έχει τους δικούς της αυτονομιστές. Όντως έτσι είναι, με την περιοχή να έχει βαρύ παρελθόν εθνοτικών συγκρούσεων. Η σοβαρότητα της κατάστασης φαίνεται, όχι μόνον από τις χωρίς προσχήματα επεμβάσεις των διπλωματών στις πολιτικές εξελίξεις των χωρών, αλλά και τις επίσης απροκάλυπτες επεμβάσεις τω Τιράνων και της Πρίστινας, στην εσωτερική πολιτική σκηνή των Σκοπίων και της Σερβίας.

Θεωρώ, ότι συμφέρον των ΗΠΑ είναι να διατηρηθούν μεν τα κράτη ως έχουν, αλλά αυτό συγκρούεται και με την προσπάθειά τους να ελέγχονται από μουσουλμάνους, ως απωθητικό εργαλείο στη ρωσική επιρροή, κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί εκλαμβάνουν την υποστήριξη ως άδεια επέκτασης. Υποστηρίζω επίσης, πως δεν έχουν λόγο οι ΗΠΑ να ευνοήσουν την δημιουργία "Μεγάλης Αλβανίας", και να έχουν αύριο στα Βαλκάνια ένα ισχυρό υποκατάστατο της Τουρκίας που να τους δημιουργεί προβλήματα.

Οι πρεσβευτές των ΗΠΑ στα Τίρανα, Ντόναλντ Λου, και στην Πρίστινα, Γκρεγκ Ντέλαβι, επέκριναν τις δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα και του Προέδρου του Κοσόβου, Χασίμ Θάτσι για ενδεχόμενη ένωση Αλβανίας-Κοσόβου σε περίπτωση που κλείσουν οι πόρτες της Ε.Ε. «Η Αμερικανική κυβέρνηση στηρίζει την ακεραιότητα του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας. Τασσόμαστε ενάντια σε κάθε συζήτηση για ένωση. Αυτό ζημιώνει τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή πορεία των δύο χωρών», τόνισε ο Ντόναλντ Λου. Από την πλευρά του ο Γρεγκ Ντέλαβι, χαρακτήρισε τις δηλώσεις "απρόσεκτες".

Ελπίζω όμως, να αντιλαμβάνονται οι εν λόγω Πρεσβευτές, -που ακολουθούν ακόμη την πολιτική Ομπάμα, και φαίνεται πως επείγονται να την ολοκληρώσουν, πριν αποφασίσει ο Τραμπ να ενδιαφερθεί για την περιοχή και να τους αντικαταστήσει- ότι δεν έχουν να κάνουν με συνηθισμένους πολιτικούς στα Δυτικά Βαλκάνια, αλλά με πρόσωπα που τοποθετήθηκαν ακριβώς λόγω της διαφθοράς στην οποία διακρίνονται.
Και ότι εξαρτώνται το ίδιο και από την Τουρκία, με το χρήμα που προσφέρει ο Ερντογάν αφειδώς, είτε απευθείας, είτε μέσω της ΤΙΚΑ, της υποτιθέμενης αναπτυξιακής εταιρίας, που είχε ιδρύσει ο τουρκικός στρατός την εποχή της επιρροής των κεμαλιστών.

Πληθαίνουν οι "ανησυχίες" ότι ο Έντι Ράμα εξυπηρετεί σχεδιασμούς της Άγκυρας στα Βαλκάνια, μέσα από την επιχειρούμενη αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων, ενώ κάποιοι εκτιμούν ότι προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα εθνικής πόλωσης για να διασωθεί από την πολιτική του συντριβή, την οποία βλέπει με τρόμο να έρχεται. Ό,τι ακριβώς κάνει και ο Γκρούεφσκι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ανδρέας Γ.Μπανούτσος
Ιδρυτής και Πρόεδρος Δ.Σ. ΚΕΔΙΣΑ


Η πολιτική κρίση που μαστίζει τα Σκόπια (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας- ΠΓΔΜ) επιχειρείται να αποδοθεί από διάφορους εν Ελλάδι αναλυτές των Διεθνών Σχέσεων στην αυταρχική και διεφθαρμένη διακυβέρνηση (2006-2016) του πρώην Σλαβομακεδόνα πρωθυπουργού των Σκοπίων Νίκολα Γκρουέφσκι. Αυτό που είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια αποκρύπτουν οι εν λόγω αναλυτές είναι ότι ο Νίκολα Γκρουέφσκι ανατράπηκε το 2016 από μία χρηματοδοτούμενη από τον διεθνή κερδοσκόπο Τζορτζ Σόρος εκστρατεία υπό τις ευλογίες του Αμερικανικού βαθέους κράτους. Επρόκειτο δηλαδή για μια νέα εκδοχή των «χρωματιστών επαναστάσεων» (Colour Revolutions) που έλαβαν χώρα σε διάφορες χώρες (Ουκρανία, Γεωργία, Λίβανος κλπ) κατά την προηγούμενη δεκαετία που έτυχε να κυβερνώνται από κυβερνήσεις που δεν ήταν αρεστές στη Δύση. Ο Σόρος και τα αφεντικά του θέλουν να εξασφαλίσουν ότι ο Νίκολα Γκρουέφσκι (ηγέτης του Σλαβομακεδονικού κεντροδεξιού κόμματος VMRO-DPMNE) και ο Πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκε Ιβάνοφ δεν θα έχουν πολιτικό μέλλον στη γείτονα χώρα επειδή δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Ποια είναι όμως η γεωπολιτική τους στόχευση; Η γεωπολιτική τους στόχευση είναι να διαλύσουν το κράτος των Σκοπίων και να ενσωματωθεί η Αλβανική μειονότητα της χώρας στην κυοφορούμενη «Μεγάλη Αλβανία». Οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί του Αμερικανικού βαθέος κράτους ευνοούν την ενίσχυση του Αλβανικού εθνικισμού και τη δημιουργία μιας «Μεγάλης Αλβανίας», η οποία θα περιλαμβάνει την Αλβανία, το Κόσοβο και τις Αλβανικές περιοχές των Σκοπίων. Στα πλαίσια αυτά μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί κατά την εκτίμησή μου η επίσκεψη του τότε εν ενεργεία (πρώην πλέον) Δ/ντη της CIA Τζον Μπρέναν στα Τίρανα τον Δεκέμβριο του 2016. Το πρώτο βήμα για την δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας» είναι η ομοσπονδιοποίηση του κράτους των Σκοπίων, έργο που θα αναλάβει να επιτελέσει η υπό σχηματισμό κυβέρνηση συνεργασίας των Σλαβομακεδόνων Σοσιαλδημοκρατών του Ζόραν Ζάεφ και των Αλβανών μειονοτικών. Μετά την ομοσπονδιοποίηση το επόμενο βήμα θα είναι η ενσωμάτωση των Αλβανικών ομόσπονδων περιοχών των Σκοπίων στο Κόσοβο.

Επειδή κάποιοι καλοθελητές θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν ως συνομωσιολόγο θα αναφέρω τη δήλωση του Προέδρου της Επιτροπής για την Ευρώπη και την Ευρασία της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Ντάνα Ροχραμπάτσερ (Dana Rohrabacher) τον Φεβρουάριο του 2017 ότι «οι Αλβανοί της Μακεδονίας (ναι την ανέφερε ως Μακεδονία και όχι ως FYROM) θα πρέπει να γίνουν μέρος του Κοσόβου ενώ το υπόλοιπο κομμάτι θα μπορούσε να ενσωματωθεί στη Βουλγαρία». Ο Ροχραμπάτσερ επίσης δήλωσε ότι θα πρέπει να αλλάξουν τα σύνορα στα Βαλκάνια. Το πιο ανησυχητικό για τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα είναι ότι η κυβέρνηση Τραμπ λόγω της υποστήριξης που παρέχει στους Κούρδους της Συρίας θέλει να κατευνάσει τον Ερντογάν επιτρέποντας του να παίξει το χαρτί του Αλβανικού εθνικισμού στα Βαλκάνια. Ο Ερντογάν θέλει να αυξήσει την επιρροή της Τουρκίας στο Αλβανικό στοιχείο στα Βαλκάνια προκειμένου να αναβιώσει τον ρόλο που είχε η κάποτε η Οθωμανική αυτοκρατορία στην περιοχή.

Σε όλη αυτή την αναταραχή που σημειώνεται στη γεωπολιτική μας γειτονιά και που απειλεί να πλήξει τα εθνικά μας συμφέροντα, η πολιτική των ίσων αποστάσεων που ακολουθεί η Ελληνική κυβέρνηση έναντι των εμπλεκόμενων μερών στα Σκόπια όχι μόνο δεν είναι ενδεδειγμένη αλλά και επιζήμια για τα εθνικά μας συμφέροντα. Η Αθήνα θα πρέπει να αναλάβει διπλωματικές πρωτοβουλίες που να εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του κράτους των Σκοπίων και προς αυτή την κατεύθυνση θα βοηθούσε η ενεργή επιδίωξη ενός έντιμου συμβιβασμού για την επίλυση του ζητήματος του ονόματος των Σκοπίων. Η αναγνώριση μίας σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό (για συνολική χρήση) για το κράτος των Σκοπίων παρόλο που δεν είναι η άριστη επιλογή για τα εθνικά μας συμφέροντα σίγουρα είναι προτιμότερη από το να αφήσουμε να διαλυθεί το κράτος αυτό και να δημιουργηθεί στη θέση του μια «Μεγάλη Αλβανία» και ενδεχομένως και μια «Μεγάλη Βουλγαρία».

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ

Πηγές
http://www.judicialwatch.org/blog/2017/02/u-s-gives-soros-groups-millions-destabilize-macedonias-conservative-govt/
http://www.independent.co.uk/news/world/europe/macedonia-not-a-country-senior-us-republican-congressman-dana-rohrabacher-a7569666.html
http://www.balkaninsight.com/en/article/russia-influence-hunts-cia-director-visit-in-albania-12-08-2016
https://balkanstory.wordpress.com/2012/05/07/erdogan-turkish-soldiers-will-help-albanians-liberate-their-lands/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Μαΐ 2017


Του Πρέσβη Αλέξανδρου Μαλλιά

Ο κύκλος των εσωτερικών συγκρούσεων στην πΓΔΜ δεν έχει κλείσει. Το σύνταγμα του 1991 ευρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος. Προκάλεσε την αντίδραση των γειτόνων (Ελλάδα) καθώς και του αλβανικού πληθυσμού της χώρας.

Περιείχε αλυτρωτικές πρόνοιες και άρθρα. Προσδιόριζε την χώρα ως «εθνικό κράτος του μακεδονικού έθνους (λαού)» θέτοντας τους αυτόχθονες αλβανικούς πληθυσμούς σε ήσσονα μοίρα. Έγκαιρες προειδοποιήσεις ΟΑΣΕ και Συμβουλίου Ευρώπης για παραχώρηση εκπαιδευτικών δικαιωμάτων στην αλβανική γλώσσα απορρίφθηκαν.
Καίτοι τα αλβανικά κόμματα μετείχαν κατά κανόνα κυβερνητικών συνασπισμών, οι αλβανοί της πΓΔΜ παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένοι από την γραφειοκρατία.

Ο πρόεδρος Κίρο Γλιγκόρωφ δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται εγκαίρως την δυναμική του αλβανικού παράγοντα. Η καταστολή επικράτησε της πρόληψης.

Οι εθνοτικές συγκρούσεις του 2001, κατέληξαν στην Συμφωνία της Αχρίδας και στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 1991, η οποία επεβλήθη από την Διεθνή Κοινότητα (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση).

Η Ελλάδα, προωθώντας συμφέροντα της, είχε διαδραματίσει θετικό ρόλο. Θέσεις Αθηνών ακολούθησαν γειτονικές χώρες αποτελώντας πρόπλασμα για διαμόρφωση πολιτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ . Δυνατότητες, προστιθέμενη αξία και κύρος Ελλάδος ήταν τότε αναμφίβολα διαφορετικού επιπέδου σε σύγκριση με τελευταία οκταετία.

Η Ελλάδα βρέθηκε συχνά στο «μάτι του κυκλώνα». Σλαβομακεδονικό κατεστημένο, σε διαφορετικές αποχρώσεις και βαθμό έντασης, παρέμεινε προσηλωμένο στην εκμετάλλευση της «θεωρίας της αδύναμης χώρας» που απειλείται από γειτονική Ελλάδα. Καλόν όμως είναι να θυμηθούμε ότι όταν είχαμε την δυνατότητα, η υπαρκτή πολιτική βούληση για εξεύρεση λύσης στο όνομα εμποδίστηκε ενίοτε από εσωτερικές πολιτικές-κομματικές ισορροπίες.

Ευθύνη όμως έχουν τόσο χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και η Ουάσιγκτον. Επί σειρά ετών καλλιέργησαν ψευδαισθήσεις αντί του αναγκαίου και απαραίτητου για μια νεοπαγή δημοκρατία πνεύματος συνδιαλλαγής και συμβιβασμού τόσο στο εσωτερικό όσο και με τους γείτονες.

Η εκ μέρους της Ουάσιγκτον αναγνώριση της χώρας με την συνταγματική της ονομασία στις 4 Νοεμβρίου 2004 ήταν άδικη για την Ελλάδα. Ανέτρεψε την ισορροπία των συνομιλιών σε βάρος της Ελλάδας και κατέδειξε επιλεκτική χρησιμότητα συμμαχικών δεσμών χωρών ΝΑΤΟ, ενισχύοντας αλαζονεία Σλαβομακεδόνων . Στάση ευθύνης και αξιοπρέπειας Ελλάδος στο Βουκουρέστι αποκατέστησε κάπως ισορροπία καθιστώντας σαφές ότι επίλυση ονομασίας συνιστά προϋπόθεση ένταξης στο ΝΑΤΟ.

«Αλβανική πλατφόρμα» -θα ήταν προτιμότερο υπογραφεί στα Σκόπια -επιμένει δέσμευση κυβέρνησης (Σλαβομακεδόνων) επιλύσει πρόβλημα ονομασίας ώστε αρθούν εμπόδια για ένταξη ΝΑΤΟ και αργότερα σε Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο ιός συγκρούσεων είναι ενδημικός. Δεν θα αργήσει η στιγμή νέας αναθεώρησης Συντάγματος 1991. Μέχρι στιγμής έχει υποστεί τριάντα τροποποιήσεις. Πρόβλημα δεν αποτελούν τροποποιήσεις αλλά το Σύνταγμα. Κύρια ευθύνη παρούσα φάση έχουν πρόεδρος κύριος Γκεόργκι Ιβάνωφ και κύριος Νίκολα Γκρουέφσκι. Ενέργειες τους επιβεβαιώνουν θέσεις και εκτιμήσεις Ελλάδος, ήδη από 2007.

Η αρχική δήλωση του ΥΠΕΞ περί αποφυγής μονομερών ενεργειών και σεβασμού κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της γείτονος είναι ορθή. Χρήσιμο θα ήταν το σύνολο γειτονικών με τη πΓΔΜ χωρών ακολουθήσουν ίδια γραμμή.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Μαΐ 2017


Πριν δέκα χρόνια ο Ν. Γκρουέφσκι και το κόμμα του VMRO αναλάμβαναν τα ηνία της ΠΓΔΜ, με καταστροφικά αποτελέσματα. Από πρότυπο χώρας υποψηφίας προς ένταξη στην ΕΕ, σήμερα θέτει σε κίνδυνο τη σταθερότητα στην περιοχή.

Η ΠΓΔΜ υπήρξε κάποτε πρότυπο χώρας υποψήφιας προς ένταξη στην ΕΕ, από το οποίο όμως απομακρύνεται πλέον καθημερινά, δηλώνει ο γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών Μάιχελ Ροτ στην DW για να προσθέσει: «Σήμερα η χώρα χάνει την εμπιστοσύνη που απέκτησε με πολύ κόπο». Μόλις 2 εκ. κατοίκους αριθμεί σήμερα η ΠΓΔΜ. Η πόλωση και το μίσος μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων έχει φθάσει στο αποκορύφωμα. Η ανελέητη διαμάχη μεταξύ του συντηρητικού πρώην πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουέφσκι και του σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ μαίνεται ήδη εδώ και τρία χρόνια. Η χώρα προκαλεί συνεχώς πονοκεφάλους σε ΕΕ και ΗΠΑ.

Η κατάσταση δεν ήταν πάντα τόσο άσχημη όσο σήμερα. Λόγω της πολιτικής του πρώτου προέδρου της ΠΓΔΜ Κίρο Γκλιγκόροφ τη δεκαετία του '90 απετράπη η εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Μια δεκαετία περίπου αργότερα η χώρα διολίσθησε σε μια ένοπλη διένεξη μεταξύ των αρχών ασφαλείας και αλβανών εξεγερθέντων, η οποία τερματίστηκε μετά από ένα εξάμηνο με την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας. Ήδη το 2005 η ΠΓΔΜ αποκτούσε το στάτους του υποψηφίου προς ένταξη μέλους της ΕΕ, ως δεύτερη χώρα της πρώην Γιουγκοσλαβίας μετά την Σλοβενία.

Σημείο καμπής θεωρείται η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008. Η Ελλάδα άσκησε βέτο στην ένταξη της ΠΓΔΜ στην νατοϊκή συμμαχία λόγω του ζητήματος της ονομασίας. Το επεισόδιο αυτό ήταν η απαρχή μιας διαδικασίας για τον έλεγχο του κράτους από το κόμμα VMRO του Νίκολα Γκρουέφσκι, ξεκινώντας από την νομοθεσία και φθάνοντας μέχρι την δικαιοσύνη, δηλώνει ο Νίκολα Ντιμιτρόφ, πρώην πρέσβης της ΠΓΔΜ και επί χρόνια εκπρόσωπος της χώρας του στις διαβουλεύσεις με την Ελλάδα για το ζήτημα της ονομασίας.

Ο Γκρουέφσκι μεγάλος κερδισμένος της διένεξης με την Αθήνα

Ο Γκρουέφσκι κατάφερε να αποσπάσει σημαντικά οφέλη για το κόμμα του απ' όσα έγιναν στο Βουκουρέστι. Με όπλο του τον λαϊκισμό κατάφερε να νικήσει στις τρεις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Για να εκτονώσει την τεταμένη κατάσταση στη χώρα, η Κομισιόν πρότεινε το 2009 την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Ήταν όμως πολύ αργά πια, τονίζει ο Νίκολα Ντιμιτρόφ: «Το βέτο της Ελλάδας είχε ήδη ζημιώσει σημαντικά την αξιοπιστία των Βρυξελλών στην ΠΓΔΜ. Η ΕΕ δεν είχε πια επιρροή και κατά συνέπεια οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις δεν ήταν σε θέση να συμβάλλουν στην δημιουργία ενός κράτους δικαίου».

Όταν μετά τις εκλογές τον Δεκέμβριο του 2016 ο Γκρουέφσκι διαπίστωνε ότι δεν θα διέθετε πια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο έπαιξε για μια ακόμα φορά το χαρτί της εθνικής συνείδησης. Από την μια μέρα στην άλλη δαιμονοποιούσε την πολιτική πλατφόρμα αλβανικών κομμάτων που δεν αποτελούσαν για εκείνον μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόβλημα. Στόχος του μέσα από την νέα πόλωση ήταν να συσπειρώσει τους οπαδούς του και να αυξήσει τους υποστηρικτές του.
Επίπτωση αυτής της πολιτικής ήταν οι σκηνές βίας που εκτυλίχθηκαν στις 27 Απριλίου στη βουλή στα Σκόπια. Όμως η προσπάθεια του Γκρουέφσκι να προκαλέσει εθνική κρίση απετράπη χάρη στην αποφασιστική παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας.
Κατά την εκτίμηση του γερμανού σοσιαλδημοκράτη βουλευτή Γιόσιπ Γιουράτοβιτς «ο Γκρουέφσκι πρέπει να αποφασίσει είτε να λογοδοτήσει στις αρμόδιες αρχές για διαφθορά, είτε να επιτρέψει μια όξυνση της κρίσης σε τέτοιο βαθμό που κάποτε, πιθανότατα, να εμπλακεί ακόμα και σε εγκλήματα πολέμου».

Μπόρις Γκεοργκιέφσκι / Στέφανος Γεωργακόπουλος
Πηγή Deutche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

6 Μαΐ 2017


Την πιο χειροπιαστή απόδειξη του κυοφορούμενου εμφυλίου τον οποίον επιδιώκουν αλβανικοί εξτρεμιστικοί θύλακες στην ΠΓΔΜ, αλλά και για εξέγερση σε περιοχές της Σερβίας, όπως η κοιλάδα του Πρέσεβο, προσφέρει η κατάσχεση από τις σερβικές αρχές, μετά από πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών, πολύ μεγάλου φορτίου με οπλισμό…

Στο φορτίο συμπεριλαμβάνοντας χιλιάδες τουφέκια, πολυβόλα, όλμοι και χειροβομβίδες, το οποίο μετέφερε παράνομα με προορισμό τα Σκόπια ένας αλλοδαπός και δύο Σέρβοι πολίτες αλβανικής καταγωγής, ενώ ως παραλήπτης εμφανίζεται ένα από τα μεγαλύτερα αλβανικά κόμματα στην ΠΓΔΜ…

Η υπόθεση μοιάζει λόγο παράξενη καθώς οι Σέρβοι φέρονται να μην προέβησαν σε ανακοίνωση, για να μην υποδαυλίσουν την αστάθεια στη ΠΓΔΜ, αν και ενημέρωσαν επίσημα τα Σκόπια. Ο χειρισμός μοιάζει εκ πρώτης όψεως λίγο παράξενος, καθώς δεν είναι σε πολλούς απόλυτα κατανοητό για ποιον λόγο η αποκάλυψη της υπόθεσης θα προκαλούσε συγκρούσεις.

Πιθανότατα εννοούν, ότι ενδεχομένως θα εξοργιζόταν ο σλαβικός πληθυσμός, ειδικά λόγο της εμπλοκής πολιτικού κόμματος στην υπόθεση και οι εξτρεμιστές αυτής της πλευράς θα αναζητούσε εκδίκηση από το αλβανικό στοιχείο, φέρνοντας προ των πυλών αυτό που υποτίθεται πως όλοι θέλουν να αποτρέψουν.

Για κάποιον λόγο οι Σκοπιανοί από την πλευρά τους αμφισβητούν την είδηση, προσθέτοντας περισσότερο μυστήριο στην υπόθεση, ενδεχομένως διότι πάντα ανησυχούν μήπως η Σερβία θα επιθυμούσε να αποκτήσει κοινά σύνορα με την Ελλάδα, με τους Βούλγαρους που είναι εθνολογικά συγγενής πληθυσμός με το σλαβικό στοιχείο της ΠΓΔΜ, να τρέφουν παρόμοιες φιλοδοξίες.

Οι Σκοπιανοί δείχνουν να πιστεύουν, ή αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, ότι πρόκειται για ένα από τα συνήθη «κόλπα» των μυστικών υπηρεσιών, αν και δεν διευκρινίζεται ποιος θα μπορούσε να είναι ο στόχος. Ωστόσο, βασική «αρετή» μιας σκευωρίας – προβοκάτσιας, είναι να είναι απολύτως εύσχημη. Άρα τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θα αναγνωρίσει ο Γκιόργκε Ιβάνοφ την κυβέρνηση και θα την ορκίσει, ή θα επιμένει στην αρχική του απόφαση, να αρνείται τον σχηματισμό κυβέρνησης;

Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Βουλής των Σκοπίων, αλβανικής καταγωγής, απέστειλε στο γραφείο του προέδρου του Κράτους επιστολή με την οποία τον ενημερώνει επίσημα ότι σχηματίσθηκε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ο ίδιος εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

Αναμένεται τώρα να δούμε ποια θα είναι η ενέργεια του Προέδρου, Γκιόργκε Ιβάνοφ. Θα αναγνωρίσει την κυβέρνηση και θα την ορκίσει, ή θα επιμένει στην αρχική του απόφαση, να αρνείται τον σχηματισμό κυβέρνησης, η οποία σχηματίζεται από πλειοψηφία με αλβανικά κόμματα; Το σοβαρό ζήτημα που θα προκύψει, είναι ότι όπως έγιναν τα πράγματα στην γειτονική χώρα, ό,τι και να αποφασίσει θα έχει απέναντί του τον μισό σλαβικό πληθυσμό.

Δεν υπήρχε αυτή η διαίρεση πριν από λίγα χρόνια μεταξύ των Σλάβων. Οι αντιπαραθέσεις υπήρχαν μεταξύ Σλάβων και Αλβανών. Ίσως επειδή η σλαβική αντιπολίτευση δεν ήταν αρκετά ισχυρή και ο Γκρούεφσκι έκανε περίπατο. Από την στιγμή όμως που οι Δυτικοί αποφάσισαν να απομακρύνουν τον Γκρούεφσκι, φρόντισαν να ενώσουν τα σλαβικά κόμματα της αντιπολίτευσης, με ταυτόχρονη απαξίωση -δικαίως- του Γκρούεφσκι, και δημιουργήθηκε πλέον καινούργια κατάσταση. Σλάβοι κατά Αλβανών, αλλά και Σλάβοι εναντίον Σλάβων.

Με τεταμένο, λοιπόν τα κλίμα στην πολιτική σκηνή των Σκοπίων, το οποίο οι πολιτικοί φροντίζουν να το πυροδοτούν συνεχώς, η όποια απόφαση του Ιβάνοφ, αποκλείεται να φέρει την ηρεμία, για την οποία όμως φέρονται βέβαιοι οι Δυτικοί ότι θα υπάρξει με τη ορκωμοσία κυβέρνησης. Να μου επιτραπεί να διαφωνήσω πλήρως. Ο μεν Γκρούεφσκι, αν βρεθεί εκτός κυβέρνησης, το πιθανότερο είναι να γνωρίσει την φυλακή μαζί με τους συνεργάτες του. Ακόμη και στην περίπτωση που διατηρεί ακόμη εν ενεργεία κάποιους προστάτες και το αποφύγει, έχει τελειώσει η πολιτική του καριέρα, ενδεχόμενα που προφανώς δεν επιθυμεί. Γι’ αυτό άλλωστε έχει δημιουργήσει παραστρατιωτικές ομάδες, που είναι έτοιμες να συγκρουστούν, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και στρατιωτική επέμβαση.

Αν ο Ιβάνοφ δεν ορκίσει κυβέρνηση από την πλειοψηφία, τότε είναι ο Ζάεφ με τους Αλβανούς, για τους οποίους η παρούσα κατάσταση αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία να συγκυβερνήσουν ουσιαστικώς το κράτος, με την παροχή των δικαιωμάτων που απορρέουν από τον χάρτη της «αλβανικής πλατφόρμας», με πλήθος αιτημάτων που αποδέχθηκε ο Ζάεφ, θα είναι αυτοί που δεν θα αναγνωρίσουν την απόφαση του Προέδρου, με όλα τα συνεπακόλουθα και τους βετεράνους UCKάδες σε ετοιμότητα.

Και είναι βέβαιο πως οι Αλβανοί των Σκοπίων, συνεπικουρούμενοι από την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο δεν θα αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη, αφού ήδη προβαίνουν σε προκλητικές ενέργειες, με πλέον χαρακτηριστική αυτήν του νεοεκλεγέντος προέδρου της Βουλής, ο οποίος ως μη όφειλε στο γραφείο του Προέδρου τοποθέτησε και την αλβανική σημαία. Την σημαία δηλαδή, ενός ξένου κράτους, γνωρίζοντας ότι αυτό αποτελεί πρόκληση μεγάλου μεγέθους που οξύνει την αντιπαράθεση.

Φυσικά, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις, γι’ αυτήν την ενέργεια του Ταλάτ Τζαφέρι, η οποία χαρακτηρίστηκε από τους Σλάβους αντιπάλους του ως «έγκλημα κατά της χώρας και άμεση επίθεση κατά του κράτους». Ζητήθηκε μάλιστα και η επέμβαση της Δικαιοσύνης, αλλά υπήρξε και αίτημα προς τον Ιβάνοφ να προστατεύσει την συνταγματική νομιμότητα της χώρας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί προέβη σ’ αυτήν την ενέργεια ο Τζαφέρι. Είναι έμπειρος πολιτικός –υπουργός Άμυνας, στην προηγούμενη κυβέρνηση, όταν συμμετείχε το αλβανικό κόμμα DUI, του Αλί Αχμέτι, στην κυβέρνηση Γκρούεφσκι, αλλά με λιγότερα αιτήματα-, και το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι πως υπήρξε ισχυρή διαβεβαίωση του αφιχθέντος προ τριών ημερών στα Σκόπια, Αμερικανού συμβούλου του ΥΠΕΞ, ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση υπό τον Ζάεφ.
Να σημειώσω για κατακλείδα, ότι η Αθήνα βρίσκεται μεν σε εγρήγορση, ιδίως μετά τις αιματηρές εξελίξεις στα Σκόπια, αλλά τηρεί αποστάσεις ασφαλείας, προκειμένου να μη χρησιμοποιηθεί η στάση της ως επιχείρημα το οποίο θα αξιοποιηθεί από τους ακραίους κύκλους των Σκοπίων για περαιτέρω κλιμάκωση της πολιτικής έντασης. Ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να βρίσκεται σε ετοιμότητα, και επανακαθορίστηκαν -όπως και το 1990- οι τοποθεσίες στο Κιλκίς για δημιουργία καταυλισμών για το κύμα των προσφύγων που θα προκύψει με την κήρυξη του εμφύλιου, αλλά και αλβανοσλαβικού πολέμου που θα προκύψει.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Μαΐ 2017


Του πρέσβη ε.τ. Αλέξανδρου Π. Μαλλιά

1. Η Συμφωνία της Αχρίδας που υπεγράφη τον Αύγουστο του 2001 μεταξύ του συνόλου των Σλαβομακεδονικών και Αλβανικών πολιτικών κομμάτων της πΓΔΜ, υπό την καθοδήγηση και πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ, προκάλεσε μια ουσιαστική μεταβολή της δομής της κρατικής υπόστασης της γειτονικής μας χώρας και ταυτόχρονα της νομής της εξουσίας.
Ο Εθνικός απελευθερωτικός στρατός (NLA) μετετράπη στο βασικό πολιτικό κόμμα των αλβανών (DUI) με πρόεδρο τον χαρισματικό Αλί Αχμέτι. Δεν θα σταθώ στις επιμέρους πρόνοιες της Συμφωνίας της Αχρίδας. Όπως κάθε συμφωνία , διμερής , πολυμερής ή διεθνής συνομολογείται υπό δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς δυνάμεων.

2. Έχοντας όμως από πρώτο χέρι έγκυρη και συνεχή πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στον βόρειο γείτονά μας πρέπει να ομολογήσω ότι αρκετά από τα αιτήματα του αλβανικού πληθυσμού της πΓΔΜ , ως προς την χρήση της αλβανικής γλώσσας και την ανάγκη εξασφάλισης πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην αλβανική  ήταν λογικά και μετριοπαθή αιτήματα αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας. Πρώτος και κύριος στόχος των αλβανών ήταν και παραμένει η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ (κυρίως) και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την προοπτική αυτή ανέτρεψε λόγω της επιλογής μιας πρωτόγονης και αλυτρωτικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρουέφσκι. Ο ξυλοδαρμός από σλαβομακεδόνες παραστρατιωτικούς, του σλαβομακεδόνα αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου των Σκοπίων, αποτελούν την επιτομή της πόλωσης και των ψευδαισθήσεων που συστηματικά καλλιέργησε η πολιτική τάξη της γειτονικής μας χώρας για μια δεκαετία. Σήμερα διαλύονται στα Σκόπια  τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και οι συμβολισμοί μιας εθνικής ταυτότητας που αναζητούσαν μέσω της επίσημης πολιτικής του εξαρχαϊσμού.

3. Ο αλβανικός πληθυσμός της πΓΔΜ αρνήθηκε να λάβει μέρος στο δημοψήφισμα της 8ης Σεπτεμβρίου 1991 με το οποίο η πρώην σοσιαλιστική ομόσπονδη δημοκρατία αυτή της Γιουγκοσλαβίας έγινε ανεξάρτητο κράτος με την συνταγματική ονομασία «Republika Makedohnjia» (“Δημοκρατία της Μακεδονίας”).  Χρησιμοποιώ την σλαβομακεδονική διατύπωση της ονομασίας διότι έτσι αναφέρεται στο σύνταγμά της γραμμένο στο κυριλλικό αλφάβητο. Οι αλβανοί των δυτικών περιοχών της χώρας (Τέτοβο, Γκόστιβαρ, Ντέμπαρ) ανακήρυξαν την δική τους Δημοκρατία με την ονομασία «Δημοκρατία της Ιλλυρίδας». Ο θεωρούμενος ως μετριοπαθής πρόεδρος Κίρο Γκλιγκόρωφ δεν έδινε την εντύπωση να αντιμετωπίζει θετικά τις προτάσεις των μεσολαβητών της διεθνούς κοινότητας (ΟΑΣΕ) Γκέρτ Άρενς και Μαξ Βάν Ντερ Στούλ για την αλβανική γλώσσα και την ίδρυση αλβανικής πανεπιστημιακής σχολής στο πλαίσιο του πανεπιστημίου των Σκοπίων.

4. Το Προοίμιο του συντάγματος του 1991 αποτέλεσε την ρίζα του κακού καθιστώντας την πολυπληθή αλβανική κοινότητα «πολίτες δεύτερης κατηγορίας» όπως συνήθιζε να λέγει ο ιστορικός ηγέτης των αλβανών Άρμπεν Τζαφέρι. Θυμίζω ότι πέραν του ονόματος ,το Προοίμιο του συντάγματος και άλλα άρθρα του (για παράδειγμα το άρθρο 49) προκάλεσαν και εξακολουθούν να προκαλούν την αντίδραση της Ελλάδος. Ουδέποτε θεώρησα ότι η Συμφωνία της Αχρίδας ήταν το τέλος αντίθετα ήταν ένας σημαντικός σταθμός στην προσπάθεια θεραπείας ενός πολωτικού και συγκρουσιακού ιού που είναι ενδημικός. Αντίθετα από όσα υποστηρίζουν οι σλαβομακεδόνες πολιτικοί καθώς και οι γνωστοί μας για τις αλυτρωτικές Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων (MANU) ο ιός δεν εισάγεται ούτε από την Ελλάδα ,ούτε από την Βουλγαρία, ούτε από την Αλβανία.

5. Στις 24 Ιουνίου 2011 σε μια συνέντευξη στην ανεξάρτητη(τότε) εφημερίδα των Σκοπίων Utrinski Vesnik, ρωτήθηκα κατά πόσον η συμφωνία της Αχρίδας έδωσε οριστική απάντηση στο αλβανικό ζήτημα. Η απάντηση μου έξι χρόνια πριν ήταν η ακόλουθη

Α . Το όχι μου είναι κατηγορηματικό. Τα πράγματα είναι μεν καλύτερα για τους αλβανούς σε σύγκριση με την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα πολιτικά δικαιώματα και η ισότητα στο παρελθόν. Ωστόσο , από στρατηγικής άποψης οι αλβανοί στην χώρα σας είναι όμηροι της πολιτικής εξαρχαϊσμού και της ανυπαρξίας προοπτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ.

Β . Ο μοναδικός τρόπος οριστικής σταθεροποίησης του κράτους είναι τα αλβανικά πολιτικά κόμματα από κοινού να υπογράψουν πολιτική πλατφόρμα, υπογραμμίζοντας ότι προτεραιότητά τους είναι η επίλυση του προβλήματος του ονόματος με την Ελλάδα,  που θα επιτρέψει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση ευθύς ως υπάρξει συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα.

Γ. Θεωρώ ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας σας η εθνικής καταγωγής αλβανοί κρατούν στα χέρια τους το κλειδί του μέλλοντος της χώρας σας.
(Οι θέσεις μου αυτές σε συνδυασμό με μια συνολική πρόταση  για τις σχέσεις της Ελλάδος με την πΓΔΜ και τον αλβανικό παράγοντα στα βαλκάνια περιλαμβάνονται εκτενώς στο βιβλίο μου «Οράματα και Χίμαιρες – Διαδρομές ενός Διπλωμάτη (Εκδόσεις Ι.Σιδέρης, 2016)» και «Η άλλη κρίση – η μαρτυρία ενός πρέσβη (Εκδόσεις Ινφογνώμων, 2013)».

6. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε σε μια απαξιωτική για φίλη και σύμμαχο χώρα μεταχείριση από τις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2004. Θυμίζω ότι με το πρόσχημα την ανάγκη να υπερψηφιστεί από τους σλαβομακεδόνες το πακέτο των συνταγματικών αναθεωρήσεων που επέβαλε η Συμφωνία της Αχρίδας, η Ουάσινγκτον προσέφερε ως αντάλλαγμα την συνταγματική ονομασία. Πέραν των δικαιολογημένων αντιδράσεων , διαμαρτυριών και αποριών που προκάλεσε στην Ελλάδα, η Αμερικανική αυτή σημαντική πολιτική απόφαση δημιούργησε μια πρόσθετη αλαζονεία και αυτοπεποίθηση στα Σκόπια. Ειδικότερα δε στο σλαβομακεδονικό κατεστημένο. Ταυτόχρονα υπονόμευσε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων, μειώνοντας την διάθεση των σλαβομακεδόνων για λύση. Θέλω να ελπίζω ότι τώρα ακόμη και οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι η ευθύνη ανήκει ολότελα στην πολιτική των κυβερνήσεων του κυρίου Γκρουέφσκι. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε άθελά της να καταβάλει ένα σοβαρό τίμημα για ένα ζήτημα στο οποίο ουδεμία ευθύνη είχε.

7. Η λεγόμενη «αλβανική πλατφόρμα» για την πΓΔΜ κάνει ξεχωριστή μνεία της ανάγκης επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας. Προτείνει την υιοθέτηση δεσμευτικής διακήρυξης του Κοινοβουλίου των Σκοπίων προκειμένου να εξαναγκάσει την κυβέρνηση να λύσει το πρόβλημα. Απαιτεί ταυτόχρονα την συμμετοχή των αλβανών στις συνομιλίες με την Ελλάδα. Ο λόγος είναι σαφής. Σύμφωνα με το Κείμενο αυτό που φέρει την υπογραφή όλων των αλβανών πολιτικών αρχηγών της πΓΔΜ, η επίλυση του θέματος του ονόματος θα άρει τα εμπόδια για την ενσωμάτωση της χώρας στο ΝΑΤΟ και της ενταξιακές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

8. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να κινείται με προσοχή. Η σημερινή κρίση στην γειτονική χώρα θα έχει συνέχεια. Εκτιμώ ότι με την πάροδο του χρόνου θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια νέα πολιτειακή μορφή που θα επιβληθεί με νέα συνταγματική αναθεώρηση. Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει αλλά πότε θα γίνει. Την κυρία ευθύνη έχουν ο στενός κύκλος του μέχρι πρότινος πρωθυπουργού κυρίου Νίκολα Γκρουέφσκι καθώς και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Γκεόργκι Ιβανώφ που ενεργεί περισσότερο ως πολιτικός προστάτης του ΒΜΡΟ και λιγότερο ως παράγων ενότητας.

9. Η σύντομη ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών με την οποία εκφράζει την λύπη του για τις εξελίξεις στην γειτονική μας χώρα και την μη ανάμειξή μας στις εσωτερικές της υποθέσεις είναι ορθή και χρήσιμη. Θα μπορούσαμε ταυτόχρονα να προβούμε σε έκκληση προς όλες τις γειτονικές με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας χώρες να κρατήσουν κοινή στάση. Ήτοι, την στήριξη της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας καθώς και την αποφυγή ενεργειών που θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως μονομερείς επεμβάσεις.

* Ο Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς είναι πρώην πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον, στα Τίρανα και στα Σκόπια



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Μαΐ 2017


Σε μια εποχή που στην ελληνική εξωτερική ειδησεογραφία κυριαρχούν το Brexit, οι γαλλικές εκλογές, οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα, τα καμώματα του Τραμπ και του Κιμ, τεκταίνονται διάφορα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια γωνιά της Ευρώπης

Και ενώ οι εξελίξεις στα του βαλκανικού μας οίκου κάθε άλλο παρά αδιάφορες ή έστω ευοίωνες είναι, πολύ μικρή είναι εντούτοις αναλογικά η «ροή της πληροφόρησης» γι' αυτές. Στην τελευταία μεγάλη κρίση που οδήγησε μετά το 1991 στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πρώτο πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους εμείς εδώ, με τις ευλογίες αφενός της «δεξιάς του Κυρίου», αφετέρου της Εκκλησίας υπό τον «μακαριστό» Χριστόδουλο αλλά και μερίδας της Αριστεράς κάναμε τους εκ του ασφαλούς χειροκροτητές των «ομόδοξων αδελφών» Μιλόσεβιτς, Μλάντιτς και Κάρατζιτς - εντέλει μπλέξαμε τα μπούτια μας με το λεγόμενο Μακεδονικό.

Πόλεμοι, σφαγές, προσφυγιά, η γιουγκοσλαβική ομοσπονδία διαλύθηκε, τα σύνορα άλλαξαν, ΗΠΑ και ισχυροί της ΕΕ εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να στήσουν προγεφυρώματα στην περιοχή προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, όπως ακριβώς προσπαθούν να κάνουν πάλι όλο εντονότερα οι Ρώσοι. Τα δεδομένα και οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταβάλλονται διαρκώς. Ταυτόχρονα, φαινόμενα που κι εδώ γνωρίζουμε πολύ καλά παρά την πιο «ευρωπαϊκή» μας επικάλυψη - διαφθορά, παραοικονομία, οργανωμένο έγκλημα, πολιτική αστάθεια, άνοδος εθνικιστικών και ρατσιστικών πολιτικών σχηματισμών - παραμένουν κοινός τόπος σε όλα σχεδόν τα Βαλκάνια. Σε συνδυασμό με το προσφυγικό και την ξενοφοβία δημιουργούν ένα σκηνικό όχι ιδιαίτερα αισιόδοξο, για τον επιπλέον λόγο ότι ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε εμείς οι ίδιοι δείχνουμε ιδιαίτερα υποψιασμένοι γι΄αυτό.

ΠΓΔΜ: Εθνίκια του VMRO οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουέφσκι εισέβαλαν την περασμένη Πέμπτη στη βουλή της «ακατονόμαστης» χώρας ξυλοκοπώντας βουλευτές (ανάμεσά τους τον ηγέτη των Σοσιαλδημοκρατών Ζόραν Ζάεφ και μειονοτικούς), εξοργισμένοι από την εκλογή ενός Αλβανού, του Ταλάτ Τζαφέρι στην προεδρία του κοινοβουλίου που όσο ήταν υπουργός Άμυνας του Γκρουέφσκι δεν τους πείραζε. Ήταν το αποκορύφωμα των ταραχών που κρατάνε από τα Χριστούγεννα όταν ο Γκρουέφσκι απέτυχε να επανεκλεγεί με ευρεία πλειοψηφία, ενώ αρνήθηκε να συνεργαστεί με τα αλβανικά κόμματα που ζητούσαν να αναγνωριστεί η γλώσσα τoυς ως δεύτερη επίσημη.

Ο Ζάεφ τα βρήκε με τους Αλβανούς, πλην όμως ο πρόεδρος της χώρας αρνήθηκε να του δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Γεγονός είναι ότι η «εποχή Γκρουέφσκι» - που κάποτε είχε γίνει δεκτός από τα Δυτικά ΜΜΕ με πολλά ταρατατζούμ ως ο νεότερος πρωθυπουργός στην Ευρώπη, για να αποδειχθεί στην πορεία ότι ο μόνος του «νεωτερισμός» ήταν η μετατροπή των Σκοπίων σε μια παροιμιώδη κιτς θεματική Ντίζνεϊλαντ που καταχρέωσε μια ήδη οικονομικά αδύναμη χώρα, πλουτίζοντας μια δράκα κολλητούς του εργολάβους και πολεοδόμους – φτάνει στο τέλος της.

Τις εξελίξεις είχαν προαναγγείλει οι μεγάλες περσινές φοιτητικές και νεολαιίστικες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Έστω αργά οι βόρειοι γείτονες την πονηρεύτηκαν τη δουλειά, κουράστηκαν από τη μεγαλομανία, τη διαφθορά, τις σπατάλες και τον αυταρχισμό του Νίκολα ο οποίος προσπαθώντας να διατηρήσει την εξουσία επενδύει ακόμα περισσότερο στον σοβινισμό σε μια νεοσύστατη χώρα που αισθάνεται να απειλείται από παντού.

Ταυτόχρονα, Αλβανοί εθνικιστές εποφθαλμιούν το δυτικό τμήμα όπου πλειοψηφεί το αλβανικό στοιχείο και όπου φημολογείται ότι ετοιμάζεται νέο αντάρτικο. Σε αλβανικό κανάλι είχε πρόσφατα δοθεί κι εκείνη η συνέντευξη-φωτιά του Ρεπουμπλικανού βουλευτή Ντάνα Ροραμπάχερ που εξομολογούνταν ότι η δημιουργία της ΠΓΔΜ, «μια ρύθμιση που κάποιος αποφάσισε ότι έπρεπε να προκύψει από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τριάντα χρόνια πριν, ήταν από μόνο του ένα αποτυχημένο σχέδιο... η ατμόσφαιρα είναι πλέον ώριμη για επανασχεδιασμό των συνόρων στην περιοχή». Προαναγγέλλοντας εξελίξεις, πρότεινε διαμελισμό της ΠΓΔΜ ανάμεσα σε Βουλγαρία - Κόσσοβο! Και μπορεί ο Ντάνα να μη θεωρείται ιδιαίτερα σοβαρός στη χώρα του, όμως καμια φορά «από τρελό κι από μικρό» μαθαίνεις την αλήθεια.

Γεγονός είναι πως, παρότι οι Βούλγαροι κυβερνώντες έχουν προσφέρει «γη και ύδωρ» προκειμένου να προσελκύσουν όσο γίνεται περισσότερες επενδύσεις, η ανεργία εξακολουθεί να είναι υψηλή και οι μισθοί στο όριο της ανέχειας

Βουλγαρία: Μετά τις εκλογές του Μαρτίου, τις τρίτες σε τέσσερα χρόνια, ο πρόεδρος της χώρας Ρούμεν Ράντεφ ανέθεσε στον συντηρητικό Μπόικο Μπορίσοφ τον σχηματισμό κυβέρνησης με το ακροδεξιό κόμμα των Ενωμένων Πατριωτών, που για πρώτη φορά εισέρχεται στη βουλή. Ο φιλοδυτικός Μπορίσοφ χαρακτήρισε «Ευρωπαίους» τους Βούλγαρους εθνικιστές που τον στηρίζουν ήδη από το '14 και η αλήθεια είναι ότι έχουν έκτοτε περιορίσει τη ρητορική τους εναντίον της τουρκικής μειονότητας και των Ρομά, επενδύοντας στο «σιγουράκι» των κλειστών συνόρων για τους μετανάστες. Γεγονός είναι πως, παρότι οι Βούλγαροι κυβερνώντες έχουν προσφέρει «γη και ύδωρ» προκειμένου να προσελκύσουν όσο γίνεται περισσότερες επενδύσεις, η ανεργία εξακολουθεί να είναι υψηλή και οι μισθοί στο όριο της ανέχειας, ενώ οι ρωσόφιλοι σοσιαλιστές της αντιπολίτευσης διπλασίασαν τα ποσοστά τους. Όλα αυτά σε μια χώρα όπου το 20% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας.

Κροατία: Κατέρρευσε την Πέμπτη που μας πέρασε ξανά η δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού με την αποχώρηση του κεντροδεξιού κόμματος Most και ο πρωθυπουργός της χώρας Αντρέι Πλένκοβιτς αναζητά νέο κυβερνητικό εταίρο. Αυτό διότι ενώ ο μεγαλύτερος «εργοδότης» στη χώρα, η εταιρεία λιανικής Agrokor, βρίσκεται στα όρια της πτώχευσης με χρέος έξι δις. δολάρια, η αντιπολίτευση έθεσε θέμα αξιοπιστίας του υπουργού Οικονομικών ο οποίος είχε διατελέσει ανώτερο στέλεχος στην Agrokor - «διαπλεκόμενα» έχουν, βλέπεις, και αλλού. Τη διάσπαση του κυβερνητικού συνασπισμού προκάλεσαν οι έντονες διαφωνίες για τις μεταρρυθμίσεις στο όνομα της ανάπτυξης σε συνδυασμό με περικοπές σε όλα τα επίπεδα, το γνωστό έργο δηλαδή.

Ο πρωθυπουργός της Ρουμανίας Σορίν Γκριντεάνου. Πηγή: www.lifo.gr

Ρουμανία: Ενώ η Ντέλια Βελκουλέσκου έχει αναλάβει «κέρβερος» του ΔΝΤ για την Ελλάδα, στη χώρα της, που διαφημιζόταν ως «ο καλύτερος μαθητής» της Κομισιόν και του Ταμείου, τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά. Παρά τις υψηλές αναπτυξιακές της επιδόσεις «στα χαρτιά», παραμένει η δεύτερη φτωχότερη οικονομία στην ΕΕ, ενώ νωπές είναι ακόμα οι μνήμες από τις ταραχώδεις διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου, μισό εκατομμύριο Ρουμάνοι βγήκαν στους δρόμους εξοργισμένοι από την απόσυρση του κυβερνητικού διατάγματος να ελεγχθούν υποθέσεις διαφθοράς κυβερνητικών αξιωματούχων ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης. Ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Σορίν Γκριντεάνου αναγκάστηκε να πάρει πίσω το σκανδαλώδες διάταγμα, γεγονός όμως είναι ότι η διαφθορά στη Ρουμανία ζει και βασιλεύει, το ίδιο και οι έντονες κοινωνικές ανισότητες.

Τουρκία: Εν μέρει μόνο γεωγραφικά βαλκανική/ευρωπαϊκή, είναι μια πολύ μεγάλη χώρα για να αφήνουν οι εξελίξεις εκεί ανεπηρέαστη τη γύρω περιοχή. Με τον Ερντογάν απόλυτο κυρίαρχο μετά το περσινό πραξικόπημα και τους Αμερικανούς, τους Ευρωπαίους και τους Ρώσους να δυσκολεύονται να αποφασίσουν αν και πόσο θα πρέπει να τον στηρίξουν, ο «Σουλτάνος» είναι απρόβλεπτος. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει «εξαγωγή» των εσωτερικών του προβλημάτων δημιουργώντας κρίσεις με τους γείτονες και με την Ελλάδα, που και διαφορές έχει στο Αιγαίο και άσυλο έδωσε στους φυγάδες αξιωματικούς που του αντιτάχθηκαν, έχει κάθε λόγο να το πράξει. Το ενδιαφέρον του όμως δεν περιορίζεται εκεί – ανέκαθεν άλλωστε η Τουρκία θεωρούσε τα Βαλκάνια «φυσική» της ενδοχώρα. Συνέβαλε στην οικονομική τους ανάπτυξη μετά το '91, συμμετείχε στις ειρηνευτικές προσπάθειες στην πρώην Γιουγκοσλαβία (με τη Βοσνία εξακολουθεί να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις, μάλιστα ο πρόεδρος Ιζετμπέκοβιτς τον συνεχάρη για τη νίκη του στο πρόσφατο δημοψήφισμα), ενώ το εμπόριο ανάμεσα στα Βαλκάνια και την Τουρκία ανήλθε από 3 δις. δολάρια το 2000 σε 19 δις. το 2011.Το μόνο ενθαρρυντικό στην «κάτω βόλτα» που έχει πάρει η γείτονα είναι ότι η ευρωπαϊκή Τουρκία όπως επίσης τα μικρασιατικά παράλια και οι Τούρκοι της Ευρώπης γενικότερα ψήφισαν κατά πλειοψηφία «Όχι» στη συνταγματική του αναθεώρηση και ότι η νίκη του «Ναι» ήταν, παρά τη σκαιώδη προπαγάνδα, το κλίμα τρομοκρατίας και τις εκλογικές παρατυπίες, οριακή.

Διαδηλώσεις στην Αλβανία

Αλβανία: Όσο μοντέρνος και προοδευτικός κι αν εμφανίζεται προς τα έξω, όταν ο λόγος για την «αυλή» του ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός Έντι Ράμα συνηθίζει να δρα σαν... παραδοσιακός Βαλκάνιος – προ ημερών «εκβίασε» της ΕΕ με ένωση με το Κόσσοβο αν οι δύο χώρες δεν γίνουν δεκτές στους κόλπους της. Ίσως και για να «καλοπιάσει» τους εθνικιστές της δικής του χώρας, από τους πιο "light" μέχρι τους σκληροπυρηνικούς της Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας σε μια περίοδο που η αντιπολίτευση ζητά με δυναμικές διαδηλώσεις την παραίτησή του πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές του Ιουνίου – κύρια αιτία, η δικαστική μεταρρύθμιση που ο ίδιος ονομάζει εκσυγχρονισμό και η αντιπολίτευση λαθροχειρία (η αντιπολίτευση απήχε κι από τη διαδικασία για την εκλογή του νέου Αλβανού προέδρου και ο Ιλίρ Μέτα εξελέγη τελικά χτες ύστερα από τέσσερις ψηφοφορίες, με μόνες σχεδόν τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος). Πριν λίγους μήνες ο Ράμα επιχείρησε να διασκεδάσει την ένταση που είχε δημιουργηθεί στη Χειμάρρα με τα υπό απαλλοτρίωση σπίτια Ελλήνων μειονοτικών, διευκρινίζοντας πως το μέτρο δεν στόχευε μόνο εκείνους. Εξήρε τον ρόλο της μειονότητας στην πολυφωνία της αλβανικής κοινωνίας και χαρακτήρισε την ταυτότητά της «αδιαπραγμάτευτη», δηλώνει με κάθε ευκαιρία ότι επιθυμεί σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα με την οποία η Αλβανία έχει «στενούς ιστορικούς δεσμούς», επανέφερε ωστόσο το θέμα των Τσάμηδων και της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Ιονίου, κατηγορώντας την ελληνική πλευρά (όχι τελείως άδικα) ότι «στουθοκαμηλίζει». Κατηγορεί επίσης τη Σερβία ότι απειλεί την Αλβανία με πόλεμο, ενώ παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις σε Κόσσοβο, Δημοκρατία της Μακεδονίας και Μαυροβούνιο, στηρίζοντας τις εκεί αλβανικές μειονότητες.

Κόσσοβο: Η «περίεργη» χώρα που προέκυψε μετά την ανεξαρτητοποίηση της περιοχής από τη Σερβία το 1999 με πρόεδρο από το 2007 τον πρώην βαθμοφόρο του UCK και κατηγορούμενο για σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα Χάσιμ Θάτσι– είχαν προηγηθεί οι σκληρές διώξεις του Μιλόσεβιτς κατά της αλβανικής πλειοψηφίας, το αλβανικό αντάρτικο και η επίθεση του ΝΑΤΟ με αφορμή αυτές -, με de facto νόμισμα μιας κυρίαρχης παραοικονομίας το Ευρώ (συν το δηνάριο στο σερβικό κομμάτι) δεν έπαψε να διεκδικείται από τους Σέρβους τουλάχιστον κατά το ήμισυ, ενώ πρόσφατα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα δήλωσε ότι αν το Κόσσοβο δεν γίνει δεκτό στην ΕΕ, θα μπορούσε να ενωθεί με την Αλβανία. Ελλάδα και Σερβία εξακολουθούν να είναι οι μόνες βαλκανικές χώρες που δεν το έχουν αναγνωρίσει. Ο Θάτσι στηρίζει επίσης σταθερά τα αιτήματα των Αλβανών μειονοτικών της γειτονικής ΠΓΔΜ, κατηγορείται δε ότι «επανενεργοποιεί» τον UCK.

Σερβία: Προβλήματα με το Κόσσοβο, που δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί έδαφός της, τους το έστειλε μάλιστα γραμμένο και σε.. τρένο της γραμμής τις προάλλες που δεν πέρασε βέβαια τα σύνορα, προβλήματα με την Αλβανία που κατηγορεί ότι σκοπεύει να προσαρτήσει όχι μόνο το Κόσσοβο αλλά και το Πρέσεβο όπου επίσης υπάρχει αλβανική μειονότητα, στρατιωτικές ασκήσεις στα σύνορα με την Πρίστινα, απειλές για πόλεμο... Ο συντηρητικός Αλεξάντρ Βούτσιτς που αφότου εκλέχθηκε πρόεδρος τον Απρίλιο με ευρεία πλειοψηφία χαιρετίστηκε ως «ισορροπιστής» στις σχέσεις της χώρας του με ΕΕ, Ρωσία και Κίνα, θα χρειαστεί το μέγιστο των ικανοτήτων του στο «σχοινί» για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Εννοείται ότι και εκεί ο εθνικισμός παίρνει πάλι τα πάνω του, οι φωνές για προσάρτηση του Κοσσόβου και της σερβικής Βοσνίας πυκνώνουν. Ίσως ευθύνεται επίσης σε αυτό η ύφεση που προκάλεσε κι εδώ η κρίση του '09, διπλασιάζοντας και το χρέος της χώρας. Την κατάσταση «ισορροπούν» εδώ κάπως οι πολλές ξένες επενδύσεις, δυτικές και ρωσικές, η ανεργία όμως παραμένει κοντά στο 20% και η αβεβαιότητα, σταθερή αξία.

Η διαφθορά, η παραοικονομία και η ύφεση κάνουν «πάρτι» στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Βοσνία-Ερζεγοβίνη: Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυσή του, το κράτος-παζλ στην καρδιά της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν έχει καταφέρει ακόμα να πείσει ότι είναι βιώσιμο. Η διαφθορά, η παραοικονομία και η ύφεση – που, μεταξύ άλλων, έγιναν αιτία η δημόσια τηλεόρασή της να αποσυρθεί από τη φετινή Eurovision, όπως είχε συμβεί και ανάμεσα 2013-2015 - κάνουν κι εδώ «πάρτι», η προοπτική ένταξης στην ΕΕ παρά την ανοικτή πρόσκληση του Ευρωκοινοβουλίου σε ψήφισμα που εξέδωσε τον Φεβρουάριο μοιάζει μακρινή, ενώ η σερβική κοινότητα λειτουργεί όλο και πιο αυτόνομα.

Μαυροβούνιο: Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα το κοινοβούλιο ψήφισε την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ, η φιλοδυτική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της οποίας κατηγόρησε τη Ρωσία για εμπλοκή σε απόπειρα πραξικοπήματος την ημέρα των εκλογών. Το δίκτυο που ανάμεσα στα άλλα σχεδίαζε τη δολοφονία του πρωθυπουργού Μίλο Τζουγκάνοβιτς εξαρθρώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο. Ταυτόχρονα, η εκεί αλβανική μειονότητα της οποίας η γλώσσα έχει ήδη αναγνωριστεί ως δεύτερη επίσημη, ζητά τώρα αυτοδιοίκηση.

Σλοβενία: Ίσως η πιο «ήσυχη» χώρα της γειτονιάς αυτή τη στιγμή, με τον κεντρώων πεποιθήσεων πρωθυπουργό Μίλο Τσεράρ να δηλώνει πρόσφατα πρόθυμος να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα σε Τραμπ και Πούτιν με την ευκαιρία της ανάδειξης της συμπατριώτισσάς του Μελάνιας ως πρώτης κυρίας των ΗΠΑ και να προσπαθεί να τα έχει καλά με Ρώσους και Αμερικανούς ταυτόχρονα. Η σλοβένικη οικονομία φαίνεται να πηγαίνει σχετικά καλά, ενώ κόντρα στη συντηρητικοποίηση της ευρύτερης περιοχής το κοινοβούλιο αναγνώρισε τον Φεβρουάριο τον γκέι γάμο.


Πηγή Lifo



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πρωτοφανής κρίση που βιώνει η πΓΔΜ έχει αιτία και αφορμές. Εχει συγκεκριμένους πρωταγωνιστές, επηρεάζεται από τον ξένο παράγοντα και μας αφορά πολύ. Πάρα πολύ...

Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος

Την περασμένη εβδομάδα, αφιονισμένοι υποστηρικτές του εθνικιστικού κόμματος VMRO-DPMNE εισέβαλαν στο Κοινοβούλιο των Σκοπίων και χτύπησαν βουλευτές αντιπάλων κομμάτων, ιδιαίτερα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDSM), κατά τη διάρκεια της εκλογής νέου Προέδρου του σώματος, ο οποίος προερχόταν από την αλβανική μειοψηφία της χώρας. Επρόκειτο για το τελευταίο και κατά πολλούς σοβαρότερο επεισόδιο στην πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (πΓΔΜ) εδώ και περισσότερο δύο χρόνια.

Ηδη, πολλοί αναλυτές μιλούν ακόμη και για κίνδυνο πλήρους αποσταθεροποίησης εξαιτίας νέας αντιπαράθεσης Σλαβομακεδόνων και Αλβανών, καθώς και της επιρροής «τρίτων παικτών» όπως η Αλβανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητο ότι οι εξελίξεις στα Σκόπια αφορούν την Ελλάδα λόγω γειτνίασης και εκκρεμών ζητημάτων με βασικότερο αυτό της ονομασίας.

Γιατί φθάσαμε στη σημερινή κρίση;

Τον Φεβρουάριο του 2015, η αξιωματική αντιπολίτευση στα Σκόπια, το SDSM, προχώρησε στην αποκάλυψη του σκανδάλου για τις εκτεταμένες παράνομες παρακολουθήσεις που διενεργούσαν οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας για λογαριασμό της κυβέρνησης. Υπολογίζεται ότι οι μυστικές υπηρεσίες (των οποίων προϊστατο ο Σάσα Μιχάλκοφ, ξάδελφος του πρώην Πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι) είχαν παγιδεύσει περισσότερα από 20.000 τηλέφωνα και κατεγράφησαν παράνομα πάνω από 650.000 συνδιαλέξεις.

Ο Γκρούεφσκι αρνήθηκε αμέσως τις κατηγορίες, αλλά οι διαδηλώσεις εναντίον του και η απόφαση του SDSM να μποϊκοτάρει τις εργασίες του Κοινοβουλίου οδήγησαν την ΕΕ, σε συνεννόηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, να παρέμβουν για την εκτόνωση της κρίσης. Με πρωτοβουλία των Βρυξελλών επετεύχθη η Συμφωνία του Πρζνο στις 2 Ιουνίου 2015. Βάσει αυτής, οι πολιτικές δυνάμεις στα Σκόπια θα έπρεπε να συμφωνήσουν στη συγκρότηση υπηρεσιακής κυβέρνησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές το αργότερο ως τα τέλη Απριλίου 2016.

Ωστόσο, η τακτική κωλυσιεργίας του Γκρούεφσκι και η άρνησή του να αποχωρήσει από την Πρωθυπουργία οδήγησαν σε αλλεπάλληλες καθυστερήσεις με αποτέλεσμα οι εκλογές να διεξαχθούν μόλις στις 11 Δεκεμβρίου 2016, αφού πρώτα ακυρώθηκαν δύο φορές, τον Απρίλιο και ξανά τον Ιούνιο του 2016.

Γιατί η κρίση συνεχίστηκε μετά τις εκλογές;

Το αποτέλεσμα της προσφυγή στις κάλπες δεν ξεκαθάρισε τα πράγματα διότι το VMRO-DPMNE του Γκρούεφσκι κέρδισε 51 έδρες (χάνοντας 10 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές) ενώ το SDSM του Ζάεφ έλαβε 49 (κερδίζοντας 15). Ωστόσο, ουδένα εκ των δύο κομμάτων είχε απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο (χρειάζονται 61 έδρες) και έπρεπε να αναζητήσει συμμάχους. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να αναβαθμιστεί η σημασία των αλβανικών κομμάτων, για τον επιπλέον λόγο ότι ο Ζάεφ προχώρησε σε μία συμφωνία μαζί τους επί μίας πλατφόρμας που προκάλεσε όμως την αντίδραση του Γκρούεφσκι. Η αιτία δεν ήταν άλλη από το αίτημα των Αλβανών για καθιέρωση της γλώσσας τους ως δεύτερης επίσημης γλώσσας της χώρας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Πρόεδρος Ιβανόφ, που προέρχεται ιδεολογικά από τον ίδιο πολιτικό χώρο με τον Νίκολα Γκρούεφσκι, να αρνηθεί να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ζάεφ. Ο τελευταίος, σε μία προσπάθεια να δείξει ότι διαθέτει τη δεδηλωμένη, κατάφερε – έστω με «αμφισβητούμενες» διαδικασίες – να εκλέξει Πρόεδρο της Βουλής τον Αλβανό Ταλάτ Τζαφέρι του κόμματος DUI. Ακολούθησε η εισβολή των οπαδών Γκρούεφσκι στη Βουλή.

Ποια τα είναι τα πρόσωπα-κλειδιά;

Οπως πάντα σε στιγμές κρίσης, τα πρόσωπα παίζουν μεγάλη σημασία. Τα σημαντικότερα πρόσωπα στη σημερινή κρίση στα Σκόπια είναι τα ακόλουθα.

Νίκολα Γκρούεφσκι: Ο πρώην Πρωθυπουργός και επικεφαλής του εθνικιστικού VMRO-DPMNE είναι ο πολιτικός κυρίαρχος στην πΓΔΜ τουλάχιστον τα τελευταία 10-12 χρόνια. Αποτελεί τον βασικό εκφραστή του «μακεδονισμού» και έχει διαμορφώσει, ασκώντας επί συναπτά έτη την εξουσία, ένα ευρύ δίκτυο υποστήριξης, ενώ οι οπαδοί του ισχυρίζονται ότι η οικονομία πήγε πολύ καλά επί των ημερών του. Ωστόσο, το σκάνδαλο των υποκλοπών τον έχει πλήξει και επιπλέον έχει χάσει την υποστήριξη του δυτικού παράγοντα. Την ίδια στιγμή όμως, τον έχει προσεγγίσει η Μόσχα.

Ζόραν Ζάεφ: Ο επικεφαλής του σοσιαλδημοκρατικού SDSM ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος το 2013. Νέος σε ηλικία, έχει αποδειχθεί πιο δυναμικός σε σχέση με άλλα στελέχη του κόμματος όπως η Ραντμίλα Σεκερίνσκα. Ωστόσο, είναι ασαφές αν μπορεί να σηκώσει το βάρος της μετά – Γκρούεφσκι εποχής, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ακόμη και κύκλοι των Βρυξελλών θεωρούν ότι ο Γκρούεφσκι παραμένει ο ισχυρότερος πόλος στα Σκόπια.

O Ζόραν Ζάεφ, με εμφανή τα τραύματα από την επίθεση που δέχτηκε στο κοινοβούλιο (Reuters)

Γκιόργκι Ιβανόφ: Ο Πρόεδρος της πΓΔΜ έχει αναδειχθεί τους τελευταίους μήνες σε παίκτη μείζονος σημασίας. Η αποδυνάμωση της κυβέρνησης Γκρούεφσκι έχει αναδείξει τον ρόλο του ως ενός είδος εγγυητή της σταθερότητας, αν και δεν είναι λίγοι όσοι τον κατηγορούν για μεροληψία υπέρ του πρώην Πρωθυπουργού. Τούτο μοιάζει να έχει βάση, καθώς προέρχονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο και ήταν ο Γκρούεφσκι που τον επέλεξε για Πρόεδρο.

Αλί Αχμέτι: Ο παλαίμαχος αλβανός πολιτικός και επικεφαλής του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος, του DUI, συνιστά παράγοντα – κλειδί στην πολιτική σκακιέρα των Σκοπίων. Πρώην κυβερνητικός εταίρος του Γκρούεφσκι, πλήρωσε και αυτός το τίμημα του σκανδάλου των υποκλοπών. Σήμερα φαίνεται ότι έχει προσεγγίσει τον Ζάεφ, μαζί με τα μικρότερα αλβανικά κόμματα, ώστε να μπορέσουν να εφαρμόσουν την κοινή τους πλατφόρμα με βασικότερο αίτημα τη θεσμοθέτηση της αλβανικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του κράτους.

Ποιος είναι ο ρόλος του ξένου παράγοντα;

Επί χρόνια, η πΓΔΜ εθεωρείτο ως ένα κράτος εύθραυστο, αλλά που αποτελούσε παράλληλα ρυθμιστή ευαίσθητων ισορροπιών στα Δυτικά Βαλκάνια. Αυτός ήταν και ο λόγος της στήριξης που ελάμβανε για ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Ωστόσο, η σταθερότητα της χώρας κρεμόταν πάντοτε από την «κλωστή» των καλών διεθνοτικών σχέσεων μεταξύ Σλαβομακεδόνων και Αλβανών.

Σήμερα, η αποδυνάμωση Γκρούεφσκι φαίνεται ότι έχει ανοίξει την όρεξη για αναζωπύρωση του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού στην περιοχή. Αυτός ο αναθεωρητισμός εκπορεύεται πλέον από δύο κέντρα: τα Τίρανα και την Πρίστινα. Διαχρονικά, οι σχέσεις των Αλβανών της πΓΔΜ με το Κόσοβο ήταν στενότερες – άλλωστε υπάρχουν και σχέσεις οικογενειών στις δύο πλευρές των συνόρων. Στην τρέχουσα κρίση η Πρίστινα έχει διατηρήσει χαμηλότερους τόνους σε σχέση με τα Τίρανα, όπου η προεκλογική περίοδος οδηγεί στην διατύπωση εθνικιστικών θέσεων προς άγραν ψήφων. Αυτό πράττει πολύ επιθετικά ο αλβανός Πρωθυπουργός Έντι Ράμα, που μάλιστα ήταν ο οικοδεσπότης της συνάντησης των αλβανικών κομμάτων της πΓΔΜ εντός Ιανουαρίου για τη διαμόρφωση κοινής πλατφόρμας. Από ορισμένες πλευρές ακούγεται η άποψη ότι ο αλβανικός παράγοντας «βλέπει» μπροστά σε μία συνένωση αλβανικών εδαφών, αλλά αυτό είναι προς το παρόν ένα δύσκολο σενάριο.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Η ΕΕ, μέσω του επιτρόπου Διεύρυνσης Γιοχάνες Χαν και της ύπατης εκπροσώπου για την εξωτερική πολιτική Φεντερίκα Μογκερίνι, προσπάθησαν να βρουν μία πολιτική λύση στη σύγκρουση που προκάλεσε το σκάνδαλο των υποκλοπών. Είναι πλέον κοινό μυστικό όμως ότι έχουν πλέον απηυδίσει με τον Γκρούεφσκι και είναι ενδεικτικό ότι έσπευσαν ουσιαστικά να αναγνωρίσουν την εκλογή του νέου Προέδρου της Βουλής. Ωστόσο, η ΕΕ, που γνωρίζει ότι έχει αδυνατίσει το «καρότο της ένταξης», θέλει να αποφύγει μία διεθνοτική κρίση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι Αμερικανοί από την πλευρά τους εμφανίζονται εσχάτως πιο κινητικοί. Η αποστολή του βοηθού υφυπουργού Εξωτερικών Γι Χόιτ στα Σκόπια την Πρωτομαγιά στα Σκόπια έχει σκοπό να οδηγήσει σε μία πολιτική λύση. Οι Αμερικανοί βλέπουν την περιοχή καθαρά γεωστρατηγικά και η γραφειοκρατία του Στέητ Ντιπάρτμεντ ανησυχεί για την άνοδο της ρωσικής επιρροής, ιδιαίτερα στη Σερβία και τη Βοσνία αλλά και στην πΓΔΜ. Η Μόσχα καταδίκασε ουσιαστικά την εκλογή νέου Προέδρου της Βουλής και είναι σαφές ότι θέλει να αποτρέψει ακόμη δυτικότερη στροφή των Δυτικών Βαλκανίων. Η ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ ήταν «καμπανάκι» που η Μόσχα θέλει να σιγήσει, ενώ παράλληλα θεωρεί τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό απειλή και όχημα της Δύσης.

Γιατί η κρίση στα Σκόπια αφορά την Ελλάδα;

Είναι ξεκάθαρο ότι η Αθήνα θέλει μία σταθερή πΓΔΜ. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσει κάποια στιγμή να λυθεί το ονοματολογικό, που αποτελεί τη σημαντικότερη εκκρεμούσα υπόθεση για την Ελλάδα στα Βαλκάνια. Επιπλέον, η αστάθεια θα μπορούσε να επαφέρει στην πρώτη γραμμή τις εκκλήσεις και τις πιέσεις για ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ ως τρόπο διασφάλισης της ηρεμίας. Τούτο θα προκαλούσε πονοκέφαλο στην Αθήνα με το ονοματολογικό άλυτο.

Παράλληλα, η χώρα μας έχει και οικονομικά συμφέροντα στη χώρα – κι αυτό παρά την υποχώρηση των ελληνικών τραπεζών από τη γειτονική χώρα – ενώ μέσω της διαδικασίας των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) καταβάλλεται προσπάθεια για στενότερη συνεργασία σε τομείς όπως η ενέργεια, όπου έχει συμφωνηθεί Μνημόνιο για την κατασκευή διασυνδετηρίου αγωγού φυσικού αερίου.

Από στρατηγική άποψη, η Αθήνα θα πρέπει να συμπεριλάβει στους υπολογισμούς της τόσο το ενδεχόμενο μία εμφύλια σύρραξη να έχει επιπτώσεις στην ευρύτερη σταθερότητα της περιοχής όσο και την πιθανότητα να ενισχυθεί έτι περαιτέρω ο αλβανικός παράγοντας. Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι οι σχέσεις της Ελλάδος με την Αλβανία δεν διάγουν την καλύτερη περίοδο, ενώ και η μη αναγνώριση του Κοσόβου δυσκολεύει τα πράγματα.

Φυσικά, δεν μπορεί να αγνοηθεί η διαχρονική υποστήριξη που η Άγκυρα έχει προσφέρει στα Σκόπια ήδη από την πρώτη στιγμή γέννησης του νέου κράτους.

Οι σχέσεις της Αθήνας με τη σλαβομακεδονική ηγεσία δεν υπήρξαν ποτέ αγαστές, παρά το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς επεδίωξε στενές επαφές με τον σκοπιανό ομόλογό του Νίκολα Πόποσκι (ο οποίος ανήκει στο κόμμα του κ. Γκρούεφσκι). Η Αθήνα έδειξε, έμμεσα, ότι θα επιθυμούσε να αναλάβει κάποιο ρόλο στην εκτόνωση της έντασης με την αρχική της ανακοίνωση μετά την εισβολή στο σκοπιανό Κοινοβούλιο. Τούτο μοιάζει δύσκολο καθώς η ΕΕ κινείται πρωτευόντος ενώ και οι Ηνωμένες Πολιτείες μοιάζουν πιο δραστήριες.

Ανεξαρτήτως των προαναφερθέντων όμως, οι εκκρεμότητες με σειρά γειτονικών χωρών περιορίζουν τα περιθώρια ελιγμών της Αθήνας.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου