Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2018


Το συλλαλητήριο δεν θα έχει επιπτώσεις στη διαπραγμάτευση για το ζήτημα του ονοματολογικού και του αλυτρωτισμού των Σκοπίων, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς από τις Βρυξέλλες, λίγο μετά τη λήξη του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.

«Η προσέλευση στο συλλαλητήριο ήταν έκφραση της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος της χώρας. Ήταν έκφραση της αγωνίας Ελλήνων που, καμιά φορά λανθασμένα, ταυτίζουν τη διαπραγμάτευση με την τύχη της ελληνικής Μακεδονίας», ανέφερε ο υπουργός Εξωτερικών.

Συνεχίζοντας, ο Ν. Κοτζιάς ανέφερε ότι το ονοματολογικό θα λυθεί με βάση τις μελλοντικές προοπτικές σταθερότητας και ασφάλειας της περιοχής, το ρόλο της ελληνικής διπλωματίας και την ανάγκη η Ελλάδα να παίξει έναν πρωτεύοντα ρόλο στην περιοχή. Σημείωσε ότι «είμαστε κοντά σε ορισμένα θέματα λύσεων», ωστόσο πρέπει να υπάρξει ακόμα επεξεργασία. Σύμφωνα με το Ν. Κοτζιά, στις 24 Ιανουαρίου που θα συναντηθεί ο Έλληνας πρωθυπουργός για πρώτη φορά με το νέο πρωθυπουργό της πΓΔΜ, Zoran Zaev, στο Νταβός της Ελβετίας, θα γίνουν συζητήσεις και θα δείξουν προς τα πού κινούμαστε.

Ερωτηθείς αν στο σημερινό Συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ υπήρξε ενδιαφέρον από ομολόγους του σε σχέση με τις εξελίξεις στο ονοματολογικό, ο Ν. Κοτζιάς απάντησε ότι οι εταίροι της Ελλάδας πάντα ενδιαφέρονται για το πού βρίσκεται η διαδικασία διαπραγμάτευσης τόσο με την πΓΔΜ όσο και με την Αλβανία και πως όταν ερωτάται ενημερώνει στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος.

«Εμάς δεν μας πιέζει κανείς. Ούτε επιτρέπουμε να μας πιέσει ο οποιοσδήποτε. Η ελληνική διπλωματία αξιοποιεί την πίεση που έχει η άλλη πλευρά για να ανοίξει την ευρωπαϊκή της πορεία. Αυτό εμάς δεν μας πιέζει», ανέφερε ο υπουργός Εξωτερικών.

Ερωτηθείς αν στο ονοματολογικό θα παίξει κάποιο ρόλο η βουλγαρική προεδρία της ΕΕ, ο Ν. Κοτζιάς απάντησε ότι η Βουλγαρία δεν είναι μέρος της διαπραγμάτευσης, σημειώνοντας ότι η διαπραγμάτευση διευκολύνθηκε όταν οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να «ανακατεύονται». Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, ο Ν. Κοτζιάς υπενθύμισε ότι δεν θα αφήσει να ενταχθεί η πΓΔΜ αν δεν ικανοποιήσει τους όρους που απαιτεί η Συμμαχία και αν δεν λύσει τα εκκρεμή ζητήματα.

Ερωτηθείς αν ισχύει ότι η διεύρυνση στο ΝΑΤΟ χρειάζεται την ομοφωνία των κρατών-μελών, ο Ν. Κοτζιάς απάντησε θετικά. Υπενθύμισε, πάντως, ότι το 2008 στο Βουκουρέστι δεν είχε τεθεί θέμα «βέτο», καθώς σύμφωνα με τα πρακτικά, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών (14 στο δείπνο και 17 στη συζήτηση) είχαν ταχθεί υπέρ των ελληνικών θέσεων. «Όταν υπάρχει συντριπτική πλειοψηφία με το μέρος σου δεν υπάρχει κανένα θέμα βέτο», ανέφερε ο Ν. Κοτζιάς.

Όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, ο Ν. Κοτζιάς εξέφρασε την ικανοποίησή του, λέγοντας ότι έχει γίνει μεγάλο βήμα καθώς Ελλάδα και Αλβανία συμφώνησαν σε σημεία όπου υπήρξαν διαφωνίες ή εκκρεμότητες τα τελευταία 70 χρόνια, κάτι το οποίο αναμένεται να πιστοποιηθεί και κατά τη συνάντηση που θα έχει ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Έντι Ράμα στο Νταβός. Όπως ανέφερε ο Ν. Κοτζιάς, η αλβανική κυβέρνηση είχε το θάρρος να ψηφίσει δύο εκτελεστικούς νόμους (βάσει της συμφωνίας του 2009) και να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αναζήτησης και εκταφής Ελλήνων αξιωματικών.

Εξάλλου, ο Ν. Κοτζιάς ανέφερε ότι στο σημερινό Συμβούλιο συζητήθηκε το θέμα της Λιβύης, όπου ο ίδιος υπογράμμισε την ανάγκη ειρηνευτικής διαδικασίας, ώστε να λαμβάνονται υπόψη όλες οι πλευρές και παράλληλα ενημέρωσε τους ομολόγους του ότι το πρώτο εξάμηνο του 2018 ανοίγει ελληνική πρεσβεία που θα φιλοξενήσει και άλλα κράτη, όπως την Κύπρο.

Σχετικά με τη συζήτηση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, παρουσία του Προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, ο Ν. Κοτζιάς ανέφερε ότι το ζητούμενο είναι πώς θα μπορέσει η Ευρώπη να παίξει το ρόλο του έντιμου διαμεσολαβητή ανάμεσα στα μέρη και να βοηθήσει ώστε τρίτες χώρες να συμμετάσχουν σε μια ειρηνευτική διαδικασία και να παίξουν βοηθητικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις.

Τέλος, όσον αφορά την επέμβαση της Τουρκίας στη Συρία, ο Ν. Κοτζιάς εξέφρασε την ανάγκη όλα να γίνονται με βάση το διεθνές δίκαιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ακόμα κι αν η κυβέρνηση βρει κοινό τόπο με την αντίστοιχη της FYROM, είναι πλέον πολύ δύσκολο αυτό να περάσει, ακόμη και από το Κοινοβούλιο

Tου Νίκου Ηλιάδη

Δύο μήνες μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, στις 14 Φεβρουαρίου 1992, το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποφάσιζε να απορρίψει το «πακέτο Πινέιρο», προκρίνοντας ως εθνική γραμμή την μη αποδοχή του όρου «Μακεδονία» και παραγώγων του στο όνομα του γειτονικού κράτους. Ήταν σαφές ότι το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης είχε παίξει καταλυτικό ρόλο, εγκλωβίζοντας την ελληνική πολιτική ηγεσία σε μια θέση η οποία θεωρήθηκε από πολλούς ως «μαξιμαλιστική».

Αντιθέτως, το συλλαλητήριο του 1992 ελάχιστα επηρέασε τις αποφάσεις του διεθνούς παράγοντα, πλην ίσως ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών οι οποίες δεν έχουν υιοθετήσει ακόμη τη συνταγματική ονομασία της FYROΜ.

Το ερώτημα που υπάρχει από χθες είναι εάν και κατά πόσο το συλλαλητήριο της 21ης Ιανουαρίου είναι σε θέση να επηρεάσει την εν εξελίξει διαπραγμάτευση μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων για την ονοματολογική διαφορά που ταλανίζει τις δύο χώρες για σχεδόν τριάντα χρόνια.

Από άποψη μεγέθους το χθεσινό συλλαλητήριο υπολείπεται σημαντικά αυτού του 1992. Ωστόσο, η μαζικότητά του ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμη και των ίδιων των διοργανωτών του. Η προσέλευση του κόσμου ασφαλώς και δεν έφτασε στα επίπεδα των 500.000 που έδωσαν στο τέλος οι διοργανωτές (άλλωστε ούτε το 1992 ήταν ένα εκατομμύριο όπως καθ’ υπερβολή είχε γραφτεί τότε), αλλά ήταν μεγαλύτερος από τις 90.000 που ανακοίνωσε η αστυνομία, ο ζήλος της οποίας να δημοσιοποιήσει τις εκτιμήσεις της αμέσως μετά το τέλος του συλλαλητηρίου προκάλεσε εντύπωση.

Οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν τόσες δεκάδες χιλιάδες κόσμου στην παραλία της Θεσσαλονίκης είναι πολλοί. Εντάξει, δεν έλειπαν οι γραφικοί, ούτε οι χρυσαυγίτες. Όμως, όλοι αυτοί χάθηκαν στην πλημμυρίδα των απλών ανθρώπων οι οποίοι κατέκλυσαν το πλακόστρωτο της παραλίας. Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε ως εκεί;. Ήταν πρωτίστως η εθνική ευαισθησία που εξακολουθεί να προκαλεί στους Έλληνες και κυρίως στους βορειοελλαδίτες η απειλή σφετερισμού της Μακεδονίας. Είναι, όμως, ενδεχομένως και ένα ξέσπασμα, έπειτα από αρκετά χρόνια σιωπής για όσα οικονομικά δεινά εξακολουθεί να υφίσταται ο απλός κόσμος.

Ποιοι έχασαν, ποιοι κέρδισαν

Ποιοι είναι χαμένοι και ποιοι κερδισμένοι από τη μαζική προσέλευση στο συλλαλητήριο; Στους πρώτους περιλαμβάνεται ασφαλώς ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας καθώς είναι η πρώτη φορά που μια μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση, ασχέτως στοχεύσεως, όχι μόνον δεν πατρονάρεται από τον ίδιο και το κόμμα του, αλλά αντιθέτως, πραγματοποιήθηκε κόντρα στη βούλησή τους. Ο λαϊκισμός που εξέθρεψαν όλα τα προηγούμενα χρόνια ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ και που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την αναρρίχησή τους στην εξουσία, φαίνεται τώρα να τους εκδικείται. Το τζίνι ξαναβγήκε από το λυχνάρι και άντε τώρα να το μαζέψεις…

Στους χαμένους περιλαμβάνουν ορισμένοι και την Εκκλησία, εξ αφορμής των παραινέσεων του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου περί μη συμμετοχής στο συλλαλητήριο. Ωστόσο, η Εκκλησία μόνο ικανοποίηση θα πρέπει να αισθάνεται καθώς ήταν εκείνη η οποία έθεσε ουσιαστικά το διεκδικητικό πλαίσιο του χθεσινού συλλαλητηρίου με την προ ημερών απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Επιπλέον, οι μητροπόλεις της Βόρειας Ελλάδας είχαν αποφασιστικό και ενεργό ρόλο στην επιτυχία του, απόδειξη οι περίπου δέκα μητροπολίτες, προεξάρχοντος του κ. Άνθιμου, οι οποίοι βρέθηκαν στην εξέδρα. Πέραν αυτών, οι τελευταίες εξελίξεις στο «Μακεδονικό» ανέδειξαν την Εκκλησία ως αποφασιστικό παράγοντα όσον αφορά τη διαχείριση ενός τόσο σημαντικού εθνικού θέματος∙ ισότιμο με την εκτελεστική εξουσία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός αλλά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τον μόνο που συναντήθηκαν έως σήμερα για το μείζον αυτό ζήτημα ήταν ο αρχιεπίσκοπος.

Το πρώτο πρόβλημα που θα κληθεί να διαχειριστεί ο πρωθυπουργός είναι η στάση την οποία θα τηρήσει ο κυβερνητικός εταίρος του. Μετά το χθεσινό συλλαλητήριο οι πιθανότητες ο Πάνος Καμμένος να κάνει άλλη μια κωλοτούμπα περιορίζονται δραματικά. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ γνωρίζει καλά ότι το Σκοπιανό είναι ίσως η τελευταία, ανέλπιστη, σανίδα σωτηρίας του, η οποία υπό προϋποθέσεις δύναται να τον διασώσει πολιτικά. Και το χαρτί αυτό θα το παίξει μέχρι τέλους.

Άλλωστε, όπως φάνηκε από τη χθεσινή αρχηγική εμφάνιση, έμπλεη λαϊκισμού, του κεντρικού ομιλητή, Φράγκου Φραγκούλη, υπάρχουν αρκετοί έτοιμοι να καρπωθούν πολιτικά τυχόν υπαναχωρήσεις πολιτικών και κομμάτων που διέπρεψαν τα προηγούμενα χρόνια πουλώντας πατριωτισμό.

Μεγάλες δυσκολίες προκαλούνται όμως και στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η Νέα Δημοκρατία αναγκάστηκε τον τελευταίο καιρό να μεταβάλει, έστω και διακριτικά, στάση απέναντι στο συλλαλητήριο, και από την αρχική άρνηση να διολισθήσει σταδιακά προς τη «συμμετοχή κατά συνείδηση». Οι δυνάμεις της λεγόμενης «λαϊκής δεξιάς» υπερίσχυσαν για άλλη μια φορά των φιλελεύθερων και των μεταρρυθμιστών. Σε αυτό θα πρέπει να συνυπολογίσει κανείς και τη σταδιακή μεταστροφή του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή ο οποίος επέστρεψε αίφνης στην «εθνική γραμμή» του 1992, εγκαταλείποντας τη δική του γραμμή στο Βουκουρέστι, την οποία αναγνωρίζει πλέον μόνον ως «κόκκινη γραμμή» στην εν εξελίξει διαπραγμάτευση. Ενδεικτική των μελλοντικών προθέσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η χθεσινή δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος έσπευσε να δηλώσει μετά το συλλαλητήριο ότι σέβεται και συμμερίζεται την ευαισθησία της κοινωνίας για την ονομασία.

Όλα τα ανωτέρω συνηγορούν στο ότι, ακόμη και στην υποτιθέμενη περίπτωση που η κυβέρνηση θα έβρισκε κοινό τόπο με την αντίστοιχη της FYROM στο θέμα της ονομασίας, θα είναι πολύ δύσκολο αυτό να περάσει, ακόμη και στο Κοινοβούλιο. Πέραν αυτού, το Σκοπιανό δεν είναι ένα πρόβλημα το οποίο μπορεί να διευθετηθεί με μια ισχνή πλειοψηφία 151 ψήφων. Απαιτείται ευρύτατη συναίνεση, διαφορετικά, καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να αναλάβει την ευθύνη να λύσει το ζήτημα.

Εάν σκεφτεί κανείς ότι αντίστοιχα ή και πολύ σοβαρότερα προβλήματα αντιμετωπίζει και η απέναντι πλευρά των Σκοπίων τότε οι πιθανότητες να λυθεί το «Μακεδονικό» μέσα στις ασφυκτικές προθεσμίες ως τον προσεχή Ιούλιο, είναι μάλλον ελάχιστες.

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Ιαν 2018


Του Νίκου Χατζή 
Αναλυτής Σύγχρονης Γεωπολιτικής
Σύμβουλος Διαπραγματεύσεων

Τον τελευταίο καιρό ανασύρθηκε εκτάκτως το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, το οποίο πλέον μετονομάστηκε αόριστα σε «ονοματολογικό». Η πρώτη αντίδραση του λογικά σκεπτόμενου μέσου πολίτη στην Ελλάδα του σήμερα είναι η αναζήτηση μιας αιτιολογικά επαρκούς εξέλιξης, που θα εξυπηρετούσε την «ανάσυρση» του αναφερόμενου ζητήματος και την πολλαπλή «εκμετάλλευσή» του στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό.

Γιατί βιαζόμαστε; Είναι το σημαντικό ερώτημα στο μυαλό του μέσου Έλληνα πολίτη. Από πλευράς εξυπηρέτησης των ελληνικών εθνικών συμφερόντων στην ευρύτερη βαλκανική περιοχή δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος βιασύνης για την ελληνική πλευρά πέρα από την απροσδιόριστη θέση της Αθήνας ότι το χρόνιο ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας πρέπει να επιλυθεί μέσα στο 2018. Αντιθέτως, υπάρχει ο κίνδυνος της έναρξης μιας ανεξέλεγκτης σειράς υποχωρήσεων στα ανοιχτά ζητήματα των εθνικών θεμάτων, η «σηματοδότηση» της οποίας είναι σίγουρο ότι θα ανοίξει περαιτέρω την όρεξη της Άγκυρας.

Ο (νέο)σουλτάνος έχει την προσοχή του στραμμένη στα Βαλκάνια, ταυτόχρονα με τον έλεγχο που ασκεί στην Αλβανία αλλά και τη «ρύθμιση» της στρόφιγγας της λαθρομετανάστευσης προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας. Ο ίδιος διατηρεί το δικαίωμα «εμπλουτισμού» των σκοπίμως απελπισμένων μεταναστών με τους χιλιάδες σκληροπυρηνικούς του Ισλαμικού Κράτους που διέφυγαν από τη Ράκα της Συρίας και την πλασματική ταυτοποίησή τους με τα χιλιάδες διαβατήρια των Σύρων που εξολόθρευσαν οι τζιχαντιστές, εξυπηρετώντας τις σκοπιμότητες μετεξέλιξης της ακραίας ισλαμικής τρομοκρατικής απειλής στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Εκτός όμως από τον έλεγχο του αλβανικού στοιχείου οι προθέσεις της Άγκυρας διαφαίνονται κάθετα προκλητικές και συνολικά απειλητικές για το σύνολο των συνόρων του ελληνικού γεωγραφικού χώρου. Το στοιχείο αυτό γίνεται ουσιαστικά απρόβλεπτο από το ενδεχόμενο κατευθυνόμενων ροών άρτια πολεμικά εκπαιδευμένων τζιχαντιστών προς την ευρύτερη βαλκανική περιοχή.

Η διαμορφούμενη κατάσταση απειλών ασφάλειας στα Βαλκάνια επικαιροποιεί πολλαπλώς την τεχνητή φύση οργάνωσης του κράτους των Σκοπίων και την αδυναμία ύπαρξης ενός εθνικού δεσμού μεταξύ του σλαβικού και του αλβανικού στοιχείου. Έτσι, τα Σκόπια βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπα με μια ουσιαστική απειλή δομικού τύπου για τη βιωσιμότητα του κράτους τους. Από την άλλη, εκτιμούν ότι ο πολλαπλός αυτός κίνδυνος θα ξεπεραστεί, αν ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Άρα, εκ των πραγμάτων πιέζονται χρονικά, πολιτικά και διπλωματικά για τη δρομολόγηση άμεσων εξελίξεων, προκειμένου να διασωθούν έναντι μιας απρόβλεπτα επερχόμενης αυτοκαταστροφής τους. Με απλά λόγια, είναι αυτοί που «καίγονται» και όχι η Αθήνα για τη δρομολόγηση λύσεων και μάλιστα άμεσα, ενώ σε ρεαλιστικό επίπεδο καθημερινής πολιτικής και διπλωματικής πρακτικής διεκδικήσεων δεν έχουν υποχωρήσει ούτε εκατοστό από τις προπαγανδιστικές θέσεις που διατυπώνουν κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Αντιθέτως, η ελληνική πλευρά φαίνεται (…περιέργως) να βιάζεται για το «κλείσιμο» κι όχι την ουσιαστική επίλυση του ζητήματος επ’ ωφελεία των εθνικών συμφερόντων, παρά το αντίθετο εθνικό αίσθημα της πλειοψηφίας κι έναντι των ασαφών θέσεων που διατυπώνονται από τα περισσότερα πολιτικά κόμματα. Το «μίγμα» των προδιαγραφόμενων εξελίξεων γίνεται εθνικά θανατηφόρο αν ληφθεί υπ’ όψιν ο ουσιαστικός βαθμός οικονομικής εξαθλίωσης των Ελλήνων την τελευταία οκταετία.

Σε διπλωματικό επίπεδο διαπραγματευτικής δυναμικής η χρήση του όρου «ονοματολογικό» για την περιγραφή του προβλήματος και την επίλυσή του ενισχύει την ασάφεια στόχευσης για την επίτευξη λύσης από την ελληνική πλευρά.

Ένα άλλο ουσιαστικό ερώτημα για τον σημερινό μέσο Έλληνα πολίτη εντοπίζεται στην αξιοποίηση από την ελληνική πλευρά της διαρκούς και ουσιαστικής υποβάθμισης της Τουρκίας του Ερντογάν ως προς την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων στην περί τη χώρα μας γεωγραφική περιοχή. Αν λοιπόν η σημερινή Ελλάδα θεωρείται ένας πυλώνας σταθερότητας από την Αμερική του Τραμπ, με ποιο τρόπο η Αθήνα διεκδικεί την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων από την Ουάσιγκτον; Τι σημαίνει, πρακτικά, η άσκηση πιέσεων για την επίλυση του ζητήματος των Σκοπίων και προς ποια κατεύθυνση; Πώς αντισταθμίζονται σε ρεαλιστικό επίπεδο οι δηλώσεις της κυβερνητικής και πολιτικής ηγεσίας περί υπεράσπισης των εθνικών θεμάτων με τις αρνητικές για τα εθνικά συμφέροντα εξελίξεις που δρομολογούνται;

Ο μέσος Έλληνας πολίτης «βλέπει», επίσης, τον «Τύμβο Καστά» στην Αμφίπολη να «κοιμάται» στην αφάνεια που τον έχουν οδηγήσει οι πιέσεις από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, βυθισμένος και αυτός στην ασάφεια και την αοριστία που περιγράφει η χρήση του όρου «ονοματολογικό». Έτσι, η ελληνική πλευρά υποβαθμίζεται ιστορικά και εξισώνεται με το διαπραγματευτικό επίπεδο των Σκοπίων, προκειμένου να «στρογγυλευτεί» ρεαλιστικά το τελικό ζητούμενο των διαπραγματεύσεων. Έτσι, σε ενδεχόμενο (τελικό) διαπραγματευτικό αποτέλεσμα θα κυριαρχεί η τεχνητά ασαφής αοριστία, η οποία θα επιτρέπει διαχρονικά τη συνέχιση της προπαγάνδας και των πολλαπλών διεκδικήσεων από την πλευρά των Σκοπίων.

Ο μέσος Έλληνας πολίτης καταλήγει ότι η αοριστία του όρου «ονοματολογικό» εκφράζει την επιδίωξη μιας κυριαρχούσας τάσης που, αφού μετατρέπει τους ανθρώπους σε «αριθμούς», μειώνει το βιοτικό τους επίπεδο και «κονταίνει» και το ιστορικό τους ανάστημα. Το «στρογγύλεμα» των ιστορικά και εθνικά θεμελιωμένων ελληνικών επιδιώξεων γίνεται η φυσική έκφραση μιας πολλαπλής αοριστίας διαχρονικών προθέσεων.

Πτήση - Διάστημα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση του συλλαλητηρίου, είναι ώρα να προβούμε σε μια νηφάλια αποτίμηση όσων προέκυψαν και τη δυναμική τους να επηρεάσουν τις εξελίξεις στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας, καθότι οι επιπτώσεις θα είναι πολυεπίπεδες, εσωτερικές πολιτικές, στην εξωτερική πολιτική, ακόμα και στις ισορροπίες στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος…

Το πρώτο θέμα είναι αυτό του επιπέδου της συμμετοχής, όπου για μια ακόμη φορά είδαμε τα συνήθη… την κυβερνητική πλευρά, με την αστυνομία να συνεπικουρεί, έδωσε ένα μέγεθος λίγο κάτω από του; 100.000 συμμετέχοντες, που υπολειπόταν κατά πάσα πιθανότητα της πραγματικότητας και δεν την αποτύπωνε και για κάλυψη υπογράμμισε το χρονικό σημείο της εκτίμησης της συμμετοχής, ώστε να αποφύγει να το πράξει στο απόγειο του συλλαλητηρίου!

Από την άλλη δεν έχει νόημα να μπει κανείς στη διαδικασία να προσδιορίσει αυθαίρετα το αν ήταν δύο, τρεις, ή τέσσερις οι εκατοντάδες χιλιάδες των συμμετεχόντων, ενώ προφανώς απορρίπτει κανείς τα περί 800.000 που εκτόξευσαν ορισμένοι.

Το βέβαιο είναι ότι στις σημερινές συνθήκες που οι πολίτες εμφανίζονται εξαιρετικά διστακτικοί να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις, εμφανώς κουρασμένοι, ή απλώς διότι είναι οι οπαδοί της Αριστεράς που έχουν μεγαλύτερη «αγωνιστική προδιάθεση», κατέγραψαν μια κινητοποίηση με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων. Τελεία και παύλα…

Στο πολιτικό επίπεδο, είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει πλέον σοβαρό πρόβλημα στη Βόρεια Ελλάδα, καθώς το θέμα που έχει ανοίξει και ενδεχομένως έχουν δοθεί εγγυήσεις σε παράγοντες του εξωτερικού, έχει δυνητικά εκρηκτικές πολιτικά συνέπειες.

Οι συνήθειες αντιδράσεις με την εκτόξευση κατηγοριών περί «πατριδοκαπηλείας» είναι εξαιρετικά επικίνδυνες, καθώς μπορούν πλέον να φέρουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που προσδοκούν. Θα είναι σα να παραδέχονται τρομακτική αύξηση της επιρροή και της εκλογικής δύναμης των ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών.

Η δε αντιπολίτευση, επίσης έχει λόγους να προβληματίζεται, καθώς θα συνειδητοποιήσει σύντομα ότι δεν είναι αυτή που καρπώνεται τις απώλειες της κυβέρνησης. Για άλλη μία φορά… η εμφάνιση αμετροεπή στρατηγού έχει τη δυνατότητα να την προβληματίσει, αφού η συγκυρία θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε πολιτικό φορέα παρόμοιο με αυτόν του Φαήλου Κρανιδιώτη, με αποτέλεσμα να τίθεται θέμα πλαγιοκόπησης της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο θα είναι συγκυριακό, αλλά άμεσα, δυνητικά καταστροφικό!

Αντιδρώντας η Νέα Δημοκρατία, που τηρεί σε γενικές γραμμές προσεκτική και ήπια στάση αποφεύγοντας να εκτίθεται, είναι πιθανό να επιχειρήσει να «καβαλήσει» το «μακεδονικό» ρεύμα που αναπτύσσεται, με στόχο να απομονώσει πλήρως την κυβέρνηση. Πότε η εσωτερική κόντρα των κομμάτων και η αέναη προσπάθεια να πάρουν στα χέρια την «κουτάλα», δεν επικράτησαν ως προτεραιότητες στον ελληνικό πολιτικό κόσμο;

Το πρόβλημα όμως είναι κοινό για κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αν και θεωρητικά η κυβέρνηση πιέζεται πιο άμεσα. Ο Αλέξης Τσίπρας, σε κάθε περίπτωση εμφανιζόταν ως ο έχων την πρωτοβουλία των κινήσεων, με τη ΝΔ να είναι στριμωγμένη και να σφυροκοπείται πολιτικά. Σήμερα πλέον, είναι όλοι στριμωγμένοι.

Και το πρόβλημα ίσως αποδειχθεί απείρως πιο δυσεπίλυτο πολιτικά, εάν στα συλλαλητήρια που προγραμματίζονται στην Αθήνα, η επιτυχία αυτού της Θεσσαλονίκης δημιουργήσει μια δυναμική που δύσκολα θα ανακόπτεται. Και το ξέρουν όλοι αυτό…

Στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, είναι σαφές ότι το πλήθος κόσμου που συγκεντρώθηκε, πέρα από κομματικές γραμμές, στέλνει σαφές μήνυμα, ότι δεν μπορεί να αγνοηθεί η ελληνική κοινωνία στη διπλωματική σκακιέρα και το (γεω)πολιτικό παιχνίδι που έχει στηθεί.

Κατά συνέπεια η επιρροή του θα είναι διπλή. Σίγουρα «χαλάει τη μανέστρα» με τη συνταγή που είχε επιλέξει τόσο η κυβέρνηση στο εσωτερικό, όσο και οι ενδιαφερόμενοι στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα ισχυρούς πονοκεφάλους για τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς ο «εξωτερικός παράγοντας» συνήθως δεν δείχνει ευαισθησία στα προβλήματα που ανακύπτουν στο εσωτερικό, εμμένοντας στα συμφωνθέντα…

Από την άλλη πλευρά όμως, εάν το συνειδητοποιήσει η κυβέρνηση, μπορεί να μετατοπίσει τις κόκκινες γραμμές της, με το επιχείρημα της διάσωσης της εν εξελίξει διαδικασίας, λέγοντας στο εξωτερικό, ότι εάν όλα παραμείνουν ως έχουν, πολύ απλά η προοπτική επίλυσης είναι καταδικασμένη εξ υπαρχής.

Το πρόβλημα είναι μεγάλο και για τον Νίκο Κοτζιά και όχι μόνο στο επίπεδο της διαχείρισης του προβλήματος της διαπραγμάτευσης στο εξωτερικό. Η υψηλή αποδοχή του από τον κόσμο και η διείσδυσή του ακόμα και σε μερίδα των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, εξαιτίας της «κεφαλαιοποίησης» της στάσης από τη σκοπιά της «πατριωτικής αριστεράς» (σ.σ. το αντίθετο της «εθνομηδενιστικής», το άλλοθι του Μεγάρου Μαξίμου, όπως χαρακτηριστικά λέγεται), τίθεται πλέον εν κινδύνω, μαζί με ενδεχόμενα σχέδια αυτόνομης πολιτικής πορείας…

Η τελευταία διάσταση είναι η εκκλησιαστική. Αυτό που συνέβη είναι κυριολεκτικά ένα Βατερλό του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Έβαλε «πλάτη» μιλώντας εναντίον των συλλαλητηρίων και θεωρούσε ότι επηρέαζε μια σειρά μητροπολιτών, οι οποίοι όμως ανίχνευσαν πιο αποτελεσματικά τον λαϊκό «σφυγμό».

Ως αποτέλεσμα ήταν να τον «αδειάσουν» κανονικά, θυμίζοντας στην ελληνική κοινωνία ότι ο Ιερώνυμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από «πρώτος μεταξύ ίσων»… Η αίσθηση είναι πλέον, ότι σύντομα θα ξεκινήσει «παιχνίδι» αμφισβήτησης της εκκλησιαστικής ηγεσίας.

Ίσως, την επόμενη φορά που επιχειρηθεί το κλείσιμο του προβλήματος με τη συμμετοχή της ΠΓΔΜ στους δυτικούς θεσμούς συνεργασίας και ασφάλειας, θα πρέπει να οργανωθεί δημοψήφισμα, το οποίο όμως πρέπει να γίνει στην αρχή, όχι στο τέλος.

Για να τεθούν ερωτήματα σαφή στα οποία θα κληθεί ο ελληνικός λαός να απαντήσει με «κρύο κεφάλι», ώστε στη συνέχεια να χαραχτεί πορεία-στρατηγική και να μην ξεκινήσει καμία διαδικασία εάν δεν έχει ελπίδες θετικής κατάληξης.

Εάν η Ελλάδα οριστικοποιήσει ότι δεν θα αποδεχθεί στον αιώνα τον άπαντα χώρα με το «Μακεδονία» στην ονομασία της στον αιώνα τον άπαντα, θα πρέπει ταυτόχρονα να μειώσει το ενδιαφέρον της για την επιβίωση του κράτους των Σκοπίων και να εκπονήσει στρατηγική χωρίς αυτό.

Το ότι το πρόβλημα το έχουν οι Σκοπιανοί είναι σωστό και πρώτος το έλεγε ο Σαμαράς από παλιά που πολλοί τον βρίζουν. Κανείς δεν μπορεί να σε υποχρεώσει να αποδεχθείς κάτι τόσο προκλητικό και ιστορικά αυταπόδεικτο, αφήνοντας στην άκρη γεωστρατηγικές ανησυχίες και το όποιο παιχνίδι ΗΠΑ και Ρωσίας.

Ας μας διασφαλίσουν ότι οι Σλάβοι γείτονες θα ξεχάσουν τη συλλογική ανωμαλία τους με το ιδεολόγημα του «μακεδονισμού» και στη συνέχεια ο γεωγραφικός προσδιορισμός είναι υπό συζήτηση, εάν πρώτα λύσουν τις διενέξεις τους με τους Αλβανούς.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο πρωθυπουργός ενδιαφέρεται πρωτίστως να καλύψει πολιτικά τα νώτα του όχι από τους αντιπάλους του στη Βουλή, αλλά στο γήπεδο της κοινωνίας. Στο Μαξίμου δίνουν μεγάλη σημασία στο σημερινό συλλαλητήριο και ακριβώς γι’ αυτό έγινε η συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο
Ενώ στα Σκόπια σοβεί η πολιτική σύγκρουση με αφορμή της προτάσεις Νίμιτς, η κυβέρνηση στην Αθήνα τηρεί σιγήν ιχθύος. Εχει αποφύγει οποιοδήποτε σχόλιο επί της ουσίας, οχυρωμένη πίσω από το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε εξέλιξη. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, στους κόλπους της κυβέρνησης εμφανίζεται ένας διαχωρισμός ρόλων. Ο Κοτζιάς έχει αναλάβει την ευθύνη να προχωρήσει τη διαπραγμάτευση με τον Σλαβομακεδόνα ομόλογό του Ντιμιτρόφ, αλλά τη διαχείριση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο έχει αναλάβει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Υπενθυμίζουμε ότι μετά την προ ημερών οξύτατη επίθεση του υπουργού Εξωτερικών εναντίον της Εκκλησίας, ο Τσίπρας είχε σπεύσει με την επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο να διορθώσει την πολιτική ζημιά. Τις προηγούμενες ημέρες έκανε ένα δεύτερο άνοιγμα. Η συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο είχε αμοιβαία οφέλη.

Ο πρωθυπουργός εξασφάλισε μία ακόμα πιο κατηγορηματική δήλωση του προκαθήμενου της Εκκλησίας εναντίον του επικείμενου συλλαλητηρίου, μια δημόσια έκφραση εμπιστοσύνης προς τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίζεται το εθνικό θέμα, καθώς και μια έκκληση για τη εθνική συναίνεση και συνεννόηση, η οποία εμμέσως πλην σαφώς απευθύνεται στην αντιπολίτευση.

Από την άλλη πλευρά, με την κίνησή του ο πρωθυπουργός όχι μόνο αναγνώρισε ρητά το δικαίωμα της Εκκλησίας να έχει και να εκφράζει άποψη για εθνικά θέματα, αλλά και εμμέσως πλην σαφώς την αναγόρευσε σε ένα είδος θεματοφύλακα. Από θεσμικής άποψης, η Ν.Δ. έχει δίκιο που διαμαρτύρεται για την επιλογή του Τσίπρα να ενημερώσει τον Αρχιεπίσκοπο πριν ενημερώσει τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεν πρόκειται, όμως, για λάθος. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, ο πρωθυπουργός ενδιαφέρεται πρωτίστως να καλύψει πολιτικά τα νώτα του όχι από τους αντιπάλους του στη Βουλή, αλλά στο γήπεδο της κοινωνίας. Στο Μαξίμου δίνουν μεγάλη σημασία στο επικείμενο συλλαλητήριο και ακριβώς γι’ αυτό έγινε η συνάντηση με τον κ. Ιερώνυμο. Ελπίζουν πως η αποτρεπτική παρέμβασή του θα περιορίσει τη λαϊκή συμμετοχή.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς ξεκίνησαν τη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια θεωρώντας πως δεν θα συναντούσαν αξιόλογες αντιδράσεις. Ο μεν Τσίπρας επειδή προέρχεται από μία ιδεολογική αφετηρία που γενικώς έχει την τάση να υποτιμά τα εθνικά θέματα, ο δε Κοτζιάς επειδή στο όνομα της «ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής» διολισθαίνει σε έναν διπλωματικό βολονταρισμό, σύμφωνα με έκφραση έμπειρου διπλωμάτη.

Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο επίπεδο της κοινωνίας και διογκώνονται προτού καλά-καλά η ελληνική κυβέρνηση δεσμευτεί σε κάποιο όνομα διέψευσαν την αρχική θεώρηση. Μετά την επιτυχία του στον χειρισμό του Κυπριακού το 2016-17, ο υπουργός Εξωτερικών εξέλαβε τις αντιδράσεις ως προσωπική αμφισβήτηση και απάντησε με επιθετικό τρόπο. Στο Μαξίμου, όμως, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, άρχισαν να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Φοβούνται μήπως το Μακεδονικό απειλήσει τον ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό τους.

Οπως είναι γνωστό, έχουν επενδύσει τα πάντα στην έξοδο από τα μνημόνια. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό αφήγημά τους και με αυτό σκοπεύουν να δώσουν την εκλογική μάχη. Το γεγονός, μάλιστα, ότι το ευρωιερατείο δεν φείδεται καλών λόγων για την παρούσα κυβέρνηση ενισχύει την αξιοπιστία του εν λόγω πολιτικού αφηγήματος, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα η κοινωνία να έχει υιοθετήσει σε σημαντικό βαθμό την προσδοκία μιας θετικής προοπτικής παρά τις πολλές και επώδυνες δυσκολίες.

Αγωνία για τα γκάλοπ

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, είναι δεδομένο ότι στην κοινωνία υπάρχει πολλή απόγνωση και συχνά οργή. Επειδή όμως δεν υπάρχει ορατή εναλλακτική διέξοδος, υποβόσκουν. Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, στο Μαξίμου ανησυχούν μήπως ενδεχόμενη συμφωνία για το Μακεδονικό εισπραχθεί ως εθνική ταπείνωση και ως εκ τούτου πυροδοτήσει τη συσσωρευμένη κοινωνική απόγνωση και οργή. Τώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ψαλίδα κλείνει, το τελευταίο που θα ήθελε ο Τσίπρας είναι να προκαλέσει εκλογική αιμορραγία λόγω Μακεδονικού. Η ίδια πηγή, ωστόσο, επισημαίνει ότι το Μαξίμου «δεν έχει δώσει σήμα να πάει η μπάλα στην εξέδρα». Ο ένας λόγος είναι ότι το κλίμα απέχει αρκετά από το «κόκκινο».

Οπως προαναφέραμε, στην αξιολόγηση του πολιτικού κινδύνου καθοριστικό ρόλο θα παίξει ο όγκος του επικείμενου συλλαλητηρίου. Εάν παρά τη ρητή αρνητική στάση του Ιερώνυμου το συλλαλητήριο είναι ογκώδες, στο Μαξίμου θα αρχίσουν να στρίβουν. Οι Δυτικοί, πάντως, ασκούν πιέσεις και στις δύο πλευρές να τα βρουν και η Αθήνα δεν θέλει να εμφανιστεί αρνητική. Πολύ περισσότερο που το Βερολίνο έχει αφήσει να εννοηθεί ότι το ζήτημα αυτό θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις για την έξοδο από τα μνημόνια. Η ίδια πηγή μάς υπενθυμίζει ότι το ίδιο είχαν κάνει οι Γερμανοί με το Προσφυγικό.

Το κυβερνητικό επιτελείο απασχολεί και το εάν μπορεί να περάσει κοινοβουλευτικά ένας συμβιβασμός. Κυβερνητική πηγή ισχυρίζεται πως ο Πάνος Καμμένος είχε αποδεχθεί ότι δεν θα καταψηφίσει εάν η συζητούμενη σύνθετη ονομασία είναι αποκλειστικά στα σλαβικά, δηλαδή αμετάφραστη, όπως του είχε υποσχεθεί ο Κοτζιάς. Ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ., όμως, εξέφρασε δημοσίως άλλη θέση, με αποτέλεσμα να αναζωπυρωθούν τα σενάρια για ενδοκυβερνητικό ρήγμα. Η αλήθεια είναι ότι και ο Καμμένος θέλει να αποφύγει τη ρήξη. Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρεί πως δεν έχει πολιτικό περιθώριο να υποχωρήσει. Δεν θα είχε καμία αντίρρηση εάν η συζητούμενη συμφωνία εγκρινόταν από μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που δεν θα περιείχε τους ΑΝ.ΕΛ. Ο δρόμος αυτός όμως έχει κλείσει παρά τις ελπίδες του Κοτζιά. Τόσο η Ν.Δ. όσο και η Δημοκρατική Συμπαράταξη εξαρτούν τη στάση τους από τη θέση που θα λάβει η κυβερνητική πλειοψηφία. Οπως χαρακτηριστικά μας είπε αρμόδιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, «δεν πρόκειται εμείς να ψηφίσουμε, αφήνοντας τον Καμμένο να το παίζει πατριώτης και έτσι να διασωθεί εκλογικά. Τα όσα φαίνεται πως συζητάει ο Κοτζιάς, άλλωστε, απέχουν πολύ από το να είναι ικανοποιητικά».

Η εφεδρεία του Ποταμιού

Σύμφωνα με πηγή της Ν.Δ. που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει επί της ουσίας αντίρρηση με όσα φαίνεται να συζητάει ο υπουργός Εξωτερικών. Για εσωκομματικούς και πολιτικούς λόγους, όμως, δεν θα υπερψηφίσει συμφωνία που δεν θα εξασφαλίσει, αφενός, την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας, αφετέρου ότι δεν υφίσταται μακεδονικό έθνος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμα και αν ο Καμμένος είχε πρόθεση να κάνει έκπτωση, θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία να υπερψηφίσει τη στιγμή που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ θα καταψηφίζουν. Στην πραγματικότητα, η μόνη κοινοβουλευτική εφεδρεία για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ίσως οι βουλευτές του Ποταμιού.

Στα παραπάνω ήρθε να προστεθεί και η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, με την οποία φρόντισε να οριοθετήσει την ελληνική θέση και εκ των πραγμάτων να συρρικνώσει τα περιθώρια υποχωρήσεων από την πλευρά της κυβέρνησης. «Γι’ αυτό το όνομα δεν πρέπει μόνο να σέβεται την Ιστορία και τα σύνορα, αλλά πρέπει να μην παραπέμπει σε άλλες έννοιες που επίσης αποπνέουν αλυτρωτισμό. Και τέτοιες έννοιες είναι, παραδείγματος χάριν, μεταξύ άλλων αλλά κυρίως, το ζήτημα της γλώσσας και το ζήτημα της εθνότητας... Είναι αδιανόητο λόγω του ονόματος να δημιουργούνται ψευδείς διεκδικήσεις για ζητήματα γλωσσικά και εθνοτικά... Επομένως, η FYROM πρέπει να κάνει όλες τις αλλαγές στην έννομη τάξη της που είναι απαραίτητες για την επίλυση του ζητήματος του ονόματος υπό τις ως άνω προϋποθέσεις. Αν δεν τις κάνει, αυτή θα είναι αποκλειστικώς υπόλογη για τις αντίστοιχες συνέπειες. Οχι η Ελλάδα».

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που η αρχική αισιοδοξία έχει υποχωρήσει. Οι δηλώσεις του πρέσβη Ναουμόφσκι, με τις οποίες είχε σπεύσει να απορρίψει τις προτάσεις Νίμιτς με εμφανή σκοπό να εγκλωβίσει τον Ζάεφ, αντανακλούν τον βαθύ διχασμό που υπάρχει στο σλαβομακεδονικό στοιχείο. Τα Σκόπια, άλλωστε, αποκλείουν την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας και σύνθετο όνομα για την εθνότητα και τη γλώσσα. Εξ ου και η δήλωση Ντιμιτρόφ «ήμασταν και είμαστε Μακεδόνες». Εξ ου και η επανάληψη της δέσμευσης του Ζάεφ ότι εάν προκύψει συμφωνία θα τεθεί προς έγκριση σε δημοψήφισμα.

Τα πέντε ονόματα που έριξε στο τραπέζι ο Νίμιτς ουσιαστικά καλύπτουν σχεδόν όλο το φάσμα των σύνθετων ονομασιών για το γειτονικό κράτος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν σύνθετες ονομασίες που θίγουν τα θεμιτά ελληνικά συμφέροντα και άλλες όχι. Ο μεσολαβητής, πάντως, απέφυγε να ξεκαθαρίσει εάν το όνομα που θα συμφωνηθεί θα είναι για όλες τις χρήσεις (δηλαδή θα είναι το νέο συνταγματικό όνομα) ή μόνο για τις διεθνείς χρήσεις, οπότε επανέρχεται η φόρμουλα της διπλής ονομασίας. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, πάντως, φαίνεται πως η διαπραγμάτευση αφορά ανομολόγητα τη διεθνή ονομασία.

Στον κατάλογο είναι τα ονόματα «Νέα Μακεδονία» (Nova Makedonija), «Βόρεια Μακεδονία» (Severna Makedonija), «Ανω Μακεδονία (Gorna Makedonija), «Μακεδονία του Βαρδάρη» (Vardarska Makedonija) και «Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια)». Τα “Gornamakedonija” και “Vardarskamakedonija” είναι σύνθετες ονομασίες με γεωγραφικό προσδιορισμό που παραπέμπουν σε Μέρος και όχι στην Ολη Μακεδονία. Αντιθέτως, το «Νέα Μακεδονία», έστω και σλαβικά, παραπέμπει στην Ολη Μακεδονία και ως εκ τούτου επικυρώνει αντί να ακυρώνει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων, το φαντασιακό ιδεολόγημα περί «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους». Επίσης, δεν λύνει ούτε το πρόβλημα του σφετερισμού της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς.

Το όνομα της εθνότητας και η γλώσσα

Το κρίσιμο είναι ότι το ζήτημα του ονόματος της εθνότητας είναι εκτός διαπραγμάτευσης. Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, ο Νίμιτς προτείνει το «μακεδονική» στα σλαβικά (makedonski). Το όνομα της γλώσσας πάει μαζί με το όνομα της εθνότητας και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Το όνομα «σλαβομακεδονική» θα έλυνε το πρόβλημα. Είναι, άλλωστε, το όνομα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι ίδιοι οι Σλάβοι που κατοικούσαν στην ευρύτερη Μακεδονία.

Εάν η Αθήνα επιτρέψει το ζήτημα της εθνότητας να μείνει εκτός διαπραγμάτευσης θα έχει διαπράξει διά παραλείψεως εθνικό έγκλημα. Σε ό,τι αφορά, τέλος, την υπηκοότητα, κακώς προτείνεται το «μακεδονική» στα σλαβικά (makedonska), παρότι παντού στον κόσμο η υπηκοότητα είναι παράγωγο της ονομασίας του κράτους.

Οπως προκύπτει από τα παραπάνω, οι πιθανότητες συμφωνίας περιορίζονται δραστικά. Πολλά, ωστόσο, θα κριθούν από τη συνάντηση Τσίπρα - Ζάεφ στο Νταβός. Διπλωματική πηγή κρίνει ότι είναι λάθος εάν οι δύο πρωθυπουργοί εισέλθουν σε διαπραγμάτευση, όταν οι δύο πλευρές απέχουν πολύ από το να βρίσκονται έστω σε απόσταση συμφωνίας. Πολύ περισσότερο που ο Τσίπρας δεν γνωρίζει σε βάθος το ζήτημα. Από κυβερνητικής πλευράς δίνεται η διευκρίνιση ότι η συνάντηση αυτή θα περιοριστεί στην επιβεβαίωση του θετικού κλίματος και της βούλησης των δύο πλευρών να εργαστούν εποικοδομητικά για την εξεύρεση λύσης. Η διαπραγμάτευση θα γίνει από τους Κοτζιά και Ντιμιτρόφ το αμέσως επόμενο διάστημα.

Πρώτο Θέμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Όταν είδαμε ότι αυτή η προσπάθεια συγκέντρωνε τόσο κόσμο και από άλλες περιοχές είπαμε ότι δεν μπορούμε να πούμε όχι, σημείωσε ο Μητροπολίτης

Την άποψη ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος θα πρέπει να συζητήσει ξανά τη στάση της Εκκλησίας απέναντι στα συλλαλητήρια για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων εξέφρασε, μιλώντας στο ΘΕΜΑ 104,6 ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, λίγες ώρες μετά τη συμμετοχή του στο μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Κυριακής.

«Νομίζω ότι πρέπει να συζητηθεί στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο η συμμετοχή της Εκκλησίας ώστε τα πράγματα να συζητηθούν και να γίνει καλύτερη εκτίμηση» δήλωσε ο κ. Άνθιμος χαρακτηρίζοντας αποκαλυπτική την παρουσία των πολιτών.

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ξεκαθάρισε ότι «δεν δεχόμεθα το όνομα της Μακεδονίας να το ιδιοποιηθούν με οποιοδήποτε τρόπο οποιοιδήποτε από τη διεθνή κονίστρα».
«Να μας αφήσουν ήσυχους όπως είμαστε τόσα χρόνια και δεν έχουμε δυσκολίες στην επαφή μας. Δεν θέλουμε να υπάρξει εφαρμογή αυτού που λέει ο Νίμιτς και μερικοί άλλοι» ξεκαθάρισε ο κ. Άνθιμος.

Όσον αφορά, τέλος, την αλλαγή στάσης του ιδίου, καθώς αρχικά έλεγε ότι δεν θα συμμετείχε στο συλλαλητήριο, ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης παρατήρησε ότι «ο άνθρωπος είναι ον μεταλλακτικό» προσθέτοντας ότι «όταν είδαμε ότι αυτή η προσπάθεια συγκέντρωνε τόσο κόσμο και από άλλες περιοχές είπαμε ότι δεν μπορούμε να πούμε όχι μετά την παράκληση του κυριοτέρου παράγοντα του συλλαλητηρίου να είμαστε μέσα».

Ωστόσο απέφυγε να τοποθετηθεί για το αν η Εκκλησία θα πρέπει να δώσει το «παρών» στο συλλαλητήριο που προγραμματίζεται για την Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου τονίζοντας ότι «είναι θέμα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών τι θα γίνει στο συλλαλητήριο. Εγώ δεν μπορώ να πάω σε ξένη Μητρόπολη».

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Απομονωμένο το Μέγαρο Μαξίμου 
Μηδαμινά τα περιθώρια πολιτικών συναινέσεων για σύνθετη ονομασία, όπως τη διαπραγματεύεται ο Αλέξης Τσίπρας 
«Χολή» από τον ΣΥΡΙΖΑ για τους διαδηλωτές

Νέα δεδομένα, που είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση να εκτιμήσει με μεγάλη προσοχή, διαμορφώνονται στο πεδίο των διαπραγματεύσεων για το θέμα των Σκοπίων – διαπραγματεύσεις που ουσιαστικά είναι πλέον στον αέρα εφόσον αποδεικνύεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης παραμένει ανυποχώρητη σε έναν συμβιβασμό για τη χρήση του όρου Μακεδονία από το γειτονικό κράτος.

Ήταν τόσο ογκώδης και θερμή η διαδήλωση χθες στη Θεσσαλονίκη, που ούτε να την παρακάμψει, ούτε να την υποβαθμίσει μπορεί το Μέγαρο Μαξίμου, όπως ήλπιζε όταν ανακοινώθηκε η διοργάνωσή της.

Η όλη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια «θολώνει» μετά το εντυπωσιακό και πέρα από κάθε αρχικό υπολογισμό της κυβέρνησης, αλλά και των ίδιων των διοργανωτών, για τη δυναμική που έχει το όλο ζήτημα στην ελληνική κοινή γνώμη.

Το μεγαλειώδης συλλαλητήριο προκάλεσε την αμήχανη στάση του Μεγάρου Μαξίμου, το οποίο περιορίστηκε επισήμως, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, σε επίθεση εναντίον τον Κυριάκου Μητσοτάκη για τη δήλωση που έκανε εκείνος, «αγκαλιάζοντας» ουσιαστικά τη λαϊκή αντίδραση. Η κυβέρνηση απέφυγε να σχολιάσει επί της ουσίας την παλλαϊκή συμμετοχή, αφήνοντας να διαφανεί ουσιαστικά η απογοήτευσή του για την τροπή που έλαβε η πρωτοβουλία αυτή.

«Χολή» από ΣΥΡΙΖΑ

Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε μία ανακοίνωση, που υποδηλώνει μάλλον το μούδιασμα που επικράτησε στην Κουμουνδούρου για την ανταπόκριση του κόσμου στο κάλεσμα κατά των διαπραγματεύσεων για το όνομα των Σκοπίων. Και γι’ αυτό η ανακοίνωσή του έσταζε μάλλον… «χολή», παρά αποτύπωνε μία ψύχραιμη προσέγγιση.

«Δεν αμφισβητείται από κανέναν το δικαίωμα των πολιτών να συμμετέχουν σε συλλαλητήρια. Όπως δεν αμφισβητείται και ότι στο σημερινό συλλαλητήριο συμμετείχαν και πολίτες που δεν έχουν καμία σχέση με την ακροδεξιά και την πατριδοκαπηλεία» σημείωνε αρχικά ο ΣΥΡΙΖΑ παραδεχόμενος ουσιαστικά εμμέσως την απήχηση του συλλαλητηρίου, για να προσθέσει όμως στη συνέχεια, με αφορμή τον προπηλακισμό του βουλευτή και πρώην υπουργού Κώστα Ζουράρη, - αγνοώντας την παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων κόσμου - ότι «τη συγκέντρωση καπηλεύτηκαν, και τελικά σε αυτήν κυριάρχησαν, στοιχεία φανατισμού, εθνικισμού και μισαλλοδοξίας, με αισθητή την παρουσία της Χρυσής Αυγής».

Διαβεβαίωνε δε με γενικότητες ότι «η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών επιθυμεί μια λύση που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα της χώρας και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια, απέναντι στους αλυτρωτισμούς και τους εθνικισμούς. Και τη λύση αυτή υπηρετεί η σημερινή κυβέρνηση, με αίσθημα εθνικής ευθύνης, χωρίς να υποκύπτει σε μικροκομματικούς υπολογισμούς, φραστικούς εξτρεμισμούς, και εθνικιστικές κορώνες».

Νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό

Ωστόσο είναι φανερό ότι μετά το χθεσινό συλλαλητήριο τίποτα δεν είναι ίδιο, σχετικά με το όλο θέμα: Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται στην πραγματικότητα επί μίας σύνθετης ονομασίας, που περιέχει σαφώς τον όρο Μακεδονία, κάτι που όμως αποδοκιμάζεται από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης.

Το Μαξίμου ήλπιζε ότι το σενάριο μίας υποχώρησης στο ονοματολογικό θα έχει ωριμάσει στην ελληνική κοινωνία, αλλά η μεγάλη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη τη διέψευσε.

Το πρόβλημα η κυβέρνηση έδειξε να το διαισθάνεται εδώ και ημέρες. Γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε εσπευσμένα στο Μαξίμου τον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, ώστε να αποτρέψει την κάλυψη του συλλαλητηρίου από την εκκλησία. Η ταύτιση στο θέμα αυτό του κ. Ιερώνυμου με τον πρωθυπουργό, «αδειάζει» ουσιαστικά τον αρχιεπίσκοπο, αφού οι παραινέσεις του για μη συμμετοχή του κόσμου έπεσαν στο κενό!

Η ανησυχία του κ. Τσίπρα είχε φανεί αμέσως μετά τις δημοσκοπήσεις (όπως της προηγούμενης Κυριακής για το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ), που έδειχναν ότι η ελληνική κοινωνία παραμένει ευαίσθητη στο θέμα. Γι’ αυτό και επιχείρησε με τις τελευταίες παρεμβάσεις του να διαβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να αποτρέψει τις αλυτρωτικές βλέψεις των Σκοπίων και ότι δεν διαπραγματεύεται μόνο το όνομα. Φευ! Καμία από τις «διορθωτικές» κινήσεις του πρωθυπουργού δεν έπιασαν τόπο. Ο κ. Τσίπρας είναι υποχρεωμένος τώρα, μέσα σε ένα εξαιρετικά βαρύ πολιτικό και κοινωνικό κλίμα να επανεξετάσει τις κινήσεις του. Επιπλέον έχει να διαχειριστεί και την ετεροβαρή, σχεδόν προκλητική, συμπεριφορά του ειδικού διαμεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος αποκαλεί ανερυθρίαστα, εν μέσω διαπραγμάτευσης, τους Σκοπιανούς «Μακεδόνες», ρίχνοντας λάδι στη φωτιά και τροφοδοτώντας ακόμη περισσότερο τις ελληνικές ανησυχίες.

Η κυβέρνηση κινδυνεύει να απομονωθεί, πέρα από κοινωνικά και πολιτικά. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, των οποίων οι βουλευτές παρέστησαν στο συλλαλητήριο, θα δυσκολευτούν πλέον ακόμη περισσότερο να κάνουν οποιαδήποτε αναδίπλωση (κοινώς: κωλοτούμπα) στο θέμα της ονομασίας – στην περίπτωση που το σκέφτονταν ως ελιγμό της τελευταίας στιγμής για να «σώσουν» την κυβέρνηση.

Την ίδια ώρα φαίνεται ότι δυσκολεύει, αν δεν γίνεται εντελώς απίθανη, η λεγόμενη πλειοψηφία στη Βουλή, για την οποία είχε μιλήσει ο Νίκος Κοτζιάς, ευελπιστώντας στις θετικές ψήφους βουλευτών και κομμάτων της αντιπολίτευσης για την έγκριση μίας λύσης.

Η ΝΔ, μετά την σχετικά ήπια και προσεκτική στάση του αρχικού σταδίου, είναι περίπου σίγουρο ότι δεν πρόκειται να προστρέξει σε κανενός είδους συναίνεση για την αποδοχή λύσης με το όνομα Μακεδονία. Ακόμη κι αν το σκέφτονταν η ηγεσία (πράγμα αμφίβολο κι αυτό), δεν μπορεί να ξεπεραστεί η αντίδραση της βάσης και των βουλευτών της.

Η Κεντροαριστερά, που συχνά πυκνά πετάει σωσίβια σωτηρίας προς την κυβέρνηση, εν είδει μαζοχιστικού χόμπι, θα δυσκολευτεί επίσης να κινηθεί μόνης της προς μία πορεία σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν πίσω από ένα τέτοιο σενάριο υπάρχουν κραυγές και ψίθυροι για κυβερνητική συνεργασία με τον κ. Τσίπρα, προς αντικατάσταση των ΑΝΕΛ.

Επίσης, με δεδομένο ότι κόμματα (Ένωση Κεντρώων για παράδειγμα) και άλλες δυνάμεις έχουν ήδη «καβαλήσει» το «μακεδονικό ρεύμα», όλες οι μεγάλες δυνάμεις του πολιτικού σκηνικού νιώθουν την πίεση της εξεγερμένης κοινής γνώμης.

Υπό αυτές τις συνθήκες είναι απαγορευτικό πλέον και το όποιο δημοψήφισμα, που είχε ακουστεί αρχικά, αλλά στη συνέχεια «τραβήχτηκε» πίσω, κυρίως με πρωτοβουλία της ίδιας της κυβέρνησης.

Το ερώτημα είναι πώς ακριβώς θα διαβάσει και θα λάβει υπόψη της η κυβέρνηση τα νέα αυτά δεδομένα. Με τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει περί επερχόμενης λύσης, είναι δύσκολο να κάνει και μπρος και πίσω! Είναι υποχρεωμένη να διαχειριστεί για παράδειγμα τις πιέσεις των Αμερικανών, εξαιτίας των οποίων ξεκίνησε το όλο μεγαλεπήβολο σχέδιο επίλυσης του χρόνιου προβλήματος, προσδοκώντας προφανώς γεωστρατηγικά ή και οικονομικά οφέλη από μία υποχώρηση. Αλλά και πώς θα μεθοδεύσει μία υποχώρηση, εφόσον τελικά αντιληφθεί και αποδεχθεί ότι δεν μπορεί μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε καν και η κυβέρνηση στο σύνολό της, να προβεί σε έναν εθνικό συμβιβασμό;

Εφόσον δε τα αντίστοιχα συλλαλητήρια, που ήδη οργανώνονται ή πρόκειται να διοργανωθούν έχουν ανάλογη επιτυχία, τότε δεν αποκλείεται να υπάρξει η πιο γρήγορη υποχώρηση κυβέρνησης, που έχει σημειωθεί ποτέ σε ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Πρώτο Θέμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Φρίκαρε όλος ο Ελληνισμός με τη μεγάλη επιτυχία της διεθνούς «παιχτούρας» του Μαξίμου. Φυσικά μόνο με... άκρως μυστική διπλωματία «φούστα-μπλούζα και κουκούλα» μπορείς να ξεκινάς στη ζούλα με πέντε ονόματα του Νίμιτς απ’ τα οποία δεν περνάει ΟΥΤΕ ΕΝΑ που να βολεύει στ’ αλήθεια τα ελληνικά συμφέροντα. Τον ξεμπρόστιασε και ο Νίμιτς με τις προκλητικές δηλώσεις για "Μακεδονία"-Σκοπιανούς. Μαζί τις συμφωνήσανε; Βόρεια, Ανω ή Νέα κ.λπ. εξυπηρετούν μόνο τα Σκόπια, που οικειοποιούνται με το καλημέρα το όνομα «Μακεδονία» με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας! Καλά, τις κουμπάρες παίζουμε; Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι οι Ελληνες δεν θέλουν να δώσουν το «Μακεδονία» με ΤΙΠΟΤΑ - τουλάχιστον όχι με την υπογραφή μας; Εκεί είναι το πρόβλημα και, αν τολμούν, ας κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, αντί να αγνοούν τα γκάλοπ που δίνουν ένα βροντερό 70% ΟΧΙ! [Ή να ψάχνουν άλλοθι-μπούμερανγκ όπως συνέβη με το θριαμβευτικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης ενώ έχει ξεσηκωθεί ο Ελληνισμός από Αυστραλία, Αφρική (!) έως Αστόρια και Τάμπα Φλώριδας!]

Οποιος δεν τολμάει να πάει σε δημοψήφισμα σημαίνει ότι θέλει να υποκλέψει και να παραχαράξει τη βούληση των πολιτών! Ισως επειδή δεν θα μπορεί να το τουμπάρει όπως το ανεκδιήγητο του 2015, και θα ’χει διπλά νεύρα η συμβία. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ, ΤΣΙΠΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΛΑΟΥΖΟΙ: ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»! Ολα τα άλλα, τα Ανω - Κάτω - Βόρεια και πλαγίως γωνία, θυμίζουν το ανέκδοτο που κάποιος επειδή τον έλεγαν Κώστα ΒΛΑΜΜΕΝΟ πήγε στο Ληξιαρχείο και το άλλαξε σε ΓΙΑΝΝΗΣ Βλαμμένος. Οπότε και τα πέντε που συζητούν δεν μας αφορούν! Και όποιος πονηρός ή «κότα» γενικώς θέλει να σιγοντάρει τα παπατζιλίκια Τσίπρα, να το ’χει υπόψη του ότι θα ’ναι πολιτικά νεκρός στο εξής. Αμα θέλει να αυτοκτονήσει, πολιτικά πάντα, δικαίωμά του!

Λένε κάποιοι ειδήμονες ότι στο Μαξίμου διαβλέπουν πως στο τέλος μάλλον δεν θα βρεθεί άκρη και γι’ αυτό εκ του ασφαλούς παίζουν μπάλα εσωτερικής κομματικής συσπείρωσης. Βρήκαν ένα θέμα όπου συμφωνούν όλοι σχεδόν οι ενδοτικοί κρατικοδίαιτοι Συριζαίοι (πώς θα μοιράσουμε τα εθνικά ιμάτια σ’ οποιονδήποτε περαστικό για να το παίξουμε διεθνιστές), το οποίο αποσπά την προσοχή της κοινής γνώμης από τη δραματική καθημερινότητα και συγχρόνως... μπερδεύει και την αντιπολίτευση! Εδώ που τα λέμε, όποιον ΘΕΛΕΙ να μπερδευτεί!

Πολύ πιθανό. Πάρα ταύτα, ακόμη και αν δεν βρεθεί λύση, με την τραγική «διπλωματία» Τσίπρα ήδη ζημιώθηκαν τα εθνικά θέματα, καθώς η Ελλάδα εμφανίζεται να θεωρεί το «Μακεδονία» κτήμα των Σκοπίων, όταν ακόμη και οι ίδιοι οι Σκοπιανοί πρότειναν κάτι άλλο: να μην έχει κανείς την αποκλειστικότητα του όρου! Α-πα-πα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να το δώσει κανονικά και είναι πολύ πιθανό ακόμα και οι ίδιοι οι φτωχοί μας γείτονες... να μπλόκαραν από την προθυμία μας! Μπας και κρύβουμε καμιά παγίδα, δηλαδή, μέσα στον τόσο πρόθυμο ενδοτισμό.
Πάμε τώρα στα σοβαρά: Να προβάρουν «μαύρα» πολιτικά και κοινωνικά όσοι αβαντάρουν, παθητικά ή συμμετοχικά, τις αλμπανιές του Τσίπρα με τα εθνικά θέματα. Δεν πας για... σάουνα ή για ιαματικά λουτρά στα Μυστικά του Βάλτου. Εχει εκεί ξωτικά που θα σε πνίξουν στον πάτο.

Τι εμποδίζει όλη την αντιπολίτευση να πάρει καθαρή θέση; Προς το παρόν, σταράτες κουβέντες -ενάντια στην ονομασία 100%- έχουμε ακούσει βασικά από τον Βασίλη Λεβέντη (ω, ναι!!!) και το... ΚΚΕ, στο πλαίσιο πάντα της δικής του προσέγγισης των πραγμάτων («δεν μπαίνουμε σε ιμπεριαλιστικούς διαγκωνισμούς» κ.λπ.). Οπως και να το λέει, στην προτεινόμενη από τον Τσίπρα μειοδοσία ο Περισσός καταλήγει στο «ΟΧΙ», κάτι που εδώ που τα λέμε είναι σωστό και με τις αρχές του και με τα απλά μαθήματα της Πολιτικής Τέχνης, αφού δεν είναι δυνατόν να πας να γίνεις πελατάκος του αντιπάλου σου. Τέτοιες «φόρμες» σαν την άποψη που εξέφρασε το ΚΚΕ, προσαρμοσμένες prêt-à-porter στο κάθε κόμμα, μπορούμε να βρούμε όχι μία, αλλά εκατό! Κατάλαβες, Σταύρο; Δεν είναι τώρα ώρα για «έκθεση ιδεών», ιδίως με τους Συριζαίους που σου έχουν φερθεί τόσο βρώμικα.

Πρωτίστως όταν είναι εμφανής η προσπάθεια της κυβέρνησης να μετατρέψει έναν διπλωματικό όλεθρο στο εξωτερικό σε πολιτική «νίκη» στο εσωτερικό, στο πλαίσιο του διαίρει και βασίλευε, που πρώτα απ’ όλους έχει στόχο τη Ν.Δ. - και δεν το κρύβει άλλωστε... Προσπαθεί να σπείρει ζιζάνια, γνωρίζοντας ότι η βάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θέλει να ακούει καν για τον όρο «Μακεδονία» ούτε σε σύνθετη ονομασία, ούτε σε οτιδήποτε άλλο, ενώ η ηγεσία πρέπει να μείνει πιστή στην απόφαση του Βουκουρεστίου επί Καραμανλή, που λέει για σύνθετη αλλά υπό όρους (τους οποίους τα Σκόπια ποτέ δεν θα υλοποιήσουν απ’ ό,τι φαίνεται - και όλο το ΝΑΤΟ εκεί βασίζεται και μας καλύπτει, όπως προκύπτει). Αρα ούτε για τον Μητσοτάκη υπάρχει στην ουσία θέμα, πέρα από το ότι επικοινωνιακά θα χρειαστεί να το κάνει πολύ πιο καθαρό για να μην επιτρέψει στον κλέφτη που θέλει να δώσει το όνομα να φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Το δε διευρυμένο και ενισχυόμενο κόμμα της Φώφης μόνο απώλειες θα υποστεί αν εμφανιστεί ως παρακολούθημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει «πρόθυμους» βουλευτές και από το Ποτάμι, όπως έκανε και με το θλιβερό σόου προσχώρησης της χρυσοποίκιλτης Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου από την Ενωση Κεντρώων. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου το ’92 ξεκάθαρο «όχι» είχε πει. Ειδικά με έναν πρωθυπουργό που έχει κάνει τέχνη τον ανορθόδοξο πόλεμο κατά της Λογικής και έχει για βίβλο το Ψέμα, δεν μπορείς να πηγαίνεις με politically correct αντίληψη γιατί, πολύ απλά, θα χάσεις. Υποθέταμε ότι το έχουν καταλάβει πια αυτό οι ενδιαφερόμενοι. Ας κάνουν σαφές προς τους κυβερνώντες λοιπόν ότι, ειδικά μετά από αυτά τα πέντε απαράδεκτα ονόματα που ξεφούρνισε ο Νίμιτς και τη μυστική διπλωματία «φούστα-μπλούζα-κουκούλα» δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εθνικής συνεννόησης. Να ζητήσουν θεσμικά Δημοψήφισμα γι’ αυτό το τόσο κρίσιμο εθνικό ζήτημα και αν οι ΑΝ.ΕΛ. επιμείνουν στη διαφωνία τους, τότε να απαιτήσουν και εκλογές. Αλλιώς να καταγγείλλουν δημόσια τον Τσίπρα και όλους τους εξαγορασμένους που μπορεί να τον ακολουθήσουν στην παράδοση της Ονομασίας «Μακεδονία» ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας των Ελλήνων και να δώσουν ραντεβού μαζί του στο Ειδικό Δικαστήριο που τον περιμένει. Δημοψήφισμα, Ειδικό ή εκλογές. Αυτές είναι οι μόνες επιλογές.

ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΒΟΥΝΤΟΥ-ΒΟΥΝΤΟΥ!

Επ’ ευκαιρία υπάρχει και η λύση... βουντού-βουντού, που λέει και ο Ζουράρις. Εμφανίζεται ο Νίμιτς και λέει: «Sorry, guys, η Ελλάδα ήδη απελευθέρωσε το όνομα για χρήση παντού! Ο Τσίπρας το ’δωσε κι αλλού!». Αν είναι να γίνει μια Μακεδονία των Σκοπίων, ας γίνουν και 5-6 επαρχίες αλλού να σκοτώνονται μεταξύ τους. Ας πάρει μια η Ιταλία, που έχει καημό για την περιοχή από τότε που έχασε την αποικία Αλβανία, να αφήσουμε από ένα τέταρτο (του κιλού!) στη Βουλγαρία, που θα κάνει σαν τρελή, και στη Ρουμανία, να μην παραπονιέται, και να δώσουμε δανεικό το όνομα και στη Συρία, να κάνει... μακεδονικό χωριό στην περιοχή των Κούρδων που άλλωστε ήταν, όπως όλα εκεί κάτω, του Μεγαλέξανδρου! Και ας πάνε μετά τα Σκόπια να ζητήσουν λογαριασμό απ’ όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους... Κουλό; Φυσικά. Πάντως πιο αποτελεσματικό διπλωματικά από τα πέντε ονόματα -το εξής κανένα υπέρ μας- του Νίμιτς και του Κοτζιά!

Θέμος Αναστασιάδης
Πρώτο Θέμα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η αντίληψη πως η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική και τίποτε άλλο είναι κακή, ανέφερε ο δήμαρχος, τονίζοντας ότι ο συμβιβασμός δεν είναι κακή λέξη

Το χθεσινό συλλαλητήριο «δεν βοήθησε καθόλου τη διαπραγμάτευση», σύμφωνα με όσα δήλωσε στο ΑΜΠΕ, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης.

«Η χθεσινή εκδήλωση δεν βοηθάει καθόλου τη διαπραγμάτευση και δεν λύνει το πρόβλημα», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως «ο συμβιβασμός δεν είναι κακή λέξη».

Ο κ. Μπουτάρης χαρακτήρισε το συλλαλητήριο «ογκώδες κι εντυπωσιακό, χωρίς καμία αμφιβολία», λέγοντας πως το παρακολούθησε από εικόνες στην τηλεόραση, ωστόσο δήλωσε «απογοητευμένος γιατί 25 χρόνια απραξίας δεν μας οδηγούν να σκεφτούμε αλλιώς».

«Η αντίληψη πως η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική και τίποτε άλλο, είναι κακή. Όταν πας να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να δεις και τα προβλήματα του άλλου. Οι αλυτρωτικές τάσεις πρέπει να τελειώνουν. Δεν είναι μόνο το όνομα. Εάν οι γείτονες εξακολουθούν να έχουν στο Σύνταγμα τους αλυτρωτικές τάσεις, δεν αλλάζει το θέμα», τόνισε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Μπουτάρης απάντησε στον στρατηγό εν αποστρατεία Φραγκούλη Φράγκο, ο οποίος τον αποκάλεσε «αντιπρόσωπο του Τζορτζ Σόρος» και σημείωσε: «Στεναχωριέμαι γιατί ο κ. Φράγκος με πρόσβαλε προσωπικά και όλη η ομιλία του ήταν ένας εσωτερικός διχασμός. Ποιος τον ακούει προς τα έξω και τι είναι;».

Όσον αφορά τις αποδοκιμασίες προς το πρόσωπο του, που ακούστηκαν από συγκεντρωμένους, παρατήρησε: «Δεν είναι η πρώτη φορά. Και για τους Τούρκους και τους Εβραίους με κατηγορούν επειδή έχω συγκεκριμένη γραμμή».

Πρόσθεσε πως θα καταγγείλει στο σημερινό δημοτικό συμβούλιο τον βανδαλισμό του μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Πλατεία Ελευθερίας, εκεί όπου άγνωστοι με σπρέι έγραψαν «Χρυσή Αυγή» κάτω από το γλυπτό.

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ελληνισμός, σύσσωμος, βρέθηκε την Κυριακή στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για να βροντοφωνάξει την άρνησή του να δεχθεί τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και τον σφετερισμό της Μακεδονίας. Σχεδόν κανείς στην κυβέρνηση και στις πολιτικές μηντιακές ελίτ δεν περίμενε ένα τόσο πάνδημο αίσθημα και μάλιστα για ένα συλλαλητήριο που οργανώνεται από μια σχεδόν άγνωστη επιτροπή! Πίστευαν πως, όπως συμβαίνει με τη σιγή και την κατάθλιψη του ελληνικού λαού απέναντι στη φτωχοποίησή του και το ξεπούλημα του τόπου, που συνεχίζουν και ολοκληρώνουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ· ή τη σταδιακή μετατροπή της χώρας σε τουρκικό προτεκτοράτο, όπως φαίνεται από τις προκλήσεις των Τούρκων στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη και το ξεβράκωμα της ελληνικής κυβέρνησης με τους οκτώ Τούρκους φυγάδες· πίστευαν, λοιπόν, πως και στο Μακεδονικό θα υπήρχε μια ανάλογη εξέλιξη. Γι’ αυτό και αγνόησαν και τον ελληνικό λαό, ακόμα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πιστεύοντας πως ως εντολοδόχοι των Αμερικανών είχαν την επιτυχία στο τσεπάκι.

Πως ο ελληνικός λαός, ηττημένος, περιδεής, σε συλλογική κατάθλιψη, θα κατάπινε και αυτό το ζήτημα. Και έπεσαν έξω παταγωδώς. Αντίθετα, ακριβώς γιατί πάνω σε αυτό μπορούσε να εκφραστεί η συσσωρευμένη λαϊκή αγανάκτηση για τις ταπεινώσεις και τις ήττες που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια, πολύ πιο αβίαστα, και ακριβώς γιατί οι Σκοπιανοί όλα αυτά τα χρόνια έχουν προσβάλει βάναυσα το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων, γι’ αυτό και εκδηλώθηκε αυτή η πάνδημη και μαζική αντίδραση. Οι Γερμανοί μας μετέβαλαν σε οικονομικούς δούλους, οι Τούρκοι θέλουν να μας υποτάξουν και πάλι στον νεο-θωμανισμό, δεν θα ανεχτούμε λοιπόν και τις προκλήσεις των Σκοπίων, επειδή σήμερα επείγονται οι Αμερικανοί.

Κι όμως, όλοι αυτοί διαψεύσθηκαν παταγωδώς!
Η συμμετοχή έφτασε τις εκατοντάδες χιλιάδες κάθε ηλικίας, απ’ όλη την Ελλάδα.

Η μαζική παρουσία των Ελλήνων στο συλλαλητήριο ήταν και η απάντηση σε όσους οργανωμένα επιδίωξαν να το καπηλευτούν με τις προσχεδιασμένες τραμπούκικες επιθέσεις πέριξ και εντός της συγκέντρωσης. Όπως εκείνη που επιχείρησε ενάντια στο πανό του Άρδην, ομάδα 30-35 μασκοφόρων χρυσαυγιτών με καδρόνια και επικεφαλής τους τον Α. Γκλέτσο της Χ.Α. Φθιώτιδας, για να πάρουν την απάντηση που τους άξιζε, και να πεταχτούν έξω από το συλλαλητήριο από όλον τον κόσμο που ήταν παρών. Και δεν ήταν καθόλου τυχαία η οργανωμένη επίθεση των ναζιστών δολοφόνων εναντίον του Κινήματος Άρδην. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ και δεκαετίες δεν έχουμε επιτρέψει στους φασίστες να καπηλεύονται ανενόχλητοι τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Γιατί είδαν με τρόμο τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να κατεβαίνουν στο συλλαλητήριο στο οποίο αυτοί ήταν απλώς παρείσακτοι προβοκάτορες.

Το βίντεο που ο κόσμος κυνηγά τους Χρυσαυγίτες μέχρι την Αγγελάκη:



Μετά από αυτή την κινητοποίηση και το μεγαλειώδες συλλαλητήριο εμείς ως ΑΡΔΗΝ, και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που τόσο πανηγυρικά εκφράστηκε στη Θεσσαλονίκη, παλεύουμε ώστε αυτή η κινητοποίηση να μεταβληθεί σε αφετηρία, επιτέλους, μιας ανάτασης του ελληνικού λαού και μιας απαρχής πατριωτικής επανεθνικοποίησης της πολιτικής και ιδεολογικής ζωής της χώρας μας σε όλα τα μέτωπα. Με αφετηρία την κινητοποίηση για το Μακεδονικό, να βάλουμε στο τραπέζι όλα τα μεγάλα ζητήματα, τη Θράκη, την Κύπρο, τη μνημονιακή υποδούλωση.

Γι’ αυτό και έχει σημασία αυτή η κινητοποίηση να μην παραμείνει ένα εκτονωτικό πυροτέχνημα, ούτε να μεταβληθεί σε μια ακόμα απογοήτευση που θα ολοκληρώσει την εθνική κατάθλιψη και ανημπόρια. Δεν πρέπει να επαναληφθεί το προηγούμενο του κινήματος των Αγανακτισμένων, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα του 2015, που είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από τα αναμενόμενα. Αυτό έγινε γιατί σε αυτά κυριάρχησαν δημοκόποι, απατεώνες και πατριδοκάπηλοι, που έταζαν στους Έλληνες λαγούς με πετραχήλια, και μας προέκυψε ο Τσίπρας, ο Καμμένος, και ο Βασίλης Λεβέντης, για να μην αναφέρουμε τον Σώρρα και άλλους επώνυμους απατεώνες ή την δολοφονική οργάνωση του Μιχαλολιάκου!

Έτσι και σήμερα, αυτή η μεγαλειώδης κινητοποίηση δεν θα πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία για το ξέπλυμα των Καμμένων, ούτε για την εμφάνιση κάποιας διασπαστικής «κίνησης» ενάντια στην ενότητα του Ελληνισμού, από οποιονδήποτε. Εξάλλου το σύνθημα των διαδηλωτών ήταν σαφές: «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα και η Ελλάδα Μακεδονία». Και οι Κρητικοί απόγονοι των μακεδονομαχων ήταν παρόντες στο συλλαλητήριο, όπως και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες από όλη την Ελλάδα, για να υπενθυμίσουν σε όσους τυχόν απεργάζονται ανάλογα σενάρια, από την Κρήτη ως τη Μακεδονία και τη Θράκη, ότι η ενότητα του ελληνικού λαού είναι στέρεη και αδιαμφισβήτητη. Το συλλαλητήριο και οι κινητοποιήσεις είναι στοιχείο εθνικής ενότητας και πατριωτικής αναγέννησης, μιας αναγέννησης που ξεκινώντας από το «μακεδονικό», μπορεί και πρέπει να αγκαλιάσει το σύνολο της εθνικής μας ζωής. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΨΕΥΔΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ –ΚΥΠΡΟΣ –ΘΡΑΚΗ – ΑΙΓΑΙΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΕΞΩ Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑΣ

Κίνημα ΑΡΔΗΝ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιάννη Σιδέρη

Το συλλαλητήριο έγινε, η συμμετοχή ήταν μεγαλύτερη του αναμενόμενου, διακρινόταν από ενθουσιασμό και πάθος.

Οι όποιες γραφικές εμφανίσεις με ενδυμασίες, πανοπλίες και άλογα, οι όποιες ΧΑτικες περσόνες χρησιμοποιήθηκαν ως «απόδειξη» της φασιστικής συγκρότησης των συμμετεχόντων, δεν αλλοιώνουν την εντυπωσιακή εικόνα. Η επιτυχία του αξιοσημείωτη δεδομένου της ατόφιας εθνικιστικής πολιτικής ταυτότητας των διοργανωτών (όμως όταν τα κόμματα αφήνουν χώρο, μοιραία θα τον καλύψουν οι «παρείσακτοι»), της ελλιπούς αναγνωρισιμότητας των ομιλητών, ους, όσο αυτής των ομιλητών, του πέπλου σιωπής που απλώθηκε από τα μεγάλα ΜΜΕ, και της οξείας προσπάθειας απαξίωσής του στα social media. Ακόμη και την ώρα που διεξήγετο, η ΕΤ3 δεν κάλυψε ένα μη αρεστό μεν αλλά εκ των πραγμάτων μεγάλο γεγονός της πόλης της. Χωρίς ενσυναίσθηση, την ίδια ώρα μας σέρβιρε την ειδυλλιακή λαογραφική χαλαρότητα μιας Κυριακής στο χωριό!

Τα ανωτέρω είναι ψυχρή παρατήρηση, όπως και η διαπίστωση ότι το Μακεδονικό αναδύθηκε από την λήθη και τη φαινομενική αδιαφορία χρόνων, και γίνεται ξανά μία εκ των συνιστωσών των πολιτικών εξελίξεων. Τις μπολιάζει, τις επηρεάζει, και δυσχεραίνει τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης, που θαρρούσε ότι θα ξεμπλέξει εύκολα με αυτό χωρίς πολιτικό κόστος, ως να ήταν το μνημόνιο που δεν έσκισε.

Η μεγάλη συγκέντρωση δημιουργεί πίεση όχι μόνο στη ΝΔ, όπως ήλπιζε η κυβέρνηση, αλλά σε όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, όπως και στον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου ότι αφενός το ακροατήριό του έχει αλλάξει, αφετέρου γιατί ως κυβέρνηση οι ευθύνες του καθίστανται ιστορικές. Με τους χειρισμούς του, κάλλιστα το Ωσαννά των τριών εκλογικών αναμετρήσεων μπορεί να καταλήξει στο Σταύρωσον αυτόν - και δεν εννοούμε… με σταυρό προτίμησης.

Ήταν εντυπωσιακή στα social media η ταύτιση Συριζαίων, αντιεξουσιαστών, ΚΚΕδων και αρκετών του Κινήματος Αλλαγής, στην άτεγκτη καταδίκη του συλλαλητηρίου. Δεν ήταν απλώς έκφραση αρνητικής γνώμης. Ήταν υστερική προσπάθεια απαξίωσης του κόσμου που συμμετείχε. Η μαρξιστική Παιδεία τους - αν είχαν, γατί έχουν πασαλείμματα - θα τους βοηθούσε να κατανοήσουν ότι είναι μεταφυσική η αντίληψη πως ξορκίζοντάς ένα συλλαλητήριο για εθνικά θέματα, εξαλείφεις και την κοινωνική συνείδηση του κόσμου ως προς αυτά.

Εγκιβωτισμένοι στον νεωτερικό κοσμοπολιτισμό τους, τους διέφυγε το μέγιστο: Αυτός ο κόσμος δεν βρέθηκε εκεί για να διεκδικήσει ωφελιμιστικούς υλικούς στόχους αλλά μία - κατ’ αυτόν - ευγενή ιδέα. Να εκφράσει την αίσθηση εθνικής αδικίας που νιώθει, από την υπεξαίρεση που υφίσταται η ιστορική και πολιτισμική του κληρονομιά (την οποία θεωρεί παρακαταθήκη προγόνων), από το ψευδές εθνικιστικό κατασκεύασμα του Τίτο. Τα Βαλκάνια φευ δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ιστορία τους, και δη αυτής της δεκαετίας του 40. Και συνήθως δεν είναι η κοσμοπολίτικη – συγκριτικά με τους γείτονες – Ελλάδα η υπαίτια γι αυτό.

Εδώ να σημειώσουμε ένα νέο στοιχείο που δεν είχε εμφανιστεί το 92: Ο ΣΥΡΙΖΑ στα αντιμνημονιακά του χρόνια αναβίωσε λεκτικώς τον εμφύλιο με τους «προδότες», τους «Γερμανοτσολιάδες και τους «Τσολάκογλου». Έβαλε το λαό στο κλίμα εκείνης της εποχής και τώρα το εισπράττει ως μπούμερανγκ. Η έντονη καταδίκη του συλλαλητηρίου και η απόκρυψή του από την κρατική τηλεόραση, ανέσυρε και άλλες μνήμες της εποχής. Όπως ας πούμε ότι το πρόβλημα του Μακεδονικού που μας ταλανίζει είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς (καλά ξεμπερδέματα!).

Πάντως το κυρίως πρόβλημα που αναδύεται είναι ότι αυτός ο κόσμος με το αγνό πατριωτικό συναίσθημα, είναι ευάλωτος και εύπλαστος στα κηρύγματα του κάθε τυχοδιώκτη λαοπλάνου, ή του κάθε αλλοπαρμένου. Όπως ας πούμε ο Κρητικός μαντηλοφόρος ομιλητής που ξέφυγε από το Μακεδονικό και άρχισε από μικροφώνου να φωνάζει «αλήτες-προδότες - πολιτικοί», κάνοντας εκτός τόπου και χρόνου αφελή αντιμνημονιακή προπαγάνδα και απαιτώντας «σε μια βδομάδα να πάρουν τα μέτρα πίσω».

Χρειάζεται μια επαναπροσέγγιση αυτού του λαού για θέμα της Μακεδονίας, εκ μέρους όλου του πολιτικού συστήματος και κυρίως εκ μέρους της κυβέρνησης, κάτι που είναι δύσκολο, για την τελευταία. Όταν επί χρόνια χαρακτηρίζεις κάθε λαϊκή άρνηση στο Μακεδονικό ως εθνικισμό (παραβλέποντας ταυτόχρονα το άκρατο και επιθετικό εθνικισμό των γειτόνων), δεν μπορείς να κατανοήσεις το πρόβλημα, να το επεξεργαστείς και να το διαχειριστείς.

Χρειάζεται μειλίχια προσπάθεια επεξήγησης των προβλημάτων που ανακύπτουν και των ορίων που έχει η χώρα μέσα στο πλέγμα των διεθνών σχέσεων, υποχρεώσεων και δεσμεύσεων. Όσο τους βρίζεις ως φασίστες, ακροδεξιούς και καθυστερημένους, του στέλνεις στον Μιχαλολιάκο ή έστω στον Φράγκο Φραγκούλη.

Και βέβαια το μεγάλο συλλαλητήριο δύναται να αποβεί εμβρυουλκό δημιουργίας νέου κόμματος. Όταν εναγκαλίζεσαι, θωπεύεις και διευκολύνεις το νέο «Μακεδονάρχη» ελπίζοντας ότι το κόμμα αυτό θα αποκόψει ψήφους από τη ΝΔ, δείχνεις ανεπίδεκτος μαθήσεως. Ο μύθος του Δούρειου Ίππου, θα έπρεπε να σου θυμίζει ότι οι Τρώες το εξέλαβαν ως δώρο και απέβη η καταστροφή τους.


Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η περίεργη αποκάλυψη του πρωθυπουργού, ο λόγος που η Βρετανία απέρριψε αίτηση μετανάστη και το εμπιστευτικό αμερικανικό τηλεγράφημα για το Σκοπιανό

Το λεγόμενο «Μακεδονικό Μανιφέστο», μια σλαβική οργάνωση που μακεδονίζει, επιτίθεται στον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, επειδή δεν προστατεύει τα Σκόπια, από τους… κακούς Έλληνες!

Και τον ρωτούν: «Από ποιον θα μας υπερασπισθείτε; Από τους Ρώσους; Οι οποίοι δεν μας έχουν προσβάλλει ποτέ και έχουμε πολλά κοινά μαζί τους; Όπως ταυτότητα και γενικά ιστορικές γραμμές και όπως γνωρίζετε καλά, είμαστε πιο κοντά στους Ρώσους παρά στους Αμερικανούς». [Πώς γίνεται να είναι και Μακεδόνες και Σλάβοι ταυτόχρονα;]

Άλλη περίεργη αποκάλυψη από τον Τσίπρα, που δεν ξέρω τι είδους υποχωρήσεις είναι αποφασισμένος να κάνει. Είπε σε συνέντευξή του: «Δεν είναι παράλογο, όμως, να εμπεριέχεται ο όρος "Μακεδονία" σε μία σύνθετη ονομασία, είτε με γεωγραφικό είτε με χρονικό προσδιορισμό, έναντι όλων, έτσι ώστε να γίνεται απολύτως σαφές ότι κανείς δεν διεκδικεί εδάφη ή ιστορία άλλων λαών».
Για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια, γίνεται λόγος για "χρονικό προσδιορισμό". Δηλαδή «Νέα Μακεδονία», ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, επειδή αποκλείει τον γεωγραφικό προσδιορισμό, που είναι η πάγια θέση μέχρι σήμερα των κομμάτων εξουσίας. Ποιος του είπε ότι με τη "Νέα Μακεδονία" δεν «διεκδικούνται εδάφη και η ιστορία άλλων λαών»; Καταλαβαίνουν τι πάνε να κάνουν;

Συνέβη στην Βρετανία, και όχι στην Ελλάδα της "πρώτη φορά Αριστερά". Την αίτηση ασύλου ενός Πακιστανού "μετανάστη", που ισχυρίζεται ότι αποκήρυξε το Ισλάμ και παρουσιάστηκε ως ουμανιστής απέρριψε το Ηνωμένο Βασίλειο, με την αιτιολογία ότι δεν αναγνώρισε ρητά του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα!

Τι θα γινόταν άραγε στην Ελλάδα; Σύμφωνα με την πρόσφατη εγκύκλιο της κυβέρνησης, θα αρκούσε για τον Πακιστανό να δηλώσει τα πολιτικά του φρονήματα και ενδεχόμενα να ενταχθεί σε κομματικό στρατό! Θυμηθείτε, ότι πολιτικά φρονήματα ζητά με εγκύκλιο η κυβέρνηση, υποβαθμίζοντας την ελληνική ιστορία.

Σαφής η προσπάθεια για αφελληνισμό, με τους Έλληνες να παρακολουθούν αδιάφοροι. Και μετά λέμε ότι μας φταίνε μόνον οι πολιτικοί. Λες και οι πολιτικοί ήρθαν από τον ουρανό, και δεν ξέρουμε ποιους ψηφίζουμε.

Πρέπει να θυμόμαστε ορισμένες καταστάσεις, για να αντιλαμβανόμαστε όσα συμβαίνουν. Σύμφωνα με εμπιστευτικό αμερικανικό τηλεγράφημα με ημερομηνία 26 Οκτωβρίου 2007 που αποκάλυψε το Wikileaks, ο Thomas M. Countryman, υπηρετώντας ως επιτετραμμένος στην Αθήνα το 2007, αποκαλύπτει άθελά του ότι οι Αμερικανοί επιδίωκαν από τότε το απίθανο όνειρο να υπάρξουν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) ανάμεσα σε Ελλάδα και Σκόπια, ακόμη και πριν από την Συμφωνία του ονόματος:

«… θα θέλαμε να δούμε και τις δύο πλευρές να συμμετέχουν σε σοβαρή συζήτηση των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, ακόμη και πριν από τη συμφωνία για το όνομα»!
Ε, λοιπόν εκείνο το αμερικανικό άπιαστο όνειρο του 2007 για την υπογραφή ΜΟΕ, το έκανε πραγματικότητα και μέγα δώρο σε Σκόπια και Στέιτ Ντιπάρτμεντ πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ της Ελλάδας.
Για την ιστορία, το ίδιο δώρο είχε κάνει ο γιος της Μάργκαρετ [συνεργάτες και ομοϊδεάτες με τον Ν. Κοτζιά] και στον Ερντογάν.

Καλλισθένης εν δήμω
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Βασίλη Κοψαχείλη

Το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ δεν είναι ένα διμερές πρόβλημα μεταξύ Σκοπίων και Αθήνας. Είναι πολύ ευρύτερο και η έκβασή του θα κρίνει τον ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Τυχόν αποτυχία δεν θα πρέπει να χρεωθεί στην Αθήνα, διότι έχουμε υπερβεί κάθε όριο ανοχής προκειμένου να υπάρξει «λύση» του ζητήματος ενόψει της προσδοκίας σταθεροποίησης και ανάπτυξης των Βαλκανίων, στόχος δηλαδή που δυνητικά εξυπηρετεί οπωσδήποτε και τα Ελληνικά συμφέροντα.

Τυχόν αποτυχία – και αποτυχία θα είναι μια μη επωφελής για τα ελληνικά συμφέροντα λύση – θα βαραίνει αποκλειστικά τον Αμερικανικό παράγοντα, που παρότι σήμερα στην Ουάσιγκτον υπάρχει μία νέα κυβέρνηση που φέρεται να επιδιώκει ρήξεις με το «κακό παρελθόν», εντούτοις εμμένει, έστω και παθητικά, να προωθεί κακοφορμισμένες συνταγές και αμφιλεγόμενους διαμεσολαβητές.

Η εμμονή αυτή πληρώνεται ακριβά, αφού τουλάχιστο σε επίπεδο δημόσιας διπλωματίας, η Μόσχα κεφαλαιοποιεί, παίζοντας με την ιστορία των λαών της περιοχής, το πολιτικό τους μέλλον και το μέλλον του Αμερικανικού παράγοντα στα Βαλκάνια!

Πολύπλοκο σκηνικό

Αντίθετα από την διάχυτη πεποίθηση ότι η όλη φασαρία επίσπευσης της λύσης του «Μακεδονικού» αφορά την βιασύνη των ΗΠΑ να εντάξουν την πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ τον φετινό Ιούλιο, η πραγματικότητα πιθανότατα είναι διαφορετική.

Είναι πολύ πιθανό οι εξελίξεις στα Σκόπια να αντανακλούν στις εξελίξεις στο Κόσσοβο. Κοινός παρανομαστής και στις δύο περιπτώσεις είναι το Αλβανόφωνο στοιχείο. Ενδεχομένως λοιπόν, και πίσω από όσα δηλώνονται δημόσια, ο Αμερικανικός παράγοντας να θέλει να δώσει ένα όνομα-δώρο στη μειονότητα των Αλβανοφώνων της πΓΔΜ, που δεν θέλουν τη λέξη Μακεδονία ή παράγωγό της, και να το ανταλλάξει με υποχωρήσεις της πλειοψηφίας των Αλβανοφώνων στο Κόσσοβο, προκειμένου να ικανοποιηθεί εκεί η Σερβική μειονότητα, προσβλέποντας έτσι σε στενότερη συνεργασία Ουάσιγκτον – Βελιγραδίου και απομάκρυνσης της Σερβίας από την σφαίρα επιρροής της Μόσχας.

Μία δολοφονία και δηλώσεις που φωτογραφίζουν το διακύβευμα…

Τουλάχιστο τρία γεγονότα έρχονται τις τελευταίες μέρες να ενισχύσουν το παραπάνω ενδεχόμενο. Η δολοφονία του μετριοπαθούς Σέρβου πολιτικού του Κοσσόβου, Όλιβερ Ιβάνοβιτς, στις 16 Ιανουαρίου, η εσπευσμένη επίσκεψη του Σέρβου Προέδρου, Αλεξάντερ Βούτσιτς, στη Μόσχα, και οι δηλώσεις του έμπειρου Ρώσου υπουργού εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ για το «Μακεδονικό».

Ο Όλιβερ Ιβάνοβιτς ήταν μετριοπαθής πολιτικός στο Βόρειο Κόσσοβο, που αν και δεν αναγνώριζε την ανεξαρτησία του Κοσσόβου από την Σερβία, εντούτοις πίστευε σθεναρά στην ανάγκη απογαλακτισμού της Σερβικής μειονότητας του Κοσσόβου από τις τοξικές παρεμβάσεις του Βελιγραδίου και των συμμάχων τους. Παράλληλα, έδινε ιδιαίτερη σημασία στην ομαλή διαβίωση των Σέρβων εντός του Κοσσυφοπεδίου, αναγνωρίζοντας το επικίνδυνο των συνθηκών για την Σερβική μειονότητα. Ήταν οπαδός της πολιτικής σταθερότητας και πάνω από όλα ρεαλιστής, δηλαδή εμπόδιο σε όσους πίσω από εθνικιστικές κορώνες και όξυνση, εκμεταλλεύονταν την μειονότητα και παράλληλα προωθούσαν κάθε μορφή εγκληματικών συμφερόντων στην περιοχή. Η δολοφονία του αφήνει την Σερβική μειονότητα του Κοσσόβου χωρίς μετριοπαθή φωνή, γεγονός που θα ενισχύσει ένθεν και ένθεν τα άκρα!

Η εσπευσμένη επίσκεψη του Σέρβου Προέδρου, Αλεξάντερ Βούτσιτς, στη Μόσχα είναι το δεύτερο στοιχείο που υποδηλώνει πως κάποια σχέση υφίσταται μεταξύ των εξελίξεων στο «Μακεδονικό» και των εξελίξεων στο Κόσσοβο. Μάλιστα, σε δηλώσεις του ο Σέρβος πρόεδρος έσπευσε να καλέσει τη Ρωσία να έχει ενεργό συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις για το Κοσσυφοπέδιο, αν θελήσουν αντίστοιχα οι ΗΠΑ να έχουν παρουσία σε αυτές – πρόταση που έγινε αμέσως αποδεκτή από τη Μόσχα. Παράλληλα, ο κ. Βούτσιτς υπέγραψε ευνοϊκή ενεργειακή συμφωνία με τη Ρωσία όπου μελλοντικά θα δίνεται η δυνατότητα μέσα από το υφιστάμενο δίκτυο φυσικού αερίου της Σερβίας να εξάγεται στην Ευρώπη Ρωσικό αέριο.

Τέλος, είναι συνεχείς οι δηλώσεις του Ρώσου ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, που μάλιστα εμφανίζεται να υποστηρίζει τα Ελληνικά συμφέροντα – άσχετα αν η χώρα του πρώτη και καλύτερη αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία – να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε «λύση» του ονόματος και μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Εκτός του ότι οι ΗΠΑ θα έχουν κερδίσει ακόμη μια κίνηση (μετά το Μαυροβούνιο) στην Βαλκανική σκακιέρα έναντι της Ρωσίας, αυτό που φοβάται ο έμπειρος Λαβρόφ είναι το «έπαθλο» Σερβία, μετά τη χαμένη υπόθεση καλλιέργειας παλλαϊκού κινήματος γεω-στρατηγικού αναπροσανατολισμού της Ελλάδος προς το «ξανθό γένος»…

Αλήθεια, θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι θα ήταν διατεθειμένη να μας δώσει η Μόσχα προκειμένου να μην συμφωνούσαμε σε «λύση» του «Μακεδονικού» και να μπλοκάραμε έτσι την είσοδο τους στο ΝΑΤΟ. Όπως αντίστοιχο ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε κάτι ανάλογο και από την Αμερικανική πλευρά! Γιατί, από φοβέρες χορτάσαμε ως λαός, για τις κυβερνήσεις μας δεν ξέρω…

Το διακύβευμα…

Το διακύβευμα είναι ο έλεγχος των Βαλκανίων! Η κόντρα ΗΠΑ – Ρωσίας είναι σε πλήρη εξέλιξη, συγκοινωνούντα δοχεία τα Σκόπια με το Κόσσοβο, σταθερός παράγοντας το αλβανόφωνο στοιχείο και έπαθλα η Ελλάδα και η Σερβία. Ο έλεγχος της Σερβίας εξασφαλίζει τον έλεγχο της Ευρώπης. Ο έλεγχος της Ελλάδας εξασφαλίζει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και των ενεργειακών κοιτασμάτων της. Έλεγχος και των δύο περιοχών εξασφαλίζει τον έλεγχο από την Ερυθρά Θάλασσα ως τη Μαύρη Θάλασσα και το Βερολίνο.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι δεν έχουν δημόσια εκφραστεί το Βερολίνο, το Παρίσι και η Ρώμη. Περιμένουν να δουν την επόμενη κίνηση στη σκακιέρα…

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Και τώρα τι κάνουμε σύντροφοι; Δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει 400.000 κόσμο. Κι αυτοί οι 400.000 δεν ήταν ούτε χρυσαυγίτες ούτε ηλίθιοι, όπως έγραψαν απαξιωτικά σε τοίχους στο facebook. Η ιστορία θα αποκαλέσει ηλίθιους αυτούς που θα αγνοήσουν το μήνυμα. Όπως έλεγε και ο Αλέξης το 2014, “ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”.

Καταλαβαίνουμε την αγωνία του γερμανικού παράγοντα να δείξει ότι στην Θεσσαλονίκη ήταν χτες μόλις 50.000 κόσμος κι αυτοί ήσαν εθνικιστές, όπως χαρακτηριστικά έγραψε το Stern. Αν έκαναν τον κόπο να πολλαπλασιάσουν τον αριθμό των λεωφορείων με μία μέση χωρητικότητα των 50 ατόμων, θα έβλεπαν ότι έχουν πέσει έξω, μόνο και μόνο από αυτό, κατά 50%. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε είναι το μαύρο που έπεσε στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Θα θέλαμε να ξέρουμε αν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν την ίδια άποψη περί βοθροκάναλων μετά το χτεσινό σέρβις που τους έκαναν.

Επί της ουσίας! Τόσος κόσμος δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κι ας πούμε ότι δεν ήταν 400.000 που ήθελαν οι διοργανωτές και να ήταν 200.000. Είναι μικρός αυτός ο αριθμός; Κι από που ως που οι άνθρωποι αυτοί ήσαν εθνικιστές; Και να σκεφτεί κανείς ότι αγνόησαν το ιερατείο, αγνόησαν τις εμπρηστικές επιθέσεις κυβερνητικών παραγόντων, αγνόησαν τις απειλές για επεισόδια. Αγνόησαν κι αυτές ακόμη τις καιρικές συνθήκες. Μαζεύτηκαν 200 με 400 χιλιάδες κόσμο και αυτό είναι ένα γεγονός άνευ σημασίας;

Δεν ξέρουμε τι έχει συμφωνήσει ο κ. Τσίπρας με τους Γερμανούς. Κάτω από ποιο έγγραφο θα βάλει την υπογραφή του και με τι ανταλλάγματα. Ο ίδιος έχει κάνει τις διαπραγματεύσεις και ο ίδιος ξέρει τι έχει συζητήσει και τι έχει συμφωνήσει. Σε κάθε περίπτωση ο κ. Τσίπρας έχει όλο το βάρος του χειρισμού αυτής της υπόθεσης. Στο κάτω – κάτω της γραφής δεν ζήτησε καν την γνώμη την αντιπολίτευσης.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί να προχωρήσει, εφόσον έχει τις ψήφους στο Κοινοβούλιο. Έχει επίσης το δικαίωμα να πιστεύει ότι οι Γερμανοί θα του δώσουν στην συνέχεια τα πάντα, το χρέος, επενδύσεις και χρήματα για καυσόξυλα για τον χειμώνα. Αλλά οι χιλιάδες λαού που διαδήλωσαν χτες δεν είναι για ... πέταμα. Αυτό ας το προσέξουν λίγο στα πολιτικά γραφεία...

Θανάσης Μαυρίδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το ψήφισμα καλεί την ελληνική κυβέρνηση να αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο αποδοχής της χρήσης του όρου «Μακεδονία» στο όνομα των Σκοπίων

Ψήφισμα με το οποίο καλεί την κυβέρνηση να «αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο αποδοχής της χρήσης τού, από αρχαιοτάτων χρόνων, ελληνικού ονόματος "Μακεδονία" και των παραγώγων του», εγκρίθηκε κατά τη διεξαγωγή του μεγάλου συλλαλητηρίου (δείτε εδώ φωτογραφίες από τη λαοθάλασσα), όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Συντονιστική Επιτροπή του «Συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία».

«Η μη συμμόρφωση των εντολοδόχων τού Λαού στην εντολή αυτή του Λαού, θα αποτελέσει κατάφωρη παραβίαση και αντιστροφή των ρόλων εντολέα και εντολοδόχου που ορίζει τη Δημοκρατία», αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο ψήφισμα.

Η ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής

Κατά την ολοκλήρωση του Συλλαλητηρίου ο εκπρόσωπος της Συντονιστικής Επιτροπής της διοργάνωσης, κ. Όθων Ιακωβίδης, ανέγνωσε το Ψήφισμα του Συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία.

Ψήφισμα Συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία

Σήμερα, την 21η Ιανουαρίου 2018, ο Ελληνικός Λαός, ο κατά το Σύνταγμα κυρίαρχος του κράτους και εντολέας της Βουλής και της Κυβέρνησης, συνελθών σε μεγαλειώδη Λαϊκή Συνέλευση στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, για να αποφασίσει για τη θέση τού έθνους επάνω στο θέμα της εκχώρησης του ονόματος Μακεδονία στη γείτονα χώρα που θέλει να το υφαρπάσει καταπατώντας κάθε ιστορική και λογική τεκμηρίωση της πατρότητας τού μεγάλου αυτού ονόματος του

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΝΤΕΛΛΛΕΤΑΙ

προς την, κατά το Σύνταγμα, εντολοδόχο του Βουλή και Κυβέρνηση της Χώρας, να αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο αποδοχής της χρήσης τού, από αρχαιοτάτων χρόνων, Ελληνικού ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του, που είναι ταυτόσημο με το όνομα «Ελλάς».

Το όνομα αυτό, που είναι η ταυτότητα του έθνους, αποτελεί ταυτόχρονα την ιερά κιβωτό και φορέα των ενδοξότερων σελίδων στην παγκόσμια ιστορία. Η σημερινή, εδώ, Λαϊκή Συνέλευση, δηλώνει αποφασισμένη, να το υπερασπισθεί μέχρις εσχάτων, κατά τον Ελληνικό τρόπο, με τον οποίο η Ελλάδα γράφει πάντοτε την ιστορία της.

Η μη συμμόρφωση των εντολοδόχων τού Λαού στην εντολή αυτή του Λαού, θα αποτελέσει κατάφωρη παραβίαση και αντιστροφή των ρόλων εντολέα και εντολοδόχου που ορίζει τη Δημοκρατία.

Ο Λαός δεν θα μείνει απαθής θεατής. Είναι αποφασισμένος να επιβάλλει την απόφαση του και την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας που, με το Σύνταγμα, ορίζει ρητά και ξεκάθαρα, ποιος είναι εντολέας και ποιος εντολοδόχος.

Το ψήφισμα, εγκρίθηκε και ψηφίστηκε ομοφώνως από την Ανοικτή Λαϊκή Συνέλευση που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη, την 21η Ιανουαρίου 2018.

Για το «Συλλαλητήριο για τη Μακεδονία 21 Ιανουαρίου 2018»
Η Συντονιστική Επιτροπή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Ιαν 2018


Tου Σταύρου Λυγερού

Είναι από εθνικής απόψεως δραματικό ο ίδιος ο πρωθυπουργός να μην έχει συνείδηση του τι ακριβώς εθνικά διακυβεύεται στο διπλωματικό μέτωπο του Μακεδονικού. Είναι αποκαλυπτική της κυβερνητικής ελαφρότητας η εξής φράση του: «Δεν είναι παράλογο να περιέχεται ο όρος «Μακεδονία» σε μία σύνθετη ονομασία είτε με γεωγραφικό είτε με χρονικό προσδιορισμό, έναντι όλων».

Για τον Τσίπρα, λοιπόν, είναι αδιάφορο εάν ο προσδιορισμός είναι γεωγραφικός ή χρονικός. Κι όμως, εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της ουσίας. Ο χρονικός προσδιορισμός (Νέα Μακεδονία) παραπέμπει στην Όλη Μακεδονία κι όχι σε Μέρος της. Κατά συνέπεια, αντί να ακυρώνει στην πραγματικότητα επικυρώνει τον Μακεδονισμό των Σκοπίων, το ιδεολόγημα του «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους». Με άλλα λόγια, ακόμα και εάν οι Σλαβομακεδόνες αφαιρέσουν τις αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμά τους, το ίδιο το όνομα του κράτους τους θα συντηρεί τον φαντασιακό αλυτρωτισμό τους.

Πολύ περισσότερο που το νέο όνομα είναι αμφίβολο εάν τελικώς θα είναι για όλες τις χρήσεις. Είναι πάντως ιδιαιτέρως θετικό ότι ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι το όνομα που θα συμφωνηθεί πρέπει να είναι και η συνταγματική ονομασία. Διαφορετικά το «έναντι όλων» θα σημαίνει έναντι όλων των άλλων. Δηλαδή, μόνο για διεθνή χρήση. Και τότε πώς άραγε η Ελλάδα θα έπειθε τα εκατόν τόσα κράτη που έχουν αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα σαν «Μακεδονία» να αλλάξουν τη στάση τους και να την αναγνωρίσουν με το νέο όνομα;

Η Ελλάδα θα έπρεπε να επιδοθεί σε ένα διπλωματικό μαραθώνιο διαρκείας και να σπαταλήσει πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο με αμφίβολα αποτελέσματα. Και απέναντί της θα είχε τα Σκόπια, τα οποία θα αγωνίζονταν να μην αλλάξει τίποτα. Αντί, λοιπόν, να κλείσει αυτό το μέτωπο θα οξυνόταν. Εκτός κι αν η Ελλάδα παραιτείτο και το νέο όνομα θα χρησιμοποιείτο μόνο σε διεθνείς οργανισμούς και ίσως από κάποιες λίγες χώρες που θα υιοθετούσαν το νέο όνομα στις διμερείς σχέσεις τους με τα Σκόπια.

Εμμένουμε σ’ αυτό το σημείο για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ο υπουργός Εξωτερικών δεν έχει μέχρι τώρα μιλήσει δημοσίως για αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας. Δεύτερον, επειδή οι Σλαβομακεδόνες αρνούνται να αλλάξουν τη συνταγματική ονομασία. Ακόμα και στην ελάχιστα πιθανή περίπτωση που η κυβέρνηση Ζάεφ θα συμφωνούσε, η αλλαγή θα απορριπτόταν στο δημοψήφισμα, για τη διεξαγωγή του οποίου έχει δεσμευθεί, χωρίς η Αθήνα να λέει κουβέντα σχετικά.

Τέλος, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εξωτερικών –σε αντίθεση με τον Κώστα Καραμανλή– κατά το κοινώς λεγόμενο «κάνουν την πάπια» όσον αφορά το όνομα της εθνότητας και της γλώσσας. Δεν αρκεί να λες ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος. Πρέπει να τεθεί ως όρος η αλλαγή του ονόματος της εθνότητας και της γλώσσας. Διαφορετικά, διολισθαίνουν στη γνωστή λογική «επειδή φωνάζει το πόπολο, βάλτε μια σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε». Μόνο που εάν προχωρήσουν συνάψουν και ψηφίσουν συμφωνία μόνο για την ονομασία του κράτους, αντί να ξεμπερδεύουμε θα βρεθούμε όλοι μπερδεμένοι και μάλιστα σε πολύ πιο δυσμενή θέση από ότι σήμερα.

SLpress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου