Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαρ 2017


Tου Ζαχαρία Μίχα

Τις κλασικές θεωρίες της γεωπολιτικής έχει ξεσηκώσει η ρωσική ηγεσία, κατανοώντας προφανώς, ότι εάν πετύχει η στρατηγική συνεργασία με την Κίνα και κατορθώσει έστω σε ένα βαθμό να εμπλέξει σε θετική κατεύθυνση τα συμφέροντα της Ινδίας, τότε θα κυριαρχήσουν από κοινού στην «παγκόσμια νήσο» (world island) και συνεπακόλουθα στην υφήλιο!

Τα πράγματα όμως είναι εξαιρετικά πιο πολύπλοκα στο γεωστρατηγικό παίγνιο των ημερών μας…

Δυο σύνοδοι που βρίσκονται στην ατζέντα στο προσεχές διάστημα έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη ρωσική εξωτερική πολιτική. Η μία είναι η ετήσια σύνοδος Ρωσίας-Ινδίας τον Ιούνιο, ενώ θα έχει προηγηθεί η σύνοδος που αφορά στο σχέδιο «μια ζώνη, ένας δρόμος» (OBOR: One Belt, One Road), το φιλόδοξο σχέδιο της Κίνας για τη συνένωση των συμφερόντων χωρών που θα δημιουργήσουν έναν εμπορικό και ταυτόχρονα στρατηγικό «διάδρομο».

Η ρωσική διπλωματία δείχνει να αντιμετωπίζει τα δυο αυτά σχέδια ως συμπληρωματικά, με τελικό στόχο να διαθέτει τη δική της «εναλλακτική λύση», σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφερθούν για τη συνεργασία με τη Μόσχα που ζητά επί της ουσίας συνδιαχείριση των ζητημάτων της υφηλίου, χωρίς βέβαια να παρακάμπτει το Πεκίνο, καθώς αυτό θα ήταν απλώς αδύνατο.

Η Ρωσία επιχειρεί να σταθεροποιήσει τις σχέσεις της με την Ινδία, αν και πρόκειται για μια χώρα που δεν επιθυμεί απόλυτη ταύτιση είτε με τη Ρωσία είτε με τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα αποτελεί την κύρια απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Κατά συνέπεια, η ρωσική «στρατηγική σύλληψη» για να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στο Νέο Δελχί και το Πεκίνο, είναι εξ ορισμού μια πολύ δύσκολη προσπάθεια.

Η Ρωσία δεν έχει καν την πολυτέλεια να εγκαταλείψει μια από τις δυο δυνάμεις, την Ινδία ή την Κίνα και είναι «καταδικασμένη» να επιδιώκει τη βελτίωση των σχέσεων και με τις δυο. Στην προσπάθεια εξισορρόπησης των σχέσεων, αλλά και διατύπωσης μιας έμμεσης απειλής στην Ινδία – και χειρονομία στο Πεκίνο που είναι ο στρατηγικός σύμμαχος του Ισλαμαμπάντ – η οποία αναπτύσσει ταχύτατα τις σχέσεις της και με τις ΗΠΑ, οι σχέσεις της Ρωσίας με το Πακιστάν έδειξαν κάποια κινητικότητα τα τελευταία χρόνια, με τη Μόσχα να προμηθεύει μικρό αριθμό επιθετικών ελικοπτέρων τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις και να έχει ανοίξει διαύλους στρατηγικού διαλόγου.

Ωστόσο, θα πρέπει κανείς να παρατηρήσει, ότι η μεγάλη παρουσία ρωσικών κύριων οπλικών συστημάτων στο ινδικό οπλοστάσιο στρέφεται εναντίον των κινεζικών συμφερόντων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, κάτι που όμως ισχύει και από την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι Κινέζοι εντάσσουν στο οπλοστάσιό τους τα κορυφαία σε υπηρεσία ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-35 – αν και σε πολύ μικρό αριθμό, μία μοίρα 24 μαχητικών – και τα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας τύπου S-400 Triumf, τα οποία μάλιστα θα παραλάβουν νωρίτερα από τους Ινδούς, που επίσης έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να προμηθευτούν.

Η Ρωσία με την Ινδία έχουν θέσει ως στόχο να πετύχουν ετήσιες εμπορικές ανταλλαγές ύψους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 2025, ένα «όραμα» των ηγετών των δυο χωρών, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ναρέντρα Μόντι, στο πλαίσιο του εορτασμού της 70ης επετείου διπλωματικών σχέσεων.

Από την άλλη, όποιος θεωρεί ότι η σχέση της Μόσχας με το Πεκίνο είναι απαλλαγμένη από προβλήματα, είτε αγνοεί είτε εθελοτυφλεί. Και οι δυο πλευρές είναι παραδοσιακά και ιστορικά καχύποπτες για τις προθέσεις της άλλης για πλειάδα λόγων.

Στα πιο πρόσφατα, οι αναλύσεις διεθνώς επικέντρωσαν στο προηγούμενο της προσέγγισης της Κίνας το 1974 από το αμερικανικό δίδυμο Νίξον-Κίσιντζερ τη δεκαετία του 1970, με στόχο την ανάσχεση της ΕΣΣΔ, θέτοντας το ερώτημα εάν τώρα θα επιχειρηθεί το αντίστροφο από τις ΗΠΑ, λόγω των διαφημιζόμενων καλών σχέσεων και της ρητορικής του «κύκλου Τραμπ» με τη ρωσική ηγετική ομάδα.

Η Κίνα, σε μια ενέργεια που καλύφθηκε ελάχιστα από τα φώτα της δημοσιότητας προχώρησε σε μια ενέργεια που θα ήταν ασφαλές να υποτεθεί, ότι δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στη Μόσχα και αντιθέτως προκάλεσε εκνευρισμό και προβληματισμό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, Ουάνγκ Γι, δήλωνε ότι η Κίνα έχει πλήρη εμπιστοσύνη στις σχέσεις της με τη Ρωσία, οι οποίες δεν έχουν επηρεασθεί από εξωτερικούς παράγοντες, και η χώρα του προτίθεται να ενισχύσει τη διμερή στρατηγική συνεργασία, προσθέτοντας ότι οι διμερείς σχέσεις, στην παρούσα φάση, διανύουν την καλύτερη στιγμή στην Ιστορία τους με βάση πάντα τα αμοιβαία συμφέροντα, ξεκινούσε στενή συνεργασία με την Ουκρανία στον διαστημικό τομέα.

Συγκεκριμένα, η κινεζική Ακαδημία Τεχνολογίας Εκτοξεύσεων (China Academy of Launch Vehicle Technology) ανακοίνωσε τη συνεργασία της με ουκρανικές εταιρίες για την από κοινού ανάπτυξη νέας γενιάς αεροεκτοξευόμενων (από αεροσκάφη) ρουκετών για την αντικατάσταση προβληματικών δορυφόρων.

Όπως δημοσίευσε η China Daily, οι ρουκέτες αυτές θα μπορούν να μεταφέρουν στο διάστημα φορτίο 200 κιλών. Η εκτόξευση θα γίνεται από εξειδικευμένα στην αποστολή μεταφορικά αεροσκάφη με βάση το Y-20 (τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παραδόθηκαν τον περασμένο Ιούλιο στην κινεζική Αεροπορία).

Οι Κινέζοι φέρονται αν έχουν ήδη αναπτύξει ένα τέτοιο σύστημα που δύναται να μεταφέρει φορτίο 100 κιλών στο διάστημα και να το θέσει σε χαμηλή τροχιά. Παρόμοιο πρόγραμμα έχουν σε εξέλιξη μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα πάντα με το κινεζικό δημοσίευμα.

Επίσης, υπενθυμίζεται ότι οι Κινέζοι, στις 30 Αυγούστου του 2016 υπέγραψαν συμφωνία διά της Aviation Industry Corporation of China (AICC) με την ουκρανική Antonov Corporation, για την επανέναρξη παραγωγής του μεγαλύτερου αεροσκάφους στον κόσμο, του AN-225, που έχει 84 μέτρα μήκος και πτερυγικό εκπέτασμα μεγαλύτερο των 88 μέτρων, το οποίο μπορεί να μεταφέρει 250 τόνους φορτίου.

Το πρόγραμμα είχε σταματήσει μετά τη δραματική επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, με τους Κινέζους να αρπάζουν την ευκαιρία, κάτι που θα ήταν αδιανόητο να μην έχει ενοχλήσει τη ρωσική ηγεσία, δεδομένου του ψυχροπολεμικού κλίματος στις σχέσεις με την Ουκρανία και όσα διακυβεύονται στην ανατολική Ουκρανία και την χερσόνησο της Κριμαίας, σε στρατηγικό επίπεδο για τη Μόσχα.

Σε κάθε περίπτωση, δείχνει να συνιστά μια ενέργεια από αυτές που οι δυο πλευρές χρησιμοποιούν για να «προειδοποιήσουν» την άλλη, όμως ακόμα κι αν πετυχαίνει τον στόχο της, παράλληλα ενισχύει την υφιστάμενη καχυποψία και θέτει περιορισμούς στη δυνατότητα πραγματοποίησης «αλμάτων» στη στρατηγική συνεργασία.

Πλέον, για να επιστρέψουμε στο «τρίγωνο» Μόσχας, Νέου Δελχί και Πεκίνου, η Ρωσία σήμερα καλεί για μια ειλικρινή συζήτηση. Κάπου εκεί υποκρύπτεται η ανησυχία της Μόσχας για τις κινεζικές πρωτοβουλίες, αφού τα στρατηγικά συμφέροντα των δυο δυνάμεων στην περιοχή της κεντρικής Ασίας -τουλάχιστον- είναι αποκλίνοντα.

Όπως αναφέρει το ρωσικό Sputnik, η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την κατάρρευση της συμφωνίας TPP (Trans-Pacific Partnership), καθώς αυτό έδωσε νέα δυναμική στο δικό της σχέδιο, το OBOR, για τη συνένωση της ασιατικής ηπείρου, υπό τη δική της όμως ηγεμονία και κατεύθυνση.

Αυτό η Ρωσία δεν θα το επέτρεπε να συμβεί και αυτονόητα κινείται για την εξασφάλιση των συμφερόντων της, προσπαθώντας να εντάξει στον κινεζικό σχεδιασμό τον κάθετο άξονα που ενώνει τη Ρωσική Ομοσπονδία με την Ινδία. Στόχος είναι, σύμφωνα με τα λόγια Ινδού αναλυτή που μίλησε στο Sputnik, «μια πιο εποικοδομητική και έξυπνη εμπλοκή» από κινεζικής πλευράς, λόγια στα οποία προκύπτει η έκδηλη ανησυχία για τις κινεζικές ενέργειες.

Κατά συνέπεια, δύο είναι τα τελικά συμπεράσματα:

Το πρώτο, ότι τις Ρωσία και Ινδία ανησυχούν σφόδρα τα κινεζικά σχέδια, κάτι που θεωρητικά τις φέρνει πιο κοντά, χωρίς αυτό να αποκλείει και την προσθήκη των ΗΠΑ, όταν κάποια στιγμή εξευρεθούν νέες ισορροπίες στο «σύστημα» στην Ουάσιγκτον.

Το δεύτερο, ότι ο περίφημος «άξονας» Ρωσίας-Κίνας θα πρέπει να θεωρείται κάθε άλλο παρά δεδομένος. Πέραν του «ιστορικού βάρους» το οποίο πολλοί λησμονούν στις αναφορές τους στο θέμα, είναι μια δυναμική διαδικασία που υπαγορεύεται από τη σημερινή διεθνή πραγματικότητα και επιδιώκει να ορθωθεί ως τείχος στα στρατηγικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών με στόχο τη διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας.

Οι εξελίξεις όμως διεθνώς, κινούνται με χαοτικό τρόπο. Ίσως και αυτό να είναι καλύτερο, εάν το ζήτημα προσεγγιστεί από «φιλοσοφική» πλευρά. Δηλαδή, το ότι οι συμμετέχοντες στο παίγνιο, έχουν συνεχώς τη δυνατότητα σε τακτικό επίπεδο να επηρεάσουν ο ένας τις υπόλοιπες διπλωματικές σχέσεις του άλλου, επιδιώκοντας να «ρυθμίσουν» τη στρατηγική του συμπεριφορά.

Την ίδια στιγμή, Μόσχα και Πεκίνο δείχνουν αμφότερες πως κατά βάθος θα επιθυμούσαν να έχουν εξασφαλίσει τη συμμαχία της Ουάσιγκτον, ώστε να υποβιβάσουν ο ένας τον άλλον, de facto σε μια άτυπη τρίτη θέση στην «παγκόσμια ιεραρχία», χωρίς όμως να αποκλείουν αλλήλους από μια διαδικασία στρατηγικής συνεννόησης…

Μπορεί αυτό που συμβαίνει να μοιάζει με μια ισορροπία τρόμου, όμως ας αναλογιστούμε ότι αν έλειπε αυτό το «χαοτικό στοιχείο» από την εξίσωση και θεωρητικά υπήρχαν δύο «στρατόπεδα» αφοσιωμένα το ένα στο άλλο, ο πειρασμός στρατιωτικού ξεκαθαρίσματος της υπόθεσης θα ήταν μεγάλος και δυνητικά καταστροφικός.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (IAAA/ISDA)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Ένα κεφάλαιο κλείνει για τον Ερντογάν με τον χειρότερο τρόπο στη χειρότερη χρονικά στιγμή

Το κεφάλαιο της εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία ξεκίνησε μετά το 2003 ως επίθεση φιλίας στον Ασαντ, για να γίνει μετά το 2011 τυχοδιωκτική εμπλοκή συμμαχίας με τον διάβολο, προκειμένου να υπάρξει καθεστωτική ανατροπή στη Δαμασκό.

Στη χειρότερη στιγμή, λιγότερο από έναν μήνα πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την έγκριση της συνταγματικής μεταρρύθμισης με την οποία υιοθετείται προεδρικό καθεστώς, μια ψηφοφορία που ήδη προδιαγράφεται να έχει οριακό αποτέλεσμα και σε καμιά περίπτωση εκλογικός περίπατος.

Εξελίξεις

Οι εξελίξεις είναι αμείλικτες και μη διαχειρίσιμες επικοινωνιακά, αλλά και επί της ουσίας, από τον Ερντογάν: Μέσα σε δύο βδομάδες πρώτες οι ΗΠΑ του διεμήνυσαν ότι την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή.

Το δεύτερο και ισχυρότερο ράπισμα ήλθε από τη Ρωσία, η οποία ανακοίνωσε τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην κουρδοκρατούμενη περιοχή της Δυτικής Συρίας, μια εξέλιξη που ακυρώνει πλέον οποιαδήποτε δυνατότητα της Τουρκίας να περιορίσει εδαφικά τις περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι και όχι μόνον: Στην ουσία ακυρώνεται, με άδοξο για τον Ερντογάν τρόπο, ο ελιγμός της προσέγγισης με τη Μόσχα που υλοποιήθηκε το 2016, λίγο πριν και λίγο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Τότε ο Ερντογάν διαβεβαίωσε τη Μόσχα ότι δεν πρόκειται να ενοχλήσει την προέλαση του Ασαντ και της φιλοϊρανικής συμμαχίας που τον στηρίζει προς το Χαλέπι και σε αντάλλαγμα πήρε την ανοχή του Κρεμλίνου να προωθήσει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις πέριξ του Ευφράτη, ώστε να εμποδίσει τη συνένωση των Κούρδων της Βορειοανατολικής Συρίας με τον κουρδικό θύλακο της Βορειοδυτικής Συρίας που έχει τη δυναμική πρόσβασης στη Μεσόγειο.

Σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία

Με το «πράσινο φως» της Μόσχας ως πλεονέκτημα, ο Ερντογάν άρχισε να ενισχύει τις δυνάμεις του στο Βόρειο Ιράκ πέριξ της Μοσούλης, με στόχο να εμποδίσει την κατάληψη της άλλης πρωτεύουσας των τζιχαντιστών από τους Κούρδους Πεσμεργκά του Βόρειου Ιράκ.

Παρενόχληση

Σήμερα η περίπλοκη παραπάνω στρατηγική είναι σμπαράλια και θρύψαλα, καθώς γύρω από τον Ευφράτη όσο και γύρω από τη Μοσούλη η τουρκική παρουσία ανεδείχθη σε μείζονος σημασίας παρενόχληση τόσο για τη Μόσχα όσο και για την Ουάσιγκτον.

Οι Κούρδοι πρωταγωνιστούν στην ολοκλήρωση της κατάληψης της Μοσούλης, περιμένουν το σύνθημα να εφορμήσουν στη Ράκα, οι Ρώσοι με την εγκαθίδρυση βάσης στην κουρδική Βορειοδυτική Συρία δηλώνουν δυναμικό «παρών» στο Κουρδικό συνολικά.

Είναι προφανές ότι σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία και κυρίως ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την εδαφική συνέχεια του κουρδικού Βόρειου Ιράκ, με την υπό κουρδικό έλεγχο περιοχή της Μοσούλης που συνορεύει με την κουρδική Βορειανατολική Συρία, η οποία θα αποκτήσει δυτικά του Ευφράτη πρόσβαση στη Μεσόγειο!

Την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή

ΗΠΑ και Ρωσία δείχνουν «κόκκινη κάρτα», οι σχέσεις με το Ισραήλ έχουν ραγίσει ανεπανόρθωτα, με την Αίγυπτο υπάρχει ψυχροπολεμική καχυποψία ενώ το μόνο πεδίο που συμφωνούν οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι για την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, είναι ότι δεν θέλουν οποιονδήποτε ρόλο της Αγκυρας στο Ιράκ και στη Συρία.

Πέραν της συγκυρίας, στη Συρία και στο Ιράκ η χειραφέτηση των Κούρδων είναι στρατηγική επένδυση των ΗΠΑ. Ενα σταδιακά ενιαίο Κουρδιστάν αποδυναμώνει κάθε επανεμφάνιση του Αραβικού Ριζοσπαστικού Εθνικισμού στο Ιράκ και στη Συρία, ψαλιδίζει την ισχύ του Ιράν και επιταχύνει ως μη αντιστρέψιμη νομοτέλεια τη χειραφέτηση των Κούρδων στη Νοτιοανατολική Τουρκία.

Γιώργος Καπόπουλος
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Μόσχα προσεγγίζει τους Κούρδους 
«Μήλον της Έριδος» η πόλη Αφρίν

Αντιστρέφεται το πνεύμα συνεργασίας που επιδείκνυαν μέχρι πρόσφατα Τουρκία και Ρωσία στο θέμα της Συρίας, καθώς το κλίμα στις σχέσεις των δύο πλευρών έχει ψυχρανθεί το τελευταίο διάστημα. Αιτία, η στρατιωτική συνεργασία της Μόσχας με τους Κούρδους της βόρειας Συρίας, αλλά και η απόφασή της να διατηρήσει τους περιορισμούς στην εισαγωγή τουρκικών αγροτικών προϊόντων, με ανυπολόγιστη οικονομική ζημιά για τους Τούρκους παραγωγούς.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, η Αγκυρα κάλεσε τον ρώσο επιτετραμμένο στο υπουργείο Εξωτερικών δύο φορές μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα για να διαμαρτυρηθεί σε υψηλούς τόνους, την πρώτη φορά για τα πυρά που δέχθηκε από το κουρδικό καντόνι του Άφριν τουρκικό συνοριακό φυλάκιο, με αποτέλεσμα την απώλεια -σύμφωνα με την τουρκική πλευρά- της ζωής ενός Τούρκου στρατιώτη, και τη δεύτερη φορά για τη μεταφορά ρωσικών δυνάμεων στην ίδια περιοχή της βορειοδυτικής Συρίας που ελέγχεται από του Κούρδους, προκειμένου να τους εκπαιδεύσει και να συνεργαστεί μαζί τους.

Το μήνυμα της Άγκυρας προς την Μόσχα δόθηκε σε απειλητικό ύφος και περιελάμβανε την προειδοποίηση ότι σε περίπτωση που επαναληφθεί το συμβάν, των πυρών δηλαδή από την συριακή πλευρά των συνόρων, η αντίδραση της Τουρκίας θα είναι πολύ σκληρή.

Παράλληλα, η τουρκική πλευρά προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και έθεσε ένα νέο αίτημα. Συγκεκριμένα, ζήτησε από την ρωσική κυβέρνηση να απαγορεύσει την λειτουργία αντιπροσωπειών του κουρδικού κινήματος της Συρίας στην Ρωσία.

Οι κινήσεις της Τουρκίας έρχονται σε μία στιγμή που στο άλλο άκρο της συρο-τουρκικής μεθορίου, στα βορειοανατολικά της Συρίας, οι αμερικανικές δυνάμεις συνεργάζονται με τις «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας», που ηγούνται οι Κούρδοι του YPG, προκειμένου να εκδιώξουν το «Ισλαμικό Κράτος» από ην πρωτεύουσά του Ράκα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Οι στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις, συνιστούν προτεραιότητα στα νέα οπλικά συστήματα, δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin κατά την διάρκεια συνάντησης που είχε με αξιωματικούς του ρωσικού στρατού που προορίζονται να αναλάβουν ανώτατες θέσεις στην στρατιωτική διοίκηση της χώρας.

«Θα συνεχίσουμε να ενισχύομε την αμυντική θωράκιση της χώρας, εξοπλίζοντας τον στρατό μας με οπλικά συστήματα και τεχνολογίες νέας γενιάς. Αυτό αφορά πρωτίστως τις στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος, προσθέτοντας ότι «έως το τέλος του 2020 τα σύγχρονα οπλικά συστήματα θα υπερβαίνουν το 60% και σε ορισμένα είδη το 90%».

Επεσήμανε μάλιστα ότι το 2021, οι δυνατότητες των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, με τα οποία θα εφοδιασθεί ο ρωσικός στρατό, θα τετραπλασιασθούν ως προς την υψηλή ακρίβεια των πληγμάτων που θα είναι σε θέση να καταφέρουν.

Ο ρώσος πρόεδρος επεσήμανε παράλληλα ότι οι δυνατότητες των οπλικών αυτών συστημάτων αποδείχθηκαν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στην Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Μαρ 2017


Η κατάσταση στα Βαλκάνια θυμίζει τον 19ο αιώνα, μόνο που τώρα Ρωσία και Τουρκία είναι ενωμένες
Η έλλειψη ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για την περιοχή και γιατί είναι αναγκαίο να αλλάξει γραμμή η Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Ivan Krastev
Financial Times


Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει κάποτε πως τα Βαλκάνια παράγουν περισσότερη ιστορία από αυτήν που μπορούν να καταναλώσουν. Μήπως όμως παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορεί να καταναλώσει η Ευρώπη;

Στα Βαλκάνια ήταν που τη δεκαετία του 1990 διαμορφώθηκε η μεταψυχροπολεμική τάξη στον τομέα της ασφάλειας της Ευρώπης. Η αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έπεισε τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον να προχωρήσει με την επέκταση προς ανατολάς του ΝΑΤΟ. Ο φόβος της εθνικιστικής μετάστασης έπεισε επίσης τους Ευρωπαίους ηγέτες τότε να προχωρήσουν με τη διεύρυνση της ΕΕ.

Σήμερα, υπάρχει αυξανόμενη πιθανότητα πως τα Βαλκάνια θα είναι εκεί που το μεταψυχροπολεμικό σύστημα της Ευρώπης θα αντιμετωπίσει τη δραματικότερη πρόκληση. Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός πως η περιοχή βρέθηκε στην ατζέντα της Συνόδου της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα. Όμως, αν και η αντίδραση της ΕΕ είναι έγκαιρη, ωστόσο είναι και αδύναμη.

Η ανακοίνωση πως η πόρτα για το μπλοκ παραμένει ανοικτή για τις χώρες της περιοχής μάλλον δεν σημαίνει και πολλά. Όπως λέει και ένα δημοφιλές ανέκδοτο, η διαφορά μεταξύ των αισιόδοξων και των απαισιόδοξων στα Βαλκάνια σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι πως οι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι η Τουρκία θα γίνει μέλος της ΕΕ κατά τη διάρκεια της αλβανικής προεδρίας, ενώ οι απαισιόδοξοι περιμένουν πως η Αλβανία θα ενταχθεί κατά την τουρκική προεδρία.

Πολλοί Σέρβοι, Αλβανοί, πολίτες της ΠΓΔΜ και Βόσνιοι είναι επιφυλακτικοί όχι μόνο για το μέλλον των χωρών τους στην Ευρώπη, αλλά και για το μέλλον της ίδιας της ΕΕ. Ο 21ος αιώνας στα Βαλκάνια αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με τον 19o -με μια σημαντική διαφορά. Τον 19ο αιώνα, η Ρωσία και η Τουρκία ήταν μεγάλοι αντίπαλοι στον αγώνα για περιφερειακή επιρροή, ενώ η Γερμανία, η Αυστρο-Ουγγαρία και η Βρετανία «έπαιξαν» έξυπνα τη ρωσο-τουρκική διαίρεση προς το εμπορικό και πολιτικό τους όφελος.

Σήμερα η Ρωσία και η Τουρκία είναι ενωμένες στις προσπάθειές τους να μειώσουν την επιρροή της ΕΕ στα Βαλκάνια. Η Μόσχα και η Άγκυρα πολιτικοποιούν ενεργά τις εθνοτικές και θρησκευτικές εντάσεις στα Βαλκάνια. Η πολιτική και οικονομική παρουσία και η παρουσία των μυστικών υπηρεσιών στην περιοχή δεν περιορίζεται στην πρώην Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, αλλά απλώνεται μέχρι τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.

Η κοινή γνώμη επίσης αλλάζει με τρόπους που θα πρέπει να ανησυχούν τη Δύση. Όταν ερωτήθηκαν από την εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallup International, σε ποια ηγέτιδα στρατιωτική δύναμη θα πρέπει να στραφεί η χώρα τους για βοήθεια σε περίπτωση σύγκρουσης, ένα πλήθος Τούρκων, Σέρβων και Βούλγαρων και η πλειονότητα των Ελλήνων απάντησαν στη Ρωσία. Και αυτό παρά το γεγονός πως Τουρκία, Ελλάδα και Βουλγαρία είναι μέλη του ΝΑΤΟ και η Σερβία φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ΕΕ. Η κατάσταση επιτόπου ορίζεται από τις στάσιμες οικονομίες με υψηλή ανεργία και ανελεύθερα καθεστώτα, των οποίων ηγούνται πολιτικοί που θα προτιμούσαν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη παρά να εκχωρήσουν εξουσίες.

Εν τω μεταξύ, η διάθεση του λαού είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός θυμού, σύγχυσης και απόγνωσης. Η τεράστια έξοδος ανθρώπων από την περιοχή τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αφήσει τις κοινωνίες χωρίς μια κρίσιμη μάζα που θα φέρει την αλλαγή. Και η πρόσφατη προσφυγική κρίση, μαζί με τους δημογραφικούς φόβους που έχει τροφοδοτήσει, έχει προκαλέσει μια διάχυτη αίσθηση απελπισίας και απαισιοδοξίας. Η δυσεπίλυτη πολιτική κρίση στην ΠΓΔΜ, μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στο Μαυροβούνιο και η ενεργή συζήτηση για δημοψήφισμα για ανεξαρτησία της Σερβικής Δημοκρατίας, της σερβοβοσνιακής οντότητας στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, δείχνουν το πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον της περιοχής.

Η ΕΕ είναι ο βασικός εμπορικός εταίρος των Βαλκανίων και ο κόσμος που θέλει να φύγει ονειρεύεται ότι πάει στη Γερμανία ή στην Ιταλία, αντί της Μόσχας ή της Άγκυρας. Όμως αυτό δεν θα είναι αρκετό για να κρατήσει την περιοχή με ασφάλεια υπό την σφαίρα επιρροής της ΕΕ. Ούτε η εδαφική ακεραιότητα της Βοσνίας και της ΠΓΔΜ, ούτε η «αναθέρμανση» στις σχέσεις Σερβίας-Κοσόβου θα πρέπει να θεωρηθούν δεδομένα.

Η νέα πραγματικότητα στα Βαλκάνια είναι πως οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στις ΗΠΑ για να βοηθήσουν ώστε να διασφαλιστεί η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή. Τα Βαλκάνια δεν θα είναι ποτέ προτεραιότητα για τον Ντόναλντ Τραμπ και η κυβέρνησή του θα είναι απρόθυμη να υπερασπιστεί τους Μουσουλμάνους στην περιοχή, έναν ρόλο που είχαν παίξει οι ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990.

Η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά της Ουάσινγκτον εξηγεί γιατί θα είναι στα Βαλκάνια και όχι στα κράτη της Βαλτικής που η Μόσχα θα μπει στον πειρασμό να δείξει ότι το ΝΑΤΟ είναι ευάλωτο. Και εδώ είναι που ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα μπορούσε να πετύχει τον στόχο του να «δώσει» στους Ευρωπαίους «ένα μάθημα». Ως εκ τούτου, είναι αφελές η ΕΕ να πιστεύει πως μπορεί να ανακτήσει την επιρροή της στα Βαλκάνια, επαναλαμβάνοντας απλώς την προσήλωσή της στην ενοποίηση, ή ρίχνοντας λίγο παραπάνω χρήμα στην περιοχή.

Η ΕΕ πρέπει να είναι έτοιμη να κάνει τα Βαλκάνια τη γεωπολιτική της προτεραιότητα και να μετατρέψει την πολιτική σύγκρουση στην περιοχή σε έναν αγώνα υπέρ ή κατά της Ευρώπης. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε η επιρροή της στην περιοχή σύντομα θα ξεθωριάσει.

* Ο συγγραφέας είναι πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Στρατηγικών στη Σόφια και fellow στο Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Βιέννη
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει το τουρκικό εμπάργκο στις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών

Η αγορά των σιτηρών δεν περιορίζεται μόνο στην Τουρκία, είναι ευρεία και διαμορφωμένη και συνεπώς όταν κλείνει ένα της τμήμα σημαίνει ότι περνάμε στα υπόλοιπα τμήματα της, δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου του ρώσου προέδρου Dmitry Peskov, με αφορμή το συνεχιζόμενο τουρκικό εμπάργκο στις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από μια εβδομάδα η Τουρκία, απρόσμενα, αποφάσισε να εξαιρέσει τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιούργησε προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.

Η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, με επιστολή της προς τον ρώσο υπουργό Αγροτικής Οικονομίας Αλεξάντρ Τκατσόφ, είχε ζητήσει την περασμένη εβδομάδα τη συμβολή του ώστε να επιλυθεί το ζήτημα και να επαναληφθούν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων στην Τουρκία, μετά την απόφαση της Άγκυρας να επιβάλει από τις 15 Μαρτίου δασμούς της τάξεως του 130% στις εισαγωγές σιτηρών από την Ρωσία.

Η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, ανέφερε μάλιστα ότι η Τουρκία επέβαλε εμπάργκο στα αγροτικά προϊόντα της Ρωσίας. Το υπουργείο οικονομικών της Τουρκίας απέρριψε τις πληροφορίες περί εμπάργκο, ωστόσο ο εμπορικός ακόλουθος της Ρωσίας στην Άγκυρα δήλωσε ότι η Τουρκία απέκλεισε τη Ρωσία από τον κατάλογο των χωρών για τις οποίες δεν υπάρχουν τελωνειακοί δασμοί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

◉ Η μετατροπή των ΗΠΑ σε χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η γεωστρατηγική παράλυση της Ρωσίας και η ανάγκη της Ελλάδας να επενδύσει σε συμμαχίες στην περιφέρεια της.
◉ Πυρήνας της στρατηγικής του Τραμπ ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, γι' αυτό και του έχει απαγορευτεί ουσιαστικά να ασκεί εξωτερική πολιτική.
◉ Η Άγκυρα αναμένεται να εκμεταλλευτεί το κενό των "μεγάλων", εντείνοντας την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο
◉ Τυχόν "λανθασμένες" κινήσεις από πλευράς Μόσχας θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντι-τραμπικό λόμπι της Ουάσιγκτον, παγιώνοντας τον αντιρωσισμό
◉ Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες μπορεί η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος, η Αρμενία και η Σερβία. Οι τρεις πρώτες είναι αντιτουρκικές και η τελευταία μπορεί να περιορίσει την Αλβανία από το να δρα ως «μακρύ χέρι» του Ερντογάν.

Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Το ιδιόρρυθμο, μετανεωτερικό πραξικόπημα εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πανίσχυρο κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου έχει προκαλέσει ένα πρωτοφανές κενό εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Μεταξύ των άλ­λων, ουσιαστικά έχει απαγορευτεί στον νέο Αμερικανό πρόεδρο να ασκεί εξωτερική πολιτική, δεδομένου ότι πυρήνας της στρατηγικής του ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, έτσι ώστε να ξεκινήσει μια προσπάθεια αποσυσπείρωσης της Ευρασίας και απομόνωσης της ανερχόμενης Κίνας.

Κατά συνέπεια, έως ότου τερματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός στο αμερικανικό πλέγμα εξουσίας, οι ΗΠΑ θεωρούνται χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και οι δυνατότητες αλλά και οι προθέσεις τους να παρεμβαίνουν στο εξωτερικό είναι μη προσδιορίσιμες. Και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγου­ροι ότι αυτή η κατάσταση θα επιλυθεί σύντομα ή ότι δεν θα κληροδοτήσει, ακόμη και μετά την όποια «επίλυσή» της, μια εγγενή ασάφεια στις γεωστρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.

Το κενό αυτό αναμένεται, ωστόσο, να αξιοποιηθεί ως παράθυρο ευκαιρίας από την Άγκυρα, ώστε να εντείνει την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο για να ενισχύσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο και να είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευτεί από θέση ισχύος τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, όταν και αν αναδημιουργηθεί ο μηχανισμός εξουσίας στην Ουάσιγκτον και επανεκκινήσει η αμερικανική στρατηγική. Ως εκ τούτου, και η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα, «μετααμερικανική» τρόπον τινά κατάσταση προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα.

Συγκεκριμένα, η αποφασιστική παρέμβαση της Ουάσιγκτον στις κρίσεις του ελληνοτουρκικού συστήματος δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη -αν ήταν και ποτέ. Άρα η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική θα πρέπει να ξεπεράσει την... παιδική της ηλικία και να περάσει στη φάση της ενηλικίωσης όπου θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να βασίζεται παρά μόνον στον εαυτό της. Παρεμπιπτόντως η παραδοχή της μειωμένης αμερικανικής επιρροής στα διεθνή θέματα γενικώς και στο ελληνοτουρκικό σύστημα ειδικότερα επ' ουδ.ενί θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια υπερβάλλουσα προσδοκία όσον αφορά στον ρόλο της Ρωσίας. Αντιθέτως το κενό εξουσίας που έχει προκύψει στην Ουάσιγκτον εξ αντικειμένου οδηγεί και τη Μόσχα σε προσωρινή γεωστρατηγική παράλυση, δεδομένου ότι τυχόν «λανθασμένες» ή «προκλητικές» γεωπολιτικές κινήσεις από πλευράς της θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντιτραμπικό λόμπι των Ηνωμένων Πολιτειών και να παγιώσουν τον μισαλλόδοξο αντιρωσισμό στην αμερικανική πολιτική.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιλογές συμμαχιών και ενίσχυσης των γεωστρατηγικών σχέ­σεων της Ελλάδας με άλλες χώρες. Απλώς, αντί να αναζητούμε κάποιον παντοδύναμο γίγαντα-προστάτη έτσι ώστε να έχουμε τη φαντασίωση ότι προστατευόμαστε από κάποια πανίσχυρη δύναμη, διαιωνίζοντας εν παραλλήλω μια κατάσταση «θεσμοθετημένα» μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η οποία αποτελεί οργανικό μέρος της πολιτικής φιλοσοφίας και του τρόπου διακυβέρνησης των εγχώριων ηγετικών ελίτ, μπορούμε και οφείλουμε να αναζητήσουμε ισότιμες συμμαχίες με χώρες στην περιφέρειά μας με τις οποίες έχουμε αυτή τη στιγμή συνεργατικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Δημιουργώντας έναν δακτύλιο ασφαλείας γύρω μας

Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε άλλα άρθρα του στα «Επίκαιρα», η Ελλάδα θα μπορούσε να επενδύσει στη δημιουργία ενός συμμαχικού δακτυλίου γύρω της τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο ενός σπονδυλωτού γεω-συστήματος που θα ξεκινά από τα Βαλκάνια και θα καταλήγει στην Κεντρική Ασία. Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες θα μπορούσε η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος η Αρμενία και η Σερβία. Οι δύο πρώτες είναι φύσει και θέσει αντιτουρκικές διεκδικώντας κυρίαρχο ρόλο στις ίδιες περιοχές με την Τουρκία, ενώ φαίνεται να θεωρούν την Ελλάδα εν δυνάμει παράγοντα συμβολής στις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες. Η δε Αρμενία είναι μια παραδοσιακά φιλελληνική και οργανικά αντιτουρκική χώρα, μικρή μεν, αλλά με μεγάλο γεωπολιτικό δυναμισμό, με ισχυρό λόμπι στην Ουάσιγκτον και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και με τη σχέση της με τη Μόσχα να ενισχύεται διαρκώς.

Όσο για τη Σερβία, επαναδιεκδικεί μια κυρίαρχη θέση στα Δυτικά Βαλκάνια, ιδιαίτερα μετά το «ορφάνεμα» της Αλβανίας και των Σκοπίων, που είχαν ταυτιστεί με το λόμπι των Δημοκρατικών στην Ουάσιγκτον. Επίσης, αναβαθμίζει κι αυτή δραστικά τις σχέσεις της με τη Ρωσία και η αυτοπεποίθησή της ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μεταξύ των άλλων πλεονεκτημάτων μιας ουσιαστικής ελληνοσερβικής προσέγγισης θα ήταν και η τοποθέτηση της Αλβανίας σε μια γεωπολιτική λαβίδα που θα την καθιστούσε ιδιαίτερα προσεκτική όσον αφορά σε τυχόν επιλογές της να λειτουργεί ως «μακρύ χέρι» της Άγκυρας στην περιοχή, ενώ ο αποχαλινωμένος αλβανικός εθνικισμός πιθανώς να κινούνταν προς πιο μετριοπαθείς κατευθύνσεις.

Άποψη δε του γράφοντος είναι πως, σε αντίθεση με ό,τι κατά και ρούς υποστηρίζεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος αυτού του δακτυλίου. Φυσικά, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι σχέσεις με το Τελ Αβίβ θα πρέπει να οδηγηθούν σε μια «εποχή των παγετώνων». Όμως οι θεωρίες περί ελληνοϊσραηλινής-αντιτουρκικής συμμαχίας δύσκολα μπορούν να τεκμηριωθούν. Μεταξύ των άλλων, το Ισραήλ σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αποκτήσει έναν ακόμη εχθρό στην περιοχή.

Αντιθέτως, δείχνει πως επιδιώκει απεγνωσμένα να αποκαταστήσει και να παγιώσει μια «παγερή φιλία» με την Τουρκία, έστω κι αν για να επιτύχει κάτι τέτοιο αναγκάζεται σε ταπεινωτικές κινήσεις. Επιπροσθέτως και το Τελ Αβίβ δείχνει εδώ και καιρό να βρίσκεται σε μια διαρκή αμηχανία αναφορικά με τις γεωστρατηγικές του επιλογές, ενώ έχει εγκλωβιστεί σε μια τόσο φοβική όσο και μισαλλόδοξή αντιιρανική ρητορική που φαίνεται να αποτελεί λιγότερο αποτέλεσμα ψυχρής γεωπολιτικής ανάλυσης και περισσότερο προϊόν παρανοϊκών αναγνώ­σεων της πραγματικότητας.

Πάντως το σχήμα των ελληνικών συμμαχιών θα μπορούσε να συμπληρωθεί επίσης με τη δραστική ενίσχυση των σχέσεων με μια ευρω­παϊκή δύναμη. Για την ακρίβεια, με τη μόνη ευρωπαϊκή δύναμη, τη Γαλ­λία. Δηλαδή τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που έχει πλήρη και «ολιστική» γεωπολιτική ταυτότητα και δεν είναι ισχυρή αποκλειστικά στον τομέα της οικονομίας όπως είναι η Γερμανία, ενώ αποτελεί έναν μεσαίο μεν, ανερχόμενο δε διεθνή πόλο ισχύος.

Στην περισσότερο εθνοκεντρική Ευρώπη που διαφαίνεται ότι θα προκύψει τα ερχόμενα χρόνια, η Γαλλία αναμένεται να αποτελέσει κυρίαρχο δρώντα ακριβώς λόγω της «ολιστικής» γεωπολιτικής της ταυτότητας αλλά και της ανάγκης της να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα διά της γεωπολιτικής αναβάθμισης. Η δε Αθήνα ενδέχε­ται να αποτελεί έναν σημαντικό εν δυνάμει σύμμαχο για το Παρίσι, κυ­ρίως λόγω της μεσογειακής φύσης και των δύο, με τη Γαλλία να δεσπό­ζει στη Δυτική Μεσόγειο και την Ελ­λάδα να αποτελεί κομβικό κράτος στα ανατολικά της Μεσογείου. Επιπροσθέτως η Γαλλία έχει παραδο­σιακούς ιστορικούς δεσμούς τόσο με την Ελλάδα όσο και με τη Σερβία. Έτσι, μια προσέγγιση των τριών χω­ρών θα μπορούσε να δημιουργή­σει ένα ισχυρό γεωπολιτικό σχήμα, προσφέροντας ταυτοχρόνως στο Παρίσι ένα σταθερό πάτημα στη Χερσόνησο των Βαλκανίων.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εισέλθει σε μια μετααμερικανική εποχή και θα πρέπει να αρχίσουμε να επανα­σχεδιάζουμε μια εθνική γεωστρατηγική, αυτή τη φορά ξεκινώντας από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Θα πρέπει, δηλα­δή, να επενδύσουμε σε ρεαλιστικές και ισότιμες συμμαχίες με χώρες με τις οποίες μπορούμε να συνεννοηθούμε και όχι να καταφύγουμε στη δουλική ταύτιση με κάποιον υποτιθέ­μενα παντοδύναμο επικυρίαρχο και κατόπιν να αφήσουμε τις επιμέρους σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη να διαμορφωθούν «αβίαστα» με κυρίαρ­χο κριτήριο την ταύτιση αυτή.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή "Λόγια Σταράτα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαρ 2017


Ένα από τα κτίρια της ρωσικής πρεσβείας στη Δαμασκό υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τις συγκρούσεις ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, δήλωσε ο ρώσος πρεσβευτής στη Συρία Αλεξάντερ Κίνσκακ, όπως μετέδωσε σήμερα το ρωσικό πρακτορείο ειδήσων RIA.

«Εχουμε ένα κτίριο το οποίο προσωρινά δεν χρησιμοποιούσαμε, όχι μακριά από το επίκεντρο των χθεσινών συγκρούσεων. Ενημερώθηκα ότι από το ωστικό κύμα έσπασαν τα τζάμια του», είπε ο Κίνσκακ.

Πηγή του συριακού στρατού ανακοίνωσε σήμερα ότι ο στρατός ανακατέλαβε όλες τις θέσεις που είχε χάσει μια μέρα πριν.

Οι δυνάμεις του συριακού καθεστώτος πραγματοποίησαν εντατικούς βομβαρδισμούς σήμερα το πρωί με στόχο θέσεις των ανταρτών στα ανατολικά της Δαμασκού έχοντας απωθήσει μια ημέρα πριν επίθεση των ανταρτών σε πολλές συνοικίες της πρωτεύουσας Δαμασκού, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Σημειώθηκαν σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί μετά τα ξημερώματα με στόχο θέσεις των ανταρτών στη συνοικία Τζομπάρ απ΄όπου εξαπολύθηκε η επίθεση των ανταρτών», δήλωσε ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ραμί Αμπντέλ Ραχμάν.

Το Παρατηρητήριο ανακοίνωσε ότι σφοδρές μάχες μαίνονται γύρω από τις περιοχές Τζομπάρ και αλ-Καμπούν στα βορειοανατολικά της πόλης. Χθες Κυριακή οι δυνάμεις των ανταρτών πλησίασαν πολύ κοντά στην καρδιά της Παλαιάς Πόλης της Δαμασκού.

Ο σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ και οι δυνάμεις του με τη συνδρομή των ρωσικών και των ιρανικών δυνάμεων καθώς και σιιτών πολιτοφυλάκων έχουν απωθήσει τους αντάρτες έπειτα από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών τους τελευταίους 18 μήνες, περιλαμβανομένων των περιχώρων της Δαμασκού.

Οι αντάρτες εξακολουθούν να έχουν τον έλεγχο ενός μεγάλου και πυκνοκατοικημένου θύλακα σε μια περιοχή της Ανατολικής Γούτα με αγροκτήματα και πόλεων στα ανατολικά της πρωτεύουσας καθώς και ορισμένων συνοικιών της Δαμασκού ανατολικά, νότια και βορειοανατολικά της πόλης.

Reuters


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων επιλογών στην βαλκανική της πολιτική, που μπορούν είτε να την ισχυροποιήσουν, μέσω μιας νέας βαλκανικής συμμαχίας έναντι του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού, είτε να την μεταβάλουν σε ευάλωτο στόχο, ταυτοχρόνως, του τουρκο-αλβανικού και του σλαβικού αναθεωρητισμού. Οι, έως τώρα, κινήσεις εκ μέρους της Αθήνας δείχνουν την απουσία μιας μακρόπνοης στρατηγικής, με βάση τα νέα δεδομένα.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Αντιθέτως, εκδηλώνεται με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση, και χωρίς αντίλογο από την αντιπολίτευση, η μια και μοναδική οδός «σωτηρίας»: η απόλυτη ταύτιση με τα, εικαζόμενα ως, συμφέροντα των ΗΠΑ, ώστε μέσω της εκδούλευσης να προφυλαχθεί η πολλαπλώς απειλούμενη εθνική μας κυριαρχία.

Ως γνωστόν, οι γεωπολιτικές «τεκτονικές» πλάκες καθώς μετακινούνται, ενεργοποιούν στα σημεία τριβής τους ιστορικά ρήγματα, που ως συνέπεια έχουν την εκδήλωση επαναληπτικών συγκρούσεων. Ένα τέτοιο «σημείο» είναι τα Βαλκάνια.

Η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου είχε επιτρέψει την άμεση διείσδυση των ευρωατλαντικού παράγοντα σ’ όλη την βαλκανική ενδοχώρα. Κύριος στόχος της «νέας τάξης πραγμάτων» υπήρξε η δημιουργία μικρών και αδύναμων κρατών, ελεγχόμενων από τα ισχυρά δυτικά συμφέροντα, με παράλληλη εξάλειψη της όποιας ρωσικής παρουσίας.

Όπως σύντομα αποδείχθηκε, οι ανησυχίες όσων σχεδίαζαν την νέα Ευρώπη για τη «ρωσική απειλή» ήταν εύλογες, παρά το ότι όταν ξεκινούσαν την εφαρμογή των σχεδίων τους, η Ρωσία του Γιέλτσιν τρέκλιζε τόσο, όσο και ο τότε πρόεδρός της. Γιατί το εσωτερικό δυναμικό της αυτοκρατορίας παρέμενε πάντα ζωντανό και ανέμενε αυτόν που θα έθετε και πάλι τη μηχανή σε λειτουργία.

Όπερ και εγένετο! Μάλιστα, η ραγδαία δυτική επέλαση επιτάχυνε τις εξελίξεις στη ρωσική πολιτική σκηνή, καθώς ο εγωισμός της κρατικής ρωσικής ελίτ «πληγώθηκε» από την επονείδιστη αδυναμία της χώρας να αντιταχθεί στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η Δύση, στην προσπάθειά της να ελέγξει τον βαλκανικό χώρο και να υπονομεύσει τους, εν δυνάμει συμμάχους της Ρωσίας, σλαβικούς λαούς, χρησιμοποίησε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Αλβανοί, Βόσνιοι μουσουλμάνοι και Τούρκοι έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση του νέου βαλκανικού χάρτη. Οι εξωβαλκανικοί παράγοντες που διαμοίρασαν, προφανώς ιεραρχικά, τα «βαλκανικά ιμάτια» ήταν οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Τουρκία.

Οι Αμερικανοί κράτησαν τον στρατηγικό έλεγχο της περιοχής, μέσω της νατοϊκής ομπρέλας, ενώ οι Γερμανοί έπαιρναν το οικονομικό τους μερίδιο, είτε άμεσα, είτε μέσω της Ε.Ε. Όσο για τους Τούρκους, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν σε οικονομική, πολιτική, στρατιωτική και πολιτιστική επιρροή, από την Θράκη μέχρι τη Βοσνία και τις ακτές της Αδριατικής στην Αλβανία.

Με τη σημαία του μετριοπαθούς Ισλάμ και με την αρωγή «ευαγών» ατλαντικών ιδρυμάτων αλλά και του στενά συνεργαζόμενου μαζί τους Γκιουλέν, η Άγκυρα συγκρότησε ένα πυκνό δίκτυο ελέγχου στα Βαλκάνια. Υπό την ηγεσία του Ερντογάν αυτή η αυξανόμενη επιρροή ήλθε να «κουμπώσει» με το μεγαλεπήβολο όραμα της νεκρανάστασης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Στην Ιστορία, ωστόσο, τα σχέδια, όσο και καλά να είναι μελετημένα, κινδυνεύουν να μείνουν ημιτελή, καθώς παρεισφρέουν απρόβλεπτοι, αρχικώς, παράγοντες. Έτσι και το βαλκανικό γεωπολιτικό τοπίο αλλάζει δραματικά και προς άλλες κατευθύνσεις από αυτές που είχαν υπολογισθεί στις αρχές του 1990.

Είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ, ή τέλος πάντως οι κύκλοι που κυριάρχησαν στην εξωτερική τους πολιτική, κατόρθωσαν εντέλει, έχοντας ολοκληρώσει επιτέλους την ουκρανική «πορτοκαλί επανάσταση», να υψώσουν ένα νέο αντιρωσικό παραπέτασμα.

Ένα «τείχος» κρατών, το οποίο ξεκινά από την Φινλανδία -που προφανώς επιζητά να αποτινάξει από πάνω της τον υποτιμητικό όρο της φινλανδοποίησης, που της φόρτωσε η πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ-, τις Βαλτικές Δημοκρατίες -που ιδεολογικά μάλλον ζουν με το μισό πόδι στην εποχή του μεσοπολέμου-, την Πολωνία –που δεν έχει διάθεση να αποκηρύξει τον καθολικό συντηρητισμό της-, την διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά Ουκρανία και καταλήγει στην νευρική Ρουμανία.

Όπως ήταν φυσικό, η Μόσχα δεν θα καθόταν με σταυρωμένα χέρια να ολοκληρωθεί η περικύκλωσή της και η αποκοπή της από την Ευρώπη, που είναι και ο πυρήνας της στόχευσης του νέου «τείχους». Εξαπέλυσε μια αντεπίθεση όπου και όπως μπορούσε, ψάχνοντας κυρίως τους αδύναμους κρίκους του αντιπάλου. Και αυτοί ήσαν, όπως αποδείχθηκε πολλοί: αρχικώς, στην Κριμαία και στο Ντονμπάς, στη Συρία και …στα Βαλκάνια.

Την ίδια ώρα η Δύση βρίσκεται σε κατάσταση εσωτερικής κρίσης, και οικονομικής και ταυτότητας, ενώ σταδιακά χάνει τη δυνατότητά της να λειτουργήσει με ενιαίο και συμπαγή τρόπο. Αυτό αντανακλάται χαρακτηριστικά στα βαλκανικά δρώμενα. Οι τρεις εξωγενείς παράγοντες που τα είχαν αναλάβει, βρέθηκαν σε μικρή ή μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ τους.

Ιδιαίτερα η μεγαλομανία και ο τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν τον έφερε σε ευθεία αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, η οποία αντιλαμβανόταν ότι πλέον δεν μπορούσε να τον εμπιστευτεί. Πολλώ δεν μάλλον που ο «σουλτάνος» ερωτοτροπούσε με τη Ρωσία για τους δικούς του λόγους. Αυτό προκάλεσε σοβαρές δυσλειτουργίες του συστήματος που είχε δημιουργηθεί με τόσο κόπο τα προηγούμενα χρόνια. Η ρήξη μάλιστα Ερντογάν- (φιλοαμερικανού) Γκιουλέν «έσπασε» σε κομμάτια το τουρκικό δίκτυο.

Επιπλέον, μετά την ήττα των Δημοκρατικών, που είχαν το πάνω χέρι στον έλεγχο των Βαλκανίων –με την άμεση και συνεχή παρέμβαση του συστήματος Σόρος-, επιτάθηκε η γενική σύγχυση. Τέλος, το ιδανικό της ακμάζουσας Ε.Ε., που αποτελούσε και το δέλεαρ του γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας, έχει ξεθωριάσει ανεπανόρθωτα, ακόμη και για τους φτωχούς Βαλκάνιους.


Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η όξυνση των υποβοσκουσών έως πρόσφατα αντιθέσεων και εθνικών επιδιώξεων, που καλύπτονταν από την προοπτική της ευρωατλαντικής ενσωμάτωσης. Πλέον, τα σημεία τριβής στον βαλκανικό χώρο είναι αρκετά, και σε γενικές γραμμές γνωστά. Συνοπτικά αναφέρουμε:

> Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη η Σερβική Δημοκρατία, είναι ήδη υπ’ ατμόν για αποχώρηση.

>Οι Σέρβοι, εξοπλιζόμενοι από τους Ρώσους, ετοιμάζονται να διεκδικήσουν την περιοχή της Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα και τις βόρειες περιοχές του Κοσσυφοπεδίου, όπου κατοικούν ομοεθνείς τους.

> Οι Αλβανοί, με τη στήριξη της Τουρκίας, έχουν βάλει μπρος το σχέδιο για την Μεγάλη Αλβανία σε Σκόπια και Σερβία. Ήδη υπάρχει αλβανική κινητικότητα στην κοιλάδα του Πρέσεβο στην νότιο Σερβία, όπου δρα ο UCPMB παρακλάδι του UCK.

> Στα Σκόπια η αντιπαράθεση των Αλβανών με τους εθνικιστές Σλαβομακεδόνες του Γκρουέφσκι και του VMRO-DPMNE έχει φθάσει στα πρόθυρα του πολέμου, μετά και την άρνηση του προέδρου Ιβανόφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνηση στους Σοσιαλδημοκράτες του Ζάεφ, που συνεργάζεται με τα αλβανικά κόμματα.

> Ακόμη και στο Μαυροβούνιο, η πορεία του προς τις αγκάλες του ΝΑΤΟ, εν μέσω κατηγοριών για ρωσική ανάμειξη σε απόπειρα δολοφονίας του Τζουγκάνοβιτς, δεν θα είναι ανέφελη και θα επηρεαστεί οπωσδήποτε από τις εξελίξεις.

> Τέλος, είναι εξαιρετικά σημαντικές οι πολιτικές αλλαγές στη Βουλγαρία, καθώς μετά την νίκη του, σαφώς φιλορώσου, Ρούμεν Ράντεφ στις προεδρικές εκλογές, ίσως και οι εκλογές της 26ης Μαρτίου, με μια νίκη του σοσιαλιστικού κόμματος, ενισχύσουν τη στροφή «προς ανατολάς». Σε ό,τι αφορά την Βουλγαρία, πρέπει να ληφθεί υπόψη και η αντιτουρκική στροφή της Σόφιας, μετά την απροσχημάτιστη ανάμειξη της Άγκυρας στην προεκλογική διαδικασία με τη στήριξή της στο κόμμα DOST του Λιούτβι Μεστάν.

Είναι, ως εκ τούτου, ηλίου φαεινότερον ότι ήδη διαμορφώνεται μια νέα εικόνα των Βαλκανίων, όπου υφίσταται η δυναμική συγκρότησης δύο αντίπαλων στρατοπέδων. Στο μεν ένα ανήκουν η Αλβανία, το Κόσσοβο και η Τουρκία. Στο δε άλλο η Σερβία και η Βουλγαρία. Το κλειδί των εξελίξεων, που μπορεί να ανοίξει και τον ασκό του Αιόλου, βρίσκεται στα Σκόπια. Αν οι Αλβανοί κινηθούν εναντίον των Σλαβομακεδόνων, με την ενίσχυση των Αλβανών της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου, δεν θα μείνουν αμέτοχοι ούτε οι Σέρβοι ούτε οι Βούλγαροι, ανεξάρτητα από τις σχέσεις που έχουν τώρα με τους σκληροπυρηνικούς ηγέτες του VMRO.

Ήδη οι τελευταίοι, έχοντας νοιώσει εγκαταλελειμμένοι από τους επί δυόμιση δεκαετίες χορηγούς τους, βλέπουν την Μόσχα ως καταφύγιο τελευταίας ελπίδας –που δεν θα τους της αρνηθεί καθώς αποτελεί άλλον έναν αδύναμο κρίκο της Δύσης.

Αλλά και η Άγκυρα δεν θα μπορεί πλέον να βάζει τα αυγά της σε δυο καλάθια. Ο νεο-οθωμανισμός της εξάλλου εξυπηρετείται μόνον από τον αλβανικό παράγοντα και τους τουρκόφρονες πληθυσμούς στην Βαλκανική.

Για τη Δύση, ασφαλώς, ο κύριος κίνδυνος είναι η ρωσική κάθοδος, οι ρωσικοί αγωγοί φυσικού αερίου και η ακύρωση του σχεδίου περικύκλωσης της Μόσχας. Ενδεικτικές είναι οι σοβαρές ανησυχίες του Βερολίνου και Λονδίνου, που τρέχουν απεγνωσμένα να μαζέψουν ό,τι μπορούν, μέχρι να μπει ο Τραμπ στο «αυλάκι». Θα προλάβουν; Είναι πολύ αμφίβολο, δεδομένων και των δικών τους εσωτερικών ζητημάτων –BREXIT και γερμανικές εκλογές.

Και ερχόμαστε τώρα στην θέση της Ελλάδας απέναντι στην νέα πραγματικότητα που διαγράφεται στα βόρεια σύνορά της, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα ισχύ της και κυρίως την ανάγκη αποτροπής της πρωτεύουσας απειλής που είναι, χωρίς αμφιβολία, η τουρκική.

Βασικό μέλημα της Αθήνας πρέπει να είναι η δημιουργία συμμαχιών που να τη θωρακίσουν απέναντι στην επεκτατικότητα της Άγκυρας και της συναφούς με αυτήν επιθετικότητα της Αλβανίας. Ως εκ τούτου, αυτό που θα έπρεπε από τώρα να επιδιώξει είναι η συνεννόηση με Βελιγράδι και Σόφια, στην προοπτική ενός μικρού βαλκανικού άξονα. Και εντός αυτού, όσο και αν αυτή τη στιγμή να φαντάζει δύσκολο, θα μπορούσαν να ενταχθούν και τα Σκόπια.

Κι αυτό το στοιχείο είναι κομβικό για τα ελληνικά συμφέροντα. Η διάλυση του κράτους αυτού και ο διαμοιρασμός του θα δημιουργήσει, βορείως της Ελλάδος, μια μεγάλη Αλβανία και ένα ορφανό τμήμα που θα ζητήσει υιοθέτηση. Και όσον αφορά τις περαιτέρω βλέψεις της μεγάλης Αλβανίας στον ελληνικό χώρο και το πώς θα λειτουργήσει ομού μετά των δυνάμεων της Τουρκίας ως ασφυκτική μέγγενη προς τον ελληνισμό, δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Ως προς τον ορφανό σλαβομακεδονικό πληθυσμό, όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός θα απορροφηθεί από τη Βουλγαρία. Και το πιθανότερο είναι ότι, για να πετύχει η υιοθεσία, να εμφανισθεί ισχυρότερος ο «μακεδονισμός», και μάλιστα εντός ενός νέου πανσλαβιστικού τόξου. Θα το επιθυμούσαμε αυτό; Αν θέλουμε να επιβιώσουμε, μάλλον όχι!

Γι’ αυτό είναι λάθος να επιχαίρουμε επειδή στα Σκόπια μπορεί να έχουμε αλβανική απόσχιση. Χωρίς υποχώρηση στα εθνικά μας δίκαια και στην ιστορική μας αλήθεια, και χωρίς να αλλάξουμε γεωπολιτικό προσανατολισμό, είμαστε καταδικασμένοι να κινηθούμε πολυεπίπεδα και αποφασιστικά, γιατί κρίνεται η ίδια η εθνική μας ύπαρξη.

Για το λόγο αυτό, η ελληνική εξωτερική πολιτική οφείλει να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από τον ατζέντη ξένων συμφερόντων -ακόμη και στην Υπερκαυκασία(!)- για λίγα ψιχία προσοχής και προστασίας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Μαρ 2017


Η Τουρκία απρόσμενα εξαίρεσε τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.

Οι τουρκικές αρχές σταμάτησαν τη έκδοση αδειών που απαιτούνται για τη εισαγωγή , άνευ δασμών, σιτηρών, καλαμποκιού, αλεύρου ηλίανθου και ηλιέλαιου από την Ρωσία, γράφει σήμερα η ρωσική εφημερίδα Kommersant επικαλούμενη πληροφορίες του Ινστιτούτου Αγοράς Αγροτικών Προϊόντων και της Εθνικής Ένωσης Εξαγωγέων.

Σύμφωνα με τις πηγές της εφημερίδας, η Άγκυρα μπορεί να επιβάλει δασμούς της τάξεως του 130% στις εισαγωγές των προϊόντων αυτών. Στην πράξη όμως, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, αυτό σημαίνει ότι σταματούν οι εισαγωγές ρωσικών σιτηρών.

Η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών. Στο διάστημα από 1ης Ιουλίου 2016 έως τις 6 Μαρτίου του τρέχοντος έτους, η Τουρκία εισήγαγε σύμφωνα με τα στοιχεία του Κέντρου Αξιολόγησης ποιότητας σιτηρών 4.386 εκατομμύρια τόνους ρωσικών σιτηρών.

Η Ρωσική Ένωση Παραγωγών Σιτηρών προς το παρόν δεν έχει καμία σχετική ενημέρωση για το ότι η Τουρκία σταμάτησε τις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών, ούτε από τα μέλη της, ούτε από τουρκικής πλευράς, όπως δήλωσε στο Ria Novosti ο πρόεδρος της Ένωσης Αρκάντι Ζλοτσέφσκι.

Ο ίδιος επεσήμανε ότι οι εισαγωγές από την Τουρκία ρωσικών σιτηρών την καθιστούν έναν από τους βασικούς εξαγωγείς αλεύρων και εικάζει πως, αν η Τουρκία σταματήσει τις εισαγωγές σιτηρών από την Ρωσία, ενδεχομένως να αρχίσει να εισάγει από άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα από την Ουκρανία, παρότι όπως ο ίδιος υποστηρίζει, το κόστος θα είναι μεγαλύτερο.

Χθες πάντως η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, με επιστολή της προς τον Ρώσο υπουργό Αγροτικής Οικονομίας Αλεξάντρ Τκατσόφ, ζήτησε τη συμβολή του ώστε να επιλυθεί το ζήτημα και να επαναληφθούν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων στην Τουρκία, μετά τη απόφαση που πήραν να σταματήσουν τις εισαγωγές από τις 15 Μαρτίου.

Αντίγραφο της επιστολής που έχει στην διάθεση του πρακτορείο Reuters επιβεβαιώνει ότι από τις 15 Μαρτίου η Τουρκία απέκλεισε την Ρωσία από τον κατάλογο των χωρών από τις οποίες επιτρέπεται η εισαγωγή σιτηρών άνευ δασμών.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters οι εκπρόσωποι της τουρκικής κυβέρνησης δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν άμεσα την απόφαση αυτή, ενώ το Υπουργείο Αγροτικής Οικονομίας της Ρωσίας δεν απάντησε σε σχετικό ερώτημα του πρακτορείου να σχολιάσει την απόφαση.

Όπως δήλωσε στο πρακτορείο εκπρόσωπος της τουρκικής βιομηχανίας παραγωγής αλεύρων, «οι νέες άδειες εισαγωγής δεν περιλαμβάνουν την Ρωσία ως χώρας προέλευσης συνεπώς τα ρωσικά σιτηρά de facto δεν μπορούν να εισαχθούν».

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ρωσία είχε επιβάλει περιορισμούς στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από την Τουρκία μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στον εναέριο χώρο της Συρίας τον Νοέμβριο του 2015, ωστόσο τον Αύγουστο του 2016 οι δύο χώρες αποκατέστησαν τις σχέσεις τους.

Οι περισσότεροι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί στις εισαγωγές φρούτων και οπωροκηπευτικών από την Τουρκία έχουν ήδη αρθεί, ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν περιορισμοί στις εισαγωγές ντομάτας και διαφόρων άλλων αγροτικών προϊόντων.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαρ 2017


Δίωξη σε βάρος τεσσάρων προσώπων, μεταξύ των οποίων και σε δύο Ρώσους πράκτορες της υπηρεσίας πληροφοριών FSB, άσκησαν σήμερα οι αμερικανικές αρχές για την κυβερνοεπίθεση που αποκαλύφθηκε πέρσι σε βάρος του διαδικτυακού ομίλου Yahoo! καθώς και άλλων παρόχων υπηρεσιών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Οι αμερικανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι η δίωξη στρέφεται εναντίον των Ρώσων πρακτόρων Ντμίτρι Ντουκουτσάεφ και Ίγκορ Σούσκιν και των χάκερ Αλεξέι Μπέλαν και Καρίμ Μπαράτοφ. Οι τρεις από τους κατηγορούμενους είναι Ρώσοι, ενώ ο τέταρτος έχει διπλή υπηκοότητα, του Καναδά και του Καζακστάν.

Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, οι Ρώσοι κατάσκοποι “προσέλαβαν” τους χάκερ για να επιτεθούν σε διάφορους παρόχους το 2014. Κατάφεραν έτσι να αποκτήσουν πρόσβαση σε προσωπικές πληροφορίες εκατομμυρίων χρηστών του Yahoo!, της Google και άλλων εταιρειών. Οι δύο Ρώσοι “προστάτευαν, κατεύθυναν, διευκόλυναν και πλήρωναν” τους χάκερ για να εξαπολύουν τις επιθέσεις στους στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες και να αποκτήσουν πρόσβαση στους λογαριασμούς Ρώσων δημοσιογράφων, Ρώσων και Αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων αλλά και υπαλλήλων ιδιωτικών εταιρειών διαφόρων χωρών, εξηγεί η ανακοίνωση του υπουργείου.

Εκτιμάται ότι οι χάκερ απέκτησαν πρόσβαση σε τουλάχιστον 500 εκατομμύρια λογαριασμούς χρηστών σε όλον τον κόσμο.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαρ 2017


Το ρωσικό ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό μέσο Sputnik (sputniknews.com) επικαλείται τη μαρτυρία ενός Τούρκου πολιτικού αναλυτή, του Μεσούτ Χακί Κασίν, ο οποίος υποστήριξε πως κατά την τελευταία κορύφωση της κρίσης στη Συρία, με την προώθηση των τουρκικών δυνάμεων προς την πόλη Ιεράπολη (Μανπίτζ), η Ρωσία απέτρεψε σύγκρουση των αμερικανικών δυνάμεων που ήταν παρούσες στην περιοχή με τις τουρκικές που προχωρούσαν προς την πόλη. Ενδεχομένως, ο κίνδυνος μιας σοβαρότερης σύγκρουσης να επέβαλε τη συνάντηση των αρχηγών των επιτελείων των τριών χωρών (Τουρκίας, Ρωσίας και ΗΠΑ) στην Αττάλεια στις 7 Μαρτίου.
Αν η πληροφορία του Τούρκου πολιτικού αναλυτή έχει βάση, τότε τα πράγματα μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας είναι πολύ σοβαρά και δεν καλύπτονται με δημόσιες καθησυχαστικές δηλώσεις.
Δύο χώρες του ΝΑΤΟ φθάνουν στο χείλος της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, με έναν από τους θεωρούμενους «εχθρούς» της Συμμαχίας να παρεμβαίνει μεταξύ τους και να αποτρέπει τη σύγκρουση. Ο κόσμος αναδιαμορφώνεται και η ευρύτερη περιοχή μας βρίσκεται εν βρασμώ. Η Τουρκία επιδίωξε να αποσπάσει οφέλη από αυτήν την αναταραχή, αλλά μάλλον μπορεί να βρεθεί στην πλευρά των χαμένων.
Το δημοσίευμα του Sputnik αναφέρεται και σε δηλώσεις του εκπροσώπου του αμερικανικού Πενταγώνου, υποπλοίαρχου Τζεφ Ντέιβις, ο οποίος ανακοίνωσε ότι ο στρατός των ΗΠΑ έχει «χαράξει τον νέο ρόλο του στη Συρία», και αυτός συνίσταται στην παρουσία μικρού αριθμού στρατευμάτων που δεν θα τοποθετούνται σε επιθετική ή αμυντική διάταξη, αλλά θα βρίσκονται εκεί για να καθησυχάζουν και να αποτρέπουν αντιτιθέμενες «συμμαχικές» πλευρές
Η ερμηνεία του ρόλου αυτού των ΗΠΑ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τον πρώτο λόγο στη διαχείριση της συριακής κρίσης τον έχουν μάλλον οι Ρώσοι.
Σχολιάζοντας την ανακοίνωση, ρωσικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι αυτό ακριβώς «αντανακλά τα όρια της ικανότητας των ΗΠΑ». Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου διευκρίνισε, περαιτέρω, ότι λίγα στρατεύματα των ΗΠΑ είναι τώρα στα δυτικά προάστια της Ιεράπολης στη Συρία για να «καθησυχάσουν και να λειτουργήσουν αποτρεπτικά».
Να καθησυχάσουν ότι το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) έχει απομακρυνθεί από την Ιεράπολη και να αποτρέψουν διάφορες ομάδες που μάχονται στο έδαφος, συμπεριλαμβανομένων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, των συμμάχων τους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, των Συρο-κούρδων μαχητών και των Συριακών Κυβερνητικών Δυνάμεων, να κλιμακώσουν τη βία μεταξύ τους.
Σχολιάζοντας την ανακοίνωση, η ηλεκτρονική εφημερίδα της Ρωσίας Vzglyad σημειώνει ότι η κατάσταση γύρω από δύο προβληματικές εδαφικές περιοχές στο βόρειο τμήμα της Συρίας, κοντά στην αλ-Μπαμπ και την κουρδική Ιεράπολη της Συρίας, «απαιτεί μακρά στρατιωτικοδιπλωματική προσέγγιση και διαπραγματεύσεις, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτυχθεί μια ανεξέλεγκτη σπείρα στρατιωτικών αντιπαραθέσεων, βάσει της αρχής «όλοι εναντίον όλων». «Αυτήν τη στιγμή η Ιεράπολη είναι τόσο μακριά για τους Τούρκους όσο η Κίνα, ωστόσο κάποιος θα πρέπει να προσπαθήσει να αποτρέψει μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ Τούρκων, Σύρων και Κούρδων – που θέλουν να κερδίσουν όσο περισσότερο έδαφος μπορούν, εν ονόματι της αντιπαράθεσής τους με τους τζιχαντιστές» γράφει η εφημερίδα.
Ωστόσο, σημειώνει περαιτέρω, μια ντουζίνα Αμερικανών κομάντο δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στο πεδίο της μάχης…
Ως εκ τούτου, «ο νέος ρόλος» των ΗΠΑ στην περιοχή αντανακλά την πραγματική ισορροπία δυνάμεων εκεί: οι Αμερικανοί είναι σε θέση να παράσχουν μόνο ηθική υποστήριξη.
Ούτε η Μόσχα ούτε η Ουάσινγκτον έχουν την πρόθεση να επιτρέψουν στην Άγκυρα να διαχειριστεί τα εδάφη που κατέλαβε, δημιουργώντας έτσι ένα προηγούμενο προσάρτησης μέρους της συριακής επικράτειας και νομιμοποίηση της τουρκικής επέκτασης, προσθέτει το Sputnik. Και υπογραμμίζει πως οι εξελίξεις αυτές συζητήθηκαν κατά την πρόσφατη συνάντηση των αρχηγών ΓΕΕΘΑ Ρωσίας, Τουρκίας, ΗΠΑ στην Αττάλεια.

Στο σημείο αυτό επικαλείται τον Τούρκο πολιτικό αναλυτή, ειδικό στις διεθνείς σχέσεις και το Διεθνές Δίκαιο Μεσούτ Χακί Κασίν, ο οποίος επεσήμανε στην τουρκική έκδοση του Sputnik ότι «υπάρχει μια άποψη ότι οι τρεις στρατιωτικοί αρχηγοί συναντήθηκαν στην Αττάλεια για να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση στο έδαφος της Ιεράπολης».
«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε κάτω από πολύ σημαντικές εξελίξεις στο συριακό έδαφος. Η επιτυχής προώθηση των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιεράπολη αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη. Υπάρχει μια άποψη ότι η Ρωσία, ενώ διευκολύνει τη μεταφορά τμημάτων των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιεράπολη, απέτρεψε σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ», είπε.
Τέλος, για τον Τούρκο πολιτικό αναλυτή ένα άλλο ζήτημα είναι αν υπάρχει οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.
Η ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης των ΗΠΑ ότι «έχουν ενημερωθεί από τη ρωσική πλευρά» υποδηλώνει ότι υπήρξε μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών, κατέληξε.

Πηγή Pontos-News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Μαρ 2017


Η Τουρκία είναι έτοιμη να αγοράσει τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα άμυνας S-400, σε περίπτωση που η Ρωσία της χορηγήσει δάνειο για να προβεί στην αγορά αυτή, δήλωσε ο γενικός διευθυντής της ρωσικής εταιρείας υψηλής τεχνολογίας Rostech Σεργκέι Σεμέζοφ, μιλώντας στο ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο «Ρωσία24».

«Η Τουρκία εκφράζει την επιθυμία να της χορηγηθεί δάνειο, αλλά προς το παρόν το ζήτημα δεν έχει αποφασισθεί, καθώς το Υπουργείο Οικονομικών διεξάγει συνομιλίες επί του θέματος. Μόλις υπογραφεί η συμφωνία και αποφασισθεί το ύψος του δανείου, τότε θα υπογράψουμε το συμβόλαιο πώλησης και για τους S-400», δήλωσε ο Τσεμέζοφ.

Νωρίτερα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε δηλώσει ότι η Άγκυρα εξετάζει διάφορες εκδοχές που σχετίζονται με το αντιαεροπορικό της σύστημα και πως μια από αυτές είναι τα συστήματα S-400.

Χθες ο Τούρκος πρεσβευτής στη Μόσχα Χουσεινί Ντιριόζ, είχε δηλώσει στο πρακτορείο Ria Novosti ότι το ζήτημα της αγοράς των S-400 συζητείται, αλλά προς το παρόν δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

Τον Φεβρουάριο, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου είχε επίσης δηλώσει ότι οι ρωσο-τουρκικές συνομιλίες για την αγορά των S-400 «διεξάγονται σε θετική κατεύθυνση», ενώ τις σχετικές συνομιλίες είχε επιβεβαιώσει τότε και ο Σεργκέι Σεμέζοφ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Μαρ 2017


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Στη δημοσκόπηση του Zero 4, διαπιστώθηκε πως οι Έλληνες θα προτιμούσαν ως σύμμαχο τους τη Ρωσία, αμέσως μετά παραδόξως τις Η.Π.Α., με τη Γερμανία στην τελευταία θέση –  ενώ οι αρνητικές γνώμες για τον κ. Σόιμπλε ήταν συντριπτικά υψηλές. Η αιτία των προτιμήσεων αυτών έχει θεωρηθεί από πολλούς πως είναι η κοινή θρησκεία με τους Ρώσους, καθώς επίσης μία μη δικαιολογημένη από την ιστορία συμπάθεια – κάτι που κατά την άποψη μας δεν ισχύει, γεγονός που τεκμηριώνεται από το δεύτερο νικητή, τις Η.Π.Α., αφού δεν συμβαδίζει με το συνήθη αντιαμερικανισμό των Ελλήνων.

Πιστεύουμε λοιπόν πως ο λόγος δεν είναι άλλος από τη γοητεία που ασκεί ο πρόεδρος Putin, ακολουθούμενος από τον κ. Trump – ιδιαίτερα από εκείνη τη στιγμή και μετά που έγινε γνωστό το δόγμα του αμερικανού (άρθρο), το οποίο είναι πολύ κοντά σε αυτά που επιθυμεί η πλειοψηφία των ανθρώπων. Ο ίδιος ο πρόεδρος Trump είναι επίσης γοητευμένος από τον κ. Putin, όπως συμβαίνει με την κυρία Le Pen, με τον κ. Wilders στην Ολλανδία, με τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας κοκ. – με όλους τους εθνικιστές ηγέτες δηλαδή, οι οποίοι θαυμάζουν το Ρώσο πρόεδρο για τα αναμφίβολα σημαντικά επιτεύγματα του, καθώς επίσης για την πατριωτική στάση του.

Η γοητεία τώρα που ασκεί ο Ρώσος πρόεδρος δεν είναι παράδοξη, αφού πρόκειται για έναν ηγέτη που οδήγησε τη χρεοκοπημένη το 1998 χώρα του στην έξοδο από την κρίση, καθιστώντας την πολύ γρήγορα μία παγκόσμια δύναμη. Εκτός αυτού λειτουργεί πάντοτε με μεγάλη αποφασιστικότητα επιλέγοντας την κατάλληλη στιγμή για να δράσει – θαρραλέα μεν, αλλά με το μικρότερο δυνατό ρίσκο, όπως στην περίπτωση της Κριμαίας και της Μέσης Ανατολής.

Επί πλέον είναι συνεπής στα λόγια του, σοβαρός και φαίνεται πως ακούει τους Πολίτες της χώρας του, οι οποίοι είναι βέβαια αντίστοιχα υπερήφανοι και πατριώτες – ενώ κατάφερε να αντιμετωπίσει τις μαζικές επιθέσεις της Δύσης με σχετικά μεγάλη επιτυχία, χωρίς τον παραμικρό συμβιβασμό, πείθοντας ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά του όπλα εάν τεθεί σε κίνδυνο η Ρωσία. Όσον αφορά τις σχέσεις του με τους άλλους ηγέτες είναι εξαιρετικά προσεκτικός, χωρίς αιχμές ακόμη και όταν του συμπεριφέρονται εχθρικά – αναζητώντας πάντοτε την ευκαιρία για να τους «βάλει στη θέση τους» έμμεσα, χωρίς να διστάσει να χρησιμοποιήσει τα δικά τους ΜΜΕ, απευθυνόμενος άμεσα στους δικούς τους Πολίτες.

Φυσικά γνωρίζει όσο κανένας άλλος να ελίσσεται, κρίνοντας από το ότι συνεχίζει να συνεργάζεται με την Κίνα, δίνοντας ταυτόχρονα την ελπίδα στις Η.Π.Α. ότι θα τοποθετηθεί με το μέρος τους, εάν επιλέξουν τη σύγκρουση – ενώ παρά το ότι είναι βασικός σύμμαχος του το Ιράν, έχει αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Τουρκία, χωρίς να δείχνει πως σχεδιάζει να την εκδικηθεί για τα προβλήματα που του δημιούργησε (κατάρριψη του αεροσκάφους, δολοφονία του πρέσβη κοκ.).

Ειδικά όσον αφορά τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος εξευτελίσθηκε σε τρομακτικό βαθμό από την Ολλανδία, με την απαγόρευση της προσγείωσης του αεροπλάνου του υπουργού του, πρόκειται για έναν ακόμη θαυμαστή του κ. Putin – για κάποιον τόσο υποταγμένο στη γοητεία του, ώστε να νομίζει πως είναι δυνατόν να τον στηρίξει ο Ρώσος, εάν τυχόν αντιμετωπίσει προβλήματα είτε στο εσωτερικό της χώρας του (πραξικόπημα, τρομοκρατία), είτε στο εξωτερικό (ΝΑΤΟ, Συρία κλπ.).

Προφανώς δεν έχει κατανοήσει ότι, η Τουρκία έχει παγιδευτεί πια στο σπιράλ του θανάτου, ενώ ο ίδιος περιμένει να αναδειχθεί επίσημα δικτάτορας, με την αλλαγή του Συντάγματος τον επόμενο μήνα. Οι συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις, καθώς επίσης η απόπειρα του πραξικοπήματος την έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα, ο τουρισμός που στο παρελθόν αντιπροσώπευε πάνω από το 10% του ΑΕΠ της συρρικνώνεται, οι άμεσες ξένες επενδύσεις έχουν επιβραδυνθεί σημαντικά, το νόμισμα έχει υποτιμηθεί ανεξέλεγκτα και τα ελλείμματα καλπάζουν (γράφημα) – γεγονότα που ενισχύουν το ένα το άλλο, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που είναι αδύνατον να σταματήσει, όταν τεθεί σε λειτουργία.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ελλείμματος προϋπολογισμού (γαλάζια στήλη, αριστερή κάθετος), καθώς επίσης του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος). Το 2016 επιδεινώθηκαν σημαντικά, αν και τα νούμερα πλέον χειραγωγούνται από την κυβέρνηση

Περαιτέρω, η χώρα έχει πλέον αποτύχει να συνδέσει το παραδοσιακό Ισλάμ με τον εκσυγχρονισμό, ενώ η όποια Δημοκρατία είχε επιτευχθεί υποχώρησε άτακτα – ειδικά μετά τον έλεγχο των ΜΜΕ από την κυβέρνηση, καθώς επίσης μετά από τους διωγμούς που έχουν δρομολογηθεί από το καθεστώς ενός προέδρου που θεωρείται ως αρχιερέας της διαφθοράς.

Ακόμη χειρότερα, ο πρόεδρος έχει ξεκινήσει έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με τον κουρδικό πληθυσμό, παρά το ότι στα πρώτα χρόνια της ηγεσίας του είχε καταφέρει να σταματήσει τις εχθροπραξίες – από τη στιγμή εκείνη και μετά (2015) που το κόμμα του έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επιλέγοντας τότε να επιτεθεί στην κουρδική παράταξη. Ένα τρίτο λάθος του ήταν η σύγκρουση με την οργάνωση του απόδημου κληρικού στις Η.Π.Α., παρά το ότι είχε στηριχθεί από τον ίδιο στην αρχή – έχοντας την υποψία πως συνωμοτεί εναντίον του.

Όσον αφορά τώρα τον τουρκικό στρατό, οι μαζικές εκκαθαρίσεις έχουν επιδεινώσει σημαντικά την ισχύ του – θυμίζοντας σε κάποιο βαθμό την καταστροφή του κόκκινου στρατού από τον Στάλιν τη δεκαετία του 1930, η οποία άφησε σχεδόν ανυπεράσπιστη τη Σοβιετική Ένωση, ανοίγοντας το δρόμο στο Χίτλερ να της επιτεθεί το 1941.

Στην καλύτερη περίπτωση λοιπόν, η Τουρκία υπό τον έλεγχο ενός μεμονωμένου ατόμου, ανίκανη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις που αντιμετωπίζει, θα αποδυναμωθεί σοβαρά – δεν θα είναι δηλαδή ικανή να διατηρήσει τη θέση της ως περιφερειακή δύναμη, όπως τα τελευταία 100 χρόνια. Στη χειρότερη περίπτωση η οικονομία της θα καταρρεύσει απότομα και ξαφνικά – με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστια προσφυγικά κύματα προς τη δυτική Ευρώπη, μαζί με αυτά των Σύρων, τα οποία θα αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο την ΕΕ.

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Putin μάλλον δεν είναι στενοχωρημένος από την οικονομικά εξασθενημένη απολυταρχία, όπως κατάντησε η Τουρκία σήμερα – αφού, μη έχοντας τη δυνατότητα να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της, είναι ασφαλώς άχρηστη στο ΝΑΤΟ. Το γεγονός αυτό είναι μία καλή είδηση για το βασικό σύμμαχο της Ρωσίας στην περιοχή, για το Ιράν, ενώ αποτελεί μία «κρύα εκδίκηση» του ρώσου προέδρου – την οποία δεν θα καταλάβει καν ο Τούρκος ομότιμος του.

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Μαρ 2017


Πριν από ένα χρόνο Τουρκία και Ρωσία βρέθηκαν σχεδόν ένα βήμα από την «κήρυξη πολέμου». Σήμερα οι πρόεδροι των δύο χωρών, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντιμίρ Πούτιν, γιορτάζουν μια φιλία, επωφελή και για τους δύο. Και πολύ χρήσιμη: ενός κοινού εχθρού.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στηρίζεται πολύ στη συγκρουσιακή τακτική. Πρόσφατα παραδείγματα, οι «εμπρηστικές» δηλώσεις του κατά της Γερμανίας, την οποία κατηγόρησε ότι χρησιμοποιεί ναζιστικές πρακτικές και οι απειλές του κατά της ΕΕ, ότι θα ανοίξει και πάλι τα σύνορα για τους πρόσφυγες. Και την ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες συναντώνται στις Βρυξέλλες, ο Ερντογάν ταξιδεύει στη Μόσχα για να δει τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η επίσκεψη αυτή προφανώς σηματοδοτεί κάτι: Δεν εξαρτώμαι από και δεν έχω ανάγκη τη Δύση.

Οι Ερντογάν και Πούτιν συναντώνται στη Μόσχα έπειτα από κάποιους δύσκολους μήνες στη διάρκεια των οποίων επισκιάσθηκαν οι διμερείς τους σχέσεις. Σήμερα όμως αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή τους απογοήτευση για τη Δύση. Πλέον αποτελούν παρελθόν οι μέρες της παλιάς τάξης πραγμάτων που ήταν σε ισχύ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου. Αν αναλογισθούμε και το γεγονός ότι στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι πολύ απορροφημένος με τον εαυτό του και τη χώρα του.

Είναι η τέταρτη συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο ηγετών μέσα σε λίγους μήνες: Τον Σεπτέμβριο, οι Πούτιν και Ερντογάν συναντήθηκαν στη σύνοδο κορυφής της G-20 στο Χαντζού της Κίνας, τον Αύγουστο στην Αγία Πετρούπολη και τον Οκτώβριο αντήλλαξαν απόψεις στο περιθώριο του Παγκόσμιου Συνέδριου Ενέργειας, στην Κωνσταντινούπολη. Τώρα συνομιλούν στο Κρεμλίνο.

Ο τουρκο-ρωσικός πραγματισμός

Οι δύο ηγέτες αναγκάζονται να διατηρούν μία συμμαχία από την πίεση των καταστάσεων, στη βάση του οικονομικού και γεωπολιτικού πραγματισμού. Μην ξεχνάμε ότι πριν από περίπου 16 μήνες βρέθηκαν στο κατώφλι του πολέμου.

Εκείνη την εποχή, συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 2015, η Τουρκία είχε καταρρίψει ένα ρωσικό μαχητικό το οποίο, όπως υποστήριζε η Τουρκία, κατευθυνόμενο προς την Συρία είχε εισέλθει παράνομα στον τουρκικό εναέριο χώρο. Για «πισώπλατη μαχαιριά» είχε κάνει λόγο τότε ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Έπειτα από μισό περίπου χρόνο, η Άγκυρα κατάφερε να εξομαλύνει εκ νέου τις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μέσω μίας συγγνώμης διά στόματος Ερντογάν.

Επίσης, τον Δεκέμβριο του 2016, ένας τούρκος αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε τον ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα, Αντρέι Καρλόφ, στα εγκαίνια μίας έκθεσης φωτογραφίας. Ο δράστης, που σκοτώθηκε αμέσως από τις δυνάμεις ασφαλείας, αποδείχθηκε ότι ήταν ισλαμιστής.

Η αντίδραση της Μόσχας στο συμβάν αυτό ήταν πιο συγκρατημένη, σε σχέση με εκείνη της κατάρριψης του αεροσκάφους. Οι δύο πλευρές έκριναν ότι μια καλή αμοιβαία σχέση είναι πιο σημαντική από μία νέα αντιπαράθεση. Αυτό φάνηκε και στις αρχές Φεβρουαρίου, όταν στη διάρκεια μίας ρωσικής αεροπορικής επίθεσης στο βόρειο τμήμα της Συρίας σκοτώθηκαν τρεις Τούρκοι στρατιώτες και τουλάχιστον έντεκα τραυματίσθηκαν. Ο Πούτιν εξέφρασε στον Ερντογάν τα συλλυπητήριά του για το «τραγικό συμβάν».

Στη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Συρία, η Άγκυρα έχει ανάγκη τη Μόσχα. Η Ρωσία φαίνεται να έχει το «πάνω χέρι» από την αρχή της στρατιωτικής επέμβασης τον Σεπτέμβριο του 2015. «Ρωσία και Τουρκία θέλουν να αναλάβουν από κοινού δράση κατά των τρομοκρατών του ISIS και να διατηρήσουν την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, θέμα που σήμερα αποτελεί σημείο τομής», υποστηρίζει ο Αμούρ Γκατσίεφ του Ανατολικού Ινστιτούτου Μόσχας.

Ο Ερντογάν και ο Πούτιν έχουν συμφωνήσει σε ένα είδους μορατόριουμ, αν και η Άγκυρα για καιρό τασσόταν υπέρ της πτώσης του Μπασάρ αλ Άσαντ. Η Ρωσία επέτρεψε την παρουσία της Τουρκίας στα συριακά σύνορα. Η Τουρκία από την πλευρά της θέλει να αποτρέψει τη δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής επαρχίας στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία θα «ανεχθεί» τον Άσαντ σε μία συριακή μεταβατική κυβέρνηση ενώ στήριξε τις ειρηνευτικές συνομιλίες που διοργάνωσε η Ρωσία στην Αστάνα.

Η Τουρκία θέλει να προσελκύσει Ρώσους τουρίστες

Μην ξεχνάμε ότι η Τουρκία «βγήκε πληγωμένη» οικονομικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, καθώς και μετά τις οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις που της επέβαλε η Ρωσία ως αντίποινα για την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού. «Για την Άγκυρα, η ρωσική αγορά είναι πολύ σημαντική για τις εξαγωγές των φρούτων και των λαχανικών της, καθώς και για τον κατασκευαστικό κλάδο», είπε η Νατάλια Ουλτσένκο, επικεφαλής των τουρκικών σπουδών στο Ανατολικό Ινστιτούτο. Επιπλέον, η Τουρκία χρειάζεται τους ρώσους τουρίστες. Μετά την κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, τον Νοέμβριο του 2015, πολλοί ρώσοι απέφευγαν να επισκεφθούν την Τουρκία με αποτέλεσμα να κλείσουν εκατοντάδες ξενοδοχεία.

Η Ρωσία με τη σειρά της θέλει να εξάγει φυσικό αέριο. Ερντογάν και Πούτιν έχουν υπογράψει τη συμφωνία για τον σχεδιαζόμενο αγωγό φυσικού αερίου από τη Ρωσία μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Παράλληλα, οι Ρώσοι σχεδιάζουν την κατασκευή ενός εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας στο Ακούγιου.

Πύραυλοι εδάφους – αέρος για την Τουρκία;

Η τουρκική πλευρά αποδείχθηκε ιδιαίτερα ολιγόλογη στο ερώτημα τι ακριβώς θα συζητήσει ο πρόεδρος Ερντογάν με τον Πούτιν στη Μόσχα. Για «οικονομικές υποθέσεις» έκανε λόγο ο σύμβουλος του τούρκου προέδρου Ιλνούρ Τσεβίκ, μιλώντας στην ρωσική κρατική τηλεόραση Ρασίγια 24. Συμφωνίες για όπλα, μπορούμε να προσθέσουμε εμείς.

Η Άγκυρα ενδιαφέρεται για τα ρωσικά σύστημα αεράμυνας S-400 ( πύραυλοι εδάφους-αέρος), μαχητικά αεροσκάφη και πυραύλους Κρουζ. Τα εν λόγω σχέδια έχουν ήδη επιβεβαιώσει ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου και η ρωσική κρατική εταιρία Ροστέκ που παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Μέχρι στιγμής, η Τουρκία δεν διαθέτει παρόμοια οπλικά συστήματα∙ για τον λόγο αυτό μέχρι το τέλος του 2015 στάθμευε στο Καχρανμαράς της Τουρκίας το γερμανικό σύστημα άμυνας Πάτριοτ, για προστασία από τις συριακές αεροπορικές επιδρομές.

Πολλοί στην Ρωσία ήδη ονειρεύονται ότι ίσως η Τουρκία θα γυρίσει την πλάτη στο ΝΑΤΟ. «Σε μία τέτοια περίπτωση θα κατέρρεε η νότια πλευρά του ΝΑΤΟ, γεγονός που θα επέφερε ένα απτό πλήγμα στο σύνολο της στρατιωτικής συμμαχίας» υποστήριξε ο εθνικιστής Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι του εθνικιστικού κόμματος της αντιπολίτευσης.

Η εμπειρογνώμονας Νατάλια Ουλτσένκο εξετάζει με πιο νηφάλιο τρόπο τις ρωσο-τουρκικές σχέσεις. «Και οι δύο χώρες επιδιώκουν πρωτίστως τα συμφέροντά τους», λέει. «Οι καιροί της εξωτερικής πολιτικής» θα μπορούσαν και πάλι να αλλάξουν. «Ο Ερντογάν μπορεί να γυρίσει την πλάτη στο ΝΑΤΟ, όμως δεν θα αποχωρήσει από αυτό», καταλήγει.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Των Δημήτρη Τσαϊλά και του Αλέξανδρου Δρίβα

Σε αυτό το νέο διαμορφούμενο διεθνές περιβάλλον, που διαρκώς μεταβάλλεται και εξελίσσεται, η δυναμική που αναπτύσσουν τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί, δημιουργούν νέες συνθήκες και διαμορφώνουν νέους συσχετισμούς δυνάμεων. Μια περαιτέρω ένδειξη ότι η Τουρκία, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούν κοινό έδαφος συντονισμού επιχειρήσεων στη Συρία είναι η συνάντηση του Τούρκου ΑΓΕΕΘΑ με τους αμερικανό και ρώσο, ομολόγούς του στην Αττάλεια. Εκτιμάται ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν σημαντικά διαφορετικές απόψεις ως προς το ποιες ομάδες είναι τρομοκράτες. Τόσο η Ρωσία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βαθιές επιφυλάξεις για την ομάδα Αχράρ αλ-Σαμ.

Αλλά οι πιο κραυγαλέες διαφορές είναι πάνω στις συριακές κουρδικές Μονάδες Προστασίας (YPG) και των συμμάχων της που μάχονται κάτω από τη σημαία των συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Τουρκία θεωρεί και τις δύο αναφερόμενες ομάδες ως τρομοκράτες, λόγω των συνδέσεων του YPG με την οργάνωση Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), το οποίο αγωνίζεται για την κουρδική αυτονομία στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Ερχόμενοι ξανά στα γεγονότα πιστεύουμε ότι ο Τούρκος στρατηγός συναντήθηκε με τον Αμερικανό και το Ρώσο, καθώς οι επιθέσεις δείχνουν ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να δοκιμάσει τα όρια της αποφασιστικότητας των ΗΠΑ και της Ρωσίας, καθώς διατηρεί την ένταση με το YPG. Ο διοικητής των YPG ισχυρίστηκε ότι ο επόμενος στόχος της Τουρκίας θα είναι η πόλη της Αμπιάντ στα τουρκικά σύνορα, η οποία καταλήφτηκε από την SDF με τη στήριξη των ΗΠΑ τον Ιούνιο του 2015. Θεωρείται η Αμπιάντ ως στρατηγικής σημασίας λόγω της γειτνίασής της με τη Raqqa. Ο έλεγχος αυτής της πόλης θα επιτρέψει στην Τουρκία να καταλάβει την Raqqa, αντί του SDF. Αλλά η παρουσία των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων στην περιοχή το καθιστά απίθανο και η Τουρκία ενέχει τον κίνδυνο για τυχόν μονομερείς κινήσεις που θα μπορούσαν να τη θέσουν σε σύγκρουση με τη σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Μη ξεχνάμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δεσμευτεί να παραδοθεί η Raqqa στο SDF, και όχι στη Τουρκία.

Κάτι που οφείλουμε να κατανοήσουμε, είναι πως ο εν ενεργεία κατακερματισμός της διεθνούς κοινότητας έτσι όπως αυτή δημιουργήθηκε από το 1945 και μετά, δεν μας αφήνει περιθώρια για να κρίνουμε την όποια συμμετοχή σε ομιλίες, ακόμη και επίσημες, ως «παράσημο» για τους συμμετέχοντες. Η Τουρκία, έλαβε μέρος στην τριμερή με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία καθώς η πολυμερής διπλωματία, δεν έχει εκλείψει τελείως. Η πίτα των διακυβευμάτων στη Μέση Ανατολή, έχει μεγάλο αριθμό για διαιρέτη και οι μεγάλες δυνάμεις (εν προκειμένω ΗΠΑ και Ρωσία) επιθυμούν την απλοποίηση κατανομής συμφερόντων καθώς όπως θα θυμόμαστε, στη Συρία, ο αριθμός των συμμετρικών (κράτη) και αύμμετρων (ομάδες) δρώντων ήταν από την αρχή της κρίσης μεγάλος.

Το κεφάλαιο «Μέση Ανατολή», τόσο για ΗΠΑ όσο και για Ρωσία, οφείλει να κλείσει γρήγορα καθώς Τραμπ και Πούτιν οφείλουν να ασχοληθούν με πολύ διαφορετικά πράγματα. Χωρίς συναίνεση στη Μέση Ανατολή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, η πολιτική και των δύο στην Ανατολική Ασία θα είναι μάλλον συγκρουσιακή και καμία από τις δύο δυνάμεις δε θέλει κάτι τέτοιο. ΗΠΑ και Ρωσία, δεν κάνουν τίποτε άλλο από αυτό που θα έκανε ένας επιχειρηματίας που θα αναζητούσε το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος με την ήσσονα δυνατή καταβολή κόστους. Οι Κούρδοι είναι αυτή τη στιγμή μια πολύ καλή και «φθηνότερη» σε σχέση με την απαιτητική Τουρκία. Στη διεθνή πολιτική, η πολυπλοκότητα, απλοποιείται μόνο με τον υπολογισμό του κόστους-οφέλους. Προηγούνται οι υπολογισμοί των μεγάλων δυνάμεων. Το τρίγωνο ΗΠΑ-Ρωσία-Τουρκία, δεν μπορεί να σταθεί σαν στρατηγική συνεργασία καθώς τα συμφέροντα των τριών δυνάμεων, δύσκολα συμβιβάζονται. Σε όλα αυτά, χρειάζεται να προσμετρήσουμε την ανησυχία της Δύσης για το δημοψήφισμα της Τουρκίας τον ερχόμενο Απρίλιο καθώς και την περιοχή γύρω από τον Ευφράτη που αποτελεί χώρο ζωτικών συμφερόντων του Ισραήλ.

Οι Ρώσοι και οι Τούρκοι έχουν στο παρελθόν εμπλακεί σε γενικευμένους πολέμους για τον έλεγχο και την επιρροή σε βασικές περιοχές, ιδιαίτερα στα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα. Να μη ξεχνάμε ότι η Άγκυρα θεωρεί τη Μόσχα ως μια μόνιμη απειλή για τα συμφέροντά της. Οι πολιτικές αμφοτέρων των σημερινών ηγετών των δύο χωρών άσχετα με το τι αφήνουν να φαίνεται προς τα έξω συσσωρεύουν εντάσεις. Τόσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και ο Βλαντιμίρ Πούτιν αντιπροσωπεύουν επιθετικούς και φιλόδοξους ηγέτες, καθοδηγούμενοι από την επιθυμία να μετατρέψουν τις χώρες τους στις αυτοκρατορίες που ήταν κάποτε. Πράγματι, και οι δύο ηγέτες αναφέρονται ως «σουλτάνος» και «τσάρος», υπονοώντας την εικόνα που ο καθένας επιδιώκει να γίνει.

Δεύτερον, η σχέση μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας έχει επηρεαστεί από στρατηγικές εκτιμήσεις και πολιτικά συμφέροντα που σχετίζονται με τη σημερινή πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Οι δύο χώρες σήμερα βλέπουν τη διαπραγμάτευση όσον αφορά την κρίση στη Συρία ως προτιμότερη λύση.

Τρίτον, στο πλαίσιο της κρίσης στην Ουκρανία με μια Δύση και το ΝΑΤΟ εναντίον του Πούτιν, τα αντικρουόμενα συμφέροντα της Ρωσίας και της Τουρκίας στη Συρία, μαζί με την έντονη αντίθεση της Τουρκίας στην ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, φέρνει τις δύο χώρες σε πορεία σύγκρουσης.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί μέρος της αναταραχής στη Μέση Ανατολή και δεν παίζει σχεδόν κανένα ενεργό ρόλο σε αυτή, παρά μόνο ως χώρα εισόδου της ΕΕ, ως αποδέκτης των άτακτων ροών των προσφύγων. Είτε από επιλογή ή όπως υπαγορεύεται από τις περιστάσεις, η πολιτική της Ελλάδας μέχρι στιγμής είναι μάλλον απαθής, ενώ οι εξελίξεις στη γειτονιά μας ξεδιπλώνονται. Ανεξάρτητα από τη θεωρία σχετικά με τη θεμελιώδη σοφία αυτής της πολιτικής, τα τρέχοντα γεγονότα εκτιμώ ότι μας υποχρεώνουν να εσωτερικεύσουμε και να κατανοήσουμε τις αναδυόμενες, απειλές και ευκαιρίες, στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον. Είναι δεδομένο ότι βρισκόμαστε σε μια περιοχή όπου πρέπει να προσαρμοστούμε στα νέα πρότυπα, που αντανακλούν οι συχνές αλλαγές στη λεπτή ισορροπία μεταξύ των πολλών παραγόντων που εμπλέκονται. Ένα νέο κεφάλαιο έχει ανοιχθεί και βρίσκεται σε εξέλιξη, με την στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας, μια αντιπαλότητα που έχει τονίσει αντιφάσεις και αλήθειες σε διμερή και διεθνή επίπεδα.

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία η πατρίδα μας είναι ανάγκη να ακολουθήσει τη νέα εποχή και να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις για να ενισχύσει τη θέση και τον ρόλο της στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια σκηνή. Η Ελλάδα είναι ένα πολιτισμένο φιλελεύθερο δημοκρατικό κράτος και είναι πιστό στις αρχές της ΕΕ του ΟΗΕ και στη συνθήκη του ΝΑΤΟ. Γι” αυτό τον λόγο στις διεθνείς σχέσεις της, επιμένει στην αποχή από πράξεις που θα συνιστούσαν απειλή ή χρήση βίας. Οφείλουμε όμως να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Έχουμε την υποχρέωση να είμαστε έτοιμοι να ασκήσουμε το φυσικό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας σε κάθε περίπτωση όταν και όπου αυτό απαιτηθεί.

Οι ενέργειες αυτές είναι δομικές πρακτικές και πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με σύνεση. Επί πλέον οι προκλήσεις στον χώρο του Αιγαίου και της νοτιανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, εντείνονται ποιοτικά και ποσοτικά όσο πλησιάζουμε στην εξόρυξη υδρογονανθράκων και την ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Συμμετέχουμε στο διεθνές γίγνεσθαι και αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, που ήδη διαφαίνονται στον ορίζοντα, όπως είναι η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και το πρόβλημα εισόδου του κύματος των μεταναστών και προσφύγων. Για αυτό το λόγο εκτιμάται ότι είναι απαραίτητη η προσπάθεια ευθυγράμμισης των εθνικών και των κοινών ευρωπαϊκών στόχων στον γεωπολιτικό μας χώρο.

Οφείλουμε όμως από τη δική μας πλευρά, να αποκτήσουμε μια Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας (ΠΕΑ). Ένα σχέδιο που θα έχει διάρκεια στο χρόνο, θα έχει σταθερότητα και δεν θα μεταβάλλεται με την εναλλαγή των πολιτικών κομμάτων στην εξουσία. Η εξωτερική πολιτική επιβάλλεται να αποκτήσει αυτόν το νέο προσανατολισμό. Προσανατολισμό για να εξελιχθούμε σε γεωπολιτική δύναμη της Μεσογείου και του βαλκανικού χώρου. Η βασική προϋπόθεση για την επίτευξη του σκοπού, είναι η ΠΕΑ να παράσχει ένα αποτρεπτικό δόγμα με σύγχρονες αμυντικές υποδομές με σωστή τεχνογνωσία για τα θέματα αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής.

Ειδικότερα, τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα και οι νέες αμυντικές επιχειρησιακές δομές και αντιλήψεις θα πρέπει να έχουν ως στόχο, πώς να κάνουν τις ένοπλες δυνάμεις σύγχρονες και ικανές για την αποτελεσματική άμυνα της Ελλάδας. Μια διεξοδική αναθεώρηση της ΠΕΑ είναι πράγματι ζωτικής σημασίας σε μια εποχή όπου η γειτονιά μας μοιάζει με ένα “δαχτυλίδι της φωτιάς” και όχι ένα “δαχτυλίδι γάμου”. Προς το εθνικό μας συμφέρον, είναι σημαντική μια αναθεώρηση που δεν θα διστάζει να παρουσιάζει τις απειλές, κατά τρόπο που να είναι διαφανείς και χωρίς αποκλεισμούς.


* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Μαρ 2017


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Εδώ και αρκετό καιρό ζούμε υπό συνθήκες ενός σκηνικού έντασης στο Αιγαίο, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό της αναθεωρητικής στρατηγικής που εφαρμόζει, αργά αλλά σταθερά, το καθεστώς Ερντογάν και η Άγκυρα με στόχο τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.

Στην Ελλάδα η αντιμετώπιση αυτής της επικίνδυνης κατάστασης αντιμετωπίζεται, δυστυχώς, με εντελώς ανόητο τρόπο, ο οποίος είναι πιο επικίνδυνος και από την ίδια την αναθεωρητική στρατηγική του Ερντογάν.

Βασικά υπάρχουν δυο σχολές σκέψεις στις τάξεις των οποίων συμμετέχουν στελέχη της κυβέρνησης, μέλη του πολιτικού κόσμου, ακαδημαϊκοί και κάποια, ευτυχώς λίγα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, διότι εκεί η σοβαρότητα υπερτερεί σαφώς σε σύγκριση με το πολιτικό σκηνικό και τον χώρο των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Η πρώτη σχολή σκέψης είναι αυτή που, ανόητα, υποβαθμίζει αυτή την προκλητικότητα – ένταση της Τουρκίας, αποδίδοντας τη σε προϊόν εσωτερικής κατανάλωσης του καθεστώτος Ερντογάν, με στόχο να τραβήξει την προσοχή από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Η δεύτερη σχολή σκέψης είναι αυτή που απαρτίζεται από θερμοκέφαλους – επικίνδυνα ανόητους, αλλά και αγαθούς που αναλώνονται σε κενού περιεχομένου λεονταρισμούς και κενές περιεχομένου δηλώσεις περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και δήθεν ευρωπαϊκών συνόρων – ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Και οι δύο ζουν πλανώνται πλάνην οικτρά και πραγματικά βιώνουν σε ένα κόσμο virtual reality (εικονικής πραγματικότητας) με αποτέλεσμα να φλερτάρει επικίνδυνα η χώρα με την πιθανότητα μια εθνικής τραγωδίας η οποία θα είναι αδύνατον να αναστραφεί.

Η Τουρκία υπό το καθεστώς Ερντογάν έχει, τα τελευταία χρόνια, επιδοθεί σε ένα πολύπλοκο και πολλές φορές αλλοπρόσαλλο γεωστρατηγικό παιχνίδι το οποίο αν και δεν θα έπρεπε να της βγει μέχρι στιγμής τη βγάζει ενισχυμένη, χωρίς βέβαια να αποκλείεται στο μέλλον οι τύχες της να αλλάξουν. Μέχρι τότε όμως η κατάσταση είναι επικίνδυνη για την Ελλάδα.

Ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, τα έσπασε και μετά τα έφτιαξε με το Ισραήλ. Προκάλεσε επικίνδυνα και στη συνέχεια τα μπάλωσε με τη Ρωσία. Αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί αγκάθι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συνεχίζοντας βέβαια να παίζει μαζί τους. Την ίδια στιγμή και σε σταθερή βάση συνεχίζει να προπηλακίζει την αδύναμη να του αντισταθεί Ευρώπη – Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χθες στην Αττάλεια της Τουρκίας, συναντήθηκαν οι Αρχηγοί Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, Στρατηγός Χουλουσί Ακάρ, των ΗΠΑ, Στρατηγός Τζόσεφ Ντάνφορντ, και της Ρωσίας, Στρατηγός Βάλερι Γερασίμοφ. Συζήτησαν με πρωτοβουλία της Τουρκίας, θέματα που αφορούν τις επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ.

Παρά το γεγονός ότι μόλις πριν λίγες ημέρες ο νέος Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός Τζέημς “Mad Dog” Μάτις, είχε δηλώσει ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι σε θέση να συνεργαστεί με τη Μόσχα στρατιωτικά εναντίον του ISIS και άλλων απειλών, προσθέτοντας ότι οι επιθετικές δράσεις της Ρωσίας παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και είναι αποσταθεροποιητικές, η Άγκυρα κατάφερε να του φέρει στο ίδιο τραπέζι.

Σαφώς τα θέματα είναι πολύπλοκα και είναι ανώριμο να πει κανείς ότι θα προχωρήσουν στα φιλιά και τους εναγκαλισμούς. Παρόλα αυτά ο ρόλος της Τουρκίας, ως σημαντικού στρατηγικού παίκτη στην περιοχή, ενισχύεται δραματικά.

Ταυτόχρονα ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προκλητικά και αδιάφορα την ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης τη Γερμανία, όπως απέδειξε και η συμπεριφορά στο σήριαλ γύρω από τις συγκεντρώσεις σε γερμανικό έδαφος με αφορμή το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία. Στους προπηλακισμούς του Ερντογάν και στο νταηλίκι Τσαβούσογλου το Βερολίνο απαντά με χαϊδέματα και γενικολογίες, και ας μην ξεχνάμε τα πέρα δώθε της Καγκελαρίου Μέρκελ στην Τουρκία για να κατευνάσει τον Πρόεδρο της Τουρκίας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Μεγάλη Βρετανία. Για δικούς της λόγους και συμφέροντα η βρετανίδα Πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, έκλεισε τις κολοσσιαίες συμφωνίες της με τον Ερντογάν, και όλα μέλι-γάλα.

Και την ώρα που η Τουρκία και ο Ερντογάν παίζουν με αξιώσεις στο Champions League, στην Ελλάδα έχουμε amateur hour και ακόμη δεν έχουμε βγει από τα αποδυτήρια στο πρωτάθλημα της ερασιτεχνικής.

Αναρωτήθηκε κανείς ποιος είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει μιλήσει δύο φορές με τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τράμπ, και για να μιλήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, απαιτούνται διαβουλεύσεις δια της διπλωματικής οδού.

Εκεί έχει οδηγηθεί η χώρα με ευθύνη των κυβερνώντων. Διότι όταν η χώρα έχει γονατίσει οικονομικά, και κάθε ημέρα που περνά βουλιάζει και πιο πολύ, όταν η κοινωνία έχει διαλυθεί στα γρανάζια των μνημονίων και της χωρίς τελειωμό αξιολόγησης, πώς είναι δυνατόν να παίζει στο άγριο και πολύπλοκο γεωστρατηγικό πόκερ που βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή μας. Όχι μόνο δεν παίζει, αλλά κινδυνεύει να αποτελέσει προϊόν κατανομής ανάμεσα στους συμμετέχοντες στο τραπέζι παίκτες. Σε ένα τραπέζι που το μαγκιά, τσιφτιά, και τρέλα χαρτοπόλεμο δεν περνάνε.

Δυστυχώς η χώρα με ευθύνη της πολιτειακής και εκτελεστικής εξουσίας φέρνει στο νου μια παλιά γελοιογραφία σε παλαιό ελληνικό περιοδικό, τη γωνιά των βαρελοφόνων. Ρωτάει λοιπόν ένας λάτρης του κρασιού τον άλλον, επειδή όπως καλή ώρα τώρα πλησίαζε το Άγιο Πάσχα. Εσύ που θα κάνεις χάσκα φέτος; Ο Νοών, Νοείτο.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου