Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας ανακοίνωσε σήμερα ότι η Μόσχα διατηρεί το δικαίωμα να προχωρήσει σε αντίποινα εις βάρος των ΗΠΑ έπειτα από συνάντηση στην Ουάσινγκτον η οποία έληξε χωρίς συμφωνία για την επιστροφή ρωσικής διπλωματικής περιουσίας που έχουν κατασχέσει οι ΗΠΑ.

Τον Δεκέμβριο, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Βarack Obama διέταξε την κατάσχεση δύο ρωσικών διπλωματικών κτιρίων και την απέλαση 35 ρώσων διπλωματών για τις φερόμενες ρωσικές παρεμβολές στις προεδρικές εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ, κάτι το οποίο η Ρωσία αρνείται κατηγορηματικά.

Η Μόσχα είχε δηλώσει ότι πολλά θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα της συνάντησης στην Ουάσινγκτον χθες Δευτέρα ανάμεσα στον υφυπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Sergei Ryabkov και τον Aμερικανό ομόλογό του Thomas Shannon, οι οποίοι συζήτησαν την διπλωματική διένεξη.

Αλλά το υπουργείο Εξωτερικών σε σημερινή του ανακοίνωση αναφέρει ότι δεν βρέθηκε λύση για το πρόβλημα.

"Η ρωσική πλευρά τόνισε (στη συνάντηση) ότι αν η Ουάσινγκτον δεν άρει αυτό και άλλα ενοχλητικά στοιχεία, περιλαμβανομένων των συνεχιζόμενων εμποδίων στο έργο των διπλωματικών μας θεσμών, διατηρούμε το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε αντίποινα με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας", αναφέρει η ανακοίνωση.

Η Ρωσία ήθελε να ξεκινήσει τακτικό διάλογο με τις ΗΠΑ σχετικά και με την στρατηγική σταθερότητα, όπως είπε, τονίζοντας ότι είναι στο χέρι της Ουάσινγκτον να κάνει μια κίνηση για το ζήτημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Ιουλ 2017


Των Δημήτρη Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα

Οι συσχετισμοί ισχύος είναι αυτοί που αναδεικνύουν τους νικητές και τους ηττημένους στη διεθνή πολιτική. Ο πολιτικός ρεαλισμός, στο σύνολο των κατευθύνσεών του, παραδέχεται πως τα κέρδη που προκύπτουν για ένα κράτος, (όταν οι συσχετισμοί ισχύος είναι επωφελείς γι' αυτό) είναι σχετικά και όχι απόλυτα. Αν προχωρήσουμε παρακάτω αυτή την παραδοχή, θα δούμε πως εκεί οφείλεται η αλλαγή των ισορροπιών στο διεθνές σύστημα. Συγκριτικά λοιπόν, ο κερδισμένος παίκτης τα τελευταία 20 έτη, είναι η Ρωσία. Γιατί όμως ο πρόεδρος Putin έχει κάθε λόγο να χαμογελάει; Πώς κατάφερε η Ρωσία να είναι η χώρα που κατάφερε να αλλάξει υπέρ της τους συσχετισμούς ισχύος;

Η ορθή πρόβλεψη

Στο σύνολό του, ο δυτικός κόσμος έπαψε να ασχολείται με τη σφαίρα των προβλέψεων. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και το -μηδενικού αθροίσματος- παίγνιο μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων που διαμόρφωνε τους μεταξύ τους συσχετισμούς ισχύος, έλαβε τέλος. Το διεθνές σύστημα που προέκυψε μετά το τέλος της ΕΣΣΔ, ήταν ναι μεν πολυπολικό αλλά σαφώς ακίνδυνο (έως και φιλικό) για τις ΗΠΑ. Gorbachev και Yeltsin, σηματοδότησαν μια σιγουριά για τη Δύση, αναφορικά με το μέλλον της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η αναρρίχηση στην εξουσία του Putin, έθεσε τα πράγματα σε άλλη βάση. Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν στην αναβίωση ενός Ψυχρού Πολέμου, όμως η άνοδος της Ρωσίας, είχε αρκετές συνέπειες. Πρώτον, κατέστη σαφές στις ΗΠΑ ότι η πρωτοκαθεδρία στις διεθνείς υποθέσεις δεν είναι μόνιμη, δεν αποτελεί ένα έπαθλο το οποίο μπαίνει σε κάποια τροπαιοθήκη. Τα πάντα διεκδικούνται. Δεύτερον, η Κίνα, συνέχισε να κερδίζει χρόνο. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, επωφελούμενη από την Τριγωνική Διπλωματία του Νixon, το Πεκίνο έκανε την δυναμική του είσοδο στις διεθνείς υποθέσεις.

Σήμερα, οι περισσότεροι αναλυτές και σχολιαστές (από ακαδημαϊκούς, μέχρι δημοσιολόγους και πολιτικούς) παραδέχονται ότι τα λάθη των ΗΠΑ εστιάζονται σε μια λέξη: «υποτίμηση του Putin και της Ρωσίας». Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ ατένισαν τη Ρωσική Ομοσπονδία ως ένα χώρο ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να επανέλθει μετά από 60 έτη συνεχούς –πολεμικής- φθοράς. Η ορθή πρόβλεψη για τη Ρωσία, δεν ήλθε ποτέ από πλευράς Δύσης. Ο λόγος είναι ότι η Δύση ουδέποτε αντιλήφθηκε ότι το πολυπολικό και παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από άλλες δυνάμεις, προκειμένου να αυξήσουν τους συντελεστές ισχύος τους. Η –στα όρια νόμου- ταύτιση της δημοκρατίας με τον καπιταλισμό και την οικονομική ανάπτυξη, ήταν το μεγάλο λάθος της Δύσης. Αποδείξεις αυτού του λάθους, ήταν η Ρωσία αλλά και η Κίνα.

Ασκεί ο Trump τη δική του εξωτερική πολιτική;

Οι ΗΠΑ μετά από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2016, δεν είναι αυτές που ήταν πριν από την πόλωση του αιώνα, μεταξύ Hillary Clinton και Donald Trump. Ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε υποσχεθεί μια νέα εξωτερική πολιτική, αρεκτά διεκδικητική σε σύγκριση με αυτήν του προκατόχου του. Παράλληλα, είχε –προεκλογικά- υποσχεθεί ένα νέο διάλογο με τη Ρωσία.

Η κουβέντα-υπόθεση της ρωσικής εμπλοκής στις εκλογές των ΗΠΑ, έχει φέρει τον Trump σε ένα αδιέξοδο. Αυτό το αδιέξοδο το μοιράζονται και οι ίδιες οι ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ, πιστεύουν πως μια αντιπολίτευση που θα στηριχτεί στις πιθανές υπόγειες σχέσεις μεταξύ επιτελείων Putin και Trump, σε συνδυασμό με την απειρία της κυβέρνησης του δεύτερου, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην παραίτηση τον Trump. Ακόμη και τώρα που λαμβάνει χώρα το G20 στο Αμβούργο, πρώην δρώντες των ΗΠΑ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, επιμένουν στη σκληρή γραμμή που πρέπει (σύμφωνα με αυτούς) να τηρούν οι ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, μη διστάζοντας να θεωρούν «πατέρα» του λάθους της πολιτικής του κατευνασμού απέναντι στη Ρωσία των George Bush Jr.

Οι ΗΠΑ έχουν ανοίξει αρκετά μέτωπα. Το πρώτο είναι στην Ουκρανία. Το δεύτερο είναι στη Συρία. Ο Trump ακροβατεί ανάμεσα στις προεκλογικές του δεσμεύσεις και την πίεση που δέχεται στο εσωτερικό του. Η Β. Κορέα είναι η κατάλληλη –μολονότι επικίνδυνη - νομιμοποιητική είσοδος των ΗΠΑ στα αφορώντα την Ανατολική Ασία. Η Ρωσία εδώ και κάποιον καιρό, έχει στείλει στρατεύματα στα σύνορά της με την Β. Κορέα και διαμηνύει πως δε θα επιτρέψει να γίνει κάποια επιχείρηση εναντίον της Β. Κορέας, επιμένοντας πως πρέπει να υπάρξει διπλωματική οδός. Η ουδέτερη στήριξη που λαμβάνει η Β. Κορέα από Ρωσία και Κίνα, έχει ως αποτέλεσμα να αποθρασύνει τη Β. Κορέα. Με άλλα λόγια, η Ρωσία υπενθυμίζει στις ΗΠΑ πως οι σινο-ρωσικές σχέσεις θα αναβαθμιστούν περαιτέρω και αυτό θα έχει μεγάλο αντίκτυπο στην αμερικανική πολιτική που συνοψίζεται στο «pivot to Asia». Τα ανταλλάγματα που ουσιαστικά ζητά η Ρωσία για να πάψει να θέτει εμπόδια στα όσα γίνονται μεταξύ Β.Κορέας και ΗΠΑ (μαζί με Ιαπωνία και Ν. Κορέα) είναι η επίλυση του ουκρανικού ζητήματος υπέρ της Ρωσίας, ο σεβασμός των ρωσικών συμφερόντων στη νέα μέρα της Συρίας αλλά και η άρση (έστω μερική κατ' αρχήν) των οικονομικών κυρώσεων που έχουν θέσει οι ΗΠΑ στη Ρωσία (συνολικά ο δυτικός κόσμος). Η Μόσχα υπενθυμίζει στις ΗΠΑ ότι τόσο με το Ιράν, όσο και με την Τουρκία, διατηρεί πλέον ειδικές σχέσεις.

Η ιδεοληψία στις διεθνείς σχέσεις δημιουργούσε πάντα τις μεγαλύτερες εντάσεις. Όταν πρόκειται για τη διατήρηση της τάξης της διεθνούς ασφάλειας, τα πράγματα είναι ακόμη πιο κρίσιμα. Η ισορροπία ισχύος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα είναι και στο απώτερο μέλλον, το 1/3 της επιτυχούς διατήρησης της διεθνούς ειρήνης (σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας και σχέσεις Ρωσίας-Κίνας, συμπληρώνουν το παζλ της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων). Η επόμενη χρονιά, με τις αναμενόμενες εξελίξεις σε Συρία και Ουκρανία, θα είναι κρίσιμη για τις σχέσεις ΗΠΑ και Ρωσίας που καθορίζονται –πλέον- από πολλούς παράγοντες.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουλ 2017


Κατάπαυση πυρός στη νοτιοδυτική Συρία η οποία θα τεθεί σε ισχύ το μεσημέρι της 9ης Ιουλίου συμφώνησαν κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Vladimir Putin και τον Donald Trump στο Αμβούργο.

Την επίτευξη συμφωνίας την ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας κ. Sergey Lavrov.

H συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump με τον πρόεδρο της Ρωσίας Vladimir Putin πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της Συνόδου της G20. Η συνάντηση διήρκεσε περίπου 2,5 ώρες, όπως έγινε γνωστό από εκπρόσωπο τύπου του State Department.

Ακόμη δεν έχει υπάρξει κάποια επίσημη ενημέρωση αναφορικά με το ακριβές περιεχόμενο της συνάντησης των δύο Προέδρων κάτι το οποίο αναμένεται να συμβεί εντός των επόμενων ωρών. Πάντως, στις συζητήσεις τους κυριάρχησαν η κατάσταση στην Ουκρανία, τη Συρία και η τρομοκρατία.

"Είχα μια πολύ μακρά συνομιλία με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρχαν πολλά ζητήματα, όπως η Ουκρανία, η Συρία, άλλα προβλήματα, άλλα διμερή θέματα", είπε ο Putin, ενώ ξεκινούσε η επόμενη συνάντησή του, με τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Shinzo Abe.

"Επιστρέψαμε επίσης και πάλι στα θέματα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο", πρόσθεσε ο Ρώσος ηγέτης.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαρακτήρισε "τιμή του" να συναντά, για πρώτη φορά, τον Vladimir Putin, δηλώνοντας ότι αναμένει να συμβούν θετικά πράγματα στις σχέσεις των δύο χωρών τους.

"Ο Putin και εγώ έχουμε συζητήσει διάφορα πράγματα και νομίζω ότι πηγαίνει πολύ καλά", είπε ο Trump απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους, καθισμένος δίπλα στον Ρώσο ηγέτη τον οποίο συνάντησε σήμερα στο περιθώριο της συνόδου της G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας.

"Είχαμε κάποιες πολύ, πολύ καλές συνομιλίες. Θα μιλήσουμε τώρα και προφανώς αυτό θα συνεχιστεί. Αναμένουμε να συμβούν πολλά πολύ θετικά πράγματα για τη Ρωσία, για τις Ηνωμένες Πολιτείες και για κάθε ενδιαφερόμενο. Και είναι τιμή να βρίσκομαι μαζί σας", πρόσθεσε.

Ο Putin, μέσω διερμηνέα, σχολίασε ότι μολονότι οι δυο τους έχουν μιλήσει τηλεφωνικά, η τηλεφωνική επικοινωνία δεν αρκεί και χαρακτήρισε σημαντική τη διμερή αυτή συνάντηση. "Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω προσωπικά και ελπίζω (...) αυτή η συνάντηση να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα", πρόσθεσε.

Οι δύο ηγέτες έχουν συνομιλήσει τηλεφωνικά τέσσερις φορές, αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του ο Trump, τον περασμένο Ιανουάριο.

Να σημειωθεί ότι ο αμερικανός πρόεδρος απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν για την ανάμιξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

«Έσφιξαν το χέρι ο ένας του άλλου και είπαν ότι θα συναντηθούν σύντομα ιδιαιτέρως, θα ιδωθούν σύντομα», δήλωσε νωρίτερα στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov.

Ο Ρώσος ηγέτης ενημερώθηκε πλήρως για το ότι ο Trump χαρακτήρισε χθες αποσταθεροποιητική τη συμπεριφορά της Μόσχας, πρόσθεσε o Peskov και θα λάβει υπόψη του αυτό και άλλες παρατηρήσεις από Αμερικανούς αξιωματούχους.

Από την πλευρά του, ο Trump έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να βρει τρόπους να συνεργαστεί με τον Putin, όμως η επιθυμία του αυτή βρίσκει εμπόδια τόσο στις μεγάλες διαφορές των δύο χωρών για τη Συρία και την Ουκρανία, όσο και στις κατηγορίες προς τη Μόσχα ότι παρενέβη στις αμερικανικές εκλογές του 2016.

Αυτό σημαίνει ότι οι ειδικοί προετοιμάζονται να αναλύσουν την παραμικρή έκφραση των προσώπων τους, να ερμηνεύσουν κάθε χειρονομία και να προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν όσα κρύβονται πίσω από τις τυπικές δηλώσεις που κυριαρχούν συνήθως σε τέτοιες συναντήσεις.

Βέβαια, μιλάμε για έναν από τους πιο απρόβλεπτους ηγέτες, τον Donald Trump και έναν από τους πιο σκληρούς «αντιπάλους», τον Vladimir Putin. Ένα μεγιστάνα του real estate, κοσμοπολίτη και πρώην τηλεοπτικό αστέρα, απέναντι στον πανίσχυρο Ρώσο πολιτικό και πρώην κατάσκοπο. Συνεπώς, όλα είναι πιθανά.

Με σημερινό tweet o Αμερικανός πρόεδρος υπογραμμίζει ότι ανυπομονεί για τις συναντήσεις με όλους τους ηγέτες των G20, συμπεριλαμβανομένου του Vl. Putin.

Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, η συνάντηση αυτή «είναι κρίσιμης σημασίας για την περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια».

Από την πλευρά του ο Trump επέκρινε χθες από τη Βαρσοβία την «αποσταθεροποιητική» συμπεριφορά της Ρωσίας.

Στις ΗΠΑ υπάρχει η ανησυχία ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, νέος στο πεδίο της πολιτικής ο οποίος ακόμη τώρα αναπτύσσει την πολιτική του απέναντι στη Ρωσία, θα είναι λιγότερο προετοιμασμένος από τον Putin, που έχει αντιμετωπίσει τους δύο προηγούμενους Αμερικανούς προέδρους και δεκάδες ηγέτες.

«Δεν υπάρχει τίποτα (…) που το Κρεμλίνο θα ήθελε να δει περισσότερο από έναν (Αμερικανό) πρόεδρο που θα συμβιβαστεί με μια χειραψία και ένα χαμόγελο και θα αποχωρήσει λέγοντας ότι είχε μια καταπληκτική συνάντηση με τον απόλυτο άρχοντα του Κρεμλίνου», εκτίμησε ο Adam Schif, βουλευτής των Δημοκρατικών και μέλος της Επιτροπής Πληροφοριών στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Εξάλλου, καθώς συνεχίζονται οι έρευνες στις ΗΠΑ για πιθανές σχέσεις μεταξύ της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ και της Ρωσίας, ο Αμερικανός πρόεδρος δέχεται πιέσεις να κρατήσει αυστηρή γραμμή απέναντι στη Μόσχα.

Ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να σχολιάσει τι θα ζητήσει ο Trump από τον Putin και τι ενδέχεται να του προσφέρει σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson δήλωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να συζητήσει με τον Ρώσο ομόλογό του για το πώς οι χώρες τους μπορούν να συνεργαστούν για να σταθεροποιήσουν τη Συρία.

«Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να εξετάσουν την πιθανότητα να δημιουργηθούν με τη Ρωσία κοινοί μηχανισμοί για τη διασφάλιση της σταθερότητας, περιλαμβανομένων των ζωνών απαγόρευσης πτήσεων, της αποστολής παρατηρητών επί του πεδίου ώστε να εποπτεύουν την τήρηση της εκεχειρίας και της συντονισμένης παράδοσης ανθρωπιστικής βοήθειας», πρόσθεσε ο Tillerson.

Σκληρές διαπραγματεύσεις για την κλιματική αλλαγή και το εμπόριο

Ο Αμερικανός πρόεδρος θα συναντηθεί επίσης και με τον Κινέζο ομόλογό του Xi Jinping, την ώρα που η Ουάσινγκτον πιέζει το Πεκίνο να ασκήσει την επιρροή του στη Βόρεια Κορέα, μετά και την τελευταία εκτόξευση ενός βαλλιστικού πυραύλου από την Πιονγκγιάνγκ.

Από την πλευρά της η οικοδέσποινα Angela Merkel είναι αντιμέτωπη με το δύσκολο έργο να οδηγήσει τους εταίρους της προς μια συμφωνία για το εμπόριο, το κλίμα και το μεταναστευτικό, θέματα τα οποία προκαλούν μεγαλύτερες τριβές μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Trump.

Η Merkel συναντήθηκε με τον Trump για μία ώρα σε ξενοδοχείο του Αμβούργου χθες Πέμπτη το βράδυ, σε μια προσπάθεια να ξεπεραστούν οι διαφορές, τις οποίες δεν έχουν καταφέρει να υπερκεράσουν οι απεσταλμένοι τους έπειτα από εβδομάδες έντονων διαβουλεύσεων.

Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν χειραψία και χαμογέλασαν μπροστά στις κάμερες, χωρίς την ένταση που είχαν κατά τις δύο προηγούμενες συναντήσεις τους στην Ουάσιγκτον τον Μάρτιο και τον Μάιο στην πρώτη περιοδεία του Τrump στην Ευρώπη.

Ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος που έχει γνώση των συζητήσεων επεσήμανε ότι αναμένει οι διαπραγματευτές να εργάζονται συνεχώς προκειμένου να αρθεί το αδιέξοδο πριν το Σάββατο, την τελευταία ημέρα της συνόδου.

Σε ό,τι αφορά το κλίμα, πηγές δήλωσαν στο Reuters ότι αξιωματούχοι πιέζουν για μια αναφορά στα ορυκτά καύσιμα ως βιώσιμη εναλλακτική σε πιο καθαρές πηγές ενέργεια, κάτι στο οποίο αντιτίθενται οι Ευρωπαίοι. Εκτός από τις ΗΠΑ, και η Σαουδική Αραβία προβάλει αντίσταση.

Στο εμπόριο, πηγές αναφέρουν ότι η Ουάσινγκτον δεν συμφωνεί με τη διατύπωση που καταδικάζει τον προστατευτισμό, την οποία είχε αποδεχθεί ο Trump στη σύνοδο της G7 στην Ιταλία τον Μάιο.



Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal
Φωτογραφία: Steffen Kugler /BPA via Getty Images/Ideal Images


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Ιουλ 2017


Πώς εμπλέκεται η ελληνική κυβέρνηση;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Νέες συγκλονιστικές αποκαλύψεις βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας για το γεγονός ότι οι Τούρκοι κατέρριψαν πραγματικά παράνομα το ρωσικό βομβαρδιστικό!

Ποια θα ήταν αλήθεια, η αντίδραση της Ρωσίας και του Βλαδιμίρ Πούτιν, αν είχαν στη διάθεσή τους τις παρακάτω πληροφορίες και ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής;

Ιστορικό της κατάρριψης…

Όπως γνωρίζουμε, στις 24 Νοεμβρίου 2015 και ώρα 09:24 (τοπική) μαχητικό αεροσκάφος F-16 της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας κατέρριψε ένα ρωσικό βομβαρδιστικό τύπου Sukhoi Su-24M που επιχειρούσε δράση κατά Σύριων Τουρκμένων ανταρτών στη βόρεια Συρία. Η κατάρριψη συνέβη εντός του εναερίου χώρου της Συρίας με την αιτιολογία ότι το ρωσικό αεροσκάφος είχε παραβιάσει προηγουμένως τον εναέριο χώρο της Τουρκίας επί 17 δευτερόλεπτα!

Η τουρκική “επιλογή” της κατάρριψης ανέβασε δραματικά την ήδη υφιστάμενη διεθνή ένταση, αφού έγινε μετά το πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι.
“Έπαιξε” πολύ στα διεθνή ΜΜΕ τόσο στον στρατιωτικό, όσο περισσότερο στον πολιτικό και διπλωματικό χώρο, με αποκάλυψη ακόμα και νέων συμμαχιών, στην εξέλιξη και διαμόρφωση της γεωστρατηγικής της Μέσης Ανατολής.

Από την πλευρά της, η Τουρκία υποστήριζε ότι η κατάρριψη έγινε σε τουρκικό έδαφος και η πτώση σε συριακό, ενώ η ρωσική πλευρά επέμενε ότι το περιστατικό έγινε εντός του εναερίου χώρου της Συρίας, χωρίς να έχει προηγηθεί καμιά παραβίαση.

Η αμερικανική εκδοχή στο πρακτορείο Reuters ήταν – σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο – πως το ρωσικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε στον εναέριο χώρο της Συρίας, ύστερα από μια πρόσκαιρη εισβολή δευτερολέπτων του τουρκικού εναέριου χώρου!

Ωστόσο, αυτή η κατάρριψη δημιούργησε μεγάλη ένταση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας (σ.σ. πληροφορίες Βικιπαίδεια)!

Το δημοσίευμα του ιστολογίου “Intelaleak”…

Αλλά - αρκετούς μήνες μετά – έπεσε στην αντίληψή μας αυτό που διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Intelaleak” και πιο συγκεκριμένα σε αυτόν τον σύνδεσμο (κάντε κλικ εδώ) και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας...

Σύμφωνα λοιπόν, με αυτό το δημοσίευμα στο “Intelaleak” αλλά και με τις δικές μας πληροφορίες που φροντίσαμε και συλλέξαμε, τα γεγονότα έχουν ως εξής:

Η ΕΥΠ και η μονάδα της ΕΥΠ που ανήκε στην τότε Ε΄ διεύθυνση είχε εν τη γενέσει της τη συγκεκριμένη πληροφορία της κατάρριψης, δηλαδή, του ρωσικού αεροσκάφους από τουρκικά μαχητικά. Η πληροφορία του κλιμακίου της ΕΥΠ στέλνεται αμέσως στα κεντρικά γραφεία της ΕΥΠ στην Αθήνα…

Αλλά όπως μας ενημερώνουν, πέραν του αρχικού Σήματος με αριθμό (τον γνωρίζουμε, στις 24 Νοεμβρίου και ώρα 09:23) εστάλη μετά από λίγη ώρα σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην Ε΄ διεύθυνση και το ηχητικό ντοκουμέντο με τις συνομιλίες των Τούρκων πιλότων με τη βάση τους, για την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου! Αυτό το επίμαχο Σήμα, εστάλη από την 6η Μονάδα Ηλεκτρονικού Πολέμου της τότε Ε΄ διεύθυνσης της ΕΥΠ!

Ωστόσο αληθεύει, πώς και αυτό το ντοκουμέντο κατόπιν εντολής και εν μέσω μάλιστα απειλών προς το προσωπικό, ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ;
Μία μεγάλη επιτυχία των στελεχών της ΕΥΠ που “έθαψαν” ο Διοικητής της και η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ…

Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας λοιπόν, ο διευθυντής της Ε΄ διεύθυνσης κ. Ι. Γ. ενημέρωσε αμέσως τον Διοικητή της υπηρεσίας κ. Ιωάννη Ρουμπάτη. Προς έκπληξη όλων των εμπλεκομένων στελεχών της υπηρεσίας ο Διοικητής της ΕΥΠ μετά από λίγη ώρα, έδωσε εντολή (;;;) να καταστραφεί το συγκεκριμένο πληροφοριακό υλικό!
Και αν αυτή η πληροφορία αληθεύει, τίθεται το μέγα ερώτημα:
Με ποιον ήρθε σε συνεννόηση ο κ. Ρουμπάτης, ώστε να δώσει την εντολή να καταστραφεί το υλικό;
Γιατί, μόνος του ο κ. Ρουμπάτης αποκλείεται να πήρε μια τόσο σοβαρή απόφαση!
Με ποιον λοιπόν μίλησε;
Μίλησε με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα;
Μήπως μίλησε με τον ατύπως πρωθυπουργεύοντα Νίκο Παππά;
Μήπως, με τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ Νίκο Τόσκα; Μήπως, με τον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά;
Ή μήπως ενημέρωσε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο;
Ωστόσο, οι πληροφορίες μας λένε, ότι ο Πάνος Καμμένος το έμαθε μετά από λίγες μέρες από στρατιωτικούς και διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος όπως λένε, προφανώς ήθελε να είναι αυτός ο μόνος ευνοούμενος των Αμερικάνων και των νατοϊκών γενικότερα.

Θυμίζουμε για την ιστορία ότι το ΝΑΤΟ σχετικά με την κατάρριψη του αεροσκάφους, αρχικά είχε καταφερθεί εναντίον της Ρωσίας ενώ μετά από λίγο χαμήλωσε ξαφνικά τους τόνους...

Και εδώ μπαίνουν τα εξής ερωτήματα:
1) όταν ο Τσίπρας έγινε κοινωνός της τόσο σημαντικής αυτής πληροφορίας από την ΕΥΠ, ποιους ενημέρωσε; Ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο;
2) Ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Βούτση;
3) Ενημέρωσε τον τότε Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (κ. Πλακιωτάκη);
4) Αλήθεια όταν ο Καμμένος τελικά τα έμαθε όλα αυτά, γιατί συμφώνησε στο “κουκούλωμα” της πληροφορίας;

Ρωτάμε ευθέως τους αρμόδιους της Ελληνικής Κυβέρνησης…

Είναι αλήθεια όλα αυτά; Αληθεύουν αυτά που σήμερα αποκαλύπτουμε;

Γι΄ αυτό, ρωτάμε ευθέως τον κ. Αλέξη Τσίπρα και ιδίως τον συγκυβερνήτη του κ. Πάνο Καμμένο (ο οποίος θέλει να λέει πως ανήκει στον πατριωτικό χώρο και πως διαθέτει προσωπική σχέση με το Ρώσο Πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν): Γιατί απέκρυψαν την αλήθεια από τον ελληνικό λαό; Γιατί με αυτήν τους την ενέργεια βοήθησαν τον Τούρκο νέο-Οθωμανό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που τότε είχε περιέλθει σε πολύ δύσκολη θέση έναντι της Ρωσίας και του Βλαδιμίρ Πούτιν;

Γιατί, είναι πλέον δεδομένο ότι ήταν σε γνώση της Κυβέρνησης των Τσίπρα και Καμμένου, ότι το ρωσικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος το κατέρριψαν οι Τούρκοι και όπως λένε οι πληροφορίες μας το απέκρυψαν από όλους, ακόμη και από υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησής τους!

Πολλά τα ερωτηματικά!!

Και γιατί αλήθεια ο Τσίπρας, ο Καμμένος και ο Ρουμπάτης επέλεξαν να χειριστούν έτσι αυτήν την τόσο σημαντική πληροφορία;
Μήπως, για να ευαρεστήσουν κάποιους πέραν του Ατλαντικού; Να δείξουν δηλαδή, ότι αυτοί είναι τα καλά και υπάκουα παιδιά στο δυτικό “σύστημα”;
Αυτό δεν αποτελεί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ για τον ελληνικό λαό μετά τα όσα έχει τραβήξει και συνεχίζει να τραβάει από αυτό το “σύστημα” που του έχει απομυζήσει ακόμη και το μεδούλι;
Γιατί, τουλάχιστον δεν χρησιμοποίησαν αυτό το μεγάλο χαρτί απέναντι στους Τούρκους, ώστε να μπορούν να διαπραγματευτούν από θέσεως ισχύος με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. τα τεράστια προβλήματα της Ελλάδος μας;
Γιατί, εάν το είχαν χρησιμοποιήσει επ΄ ωφελεία της Ελλάδος ως όφειλαν, τότε πιθανόν να μην φτάναμε ούτε στα τρίτα και τέταρτα Μνημόνια!

Πιθανόν, να είχαμε ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις επ΄ ωφελεία της Πατρίδας μας, γιατί καθείς μας εύκολα μπορεί να προβλέψει την αντίδραση, σε αυτήν την περίπτωση, του Βλαδίμηρου Πούτιν και της Ρωσίας!

Εάν είχαν, μάλιστα από μια νατοϊκή χώρα αυτά τα ντοκουμέντα, πιθανόν ο ισλαμο-φασίστας Ερντογάν να είχε μαζευτεί και οι Τούρκοι να μην τολμούσαν να παραβιάζουν ασύστολα τα ελληνικά εναέρια και θαλάσσια σύνορά μας.

Έτσι, αναρωτιούνται κάποιοι, γιατί ο Πούτιν δεν βοηθάει την Ελλάδα...
Γιατί να το κάνει; Για να διευκολύνει τους Έλληνες κυβερνώντες που έχουν καταντήσει λακέδες των Αμερικάνων και των Ευρωπαίων “δανειστών” μας, που μας έχουν ρουφήξει το αίμα και οι οποίοι στηρίζουν ανεπιφύλακτα τα εμπάργκο που επιβάλλουν οι Αμερικανο-Ευρωπαίοι στη Ρωσία;

* Ο Παναγιώτης Αποστόλου είναι επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”
egerssi@otenet.gr
www.egerssi.gr


Πηγή "Ελεύθερη Ώρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια κίνηση που θα δυσχεράνει σημαντικά τις κινήσεις των αντιπάλων του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, αν και εμπεριέχει σημαντικό ρίσκο, η ρωσική διπλωματία επιχειρεί να ελέγξει πάλι τις εξελίξεις σε συνεργασία με την Τουρκία και το Ιράν. Η διαπραγμάτευση είναι για την ανάπτυξη ρωσικής στρατιωτικής αστυνομίας στα σύνορα των τεσσάρων «ζωνών αποκλιμάκωσης»…

Η διαπραγμάτευση ξεκινά σήμερα στην Άστανα του Καζακστάν, όπως ενημέρωσε ο Ρώσος διαπραγματευτής, Αλεξάντερ Λαβρέντιεφ, ο οποίος πρόσθεσε, ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα είναι σε θέση να αναπτυχθούν στα προαποφασισμένα σημεία δύο με τρεις εβδομάδες μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας.

Η πλευρά των αντικαθεστωτικών ανταρτών παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική στα ρωσικά σχέδια σε συνεργασία με το Ιράν και την Τουρκία, με ορισμένους να κάνουν λόγο για απόπειρα καθορισμού ζωών επιρροής που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των τριών χωρών που είναι «νονοί» του σχεδίου, ενώ σημειώνουν την απουσία των ΗΠΑ και την «ύποπτη σιωπή» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, οι Ρώσοι επιχειρούν να κρατούν ενήμερους τους Αμερικανούς, καθώς αντιλαμβάνονται ότι το διάστημα ανάμεσα στη συμφωνία και την ανάπτυξη των στρατευμάτων στο έδαφος, αποτελεί το «παράθυρο» για οποιονδήποτε θελήσει να ανατρέψει αυτά τα σχέδια, κάτι που όμως θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, ενώ παρατηρείται ενίσχυση της διασποράς των αμερικανικών δυνάμεων της Βόρειας Συρίας…

Συγκεκριμένα, ο Λαβρέντιεφ συνάντησε χθες μόλις τον μεταβατικό (acting) βοηθό υπουργό Εξωτερικών για την Εγγύς Ανατολή, Στούαρτ Τζόουνς, ενώ αργότερα σήμερα, αναμένεται να ενημερώσει και τη συριακή αντιπολίτευση…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Ιουλ 2017


Η συνομιλία διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη, 
ανακοίνωσε η τουρκική προεδρία, χωρίς άλλες διευκρινίσεις

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συναντήθηκε σήμερα με τον υπουργό Άμυνας της Ρωσίας, Σεργκέι Σόιγκου, σε μια περίοδο που η ένταση ανεβαίνει στα συριακά σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και τις κουρδικές πολιτοφυλακές.

Η συνομιλία διεξήχθη στα Θεραπειά της Κωνσταντινούπολης, ανακοίνωσε η τουρκική προεδρία, χωρίς άλλες διευκρινίσεις.

Όπως φάνηκε από τις εικόνες της συνάντησης που μεταδόθηκαν τηλεοπτικά, στη συνομιλία συμμετείχαν ο αρχηγός του επιτελείου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Χουλουσί Ακάρ και ο αρχηγός των υπηρεσιών πληροφοριών Χακάν Φιντάν.

Η τουρκική εφημερίδα Sabah γράφει σήμερα πως οι σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού και πως η Τουρκία μπορεί να εξαπολύσει μια επιχείρηση εναντίον της πολιτοφυλακής των Κούρδων της Συρίας YPG, με τη Ρωσία να εξασφαλίζει από την πλευρά της την αεροπορική κάλυψη.

Ερωτηθείς σχετικά με το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθεί επιχείρηση εναντίον των πολιτοφυλακών των Κούρδων στην περιοχή της πόλης Αφρίν, ο προεδρικός εκπρόσωπος Ιμπραήμ Καλίν αρκέσθηκε χθες να απαντήσει: «Λαμβάνουμε όλα τα μέτρα για να προστατεύσουμε τα σύνορά μας και την εθνική ασφάλεια».

Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Τουρκία θα αντιδράσει «αμέσως» σε οποιαδήποτε απειλή προερχόμενη από τη Συρία, είτε πρόκειται για την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, για το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) ή για τη YPG.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

29 Ιουν 2017


Η Μόσχα εκτιμά ότι η πρόσφατη ανακοίνωση της Ουάσιγκτον, πως η Δαμασκός ετοιμάζει επίθεση με χημικά όπλα, δεν στρέφεται μόνο εναντίον της συριακής κυβέρνησης, αλλά και εναντίον της Ρωσίας, ενώ αξιολογεί την σχετική καμπάνια που άρχισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες για το θέμα αυτό στα μέσα ενημέρωσης, υποστηριζόμενες από το Λονδίνο και το Παρίσι, ως προάγγελο στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία.

Την εκτίμηση αυτή διατύπωσε σήμερα η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

«Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, στην ουσία θυμίζει μια ευρείας κλίμακας πρόκληση τόσο σε στρατιωτικό όσο και πληροφοριακό επίπεδο, η οποία στρέφεται όχι μόνο κατά της συριακής κυβέρνησης αλλά και κατά της Ρωσίας» δήλωσε η Ζαχάροβα. Παράλληλα χαρακτήρισε τις κατηγορίες και τις απειλές αυτές απολύτως κυνικές, δεδομένων των απροκάλυπτα αντίθετων με το δίκαιο ενεργειών στις οποίες προβαίνει η λεγόμενη διεθνής συμμαχία κατά του ISIS, στην κυρίαρχη Συρία, όπως ήταν η πυραυλική επίθεση κατά του αεροδρομίου Σαϊράτ στις 7 Απριλίου, ο βομβαρδισμός των κυβερνητικών δυνάμεων στο Ντέιρ Ελ Ζόρ και η κατάρριψη του συριακού βομβαρδιστικού». Σ’ αυτές τις ενέργειες πρέπει να προστεθούν, είπε η Ζαχάροβα, οι μαζικοί θάνατοι αμάχων στην Ράκα και σε άλλες πόλεις από βομβαρδισμούς των δυνάμεων της διεθνούς συμμαχίας. Επικαλούμενη μάλιστα τηλεγράφημα του Γαλλικού Πρακτορείου, επεσήμανε ότι «μόνο στην περίοδο του Ραμαζανιού, θύματα αυτών των βομβαρδισμών που πραγματοποίησαν οι δυνάμεις της διεθνούς συμμαχίας υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, υπήρξαν 500 άνθρωποί που δεν είχαν καμία σχέση με τους τρομοκράτες».

Τέλος η Μαρία Ζαχάροβα, αναφερόμενη στην καμπάνια που έχουν αρχίσει οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυριζόμενες ότι δήθεν η Δαμασκός ετοιμάζει χημική επίθεση, είπε ότι «η καμπάνια αυτή δεν είναι πρωτότυπη», αλλά αποτελεί ένα προάγγελο στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία. Υπενθύμισε μάλιστα ότι «το 2013 η προβοκάτσια, που βασίστηκε στους ισχυρισμούς περί χρήσης χημικών όπλων, αποτέλεσε την αφορμή για την άμεση επέμβαση της Δύσης στην Συρία» και πως η κλιμάκωση της κατάστασης απετράπη χάρη στην αποφασιστική στάση της Ρωσίας».

Στο μεταξύ η συριακή κυβέρνηση χαρακτήρισε αβάσιμους τους ισχυρισμούς της Ουάσιγκτον ότι δήθεν προετοιμάζει νέα χημική επίθεση, Την εκτίμηση αυτή της συριακής κυβέρνησης, μετέδωσε η κρατική τηλεόραση επικαλούμενη πηγές του υπουργείου Εξωτερικών της Συρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Ιουν 2017


Η νεοφεουδαρχία του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ δεν θέλει να αποδεχθεί ότι δεν θα υπαγορεύσει αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ανατολή, αλλά θα την αποδεχθεί. Όταν είχε στενούς συνεργάτες τους Γκιούλ και Νταβούτογλου, η αντίληψη του Ερντογάν ήταν να αξιοποιήσει το γεγονός ότι η χώρα του είναι μέλος του ΝΑΤΟ και σε διαδικασία ένταξης στην ΕΕ. Να τα αξιοποιήσει για να προβάλει την Τουρκία σαν την «ήπια δύναμη» του Ισλάμ, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει την δική της φιλοδυτική ζώνη στη Μέση Ανατολή.

Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος

Το όραμα του Ερντογάν και των νεοοθωμανών είναι η δημιουργία ενός σύγχρονου «Σουλτανάτου», που θα επεκτεινόταν προς Βορρά σε περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και προς Νότο σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ. Μία τέτοια Τουρκία, σε συμμαχία με τα βασίλεια του Κόλπου θα δημιουργούσε μια σουνιτική ζώνη, η οποία υποτίθεται πως θα σταθεροποιούσε τα συμφέροντα της Δύσης στη Ανατολή, αλλά και τον διάδρομο προς τα Βαλκάνια.

Σε ρόλο «κλειδί»

Στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο της προηγούμενης εικοσαετίας, η Τουρκία, ως βασικός παίκτης του συστήματος, δήλωνε στις δυτικές πρωτεύουσες ότι ήταν σε θέση να περιορίσει το Ιράν και το σιιτικό τόξο στη Μέση Ανατολή, να χειραγωγήσει το πέρασμα της Κίνας από την Ανατολή προς Δυσμάς και να θέσει φραγμό στην κάθοδο της Ρωσίας προς Νότο. Επίσης και στον βαλκανικό χώρο, λόγω των σχέσεών της με τα Τίρανα, την Πρίστινα, τα Σκόπια και το Σεράγεβο, αλλά και στην Ενδιάμεση Ανατολή.

Επί προεδρίας Μπους του πρεσβύτερου και Κλίντον, οι Αμερικανοί θεωρούσαν την Τουρκία κύριο παράγοντα σταθεροποίησης σ’ αυτές τις περιοχές. Το ίδιο ίσχυε και μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, παρότι η Τουρκία αρνήθηκε να επιτρέψει τη δίοδο των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός τους, προκειμένου να ανοίξουν το βόρειο μέτωπο εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν.

Μια ιδιότυπη ρήξη

Ο πρόεδρος Ομπάμα ξεκίνησε ακόμα πιο εντυπωσιακά, αναγορεύοντας την Τουρκία πρότυπο για τις μουσουλμανικές χώρες. Από τότε, όμως, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Λόγω της στάσης του Ερντογάν, η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες άρχισαν να βλέπουν την Τουρκία με άλλο μάτι. Το κλίμα πλέον είναι σαφώς αρνητικό, παρότι δεν έχει επέλθει επισήμως ρήξη.

Η Άγκυρα διατηρεί μία δύναμη διαπραγμάτευσης στις σχέσεις της με τη Δύση αφενός λόγω παραδοσιακών σχέσεων και αφετέρου λόγω της γεωπολιτικής σημασίας της. Δεν είναι, όμως, σε θέση να προωθήσει την «αυτοκρατορική» ατζέντα της. Οι συνθήκες που διαμορφώνονται δεν την ευνοούν. Είναι εφιάλτης για την Τουρκία η σύγκλιση ΗΠΑ και Ρωσίας –με την διακριτική αλλά ενεργό συμμετοχή του Ισραήλ– στη θέση ότι πρέπει να ενθαρρυνθεί η συγκρότηση Κουρδιστάν.

Νέες ισορροπίες

Στο αντίποδα έχουμε την ιστορικής σημασίας συγκρότηση στρατηγικής συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Αιγύπτου, Ιορδανίας και εν δυνάμει Λιβάνου. Μπορεί επισήμως τα σχήματα να είναι διαφορετικά και ακόμα ημιτελή, αλλά οι βάσεις είναι γερές. Πέρα από τη γεωπολιτική σημασία τους έχουν και τεράστια γεωοικονομική σημασία, λόγω των μεγάλων ενεργειακών αποθεμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν είναι, όμως, μόνο τα παραπάνω. Η Ρωσία παρακάμπτει ουσιαστικά την Τουρκία και εμπλέκεται απευθείας στα θερμά μέτωπα της Μεσοποταμίας. Η Κίνα, με την επένδυση σε υποδομές στην Ελλάδα, παρακάμπτει ­την Τουρκία στην εμπορική πορεία της προς Δυσμάς.

Οι Αμερικανοβρετανοί επενδύουν εκ νέου στους θρόνους της Αραβίας και προωθούν τον σχηματισμό ενός «αραβικού ΝΑΤΟ». Η δε Γαλλία έχει επιστρέψει στην Ανατολική Μεσόγειο γεωοικονομικά και επιδιώκει να επιστρέψει και γεωπολιτικά μέσω της τριγωνικής σχέσης Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ.

Όλες αυτές οι εξελίξεις παρακάμπτουν την Τουρκία του Ερντογάν. Δεν πρόκειται ακριβώς για ήττα, αλλά για μία περιθωριοποίηση, η οποία μπορεί να έχει ακόμα πιο αρνητικές επιπτώσεις.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Ιουν 2017


Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ είχε πει κάτι μνημειώδες για τον δικτάτορα της Νικαράγουας Σομόζα, στενό σύμμαχο της Αμερικής. «Είναι ένα κάθαρμα, αλλά είναι το δικό μας κάθαρμα». Τέτοιος ήταν ο δικτάτορας του Παναμά στρατηγός Μανουέλ Νοριέγκα, που πέθανε ξεχασμένος, πριν από λίγες εβδομάδες σε ηλικία 83 ετών. Είχε ανατραπεί από την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ «Δίκαιη Υπόθεση» το 1989, κατά την διάρκεια της οποίας συνελήφθη από Αμερικανούς πεζοναύτες και οδηγήθηκε σε φυλακή στο Μαϊάμι.

Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης

Το κατηγορητήριο για τον πρώην ισχυρό άνδρα του Παναμά ήταν βαρύτατο. Περιλάμβανε από δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων, βασανιστήρια, διαφθορά, μέχρι και εμπόριο ναρκωτικών. Ήταν, όμως, παγκοσμίως γνωστό πως ο στρατηγός τα προηγούμενα χρόνια ήταν στενός σύμμαχος των ΗΠΑ.

Υπήρξε έμμισθος συνεργάτης της CIA, ο άνθρωπος του προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν κατά την διάρκεια του «βρώμικου πολέμου» των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική κατά αριστερών κινημάτων και καθεστώτων. Ο ίδιος ο πρόεδρος Μπους είχε πολλές συναντήσεις μαζί του ως επικεφαλής της CIA, όταν ο μετέπειτα δικτάτορας ήταν ανώτατος αξιωματικός του Παναμέζικου στρατού, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Σαν ήρωας του Τζον Λε Καρέ

Ο τρόπος που αναδείχθηκε στην εξουσία θυμίζει κατασκοπευτικό μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ. Ήταν το δεξί χέρι του χαρισματικού στρατηγού Ομάρ Τορίχος που κυβερνούσε τον Παναμά από το 1968, έπειτα από ένα αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα.

Ο Τορίχος, μία εμβληματική προσωπικότητα της Λατινικής Αμερικής, επέτυχε το 1977 το όνειρο της ζωής του. Η ιστορική συμφωνία του με τον τότε Δημοκρατικό πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ εξασφάλισε στον Παναμά τη διοίκηση της ομώνυμης Διώρυγας.

Η συμφωνία είχε προκαλέσει οργή στο συντηρητικό κατεστημένο στις ΗΠΑ. Ο μετέπειτα πρόεδρος των Ρεμπουπλικάνων Ρόναλντ Ρήγκαν είχε αποκαλέσει τον Τορίχος «φίλο των κομμουνιστών» και είχε δηλώσει: «η Διώρυγα κατασκευάστηκε από αμερικάνικα χέρια και θα μείνει σε αμερικάνικα χέρια».

Μετά την εκλογή στην προεδρία του Ρήγκαν τον Ιανουάριο του 1981, ο Τορίχος εκμυστηρεύτηκε σε μέλη της οικογένειας του ότι φοβόταν δολοφονία του. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1981, είχε τραγικό τέλος. Σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Η κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στο Ιράν

Την εξουσία στον Παναμά πήρε ο τότε αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της χώρας Μανουέλ Νοριέγκα. Ο Νοριέγκα είχε εκπαιδευτεί στην διαβόητη στρατιωτική ακαδημία της «Σχολής της Αμερικής» (όπως και άλλοι Λατινοαμερικανοί δικτάτορες). Οι σχέσεις του με την CIA ήταν τόσο στενές που λέγεται πως ο τότε αρχηγός της CIA Γουίλιαμ Κέισι αποκαλούσε τον Νοριέγκα «παιδί μου».

Ο Παναμάς ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Για το πανίσχυρο «στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα» και τα «γεράκια» των ΗΠΑ ο Κάρτερ ήταν ένας δειλός πρόεδρος. Τον κατηγορούσαν ότι αδυνατούσε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Αμερικής και ότι ακολουθούσε εξωτερική πολιτική κατευνασμού. Με άλλα λόγια, απέφευγε την στρατιωτική δράση. Έλεγαν χαρακτηριστικά: «οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν και ο Κάρτερ το μόνο που κάνει είναι εμπάργκο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Μόσχα».

Η ένοπλη κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη τον Νοέμβρη του 1979 από παραστρατιωτικούς του σιιτικού καθεστώτος και η αποτυχημένη απόπειρα διάσωσης που ακολούθησε, έδωσε την χαριστική βολή στην προεδρία Κάρτερ.

Δημιουργήθηκε η εντύπωση πως οι Αμερικανοί, μετά το Βιετνάμ, χάνουν συνεχώς έδαφος και θα ήταν οι ηττημένοι του Ψυχρού Πολέμου. Στις ΗΠΑ είχε σημάνει συναγερμός.

Ρήγκαν, Σταλόνε και Τζακ Νόρις

Ακολούθησε η άνοδος στην εξουσία του πρώην ηθοποιού ταινιών γουέστερν Ρόναλντ Ρήγκαν που εγκαινίασε μία νέα εποχή για τις ΗΠΑ. Ο Ρήγκαν θεωρούσε πως η Αμερική έπρεπε να αντεπιτεθεί. Έβλεπε ότι η ήττα στο Βιετνάμ, που είχε προηγηθεί, δεν ήταν μόνο στρατιωτική. Ήταν πολιτική και το κυριότερο ηθική. Δημιούργησε μία συλλογική ενοχή στο αμερικάνικο έθνος. Για το νέο πρόεδρο αυτό έπρεπε να αλλάξει.

Η Αμερική θα επικρατήσει στον Ψυχρό Πόλεμο διότι είναι «ένα έθνος ευλογημένο από τον Θεό», είναι στην πλευρά των καλών της ιστορίας. Ο μεγάλος της αντίπαλος η Σοβιετική Ένωση, «η Αυτοκρατορία του Κακού» όπως την αποκαλούσε, θα ηττηθεί. Ήταν έτοιμος μέχρι και για πυρηνικό πόλεμο και υποστήριξε ένα θηριώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα τον «Πόλεμο των Άστρων».

Η κούρσα εξοπλισμών που ακολούθησε, σε συνδυασμό με τις εγγενείς παθογένειές της, γονάτισε τη σοβιετική οικονομία και οδήγησε μερικά χρόνια αργότερα τη Σοβιετική Ένωση στην κατάρρευση. Μέχρι και το Χόλιγουντ άλλαξε την περίοδο Ρήγκαν. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε, στον ρόλο του βετεράνου του Βιετνάμ Τζον Ράμπο και ο Τζακ Νόρις, ως αμείλικτος διώκτης Αράβων τρομοκρατών, έγιναν τα νέα είδωλα της μαζικής κουλτούρας των ΗΠΑ.

Η πολιτική «ανάσχεσης» της σοβιετικής επιρροής

Ταυτοχρόνως, η ανάσχεση της σοβιετικής επιρροής στον Τρίτο Κόσμο έγινε για τον νέο Αμερικανό πρόεδρο προτεραιότητα υψίστης εθνικής ασφαλείας. Θεωρούσε πως η άνοδος φιλομαρξιστικών κινημάτων, που έλαβε χώρα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, ήταν ένα σχέδιο «σοβιετικής επέκτασης».

Η επιρροή της Ουάσιγκτον ήταν ανύπαρκτη σε μία σειρά από στρατηγικής σημασίας χώρες που περιλάμβαναν τις παλιές αποικίες της Πορτογαλίας στην Αφρική, το Αφγανιστάν στην Ασία, μέχρι την Λατινική Αμερική, την «πίσω αυλή των ΗΠΑ».

Θεωρούσε μεγάλη απειλή για την αμερικανική ασφάλεια την ανατροπή της οικογένειας Σομόζα από το αριστερό κίνημα των Σαντινίστας στην Νικαράγουα το 1979. «Δεν θα επιτρέψουμε μία νέα Κούβα» ήταν το σύνθημα του προέδρου Ρήγκαν. Απέφυγε την απ’ ευθείας εμπλοκή των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (εξαίρεση η εισβολή στην Γρανάδα) και προτίμησε την στήριξη εγχώριων σκληρών δικτατορικών καθεστώτων και αντικομμουνιστικών παραστρατιωτικών κινημάτων, τους οποίους βάφτισε «μαχητές της Ελευθερίας».

Ναρκωτικά στον Παναμά, λαθρεμπόριο όπλων στο Ιράν

Ο Παναμάς μέσω του εμπορίου ναρκωτικών που έκανε το καθεστώς Νοριέγκα χρηματοδοτούσε τους Κόντρας, ακροδεξιούς αντάρτες που πολεμούσαν το καθεστώς των Σαντινίστας στη Νικαράγουα. Με αυτόν τον τρόπο ο πρόεδρος Ρήγκαν είχε αποφύγει τα διάφορα εμπόδια που έβαζαν κατά καιρούς το Κογκρέσο και τα ΜΜΕ. Μέχρι που ξέσπασε το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας το 1986.

Στο φως της δημοσιότητας ήρθε τότε η εμπλοκή της CIA σε εμπόριο ναρκωτικών στην Λατινική Αμερική και ταυτοχρόνως σε λαθρεμπόριο όπλων στο Ιράν του Χομεϊνί, προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι Κόντρας στη Νικαράγουα. Το πρωτοφανές σκάνδαλο συγκλόνισε την Αμερική.
Ήταν πολύ σοβαρότερο από το Watergate που είχε αναγκάσει τον Νίξον σε παραίτηση. Ο Ρήγκαν, όμως, δεν είχε την τύχη του πρώην Νίξον. Ο συνταγματάρχης Νορθ, βοηθός του υπεύθυνου ασφαλείας του Λευκού Οίκου, έγινε το εξιλαστήριο θύμα.

Όπως αποδείχθηκε, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες πουλούσαν μυστικά όπλα στο αντιαμερικανικό Ιράν, το οποίο τότε βρισκόταν σε πόλεμο με το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, που τότε ήταν σύμμαχος των ΗΠΑ. Γι’ αυτόν τον πόλεμο έχει μείνει ιστορική η ατάκα του Κίσινγκερ: Κρίμα που δεν ήταν δυνατόν να χάσουν και οι δύο πλευρές».

Όταν ο Ρήγκαν ενίσχυε τους τζιχαντιστές

Δέκα χρόνια μετά την κατάληψη της ιρανικής πρεσβείας, τον Νοέμβρη του 1989 πέφτει το Τείχος του Βερολίνου και προκαλείται ντόμινο που οδηγεί σε κατάρρευση όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Ο πρόεδρος Ρήγκαν πέτυχε έναν προσωπικό θρίαμβο, νίκησε στον Ψυχρό Πόλεμο και έκανε τις ΗΠΑ την μοναδική παγκόσμια υπερδύναμη.

Ο ίδιος ήταν περήφανος που στην θητεία του έκανε τους Σοβιετικούς να έχουν το «δικό τους Βιετνάμ» στο μακρινό Αφγανιστάν. Η συμβολή του ήταν αποφασιστική στην στήριξη των Αφγανών Μουτζαχεντίν, των ισλαμιστών ανταρτών που τότε πολεμούσαν τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής μαζί με χιλιάδες άλλους τζιχαντιστές από άλλες χώρες. Ανάμεσα στους εθελοντές ήταν και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν, ο αρχηγός της οργάνωσης Αλ Κάϊντα, που συγκλόνισε όλη την ανθρωπότητα με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου μερικά χρόνια αργότερα.

Σε αντίθεση με τον Νοριέγκα, τους Κόντρας, τους αντικομμουνιστές πολέμαρχους της Αφρικής που είναι πλέον μακρινές αναμνήσεις της ψυχροπολεμικής εποχής, η πολιτική του Ρήγκαν στο Αφγανιστάν είχε παρενέργειες που φθάνουν με πολύ δυναμική μέχρι τώρα. Η νίκη του τζιχαντιστών στο Αφγανιστάν είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κύματος που μετέτρεψε τη τζιχάντ (ιερό πόλεμο) από ρητορική κραυγή σε κύμα που σαρώνει τον μουσουλμανικό κόσμο και έχει αιματοκυλήσει όχι μόνο το Ιράκ και στη Συρία, αλλά και μεγάλες δυτικές πόλεις.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουν 2017


Του Παντελή Καρύκα

To Κουρδιστάν έρχεται η Τουρκία φεύγει; Το κουρδικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία από το Ιράκ τον Σεπτέμβριο απειλεί να τινάξει, κυριολεκτικά, την Εγγύς και Μέση Ανατολή στον αέρα.

Εάν, όπως αναμένεται, οι Κούρδοι του Ιράκ προκρίνουν την ανεξαρτητοποίησή τους, ο κώδωνας του κινδύνου δεν θα ηχήσει μόνο για την Τουρκία, αλλά και για το Ιράν, φυσικά το Ιράκ και βεβαίως την Συρία του Άσαντ.

Μετά την έναρξη του πολέμου στην Συρία ο χάρτης της περιοχής είναι δεδομένο ότι θα αλλάξει. Το καίριο ερώτημα είναι ποια σύνορα θα εξαφανιστούν και ποια θα αντέξουν και για πόσο.

Οι δρώντες στην περιοχή είναι πολλοί. Καταρχήν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελούν πλέον, ανοικτά, αντίπαλο του Άσαντ, αναζωπυρώνοντας παράλληλα την κόντρα με το Ιράν. Το Ισραήλ επιχείρησε να προσεγγίσει τη Ρωσία ώστε να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Ωστόσο λόγω του στενού δεσμούτης Μόσχας και της Τεχεράνης κάτι τέτοιο, τελικά, δεν φαίνεται να έγινε εφικτό.

Η Ρωσία από την πλευρά της, έχοντας αιφνιδιάσει πλήρως την κυβέρνηση του πρώην προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, επεμβαίνοντας αιφνιδιαστικά στην Συρία, βλέπει τώρα, έχοντας αποσύρει και μέρος των δυνάμεών της, τις ΗΠΑ να επανακάμπτουν στην Συρία με όχημα τους Κούρδους.

Αν και εξακολουθεί, υποχρεωτικά, να στηρίζει τον Άσαντ και να καλύπτει το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, η Μόσχα δεν έχει πολλά περιθώρια ακόμα στην Συρία και θα ήθελε να αποσυρθεί από τη χώρα, η οποία, κατά βάσει, ήταν ένας επιτυχής αντιπερισπασμός για την Κριμαία και την Ουκρανία. Για αυτό άλλωστε και επιμένει τόσο στις ειρηνευτικές συνομιλίες που η ίδια οργάνωσε στο Καζακστάν.

Από την άλλη οι ΗΠΑ εισήλθαν πλέον για τα καλά στο παιχνίδι στην Συρία και έδειξαν τις προθέσεις τους καταρρίπτοντας συριακό μαχητικό, αρχικά και συριακό, ιρανικής κατασκευής, drone κατόπιν. Αγνοώντας τους Τούρκους οι Αμερικανοί εξόπλισαν, παράλληλα, τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους επίσης καλύπτουν από τουρκικές επιθέσεις, αναπτύσσοντας δικούς τους στρατιώτες ανάμεσα στις δυνάμεις των κατά βάσει κουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων.

Το Ιράν επίσης προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή του στην Συρία, βάλλοντας ακόμα και πυραύλους κατά των αντιπάλων του Άσαντ από το έδαφός του, προκαλώντας συναγερμό στο Ισραήλ.

Τέλος η Τουρκία του Ερντογάν παρακολουθεί τις εξελίξεις πλέον, τις οποίες κάποτε καθόριζε. Ο ισλαμιστής ηγέτης υποχρεώθηκε να σταματήσει την υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές ενώ η λυκοφιλία με τη Μόσχα δεν εξασφαλίζει ασφάλεια στην Άγκυρα, όπως πίστευε, από την στιγμή που οι ΗΠΑ αγκάλιασαν τους Κούρδους.

Η Τουρκία είναι ο μεγάλος ηττημένος από τις εξελίξεις. Το δε δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν τον απομακρύνει και από έναν από τους λίγους συμμάχους του στην περιοχή, τον Μπαρτζανί.

Ο Ερντογάν τρέμει το κουρδικό δημοψήφισμα και την ανακήρυξη ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, συνυπολογίζοντας τις εξελίξεις στην Συρία και την πιθανότητα ανακήρυξης και εκεί κουρδικού κράτους. Μετά από αυτό τι μένει; Η απόσχιση των κουρδικών περιοχών από την Τουρκία, αλλά και ο εδαφικός ακρωτηριασμός του Ιράν;

Το τελευταίο ενδεχόμενο θα ήταν εξαιρετικά θετικό για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, γεγονός εξαιρετικά καλοδεχούμενο στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον.

Σε μια τέτοια περίπτωση όμως κοσμοϊστορικών αλλαγών μπορεί η Τουρκία, ειδικά η Τουρκία του Ερντογάν, να μείνει αλώβητη; Μάλλον δύσκολα.

Ωστόσο ακόμα κι αν η Τουρκία χάσει στη Μέση Ανατολή η σημασία της ως buffer state έναντι της Ρωσίας θα παραμείνει σημαντική. Αυτό είναι το πρόβλημα για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Δεδομένης της ελληνικής μόνιμης, με λίγες εξαιρέσεις, αβελτηρίας, της κρίσης και της έλλειψης πρόβλεψης και προγραμματισμού, το πρόβλημα που θα μπορούσε να προκληθεί απλώς μεγιστοποιείται.

Η επίσκεψη άλλωστε του Τούρκου πρωθυπουργού Γιλντιρίμ στη Θράκη έδειξε πολλά. Μήπως τελικά η Τουρκία, που δύσκολα θα αποφύγει το αναπόφευκτο, τη δημιουργία κουρδικού κράτους, αναζητήσει αποζημίωση δυτικά και μάλιστα με τις ευλογίες της Δύσης και της Ρωσίας, έναντι μιας Ελλάδας ριγμένης στο καναβάτσο; Θα ήταν μία τραγική εξέλιξη…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Επικίνδυνες αναχαιτίσεις, ψυχρός πόλεμος για Συρία

Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε σήμερα ότι ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος RC-135 έκανε έναν επικίνδυνο ελιγμό πολύ κοντά σε ένα ρωσικό καταδιωκτικό Σουχόι Su-27 πάνω από τη Βαλτική, μεταδίδει το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Κατά την ίδια πηγή, το Σουχόι αναχαίτισε άλλο ένα RC-135 που πετούσε στην περιοχή. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι το πλήρωμα του αμερικανικού έκανε με προκλητικό τρόπο τον ελιγμό αυτό, ενώ σημείωσε πως το τελευταίο διάστημα αμερικανικά κατασκοπευτικά έχουν κάνει πολλές πτήσεις στην περιοχή.

Αντιθέτως, από την πλευρά του το αμερικανικό Πεντάγωνο διαβεβαίωσε ότι το αεροσκάφος δεν «έκανε τίποτα» για να προκαλέσει τον χειριστή του Σουχόι, το πιλοτάρισμα του οποίου χαρακτήρισε «μη ασφαλές». Επέμεινε ότι ήταν «κακός» ο χειρισμός του καταδιωκτικού από τον ρώσο πιλότο.

Ανέφερε ότι το RC-135 πετούσε «στον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από τη Βαλτική» όταν το πλήρωμά του του αντιλήφθηκε το Su-27 Flanker και λόγω της υψηλής ταχύτητάς του και του «κακού» χειρισμού του αποφάσισε να ελιχθεί.
Το συμβάν σημειώθηκε την Δευτέρα 19η Ιουνίου.

Ο Αντόνιο Γκουτέρες εκφράζει την ελπίδα να αποκλιμακωθεί η ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για τη Συρία

Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες εξέφρασε σήμερα την ελπίδα οι εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στον εναέριο χώρο της Συρίας να μην οδηγήσουν σε νέα κλιμάκωση μιας ήδη «δραματικής ένοπλης σύρραξης».

«Ελπίζω σθεναρά ότι θα υπάρξει αποκλιμάκωση της κατάστασης πριν τα συμβάντα αυτού του είδους γίνουν πολύ επικίνδυνα σε μια σύρραξη στην οποία πλέον υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες και μια πολύ περίπλοκη κατάσταση επί του πεδίου», τόνισε ο Γκουτέρες κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου.

Οι εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τις ΗΠΑ κλιμακώθηκαν την Κυριακή, όταν ο αμερικανικός στρατός κατέρριψε ένα συριακό βομβαρδιστικό αεροσκάφος κοντά στη Ράκα διότι σύμφωνα με το Πεντάγωνο έπληττε αντάρτες που υποστηρίζει η Ουάσινγκτον. Ήταν η πρώτη φορά που η Ουάσινγκτον προχώρησε σε μια τέτοια ενέργεια στον συριακό πόλεμο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουν 2017


Η Mόσχα θα "στοχοποιεί" κάθε αεροσκάφος δυτικά του Ευφράτη

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στη Συρία καθώς το Υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι θα στοχοποιεί κάθε αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένων αυτών της διεθνούς συμμαχίας, το οποίο θα περνά τη νοητή γραμμή δυτικά του Ευφράτη.

"Κάθε αεροσκάφος, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών και των drones του διεθνούς συνασπισμού, που θα εντοπίζεται δυτικά του ποταμού Ευφράτη, θα “συνοδεύεται” από εναέρια και επίγεια μέσα αεράμυνας”, τονίζεται σε ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσία, όπως μετέδωσαν ρωσικά ΜΜΕ.

Στην ανακοίνωσή του, το ρωσικό υπουργείο χαρακτηρίζει την κατάρριψη του συριακού αεροσκάφους «κυνική παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Συρίας» και τις επανειλημμένες αεροπορικές επιχειρήσεις που πραγματοποιούν οι ΗΠΑ με πρόσχημα «την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» εναντίον των ενόπλων δυνάμεων ενός κράτους μέλους του ΟΗΕ, ως «ωμές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και στην ουσία στρατιωτική επίθεση κατά της Συρίας».

Παράλληλα, στην ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Αμύνης αναφέρει ότι η Ρωσία «από τις 19 Ιουνίου διακόπτει τη συνεργασία με την αμερικανική πλευρά στο πλαίσιο του μνημονίου για την αποτροπή ατυχημάτων και την ασφάλεια των πτήσεων κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη Συρία και απαιτεί από την αμερικανική διοίκηση λεπτομερή έρευνα, όπως και να παρουσιάσει τα αποτελέσματά της και τα μέτρα που έχει λάβει».

Όπως αναφέρει στην ανακοίνωση το ρωσικό υπουργείο Αμύνης, οι ΗΠΑ δεν επιδίωξαν να επικοινωνήσουν με τη Ρωσία, μέσω του διαύλου επικοινωνίας μετά την επίθεση που πραγματοποίησαν εναντίον του συριακού μαχητικού Su-22.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουν 2017


«Η Ρωσία δεν θα επιτρέψει στον εαυτό της να μετατραπεί σε Χαλιφάτο» είπε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν στην πολύωρη συνέντευξή του στον διάσημο Αμερικανό σκηνοθέτη Όλιβερ Στόουν, που μεταδίδεται εν είδη τηλεοπτικού σήριαλ από αμερικανικό καλωδιακό κανάλι.

Ο πρόεδρος Πούτιν αναφέρθηκε στο γεγονός ότι «το ένα τρίτο των τζιχαντιστών που μάχονται στη Συρία, είναι ξένοι μισθοφόροι, πολλοί από αυτούς από την Ρωσία (κυρίως Τσετσένοι)». Και εξέφρασε την άποψη ότι η Ρωσία επιθυμεί τη συνεργασία με τις ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS) «επειδή αυτό αφορά και στη δική μας ασφάλεια».

«Οι ΗΠΑ ευθύνονται για την άνοδο της Al-Qaeda και του αποθανόντος Osama bin Laden, που είχαν ενισχύσει για να πολεμήσουν εναντίον των σοβιετικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν» είπε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Ρώσιας και πρόσθεσε πως «υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν πως η CIA υποστήριξε τους τρομοκράτες στην Τσετσενία».

Σχολιάζοντας την ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη Συρία, ο Ρώσος πρόεδρος επισήμανε τους διαφορετικούς στόχους των επιχειρήσεων που διεξάγονται από τους συμμάχους των ΗΠΑ, από εκείνους της ρωσικής αεροπορίας στο πλαίσιο της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας. Ο πρόεδρος της Ρωσίας αναφέρει στη συνέντευξή του πως «τα ρωσικά μαχητικά τζετ πραγματοποιούν κατά μέσο όρο 70 με 120 εξόδους πλήττοντας στόχους».

Τηλεοπτική διπλωματία του Βλαντίμιρ Πούτιν για αμερικανo-ρωσικές σχέσεις

«Δεν θεωρούμε την Αμερική εχθρό μας. Δύο φορές στην Ιστορία, όταν διανύαμε πολύ δύσκολους καιρούς, συνταιριάξαμε την προσπάθειά μας. Ήμασταν σύμμαχοι σε δύο παγκόσμιους πολέμους».

Την φράση αυτή, από την καθιερωμένη ετήσια συνέντευξη με τίτλο «Άμεση Γραμμή με τον Πρόεδρο», που μετέδωσαν ζωντανά τα κανάλια της ρωσικής τηλεόρασης «Channel One», «Rossiya 1 TV» και «Rossiya 24» και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί «Mayak», «Vesti FM» και «Radio Rossii», αναμενόταν να προβάλλουν τα περισσότερα αμερικάνικα ΜΜΕ.

Ο πρόεδρος Πούτιν είπε σε συνέντευξή του -σε ρωσικά ΜΜΕ- πως είναι έτοιμος «να δώσει άσυλο στον Αμερικανό πρώην διευθυντή της CIA James Comey»
Οι ρωσο-αμερικανικές σχέσεις αποτέλεσαν τον κορμό της συνέντευξης για τα ρωσικά Μέσα στην πολύωρη συνέντευξη που έδωσε στον Αμερικανό σκηνοθέτη Όλιβερ Στόουν και το δεύτερο μέρος θα μεταδοθεί σήμερα Κυριακή ενώ έχουν προαναγγελθεί άλλα δύο.

Σε συνέντευξη στα ρωσικά Μέσα, ο πρόεδρος Πούτιν είπε πως είναι έτοιμος «να δώσει άσυλο στον Αμερικανό πρώην διευθυντή της CIA James Comey» ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Αυτή τη φράση του Ρώσου προέδρου πρόβαλλαν τα περισσότερα αμερικανικά Μέσα.

Από το σήριαλ της συνέντευξης στον Όλιβερ Στόουν

Ο Πούτιν αμφισβήτησε τους κατά καιρούς ισχυρισμούς αμερικανικών κυβερνήσεων ότι η μονομερής αποχώρηση από τη συμφωνία για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (AMB) του 1972, έγινε για να τιμωρηθεί το Ιράν, «επειδή αυτό είναι ανυπόστατο, αφού ισχύει η συμφωνία για τα πυρηνικά ανάμεσα στις ΗΠΑ το Ιράν και άλλων πέντε ισχυρών χωρών, ενώ το πυρηνικό πρόγραμμα του ΝΑΤΟ δεν δείχνει να μειώνεται».

«Το Ιράν έχει εγκαταλείψει το πρόγραμμα για την παραγωγή πυρηνικών όπλων. Οι ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει με αυτό και έχουν υπογράψει το σχετικό έγγραφο. Ωστόσο το αμυντικό πυραυλικό πρόγραμμα συνεχίζεται με τα στοιχεία που βλέπουμε στην Ευρώπη. Εναντίον ποιου στοχεύει;» είναι το ρητορικό του ερώτημα, προσθέτοντας ότι δεν βλέπει τους λόγους για την εξάπλωση του ΝΑΤΟ μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την συμφωνία με το Ιράν.

Ο Πούτιν στη συνέντευξη υποστηρίζει -σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει- πως «όταν μια χώρα γίνει μέλος της αμυντικής συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ, στην πραγματικότητα παραχωρεί μέρος της κυριαρχίας της, καθιστάμενη υποτελής».

Στην μετάδοση ενός ακόμη μέρους της συνέντευξης-ποταμού του πρόεδρου Πούτιν στον Όλιβερ Στόουν, ακούγεται να λέει: «Με την περικύκλωση της Ρωσίας με πυραυλικά αμυντικά συστήματα, το ΝΑΤΟ υπονομεύει την στρατηγική ισορροπία και προκαλεί νέο ανταγωνισμό εξοπλισμών».

«Υπάρχουν δύο απειλές εδώ για εμάς, για τη Ρωσία: Η πρώτη είναι η ανάπτυξη των πυραύλων στην άμεση περιοχή των συνόρων μας σε ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Η δεύτερη απειλή είναι ότι οι εκτοξευτήρες αμυντικών πυραύλων μπορούν να μετατραπούν για να εκτοξεύουν επιθετικούς» λέει ακόμη ο Πούτιν στον Στόουν.

Στο μέρος αυτής της συνέντευξης, που μεταδίδει το «Showtime» με τίτλο «Οι συνεντεύξεις του Πούτιν», ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτηρίζει τις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ στην εξώπορτα της Ρωσίας «εχθρικές και μεγάλη πρόκληση για την ασφάλεια - κάτι που δεν είναι δυνατόν να ανεχθεί η Ρωσία, μένοντας άπρακτη».

Σύνταξη Κ. Μπετινάκης
Πηγή Zougla




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Ιουν 2017


Του πρέσβη επί τιμή Αλέξανδρου Π.Μαλλιά

Η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής παράγει σήμερα πόλεμο, τρομοκρατία, διασυνοριακή ανασφάλεια και συγκρούσεις που δεν προέρχονται ούτε από κρατικές δομές ούτε από την έλλειψη ισχυρών κρατικών δομών. Έχουμε διαδοχικές στρατιωτικές επεμβάσεις.

Κατά χρονολογική σειρά:

Πρώτον: Την στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ το 2003 από τις ΗΠΑ και την «Συμμαχία των πρόθυμων», μεταξύ των οποίων οι Εταίροι μας της «Νέας Ευρώπης» και της Διακήρυξης του Βίλνιους.

Δεύτερον: στην Λιβύη το 2011 –τον χορό θυμίζω έσυρε κυρίως η Γαλλία– και προθύμως ακολούθησαν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιταλία. Ισχυροποιήθηκε βέβαια με την συμμετοχή των ΗΠΑ. Αναλυτικά και διεξοδικά για την Λιβύη γράφω στην επόμενη ενότητα.

Εδώ και έξι χρόνια όμως έχουμε, ακόμη και την στιγμή αυτή, μια ασταθή, ευμετάβλητη και ασυνεπή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ και των ΗΠΑ στην Συρία χωρίς καθαρό στρατηγικό στόχο.

Για να μην ανησυχήσει κάποιος, ευχαρίστως περιλαμβάνω και την Ρωσία. Άλλωστε, η ρωσική πολιτική τόσο στη Λιβύη το 2011, όσο και τώρα στην Συρία ούτε μονολιθική ήταν, ούτε ευθύγραμμη.

Αν όμως θελήσουμε να κάνουμε μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών της παρεμβατικής και επεμβατικής πολιτικής της Ρωσίας στην άμεση γειτονιά της, δεν μπορούμε παρά να λάβουμε σοβαρά υπόψη την πολιτική των «τετελεσμένων γεγονότων» στην Ουκρανία και στην Κριμαία. Επίσης, το καλοκαίρι του 2008 στην Γεωργία μετά από τις επιπόλαιες ενέργειες του Μιχαήλ Σαακασβίλι.

Μια λέξη ακόμη για την Ρωσία

Στην πραγματικότητα, η Μόσχα είναι εκείνη που εφήρμοσε το λεγόμενο «Δόγμα Κόλιν Πάουελ» κατά την στρατιωτική της επέμβαση στην Συρία. Είναι η μόνη χώρα που θα μπορούσε να ισχυρισθεί –όπως το έπραξε ήδη– ότι μέχρι στιγμής πέτυχε τους στόχους της.

Όμως, πουθενά στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν έχουμε ακόμη δει το τέλος.

Να διορθώσω. Αν θεωρήσουμε ότι είμαστε σήμερα στο τέλος, είμαστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα των δικών μας ενεργειών και πρωτοβουλιών; Το σήμερα παρέχει μεγαλύτερη ασφάλεια στην Ευρώπη και στις χώρες της σε σχέση με το χθες;
Διότι δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος μεγαλοφυής Ευρωπαίος ηγέτης σχεδίασε για παράδειγμα τόσο καλά το σημερινό χάος στη Λιβύη, στη Συρία, στην Υεμένη και στο Ιράκ με στόχο να αποσταθεροποιήσει όχι μόνο τα θεμέλια και τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και την ίδια την χώρα του.

Τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οι συνέπειες οδυνηρές. Μια άνευ προηγουμένου διασπορά των λεγόμενων ασύμμετρων απειλών.
Οι απειλές έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Αντιστοιχία αντι-δυτικών και στην πράξη αντι-ευρωπαϊκών απειλών, λόγων και πράξεων. Αιματοχυσία, ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής, τρομοκρατία και απάνθρωπη συμπεριφορά.

Οι προσφυγικές ροές έφεραν δυστυχώς στην επιφάνεια την κρυφή πλευρά της Ευρώπης. Θεμελιώδεις αξίες μας παραμερίστηκαν, ειδικά σε σχέση με συγκεκριμένες πτυχές της πολιτικής του Πρόεδρου Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία.

Κανείς, δυστυχώς κανείς, ηγέτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θεώρησε χρήσιμο και σκόπιμο να επαναλάβει, έστω χαμηλόφωνα, τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα για την Τουρκία του Ερντογάν, στις 2 Απριλίου 2016. Συνοψίζονται στη φράση «ανησυχώ διότι τα πλήγματα κατά των Μέσων Ενημέρωσης μπορούν να οδηγήσουν την Τουρκία σε προβληματικό δρόμο».

Παραθέτω το ακριβές απόσπασμα των παρατηρήσεων του Μπαράκ Ομπάμα. Θεωρώντας ότι είναι η πιο προωθημένη δημόσια κριτική του Λευκού Οίκου προς Πρόεδρο της Τουρκίας εδώ και αρκετά χρόνια:
«There are some trends in Turkey that I’ve been troubled with… I’m a strong believer in the freedom of the press. I’m a strong believer in the freedom of religion. I’m a strong believer in rule of law and democracy… There is no doubt that President Erdoğan has repeatedly been elected through a democratic process. But I think, the approach that they’ve [Erdoğan] been taking towards the press is one that could lead Turkey down a path that is very troubling».
«Υπάρχουν μερικές τάσεις στην Τουρκία οι οποίες με ενοχλούν… Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της ελευθερίας του Τύπου. Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της ελευθερίας του θρησκεύεσθαι. Είμαι ένθερμος υποστηρικτής του κράτους Δικαίου και της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν έχει επανειλημμένα εκλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες. Πιστεύω, εν τούτοις, ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τον Τύπο θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε έναν δρόμο που είναι πολύ προβληματικός».
Επιπλέον, οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες και Συμβάσεις υποτάχθηκαν στις εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες και αντικαταστάθηκαν από την πολιτική των Εθνικών Τειχών, Συρματοπλεγμάτων και Σημαιών.

Να σημειώσουμε, επίσης, ότι πληθαίνουν οι φωνές, των Ηνωμένων Εθνών συμπεριλαμβανομένων, που διαμαρτύρονται και μέμφονται την Γηραιά μας Ήπειρο διότι οι Διεθνείς Συμβάσεις για την ιδιότητα του πρόσφυγα καταπατήθηκαν.
Τέλος, οι αντίπαλοι της Ενωμένης Ευρώπης, δηλαδή ο νεοναζισμός ή νεοφασισμός και ο εθνικισμός, φοβούμαι ότι έχουν ήδη κερδίσει μία πρώτη μάχη. Εδώ, στο μέτωπο της δικής μας «Ευρώπης των αξιών».

Ως προς το σημείο αυτό, εύχομαι και ελπίζω να διαψευσθώ. Θα ήμουν ευτυχής.

Βλέποντας τα πράγματα όπως έχουν εξελιχθεί σήμερα, νιώθω ότι η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» δεν είναι μια μόνο χαμένη ιστορική ευκαιρία για τους Άραβες. Είναι κυρίως μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε για την Ευρώπη κυρίως, αλλά και τις ΗΠΑ.

Ξεκίνησε σαν μια αμφισβήτηση των αραβικών δικτατοριών, τυράννων και των καθεστώτων, από τους ίδιους τους Άραβες. Η «θρησκευτική χροιά» των διαδοχικών εξεγέρσεων αποτέλεσε τον κινητήριο μοχλό και τον συνδετικό κρίκο. Πέραν και εκείθεν των συνόρων.

Σκέφτομαι ότι ήταν η πρώτη φορά μετά τη δημιουργία του «αραβικού εθνικισμού» στην δεκαετία του 1950, που ο στόχος των εξεγέρσεων και επαναστάσεων δεν ήταν η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η συνέχεια μάς είναι γνωστή. Την αισθανόμαστε. Μας ακουμπάει. Μας επηρεάζει.

Οι άνευ προηγουμένου μαζικές ροές πληθυσμών –προσφύγων και μεταναστών– προς την Ευρωπαϊκή ακτογραμμή δεν είναι η αφορμή. Είναι η συνέπεια. Είναι και αποτέλεσμα –όχι αποκλειστικό– και της βασικής ανεπάρκειας της Ευρωπαϊκής πολιτικής.

Η μια πολιτική των Βρυξελλών, μέσω των Υπουργών Εξωτερικών, προωθεί στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων «πολιτικούς στόχους», χωρίς κατά κανόνα να έχει εξασφαλίσει την Επόμενη Ημέρα.

Η άλλη ετεροχρονισμένα διερωτάται, σκέπτεται, διασκέπτεται και συσκέπτεται στο Συμβούλιο των Υπουργών Μετανάστευσης και Εσωτερικών, για τη διαχείριση των «παράπλευρων συνεπειών».

Έχουμε επανειλημμένα δει ανεπάρκεια και καθυστέρηση στη διάγνωση των κινδύνων και των απειλών, ανεπάρκεια στη λήψη της κατάλληλης, της σωστής απόφασης και, βέβαια, ανεπάρκεια των μέσων.

Στην πραγματικότητα έχουμε ανεπάρκεια πολιτικής και μετακινούμενους στόχους χάριν κυρίως της εσωτερικής πολιτικής συγκεκριμένων κρατών-μελών.

Υπογραμμίζω, επίσης, την δραματική απουσία της κοινής και ενιαίας εξωτερικής πολιτικής που να διαμορφώνεται σε ψηλό κοινό παρονομαστή. Όχι στον χαμηλότερο, όπως σήμερα συμβαίνει.

Όσο αυτή η ανεπάρκεια διατηρείται, τόσο η πολιτική εμβέλεια και η εμβέλεια της πολιτικής συγκεκριμένων χωρών-μελών της ΕΕ θα υπερέχει της πολιτικής του συνόλου. Αν υποθέσουμε ότι στην σημερινή συμπεριφορά και της Ένωσης υπάρχουν τόσο το «μέρος» όσο και το «όλον».

Ισχυρίζομαι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση που ανδρώθηκε μέσα από διαδοχικές κρίσεις και συγκρούσεις στόχων και συμφερόντων των κρατών-μελών δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει, και ακόμη λιγότερο να λύσει, τις κρίσεις που εξελίσσονται στο σύνολο των περιοχών της άμεσης γειτονίας της. Από την Ρωσία και την Ουκρανία μέχρι τον Περσικό Κόλπο.

Παρότι οι σημερινοί συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρώπη με προβληματίζουν και με ανησυχούν, εντούτοις η διέξοδος είναι μόνο μία. Αναθεώρηση και εκσυγχρονισμός των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι παράξενο ότι το ΝΑΤΟ, με την ομόθυμη στήριξη της ΕΕ, έχει ανακτήσει πλήρως τον ρόλο του στην Μεσόγειο.

Το κείμενο αυτό είναι προσαρμογή από το βιβλίο μου “Όραματα και Χίμαιρες-διαδρομές ενός διπλωμάτη (Ι.ΣΙΔΕΡΗΣ,2016)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουν 2017


Στις 4 Ιουνίου έληξε η προθεσμία για τη δημιουργία των καλούμενων «ζωνών αποκλιμάκωσης» στη δυτική και κεντρική Συρία. Ο πολιτικός επιστήμων και συνεργάτης του RIA Novosti Γκέβοργκ Μιρζαγιάν εξηγεί τα τακτικά, λειτουργικά, στρατηγικά και γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της Μόσχας και των συμμάχων της από την δημιουργία των ζωνών κατάπαυσης του πυρός στη διχασμένη από τον πόλεμο χώρα.

Τον προηγούμενο μήνα, η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, με την έγκριση της Δαμασκού, υπέγραψαν μια συμφωνία για την δημιουργία μερικών ζωνών αποκλιμάκωσης ή ασφαλείας στη Συρία. Σύμφωνα μ’ αυτήν οι ζώνες οι οποίες εκτείνονται σε μεγάλες εκτάσεις που βρίσκονται στην βορειοδυτική επαρχία της Ιντλίμπ και τμημάτων των επαρχιών της Λαττάκειας, της Χάμα και του Χαλεπίου, τα βόρεια και κεντρικά της επαρχία Χομς, την Ανατολική Γκούτα κοντά στη Δαμασκό, και τις νότιες περιοχές της Νταράα και Κουνέιτρα, πρόκειται να βρεθούν σε μια συμφωνημένη εκεχειρία που θα ισχύει μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και της ένοπλης αντιπολίτευσης (εξαιρουμένων του «Ισλαμικού Κράτους» και της «Αλ Νούσρα»).

Το μνημόνιο τέθηκε σε ισχύ στις 6 Μαΐου. Τυπικά, οι ζώνες προορίζονται να παραμείνουν έως ότου η συριακή σύγκρουση τελειώσει μέσω ειρηνευτικών συνομιλιών. Η ιδέα των ζωνών ασφαλείας, όπου οι ρωσικές, ιρανικές και τουρκικές δυνάμεις πρόκειται να επιβάλουν την εκεχειρία, ήταν αρκετά φιλόδοξη εξ αρχής. Ο ειδικός για την Μέση Ανατολή δίνει έμφαση στο ότι από την αρχή ήταν ξεκάθαρο πως το σχέδιο θα ήταν δύσκολο στην εφαρμογή του, κυρίως λόγω των εκκρεμών ζητημάτων εκεί που οι εξωτερικοί παράγοντες θα τεθούν ως εγγυητές για την κατάπαυση του πυρός.

Για παράδειγμα ο Μιζραγιάν έγραψε ότι στην Ιντλίμπ, η Τουρκία μπορεί να αναλάβει αυτή την αποστολή. Γνώστες του ζητήματος, έχουν προειδοποιήσει πως η Άγκυρα έχει ήδη δημιουργήσει δεσμούς σε περιοχές της επιρροής της μέσω οικονομικών και ανθρωπιστικών διαύλων, και εάν σταλεί τουρκικός στρατός για να παράσχει εγγυήσεις ασφάλειας «δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα απομακρυνθούν από εκεί ποτέ είτε με στρατιωτικά ή με διπλωματικά μέσα».
Ωστόσο, για τον Μιρζαγιάν αυτοί οι φόβοι είναι υπερβολικοί.

«Ο λόγος είναι απλός: η Τουρκία δεν είναι σε θέση να διεξαγάγει τον 21ο αιώνα μια επιχείρηση ανάλογη του ‘Αττίλα’ –την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο. Η Άγκυρα είναι αντιμέτωπη με τη διεθνή απομόνωση, οι σχέσεις της με την Ευρώπη χρειάζονται πολλές ‘επιδιορθώσεις’ (τις οποίες δεν επιθυμούν ούτε ο Ερντογάν –που επιδιώκει να εξολοθρεύσει την ντόπια φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση, ούτε η Ε.Ε. – η οποία βλέπει τον πρόεδρο-σουλτάνο ως απειλή). Όσον αφορά τους δεσμούς με τις ΗΠΑ, αποδείχθηκε αδύνατο να αφαιρεθεί η κουρδική «σκλήθρα» από τις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον».

Με άλλα λόγια ο Μιρζαγιάν υποστηρίζει ότι η μοναδική μεγάλη δύναμη με την οποία σήμερα η Άγκυρα έχει μια καλή σχέση εργασίας είναι η Ρωσία, και ο Ερντογάν δεν βιάζεται να την χαλάσει. «Επιπλέον, μια κατοχή τμημάτων της Συρίας θα προκαλούσε μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ του Ερντογάν και ενός αριθμού αραβικών εθνών (που οι τοπικές αρχές, μη επιθυμώντας να καταλήξουν ως κομμάτι μια ‘τουρκικής ζώνης επιρροής’, ευχαρίστως θα υποδαυλίσουν τις μνήμες της οθωμανικής περιόδου, της κυριαρχίας της Τουρκίας επί του αραβικού κόσμου και τα βάσανα που υπέφεραν οι Άραβες υπό τον τουρκικό ζυγό. Επομένως, ο Ερντογάν δεν πρόκειται να κρατήσει υπό κατοχή την βόρεια Συρία, και θα φύγει, όταν προσφερθεί αποδεκτή ‘αποζημίωση’ (για παράδειγμα το δικαίωμα να πολεμήσει τους Κούρδους της Συρίας)». Το πραγματικό ερώτημα, λέει ο Μιρζαγιάν είναι εάν η Δαμασκός είναι διατεθειμένη να πληρώσει την αντίτιμο, όποιο κι αν είναι αυτό.

«Στη νότιο Συρία, βρίθουν πληθώρα ανοιχτών ζητημάτων. Ποιος θα ελέγχει την κατάσταση στο νότο κοντά στα υψίπεδα του Γκολάν; Είναι πολύ μακριά από τις τουρκικές θέσεις. Εάν είναι οι Ιρανοί, το Ισραήλ κατηγορηματικά θα αντιταχθεί σε αυτό το σενάριο και η φωνή της αντίθεσής του θα πάρει τη μορφή αεροπορικών βομβαρδισμών εναντίων των θέσεων που θα βρίσκονται τα ιρανικά στρατεύματα.

Το Τελ-Αβίβ, αξίζει να θυμηθούμε, είναι κατηγορηματικά αντίθετο σε κάθε ιρανική στρατιωτική παρουσία σε οποιοδήποτε περιοχή της νότιας Συρίας. Οι Ισραηλινοί είναι πεπεισμένοι ότι έπειτα από το τέλος του πολέμου στη Συρία, ο ιρανικός στρατός θα επιδιώξει την επιστροφή του ελέγχου των υψιπέδων του Γκολάν στην Δαμασκό, μια πεποίθηση που την ενισχύουν και οι δηλώσεις κάποιων Ιρανών στρατηγών».

Όσον αφορά τις ΗΠΑ ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι «ενώ το Πεντάγωνο θα προσπαθήσει φυσικά να αυξήσει την παρουσία του στη Συρία, η Μόσχα η Τεχεράνη, η Δαμασκός και ακόμη ο ίδιος ο Τραμπ έχουν καταβάλει πολλές προσπάθειες για να εμποδίσουν μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτική εμπλοκή των Αμερικανών στη Συρία, έτσι ώστε να μην αυξηθεί η αμερικανική ευθύνη για την κατάσταση στην χώρα. Για τον Τραμπ, το κουρδικό χαρτί είναι περισσότερο από αρκετό. Με αυτό μπορεί να επιλύσει τακτικά προβλήματα (όπως το ότι καταλαμβάνοντας τη Ράκκα και να κερδίσει τις δάφνες ότι είναι ο νικητής του «Ισλαμικού Κράτους») και στρατηγικά (δηλαδή, χρησιμοποιώντας τους Κούρδους να επηρεάσει τη διαδικασία των αποφάσεων στην μεταπολεμική Συρία, αλλά και μέσω πληρεξουσίων –Κούρδων- στην Τουρκία και στο Ιράκ).

»Όλα αυτά αφήνουν μόνον τους Ρώσους διαθέσιμους. Αλλά η Ρωσία χρειάζεται αυτό το ρόλο, πραγματικά; Στα σχεδόν δύο χρόνια της ανάμειξης της Ρωσίας στη Συρία, οι ειδήμονες επαναλαμβάνουν πάλι και πάλι ότι το πιο μεγάλο ρίσκο είναι να εμπλακεί υπερβολικά στο συριακό πόλεμο, που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα νέο Αφγανιστάν. Στη διάρκεια αυτών των δύο ετών η Μόσχα έχει μείνει σε κάποια απόσταση, περιορίζοντας την βοήθειά της στον Άσαντ και στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας σε αεροπορικά κτυπήματα, βοήθεια, γιατρούς και στρατιωτική αστυνομία».

Με αυτό το πνεύμα, ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι είναι πολύ πιθανόν οι διαπραγματευτές να μην επιλύσουν όλα αυτά τα εκκρεμή ζητήματα εγκαίρως. «Αλλά μήπως είναι κακό αυτό το πράγμα; Αντιθέτως, με τις ζώνες ασφαλείας, που δημιουργήθηκαν από τη Ρωσία, το ζήτημα είναι η διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα που έχει σημασία. Η Μόσχα χρειάζεται όχι τόσο αυτές καθαυτές τις ζώνες, όσο μια προσωρινή κατάπαυση πυρός στην κεντρική Συρία με σκοπό να βοηθήσει στην απελευθέρωση της ανατολικής Συρίας».

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Συριακός Στρατός (που πολεμά 6 χρόνια στη σειρά) είναι σε αξιοθρήνητη κατάσταση, και δεν δύναται να διεξάγει έναν πόλεμο σε πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Σήμερα, η προτεραιότητα είναι, οπωσδήποτε, το Ισλαμικό Κράτος. Οι τρομοκράτες έχουν αποδυναμωθεί πάρα πολύ και δεν είναι πλέον σε θέση να υπερασπιστούν τα εδάφη που έχουν υπό τον έλεγχό τους τόσο αποτελεσματικά όσο προηγουμένως. Επομένως η Δαμασκός χρειάζεται να απελευθερώσει όσο περισσότερο έδαφος από τις ανατολικές επαρχίες της χώρας είναι δυνατό. Το βασικό εμπόδιο σ’ αυτήν την προσπάθεια δεν είναι καν το ΙΚ, αλλά η επιθυμία κάποιων από την αντιπολίτευση στα κεντρικές περιοχές της χώρας να εκμεταλλευθούν τη συγκέντρωση των συριακών στρατευμάτων στο ανατολικό μέτωπο και προσπαθούν να κατακτήσουν νέα εδάφη σε περιοχές όπως η Χομς, η Λατάκεια και η Ιντλίμπ.

Κατά συνέπεια, υπογραμμίζει ο Μιρζαγιάν «εάν μια διαρκής κατάπαυση του πυρός μπορεί να επιτευχθεί μεταξύ του συριακού στρατού και της ένοπλης αντιπολίτευσης, αυτό θα επιτρέψει στο συριακό στρατό και τις ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στην καταπολέμηση του ΙΚ, ανακουφίζοντας το Ντειρ εζ Ζορ, και έπειτα θα επιστρέψουν στο ζήτημα του τι θα γίνει με αυτές τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης που έχουν οχυρωθεί στις ζώνες ασφαλείας».

Το πρώτο σημείο αυτού του σχεδίου έχει ήδη εφαρμοστεί, καθώς, εκμεταλλευόμενος την ηρεμία στα κεντρικά διαμερίσματα της χώρας, ο συριακός στρατός προελαύνει κατά μήκος του Ευφράτη, προς την αλ Ταμπκα, και ετοιμάζεται για μεγάλης κλίμακας επίθεση κοντά στην Πλαμύρα προς την κατεύθυνση της Ντειρ εζ Ζορ, ενώ ταυτοχρόνως επεκτείνεται νοτίως.

Τελικώς, ο Μιρζαγιάν σημείωσε ότι «αργά ή γρήγορα η Δαμασκός και οι σύμμαχοί της θα ξαναγυρίσουν στο ερώτημα τι θα κάνουν με την αποκαλούμενη μετριοπαθή αντιπολίτευση. Εδώ, υπάρχουν, τουλάχιστον, δύο δυνατές επιλογές. Η πρώτη είναι η στρατιωτική λύση. Θεωρητικά, αφού οι συριακές δυνάμεις ξεμπερδέψουν με το ΙΚ, και είναι ικανές να συγκεντρώσουν όλα τα διαθέσιμα στρατεύματα στις κεντρικές περιοχές της χώρας, θα έχουν την ευκαιρία να διασπάσουν τις κλιμακωτές άμυνες και να επανακτήσουν την Γκούτα, την Ιντλίμπ και τις άλλες περιοχές, τελειώνοντας έτσι τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτό μπορεί να αναμένουν η Τεχεράνη και η Δαμασκός.

Αλλά αυτό το σχέδιο έχει ένα αδύνατο σημείο: τα ξένα στρατεύματα. Εάν επιτευχθεί μια συμφωνία σύμφωνα, με την οποία τα ξένα στρατεύματα σταθμεύσουν σε αυτές τις περιοχές εγγυώμενα την ασφάλειά τους, και σ’ αυτό το πλαίσιο ο τουρκικός στρατός εγκατασταθεί στην Ιντλίμπ, θα είναι πολύ δύσκολο να επιστραφούν οι περιοχές αυτές με τη βία. Ενώ οι Τούρκοι, τελικώς, θα πρέπει να εγκαταλείψουν την Ιντλίμπ, εάν το κάνουν χωρίς μια πολιτική λύση (δηλαδή απλώς να εγκαταλείψουν τους συμμάχους τους στο έλεος της μοίρας τους), η εικόνα του Ερντογάν ως ισχυρού ηγέτη θα πληγεί σε μεγάλο βαθμό, και εντός της Τουρκίας».

Ως εκ τούτου, ο αναλυτής έγραψε ότι «αυτό σημαίνει πως η δεύτερη επιλογή, μια πολιτική διευθέτηση, και με τους όρους του Άσαντ (ως την ισχυρότερη πλευρά στη σύγκρουση) είναι πιο πιθανή. Είναι δυνατό η Δαμασκός και η Τεχεράνη να μην είναι πολύ χαρούμενες με ένα συμβιβασμό, αλλά αυτό ακριβώς χρειάζεται η Μόσχα».

Η Μόσχα, τόνισε ο Μιρζαγιάν, «χρειάζεται όχι μόνον μια στρατιωτική νίκη στη Συρία, η οποία θα της επέτρεπε να αποσυρθεί από τον πόλεμο, αλλά και μια διπλωματική. Το Κρεμλίνο μπορεί να δείξει στη Συρία ότι είναι ικανό όχι μόνον να κερδίσει έναν πόλεμο, αλλά και μια ειρήνη – να οικοδομήσει μια νέα πραγματικότητα λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, δηλαδή, να δράσει ως μια πραγματικά μετριοπαθή δύναμη, ένα από βασικά κέντρα εξουσίας σε έναν πολυπολικό κόσμο».

Πηγή Sputnik
Μετάφραση Σωτήρης Δημόπουλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

6 Ιουν 2017


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

H δήλωση του Προέδρου Putin την προηγούμενη εβδομάδα στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, μετά από σχετική ερώτηση Τούρκου δημοσιογράφου (!), «περί ετοιμότητας της Ρωσίας να πωλήσει Αντιαεροπορικά Σύστηματα S-400 Triumf στην Τουρκία, δημιούργησε πολλά ερωτηματικά στην Δύση και προκάλεσε έναν νέο κύκλο παραφιλολογίας και ανησυχίας στην Ελλάδα. Μία εμβριθής όμως εξέταση των στοιχείων που σχετίζονται με το υπόψη θέμα είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει μία διαφορετική οπτική από αυτή που παρουσιάστηκε σε πολλά ΜΜΕ.

Κατ’ αρχήν είναι σκόπιμο να επισημανθεί ότι το ζήτημα της πώλησης των προαναφερθέντων συστημάτων στην Τουρκία δεν είναι κάτι καινούργιο! Με την αποκατάσταση των Ρωσοτουρκικών σχέσεων τον περασμένο Αύγουστο μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Ερντογάν, είναι ένα από τα θέματα τα οποία προβάλλονται πάντοτε και μάλιστα με «ειδικό χρώμα» και από τις δύο πλευρές (για τους δικούς τους λόγους η κάθε μία) ιδιαίτερα μετά από τις συχνές πλέον συναντήσεις Putin – Erdoğan.

Τέτοιου είδους και μεγέθους εξοπλιστικά προγράμματα εκτός αυτής καθαυτής της στρατιωτικής χρήσης και επιχειρησιακής εκμετάλλευσης παίζουν το δικό τους κομβικό ρόλο σε γεωπολιτικό επίπεδο και αρκετές φορές επανακαθορίζουν το πλαίσιο των σχέσεων άμεσα και έμμεσα εμπλεκομένων και λοιπών ενδιαφερομένων. Η διατήρηση στο προσκήνιο της δυνητικής απόκτησης των συστημάτων S-400, αποτελεί για τον Erdoğan ένα πρόσθετο μέσο έμμεσης πίεσης κυρίως προς τις ΗΠΑ αλλά και προς τους λοιπούς Συμμάχους στο ΝΑΤΟ προκειμένου να πετύχει κάποια ανταλλάγματα που θα του επιτρέψουν να βγει από την εξαιρετικά δυσχερή θέση που έχει περιέλθει στην Συρία. Συνιστά δε μία έμμεση απειλή περί απομάκρυνσης από το «δυτικό στρατόπεδο» και περαιτέρω στρατηγικής προσέγγισης με την Ρωσία. Και επειδή είναι γνωστό ότι ακολουθεί πολιτική «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» έρχονται οι δηλώσεις του Σύμβουλου του ο οποίος τυγχάνει και βασικός αρθρογράφος της Sabah, İlnur Çevik. Με μία καθησυχαστική δήλωση επισημαίνει με νόημα ότι «τυχόν προμήθεια των ρωσικών S-400 δεν θα πρέπει να δημιουργήσει στην Τουρκία προβλήματα με το ΝΑΤΟ καθόσον υπάρχουν και κράτη-μέλη της Συμμαχίας που έχουν αποκτήσει και χρησιμοποιούν διάφορα οπλικά συστήματα ρωσικής κατασκευής» αναφερόμενος μάλλον στην Ελλάδα.

Από την άλλη μεριά ο Ρώσος Πρόεδρος πέραν της οικονομικής διαστάσεως η οποία αναμφίβολα είναι σημαντική, με την πώληση των συγκεκριμένων Αντιαεροπορικών -Αντιβαλλιστικών Συστημάτων στην Τουρκία αποσκοπεί κυρίως σε δύο στρατηγικούς στόχους. Να βάλει κατ’ αρχήν ακόμα ένα σοβαρό «αγκάθι» μέσα στο ΝΑΤΟ, το οποίο δυστυχώς οι Ρώσοι στρατηγιστές και ο ίδιος το θεωρούν αντίπαλο αν όχι εχθρικό. Δεύτερον να απομακρύνει και άλλο τον ήδη «προβληματικό» για την Δύση, Τούρκο ομόλογο του από τους Συμμάχους του και τελικά να τον εξαναγκάσει σε «στρατηγικό εναγκαλισμό». Επειδή μάλιστα είχε κάπως ξεχαστεί το ζήτημα αυτό από τα διεθνή ΜΜΕ, ήλθε την Παρασκευή 2 Ιουνίου o ελεγχόμενος από την κλειστή ομάδα Putin ειδησεογραφικός ιστότοπος Sputnik να μας το θυμίσει με ένα γενικόλογο πάλι δημοσίευμα φιλοξενώντας σχετικές δηλώσεις του Τούρκου βουλευτή του κυβερνώντος ΑΚΡ Yusuf Beyazit συνδέοντας τεχνηέντως την απόκτηση των S-400 από την Τουρκία με την πολιτική του ΝΑΤΟ στην Συρία (!)

Οι Ρώσοι όμως είναι ρεαλιστές και διαβλέπουν ότι είναι δυσχερές ένα τέτοιο εξοπλιστικό πρόγραμμα να υλοποιηθεί με τις παρούσες συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα το διατηρούν, όπως περιγράψαμε και παραπάνω, ψηλά στην επικοινωνιακή τους ατζέντα, έτσι για να … «τσουρουφλίζουν» το ΝΑΤΟ. Η τουρκική πλευρά από την άλλη πλευρά πέρα της ρητορικής και της χρησιμοποίησης του υπόψη θέματος ως διαπραγματευτικό κατά την γνώμη της «όπλο» στις όποιες διευθετήσεις σχεδιάζονται για την Συρία που αντίκεινται στα τουρκικά συμφέροντα, δεν θα ήθελε να προσθέσει στην παρούσα γεωπολιτική συγκυρία ακόμα ένα σημαντικό πρόβλημα στις ήδη ταραγμένες σχέσεις της με την Δύση. Αυτό ίσως να δημιουργούσε αδιέξοδα και συνθήκες ρήξης που πέρα από τους «ψευτοπαληκαρισμούς» της Άγκυρας θα ήταν μη διαχειρίσιμη. Εκτιμάται ότι οι Τούρκοι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την απόκτηση σχετικής τεχνολογίας προκειμένου να κατασκευαστούν στην χώρα του τα Συστήματα S-400 ή παραπλήσιας επιχειρησιακής αξίας και να μην φανεί αυτή καθαυτή προμήθεια αυτών των συστημάτων από την Ρωσία. Αυτό όμως αντίκειται στην πολιτική εξαγωγών ρωσικών οπλικών συστημάτων κάτι το οποίο έχει διευκρινίσει εμφατικά και ο ίδιος ο Putin.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι σοβαροί παράγοντες που καθιστούν την απόκτηση των υπόψη συστημάτων δύσκολα υλοποιήσιμη! Το σύστημα S-400 θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στο Νατοϊκό Σύστημα Επιγείων Ραντάρ Αεράμυνας (NADGE) και οπωσδήποτε δημιουργείται σοβαρό ζήτημα σε ότι αφορά στην λεγόμενη «security agreement» που έχει υπογράψει η Άγκυρα σχετικά με την εγκατάσταση με νατοϊκά κονδύλια, του Ραντάρ στην Μαλάτεια στην ΝΑ Τουρκία. Ας μην επεκταθούμε και στα ανυπέρβλητα προβλήματα συνεργασίας- διαλειτουργικότητας των Α/Φ F-35 τα οποία πρόκειται να προμηθευτεί η Τουρκική Πολεμική Αεροπορίας μη νατοϊκά Α/Α συστήματα.

Σε κάθε περίπτωση όμως είναι δικαιολογημένη η οποιαδήποτε ανησυχία στην Ελλάδα εκτιμώντας τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε περίπτωση απόκτησης αυτών των συστημάτων από την Τουρκία. Το Αντιαεροπορικό-Αντιβαλλιστικό Σύστημα S-400 Triumph (στο ΝΑΤΟ κωδικοποιείται ως SA-21 Growler) αποτελεί την «ραχοκοκαλιά» της Ρωσικής Αεράμυνας ενώ αναπτύχθηκε και στην Συρία. Η δυνατότητα ανάπτυξης των συστοιχιών που το αποτελούν σε χρόνο μικρότερο των 15 λεπτών σε συνδυασμό με τη δυνατότητα κατάρριψης εχθρικών αεροσκαφών σε αποστάσεις μέχρι 400 km, καθώς επίσης καταστροφής βαλλιστικών στόχων σε αποστάσεις 60 km (κινούμενοι με ταχύτητες 4,8 km/s) το καθιστούν ένα κορυφαίο εν χρήσει Αντιαεροπορικό-Αντιπυραυλικό σύστημα! Το μεγάλο όμως επιχειρησιακό βεληνεκές που όπως προαναφέρθηκε φθάνει τα 400 km θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ανησυχεί ιδιαίτερα και τους Ισραηλινούς των οποίων τα Α/Φ τα οποία θα ίπτανται στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούν να εγκλωβιστούν από τους Τούρκους.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το θέμα της απόκτηση των ρωσικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία παρουσιάζει σοβαρές δυσχέρειες για να υλοποιηθεί τόσο σε γεωπολιτικό όσο και σε επιχειρησιακό-τεχνικό επίπεδο. Χρησιμοποιείται κυρίως στο διπλωματικό και επικοινωνιακό πεδίο τόσο από την Ρωσία όσο και από την Τουρκία για τους λόγους που προαναφέρθηκαν στο παρόν άρθρο. Η Τουρκία εκτιμάται ότι θα υλοποιούσε αυτή την προμήθεια μόνο όταν αποφασίσει την οριστική ρήξη με τις ΗΠΑ και συνεπώς με την Δύση, με ότι αυτό σημαίνει κάτι όμως που θα προκαλούσε σημαντική πολιτική ζημιά όχι μόνο στον ίδιο τον Πρόεδρο Erdoğan αλλά και εθνική ζημιά στην Τουρκία και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί από την Άγκυρα. Για τους επόμενους μήνες το υπόψη θέμα θα διατηρείται συνεχώς στην επικαιρότητα και θα «πληροφορούμαστε» ότι επιλύονται «και τα τελευταία προβλήματα» που αφορούν στην προμήθεια των S-400… Οψώμεθα!

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι συντονιστής - υπεύθυνος για τα θέματα Άμυνας και Διπλωματίας στο liberal.gr. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, και υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου