Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2017


Του Μιχάλη Διακαντώνη

Η εκλογή του Donald Trump στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ, έχει πυροδοτήσει μία ρητορική περί πιθανής διπλωματικής επαναπροσέγγισης μεταξύ ΉΠΑ και Ρωσίας. Η άποψη αυτή εδράζεται σε μια σειρά γεγονότων όπως είναι: οι δηλώσεις αμοιβαίας συμπάθειας που κατά καιρούς Putin και Trump έχουν ανταλλάξει μεταξύ τους, ο διαμεσολαβητικός ρόλος που φαίνεται να διαδραματίζει σ’ αυτή την προσέγγιση ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Henry Kissinger, η στελέχωση της αμερικανικής κυβέρνησης από άτομα που διατηρούν ιδιαίτερες σχέσεις με τη Ρωσία (Max Tillerson ως Υπουργός Εξωτερικών και Michael Flynn ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας) αλλά και η πιθανή ανάμιξη των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών στην διαρροή των e-mails της Hillary Clinton, που συνέβαλλε ως ένα βαθμό στο αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας. Πόσο πιθανή και εφικτή είναι, όμως, η διπλωματική αναθέρμανση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων και από ποιους παράγοντες επηρεάζεται;

Η κατάσταση της ρωσικής οικονομίας

Αν και η Ρωσία εκτιμάται ότι θα επανέλθει το 2017 σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, έπειτα από δύο συνεχή έτη ύφεσης λόγω των χαμηλών τιμών ενέργειας, η οικονομία της πόρρω απέχει απ’ το να θεωρηθεί υγιής. Ο πληθωρισμός φαίνεται να σταθεροποιείται, αλλά η διαφοροποίηση της παραγωγικής της βάσης δεν έχει προχωρήσει στον επιθυμητό βαθμό. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας σε εναλλακτικούς τομείς παραγωγής, ο περιορισμός του κυβερνητικού τομέα, ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός και η καλύτερη εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού, είναι ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβεί η ρωσική ηγεσία αν δεν θέλει να δει την οικονομία της να εγκλωβίζεται μακροχρόνια σε αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι αλλαγές αυτές θα απαιτήσουν χρόνο και κυρίως επενδυτικά κεφάλαια, τα όποια η Ρωσία πρέπει να αντλήσει είτε από ξένο δανεισμό είτε από αύξηση των κρατικών της εσόδων. Καθώς, τα αποθεματικά στο ταμείο της χώρας σχεδόν εξανεμίστηκαν στις αρχές του 2017 (έφτασαν τα $16,03 δις απ’ τα $50 δις το 2016) εξαιτίας των κυβερνητικών δαπανών που είχαν στόχο να αντισταθμίσουν τα δυσμενή αποτελέσματα της ενεργειακής πτώσης των τιμών και ενώ είναι αβέβαιο αν θα αρθούν και πότε οι διεθνείς οικονομικές κυρώσεις, κρίνεται απαραίτητη η αύξηση των ρωσικών εσόδων μέσω της διατήρησης/διεύρυνσης του πελατολογίου στον ενεργειακό τομέα, αλλά και μέσω της διατήρησης των τιμών του πετρελαίου σε επίπεδα άνω των $50.

Ο ενεργειακός παράγοντας

Το ανωτέρω επιχείρημα μας οδηγεί στην κομβική σημασία που έχουν για την Ρωσία σε μεσο-βραχυπρόθεσμο ορίζοντα οι ενεργειακές εξελίξεις. Ο διακηρυγμένος στόχος της αμερικανικής πολιτικής είναι να περιορίσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης απ’ τη Ρωσία, αλλά και να αυξήσει τα έσοδα και την απασχόληση στις ΗΠΑ μέσω της επέκτασης του ενεργειακού τομέα (μία από τις βασικές προεκλογικές θέσεις του Trump). Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει τις δύο χώρες σε ανταγωνισμό, δεδομένων των ενεργειών που έχει αναπτύξει η ρωσική διπλωματία το τελευταίο διάστημα. Με μεθοδικές κινήσεις, η Ρωσία επεκτείνει την ενεργειακή της επιρροή στην περιοχή της Μεσογείου, καθώς:

⚫ Η κρατική ρωσική εταιρεία Rosneft απέκτησε από την ιταλική εταιρεία Eni, το 30% του αιγυπτιακού οικοπέδου Zohr, που αποτελεί το μεγαλύτερο μέχρις στιγμής ανακαλυφθέν κοίτασμα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

⚫ Η Rosneft υπέγραψε συμφωνία με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Λιβύης για την ανάπτυξη και εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της χώρας, κεφαλαιοποιώντας ουσιαστικά τις καλές σχέσεις που διατηρεί με τον στρατηγό Khalifa Haftar, διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού. Υπενθυμίζεται ότι η Ρωσία κατείχε δεσπόζουσα θέση στον λιβυκό ενεργειακό τομέα πριν απ’ την πτώση του Muammar Gaddafi, ενώ η Λιβύη έχει εξαιρεθεί και απ’ τις ποσοστώσεις που έχει επιβάλει ο ΟΠΕΚ στα μέλη του για περιορισμό της παραγωγής πετρελαίου.

⚫ Διατηρεί επενδυτικά σχέδια αλλά και πολιτικά ερείσματα στη Συρία, λόγω της παρουσίας του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα έχει εκφράσει έντονο ενδιαφέρον συμμετοχής στον πρώτο γύρο αδειοδότησης που θα διενεργήσει ο Λίβανος.

Η παρουσία του Max Tillerson ως υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, μπορεί μεν να δημιουργεί προϋποθέσεις αμερικανορωσικής συνεργασίας στον ενεργειακό τομέα, αλλά οι ΗΠΑ δύσκολα θα παραχωρήσουν τον έλεγχο των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου στην Ρωσία. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, όχι μόνο την παράταση της ρωσικής ενεργειακής εξάρτησης για τα κράτη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά και την ισχυροποίηση των ρωσικών δεσμών με χώρες όπως το Ισραήλ, η Τουρκία, η Αίγυπτoς, η Κύπρος, ο Λίβανος και η Ιορδανία, οι οποίες είτε αναπτύσσουν είτε θα τροφοδοτηθούν μελλοντικά απ’ τα ενεργειακά αυτά έργα. Σημαντικό ζήτημα αποτελεί και η επιρροή που θα ασκήσει ο πρόεδρος Τραμπ στην ισραηλινή ηγεσία με την οποία διατηρεί ισχυρούς δεσμούς, καθώς η Ρωσία έχει εκφράσει στο παρελθόν το ενδιαφέρον συμμετοχής της στο ισραηλινό κοίτασμα Leviathan, μέρος του οποίου κατέχεται απ’ την αμερικανική εταιρεία Noble.

Σε σχέση με την Ε.Ε. αλλά και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η Ρωσία προωθεί συστηματικά και άλλες ενεργειακές επενδύσεις. Η υλοποίηση του αγωγού Turkish Stream που θα μεταφέρει το ρωσικό αέριο στα ελληνοτουρκικά σύνορα και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη, επικυρώθηκε με νόμο απ’ τη ρωσική Δούμα στις αρχές του έτους, ενώ η Ρωσία φαίνεται να διατηρεί στην agenda της και τον αγωγό Poseidon, που θα ενώνει την Ελλάδα και την Ιταλία, ως μέρος του ITGI (Interconnector Turkey-Greece-Italy). Μάλιστα, η Gazprom, εξέφρασε προσφάτως ενδιαφέρον να προσφέρει το αέριο της όχι μόνο στον αγωγό Poseidon, αλλά και στον Διαδριατικό αγωγό (Trans Adriatic Pipeline), ο οποίος αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου δικτύου αγωγών που αποσκοπούν να μειώσουν την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης απ’ το ρωσικό αέριο. Μια τέτοια πρόταση, λογικά, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, καθώς ο TAP έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει σε πρώτη φάση αζέρικο αέριο, ενώ έρχεται σε σύγκρουση και με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης. Επιπλέον, η αλματώδης αύξηση της παραγωγής ενέργειας που έχουν επιφέρει οι νέες τεχνολογικές καινοτομίες στις ΗΠΑ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παραχωρήσεων στην αμερικανική οικονομική διπλωματία, καθώς διακυβεύονται τεράστια επενδυτικά κεφάλαια. Μια διμερής αμερικανορωσική συνεννόηση θα συναντήσει δυσκολίες και από άλλες χώρες που θα πληγούν, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, ενώ και ο έλεγχος της αγοράς ενέργειας είναι πλέον πολύ δύσκολος, καθώς ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και η προσφορά υπερκαλύπτει τη ζήτηση.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο εμπορικός προστατευτισμός που θέλει να προωθήσει ο Trump, αλλά και η στοχευμένη αμερικανική επίθεση σε γερμανικές εταιρείες (πρόστιμα σε Deutsche Bank και σκάνδαλο Volkswagen), πλήττουν την ευρωπαϊκή ζήτηση ενέργειας και μέσω αυτής τις ρωσικές εξαγωγές, σε μια περίοδο μάλιστα όπου η Ε.Ε. έχει ήδη προωθήσει τα σχέδια της για τη δημιουργία της δικής της ενεργειακής ένωσης. Συνεπώς, μόνη διέξοδο για τη Ρωσία, πέραν της Ευρώπης, αποτελούν οι αγορές της Ασίας και ιδιαίτερα η Κίνα και η Ινδία. Οι ενεργειακές σχέσεις Ρωσίας-Κίνας είναι προχωρημένες, αλλά η Κίνα επί του παρόντος έχει τον πρώτο λόγο στη διαπραγμάτευση λόγω των χαμηλών τιμών ενέργειας. Παράλληλα, τόσο η Κίνα όσο και η Ινδία επενδύουν μεγάλα κεφάλαια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ώστε εντός των επόμενων 15-20 ετών να αποκτήσουν έναν σχετικά ικανοποιητικό βαθμό ενεργειακής αυτονομίας.

Ο ρόλος της αμερικανικής γραφειοκρατίας και οι εξελίξεις σε Συρία και Ουκρανία

Στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Trump, φαίνεται να αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εφαρμογή της διπλωματικής προσέγγισης με τη Ρωσία. Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Michael Flynn, που υπήρξε υπέρμαχος της πολιτικής αυτής, αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την διαρροή στον τύπο των επαφών που φέρεται να είχε με τον Πρεσβευτή της Μόσχας στις ΗΠΑ για το θέμα της άρσης των οικονομικών κυρώσεων. Ο αντικαταστάτης του στρατηγός Mc Master, τηρεί σαφώς πιο αντιρωσική στάση, έχοντας εκπονήσει στο παρελθόν και ειδική στρατιωτική μελέτη για το πώς ο αμερικανικός στρατός θα πρέπει να προσαρμοστεί στις στρατιωτικές τακτικές της Μόσχας. Ο διορισμός του Mc Master εκλήφθηκε και απ’ το ρωσικό παράγοντα ως επικράτηση του αντιρωσικού «κατεστημένου» εντός των ΗΠΑ. Όμως, και άλλα στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης, όπως ο αντιπρόεδρος Pence, o Υπουργός Άμυνας Mattis και ο Υπουργός Εξωτερικών Tillerson, στο πρόσφατο Συνέδριο Ασφαλείας του Μονάχου στάθηκαν επικριτικοί απέναντι στη Ρωσία, υποστήριξαν το θεσμό του ΝΑΤΟ και επισήμαναν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει στρατιωτική συμφωνία με τη Μόσχα. Επίσης, ο John McCain, ο ρεπουμπλικανός πρόεδρος της επιτροπής της Γερουσίας για τις Ένοπλες Δυνάμεις, κατηγόρησε τον Τραμπ, για τη «χαλαρή» στάση του απέναντι στη Ρωσία, ενώ παρόμοιες επιθέσεις διοχετεύονται και από μεγάλη μερίδα των αμερικανικών μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά του αμερικανού προέδρου.

Οι σφοδροί ρωσικοί βομβαρδισμοί στη Συρία αλλά και το διάταγμα Putin με το οποίο αναγνωρίζονται απ’ τη ρωσική ομοσπονδία τα διαβατήρια των κατοίκων των αυτοανακηρυχθέντων λαϊκών δημοκρατιών του Λουγκάνσκ και του Ντόνετσκ, προκαλούν ακόμη περισσότερες εντάσεις στις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση. Αυτό που θα πρέπει να αποφασίσει τώρα η κυβέρνηση Trump, είναι τα ανταλλάγματα που θα ζητήσει απ’ τη Ρωσία, για να προσφέρει την άρση των κυρώσεων και μια πιθανή συνεργασία στον διεθνή ενεργειακό στοίβο. Θα είναι ο κοινός αγώνας κατά της τρομοκρατίας και η παύση της ρωσικής επεκτατικότητας στην Ουκρανία το αντίτιμο ή θα χρειαστεί η Ρωσία να επωμιστεί και επιπλέον βάρη στη Μέση Ανατολή; Είναι σε θέση να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο η Μόσχα και τι θα σημάνει αυτό για την μελλοντική επιρροή των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή; Σε κάθε περίπτωση, ο πραγματισμός και οι οικονομικές ανάγκες της Ρωσίας, ο ανταγωνισμός των ενεργειακών εταιρειών, το εύθραυστο διεθνές οικονομικό κλίμα, αλλά και η ισχυρή αντίδραση που αναμένεται να γνωρίσει ο πρόεδρος Trump στο εσωτερικό της χώρας του, κάνουν πολύ δύσκολη –αν όχι αδύνατη- την αναθέρμανση των αμερικανορωσικών σχέσεων.

* Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος, διεθνολόγος και συντονιστής ερευνών στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

«Οι νέοι πρέπει να θυμούνται ποιος πλήρωσε το τίμημα της βουλγαρικής ελευθερίας», δήλωσε ο πρέσβης της Ρωσίας στη Σόφια Ανατόλι Μακάροφ στην εφημερίδα «Στάνταρτ» της βουλγαρικής πρωτεύουσας, στοχεύοντας στο θυμικό των Βουλγάρων. Ο Ρώσος διπλωμάτης υπενθύμισε τον ρόλο της χώρας του στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την οθωμανική κυριαρχία στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78, τη συμπλήρωση 110 χρόνων από τα εγκαίνια του ανδριάντα του Ρώσου Τσάρου Αλέξανδρου Β΄ μπροστά στο κτίριο της βουλγαρικής Βουλής, την 60ή επέτειο από την ανέγερση μνημείου του Ρώσου στρατιώτη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Φιλιππούπολη, κ.ά. Εκείνο που απέκρυψε –όχι τυχαία – ήταν ο μισός αιώνας ρωσικής καταπίεσης των αδελφών Βουλγάρων, επί σοβιετικής δικτατορίας. Αλλά εάν το υπενθύμιζε και ζητούσε έστω μια μικρή συγγνώμη, δεν θα ήταν καλός διπλωμάτης, καθώς η Μόσχα επιχειρεί με όρους περισσότερο ευνοϊκούς, από κάθε άλλη φορά, να ανακτήσει τη χαμένη επιρροή της και να κάνει τη μεγάλη επιστροφή στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, βάζοντας στο παιγνίδι τη φυλετική συγγένεια (Σλάβοι), τη θρησκεία, αλλά και την Ιστορία.

Λόγια σαν και αυτά του Μακάροφ θα περνούσαν απαρατήρητα, αν η Βουλγαρία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε, δεν ήταν στο πλαίσιο της αμυντικής ασπίδας της Ατλαντικής Συμμαχίας ένα από τα στρατιωτικά και πολιτικά προγεφυρώματα της Δύσης με δυνατότητες επιτήρησης και ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας και ενδεχόμενης επιχειρησιακής εμπλοκής σε πιθανή κλιμάκωση της ουκρανικής κρίσης. Δεν είναι βεβαίως καινούργιο ότι οι Ρώσοι, εκμεταλλευόμενοι τα προβλήματα Ευρωπαίων και Αμερικανών, επιχειρούν να αποσταθεροποιήσουν το μεταπολεμικό status στα Βαλκάνια, περιοχή υψίστης σημασίας για τους ενεργειακούς τους σχεδιασμούς αλλά και την εθνική τους ασφάλεια. Και το κάνουν με πολλούς τρόπους, ακόμα και με υπόγεια ή ανοικτή εμπλοκή σε εκλογές (βουλευτικές σε ΠΓΔΜ, προεδρικές σε Βουλγαρία και Μολδαβία), υποκίνηση πραξικοπημάτων (Μαυροβούνιο), ή και ενίσχυση φιλορωσικών ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων και κινημάτων. Εκείνο που έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον στις δηλώσεις Μακάροφ είναι ότι η προπαγάνδα του Κρεμλίνου επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τα ρωσικά ιστορικά αποτυπώματα, υπογραμμίζοντας την προαιώνια παρουσία της Ρωσίαςστα Βαλκάνια.

Μακάρι η τοποθέτηση, προσφάτως, ανδριάντα της πριγκίπισσας Ολγας στη Θεσσαλονίκη και προτομής του ναυάρχου Ουσακόφ στο πολεμικό μουσείο της πόλης, αγάλματος του Ρώσου στρατιώτη στη Φλώρινα,κ.ά. να ήταν χειρονομίες άδολης αγάπης των ομόδοξων αδελφών του «Ξανθού Γένους» και μόνο. Το προαιώνιο ρωσικό όνειρο, από τους τσάρους και τους σοβιετικούς, της εξόδου στις «θερμές θάλασσες» δεν παύει να οδηγεί (και) τη σημερινή ηγεσία του Κρεμλίνου και αυτό αφαιρεί την αθωότητα τέτοιων «επιθέσεων φιλίας».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Φεβ 2017


Η Ρωσία προειδοποίησε σήμερα ότι θα ασκήσει βέτο στο σχέδιο ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών, που προωθούν οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία, για την επιβολή κυρώσεων στη Συρία, την οποία κατηγορούν για χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων.

"Μόλις εξήγησα με σαφήνεια τη θέση μας στους εταίρους μας. Εάν υποβληθεί το κείμενο θα ασκήσουμε βέτο" είπε ο αναπληρωτής πρεσβευτής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη, Βλαντίμιρ Σαφρόνκοφ, μετά από μια συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο Σαφρόνκοφ υποστήριξε ότι το μέτρο αυτό είναι "μονομερές", ότι δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι η Δαμασκός χρησιμοποίησε χημικά όπλα και ότι το προσχέδιο είναι αντίθετο "με τη θεμελιώδη αρχή" του να θεωρείται κανείς αθώος μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και να αποδειχθεί το αντίθετο.

Τα Ηνωμένα Έθνη και ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, μετά από κοινή έρευνα κατέληξαν τον Οκτώβριο του 2016 στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ εξαπέλυσε τουλάχιστον τρεις επιθέσεις με χημικά όπλα, το 2014 και το 2015, σε τρεις πόλεις, το Τελ Μανάς, το Κμένας και το Σαρμίν. Διαπιστώθηκε επίσης ότι και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους χρησιμοποίησαν αέρια μουστάρδας το 2015.

Η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Νίκι Χέιλι δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα της Μόσχας. "Για πόσο καιρό ακόμη θα συνεχίσει η Ρωσία να φροντίζει το συριακό καθεστώς και να του βρίσκει δικαιολογίες; Πεθαίνουν άνθρωποι, από ασφυξία. Είναι βάρβαρο. Είτε θα είναι κανείς υπέρ των χημικών όπλων είτε θα είναι κατά", σημείωσε.

Το σχέδιο ψηφίσματος προβλέπει την απαγόρευση ταξιδιών στο εξωτερικό και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων 11 Σύρων –κυρίως υψηλόβαθμων στρατιωτικών– και 10 οργανισμών. Απαγορεύεται επίσης η πώληση ή η παραχώρηση στον στρατό και τη συριακή κυβέρνηση ελικοπτέρων και άλλου στρατιωτικού υλικού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Φεβ 2017


Γράφει ο Vigilant Citizen

Η ιστορία που γνωρίζουμε, τα γεγονότα του παρελθόντος που συζητούμε εκ των υστέρων, έτσι όπως μας τα έχουν φυτέψει στο μυαλό από τα σχολικά χρόνια, μοιάζουν να έχουν μια λογική συνέχεια, να είναι γραμμικά και προβλέψιμα. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτά τα γεγονότα που έχουν σημαντική επίπτωση στην ιστορία, που φέρνουν τα πάνω-κάτω, είναι περιορισμένης προβλεπτότητας, όπως λέει στο βιβλίο του ο Nassim Taleb, ο Ελληνορθόδοξος Λιβανοαμερικανός καθηγητής της Νέας Υόρκης που, με την γοητευτική θεωρία του για την αβεβαιότητα, έχει γίνει ο γκουρού της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης.

Ο συνδυασμός αυτός περιορισμένης προβλεπτότητας και σημαντικής επίπτωσης επηρεάζει την ιστορία εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια και δεν παύει να μεγαλώνει.

Σκεφθείτε πόσο λίγο θα μας βοηθούσε η συνήθης αντίληψη για τον κόσμο λίγο πριν τα γεγονότα του 1914, για να μαντέψουμε τι θα ακολουθούσε. Ή, πάλι, η άνοδος του Χίτλερ και ο πόλεμος που ακολούθησε; Ή μήπως η επίσπευση της διάλυσης του σοβιετικού μπλοκ; Ή, πάλι, σκεφθείτε την επίπτωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Και τι θα λέγατε για τις συνέπειες από τη διάδοση του Ίντερνετ; Ή για το χρηματιστηριακό κραχ του 1987; Ο,τιδήποτε αξιόλογο βρίσκεται γύρω σας, κυριολεκτικά, μπορεί να ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία.

Αυτά λέει ο Taleb, ο οποίος, στις 30 Ιουνίου του 2016, μίλησε για την επερχόμενη κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2017 θα συνεχιστεί η επανάσταση που άρχισε με το Brexit εναντίον της “μεταστατικής γραφειοκρατίας” των Βρυξελλών και του πιο “ηλίθιου πρότζεκτ” που επιβλήθηκε από τα πάνω προς τα κάτω με τα παρωχημένα οικονομικά του '50, προέβλεψε.

Παράλληλα, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στις ΗΠΑ, είναι αρκετά προφανές ότι η βασιλεία τωνneocons πλησιάζει στο τέλος της μέσα σε μια κορύφωση ανικανότητας, με τις νεοφιλελεύθερες μαριονέτες να κουνάνε υστερικά το δάχτυλο, κάνοντας μάταιες απόπειρες να αποτρέψουν το αναπόφευκτο. Αγωνίζονται απελπισμένα να αποκρύψουν το μέγεθος της απόλυτης αποτυχίας που έχουν οδηγήσει οι εμπνευσμένες από τους neocons πολιτικές. Ο (κρυφομουσουλμάνος;) Ομπάμα θα μείνει στην ιστορία ως ο χειρότερος και πιο ανίκανος πρόεδρος των ΗΠΑ και η Χίλαρι ως η χειρότερη υπουργός Εξωτερικών και η πιο ανίκανη προεδρική υποψήφια που υπήρξε ποτέ.

Η Iana Zhdanova, Ουκρανή ακτιβίστρια του χρηματοδοτούμενου από την CIA γκρουπ γυναικών “Femen”, δολοφονεί συμβολικά ένα κέρινο ομοίωμα του Βλαντίμιρ Πούτιν με το σύνθημα “Σκοτώστε τον Πούτιν” γραμμένο στο στήθος της. Η συμβολική παρουσία ορισμένων από τα μέλη της δυτικής ελίτ αποδεικνύει ότι το γεγονός αυτό ήταν μια “τελετουργία”, ένα προειδοποιητικό μήνυμα προς την ηγεσία της Ρωσίας

Η θητεία του Ομπάμα αμαυρώθηκε εντελώς με τις τελευταίες κινήσεις του να στοχοποιήσει την Ρωσία για την εκλογή Τραμπ, υποβιβάζοντας ουσιαστικά τις ΗΠΑ σε χώρα-μπανανία όπου οι Πρόεδροι είναι “δοτοί” απ' έξω. Έχασε την ευκαιρία να τον θυμούνται οι μεταγενέστεροι για την πρόσκαιρη, έστω, αντίσταση στο “λόμπυ του πολέμου” στο ζήτημα της Συρίας... Απ' αυτή την ομάδα των «ξυνισμένωνloosers και ηλιθίων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής», όπως τους αποκάλεσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Μαρία Ζαχάροβα, μόνο ο Κέρρυ ίσως να διασωθεί, ο οποίος, τώρα που θα αποδεσμευθεί μπορεί ν' ανοίξει το στόμα του και να ακουστούν πολλά!

Και, όπως έγραψε σήμερα στην Λιμπερασιόν ο Αλαίν Νταμιέλ, “ποτέ δεν ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα η υπόθεση της εκλογής της Μαρίν Λεπέν στην προεδρία της Γαλλίας”. Κάτι που θα φέρει σίγουρα την τελική ήττα της Ελίτ της παγκοσμιοποίησης σε απόσταση αναπνοής”.

Η ιστορία έχει γυρίσει το πρόσωπο στην Ελίτ και η οργή του κόσμου ανεβαίνει. Μετά την ήττα τους απεδείχθη πόσο εμμονικός είναι ο φόβος και το μίσος τους για την Ρωσία, όταν άρχισαν να την κατηγορούν για τα πάντα: από το χακάρισμα των αμερικανικών εκλογών μέχρι την αποτυχία των δυτικών δημοκρατιών να πείσουν τους πολίτες για τις επιλογές τους.


Μια σειρά, όμως, γεγονότων, τα οποία αν ειδωθούν μεμονωμένα, καθένα από αυτά μπορεί να θεωρηθεί “συμπτωματικό”, δείχνουν ότι οι Γκλομπαλιστές έχουν αρχίσει να εκτελούν εξέχοντες Ρώσους με στόχο να προκαλέσουν μια σύγκρουση μεγάλης κλίμακας.

Η ρωσική κυβέρνηση κάνει προσπάθειες να την αποφύγει, κάτι που μπορεί ήδη να είναι αναπόφευκτο, και φοβάται να το πει δυνατά.
Τον Μάρτιο του 2016, αποδεικνύεται ότι ο θάνατος στις ΗΠΑ του πρώην υπουργού Τύπου και ειδικού συμβούλου του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ενός από τους ιδρυτές του Russia Todayτου Μιχαήλ Λέσινδεν οφείλετο σε καρδιακή προσβολή, όπως είχε ειπωθεί αρχικά, αλλά σε πολλαπλά τραύματα στο κεφάλι από αμβλύ όργανο. Επί μήνες, οι αρχές της Ουάσιγκτoν έλεγαν ότι η υπόθεση διερευνάτο ακόμα, παρ' όλο που είχαν κάνει αυτοψία, και αρνούντο να αποκαλύψουν την επίσημη αιτία θανάτου του.

Από τα νέα στοιχεία ανέκυψαν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το αν δολοφονήθηκε ο πρώην επικεφαλής προπαγάνδας της ρωσικής κυβέρνησης...


Τον Μάϊο του 2016, μέσα στο Ορθόδοξο Πάσχα, την Κυριακή της Ανάστασης, τέσσερις ορθόδοξες εκκλησίες, στη Νέα Υόρκη, το Σίδνεϋ και Μελβούρνη στην Αυστραλία, καθώς και ένα μοναστήρι στην Ρωσία παραδίδονται, όλως τυχαίως(;), στις φλόγες που φέρνουν την ολική καταστροφή τους.

Οι αρχές της Νέας Υόρκης απέδωσαν την φωτιά στο ότι “τα κεριά δεν είχαν σβηστεί σωστά” μετά την λειτουργία της Ανάστασης. “Ήταν πολλές οι εκκλησίες που κάηκαν για να πούμε ότι επρόκειτο απλώς για ατύχημα”, είπε ο Δρ Dušan T. Bataković, ένας πρώην Σέρβος πρεσβευτής , που τώρα είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Βαλκανικών Σπουδών στο Βελιγράδι, και δεν απέκλεισε “κάποιο είδος τρομοκρατικής δράσης”.


Τον Αύγουστο του 2016, σε ρεπορτάζ του Russia Today παρουσιάζεται ο πρώην επικεφαλής της CIA Mike Morell να λέει: “Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να υποχρεώσουμε τους Ρώσους να πληρώσουν ένα τίμημα”. Πρόσθεσε, επίσης, ότι οι δολοφονίες των Ρώσων θα πρέπει να γίνονται “μυστικά, ώστε να μην το μαθαίνει ο κόσμος”... “Αλλά να είναι σίγουρο ότι το μαθαίνουν στην Μόσχα”! Ο πρώην επικεφαλής της CIA έκανε τις σχετικές δηλώσεις στην δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή του γνωστού “Μπιλντερμπέργκερ” Charlie Rose...


Τον Σεπτέμβριο του 2016, το κρατικό αυτοκίνητο του Βλαντίμιρ Πούτιν ενεπλάκη σε μια περίεργη μετωπική σύγκρουση στην Μόσχα, όπου σκοτώθηκε ο “αγαπημένος σοφέρ” του Ρώσου προέδρου, όπως έγραψε ο ρωσικός τύπος. Ο οδηγός σκοτώθηκε επί τόπου, αλλά ο πρόεδρος Πούτιν δεν βρισκόταν μέσα στην προεδρική λιμουζίνα όταν αυτή συγκρούσθηκε μετωπικά με άλλο όχημα που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα.


Ο Δεκέμβριος του 2016 σφραγίζεται από δύο τραγικές απώλειες για το Διπλωματικό Σώμα και τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρωσίας.
Στις 19 Δεκεμβρίου, ο Ρώσος πρέσβης στην Τουρκία, Αντρέϊ Καρλώφ, πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από έναν Τούρκο αστυνομικό της προσωπικής φρουράς του Ταγίπ Ερντογάν. Οι εικόνες που διέρρευσαν από την στιγμή της εκτέλεσης σόκαραν για την απουσία της προσωπικής φρουράς του Καρλώφ και την μη έγκαιρη επέμβαση των ανδρών της ασφαλείας αφήνοντας πολλά ερωτηματικά.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ καταδίκασε έντονα την δολοφονία του διακεκριμένου εκπροσώπου της ρωσικής διπλωματίας και ο τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, Μπαν Κι-Μουν, είπε ότι ήταν συγκλονισμένος από “αυτή την ακατανόητη τρομοκρατική πράξη”. Πριν συμβεί η επίθεση, είχε προγραμματισθεί στην Μόσχα συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν για την κατάσταση στην Συρία.


Στις 25 Δεκεμβρίου, στην Μαύρη Θάλασσα συνετελέσθη μια μαζική δολοφονία: η χορωδία του Κόκκινου Στρατού και η Δρ Λίζα Γκλίνκα, ονόματα-σύμβολα για την Ρωσία, χάθηκαν πάνω από την Μαύρη Θάλασσα, δύο μόνο λεπτά μετά την απογείωση, σε μια περίεργη “συντριβή του αεροπλάνου τους”, όπως ανακοινώθηκε.

Οι αγαπημένοι στους Ρώσους, αλλά και σε όλο τον κόσμο, μουσικοί και τραγουδιστές, οι ωραίες κοπέλες των μπαλέτων 
Ensemble Alexandrov και πολλοί δημοσιογράφοι, που πήγαιναν στην Συρία για τον εορτασμό των Χριστουγέννων με το ρωσικό Τουπόλεφ, είναι όλοι νεκροί. Η Ρωσία θρηνεί μέσα σε βαρύ πένθος, χωρίς να αποκλείει κανείς την εκδοχή της τρομοκρατικής επίθεσης. Έκτοτε σιωπή.

Τα αίτια που προκάλεσαν την συντριβή του ρωσικού αεροπλάνου δεν έχουν ξεκαθαριστεί μέχρι σήμερα.


Λίγες ώρες πριν την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία, άλλος ένας ανώτερος Ρώσος διπλωμάτης βρέθηκε πυροβολημένος στο διαμέρισμά του στην Μόσχα. Ο Πιοτρ Πόλσικωφ, 56 ετών, ο επικεφαλής σύμβουλος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών στο τμήμα Λατινοαμερικανικών Υποθέσεων, βρέθηκε στο σπίτι του νεκρός από τραύμα εξ αιτίας πυροβολισμού στο κεφάλι.
Ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος και σχολιαστής του Κατάρ είπε, όπως αναφέρεται, ότι οι δολοφονίες των Ρώσων διπλωματών συνδέονται με την επέμβαση της Μόσχας στην Συρία.


Τον Ιανουάριο του 2017, ο ανώτερος Ρώσος διπλωμάτης Αντρέϊ Μαλάνιν, 54 ετών, βρέθηκε νεκρός στην οικία του επί της Ηρώδου Αττικού, στην Αθήνα, στην πιο καλά φυλασσόμενη περιοχή του Προεδρικού Μεγάρου.

Οι αστυνομικοί που έφθασαν στον τόπο του συμβάντος διαπίστωσαν ότι η πόρτα ήταν κλειδωμένη από μέσα. Η αρχική εκδοχή ισχυριζόταν ότι ο Μαλάνιν πέθανε από φυσικά αίτια, αλλά οι έρευνες συνεχίζονται χωρίς να έχει ανακοινωθεί τίποτα.



Στις 26 Ιανουαρίου, δύο εβδομάδες μετά την “καρδιακή προσβολή” του Ρώσου πρόξενου στην Αθήνα... η “επιδημία” κτυπάει και στην Ινδία. Ο 67χρονος Αλεξάντρ Καντάκιν, εξέχων Ρώσος διπλωμάτης, πρεσβευτής στην Ινδία από το 2009, απεβίωσε μετά από “σύντομη ασθένεια”, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, παρ' όλο που δεν είχε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Ο Καντάκιν γνώριζε πολύ καλά την Ινδία, μιλούσε άπταιστα Χίντι, και έπαιξε μεγάλο ρόλο στην προώθηση των Ρωσο-Ινδικών σχέσεων σε ένα κομβικό σημείο της γεωπολιτικής σκακιέρας. Το υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων δήλωσε ότι η Ινδία έχασε έναν πολύτιμο φίλο. Ο πρωθυπουργόςNarendra Modi τίμησε τον Καντάκιν και την συνεισφορά του στην ανάπτυξη των Ινδο-Ρωσικών δεσμών.



Τέλος, τον Φεβρουάριο του 2017, ο σεβαστός και αγαπητός από όλους, μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΗΕ Βιτάλι Τσούρκιν, 64 ετών, πεθαίνει επίσης από... ”καρδιακό επεισόδιο” στην Νέα Υόρκη, την ώρα που εργαζόταν στο γραφείο του. Μετά την είδηση για τον θάνατο του πρέσβη, ο ΟΗΕ ξεκίνησε την προγραμματισμένη συνεδρίασή του με ένα λεπτό σιγής για να τιμήσει την μνήμη του Τσούρκιν. Προς το παρόν δεν υπάρχουν περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η αντιπροσωπεία της Ουκρανίας στον ΟΗΕ έθεσε βέτο στην έκδοση επίσημης συλλυπητήριας ανακοίνωσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τον θάνατο του Βιτάλι Τσούρκιν, κάτι που προκάλεσε την οργή του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρώφ.

Τα παραπάνω περιστατικά είναι όλα όσα δεν επιδέχονται καμία αμφιβολία ότι συνέβησαν, χωρίς να αναφερθούμε σε εικασίες ανεπιβεβαίωτες και για άλλες “απώλειες” Ρώσων αξιωματούχων ανά τον κόσμο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 63χρονου νεκρού ανδρός, που βρέθηκε στο προξενείο της Ρωσίας στη Νέα Υόρκη, στις 8 Νοεμβρίου, την ημέρα των αμερικανικών εκλογών, με το κρανίο σπασμένο υπό ύποπτες συνθήκες. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι κι αυτός... “είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή”.

Μεμονωμένα, τα περιστατικά αυτά μπορεί να φαίνονται “συμπτωματικά”... αλλά όλα μαζί στο διάστημα ενός χρόνου είναι πέρα από τον νόμο των πιθανοτήτων. Αυτές οι “συμπτώσεις” θυμίζουν μια φράση που φημολογείται ότι είπε κάποτε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ: “Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί, να είστε σίγουροι ότι έτσι είχε σχεδιαστεί”...


Τα δύο μεγάλα ερωτηματικά που μένει να απαντηθούν στο άμεσο μέλλον είναι:

α) Πόσες τέτοιες προκλήσεις είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν οι Ρώσοι για χάρη της ειρήνης;

β) Θα καταφέρει ο νεοεκλεγείς Τραμπ να εξουδετερώσει το “βαθύ κράτος” της μαφιόζικης Ελίτ, που υπονομεύει την ικανότητά του να αποτρέψει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ή θα υποταγεί στα σχέδιά τους;

Μια ολόκληρη φημισμένη χορωδία, σήμα κατατεθέν της σύγχρονης ιστορίας της Ρωσίας, που χάθηκε, διπλωμάτες κορυφής, που έφυγαν ξαφνικά και βίαια από την ζωή, είναι ίσως οι πρώτες ορατές απώλειες ενός αδυσώπητου πολέμου που διεξάγεται στα παρασκήνια. Όλα δείχνουν ότι το 2017 θα ακολουθήσουν πολλά νέα επεισόδια και ότι θα είναι έτος καθοριστικών εξελίξεων που θα σφραγίσουν τον ρου της ιστορίας για τα επόμενα κρίσιμα χρόνια.

Πηγή "Πύλη των Φίλων"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο Θουκυδίδης έλεγε πως η ανθρώπινη φύση, παραμένει σταθερή. Περιβάλλεται από τον φόβο, τη δόξα και το συμφέρον. Μολονότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και αποτελεί έγκλημα κατά της μεθοδολογίας να συγκρίνονται οι εποχές, υπάρχουν ορισμένες σταθερές που έχουν την αξία κανόνων (δεν είναι λίγοι που τους χαρακτηρίζουν και ως νόμους). Η διεθνής πολιτική, χαρακτηρίζεται από την αναρχία. Όταν λέμε αναρχία, εννοούμε πως η σφαίρα της διεθνούς πολιτικής δράσης δε διέπεται από ένα σύνταγμα. Αν σας ενοχλήσει κάποιος και η ενόχληση περικλείεται στο Ποινικό Δίκαιο, τότε, σε ένα κράτος έχετε τη δυνατότητα να καλέσετε την αστυνομία. Στις διεθνείς σχέσεις, δεν υπάρχει αστυνομία. Έτσι, τα κράτη ανταγωνίζονται το ένα το άλλο προκειμένου να επιτύχουν απόλυτα ή σχετικά κέρδη. Η ασφάλεια σε ένα τέτοιο, άναρχο περιβάλλον, δεν είναι ποτέ αρκετή.

Brzezinski και Ευρασία

Ο Zbigniew Brzezinski, από τα πρώτα χρόνια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, προειδοποίησε-πρότεινε στις ΗΠΑ, να εκμεταλλευτούν τον χώρο που άφησε η διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο διάλογος στις ΗΠΑ, άρχισε να αφορά την επέκταση ή όχι του ΝΑΤΟ προς το χώρο που πριν το 1991, αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ. Η Ρωσία, ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένη μέχρι και το 1998, παρακολουθούσε μια περιοχή που ήταν αυλή της, να γίνεται μέρος της Δύσης.

Η άνοδος του Putin στην εξουσία, σήμανε το τέλος της παρακμής της Ρωσίας, η οποία είχε και ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1980. Η Ρωσική Ομοσπονδία, (πλέον) κατέστησε σαφές πως ενίσχυση νατοϊκών δυνάμεων γύρω από το έδαφός της, θα συνεπαγόταν δυναμικές απαντήσεις. Η Ευρασιατική Ένωση, αποτέλεσε μια πρωτόλεια προσπάθεια γεωπολιτικής και γεωοικονομικής ανασυγκρότησης σε έναν χώρο που πλέον, δε διεκδικούσαν μόνο οι ΗΠΑ αλλά και η ταχύτατα αναδυόμενη Κίνα. Ο φόβος περικύκλωσης και «στραγγαλισμού», βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης ρωσικής στρατηγικής κουλτούρας.

Αμυνόμενη... επιθετικά

Πέραν από τη «δημοσιογραφική» και «ηθικολογική» κατακραυγή που εν πολλοίς, πληρώνει η Δύση σε πολλά άλλα ζητήματα που αφορούν τη διεθνή πολιτική, υπάρχει και η κατανόηση. Τα κράτη, όταν δρουν με τον Α’ ή τον Β’ τρόπο, δεν το κάνουν γιατί έχουν «προσωπικά» με κάποιο άλλο κράτος. Η Ρωσία, προσπάθησε (και προσπαθεί) να αποφύγει την περικύκλωση διασπείροντας την επιρροή της σε όλη την Ευρασία, έτσι ώστε 1) είτε να τη χρησιμοποιήσει ως αντάλλαγμα για να διατηρήσει την ελευθερία κινήσεων στην περιοχή της, 2) είτε για να «μπλοκάρει» συμφέροντα των άλλων δύο μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ και Κίνας). Η Ρωσία, απάντησε στην ουκρανική κρίση με την ταχύτατη προσάρτηση της Κριμαίας και απέφυγε την εσωστρέφεια που θα έφερνε η ενασχόλησή της με τα του Καυκάσου, διεκδικώντας επιρροή στη Συρία. Κριμαία και Συρία, θα εξασφάλιζαν με τον πιο δυναμικό τρόπο, αν μη τι άλλο, την απρόσκοπτη έξοδο της Ρωσίας στα θερμά ύδατα και τη διατήρηση του ισχυρού ενεργειακού δικτύου της. Χωρίς αυτά, η Ρωσία θα μπορούσε να καταρρεύσει.

Το νέο κάδρο των αμερικανορωσικών σχέσεων

Για πάρα πολλούς που έχουν συνηθίσει στην ιδεολογικοποίηση της διεθνούς πολιτικής, η προσέγγιση ΗΠΑ και Ρωσίας, φαντάζει μια «συνωμοσία». Φαίνεται απίστευτο και ύποπτο, κάτι που στο παρελθόν έχει γίνει πάμπολλες φορές. Το Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ, αποτελεί ένα μνημείο, προκειμένου να θυμόμαστε μέχρι που μπορεί να φτάσει η πρακτική της κατοχύρωσης των συμφερόντων. Στη διεθνή πολιτική, τις αποκλίσεις και τις συγκλίσεις-προσεγγίσεις, δεν τις φέρνουν τα πολιτεύματα, ούτε κώδικες αξιών. Αυτά, θα ήταν όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, πολυτέλεια. Τα συμφέροντα, φέρνουν κοντά ή απομακρύνουν και επιφέρουν συγκρούσεις.

Οι ΗΠΑ, νιώθουν οτι απειλούνται πολύ λιγότερο από τη Ρωσία. Θεωρούν πως η Κίνα αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τα παγκόσμια συμφέροντα της Ουάσινγκτον. Επιπρόσθετα, ο λανθασμένος χειρισμός της Ρωσίας, έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ να είναι σε αμηχανία καθώς ο Putin βρίσκεται –εκτός από τη Συρία- και στην Ινδία και στο Ιράν και στην Τουρκία, αλλά και στην Αίγυπτο και κάνει σκέψεις, για τη Λιβύη. Οι ΗΠΑ θα ήταν ικανοποιημένες αν την περιοχή της αστάθειας (Ευρύτερη Μέση Ανατολή) την «μοιράζονταν» με τη Ρωσία, αποφεύγοντας μεγάλη φθορά (οι ΗΠΑ) και αποκλείοντας παράλληλα, την Κίνα. Αυτό, σημαίνει πως οι ρωσοευρωπαϊκές σχέσεις και οι αντίστοιχες ευρωατλαντικές, θα περάσουν σε άλλη διάσταση. Η Ουκρανία, είναι ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του puzzle και η Ρωσία, έχει αρκετά «χαρτιά» υπέρ της, ώστε να διατηρεί το πάνω χέρι σχετικά με την τύχη της Ουκρανίας (ακόμη και της δυτικής Ουκρανίας). Παρόλα αυτά, το ό,τι έχει γίνει ως τώρα στην Ουκρανία και το τι εξελίσσεται σε Τουρκία και Συρία, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.

Οι διαστάσεις της Ουκρανικής κρίσης

Η Ουκρανική κρίση απειλεί την PAX AMERICANA. Εάν τεθεί σε έναν Στρατιωτικό ή σε έναν Διπλωμάτη το βασικό ερώτημα, για το ποιο συμφέρον εξυπηρετείται από την εμπλοκή της Δύσης στην κρίση της Ουκρανίας, η απάντηση φαίνεται να είναι σχετικά εύκολη. Αυτή είναι η στήριξη του υπέρτερου συμφέροντος των Δυτικών, δηλαδή των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, να διατηρήσουν την ειρήνη και την ελευθερία στην Ευρώπη.

Για να εξασφαλιστούν αυτά, έχουμε δημιουργήσει το σύστημα στρατιωτικών-πολιτικών εγγυήσεων που ρυθμίζονται από τα καταστατικά των δύο πολυμερών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που βασίζονται σε συμφωνημένους κανόνες. Το ΝΑΤΟ είναι ο κύριος μηχανισμός, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η εγγύηση της ασφάλειας των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εισέτι φροντίσει να διαθέτει αντίστοιχο αξιόπιστο μηχανισμό ανάληψης αμυντικών επιχειρήσεων για την πρόληψη και την επίλυση συγκρούσεων. Καθώς η ΕΕ είναι ανίκανη και απρόθυμη να εγγυηθεί τη στρατιωτική ασφάλεια ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ θα παραμένει η πιο σημαντική συμμαχία για τη διατήρηση της ειρήνης και της ελευθερίας κατά της οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής. Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ είναι ο Στρατιωτικός μοχλός άσκησης πολιτικής υπέρ των ΗΠΑ στην περιοχή της Ευρασίας.

Ο πιο καλόπιστος παρατηρητής που μπορεί να μην έχει σχέση με στρατιωτικές αναλύσεις, αντιλαμβάνεται ότι η κρίση της Ουκρανίας δεν αποτελεί μόνο μια απειλή για την ειρήνη και την τάξη στην Ευρώπη αλλά πρωτίστως είναι μια σύγκρουση που υπονομεύει την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ευρασιατικό γεωπολιτικό χώρο. Επίσης αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνο είναι να μείνουμε αδρανείς, καθώς η αδράνεια θα επιφέρει περαιτέρω κλιμάκωση από τα αντίπαλα στρατόπεδα. Μέχρι στιγμής οι επίσημες πολιτικές της Δύσης στην Ουκρανική κρίση μπορούν να αποτυπωθούν ως το ενδιαφέρον για να διατηρηθεί η Ευρώπη ασφαλής και ελεύθερη, κατηγορώντας τη Ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία ως μια παραβίαση της ευρωπαϊκής ειρήνης. Όλοι επικρίνουν την προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ρισκάρει για να το ανατρέψει. Η Δύση είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό δεν κοστίζει πολύ, ούτε στην ΕΕ, ούτε στο ΝΑΤΟ. Η εκτίμηση είναι ότι η πρόκληση από την κρίση στην Ουκρανία θα παραμείνει σε χαμηλή προτεραιότητα για τους δυτικούς ηγέτες και δεν πρόκειται να αναλάβουν μεγαλύτερους κινδύνους πέραν των κυρώσεων. Αυτό θα μπορούσε πιθανότατα να αλλάξει μόνο αν ήταν ορατός ο κίνδυνος διακύβευσης κυριαρχίας ευρωπαϊκών εδαφών από τη Ρωσία. Όσο ο Vladimir Putin μένει μακριά από τέτοιες ενέργειες, πιθανότατα θα κερδίσει ακόμη περισσότερα από ότι έχει ωφεληθεί μέχρι στιγμής.

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Φεβ 2017


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Το φετινό Συνέδριο για την Ασφάλεια, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες στο Μόναχο, ήταν εξόχως αποκαλυπτικό και ένα κομβικό γεγονός για τις εξελίξεις που έρχονται στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο.

Τα συμπεράσματα τα οποία μπορεί να εξάγει κανείς μέσα από μια προσεκτική ανάλυση των όσων ειπώθηκαν εκεί, είναι πολλά και ενδιαφέροντα.

Από την 20η Ιανουαρίου του 2017, που ο Ντόναλντ Τράμπ, ανέλαβε την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, το διεθνές σκηνικό βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, κυρίως στο επίπεδο των ηγεσιών, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με ρεαλισμό και οποιαδήποτε σοβαρή στρατηγική στον τυφώνα αλλαγής και κυρίως προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα, που ακούει στο όνομα Πρόεδρος Τράμπ. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει την σήψη και απώλεια νέων και ρεαλιστικών ιδεών που χαρακτηρίζει το διεθνές σύστημα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα όλος ο πλανήτης να έχει οδηγηθεί στα όρια του.

Το παγκόσμιο και εγχώριο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύστημα στερούμενο οποιουδήποτε στρατηγικής, περιορίζεται τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια εκστρατεία κριτικής έναντι του νέου Αμερικανού Προέδρου, η οποία χαρακτηρίζεται από μίσος, κακεντρέχεια και ξινίλα, που φέρνει στο μυαλό την ρήση ένας αλήτης στα σαλόνια. Και δυστυχώς τα σαλόνια διεθνή και εγχώρια δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο αλήτης έχει τη δυνατότητα και έχει αντιληφθεί το μήνυμα των καιρών που διανύουμε. Πίσω στο Μόναχο λοιπόν.

Στο Συνέδριο του Μονάχου ήταν παρών και μίλησαν όλοι οι σημαντικοί παίκτες και παρά το γεγονός ότι τον Αμερικανό Πρόεδρο εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος, Μάϊκ Πένς, η σκιά του Ντόναλντ Τράμπ, επισκίασε το σύνολο των εργασιών.

Η διεθνής κατακραυγή των τελευταίων εβδομάδων αναφορικά με την αντιμετώπιση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στο ΝΑΤΟ, είναι μαζική και ως συνήθως πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Εάν διαβάσει κανείς τη διεθνή και εγχώρια στις ΗΠΑ, ειδησιογραφία θα σχηματίσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση Τράμπ έχει αποφασίσει να βάλει λουκέτο στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει άρρηκτα για δεκαετίες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ιδιαίτερα στον τομέα της ασφάλειας.

Το Μόναχο για όποιον παρακολούθησε με προσοχή έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και αποκάλυψε το τραγικό επίπεδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα παραδοσιακά – συστημικά μέσα ενημέρωσης, και οι παπαγάλοι του συστήματος στο χώρο της πολιτικής και στις τάξεις των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Ο Αντιπρόεδρος Πένς, μεταφέροντας μήνυμα του Προέδρου Τράμπ, ξεκαθάρισε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η κυβέρνηση Τράμπ, υποστηρίζει αταλάντευτα το ΝΑΤΟ και τη σχέση ΗΠΑ – Ευρώπης. Την ίδια στιγμή όμως, ξεκαθάρισε επίσης κατηγορηματικά ότι όλοι οι Σύμμαχοι θα πρέπει να σηκώσουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η Συμμαχία και αυτή η στρατηγική σχέση. Το ίδιο ξεκάθαρος και με τη γλώσσα που χαρακτηρίζει έναν Στρατηγό των Πεζοναυτών, ήταν και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας (η καθοριστική προσωπικότητα στην διαμόρφωση πολιτικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Τράμπ) Τζέημς “Mad Dog” Μάτις.

Και εκεί που για εβδομάδες όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους, οι μάσκες έπεσαν. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στην ομιλία της ανέφερε ότι πρέπει και η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατό για να συνεισφέρει το 2% του ΑΕΠ που έχει συμφωνηθεί για κάθε μέλος του ΝΑΤΟ στις αμυντικές δαπάνες. Προς τι λοιπόν η αναστάτωση και η κατακραυγή;

Και σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε η τοποθέτηση του Υπουργού Εξωτερικών και Αντικαγκελαρίου, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τη Γερμανία να πιάσει το όριο των 25 δις που απαιτούνται για το 2% των αμυντικών δαπανών. Μάλιστα, χωρίς τσίπα φιλότιμο, χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα την Ελλάδα, που το κάνει εδώ και χρόνια, λέγοντας ότι δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, αλλά παρόλα αυτά δαπανά 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες. Ίχνος ντροπής για τον Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, του οποίου η χώρα και η κυβέρνηση έχει γονατίσει την Ευρώπη και την Ελλάδα με μια πολιτική λιτότητας η οποία δεν οδηγεί πουθενά και το μόνο που κάνει είναι να γεμίζει τα ταμεία του Βερολίνου με δις Ευρώ, στην πλάτη των κοινωνιών των χωρών του δημιουργήματος της Γερμανίας που ακούει στο όνομα Ευρωζώνη.

Και βέβαια η Καγκελάριος, που μόνο για ανόητη δεν μπορεί να την κατηγορήσει κανείς, αντιλαμβανόμενη ότι σφίγγει ο κλοιός, φρόντισε και πάλι στο Συνέδριο του Μονάχου, να παραδεχτεί για πρώτη φορά ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του Ευρώ, για να το παίζει ταυτόχρονα Πόντιος Πιλάτος, προσθέτοντας ότι η νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης είναι προσαρμοσμένη σε αδύναμες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, και η Γερμανία δεν είναι αυτή που καθορίζει την νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης. Μόνο ακατάσχετα γέλια μπορούν να προκαλέσουν αυτά τα επιχειρήματα της Καγκελαρίου, διότι στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας.

Μήπως απαντούσε στα σχόλια του Προέδρου Τράμπ, και τα επιχειρήματα του καθηγητή Μάλοκ, που αποκάλεσαν την Ευρωζώνη όχημα εκμετάλλευσης της Ευρώπης προς όφελος της Γερμανίας και το Ευρώ ένα προβληματικό και προς καταστροφή νόμισμα. Μετά τα λεγόμενα στο Μόναχο, άδικο έχουν.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος και η κυβέρνησή του εδώ και αρκετές εβδομάδες, και ειδικά τις τελευταίες ημέρες, μετά και την παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Στρατηγού Φλήν, βάλλεται πανταχόθεν, για δήθεν επιλήψιμες σχέσεις και στρατηγική Appeasement έναντι της Ρωσίας.

Και εδώ το Μόναχο ήταν εξόχως διαφωτιστικό. Ο Ρώσος, Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ έκανε μια τοποθέτηση φωτιά μιλώντας για μεταδυτική εποχή και για ανάγκη να περάσουμε σε ένα διεθνές σύστημα που θα βάζει τέλος στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, προειδοποιώντας τα ταυτόχρονα ότι η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία είναι πρόκληση στην οποία η Μόσχα θα απαντήσει, και το έχει ήδη κάνει. Για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ο κ. Λαβρόφ ζήτησε νέο πλαίσιο με βάση τον αλληλοσεβασμό, δηλαδή μια επιστροφή στην αποδοχή της Ρωσίας ως ισότιμης υπερδύναμης.

Οι Ευρωπαίοι με την κ. Μέρκελ στην πρωτοκαθεδρία μίλησαν σκληρά για τη Ρωσία και ζήτησαν συνέχιση της πίεσης προς τη Μόσχα. Και εδώ δεν μπορεί παρά να ρωτήσει κανείς. Με ποιανού τις πλάτες ο τσαμπουκάς; Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Μήπως οι ΗΠΑ; Γατί εάν Ναι τότε άδικο έχει ο Τράμπ;

Και για χάρη μια δίκαιης ανάλυσης, το εγχώριο στις ΗΠΑ, παραδοσιακό σύστημα εθνικής ασφάλειας τι επιθυμεί; Ο γραφικός πλέον Γερουσιαστής Μακέην, που φρόντισε στο Μόναχο να ρίξει τις μπηχτές του εναντίον του Προέδρου Τράμπ, σκίζοντας τα ρούχα του για τις παραδοσιακές αρχές της Δύσης, πως τοποθετείται σε αυτό; Θέλει να συνεχίσει να πληρώνει το μάρμαρο στο μεγαλύτερο μέρος του για την ασφάλεια της Ευρώπης, η Ουάσιγκτον;

Και αυτοί που στο εσωτερικό και στην Ευρώπη κατηγορούν τον Πρόεδρο Τράμπ και την κυβέρνησή του για κατευνασμό της Ρωσίας, τι είπαν ο Αντιπρόεδρος Πένς και ο Στρατηγός Μάτις, στο Μόναχο; Ξεκαθάρισαν ότι η Κριμαία πρέπει να επιστρέψει στην Ουκρανία, και δεν έκαναν βήμα πίσω στο θέμα της στρατηγικής του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας στην Ευρώπη. Ο κ. Πένς συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Ποροσένκο, στο Μόναχο.

Άρα, για μια ακόμη φορά άνθρακας ο θησαυρός για δήθεν σχέσεις Τράμπ με Ρωσία και κατευνασμό.

Συμπερασματικά λοιπόν το Μόναχο μας είπε πολλά και αποκαλυπτικά. Αποκάλυψε τη γύμνια του παραδοσιακού συστήματος, το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του έχουν πλήρη επαφή με την πραγματικότητα, τη γύμνια της ΕΕ και των ευρωπαϊκών ηγεσιών, αλλά κυρίως το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε μια κομβική στιγμή κατά την οποία θα κριθούν πολλά και θα διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές σύστημα πολιτικό οικονομικό και στον τομέα της ασφάλειας.

Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του το έχουν αντιληφθεί και όπως όλα δείχνουν έχουν αποφασίσει να το διαμορφώσουν. Το ξεφτισμένο διεθνές σύστημα, το αποσαθρωμένο παραδοσιακό σύστημα στις ΗΠΑ φαίνεται πως αρνούνται να καταλάβουν ότι έχουν πεθάνει. Το Συνέδριο στο Μόναχο, έδειξε ότι αρχίζουν να παίρνουν λίγο χαμπάρι.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν ρότα και θα προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Εάν όχι τότε πάμε για μεγάλη ταραχή και στην Ευρώπη θα είναι πολύ επίπονη.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Φεβ 2017


Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν κάλεσε σήμερα για την «αποκατάσταση του διαλόγου» ανάμεσα στις ρωσικές και τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

«Στο πιο υψηλό επίπεδο πρέπει να καλλιεργήσουμε τη συνεργασία στον τομέα κατά της τρομοκρατίας με τους ξένους εταίρους μας», δήλωσε ο Πούτιν στη διάρκεια μιας τελετής ενώπιον αξιωματούχων των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών (FSB), προσθέτοντας ότι επιθυμεί «την αποκατάσταση του διαλόγου με τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών του ΝΑΤΟ».

«Δεν είναι δικό μας λάθος αν διακόπηκε και δεν αναπτύχθηκε», διευκρίνισε ο ρώσος πρόεδρος, ο οποίος πρόσθεσε πως είναι «προφανές πως στον τομέα της μάχης κατά της τρομοκρατίας, όλες οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί οφείλουν να συνεργαστούν».

Συγχαίροντας τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν διευκρίνισε πως οι τελευταίες απέτρεψαν το 2016 «45 εγκλήματα τρομοκρατικής φύσης», μεταξύ των οποίων και 16 επιθέσεις.

Είπε επίσης πως 53 αξιωματικοί και 386 πράκτορες ξένων υπηρεσιών ασφαλείας αποκαλύφθηκαν στη Ρωσία το 2016, προσθέτοντας πως «η δραστηριότητα των υπηρεσιών ασφαλείας στη Ρωσία δεν μειώνεται».

Ο ρώσος πρόεδρος κατήγγειλε επίσης τις επιθέσεις στον κυβερνοχώρο στόχο των οποίων αποτέλεσε η Ρωσία και οι οποίες σύμφωνα με τον ίδιον τριπλασιάστηκαν σε σχέση με το 2015, καλώντας να αυξηθούν οι κυβερνητικοί πόροι στον τομέα της μάχης κατά του κυβερνο-εγκλήματος.

Μεταξύ των κινδύνων για την ασφάλεια της χώρας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατονόμασε ωστόσο το ΝΑΤΟ το οποίο, κατά τη σύνοδο κορυφής στη Βαρσοβία τον Ιούνιο, «προσδιόρισε τη Ρωσία ως την κύρια απειλή που αντιμετωπίζει και καθιστά τον περιορισμό της την κύρια αποστολή του».

«Προς τον σκοπό αυτόν, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ συνεχίζεται», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος.

Στο μεταξύ, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε σήμερα ότι δεν θεωρεί πως υφίστανται οι συνθήκες για στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία.

Ο Μάτις έκανε τις δηλώσεις αυτές έπειτα από μια σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες κατά την οποία έδωσε διαβεβαιώσεις για τη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών στη συμμαχία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από «την ισχύ του διατλαντικού δεσμού».

Απαντώντας σε ερώτηση αν είναι δυνατό σήμερα να έχει κανείς εμπιστοσύνη στη Ρωσία ο Τζέιμς Μάτις απάντησε: «Το θέμα με τη Ρωσία είναι ότι πρέπει να συμμορφωθούν με το διεθνές δίκαιο όπως αναμένει κανείς από κάθε λογικό έθνος σε αυτό τον πλανήτη».

«Δεν είμαστε σε θέση τώρα να συνεργαστούμε σε στρατιωτικό επίπεδο. Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες μας θα συναλλαγούν και θα προσπαθήσουν να βρουν κοινό έδαφος», πρόσθεσε ο νέος επικεφαλής του Πενταγώνου.

Απαντώντας σε άλλη ερώτηση, αν πιστεύει πως η Ρωσία παρενέβη στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, ο Μάτις είπε: «Αυτή τη στιγμή, θα έλεγα απλώς πως δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες είτε ότι αναμίχθηκαν είτε ότι προσπάθησαν να αναμιχθούν σε έναν αριθμό εκλογών στις δημοκρατίες».

Ο Μάτις είχε πει σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση του ΝΑΤΟ χθες πως η συμμαχία πρέπει να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά τις πιθανότητες αποκατάστασης μιας σχέσης συνεργασίας με τη Μόσχα και να διασφαλίσει ότι οι διπλωμάτες της θα «διαπραγματευθούν από θέση ισχύος».

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν μια λακωνική απάντηση από τον ρώσο υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού.

«Οι προσπάθειες να οικοδομηθεί ένας διάλογος με τη Ρωσία από θέση ισχύος θα ήταν ανώφελες», δήλωσε ο Σοϊγκού, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Ο Μάτις ανταπάντησε: «Δεν χρειάζεται καθόλου να απαντήσω στη ρωσική δήλωση. Το ΝΑΤΟ συμβόλιζε πάντα τη στρατιωτική ισχύ και προστασία των δημοκρατιών και των ελευθεριών που σκοπεύουμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Φεβ 2017


Ένα απίστευτο γεωστρατηγικό πόκερ βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της Συρίας, με τη ρωσική διπλωματία να έχει στριμώξει άγρια της Τουρκία η οποία αφενός δεν έχει το παραμικρό περιθώριο να παρουσιαστεί ότι «τα σπάει» με τη Μόσχα, τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο στην Ουάσιγκτον, ενώ ακόμα και τότε, οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας ορθώνουν πανομοιότυπα τείχη, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να έχουν κάθε λόγο να βρίσκονται σε απόγνωση, αφού το «παιχνίδι» να προσπαθήσουν να παίξουν τη Ρωσία απέναντι στις ΗΠΑ και τούμπαλιν, τελικά έχει ως αποτέλεσμα τη συντριβή της Άγκυρας ανάμεσα στους δυο κολοσσούς της διεθνούς πολιτικής…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Οι εξελίξεις είναι λογικό να προκαλούν τρομερό εκνευρισμό στην Άγκυρα, αφού είναι αντιμέτωποι ουσιαστικά με την ευθυγράμμιση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και της Συρία που ακολουθούν όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι τη μέση οδό στην προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης και έναρξης μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει σε κάποιου είδους κρατική μορφή στη Συρία, αφού φαίνεται πως προς το παρόν προκρίνεται η μη αλλαγή των συνόρων της Συρίας.

Η μέση οδός έχει στο επίκεντρο τους Κούρδους, στους οποίους ναι μεν δεν δίνουν κρατική υπόσταση, άρα πραγματοποιώντας μια υποχώρηση στους τουρκικούς όρους, αλλά σε αντάλλαγμα πηγαίνουν στο αμέσως επόμενο στάδιο, εξετάζοντας τη μετατροπή της Συρίας σε Ομοσπονδία ή Συνομοσπονδία, στο πλαίσιο της οποίας οι Κούρδοι της Συρίας τουλάχιστον θα αυτοκυβερνηθούν. Μόνο που και αυτή η εξέλιξη είναι δυσμενέστατη για την Τουρκία, παρότι λιγότερο από τη δημιουργία κουρδικού κράτους στα σύνορά της.

Σήμερα ξεκινούν εκ νέου οι συνομιλίες στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Άστανα, με την Τουρκία να είναι παγιδευμένη εκεί, θύμα της ανάγκης της να παραστήσει ο Ερντογάν τον διεθνή παράγοντα, δίπλα στον Πούτιν, για να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς, μόνο που οι Ρώσοι τον άφησαν «να κάνει το κομμάτι του» με στόχο να τον παγιδεύσουν και το κατάφεραν!

Οι απόψεις των δυο πλευρών απέχουν πολύ, με τους Ρώσους να εκπροσωπούνται από τον ορισμένο από τον Βλαντιμίρ Πούτιν «προεδρικό αντιπρόσωπο» για το θέμα, Αλεξάντερ Λαβρέντιεφ, ενώ οι Τούρκοι προσπαθώντας να τις υποβαθμίσουν για να απεμπλακούν, έστειλαν από επικεφαλής διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών!

Παράλληλα, οι Τούρκοι διαμηνύουν ότι δεν θα πρέπει να υποκατασταθούν οι επίσημες συνομιλίες στη Γενεύη υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που αρχίζουν ξανά στις 23 Φεβρουαρίου και επιμένουν ότι μοναδικό θέμα συζήτησης δεν μπορεί να είναι άλλο από τους στρατιωτικούς κανόνες που θα πρέπει να εφαρμοστούν ώστε να διατηρηθεί η κατάπαυση του πυρός! Διακρίνουμε μια συγκεκαλυμμένη απειλή ανάφλεξης ή λανθάνουμε;

Η Ρωσία βέβαια αναγκάζεται να συνεχίσει αν τηρεί διπλωματική στάση, καθώς ενοχλούμενο φέρεται να είναι και το Ιράν, καθότι ας μην ξεχνούμε, ότι οι γειτνιάζουσες σε συνοριακές περιοχές κουρδικές μειονότητες είναι το πρόβλημα που ένωναν παραδοσιακά Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν, αν και καθεμιά χώρα υπέκυπτε από καιρού εις καιρόν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει την κουρδική μειονότητα του αντιπάλου για να τον αποσταθεροποιήσει, εάν τα πράγματα δεν έβαιναν καλώς στις διμερείς σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη μια εξέλιξη που καταγράφεται από χθες στη Μόσχα, καθώς ξεκίνησε συνέδριο στο οποίο συμμετέχουν Κούρδοι προερχόμενοι και από τις τέσσερις χώρες που φιλοξενούν τους προαναφερθέντες γειτνιάζοντες κουρδικούς πληθυσμούς, την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, προκαλώντας σύγκρυο κυρίως σε Άγκυρα και Τεχεράνη.

Παρότι οι Ρώσοι τηρούν χαμηλό προφίλ, τα κουρδικά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν τη διοργάνωση ως «Κουρδικό Εθνικό Συνέδριο»! Μοναδική απουσία το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) του βορείου Ιράκ, γνωστός σύμμαχος της Άγκυρας, ενώ η παρουσία των Κούρδων της Συρίας και του PYD, αποτελεί άδειασμα στην Τουρκία που είχε μπλοκάρει τη συμμετοχή τους στις συνομιλίες της Άστανα στις 23-24 Ιανουαρίου.

Η Τουρκία πλέον περιμένει με αγωνία για το αποτέλεσμα της μελέτης του αμερικανικού Πενταγώνου για τη στρατηγική στο Ιράκ και τη Συρία, όπου χθες διέρρευσε πως είναι ενδεχόμενη εισήγηση στον Λευκό Οίκο να διατάξει την αποστολή τακτικών στρατευμάτων στο έδαφος!

Ωστόσο, το καθυστερημένο τηλέφωνο Τραμπ-Ερντογάν που έστειλε τα κατάλληλα μηνύματα, καθώς επίσης και η αποχώρηση του αντιστράτηγου και πρώην διευθυντή της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών DIA, από το πόστο του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, ένα πρόσωπο με το οποίο είχαν καλλιεργηθεί εγκαίρως σχέσεις, οδηγούν στο μάλλον ασφαλές συμπέρασμα, ότι οι όροι επιστροφής στην «αγκαλιά» των ΗΠΑ θα είναι δυσμενείς, ενώ αν αυτό προχωρήσει, η Τουρκία θα έχει μετατραπεί σε έρμαιο στη βούληση της Μόσχας.

Να υπογραμμίσουμε καταληκτικά, ότι αυτή η αναταραχή και οι ζυμώσεις που αφορούν το κουρδικό ζήτημα, συμπίπτουν με την 18η επέτειο του δράματος που οδήγησε στην απαγωγή του Αμπντουλάχ Οτζαλάν από την Κένυα, μετά από συνδυασμένη επιχείρηση ανάμεσα στην αμερικανική CIA και την τουρκική MIT, ενώ βρισκόταν στα χέρια των ελληνικών αρχών.

Δυο δεκαετίες σχεδόν αργότερα, η Άγκυρα αρνείται να κατανοήσει ότι το εν λόγω ζήτημα δε χωρά στρατιωτικά αλλά πολιτική λύση, αφού δεν πρόκειται για μια μικρή πληθυσμιακή ομάδα, αλλά ένα ολόκληρο έθνος. Τις διαπραγματεύσεις αυτές τίναξε στον αέρα ο Ερντογάν όταν αντελήφθη ότι οι συνομιλίες δεν τον βοηθούσαν εκλογικά… κι ας βάζει τώρα τον ελεγχόμενο τουρκικό Τύπο να γράφει ότι οι συνομιλίες της περιόδου 2012-2015 κατέρρευσαν επειδή το PKK άρχισε εκ νέου επιθέσεις.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Φεβ 2017


Η κρίσιμη συγκυρία που βρίσκεται από απόψεως στρατηγικής ισορροπίας ολόκληρος ο πλανήτης, αναμένεται να μεγιστοποιήσει τη σημασία της ετήσιας Διάσκεψης για την Ασφάλεια στο Μόναχο, πρωτεύουσα της Βαυαρίας, στη Γερμανία, την Παρασκευή και το Σάββατο.

Η είδηση κάνει τον γύρο του κόσμου από το πρωί, καθώς ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοφ, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο για την πραγματοποίηση της πρώτης συνάντησης των υπουργών Εξωτερικών Ρωσίας και ΗΠΑ, Σεργκέι Λαβρόφ και Μαξ Τίλερσον.

Εκεί θα έχουμε τις πρώτες ενδείξεις, εάν όλα όσα έχουν γίνει στο εσωτερικό των ΗΠΑ και γενικότερα διεθνώς που εμπλέκουν τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Μόσχας, «πάγωσαν» λίγο το ειλικρινές χαμόγελο που διέκρινε κανείς, όταν ο Τίλερσον συναντούσε τη ηγεσία του Κρεμλίνου με την ιδιότητα του επικεφαλής της ExxonMobil, έχοντας αποδείξει ότι ξέρει να συνεργάζεται με τους Ρώσους, οι οποίοι προχώρησαν μάλιστα και στη βράβευσή του.

Εναλλακτικά, ή επιπρόσθετα, οι δυο υπουργοί Εξωτερικών θα μπορούσαν να συναντηθούν μια μέρα νωρίτερα, στη διάρκεια της Υπουργικής Διάσκεψης της «Ομάδας των 20» (G20) που θα πραγματοποιηθεί στη Βόνη την Πέμπτη και την Παρασκευή… Το σίγουρο είναι πως κάτι θα γίνει.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


12 Φεβ 2017


Η κομμουνιστική καμαρίλα μεταξύ των ηγετών της Ε.Ε. και ο κίνδυνος της διάσπασής της

Τον προηγούμενο Νοέμβριο, αποδεχόμενος την ευγενική πρόσκληση του πρέσβη Τάσου Βαρελά, μίλησα στο ετήσιο φόρουμ του Ελληνορωσικού Συνδέσμου «Ιωάννης Καποδίστριας» στο Ζάππειο Μέγαρο. Πριν ανέβω στο βήμα, ο διευθύνων τη συνεδρία, στενός συνεργάτης του προέδρου Πούτιν, Γιακούνιν, έδωσε τον λόγο σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου της Μόσχας. Μίλησε στα ρωσικά, ήταν αδύνατον να τον καταλάβω, ωστόσο μου έκανε μεγάλη εντύπωση η θύελλα των επαναλαμβανόμενων χειροκροτημάτων που συνόδευε κάθε ατάκα που ξεστόμιζε με τη χαρακτηριστική βαριά προφορά του.

Ρώτησα έναν Ελληνα που ήξερε ρωσικά «τι λέει αυτός;» -με έτρωγε η περιέργεια, γιατί τον διαδεχόμουν στο βήμα- και η απάντηση που έλαβα με εξέπληξε. «Υβρίζει την Ευρώπη και την παρομοιάζει με κομμουνιστικό καθεστώς» μου είπε και πρόσθεσε: «Λέει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες τού θυμίζουν τα πολίτ μπιρό του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Οταν διαφωνούσαν, συγκεντρώνονταν κάπου μυστικά, γεφύρωναν τις διαφωνίες τους και έπειτα συνεδρίαζαν επισήμως, όπου “ομόφωνα” κατέληγαν σε αποφάσεις. Τα ίδια κάνουν και οι Ευρωπαίοι στις συνόδους κορυφής. Αντιγράφουν την κομμουνιστική καμαρίλα». Εφυγα από το φόρουμ προβληματισμένος, γιατί το κυρίαρχο στοιχείο του, η συνισταμένη των τοποθετήσεων των Ρώσων προσκεκλημένων, ήταν το μίσος για την Ευρώπη. Ακριβέστερα, για αυτή την Ευρώπη. Εκτοτε πέρασαν τέσσερις μήνες και το νεότερο στοιχείο, ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε, είναι πως αυτή η Ευρώπη, πλην των Ρώσων, έχει απέναντί της τους Αγγλους, τους Αμερικανούς, αλλά και τους μισούς Ευρωπαίους. Αυτή η «γερμανική» Ευρώπη, εννοείται.

Τους Αγγλους και τους Αμερικανούς γιατί, ενώ ήραν τις επιφυλάξεις τους και έβαλαν πλάτη στην επανένωση της Γερμανίας, το «ευχαριστώ» που έλαβαν από τους αχάριστους προτεστάντες ήταν η επίθεση στις οικονομίες τους. Τους ίδιους τους Ευρωπαίους, γιατί οι Γερμανοί άλλαξαν τη φιλοσοφία του ευρώ και το προσάρμοσαν στα συμφέροντά τους. Από επενδυτικό νόμισμα, με προορισμό να αποτελεί τον κράχτη για την τοποθέτηση κεφαλαίων και την εγκατάσταση επιχειρήσεων στο έδαφός τους, το κατέστησαν εξαγωγικό νόμισμα, με προορισμό να παράγει γερμανικά πλεονάσματα.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, φέτος η Ευρώπη της Γερμανίας βρίσκεται για πρώτη φορά στην Ιστορία της χωρίς σύμμαχο αναφοράς ανάμεσα στην Αμερική και τη Ρωσία. Εάν συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο, με αυτή την ηγεσία και με αυτά τα μυαλά, η Γερμανία δεν θα πληρώσει μόνο για τον εαυτό της, αλλά θα πάρει στον λαιμό της και την υπόλοιπη ήπειρο. Θα υπογράψει αυτή τη διάσπαση της Ενωσης, το «πουλόβερ» της οποίας άρχισε να ξηλώνει με τη στρατηγική ψήφο του στο δημοψήφισμα για το Brexit o βρετανικός λαός. Κατά τούτο, τυχόν επικράτηση Μέρκελ, άνευ Σόιμπλε στο γενικό κάδρο, με την παράλληλη ανάρρηση του Φρανκ Σταϊνμάιερ στην προεδρία της Γερμανικής Ομοσπονδίας, ίσως αποτελέσει τον καταλύτη για γενικότερες εξελίξεις στην ήπειρό μας, καθώς -μην το ξεχνάμε ποτέ- η καγκελάριος είναι πιστή οπαδός του δόγματος του ευρωατλαντισμού. Κάθε άλλο αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό και για την Ευρώπη και για τη Γερμανία.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου