Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2017


Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ορκίστηκε. Αν και φαίνεται να προτιμάει πολύ πιο άμεσες ατάκες, δε θα διαφωνούσε πολύ αν του βάζαμε στο στόμα το διάσημο ρητό του συμβόλου-ηγέτη της Ινδίας, του Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά τους νικάς». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εγκιβωτίσουμε τα ιδανικά του Γκάντι στο νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως η προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον οδήγησε στο χορό με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υπό τον αξέχαστο και μοναδικό ήχο του Frank Sinatra και του “My way”, μπορεί να ταιριάξει με αυτά που ανέφερε ο Γκάντι.

Πράγματι, ο Τrump αγνοήθηκε όταν ανέβαινε. Όταν ήταν σε επίπεδο «νηπιακής βιομηχανίας», όπως θα λέγαμε στην οικονομία. Οι αστείες ατάκες του, οι φρενήρεις και κατά πάντων, άκομψες επιθέσεις του, χλευάστηκαν. Ξέχασαν οι χλευάζοντες ωστόσο, δύο πράγματα. Το πρώτο, είναι ότι το πώς λέγεται κάτι με τι λέγεται, δεν ταυτίζονται πάντα. Η εκλογή του Trump, διαχώρισε μια και καλή τη ρητορική από την πολιτική. Όταν ξεκίνησαν να τον αντιμετωπίζουν πολιτικά, ήταν ήδη αργά. Αναστάτωσε ένα ολόκληρο... Ρεπουμπλικανικό κόμμα, έκανε Ρεπουμπλικανούς να συνεργάζονται με Δημοκρατικούς. Με όρους εμπορικού πεζοδρομίου, «χάλασε την πιάτσα» για τα καλά. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο Trump, η κυρία Clinton με τον Putin και τα παραμύθια; Κάποια παραμύθια, έχουν δράκο...

Το τέλος της πολιτικής ανάλυσης με όρους showbiz

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το «κουτσομπολιό». Μόνη τους δυναμική, η πρόκληση ενασχόλησης των άλλων, μαζί τους. Αυτή η τάση, όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, οδηγεί σε υπερ-ερμηνείες και σε παρ-ερμηνείες. Ενώ τα lobbies που υποστήριζαν την κυρία Clinton ασχολούνταν με την «προσωπική» σχέση του Trump με τον Putin, εκείνος με αλαζονική σιγουριά, έλεγε πως «μπορώ να πυροβολήσω στη μέση του δρόμου κάποιον και να μη χάσω ούτε έναν ψηφοφόρο». Απίστευτα πράγματα.

Εξ’ όσων γνωρίζουμε, ο Χένρι Κίσσινγκερ μπορεί να είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Putin και Trump. Είναι πλέον σίγουρο πως ο ένας, έδινε τροφή στον άλλον. Στον κόσμο που οι δύο τους αντάλλαξαν κολακευτικά σχόλια, η συμπάθεια διαρκεί όσο το κοινό συμφέρον. Η σύγκλιση. Κάποτε, ένας καθηγητής μου, μου είχε πει πως «στο τέλος, αγαπούμε τον εαυτό μας». Κάπως έτσι, σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι οργανισμοί, τα κράτη. Ποιες είναι οι επιταγές της πραγματικότητας που καθορίζουν όμως την προσώρας, σύγκλιση Trump και Putin;

Η Αιώνια Σοφία...του Ρεαλισμού

Στο τελευταίο debate πριν την ιστορική 8η Νοεμβρίου 2016, ο Τrump, με κυνικό χιούμορ απάντησε στις κατηγορίες της κυρίας Clinton για συνεργασία του νυν (πλέον) POTUS με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος, πως «Τόσο διάτρητο που είναι το σύστημα που διοικεί η κυβέρνηση Obama, πώς να μην λάβουν δράση οι Ρώσοι;». Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να έχει σταθερούς πυλώνες, όμως έχει και «υδραυλικό τιμόνι» και αλλάζει «ταχύτητες» ανάλογα με τη ροή των διεθνών εξελίξεων.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο δομικός ρεαλισμός του οποίου πνευματικός πατριάρχης είναι ο Kenneth Waltz, το διεθνές σύστημα είναι εκείνο που παρέχει τις ορίζουσες χάραξης της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, όσο «ηγετόμορφο» και να είναι ένα πολιτικό σύστημα (π.χ. ρωσικό) οι λήπτες μιας απόφασης περιορίζονται στην ελευθερία κίνησής τους, από τη δυναμική του αθροίσματος των διεθνών εξελίξεων. Οι ΗΠΑ, είναι η συντηρητική δύναμη του διεθνούς status quo. Στη βιβλιογραφία, ο όρος «συντηρητική δύναμη», πόρρω απέχει από την ιδεολογική χρήση του όρου. Οι ΗΠΑ, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος και επιθυμούν να τη διατηρήσουν.

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηριστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ως παθητική. Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δε συνιστούν απαραίτητα στοιχειοθέτηση της λεγόμενης «εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλιών». Πολλές φορές, η επιθετικότητα ή η παρεμβατικότητα, έχουν αμυντικά χαρακτηριστικά. Η Μέση Ανατολή, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ σε μια περιοχή που αποτελεί και την περιφερειακή αυλή της Ελλάδας, έχει μειωθεί. Γιατί όμως;

Το Pivot στην Ασία που ο... Bill Clinton δεν είχε δει

Άλλοτε, η Τριγωνική Διπλωματία του Richard Nixon που σε πολλά μπορεί να συγκριθεί με τον Trump (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) ήταν εκείνη που ουσιαστικά, έδωσε τη νίκη στις ΗΠΑ έναντι στην ΕΣΣΔ. Τότε, η Κίνα αναβαθμίστηκε και έγινε ο άσπονδος σύμμαχος των ΗΠΑ. Διεκδίκησε τη θέση της ηγέτιδας δύναμης των χωρών του Τρίτου Κόσμου, προσφέροντας έτσι το Πεκίνο στις ΗΠΑ, «καλές υπηρεσίες», καθώς αποφεύχθησαν οι «μπολεβικοποιήσεις» αρκετών λαών. Το κακό για τις ΗΠΑ, είναι πως η Κίνα, σήμερα, συνεχίζει να μην ανατιμά το νόμισμά της και να υιοθετεί εμπορικές πρακτικές που «δικαιολογούνται» από το Πεκίνο, με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή Bill Clinton, μολονότι ανθηρή για τις ΗΠΑ οικονομικά, (είχαν το πλεονέκτημα της ανάληψης μιας ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) ξοδεύτηκε στις διεθνείς υποθέσεις στην κατοχύρωση αμερικανικών θέσεων στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που κατά τραγική ειρωνεία, χάθηκε για τις ΗΠΑ από το Μάαστριχτ και μετά, αφού η Γερμανία, εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον την αμερικανική πλειοδοσία ενδιαφέροντος στην Ευρώπη.

Σε κάθε διαπραγμάτευση στο G7, G20 ή στον Π.Ο.Ε, η Κίνα λέει: «Είμαστε αναπτυσσόμενη δύναμη». Οι ρήτρες που ισχύουν για τέτοιες χώρες, άρουν τη ρήτρα του μάλλον ευνοούμενου κράτους. Τα αποτελέσματα για τις ΗΠΑ, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διατήρησης των διεθνών συσχετισμών ισχύος υπέρ της, δεν ήταν καλά. Στα έτη της κυβέρνησης Οbama, η Κίνα, με βάση το ΑΕΠ έγινε η πρώτη οικονομία στον πλανήτη ενώ και φέτος, προβλέπεται να διατηρήσει ρυθμούς ανάπτυξης που αγγίζουν το 6,5%, παρά τα πολλά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει. Η Ασία λοιπόν, είναι η Ήπειρος που πλέον κλέβει τα φώτα από την Ευρώπη. Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, η Ασία παρουσιάζει πληθυσμιακή και οικονομική έκρηξη που και οι δύο αυτές εκρήξεις, αποτελούν τη μαγιά του Καπιταλισμού, του δυτικού Καπιταλισμού. Τραγική ειρωνεία, στην Ασία, εφαρμόζεται πολύ πιο αποτελεσματικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο «Δράκος», η Κίνα δηλαδή, αποτελεί για τις ΗΠΑ τον επόμενο αντίπαλο που θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος. Ο Βοναπάρτης κάποτε το έλεγε «Αν ξυπνήσει ο γίγαντας (για Κίνα) ο κόσμος θα είναι πολύ διαφορετικός».

Ένα καλό DEAL για τη Ρωσία...

Ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αυξανόταν και περιοχές σαν το Detroit μετατρέπονταν σε μνημεία παλιών καλών καιρών που το model of self made man και το American Dream λάμβαναν χώρα, σε πληθωρισμό βρισκόταν μια ρωσοφοβία άνευ προηγουμένου. Η Ρωσία, είναι πολύ μεγάλη χώρα και πολύ ισχυρή για να πέφτει σε αξιωματικά συνθήματα σαν αυτό του Brzezinski «Με την Ουκρανία, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, χωρίς αυτήν, είναι τίποτε». Με άλλα λόγια, θα ήταν επικίνδυνο ακόμη και για τη συλλογική ειρήνη και ασφάλεια ένας εγκλωβισμός της Ρωσίας με όρους zero sum game. Την ώρα που ο πληθωρισμός ρωσοφοβίας αυξανόταν ραγδαία και το blame game έδινε και έπαιρνε, η Ρωσία βρήκε το αντάλλαγμα που θα προσέφερε στις ΗΠΑ, προκειμένου οι ΗΠΑ, να δεχτεί πως Εγγύς Ανατολή, Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη ρωσική παρουσία. Η Ρωσία, «ανοίχθηκε» στο Ιράν, υπέγραψε στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες με την Κίνα και ήρθε στη θέση που ήθελε, διατηρώντας τον πρώτο λόγο σε Ουκρανία και Συρία και ενεργειακά, κρατά «όμηρο» την Ε.Ε. Ήρθε στη θέση του διακυβεύματος, που σε μια διαπραγμάτευση που λαμβάνει χώρα είτε στον μικρόκοσμο (μικρές, καθημερινές συμφωνίες) είτε στον μακρο-κοσμο των διεθνών σχέσεων, είναι η καλύτερη δυνατή.

Για να «τιμωρηθεί» ο Δράκος, συμμαχούν ο Κόνδορας και η Αρκούδα

Ήδη ο Χένρι Κίσσινγκερ έδωσε τον παλμό. Οι ΗΠΑ πρέπει να επανακτήσουν τον έλεγχο της Ευρώπης, (δική μας, ελεύθερη απόδοση της διπλωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε) και να συνάψει δεσμούς με Ρωσία και Κίνα. Μια αρχαία συμβουλή που πάντα κρατά διαχρονική αξία είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Οι εμμονές, είναι δύσκολο να υποχωρήσουν. Υποχωρούν μόνο όταν υπάρχει κίνητρο στη στρατηγική. Αυτό, που ορίζουμε ως συμφέρον.

Η Ρωσία, δε θέλει να δει την Κεντρική Ασία και την Βορειο-ανατολική Ρωσία να γίνονται κινεζικά προπύργια. Στα σινο-ρωσικά σύνορα, οι πάμπτωχες και ακριτικές ρωσικές περιοχές, ελέγχονται οικονομικά από την Κίνα και η αραιοκατοικημένη τους πυκνότητα, τρομάζει τη Ρωσία η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεν μπορεί να έχει τέτοια μέτωπα. Και Κίνα και ΗΠΑ ως αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν ένας ρωσικός εφιάλτης. Οι ΗΠΑ από την άλλη, γνωρίζουν ότι ως υπερπόντιοι εξισορροπητές, δεν μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές και σε Βαλτικές χώρες και σε Βόρειο Παγωμένο και σε Μέση Ανατολή και σε Κεντρική Ασία και σε μια διαλυμένη Ευρώπη. Ξέρουν επίσης, πως το ΝΑΤΟ διοικείται πολύ δύσκολα και το βλέπουν με ένα γειτονικό μας case study, την Τουρκία. Η «ομηρία» της Τουρκίας από τη Ρωσία, δε δείχνει τίποτε παραπάνω από 1. Την ανελαστική για τον σύγχρονο κόσμο δομή του ΝΑΤΟ 2. Το ρωσικό κάλεσμα προς τις ΗΠΑ για επαναδιαπραγμάτευση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρωσία, βρίσκεται και στις 5 χώρες-κλειδιά της περιοχής. (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως το follow the money είναι ανάμεσα στην περιοχή του Ινδικού και στην Κίτρινη Θάλασσα. Αυτή η τεράστια έκταση, (και σε αριθμούς πληθυσμού, πόρων, οικονομικής αξίας) θα κρίνει το αμερικανικό μέλλον. Οι ΗΠΑ στο δίλημμα «διατήρηση υπερέκτασης-συστολή και στρατηγική παρουσία», θα επιλέξουν το δεύτερο. Είναι η μόνη περίπτωση για να συνεχίσουν να είναι η συντηρητική δύναμη των διεθνών εξελίξεων και να δημιουργήσουν μια νέα στρατηγική, εξίσου καινοτόμα με αυτήν που κάποτε εφάρμοσε ο George Kennan για να ανασχέσει τη σοβιετική επιρροή.

Η Ρωσία, θα είναι για τις ΗΠΑ ένας «κατ’ ανάγκην» εταίρος, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως η Κίνα οφείλει να ανασχεθεί. Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, θα βελτιωθούν αρκετά, δε θα ευθυγραμμιστούν όμως. Δε γίνεται δυνάμεις τέτοιου βεληνεκούς να ευθυγραμμιστούν καθώς βασική αρχή μιας διαπραγματευτικής ευθυγράμμισης, είναι πως οι διακυβευτές, δε γίνεται να θέλουν ακριβώς τα ίδια. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμούν ηγεμονία, επομένως ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος. Τα όρια αυτού και οι προτεραιότητες μόνο, περνούν σε διακυμάνσεις.

Για κάποιους, αυτό είναι αδιανόητο όμως η ιστορία έχει αποδείξει πως το μόνο αδιανόητο, είναι να μην υπάρχει συμφέρον. Φόβος, δόξα και συμφέρον, συνεχίζουν να επηρεάζουν καθετί ανθρώπινο. Αλλαγή στην ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αν η βιολογία το θελήσει. Μέχρι τότε, οι σκοποί παραμένουν πάντα ίδιοι και αλλάζουν μόνο τα μέσα. Ο Τrump, θα ακολουθήσει αυτά τα παραδείγματα καθώς η φάση της αμερικανικής ανασυγκρότησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι αναπόφευκτη. Οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν, ούτε ζουν το τέλος της ηγεμονίας τους. Απλά ανασυγκροτούνται για τον πρώτο μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό που λαμβάνει χώρα, ενόσω συνιστούν υπερδύναμη. Ο κόσμος και η θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, δεν είχε λάβει χώρα ούτε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αντί Επιλόγου:

Πίσω από τις αναλύσεις περί προσωπικών σχέσεων, υπάρχουν πάντα συμφέροντα που τις διαμορφώνουν.

Ο Richard Nixon, το 1970 είπε για το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ (κάτι που πρέπει να μάθουμε καλά και στην Ελλάδα): «Πρέπει τα συμφέροντά μας να διαμορφώνουν τις δεσμεύσεις μας και όχι το αντίστροφο».

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Καλύτερα να καταστραφούν τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, παρά να τα θέσει η Ρωσία υπό τον έλεγχό της. Αυτό φαίνεται να σχεδιάζουν ΗΠΑ! Ποιος το λέει;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. 

Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας. 

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η τήξη των Αρκτικών πάγων και η ενιαία Ευρασία

Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.
Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές. 

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις. 

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. 

Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος.

Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος. 

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. 

Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών. 

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’). 

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.   

Το τέλος της κυριαρχίας των Ωκεανών και η περιθωριοποίηση των ΗΠΑ;

Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. 

Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία. 

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο, αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη.  
Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. 

Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. 

Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης. 

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. 

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος. 

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. 

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία. 

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. 

Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου. 

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης.
Καταρχάς, όμως, δεν κάνουμε λόγο για  βεβαιότητες αλλά για πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφερόμαστε, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. 

Αντιθέτως, μιλάμε για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις. 

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως,  μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού.
Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία.

Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.   

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε σήμερα ότι διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες κάποιες ευρωπαϊκές χώρες εξετάζουν το ενδεχόμενο να σαμποτάρουν τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τη Συρία επειδή αισθάνονται παραγκωνισμένες.

Ο Λαβρόφ υπογράμμισε ότι ελπίζει πως οι ευρωπαϊκές χώρες δεν θα αποπειραθούν να καταστρέψουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, που θα πραγματοποιηθούν στις 23 Ιανουάριου στην Αστάνα.

Παράλληλα ο Ρώσος υπουργός εκτίμησε ότι ο πόλεμος στη Συρία και σε άλλες χώρες της περιφέρειας μπορεί να τερματιστεί πρωτίστως με τη βία.

«Ο πόλεμος μπορεί να τερματιστεί και τα δικαιώματα των χριστιανών, των μουσουλμάνων και των άλλων ανθρώπου που έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή στη Συρία, σε άλλες περιφερειακές χώρες, μπορεί να διασφαλιστεί πρωτίστως μέσω της χρήσης βίας. Διότι είναι απαραίτητο να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία και να καταπολεμηθεί εντελώς. Αυτό κάνουμε. Βοηθάμε τον συριακό στρατό και τις πολιτοφυλακές, που μαζί (…) πολεμούν κατά της τρομοκρατίας», εξήγησε ο Λαβρόφ.

Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας τόνισε ότι προτού η Μόσχα επέμβει στον συριακό πόλεμο υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, η Δαμασκός κινδύνευε να πέσει σε δύο με τρεις εβδομάδες.

Εκρηκτική συνέντευξη του ρώσου υπουργού Εξωτερικών

Κάθε απάντηση ήταν και μία «βόμβα», από τις προσπάθειες στρατολόγησης Ρώσων διπλωματών από Αμερικανούς πράκτορες και την πρόθεση να συμπεριλάβουν τα υπό ανάπτυξη υπέρ-υπερηχητικά όπλα που βρίσκονται στην επικαιρότητα και διακινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα τις παγκόσμιες ισορροπίες, έως τα σχόλια για τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών λόγω των τελευταίων επεισοδίων και την ανάπτυξη των αμερικανικών στρατευμάτων, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ στη Βαλτική, στα σύνορα με τη Ρωσία…

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών έδωσε πριν λίγη ώρα την ετήσια συνέντευξή του στην οποία απάντησε επί παντός του επιστητού, αναλόγως των ερωτήσεων που του έθεταν οι συμμετέχοντες δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τέτοιες συνεντεύξεις αποτελούν πρώτης τάξεως ευκαιρία για να περάσουν θέσεις τις ρωσικής διπλωματίας αλλά και μηνύματα προς κάθε πλευρά, οπότε αρκετές ερωτήσεις, Ρώσων προφανώς δημοσιογράφων, θα ήταν «στημένες» με στόχο να βγει η κατάλληλη είδηση. Όπως άλλωστε θα έκανε κάθε υπουργείο Εξωτερικών που σέβεται τον εαυτό του…

Ας τα άρουμε όμως με τη σειρά. Ο Λαβρόφ εμφανίστηκε απόλυτα θετικός στην προοπτική έναρξης διαλόγου για τα πυρηνικά ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, εκμεταλλευόμενος τη δήλωση σε συνέντευξη του νέου Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ότι εάν η Μόσχα δεχθεί την υπογραφή τέτοιας συμφωνίας, τότε μέρος τουλάχιστον των κυρώσεων θα μπορούσαν να αρθούν. Κατά συνέπεια, η ρωσική πλευρά έστειλε το κατάλληλο μήνυμα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εν όψει της ανάληψης καθηκόντων την ερχόμενη Παρασκευή…

Το ενδιαφέρον είναι η συμπερίληψη και των υπέρ-υπερηχητικών όπλων (hypersonic) στην προτεινόμενη από τη Μόσχα ατζέντα, κάτι το οποίο έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον, αφού είναι λογικό όλες οι πλευρές μπορούν να φοβούνται ένα οπλικό σύστημα το οποίο θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την υφήλιο. Οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχει προχωρήσει πολύ μια πλευρά ώστε να μην επιθυμεί συνδιαλλαγή, είναι εξ αντικειμένου ένα ενδιαφέρον θέμα προς συζήτηση.

Σε κάθε περίπτωση, η ανησυχία ότι κάποιος θα μπορούσε να μείνει πίσω στην ανάπτυξη των όπλων με αποτέλεσμα να ανοίξει ένα επικίνδυνο «παράθυρο τρωτότητας» (window of vulnerability), θυμίζει έντονα τη συζήτηση στα πρώτα βήματα της ανάπτυξης της βιβλιογραφίας της πυρηνικής αποτροπής, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Ρώσος υπουργός Εξωτερικών όμως προκάλεσε αίσθηση με την απάντησή του σε σχετική ερώτηση για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις, λέγοντας ότι το ρωσικό διπλωματικό σώμα έχει καταστεί στόχος των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών που επιχειρούν να στρατολογήσουν διπλωμάτες.

Αυτό δεν είναι καινούργιο, αλλά η επισήμανση ότι ο περασμένος Απρίλιος αποτέλεσε ορόσημο στις προσπάθειες στρατολόγησης Ρώσων διπλωματών και μάλιστα με την προσφορά μεγάλων χρηματικών ποσών, πάντα σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του έμπειρου Ρώσου υπουργού Εξωτερικών.

«Δεν έχουμε δημοσιοποιήσει τα πλήρη στατιστικά στοιχεία για το θέμα αυτό. Όμως πρόσφατα, τα τελευταία χρόνια και κυρίως στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, ο αριθμός αυτών των μη φιλικών ενεργειών εναντίον των διπλωματών μας έχει αυξηθεί», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου του, σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Την ίδια στιγμή, ο Λαβρόφ δεν έκρυψε την ενόχλησή του για το ότι διπλωμάτες της αμερικανικής πρεσβείας στη Μόσχα, μη τηρώντας «τα διπλωματικά προσχήματα», συμμετέχουν σε διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις σε όλη τη ρωσική επικράτεια.

Στο θέμα των κυβερνοεπιθέσεων στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, Ο Σεργκέι Λαβρόφ αποκάλεσε τις κατηγορίες «κατασκευασμένες» και ζήτησε να αποδειχθούν, διαφορετικά θα συνεχίσουν να δηλητηριάζουν τις σχέσεις της Μόσχας με τη Δύση.

Επεκτείνοντας τον συλλογισμό του για να συμπεριλάβει την κοινότητα πληροφοριών τουλάχιστον των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ο Ρώσος ΥΠΕΞ εξαπέλυσε επίθεση για συκοφαντικούς ισχυρισμούς που αφορούν υποτιθέμενες σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τους Ρώσους, ζητώντας απόλυση των υπευθύνων για τις σχετικές εκθέσεις!

Στο ίδιο μήκος κύματος, αποκάλεσε «τσαρλατάνο» τον Κρίστοφερ Στιλ, πρώην πράκτορα της βρετανικής κατασκοπείας MI6, ο οποίος φέρεται να είναι ο συντάκτης της επίμαχης έκθεσης που συμπεριλαμβάνει φερόμενες ως «περιπέτειες» του Ντόναλντ Τραμπ στη νυχτερινή Μόσχα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2017


Του Daniel McAdams
Ron Paul Institute


Η κατωτέρω ανάλυση με θειικό οξύ (βιτριόλι) της ΄Εκθεσης των Αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών για την «ρωσική υποκλοπή των αμερικανικών εκλογών» και τις «πλαστές ειδήσεις», δεν αφορά αποκλειστικά τους Αμερικανούς, οι οποίοι εξακολουθούν να υπόκεινται σε αμείωτο προπαγανδιστικό βομβαρδισμό από τα συστημικά ΜΜΕ. Το μικρόβιο εξαπλώνεται απειλητικά στην Ευρώπη, ευπρόσδεκτο και αναπαραγόμενο από τη καγκελαρία του 4ου Ράϊχ και τους ευρωπαϊκούς δορυφόρους της, σαν πολύτιμο εργαλείο για τις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις.
Η παρούσα συνοπτική μελέτη, του αξιοσέβαστου αμερικανικού Ινστιτούτου Ρον Πωλ, αποτελεί γι’ αυτό πολύτιμη προσφορά ενημέρωσης και προστασίας του πολίτη της Ε.Ε., δοθέντος ότι η Φράου Μέρκελ και το κονκλάβιο των Βρυξελλών μαγειρεύουν μέτρα λογοκρισίας των οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, προκειμένου να αποκλεισθεί κάθε αντίλογος στο εγκεκριμένο αφήγημα της εξουσίας. Η απειλούμενη στις φθινοπωρινές εκλογές αυτοκράτειρα έχει ήδη προαναγγείλει μέτρα λογοκρισίας σε βάρος «ψευδών ειδήσεων» στο ΄Ιντερνετ.

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Μετά μακρά αναμονή, δημοσιεύθηκε τελικά η έκθεση υποστήριξης των ισχυρισμών των μυστικών υπηρεσιών ότι οι Ρώσοι υπέκλεψαν τις εκλογές τον Νοέμβριο. Με τίτλο «Αποχαρακτηρισμένη Εκτίμηση της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών για τις Ρωσικές Δραστηριότητες και Προθέσεις στις Πρόσφατες Αμερικανικές Εκλογές», η έκθεση είναι πλούσια σε εικασίες και πενιχρή σε τεκμήρια των ισχυρισμών που προοριζόταν να αποδείξει.

Εκδόθηκε μάλιστα με μια προειδοποιητική κεφαλίδα που ανακοινώνει ότι μολονότι (η Κοινότητα των Μυστικών Υπηρεσιών) κατέληξε στα συμπεράσματά της «με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης», αυτό «δεν σημαίνει ότι η εκτίμηση αποτελεί γεγονός ή βεβαιότητα –αυτές οι κρίσεις ενδέχεται να είναι εσφαλμένες.» ΄Οσοι ζήσαμε κατά το 2002 την «υψηλή εμπιστοσύνη» των Μυστικών Υπηρεσιών για τα Όπλα Μαζικής Καταστροφής του Ιράκ έχουμε ισχυρή ανάμνηση αυτού του ενδεχομένου.

Σύμφωνα με την ΄Εκθεση οι Ρώσοι διεξήγαγαν «ηλεκτρονικές επιχειρήσεις» σε βάρος και των δύο πολιτικών κομμάτων, χρησιμοποίησαν έναν Ρουμάνο χάκερ, γνωστό ως Guccifer 2.0,0 οποίος –ισχυρίζονται- είναι «πιθανώς» Ρώσος, «διατήρησαν πρόσβαση» σε τοπικούς εκλογικούς καταλόγους αλλά «δεν αναμείχθηκαν» στην καταμέτρηση των ψήφων και χρησιμοποίησαν ρωσικά ΜΜΕ υπό κρατική διεύθυνση για να επηρεάσουν ψηφοφόρους να ψηφήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ αντί της Χίλλαρυ Κλίντον.

Η εκτίμηση της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών (ΚΜΠ) δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο ρωσικής ηλεκτρονικής διείσδυσης στην αλληλογραφία του Δημοκρατικού Κόμματος και επομένως δεν παρέχει τίποτα νέο σε στήριξη των ισχυρισμών της. Και αντί να εξηγήσει με ποια μέσα οι Ρώσοι «υπέκλεψαν» τις αμερικανικές εκλογές, η Εκτίμηση αναλίσκεται στο μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης σε υποθέσεις για τα πιθανά κίνητρα που είχαν οι Ρώσοι να το κάνουν. Εμφανίζεται έτσι σαν ένας ελιγμός παραδρομής σε συγκάλυψη της απουσίας οποιουδήποτε συγκεκριμένου στοιχείου.

Το εκπληκτικό ίσως χαρακτηριστικό της έκθεσης –και πιθανώς το αποτέλεσμα της έλλειψης αποδείξεων του ισχυρισμού περί υποκλοπής- είναι ότι το ένα τρίτο του κειμένου αφιερώνεται σε μια αρκετά χονδροειδή κριτική του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου RT.

Ποιος είναι ο μεγάλος καημός με την RT της -κοστίζουσας 80 και πλέον δισεκατομμύρια τον χρόνο- Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών; ΄Ένα από τα μεγάλα παράπονά της είναι πως η RT υπονόμευε την αμερικανική δημοκρατία όταν «αναμετέδιδε, φιλοξενούσε και διαφήμιζε συζητήσεις υποψηφίων τρίτων κομμάτων…» Θα πρέπει δηλαδή να πιστέψουμε πως η Ρωσία υπονόμευε το πολιτικό μας σύστημα προσφέροντας και στα επίσημα αν και μικρότερα αμερικανικά πολιτικά κόμματα την δυνατότητα να ακουστούν; Η Δημοκρατία υπονομεύεται όταν φωτίζεται η δημοκρατική διαδικασία;

Η έκθεση της ΚΜΥ κατηγορεί επίσης δύο προγράμματα της RΤ, «Χαλώντας το Σκηνικό» και «Ανιχνευτής της Αλήθειας», ότι υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των Αμερικανών στην εκλογική διαδικασία. Αλλά εδώ υπάρχει πρόβλημα: Αυτά τα προγράμματα έχουν πάψει να μεταδίδονται για περισσότερο από ένα χρόνο.

Η RΤ είναι ένοχη για υπονόμευση της αμερικανικής δημοκρατίας, αποφαίνεται η έκθεση, επειδή ένας ρεπόρτερ του δικτύου επισκέφθηκε την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο και πήρε συνέντευξη από τον αρχισυντάκτη του Γουίκιληκς, Τζούλιαν ΄Ασανζ, ο οποίος έχει βρει άσυλο εκεί από το 2012. Άραγε η έκθεση συντάχθηκε προτού ο Σην Χάνιτι, περσόνα του συντηρητικού αμερικανικού δικτύου Φοξ Νιούς, διέπραξε ακριβώς το ίδιο… ή ο Χάνιτι θα έχει τώρα να δώσει εξηγήσεις;

Το Κρεμλίνο χρηματοδοτεί την RΤ με 190 εκ. δολάρια τον χρόνο και η ακροαματικότητά της μεγαλώνει, καταγγέλλει η έκθεση,. Δεν αναφέρει φυσικά ότι η αμερικανική κυβέρνηση ξοδεύει πολλαπλάσια -780 εκ. δολάρια για το 2017- για την παγκόσμια προπαγανδιστική της προσπάθεια μέσω του χρηματοδοτούμενου από το κράτος Συμβουλίου Διοικητών Ραδιοτηλεόρασης. Να κάνετε ότι λέμε, και όχι ότι κάνουμε. Αλλά όπως είπε χθες στη Γερουσία ο Διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Τζέημς Κλάπερ, το να αποδείχνεις την υποκρισία της αμερικανικής κυβέρνησης είναι καθ’ εαυτό απόδειξη ρωσικής επιχείρησης επηρεασμού…

Ένα άλλο πρόβλημα που έχουν οι υπηρεσίες κατασκοπείας με την RΤ είναι πως αναφέρεται στο κράτος-παρακολούθησης των πολιτών που δημιούργησαν αυτές οι υπηρεσίες. Η ΄Εκθεση γράφει: «Τα ρεπορτάζ της RΤ συχνά χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ ως ‘κράτος επιτήρησης’ και διατυπώνει ισχυρισμούς για συχνές παραβιάσεις των πολιτικών ελευθεριών». Ώστε η RΤ αποτελεί όργανο του Κρεμλίνου για την υπονόμευση της ελευθερίας μας, επειδή επισημαίνει ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει ήδη υπονομεύσει την ελευθερία μας;

Η RΤ είναι στα μαύρα κατάστιχα της Κοινότητας Μυστικών Υπηρεσιών και επειδή «ορισμένοι από τους φιλοξενούμενους της RΤ έχουν συγκρίνει τις ΗΠΑ με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Και προκαλεί αυτό μεγάλο σοκ στον Αμερικανό τηλεθεατή; Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Κοτς, η πλειονότητα των Αμερικανών αντιτίθεται στην αμερικανική επεμβατική εξωτερική πολιτική. Είναι και το Κοτς επίσης στην υπηρεσία του Κρεμλίνου;

Αλλά η RΤ είναι καταδικαστέα επίσης επειδή αναδεικνύει ότι το σχέδιο των νεοσυντηρητικών να χρησιμοποιήσουν τους τζιχαντιστές για να ανατρέψουν την κοσμική κυβέρνηση της Συρίας δεν ήταν σπουδαία έμπνευση. Η ΄Εκθεση μυστικής πληροφόρησης γράφει: «‘Η RΤ είναι η ηγούμενη στα μίντια φωνή που αντιτίθεται στην Δυτική επέμβαση στη σύρραξη της Συρίας.»

Και πως κατέληξε η αμερικανική βιομηχανία κατασκοπείας – ετήσιου προϋπολογισμού 80 δις. δολαρίων- σ’ αυτή τη λαμπερή επαλήθευση των εγκλημάτων της Ρωσίας γενικά και της RΤ ιδιαίτερα; ΄Όπως σημειώνει η Γουίκιληκς στο Τουίτερ, «η αποχαρακτηρισμένη έκθεση της κυβέρνησης προτάσσει την περίεργη προειδοποίηση ότι βασίζεται στην παρακολούθηση της τηλεόρασης και στην ανάγνωση των Τουίτς».

Η χαρακτηρισμένη απόρρητη έκδοση αυτής της ΄Εκθεσης πρέπει να είναι το ίδιο ελάχιστα αξιόπιστη με αυτήν που δόθηκε στη δημοσιότητα, αφού μετά την ειδική ενημέρωσή του ο εκλεγείς πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία πουθενά δεν αναφέρεται σε ρωσική υποκλοπή των εκλογών. Το περισσότερο που μπόρεσε να παραχωρήσει ο Τραμπ ήταν ότι «Ρωσία, Κίνα, άλλες χώρες, εξωτερικές ομάδες και άτομα προσπαθούν συστηματικά να διαρρήξουν την ηλεκτρονική υποδομή των κυβερνητικών υπηρεσιών, των επιχειρήσεων και των οργανώσεών μας» -μια εκτίμηση που δεν θα καταπλήξει κανέναν, δεδομένου ότι πρόκειται για τις ίδιες ακριβώς δραστηριότητες στις οποίες επιδίδονται οι μυστικές υπηρεσίες όλου του κόσμου.

Είναι επομένως νεκρή και τελειωμένη η ιστορία «Η Ρωσία υπέκλεψε τις Εκλογές»; Μην το προεξοφλείτε.

Σημείωση: Το Ινστιτούτο Ρον Πωλ, ιδρύθηκε και προεδρεύεται από τον πρώην ρεπουμπλικανό Κόγκρεσμαν και τέως υποψήφιο (ως Ελευθερόφρονα) Πρόεδρο των ΗΠΑ, ιατρό το επάγγελμα, Ρον Πωλ. Μια γενικώς σεβαστή στις ΗΠΑ φωνή νηφαλιότητας, αλήθειας και σωφροσύνης.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



11 Ιαν 2017


Έχουμε ήδη αρχίσει να βαδίζουμε στο 2017, μια χρονιά που αναμένεται να είναι αποκαλυπτική ως προς τις προθέσεις των ισχυρών, ανατρεπτική ως προς τις πεποιθήσεις και τις ανάγκες των λαών και εξοντωτική όσον αφορά τους αδύναμους. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως η οικονομία και η ισλαμική τρομοκρατία θα απασχολήσουν ενδεχομένως σε σημαντικό βαθμό την εσωτερική ασφάλεια δυτικών χωρών. Το πλέον βέβαιο όλων είναι πως οι ταχύτητες των διεθνών εξελίξεων θα είναι σημαντικές ιδιαίτερα στην Ευρώπη, στην οποία αναμένεται να δοθεί μια παρατεταμένη «μάχη» εκλογών, με τον ευρωσκεπτικισμό να ενδυναμώνεται σε καθημερινή βάση, με την Γερμανία να διεκδικεί την απόλυτη ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και την Μεγάλη Βρετανία να ανοίγει το παράθυρο στην επαναφορά της Ευρώπης μακριά από την θανατηφόρα αγκαλιά - κυριαρχία της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σε κάθε περίπτωση τα όσα συμβαίνουν θα λειτουργήσουν καθοριστικά στην ανάδειξη των ισχυρών χωρών του πλανήτη για τα επόμενα 100 χρόνια. Με δεδομένους παίκτες την Κίνα, την αναδυόμενη Ρωσία και τις απρόθυμες (αλλά και με πολλά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα) ΗΠΑ, μία ακόμη θέση στο τραπέζι των ισχυρών φαίνεται να διεκδικεί και η Γερμανία. Στην τελική «τοποθέτηση» των ισχυρών, η γεωπολιτική, η γεωστρατηγική, η γεωοικονομία αλλά και η ενέργεια αποτελούν τα σταθερά «κλειδιά ισχύος», των οποίων η διαμόρφωση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έτσι, το τρέχον έτος αναμένεται να είναι από κρίσιμο έως και λίαν αποκαλυπτικό για τις πραγματικές δυνατότητες των μνηστήρων του «παιγνίου», οι οποίοι ήδη χρησιμοποιούν θεμιτές και αθέμιτες μεθόδους για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συμμαχίες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να δημιουργήσουν ρηγματώσεις στις συμμαχίες των αντιπάλων τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σε θέση αναμονής

Οι ΗΠΑ μετά από την πανωλεθρία του παρελθόντος συστήματος διακυβέρνησης, και έπειτα από μία καταγεγραμμένη απροθυμία γενικότερης άμεσης εμπλοκής στα διαδραματιζόμενα ανά τον πλανήτη, έχοντας μια σωρεία οικονομικών προβλημάτων (τα οποία όμως μπορεί να διαχειριστεί μεσοπρόθεσμα αφού διαθέτει τα κατάλληλα "εργαλεία), αλλά και μια σειρά στρατηγικών αποτυχιών στην ικανοποίηση στόχων για την χάραξη του νέου παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη με κέντρο την Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ φαίνεται να ικανοποιούνται από την εναπομείνουσα ισχύ τους και, φυσικά, το «αλώβητο» αμερικανικό γόητρο.

Η Ουάσιγκτον, αφού επέλεξε να επηρεάζει την Ευρώπη μέσω της Γερμανίας και την Μέση Ανατολή μέσω ενός πολιτικού Ισλάμ που θα εισήγαγε η Τουρκία του Ερντογάν, είδε να καταρρέουν τα σχέδιά της και κατανοώντας πως το μεγάλο πρόβλημα για την ύπαρξη των ΗΠΑ είναι η Κίνα και η οικονομική απειλή του Πεκίνου, φαίνεται πλέον διατεθειμένη να αλλάξει άρδην τους σχεδιασμούς, ευελπιστώντας σε μια άτυπη συμμαχία και συνεργασία με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και με την Ρωσία του Πούτιν και την Ευρώπη να λειτουργεί ως κοινός χώρος «καλής θέλησης» (και, φυσικά, οικονομικού κέρδους) των δύο πλευρών με ή χωρίς την Γερμανία να πρωταγωνιστεί στη νέα κατάσταση που διαφαίνεται πως είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο βασικός - ουσιαστικός αντίπαλος για την Ουάσιγκτον είναι η οικονομική ισχύς του Πεκίνου, και συγκεκριμένα το αμερικανικό χρέος που διακρατεί η Κίνα και το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να λειτουργήσει αποδομητικά για τις ΗΠΑ, ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν δημόσια δηλώσει πως σε βάθος πλέον των 10 χρόνων, η Κίνα ενδέχεται να διαθέτει την θέση της παγκόσμιας υπερδύναμης και σε στρατιωτικό επίπεδο αποκαθηλώνοντας τις ΗΠΑ από την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Ουσιαστικά, η μέχρι στιγμής καταγραφόμενη καλή θέληση του νέου αμερικανού προέδρου προς την Ρωσία του Πούτιν, αποσκοπεί στην δημιουργία ρηγμάτων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου και στην δημιουργία μιας άτυπης συνεργασίας –συμμαχίας των μεγάλων αντιπάλων του προηγούμενου αιώνα απέναντι στο φαινόμενο, την Κίνα, που βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη και απειλεί την παγκόσμια τάξη όπως τη γνωρίζουμε ως σήμερα.

Η Ρωσία ανέρχεται δυναμικά

Η Ρωσία του Πούτιν, τόσο στην Κριμαία όσο και στην Μέση Ανατολή απέδειξε πως ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά επί της ουσίας στοχεύει σε μια –ει δυνατόν- αναίμακτη συνεργασία και με οικονομικά οφέλη παρουσία της τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία του Πούτιν επανακάμπτει ταχύτατα και με αποφασιστικότητα, έχει στρατηγικό σχέδιο και, κυρίως, κατανοεί πως το «μοίρασμα» του πλανήτη δεν γίνεται με κανόνες «ρωσικής ρουλέτας»… που ενδέχεται να οδηγήσουν σε ακραίες μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Η "γνώση του αντιπάλου", η εμπειρία και οι δίαυλοι επικοινωνίας που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η κατανόηση της καταστροφικής ισχύος που διαθέτει, αλλά κυρίως, η αποφασιστικότητα πλήρους επαναφοράς με κανόνες business as usual (γλώσσα που κατανοούν οι ΗΠΑ), είναι σημεία πάνω στα οποία μπορεί να υπάρξει μια ασφαλής μελλοντική επικοινωνία και συνεργασία των δύο χωρών.

Η αποφασιστική, δυναμική και αποτελεσματική παρέμβαση της Μόσχας τόσο στην Κριμαία (απέναντι στην Γερμανική αλαζονεία) όσο και στην Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, απέδειξε πως η Ρωσία είναι σε θέση να μην αποδέχεται τετελεσμένα εις βάρος των συμφερόντων της και να παρεμβαίνει ουσιαστικά -με ευέλικτη πολιτική- και αλλάζοντας εις βάρος της παγκόσμιους σχεδιασμούς στην επιχειρούμενη ευρύτερη γεωπολιτική αναδιάταξη. Όμως, το μήνυμα του Πούτιν στην σταθερά υποχωρητική Ουάσιγκτον ήταν απολύτως διακριτό, αφού της αναγνωρίζει παγκόσμιο ρόλο και επιλέγει την συνεργασία από μία σύγκρουση που θα κατέστρεφε και τις δύο πλευρές. Το ίδιο μήνυμα έχει κατορθώσει να περάσει η Μόσχα και στο Πεκίνο, κερδίζοντας χρόνο απέναντι στον κινεζικό δράκο, και προτάσσοντας καλή θέληση με ποικίλα βοηθήματα προς την Κίνα (έως και στρατιωτική τεχνολογία), παίρνοντας τον ρόλο του μπαλαντέρ έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο στις δυνάμεις ισχύος του σήμερα αλλά και της επόμενης ημέρας, ό,ποια κι αν είναι αυτή.

Κίνα, ο πεινασμένος δράκος

Η Κίνα είναι η πιο "ψύχραιμη" δύναμη, εν σχέσει με τις ΗΠΑ και Ρωσία, με πραγματικά μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τον οποίο είναι σε θέση να υλοποιήσει κυρίως λόγω του καθεστώτος που απέχει μακράν από τις αντιλήψεις της Δύσης. Στόχος του Πεκίνου είναι η κυριαρχία στο άμεσο γεωπολιτικό περιβάλλον, αν και γνωρίζει ότι η επίδειξη ισχύος οδηγεί σε αντισυσπειρώσεις τις οποίες όμως τις θεωρεί διαχειρίσιμες. Είναι υπέρ της το πλεονέκτημα του αμυνόμενου που έχει υπολογιστεί περί το ένα προς τρία.

Ταυτόχρονα, διά της οικονομικής της ισχύος σε όρους συναλλαγματικών αποθεμάτων, η Κίνα έχει αγοράσει αμερικανικό χρέος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή, άρα ένα έστω λίγο επιπόλαια δόγμα MAD, όχι όμως με τη χρήση πυρηνικών.
Όσα προβλήματα οικονομικά και να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό, είναι σε πολύ καλύτερη θέση να τα αντιμετωπίσει με παρεμβάσεις λόγω της φύσεως του καθεστώτος και της κινεζικής φιλοσοφίας που δεν έχει καμία σχέση με τη δυτική.

Η μεγάλη πρόκληση της Κίνας είναι να αλλάξει το μοντέλο που την οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη. Ένα μοντέλο που βασίστηκε σε φθηνότατη εργασία και χαμηλής ποιότητας προϊόντα που κυριάρχησαν στις δυτικές αγορές. Όσο όμως αναπτύσσεται αναγκάζεται να αυξάνει αποδοχές στους εργαζόμενους (προκειμένου να δημιουργήσει ένα εσωτερικό οικονομικό στήριγμα), οπότε καλείται να αντισταθμίσει την απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της διεθνώς (λόγω αύξησης του κόστους παραγωγής), με βελτιωμένη τεχνολογία, συν αύξηση της εσωτερικής ζήτησης λόγω των χρημάτων που έχουν οι Κινέζοι για να καταναλώσουν. Παράλληλα, το Πεκίνο καλείται να διαχειριστεί τις φούσκες που δημιουργούνται σε μια οικονομία ως αποτέλεσμα του φθηνού χρήματος και της πιστωτικής επέκτασης, αλλά και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Σε τελική ανάλυση, με αναγωγή στο γεωστρατηγικό επίπεδο, η Κίνα είναι η μοναδική χώρα που αναπτύσσει ισόρροπα την οικονομική και τη στρατιωτική της ισχύ και μάλιστα με τη σωστή σειρά. Η Ρωσία από την πλευρά της στηρίζεται στις πρώτες ύλες (των οποίων οι τιμές ανεβοκατεβαίνουν, ενίοτε και βοηθούμενες από τους ανταγωνιστές) με μια οικονομία που πολύ δύσκολα μπορεί να πλησιάσει τον χαρακτηρισμό της "μεταποιητικής".

Γερμανία, με όνειρα μεγάλης δύναμης, αλλά...

Στο τραπέζι της παγκόσμιας ισχύος προσπαθεί να τοποθετηθεί και η Γερμανία. Κι ενώ το Βερολίνο έχει κατορθώσει να επιβληθεί μέσω της οικονομίας (του ευρώ) και να εκμεταλλευθεί την ανεπάρκεια άλλων ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Γαλλία), δημιουργώντας όμως ένα πλήθος οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων στην γηραιά ήπειρο που απειλούν το μεγάλο σχέδιο της γερμανικής επιβολής, η γερμανική αλαζονεία και κυρίως η ανεπάρκεια χειρισμού της ισχύος που διαθέτει, σε συνδυασμό με την σε σημαντικότατο βαθμό ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία και την έλλειψη ενός ισχυρού στρατού, καθιστούν το "γερμανικό μοντέλο ισχύος" ανεπαρκές.

Βέβαια, η Γερμανία κατέβαλε (και συνεχίζει να καταβάλει) σημαντικές προσπάθειες τόσο προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός ισχυρού ευρωστρατού, όσο και απόκτησης - υφαρπαγής ενεργειακών πόρων από την κεντρική και ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα καταλήστευσής τους από την Κύπρο και την Ελλάδα μέσω μνημονίων. Λειτουργώντας στο ίδιο μοτίβο και προκειμένου το Βερολίνο να αναπτύξει την επιρροή του στην Μέση Ανατολή και στις οδούς διέλευσης της ενέργειας, έχουν επαναθερμανθεί οι ιστορικές σχέσεις με την Τουρκία και εκφράζονται στον μέγιστο βαθμό με την μεγαθυμία των Γερμανών απέναντι στον ημιπαράφρονα και συνεχώς απομακρυνόμενο από τα δημοκρατικά πλαίσια Ταγίπ Ερντογάν, στον οποίο εμμέσως πλην σαφώς παρέχει ένα άτυπο καθεστώς ατιμωρησίας έως και "διευκολύνσεις" σε θέματα που είτε άπτονται με την Ελλάδα και την Κύπρο είτε είναι άμεσα σχετιζόμενα με τις τουρκικές απειλές και εκβιασμούς προς την Ευρώπη μέσω των (λαθρο)μεταναστών, ενώ η ανάπτυξη των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών πληροφοριών τόσο στην Τουρκία όσο και στην Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ κ.α.) δημιουργούν "στίγματα" γερμανικής συνεργασίας και βοήθειας προς την φιλο-ισλαμική τουρκική εξωτερική πολιτική και τους τζιχαντιστές.

Σε κάθε περίπτωση, η γερμανική ωμότητα, όπως αυτή εκφράζεται οικονομικά εντός της Ευρώπης (μεταμοντέρνος πόλεμος) και ιδιαίτερα προς τις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, σε συνδυασμό με τους απαράδεκτους γεωπολιτικούς χειρισμούς του Βερολίνου από την Ουκρανία έως και τα Βαλκάνια, προϊδεάζουν για μια επερχόμενη αντίδραση (ήδη ξεκίνησε μέσω του ευρωσκεπτικισμού) και σημαντικές πολιτικές αλλαγές εις βάρος της γερμανικής προστεταντικής προσέγγισης σε όρους που ξεκινούν από την έννοια της "συμμαχίας" και καταλήγουν στην ίδια τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών και των κρατών της "Ενωμένης" Ευρώπης. Μια αντιστροφή του υπάρχοντος κλίματος θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Γερμανία σε οικονομικό όλεθρο, αφού η οικονομία της στηρίζεται σε σημαντικότατο βαθμό στις εξαγωγές προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι, παρά τις ό,ποιες προσπάθειες του Βερολίνου, εξαιτίας κυρίως της γερμανικής αντίληψης στην διαχείριση της οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής ισχύος, σε συνδυασμό με την απόλυτη ενεργειακή και στρατιωτική ανεπάρκεια, καθιστούν τη Γερμανία ως τη χώρα που θέλει, αλλά δεν μπορεί επ' ουδενί να σταθεί στο τραπέζι των ισχυρών του πλανήτη.

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας

Με τα υπάρχοντα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά δεδομένα των ισχυρών (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) και της Γερμανίας που επιθυμεί να μεταβληθεί σε ηγεμόνα της Ευρώπης (ακόμη και επί ερειπίων), η Ελλάδα βιώνει μια πρωτοφανή κατάσταση που δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με την οικονομία, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις γεωπολιτικές επιθυμίες, της ενεργειακές ανάγκες και τις ιστορικές βλέψεις της Γερμανίας έναντι των υπολοίπων ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών.

Μέχρι και σήμερα, οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας επέλεγαν να ανταλλάσσουν την στρατηγική θέση της χώρας με την εξουσία. Πολιτικά σχήματα και προσωπικότητες εξαρτώμενες (έως και εκβιαζόμενες) από εξωτερικά συμφέροντα, δεν παρήγαγαν σχεδόν ποτέ εθνική πολιτική, πόσω δε μάλλον ουσιαστικό πολιτικό έργο... Σήμερα, δίνεται μια τεραστίων διαστάσεων ευκαιρία στην Ελλάδα (αλλά και στην Κύπρο) να αντιταχθεί στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων που ασκεί αφόρητη έως και καταστροφική πίεση (βλ. Βερολίνο), μέσα από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τις ανάγκες των ισχυρών, όπως αυτές προκύπτουν μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας ανακατανομής σφαιρών πολιτικής ισχύος.

Εάν οι κυβερνώντες την Ελλάδα αντιληφθούν πως η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε επιθυμεί την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων (έως αφανισμού) προς οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τολμήσει να αμφισβητήσει το γερμανικό "uber alles", εάν αντιληφθούν πως ο γερμανικός γίγαντας μέσω των απειλών του επιχειρεί να κρύψει την αδυναμία του (ενέργεια και έλεγχος των ενεργειακών ροών) και κατατεθεί ένα ολοκληρωμένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει την αξιοποίηση των ελληνικών ενεργειακών πόρων (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρίτες κ.α.) σε συνεργασία με εταιρείες χωρών στις οποίες η Γερμανία σήμερα επιβάλει τις δικές της επιθυμίες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Μ. Βρετανία κ.α.), τότε θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη η πλήρης αναστροφή της σημερινής τραγικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Εάν, μάλιστα, μέσα από αυτή την πρόταση κατατεθεί ταυτόχρονα ένα γεωπολιτικό μοντέλο (επικαιροποιημένη πρόταση του οράματος του Ρήγα Φεραίου) που θα αναδεικνύει και θα ενισχύει την φύση, τα πλεονεκτήματα και τις οικονομίες των βαλκανικών χωρών, καταγράφοντας έναν χώρο μεταφοράς των ευρωπαϊκών βιομηχανιών από την Κίνα στα Βαλκάνια (μακριά από εθνικισμούς και με ευρωπαϊκούς μισθούς) και επί της ουσίας έναν χώρο - ζώνη ανάπτυξης και ασφάλειας μεταξύ της κεντρικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, τότε θα υπάρξει πλήρης ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης (στην Ελλάδα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων) σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην κορυφή των εξελίξεων, μακριά από τους κινδύνους που σήμερα βρίσκεται και τις απειλές που δέχεται από "φίλους", "εταίρους" και "συμμάχους".

Η καταρρέουσα Τουρκία του Ερντογάν

Η Τουρκία, είναι μια δημιουργήθηκε από την Δύση για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε στρατηγικός στόχος προς χειραγώγηση και μετέπειτα στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι η χώρα που έχει εκμεταλλευθεί στον απόλυτο βαθμό την γεωστρατηγική της θέση και συμμετείχε σε όλα τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά παίγνια των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (από Βαλκάνια έως και Μέση Ανατολή). Επίσης, μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως ιστορικός εταίρος της Γερμανίας, υπό την άτυπη προστασία της οποίας βρίσκεται έως και σήμερα.

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν συμμετείχε σε ένα τολμηρό αμερικανικό σχέδιο δημιουργίας και προώθησης ενός ιδιαίτερου μοντέλου, του πολιτικού Ισλάμ και της αμερικανικής διείσδυσης στον ευρύτερο χώρο της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Με την βοήθεια του Γκιουλέν και του δικτύου του, αλλά και του κεμαλικού - στρατιωτικού τουρκικού κατεστημένου, ο Ταγίπ Ερντογάν με ταχύτατους ρυθμούς εξελίχθηκε στο πρόσωπο που έφερε όλα τα "προσόντα" για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη Τουρκία. Συμμετείχε και στον τομέα της υποστήριξης των τζιχαντιστών του Ιλαμικού Κράτους και, κυριολεκτικά, έφτασε πολύ κοντά στο να καρπωθεί από τις εκ βάθρων ανακατατάξεις στην Μέση Ανατολή.

Μια σειρά από κορυφαία γεγονότα. όμως πρώτα η Μόσχα του Βλαντιμίρ Πούτιν με την αποφασιστική και στον απόλυτο βαθμό επιτυχημένη παρέμβαση στη Συρία, η κατάρριψη του ρωσικού SU-24 κι έπειτα ένα αποτυχημένο (και πολυσυζητημένο έως και σήμερα) στρατιωτικό πραξικόπημα, φαίνεται πως άλλαξαν ραγδαία τα σχέδια των ΗΠΑ (που είχαν ήδη αποσυρθεί και λειτουργούσαν μέσω προθύμων εκπροσώπων) και έβαλαν την Τουρκία και τον ίδιο τον Ερντογάν σε σοβαρές περιπέτειες, που μετέτρεψαν την "πανίσχυρη" Τουρκία σε έναν ετοιμόρροπο χώρο, που απειλούν την γεωγραφική ακεραιότητά της, ενώ την έχουν καταστήσει -εξαιτίας των επιλογών του Ερντογάν- σε μη ασφαλή χώρα (που όμως υπό την γερμανική ανοχή τολμά να απειλεί την Ευρώπη), την ίδια στιγμή που η τουρκική οικονομία ξεκίνησε μία πορεία προς τον όλεθρο (πρώτα εξαιτίας της Ρωσίας κι έπειτα εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης της τρομοκρατίας).

Κι ενώ η Τουρκία ετοιμαζόταν να μετατραπεί (με όλα τα συνακόλουθα οφελήματα) στον πανίσχυρο παίκτη μεταξύ Βαλκανίων και Μέση Ανατολής, η αλλαγή των αμερικανικών σχεδίων και ο προσανατολισμός των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας), εξανάγκασαν τον "σκληρό" Ερντογάν να στραφεί προς την Μόσχα του Πούτιν, αναζητώντας την προστασία και την εύνοια ενός ισχυρού. Αυτή η στροφή προς τη Μόσχα (και μια σειρά από λεκτικές επιθέσεις κατά των ΗΠΑ), κατέστησαν την Τουρκία ως αφερέγγυο σύμμαχο χώρα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ίδια την Τουρκία και, κυρίως, για την ακεραιότητά της στο προσεχές μέλλον.

Παρ' όλα αυτά τα προβλήματα, μέχρι και σήμερα η Τουρκία -με την σιωπηλή βοήθεια της Γερμανίας- προσπαθεί να παίζει σε πολλά μέτωπα, να συμμετέχει σε αποφάσεις το μέλλον των οποίων η ίδια δεν είναι σε θέση να ορίσει και υπό την ανοχή ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών να ασκεί πιέσεις (στον γνωστό ρόλο του μαντρόσκυλου) και να απειλεί την Κύπρο και την Ελλάδα, δηλαδή τις δύο χώρες που με κοινή πολιτική μπορούν να καταστρέψουν τα όνειρα του Βερολίνου!!!

Η σημερινή Τουρκία βρίσκεται σε δεινή θέση, αφού ο Ερντογάν γνωρίζει πως οι ΗΠΑ θα προωθήσουν τη δημιουργία ενός Κουρδιστάν (ακόμη και σε συνεργασία με τη Ρωσία), ενώ ταυτόχρονα έχει να επιλέξει μεταξύ της συμπάθειας του Ρωσίας και της "επιστροφής του ασώτου" στις διαθέσεις των ΗΠΑ. Με σοβαρούς κινδύνους στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο Ερντογάν είναι αντιμέτωπος με τους Κούρδους, τους φανατικούς ισλαμιστές που εγκατέλειψε με την στροφή του προς τη Μόσχα, το σύστημα Γκιουλέν και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που ο ίδιος επιχείρησε να αντικαταστήσει προς όφελός του, αλλά και την καταρρέουσα τουρκική οικονομία, ενώ τέλος, η τουρκική εμπλοκή στη Συρία πνίγεται στο αίμα στις μάχες με τους τζιχαντιστές και αναμένεται συντριβή όταν ο Συριακός στρατός θα απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων και των παραστρατιωτικών ομάδων που υποστηρίζει η Άγκυρα. Με αποφάσεις του ίδιου του τούρκου προέδρου ο κρατικός μηχανισμός στην Τουρκία υπολειτουργεί εξαιτίας των διώξεων που συνεχίζονται έως και σήμερα κατά οιουδήποτε εναντιώνεται στον "σουλτάνο Ερντογάν". Ποιά διέξοδο έχει ο τούρκος πρόεδρος; Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να απασχολήσει άμεσα και στον μέγιστο βαθμό την ελληνική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα την κυβέρνηση, αφού Κύπρος και Αιγαίο δείχνουν να βρίσκονται στο "κέντρο ενδιαφέροντος" για την Τουρκία, η οποία εναγωνίως αναζητά μια "νίκη", ακόμη και σε επίπεδο μιας βραχονησίδας...

Εγκαταλείποντας την μικροπολιτική προσέγγιση των όσων συμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας και κοιτώντας το σύνολο του "δάσους", των συμφερόντων και των δυνάμεων που κινούνται στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μια στοχευμένη παρέμβαση - πρόταση της Ελλάδας, μπορεί να οδηγήσει σε επαναδιατάξεις που θα ικανοποιούν όλους τους ισχυρούς, θα καλύπτουν και θα εγγυώνται τα ελληνικά συμφέροντα, την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία της χώρας, η οποία με τις κατάλληλες πολιτικές αναπροσαρμογές (π.χ. πλήρη συνεργασία με την ελληνική ομογένεια) μπορεί να επιβεβαιώσει το ρηθέν "οι ισχυροί έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά αυτά λειτουργούν για εμάς"... Τα μόνα που χρειάζονται, πέραν της ολοκληρωμένης σοβαρής ελληνικής πρότασης, είναι τόλμη, διάθεση για προσφορά, εντιμότητα και σοβαρότητα. Αυτά τα στοχεία, δηλαδή, που λείπουν από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματιών - βολεμένων πολιτικών (κατ' άλλους "πωλητικών") που πουλάνε τα πάντα για να εξασφαλίσουν την άνοδο ή την παράταση της παρουσίας τους στην εξουσία...

ΥΓ: Τόσο για το αποτυχημένο πραξικόπημα, όσο και για την εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη, ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί ως "ιθύνων νους" κάποια χώρα που θέλει να τραβήξει την Τουρκία μακριά από την "ρωσική αρκούδα" και να την τοποθετήσει στον όμιλο των χωρών που επιθυμεί να επηρεάζει ή και να ελέγχει η ίδια. Και αυτή η χώρα δεν είναι σίγουρα οι ΗΠΑ ή η Κίνα (φυσικά ούτε και η Ρωσία)...

ΥΓ2: Κάποιοι, πιθανότατα, θα χαρακτηρίσουν τα παραπάνω γραφόμενα ως "αντιγερμανικό μένος". Ίσως θα πρέπει να επανεξετάσουν τόσο τις εκάστοτε δημόσιες δηλώσεις Σόιμπλε (και την συμπεριφορά της γερμανικής κυβερνητικής πολιτικής προς την Ελλάδα), αλλά και τις δηλώσεις (που αυξάνονται συνεχώς) πολλών ευρωπαίων αξιωματούχων που καταδικάζουν το "σκεπτικό" της Γερμανίας προς την Ελλάδα (και όχι μόνο). Σε κάθε περίπτωση ο Σόιμπλε εργάζεται για τα συμφέροντα και την υλοποίηση των σχεδιασμών της Γερμανίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει πως η Ελλάδα πρέπει να σιωπά στην επιθετική - εξοντωτική πολιτική του γερμανού υπουργού ή πως πρέπει οι Έλληνες να αποδεχθούν την εξόντωσή τους ως "λογικό επόμενο" μιας ισχυρής Γερμανίας. Αυτό που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τόσο η κυρία Μέρκελ όσο και ο κ. Σόιμπλε, αλλά για ακατανόητους λόγους δείχνουν να αγνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πως στην παγκόσμια πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι και σύμμαχοι, παρά μόνο συμφέροντα, ισχυροί και ανίσχυροι, θύτες και θύματα. Όποιος νομίζει πως η γερμανική πολιτική αντιμετωπίζει φιλικά την Ελλάδα και τους Έλληνες, προφανώς δεν έχει κατανοήσει τα διεθνώς ισχύοντα και, προφανέστατα δεν έχει αντιληφθεί την αξία της Ελλάδας και την γερμανική ανάγκη να υφαρπάξει τόσο τον φυσικό όσο και τον ανθρώπινο πλούτο αυτής της μικρής αλλά τόσο σημαντικής χώρας.

ΥΓ3: Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα (και κυρίως από τους έλληνες πολίτες) οι πολιτικές ελίτ θα πρέπει να κατανοήσουν τα πραγματικά αίτια της (επιβληθείσας) κρίσης προκειμένου να καταστεί δυνατό να χαραχθεί μια ενιαία εθνική στρατηγική - αποφασιστική πολιτική που θα λειτουργήσει επιθετικά προς την διέξοδο της Ελλάδας από αυτή την κρίση, η οποία της έχει αφαιρέσει την εθνική κυριαρχία, διαλύει όλες τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές δομές της και την έχει καταστήσει γερμανικό προτεκτοράτο, σε ένα failed state, με μηδενικές πιθανότητες επαναφοράς και λειτουργίας της ως ανεξάρτητης και αυτοκυρίαρχης χώρας, η οποία απομυζάται και αποσυντίθεται προς όφελος μιας παντοδύναμης Γερμανίας. Οι πολιτικές υποτέλειας και αποδοχής της ασφάλειας των αλυσίδων, οι πρακτικές μεθοδικής εξόντωσης μιας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, η καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, η καταστρατήγηση του Ελληνικού Συντάγματος και οι εν γένει μνημονιακές "λογικές" πρέπει να καταγγελθούν επαρκώς, η πολιτική ανωμαλία την οποία διάγει η Ελλάδα ενώ οι εκφραστές - υποστηρικτές της θα πρέπει να οδηγηθούν πάραυτα ενώπιον των ποινικών ευθυνών τους τόσο ως προς το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας, όσο και ως προς το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Οι λογικές της "συνέχειας του κράτους" (δηλαδή η αναγκαστική υλοποίηση δεσμεύσεων κυβερνήσεων που καταπάτησαν κάθε έννοια του Ελληνικού Συντάγματος), θα πρέπει να παυθούν άμεσα και να χαρακτηριστούν αναλόγως. Η Ελλάδα είναι μια χώρα μικρή (πληθυσμιακά) και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μπορεί να ανταπεξέλθει σε πιθανές ακραίες πιέσεις που θα της ασκηθούν, οι οποίες όμως θα "ρίξουν τις μάσκες" όλων εκείνων που ισχυρίζονται πως επιθυμούν "το καλό των Ελλήνων".
Η μη εκμετάλλευση των υπαρχουσών διεθνών γεωπολιτικών συνθηκών και εν εξελίξει ανακατατάξεων θα αποτελέσει έγκλημα των πολιτικών - κυβερνητικών ιθυνόντων εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας, η οποία μπορεί να καταθέσει τη δική της πρόταση, διευκολύνοντας στο "ξεκαθάρισμα" των ισχυρών και αναδεικνύοντας την χρησιμότητα ενός αυτοκυρίαρχου και ανεξάρτητου ελληνικού χώρου, σπουδαιότατης γεωπολιτικής, γεωστρατηγικής και ενεργειακής αξίας. Επιτέλους, ας πάψουμε να πουλάμε σαν χώρα μόνο τον ήλιο και τις παραλίες μας και ας εκμεταλλευθούμε τον ζωτικό χώρο στον οποίο βρισκόμαστε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



9 Ιαν 2017


Νεκρός βρέθηκε ο Ρώσος πρέσβης στην Αθήνα, Αντρέι Μαλανίν 55 ετών, στο σπίτι του στην Ηρώδου Αττικού.
Οι πρώτες εκτιμήσεις, σύμφωνα με πληροφορίες, δείχνουν πως ο θάνατος του ρώσου διπλωμάτη οφείλεται σε παθολογικά αιτία.

Τον Ρώσο πρόξενο, αναζήτησαν οι συνεργάτες του που ανησύχησαν καθώς σήμερα δεν εμφανίστηκε στο γραφείο του. Τον αναζήτησαν στο σπίτι του, όμως όταν χτύπησαν το κουδούνι, δεν πήραν καμιά απάντηση με αποτέλεσμα να ειδοποιήσουν την αστυνομία.
Όταν έσπευσε επι τόπου η Αστυνομία και άνοιξε την πόρτα, είδαν μέσα στο διαμέρισμα τον πρόξενο νεκρό, ενώ τα κλειδιά του σπιτιού ήταν πίσω από την πόρτα.
Επί τόπου έχει μεταβεί και κλιμάκιο του τμήματος Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής της Ασφάλειας.

Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη εξέλιξη δημιουργεί ένα πλήθος ερωτηματικών, αφού προ ημερών έγινε στην τουρκική πρωτεύουσα η εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη...

Τα αποτελέσματα, τόσο σε επίπεδο ιατροδικαστικής έρευνας, όσο και σε αυτό των ερευνών από τις ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες ασφάλειας, ενω οι εξελίξεις αναμένονται με ενδιαφέρον, και πιθανότατα θα συνδεθούν με κινήσεις της ρωσικής διπλωματίας προς την Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Tου Zvi Magen

Καθώς ο νέος πρόεδρος Trump ετοιμάζεται να μπει στο Λευκό Οίκο, υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις πιθανών αλλαγών στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Ρωσία. Η νίκη του Trump έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τη Μόσχα και με πολλή αισιοδοξία, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των δηλώσεών του στη διάρκεια της εκστρατείας, για την προθυμία του να συνεργαστεί με τη Ρωσία. Με την Ρωσία να υπόκειται σε δυτικές πιέσεις, υπήρχε η πεποίθηση ότι άλλη μία Δημοκρατική κυβέρνηση στις ΗΠΑ θα αύξανε αυτή την πίεση. Φαίνεται ωστόσο, οτι ο Trump θέλει να περιορίσει την αντιπαράθεση με την Ρωσία και ίσως είναι πρόθυμος να κάνει συμβιβασμούς με την Μόσχα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα περιλαμβάνει υπερβολικές παραχωρήσεις. Από την πλευρά της η Ρωσία περιμένει την άφιξη του νέου προέδρου στο Λευκό Οίκο εν τω μέσω ολοένα και περισσότερων κατηγοριών για ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ.

Στις ΗΠΑ, όπως και στο διεθνές σύστημα γενικότερα, επικρατεί αβεβαιότητα αναφορικά με τις πιθανές εξωτερικές πολιτικές του Trump, συμπεριλαμβανομένης και αυτής έναντι της Ρωσίας. Είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι αυτό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία μεταξύ εκείνων που τάσσονται υπέρ της αντιμετώπισης της ρωσικής πρόκλησης και επιλέγουν την συνέχιση της πίεσης στη Ρωσία. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η απερχόμενη κυβέρνηση Obama και οι υποστηρικτές της, πολλά μέλη του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένων και Ρεπουμπλικάνων, και ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται πως ορισμένες από τις ενέργειες της απερχόμενης κυβέρνησης, στόχο είχαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που θα δυσχέραιναν το έργο του trump να αλλάξει την τωρινή πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας θα επηρεάσει τη Μέση Ανατολή και όλες τις διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη εκεί, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής συμμετοχής στη Συρία. Οι ισλαμικές ομάδες επιδιώκουν να αυξήσουν τη δύναμή τους και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις κυβερνήσεις που είναι εξασθενημένες από τις εξεγέρσεις που πλήττουν την περιοχή. Οι εξεγέρσεις έχουν επίσης ενθαρρύνει την παρέμβαση τόσο απο περιφερειακές όσο και από διεθνείς δυνάμεις που στόχο έχουν να επηρεάσουν τις τάσεις και την ισορροπία των δυνάμεων. Όλες αυτές οι δυνάμεις θέλουν να υπαγορεύσουν τη μελλοντική περιφερειακή διάταξη και να ενισχύσουν την σχετική τους δύναμη σε αυτό το πλαίσιο. Μία από τις δυνάμεις που παίζουν βασικό ρόλο στον αγώνα για την εξουσία είναι η Ρωσία, στόχος της οποίας είναι να ενισχύσει το κύρος της στη Μέση Ανατολή.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει στις σχέσεις της με την Δύση, η οποία αντιλαμβάνεται τις ενέργειες της Ρωσίας στην περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, ως επιθετικότητα που στόχο έχει να παγιώσει την επιρροή της Μόσχας στην περιοχή. Έχουν απαντήσει στις ενέργειες της Ρωσίας ασκώντας πολιτικές πιέσεις και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις που απειλούν τη σταθερότητα της Ρωσίας. Εκτός από το να παγιώσει τη θέση της ως ένας ισχυρός παίκτης στο διεθνές θέατρο, η παρέμβαση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, είναι επίσης σχεδιασμένη για να βοηθήσει στο να σπάσει ο κύκλος των πιέσεων προς τη Ρωσία, και να δημιουργήσει μόχλευση και διαπραγματευτική ισχύ εναντίον της Δύσης.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή έχει επιδεινώσει τις ρωσό-αμερικανικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους, που θεωρούν ότι οι ρωσικές φιλοδοξίες είναι εχθρικές προς τα ρωσικά συμφέροντα, μέχρι τώρα αντιδρούν στις ρωσικές ενέργειες στην περιοχή. Έχουν αποφύγει να συνεργαστούν με τη Ρωσία, ενώ αυξάνουν την πίεση μέσω παρατεταμένων οικονομικών κυρώσεων. Η ρωσική συμμετοχή στη Μέση Ανατολή, η οποία περιλαμβάνει την αναβάθμιση των σχέσεων με χώρες της περιοχής, έχει παρόλα αυτά δημιουργήσει μια νέα στρατηγική θέση στην οποία η Ρωσία ασκεί αυξημένη επιρροή.

Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια πολιτικής για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση:

Συνέχιση της πολιτικής της κυβέρνησης Obama δηλαδή, τη συνέχιση, ακόμη και την όξυνση της έντασης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον στο θέατρο της Μέσης Ανατολής
Κάποιες αλλαγές στην πολιτική της νέας κυβέρνησης προς τη Ρωσία, ενώ παράλληλα προχωρά προσεκτικά προς αμοιβαίες παραχωρήσεις. Είναι πιθανό αυτό να καθησυχάσει την ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και επίσης να οδηγήσει σε συνεργασία μεταξύ των δύο δυνάμεων, στη Μέση Ανατολή.
Πλήρη αμερικανό-ρωσική συνεργασία σε διεθνές επίπεδο, η οποία θα έχει εκτεταμένες συνέπειες για τον σχεδιασμό της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολής.

Από αυτές τις δυνατότητες, φαίνεται ότι η δεύτερη -συγκεκριμένες κατανοήσεις και συμβιβασμοί- είναι η πιο πιθανή, καθώς αυτό προσεγγίζει καλύτερα τις δηλωμένες προθέσεις του Trump. Επιπλέον, η Ρωσία θα προτιμήσει πιθανώς συμβιβασμό με την Δύση, όσο διατηρούνται τα στρατηγικά της συμφέροντα. Είναι επομένως πιθανό αυτά τα μέτρα να ληφθούν στις αρχές της θητείας τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ, για να μειωθεί η ένταση μεταξύ τους, συμπεριλαμβανομένων και αμοιβαίων παραχωρήσεων. Εάν συμβεί αυτό, αυτή η τάση θα αφήσει το σημάδι της στη Μέση Ανατολή.

Το σχετικό ερώτημα αφορά την σχέση της Ρωσίας με το Ισραήλ, η οποία είναι θετική. Η Ρωσία θεωρεί το Ισραήλ εταίρο και γνωρίζει τις αποτρεπτικές δυνατότητες του Ισραήλ. Το τελευταίο έτος υπήρξαν τέσσερις επισκέψεις υψηλού επιπέδου του Ισραήλ στη Ρωσία από τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον πρόεδρο Reuven Rivlin, και ο Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev επισκέφθηκε το Ισραήλ. Η ρωσική παρέμβαση στην περιοχή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια πιθανότητα, αν και μικρή, η Ρωσία να προσπαθήσει να προάγει τη συνεννόηση μεταξύ Ισραήλ και των περιφερειακών παραγόντων που είναι κοντά στη Μόσχα.

Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις μεταξύ του Ισράηλ και της Ρωσίας επηρεάζονται και από τις περιφερειακές εξελίξεις και από την ένταση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων. Η ρωσική παρουσία στη Συρία στο πλαίσιο ενός συνασπισμού των κυριότερων εχθρών του Ισράηλ -Ιράν, καθεστώς Assad, Χεζμπολαχ και οι υποστηρικτές τους- έχει θέσει το Ισραήλ αντιμέτωπο με νέους περιορισμούς. Η Ρωσία θέλει να αποφύγει να πλήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και ασφαλώς να συνεχίσει να συγκρατεί κάθε πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ισραήλ. Από την πλευρά του το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει την ελευθερία δράσης του στο θέατρο της Συρίας, δεδομένων των απειλών στην ασφάλεια που προκύπτουν εκεί. Για αυτούς τους λόγους, τόσο το Ισραήλ όσο και η Ρωσία θα πρέπει να επινοήσουν μια κατάλληλη απάντηση για μια τέτοια πιθανότητα. Ο μηχανισμός συντονισμού της ασφάλειας που σχηματίστηκε από τη Μόσχα και την Ιερουσαλήμ για να αποτρέψει τις τριβές μεταξύ τους, έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αξιόπιστος και αποτελεσματικός.

Την ίδια στιγμή, η Ιερουσαλήμ δεν μπορεί πάντα να θεωρεί ότι η Μόσχα θα λάβει υπόψη της τα συμφέροντα του Ισραήλ, εάν αυτά ανταγωνίζονται τα συμφέροντα της Ρωσίας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει η ρωσική συμμαχία που επιχειρεί στη Συρία, και θεωρεί την εμπλοκή του Ιράν στη συριακή περιοχή και την στρατιωτική ενίσχυση της Χεζμπολαχ, ως σημαντικά απειλητικούς παράγοντες. Από την πλευρά της η Ρωσία απορρίπτει την ενδεχόμενη ιρανική απειλή προς το Ισραήλ, και η συνεχιζόμενη υποστήριξη για το Ιράν και την Χεζμπολάχ έχει τη δυναμική για μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ της Ρωσίας και του Ισράηλ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται ότι η αμοιβαία εξέταση των συμφερόντων καθενός εκ των Ρωσίας και Ισραήλ αναφορικά με τη Συρία, θα συνεχιστεί. Η Ρωσία αναμένεται να διατηρήσει τον επιχειρησιακό της συντονισμό με το Ισραήλ και μπορεί επίσης να έλθει σε συνεννόηση με το Ισραήλ γα την σταθεροποίηση στο θέατρό της. Η ρωσική παρουσία στην περιοχή ωστόσο, απαιτεί από το Ισραήλ να εποπτεύει τις ρωσικές ενέργειες άγρυπνα, καθώς και τις εξελίξεις που περιλαμβάνουν τις σχέσεις της Ρωσίας με περιφερειακές οντότητες και διεθνούς παίκτες.

INSS
Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε επισήμως ότι η Ρωσία αποσύρει δυνάμεις από την Συρία, καθώς και το μοναδικό της αεροπλανοφόρο, μετά την απελευθέρωση του Χαλεπίου και των συντριπτικών κτυπημάτων κατά των τζιχαντιστών.

Φαίνεται, πως τηρείται η συμφωνία με Τουρκία και Ιράν, που οδήγησε προ καιρού την Ρωσία να αποφύγει επιχειρήσεις στις κουρδικές περιοχές εναντίον τζιχαντιστών, εκεί που τώρα επιχειρούν ΗΠΑ και Κούρδοι με την βοήθεια αραβικών φυλών. Το μέλλον των Κούρδων της Συρίας είναι άδηλον, ως προς το αν τους επιτραπεί να συνενώσουν τις δύο περιοχές τους, και τούτο διότι τόσο η Τουρκία, όσο και το Ιράν (παρά τις τεράστιες διαφορές μεταξύ τους) αντιμετωπίζουν σοβαρό κουρδικό ζήτημα.

Όταν ενεπλάκη η Ρωσία στις συγκρούσεις της Συρίας, κοινή ήταν η πεποίθηση πως θα υποστεί οικονομικό πλήγμα, δεδομένων των κυρώσεων εναντίον της από ΗΠΑ και ΕΕ. Παρά ταύτα, η εμπλοκή της Ρωσίας τής έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα εξελιγμένα όπλα της και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στις παγκόσμιες αγορές. Φαίνεται όμως πως, τόσο η δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται, όσο και η αποφυγή δημιουργίας τριβών με τις άλλες εμπλεκόμενες χώρες, και με δεδομένο ότι ο συριακός στρατός ανέκτησε τις δυνάμεις του, η Ρωσία περιορίζει την παρουσία της την κατάλληλη στιγμή.

Τα κίνητρα της Ρωσίας να βρεθεί στη Μ. Ανατολή είναι πολλά. Σε ένα παλαιό του άρθρο ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «Russia in Global Affairs» και επισκέπτης καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομία, έγραψε ότι τα κίνητρα ήταν πολυεπίπεδα, με την απειλή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της τρομοκρατίας, φυσικά, να είναι το βασικό.

Έγραψε:
«Η Μόσχα έχει "καταπατήσει" ένα δικαίωμα, το οποίο, μονοπωλιακά εδώ και 25 χρόνια (από την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991), κατέχουν στην περιοχή οι ΗΠΑ: Αυτό της χρήσης στρατιωτικής ισχύος. Δηλαδή, της δράσης τους ως "παγκόσμιου χωροφύλακα".
Η Ρωσία, εισέβαλε σε ένα πεδίο, στο οποίο αποφασίζονται θέματα ιεραρχίας στην κορυφή του παγκόσμιου γεωπολιτικού Ολύμπου. Ο "μονοπολικός κόσμος" θεωρούσε ότι πόλεμοι δήθεν "στο όνομα της ειρήνης", έχουν μόνο Ηνωμένες Πολιτείες με τους συμμάχους τους.
Η Μόσχα, λοιπόν, ξεκινώντας τη στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων και τις προοπτικές για τη διευθέτηση μιας σημαντικής διεθνούς σύγκρουσης, χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος. Αυτό είναι προνόμιο της ανώτερης "στρατιωτικο-πολιτικής κατηγορίας", η οποία είναι σε θέση να υπαγορεύει την ατζέντα της ημέρας».
Αν αφαιρέσουμε την φράση «χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος», που μάλλον παρεισέφρησε αστόχως, εκείνο που λέει ο Λουκιάνοφ είναι στην ουσία πως η Ρωσία αποφάσισε να "δείξει το ανάστημά της", μεταφέροντας και το κέντρο ενδιαφέροντος από την Ουκρανία και Κριμαία, σε άλλο "γήπεδο".

Η Ρωσία δεν έχει ούτε τη βούληση, ούτε τους πόρους για να διεξάγει μια μεγάλη εκστρατεία στη Συρία. Και η Μόσχα χρειάζεται μια πολιτική λύση, όσο τη χρειάζονται και οι άλλοι. Τώρα, είναι αλήθεια, ότι η οποιαδήποτε διευθέτηση θα πρέπει να συμπεριλάβει στο σκεπτικό της και τη σημαντική στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην Συρία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Κρεμλίνο θα εγκαταλείψει γρήγορα τη στρατιωτική υποδομή που δημιούργησε εκεί, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ δεν έφυγαν εντελώς από το Αφγανιστάν μετά το τέλος της στρατιωτικής τους αποστολής στη χώρα.

Οι ταχύτατες εξελίξεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες, οδηγούν όμως στην εξαγωγή ενός απογοητευτικού συμπεράσματος. Ότι η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη Συρία. Αφορά το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, και η διευθέτηση του Συριακού είναι αδύνατη χωρίς την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής. Και αυτό το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος και με πολλαπλώς υψηλότερους κινδύνους. Η σημερινή Ρωσία, ωστόσο, φαίνεται ότι δεν πτοείται προ των κινδύνων.
Η δε μέλλουσα να συμβεί επαναπροσέγγιση των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ, είναι προφανές ότι θα συντελέσει σε ανακατατάξεις, χωρίς να κάνει τον κόπο καμία χώρα και από τις άλλες εμπλεκόμενες να ρωτήσουν και τους λαούς, για το μέλλον των οποίων αποφασίζουν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



8 Ιαν 2017


Τεράστιες οι ευθύνες της Ε.Ε. για την μνημειώδη αποτυχία στο Ουκρανικό ζήτημα

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Το ζήτημα της Ουκρανίας, έχει πλέον εξελιχθεί σε ωρολογιακή βόμβα για την ευρύτερη αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ε.Ε. καθότι η χώρα βρίσκεται σε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση οικονομικής,κοινωνικής, δημογραφικής και πολιτικής παρακμής, γεγονός που θα επιφέρει επιπλέον πολλαπλά προβλήματα στην Ευρώπη τα ερχόμενα έτη.

Η Ουκρανία την παρούσα περίοδο έχει ΑΕΠ περί το 55% από ότι είχε το 1990 και κατά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πωλήσεις αυτοκινήτων και λοιπών οχημάτων έχουν φτάσει στα επίπεδα των αρχών της δεκαετίας του 1960 ενώ η οικοδομική δραστηριότητα έχει καταρρεύσει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950. Επιπλέον το κρατικό χρέος αγγίζει το 95%, το υψηλότερο στην ιστορία της και εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος για χώρα του επιπέδου ανάπτυξης της.

Την ίδια στιγμή, το κράτος αναλαμβάνει τα χρέη που αφήνει πίσω της η πτώχευση της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας "Πριβάτ μπανκ" του Ουκρανού ολιγάρχη "Ιγκόρ Κολομόισκι", αξίας 6 δις Ευρώ ενώ ετοιμάζεται να δεχθεί επιπλέον 7 δις Ευρώ χρέη από χρηματοδότηση της Ε.Ε. η οποία έχει ήδη χρηματοδοτήσει με 5 δις. Ευρώ από το 2014 -τα οποία κινδυνεύει πλέον να χάσει- συν τουλάχιστον 1,5 δις σε δωρεάν βοήθεια πάσης φύσεως.

Παρόλα αυτά η εσωτερική κατάσταση στην Ουκρανία χειροτερεύει με την οργάνωση διεθνή διαφάνεια να την κατατάσσει στην θέση 135 από τις 168 χώρες στον ετήσιο δείκτη διαφθοράς, για το 2015. Μάλιστα είναι στη χειρότερη θέση από οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, για παράδειγμα η γειτονική Λευκορωσία είναι στη θέση 108 , η επίσης γειτονική Μολδαβία στη θέση 106, ενώ η Ελλάδα για παράδειγμα στη θέση 59.

Ο μέσος καθαρός μισθός στην Ουκρανία στις αρχές του 2016 ανέρχεται σε 200 Ευρώ το μήνα με το πραγματικό μηνιαίο εισόδημα στις περιφερειακές και αγροτικές περιοχές να μη ξεπερνά τα 100 Ευρώ το μήνα. Περίπου το 1/3 του πληθυσμού είναι κάτω από τα όρια της μετρήσιμης φτώχειας σε εθνικό επίπεδο. Τα δε συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας ανέρχονται σε 15 δις. Δολάρια που είναι ανεπαρκή για το μέγεθός της και την έκθεση της όπως τη διαπιστώνουμε για το 2016-2017. Οποιοδήποτε εξωτερικό οικονομικό σοκ μπορεί να χρεοκοπήσει το Κίεβο σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Από την άλλη πλευρά η μέχρι τώρα αντίδραση της Ουκρανικής κοινωνίας είναι η μαζική μετανάστευση. Πάνω από 1,5 εκ. Ουκρανοί μετανάστευσαν στη Ρωσία από το 2014 ενώ σε 800.000 υπολογίζονται όσοι κατέφυγαν στην Ε.Ε., πολλές φορές ατύπως ή παρανόμως. Προσέτι, σε πρόσφατη δημοσκόπηση της τοπικής εταιρείας ΤΜΣ, το 28%του υπάρχοντος εργατικού προσωπικού θέλουν να μεταναστεύσουν άμεσα και το 37% το σκέφτονται σοβαρά και ήδη αναζητούν τις ευκαιρίες, σύνολο λοιπόν του 65% των εργαζομένων.

Σε επίπεδο νεολαίας το άθροισμα των παραπάνω δύο κατηγοριών υπερβαίνει το 80%. Συνεπώς η ακολουθούμενη πολιτική της Ε.Ε. για μελλοντική απελευθέρωση του καθεστώς βίζας για Ουκρανούς υπηκόους μπορεί να φέρει τα επόμενα έτη περίπου 14 εκατομμύρια εργαζόμενους από το σημερινό σύνολο των 22 εκ. στην Ε.Ε. δίχως να υπολογίζουμε τα μη εργαζόμενα εξαρτώμενα μέλη.

Ακόμα και εάν αυτό το σενάριο δεν υλοποιηθεί πλήρως θα πρόκειται σίγουρα για μαζικότατη μετακίνηση εργατικού δυναμικού που θα δημιουργήσει τεράστιο και δυσμενές ανταγωνισμό στην αγορά εργασίας των Ευρωπαϊκών κρατών, με πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις σε πολιτικό-οικονομικό επίπεδο. Τα φαινόμενα 'Μπρέξιτ" απλούστατα θα αυξηθούν. Ταυτοχρόνως η Ε.Ε έχει ήδη χάσει 400.000 θέσεις εργασίας λόγω των κυρώσεων με τη Ρωσία εξαιτίας του Ουκρανικού ζητήματος και 18 δις Ευρώ, σύμφωνα με τη κυβέρνηση της Αυστρίας.

Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα είναι η διογκούμενη εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος στην Ουκρανία και η τάση διαφυγής εγκληματιών από εκεί προς χώρες της Ε.Ε.. Ο ειδικός σε θέματα διεθνικού εγκλήματος καθηγητής Μαρκ Γκαλεότι, τους ονομάζει "οι νέοι Αλβανοί"λόγω της οργάνωσης, χρήσης ωμής βίας, πολιτική διαπλοκή και της εύκολης πρόσβασης σε οπλισμό. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τη ύπαρξη Καυκάσιων Τζιχαντιστών που πολέμησαν στη Μέση Ανατολή και κατά πολλές πηγές επιχειρούν να εισέλθουν στην Ε.Ε. μέσω Τουρκίας-Ουκρανίας-Κεντρικής Ευρώπης ή/και Βαλκανίων.

Ταυτοχρόνως η Ουκρανία αντιμετωπίζει και δημογραφική κατάρρευση με δείκτη γονιμότητας για το 2016 να υπολογίζεται σε 1,4 τέκνα ανά γυναίκα. Σε συνδυασμό με την συνεχή μετανάστευση, αλλά και την αύξηση της θνησιμότητας, ο πληθυσμός της Ουκρανίας συρρικνώνεται κατά 0,7% ετησίως. Αυτό σημαίνει ότι σε συνδυασμό με μια μαζική μετανάστευση λόγω απελευθέρωσης των ταξιδιωτικών θεωρήσεων προς την Ε.Ε. ο σημερινός πληθυσμός των 41 εκ κατοίκων, μπορεί να μην υπερβαίνει τα 23 εκ. το 2030.

Εάν και είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπολογιστούν οι τάσεις σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον όπως η σημερινή Ουκρανία, είναι βέβαιο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς που ασχολούνται με το ζήτημα, ότι η χώρα δημογραφικά πεθαίνει σε συνδυασμό με πάγια άποψη της κοινής γνώμης όπως δηλώνεται σε δημοσκοπήσεις του τελευταίου έτους,ότι σε ποσοστό 80% δεν εμπιστεύονται τους κρατικούς θεσμούς και άρα ενυπάρχει πλήρης απονομιμοποίηση της κρατικής/πολιτικής εξουσίας.

Τα μέχρι τώρα βασικά συμπέρασμα που μπορούν να συναχθούν είναι ότι η Ε.Ε. έχει αποτύχει παταγωδώς όχι μόνο να σταθεροποιήσει τη χώρα, αλλά και να εμποδίσει έστω και ελαφρώς την συνεχόμενη παρακμή της. Επιπλέον ενέχεται πλέον σοβαρός κίνδυνος η Ουκρανία να εισέλθει σε μια τέτοια κρίσης που θα οδηγήσει σε συγκρούσεις με τη Ρωσία εν είδη εξαγωγής εσωτερικής κρίσεως,
ευελπιστώντας σε μια χρηματοδότηση/υποστήριξη από τις ΗΠΑ/ΕΕ.

Αυτό το σενάριο εμπεριέχει και το κίνδυνο ενεργειακής κρίσης λόγω τυχόν διακοπής των μεταφερόμενων ποσοτήτων φυσικού αερίου από τη Ρωσία προς τις χώρες της Ε.Ε. διαμέσου Ουκρανίας.

Ακόμα και το σενάριο ανεξέλεγκτης μετανάστευσης προς την ΕΕ ακόμα και εάν δεν αρθεί η βίζα, είναι μια έτερη υπόθεση που θα προκαλέσει αρκετά σημαντικά προβλήματα στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Από όλες τις απόψεις πλέον το Ουκρανικό ζήτημα αφορά την Ευρωπαϊκή ασφάλεια και έχει καταλήξει σε ένα μακροχρόνιο και λίαν σοβαρό τραύμα που αφορά και μια πλειάδα άλλων σοβαρότατων θεμάτων. Ως εκ τούτου είναι αδήριτη ανάγκη να εφαρμοστεί πανευρωπαϊκό πλαίσιο που θα εντείνει τις προσπάθειες για ομαλοποίησης των σχέσεων μεταξύ του τριγώνου Βρυξελλών-Κιέβου-Μόσχας.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου