Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2017


Ανησυχία για το κλίμα έντασης που διαιωνίζεται στο Αιγαίο, η οποία όμως δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε παρέμβαση ουσίας προς την Άγκυρα, επικρατεί στην Ουάσιγκτον. Στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι λίγοι αυτοί που ασχολούνται σε αυτή τη φάση με τα ελληνοτουρκικά, οι όποιες επαφές υπάρχουν γίνονται σε υψηλό πολιτικό επίπεδο και δεν στηρίζονται πάντα στη διπλωματική γραφειοκρατία. Οι προθέσεις του περιβάλλοντος του προέδρου Τραμπ είναι ασαφείς και τα μηνύματα όχι ιδιαίτερα ηχηρά. Ωστόσο, ο ελληνικής καταγωγής προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Ρέινς Πρίμπους, είναι ενήμερος για την αυξημένη ένταση στο Αιγαίο, κάτι που στο σημερινό περιβάλλον σύγχυσης που επικρατεί στον κυβερνητικό μηχανισμό –για «χάος» έκανε λόγο παράγων της Ουάσιγκτον που γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις– αποτιμάται ως εξαιρετικά χρήσιμο.

Παράλληλα, πολύ θετική χαρακτηρίζεται η απομάκρυνση του Μάικλ Φλιν από τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας, καθώς οι «στενές επαφές» που φέρεται να διατηρούσε μέχρι το πρόσφατο παρελθόν με Τούρκους παράγοντες γεννούσαν εύλογες ανησυχίες για τη στάση που θα τηρούσαν οι ΗΠΑ σε ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.

Ένα «ατύχημα»

Στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνωρίζουν τον υπαρκτό κίνδυνο μιας περαιτέρω κλιμάκωσης, ακόμη και ενός «ατυχήματος», και διαμηνύουν ότι παρακολουθούν τις εξελίξεις, αλλά δεν υπάρχουν ούτε οι αποτελεσματικοί δίαυλοι επικοινωνίας που συχνά πηγάζουν από διαπροσωπικές σχέσεις, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζουν, ούτε ο ανάλογος σχεδιασμός και η ειδικότερη ενασχόληση με το ζήτημα, απαραίτητα συστατικά για την έγκαιρη αποτροπή δυσάρεστων εξελίξεων και μάλιστα μεταξύ συμμάχων. Επίσημα, υπογραμμίζουν ότι ενθαρρύνουν τον διάλογο μεταξύ των δύο χωρών για τη διαχείριση των όποιων μεταξύ τους διαφορών.

Το κενό εξουσίας στην Ουάσιγκτον, το οποίο στην περίπτωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι κάτι περισσότερο από αισθητό, περιορίζει τα αντανακλαστικά και μειώνει τις δυνατότητες αποτελεσματικής εμπλοκής. Η καθοριστικής σημασίας θέση του βοηθού υπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για την Ευρώπη, στην οποία βρέθηκε κατά το παρελθόν ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και πιο πρόσφατα η Βικτόρια Νούλαντ, παραμένει κενή.

Χωρίς, φυσικά, να σημαίνει ότι ο εκάστοτε Αμερικανός αξιωματούχος στο συγκεκριμένο αξίωμα υιοθετεί «φιλελληνική» στάση, ωστόσο γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις, είναι σε θέση να παρακολουθεί τις εκατέρωθεν κινήσεις έχοντας πλήρη εικόνα των ελληνοτουρκικών, να συντονίζει τις πρεσβείες Αθήνας και Άγκυρας και να προβαίνει άμεσα στις καθοριστικές δράσεις που αποτρέπουν δυσάρεστες εξελίξεις. Σε άλλες περιπτώσεις αρκεί η δική του παρέμβαση, που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμη και μετάβαση στις δύο πρωτεύουσες, και σε άλλες οικοδομεί το πρόσφορο περιβάλλον ώστε η όποια παρέμβαση σε υψηλότερο επίπεδο να αποδειχθεί αποτελεσματική. Αυτή τη στιγμή το «άλμα» από τα χαμηλόβαθμα στελέχη που χειρίζονται την κάθε χώρα –ή ακόμη και τον εκτελούντα χρέη αναπληρωτή για την Ευρώπη– μέχρι τον υπουργό Εξωτερικών είναι τεράστιο και ο σχετικός σχεδιασμός εκ των πραγμάτων προβληματικός.

Οι επικοινωνίες

Παρά τον μειωμένο βαθμό εγρήγορσης, υπάρχουν επικοινωνίες οι οποίες κινούνται στην πάγια γραμμή της αποφυγής «ανατροπών» της υφιστάμενης κατάστασης. Σε επίπεδο ουσίας, τα μηνύματα σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά στο Αιγαίο απευθύνονται και προς τις δύο πλευρές, ζητώντας «αυτοσυγκράτηση» από την Άγκυρα, αλλά και από την Αθήνα. Είναι ενδεικτικό ότι πρόσφατα εκφράσθηκε δυσφορία για την «περιοδεία» του αρχηγού των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή των Ιμίων, αλλά ταυτόχρονα επισημάνθηκε ότι ούτε κάποιες κινήσεις του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας βοηθούν.

Ως γενικότερη αίσθηση πάντως αναγνωρίζεται στην ελληνική κυβέρνηση ότι τηρεί χαμηλούς τόνους, κάτι που δεν αντανακλά απαραίτητα και την εικόνα που υπάρχει για την Τουρκία, με δεδομένο τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του Ταγίπ Ερντογάν και τους πολιτικούς υπολογισμούς που ενδεχομένως κάνει ενόψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος του Απριλίου.

Επιπροσθέτως, όπως τόνισε στην «Κ» Αμερικανός αξιωματούχος που έχει ασχοληθεί με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και γνωρίζει την περιοχή, ο βίαιος εκδιωγμός πολλών Τούρκων διπλωματών, και πολύ περισσότερο, αξιωματικών, έχει δυσχεράνει την επικοινωνία, ακόμη και αν υπήρχαν σαφείς οδηγίες για την αμερικανική πολιτική έναντι της Τουρκίας, που πάντως δεν υπάρχουν.

Μια σημαντική παράμετρος που δυσχεραίνει τα πράγματα είναι και το γεγονός ότι ο αμερικανοτουρκικός διάλογος επικεντρώνεται κυρίως, αν δεν εξαντλείται, στα «μεγάλα» περιφερειακά ζητήματα –καταπολέμηση του ISIS, εξελίξεις στη Συρία, σχέσεις με το Ιράν– ενώ αυτονόητη σημασία δίνεται και στις διμερείς σχέσεις, όπου κυριαρχεί το επίμονο τουρκικό αίτημα για την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν. Δευτερευόντως αγγίζει ευρύτερου ενδιαφέροντος περιφερειακές εξελίξεις όπως είναι οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού, ενώ σε ζητήματα όπως το Αιγαίο δεν δίνεται ιδιαίτερη προσοχή, μια πραγματικότητα που κάποιοι ίσως επιχειρήσουν να εκμεταλλευθούν.

Ο ρόλος των Ισραηλινών

Από την πλευρά της Αθήνας γίνονται προσπάθειες να αξιοποιηθούν δίαυλοι επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο μέσω τρίτων. Υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές –εντός και εκτός Ελλάδος– πιστοποιούν ότι Αθήνα και Ιερουσαλήμ βρίσκονται σε πολύ στενή επαφή προκειμένου να διευκολύνουν αρχικά την επικοινωνία και μετέπειτα την προσέγγιση ανάμεσα στην κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα και του προέδρου Τραμπ. Οι Ισραηλινοί φαίνεται ότι επιθυμούν να βοηθήσουν την Ελλάδα να αποκτήσει πρόσβαση στο περιβάλλον του κ. Τραμπ, με το οποίο –όπως φάνηκε από την πρόσφατη εγκάρδια συνάντηση του Αμερικανού προέδρου με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου– οι σχέσεις είναι αγαστές. Ένας δεύτερος, λιγότερο εμφανής δίαυλος της Αθήνας προς τον κ. Τραμπ είναι και η Αίγυπτος.

Ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι έχει πολύ καλές σχέσεις με τον κ. Τραμπ, ο οποίος –λόγω και των εγκάρδιων σχέσεων που διατηρεί με τον κ. Νετανιάχου– θεωρεί την Αίγυπτο μέρος του συστήματος ασφαλείας της περιοχής. Υπενθυμίζεται ότι το Ισραήλ και η Αίγυπτος συνεργάζονται πολύ στενά στη Χερσόνησο του Σινά και αλλού. Η Αθήνα, με δεδομένη την πολύ καλή σχέση που διατηρεί με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, μέσω των τριμερών σχημάτων συνεργασίας και με τις δύο χώρες, έχει εξαρχής τοποθετηθεί στο νέο επιτελείο του Λευκού Οίκου με αυτή ακριβώς την ιδιότητα. Ως, δηλαδή, μια χώρα που μαζί με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο αποτελούν ένα τετράγωνο σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Παρά το γεγονός ότι στο εσωτερικό του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απομένει ακόμη να οριστεί διάδοχος της αρμόδιας υφυπουργού για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη Βικτόρια Νούλαντ, η απουσία πρακτικής κατεύθυνσης φαίνεται να αντισταθμίζεται –προφανώς προς το παρόν– ως προς τη διαχείριση ορισμένων ζητημάτων από τη δραστηριοποίηση έμπειρων διπλωματών όπως ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η συζήτηση στην αλβανική Βουλή αφορούσε το «πάγωμα» της συμφωνίας με την Ελλάδα για την ΑΟΖ και βγήκε εκτός ορίων. Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας Σαλί Μπερίσα κατηγόρησε ευθέως τον πρωθυπουργό Εντι Ράμα ότι μπλόκαρε την ελληνοαλβανική συμφωνία, λειτουργώντας για λογαριασμό τρίτης δύναμης, δηλαδή της Τουρκίας. Τα αίματα άναψαν και ακούστηκαν βαριές κουβέντες.

«Ημουν πρωθυπουργός, είχα πληροφορίες και στοιχεία και αυτά που λέω, τα λέω με μεγάλη και πλήρη ευθύνη, ότι πρόκειται για μια πράξη εξ ολοκλήρου προς το συμφέρον μιας τρίτης πλευράς. Ο χρόνος θα το αποδείξει! Ο Ράμα προσέφυγε για τα χρήματα και τα συμφέροντα τρίτης πλευράς», είπε και πρόσθεσε: «Μολονότι γνώριζα τα πάντα για την υπόθεση, πάλι είπα στην ελληνική πλευρά, ότι η αλβανική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, γι’ αυτό και μπορείτε να προσφύγετε στη διεθνή διαιτησία για να δώσει λύση, υπάρχει διαιτησία, υπάρχει και δικαστήριο για τις θαλάσσιες υποθέσεις».

Ήξερε τι έλεγε

Δεν ήταν μόνο ο Μπερίσα που απέδωσε το «πάγωμα» και την παραπομπή στις ελληνικές καλένδες, της σημαντικότερης ελληνοαλβανικής συμφωνίας, που υπογράφτηκε ποτέ, σε τουρκικό δάκτυλο. Ωστόσο, ο ιστορικός μετακομμουνιστής ηγέτης γνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον το παρασκήνιο της προσφυγής του τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης Ράμα στο Συνταγματικό Δικαστήριο και επομένως ήξερε τι έλεγε στη Βουλή.

Έτσι μέσω Τιράνων, η Άγκυρα έμπηξε ένα δυνατό καρφί στα πλευρά της Ελλάδας, αφού μια διευθέτηση της ΑΟΖ με την Αλβανία θα δημιουργούσε ισχυρό προηγούμενο και για ρύθμιση των ΑΟΖ και στο Αιγαίο. Η συνέχεια θα σημαδευτεί από μεγάλο «έρωτα» του Ράμα με τον Ερντογάν, σε σημείο που ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός θα αναδείξει την Τουρκία σε στρατηγικό σύμμαχο της Αλβανίας. Ο Ερντογάν επισκεπτόμενος τον Μάιο του 2015 τα Τίρανα δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τις αλβανικές ακτές ως... το σύνορο του νεοοθωμανισμού στην Αδριατική, ενώ αξίωσε από τον αμήχανο Ράμα να κλείσει τα τουρκικά ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια των Τιράνων υποστηρίζοντας ότι ανήκουν στον μισητό του, Γκιουλέν.

Βρήκε, εν τω μεταξύ, χρόνο να δεχθεί τον ηγέτη του κόμματος των Τσάμηδων, Ιντρίζι, τον μοναδικό πολιτικό αρχηγό με τον οποίο συναντήθηκε κατ’ ιδίαν, ενώ ανακοίνωσε την κατασκευή του μεγαλύτερου τζαμιού των Βαλκανίων, χωρητικότητας 4.500 ατόμων με χρήματα (300.000.000 ευρώ) που θα διαθέσει η Τουρκία.

Υπάρχει ιστορικό

Δεν είναι νεόκοπος μουσαφίρης του Ράμα η Τουρκία στην Αλβανία. Η Άγκυρα έσπευσε από τους πρώτους μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, το 1991, να βάλει βάσεις επιρροής και να αποκτήσει στρατιωτική παρουσία στα παράλια της Αδριατικής με «θέα» την Κεντρική και Δυτική Μεσόγειο, έχοντας ως όπλα το ισλάμ και το χρήμα.

Με τουρκικό χρήμα άρχισαν να χτίζονται ή να επισκευάζονται τζαμιά σε όλη τη χώρα και, ταυτόχρονα, ιμάμηδες κατέφθαναν από την Τουρκία για να διδάξουν το Κοράνι σ’ έναν λαό που τύποις ήταν στην πλειονότητά του μουσουλμανικός, στην ουσία όμως οι νεότερες γενιές δεν γνώριζαν τίποτα περί Αλλάχ, δεδομένου ότι ο Χότζα είχε απαγορεύσει ό,τι είχε σχέση με τη θρησκεία.

Ταυτόχρονα και ενώ το ένα μετά το άλλο άρχισαν να ανοίγουν χρηματοδοτούμενα, αμέσως ή εμμέσως, από την Τουρκία θρησκευτικά σχολεία και ιδιωτικά κολέγια, να λειτουργούν τουρκικές τράπεζες, ύποπτες επιχειρήσεις και κατασκευαστικές τουρκικές εταιρείες να παίρνουν μεγάλα έργα με κορυφαίο τον περίφημο «δρόμο του έθνους», που συνδέει τα Τίρανα με την Πρίστινα, η Άγκυρα απέκτησε και στρατιωτική πρόσβαση, με τη μακροχρόνια μίσθωση, το 1998, της ναυτικής βάσης στην Αυλώνα. Την ίδια που χρησιμοποιούσαν επί κομμουνισμού οι Σοβιετικοί για τα πυρηνικά τους υποβρύχια.

Επισήμως τη νοίκιασε για να την επισκευάσει, στην πραγματικότητα τη χρησιμοποιεί για να ναυλοχούν, όποτε χρειαστεί, μονάδες του τουρκικού πολεμικού στόλου και να περιπολούν στην Αδριατική, ενώ πρόσφατα υπεγράφη και νέα στρατιωτική συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών το περιεχόμενο της οποίας έμεινε μυστικό.

Μολονότι η τουρκική ηγεσία προέβαλε εαυτόν ως τον «μεγάλο προστάτη» της Αλβανίας και κατά καιρούς βάζει (είναι αλήθεια) πλάτη διεθνώς υπέρ των συμφερόντων της στο μέτρο που εξυπηρετεί και τα δικά της (Ελλάδα), στην ψυχή του αλβανικού εθνικοπατριωτισμού ουδέποτε υπήρξε καλοδεχούμενο το «τουρκικό φέσι». Τώρα δε που η Τουρκία ολισθαίνει στη δικτατορία, ελάχιστοι πρέπει να θεωρούνται οι Αλβανοί που θα ήθελαν να ζήσουν σε μια «δημοκρατία τύπου Ερντογάν», προτιμώντας βεβαίως το δυτικό μοντέλο που βιώνουν εκατομμύρια εξ αυτών.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε φορά που εμφανίζεται, μία καινούρια ολοκληρωτική κοσμοθεωρία, εμφανίζεται παράλληλα και μια νέα γλώσσα, ώστε τα ιδεολογήματα της να περάσουν στις μάζες, ως κάτι τι το νεωτερικό – το πρωτάκουστον.
Ο μαρξιστικός ολοκληρωτισμός παραδείγματος χάριν, εισήγαγε στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες μία σειρά νεολογισμών [προτσές, εποικοδόμημα, ιστορικός υλισμός, διαλεκτικός υλισμός κ.λπ.] έτσι ώστε να ενδοβάλει στα μυαλά των χουλιγκάνων του, τη βεβαιότητα πως έφερνε στον κόσμο κάτι τις ολότελα καινούριο – κι ας ήταν το μόνο «καινούριο» των μαρξιστών, η αναίδεια τους να θεωρούνται ως η «πρωτοπορία» της διανόησης!

Συλλογιστείτε μοναχά πόσο καλύτερη θα ήταν η κατανόηση των πάσης φύσεως «διαφωτιστών» της μαζικής κουλτούρας, αν αντί των «νεοόρων» που εισήγαγαν, για να ξεγελάνε το πόπολο, χρησιμοποιούνταν οι παραδοσιακές, δοκιμασμένες λέξεις.
Αν παραδείγματος χάριν λέγαμε «κοινωνισμός» αντί «σοσιαλισμός» ή «αχταρμάς» αντί «μεταμοντερνισμός» ή «απατεώνας» αντί «βουλευτής» ή «πολυβαρβαρότητα» αντί «πολυπολιτισμικότητα» κ.ο.κ.

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους, που οι μηχανικοί ελέγχου του νου, της λεγόμενης «αριστερής κουλτούρας» κατορθώνουν να περάσουν τις μπουρδολογίες τους στις μάζες, είναι ακριβώς επειδή τις σερβίρουν μέσα από ένα δαιδαλώδες σύστημα νεολογισμών το οποίο γοητεύει τα αστοιχείωτα πλήθη, όπως θα τα γοήτευε και μια καινούρια μάρκα κινητού, που δεν την έχουν βαρεθεί ακόμα.

Στον αιώνα μας οι ιδεολογίες δεν είναι απλώς ενδεδυμένες με χαρτί πολυτελείας, είναι μοναχά χαρτί περιτυλίγματος και τίποτα παραπάνω.
Όπως το άδειο κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου…

transreligion [δια-θρησκευτικότητα]

Η νεοταξίτικη ολοκληρωτική μετανεωτερικότητα, δεν μπορεί βεβαίως να θεωρηθεί ούτε καν ως κάποιο είδος ιδεολογίας, αφού αρνείται ακόμα και την έννοια της «ιδεολογίας» καθ’ εαυτής, ωστόσο οι νεοταξίτες μηχανικοί του mind control δεν παρέλειψαν να επινοήσουν, μια τέτοια υπογλώσσα, με εντελώς καινοφανείς κοινωνιολογικούς όρους, δανεισμένους από τις θεωρίες της σχολής της Φρανκφούρτης ή του κυβερνοχώρου, ώστε να πείσουν τους χαχόλους τους, ότι φέρνουν τάχα μου στον κόσμο κάτι καινούριο.

Ενώ στη πραγματικότητα το μόνο καινούριο που φέρνουν στην ιστορία, οι εργολάβοι της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι παρά η αρρωστημένη εμμονή τους για τη δημιουργία μιας νέας αυτοκρατορίας – αυτή τη φορά πλανητικής.

Στη νέα γλώσσα της νεοταξίτικης υποκουλτούρας λοιπόν, κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει το πρόθεμα trans- το οποίο εντοπίζεται σε σημαντικούς «νεοόρους» της μεταμοντέρνας ιδιολέκτου.

Παραδοσιακά, το πρόθεμα trans- χρησιμοποιούνταν για να υποδηλώσει το «πέρασμα», τη «διέλευση», από ένα χωρικό σημείο σε ένα άλλο.
Στην ελληνική γλώσσα, μεταφράζονταν με το πρόθεμα: δια-.
Λέμε παραδείγματος χάριν: transatlantic [διατλαντικό] και εννοούμε τη διάσχιση του Ατλαντικού.

Στη μεταμοντέρνα ιδιόλεκτο της εβραιομασονικής παγκόσμιας τάξης, trans- χαρακτηρίζονται ατομικές ή μαζικές συμπεριφορές ή ακόμα και κοινωνιολογικές διαδικασίες, που δεν σημαίνουν απλώς τη μετακίνηση μεταξύ διαφορετικών χωρικών σημείων αλλά κυρίως την «υπερπήδηση» ή την ολική «μετάβαση» από ένα κοινωνικό status, σε κάποιο άλλο.

Μιλώντας τη μεταμαρξιστική διάλεκτο της σχολής της Φραγκφούρτης, θα μπορούσαμε να ορίσουμε το trans- ως το: «προτσές* της απόλυτης ατομικής συνειδητοποίησης και ατομικής υπερ-πήδησης,, όλων των συλλογικών δομών, που ενδέχεται να προσδιορίζουν τον άνθρωπο»
Λέμε παραδείγματος χάριν: transsexual [διαφυλικό] και εννοούμε τη ατομική συνειδητοποίηση του φύλου, αποκομμένης από συλλογικά πρότυπα και κοινωνικές συμπεριφορές, που το προσδιορίζουν [παραδείγματος χάριν, αγόρι είναι αυτό που παίζει με όπλα και κορίτσι είναι αυτό που παίζει με κούκλες, άντρας είναι αυτό που κυνηγάει, ενώ γυναίκα είναι αυτό που ενδίδει κ.ο.κ.]

Ωστόσο tτanssexual άτομο δεν εννοείται απλώς το άτομο που ενδεχομένως να μετακινηθεί, από ένα κοινωνικό πρότυπο του φύλου, σε ένα άλλο.
Παραδείγματος χάριν, μια γυναίκα που αποφασίζει να μιμηθεί τη Μαντώ Μαυρογένους και να βγει να πολεμησει σαν άντρας, δεν είναι τρανσεξουαλ, με την νεοταξική σημασία του όρου, παρότι βεβαίως διαπερνά τον ισχύοντα κοινωνικό ρόλο του φύλου της και μετακινείται σε έναν άλλον.
Διαφυλικό [transsexual] άτομο, από τους νεοταξίτες κατασκευαστές εννοιών, νοείται το άτομο που ξεκόβει από την πιο αρχέγονη συλλογική ταυτότητα του ανθρώπου [αυτή του βιολογικού φύλου] και δια-περνά στην [επίσης προκατασκευσμένη] μεταμοντέρνα ταυτότητα του LGBT** ατόμου.

Δηλαδή, στην ουσία ένας αρνητής της ίδιας της συλλογικής ταυτότητας του φύλου, ως πανανθρώπινης σταθεράς.
transpersonality[δια-προσωπικότητα]

Τον τελευταίο καιρό, γίνεται πολύς λόγος από τους νεοταξίτες καθηγητάδες, για τoν νεοόρο: “transnatonal” [δι-εθνοτικό], ο οποίος φαίνεται ότι αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι για τη μεταπήδηση στο “supranational” [υπερ-εθνοτικό] και τελικά στη «global transgoverment”
[παγκόσμια δια-κυβέρνηση]

Η transnational μετάλλαξη των μαζών, δεν έχει λοιπόν σκοπό να παράγει μια γενιά, που θα μπορεί να κάμει το στοχαστικό άλμα της διαπολιτισμικής ανοιχτότητας, έτσι ώστε να εμπεδωθεί στα έθνη μια άλλη αντίληψη για τις μεταξύ τους σχέσεις, αντί της καταστροφικής αντιπαλότητας, που γεννούσε ο μεγαλοϊδεατισμός.
Και για να το πω με πιο απλά λόγια, η δι-εθνοτική προπαγάνδα, δεν στοχεύει στην καλλιέργεια των ειρηνικών σχέσεων μεταξύ των εθνών/κρατών, όπως συχνά έχουν το θράσος να ισχυρίζονται οι δημαγωγοί της.
Αντιθέτως, η δι-εθνοτική νεοταξική προπαγάνδα, στοχεύει ξεκάθαρα στην εξαφάνιση των εθνών/κρατών, ακριβώς όπως η δια-φυλική [τρανσεξουαλ] προπαγάνδα στοχεύει στην εξαφάνιση των φύλων.

Όσο πιθανόν δηλαδή είναι να ανακαλύψεις την αρρενωπότητα σου, παριστάνοντας τη Λουλού στις παρελάσεις των κάθε λογής τρανς-, άλλο τόσο πιθανό είναι και το να αποδεχτείς την πολιτισμική διαφορετικότητα του Ασιάτη, ενδοβάλοντας στον νου σου, τις transnational δοξασίες της Νέας Τάξεως.

Η διά-σχιση, το δια-πέρασμα, από μία κοινωνική κατάσταση σε μία έτερη, στη νεοταξίτικη νεοορολογία, δεν έχει διόλου τη σημασία της διά-νοιξης των ατομικών οριζόντων, όπως είχαμε μάθει στις παραδοσιακές ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Το πρόθεμα trans- στη γλώσσα των χειραγωγών των μαζών, σηματοδοτεί απλώς την εξαφάνιση μιας υπάρχουσας και λειτουργικής κοινωνικής υπό-στασης [παραδείγματος χάριν, την υπόσταση του έθνους/κράτους, την υπόσταση του βιολογικού φύλου, την υπόσταση ενός συλλογικού κώδικα αξιών κ.λπ] και την ολική αντικατάσταση της από μία κατασκευασμένη κατάσταση, που εξυπηρετεί μοναχά τα σχέδια αυτωνών που την πλασάρουν.

Στην ουσία, κάθε τι που προβάλλεται μέσα από μια trans- μετατόπιση, στο νεοταξίτικο γλωσσάρι, δεν είναι παρά ένας ακόμα μικρός θάνατος, μιας ακόμα συλλογικής ταυτότητας, μέχρι που να μην μείνει στη νέα transhumanity [δι-ανθρωπότητα] παρά το κέλυφος της ατομικότητας της.
Γιατί όσο πιο γυμνός από συλλογική συνείδηση, όσο πιο μετέωρος, όσο πιο απομονωμένος είναι ο άνθρωπος, τόσο ευκολότερα, χειραγωγείται από τους εντεταλμένους της Πλανητικής Βαβέλ, που επιχειρούν σήμερα να χτίσουν τα σκλαβοπάζαρα τους.

Πολύ σύντομα μάλιστα, θα έχουμε εδώ στην ψωρωκώσταινα και την transhistory [δι-ιστορία], όπου οι εντεταλμένοι εκπαιδευτικοί του κ. Φίλη και των άλλων νεοταξιτών μεγιστάνων της διανόησης, θα μαθαίνουν στα transελληνάκια, ότι η «ελληνικότητα» τους, δεν είναι μια βιωμένη εμπειρία του Ευ Ζην, αλλά ένα τυχαίο γεγονός, στο οποίο δεν χρειάζεται να πολυδίνει κανείς σημασία.

transhuman [δι-άνθρωπος]

Όπως και η transnationality ή η transexuality κουλτούρα, η δι-ιστορικότητα δεν θα στοχεύει στη δια-πολιτισμική κατανόηση της ιστορίας [και αρα της συλλογικής συνείδησης άλλων εθνών] αλλά αντίθετα στην εξαφάνιση της ιστορίας του δικού μας έθνους [και άρα της συλλογικής μας συνείδησης ως Ελλήνων]

Το να σου κάμει εν ολίγοις δι-ιστορία ο πάσα ένας σύντροφος φίλης ή γιαβρόγλου ή καρανίκας, είναι σαν να σε μυούν στις αρετές του ανδρισμού, οι τελειόφοιτες της ανωτάτης σχολής στριπτιτζούδων.
Transhistory δηλαδή, όπως transsexual και ότι ήθελε προκύψει…

Αν θα μπορούσαμε να βρούμε συνεπώς έναν χαρακτηρισμό, που να τα λέγει όλα για την πολιτισμική και ψυχοδιανοητική αρρώστια των νεοταξιτών καθοδηγητών των μαζών, δεν νομίζω πως θα βρίσκαμε καλύτερο από το transhumanity [δι-ανθρωπινότητα], εφόσον αυτό που πραγματικά συμβαίνει στις μάζες των πολυπολιτισμικών χαχόλων που τους ακολουθούν είναι η οριστική απώλεια της ανθρωπινότητας τους…

* Σημείωσις 1
Στη μαρξιστική ορολογία, με τον όρο «προτσές» νοείται μια εξελικτική διαδικασία, πάντα φυσικά με την μαρξιστική έννοια της διαλεκτικής εξέλιξης, που αναγνωρίζει μόνον υλικά [και δη οικονομικά] αίτια [διαλεκτικός υλισμός]

** Σημείωσις2
LGBT: άλλος ένας νεοόρος των νεοταξιτών κατασκευαστών εννοιών, που φανερώνει την εν γένει σεξουαλική ανωμαλία, υπο οιαδήποτε μορφή. Προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Lesbian, Gays, Bisexual, Trans

Πηγή Λευτέρης Πανούσης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε τζαμί της Θεσσαλονίκης ο ψευτομουφτής Ιμπραήμ Σερίφ μετείχε σε ανάγνωση μεβλίτ, για τους νεκρούς Τούρκους στρατιώτες

Ξύπνησε ο Αναστασιάδης, αφού όμως έκανε τις παραχωρήσεις. Δήλωσε, επί τέλους, ότι δεν γίνεται η μειοψηφία στο Κυπριακό να έχει τον κύριο λόγο και η πλειοψηφία απλώς να υπακούει. «Είναι πρωτόγνωρο αυτό το φαινόμενο», είπε. Ταυτόχρονα όμως ενημέρωσε, ότι αποδέχεται την εκ περιτροπής -με τους Τ/κ- διακυβέρνηση του κράτους.

Ίσως, η αναφορά του περί μειοψηφίας να έγινε, ώστε να καταστεί εύπεπτη η συνδιοίκηση με τους Τούρκους, που μόνο συνδιοίκηση δεν θα είναι. Αλλά, ξέχασε και κάτι σημαντικό ο Ν. Αναστασιάδης. Ότι ο ίδιος υπέγραψε συμφωνία το 2014 με τον Ακιντζί, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη "δύο ισότιμων μερών". Ελληνικά μιλάει ο Πρόεδρος της Κύπρου. Δεν ξέρει τι θα πει "ισότιμα";

Μια φασιστική αλβανική οργάνωση κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο σκίτσο, με τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη να σχηματίζουν με τα χέρια τους τις φτερούγες του δικέφαλου αετού, εμβλήματος της Μεγάλης Αλβανίας [επειδή ήταν Αρβανίτες, τους θεωρούν Αλβανούς].

Η φασιστική οργάνωση, του γνωστού ανθέλληνα Ταχίρ Βελίου, θέλει να οργανώσει σε όλες τις χώρες όπου υπάρχουν Αλβανοί, πολιτικές κινήσεις, οι οποίες θα εξελιχθούν σε παραστρατιωτικές, αφού ζητά από τους Αλβανούς να συνεισφέρουν οικονομικά για να αποκτήσει η οργάνωση στρατιωτικό εξοπλισμό.

Η συμπεριφορά των Τούρκων πολιτικών έναντι της Ελλάδας, ελπίζω να ξυπνήσει τους ημέτερους πολιτικούς, ώστε να μη χαζογελούν -όπως καταγγέλλω συνεχώς από αυτή την στήλη- όταν συναντούν Τούρκους ομόλογούς τους. Το αυτό φυσικά και για τον πρωθυπουργό, ο οποίος έδειξε ότι ήταν πανευτυχής που του έπιασε το χεράκι ο Νταβούτογλου.

Αν εξακολουθήσουν να χαριεντίζονται με τους Τούρκους -και όχι μόνον- σαν γιουσουφάκια, θα ξέρουμε πλέον ότι είναι αφελείς με μειωμένο καταλογισμό, που αποβλέπουν μόνο στην δική τους προβολή.

Σε τζαμί της Θεσσαλονίκης, που φυσικά κατασκευάσθηκε χωρίς να ζητήσει άδεια, ο ψευτομουφτής Ιμπραήμ Σερίφ μετείχε σε ανάγνωση μεβλίτ, για τους νεκρούς Τούρκους στρατιώτες [που μόνο στη Συρία αριθμούν 82, με εκατοντάδες τραυματίες]. Το ανακοίνωσε στο διαδίκτυο, αναφέροντας την Θεσσαλονίκη με την οθωμανική ονομασία "Σελανίκ". Άραγε, στην Τουρκία, μπορεί κάποιος ελληνικής καταγωγής να αναφερθεί σε Κωνσταντινούπολη ή Σμύρνη; Εδώ γιατί μπορεί, ατιμώρητα;

Για να μη ξεχνιόμαστε: Μέχρι το 2030, θα πρέπει να πληρώσουμε 322 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 160 εκατ. ευρώ είναι τόκοι. Μας "ξέσκισαν" οι φιλάνθρωποι δανειστές, διατηρώντας επιτόκια ακόμη και 17% για ομόλογα της δεκαετίας του’80 και αρχών του ’90. Κι έχουν το θράσος, να λένε ότι μας δίνουν χρήματα, που τα στερούν από τους λαούς τους.

Κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, Τουρκαλβανός, υπεύθυνος για το άνοιγμα της Τουρκίας στα Βαλκάνια, δήλωσε στα Τίρανα ότι η Τουρκία υποστηρίζει ένθερμα τους "καταπιεσμένους" από τους Έλληνες Τσάμηδες. Τι λένε οι ένθερμοι οπαδοί της ελληνοτουρκικής "φιλίας";

Καλλισθένης εν δήμω
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Με με τον ίδιο τίτλο είχα ξαναγράψει (στις 25 Μαρτίου 2016 στον Φιλελεύθερο) πως ο ένας και μοναδικός λόγος που οι Τούρκοι της Κύπρου απαιτούν την στρατιωτική εγγύηση της “μητέρας” πατρίδας είναι για να διασφαλίσουν τα κλεμμένα του 1974 ώστε να βιοπορίζονται εσαεί σε βάρος των Ελλήνων ιδιοκτητών. Αυτό τον στόχο έχουν και κανένα άλλο.

Μην σας παρασύρει το “τόζη” (η σκόνη) που ξεσηκώθηκε από την παρούσα “κρίση” για το δημοψήφισμα του 1950. Είναι για να μας τυφλώνει ώστε να μην βλέπουμε την πραγματικότητα και το τί διακυδεύεται.

Ο κάθε Σερντάρ Ντενκτάς τζούνιορ δεν φοβάται για την “ασφάλειά” του, όπως δεν φοβόνταν και ο πατέρας του μεταξύ του προδοτικού πραξικοπήματος και της εισβολής (15-20 Ιουλίου 1974). Υπάρχει δημόσια καταγραμμένη, τότε, σχετική δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς. Εάν τότε δεν υπήρχε “κίνδυνος”, πως προκύπτει να υπάρχει σήμερα;

Ο κάθε Ντενκτάς θέλει εγγυητή για τα κλεμμένα που “κληρονόμησε”- στη περίπτωσή του- από τον σφετεριστή πατέρα του. Θέλει να νέμεται τα κλεμμένα- τα οποία σε τιμές του 1974 ξεπερνούν τα 100 δις- με την ησυχία του, χωρίς να κοιτάζει πίσω από την πλάτη του για τον πραγματικό ιδιοκτήτη που θα έρθει να του ζητήσει τον λόγο. Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε άλλο σφετεριστή συμπεριλαμβανομένων, πέραν των Τούρκων και των ξένων, κυρίως των Εγγλέζων, που ζουν στα κατεχόμενα και που είναι και αυτοί κλέφτες και καταχραστές ελληνικών περιουσιών.

Μην αναζητείτε, λοιπόν, άλλους λόγους για τη συμπεριφορά του κάθε Ακιντζί όταν υπάρχουν απλές εξηγήσεις. Μην αναζητείτε σήμερα δικαιολογίες για την συμπεριφορά του κατοχικού ηγέτη Ακιντζί- μια περιγραφή που “ενοχλεί” τον αεί φωνασκούντα και δημόσια βιοποριζόμενο Νίκο Τορναρίτη του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ- τις οποίες δυστυχώς βρίσκουν και θα τις βρίσκουν, κάθε φορά, τα δικά μας πολιτικά εξωνημένα άτομα και κόμματα λόγω των προσωπικών τους ατζεντών και των παρωχημένων ιδεοληψιών τους.

Ο Ακιντζί δεν “μποϊκοτάρει” τις λεγόμενες συνομιλίες, λόγω θέματος με το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 απαιτώντας την απόσυρσή του για να μας κάνει τη χάρη -του συνεταίρου του δηλ. Νίκου Αναστασιάδη- ώστε να επανέλθει στις συνομιλίες με τον “υψηλό στόχο” της “επανένωσης”- της περιβόητης “reunification”.

Ο Ακιντζί “μποϊκοτάρει” τις συνομιλίες διότι επιδιώκει να ευνουχίσει πολιτικά και τελειωτικά τον συνεταίρο του στο θέατρο καπούκι της “reunification”, ώστε αυτός να πέσει μπρούμυτα και να αναφωνήσει “έλεος”. Όχι πως αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στον Αναστασιάδη επί Ακιντζί και που δυτυχώς αρχίζει να του γίνεται συνήθεια. Όμως ο συνεταίρος του στη διαδικασία της “reunification” θέλει να του αφαιρέσει κάθε μορφή πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Υπογραμμίζεται εδώ πως κάτι τέτοιο- αυτή η μορφή ταπεινωτικής συμπεριφοράς- δεν έχει ξανασυμβεί. Και είναι σαφές δείγμα γραφής πόσο έχει υποτιμήσει τον ανατολίτη Ακιντζί ο Αναστασιάδης, πόσο ποταπός είναι ο πρώτος και πόσο δεν μαθαίνει ο δεύτερος.

Ο κατοχικός ηγέτης (σόρρυ, Νίκο αλλά σου αρέσει δεν σου αρέσει, ο δικός σου είναι ένα “ic oglan” της Άγκυρας), θέλει να ταπεινώσει τον Αναστασιάδη όσο δεν γίνεται, με βάση τις Οθωμανικές προδιαγραφές (βλ. τα άμεσα σχετικά μου κείμενα αναφορικά με το modus operandi της ταπείνωσης επί Οσμανλικής Αυτοκρατορίας, “Η γλώσσα των Τούρκων και του Ισλάμ”, (“Ο Φιλελεύθερος 6/11/2012, και “Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η “αγαθοποιός σκόνη των ποδιών” του Σουλτάνου Ερντογάν, 24/ 4/16).

Νομίζω πως θα είναι και άκρως διαφωτιστικό αν, υπό τις περιστάσεις, περιγράψω συνοπτικά την προαναφερθείσα “διαδικασία” ταπείνωσης επί Οθωμανών. Όπως και στην περίπτωση του Αναστασιάδη που παρακαλεί για μια χάρη- για να “επανέλθει” ο Ακιντζί στο τραπέζι- έτσι και το 1769 ένας φυλακισμένος Δραγουμάνος της Αυλής της Υψηλής Πύλης, πιθανότατα χριστιανός, ζήτησε την βοήθεια του Αγά των Γενίτσαρων για την αποφυλάκισή του.

Στην επιγραφή της αίτησής του έγραφε:
«Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αίτηση προς την ισχυρή σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, ελεήμονος, μεγαλόψυχου, συμπονετικού ευεργέτη, του πιο γενναιόδωρου αφέντη, τώρα αγά των γενιτσάρων, της Ευγενούς Αυλής της Υψηλής Πύλης».

Και η επιστολή ξεκινούσε ως εξής:
«Έχοντας σκύψει το κεφάλι μου υποταγμένος και δουλικά το μέτωπό μου με την απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση, πλήρως εξαθλιωμένος και ικέτης προς την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, καταδεκτικού, συμπονετικού και ελεήμονος ευεργέτη μου».

Στη συνέχεια ο φυλακισμένος αυτοταπεινώνεται ακόμα περισσότερο απευθύνοντας την αίτησή του όχι στον αυτόν καθεαυτόν Αγά, αλλά προς την «ισχύ της σκόνης της συμπονετικής κατοικίας». Η σκόνη της «συμπονετικής κατοικίας» είναι, κυριολεκτικά, η σκόνη των ποδιών των ισχυρών της Υψηλής Πύλης. Και ποιος ήτανε ο ισχυρότερος της Υψηλής Πύλης; Μα ο Σουλτάνος. Η αναφορά στον Σουλτάνο (λέξη περσική, όχι τουρκική) μας φέρνει στον τίτλο του Πασά, τίτλος «τιμής» και «ισχύος» όπως όλοι νομίζουμε και πιστεύουμε. Παρόλο που ο Τούρκος εθνοπατέρας Ατατούρκ κατήργησε τους τίτλους «ευγενείας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1923, ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι Στρατηγοί, οι Πάλμε ποτέ caudillos της κεμαλικής ελίτ, ονομάζονται «Πασάδες». Και «Πασά μου έλεος» κυριάρχησε στην καθομιλουμένη των χριστιανών ραγιάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνει όμως η μή Τουρκική αλλά περσική λέξη «Πασάς»; Είναι αυτός που, με τη σειρά του, κάθεται στα πόδια του ισχυρότερου, του Σουλτάνου, αναπνέει την «αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του» και τον εξυπηρετεί. Είναι ο υπηρέτης του. Είναι το “ic oglan” του.

“Ακιντζί μου έλεος” λοιπόν.

Αυτό όμως που έχει λιγότερη πολιτική σημασία δεν είναι η αυτοταπείνωση του Νίκου Αναστασιάδη, του κόμματος του και του ΑΚΕΛ, μια κατάσταση που τους έχει γίνει φυσική συνήθεια και η οποία στην περίπτωση, ειδικά του ΑΚΕΛ, θα γίνει κάτω από τις γνωστές ιδεοληπτικές και παρωχημένες φανφάρες περί διχοτόμησης κλπ.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης με την ταπεινωτική και “άρπα- κόλα” στρατηγική του, εγκλωβίζει τον κυπριακό λαό σε ένα μαύρο τούνελ στο τέρμα του οποίου θα υπάρχει ένα άλλο μαύρο τούνελ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το γυρίσαμε στις μαγκιές, Ακολουθώντας το ύφος των τουρκικών προκλήσεων, είναι προφανές ότι ταυτιζόμαστε και στο πολιτιστικό επίπεδο

Αφήσαμε πίσω την διπλωματία του ζεϊμπέκικου (που το πρόσβαλε βάναυσα ο Γ. Παπανδρέου), αφήσαμε και τις κουμπαριές, δεν ξέρω βέβαια αν κι ο Αβραμόπουλος εξακολουθεί να διατηρεί τις ίδιες θερμές σχέσεις που είχε με τον Τούρκο δικτάτορα, και το γυρίσαμε στις "μαγκιές".

Το κακό είναι ότι ο Ν. Κοτζιάς συναγωνίζεται τον Καμμένο στην επιθετική ρητορική, και αναρωτιέμαι αν θα ξανατραγουδήσει χεράκι-χεράκι με τον Τούρκο ομόλογό του, όπως έκανε τον Μάιο του 2015 στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια (τραγούδησαν "αλά μπρατσέτα" το We Are The World).

Υπενθυμίζω, ότι από πλευράς μας, ο Ν. Κοτζιάς απεκάλεσε τον Τσαβούσογλου, με εύσχημο τρόπο, κάτι σαν πνευματικά καθυστερημένο, που έχει αντιληπτική αδυναμία. Είπε: «Όταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Ο καθείς και το μέτρο του».

Ο δε Πάνος Καμμένος, δήλωσε: «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσει ελληνικό νησί ο Τσαβούσογλου. Αν θέλουν ας δουν. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους».

Δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αυστηρές απαντήσεις στην τουρκική επιβουλή. Απεναντίας, έχω γράψει ότι επιβάλλεται να γνωστοποιηθεί ποιες περίπου είναι οι "αποτρεπτικές απειλές" μας, ώστε να συνετισθούν οι Τούρκοι, αντιλαμβανόμενοι ότι θα υποστούν πλήγματα εξίσου σημαντικά με αυτά που σχεδιάζουν να καταφέρουν εναντίον μας.

Δεν θεωρώ όμως απαραίτητο να συναγωνιζόμαστε σε αυθάδεια τους Τούρκους. Η ίδια ουσία των απαντήσεών μας, είναι απαραίτητο να γίνεται με διπλωματικές εκφράσεις, δεδομένου ότι η διεθνής διπλωματία παρακολουθεί και αναλύει κάθε κίνηση. Ακολουθώντας το ύφος των τουρκικών προκλήσεων, είναι προφανές ότι ταυτιζόμαστε και στο πολιτιστικό επίπεδο. Πώς θα μας αντιμετωπίσουν σοβαρά στα διεθνή φόρα, όταν δεν διακρινόμαστε στον τρόπο συμπεριφοράς;

Για την ιστορία, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, ήταν προκλητικός τόσο στην αρχική του τοποθέτηση, όσο και στις απαντήσεις του: «Οι Έλληνες ξέρουν καλά τι μπορεί να κάνει ο Τουρκικός στρατός», δήλωσε απαντώντας στις δηλώσεις Κοτζιά, και χαρακτήρισε τον Πάνο Καμμένο "κακομαθημένο παιδί", το οποίο εμποδίζει την βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καταλήγοντας: «Ας μην δοκιμάζουν την υπομονή μας».

Φρονώ, ότι οφείλουμε μεν να διατηρήσουμε το επιθετικό ανταπαντητικό ύφος, αλλά με κόσμιες εκφράσεις και ιδιαιτέρως με επιχειρήματα. Φερ’ επείν, ο Αϊχάν Ντεμίρ, ένα από τα νεοοθωμανικά αλαλάζοντα κύμβαλα, έγραψε στην Yeniakit, για την Θεσσαλονίκη: «Σωστή η απόβαση στα Ίμια του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ αλλά ελλιπής. Πρέπει να γίνουν σχέδια για απελευθέρωση Ξάνθης, Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης» (Δεν έγινε φυσικά καμιά απόβαση στα Ίμια, αλλά παραπληροφόρησαν τον τουρκικό λαό, για να διασκεδαστούν οι αποτυχίες του τουρκικού στρατού σε Συρία, Ιράκ, αλλά και στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας).

Απάντηση, σε αυτά και πολλά άλλα παρόμοια: Μια Ημερίδα, διοργανούμενη από Δημόσιο ελληνικό φορέα, για τον ελληνισμό της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Ίμβρου. Όχι από σωματεία. Από το ίδιο το κράτος. Και έκδοση των συμπερασμάτων, με αποστολή τους όπου γης. Να δείξει δηλαδή το ελληνικό κράτος, ότι δεν είναι ξεχασμένες, αλλά αλησμόνητες οι πατρίδες.
Σήμερα, το διεθνές κοινό, γνωρίζει μόνον τις διεκδικητικές επιβουλές των γειτόνων μας. Το ελληνικό κράτος, δεν μπορεί να διεκδικήσει ούτε την ιστορική μας μνήμη;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Είναι τουλάχιστον παράδοξο να ακούς Τούρκο υπουργό να μιλά περί “κακομαθημένων”. Δεν έχει σημασία το πρόσωπο. Η Τουρκία κράτος από την ίδρυσή του ακόμη έχει χωρίς καμία αμφισβήτηση “καπαρώσει” τον χαρακτηρισμό. Κράτος που πάντοτε επέλεγε να πάει με τους ηττημένους μεγάλων πολέμων ή στην καλύτερη περίπτωση παρίστανε την “ουδέτερη”, αλλά πάντα ήταν εκείνη που έπαιρνε τα “χάδια” και το…γλειφιτζούρι της επιβράβευσης!

Έθνος “θεμελιωμένο” σε Γενοκτονίες που αρνείται ακόμη και να παραδεχτεί…Κράτος που χρησιμοποιεί τη βία συστηματικά, αλλά πάντα όταν είναι σίγουρο ότι ο αντίπαλος είναι ημιθανής! Στην Κύπρο χρειάστηκε να αποσυρθεί η Μεραρχία, να διαλυθεί η άμυνά της, να γίνει το προδοτικό πραξικόπημα για να κάνουν τον Αττίλα! Ακόμη κι έτσι βούλιαξαν δικά τους αντιτορπιλικά και τα αποβατικά τμήματα έκαναν …μέρες να ενωθούν με τους αλεξιπτωτιστές! Όσοι λένε πως αν υπήρχε …ένα πολυβόλο στις ακτές ίσως η εξέλιξη να΄ ταν διαφορετική, μάλλον δεν έχουν άδικο.

Την κακομάθαμε τη Τουρκία, όλοι… Πρώτα απ΄ όλα οι “μεγάλοι” του κόσμου. Αλλά κι εμείς που από το 1974 και μετά “εθιστήκαμε” στο “ναρκωτικό” της τουρκοφοβίας! Η Κύπρος ήταν μακριά και μετά το 1974, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο αποφασίστηκε να αντιμετωπίζονται μόνο με καταγραφή! Κάθε φορά που βάζαμε “κόντρα” στις τουρκικές αλητείες πάντα εισπράτταμε ότι απέναντί μας είχαμε ένα “κακομαθημένο” που όταν τρώει “καρπαζιά” κάνει πίσω. Όπως όλα τα κακομαθημένα. Παρόλα αυτά επιστρέφαμε στη γνωστή τακτική της ανοχής και της αποφυγής… Όσο τα χρόνια περνούσαν η ζυγαριά έγερνε εις βάρος μας. Η τελευταία “ισοπαλία” που πήραμε σε μια μετωπική αναμέτρηση ήταν το 1987.

Πριν τον Ερντογάν “ρίχναμε” την ευθύνη στους κεμαλιστές. Κάποιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν την άνοδο του ισλαμιστή Ερντογάν στην εξουσία. Ακόμη και σήμερα λένε ότι “επί Ερντογάν δεν έχει υπάρξει σοβαρή ελληνοτουτρική κρίση”. Τίποτα δεν βελτιώθηκε επί Ερντογάν κι ας μην έχει υπάρξει ελληνοτουρκική κρίση όπως αυτή του 1987 ή του 1996. Υπήρξε όμως τεράστια υποχωρητικότητα και παραχωρήσεις ελληνικών κυβερνήσεων! Δεν θα αμφισβητήσουμε τον πατριωτισμό κανενός αλλά θα αμφισβητήσουμε τις πολιτικές διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων που γίνονταν όλο και πιο “χαλαρές” στην αντιμετώπιση των ποιοτικά αναβαθμισμένων τουρκικών προκλήσεων και διεκδικήσεων, ποντάροντας στην ουτοπία της “εξημέρωσης του θηρίου” που λέγεται Τουρκία! Το οποίο εξελίχθηκε σε “κράτος-τρομοκράτη” της πειροχής. Όσοι σήμερα σπεύδουν να δηλώσουν ανήσυχοι για την τουρκική προκλητικότητα θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί άφησαν συνειδητά τη χώρα αφοπλισμένη για περισσότερα από 10 χρόνια και γιατί επέλεξαν να νομιμοποιήσουν με συμφωνίες όπως εκείνη στη Μαδρίτη τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Αυτή τη στιγμή δεν έχει καμία χρησιμότητα η αναζήτηση ευθυνών, γιατί είναι προφανές ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι ώριμο να συζητήσει για να καταλήξει σε ουσιαστικά συμπεράσματα και διορθώσεις. Τέτοια συζήτηση θα οδηγήσει απλά σε μία ακόμη …κομματική κοκορομαχία.

Όμως πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να καταλάβουν ότι οι επόμενες μέρες και εβδομάδες στο πεδίο των ελληνοτουρκικών θα ΄ναι εξαιρετικά κρίσιμες. Πρέπει όλοι να αποφασίσουν σε μια κοινή γραμμή και σ΄ ένα εθνικό ισχυρό μέτωπο που θα στέλνει απέναντι διαρκώς το μήνυμα ότι το τίμημα που θα πληρώσουν αν προχωρήσουν σε οποιαδήποτε κλιμάκωση της έντασης θα ΄ναι βαρύ. Αν θα πρέπει να το εκπέμπει κάποιος συγκεκριμένος “πομπός” είναι το μόνο εύκολο να αποφασιστεί. Το ζητούμενο είναι να καταλάβουν τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους ότι τα ελληνοτουρκικά δεν προσφέρονται για κομματικό “πόλεμο”. Απέναντί μας έχουμε ένα “κακομαθημένο” κράτος που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απειλεί, να τρομοκρατεί, να δολοφονεί. Η φωτογραφία για να μην ξεχνιόμαστε είναι από τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ στην Κύπρο, από τους συμμάχους του κ. Ερντογάν, τους Γκρίζους Λύκους…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο και γενικά αποδεκτό σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας αλλά και στον τελευταίο πολίτη της, ότι μια κλιμακούμενη ένταση με την Τουρκία που ενδεχομένως θα κατέληγε σε ένα θερμό επεισόδιο, θα προκαλέσει μη υπολογίσιμη ζημιά στην χώρα και είναι το τελευταίο που θα χρειαζόταν η Ελλάδα μετά από μια οικονομική και κοινωνική κρίση επτά ετών…

Συνεπώς ο γνώμονας στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και της χάραξης μιας σοβαρής αμυντικής στρατηγικής θα πρέπει να κινηθεί στο δίπολο: ανυποχώρητη στάση στα θέματα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας και αποφυγή θερμού επεισοδίου.

Η έμφαση στην αποφυγή θερμού επεισοδίου δεν έχει να κάνει μόνο με το αυστηρά στρατιωτικό σκέλος. Εάν δηλαδή οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε θέση να απαντήσουν και να επιφέρουν εάν ισχυρό πλήγμα που θα επιτύχει τουλάχιστον ισοδύναμα αποτελέσματα στην τουρκική πλευρά. Ούτε βεβαίως αναφερόμαστε στο εάν υπάρχει ενδεχόμενο το θερμό επεισόδιο να οδηγήσει σε γενική σύγκρουση μεταξύ των δυο χωρών.

Όλο και πιο συχνά τελευταία και κυρίως μετά το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο κ. Ερντογάν μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ακούγεται η θεωρία ότι οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αποδυναμωμένες καθώς ένα σημαντικός αριθμός αξιωματικών κυρίως από την Αεροπορία και το Ναυτικό έχουν συλληφθεί ή αποστρατευθεί. Όλο αυτό το κυνήγι των μαγισσών έχει επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στο αξιόμαχο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συνεπάγεται όμως αυτό, ότι η κατάσταση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι τόσο τραγική που θα εμπόδιζε την Άγκυρα να εκβιάσει, εκ του ασφαλούς και με κίνδυνο μικρών απωλειών, ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, εάν θεωρήσει ότι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι πολύ ισχυρότερο και πολιτικά και επικοινωνιακά, από την εικόνα με τα πέντε ή έξι φέρετρα, χαμένων κομάντος της;

Το θερμό επεισόδιο θα εξελιχθεί εκ των πραγμάτων όχι στην Άγκυρα ή στην Κωνσταντινούπολη αλλά το πιθανότερο σε κάποιο σημείο του Αιγαίου. Ακριβώς δηλαδή εκεί που ξετυλίγεται καθημερινά όλη η διεκδικητική ατζέντα της Τουρκίας.

Η οποιαδήποτε μεσολάβηση απεμπλοκής και αποκλιμάκωσης της έντασης δεν θα έχει κανένα άλλο αντικείμενο αλλά την συζήτηση επί κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Η εμπειρία των Ιμίων είναι τραυματική, καθώς όχι μόνο η συμφωνία απεμπλοκής (no troops, no flags, no ships) πέρασε τις δυο βραχονησίδες σε ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου πλέον η ελληνική κυριαρχία δεν ασκείται επί του εδάφους τους, αλλά ξεδιπλώθηκε η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και άνοιξε επίσης ο δρόμος για την Συμφωνία της Μαδρίτης. Με την συμφωνία αυτή η Ελλάδα δεσμεύεται να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες (επέκταση χωρικών υδάτων, ανακήρυξη θαλάσσιων ζωνών κλπ) και συγχρόνως αναγνώρισε «ζωτικά και νόμιμα» δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησής και της ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι έτοιμες και ισχυρές να αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε απειλή.

Το θέμα είναι όμως εάν μια σοβαρή κλιμάκωση της κρίσης στο Αιγαίο, δεν κριθεί τελικά σε στρατιωτικό, αλλά σε πολιτικό -διπλωματικό επίπεδο, όπου στο τραπέζι θα βρεθούν οι τουρκικές αξιώσεις, με την Ελλάδα να «αμύνεται» ώστε να μην επιβληθεί μέσω της πολιτικής των ίσων αποστάσεων εκ μέρους των μεσολαβητών, νέο τετελεσμένο στο Αιγαίο.

Σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορεί να μην προκαλεί προβληματισμό η ρητορική αντιπαράθεση στα όρια της βεντέτας μεταξύ κορυφαίων υπουργών των δυο πλευρών και κυρίως μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας. Ο «διάλογος» και η ανταλλαγή βαριών εκφράσεων δίνει την αίσθηση ότι ένα κρίσιμο ζήτημα όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αντιμετωπίζεται με όρους «κοκορομαχίας» και σχολικού καυγά…

Η υπόθεση των οκτώ τούρκων φυγάδων έχει δηλητηριάσει την σχέση μεταξύ των ηγετών των δυο χωρών, καθώς ο κ. Ερντογάν δικαιολογημένα ή μη, θεωρεί ότι ο κ. Τσίπρας αθέτησε την «υπόσχεση» που του έδωσε για παράδοση των οκτώ αξιωματικών.

Έτσι υποχρεωτικώς ο ρόλος για την διατήρηση διαύλων επικοινωνίας, συνεννόησης και αποφυγής εντάσεων πέφτει στους υπουργούς εξωτερικών και άμυνας.

Ο κ. Καμμένος στις 8 Δεκεμβρίου σε συνέντευξη του (Real FM και στον Γιώργο Τράγκα) εξαπέλυσε μια πρωτοφανή σε οξύτητα επίθεση στον Ταγίπ Ερντογαν:

«Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα ακραία στοιχεία αναπάντητα όπως και τον Ερντογάν ο οποίος έχει μετατραπεί σε έναν στυγνό δικτάτορα, αυτή τη στιγμή, να απειλεί το σπίτι μας. Όταν θα πάνε να απειλήσουν την πατρίδα μας θα ακούσουν την απάντηση και θα ξέρουν ότι εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι στο όνομα της διπλωματίας να κάνουμε πίσω σε αυτά που αποτελούν εθνική κυριαρχία», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Καμμένος και συγχρόνως σε μια τουλάχιστον παράξενη για υπουργό άμυνας κίνηση, δήλωσε υποτιμητικά ότι «οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι διαλυμένες και συνεπώς δεν συνιστούν απειλή..».

Ακολούθησε μια οξύτατη απάντηση του Τουρκικού ΥΠΕΞ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον του Πάνου Καμμένου και μετά φθάσαμε στην επέτειο των Ιμίων. Ο κ. Καμμένος μετέβη με ελικόπτερο και πέταξε από αέρος στεφάνι στην μνήμη των τριών πεσόντων και λίγες ώρες αργότερα μια τουρκική κανονιοφόρος με πλήρωμα την ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έπλευσε πέριξ των δυο βραχονησίδων, με την Άγκυρα να δημοσιοποιεί το οπτικό υλικό από αυτή την σαφώς στοχευμένη πρόκληση.

Ακολούθησε ένα μπαράζ πραγματικών προκλήσεων ή απλώς επιχειρήσεων ψυχολογικού και επικοινωνιακού πολέμου με επίκεντρο τα Ίμια αλλά και το Κέντρο του Αιγαίου (με την έξοδο του ερευνητικού CESME) , για να έρθει η στιγμή της συνέντευξης του ΥΠΕΞ κ. Νίκου Κοτζιά στον ΣΚΑΙ (στην εκπομπή «Ιστορίες» και στον Αλέξη Παπαχελά).

Ο κ. Κοτζιάς ερωτάται για το εάν ο Τούρκος ΑΓΕΕΘΑ είχε σκοπό να ανεβεί στα Ίμια:

«Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Ήθελε να ανεβεί στα Ίμια αλλά δεν ανέβηκε, με αυτή την έννοια.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πιστεύετε ότι ήθελε να ανέβει…
Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Πάντοτε τους αρέσει μία βόλτα στο ελληνικό έδαφος. Οι μυρωδιές της ελληνικής γης είναι πάντα ελκυστικές.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η απάντηση ποια θα ήταν αν ανέβαινε;
Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Δε θα μπορούσε να ανέβει γιατί είχαμε πάρει τα μέτρα μας. Επειδή λέω ότι η Τουρκία είναι νευρική δύναμη σημαίνει ότι προστατεύουμε τους χώρους της Ελλάδας με πολύ μεγαλύτερη προσοχή απ’ ότι γινόταν στο παρελθόν…»

Μετά από μερικές ημέρες και ενώ το κλίμα έχει επιβαρυνθεί με την είσοδο στον Έβρο δυο ακόμη τούρκων στρατιωτικών που καταζητούνται στην Τουρκία ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου έρχεται να απαντήσει στον Ν. Κοτζιά, προσβλητικά και απειλητικά ότι «εάν το ήθελε και εάν είχε εντολή ο τούρκος στρατηγός θα ανέβαινε στα Ίμια..»

Και βρήκε την ευκαιρία μάλιστα να θυμίσει ότι η Ελλάδα όπως τώρα υποθάλπει τους οκτώ αξιωματικούς έτσι είχε κάνει και με τον ηγέτη του ΡΚΚ Αμντουλάχ Οτσαλάν.

Ο Πάνος Καμμένος δεν άντεξε πολύ, και την Κυριακή έδωσε απάντηση με τον δικό του τόνο, (που ευνοούσε και το περιβάλλον καθώς η δήλωση έγινε στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά στον ΣΚΑΙ), στον τούρκο ΥΠΕΞ. Και ως άλλος «Λεωνίδας» έστειλε το μήνυμα: «Δεν υπάρχει περίπτωση να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό νησί. Θα αντιμετωπιστούν. Ας πατήσουν, αλλά μετά να δούμε αν θα φύγουν από εκεί..».

Το πινγκ πονγκ συνεχίσθηκε με τον κ. Τσαβουσογλου, ο οποίος βρίσκεται ήδη στην καμπάνια για την υπερψήφιση του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, να επανέλθει με ύφος «Κουτσαβάκη» με προσβλητικές και προσωπικού χαρακτήρα επιθέσεις στον κ. Καμμένο:
«…Αλλά αυτός ο εταίρος της κυβέρνησης συνασπισμού, (σ.σ. Πάνος Καμμένος), κάνει συνεχώς βήματα που δοκιμάζουν την κατανόησή μας. Προκαλεί. Μας λένε “ Κατά βάθος είναι καλό παιδί, μην δίνετε σημασία (ας το παραβλέψουμε)”. Ναι αλλά μέχρι πού θα πάει; Τον πήρατε αναγκαστικά στην κυβέρνηση (συνασπισμού), κι εμείς να παραβλέπουμε; Κι η υπομονή μου έχει όρια…. Η Ελλάδα με την Τουρκία είναι δύο γείτονες. Αυτό δεν αλλάζει. Υπάρχουν και προβλήματα. Έχουμε και την βούληση για την επίλυσή τους. Στην ιστορία είχαμε πολέμους… Αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε μια προσέγγιση μεταξύ των λαών μας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη ισχύος. Το τί μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός όταν πρέπει, το ξέρουν καλύτερα εκείνοι… Να τα εξηγήσουν και σε εκείνο το κακομαθημένο παιδί και να μην δοκιμάζουν την υπομονή μας”.
Η Ελλάδα βιώνει την χειρότερη κρίση στην ιστορία της, έχοντας στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, μια Τουρκία μεταβαλλόμενη με έναν απρόβλεπτο ηγέτη, ο οποίος δεν διστάζει να εξωτερικεύει τις σκέψεις του για τα «σύνορα της καρδιάς» , για τα «νησιά που φθάνεις κολυμπώντας, αλλά αφέθηκαν στην Ελλάδα…»

Αυτή η Τουρκία αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, με αυτοσυγκράτηση και με στρατηγικό σχεδιασμό. Τα ελληνοτουρκικά είναι δύσκολη υπόθεση για να αφεθούν σε «κουτσαβάκηδες» και «Λεωνίδες»…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκτός κυβέρνησης κινδυνεύει να μείνει ο Γκρουέφσκι και απειλεί...

Το «κόκκινο» κτυπάει η πολιτική κρίση στην ΠΓΔΜ, καθώς ο ηγέτης της Αντιπολίτευσης Ζ. Ζάεφ δηλώνει ότι έχει εξασφαλίσει την συναίνεση του αλβανικού κόμματος DUI για κυβέρνηση μειοψηφίας, κάτι που αμφισβητεί ο πρόεδρος της χώρας Γ. Ιβάνοφ που πρόσκειται στο εθνικιστικό κόμμα του Γκρουέφσκι, το οποίο προειδοποιεί ότι δεν θα επιτρέψει τον επαναπροσδιορισμό της «Μακεδονίας».

Στη γειτονική χώρα δημιουργείται εκρηκτικό σκηνικό καθώς είναι προφανές ότι στην προσπάθεια του αντιπολιτευόμενου SDSM να αποσπάσει την στήριξη των αλβανικών κομμάτων στο σχηματισμό κυβέρνησης ικανοποιώντας απαιτήσεις που προωθούν το δικοινοτικό χαρακτήρα της χώρας, ο Ν. Γκρουέφσκι και το εθνικιστικό VMRO-DPMNE απαντά με κατηγορίες για υπονόμευση της ενότητας και ταυτότητας της χώρας.

Μπροστά στον κίνδυνο εκτροχιασμού της κατάστασης, τόσο ο γ.γ. του ΝΑΤΟ όσο και ο Επίτροπος Χάαν κάλεσαν τον πρόεδρο Ιβάνοφ να δώσει την εντολή στον ηγέτη του SDSM, εφόσον οι προϋποθέσεις που ο ίδιος είχε θέσει έχουν εκπληρωθεί, ώστε να σχηματισθεί κυβέρνηση και να ομαλοποιηθεί η κατάσταση.

Το κόμμα του κ. Γκρουέφσκι κατηγόρησε το αλβανικό DUI ότι παραβιάζει την άτυπη συμφωνία να σχηματίζεται κυβέρνηση με την συνεργασία του πρώτου σλαβόφωνου και του πρώτου αλβανικού κόμματος. Το DUI και ο εκπρόσωπος του Μπουχάρ Οσμάνι δήλωσε από το Τέτοβο ότι το κόμμα προσφέρει τις 10 υπογραφές βουλευτών που χρειάζεται ο Ζ. Ζάεφ για να ζητήσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο Γ. Ιβάνοφ, συγχρόνως όμως διευκρίνισε ότι δεν θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Ζ. Ζάεφ.

Τ0 VMRO-DPMNE έκανε λόγο για παραβίαση της βούλησης των πολιτών και προειδοποίησε ότι η εφαρμογή της Πλατφόρμας των Τιράνων (η λίστα με αιτήματα που έθεσαν τα αλβανικά κόμματα για να συναινέσουν στον σχηματισμό κυβέρνησης και η οποία συντάχθηκε στα Τίρανα σε συνάντηση υπό τον Ε. Ράμα) και η υιοθέτηση της Αλβανικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του κράτους συνιστούν «επαναπροσδιορισμό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και είναι σε αντίθεση με τον πολυεθνικό χαρακτήρα της χώρας υποβαθμίζοντας τις υπόλοιπες μειονότητες.

Ο Ζ. Ζάεφ ανακοίνωσε ότι έχει συγκεντρώσει τον αναγκαίο αριθμό υπογράφων μετά από διαπραγματεύσεις σχεδόν είκοσι ημερών με το αλβανικό DUI και αφού αποδέχθηκε την υιοθέτηση της αλβανικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας του κράτους.

Η ηγεσία του DUI που είδε τα ποσοστά της να μειώνονται με διαρροές και προς το SDSM, θέλει να αποφύγει την επανάληψη των εκλογών και μάλιστα μαζί με τις Δημοτικές εκλογές, θεωρώντας ότι τότε θα υποστεί ακόμη μεγαλύτερες απώλειες και αυτό είναι ένα ισχυρό κίνητρο για τη στήριξη της κυβέρνησης μειοψηφίας, η οποία μάλιστα θα υποχρεωθεί έτσι να εφαρμόσει ένα σημαντικό μέρος της Αλβανικής ατζέντας.

To VMRO-DPMNE προειδοποιεί ότι η εφαρμογή των προτάσεων για την Αλβανική γλώσσα είναι απολύτως απαράδεκτες και είναι επικίνδυνες και επιζήμιες για τη χώρα και τα εθνικά συμφέροντα, θα προκαλέσουν αποσταθεροποίηση και εντάσεις» και κατηγόρησε το SDSM ότι με επονείδιστο τρόπο παζαρεύει την χώρα και τα εθνικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο ότι έξω από τα γραφεία του κόμματος είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες οπαδοί του που επικρότησαν τις αποφάσεις… Η Αλβανική Πλατφόρμα, εκτός της αναβάθμισης της Αλβανικής γλώσσας σε επίσημη γλώσσα του κράτους ισότιμη της σλαβομακεδονικής, προβλέπει το βέτο των αλβανικών κομμάτων στο θέμα των δημοσίων δαπανών, αλλαγές στα εθνικά σύμβολα και νέα ώθηση στις συνομιλίες για το θέμα της ονομασίας.

Αν και εκτιμάται ότι μια κυβέρνηση του Ζ. Ζάεφ θα έδινε τη δυνατότητα για ουσιαστική επανεκκίνηση των συνομιλιών για το θέμα της ονομασίας, η κλιμάκωση της πολιτικής αντιπαράθεσης με την εκτόξευση κατηγοριών από τους εθνικιστές τουVMRO -DPMNE για «προδοσία» και «υποχώρηση» έναντι τόσο των Αλβανών όσο και προς την Ελλάδα, θα περιορίσει πλήρως τα περιθώρια ελιγμών του κ. Ζάεφ, συντηρώντας το αδιέξοδο.

N.M.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διεθνή εκστρατεία ενημέρωσης για το “καθεστώς” του Αιγαίου και τις τουρκικές διεκδικήσεις, τις οποίες παρουσιάζουν ως “δικαιώματα” ξεκίνησαν από τις αρχές του μήνα, και συνεχίζουν μέχρι σήμερα, οι Τούρκοι, οι οποίοι πληροφόρησαν ξένες κυβερνήσεις, ανάμεσα σε αυτές και τη νέα διοίκηση, στην Ουάσιγκτον.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο δοτός πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ και ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου ενημέρωσαν τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μάικλ Πενς και τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Ρεξ Τίλλερσον, για την κατάσταση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα και ειδικά την περίπτωση του “καθεστώτος του Αιγαίου”. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες οι Αμερικανοί αξιωματούχοι άκουσαν και δεν τοποθετήθηκαν επί της ουσίας, πέραν της αναφοράς για αυτοσυγκράτηση. Στη δική τους ατζέντα βασικά θέματα συζήτησης ήταν η τρομοκρατία και συγκεκριμένα οι τρόποι καταπολέμησης των τζιχαντιστών.

Η συζήτηση του θέματος του Αιγαίου ΔΕΝ αναφέρεται στις σχετικές λιτές ανακοινώσεις, που εκδόθηκαν μετά τις συναντήσεις.

Οι Τούρκοι επέμεναν στη διακοπή κάθε σχέσης με τους Κούρδους της Συρίας, και είναι χαρακτηριστικό ότι οι Αμερικανοί συνομιλητές των κ. Γιλντιρίμ και Τσαβούσογλου τόνισαν ότι σημασία που έχει για την Αμερική η με κάθε τρόπο εξόντωση του ISIS. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας θα συνεχίσουν και θα διευρυνθούν, εκτός εάν λάβει άλλη απόφαση τις επόμενες ημέρες ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Οι πηγές πιστεύουν ότι το θέμα των Κούρδων θα παραμείνει “σημείο τριβής” μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας, όπως και επί διακυβέρνησης του Μπάρακ Ομπάμα, αν και οι Τούρκοι διαρρέουν ότι “τα βρήκαν” με τους συνεργάτες του κ. Τραμπ.

Επίσης: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν έστειλε στην Ουάσιγκτον τον υφυπουργό Εξωτερικών, Ümit Yalçın, ο οποίος συναντήθηκε με τον υφυπουργό Τόμας Σιάννον. Συζήτησαν όλα τα θέματα που άπτονται των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων και ο Τούρκος υφυπουργός προχώρησε σε μία διεξοδική ενημέρωση για τις τουρκικές θέσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.

Κεντρικό σημείο όλων των ενημερώσεων είναι ότι η Τουρκία στο Αιγαίο “προστατεύει τα δικαιώματά της”, και ότι στην Κύπρο προστατευει τους Τουρκοκύπριους, ενώ στην πραγματικότητα υλοποιεί μία στρατηγική ελέγχου όλης της νήσου.

Η αίσθηση που αποκόμισαν διπλωματικές πηγές, οι οποίες μοιράστηκαν τα συμπεράσματά τους με την ιστοσελίδα μας, είναι ότι η Τουρκία θα συνεχίσει την πολεμική της και την ίδια τακτική των προκλήσεων στο Αιγαίο με όλους τους τρόπους. Οι ίδιες πηγές δεν μοιράζονται την άποψη Ελλήνων αξιωματούχων ότι όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην περιοχή των Ιμίων γίνονται για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους ενόψει του δημοψηφίσματος. Πρόκειται για υλοποίηση πολιτικών, τόνισαν οι πηγές.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Τελικά, αν μη τι άλλο, η σύγχρονη Ελλάδα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η "χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας", η χώρα που είναι γεμάτη από αρμόδιους, αλλά δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ κάποιος υπεύθυνος. Αφορμή γι αυτό τον χαρακτηρισμό αποτελεί η πρόσφατη έλευση των δύο τούρκων καταδρομέων, οι οποίοι εισήλθαν παράνομα στη χώρα, παρουσιάστηκαν και παραδόθηκαν (παρουσία δικηγόρου) στην Αστυνομία της Ορεστιάδας στις 15/2/2017 και μετά από μερικές ημέρες (20/2/2017) αιτήθηκαν πολιτικού ασύλου στην Αλεξανδρούπολη.

Οι δύο κρατούμενοι είναι πρώην στελέχη των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού και φέρονται να μετείχαν στην ομάδα των 47 «κομάντος», που τη νύχτα της 15ης Ιουλίου είχαν ως αποστολή να δολοφονήσουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ξενοδοχείο στη Μαρμαρίδα όπου διανυκτέρευε.
Χαρακτηρίστηκαν ως "σκληροί", αφού δεν είπαν τίποτε περισσότερο από όσα έπρεπε για να υποστηρίξουν το αίτημα ασύλου που κατέθεσαν. Φυλάσσονται από την Ελληνική Αστυνομία και αναμένουν την απόφαση των ελληνικών αρμοδίων αρχών. Καταδρομείς του τουρκικού στρατού, άνθρωποι των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, των "bordo berelli". Έμπειροι πολεμιστές, ειδικευμένοι σε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου, με εμπειρία σε πεδία μαχών στη Συρία, το βόρειο Ιράκ και τη Ν.Α. Τουρκία κατά των Κούρδων... Πιστοί στο τουρκικό Σύνταγμα, τούρκοι πατριώτες, που μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά του Ερντογάν εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους διωκόμενοι επί μήνες από το σύνολο των τουρκικών αρχών και υπηρεσιών...

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το ειδησεογραφικό σκέλος της υπόθεσης. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε να θέτουμε τα εύλογα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την ανακοίνωση - δημοσιοποίηση της έλευσης στην Ελλάδα αυτών των δύο τούρκων υπαξιωματικών...

Πότε ακριβώς μπήκαν στην Ελλάδα; Από που ακριβώς έγινε η είσοδός τους; Ενήργησαν με βάση ήδη υπάρχον σχέδιο των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού ή σχεδίασαν οι ίδιοι την είσοδό τους κατά το διάστημα όλων αυτών των μηνών που κρυβόταν στην Τουρκία;
Γιατί επέλεξαν να εμφανιστούν ως τούρκοι στρατιωτικοί και όχι ως σύριοι πρόσφυγες; Θα μπορούσαν κάλλιστα να συγκεντρώσουν μια σειρά από κρίσιμες πληροφορίες για κάποιο χωριό της βόρειας Συρίας, να μάθουν και αραβικά (αν δεν γνωρίζουν ήδη) και να μην αντιμετωπίσουν την σωρεία προβλημάτων ως τούρκοι στρατιωτικοί που αιτούνται ασύλου στην Ελλάδα, δημιουργώντας πρόβλημα στην αίτηση του ασύλου τους, αλλά διακινδυνεύοντας και την επιστροφή τους (επίσημα ή ανεπίσημα) στην Τουρκία...
Τι επιδιώκουν, ακριβώς, οι δύο τούρκοι καταδρομείς; Μήπως να τοποθετηθούν μαζί με τους προηγούμενους 8 τούρκους, τους οποίους με απόφαση του Αρείου Πάγου η Ελλάδα αρνήθηκε  να επιστρέψει στην Τουρκία;

Τα ερωτήματα, όμως, δεν σταματούν στους τούρκους καταδρομείς, αλλά συνεχίζονται και προς στην ελληνική πλευρά, αφού ναι μεν οι αρμόδιες αρχές μπόρεσαν για ένα διάστημα μερικών ημερών να διατηρήσουν κρυφή την παράνομη είσοδο και την παράδοση των τούρκων καταδρομέων στην Ελληνική Αστυνομία, αλλά... ξαφνικά(!) το γεγονός έγινε γνωστό, πήρε δημοσιότητα και συγκαταριθμήθηκε στα ήδη υπάρχοντα "προς συζήτηση" θέματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Γιατί, λοιπόν, διέρρευσε ένα γεγονός, που μόνο προβλήματα θα δημιουργούσε, στην ήδη τεταμένη κατάσταση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας; Πρόκειται για ανικανότητα των αρμοδίων ή για πολιτική απόφαση;
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να υποθέσουμε πως η εξέλιξη αυτή σημαίνει απώλεια των στεγανών των αρμοδίων υπηρεσιών ή, μήπως, θα πρέπει να υποθέσουμε πως πρόκειται για μια καθαρή πολιτική απόφαση, η οποία πάρθηκε στο ανώτατο επίπεδο, και είναι άμεσα συνδεδεμένη με μια οργανωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Ελλήνων από θέματα, οι εξελίξεις των οποίων βλάπτουν σε σημαντικότατο βαθμό την εικόνα της σημερινής κυβέρνησης, όπως π.χ. οι περίφημες διαπραγματεύσεις και οι αποφάσεις - εντολές των δανειστών, που οδηγούν σε περαιτέρω εξαθλίωση την ελληνική οικονομία; Μήπως η δημοσιοποίηση της παράδοσης των δύο τούρκων καταδρομέων αφορά στην δημιουργία ενός επικοινωνιακού οπλοστασίου που προσδοκά να αποπροσανατολίσει από ζητήματα μείζονος πολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος;

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι δεν έχει κατατεθεί από την Τουρκία αίτημα επιστροφής - επαναπροώθησης των δύο φυγάδων καταδρομέων, ενώ από την πλευρά των γνωστών τουρκοφρόνων της Θράκης δεν έχει υπάρξει κάποια διαμαρτυρία και απαίτηση επιστροφής των δύο τούρκων καταδρομέων στην Τουρκία, όπως είχε συμβεί με τους 8 τούρκους στρατιωτικούς.

Επειδή υπήρξε η παράδοση των 8 τούρκων αξιωματικών, η δημοσιοποίηση της οποίας δημιούργησε μια ιδιαίτερα έντονη αρνητική κλιμάκωση επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ιδιαίτερα στο Αιγαίο, φυσιολογικό είναι να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε: Δεν έμαθαν τίποτε οι κυβερνώντες στην διαχείριση τέτοιου τύπου υποθέσεων, μέσα από την περίπτωση των 8 τούρκων αξιωματικών; Για ποιόν λόγο επαναλαμβάνεται ένα λάθος, το οποίο θεωρείται δεδομένο πως θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα, εντάσεις και -φυσικά όλοι μας το απευχόμαστε- δυσάρεστες εξελίξεις;

Τελικά, σε αυτή τη χώρα πρέπει να κατανοήσουμε πως υπάρχουν πολλοί αρμόδιοι, άμεσα σχετιζόμενοι, για να απαντήσουν σε αυτά τα εύλογα ερωτήματα. Δυστυχώς, όμως, εκ των πραγμάτων, φαίνεται πως δεν υπάρχουν υπεύθυνοι. Δηλαδή, άνθρωποι που όχι μόνο έχουν πρόσβαση σε ειδικές πληροφορίες, αλλά είναι σε θέση και να τις διαχειριστούν κατάλληλα και αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της χώρας, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την ευθύνη των όποιων δυσάρεστων εξελίξεων.
Ελπίζουμε οι τούρκοι καταδρομείς να μην μεταφερθούν στον ίδιο, απόρρητο χώρο, όπου φυλάσσονται οι 8 τούρκοι αξιωματικοί. Γιατί, εάν εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία και προχωρήσουν σε αυτό που έμαθαν να κάνουν πολύ καλά, δηλαδή να δολοφονούν ανθρώπους που απειλούν την Τουρκία, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί σε ιδιαίτερα δυσάρεστη θέση, απολογούμενη στον ίδιο τον Ερντογάν, επειδή δεν θα έχει μπορέσει να εξασφαλίσει την ζωή των 8 τούρκων αξιωματικών. Και σε μια τέτοια εξέλιξη δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ανικανότητα των "ειδικών", αφού υπάρχουν δύο άλλοι πολύ σημαντικοί παράγοντες: Η διαφθορά και η πολιτική σκοπιμότητα...

Το μόνο που ελπίζουμε, είναι η ορθολογική διαχείριση του συγκεκριμένου ζητήματος, που, δυστυχώς, λίαν συντόμως, θα μεταβληθεί σε σοβαρό πρόβλημα, επειδή έγινε ευρύτερα γνωστό...
Και μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να κατανοεί την λειτουργία των "non papers" με τη διαρροή πληροφοριών που προσφέρουν πολιτικά ή κομματικά οφέλη, αλλά θα πρέπει, επιτέλους, να γίνει κατανοητό πως η εν κρυπτώ λειτουργία σε θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος είναι κανόνας απαράβατος και επ΄ ουδενί δεν θα πρέπει ευαίσθητα ζητήματα να δημοσιοποιούνται πριν υπάρξει η σε απόλυτο βαθμό εκμετάλλευσή τους από την πλευρά της Ελλάδας, η οποία σήμερα επιβαρύνει με ευθύνη των "αρμοδίων" τις ήδη επιβαρυμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Σιδέρη

Ο Πάνος Καμμένος έχει βρει την τακτική να μένει αλώβητος και απροσπέλαστος, ώστε κανείς να μην αποτολμά να τον κρίνει, είτε αυτός είναι βουλευτής, είτε εκπρόσωπος κοινωνικού φορέα, είτε δημοσιογράφος. Ο Πάνος αντεπιτίθεται στο παραμικρό, τον κανιβαλίζει – με την συνδρομή πρόθυμων trolls – οπότε όλοι αποφεύγουν, όχι απλώς να του επιτεθούν, αλλά ούτε καν να τον κρίνουν.

Και αν κάποιος το τολμήσει όπως ο σκιτσογράφος της Καθημερινής και αρθρογράφος του Protagon Ανδρέας Πετρουλάκης, που έκανε μία απλώς αξιολογική κριτική, έχει να αντιμετωπίσει τη βάσανο των δικαστηρίων.

Έτσι τη μία φορά μπορεί να προτρέπει σε λιντσάρισμα δημάρχων, την άλλη απειλεί από το twitter μνημονιακούς δημοσιογράφους (ώσπου τους πήρε το κοπιράιτ και έγινε ο ίδιος μνημονιακός), την τρίτη να επιδίδεται σε ανώδυνο αλλά επικίνδυνο ψευτοτσαμπουκά στα ελληνοτουρκικά.

Η πολιτική υπόσταση του κ. Καμμένου, ο οποίος φορούσε T-shirt με την επιγραφή «Η Ελλάδα δεν πωλείται», και κατέληξε να ψηφίζει το Υπερταμείο όπου η Δημόσια Περιουσία μπαίνει υπό εκποίηση για 99 χρόνια (σιγά, ούτε έναν αιώνα), οι στολές παραλλαγής και η όποια πληθωρική του δραστηριότητα ως υπουργού Άμυνας, αφορά αυτόν, την κυβέρνηση, τους ψηφοφόρους του, όχι την στήλη.

Όμως ο υπουργός Άμυνας υπερέβαλλε εαυτόν με τις δηλώσεις του σχετικά με τον Τσαβούσογλου, εν δυνάμει βάζει τη χώρα σε επικίνδυνα νερά, και αυτό μας αφορά όλους.

Καταρχάς από τα πιο απλά, και ας πούμε ανεκτά: Απαντώντας στον Τσαβούσογλου δήλωσε πως πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης αλλά ο Τσίπρας, και ΥΠΕΞ δεν είναι ο Πάγκαλος με τις σημαίες στα Ιμια που θα έπαιρνε ο αέρας, αλλά ο Κοτζιάς.

Δύο παρατηρήσεις επ’ αυτού: Ο Σημίτης και ο Πάγκαλος, κρίθηκαν και απήλθαν. Ήταν δημοκρατικά εκλεγμένοι, άρα ένας δημοκρατικά εκλεγμένος υπουργός όπως ο κ. Καμμένος, δεν μπορεί να τους αντιπαραβάλει ως προδότες στις δηλώσεις του κατά του Τσαβούσογλου. Ενώπιον του τούρκου υπουργού, η ελληνική πολιτική τάξη είναι - πρέπει να είναι - ενιαία. Αλλιώς, με τέτοιες αναφορές, διαρρηγνύει το αναγκαίο αρραγές εσωτερικό μέτωπο. Επίσης καταδεικνύει επιλεκτική μνήμη. Υπουργός Άμυνας τότε ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης. Δεν τον αναφέρει και δεν νομίζουμε από σεβασμό στη μνήμη του. Ούτως ή άλλως η ιστορία κρίνει παρόντες και τεθνεώτες. Μάλλον συντροφική μονομέρεια προς την νυν συντρόφισσα Λούκα Κατσέλη, επιδεικνύει.

Το σπουδαιότερο είναι άλλο: Ο κ. Καμμένος δήλωσε ότι αν οι Τούρκοι θέλουν να πατήσουν τα Ιμια, θα δούμε πώς θα φύγουν από κει! Πέραν του ότι έχει δίκιο ο διπλωμάτης κ. Κουμουτσάκος, ότι τέτοιες δηλώσεις ανήκουν στη δικαιοδοσία του υπουργού Εξωτερικών, η απλή λογική λέει ότι αν γίνει κάτι τέτοιο θα έχουμε θερμό επεισόδιο. Ποιος το αποφάσισε; Έχει συνέλθει το ΚΥΣΕΑ, και έχει συζητηθεί στο υπουργικό συμβούλιο; Έχει συνεδριάσει κάποια επιτροπή περί αντιμετώπισης και αποκλιμάκωσης των κρίσεων; Εντάξει ο ίδιος είναι τσαμπουκάς και δεν σηκώνει μύγα στο πατριωτικό σπαθί του (λέμε), ποιο κυβερνητικό όργανο αποφάσισε την όποια απάντηση; Έχει εν λευκώ από τον πρωθυπουργό εξουσιοδότηση;

Τα πράματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ' ό,τι ο επικοινωνιακός τσαμπουκάς του υπουργού Άμυνας τα αντιμετωπίζει. Και την ελληνική ελαφρότητα καταδεικνύει και η στάση του κ. Κοτζιά, τον οποίο ο κ. Καμμένος μνημονεύει, σε αντιπαραβολή με τους προδότες.

Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε στον ΣΚΑΙ ότι η Τουρκία ακουμπάει τις «κόκκινες γραμμές». Και όταν ρωτήθηκε ποια είναι η κόκκινη γραμμή απάντησε «η κόκκινη». Αυτό όμως δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι απρογραμμάτιστες αντιδράσεις, σε μια εποχή που η Ελλάδα είναι μόνη στο ΝΑΤΟ.

Η όποια ελληνική αντίδραση, αρχικά θα πρέπει να είναι σχεδιασμένη από εμπειρογνώμονες των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Τα όργανα αυτά θα εισηγηθούν στον πρωθυπουργό την ενδεδειγμένη αντίδραση αφού γίνει επεξεργασία στρατιωτικών σχεδίων και εμπλοκής δυνάμεων. Και όλα αυτά με σοβαρότητα και μυστικότητα. Η αντίδραση θα είναι καίρια και η χώρα θα είναι προετοιμασμένη για οποιαδήποτε τουρκική αντίδραση, ακόμη και για τη χειρότερη.

Δυστυχώς η Ελλάδα είναι έρμαιο των διαθέσεων της Άγκυρας και δεν έχει κανένα επεξεργασμένο σχέδιο να κατασιγάσει την επιθετικότητά της. Ας πούμε ότι ο Σημίτης βρέθηκε απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει τα Ίμια (ήταν και η κοσμοπολίτικη αφέλειά του που δεν φανταζόταν ότι στην εποχή μας κράτη λύνουν έτσι τις διαφορές τους – γι’ αυτό και δεν είχε ψηφίσει τις αμυντικές δαπάνες του Προϋπολογισμού). Τότε καθιερώθηκαν οι γκρίζες ζώνες.

Ωστόσο η θεσμοθετημένη υποχώρηση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας ξεκίνησε με την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, όταν συμφώνησε το 2005 να αρχίσει η Τουρκία τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, χωρίς να αναγνωρίσει την Κυπριακή δημοκρατία. Βουλευτής του κ. Καραμανλή ήταν ο κ. Καμμένος. Δεν θυμόμαστε κάποια ένθερμη αντίδρασή του.

Εν ολίγοις: Η επιθετικότητα της Τουρκίας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στις επικοινωνιακές ανάγκες του ΥΠΕΘΑ. Αν οι Τούρκοι πατήσουν τα Ιμια, θα πρέπει να αποφασίσει η κυβέρνηση τι θα γίνει, και ό,τι γίνει. Αλλά η όποια εθνική αντίδραση δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων επικοινωνιακό λάφυρο του κ. Καμμένου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Απόλλωνα Λεονταρίτη

Μετά την ανέξοδη και "εκ του ασφαλούς" εκστρατεία παραπληροφόρησης, η Άγκυρα περνάει στο επόμενο επίπεδο απειλώντας ευθέως την Ελλάδα με πολεμική σύγκρουση με τον τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου να αναφέρει την εξής φράση: "Οι Έλληνες ξέρουν καλά το τι μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός, μη μας υποχρεώσει να το δείξουμε. Μη μας ζορίζει περισσότερο τα περιθώριά μας",

Οι δυνατότητες των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν φυσικά μεγάλο θέμα προς συζήτηση αναφορικά με το τι μπορούν να κάνουν και σε ποιο επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας βρίσκονται μετά το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου.

Το ξήλωμα της ιεραρχίας και της δομής των τουρκικών Ε.Δ

Η αποτυχία της επίδοξης χούντας ήταν, όπως υπογράμμισε ο Έρντογαν τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου 2016, ένα «θέλημα Θεού» αφού δημιούργησε την απαραίτητη νομιμοποιητική βάση μιας ολοκληρωτικής αλλαγής του τουρκικού στρατού. Το κυβερνητικό διάταγμα 669 του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα του τουρκικού κράτους στις 31 Ιουλίου 2016.

Πρόκειται για το κυβερνητικό διάταγμα που περνά δικαιωματικά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας ως το κείμενο εκείνο που άλλαξε ριζικά τη δομή του στρατού της Τουρκίας. Μέσα σε μερικές γραμμές, συμπυκνώθηκε η προσπάθεια πολλών και διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων που για ολόκληρες δεκαετίες «ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν» να μεταρρυθμίσουν τις ένοπλες δυνάμεις.

Η κεντρική φιλοσοφία πίσω από τη συνολική αναδιάρθρωση του τουρκικού στρατού είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη επιτυχία στην αποκέντρωση της στρατιωτικής εξουσίας και αρμοδιότητας. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, το τουρκικο επιτελείο δεν θα πρέπει πλέον να αποτελεί τη «μία και μοναδική» ιεραρχία.

Ο Αρχηγός των ΤΕΔ τίθεται υπό τον πολιτικό έλεγχο του Προέδρου του κράτους, ενώ τα σώματα του στρατού μπαίνουν στην πολιτική εποπτεία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Επομένως η παραδοσιακή «κεμαλική» θέση του ΓΕΕΘΑ ως του μοναδικού κέντρου στρατιωτικής ιεραρχίας αμφισβητείται και μετατρέπεται περισσότερο σε ένα «κέντρο συντονισμού» των ενόπλων δυνάμεων.Όλα τα παραπάνω φυσικά έχουν αποσυντονίσει τις τουρκικές Ε.Δ σε ένα νέο μοντέλο διοίκησης για το οποίο υπάρχουν έυλογα ερωτηματικά για το κατα πόσον είναι αποτελεσματικό σε σχέση με το προηγούμενο.

Στο ίδιο πλαίσιο οι μαζικές συλλήψεις χιλιάδων στελεχών από Στρατό, Αεροπορία και Ναυτικό έχουν πρακτικά αποψιλώσει μονάδες πρώτης γραμμής από έμπειρους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς – ιδίως αυτούς που εκπαιδεύτηκαν με νατοϊκά πρότυπα και με εμπειρία σε διεθνείς ασκήσεις και σχολεία σε ΕΕ και ΗΠΑ.

Σε κατάσταση περιορισμένης ικανότητας η THK

Ο κλάδος που έχει υποστεί το μεγαλύτερο πλήγμα είναι η τουρκική Αεροπορία (THK) η οποία έχει χάσει δραματικά μεγάλο αριθμό χειριστών κυρίως σε μαχητικά αεροσκάφη παράλληλα με στελέχη με τεχνικές ειδικότητες που είναι καθοριστικές για την εύρυθμη διεξαγωγή των αεροπορικών επιχειρήσεων.

Απόδειξη της ζημιάς που έχει συντελεστεί στην μαχητική ισχύ της THK είναι η εξαιρετικά μειωμένη δραστηριότητα που παρατηρείται τους τελευταίους 6-7 μήνες στο Αιγαίο με παραβιάσεις που πραγματοποιούνται από 2-3 μαχητικά σε σχέση με πριν το πραξικόπημα όπου υπήρχαν περιπτώσεις παραβιάσεων από πολλαπλούς σχηματισμούς 12 έως και 16 μαχητικών σε μια δεδομένη ημέρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η κλιμάκωση των προκλήσεων από την Αεροπορία της Τουρκίας στο Αιγαίο γίνεται πλέον από τον πιο σκληρά αποδεκατισμένο από φυλακίσεις και αποτάξεις κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων – με ότι αυτό συνεπάγεται για το γενικότερο επίπεδο ηθικού και αποφασιστικότητας να πολεμήσει εάν αυτό απαιτηθεί. Σύμφωνα με πηγές από την έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, οι πιλότοι που απέμειναν δεν αρκούν για να επανδρώσουν παρά τμήμα των σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών της THK.

Η παντελής έλλειψη αεροπορικής υποστήριξης στα τουρκικά στρατεύματα που εισέβαλαν σε συριακό έδαφος αποτελεί μια ακόμη ένδειξη πλήρους αδυναμίας της THK να ανταποκριθεί ακόμη και σε αποστολές εγγύς αεροπορικής υποστήριξης, με συνέπεια την εκδήλωση δραματικών απωλειών αρμάτων μάχης M-60A3/Sabra και Leo2 A4 από τον ISIS με χρήση ρωσικών αντιαρματικών πυραύλων.

Κατά συνέπεια κρίνεται ως κάτω του μέσου όρου η ικανότητα υποστήριξης παρατεταμένων επιχειρήσεων – πόσο μάλλον απέναντι σε έναν καλά εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο αντίπαλο όπως η ΠΑ.

Οι Ειδικές Δυνάμεις του τουρκικού Στρατού

Πολύς ο λόγος και για τις τουρκικές Ειδικές Δυνάμεις αυτές τις μέρες έπειτα από τη σύλληψη δύο στελεχών των Bordo Bereli σε ελληνικό έδαφος. Ουσιαστικά οι εν λόγω μονάδες οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάστηκαν από τη συνήθη άγνοια των ΜΜΕ στην Ελλάδα ως «υπεράνθρωποι» αποτελούν τμήματα Ειδικών Επιχειρήσεων με την ανάλογη εκπαίδευση που προβλέπεται με βάση τα νατοϊκά δεδομένα και με ισχυρές επιρροές από το δόγμα εκπαίδευσης αντίστοιχων μονάδων στις ΗΠΑ.

Η εμπλοκή τους στο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 ως μονάδα που θα έφερνε εις πέρας την εξουδετέρωση του Ερντογάν στο ξενοδοχείο της Μαρμαρίδας, στάθηκε ως αφορμή να διαπιστωθεί η πλήρης αποτυχία όχι μόνο να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους, αλλά και να αντιμετωπίσουν –ως υποτίθεται επαγγελματίες- την ισχυρή φρουρά του τούρκου Προέδρου η οποία είχε μείνει πίσω προκειμένου να καλύψει τη φυγή του.

Οι εικόνες που παρουσίασαν τουρκικά ΜΜΕ αποκάλυψαν στα μάτια ειδικών , μια χαμηλού επιπέδου εκπαίδευση σε διαδικασίες εμπλοκής και μάχης με υποτονικές κινήσεις και μικρή επιθετική ικανότητα απέναντι σε αντιπάλους με ελαφρύ οπλισμό.

Ακολούθως μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος οι επίλεκτες αυτές ομάδες «ξηλώθηκαν» σε μεγάλο βαθμό ενώ μάλιστα υπήρχαν και εικόνες κυνηγημένων bordo bereli που εντοπίστηκαν από δυνάμεις της.. αστυνομίας αφού διέφευγαν επί 15 και πλέον μέρες τη σύλληψη.

Εκτιμάται ότι αντίστοιχο «τσεκούρι» έχει πέσει και στην Μονάδα Καταδρομών της τουρκικής Αεροπορίας η οποία είχε «επιμεληθεί» τη σύλληψη του τούρκου Α/ΓΕΑ σε ξενοδοχείο όπου ήταν προσκεκλημένος σε γάμο το βράδυ του πραξικοπήματος...

Από εκεί και πέρα όμως διατηρείται σε κάθε περίπτωση μια κρίσιμη μάζα επίλεκτων μονάδων Δυνάμεων Καταδρομών του τουρκικού Στρατού και Πεζοναυτών, οι οποίοι πάντοτε υπήρχαν διαθέσιμοι σε αφθονία,. Αυτοί κρίνεται ότι διατηρούν βελτιωμένο ηθικό και μαχητική ικανότητα από το μέσο όρο ηθικού κληρωτών του τουρκικού Στρατού που εκτιμάται ως μέσος προς χαμηλό.

Οι εκτιμήσεις του ΝΑΤΟ

Μειωμένες ελαφρώς είναι και οι δυνατότητες τεθωρακισμένων Ταξιαρχιών στην Ανατολική Θράκη αλλά όχι σε σημείο που θα πρέπει να υποτιμάται η απειλή της ικανότητας τους να διεξάγουν επιθετικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως να υπολογίζουν στην ενεργή υποστήριξη της τουρκικής Αεροπορίας. Πάρα ταύτα οι τακτικές τεθωρακισμένων που εφαρμόστηκαν στη Συρία κρίνονται ως ιδιαίτερα φτωχές, με πλήρη έλλειψη επιθετικής πρωτοβουλίας και χαμηλή ικανότητα αντίδρασης έπειτα από επαφή με τον αντίπαλο – ιδίως έπειτα από την εκδήλωση απωλειών.

Πάντως είναι σαφές ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν το αποτυχόν πραξικόπημα του Ιουλίου τελούν σε κατάσταση αποδιοργάνωσης. Αυτό ήταν και το μήνυμα των δηλώσεων στις οποίες προέβη στις 7 Δεκεμβρίου 2016 ο Ανώτατος Διοικητής Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη (Saceur) Αμερικανός Στρατηγός Κέρτις Σκαπαρότι, ο οποίος επισήμανε ότι οι μισοί Τούρκοι αξιωματικοί, (150 στον αριθμό), που υπηρετούσαν σε συμμαχικές δομές έχουν συλληφθεί ή αποταχθεί, «ανησυχώ σοβαρά για το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος οι ναυτικές δυνάμεις της Τουρκίας κρίνονται ως ικανοποιητικά αξιόμαχες χωρίς όμως να κατέχουν καθοριστικό πλεονέκτημα απέναντι στο Πολεμικό Ναυτικό που διαθέτει υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και αυξημένη μαχητική ικανότητα τόσο σε μονάδες επιφανείας (παρά τα γνωστά προβλήματα διαθεσιμοτήτων που αντιμετωπίζονται) όσο κυρίως σε υποβρύχια που προσφέρουν κύριο τακτικό πλεονέκτημα σε θαλάσσια σύγκρουση.

Δεν θα πρέπει όμως να παραβλέπεται η σύγκριση των ναυτικών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας, αφού προκύπτει τουρκική υπεροχή σε αριθμό φρεγατών 2 φορές, σε τορπιλοπυραυλάκατους 1,14 φορές, σε περιπολικά κάθε τύπου 2,38 φορές, σε σκάφη ναρκοπολέμου 1,87 φορές και σε τόνους πλοίων αμφιβίων επιχειρήσεων 1,16 φορές. Σαφέστατα η τουρκική υπεροχή σε φρεγάτες, αποτελεί απειλή για τις ναυτικές μας δυνάμεις.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έτοιμη να ικανοποιήσει την απαίτηση της Άγκυρας και των ακραίων εκπροσώπων του τουρκισμού στην Θράκη είναι η κυβέρνηση, καθώς δρομολογείται η πειραματική λειτουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων που τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί στην κορυφή της μειονοτικής ατζέντας που επιχειρεί να διαμορφώσει η Άγκυρα στην Θράκη. Στα δίγλωσσα νηπιαγωγεία έχει αναφερθεί στις διμερείς επαφές όλη η τουρκική ηγεσία και ο ίδιος ο τούρκος Προέδρος Ταγίπ Ερντογάν, ενώ ακόμη και η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε απορρίψει το σχετικό αίτημα που είχε υποβάλλει ο τότε τούρκος πρέσβης Κερίμ Ουράς στον κ. Μπαλτά.

Το νέο πρόγραμμα του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) που θα χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ, εισάγει πιλοτικά τη “μητρική” γλώσσα τον παιδιών τής μειονότητας σε 6 νηπιαγωγεία της Θράκης (3 στη Ροδόπη και 3 στην Ξάνθη).

Αυτή η επιλογή οδηγεί στην ακόμη μεγαλύτερη γκετοποίηση της μειονότητας, δεν λαμβάνει υπόψη της την εκπαιδευτική πραγματικότητα στην Θράκη και κυρίως αγνοεί πλήρως τη γλωσσική πολυμορφία στο εσωτερικό της μουσουλμανικής μειονότητας, καθώς μητρική γλώσσα σημαντικού τμήματος της μειονότητας είναι τα Πομακικά και η γλώσσα των Ρομά (Ρομανί).

Το πρόγραμμα που έγινε γνωστό από την θριαμβευτικών τόνων ανακοίνωση της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης και του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χ. ΖεΪμπεκ έχει τίτλο «Πιλοτικές παρεμβατικές δράσεις υποστήριξης Μουσουλμανοπαίδων στα Νηπιαγωγεία τής Θράκης», με προϋπολογισμό 401.594,84 εύρω και θα υλοποιηθεί από το Ι.Ε.Π. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, σκοπός του προγράμματος είναι ἡ «ισορροπημένη γλωσσική ανάπτυξη καθώς και ἡ επιδίωξη της κατάκτησης από τα νήπια τής γνωστικής επάρκειας στην άνετη χρήση δύο γλωσσών, προφορικά και γραπτά». Η ανακοίνωση αναφέρει ακόμη ως λόγους που οδήγησαν στην απόφαση αυτή, την κοινωνικοποίηση των νήπιων», τη «διασφάλιση της ισότητας των μορφωτικών εὐκαιριῶν» κλπ.

Ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο χειρίζεται το ζήτημα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τοπικό στέλεχος της οργάνωσης Ξάνθης δήλωσε ότι τα Πομακικά «δεν μπορούν να διδαχθούν και δεν μπορούν να ενταχθούν στο πρόγραμμα καθώς δεν υπάρχουν ως γλώσσα στον γραπτό λόγο».

Βεβαίως είναι μάλλον αστείο το επιχείρημα αυτό, καθώς στο νηπιαγωγείο δεν «διδάσκεται» γραφή και κυρίως δεν «διδάσκεται», αλλά «χρησιμοποιείται» η γλώσσα, για την προσχολική αγωγή των νηπίων.

Η τουρκοποίηση και της προσχολικής αγωγής στην Θράκη στερεί τη δυνατότητα στα παιδιά της μειονότητας να έχουν επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας φθάνοντας στο Δημοτικό ώστε να μπορέσουν να ξεφύγουν από το αναχρονιστικό πλαίσιο της Μειονοτικής Εκπαίδευσης (που σε ένα μεγάλο βαθμό ελέγχεται και από την Τουρκία). Το αποτέλεσμα είναι να διαιωνίζονται οι διακρίσεις εις βάρος των παιδιών της μειονότητας, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η αδυναμία ομαλής ενσωμάτωσης στην ελληνική πραγματικότητα .

Όμως το πιο εντυπωσιακό που γεννά πλείστα ερωτηματικά είναι ότι «συμπτωματικά» αποφασίσθηκε το πρόγραμμα να ξεκινήσει στον νομό Ξάνθης από τον οικισμό των Ρομά στο Δροσερό και σε δύο Πομακοχώρια. Εκεί δηλαδή που η τουρκική δεν είναι μητρική γλώσσα των νήπιων, αλλά αντιθέτως και οι δύο αυτοί χώροι, το Δροσερό και τα Πομακοχώρια, έχουν βρεθεί συστηματικά στο στόχαστρο του τουρκικού Προξενείου και των μηχανισμών του στην Θράκη .Ειδικά στο Δροσερό, εκεί που τώρα το ελληνικό κράτος σπεύδει να ικανοποιήσει το αίτημα των ακραίων της μειονότητας για δίγλωσσα νηπιαγωγεία, επί σειρά ετών, δίνεται ένας μεγάλος αγώνας από το Σύλλογο Ρομά Γυναικών Ελπίδα και την πρόεδρο του κ. Σαμπιχά Σουλεϊμάν (που έχει βραβευθεί για τον αγώνα αυτό και από τον Προέδρο της Δημοκρατίας και από διεθνείς οργανισμούς), για να ενταχθούν τα εκατοντάδες παιδιά του οικισμού σε πρόγραμμα δημοσίων ελληνικών σχολείων και νηπιαγωγείων και να αποφευχθεί έτσι η τουρκοποίηση τους…

Η μεγάλη πρόκληση για την Ελληνική Πολιτεία είναι να βοηθήσει στην αναβάθμιση των υπηρεσιών εκπαίδευσης στην περιοχή της μειονότητας, με σύγχρονα Δημόσια Σχολεία που θα διδάσκουν τη μητρική γλώσσα των παιδιών και όχι να ενισχύσει είτε άμεσα είτε έμμεσα τη μειονοτική δίγλωσση εκπαίδευση που λόγω του αναχρονιστικού της χαρακτήρα αλλά και των εγγενών προβλημάτων που έχει το σύστημα αυτό, να καταδικάζει τα παιδιά της μειονότητας είτε στην αμορφωσιά είτε στην υποχρεωτική φυγή προς την Τουρκία… Έτσι ούτε την μειονότητα βοηθά ούτε την χώρα. Παρά μόνον τους μηχανισμούς που ικανοποιούν όλες τις απαιτήσεις εκείνων που επιδιώκουν την τουρκοποίηση της Θράκης, περιμένοντας ότι το Προξενείο θα τους ανταμείψει κατευθύνοντας στα κόμματα τους την μειονοτική ψήφο.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal


Σχόλιο ιστολογίου: Στην περίπτωση που κάποιοι επιμένουν να απορούν στο πως είναι δυνατόν να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο από μια ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως η παρούσα κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) χρωστάει την ύπαρξή της στην ύπαρξη (και απολύτως εναρμονισμένη επί της κοινοβουλευτικής κάλπης) των τριών μουσουλμάνων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (δύο στην Κομοτηνή και ενός στην Ξάνθη). Ένα θέμα εξόφθαλμης πολιτικής ομηρίας, με το οποίο κανείς δεν έχει ασχοληθεί. Τρεις μουσουλμάνοι βουλευτές που στηρίχθηκαν επισήμως από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και την Άγκυρα, η οποία προφανώς αναμένει επαρκή ανταλλάγματα για την στήριξή της στην κυβέρνηση των Τσίπρα - Καμμένου... Και, δυστυχώς, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως η επισημοποίηση δίγλωσσων (ελληνοτουρκικών) νηπιαγωγείων, θα είναι μόνο η αρχή ενός επικίνδυνου πολιτικού κατήφορου (που είναι άμεσα συνδεδεμένος με εθνικά θέματα)...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Νέδος

«“Καυτό” δίμηνο ή “καυτή” διετία;». Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που απασχολεί τη σκέψη όσων, εκ της θέσεώς τους, παρακολουθούν από πολύ κοντά το άνευ προηγουμένου μπαράζ της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο και προσπαθούν να βρουν μιαν απάντηση αν όλα αυτά συμβαίνουν με βάση κάποιον χρονικό ορίζοντα ή συνιστούν εμπράγματη παγίωση των διεκδικήσεων της Άγκυρας στο αρχιπέλαγος.

Οι δύο μήνες (κατ’ ακρίβεια 50 ημέρες) αφορούν το χρονικό διάστημα που έχει απομείνει ώς το συνταγματικό δημοψήφισμα με το οποίο ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φιλοδοξεί να κερδίσει το «ναι» του τουρκικού λαού στο σχέδιο συγκέντρωσης υπερεξουσιών γύρω από το πρόσωπό του. Τα δύο χρόνια και έξι μήνες ισοδυναμούν με τον χρόνο που απομένει ως τις –προγραμματισμένες τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή– εκλογές του 2019 και, προφανώς, ο κ. Ερντογάν επιθυμεί να τις κερδίσει με το ίδιο σύστημα. Εγχώριες αλλά και διεθνείς διπλωματικές πηγές εντάσσουν την έξαρση των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο στον εσωτερικό, σκληρό πολιτικό αγώνα που διεξάγει ο κ. Ερντογάν, τονίζοντας ότι πιθανή ήττα του Τούρκου προέδρου θα ρίξει τη γειτονική χώρα σε ακόμη βαθύτερη κρίση. Πολλοί θα διερωτηθούν τι ακριβώς άλλαξε από το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016, όταν ο κ. Ερντογάν ζητούσε από τους πολίτες να τον υπερασπιστούν στις πλατείες και εκατομμύρια ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή του, μέχρι ένα πιθανώς αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Όλα αυτά είναι σε πλήρη γνώση και συνυπολογίζονται στην Αθήνα, η οποία –ωστόσο– δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί με ουδετερότητα την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Αντιθέτως, οι αρμόδιοι στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας καταγράφουν, με ιδιαίτερη ανησυχία, την κλιμάκωση της τουρκικής κινητικότητας σε όλα τα επίπεδα.

Πρώτον, σε πολιτικό επίπεδο η ατμόσφαιρα βρίσκεται στο ναδίρ. Η οιονεί αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό, αλλά και η περαιτέρω επιβάρυνση στις σχέσεις Αθήνας - Άγκυρας λόγω της αίτησης ασύλου που έκαναν την περασμένη Παρασκευή στην Αλεξανδρούπολη δύο φυγάδες Τούρκοι κομάντος, οι οποίοι μάλιστα εκτιμάται ότι συμμετείχαν στην ομάδα εκείνων που βρίσκονταν σε απόσταση βολής από το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε τον κ. Ερντογάν το βράδυ της απόπειρας πραξικοπήματος. Δεδομένου ότι η πολιτική ατμόσφαιρα ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ήδη αρκετά επιβαρυμένη λόγω της απόφασης του Αρείου Πάγου να μην προχωρήσει στην έκδοση των οκτώ στρατιωτικών που κρατούνται στην Ελλάδα από τον περασμένο Ιούλιο, είναι δεδομένο ότι η νέα εκκρεμότητα θα προσθέσει ένταση. Σε αυτό το κλίμα δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί αν θα δρομολογηθεί, κάποια στιγμή, η συνάντηση των πρωθυπουργών των δύο χωρών στη Θεσσαλονίκη ή αν θα απεμπλακούν διάφορα σχέδια όπως οι συνδέσεις μέσω θαλάσσης και σιδηροδρόμου της βορειοελλαδικής πόλης με τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, αντιστοίχως.

Οι διεκδικήσεις

Η δεύτερη και ίσως πιο ουσιαστική, μακροπρόθεσμα, διάσταση αφορά την αποτύπωση των τουρκικών διεκδικήσεων στον χάρτη. Η εμφάνιση του «Τσεσμέ» σε τρία σημεία σε όλο το γεωγραφικό μήκος του Αιγαίου, αντιπροσωπεύει την πάγια τουρκική θέση για ίσα δικαιώματα στο αρχιπέλαγος. Η σκηνοθετική οπτική γωνία με την οποία αποτυπώνεται στα βίντεο και το φωτογραφικό υλικό που δημοσιοποιείται στην Τουρκία, η «προάσπιση των τουρκικών εθνικών συμφερόντων» στα Ίμια, δεν είναι τίποτε άλλο από την παρουσίαση της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».

Η αεροπορική συνέργεια σε αυτό τον στόχο είναι περιορισμένη λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τουρκική Πολεμική Αεροπορία, ωστόσο –έστω και σε περιορισμένο αριθμό– το FIR Αθηνών και ο Εθνικός Εναέριος Χώρος αμφισβητούνται σε καθημερινή βάση. Η Άγκυρα θεωρεί ότι ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού (βλ. γράφημα) έχει απόλυτη δικαιοδοσία τόσο στον αέρα όσο και στη θάλασσα. Στο ίδιο πλαίσιο, τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, η Τουρκική Ακτοφυλακή ανακοίνωσε ότι η ακταιωρός «Γιασάμ» διεξήγαγε επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης (SAR) λέμβου με 51 Πακιστανούς μετανάστες σε απόσταση 42 ναυτικών μιλίων από τις τουρκικές ακτές, εντός δηλαδή των αρμοδιοτήτων του ελληνικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης. Από την Αθήνα παρακολούθησαν και αποτύπωσαν τον πλου του «Γιασάμ», το οποίο –σύμφωνα με διπλωματικές πηγές– δεν πραγματοποίησε απολύτως καμία επιχείρηση.

Αυτή η διαδικασία κατασκευής πληροφοριών έχει οδηγήσει την Αθήνα στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία, πέρα από τις προφανείς και ουσιαστικές προκλήσεις, έχει αποδυθεί και σε έναν άτυπο ψυχολογικό πόλεμο, με στόχο τη διατήρηση της έντασης σε υψηλά επίπεδα και στα ελληνικά ΜΜΕ. Έμπειροι διπλωμάτες τονίζουν ότι έως αυτή τη στιγμή η τουρκική παραβατικότητα έχει περιοριστεί στο Αιγαίο Πέλαγος, δίχως να μεταφερθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Άγκυρα διακηρύσσει τα αποκλειστικά δικαιώματά της σε μια περιοχή από τον 28ο έως και τον 32ο μεσημβρινό, η οποία συμπίπτει με την απόσταση μεταξύ της Λίνδου στη Ρόδο και της ανοιχτής θάλασσας έξω από την Πάφο, στην Κύπρο.

Αρκετές φορές στο παρελθόν, ελληνικές και τουρκικές φρεγάτες έχουν συναντηθεί –δίχως προβλήματα– στα νότια της Ρόδου ή ανοιχτά του Καστελλόριζου. Στην Αθήνα επιθυμούν να επαναδρομολογήσουν και να προσδώσουν εκ νέου νόημα στις διερευνητικές επαφές. Ίσως είναι ειρωνικό, η τελευταία συνάντηση των δύο γενικών γραμματέων των ΥΠΕΞ Ελλάδας και Τουρκίας, Δημήτρη Παρασκευόπουλου και Ουμίτ Γιαλτσίν, πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση της απόφασης του Αρείου Πάγου για μη έκδοση των «οκτώ» στην Τουρκία.

Η προκλητικότητα

Τρίτον, σε επιχειρησιακό επίπεδο η Αθήνα παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνεται η τουρκική προκλητικότητα και έως αυτή τη στιγμή ακολουθεί μια στρατηγική κλιμάκωσης, η οποία, ωστόσο, δεν έχει ορατή κατεύθυνση. Εν ολίγοις, διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές παρατηρούν ότι οι τουρκικές αντιδράσεις είναι σίγουρα σπασμωδικές, αλλά δείχνουν πως σκοπός είναι μια πιθανή εκδήλωση «θερμού επεισοδίου». Ως πλέον ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρονται οι βολές της τουρκικής ακταιωρού «Κουσάντασι» το πρωί της Παρασκευής 17 Φεβρουαρίου, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, στα ανατολικά του Φαρμακονησίου. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε εξέλιξη υποβρυχιακή άσκηση του Πολεμικού Ναυτικού στο Αιγαίο, ενώ ένας μεγάλος αριθμός πλοίων βρισκόταν ανεπτυγμένος στο αρχιπέλαγος με μικρή ή ελάχιστη τουρκική παρουσία. Εν ολίγοις, το Π.Ν. είχε απόλυτο τακτικό πλεονέκτημα, σε περίπτωση που το επεισόδιο του Φαρμακονησίου εξελισσόταν σε κάτι πιο σοβαρό.

Στο ΓΕΕΘΑ, αλλά και στο ΓΕΝ που λόγω της ναυτικής φύσης των περισσότερων προκλήσεων βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή, αναμένουν να διαπιστώσουν πώς θα εξελιχθεί και μια άσκηση που έχει εξαγγείλει για την Τρίτη η Τουρκία και θα είναι η δεύτερη από την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου. Πάντως σε επίπεδο ΝΑΤΟ, η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας συνεχίζεται κανονικά. Στο πλαίσιο της επιχείρησης «Sea Guardian» στην Κεντρική Μεσόγειο η τουρκική φρεγάτα «Γκαζίαντεπ», η ελληνική «Ναυαρίνον» και η ιταλική «Αβιέρε» συμπλήρωσαν μεταξύ 4 και 19 Φεβρουαρίου 600 ώρες κοινών περιπολιών...

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου