Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει. Και δεν εννοούμε με την Ελλάδα, το μεταναστευτικό ή το Brexit. Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει και μάλιστα άσχημα με τους Αμερικάνους. Και όσοι νομίζουν ότι τώρα με τον Τραμπ η κατάσταση κάπως θα χαλαρώσει, πλανώνται πλάνην οικτρά. Απλώς, θα μπλέξουν περισσότερο και σε ακόμα πιο πολλά επίπεδα. Προσέξτε:

Ο «Τειρεσίας» σας έχει ξαναγράψει ότι ένας από τους βασικούς λόγους της κακοδαιμονίας που πλήττει εταιρίες – κολοσσούς με έδρα την πατρίδα του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε, είναι εν πολλοίς η τολμηρή, στα όρια της προκλητικής, πολιτική που αποφάσισε κάποια στιγμή να ασκήσει το Βερολίνο, χωρίς να ...ρωτήσει. Ποιον; Την Ουάσιγκτον.

Για παράδειγμα, η αυθάδεια που επέδειξε ο κ. Σόιμπλε, απέναντι στον προηγούμενο υπουργό Οικονομικών, Τζακ Λιου, για το ελληνικό ζήτημα, ήταν απίστευτη. Να μην τα ξαναλέμε τώρα, αλλά εκείνη η δολοφονική ατάκα του Γερμανού («δεν πληρώνετε εσείς τους Ελληνες, οπότε μην μιλάτε»), δεν έχει ξεχαστεί από κανένα άσπρο κολάρο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών. Που υπηρετούσε εκεί επί Ομπάμα και θα συνεχίσει να υπηρετεί και επί Τραμπ.

Οι Γερμανοί αυθαδίασαν και για άλλα, πολλά θέματα. Οπως για παράδειγμα στο μέτωπο της ενεργειακής πολιτικής, όπου παρά τα κελεύσματα των ΗΠΑ, ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν προνομιακός εταίρος της Gazprom.

Για να μην πολυλογούμε, κάποια στιγμή έφτασε – και γι αυτούς – η ώρα του λογαριασμού. Και δεν εννοούμε βεβαίως την μεγάλη υπόθεση παρακολούθησης, ακόμα και της καγκελαρίου, από την CIA, αλλά για τα έμμεσα οικονομικά αντίμετρα που ελήφθησαν. Δύο γερμανικές εταιρίες – κολοσσοί, το τελευταίο διάστημα έχουν βαρεθεί να πληρώνουν πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ, που ξεφρυτώνουν σαν μανιτάρια, με ρυθμό πολυβόλου. Θυμίζουμε: Deutsche Bank και VW.

Η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ούτε γρήγορα, ούτε εύκολα. Ο «Τειρεσίας», μάλιστα, πληροφορείται ότι σύντομα θα έχουμε και ...συνέχεια, καθώς ο Τραμπ επιφυλάσσει στους Γερμανούς μια μεγάλη έκπληξη. Συγκεκριμένα, θα ζητήσει από τη διοίκηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) να κόψει τα πολλά – πολλά ανοίγματα, αρχίζοντας από την Ελλάδα! Και κάπως έτσι, η ιστορία μας κλείνει εκεί απ' όπου άνοιξε, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι η ζωή κύκλους κάνει...

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Παντελάκη

Υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι ώστε η 24η Ιανουαρίου -μια μέρα σαν τη σημερινή- να ονομαστεί «ημέρα αυταπάτης». Είναι μια ημέρα πριν το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κερδίσει την εξουσία μέσα από μια απέραντη υποσχεσιολογία, η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που ήδη είχε βιώσει με βίαιο τρόπο δραματική επιδείνωση των όρων επιβίωσής της. Οι υποσχέσεις που σχεδόν στο σύνολό τους δεν υλοποιήθηκαν και από κάποιους ονομάστηκαν αυταπάτες και από κάποιους απλά, πολιτικές απάτες.

Την ημέρα εκείνη, ο άνθρωπος που σε λίγες ώρες θα γινόταν πρωθυπουργός της χώρας επικαλούμενος αριστερό πρόσημο, με δηλώσεις και συνεντεύξεις του συνόψιζε ένα πακέτο υποσχέσεων που είχαν δοθεί σε μια μεγάλη διάρκεια χρόνου που είχε προηγηθεί. Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου, ήταν έτοιμο να ακούσει, να πιστέψει και να αποδεχτεί, πως είχε φτάσει η στιγμή για να βιώσει μια διαφορετική διαχείριση από εκείνες που είχαν προηγηθεί και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ήταν οι αιτίες που η χώρα έφτασε σε μια πολυεπίπεδη κρίση.

Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκονται ήδη στην κυβέρνηση δυο χρόνια, μεσολάβησαν οι ομολογημένες αυταπάτες για τα θέματα της οικονομίας και τα μνημόνια που θα ακυρωνόντουσαν μ' έναν νόμο. Μεσολάβησαν και εκλογές που τους έδωσαν, έστω με θεαματικά μικρότερο αριθμό ψήφων, πάλι την εξουσία. Ακόμα και αν παραβλέψουμε όμως τις υποσχέσεις που δόθηκαν για την οικονομία, τα μνημόνια και τα παρεπόμενά τους (τα οποία θεωρητικά ας υποθέσουμε πως καλύφθηκαν με την παραδοχή της αυταπάτης), σχεδόν σε κανένα τομέα δεν προχώρησε κάτι με διαφορετικό τρόπο. Θέματα που αφορούσαν στον εκσυχρονισμό του κράτους, των θεσμών, του περιορισμού της διαπλοκής, τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με εξωθεσμικά κέντρα κ.ο.κ., συνεχίζουν να υπάρχουν όπως πάντα παραπέμποντας σε μια τριτοκοσμική χώρα που γεωγραφικά μόνο ανήκει στην Ευρώπη.

Κανένας δανειστής και κανένα μνημόνιο δεν εμπόδισε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα να μην προχωρήσει σε δεσμεύσεις που είχαν δοθεί και δεν συνδεόντουσαν με την οικονομία. Υποσχέσεις για το μικρό και ευέλικτο σχήμα των δέκα υπουργών, για τον περιορισμό ή κατάργηση των προνομίων της εξουσίας, για το διαχωρισμό εκκλησίας κράτους, για τη μείωση της στρατιάς συμβούλων και μετακλητών, για την πάταξη της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ανομίας, της μεγάλης φοροδιαφυγής.

Αυτά και άλλα πολλά υποσχόταν ο Τσίπρας ακόμα και μια ημέρα πριν κερδίσει την πολυπόθητη εξουσία. Την 24η Ιανουαρίου 2015. Υποσχέσεις που χρειάζονται εκατοντάδες ακόμα λέξεις για να περιγραφούν. Και που έμειναν μετέωρες για να θυμίζουν πως οι ελπίδες ακυρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο, τον οποίο χρησιμοποίησε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα για ν΄αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος που έχει μετατρέψει την παραμονή στην εξουσία σε αυτοσκοπό.

Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, οι Καμμένος και Δούρου, που διαθέτουν άλλωστε και το know how, θα πρέπει να οργανώνουν στις κεντρικές πλατείες εκδηλώσεις εθνικολαϊκού χαρακτήρα με νταούλια και χορούς. Κάτι σαν μια ημέρα μνήμης για το πως μια ομάδα ανθρώπων που καπηλεύτηκε ιδεολογίες και εκμεταλλεύτηκε ανάγκες και προσδοκίες, ανέβηκε στην εξουσία ξεχνώντας ποίοι ήταν και τι έλεγαν έως χθες...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γύρω στα οκτώ χρόνια στην κλίνη του Προκρούστη, ως φαίνεται, αποκτήσαμε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ισως να μην τη βρίσκουμε ακόμα με τους δανειστές-βασανιστές μας, αλλά πολλοί από μας πλέον αδιαφορούν ή φέρονται σαν να αδιαφορούν. Κάποιοι ξοδεύουν τον θυμό και την οργή τους στην απελπισία. Κάποιοι άλλοι περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όταν η εκ νέου έλευση του Κυρίου θα ωριμάσει τις συνθήκες, ώστε να Τον κατανοήσουμε. Ισως, εν τέλει, οι μόνοι μακάριοι, υπό την έννοια της αγίας βλακείας, να είναι εκείνοι που ευθύς εξαρχής έλεγαν ότι καλά μας κάνουν οι ξένοι, ότι εμείς με τον τρόπο ζωής μας φταίμε για όσα παθαίνουμε. Εχουν συζητηθεί όλα, αλλά το μαρτύριο επαναλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα σαν να μην έχει συζητηθεί τίποτα. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι η ουσία της παρακμής μας.

Η κάθε ημέρα περιέχει τις δικές της σκηνές μιας ατελεύτητης όπερας-μπούφας. Ο κ. Τσακαλώτος στέλνει στους δυνάστες-δανειστές μια λευκή επιστολή ως άλλη λευκή επιταγή, για να γράψει πάνω της η Τρόικα τι της χρωστάμε ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε έως την επόμενη αξιολόγηση. Λευκή επιστολή, κάτι σαν λευκή σημαία. Η κόρη πρώην βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μια βόλτα από ΔΗΜΑΡ κι επέστρεψε, διορίζεται στην κορυφή οργανισμού που διασπαθίζει και θα διασπαθίσει την εθνική περιουσία χειρότερα κι απ’ τον Κόφτη. Θα μου πείτε: το κορίτσι γίνεται θυσία προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του έτι περαιτέρω πλουτισμού των δανειστών - σωστό! Μεγάλο το δίκιο σας, ούτε εθνική κατάθλιψη υπάρχει - υπερβολές του Τύπου. Στον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται όπως ο περονόσπορος - νεκρώνει φωνές αριστερών που καταγγέλλουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, τις λογοκρίνει από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο που ελέγχει, ενώ, ξεδιάντροπα πλέον, ορισμένα σταλινοειδή αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να αντιλέγουν ορισμένοι και να θέλουν να πληρώνονται κιόλας για αυτό!! Οπερα-μπούφα! Ο κ. Παππάς μεταβαίνει αυτόκλητος στις ΗΠΑ προκειμένου να παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, αλλά δεν γίνεται δεκτός. Οπερα-μπούφα, παρακμή-μπούφα. Ο Κούλης μελετά το αγροτικό πρόβλημα (πού φύεται ο κ. Μουλόπουλος), ο κ. Μπουτάρης ντρέπεται που είναι Ελληνας, η Φώφη μας κάνει βουντού για να νεκραναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος κάθεται στην άκρη και πετροβολάει το ποτάμι, ο Λεβέντης αποφεύγει να μας καταραστεί όλους να «βγάλουμε καρκίνο» (ώστε να επιζήσουν και ορισμένοι για να τον ξαναψηφίσουν), η Χρυσή Αυγή μάς δουλεύει άπαντες ότι οι αγκυλωτοί σταυροί είναι θεία κοινωνία και πάει λέγοντας (ανοησίες).

Η παρακμή μας είναι όλο και πιο βαθιά, διότι αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια, τη θέλουν βελούδινη. Δεν γίνεται! Αντιθέτως, η παρακμή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στο πλαίσιο ενός κόσμου όλο και πιο διαταραγμένου. Ο Τραμπ. Τραμπούκος και Τραμπάκουλας (ίσως και Τραμπάλας - μένει να φανεί). Εχει ξεσηκώσει εναντίον του όσους δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι για τους βομβαρδισμούς του Ομπάμα, του Κλίντον, των Μπους. Για τις εισβολές, τους διαμελισμούς κρατών, την καταλήστευση χωρών, την αφαίμαξη των εργαζομένων παγκοσμίως, τους εκτοπισμούς πληθυσμών. Οι ΗΠΑ μοιάζουν τώρα σαν ένα βαθιά διχασμένο έθνος. Μόνον την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ ήταν τόσο διαχωρισμένοι οι Αμερικανοί. Μόνον που τότε οι γιγάντιες διαδηλώσεις απαιτούσαν ειρήνη, ενώ σήμερα οι επίσης γιγάντιες διαδηλώσεις αφορούν στον σεξισμό και την κακογουστιά του Τραμπ. Φύλλο δεν κουνήθηκε για τους αιμοσταγείς πολέμους των Μπους, Κλίντον, Μπους, Ομπάμα, για τα ολοφάνερα ψέματα περί τις αιτίες αυτών των πολέμων, φύλλο όταν ο Μπους δημιούργησε τους Ταλιμπάν και ο Κλίντον το ISIS, αλλά γίνεται της μουρλής με τις τρέλες του Τραμπ. Η επανάσταση των χίπστερ - κλαίνε για τα προσφυγόπουλα, αλλά την κάνουν γαργάρα για τους δολοφόνους που τα ξεσπίτωσαν. Κι όμως η προπαγάνδα μοιάζει ανίκητη. Οσο πιο βλακώδης, τόσον πιο ισχυρή.

Εις τα καθ’ ημάς, η εν λόγω παρακμή, κάθε μέρα και πιο διαβρωτική, οδηγεί τους πολίτες όλο και πιο πολύ στην αποχή και την αποξένωση. Αυτό το «τίποτα δεν αλλάζει», αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» αποσαθρώνει τη σχέση του λαού με τη δημοκρατία και με τις εκλογές. Και η παραδοσιακή ρητορική εναντίον αυτού του φαινομένου φαίνεται σαν να μην επαρκεί πλέον. Τα περί της αξίας της δημοκρατίας, της δύναμης της ψήφου, της αποτελεσματικότητας της επιλογής, ακούγονται όλο και πιο φτωχά στα αυτιά εκείνων που η ψήφος τους έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους.

Και από μια άποψη έχουν δίκιο: το μόνον που συζητάμε είναι οι παραλλαγές της υποτέλειας. Αν θα ναι πιο υποφερτή με Κούλη ή με Τσίπρα. Διότι, όπως είπαμε, αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια διαγωνίζονται μεταξύ τους για το με ποιον η υποτέλεια θα είναι βελούδινη. Δεν γίνεται. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξεις το χέρι του Προκρούστη που θα σου κόψει το πόδι...

Στάθης
Enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Patrick J. Buchanan

(Μια πολλαπλώς εξέχουσα φωνή πολιτικής σωφροσύνης από την Αμερική, είδος που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει, έρχεται με το παρόν άρθρο να προσφέρει και στους σκεπτόμενους ΄Ελληνες πολύτιμο κώδικα ερμηνείας του μηνύματος που, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, μετέδωσε η λαϊκή Αμερική, επιβάλλοντας Πρόεδρο τον αιρετικό, μισητό στη τάξη του, αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, σε πείσμα μανιώδους πολέμου εγχώριων και ξένων κατεστημένων δυνάμεων, με όλα τα επίσημα και σκοτεινά όπλα που διαθέτουν.
Το άρθρο γράφτηκε προφανώς προ της ορκωμοσίας και δεν αναφέρεται στην πρώτη ομιλία του νέου προέδρου στο αμερικανικό έθνος, η οποία, επισημοποιώντας αυτό το μήνυμα, έχει προκαλέσει στους εγκεφάλους του 4ου Ευρωπαϊκού Ράιχ (Βερολίνου και Βρυξελλών) και της Ατλαντικής Συμμαχίας μιαν ασυγκράτητη κρίση delirium tremens, έκδηλη σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και αρθρογραφία των μίντια).

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

« Μην κάνεις οποιεσδήποτε απότομες κινήσεις» είναι η συμβουλή του Ρίτσαρντ Χάας, νέου προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, το οποίο δεν είναι παραδοσιακά γνωστό σαν κέντρο «λαϊκίστικων» πεποιθήσεων.

Ο Χάας εννοούσε ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να μελετήσει τις συνέπειες προτού σχίσει τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν και προτού μεταφέρει την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ (από το Τελ Αβίβ), ή καταρρίψει ένα δοκιμαζόμενο πύραυλο της Βορείου Κορέας. Επιχειρηματολογώντας εναντίον βιαστικών ενεργειών, ο Χάας έχει δίκιο.

Αλλά όταν το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και το κατεστημένο έχουν λάθος και έχει δίκιο ο Τραμπ, τότε πρόκειται για πρόβλημα αναγνώρισης του νέου κόσμου στον οποίο έχουμε μπει.

Η παλαιά τάξη φεύγει. Συνθήκες και συμμαχίες, που γεννήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο παύουν να έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και δεν μπορούν να συντηρηθούν επί πολύ.

Ο οικονομικός πατριωτισμός και ο εθνοκεντρισμός που προσωποποιεί ο Τραμπ ανέρχεται παντού. Ο διεθνισμός υποχωρεί απέναντι στη φυλετική συσπείρωση*.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι να εγκαταλειφθεί το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, οι ελπίδες του να ματαιωθούν και το πρόγραμμα που απέρριψε και ανέτρεψε ο Τραμπ να επανεπιβληθεί από το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους συνεργάτες του στην πολιτική και στον Τύπο.

Αλλά και πάλι, ο Τραμπ είναι που διάβασε σωστά την ψυχολογία του έθνους και γι’ αυτό ορκίστηκε Πρόεδρος.

Η υπαρξιακή απειλή κατά της Δύσεως δεν προέρχεται πια από την Ανατολή, από ένα ρωσικό στρατό που συντρίβει και διασχίζει την Πολωνία και τη Γερμανία και προχωρεί προς τον ΄Ελβα και το Κενό της Φούλντα.

Η υπαρξιακή απειλή για τη Δύση προέρχεται, αντιθέτως, από τον Νότο.

Το ένα δισεκατομμύριο και πλέον των λαών της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Υποσαχάρειας Αφρικής, ο αριθμός των οποίων εκρήγνυται, κινείται αδυσώπητα προς τη Μεσόγειο, ερχόμενο να καταλάβει τον ελεύθερο χώρο που αφήνει μια Ευρώπη που γερνά και πεθαίνει.

Αυτό που νοιάζει τους Αμερικανούς είναι τα αμερικανικά σύνορα που ματώνουν, όχι τα σύνορα της Εσθονίας, της Νότιας Κορέας, του Κουβέιτ ή της Νότιας Θάλασσας της Κίνας.

Όταν ο Τραμπ αποκαλεί το ΝΑΤΟ «απαρχαιωμένο», λέει πως η μεγάλη απειλή για τη Δύση δεν είναι η ανακατάληψη από τον Πούτιν της Κριμαίας, που ανήκε στη Ρωσία για 150 χρόνια. Και αν το τίμημα για την ειρήνη είναι ν’ αποσυρθούμε από την πρόσοψη της Ρωσίας και από τον χώρο της Ρωσίας, ίσως πρέπει να καταβάλουμε αυτό το τίμημα.

Ο ίδιος ο Τζωρτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ανάσχεσης της Ρωσίας του Στάλιν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μας συνέστησε να μη προωθήσουμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. ο Τραμπ είπε την περασμένη εβδομάδα: «Λαοί, χώρες, θέλουν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και η Βρετανία θέλησε τη δική της ταυτότητα… ώστε, αν με ρωτήσετε, πιστεύω πως και άλλοι θα θελήσουν να φύγουν…»

Δεν έχει δίκιο; Είναι τόσο συγκλονιστικό το ν’ ακούς μιαν ολοφάνερη αλήθεια;

Πως μπορούσαν οι οδηγήτριες τάξεις της Ευρώπης να μη βλέπουν την άνοδο των φιλολαϊκών δυνάμεων; Οι ευρωπαϊκοί λαοί ποθούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη κυριαρχία τους και την εθνική τους ταυτότητα. Και ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για να το επιτύχουν.

Προφανώς οι άνθρωποι του Νταβός δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχουν αγαθά πιο σημαντικά από τον πλούτο.

Ωστόσο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις, αν πρόκειται να καταστεί ένας αναμορφωτής πρόεδρος, θα πρέπει ν’ απολακτίσει ένα κατεστημένο που απελπισμένα θέλει ν’ αγκιστρωθεί σ’ ένα κόσμο που πεθαίνει…

Το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να απαιτεί από εμάς να αντιμετωπίσουμε μια ρωσική κίνηση στη Βαλτική ως επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά κανένας Αμερικανός πρόεδρος με τα μυαλά του στη θέση τους δεν θα ξεκινήσει ένα πόλεμο με την πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία χάριν της Εσθονίας.

Κανένας πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν θα διανοείτο μια τόσο παρακινδυνευμένη κίνηση.

Για να μη διακινδυνεύσει ένα τέτοιο πόλεμο, ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να στείλει και ένα τουφέκι, ή μια σφαίρα στους ήρωες της ουγγρικής εξέγερσης το 1956. Οδυνηρό, αλλά ο ΄Αϊκ έβαλε πρώτη την Αμερική, όπως υπόσχεται να το κάνει και ο Τραμπ.

Και με τον δεδομένο εθνοκεντρισμό στην Ευρώπη, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Ε.Ε. δεν είναι πιθανό να επιζήσουν της δεκαετίας. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε γ’ αυτή την ημέρα, να μην υποκρινόμαστε πως αυτό που συμβαίνει απ’ άκρου σε άκρο της Ευρώπης -και ακόμη παγκόσμια- είναι κάποιος περαστικός πυρετός εθνικισμού.

Παρά τη δήλωση του επιλεγμένου ως Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τη Κίνα να εκκενώσει τα οχυρωμένα ξερονήσια στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, που διεκδικεί ως εθνική της κυριαρχία.

Αν επιμείνουμε σ’ αυτή την απαίτηση, καλύτερα να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

΄Οσο για το χαρτί με την Ταϊβάν, αυτό παίχτηκε το 1972 από τον Ρίτσαρντ Νίξον, ως το τίμημα για το άνοιγμα στη Κίνα. Ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και τερμάτισε το σύμφωνο ασφαλείας.

Το να δεχτεί ο Ξι Ζιπίνγκ πως η Ταϊβάν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη θα σήμαινε το τέλος του ίδιου και την ανατροπή του Κ,Κ, της Κίνας.

Οι Κινέζοι θα πολεμήσουν για να αποτρέψουν την μόνιμη απώλεια της Ταϊβάν.

Η επιταγή της νέας εποχής στις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις -Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ- είναι να μη κάνουν, η μια κατά της άλλης, ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν, η μία εναντίον της άλλης, πριν ένα αιώνα για ένα νεκρό αρχιδούκα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να χτίσει το τείχος, να ασφαλίσει τα σύνορα, να επιβάλει δασμούς, να περικόψει τους φόρους, να ελευθερώσει την αμερικανική οικονομία (σημ: από τα καρτέλ και τη χειραγώγηση δόλιων τραπεζιτών), να φέρει τα εργοστάσια πίσω, να δημιουργήσει εκατομμύρια θέσεων εργασίας και να μας κρατήσει μακριά από οποιουσδήποτε νέους πολέμους.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πόλεμοι τείνουν να γίνονται μοιραίοι για τις προεδρίες.

* Σημ.μτφ: Το θέμα: «Νέος Κόσμος, Νέα Εποχή» φαίνεται πως επιβλήθηκε από τις εξελίξεις και στο Συνέδριο του Νταβός, όπου σειρά συμμετεχόντων, κυρίως πραγματιστών επιχειρηματιών, σε δηλώσεις τους σε δίκτυα TV, διέγνωσαν με βεβαιότητα τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης αλλά και αδυναμία πρόβλεψης των χαρακτηριστικών του μέλλοντος.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Η Ε.Ε. μπορεί να μην καταρρέει, αλλά εκφυλίζεται θεσμικώς, καθώς επί μέρους δυνάμεις συστήνουν πυρήνες συμφερόντων και αυτοάμυνας, δρώντας έξω από τις προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες ή δημιουργώντας παρα-θεσμικές δικές τους. Μια τέτοια είναι και η συνδιάσκεψη για το προσφυγικό, που οργανώνεται στις 8 Φεβρουαρίου στη Βιέννη και η οποία αφήνει εκτός - ως μαύρο πρόβατο- τον κύριο ενδιαφερόμενο, τη χώρα μας, αφού γίνεται εξαιτίας μας.

Τη διάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών και Άμυνας χωρών της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, με θέμα την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων, ερήμην Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκαλεί ο υπουργός Άμυνας της Αυστρίας, Hans Peter Doskozil.

Έχουν προσκληθεί οι υπουργοί Εσωτερικών και Άμυνας Ουγγαρίας, Σλοβακίας, Τσεχίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Πραγματοποιείται ακριβώς έναν χρόνο μετά την επίσης εξωθεσμική Διάσκεψη της Βιέννης για τα Δυτικά Βαλκάνια, που είχε πραγματοποιηθεί σε επίπεδο υπουργών Εσωτερικών και Εξωτερικών.

Σε εκείνη τη διάσκεψη με θέμα τη μείωση της προσφυγικής ροής, οι υπουργοί Εσωτερικών και Εξωτερικών, Johanna Mikl-Leitner και ο γνωστός μας Sebastian Kurz, είχαν καλέσει τους ομολόγους τους από εννέα βαλκανικές χώρες, με πάλι εξαίρεση της Ελλάδας.

Θεατρικές αντιδράσεις

Να υπενθυμίσουμε τότε, ο έλληνας ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, αντιδρώντας με στόχο τον εντυπωσιασμό, είχε ανακαλέσει την ελληνίδα πρέσβη, Χρυσούλα Αλειφέρη, προκειμένου… «να διαφυλαχθούν οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των κρατών και των λαών της Ελλάδας και της Αυστρία», ενώ με την κίνησή του τις επιδείνωνε, και παράλληλα είχε ζητήσει τη βοήθεια της Ε.Ε., η οποία ουδέν έπραξε, αφού ήταν εκτός αρμοδιοτήτων της το θέμα.

Παρ' όλα αυτά η Αυστρία τότε, έκανε μια κίνηση καλής θέλησης, με την υπουργό Εσωτερικών κυρία Leitner να εκδηλώνει την πρόθεση να επισκεφθεί τη χώρα μας για να δώσει εξηγήσεις. Η ελληνική κυβέρνηση, με μια αδιανόητη απόφαση, την κήρυξε… persona non grata! Ωστόσο, δυόμισι μήνες μετά, η κυρία Αλειφέρη συνοδεύοντας τον κύριο Κοτζιά, επέστρεψε στη Βιέννη, χωρίς να έχουν αρθεί οι λόγοι της ανάκλησης και φυσικά οι λόγοι που η υπουργός είχε κηρυχθεί ανεπιθύμητη στη χώρα μας!

Στη διάσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου προβλέπεται η συζήτηση «συνολικού πακέτου μέτρων» με τρεις άξονες, όπως φέρεται να προτείνει ο κ. Doskozil, με πρώτο την αποσαφήνιση ως προς το τι χρειάζονται τα κράτη για την προστασία των συνόρων. Δήλωσε δε, ότι η χώρα του «θα αλλάξει το νόμο, ώστε να μπορεί να προστατεύει τα σύνορα εκτός Αυστρίας χωρίς να υπάρχει καμιά αποστολή της Ε.Ε.».

Φυσικά, η Αυστρία έχει συμμαχήσει ατύπως και με τις χώρες του Βίσεγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία). Ατύπως μεν, ουσιαστικώς δε, καθώς όπως έδειξε η εμπειρία των φραχτών, νότια τα σύνορα της Ευρώπης γίνονται τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, αφήνοντας τη χώρα μας εκτός.

Πριν βέβαια πάλι κατηγορήσουμε τους βόρειους «ρατσιστές» για τα κλειστά σύνορα, ας έχουμε υπ' όψιν:

Α) Η Ελλάδα απουσιάζει συστηματικά από τα Βαλκάνια, που τελευταίως επιβεβαιώνουν εκ νέου το παλιό κλισέ, ότι «βράζουν», και άφησε χώρο παρέμβασης σε άλλες μικρομεσαίες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής. Ο πρωθυπουργός περιφέρεται στη Μέση Ανατολή, όχι μόνο για τις ενεργειακές διαδρομές (σωστό) αλλά και προσπαθώντας να πει στο κάδρο των διεθνών ηγετών, να συμβάλει υποτίθεται στην επίλυση των προβλημάτων – θέματα που είναι για πολύ μεγάλους παίχτες, και όχι για πρωθυπουργούς μιας μικρής, χρεοκοπημένης χώρας.

Αντιθέτως στα Βαλκάνια, όπου είναι η άμεση γειτονιά μας, με ζέοντα προβλήματα και με επιπτώσεις της συμπεριφοράς τους στη χώρα μας, δε καταδέχτηκε - ή δεν κατάλαβε ότι έπρεπε – να ασχοληθεί. Μόλις τώρα, δύο χρόνια μετά την άνοδό του στην εξουσία, μεταβαίνει στο τέλος του μήνα στην Σερβία.

Β) Χθες ο κ. Μουζάλας δήλωσε ότι το 70% όσων εισέρχονται στα νησιά μας, είναι νέοι άντρες χωρίς οικογένεια. (Προφανώς είναι… ιδιότυποι πρόσφυγες πολέμου. Φαίνεται θα έρχονται από κάποια εμπόλεμη περιοχή όπου είναι έθιμο οι άντρες να δραπετεύουν για να γλυτώσουν και αφήνουν τα γυναικόπαιδα και τους γέρους να πολεμούν!). Φυσικά ειρωνική η παρένθεση: Απλώς έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό ότι είμαστε τόσο… φιλάνθρωποι, που όποιος θέλει μπαίνει, γι' αυτό και έχουν καταγραφεί παράνομοι μετανάστες, όχι μόνο από χώρες της Ασίας και της Αφρικής αλλά και της… Καραϊβικής, που προτιμούν τη χώρα μας για να εισέλθουν στη συνέχεια στην Ε.Ε.!

Και φυσικά στον κόσμο της διοικητικής απειρίας (ου μην και κυβερνητικής ανικανότητας) που ζει ο κ. Μουζάλας, (και πολιτικώς του άσπρου – μαύρου, χωρίς αποχρώσεις), άφησε να εννοηθεί ότι ή θα τους δεχόμαστε ή θα βουλιάζουμε τις βάρκες και θα τους πνίγουμε (παλιά θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ, που είχε αποδώσει στην κυβέρνηση Σαμαρά τέτοιες ενέργειες).

Η σύσκεψη της 8ης Φεβρουαρίου, σαφώς δείχνει και την αποσάθρωση της ευρωπαϊκής συνοχής, αλλά και την ασθενή θέση - για να μην πούμε ανυποληψία - στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Η σύσκεψη των 9 χωρών της Βιέννης, απλώς δεν μας θεωρεί ευρωπαϊκή χώρα, και για μια ακόμη χρονιά μας βάζει σε καραντίνα – και δεν θα τους προβληματίσουν οι όποιες ανακλήσεις πρέσβεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλο  "Άνθρωποι και ποντίκια"  το αριστούργημα του Στάϊμπεκ που περιγράφει μία σκληρή ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων και άλλο τα ανθρώπινα ποντίκια, αρουραίοι και τυφλοπόντικες της πολιτικής που με το έτσι θέλω διαψεύσανε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.
Τρωκτικά βρωμερά, φορείς επιδημιών ανηθικότητας και οπορτουνισμού, μαγάρες ιδεών και αγώνων, κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών.

Λίγο πριν πέσει η προηγούμενη κυβέρνηση τρωκτικών, είχαμε τα "mail Χαρδούβελη".
Σήμερα έχουμε τις επιστολές Τσαλακωτού.
Προοιωνίζουν άραγε την φυγή και τούτης της ορδής; 
Για νά 'ρθει η επόμενη που ήταν η προηγούμενη;

Σταματήστε να υποχωρείτε πιά, θλιβερά ποντίκια της κυβέρνησης.
Σταματήστε να ξευτιλίζετε πιά ένα ολόκληρο έθνος, έναν λαό, μιά χώρα.
Γιατί εμάς ξευτιλίζετε. Όχι τα μούτρα σας.  Εσείς έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως γεννηθήκατε ξευτιλισμένοι.
Σταματήστε να στέλνετε επιστολές υποταγής και δουλείας εκ μέρους ενός λαού.
Όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός ο λαός που σας φέρνει στην εξουσία, δεν είναι τόσο ξευτιλισμένος όπως εσείς.
Μη σκύβετε πιά άλλο. Έχει φανεί πιά η υφαλοτρυπίδα σας που χάσκει, βρωμεροί κίναιδοι της πολιτικής.
Ποντίκια και π@@στηδες μαζί.  Με όλη την αρνητικά φορτισμένη σημασία του όρου.
Κι αφήστε τις μ@λακίες περί  "ομοφοβίας" κλπ. Χρόνια και χρόνια ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι ζούσαν αρμονικά, ή έστω ανεκτικά μαζί, μέχρι που ήρθατε εσείς και μας δείξατε πώς είναι η π@υστιά και το να είσαι π@ύστης.

Ποντίκια ανθρώπινα, βρωμερά και τρομοκρατημένα, δεν τολμάτε ούτε μιά αλήθεια να αρθρώσετε.
Ζείτε μέσα στο ψέμα και την απάτη όπως τα πραγματικά ποντίκια στους οχετούς και στους υπονόμους.
Μην βλέπετε που σας ανέχεται ο κόσμος.
Είναι που τον έχετε τρομοκρατήσει.
Είναι που δεν βλέπει πόσο πιό τρομοκρατημένοι είσαστε εσείς.
Αν ο λαός αντιληφθεί πόσο ποντίκια είσαστε θα σας πατήσει, θα σας λιώσει.
Γι αυτό απ' τη μιά φοβερίζετε, βάζετε φόρους και πρόστιμα, ψηφίζετε νόμους άνομους κι απ' την άλλη στέλνετε επιστολές υποταγής να σώσετε το τομάρι σας.

Άθλια ποντίκια μέσα στην βρωμερή ποντικοφωλιά σας.
Άθλιοι μαγάρες του έθνους.
Βάζετε φωτιά στην χώρα και στον λαό και λέτε πως θα γλυτώσετε.
Επειδή στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες τα ποντίκια φεύγουν πρώτα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάκη Μίχα

O τελευταίος κύκλος δημοσκοπήσεων εμπεριέχει τρεις ενδιαφέρουσες ειδήσεις:

α) O αριθμός των ατόμων που θεωρούν ότι η ένταξη στο ευρώ ήταν λάθος αποτελεί σήμερα την συντριπτική πλειοψηφία (πως άτομα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το τρομακτικό λάθος ονειρεύονται να επιστρέψουν στην πολιτική σκηνή είναι κάτι που αδυνατώ να καταλάβω...).

β) Ο αριθμός των ατόμων που επιθυμούν σήμερα την έξοδο από το ευρώ είναι περίπου ο ίδιος με αυτόν που επιθυμεί την παραμονή μας στην ευρωζώνη.

Αλλά το τρίτο εύρημα είναι ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα:

γ) Τα άτομα που άλλαξαν την άποψή τους για το ευρώ δεν πηγαίνουν στα γνωστά αντισυστημικά κόμματα -που είναι εξ ορισμού εναντίον του κοινού νομίσματος. Είτε παραμένουν στα συστημικά κόμματα είτε πηγαίνουν στους αναποφάσιστους.

Με άλλα λόγια για πρώτη φορά διαμορφώνεται στην Ελλάδα ένα ρεύμα το οποίο είναι μεν κριτικό απέναντι στο κοινό νόμισμα αλλά όχι στη βάση μιας αντικαπιταλιστικης αντιφιλελεύθερης πλατφόρμας. Μάλιστα θα διακινδύνευα την πρόβλεψη ότι το ρεύμα αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει καθαρά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά με απόψεις πολύ πιο ριζοσπαστικές απ' αυτές που έχει π.χ. η Νέα Δημοκρατία.

Που βασίζω αυτή μου την άποψη;

Μια σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση της Pulse έδειξε ότι τo 43% των Ελλήνων ψηφοφόρων επιθυμούν την ίδρυση ενός νέου κόμματος διότι τα σημερινά δεν τους εκφράζουν. Σύμφωνα με την δημοσκόπηση 1 στους 3 ψηφοφόρους της ΝΔ επιθυμούν το νέο κόμμα ενώ στον Σύριζα η αναλογία είναι 1 προς 2!

Η εκπληκτική αυτή είδηση αποσιωπήθηκε η υποβαθμίσθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που επιμένουν να παρουσιάζουν κάθε δημοσκόπηση μέσα από το μη-αφήγημα της «άνοδος ΝΔ-πτώση του Σύριζα» και να πνίγουν το πραγματικό αφήγημα που είναι ασφαλώς το συνεχώς διογκούμενο τμήμα του πληθυσμού που απορρίπτει κάθε υπάρχοντα σήμερα πολιτικό αρχηγό και κάθε υπάρχων κόμμα.

Θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε το 43% που οραματίζεται την δημιουργία ενός νέου κόμματος με το περίπου αντίστοιχο ποσοστό που οραματίζεται την έξοδο από την ευρωζώνη; Ποια είναι η πολιτική την οποία οραματίζεται το 43% και η οποία δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα;

Δεν μπορούμε να ξέρουμε φυσικά χωρίς έρευνα. Όμως προφανώς δεν επιθυμούν να απαλλαγούν από την μιζέρια της ευρωζώνης για να εισέλθουν στην πολλαπλώς χειρότερη μιζέρια της Βενεζουέλας -διότι όπως είδαμε δεν προσφεύγουν στις πολιτικές δυνάμεις αυτού του χώρου.

Δεν θα ήταν λοιπόν λογικό να υποθέσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αυτού του 43% ενστερνίζεται το όραμά μιας φιλελεύθερης εξόδου από το ευρώ έχοντας καταλήξει στο όχι αδικαιολόγητο συμπέρασμα ότι η συνεχιζόμενη παραμονή στην ευρωζώνη απλά ισοδυναμεί με περισσότερους φόρους, ανεργία, ύφεση, χειροτέρευση κοινωνικών παροχών και capital controls (δηλ. κρατικοποίηση των καταθέσεων);

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι το όραμα αυτού του καθόλου ευκαταφρόνητου νέου ρεύματος να είναι ελεύθερες φορολογικές ζώνες, κατάργηση φόρου επιχειρήσεων καθώς και ένα νόμισμα που θα εκφράζει και θα ενσωματώνει τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και δεν θα αποτελεί το φάντασμα κάποιας άλλης οικονομίας που δεν έχει σχέση με την ελληνική.

Oπως ανέφερα και προηγουμένως όλα αυτά αποτελούν εικασίες -δικαιολογημένες κατά την άποψή μου- που όμως χρήζουν περαιτέρω έρευνας.

Αλλά αν υποθέσουμε ότι πράγματι διαμορφώνεται ένα νέο φιλελεύθερο ρεύμα ενάντια στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και στους επαγγελματίες πολιτικούς, δεν είναι κρίμα ότι δεν θα υπάρχει κανένας φορέας να το εκφράσει;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί οι εμπειρογνώμονες στο Μοντ Πελεράν να ολοκλήρωσαν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού (εγγυήσεις, στρατεύματα, ασφάλεια) και να έθεσαν τα βασικά ερωτήματα, αλλά τίποτα δεν προδιαγράφει γεφύρωση του χάσματος που επιβεβαιώθηκε στη διάσκεψη της Γενεύης. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία των εμπειρογνωμόνων είναι ένας τρόπος να συντηρηθεί η δυναμική της διαπραγμάτευσης.

O Έιντε (ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών) και το επιτελείο του έχουν ήδη καταγράψει τις εκατέρωθεν θέσεις και έχουν επεξεργασθεί φόρμουλες με σκοπό να σύρουν την Αθήνα να αποδεχθεί “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις και ολίγα τουρκικά στρατεύματα”. Υπενθυμίζουμε ότι σ’ αυτή τη γραμμή είχε κινηθεί το προηγούμενο διάστημα και ο Αναστασιάδης. Απόδειξη αυτού είναι το σχετικό non paper που είχε παραδώσει στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Μία τέτοια φόρμουλα προωθήθηκε στη Γενεύη από τον Έιντε με τη βοήθεια του υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Τζόνσον.

Για την Αθήνα, όμως, η θέση «όχι εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα» είναι θεμελιώδης θέση. Ο Κοτζιάς, μάλιστα, είχε φροντίσει από το 2015 να την εγγράψει στην ατζέντα του Κυπριακού. Για να την ενισχύσει, μάλιστα, απέφυγε επιμελώς να αναμιχθεί έστω και συμβουλευτικά στις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού.

Συνηθισμένοι από τις ελληνικές υπαναχωρήσεις, οι εμπλεκόμενοι διεθνείς παίκτες θεωρούσαν για ένα μεγάλο διάστημα τη θέση του Κοτζιά διαπραγματευτικό ελιγμό με σκοπό την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων σ’ άλλα ζητήματα. Θεωρούσαν, λοιπόν, ότι στη διαδρομή θα χανόταν με τη βοήθεια κάποιας διπλωματικής φόρμουλας για να διασωθούν τα προσχήματα. Όταν, όμως, οι διαπραγματεύσεις εισήλθαν στην τελική ευθεία διαπίστωσαν ότι η Αθήνα εννοούσε αυτό που έλεγε.

Ήταν τότε που η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε να πείσει τον Τσίπρα να παρακάμψει τον υπουργό Εξωτερικών. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δέχθηκε τέτοια έμμεση πλην σαφή σύσταση από τον απελθόντα Αμερικανό αντιπρόεδρο Μπάιντεν. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε δραστήρια και η υφυπουργός Νούλαντ.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αναστασιάδης, ο οποίος φρόντισε να έχει συχνές συναντήσεις και συνομιλίες με τον Τσίπρα, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπάθησε να τον πείσει για τη δική του πολιτική. Παραλλήλως, οι γνωστοί “ανανικοί” κύκλοι σε Κύπρο και Ελλάδα άρχισαν να στοχοποιούν τον Κοτζιά, κατηγορώντας τον σαν εθνικιστή που επιχειρεί να τορπιλίσει τη λύση. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, οι σχετικές επιθέσεις είχαν την ευλογία και του προεδρικού μεγάρου της Λευκωσίας και της ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής του ΑΚΕΛ Άνδρος Κυπριανού, τον οποίο ο Κοτζιάς λίγο καιρό πριν θεωρούσε ότι είχε πείσει. Σ’ αυτό το παιχνίδι συνέπραξαν και κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι, στο όνομα της καταπολέμησης του εθνικισμού, είχαν υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν λύση τύπου Ανάν.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για ένα διάστημα ο Τσίπρας ήταν με το ένα πόδι στη γραμμή του Κοτζιά και με το άλλο στη γραμμή του Αναστασιάδη. Μη έχοντας επαρκή γνώση του Κυπριακού και ακριβή συνείδηση του εθνικού διακυβεύματος, αρχικά κινήθηκε σαν γεφυροποιός. Είχε, ωστόσο, λάβει το έμμεσο πλην σαφές μήνυμα από τον υπουργό του ότι δεν ήταν διατεθειμένος να συνυπογράψει τουρκικές εγγυήσεις.

Σύμφωνα με πηγή του Μαξίμου, ο Τσίπρας θεωρεί τον Κοτζιά πολύ δύσκολο χαρακτήρα και τη συνεργασία μαζί του μία μικρή δοκιμασία. Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρεί ότι σε γενικές γραμμές τα έχει πάει καλά στο υπουργείο Εξωτερικών. Εάν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός γενικά αποφεύγει κινήσεις που ενδεχομένως να προκαλούσαν κάποιο ρήγμα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γίνεται κατανοητός ο λόγος που στον τελευταίο ανασχηματισμό τον διατήρησε στο αξίωμά του.

Εκτός αυτών, ο Τσίπρας θεωρεί λογική τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν χρειάζεται εγγυήσεις και ότι πρέπει να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα. Στο πλαίσιο αυτό είχε υιοθετήσει και την εισήγηση του Κοτζιά για εκ των προτέρων συνάντηση με τον Ερντογάν, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η διάσκεψη για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού θα είχε προοπτική επιτυχίας.

Όταν στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου ο Αναστασιάδης έσπασε την από κοινού χαραγμένη γραμμή Αθήνας-Λευκωσίας και συμφώνησε με τον Έιντε και τον Ακιντζί να συγκληθεί πενταμερής διάσκεψη στις 12 Ιανουαρίου, ο Τσίπρας δεν αντέδρασε δημοσίως. Θεώρησε, όμως, το γεγονός ως επιβεβαίωση των επιφυλάξεων του Κοτζιά για τον ρόλο του Κύπριου προέδρου. Το γεγονός αυτό τον έφερε πιο κοντά στη θέση του υπουργού του.

Στη συνέχεια, η άρνηση του Ερντογάν να συναντηθεί με τον Τσίπρα και η ανελαστική στάση του Τσαβούσογλου στη Γενεύη διέψευσαν συνεργάτες του πρωθυπουργού και όσους άλλους του είχαν καλλιεργήσει την εντύπωση ότι αν η Αθήνα υιοθετούσε μία ελαστική γραμμή θα προέκυπτε συμφωνία. Ήταν οι ίδιοι κύκλοι που του καλλιεργούσαν τον φόβο πως η γραμμή Κοτζιά θα απομόνωνε διεθνώς την Ελλάδα κι αυτό θα είχε αρνητικές επιπτώσεις ακόμα και στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Μπορεί αυτό να μην συνέβη, αλλά είναι πολλοί που θεωρούν ότι εγγράφοντας στην ατζέντα το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων, ο Κοτζιάς “τους χάλασε τη σούπα”. Είναι αξιοσημείωτο ότι είδαν το φως σε διεθνή Μίντια πανομοιότυπες πληροφορίες pvw ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ουσιαστικά τορπίλισε τη διάσκεψη και λόγω της στάσης του δεν είναι αποδεκτός ως συνομιλητής από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτιέρες. Η παραπληροφόρηση αυτή, κατόπιν ελληνικής αντίδρασης, υποχρέωσε τον Γκουτιέρες να προβεί σε διάψευση.

Σύμφωνα με διπλωματική πηγή στην Αθήνα, πίσω από αυτά τα δημοσιεύματα είναι ο Έιντε. Ο ειδικός απεσταλμένος είναι χολωμένος και λόγω ενός περιστατικού στη Γενεύη. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Έλληνας υπουργός μίλησε για κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ο Έιντε, παρουσία του γενικού γραμματέα Γκουτιέρες, απάντησε πως δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά σε έγγραφα του ΟΗΕ. Ο Κοτζιάς τον διέψευσε, καταθέτοντας ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (1983) με τέτοια ρητή αναφορά. Του υπενθύμισε, μάλιστα, ότι ως υπάλληλος του ΟΗΕ πρέπει να γνωρίζει και να σέβεται τις αποφάσεις του Οργανισμού.

Το γεγονός ότι ακόμα και ο Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να προσχωρήσει τουλάχιστον ρητορικά στη γραμμή “όχι τουρκικές εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα” θεωρείται από τον Τσίπρα δικαίωση της επιλογής του να στηρίξει τη θέση του Κοτζιά. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως συρρικνώνονται οι πιθανότητες να τον παρακάμψει στην επόμενη φάση, αν και οι σχετικές πιέσεις συνεχίζονται.

Είναι ενδεικτικό ότι ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χριστοδουλίδης δήλωσε πως μετά την ολοκλήρωση της εργασίας των εμπειρογνωμόνων θα συγκληθεί και πάλι η διάσκεψη αυτή τη φορά σε επίπεδο ηγετών. Το ίδιο έγραψε και η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Χαβαντίς, προσθέτοντας, παρά τη διάψευση της Γραμματείας του ΟΗΕ, ότι θα παρακαμφθούν οι υπουργοί Εξωτερικών επειδή ο Γκουτιέρες δεν θέλει ως συνομιλητή τον Κοτζιά.

Διπλωματική πηγή, που έχει γνώση των συνομιλιών σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων, εκτιμάει ότι η διήμερη αυτή συνάντηση δεν άνοιξε καμία νέα προοπτική. Η τουρκική πλευρά, μάλιστα, αρνήθηκε να καταθέσει γραπτές προτάσεις, περιοριζόμενη στο να επαναλάβει την απαίτησή της να παραμείνουν για απροσδιόριστο χρόνο τουρκικά στρατεύματα στη Μεγαλόνησο, καθώς και να διατηρηθούν, έστω και με διαφορετική μορφή, οι τουρκικές εγγυήσεις και το επεμβατικό δικαίωμα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Άγκυρα απαιτεί, επίσης, οι Τούρκοι πολίτες να έχουν στην Κύπρο τα δικαιώματα που θα έχουν οι Κύπριοι (ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση, απόκτησης περιουσίας κλπ). Η απαίτηση αυτή (από ένα κράτος που δεν είναι μέλος της ΕΕ) αντανακλά την επιδίωξη της Τουρκίας να ενισχύσει την οικονομική και πληθυσμιακή παρουσία της στο σύνολο της Μεγαλονήσου.

Οι συνομιλίες των εμπειρογνωμόνων επιβεβαίωσαν αυτό που είχε καταστεί σαφές και στη διάσκεψη: Η ανελαστική στάση της τουρκικής πλευράς επιβεβαιώνουν και στο διπλωματικό επίπεδο ότι η γραμμή είναι αυτή που αποτύπωσαν οι δηλώσεις του Ερντογάν: η Τουρκία θα μείνει για πάντα στην Κύπρο. Ο σύμβουλός του Μπουλούτ, μάλιστα, εξέφρασε με ακόμα πιο καθαρό τρόπο τη γραμμή της Άγκυρας: «Εκείνοι που ονειρεύονται με επιτραπέζια παιχνίδια να χωρίσουν από την πατρίδα Τουρκία την Κύπρο, την οποία πήραμε με το αίμα των ηρώων μας, τότε ας έρθουν αν είναι έτοιμοι να πληρώσουν το ίδιο τίμημα».

Εκτός από τη βύθισή του στον πιο ακραίο εθνικισμό, ο Ερντογάν δεν έχει και πολιτικά περιθώρια να κάνει το παραμικρό βήμα πίσω. Αυτό τον καιρό παίζει το κορυφαίο πολιτικό παιχνίδι του. Βρίσκεται σε εξέλιξη η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, η οποία τελικώς θα κριθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο.

Για να αναδειχθεί σε πρόεδρο-σουλτάνο, ο Ερντογάν έχει ανάγκη και έχει εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Οι “Γκρίζοι Λύκοι” θα την απέσυραν και θα στρέφονταν εναντίον του εάν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω. Ενδεικτικό του εθνικιστικού πυρετού είναι το γεγονός ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορεί προκαταβολικά τον Τούρκο πρόεδρο ότι προετοιμάζει υποχωρήσεις!

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, αποκλείεται να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής θέσης και ως εκ τούτου εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι και το δεύτερο μέρος της διάσκεψης εκ των πραγμάτων θα περιέλθει σε αδιέξοδο, έστω και αν η Γραμματεία του ΟΗΕ αποφύγει να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο.

Τόσο ο Έιντε, όσο και οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων Αναστασιάδης και Ακιντζί είχαν πριν συγκληθεί η διάσκεψη συνείδηση ότι δεν υπήρχαν ούτε κατ’ ελάχιστον οι προϋποθέσεις για συμφωνία. Για την τουρκική πλευρά, ωστόσο, και μόνο το γεγονός της σύγκλησης πενταμερούς διάσκεψης ήταν μία διπλωματική επιτυχία, επειδή ενίσχυσε τον τουρκικό ισχυρισμό περί «εκλιπούσας Κυπριακής Δημοκρατίας».

Η Νούλαντ, που καθοδηγούσε τον Έιντε, ήλπιζε πως συγκεντρώνοντας όλους τους πρωταγωνιστές στη Γενεύη, με την άσκηση πιέσεων, θα τους πειθανάγκαζε να υπογράψουν μία συμφωνία-πλαίσιο. Δεδομένων των σημαντικών διαφορών όχι μόνο για την εξωτερική, αλλά και για εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, μία τέτοια συμφωνία θα ήταν αναπόφευκτα γεμάτη από τις λεγόμενες «εποικοδομητικές ασάφειες». Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι «εποικοδομητικές ασάφειες» είναι εποικοδομητικές μόνο για την ισχυρή πλευρά, η οποία, όταν έρχεται η ώρα, τις ερμηνεύει σύμφωνα με τα συμφέροντά της. Αν και οι Ελληνοκύπριοι έχουν πικρή πείρα, ο Αναστασιάδης έπαιξε σ’ αυτό το παιχνίδι.

Η επιχείρηση να εκβιασθούν τα πράγματα για να υπογραφεί μία συμφωνία-πλαίσιο και να δημιουργηθεί πολιτικό τετελεσμένο έπεσε στο κενό. Αφενός επειδή η Αθήνα επέμεινε ότι το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων είναι ζήτημα αρχής και όχι θέση με σκοπό την εξασφάλιση άλλων ανταλλαγμάτων. Αφετέρου, επειδή η Άγκυρα δεν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω, στο οποίο να μπορούσε να πατήσει ο Έιντε για να πιέσει την ελληνική πλευρά.

Το γεγονός ότι ο Κοτζιάς κατάφερε να καταστήσει και τις εγγυήσεις και τα στρατεύματα κεντρικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης αποτελεί διπλωματική επιτυχία. Μέχρι πρότινος, οι Αμερικανοβρετανοί, που καθοδηγούν τη Γραμματεία του ΟΗΕ όσον αφορά το Κυπριακό, θεωρούσαν δεδομένο πως θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν την απαίτηση της Άγκυρας για τουρκικές εγγυήσεις και για στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Τώρα, συνειδητοποιούν ότι εδώ υπάρχει ένα δύσκολα γεφυρώσιμο χάσμα.

Δικαιολογημένα το θεωρούσαν, επειδή παραδοσιακά οι εγγυήσεις δεν είχαν τεθεί ούτε από την ελληνοκυπριακή πλευρά ούτε από την Αθήνα ως αποφασιστικής σημασίας ζήτημα. Χωρίς να λέγεται ρητά, αφηνόταν να εννοηθεί ότι θα βρισκόταν ένας συμβιβασμός στη γραμμή “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις, ολίγα τουρκικά στρατεύματα”.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το διακύβευμα δεν είναι πλέον το περιεχόμενο μίας συμφωνίας, αλλά το ποια πλευρά θα χρεωθεί το αδιέξοδο. Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία παραμένει στις διαπραγματεύσεις. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι “ανανικοί” σε Κύπρο και Ελλάδα στοχοποιούν τον Κοτζιά αντικειμενικά διευκολύνει την προπαγάνδα της Άγκυρας.

Κι αυτό σε μία περίοδο που η μετοχή της Τουρκίας του Ερντογάν είναι στα χαμηλότερά της στα δυτικά πολιτικά χρηματιστήρια και που με την ανάληψη της προεδρίας από τον Τραμπ η αμερικανική στάση θα επανακαθορισθεί. Η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου ήταν ανέκαθεν μεγάλη. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχει αναβαθμισθεί περαιτέρω αφενός λόγω της γεωπολιτικής ρευστότητας που επικρατεί στη Μέση Ανατολή, αφετέρου λόγω της ανακάλυψης κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όπως έγραψε και ο Νταβούτογλου πριν 15 χρόνια, «Το Κυπριακό Ζήτημα δεν είναι ούτε κανονική τουρκοελληνική εθνική διαφορά ούτε μια απλή τουρκοελληνική ένταση… Η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική οπτική είναι καθοριστικής σημασίας, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που υπάρχει εκεί. Ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρήσει ένα Κυπριακό Ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορη μπροστά σε τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Σ’ αυτό το τελευταίο ο Νταβούτογλου έχει άδικο. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει κατά κανόνα μάθει να θεωρεί την Κύπρο όχι γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά “βαρίδι” που πρέπει να με κάθε τρόπο να ξεφoρτωθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Λίγες μέρες αφότου κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Οράματα και Χίμαιρες – Διαδρομές ενός Διπλωμάτη» (εκδόσεις ΣΙΔΕΡΗΣ), συζητήσαμε για το εθνικό και το αληθές με τον πρέσβη Αλέξανδρο Μαλλιά:

Συνοπτικά, ποια είναι τα οράματα και ποιες οι χίμαιρες για έναν διπλωμάτη με τη δική σας διαδρομή;

Ευχαριστώ κατ’ αρχάς που μου δίνετε την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Τα οράματα σίγουρα δεν περιορίζονται ή αφορούν αποκλειστικά τη ζωή ενός διπλωμάτη. Είναι τα οράματα μιας ολόκληρης γενιάς. Όπως είπα στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου μου στο Polis ART Café, «ζεις, αναπνέεις, σπουδάζεις, ονειρεύεσαι, ερωτεύεσαι, αγωνίζεσαι, ελπίζεις, χαμογελάς, χτίζεις, ανεβαίνεις, πετυχαίνεις, φτάνεις. Νομίζεις πως έφτασες. Ευγνωμονείς όσους στάθηκαν όλα αυτά τα χρόνια σε αυτό το μεγάλο ταξίδι της ζωής δίπλα σου.

Τότε, στο σημείο αυτό, χωρίς να το περιμένεις, ξαφνικά όλα γκρεμίζονται. Καταρρέουν ιδανικά, ιδεώδη, πρότυπα, αξίες, ισορροπίες. Η λέξη “αξιοπρέπεια” χάνει, έχει χάσει πλέον στην Ελλάδα, το νόημά της ατομικά, συλλογικά, κοινωνικά και εθνικά». Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά προσφεύγω σε μια αποστροφή του Ελευθέριου Βενιζέλου. Μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων στις 10 Οκτωβρίου του 1911 είχε πει ότι «τα έθνη τα οποία ζητούν δι’ επαιτείας να προαγάγουν τα συμφέροντά των δεν εμπνέουν σε κάθε αμερόληπτο κριτή παρά μόνο περιφρόνηση». Αυτή τη στάση της περιφρόνησης που μας έχει οδηγήσει στην κατάθλιψη που, τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνικό και εθνικό σύνολο, βιώνουμε εδώ και επτά χρόνια. Το τέλος αυτού του δράματος δεν έχει έρθει ακόμη. Δεν έχουμε δει ακόμη την «κάθαρση».

Αυτές είναι οι σκέψεις μου. Να γιατί επέλεξα ως τίτλο του βιβλίου το «Οράματα και Χίμαιρες». Η Ελλάδα που ονειρευόμαστε, η Ελλάδα των δικών μας οραμάτων, δεν υπάρχει πια. Λόγω και δικών μας λαθών. Λόγω και δικής μας ευθύνης. Ατομικής και συλλογικής. Όχι, η ευθύνη δεν βαραίνει όλους στον ίδιο βαθμό. Επιμερίζεται, εντούτοις, αναλογικά. Είναι βέβαιο ότι το βάρος πέφτει κυρίως σε όσους η πατρίδα μας πρόσφερε απλόχερα την ευκαιρία και μας τίμησε με την εμπιστοσύνη της, δίνοντάς μας την ευκαιρία να την υπηρετήσουμε από θέσεις ευθύνης. Προσωπικά θα περίμενα και από τους πολιτικούς μας ταγούς να συνειδητοποιήσουν και τη δική τους ευθύνη. Ευθύνη πολιτικής συνείδησης, όχι ποινική. Πώς; Δείχνοντας απλά ότι έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της ζημίας που έχει προκληθεί και από δικές τους πράξεις, παραλείψεις, ανεδαφικές υποσχέσεις, ευκαιριακές πολιτικές και άνευ σχεδίου εξαγγελίες. Πιστεύω ότι θα αρκούσε, επιτέλους, να πιστέψουν στην ανάγκη επιδίωξης των αυτονόητων. Αυτό ήταν και παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.

Πέραν, όμως, της κατάστασης στην Ελλάδα, το ευρωπαϊκό όραμα –συνείδηση και ταυτότητα συνάμα της δικής μου γενιάς– έχει βαθύτατα κλονιστεί. Σήμερα, σε όποια ευρωπαϊκή χώρα και αν στραφείς, θα διαπιστώσεις μάλλον εύκολα ότι οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις είτε δυναμώνουν είτε ήδη κυριαρχούν. Η λέξη «λαϊκισμός» σε όλες τις παραλλαγές της δεν είναι αρκετή και ικανή για να απεικονίσει πλέον την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Όταν λέμε «εθνικά θέματα», ποια ακριβώς εννοούμε; Άλλαξε η ιεράρχηση μετά τη χρεοκοπία και την υπαγωγή της χώρας στον μηχανισμό στήριξης;

Η Ελλάδα εδώ και επτά χρόνια δεν αναπνέει με τα δικά της μέσα. Πράγματι, ζει και αναπνέει χάρη στις μνημονικές συμβάσεις και σε αυτό που αποκαλούμε «μηχανισμό στήριξης». Αυτός είναι ο «αναπνευστήρας» μας και ο σύνδεσμός μας με το διεθνές σύστημα, οικονομικό αλλά και πολιτικό. Η επιστροφή μας στην οικονομική και κοινωνική ομαλότητα θα έπρεπε κανονικά να είναι η κινητήρια δύναμη για μια ειρηνική επανάσταση, για μεγάλες αλλαγές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που τόσο χρειαζόμαστε. Αντίθετα, θα το πω όσο πιο ήπια μπορώ, τα μεγάλα και σημαντικά θυσιάζονται υπέρ των εφήμερων, των μικρών και των μικροπολιτικών. Το όλον στον βωμό του μέρους. Κοινωνικά και εθνικά.

Άρα πρώτο και σημαντικότερο εθνικό θέμα, που αφορά την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία, είναι η έξοδός μας από την κρίση, από τη διεθνή ικεσία και από την απαξίωση. Εκτιμώ ότι μόνο αυτή η προοπτική θα μας επιτρέψει να προωθήσουμε αποτελεσματικότερα και με μεγαλύτερη πειθώ τα συμφέροντά μας σε όλα τα άλλα θέματα που εδώ και δεκαετίες μόνιμα περιλαμβάνονται στη δέσμη των λεγόμενων ανοιχτών εθνικών μας ζητημάτων. Αυτό το λέω μετά λόγου γνώσης. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και κάποιες από τις γειτονικές μας χώρες, τις οποίες –λάθος μας– αντιμετωπίζαμε περίπου με περιφρόνηση και αφ’ υψηλού πριν από χρόνια, σήμερα έχουν υψώσει τους τόνους και κάνουν επίδειξη αυτοπεποίθησης και ορισμένες φορές μιας απερίσκεπτης αλαζονείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν –πρόκειται για μόνιμο και όχι για παροδικό πολιτικό σύνδρομο– να εξωραΐσουν τις καταστάσεις.

Είναι το προσφυγικό η μεγαλύτερη εθνική πρόκληση;

Το προσφυγικό μέχρι στιγμής δεν έχει εξελιχθεί σε υπαρξιακό, αν θέλετε, πρόβλημα για την Ελλάδα. Είναι όμως, ή εν πάση περιπτώσει έτσι έχει αξιολογηθεί, η μεγαλύτερη πρόκληση που κλονίζει τα θεμέλια και το οικοδόμημα της Ε.Ε., που ενδυναμώνει τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις και που σταθερά υπονομεύει τους δεσμούς μεταξύ των κρατών-μελών της Ένωσης. Δεν υπάρχει πλέον, σε ένα μεγάλο εύρος θεμάτων, η αίσθηση του κοινού συμφέροντος.

Επιπλέον, όμως, η συμφωνία μεταξύ της Ε.Ε. και της Τουρκίας, ανεξαρτήτως των θετικών και για την Ελλάδα πτυχών σε ό,τι αφορά τη μείωση των προσφυγικών ροών προς τον νησιωτικό μας χώρο, έχει δύο συνέπειες. Πρώτον, έχει καταστήσει την Τουρκία και δη τον Πρόεδρο Ερντογάν απόλυτο κυρίαρχο της πολιτικής του «προσφυγικού παιγνίου» με σαφές περιεχόμενο απειλής για τη σταθερότητα των κυβερνήσεων των κρατών-μελών της Ε.Ε. Δεύτερον, θεωρείται ως υποχώρηση από τις διεθνώς καθιερωμένες ανθρωπιστικές αρχές και συμβατικές πρόνοιες που αφορούν την ιδιότητα του πρόσφυγα.

Θέλουν όλοι στην Αθήνα να λυθεί το Κυπριακό;

Τόσο στην Αθήνα όσο και στη Λευκωσία όλοι επιθυμούμε λύση του Κυπριακού. Εξακολουθούν όμως να υπάρχουν διαφοροποιήσεις και κριτικές, σε ποικίλους τόνους, αναφορικά με το περιεχόμενό της. Χαίρομαι που ακούω συνέχεια από τα πλέον επίσημα χείλη ότι υπάρχει στην Ελλάδα μία μόνο εθνική γραμμή, στην οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις συμφωνούν ή εν πάση περιπτώσει συναινούν. Επιπλέον, ότι ουδέν σύννεφο σκιάζει τον καθαρό ουρανό μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα θυμάστε ότι το συζητούσαμε ήδη τον Οκτώβριο.

Η σταθερή μου επωδός ήταν ότι, ανεξαρτήτως των εξελίξεων και των δυσχερειών που θα προκύψουν στην πορεία των συνομιλιών, Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να διατηρήσουν αλώβητη την ποιότητα των σχέσεών τους, σε όλα τα επίπεδα. Ας πούμε ότι δέχομαι ότι αυτό έχει επιτευχθεί. Πιστεύετε ότι υπάρχουν πολλοί που συμμερίζονται τη βεβαιότητά μου αυτή; Δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά σε εφημερίδες, ιστολόγια και αρθρογραφία με τις υπογραφές των πλέον έγκυρων δημοσιογράφων. Αυτά.

Με την αυταρχική στροφή που έχει πάρει η Τουρκία, υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης με τον Ερντογάν;

Η συζήτηση και ο διάλογος με την Τουρκία είναι μονόδρομος. Χρειάζεται, όπως έχει πει εδώ και μερικά χρόνια ένας εκ των τελευταίων σοφών των Αθηνών, «υπομονή και επιμονή». Μεταξύ άλλων, διότι και η πολιτική της Ε.Ε. απέναντι στην Τουρκία, λόγω και του προσφυγικού, είναι κατευναστική, αν όχι συναινετική. Η Ε.Ε. εμφανίζεται ευμετάβλητη και μάλλον αναποφάσιστη. Άρα, από την πλευρά του, ο Πρόεδρος κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχοντας αντιληφθεί πλήρως την αδυναμία πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των θεσμών της, εκτιμά ότι βρίσκεται σε πλεονεκτική διαπραγματευτική θέση. Άρα η Ελλάδα δεν μπορεί να υπολογίζει, όσο και στο παρελθόν, σε μια συμπαγή πολιτική στήριξη στους κόλπους των εταίρων μας – η οποία εν πάση περιπτώσει ουδέποτε ήταν ευθύγραμμη, αυτόματη και δεδηλωμένη. Το βασικότερο όμως πρόβλημα είναι ότι η θεμελιώδης πολιτική θέση –το Σχέδιο Α, χωρίς να υπάρχει Β– όλων των ελληνικών κυβερνήσεων για τις σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας κατά την τελευταία εικοσαετία, που κωδικοποιείται με τη φράση «πλήρης συμμόρφωση – πλήρης ένταξη», δεν ισχύει πλέον. Ευθύνη έχει τόσο η Ένωση όσο και η Τουρκία. Άρα;

Τις μέρες αυτές σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι πώς θα μπορούσε να επαναδιατυπωθεί μια νέα εκδοχή του πολιτικο-στρατιωτικού μας δόγματος έναντι της Τουρκίας. Ορθώς λέγαμε και λέγουμε ότι το στρατιωτικό μας δόγμα είναι αμυντικού χαρακτήρα. Το λέγουμε και βέβαια το εννοούμε. Ταυτόχρονα, όμως, την τελευταία τριετία γενική είναι η πεποίθηση –αυτό πάντως δείχνουν τα στοιχεία και η διαχείριση των κρίσεων– ότι σκοπίμως οι ιθύνοντες της Άγκυρας –καλοί και κακοί, όλοι μαζί– έχουν προβεί σε μια «στρατιωτικοποίηση» των νομικών τους αμφισβητήσεων και των πολιτικών τους διεκδικήσεων.
Στη νέα αυτή περίοδο των σχέσεών μας με τη γειτονική Τουρκία, η οποία έχει σχηματίσει την πεποίθηση ότι η ισορροπία δυνάμεως και εξοπλισμών (capabilities) ανατρέπεται προς όφελός της, η αναχαίτιση, ο περιορισμός/αποτροπή (deterrence and containment) και η επιθυμία μας για ειρηνική επίλυση των διαφορών –κατά τις πρόνοιες του Χάρτου του ΟΗΕ– πρέπει να συμπληρωθούν.
Αυτό απαιτούν οι καιροί και ιδιαίτερα ο απρόβλεπτος και ευμετάβλητος πλέον χαρακτήρας των εκδηλώσεων της Τουρκίας σε όλα τα μέτωπα και προς όλες τις κατευθύνσεις.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ FREE SUNDAY


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι πραγματικά συγκλονιστικό όταν συνειδητοποιείς το πόσο η εικόνα που έχει δημιουργηθεί για κάποιον άνθρωπο, θεσμό ή οργανισμό, δημιουργεί μια μυθολογία γύρω του, η οποία λειτουργεί προστατευτικά όταν σε απλά ελληνικά… «τα θαλασσώσουν».

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Μπορεί η υπόθεση της CIA να είναι το αντικείμενο του εισαγωγικού σε ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα σχολίου, ας μη βιαστούν όμως όλοι οι υπόλοιποι να πανηγυρίσουν. Η πρωτεύουσα της Ελλάδας βρίθει από «Επιθεωρητές Κλουζώ» παντός τύπου, μελαχρινούς, ξανθούς, κίτρινους… απόχρωση κάθε είδους!

Όλοι αυτοί έχουν ξαμολυθεί και συναντούν τους πάντες, έχοντας έναν επαρκή προϋπολογισμό για να τρώνε και να πίνουν και μέσα από την ανάπτυξη φιλικής σχέσης με τον στόχο, επιχειρούν να μάθουν ό,τι είναι δυνατό για να φτιάξουν μετά τις εκθέσεις στις πρεσβείες τους και να τις στείλουν στο κέντρο.

Το πόσες μπούρδες λέγονται και γράφονται σε αυτές τις εκθέσεις, το ανακαλύπτεις μόνο μετά από τόσες δεκαετίες που αποχαρακτηρίζονται έγγραφα και διαπιστώνεις πόσο μεγάλες κοτσάνες γράφονταν, ενώ την ίδια στιγμή ευημερούσαν θεωρίες συνωμοσίες για την παντοδύναμη τάδε ή δείνα υπηρεσία, που βλέπει τα πάντα και ακούει τα πάντα και δε συμμαζεύεται!

Στα πέριξ των υπηρεσιών του είδους υπάρχουν πολλοί παρατρεχάμενοι, πρόσωπα αμφιβόλου αξιοπιστίας των οποίων το κίνητρο είναι αμιγώς οικονομικό και λαθροβιούν πουλώντας δεξιά και αριστερά «πληροφορίες», οι οποίες μάλιστα όταν γίνονται πιστευτές επειδή είναι εύσχημες, το γέλιο δεν έχει τέλος…

Συνήθως άπειροι πράκτορες πεδίου οι οποίοι συζητούν κάτι και μεταφέρουν στο κείμενο κάτι «στο περίπου» διότι πιθανότατα ξέχασαν όσα τους είπαν με το νόημα εντελώς διαστρεβλωμένο, είτε παίζουν με την ευκαιρία και ένα γραφειοκρατικό παιχνιδάκι, προσαρμόζοντας αυτά που τους είπε η πηγή είτε για να κάνουν την πληροφορία που «πωλούν» πιο «σέξι» και αυτούς πιο «μάγκες» που την απέκτησαν!

Αυτά τα λέμε για να κρατάμε μικρό καλάθι και για τις αποκαλύψεις του κάθε Wikileaks, αφού το λογικό λάθος που συνήθως γίνεται, είναι να θεωρείται η αποκάλυψη του εγγράφου και όλα όσα περιέχει ως θέσφατο, ενώ απλά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας άκρως… ανώμαλης διαδικασίας όπου υπεισέρχονται «μη μετρήσιμοι» παράγοντες που σχετίζονται στις… υποδιαιρέσεις τους με την ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ευρύτερα με την ανθρώπινη φύση.

Αυτό το φαινόμενο στην Ελλάδα είναι πιο έντονο από οπουδήποτε αλλού, αφού ως είθισται στους κύκλους των υπηρεσιών πληροφοριών η Ελλάδα είθισται να θεωρείται ένας πολύ δύσκολος στόχος… «διότι μιλάνε όλοι» (και μάλιστα με το γνωστό κλείσιμο του ματιού… «ξέρω εγώ τι σου λέω μεγάλε… ο μπάρμπας, του μπατζανάκη, της δεύτερης ξαδέλφης μιας πρώην γκόμενάς μου ήταν στο μαγαζί που άκουσε τον τάδε να λέει συνωμοτικά… κ.λπ.», όλοι στο εμπιστευτικό και δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτα).

Στον αντίποδα, οι πιο κρυψίνοες λαοί είναι δύσκολοι στόχοι ακριβλώς επειδή δεν μιλάνε είτε επειδή φοβούνται τις συνέπειες λόγω χαρακτηριστικών του καθεστώτος κάθε χώρας, είτε επειδή υπάρχει αυτό που ονομάζεται «κουλτούρας ασφαλείας», είτε μια μίξη των ανωτέρω.

Άρα, το ηθικός δίδαγμα είναι ότι η μυθοποίηση του οποιουδήποτε είναι εξ ορισμού λανθασμένη. Άλλο να λες κάποιον αδίστακτο ή ανήθικο ή επικίνδυνο και άλλον αυτά τα χαρακτηριστικά να βγάζουν ως αποτέλεσμα τη μυθολογία του «παντογνώστη». Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ανθρώπινη φύση κάνει ζημιά και στις υπηρεσίες πληροφοριών…

Μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ατόμων υπάρχουν, οι περισσότερο και οι λιγότερο έξυπνοι, υπάρχουν και οι παντελώς ηλίθιοι. Κάθε καρυδιάς καρύδι δηλαδή, που λέμε και στην Ελλάδα. Κανείς δεν εξαιρείται από τον κανόνα, άλλος βέβαια λιγότερο και άλλος περισσότερο.

Μαντέψτε τι συμβαίνει στις ελληνικές υπηρεσίες, αφού έπαιζαν ξύλο τα κομματικά γραφεία για το ποιος θα χώσει ποιον μέσα στην ΕΥΠ (μοιραζόταν η πίτα» ανάμεσα στους πιο μεγαλόσχημους) και τίποτα δεν διασφαλίζει ότι η αρρωστημένη αυτή νοοτροπία θα εκλείψει, οπότε θα συνεχίσει το φαινόμενο να βρίσκονται κοπρίτες περιωπής σε θέσεις που θα έπρεπε να είναι εγνωσμένου κύρους επιστήμονες.

Τα πάντα είναι θέμα κανόνων, μεθόδων και επαγγελματισμού, προπάντων όμως εθνικού αυτοσεβασμού. Αν δεν υπάρχουν αυτά, καλές οι αλλαγές σε οργανογράμματα και δομές, όμως οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά και όποιος ασχολείται με αυτά, τελικά χάνει την ουσία.

Ας παρηγορηθούμε με το ότι και άλλες χώρες, ορισμένες πολύ ισχυρές και με πολλά μέσα στη διάθεσή τους, παρουσιάζουν οικτρό θέαμα βγάζοντας στην ελληνική «πιάτσα» κάτι παιδάκια που είναι για γέλια και γα κλάματα, τα οποία έρχονται στιλάτα και γυμνασμένα, με όνειρα και φιλοδοξίες και τα περισσότερα φεύγουν από τη χώρα έχοντας φάει… έναν ακόμα σαν κι αυτούς από τα πολλά τραπεζώματα και σχεδόν νευρασθενικοί από τους πολλούς καφέδες. Αφού έτσι δουλεύει το πράμα εδώ!

Πώς να μην ανοίξουν αρχεία – στις δημοκρατίες μόνο γίνονται αυτά, μην το ξεχνάμε – και να μη γελάσει και το αποκαλούμενο ερίφιο εμπριμέ (παρδαλό κατσίκι); Σταματήστε λοιπόν τη μυθοποίηση του οποιουδήποτε, αν θέλετε να σταματήσετε να ρίχνετε «νερό στον μύλο του». Αυτά.

Πάμε να δούμε τις «επιτυχίες» της CIA στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες. Έχουν κάνει πάντως πρόοδο και ίσως αποφύγουν στο μέλλον τόσες χοντράδες. Εδώ πάνε δικοί μας και καρφώνει ο ένας τον άλλον! Υπάρχουν και «γάτες» Ελληνοαμερικανοί… Πόσο λάθος πια να κάνουν!

Απόρρητες εκθέσεις CIA: Τι έλεγαν οι Αμερικανοί για τον «Γέρο της Δημοκρατίας» και τον Μητσοτάκη

Φως σε άγνωστες, μέχρι πρότινος, λεπτομέρειες της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας έρχονται να ρίξουν οι αποκαλύψεις της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), η οποία μέσα από έναν όγκο συνολικά 12 εκατ. αποχαρακτηρισμένων απορρήτων εγγράφων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, περιγράφει και αναλύει τα γεγονότα στην Ελλάδα μέσα σε μια περίοδο πενήντα χρόνων, από το 1940 έως το 1990.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος, το Newsbomb.gr ασχολείται με την ταραγμένη πολιτικά περίοδο πριν από τη Χούντα του 1967, όταν οι Αμερικανοί αναλυτές και πράκτορες της CIA «αξιολογούσαν», μέσα από άκρως απόρρητα κείμενα, τα πολιτικά πρόσωπα που σημάδεψαν την εποχή εκείνη και κυρίως τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον «Γέρο της Δημοκρατίας», και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Μια εσκεμμένα(;) λανθασμένη εκτίμηση...

Από αριστερά προς τα δεξιά: Ανδρέας Παπανδρέου, Γεώργιος Παπανδρέου, Σταύρος Κωστόπουλος (υπουργός Εξωτερικών). Πίσω διακρίνεται η Μαργαρίτα Παπανδρέου

Βρισκόμαστε στα μέσα Μαρτίου του 1965. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου μετρά ήδη ένα χρόνο στην εξουσία (διορίστηκε στις 18/02/1964) και οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να «σκαλίζουν» όλα όσα απασχολούν την εποχή εκείνη το πολιτικό στερέωμα. Σε μια δεκασέλιδη έκθεση, μόλις τέσσερις μήνες προτού ξεσπάσουν τα Ιουλιανά και επέλθει η ρήξη ανάμεσα στον «Γέρο της Δημοκρατίας» και το Παλάτι, η CIA διαβλέπει πως ο Παπανδρέου δεν θα αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα κι ότι η περίοδος τη διακυβέρνησής του θα κυλήσει μέσα σε κλίμα ομαλότητας.

Όπως θα αποδειχθεί εκ των υστέρων, η αποτίμηση αυτή είναι απολύτως λανθασμένη. Ωστόσο, οι συντάκτες της άκρως απόρρητης έκθεσης εκτιμούν πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περίοδο χαλάρωσης των μέτρων καταπίεσης που υφίστατο η Αριστερά καθ’ όλη τη διάρκεια μετά τον Εμφύλιο του ’44. Κάνουν, μάλιστα, λόγο για «απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων», οι οποίοι ήταν έγκλειστοι για εγκλήματα που είχαν διαπράξει κατά τη διάρκεια της εξαιρετικά ταραγμένης περιόδου που ακολούθησε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς.

Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί η παρατήρησή τους για τις «πορείες ειρήνης» (σ.σ. τα εισαγωγικά χρησιμοποιούνται από τους συντάκτες της έκθεσης), αναφερόμενοι εμμέσως και χωρίς να ονοματίζουν στα όσα συνέβησαν από την Πορεία Ειρήνης του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη έως και αμέσως μετά τη δολοφονία του στις 22 Μαΐου 1963 από όργανα του παρακράτους.

«Ο Παπανδρέου επιτρέπει τις “πορείες ειρήνης”, ενώ ο Καραμανλής δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο», υπογραμμίζουν οι αναλυτές της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας.

Εξίσου περίεργη είναι και η αναφορά στα θέματα του στρατού, ότι «τα σενάρια περι ενδεχόμενης εκδήλωσης στρατιωτικού πραξικοπήματος που κυκλοφορούσαν ευρέως πριν από την ανάληψη της εξουσίας από την Ένωση Κέντρου, έχουν εξαφανιστεί τους τελευταίους μήνες».

Η έκθεση, εξάλλου, δείχνει να βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής, όταν καλείται να αξιολογήσει τις σχέσεις του Παπανδρέου με το Παλάτι, καθώς τις παρουσιάζει ως «ομαλές και καλές». «Ο νέος βασιλιάς δεν είναι ευτυχής με κάποιες από τις πολιτικές του Παπανδρέου, αλλά η δημοτικότητα του πρωθυπουργού είναι αρκετή για να αποθαρρύνει το παλάτι από κάποια κίνηση αντικατάστασής του».

Έλλειψη διορατικότητας, πρόχειρη και επιπόλαια εκτίμηση ή κάτι άλλο; Κανείς δεν γνωρίζει. Όμως, οι Αμερικανοί δείχνουν σα να μη γνωρίζουν ότι έρχεται σοβαρότατη πολιτική κρίση στην Ελλάδα που θα κορυφωθεί με την υπόθεση του «ΑΣΠΙΔΑ», το σαμποτάζ στον Έβρο και την αποστασία του '65.

«Ποιος θα διαδεχθεί τον Παπανδρέου;»

Στην ίδια έκθεση, η CIA επιχειρεί να παρουσιάσει το κυβερνητικό σχήμα που είχε επιλέξει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου ως πολιτικά «ασταθές». Εδώ, βεβαίως, υπάρχει ένα οξύμωρο: πώς είναι δυνατόν να επιμένουν στις αρχικές τοποθετήσεις τους πως ο Γεώργιος Παπανδρέου θα διάγει ομαλό κυβερνητικό βίο και λίγο παρακάτω στο ίδιο κείμενο να διαβλέπουν «αστάθεια»;

Η πρόθεση των Αμερικανών είναι να δείξουν πως ο 77χρονος πολιτικός θα πρέπει σιγά – σιγά να φύγει από τα πράγματα και να υπάρξει διάδοχο σχήμα. Στο απόρρητο κείμενο αναλύουν το προφίλ των δύο «δελφίνων»: του τότε υπουργού Οικονομικών της Ένωσης Κέντρου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά και του γιου του «Γέρου της Δημοκρατίας», Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος βρίσκεται εκτός κυβέρνησης.

«Ασκεί αριστερή επιρροή...»

Ο μετέπειτα ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζεται από τους αναλυτές της CIA με περίσσεια καχυποψία. Του προσάπτουν ότι «ασκεί αριστερή επιρροή» σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Υπενθυμίζεται ότι στις 5 Ιουνίου 1964 ο Ανδρέας Παπανδρέου παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως, μαζί με τους Στέφανο Στεφανόπουλο (αντιπρόεδρος της κυβέρνησης) και Παυσανία Κατσώτα (υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας).

Κατά τα λοιπά, οι συντάκτες της έκθεσης επιμένουν ότι ο Ανδρέας θα επιχειρήσει να δημιουργήσει νέο κόμμα, το οποίο θα περιλαμβάνει πολιτικά πρόσωπα από την αριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου αλλά και από την ΕΔΑ, την οποία χαρακτηρίζουν, μάλιστα, «κόμμα – βιτρίνα του ΚΚΕ».

Η περίπτωση Μητσοτάκη

Στον αντίποδα των δυσμενών σχολίων για τον Ανδρέα Παπανδρέου κινείται η αξιολόγηση της CIA για το πρόσωπο του εν ενεργεία τότε υπουργού Οικονομικών, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Τον χαρακτηρίζουν άτομο «ικανό και δυναμικό» και «αφοσιωμένο» στον «Γέρο της Δημοκρατίας», ωστόσο αμφιβάλλουν για το «εάν η πολιτική του επιρροή θα μπορούσε να ξεπεράσει τη γενέτειρά του, την Κρήτη».

«Παιχνίδια πολέμου» λίγο πριν από τη Χούντα

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον εμφανίζει και μια εκτενής έκθεση της CIA η οποία δημοσιεύθηκε στις 3 Απριλίου 1967, σχεδόν τρεις εβδομάδες προτού τα τανκς βγουν στους δρόμους και ξεκινήσει η επταετής περίοδος της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Το απόρρητο κείμενο της Υπηρεσίας αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με στατιστικούς πίνακες και στοιχεία που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες που συνορεύουν στα νοτιοανατολικά Βαλκάνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, η οποία επικαλείται στατιστικά δεδομένα του 1966, οι πληθυσμοί σε Ελλάδα και Τουρκία είναι 8,6 και 33,1 εκατομμύρια αντιστοίχως, ενώ ως ικανοί προς στράτευση κρίνονται τα 1,6 εκατ. ανδρών στην πρώτη περίπτωση και τα 3,6 εκατ. στη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ελλάδας αγγίζει τα 6 δισ. δολάρια και της Τουρκίας τα 7,5 και ο στρατιωτικός προϋπολογισμός είναι 240 εκατ. και 365 εκατ. δολάρια αντιστοίχως.

Απόρρητες εκθέσεις CIA: Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η σύγκρουση στο Αιγαίο και οι «βάσεις του θανάτου»

Σάλο προξενούν οι αποκαλύψεις της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), η οποία μέσα από έναν όγκο συνολικά 12 εκατ. αποχαρακτηρισμένων απορρήτων εγγράφων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, περιγράφει και αναλύει τα γεγονότα στην Ελλάδα μέσα σε μια περίοδο πενήντα χρόνων, από το 1940 έως το 1990.

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, το Newsbomb.gr καταπιάνεται με τα όσα περιλαμβάνουν τα πρώην διαβαθμισμένα κείμενα (απόρρητα κείμενα) της μυστικής υπηρεσίας για τις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας στον απόηχο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 έως και λίγο πριν τις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς και πώς οι πράκτορές της αξιολογούσαν τον ρόλο του τότε πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου.

Όπως προκύπτει από τις πρώην άκρως απόρρητες εκθέσεις των Αμερικανών που περιγράφονται μέσα από μια πλειάδα εγγράφων, η Ουάσιγκτον γνώριζε από πρώτο χέρι τι ακριβώς συνέβαινε στη νοτιοανατολική πλευρά των Βαλκανίων, έχοντας πλήρη στοιχεία για τις στρατιωτικές μονάδες τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας.

Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι αναλύσεις των πρακτόρων της CIA που δείχνουν ότι η αμερικανική πλευρά έβλεπε πως η πιθανότητα να ξεσπούσε ένας νέος ελληνοτουρκικός πόλεμος με φόντο το Αιγαίο και με αφορμή τη διαμάχη για την υφαλοκρηπίδα ήταν απλώς θέμα χρόνου.

Το επεισόδιο με το «ΧΟΡΑ»

Η πρώτη μεγάλη κρίση έρχεται με την υπόθεση του τουρκικού ωκεανογραφικού σκάφους «ΧΟΡΑ» στις 6 Αυγούστου 1976, όταν παραβίασε τα εθνικά χωρικά ύδατα, με την Τουρκία να αμφισβητεί ανοικτά το θέμα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.

Η κρίση αυτή σημαδεύτηκε από την – ιστορική πλέον – φράση του Ανδρέα Παπανδρέου «Βυθίσατε το ΧΟΡΑ» και τους Αμερικανούς να βλέπουν πως η Ελλάδα ήταν έτοιμη να μπει σε πόλεμο ενάντια σε μια χώρα που αμφισβητούσε ανοικτά τα πάντα από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο.

Υπενθυμίζεται πως για τη φράση αυτή έχουν ακουστεί και γραφτεί πολλά, με τον Τύπο της εποχής να εκτιμά πως υπήρξε μυστική συνεννόηση ανάμεσα στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, παρά το ιδεολογικό χάσμα που τους χώριζε, για μια κοινή γραμμή στα εθνικά θέματα.

Παιχνίδια πολέμου και σχέδια επί χάρτου με φόντο το Αιγαίο

Έντεκα χρόνια μετά την κρίση του «ΧΟΡΑ», η CIA βρίσκει νέο «πεδίο δόξης λαμπρό», για να αναλύσει τη σοβαρή κρίση που προκάλεσε στις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας η παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «Σισμίκ» τον Μάρτιο του 1987.

Στις 16 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς κι ενώ οι δύο χώρες βρίσκονται κυριολεκτικά στα πρόθυρα ενός νέου πολέμου, ο τότε αξιωματούχος της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Αναλύσεων Απειλών (USAITAC) Χάρι Ντινέλα, αποκαλύπτει μια ιδιόμορφη ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και αναλύει τα σενάρια σε ένα ενδεχόμενο ξέσπασμα πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες μέσα από ένα απόρρητο έγγραφο – «βόμβα» προς τη διοίκηση των ΗΠΑ, στο οποίο έγραφε:

Α. Σε ό,τι αφορά τη Θράκη, «οι απώλειες σε προσωπικό και εξοπλισμούς θα είναι ιδιαίτερα υψηλές, δίχως αυτό να εξασφαλίζει κάποιο ουσιαστικό πλεονέκτημα ή εδαφικό κέρδος»

Β. Σε περίπτωση εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων στα έξι μεγαλύτερα νησιά του Αιγαίου, η Ελλάδα θα κατορθώσει να τα υπερασπιστεί επιτυχώς

Γ. Στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας στον αέρα και τη θάλασσα, κάτι που σύμφωνα με τον Ντινέλα αιτιολογεί ένα είδος «τσαμπουκά» με φόντο την κρίση του «Σισμίκ» (σ.σ. χαρακτηριστική είναι η αναφορά της λέξης «bravado» από τον συντάκτη της απόρρητης ανάλυσης, η οποία στα ελληνικά σημαίνει «νταηλίκι» ή τσαμπουκάς).

Δ. Η Τουρκία ίσως καταφέρει να καταλάβει το Καστελόριζο

Ε. Παρά το γεγονός ότι ούτε η Αθήνα αλλά ούτε και η Άγκυρα δείχνουν να θέλουν ένα νέο πόλεμο, «η Ελλάδα», γράφει ο Ντινέλα, «όπως φάνηκε τον Μάρτιο του 1987, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να υποχωρήσει από μια κατάσταση πιθανής σύγκρουσης –ιδιαίτερα στο Αιγαίο– απ’ όσο σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο παρελθόν».

Βεβαίως, όλα αυτά δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά σχέδια επί χάρτου και ευτυχώς έμειναν εκεί.

Τον Ιανουάριο του 1988 οι τότε πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ, συμφωνούν για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε μια ιστορική συνάντηση στο Νταβός της Ελβετίας.

Ωστόσο, εκείνο που διαφαίνεται μέσα από το ύφος των απορρήτων εκθέσεων της CIA, είναι πως όλα αυτά δεν ήταν παρά το πρελούδιο της σοβαρότατης ελληνοτουρκικής κρίσης που επρόκειτο να ξεσπάσει οκτώ χρόνια αργότερα, το 1996, στα Ίμια. Βεβαίως, από τα πρώην διαβαθμισμένα έγγραφα των αμερικανικών υπηρεσιών απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά για εκείνο το θερμό επεισόδιο, για το οποίο υπάρχουν μέχρι και σήμερα πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Φόβος για τον Παπανδρέου - Ένα δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ…

Λίγα χρόνια πριν τη συμφωνία στο Νταβός, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 κι ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ήδη στην εξουσία από τις 18 Οκτωβρίου 1981, η CIA αρχίζει να αναλύει – στην αρχή ψηλαφιστά και στη συνέχεια αρκετά επισταμένως – την επίδειξη πυγμής που επιχειρεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, με φόντο το ζήτημα των διαπραγματεύσεων για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα.

Μέσα από ένα έγγραφό του προς την Υπηρεσία με ημερομηνία 10 Μαΐου 1983, ο τότε «σταθμάρχης» της CIA στη δυτική Ευρώπη, Μίλτον Κόβνερ, δεν κρύβει την ιδιαίτερη ανησυχία του για τις προθέσεις του τότε Έλληνα πρωθυπουργού, στον οποίο αποδίδει χαρακτηριστικά ακραίου επικοινωνιακού και πολιτικού εντυπωσιασμού.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Κόβνερ: «Οι πρώιμες ενδείξεις πως οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο “εναλλακτικών εγκαταστάσεων” εκτός Ελλάδας, ιδιαίτερα στην Τουρκία, απλώς θα οδηγούσε στην επιδείνωση της κατάστασης και θα προσέθετε περισσότερη υποστήριξη στην κυβέρνηση στην υποτιθέμενη υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων».

Ο «σταθμάρχης» της CIA προειδοποιούσε, μάλιστα, την τότε Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου, Ρόναλντ Ρήγκαν, πως θα ήταν προτιμότερο να υποχωρήσει από «συγκεκριμένες θέσεις» (σ.σ. στο συγκεκριμένο έγγραφο έχουν σβηστεί αρκετές παράγραφοι, στις οποίες κατά πάσα πιθανότητα αναλύονται οι δομές και δυνατότητες των στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα), καθώς σε διαφορετική περίπτωση ο Παπανδρέου θα μπορούσε να ζητήσει από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, «Εθνικό Δημοψήφισμα για το θέμα, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του θα συναινέσει στη λαϊκή βούληση».

Οι σχέσεις Παπανδρέου - στρατού και ο εκνευρισμός των ΗΠΑ για τον Γιάννη Καψή

Λίγο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 1983, η CIA, μέσω άλλου άκρως απόρρητου εγγράφου εμφανίζεται νευρική από τον τρόπο, με τον οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετωπίζεται από αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού.

Στο σχετικό σημείωμα υπό τον τίτλο «Ο Παπανδρέου και ο στρατός», η αμερικανική μυστική υπηρεσία διαβλέπει «βαθιά ανησυχία» στις τάξεις της τότε ηγεσίας του ελληνικού στρατεύματος.

Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να πείσει, σύμφωνα πάντα με την Υπηρεσία, τους στρατιωτικούς πως η Ελλάδα δεν πρόκειται να φύγει από το βλέμμα της Δύσης, παρά τα κατά καιρούς συνθήματα που ακούγονταν από την πλευρά του όπως το γνωστό «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο». Ωστόσο, αναγνωρίζεται ότι η σκληρή στάση του Παπανδρέου στο θέμα του ΝΑΤΟ και των βάσεων απολαμβάνει τη στήριξη του στρατού, που είναι «πάνω από όλα σθεναρά εθνικιστικός στην πολιτική του κοσμοθεωρία».

Παράλληλα, οι Αμερικανοί δεν κρύβουν τον εκνευρισμό τους και σε έτερο σημείωμα του 1984 για την «ασυνεννοησία», όπως λένε χαρακτηριστικά ότι υπάρχει με τον τότε αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Γιάννη Καψή. Επισημαίνουν, μάλιστα τη «μη συνεργάσιμη στάση» του απέναντι στην απαίτησή του να απελαθούν από την Ελλάδα δύο Αμερικανοί στρατιώτες που είχαν κατηγορηθεί για κατασκοπεία, επειδή φωτογράφιζαν παράνομα στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Πληροφορίες από Defence-Point και NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Christopher Caldwell


Η παγκοσμιοποίηση ρουφάει το αίμα των ελεύθερων Αμερικανών, με κάθε γουλιά από τον decaf frappuccino τους. Οποιοσδήποτε εξεπλάγη που ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αισθάνεται έτσι, δεν πρόσεχε και πολύ στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.

Και όμως, η ομιλία του την Παρασκευή στην ορκωμοσία φαίνεται να έριξε τους αντιπάλους του σε κατάσταση σοκ. Φαίνεται ότι πράγματι τα εννοούσε αυτά που είπε. Μίλησε για την αρχή του «πρώτα η Αμερική», επικαλέστηκε την «προστασία» ως πολιτική του και το «αγοράστε αμερικανικά» ως μότο του.

Εκατομμύρια άνθρωποι συναντήθηκαν το Σάββατο σε πόλεις σε όλη τη χώρα και παγκοσμίως για τα «women's marches», ώστε να διαμαρτυρηθούν κατά της προεδρίας του. Ο κ. Τραμπ αποδέχεται τις ριζικές επιπτώσεις της άποψής του για τον κόσμο. Μάλιστα, έχει αρκετές πιθανότητες να τις υλοποιήσει.

Το γεγονός ότι η αγόρευση του κ. Τραμπ έχει τη δύναμη να σοκάρει, είναι κάποιου είδους δικαίωση. Η προεκλογική του καμπάνια είχε να κάνει με πράγματα που δεν βλέπει η κυβερνώσα Αμερική, ξεκινώντας από τη μη κυβερνώσα Αμερική. Το αόρατο, η ανωνυμία και η έλλειψη φωνής ήταν το βασικό μοτίβο ολόκληρης της ομιλίας: «Ένα ένα, τα εργοστάσια έκλεισαν και έφυγαν από τα εδάφη μας», είπε, «χωρίς ούτε μια σκέψη για τα εκατομμύρια Αμερικανούς εργάτες που έμειναν πίσω».

Αυτή η πρόταση ακούγεται λες και έχει να κάνει με την αποβιομηχάνιση, αλλά έχει να κάνει και με την αλαζονεία του ηγέτη. Η κλιμάκωση της ομιλίας είναι: «Ακούστε αυτά τα λόγια: Δεν θα σας ξανααγνοήσουν ποτέ». Ο κ. Τραμπ, επομένως, προτείνει μια νέα ταυτότητα για την κυβερνώσα τάξη: όχι ως σπλαχνικούς υπερασπιστές των αποκλεισμένων, όχι ως τολμηρούς ηγέτες της βιομηχανίας, ούτε καν ως συμπονετικούς υπέρμαχους της αξιοπρέπειας, αλλά ως γουρούνια στην ποτίστρα.

Σχεδόν κάθε συντάκτης εφημερίδας είναι πεπεισμένος ότι τα σχόλια του κ. Τραμπ ήταν ένα χυδαίο αίσχος. Αυτή είναι μια απερίσκεπτη άποψη. Σε μια χώρα όπου το μάρκετινγκ είναι η κοινή γλώσσα και στο οποίο οι περισσότεροι από τα 324 εκατ. κατοίκους έχουν ταλέντο, ο κ. Τραμπ μόλις έκανε την πιο αποτελεσματική μαρκετίστικη καμπάνια που έχει κάνει οποιοσδήποτε Αμερικανός για το οτιδήποτε.

Αν δώσετε προσοχή στην ομιλία, ακούγεται λιγότερο σαν παραλήρημα και πολύ περισσότερο ως σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα. Μια φράση, «Αυτό το μακελειό των Αμερικανών σταματά εδώ και σταματά αυτή τη στιγμή», φάνηκε στον κόσμο ως αναφορά στη βία στις φτωχογειτονιές, και όντως αυτό θα σήμαινε, αν ο πρόεδρος την είχε χρησιμοποιήσει πριν από μία γενιά. Αλλά η θέση της φράσης μέσα στην ομιλία καθιστά πιθανό ο κ. Τραμπ να κάνει πλάγια αναφορά στο κύμα των θανάτων από υπερβολική δόση, κυρίως από ηρωίνη και άλλα οπιοειδή, στα προάστια και σε μικρές πόλεις. Πρόκειται για την πιο θανατηφόρα κρίση ναρκωτικών που είχαμε ποτέ. Το 1970, ο Κέρτις Μέιφιλντ τραγουδούσε για τα ναρκωτικά και το έγκλημα στο γκέτο. Τη δεκαετία του 1980, δύο πρόεδροι κήρυξαν «πόλεμο στα ναρκωτικά». Οι σημερινοί θάνατοι από υπερβολική δόση είναι εκτός του ραντάρ, τόσο της κυβέρνησης όσο και του ίδιου αυτού του κύκλου. Ο κ. Τραμπ έκανε δυνατή καμπάνια στο Νέο Χάμσαϊρ και στη Δυτική Βιρτζίνια, τις δύο πολιτείες που έχουν πληγεί περισσότερο.

Μια ακόμη φράση που παρεξηγήθηκε ευρέως είναι, «έχουμε υπερασπιστεί τα σύνορα άλλων κρατών, τη στιγμή που αρνηθήκαμε να υπερασπιστούμε τα δικά μας». Αυτό δεν αντιβαίνει, όπως πολλοί ακροατές υπέθεσαν, στην υπόσχεση του κ. Τραμπ σε άλλο σημείο της ομιλίας, να «ενισχύσει τις παλιές συμμαχίες». Προσπαθεί να επαναπαγιώσει την αρχή ότι οι χώρες έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τα σύνορά τους, όχι μόνο ενάντια σε στρατούς αλλά και σε μετανάστες.

Αυτό που επίσης αγνοήθηκε ήταν η «ανάσταση» από τον κ. Τραμπ της λέξης του 19ου αιώνα, «προστασία», την οποία χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στους δασμούς. Σήμερα ακούγεται όσο γραφικές και αλλόκοτες ακούγονται και άλλες παρωχημένες λέξεις. Συνήθως μιλάμε για προστατευτισμό και εννοούμε την προφανώς εξτρεμιστική ιδεολογία που αντιτίθεται στο ελεύθερο εμπόριο. Αλλά ο κ. Τραμπ υπαινίσσεται ότι κάνουμε λάθος όταν μπερδεύουμε αυτά τα δύο. Η διαφορά μεταξύ προστασίας και προστατευτισμού είναι σαν τη διαφορά μεταξύ Ισλάμ και ισλαμισμού. Προσπαθεί να βάλει τους δασμούς στο μυαλό του κόσμου.

Στην πραγματικότητα, αυτό το έχει ήδη καταφέρει. Ο κ. Τραμπ έριξε το γάντι σε κάποια εταιρικά στελέχη και κέρδισε. Όταν η General Motors ανακοινώνει ένα σχέδιο επένδυσης ενός δισ. σε αμερικανικές θέσεις εργασίας, όπως έγινε τις ημέρες πριν την ορκωμοσία, το αίσθημα αλλάζει στους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, πως ο κ. Τραμπ πρέπει να έχει δίκιο. Το ίδιο και όταν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίζουν να μεταβάλλουν τις προτεραιότητες στους προϋπολογισμούς, για να οδηγήσουν τις δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Στον απόηχο της εκλογής του κ. Τραμπ, ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, ο Δανός πρωθυπουργός, υποσχέθηκε να αυξήσει τους προϋπολογισμούς. Η προηγούμενα εριστική Λιθουανία υποσχέθηκε να φέρει τις δικές της δαπάνες για την άμυνα μέχρι το 2% του ΑΕΠ που προβλέπει το ΝΑΤΟ, ως το 2018, δύο χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι απαιτείται.

Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό σχετικά με τη διάγνωση του κ. Τραμπ για την παγκοσμιοποίηση, εκτός του ότι δείχνει να μιλά ειλικρινά. Κάθε δυτικός πολιτικός των τελευταίων 20 ετών, από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι τον Χέλμουτ Κολ και τον Τζέρεμι Κόρμπιν, έχει παραπονεθεί πως η παγκοσμιοποίηση αφήνει έναν κόσμο πίσω. Αλλά δεν κατάλαβαν πως η Νέα Οικονομία ήταν μια νέα οικονομία. Περιλάμβανε την εξαφάνιση κάθε πλευράς της παλιάς οικονομίας, μαζί και του προσωπικού.

Οι θεωρητικοί της Νέας Οικονομίας είπαν πως θα έπρεπε να είναι δυνατό να αποζημιωθούν οι «χαμένοι». Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Διότι όταν ήρθαν τα χρήματα, ο κόσμος που διαχειριζόταν τη νέα οικονομία δεν αναγνώρισε τους χαμένους ως μέλη της ίδιας κοινότητας. Ίσως αυτό που αποτελεί έκπληξη να είναι πως πήρε τόσο καιρό όσο πήρε, μέχρι ένας πολιτικός να επιχειρηματολογήσει πως αν οι ηγέτες του συστήματος δεν είναι αξιόπιστοι για να κάνουν μεταρρυθμίσεις από τα μέσα, πρέπει να πάρουν εντολή να το κάνουν με εξωτερικούς παράγοντες.

* Ο Christopher Caldwell είναι ανώτατος συντάκτης στη Weekly Standard και συγγραφέας ακυκλοφόρητου βιβλίου για την άνοδο και την πτώση της πολιτικής τάξης μετά τη δεκαετία του 1960.
Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.

Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.

Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.

Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.

Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).

Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.

Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.

Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.

Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.

Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.

Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).

Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.

Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.

Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμη διαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.

Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.

Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.

Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.

Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.

Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.

Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;

Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.

Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.

Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).

Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;

Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;

Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.

Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.

Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού

Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.

‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου