Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Μαΐ 2015

Ξέρεις πότε τελείωσε αυτός ο λαός; Την ημέρα που του έδωσαν το χαρτί της ελευθερίας και δεν είδε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπέγραφε. Ήταν η τελευταία του ευκαιρία πριν εφτά δεκαετίες να σπάσει όλες τις συμφωνίες με τους μέχρι τότε εξουσιαστές Ευρωπαίους και να φτιάξει κράτος. Δεν άντεχε όμως άλλο πόλεμο, άλλη στέρηση, άλλη μάχη και είπε να ελευθερωθώ τώρα και βλέπουμε για αύριο.
Από πότε το μάθημα της ελευθερίας διακόπτεται για κομματικές διαφημίσεις με σπόνσορες πακέτα Μάρσαλ;

Την ημέρα που κατέβηκαν οι σβάστικες από όλα τα κρατικά κτίρια και έφυγε και το τελευταίο τζιπ με τους ναζιστές αξιωματικούς από την Αθήνα, βγήκε η Ελλάδα στους δρόμους να πανηγυρίσει την "νίκη" της. Επάνω σε αυτόν τον πανηγυρισμό, στον οργασμό της στιγμιαίας ελευθερίας δεν ήθελε να λύσει κι άλλο πρόβλημα. Το σημαντικότερο πρόβλημα: Το πού ανήκω τώρα.
Πώς νοείται να έχεις ελευθερία όταν πρέπει να ανήκεις κάπου;

Όταν έφθασε το πρώτο πλοίο που ξεφόρτωνε Άγγλους στρατιώτες στον Πειραιά για να καταλάβουν την Αθήνα από τους Έλληνες, ακόμα αναρωτιέμαι πού ήταν αυτά τα εκατομμύρια Ελλήνων της επαρχίας και δεν έφτασαν ποτέ στην πρωτεύουσα να υπερασπιστούν την Ακρόπολη που μόλις την άφησαν οι Γερμανοί, την καταλάμβαναν οι Άγγλοι. Τι δεν έβλεπαν εκείνη την στιγμή οι ελεύθεροι Έλληνες; Το να σκοτώνεις τον εχθρό Γερμανό είναι ηρωισμός αλλά το να σκοτώνεις τον κατακτητή "σύμμαχο" Άγγλο είναι προδοσία;
Από πότε η ελευθερία χρειάζεται συμμάχους;

Όταν ξεκίνησαν τα πρώτα τρένα και τα πρώτα πλοία με όλο το εργατικό δυναμικό της χώρας για τα εργοστάσια της Δύσης οι φωτογραφίες δείχνουν λευκά μαντήλια από αυτούς που έμειναν πίσω, αλλά πουθενά λαός να φράξει τα λιμάνια και τους σιδηροδρομικές γραμμές για αυτό που συντελούσε η ελεύθερη δημοκρατική εξουσία εναντίον της Ελλάδας και υπέρ των συμμάχων για ένα κομμάτι ψωμί.
Από πότε η ελευθερία αναγκάζεται να ξενιτευτεί για να ζήσει;

Στα δικαστήρια και στα υπόγεια της ασφάλειας από το 1944 μέχρι το 1974 δικαζόταν Έλληνες για την ελευθερία. 30 χρόνια τα ξερονήσια γέμιζαν Έλληνες, οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πολεμήσει για την ελευθερία όλων. Όταν όμως η δική τους ελευθερία σκάλωνε στην ησυχία των "ελευθέρων" πολιτών τότε ήταν ολομόναχοι απέναντι στο τέρας.
Πού ήταν τα εκατομμύρια των Ελλήνων να σταματήσουν την καταπάτηση της ελευθερίας ακόμα κι ενός Έλληνα;
Πώς κοιμόταν ήσυχος αυτός ο λαός το βράδυ όταν γνώριζε, έβλεπε, άκουγε το κλάμα ενός παιδιού που του έπαιρναν τα όργανα της εξουσίας τον πατέρα ή τη μάνα του γιατί έτσι πρόσταζε το Κράτος των ανελευθέρων;
Από πότε η ελευθερία συλλαμβάνει και εκτελεί το δικαίωμα για ελευθερία;

Εφτά χρόνια η χούντα των συνταγματαρχών έκανε αυτό που όριζε η Δύση αλλά αυτά τα χρόνια πού ήταν ο λαός;
Διότι πώς μπορούν να σταματήσουν 100,000 στρατιώτες (άγνωστο γιατί δεν λιποτάκτησαν) 5,000,000 Έλληνες που δεν είχαν ξεχάσει ακόμα να χρησιμοποιούν τουφέκι και όπλο;
Τόσο θαμπωμένοι από την ελευθερία τους ήταν και τόσο υπερήφανοι που ο δρόμος έφτασε στο χωριό και η κολόνα της ΔΕΗ μπήκε στην πλατεία αλλά ποτέ δεν την είδαμε αναμμένη αφού από τις 8 έπρεπε να είμαστε στα σπίτια με στρατιωτικό νόμο;
Από πότε η ελευθερία εξαγοράζεται με ευκολίες ζωής;

Εκτός από αυτούς που πέθαναν σε μάχες και αγώνες για την ελευθερία, όλοι οι υπόλοιποι ζωντανοί βγάλαμε τον σκασμό για να έχουμε ελευθερία. Ατομική. Ποτέ δεν νοιαστήκαμε για την συλλογική. Τα ψιλά γράμματα εκείνου του συμβολαίου πριν 70 χρόνια ήταν το Μνημόνιο που δεν υπέγραψαν μόνο αυτοί που τους έφαγε το μαύρο χώμα ή που κυκλοφορούσαν με χαρτί κοινωνικών φρονημάτων στην τσέπη του πουκαμίσου.
Για τους δεύτερους υπήρξε η εναλλακτική να το βουλώσουν και να κλειστούν στο προσωπικό τους εγκεφαλικό κελί εις το όνομα της ελευθερίας των παιδιών τους. Άτυχοι ήταν που επένδυσαν στα παιδιά τους τα οποία κρύβονται πίσω από την φούστα της ελπίδας μη τους πάρουν τα βόλια της Ελευθερίας που είναι ακροβολίσμενη σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και σημαδεύει καθημερινά τα εκατομμύρια δηλωσιών ανελευθέρων.

Φθάσαμε μετά από 70 χρόνια να διαπραγματευόμαστε την Ελευθερία. Να μεταρρυθμίσουμε τους όρους ακόμη και αυτής της υποτιθέμενης Ελευθερίας. Να υπογράψουμε πάνω σε εκείνες τις ξεθωριασμένες παλιές υπογραφές των προγόνων μας τους ίδιους όρους για να πάρουμε λεφτά.
Από πότε η Ελευθερία μπαίνει σε διαπραγμάτευση και από πότε ξεπουλιέται;

Υπογράφω, ανήκω, διαχειρίζομαι, αναγκάζομαι, συλλαμβάνω, εκτελώ, εξαγοράζομαι, ξεπουλιέμαι, διαπραγματεύομαι είναι ρήματα που ταιριάζουν απόλυτα σε έναν λαό που έχει την τιμή ο εθνικός του ύμνος να είναι ο μοναδικός στον κόσμο που υμνεί την Ελευθερία και την σιγουριά ότι μπορεί να φοβάται ελεύθερα.

SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


7 Μαΐ 2015

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Ποιος είναι ο ορισμός του σκλάβου;
Σκλάβος ή δούλος είναι εκείνος που δεν υπολογίζεται σαν άνθρωπος.
Είναι εκείνος που άλλοι αποφασίζουν για την ζωή του ή και τον θάνατό του, χωρίς να τον ενημερώσουν, χωρίς να τον ρωτήσουν.
Είναι εκείνος που όλος ο κόπος της εργασίας του μεταφέρεται στον… αφέντη.
Σκλάβος είναι εκείνος που δεν έχει δικαίωμα στο να έχει δική του τροφή και νερό.
Είναι εκείνος που δεν έχει δικαίωμα να έχει δική του στέγη.
Είναι εκείνος που δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει την ζωή την δική του και των παιδιών του.
Είναι εκείνος που περιμένει την «συμπόνοια» του αφέντη, μέρα σε μέρα, για να μπορεί να επιζεί και όχι να ζει…

Εσύ, που με διαβάζεις, νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος;
Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;
Δεν καταλαβαίνεις ότι η ζωή σου μπήκε στους πάγκους και στα παζάρια των ισχυρών, για να την ξεπουλήσουν και να κερδίσουν από την καταστροφή σου;
Σε ρώτησε κανείς τι θέλεις εσύ;
Σε ενημέρωσε κανείς τι θα συμβεί σε εσένα και στα παιδιά σου;
Κάθε μέρα σε απειλούν πως δεν θα έχεις να φας και κάθε μέρα σου στερούν κάτι μικρό από όσα είχες και όσα σου απέμειναν. Ζεις για να δουλέψεις και να κερδίσει το αφεντικό σου…
Και είσαι τόσο δειλός, που δεν προσπαθείς να κερδίσεις την ελευθερία σου, που επιτρέπεις τους ποταπούς να σου ξεσκίζουν τις σάρκες, να διαλύουν την πατρίδα σου, να εκμεταλλεύονται τα παιδιά σου, ενώ ξέρεις πως σε λίγο καιρό θα τα πετάξουν στα πορνεία τους για να διασκεδάσουν τα σημερινά αφεντικά σου, αλλά και τα παιδιά τους, τις άρρωστες εμμονές της σάρκας και του μυαλού τους.

Η ελευθερία δίνεται – προσφέρεται στο μυαλό και στα χέρια όλων. Μα την κρατάνε μόνο οι τολμηροί και μόνο εκείνοι που καταλαβαίνουν την αξία της. Εκείνοι που σηκώνουν το κεφάλι τους και δείχνουν πως έχουν την δύναμη να παλέψουν με τους δαίμονες για να κερδίσουν το ύψιστο αγαθό που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο. Το αγαθό εκείνο που μπορεί να τον οδηγήσει στην ευτυχία ή και στην καταστροφή.
Η ελευθερία δεν είναι απλή λέξη. Και την καταλαβαίνουν πραγματικά μόνο όσοι επιθυμούν να περπατάνε έχοντας ψηλά το κεφάλι και όχι σκυμμένοι και ταπεινωμένοι.
Η ελευθερία δίνεται, και τρέχουν να σου την πάρουν, και αγωνίζεσαι, παλεύεις για να την κρατήσεις…
Η ελευθερία είναι πολύτιμη και δεν χαρίζεται. Σου δίνεται για να ζήσεις και να πεθάνεις γι αυτήν.
Αν δεν είσαι άξιος να προσφέρεις την ζωή σου σαν έντιμος περήφανος άνθρωπος, τότε σου αξίζει να ζεις με την αγωνία της ατιμίας και της ποταπότητας που επέλεξες για να επιζήσεις σκυμμένος, υποπόδιο των αφεντικών που διάλεξες να υπηρετήσεις, των αφεντικών που ζούνε από το αίμα σου επειδή πρώτος εσύ δεν τόλμησες να τους αντισταθείς και να αρνηθείς να τους υπηρετήσεις.
Σκλάβος, λοιπόν, είναι εκείνος που σκύβει και κλαίει και βιώνει τον εξευτελισμό έως και τον θάνατό του. Γιατί ακόμη και νεκρός είναι χρήσιμος για το αφεντικό του.

Εσύ που διαβάζεις αυτές τις αράδες, τι νομίζεις ότι είσαι; Ελεύθερος ή δούλος;
Κι αν λογίζεις τον εαυτό σου για ελεύθερο, γιατί έχεις αφήσει στους υποτακτικούς των δαιμόνων να ορίζουν και να ευτελίζουν τη ζωή και τον θάνατο τον δικό σου και των παιδιών σου;
Γιατί τους επιτρέπεις να ποδοπατούν τα ιερά και τα όσιά σου;
Γιατί τους αφήνεις να ξερνούν την βρωμιά τους στους τάφους των νεκρών σου;
Πες μου, λοιπόν. Τι είσαι έτοιμος να κάνεις για να λογίζεσαι άνθρωπος και όχι ζώο… πράγμα… ή εργαλείο που θα πλουτίσει εκείνον που σήμερα σε απειλεί πως θα σε καταστρέψει αν δεν του επιτρέψεις να σε εξευτελίσει και να γίνει ο αφέντης σου.
Αν ήσουνα πραγματικά ελεύθερος, δεν θα περίμενες κάποιον να έρθει για να σε... ελευθερώσει...
Αυτό που τα αφεντικά δεν θέλουν ποτέ να μάθεις, είναι ότι η ελευθερία σου είναι δική σου επιλογή και όχι δική τους...
Κι αν θέλεις να γίνεις και να είσαι σκλάβος, γίνε... και πάψε να λες πως είσαι Έλληνας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


5 Ιαν 2015

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Εάν υπήρχε ελάχιστη σοβαρότητα στην πολιτική σκηνή της χώρας, οι πρωταγωνιστές της καταστροφής, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, θα αποχωρούσαν σιωπηλά και οικειοθελώς από την πολιτική σκηνή. Θα μάζευαν τα κομμάτια τους και δεν θα συμμετείχαν σε δημόσιες πολιτικές διεργασίες για τα επόμενα δέκα χρόνια, μέσα στα οποία θα προχωρούσαν σε μία ολοκληρωτική κάθαρση και επαναχάραξη των πολιτικών τους. Αν υπήρχε και πολιτική εντιμότητα, τα ίδια τα κόμματα θα παρέδιδαν στην Δικαιοσύνη τα στελέχη τους που συμμετείχαν στην υπερχρέωση και στην υποδούλωση της πατρίδας.
Όμως, τίποτε από αυτά δεν υπάρχει και, ακάθεκτοι οι καταστροφείς συνεχίζουν το «έργο» τους, ισοπεδώνοντας την αξιοπιστία του συνόλου του πολιτικού κόσμου, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό όλες τις ικανές συνθήκες ενός πολιτικού χάους.

Στην δημιουργία αυτών των ακραίων και στον απόλυτο βαθμό επικίνδυνων συνθηκών, συντελούν και οι πολίτες, οι οποίοι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έχουν καταστεί ακατάλληλοι μετά από 4 δεκαετίες συστηματικής φθοράς τους από δύο πολιτικά κόμματα, τα οποία τους εξαγόραζαν και τους οπαδοποιούσαν προκειμένου μακριά από την οχλαγωγή των ανύπαρκτων πολιτικών αντιπαραθέσεων να γίνονται οι business και να κλείνονται deals είτε με τους εξοπλισμούς, είτε με τα ολυμπιακά έργα, είτε με δημόσια έργα, είτε… είτε…

Πολίτες που κινούμενοι στη σφαίρα των προσωπικών τους μικροσυμφερόντων συναινούσαν πάντοτε στην διαχείριση της χώρας από μία ομάδα πολιτικών παλιάτσων, δεν ήταν ποτέ (και δεν επεδίωξαν ποτέ) σε θέση να αντισταθούν στην επερχόμενη μαθηματικά προβλέψιμη λαίλαπα. Ακόμη και σήμερα, οι ίδιοι πολίτες είτε αδιαφορούν είτε επαινούν και χειροκροτούν εκείνους που τους κατέστρεψαν τη ζωή, ενώ ταυτόχρονα γίνονται εύκολοι πελάτες της προπαγάνδας που καταδικάζει τους έντιμους και στέλνει στο πυρ το εξώτερον (μέσω των ΜΜΕ) εκείνους τους ικανούς που εμφανίζονται πρόθυμοι να εργαστούν για την επανάκαμψη της χώρας.

Ενδεχομένως, ευρισκόμενοι στο βαθύτερο σημείο του πολιτικού βόθρου στο οποίο μας τοποθέτησαν με περισσή επιμέλεια οι αφοδεύοντες στην λογική μας, θα πρέπει πλέον να αποδεχθούμε το μοιραίο, την επικείμενη «χαριστική βολή» (προς παραδειγματισμό, σύμφωνα με τους ευρωπαίους επικυρίαρχους) για να κατανοήσουμε σαν λαός, αλλά και σαν άτομα πως χωρίς προσωπικές αξίες, χωρίς προσωπικές θυσίες και χωρίς προσωπικό αγώνα, δεν πρόκειται ποτέ να επαναποκτήσουμε τα αυτονόητα, ενώ, ενδεχομένως, να βρεθούμε και προ «εκπλήξεων» που έχουν σχέση ακόμη και με το μέγεθος της γεωγραφικής επικράτειας αυτής της χώρας που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.

Στην επερχόμενη γιορτή της δημοκρατίας, που είναι οι εκλογές, πιθανότατα οι Έλληνες θα αποφασίσουν –για μία ακόμη φορά- να συνθλίψουν την λογική, να καταστρέψουν και τις τελευταίες ελπίδες ανάκαμψης και, όντας προβατοποιημένοι, να στηρίξουν σε ένα μεγάλο τους ποσοστό, εκείνους που επί χρόνια εργάστηκαν επιμελώς για την απόλυτη καταστροφή τους.
«Το κόμμα να κερδίζει και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν», είναι το σύνθημα το πρόθυμων και χρήσιμων ηλιθίων, που ανταλλάσσουν την αξιοπρέπειά τους με πεντάμηνη εργασία, με κάποιο σάντουιτς σε λεωφορείο ή με έναν καφέ στο καφενείο. Είναι οι ίδιοι που την επομένη των εκλογών θα μάθουν πως τελικά κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, πως θα ζήσουν σε επίπεδα Βουλγαρίας, πως αν αρρωσταίνουν δεν θα έχουν δικαίωμα στη νοσηλεία παρά μόνο αν έχουν λεφτά!
«Το κόμμα να κερδίζει και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν»… Και η πατρίδα κύριε; Να πάει να γαμηθεί και η πατρίδα; Για ποια πατρίδα μιλάμε άραγε, όταν υπάρχει μόνο η παρτίδα των κερδοσκόπων; Και, τέλος, για ποιόν Θεό να μιλήσουμε και να τον φωνάξουμε να μας σώσει, όταν Θεό μας έχουμε κάνει το χρήμα;

Σε μία χώρα που οι έντιμοι συκοφαντούνται και οι άθλιοι χειροκροτούνται, δεν υπάρχει αύριο… Δεν υπάρχει απολύτως τίποτε και ένα μόνο είναι βέβαιο: Την επόμενη ημέρα «της γιορτής της δημοκρατίας», όλοι μας, θα έχουμε πάρει αυτό που μας αξίζει… Όντας μικρόνοοι και χωρίς όνειρα για το αύριο, με το νου καρφωμένο στα μικρά που χάσαμε και στα μεγάλα που ξεχάσαμε, θα βιώσουμε τον εφιάλτη που μας ετοίμασαν ψελλίζοντας «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι»… Κι αυτό, επειδή βρεθήκαμε πολύ μικροί σαν συναντήσαμε τα μεγάλα, εκείνα που φτιάχνουν τους λαούς και που τα γράφει η ιστορία...

ΥΓ: Είμαστε ένας έξυπνος λαός, βαθιά πολιτικοποιημένος. Όμως, επιβεβαιώσαμε εκείνη την λαϊκή παροιμία - σοφία που λέει "το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται"...
Σε ετούτη την κρίσιμη για την χώρα (αλλά και για τον καθένα από όλους εμάς) καμπή, θεώρησα χρήσιμο να γράψω τούτα τα λόγια. Ίσως να μην ξαναγράψω μέχρι που το αμόνι θα σμιλέψει τις καρδιές για να τις κάνει σπαθιά...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

22 Δεκ 2014

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου. 
 
Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν όπως τα δέντρα στην Ιερισσό, όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών για το χρυσάφι που οι Δυτικοί στοιβάζουν στα αμπάρια των πλοίων τους σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο. Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί δίνοντας το λαιμό ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο. 
 
Θρήνος μόνο για τις ακρογιαλιές που είτε βουλιάξαμε τα πόδια μας σε αυτές ή το είχαμε όνειρο ότι μια μέρα θα τις ακουμπήσουμε. Η άμμος τους, τα βράχια τους και ο αφρός του κύματος θα μπουν σε ευρωπαϊκή τακτοποίηση, θα δεχθούν τις πολυτελείς πλαστικούρες και τα τσιμεντένια μεγαθήρια τύπου Μαϊάμι. Δεν μπορεί το αλμυρίκι να φυτρώνει άναρχα. Το άναρχο είναι τρομοκρατία για τους ορισμούς των ευρωπαϊκών “ιδεωδών” και πάντα το ταξίδι στο Μαϊάμι θάμπωνε την πλειοψηφία των βλαχοΛουδοβίκων. 
 
Θυμός μόνο για τα ποτάμια που ως ταυτοποιημένοι ευρωπαίοι έχουμε δεχθεί εδώ και 14 ολόκληρα χρόνια ότι δεν είναι στοιχεία της φύσης αλλά προϊόντα υδροηλεκτρικής ενέργειας. Έτοιμοι να φυλακίσουν κι άλλα ποτάμια, να τα κάνουν φράγματα να γίνουμε αναπτυγμένοι, να γίνουμε δυτικοί, Ευρωπαίοι. Να βουλιάξουν πεδιάδες και φαράγγια, να πεθάνουν από ασφυξία δελφίνια, να λιμοκτονήσουν αγριόπαπιες και κύκνοι εις το όνομα του δυτικού πολιτισμού. 
 
Λυγμός μόνο για τα πεδία μαχών υπέρ της ελευθερίας που μόνο μια στήλη λιτή ανέφερε την ανθρώπινη πράξη και τόνοι ξεραμένου αίματος και οστών θαμμένα κάτω από τα πόδια μας. Με σύρματα θα ορίσουν οι Δυτικοί την ιδιοκτησία τους σπάζοντας την στήλη ως άριστοι απόγονοι των Φιλλελήνων. Αμμοκονία θα κάνουν το μάρμαρο, το αίμα και τα οστά. Αμμοκονία...
 
Πίκρα μόνο για τους λίγους. Για όσους έχουν ήδη νιώσει λύπη, έχουν χύσει δάκρυ, έχουν θυμώσει και κρατάνε βουβό λυγμό για όλα αυτά που τους κληροδοτήθηκαν και προδοτικά παραδόθηκαν από τους πολλούς στων οποίων την ταυτότητα λείπει ο επιθετικός προσδιορισμός για το“ Έλληνας ”: “Κομπλεξικός Έλληνας”. 
 
Αυτό είναι το χειρότερο είδος που πέρασε από τον πλανήτη, που όχι μόνο δεν κατάλαβε που έτυχε να γεννηθεί αλλά έκανε τα πάντα να ξεκαρφώσει και τον τελευταίο κόκκο ελληνικής άμμου για να πάρει μια άλλη ταυτότητα στα λιλιπούτεια μέτρα του. Να γίνει Άγγλος, Γερμανός, Ιταλός, Γάλλος, ακόμα και Τούρκος ή Αλβανός ή Σκοπιανός αρκεί να μην έχει να υπερασπιστεί αυτά που τυχαία του χαρίστηκαν. Να βγάλει αυτό το βάρος από πάνω του αφού δεν μπορούσε ούτε να το χαρεί, άρα ούτε να το υπερασπιστεί. Ο δύσκολος τρόπος είναι να κρατήσεις την ταυτότητα σου, ο εύκολος να την αποποιηθείς για 100 τμ τσιμεντένιου κλουβιού με τραπεζικό δάνειο και ένα επίδομα από την μαμά Ευρώπη ως εθνικά ανάπηρος. 
 
Φτιαγμένοι από ένα τυχαίο ζευγάρωμα, σε μια τυχαία χρονική στιγμή, δυστυχώς όμως σε αυτόν τον τόπο. Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι γης που όλοι οι θεοί του σύμπαντος βάφτισαν ως “Το κέντρο του κόσμου”. Και οι κομπλεξικοί άνοιξαν τις πόρτες του κέντρου και μπήκε μέσα όλος ο κόσμος. Με δραπανηφόρα, με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες, με γεωτρύπανα, με τουρμπίνες, με ανεμογεννήτριες, με ηλιοσυλλέκτες, με τράπεζες και πάνω από όλα με την λαιμαργία του κατακτητή. 
 
Το μόνο που μένει για τους λίγους είναι να πάρουν μία μπουκάλα κρασί φτιαγμένο με τα τελευταία ελληνικά σταφύλια, ένα κομμάτι τυρί από το τελευταίο ελληνικό γάλα, ένα κομμάτι ψωμί από το τελευταίο ελληνικό στάρι, να ανέβουν στο τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ξέφωτο, να ακουμπήσουν στον τελευταίο όρθιο ελληνικό έλατο, δίπλα από το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ρυάκι. Να ζητήσουν σιωπηλά συγνώμη για αυτά που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, για αυτά που η ελευθεριότητας της Κομπλεξοκρατίας κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όση αντίσταση αυτοί κι αν προέβαλαν.

Αυτοί οι λίγοι, οι τελευταίοι, αν έχουν τα κότσια να κάνουν ζημιές ως άναρχα πνεύματα υπέρ της Ελευθερίας, ελληνοπρεπώς θα πράξουν. Κι αν είναι να πεθάνουν γέροι κι ανίκανοι ας αφήσουν την τελευταία τους πνοή αδιαπραγμάτευτοι. Ως πλάσματα που εναρμονίστηκαν απόλυτα με το περιβάλλον των ανθρώπων, των Ελλήνων, των ελεύθερων.
 
Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

7 Νοε 2014





Μνήματα μνημεία είναι γεμάτη τούτη η πατρίδα.
Μνήματα μνημεία επιφανών ή αγνώστων ηρώων… που δώσανε τη ζωή τους για να φυλάξουνε γυναίκες και παιδιά, την μνήμη των προγόνων και τη ζωή των αγέννητων, μα πιότερο απ’ όλα προσφέρανε το αίμα τους θυσία στα ιερά, τα όσια και τα ανώτερα, εκείνα που ο νους του ανθρώπου δεν χωρά, αλλά που αντιλαμβάνεται από τα πάντα αυτή η ράτσα…

Μνήματα μνημεία, που δοξάζουνε μύθους και παραδόσεις ανθρώπων που γίνανε ημίθεοι, που γέννησαν ιδέες και επιστήμες, αλλά που πάντα σεβόντουσαν τον άνθρωπο και τιμούσαν τον Πλάστη και Δημιουργό τους…

Μνήματα μνημεία σιωπηλά που μένουν να θυμίζουνε εκείνους που στάθηκαν ορθοί και μήτε ο Χάροντας μπόρεσε να κρύψει την αξιοσύνη τους, αν κι ήταν άνθρωποι φθαρτοί μα χόρευαν και γλένταγαν όποτε κι αν τους συναντούσε και πάλευε στ’ αλώνια του μαζί τους…

Αυτά τα μνήματα καλούν τη μνήμη σήμερα να σηκωθεί και να κυριέψει όσους την των τιμημένων προγόνων γη πατούνε, όσων των δοξασμένων επιφανών αγνώστων ηρώων τολμούν να βρωμίζουν την υπέρτατη θυσία…

Κι αν τα κελεύσματά τους δεν ακούς, τότε ένα να ξέρεις, πως δεν είσαι άξιος συνεχιστής εκείνων κι είναι προτιμότερο να σκύψεις ωσάν δούλος, και να δεχτείς του αφέντη που αναγνώρισες τη μπότα στη ζωή σου.

Μνήματα σπαρμένα σε μία γης, που είναι φτιαγμένη απ’ το Θεό για να γεννά ανδρείους…

Κι είναι αυτά τα μνήματα που σήμερα καλούν τους άξιους να σταθούνε όρθιοι και να χορέψουνε στο γάμο τους με τα αιώνια… με του σταυρού το λάβαρο, ψηλά, φοβέρα στους εχθρούς τους…

Μη φοβάσαι που έπεσες. Άνθρωπος είσαι...
Να τρέμεις, όμως, μη και δεν βρεις τη δύναμη της ψυχής για να σηκωθείς και πάλι όρθιος...

Σήκω, λοιπόν και χόρεψε κι εσύ μαζί τους. Με τα τραγούδια των νεκρών, να σηκωθείς ολόρθος για να ειπείς σε όλους πως τούτη η γη σου ανήκει.

Σήκω ορθός και κοίταξε το χώμα τούτο που μόνο από εσένα περιμένει...
Και τότε, σκέψου αν θέλεις να προσμετρηθείς με τους νεκρούς της λήθης ή τάχα να σταθείς μαζί με τους άξιους που ως κι οι άγιοι τους τιμούνε.

Σήκω, κάμε το χρέος σου και δες όλους τους δειλούς να τρέχουν, να σκορπούνε, και να φοβούνται ακόμη και με τη σκιά σου να συναντηθούν γιατί από πάντα ζούσανε από τ’ ασήμια και του Μαύρου τα κέρδη κι όχι από την των ανθρώπων την τιμή και του Θεού το δίκιο…

Κωνσταντίνος

Κάποιες στιγμές δεν ξέρω τι συμβαίνει, όμως έρχεται ένας καταρράκτης από σκέψεις και λέξεις και το μικρού μου νου γεμίζει... Από την τελευταία αυτή "πλημμύρα" αφήνω εδώ όσα μπόρεσα να περισώσω...
Αυτά τα λόγια, σκόρπια σαν τον άνεμο που μας αγγίζει για να μας θυμίζει πως είμαστε ζωντανοί, σαν τις λέξεις που έρχονται από το πουθενά να μας στοιχειώσουν, δεν έχω τη δύναμη παρά να τα αφιερώσω σε όλους εκείνους που γελαστήκαν και πιστέψανε πως τάχα ο ανάξιος κι ο κιοτής μπορούν με αξιοπρέπεια να ζήσουν...


 

30 Ιουλ 2014

Theos@eleos.com

Ο Kόσμος είναι σταυρωμένος εδώ και χρόνια, Θεέ μου, και οι ληστές την έχουν κοπανήσει από τους σταυρούς τους δίνοντας μίζα στους στρατιώτες. Η λόγχη μπαίνει και βγαίνει στα πλευρά συνεχώς και οι σπασμένες κνήμες είναι άξιο απορίας πώς συγκρατούν ακόμη το κορμί. Όπως άξιο απορίας είναι πού βρίσκεται τόσο αίμα σε ένα κορμί που με το κάθε κάρφωμα της λόγχης αιμορραγεί το ίδιο. Λες και οι φλέβες είναι τα τελευταία ποτάμια που θα στερέψουν στον πλανήτη. Τα μάτια πλέον δεν ανοίγουν και εκείνο το γαλανό του ουρανού που τους είχες δώσει μάλλον έχει γίνει μαύρο.

Υποψιαζόμαστε ότι είναι μαύρο γιατί το γαλάζιο του ουρανού σπάνια το βλέπουμε πια γιατί μας πόνεσε ο σβέρκος να σε ψάχνουμε χρόνια μέσα στα σύννεφα. Μαύρα λοιπόν είναι τα μάτια σαν την άσφαλτο που την βλέπουμε συχνότερα.

Οι παλάμες, του τέλειου κορμιού που είχες φτιάξει, έχουν γίνει σαν ρεταλιασμένο ρούχο απλωμένο στο σύρμα. Τα δάχτυλα δεν κουνιούνται, μόνο ο δείκτης που και που κουνιέται και δείχνει προς την θάλασσα και κοιτάμε όλοι προς τα εκεί μήπως και αποφάσισες να πάρεις το καράβι και φθάσεις στο λιμάνι του Κόσμου. Ασπρίσαν τα μάτια μας να κοιτάμε το λιμάνι και εσύ πουθενά να φανείς.

Όσο για εκείνο το στόμα που έμοιαζε με πουλί που πετά πάνω από τις κορυφογραμμές τώρα έχει γίνει μία γραμμή τόσο λεπτή που ούτε καν παρακαλά για έλεος, μήπως και κοπεί στα δύο. Κάποιες φορές όμως σκάει ένα χαμόγελο λες και ονειρεύεται λιβάδια και βουνά.

Τα μαλλιά πλέον έχουν φθάσει στα γόνατα του και οι μεθυσμένοι στρατιώτες κάνουν αστεία βάζοντας κορδελάκια και χτενάκια στο μετάξι που κάποτε είχες ρίξει σ’αυτό το κεφάλι. Ανατριχιάζει που και που όταν του τραβούν τις τρίχες απρόσεκτα αλλά δεν κινείται μη και σωριαστεί από αυτόν τον καλοφτιαγμένο από κέδρο σταυρό που φέραν πέρα από τον Ατλαντικό. Έχουν βγάλει την γνωστή υβριστική ταμπέλα «ΙΝΒΙ» και την έχουν εγκαταστήσει με την αντικειμενική «Made In USA».

Πολλές Μητέρες είναι γονατισμένες κάτω από τον Κόσμο σου και εκλιπαρούν για το τέλος του. Κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, τα πρόσωπα τους αλλάζουν. Άλλoτε είναι μαύρες, άλλoτε άσπρες, άλλoτε μιγάδες, άλλoτε κίτρινες αλλά τα δάκρυα που δημιούργησες με τόση ακρίβεια είναι τα ίδια υγρά διαμάντια για όλες. Οι μαθητές έχουν αυξηθεί αλλά Δάσκαλο να ακολουθήσουν δεν έχουν πια. Κανείς δεν τολμά να τον υπερασπιστεί ή τουλάχιστον να δώσει την χαριστική βολή. Βρισκόμαστε όλοι εκεί αλλά κανείς μας δεν είναι εκεί.

Ο Κόσμος Σου ο Μονάκριβος τυρανιέται, Θεέ μου. 
Αν πάρεις ποτέ αυτό το email κάνε ακόμη ένα θαύμα Σου κι ας είναι το τελευταίο...


Πηγή SimpleMan

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



11 Ιαν 2014

Κοίτα εσύ το βίντεο για το πώς πετάγονται τα μυαλά στον αέρα και ξέχνα τα όλα. Ξέχνα τα όλα γιατί η πολιτική μπουρδέλου μια χαρά χτίζεται όσο εσύ κοιτάς τα μπούτια της Δούκισας στην TV και το σώριασμα δύο κορμιών από έναν πληρωμένο δολοφόνο. 

Σπέρμα και αίμα θέλεις, αυτό θα έχεις. 

Τις ανάγκες σου τις ξέρουν οι τσατσάδες της πολιτικής και στις προσφέρουν απλόχερα. 
Για να μην έχεις παράπονο ότι δεν αντιστέκεσαι, τα συνδικαλιστικά κομματικά όργανα παίρνουν τις εντολές από τα κόμματα κατεβάζοντάς σε απεργία ειρηνική, προγραμματισμένη και από το πεζοδρόμιο. 

Στήσου αγωνιστικά δίπλα σε αυτόν που φασιστικά του επέβαλλαν να δουλεύει και τις Κυριακές ενώ εσύ έκανες τα ψώνια σου εκείνες τις Κυριακές αποδεχόμενος της σκλαβιά του. 

Οι κυβερνώντες δουλεύουν εσένα, εσύ δουλεύεις εμένα και πάει λέγοντας. 

Γίναμε το πιο εύφορο έδαφος με τη μη κοινωνική μας συνοχή για την σπορά όλων των απάνθρωπων νόμων που σπέρνουν. 
Με την στάση ζωής που έχουμε ακόμα και αυτές τις δύσκολες στιγμές αποδεικνυόμαστε οι καλύτεροι καλλιεργητές και θεριστές των καρπών που στοιβάζονται στις αποθήκες των καταπιεστών μας.
Δεν γίνεται σε μια κοινωνία οι μισοί να κλαίνε για την φορολόγηση των θερμαινόμενων πισίνων τους και οι άλλοι μισοί να περιμένουν από το υπουργείο ποιες ώρες θα έχουν δικαίωμα να καίνε τζάκια και ξυλόσομπες για να ζεσταθούν. 
Δεν γίνεται να πεθαίνει ο διπλανός σου από έλλειψη φαρμάκων και εσύ να κλαις για τις λιγότερες διακοπές που θα έχεις στα χειμερινά σαλέ ανά την Ελλάδα. 

Είναι περισσότερος αριθμητικά ο λαός της κατασκευασμένης καλοπέρασης, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία αυτών που τραβάνε το ζόρι. 
Δυστυχώς είναι η μειοψηφία, η οποία ακόμα και τον καιρό των παχιών αγελάδων στην γωνία ήταν και τραβούσαν κουπί για το μεροκάματο. 
Απλά τώρα τους έχουν πάρει και το κουπί και την βάρκα. 
Αυτοί πνίγονται και οι βολεμένοι Έλληνες κανονίζουν πώς θα αποφύγουν τα πτώματα στην θάλασσα για να λιαστούν το καλοκαίρι σε μια κυριλέ πλαζ.
Λαός που γουστάρει σπέρμα και αίμα από οθόνες, γουστάρει και ό,τι παθαίνει διότι τελικά δεν παθαίνει τίποτε. 
Αυτοί που παθαίνουν είναι όσοι δεν έζησαν στο Matrix και δεν τους ενδιέφερε ποτέ το τι θα δείξει οποιαδήποτε οθόνη. 
Γι αυτό ο συνειδητοποιημένος πολίτης δεν περιμένει τίποτε να αλλάξει, αντιθέτως γνωρίζει ότι αν αλλάξει κάτι αυτό θα είναι και πάλι εις βάρος του.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Νοε 2013

Αυτή υπήρξε βεβαίως η ακριβής (βαθύτατα ποιητική και μεγαλειωδώς ανατριχιαστική) διατύπωση της τελευταίας μεγάλης άρνησης που ειπώθηκε από επίσημο στόμα στον ελλαδικό χώρο και την οποία τιμήσαμε πάλι (θεωρητικά τουλάχιστον) πριν από λίγες ημέρες. 
Και αυτή ήταν η ακριβής απαρχή του έπους που έγραψε με το αίμα της η τελευταία γενιά Ελλήνων που υπήρξε στην Ιστορία. Ακριβώς δηλαδή λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης της οριστικής τους μετάλλαξης…

Αυτό το γεγονός, το αίμα που συνολικά χύθηκε τότε επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, ήταν η τελευταία πράξη αντιστάσεως του πάλαι ποτέ λαού της αντιστάσεως, το κύκνειο τουτέστιν άσμα του, στη μέση μιας πορείας που είχε βεβαίως δρομολογηθεί αρκετά πριν. Μιας πορείας εκποιητικού εκσυγχρονισμού και εκπολιτιστικής εκπόρνευσης. Η τελευταία του πράξη, λίγο πριν υποταχτεί εκουσίως και καθ’ ολοκληρίαν πια στα σκουπίδια. Επτά δεκαετίες πλέον αργότερα, απομείναμε παραδομένοι στην παρακμή και την ασυναρτησία, τυφλοί και αμνησιακοί, να ακούμε λόγια για έργα του παρελθόντος, που δείχνουν να είναι όμως πια πολύ μακριά από μας, ώστε να μπορούν να μάς αγγίξουν. 
Πώς να ακουστεί δηλαδή πια στ’ αυτιά σου η λέξη «αυταπάρνηση» στους καιρούς της απόλυτης αποθέωσης του ψυχωτικού ατομοκεντρισμού; 
Και πώς ν’ ακουστεί στους καιρούς της βαριάς κατάθλιψης η λέξη «ηρωισμός»; 
Ή στους καιρούς του υστερικού μηδενισμού η λέξη «πίστη»; 
Νευρωτικά υποχείρια πλέον του Τίποτε, κενά και θλιβερά σαρκία, που απέμειναν να περιφέρονται δίχως νόημα και σκοπό και να προσκυνούν ειδωλόθυτα. Μία άχρωμη, συρφετώδης και βαθέως υπνώττουσα ανθρωπομάζα, που κατ’ ουσίαν αναμένει πια μόνο την ώρα που ως σκέτος χους εις σκέτον χουν απελεύσεται – και που το μόνο όνειρο που της απέμεινε πλέον είναι να διατηρήσει, παντί τω τρόπω και παντί τω τιμήματι, για λίγο ακόμη μέσα σε μια τελευταία ψευδαίσθηση απατηλής χλιδής το πανάθλιο σαρκίο της…

Και βέβαια, ακόμη κι αν κάτι πάει κάποια στιγμή ν’ αναρριπίσει μέσα σου, αυτός ο τόπος πια δεν το αφήνει. Αυτός ο τόπος, που εδώ και πολλά χρόνια τον λυμαίνονται γονυκλινείς ριψάσπιδες, τρομαγμένες απ’ τον ίδιο τους τον ίσκιο πολιτικές καρικατούρες, πλανεμένοι ιεράρχες, πουλημένα δημοσιογραφούντα τομάρια και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες, σε τραβάει πια συνεχώς προς τα κάτω, δεν σε αφήνει να ξαναβγείς στο φως. 
Με την τεχνητή εμπλοκή στα αγχωτικά γρανάζια του αδυσώπητα μειούμενου μεροκάματου, με την απειλή της οικονομικής κατάρρευσης, με τον ανελέητο φασισμό του μνημονιακού μονόδρομου, με τη χυδαία ηλιθιότητα των βοθροκάναλων, με τη φασιστική ιδεολογική τρομοκρατία μιας ψευδεπίγραφα προοδευτικής και μηδενιστικής πλέμπας, που εξεμεί τη φωταδιστική της υστερία ενάντια σε κάθε τι το αυτονόητο και εκσπερματώνει χύδην πάνω σε κάθε τι το αυθεντικό. 
Αυτός ο τόπος πια έχει ταχθεί για να σε βουλιάζει, κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ, μέσα στα αφόρητα και βρωμερά περιττώματά του…

Αλλά και γιατί άραγε να μην είναι έτσι; Γιατί δηλαδή ετούτο το βύθιο σύγχρονο μικροελλαδίτικο Μηδέν θα έπρεπε να έχει να επιδείξει κάτι καλύτερο στη θλιβερή βιτρίνα του; 
Αφήστε τώρα τους λίγους που – κόντρα στη λογική και το ρεύμα των Καιρών – μπορούν και μας κρατάνε ακόμα στη ζωή, ζώντας αυτεξουσίως οι ίδιοι σε κάποιες «φυλακές», ως ελεύθεροι και ωραίοι. Εγώ σας μιλώ για τη βιτρίνα. 
Τοιούτοι λοιπόν έπρεπον ημίν και εκκοσμικευμένοι κληρικοί και προδότες πολιτικοί και φονιάδες γιατροί και ανελλήνιστοι καθηγητές και κλέφτες έμποροι και μεγαλοαπατεώνες εργολάβοι. 
Ανύπαρκτοι συλλήβδην επί ανυπάρκτων και μηδενικά επί μηδενικών και σκύβαλα επί σκυβάλων. 
 Πού το παράξενο δηλαδή; Σαρξ εκ της σαρκός ημών – όλοι τους. 
Τρεις συνεχόμενες γενεές εκμαυλισμένων ελληνέζων ώδινον – και είναι κάμποσα χρόνια τώρα που φυσιολογικά πλέον γεννοβολούν, εξεμώντας και εκβάλλοντας τα ποικιλόμορφα εκτρωματικά τους κυήματα προς κάθε δυνατή κατεύθυνση.

Alors, c’est la guerre. Τότε λοιπόν, πόλεμος. 
Πάντοτε ανατριχιαστικά μεγαλειώδες, κενό πλέον ωστόσο, φοβάμαι, παντός νοήματος. Και αν πάντως δεν είναι, απομένει να αποδειχθεί. 
Προς τα πού όμως να το ξαναπρωτοπείς επτά δεκαετίες αργότερα, επτά ολόκληρες δεκαετίες αλαλάζουσας βλακείας, εξουθενωτικής αμνησίας και έρπουσας υποταγής; 
Επτά ολόκληρες δεκαετίες, που μάθαμε μονάχα να μηρυκάζουμε ενδοτισμούς και κρετίνικες ονειρώξεις ευμάρειας ή να ψιθυρίζουμε μιθριδατικά «δε βαριέσαι» και «δεν πειράζει»; 
Πώς να ξαναπείς τελικά κάτι τόσο αυτονόητο ίσως, που όμως πολύ απλά πρέπει να το φωνάξεις, γιατί από την ίδια του τη φύση ασφαλώς δεν μπορεί να προφερθεί δια ψιθυρισμού; 
Ναι, εμείς είμαστε εδώ, πάντα στις επάλξεις μας, έτοιμοι να δώσουμε την τελευταία ικμάδα μας στην προσπάθεια να σαλπίσουμε έναν νέο ανένδοτο, ένα αγώνα αναγέννησης και ανασύνθεσης, στην τελευταία ίσως ιστορική ευκαιρία που μάς απέμεινε στο χείλος κυριολεκτικά του γκρεμού, εκεί όπου καραδοκεί ο οριστικός αφανισμός μας. 
Ταυτόχρονα όμως είναι πάντα εδώ και οι Μήδοι – και επιχειρούν να διαβούνε. 
Βρίσκονται έξω από τα σύνορα, βρίσκονται εντός των τειχών, βρίσκονται και μες στους ίδιους τους εαυτούς μας. 
Έχει απομείνει άραγε κάποιο γονίδιο ζωντανό, κάποια έστω απλή ανάμνηση, από εκείνη τη στερνή γενιά των αυθεντικών Ελλήνων;


22 Νοε 2013

Το να μένουν σταθερά τα πρόσωπα των τριών εξουσιών αμετάβλητα ή με μικρές διαφοροποιήσεις ήταν αναμενόμενο. Την δουλειά που επιλέχθηκαν να κάνουν την διεκπεραίωσαν και με το παραπάνω και θα την διεκπεραιώνουν διότι αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής τους. Αυτό που προκαλεί όμως είναι όταν τα πρόσωπα που εκπροσωπούν την τέταρτη εξουσία -αυτή της δημοσιογραφίας- δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια οι αθώες περιστερές της “ανεξάρτητης” δημοσιογραφίας είναι στις θέσεις τους και όχι μόνο δεν σταλθήκαν σπίτι τους, αλλά τα τελευταία 5 χρόνια λαμβάνουν και εύσημα από το αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό για τις θέσεις που παίρνουν στα κρίσιμα ζήτημα που αφορούν το λαό.

Πριν, όλοι αυτοί ήταν χωρισμένοι με τις κομματικές τους ταμπέλες και έδιναν αιματηρό αγώνα να ανεβάσουν τα ποσοστά του κάθε κόμματος παίρνοντας και τα ανάλογα ποσά, θέσεις και συμβόλαια στα ΜΜΕ τρώγοντας παράλληλα μέσω του κρατικού κορβανά. Ακριβώς τα ίδια πρόσωπα σήμερα έχουν πάρει την εντολή από την εξουσία να χωριστούν σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, σε φιλοευρωπαϊστές και μη, φτιάχνοντας αδιάντροπα στρατόπεδα λαϊκών θαυμαστών.

Η κοινή γνώμη θαυμάζει σήμερα αυτόν που είναι εναντίον ή υπέρ του μνημονίου ενώ χθες ο ίδιος δημοσιογράφος ήταν υπέρ ή εναντίον του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ κ.λπ. Η κοινή γνώμη αποδεικνύει με την στάση της ότι πραγματικά είναι κοινότατη διότι οι πραγματικές κοινές τουλάχιστον πληρώνονται από τους πελάτες. Να εκσπερματίζει ο καθένας μέσω οθόνης, άρθρου και οποιουδήποτε δημοσίου λόγου πάνω σε μία κοινή γνώμη χωρίς αυτή να έχει τίποτε να εισπράξει, την καταντά τουλάχιστον βιτσιόζα.

Οι πρώτοι που έβγαλαν την ουρά τους έξω όταν ζητήθηκαν ευθύνες για την καταστροφή της χώρας ήταν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Βέβαια, αν το σύστημα ήθελε να τους στήσει στον τοίχο ως συνυπεύθυνους θα το είχε κάνει, άρα το σύστημα δεν είχε κανέναν λόγο να αλλάξει τα μαντρόσκυλα της κοινής γνώμης διότι γνωρίζει ότι η κοινή γνώμη εκτός από κοινή είναι και τυφλή. Μπροστά στα μάτια της βλέπει αυτόν που κάλυπτε σκάνδαλα, που έκρυβε την αλήθεια, που έπαιρνε χρήμα βρώμικο κάτω από το τραπέζι και πάνω από αυτό, που κάλυπτε κλέφτες και εγκληματίες της πολιτικής ζωής, που χαριεντίζονταν μαζί του ξεδιάντροπα και αντί να τον πιάσει από το λαιμό, του ανεβάζει ακροαματικότητες αυξάνοντάς του τα συμβόλαια κονόμας χρίζοντάς τον "μεγαλοδημοσιογράφο" και “μεγάλο επαναστάτη”.

Δικαιούνται να ομιλούν όλοι αυτοί οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης με τον φερετζέ των εκπροσώπων της ελευθερίας του λόγου σήμερα; Φυσικά όχι. Από την στιγμή που έχεις τα οικονομικά και συνταγματικά προνόμια να υπερασπίζεσαι την αλήθεια αλλά εσύ επιλέγεις να σπαταλάς και τα δύο συνομιλώντας με πολιτικούς που ξεπούλησαν την ελευθερία και τα συνταγματικά δικαιώματα ενός λαού δεν είσαι απλά ίδιος με αυτούς αλλά χειρότερος. Διότι δεν είσαι ο ελεύθερος λαϊκός θεματοφύλακας του λαού αλλά ο πληρωμένος διαχειριστής μιας κατασκευασμένης Αλήθειας.

Όση ευθύνη έχουν οι δημοσιογράφοι άλλη τόση ευθύνη έχει και η κοινή γνώμη. Χωρίς την υποστήριξη της κοινής γνώμης τα μαντρόσκυλα δεν θα μπορούσαν να αλιχτάνε. Και αν τα μαντρόσκυλα χάσουν την φωνή που προστατεύει τα αφεντικά τους τότε η κοινή γνώμη από πρόβατο σε μαντρί θα είχε την ευκαιρία να βγάλει τον δίκαιο λύκο που κρύβει μέσα της. Ο καθένας μας πρέπει να καταλάβει ότι στο οποιοδήποτε πολιτικό σύστημα οι απαιτήσεις του δεν είναι γνώμη που την διαχειρίζεται ο δημοσιογραφίσκος ονομάζοντάς την κοινή, αλλά η εντολή που δίνει στο σύστημα μέσω του δημοσιογράφου να εκτελεστεί από την εξουσία. Δημοσιογράφος δεν είναι ο αγγελιοφόρος της εξουσίας, είναι ο διαβιβαστής των εντολών του λαού προς την εξουσία και ο ελεγκτής της τήρησης αυτών.

Πριν λοιπόν ανεβάσετε τις ακροαματικότητες ή θαυμάσετε ένα άρθρο των διαμορφωτών της κοινής γνώμης σκεφτείτε ότι εκείνη την στιγμή ο φράκτης στο μαντρί που σας κρατά μέσα ακίνδυνους για το σύστημα γίνεται ακόμα πιο ανθεκτικός.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Σεπ 2013

Η φωτογραφία είναι του Δημήτρη Ζωγράφου
Ακόμη ένας νεκρός. Αυτή τη φορά ο θάνατος ήρθε μέσα από το αδιανόητο μίσος που τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη σπουδή έσπειραν οι «ταγοί». 
Ένας θάνατος που όλοι περιμέναμε και όλοι τον απευχόταν. 
Ένας θάνατος που από μερικούς είχε προαναγγελθεί πως θα συμβεί για να φέρει την πόλωση, την όξυνση, την διχόνοια και (οι σχεδιαστές του ελπίζουν) την εμφύλια σύγκρουση. 
Ένας θάνατος που συνέβη σε μία κρίσιμη χρονική καμπή, όπως έγινε και με τα θύματα της Marfin.

Η συνταγή είναι πάγια και χρησιμοποιείται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου οι κυβερνήσεις καταπατούν τους λαούς ή όπου μυστικές υπηρεσίες ετοιμάζουν αλλαγές προσώπων (και όχι πραγμάτων). Ένας νεκρός ή και περισσότεροι αν χρειαστεί, για να ξεχυθεί η οργή των πολιτών, για να παρεισφρύσουν οι "ειδικοί" των ταραχών, για να χυθεί αίμα και να απλωθεί μίσος και διχόνοια. Έτσι κυβερνούσαν από πάντα οι δυνάστες και η συνταγή τους αυτή πολύ λίγες φορές δεν τους απέδωσε καρπούς.

Δεν μας αξίζει η διχόνοια, αδέλφια. Δεν μας αξίζει να βρισκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο. Δεν μας αξίζει να γίνουμε (και πάλι) υπηρέτες και εκτελεστικά όργανα εκείνων που θέλουν να μας καταστρέψουν.

Η ιστορία θα έπρεπε να διδάσκει. Τουλάχιστον όσους την έχουν διαβάσει, αφού η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά και με πολύ αίμα, την διχόνοια και το μίσος αδελφού προς αδελφό. Και μέσα από το μίσος, μέσα από τον όλεθρο, οι επιτήδειοι συνεχίζουν να κάνουν τις βρώμικες δουλειές τους, αλλά πάνω απ’ όλα ξεπλένονται από τα εγκλήματά τους.

Δεν μας αξίζει να είμαστε χώρια, γιατί αυτό θέλουν τα δουλικά εκείνων που βάλθηκαν να μας σώσουν αρπάζοντας όλα όσα έχουμε, όλα όσα φτιάξαμε.

Αφού το σάπιο σύστημα γέννησε και γαλούχησε δύο άκρα, αφού δημιούργησε στο καθένα από αυτά την κρίσιμη μάζα που θα μπορούσε να δημιουργήσει έκρηξη, τοποθέτησε το «τυχαίο γεγονός» και περιμένει τα αποτελέσματα. Σειρά θα πάρουν οι περισπούδαστοι τελάληδες, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για να γίνει η έκρηξη που θα καταστρέψει τους πολίτες, θα βυθίσει στο τέλμα τη χώρα και θα διασώσει εκείνους που εμπνεύστηκαν όλη αυτή την καταστροφή.

Δεν πρέπει να ψάχνουμε για ενόχους που βρίσκονται ανάμεσά μας.
Οι ένοχοι βρίσκονται απέναντί μας και κρυφογελούν όποτε μας κοιτάζουν, όποτε μας μιλάνε, όποτε βροντοφωνάζουν πως μας νοιάζονται και πως θα μας σώσουν.

Σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, τις ημέρες αυτές που οι δωσίλογοι γίνανε (και πάλι) αφέντες, όλοι εμείς θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Ιδιαίτερα προσεκτικοί, μάλιστα, αφού η πατρίδα πονάει και γεννάει κάτι νέο. Στο χέρι μας είναι αυτή η γέννα να φέρει κάτι όμορφο, κάτι ποθητό, κάτι που δεν θα έχει καμία σχέση με το σκοτάδι που μέχρι και σήμερα διαφεντεύει την χώρα. Στο χέρι μας είναι αυτή η γέννα να μην φέρει κάποιο τέρας...

Τώρα, που το θηρίο ξεσκεπάζεται, τώρα που νιώθει πως έρχεται το τέλος του, τώρα θα γίνει πιο σκληρό, πιο αδυσώπητο, πιο επικίνδυνο, για όλους μας.
Κι αν δεν μπορέσει να σωθεί με αυτόν τον νεκρό, τότε θα φτιάξει ένα άλλο, μεγαλύτερο, "τυχαίο γεγονός" για να ξαναχτυπήσει και να βγει κι άλλο αίμα…

Προσοχή χρειάζεται απ’ όλους μας.

Ετούτα τα σκύβαλα που φωνασκούν για να φανούν ισχυρά, καμία εξουσία δεν έχουν και δεν πρέπει να αποκτήσουν στα όσα έρχονται. Κανείς μας δεν πρέπει να τους ακολουθήσει στον δρόμο της ατίμωσης και της ντροπής...

Όσο αυτοί χτυπάνε, τόσο χάνουν, τόσο ξεσκεπάζονται, τόσο και φαίνεται το έργο που ανέλαβαν να κάνουν εις βάρος όλων μας, εις βάρος της πατρίδας μας.

Ακόμη κι αν αποφασίσουν και για άλλα «τυχαία γεγονότα» για να βυθίσουν αυτή τη χώρα στην μέγιστη οδύνη, εμείς όλοι θα πρέπει να παραμείνουμε μαζί.

Αυτοί θέλουν να μας καταστρέψουν. Αν ακολουθήσουμε τα κελεύσματά τους, τότε θα υπογράψουμε σιωπηλά την θανατική μας καταδίκη.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις εκτός από το να είμαστε ενωμένοι κι όλοι μαζί να βάλουμε μπροστά τον τρόπο για να σωθούμε όλοι, ή από το να είμαστε απέναντι και να γίνουμε εμείς οι δολοφόνοι της πατρίδας.

Αυτοί κάνουν σχέδια, αλλά εμείς θα αποφασίσουμε τι θα συμβεί…
Αυτοί κινούν νήματα μέσα από τα σκοτεινά τους γραφεία κι εμείς αποφασίζουμε αν θα επιτύχουν στο δόλιο έργο τους, που δεν είναι άλλο από αυτό της καταστροφής μας.
Αυτοί ποντάρουν στην οργή μας, εμείς πρέπει να προτάξουμε την λογική μας.

Η ευθύνη για το αύριο είναι δική μας… Κανενός άλλου.

Αν ενωθούμε θα βγούμε νικητές, αν διχαστούμε (όπως θέλουν) θα χάσουμε τα πάντα.

Ας γυρίσουμε την πλάτη στα δόλια κελεύσματά τους, ας φύγουμε από τους σκοτεινούς δρόμους που θέλουν να μας οδηγήσουν και ας πάρουμε τον δρόμο που οδηγεί στην ελευθερία μας και όχι στην υποδούλωσή μας...

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του νέου ανθρώπου που τόσο άδικα έφυγε από ανάμεσά μας. Και την συγνώμη όλων μας, που δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε αυτό το κακό πριν να συμβεί...



Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...


14 Σεπ 2013


Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο...

Tου Διονύση Χαριτόπουλου*

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.) Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία, ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και διάφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.

Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.

Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.

Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

* Δημοσιεύεται στο βιβλίο του «Ημών των Ιδίων».





13 Σεπ 2013


Ετούτος ο λαός αντέχει πολλά κι είναι προορισμένος να ζήσει. Όμως, όσο καθυστερεί να σηκωθεί και να βρει την περπατησιά του, τόσο πιό πολλά γίνονται εκείνα που πρέπει να ξαναφτιάξει.
Κι είναι όμορφο το να φτιάχνεις..., σου δίνει νόημα στη ζωή.

Ακόμη και το να πέφτεις, είναι ένα μάθημα στο να σηκώνεσαι και να ξαναπροσπαθείς...
Ακόμη και το να σκοντάφτεις, είναι ένα μάθημα, για να μάθεις να κοιτάς που βαδίζεις...
Κι ετούτος ο τυραννημένος λαός, έπεσε πολλές φορές, σκόνταψε άλλες τόσες. Μα υπάρχει και πορεύεται ακόμη και σήμερα, σε μία ακόμη σκοτεινή περίοδο της ιστορίας του.
Και σαν βγει από τα σκοτάδια, και σαν δει τα χαλάσματα που αφήσαν πίσω τους ετούτοι οι εθνοκτόνοι, θ' αρχίσει και πάλι να φτιάχνει ακόμη μεγαλύτερα, ακόμη σπουδαιότερα από τα πριν.

Μα μέχρι εκείνη τη στιγμή, τώρα που το σκοτάδι είναι τόσο πηχτό που νιώθεις ότι το πιάνεις, πρέπει να φυλάξουμε όλα εκείνα που μας κρατήσανε ίσαμε τα τώρα και να πετάξουμε από πάνω μας όλα εκείνα που μας έφεραν στην σημερινή κατάντια.

Πρέπει τώρα δα να φυλαχτούμε από την οργή που θα θελήσουν και επιδέξια θα προσπαθήσουν να την στρέψουμε ο ένας απέναντι στον άλλον.
Πρέπει τώρα να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να φτιάξουμε με περίσκεψη πολύ την πανοπλία εκείνη που θα κρατήσει τον καθέναν από εμάς, κι όλους μαζί, ενωμένους.
Γιατί μόνο ενωμένοι κι όλοι μαζί, χωρίς να αφήσουμε ούτε έναν να μείνει πίσω και να χαθεί, θα βγούμε από το σκοτάδι στο φως.
Γιατί μόνο ενωμένοι και φορτωμένοι με τις αρετές της ράτσας μας θα ξαναβρούμε την περπατησιά εκείνη που τρέμουν όσοι από χθες έως το σήμερα μας πολεμούν.

Να κρατήσουμε τις ρίζες μας, αδέρφια, για να μην γίνουμε φύλλο που θα το σκορπίσει ο άνεμος.
Να κάνουμε στην άκρη τους τοίχους που βάλανε ανάμεσά μας για να μας έχουνε χώρια κι όχι μαζί όπως πρέπει να είμαστε.
Να κρατήσουμε ο ένας το χέρι του άλλου, για να γίνουμε η αλυσίδα που δεν θα σπάει και θα πνίξει εκείνους που βάλανε σκοπό να μας αφανίσουν.
Να σφίξουμε τα δόντια και να ξανασηκωθούμε, όπως μας αξίζει, κι όλα θ' αρχίσουν να αλλάζουν.

Γιατί, από πάντα έτσι γινόταν με ετούτο τον λαό...
Έτσι θα γίνει και τώρα...

Κωνσταντίνος

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι... 




10 Σεπ 2013

Το σπουδαιότερο που κατάφεραν αυτοί οι αλήτες που υποκρίνονται ότι τάχα μας κυβερνούν, είναι ότι μας έκλεψαν τα όνειρα...
Μας στέρησαν την ελπίδα και την έβαλαν στους πάγκους των αγορών για να εξασφαλίσουν -σαν κοινά πρεζόνια- την δική τους δόση παραμονής στην εξουσία.

Κάποιες στιγμές ακούω Χατζιδάκι και βλέπω μιά Ελλάδα γεμάτη χρώματα, γεμάτη φως και μελωδίες... σαν μέσα από ένα όνειρο.
Αυτή η Ελλάδα είναι άγνωστη στους περισσότερους σημερινούς Έλληνες.
Αυτή την Ελλάδα πρέπει να τους δείξουμε, όσοι μπορούμε και την βλέπουμε ακόμη, μέσα από τα όνειρά μας, μέσα από τον ζωντανό μας εφιάλτη...

Θα πρέπει να δείξουμε -σ' αυτούς που δεν το ξέρουν- το ακρογιάλι...
Θα πρέπει να τους μάθουμε να μετρούν το κύμα και να νιώθουν τον άνεμο...
Έπειτα, να τους μάθουμε πως να πετάνε πάνω από τα κύματα, για να ξανοιχτούν κάποια στιγμή στο πέλαγος.

Τότε, εμείς θα μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας και να φύγουμε ήσυχοι, γιατί θα έχουμε κάνει κάτι καλό μέσα στα τόσα άσχημα που επιτρέψαμε να συμβούν σε κείνους που δεν γεννήθηκαν, σε κείνους που γίνονται φύραμα στις ορέξεις των δοσίλογων αλιέων του πόθου μας για μία καλύτερη ζωή, για ένα ομορφότερο αύριο.

Ας σταθούμε, λοιπόν, πρώτα στο ακρογιάλι, κι έπειτα -όσοι απομείνουμε- σαν έρθει η στιγμή, ας ξανοιχτούμε στο πέλαγος μαζί μ' εκείνους που λεύτεροι θα χαράξουν πορεία για μία όμορφη και λεύτερη πατρίδα...

Υπάρχουν σπουδαίοι κρυμμένοι ταπεινά ανάμεσά μας για να υποκλιθούμε μπροστά τους σαν έρθει η ώρα... 
Μα πρώτα απ' όλα ας κλίνουμε το γόνυ για να αναλάβουμε το φορτίο που μέχρι τα χθες αποφεύγαμε. Το φορτίο εκείνο που μας ξεχωρίζει από τα κτήνη και μας κάνει ανθρώπους, λεύτερους ανθρώπους που ξέρουν να ζούν, επειδή έχουνε μάθει να αγωνίζονται μέσα σε κακουχίες, που ξέρουν ν' αγαπούν επειδή πόνεσαν πολύ στη ζωή τους, που ξέρουν να δίνουν γιατί κάποτε συνάντησαν κάποιον που τους έδωσε από το υστέρημά του...

Ας κλίνουμε λοιπόν το γόνυ και σαν μέσα από μιά προσευχή να φορτωθούμε το βαρύ μα κι όμορφο φορτίο της ευθύνης μας, γιατί όσο το αργούμε, τόσο βαρύτερο γίνεται...
Κι αν κάποιοι από εσάς βρούνε ετούτα τα λόγια βαριά ή και ανάλαφρα, ας με συγχωρήσουνε, γιατί του λόγου μου ενας αγράμματος άνθρωπος είμαι που βάζω σε μιά σειρά τις λέξεις που μου καίνε το μυαλό. 
Κι όσο κι αν κάποιους τους πειράζει, εγώ θα συνεχίσω να κάνω αυτό που θέλω και που μπορώ, γιατί άλλο πράμα δεν μου έμεινε στη ζωή παρά τούτο, ελπίζοντας πως κάποιος δυνατός θα έρθει να με βγάλει από τα σκοτάδια του μυαλού μου, θα με σηκώσει από τη λάσπη που σήμερα βρίσκομαι και θα μου μάθει να είμαι πρώτα και πάνω απ' όλα άνθρωπος. Και σαν άνθρωπος περήφανος θα μου δείξει πως να περπατώ ανάμεσα σ' ελεύθερους ανθρώπους... 

Κωνσταντίνος

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...