Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιαν 2017


Ολλανδοί δημοσιογράφοι διατάχθηκαν έμμεσα να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό σχετικά με όσα ανακάλυψαν μετά από έρευνά τους στην περιοχή.

Ρεπορτάζ: Pravda Report 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η Ολλανδική Αστυνομία συνέλαβε στο Άμστερνταμ δύο Ολλανδούς δημοσιογράφους, τους Στέφεν Μπεκ και Μίκελ Σπέκερς, αμέσως μόλις επέστρεψαν από το Ντόνμπας. Η αστυνομικοί προχώρησαν σε κατάσχεση όλου του υλικού που συγκέντρωσαν οι δύο δημοσιογράφοι στην ρωσόφωνη αυτή περιοχή της Ουκρανίας.

Οι δημοσιογράφοι είχαν μεταβεί στο Ντόνμπας, προκειμένου να ερευνήσουν την περιοχή που αναγνωρίστηκε ως το σημείο συντριβής του Μπόινγκ της Malaysia Airlines, το οποίο είχε αναχωρήσει από το Άμστερνταμ και συνετρίβη πάνω από την περιοχή του Ντόνετσκ στις 17 Ιουλίου του 2014. Σύμφωνα με δηλώσεις των Ολλανδών δημοσιογράφων, ανακάλυψαν αρκετά κομμάτια του επιβατικού αεροπλάνου στον τόπο συντριβής του, παρά το γεγονός ότι είχε ανακοινωθεί πριν από μεγάλο χρονικό διάστημα ότι είχαν συλλεχθεί όλα τα κομμάτια του.

Η Ολλανδική Αστυνομία προέβη σε κατάσχεση όλων των κομματιών του αεροσκάφους τα οποία είχαν πάρει μαζί τους οι δημοσιογράφοι, καθώς και του βιντεοσκοπημένου υλικού τους από το Ντόνμπας, το οποίο συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, συνεντεύξεις με αυτόπτεις μάρτυρες στον τόπο της συντριβής.

Οι Στέφεν Μπεκ και Μίκελ Σπέκερς παρέμειναν στο Ντόνμπας για οκτώ συνολικά ημέρες. Αρχικός στόχος της επίσκεψής τους στην νοτιοανατολική Ουκρανία ήταν να διεξαγάγουν μια σειρά συνεντεύξεων με κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι θα τους έδειχναν το σημείο όπου συνετρίβη το αεροσκάφος της εταιρείας Malaysia Airlines με αριθμό πτήσης MH17.

Οι δύο δημοσιογράφοι έμειναν έκπληκτοι στην θέα ενός μεγάλου αριθμού κομματιών του αεροσκάφους, τα οποία κείτονταν ακόμη στην περιοχή, παρά τις υποτιθέμενες εκτεταμένες έρευνες που είχαν ήδη διεξαγάγει οι αρχές. Σύμφωνα με δήλωση των ίδιων των δημοσιογράφων: “Υπάρχουν και άλλα πολλά αντικείμενα στο σημείο συντριβής, τα οποία δεν έχουν συλλέξει οι αρχές. Όσο για τον ισχυρισμό των εκπροσώπων της ολλανδικής εισαγγελικής αρχής γύρω από την επικινδυνότητα της περιοχής, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι σαφές ότι πρόκειται για περίπτωση σοβαρής αμέλειας”.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, παρ’ όλο που οι Μπεκ και Σπέκερς είχαν πληροφορήσει το ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών για την αποστολή τους πριν αναχωρήσουν για την Ουκρανία, συνελήφθησαν αμέσως μόλις επέστρεψαν στη χώρα τους. Αυτό έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook ο ένας από τους δύο δημοσιογράφους.

Κάποιοι αξιωματούχοι της ολλανδικής εισαγγελικής αρχής ισχυρίστηκαν ότι δεν κατέστη δυνατή η συλλογή θραυσμάτων και άλλου είδους υλικού, λόγω του βαθμού επικινδυνότητας της περιοχής όπου συνετρίβη το αεροσκάφος. Ωστόσο, κατά την παραμονή μας στην περιοχή διαπιστώσαμε οι ίδιοι ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει”, έγραψε στην προσωπική ιστοσελίδα του ο Ολλανδός δημοσιογράφος.

Ο ίδιος αμφισβητεί την εγκυρότητα των επιχειρημάτων των Ολλανδών εισαγγελέων:  “Τα αναληθή δεδομένα που συμπεριλαμβάνονται στα επιχειρήματα των εισαγγελέων και η κατάσχεση του υλικού που συλλέξαμε, το οποίο συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, φωτογραφίες και οπτικοακουστικό υλικό, μας δίνει κάθε λόγο να αμφισβητούμε τον βαθμό διαφάνειας και φερεγγυότητας των εν εξελίξει ερευνών”.

Οι Ολλανδοί δημοσιογράφοι υποψιάζονται ότι το υλικό ίσως τελικά να παραδοθεί σε υπαλλήλους της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας της Ουκρανίας, οι οποίοι δεν αποκλείεται να ασκήσουν δίωξη εναντίον εκείνων, οι οποίοι δέχθηκαν να μιλήσουν στους δύο δημοσιογράφους. Μάλιστα, κατά ομολογία του Στέφαν Μπεκ, η Ολλανδική Αστυνομία τους συνέλαβε και τους υπέβαλε σε σωματική έρευνα προτού καν περάσουν από τελωνειακό έλεγχο. Με το σκεπτικό αυτό, ο Μπεκ αντέκρουσε τον ισχυρισμό της εισαγγελικής αρχής, σύμφωνα με τον οποίο οι δημοσιογράφοι είχαν πιθανώς την πρόθεση να κρύψουν το υλικό το οποίο συνέλεξαν.

Τον Οκτώβριο του 2016, Ρώσοι εμπειρογνώμονες παρέδωσαν στις ολλανδικές αρχές όλα τα δεδομένα που είχαν στην κατοχή τους, σχετικά με την συντριβή του Μπόινγκ της Malaysia Airlines.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική έκθεση της Κοινής Ομάδας Έρευνας (Joint Investigation Team, JIT), το αεροσκάφος κατερρίφθη από πυρά που προέρχονταν από πυραυλικό σύστημα Buk. Σύμφωνα με το πόρισμα της έκθεσης, το σύστημα πυραύλων Buk προέρχονταν από τη Ρωσία, στην οποία και επέστρεψε.

Ωστόσο, σύμφωνα με σχετικές δηλώσεις εκπροσώπων του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, το πόρισμα των ερευνών της συντριβής του μαλαισιανού αεροσκάφους διακρίνεται από προκατάληψη, αφού βασίστηκε αποκλειστικά στις πληροφορίες που προσκόμισε η ουκρανική πλευρά. Η εταιρεία Almaz-Antey, η οποία κατασκεύασε το πυραυλικό σύστημα Buk, έχει διεξαγάγει σειρά πειραμάτων, τα οποία απέδειξαν ότι το Μπόινγκ κατερρίφθη από συγκεκριμένο σημείο σε έδαφος το οποίο ελέγχεται από τον ουκρανικό στρατό.

Το Μπόινγκ 777-200ER της Malaysia Airlines, με αριθμό πτήσης MH17, απογειώθηκε από το Άμστερνταμ και είχε προορισμό την Κουάλα Λουμπούρ, όταν συνετρίβη στην περιοχή του Ντόνετσκ στις 17 Ιουλίου 2014. Ως αποτέλεσμα της συντριβής, σκοτώθηκαν 283 επιβάτες και 15 μέλη του πληρώματος, πολίτες δέκα διαφορετικών χωρών.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



22 Δεκ 2016


Saker: Κάποιες σκέψεις γύρω από την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα

Γράφει ο Saker για το ιστολόγιό του, A Bird’s Eye-View of the Vineyard
Μετάφραση - Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο το απόγευμα της Tρίτης, αμέσως μόλις ανακοινώθηκε το όνομα του δολοφόνου. Πρόκειται για τον Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς, έναν 22χρονο αστυνομικό, ο οποίος φέρεται ότι είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα, στα πλαίσια του κυνηγητού που εξαπέλυσε ο Ερντογάν εναντίον των δυνάμεων που επιχείρησαν να τον ανατρέψουν στις 15 Ιουλίου.

Ωστόσο, την Τετάρτηη ιστοσελίδα Sputnik News δημοσίευσε την πληροφορία ότι, σύμφωνα με την τουρκική “Χουριέτ”, από τις 15 Ιουλίου και μετά, ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς είχε συμμετάσχει σε δύναμη αστυνομικής περιφρούρησης σε 8 εκδηλώσεις στις οποίες είχε παρευρεθεί ο Ερντογάν, αλλά δεν ήταν μέλος της προσωπικής φρουράς του. Η “Χουριέτ” αναφέρει επίσης, ότι “λίγες μέρες πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Αϊντιντάς είχε ζητήσει αναρρωτική άδεια, αλλά δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη ποιες ήταν οι δραστηριότητές του τις ημέρες εκείνες”.

Εκτός των άλλων στοιχείων, το πρώτο από τα δύο βίντεο της δολοφονίας που κυκλοφόρησαν δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: οι μόνοι πυροβολισμοί που έγιναν είναι εκείνοι που προέρχονται από τον δράστη. Εύκολα θα το διαπιστώσετε και οι ίδιοι αν ρίξετε μια ματιά στο βίντεο:



Αυτό σημαίνει ένα από τα εξής δύο:

Εκδοχή 1η: Δεν υπήρχε ούτε για δείγμα κάποιος ειδικός φρουρός, υπεύθυνος για την ασφάλεια, σε αυτή την έκθεση φωτογραφίας.

Εκδοχή 2η: Η αίθουσα μέσα στην οποία διαπράχθηκε αυτή η δολοφονία θεωρήθηκε “ασφαλής”, επειδή βρισκόταν εντός μιας περιμέτρου, η οποία φρουρούνταν εξωτερικά και η οποία δεν φαίνεται σε αυτό το βίντεο.

Θεωρώ την 2η εκδοχή πολύ πιο πιθανή. Αυτή ίσως να εξηγεί και το γιατί και το πώς ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς μπήκε στον χώρο με τόση ευκολία: απλά έδειξε την ταυτότητα του αστυνομικού (που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είχε παραδόσει όταν τέθηκε σε διαθεσιμότητα) και του επέτρεψαν να μπει. Μάλιστα, τo Sputnik News αναφέρει σε άλλο άρθρο του, ότι σύμφωνα με την τουρκική “Χουριέτ”, “ο Αϊντιντάς αρνήθηκε να υποβληθεί σε έλεγχο, αλλά μόλις έδειξε στους φρουρούς την ταυτότητα του αστυνομικού, που είχε κρατήσει, του επέτρεψαν να μπει στον χώρο της έκθεσης”.

Όταν έχουμε να κάνουμε με ένα τέτοιο αποτρόπαιο γεγονός, είναι επίσης σημαντικό να αναρωτηθούμε, λατινιστί: “Cui bono?” – Ποιος έχει να ωφεληθεί; Ας δούμε λοιπόν.

Ο Ερντογάν; Σίγουρα όχι.

Δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο, για τον οποίο ο Ερντογάν να επιδίωκε την δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα, αλλά αντίθετα, μπορώ εύκολα να φανταστώ έναν μακρύ κατάλογο λόγων, για τους οποίους ο ίδιος δεν ήθελε με κανένα τρόπο να συμβεί κάτι τέτοιο. Κάποιοι ίσως πουν, δικαιολογημένα, ότι η απελευθέρωση του Χαλεπιού ισοδυναμεί με μια ταπεινωτική ήττα για την Τουρκία και τον Ερντογάν, και δεν διαφωνώ. Αλλά θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όλους αυτούς, ότι ο Ερντογάν είχε την σαφή πρόθεση να συνάψει κάποια συμφωνία με τους Ρώσους και τους Ιρανούς, την στιγμή που παρέταξε τις δυνάμεις του κατά μήκος των συνόρων και κατέλαβε την βόρεια Συρία. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να διακινδύνευε μια τέτοια κίνηση, ενάντια στη θέληση της Μόσχας και Τεχεράνης.

Οπότε, τι είδους συμφωνία ήταν αυτή; Αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, αλλά προφανώς περιελάμβανε μια διάταξη, η οποία περιόριζε τις ενέργειες της Τουρκίας σε μια στενή λωρίδα στην βόρεια Συρία. Εάν αυτή η υπόθεση ισχύει, τότε το Χαλέπι θα πρέπει να θεωρηθεί έξω από την “τουρκική σφαίρα ενδιαφέροντος” στη Συρία, τουλάχιστον βάσει της σύμπραξης Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας. Μήπως ο Ερντογάν γνώριζε ότι Χαλέπι θα απελευθερωνόταν και μάλιστα τόσο γρήγορα; Πιθανώς όχι. Φαίνεται ότι τον Ερντογάν τον “κατάφεραν” έντεχνα οι Ρώσοι και οι Ιρανοί. Αλλά σίγουρα θα είχε καλύτερους τρόπους να προβεί σε αντίποινα για την απελευθέρωση του Χαλεπιού από το να βάλει να δολοφονήσουν τον Ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα. Το γεγονός παραμένει ότι οι Τούρκοι δεν έκαναν σχεδόν τίποτε όταν το Χαλέπι απελευθερώθηκε. Το πολύ-πολύ να βοήθησαν τους Ρώσους να απομακρύνουν από την πόλη μερικούς από τους “καλούς τρομοκράτες”.

Ακόμα και αν ο Ερντογάν είναι τρελός, διαθέτει αρκετό μυαλό για να καταλάβει ότι, εάν έβαζε να σκοτώσουν τον Ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα, το ΝΑΤΟ δεν θα έκανε τίποτα για να τον προστατεύσει, όπως επίσης και ότι οι Ρώσοι θα μπορούσαν να ρίξουν έναν πύραυλο τύπου Κρουζ  κατ’ ευθείαν μέσα στο υπνοδωμάτιό του. Ο Ερντογάν μπορεί να είναι τρελός, αλλά σίγουρα όχι τόσο τρελός.

Τέλος, ας θυμηθούμε τις καταστροφικές συνέπειες για την Τουρκία μετά την κατάρριψη του ρωσικού SU-24, αλλά και το γεγονός ότι, σύμφωνα με αρκετές  πιστοποιημένες πηγές, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες έσωσαν τον Ερντογάν, κατά πάσα πιθανότητα στην κυριολεξία, προειδοποιώντας τον για το επικείμενο πραξικόπημα εναντίον του.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο Ερντογάν δεν είναι στην τρέχουσα λίστα μου των υπόπτων. Συμφωνώ μεν με το κλισέ “ποτέ μην λες ποτέ”, αφού νέα στοιχεία μπορεί να έρθουν στο φως, ειδικά αφού έχουμε να κάνουμε με έναν μανιακό όπως ο Ερντογάν. Αλλά προς το παρόν, επιτρέψτε μου προσωπικά να υποθέσω ότι δεν έχει καμία ανάμιξη με ό, τι συνέβη.

Το ISIS και τα άλλα “καλά παιδιά”; Ίσως.

Είναι μάλλον προφανές ότι το ISIS και τα άλλα “καλά παιδιά” είχαν μια ατελείωτη λίστα από λόγους να θέλουν να σκοτώσουν έναν υψηλoύ προφίλ Ρώσο αξιωματούχο. Άρα όντως, είχαν το κίνητρο. Εάν λάβουμε υπ’ όψιν το γεγονός ότι ακραίοι ισλαμιστές διείσδυσαν με μεγάλη ευκολία και στο βαθύ (και στο όχι τόσο βαθύ) τουρκικό κράτος, τότε το ISIS και τα άλλα “καλά παιδιά” δεν είχαν μόνο κίνητρο, αλλά είχαν και τα μέσα. Όσο για τις ευκαιρίες, το παραπάνω βίντεο δείχνει με σαφήνεια, ότι ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς όχι μόνο είχε τον χρόνο για να πυροβολήσει τον Ρώσο πρέσβης πολλές φορές (μέτρησα 9 βολές... Την Τετάρτη προέκυψε ότι ήταν 11), αλλά μετά από αυτό, είχε και τον χρόνο να σταθεί εκεί, επί τόπου, ανενόχλητος και να φωνάζει σε έξαλλη κατάσταση όλα εκείνα τα συνθήματα για τη Συρία, το Χαλέπι και τον Θεό. Μπορεί να μην γνωρίζουμε ακόμη όλες τις λεπτομέρειες, αλλά τα παραπάνω ήδη αποτελούν πολύ ισχυρά στοιχεία που συντείνουν στο ότι τα μέτρα ασφαλείας σε αυτή την εκδήλωση ήταν οικτρά.


Ο Γκιουλέν, η CIA, ο Ομπάμα και οι υπόλοιποι συνέταιροι; Πολύ πιθανόν.

Είναι ψηλά στην λίστα μου των υπόπτων. Οι γκιουλενιστές δεν έχουν τίποτε να χάσουν, η CIA έχει τρελαθεί από θυμό και πανικό με την εκλογή του Τραμπ, και στην κυβέρνηση Ομπάμα κυριαρχεί η οργή και η ντροπή για την ήττα, ενώ κάποιες αντιπαθητικές καρικατούρες στο εσωτερικό της δείχνουν έτοιμες για εκδίκηση και γεμάτες όρεξη να προκαλέσουν μια νέα κρίση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας ή να κάνουν τον Ρώσο να πληρώσει κατά κάποιον τρόπο για την ταπείνωση που υπέστη η “αυτοκρατορία” των Αγγλοαμερικανών σιωνιστών στο Χαλέπι. Ας μην ξεχνάμε ότι η CIΑ σκοτώνει ξένους αξιωματούχους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: μέσω μιας υπεργολαβίας αναθέτει την δολοφονία σε έναν ντόπιο φανατικό, έτσι ώστε να διατηρηθεί αυτό που κάποιοι αποκαλούν “εύλογη δυνατότητα άρνησης”.

Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Σοβιετικοί και οι Αμερικανοί είχαν μια άγραφη συμφωνία, η οποία έλεγε “δεν σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον”. Κανείς ποτέ δεν την ανέφερε επίσημα και κανείς δεν την αναγνώρισε, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι υπήρχε. Καμία πλευρά δεν επιδίωκε την επ’ αόριστον κλιμάκωση δολοφονιών και “αντι-δολοφονιών”. Αλλά η CIA του σήμερα είναι ένα θλιβερό ανέκδοτο σε σχέση με τη CIA του Ψυχρού Πολέμου, και με το συνονθύλευμα των ελλιπούς ευφυίας κρετίνων που βρίσκονται τώρα στην εκτελεστική εξουσία, κανείς δεν θα πρέπει να αποκλείει το ενδεχόμενο κάποιος ηλίθιος στο αρχηγείο της CIA στο Λάνγκλι να ενέκρινε την δολοφονία του πρέσβη της Ρωσίας στην Άγκυρα. Άλλωστε, εδώ οι Αμερικανοί ήταν αρκετά τρελοί και ριψοκίνδυνοι ώστε να προσπαθήσουν να ανατρέψουν τον Ερντογάν. Γιατί να μην επιχειρήσουν να δολοφονήσουν έναν Ρώσο πρέσβη;


“Παίζει” το ενδεχόμενο του σεναρίου του “μοναχικού πιστολέρο”;

Δεν μπορεί να αποκλειστεί τελείως, αλλά μόνο σε συνάρτηση με άλλα πράγματα. Ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς μόλις είχε χάσει τη δουλειά του λόγω των πρόσφατων εκκαθαρίσεων, αλλά είχε κρατήσει την ταυτότητα του αστυνομικού, και οι κινήσεις του στο βίντεο αποκαλύπτουν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του είδους συμπεριφοράς ενός φανατικού, μοναχικού, διανοητικά ταραγμένου ατόμου. Οπότε ναι, για κάποιους είναι πιθανό ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς να έδρασε ανεξάρτητα. Άλλωστε, το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα όπλο και μια ταυτότητα αστυνομικού. Ας δούμε τι θα προκύψει από τις έρευνες των Τούρκων και των Ρώσων γύρω από το παρελθόν του. Παρ’ όλα αυτά, εμένα επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Αυτό ακριβώς το είδος προσωπικότητας είναι εκείνο που συνήθως επιλέγουν να μισθώσουν κάποιοι για ένα τρομοκρατικό χτύπημα και, στη συνέχεια, το ενεργοποιούν την κατάλληλη στιγμή. Το ένστικτό μου μού λέει ότι ο τύπος αυτός δεν έδρασε αυτόβουλα. Κατά πάσα πιθανότητα κάποιοι χρησιμοποίησαν τον Αϊντιντάς.

Επώδυνα ερωτήματα

Εδώ εύχομαι πραγματικά να κάνω λάθος, αλλά για να είμαι ειλικρινής, οφείλω να ομολογήσω ότι αδυνατώ εντελώς να σκεφτώ κάτι που να δικαιολογεί την χαλαρή ασφάλεια που περιέβαλλε τον πρέσβη Αντρέι Καρλόφ. Και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους Τούρκους εδώ, αλλά και στις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας. Εδώ είναι το ζήτημα.

Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι Τούρκοι είχαν ενημερώσει τους Ρώσους ότι είχαν δημιουργήσει μια περίμετρο “ασφαλείας” γύρω από τον χώρο της έκθεσης και ότι δεν θα επιτρεπόταν η πρόσβαση στο εσωτερικό του χώρου στο ευρύ κοινό (στο βίντεο διακρίνονται ελάχιστα άτομα στο φόντο), δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη ρωσική πλευρά να μην έχει διαθέσει τουλάχιστον ένα σωματοφύλακα που να στέκεται κοντά στον πρέσβη.

Δεν είναι μόνο η Τουρκία που εμπλέκεται σε πόλεμο. Η Ρωσία είναι συμβαλλόμενο μέρος σε αυτόν τον πόλεμο. Οι τακφιριστές έχουν συνθέσει έναν πολύ μακρύ κατάλογο απειλών κατά της Ρωσίας. Τέλος, η Τουρκία είναι μια χώρα που πλήττεται από την τρομοκρατία εδώ και αρκετά χρόνια και η οποία έχει μόλις υποστεί μια αιματηρή απόπειρα πραξικοπήματος. Σε μια τέτοια χώρα, ένας κορυφαίος αξιωματούχος όπως ο συγκεκριμένος πρέσβης θα έπρεπε κανονικά να προστατεύεται από ολόκληρη ομάδα από σωματοφύλακες, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν υπήρχε σαφώς κανείς. Άνετα θα μπορούν τώρα οι Ρώσοι να κατηγορήσουν τους Τούρκους για χαλαρή επιτήρηση και ανύπαρκτη ασφάλεια, αλλά ως επαγγελματίες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι έχουν ήδη τεράστιες δυσκολίες στην αντιμετώπιση της εγχώριας τρομοκρατίας τους και ότι μετά τις μαζικές εκκαθαρίσεις οι υπηρεσίες ασφαλείας βρίσκονται σε κατάσταση χάους.

Μα θα έκανε ένας και μόνο σωματοφύλακας την διαφορά;  Ίσως, θα έλεγαν μερικοί. Μάλλον ναι, θα έλεγα εγώ. Ειδικά αφού παρακολούθησα ένα νέο βίντεο της δολοφονίας, που έκανε την εμφάνισή του αργά το βράδυ της Τρίτης στα κοινωνικά δίκτυα. Το βίντεο, το οποίο προφανώς γυρίστηκε λιγότερο από ένα λεπτό πριν από τη δολοφονία, δείχνει σαφώς, ότι ο δολοφόνος έκοβε αρκετές βόλτες πίσω από την πλάτη του πρέσβη, ενώ ο τελευταίος συνέχιζε την ομιλία του, προτού τεντώσει ξαφνικά το χέρι του και πυροβολήσει με το όπλο του τον πρέσβη κατ’ ευθείαν στην πλάτη:



Από το δεύτερο αυτό βίντεο προκύπτει ότι ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς στεκόταν περίπου 5 μέτρα πίσω από τον πρέσβη όταν άνοιξε πυρ. Προφανώς, ούτε μία από τις σφαίρες δεν βρήκε το κεφάλι του πρέσβη. Αν ο πρέσβης φορούσε ειδικό γιλέκο ή οποιοδήποτε άλλο ένδυμα με αντιβαλλιστική θωράκιση, πιθανόν να είχε διαφύγει τον κίνδυνο, τουλάχιστον από τις πρώτες σφαίρες που έπεσαν (εκτός αν είχε χτυπηθεί στον τράχηλο). Εκείνος ο ένας σωματοφύλακας θα μπορούσε στη συνέχεια άνετα να στοχεύσει και να σκοτώσει τον Αϊντιντάς και να οδηγήσει τον πρέσβη σε ασφαλή χώρο.

➧ Προφανώς ο Καρλόφ δεν φορούσε κανενός είδους αλεξίσφαιρη ενδυμασία εκείνη την ημέρα. Γιατί;

➧ Δεν υπήρχε ειδικός φρουρός ασφαλείας στην αίθουσα. Γιατί;

➧ Δεν ακούγεται κανείς να λέει κάτι στα ρωσικά στο βίντεο, γεγονός που αποδεικνύει και πάλι ότι δεν υπήρχε κανένας Ρώσος σωματοφύλακας οπουδήποτε κοντά τον πρέσβη. Γιατί;

Οι πρέσβεις γενικά είναι πανεύκολος στόχος. Έχουν πολύ υψηλό δείκτη αναγνωρισιμότητας, οι περισσότερες δραστηριότητές τους γίνονται σε δημόσιους χώρους και, αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί, οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν προσωπική φρουρά. Απορώ, επομένως, πώς δεν σκοτώνονται περισσότεροι και σε τακτικά διαστήματα. Σε χώρες υψηλού κινδύνου, ωστόσο, οι πρεσβευτές συνήθως προστατεύονται, ιδιαίτερα πρέσβεις που εκπροσωπούν χώρες που συμμετέχουν σε έναν πόλεμο ή που είναι πιθανοί στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων. Είναι γεγονός ότι κατά κανόνα, οι Ρώσοι, συμπεριλαμβανομένων των διπλωματών τους, τείνουν να είναι πιο γενναίοι (ή απερίσκεπτοι, αν προτιμάτε) από τους Δυτικούς ομολόγους τους. Δεν τρομάζουν εύκολα και τους αρέσει να δείχνουν ότι δεν σκιάζονται. Αλλά αυτό ακριβώς το είδος στάσης είναι που θα έπρεπε να προσέχουν ιδιαίτερα οι επαγγελματίες που αναλαμβάνουν την οργάνωση της ασφάλειας των Ρώσων.


Ειλικρινά, αγανακτώ και μόνο με την σκέψη ότι τόσοι Ρώσοι έχουν σκοτωθεί εξαιτίας της εν λόγω χαλαρής στάσης σε θέματα προσωπικού κινδύνου και ασφάλειας. Ναι, είναι ευγενές να είναι κανείς θαρραλέος, αλλά και το να σκοτώνεται ένας αθώος από έναν μανιακό είναι τουλάχιστον κρίμα. Θα προτιμούσα οι Ρώσοι αξιωματούχοι και πολιτικοί να ήταν κατά τι λιγότερο θαρραλέοι και λίγο πιο προσεκτικοί. Διότι αυτό που συνέβη σήμερα γεννά το ερώτημα: “Ποιος θα την πληρώσει την επόμενη φορά”;

Συμπεράσματα

Αυτό που συνέβη την Τρίτη στην Άγκυρα είναι μια τραγωδία, η οποία γίνεται δύο φορές πιο οδυνηρή λόγω του γεγονότος ότι ίσως να μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Οι τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας πιθανότατα θα συλλάβουν λίγο πολύ όλους όσους γνώριζε σε όλη του τη ζωή ο Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς και θα ανακρίνουν πολλούς. Είμαι αρκετά σίγουρος ότι θα προωθήσουν πολλά από αυτά τα δεδομένα στους Ρώσους, αν μη τι άλλο για να δείξουν πόσο συντετριμμένοι είναι. Δυστυχώς, όμως, τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Ρώσοι έχουν μια μακρά παράδοση μυστικότητας, οπότε ίσως να μην μάθουμε ποτέ ποιος, ή ποιοι, βρίσκονται πραγματικά πίσω από τον Μεβλούτ Μερτ Αϊντιντάς.


Το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι απόλυτα βέβαιος είναι ότι ο Πούτιν δεν πρόκειται να κάνει κάτι "σκληρό", ανεξάρτητα από το ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτή τη δολοφονία. Αν πρόκειται για τακφιριστές, τότε αυτοί που εμπλέκονται σίγουρα θα πεθάνουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Αν, όμως, είναι δουλειά της CIA, οι Ρώσοι θα είναι πολύ πιο προσεκτικοί και ίσως να επιλέξουν να ενεργήσουν με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο, πιθανότατα μέσα στην επόμενη τετραετία διακυβέρνησης. Είναι βέβαιο ότι η δολοφονία του πρέσβη Καρλόφ δεν θα επιτύχει να “εκτροχιάσει” τις κοινές προσπάθειες Ρώσων και Ιρανών να δοθεί κάποιο είδος περιφερειακής λύσης στον πόλεμο στην Συρία, ούτε θα αλλάξει την αποφασιστικότητα των Ρώσων να εμποδίσουν την μετατροπή της Συρίας από τους Αγγλοαμερικανούς σιωνιστές σε άλλο ένα Τακφιριστάν.

Όσον αφορά την Ρωσία και την Τουρκία, εφ’ όσον ο Ερντογάν παραμείνει στην εξουσία, θα εξακολουθήσουν τις προσπάθειές τους για συνεργασία, παρά τις αντίξοες συνθήκες και παρά τις βαθιές και θεμελιώδεις διαφορές τους. Ούτε η Ρωσία, ούτε η Τουρκία (οι οποίες στο παρελθόν έχουν πολεμήσει η μία εναντίον της άλλης σε δώδεκα πολέμους) έχει κάποια άλλη επιλογή.

The Saker


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




17 Δεκ 2016


Ένας από τους βασικότερους κανόνες οποιουδήποτε πολέμου είναι ότι πρέπει να πολεμάς τον εχθρό ώσπου να ηττηθεί, ή να παραδοθεί ή να είναι νεκρός. Αν αφεθείς και επαναπαυθείς τη στιγμή που έχεις το επάνω χέρι, τότε αυτό το σφάλμα σου θα γυρίσει εναντίον σου, όταν ο εχθρός θα σε χτυπήσει πισώπλατα, σε κάποια φάση αργότερα...

Ανάλυση: South Front
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Είναι γνωστό ότι οι τρομοκράτες του ISIS ανακατέλαβαν την αρχαία πόλη της Παλμύρας, την οποία είχαν εδώ και μήνες υπό τον έλεγχό τους οι δυνάμεις του Συριακού Στρατού. Η τρομοκρατική οργάνωση ανέλαβε επίσης τον έλεγχο των θέσεων Μπιγιαράτ και Ντάγουα, αλλά και τις εγκαταστάσεις εξόρυξης πετρελαίου στην Χαϊγιάν, δυτικά της Παλμύρας, μετά από μια σειρά από συγκρούσεις με τον Συριακό Στρατό και τις Εθνικές Δυνάμεις Αεράμυνας (NDF) της Ρωσίας. (Κλικ στον χάρτη για μεγέθυνση.)

Επίσης, οι τρομοκράτες επιτέθηκαν και λεηλάτησαν τα αγροκτήματα στην θέση Κουάντρι και εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση εναντίον των συριακών δυνάμεων στην περιοχή γύρω από την αεροπορική βάση Ταϊφόρ. Ιδιαίτερα σφοδρές ήταν οι συγκρούσεις στην στρατηγική θέση Τιγιάς, κοντά στην αεροπορική βάση Ταϊφόρ, αλλά ο Συριακός Στρατός απέκρουσε τις επιθέσεις του ISIS στην συγκεκριμένη θέση.

Το ISIS ήταν σε θέση να αποσπάσει όλα αυτά τα εδάφη, παρά τις μαζικές αεροπορικές επιδρομές από την Πολεμική Αεροπορία της Συρίας και τις δυνάμεις της Ρωσικής Αεράμυνας. Από το περασμένο Σάββατο μέχρι την Τρίτη, μόνο τα ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη και ελικόπτερα οργάνωσαν πάνω από 150 αεροπορικές επιδρομές εναντίον των τρομοκρατών του ISIS κοντά στην Παλμύρα. Το Σάββατο, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι 11 άρματα μάχης και οχήματα μάχης πεζικού, 31 αυτοκίνητα με βαριά πολυβόλα του ISIS καταστράφηκαν, ενώ σκοτώθηκαν πάνω από 300 τρομοκράτες.

Αυτή τη στιγμή, οι δυνάμεις του Συριακού Στρατού αναδιατάσσονται, ενώ παράλληλα αποστέλλονται ενισχύσεις στην περιοχή δυτικά της Παλμύρας, όπου διεξάγονται προληπτικοί βομβαρδισμοί εναντίον των μονάδων ISIS, πριν ξεκινήσει η αντεπίθεση.

Το ISIS έχει κατορθώσει να αναπτύξει μια ισχυρή δύναμη 4.000 τρομοκρατών στην περιοχή και ετοιμάζεται να συνεχίσει την προέλασή του. Στην Παλμύρα έχει κατασχεθεί από το ISIS ένας αρκετά μεγάλος όγκος στρατιωτικού εξοπλισμού των δυνάμεων του Συριακού Στρατού και των Ρώσων στρατιωτικών συμβούλων του. Μεταξύ αυτών των όπλων είναι και 30 τεθωρακισμένα του Συριακού Στρατού. Το δε ISIS ισχυρίζεται ότι έχει συλλάβει ως ομήρους δεκάδες Σύριους στρατιωτικούς.


Όλες αυτές οι απώλειες εις βάρος των συριακών και των ρωσικών δυνάμεων είναι γεγονός, όπως γεγονός παραμένει και το ότι η Παλμύρα τελεί ξανά υπό τον έλεγχο του ISIS και πολλοί διερωτώνται: Τι έφταιξε;

Η αναδιάταξη και ταχεία προέλαση του ISIS κατορθώθηκε λόγω βασικών σφαλμάτων από την πλευρά των διοικητών των μονάδων του Συριακού Στρατού και της Ρωσικής Αεράμυνας, οι οποίοι είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή της Παλμύρας, αλλά κυριολεκτικά αφέθηκαν να τους καταλάβουν οι τρομοκράτες εξ απίνης. Δεν έδωσαν την δέουσα προσοχή, αφ’ ενός στις δραστηριότητες οχύρωσης και τις διαδικασίες ενίσχυσης των θέσεων με μηχανικό και άλλο εξοπλισμό, και αφ’ ετέρου στην τακτική αναγνώριση και εκτίμηση των δυνάμεων και μέσων των επιτιθέμενων. Ως αποτέλεσμα, οι διοικητές δεν ανέφεραν έγκαιρα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες στην ανώτερη διοίκηση στη Δαμασκό, με αποτέλεσμα η τελευταία να μην έχει σαφή εικόνα του τι συνέβαινε στην Παλμύρα.

Φυσικά, το γεγονός αυτό δεν αίρει με κανέναν τρόπο τις ευθύνες που φέρουν η κεντρική διοίκηση των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων και η Ρωσική Αεράμυνα, η οποία επικουρεί και συμβουλεύει τον Συριακό Στρατό στις επιχειρήσεις του.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που ίσως να ευθύνονται για την διάπραξη τόσο πολλών σφαλμάτων σε μία και μόνο συγκυρία:

1) Μια σειρά εσφαλμένων ενημερώσεων από απομακρυσμένες περιοχές.

2) Αμέλεια στο επίπεδο των αναγνωρίσεων.

3) Η εστίαση του μεγαλύτερου μέρους της προσοχής στην στρατιωτική επιχείρηση για την απελευθέρωση της πόλης του Χαλεπιού.

4) Η ταχεία αναδιάταξη των νέων μονάδων του ISIS από το Ιράκ στη Συρία, καθώς και η συμμετοχή των πιο έμπειρων διοικητών ανώτερου και μέσου επιπέδου του ISIS στην επιχείρηση.

5) Ο απροσδόκητα μεγάλος αριθμός βομβιστών αυτοκτονίας, που συμμετείχαν στην επιχείρηση.

Εν τω μεταξύ, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν στην πόλη του Χαλεπιού, όπου οι κυβερνητικές δυνάμεις του Συριακού Στρατού επανεκκίνησαν την στρατιωτική επιχείρηση ενώ κατέρρεαν οι νέες προσπάθειες από την πλευρά της Ρωσίας για κατάπαυση του πυρός. Ο Συριακός Στρατός και οι σύμμαχοί του απελευθέρωσαν την  Αλ-Ασίλα, το Μαάντι και το Μπαμπ αλ-Μακάμ. Σφοδρές συγκρούσεις έλαβαν επίσης χώρα στο Σεΐκ Σαΐντ. Τελικά, το πρωί της 12ης Δεκεμβρίου, οι συριακές δυνάμεις είχαν και πάλι τον έλεγχο της συγκεκριμένης περιοχής.

Είδαμε τον μεγάλο αριθμό εμπεριστατωμένων σχολίων που συνόδευσαν την πρώτη δημοσίευση αυτού του άρθρου (κάποιων μάλιστα με σημαντικές αναφορές, όπως του σχολιαστή που παρέθεσε την πληροφορία Σύριου δημοσιογράφου, που ανέβασε τελικά Ρώσος συνάδελφός του στο Twitter, σύμφωνα με την οποία Ρώσοι στρατιώτες σε θέσεις σκοπιάς στην Παλμύρα μεθοκοπούσαν σε καθημερινή βάση, την ώρα που έπρεπε να επαγρυπνούν).

'Ετσι, το South Front προχωρά σε νέα ανάρτηση και ανοίγει διάλογο με τους αναγνώστες του, πάντα βάσει του ιδίου ερωτήματος:

Ποιοι παράγοντες θεωρείτε ότι συνέβαλαν στην ανακατάληψη της Παλμύρας από τους τρομοκράτες του ISIS;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


12 Δεκ 2016


Ίσως το ομιχλώδες, για κάποιους, τοπίο των ξαφνικών αναφορών του Ερντογάν σε διεθνείς συνθήκες να μην είναι τελικά και τόσο ομιχλώδες.

Καθώς διαλύεται η ομίχλη, αποσαφηνίζεται επίσης, δίχως περιθώρια αμφιβολίας, ποιων έμπνευση ήταν η κατασκευή μιας δεύτερης διώρυγας της Κωνσταντινούπολης και γιατί.

Κάποιοι παίζουν με επικίνδυνα «εύφλεκτα υλικά» στην περιοχή...

Ανάλυση: Pravda Report 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

«Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ενδέχεται να αυξήσει τη διάρκεια των επιχειρήσεων περιπολίας του στη Μαύρη Θάλασσα έως και τέσσερις μήνες. Επιπλέον, οι Αμερικανοί θα είναι σε θέση να αυξήσουν τον αριθμό των πολεμικών τους πλοίων εκεί, σε περίπτωση που έλθουν αντιμέτωποι με σοβαρές προκλήσεις στην περιοχή». Αυτά δήλωσε σε εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης ο αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, James Foggo.

Επί του παρόντος, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μοντρέ, τα πλοία του Ναυτικού των ΗΠΑ απαγορεύεται να παραμένουν στη Μαύρη Θάλασσα για διάστημα μεγαλύτερο των 21 ημερών. Η Συνθήκη, η οποία επικυρώθηκε το 1936, ρυθμίζει αυστηρά το επιτρεπόμενο διάστημα της παρουσίας στην περιοχή, χωρών που δεν βρέχονται από τη Μαύρη Θάλασσα. Για παράδειγμα, τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα.

Παρ’ όλα αυτά, είναι προφανές ότι το Πεντάγωνο έχει εκδηλώσει δημοσίως την αδιαφορία του για τους διεθνείς κανόνες. Καμία χώρα, ωστόσο, δεν έχει το δικαίωμα να αλλάζει μονομερώς τις διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες. Από γεωγραφική άποψη, οι ΗΠΑ βρίσκονται πολύ μακριά από τη Μαύρη Θάλασσα. Επιπλέον, η χώρα αυτή δεν είναι μέλος της Συνθήκης του Μοντρέ. Και όμως, αυτό δεν εμπόδισε κάποιους Αμερικανούς αξιωματούχους να δηλώσουν επανειλημμένα, ότι οι ΗΠΑ δεν είναι υποχρεωμένες να συμμορφωθούν με τους όρους της Συνθήκης.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι υπουργοί Άμυνας των χωρών του ΝΑΤΟ συζήτησαν τις κινήσεις, μέσω των οποίων θα αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή, σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΝΑΤΟ Dylan White δήλωσε ότι η συμμαχία «αλλάζει τις  προτεραιότητές της». Σύμφωνα με τον Καναδό αξιωματούχο, η συμμαχία σκοπεύει να επικεντρωθεί σε ενέργειες για την αντιμετώπιση της παράνομης διακίνησης ανθρώπων στην Μεσόγειο. Επιπλέον, πρόσθεσε, το ΝΑΤΟ θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στον «περιορισμό των κινήσεων της Ρωσίας» στη Βαλτική και την Μαύρη Θάλασσα.

Είναι γεγονός, ότι τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και το Πεντάγωνο, έχουν το δικαίωμα να διατηρούν πολεμικά πλοία στην Μεσόγειο και την Βαλτική Θάλασσα για όσο χρονικό διάστημα επιθυμούν. Ωστόσο, στη Μαύρη Θάλασσα, οι δυνατότητές τους είναι κατά πολύ περιορισμένες.

Προφανώς, μερικά πρόσωπα και φορείς, που θεωρούν τον εαυτό τους παντοδύναμο, ανυπομονούν να αλλάξουν τους όρους της Συνθήκης. Ωστόσο, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει, διότι στην περίπτωση αυτή, θα απαιτούνταν η ύπαρξη συναίνεσης από όλα τα μέλη της Συνθήκης του Μοντρέ, γεγονός φύσει αδύνατον, δεδομένου του τρέχοντος σκηνικού πολιτικής αντιπαράθεσης στην παγκόσμια σκηνή.

Στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, το ναυτικό της κυριαρχούσε στη Μαύρη Θάλασσα, και αμερικανικά πλοία δεν διακινδύνευαν να πλησιάσουν υπερβολικά κοντά στις ακτές της ΕΣΣΔ. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όμως, η ισορροπία των δυνάμεων στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας ανετράπη τελείως, με αποτέλεσμα ο 6ος Στόλος των ΗΠΑ να νιώθει σχεδόν σαν στο σπίτι του εκεί. Ενδεικτικά, από το 2000 έως το 2015, πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ εισήλθαν στη Μαύρη Θάλασσα 324 φορές, γεγονός το οποίο ισοδυναμεί με 20 εισόδους σε ετήσια βάση. Με λίγα λόγια, είναι δεδομένο πλέον ότι τα πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ διεκδικούν μια μόνιμη παρουσία στην περιοχή.

Επίσης, σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν δική τους βάση στο Μπατούμι της Γεωργίας, μια ναυτική βάση στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας, όπου αμερικανικές φρεγάτες και αντιτορπιλικά φορτωμένα με πυραύλους Τόμαχωκ κατέχουν περίοπτη θέση. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι Αμερικανοί έχουν ανάγκη να διεκδικούν την απόλυτη κυριαρχία παντού, ακόμη και σε περιοχές όπου δεν τους επιτρέπεται από τις διεθνείς συνθήκες.

Πολλά έχουν αλλάξει από την έναρξη της ρωσο-ουκρανικής κρίσης γύρω από την Κριμαία μέχρι σήμερα. Θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί παλιότερα, ότι οι Αμερικανοί θα οργάνωναν την προσομοίωση μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής    επιχείρησης προσγείωσης και κατάληψης θέσεων κοντά στην Οδησσό;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βασίζονται, σε μεγάλο βαθμό, στην υλοποίηση ενός εξαιρετικά φιλόδοξου σχεδίου του Τούρκου προέδρου Ερντογάν. Το έργο αυτό δεν είναι άλλο από την κατασκευή μιας δεύτερης διώρυγας στον Βόσπορο. Το έργο αυτό ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το 2011, θα φέρει την ονομασία «Διώρυγα της Κωνσταντινούπολης» και θα κοστίσει περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η τεχνικός και οικονομικός σχεδιασμός του έργου ολοκληρώθηκαν τον Δεκέμβριο του 2015. Η νέα διώρυγα θα έχει μήκος 43 χιλιόμετρα, πλάτος 500 μέτρα και μέχρι 30 μέτρα βάθος. Οι διαστάσεις της θα είναι τέτοιες, ώστε να επιτρέπουν την διέλευση σούπερ τάνκερς και αεροπλανοφόρων.

Αλλά πάνω απ’ όλα, ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: στην Σύμβαση του Μοντρέ, όπως είναι φυσικό, δεν αναφέρεται λέξη για την νέα διώρυγα της Κωνσταντινούπολης.

Η Άγκυρα έχει δηλώσει πως ευελπιστεί, ότι το νέο αυτό έργο θα αρχίσει να λειτουργεί το 2023.

Εν τω μεταξύ, πολεμικά πλοία του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και συστήματα Bal-Bastion παρακολουθούν ανελλιπώς και έχουν στο στόχαστρό τους ανά πάσα στιγμή όλα τα αμερικανικά πλοία που εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




9 Δεκ 2016


Οι ανησυχίες που εκφράζονται σε διάφορα ΜΜΕ σχετικά με την μετά Renzi εποχή είναι ανυπόστατες και καλά ενορχηστρωμένες από την ΕΕ, της οποίας το "σχέδιο Β" για την Ιταλία είναι ήδη έτοιμο...

Γράφει ο Daniele Pozzati για το Sputnik News
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Μετά την παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουργού Matteo Renzi, έχουν μπει στο τραπέζι διάφορα σενάρια για το τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ο Ιταλός ευρωβουλευτής Marco Zanni και ο ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής καθηγητής Daniele Scalea μίλησαν στο Sputnik News για την πιθανότητα μιας κρίσης τύπου “Ελλάδα No 2” και για τις “παρτίδες” παιχνιδιών εξουσίας που θα παιχθούν μεταξύ της μεταβατικής κυβέρνησης της Ιταλίας, της ΕΕ και των διεθνών δανειστών.

Καθώς ο Ιταλός πρόεδρος Sergio Mattarella δεχόταν την παραίτηση του Renzi στις 5 Δεκεμβρίου, ανέκυψαν τα εξής δύο ερωτήματα:

1) Θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές και αν ναι πότε;
2) Εάν δεν προκηρυχθούν εκλογές, τι είδους μεταβατική κυβέρνηση θα διορίσει ο πρόεδρος Mattarella;

Στην σημερινή κεντροαριστερά πλειοψηφία της ιταλικής βουλής, με επικεφαλής το Δημοκρατικό Κόμμα του Renzi [Partito Democratico (PD)], απομένουν λιγότεροι από 18 μήνες διακυβέρνησης, αφού η θητεία της εξαντλείται στα τέλη Φεβρουαρίου του 2018. Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές έγιναν τον Φεβρουάριο του 2013, με την θητεία της εκάστοτε κυβέρνησης να διαρκεί 5 χρόνια.

O καθηγητής κ. Daniele Scalea, αναλυτής και γενικός διευθυντής του ανεξάρτητου γεωπολιτικού think tank “Istituto di Studi Alti in Geopolitica e Scienze Ausiliarie” (IsAG) θεωρεί ότι το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών είναι κάτι απίθανο.

“Θεωρώ ότι ο πρόεδρος Mattarella θα προτιμήσει να εξαντληθεί κανονικά η τρέχουσα πενταετία, ενώ το κόμμα Partito Democratico (PD) του Renzi διαθέτει το απαιτούμενο ποσοστό ώστε να σχηματίσει ένα νέο συνασπισμό. Προσωπικά, αναμένω μια μεταβατική κυβέρνηση η οποία θα είναι μεν ασθενέστερη από του Renzi, αλλά παρ’ όλα αυτά θα είναι σε θέση να κυβερνήσει για τον υπόλοιπο ένα χρόνο συν”, δήλωσε στο Sputnik News ο Ιταλός καθηγητής.

“Οι υποψήφιοι για τον ρόλο ήδη κατονομάζονται στην Ιταλία. Ένα από τα ονόματα, αυτό του νυν υπουργού Οικονομικών, καθηγητή Pier Carlo Padoan, είναι βέβαιο ότι θα καθησυχάσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, τις Βρυξέλλες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)”, υποστηρίζει ο κ. Scalea. “Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χτυπηθεί από μια κρίση το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας από το 2018, το διάστημα δηλαδή εκείνο, κατά τον οποίο θα ασκεί την εξουσία η μεταβατική κυβέρνηση”.

Σενάριο “Ελλάδα Νο 2”; 

Ο Ιταλός ευρωβουλευτής Marco Zanni, μέλος του Κινήματος των Πέντε Αστέρων (M5S) του Beppe Grillo, δήλωσε στο Sputnik News ότι “οι ανησυχίες που εκφράζονται σε διάφορα ΜΜΕ, σχετικά με την μετά Renzi εποχή, είναι ανυπόστατες και καλά ενορχηστρωμένες από την ΕΕ, της οποίας το "σχέδιο Β" για την Ιταλία είναι ήδη έτοιμο. Θα βιώσουμε άλλη μία τραπεζική κρίση που θα έχουν σχεδιάσει οι ίδιοι, μέσα στα πλαίσια αυτής της φαινομενικά ατέρμονης κρίσης του ευρώ”.

“Όντως θα μοιάζει με σενάριο τύπου “Ελλάδα Νο 2”, διευκρινίζει ο Marco Zanni: “Ο στόχος είναι σαφής και έχει ήδη διατυπωθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Eurogroup και τα μέλη μιας γερμανικής κάστας διανοούμενων: να αναγκάσουν την Ιταλία να μπει σε καθεστώς πτώχευσης υπό την Τρόικα”.

Εάν σας φαίνεται τραβηγμένο το σενάριο, οι μηχανισμοί που θα οδηγήσουν στον στόχο, τον οποίο έθεσαν οι ενδιαφερόμενοι, είναι ήδη αρκετά οικείοι:

“H "στήριξη" της Ιταλίας θα μπορούσε να επιτευχθεί με δύο τρόπους:

1) Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (EΜΣ) θα μπορούσε να "διασώσει" αυτές τις ιταλικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας και απέτυχαν στα τεστ αντοχής του περασμένου καλοκαιριού.

2) Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε να αγοράσει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ιταλικά κρατικά ομόλογα, για να μειωθεί η διαφορά στα επιτόκια επί του δημόσιου χρέους μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας”.

Φυσικά, κανένα από τα δύο είδη μηχανισμού “στήριξης” δεν πρόκειται να παραχωρηθεί με το αζημίωτο. Ούτε πρόκειται να βοηθήσουν στο ελάχιστο οι δανειστές, όπως μας δείχνει με σαφήνεια η περίπτωση της Ελλάδας. Οι δε όροι τους οποίους οι κυβερνήσεις καλούνται να εκπληρώσουν, προκειμένου να λάβουν “βοήθεια” από τον ΕΜΣ ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, περιστρέφονται γύρω από ένα από τα πιο αντιλαϊκά φαινόμενα της εποχής μας: την λιτότητα.

Πολιτικές αυξημένων φορολογικών μέτρων και περικοπών

Τα παραπάνω μας οδηγούν στο σενάριο μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης, την οποία ο  ιταλικός λαός είναι βέβαιο ότι θα μισήσει όσο τίποτε άλλο – μιας λεγόμενης “κυβέρνησης τεχνοκρατών” (“Governo tecnico”). Αυτό ίσως και να οδηγούσε σε μια λαϊκή εξέγερση”, τονίζει ο ευρωβουλευτής κ. Zanni. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο της μετά Renzi εποχής, ο πρόεδρος Mattarella θα διορίσει σε θέσεις υπουργών εμπειρογνώμονες και όχι πολιτικούς.

“Αλλά εάν αυτοί οι εμπειρογνώμονες θα είναι μια έκφραση ισχυρών δυνάμεων, όπως οι διεθνείς δανειστές, θα πρέπει να αναμένουμε τις ίδιες πολιτικές αυξημένης φορολογίας και περικοπών που είχαμε και με την κυβέρνηση Monti”, εξήγησε ο κ. Scalea στο Sputnik News.

Πράγματι, το ιστορικό του “Governo tecnico” του Monti, το οποίο κυβέρνησε την χώρα από τον Νοέμβριο του 2011 έως τον Απρίλιο του 2013, δείχνει ότι οι εν λόγω εμπειρογνώμονες βρίσκονται στις συγκεκριμένες θέσεις, για να υπακούν στις επιταγές λιτότητας της ΕΕ.

Η καλύτερη λύση για τον Renzi

Ένας άλλος τύπος μεταβατικής κυβέρνησης θα ήταν η λεγόμενη “Governo del Presidente” (“Κυβέρνηση του Προέδρου”). Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος της Ιταλικής Γερουσίας και Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας Pietro Grasso θα πάρει την σκυτάλη από τον Renzi, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα σε μια θεσμική λύση, αντί μιας πολιτικής ή τεχνικής.

“Πρόκειται για μια ισχυρή πιθανότητα, την οποία θα κληθεί να διαχειριστεί ο Renzi. Ενώ ο ίδιος θα ασκεί τα καθήκοντα του γραμματέα του κόμματος και ο Grasso του πρωθυπουργού, ο Renzi θα μπορούσε να επηρεάζει την κυβέρνηση, ενώ, ταυτόχρονα, να αποστασιοποιείται από αυτήν, εάν χρειαστεί”, υπογράμμισε ο κ. Scalea.

Εάν όλο αυτό το σενάριο σας ακούγεται μακιαβελλικό, είναι επειδή όντως είναι. Ωστόσο, ακόμη και μια μακιαβελλική παράσταση θα ήταν σίγουρα προτιμότερη από μια νέα (αρχαιο)ελληνικού τύπου τραγωδία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


7 Δεκ 2016


Τιχουάνα, όπως λέμε Λέσβος, αλλά μακριά από τις κάμερες... Βάσει μιας μυστικής συμφωνίας, που δεν δημοσιεύθηκε από κανένα μέσο ενημέρωσης, ορδές νεαρών μεταναστών από την Αφρική και το Πακιστάν καταφθάνουν καθημερινά στο Μεξικό, αφού έχουν διασχίσει άλλες λατινοαμερικανικές χώρες, και περιμένουν να τους χορηγηθεί άσυλο από τις ΗΠΑ για να εισέλθουν στην αμερικανική επικράτεια.

Αρκεί μια ανάγνωση των δεδομένων που παραθέτει το άρθρο και μια ματιά στο βίντεο που ακολουθεί, για να διαπιστώσει κανείς ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες γεωγραφικές περιοχές του κόσμου και καταστάσεις αποκλείεται να είναι συμπτωματική.

Έρευνα: State of the Nation, Judicial Watch και Aaron Lujan
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους μαρτυρίες, σύμφωνα με τα οποίες, ορδές Αφρικανών μεταναστών, αποκλειστικά νέων ανδρών, στεγάζονται σε ειδικά διαμορφωμένα κέντρα σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής και από εκεί προωθούνται βόρεια, μέχρι την μεξικανική μεθοριακή πόλη Τιχουάνα. Όλες αυτές τις εβδομάδες η πληροφορία αυτή παρέμεινε συστηματικά κρυφή και εκτός ειδησεογραφίας, με μόνη εξαίρεση ένα άρθρο της αμερικανικής ιστοσελίδας Judicial Watch.

Εν συνεχεία, πληροφορηθήκαμε ότι οι χιλιάδες αυτοί Αφρικανοί εφοδιάζονται με πλαστά διαβατήρια και περιμένουν να περάσουν τα σύνορα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, βάσει κάποιας μυστικής συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης Ομπάμα και των κυβερνήσεων του Μεξικού και άλλων χωρών της Κεντρικής Αμερικής. Και πάλι τσιμουδιά από τα ΜΜΕ.


Τελικά, η πρώτη φουρνιά από αυτούς τους Αφρικανούς (12.000 περίπου) έχει λάβει την πολυπόθητη έγκριση προκειμένου να εισέλθει στις ΗΠΑ. Οι υπόλοιποι εξακολουθούν να φιλοξενούνται στον ασφυκτικά γεμάτο από έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό Αφρικανών μεταναστών χώρο στην Τιχουάνα, ενώ Μεξικανοί αξιωματούχοι κατηγορούν τις ΗΠΑ για τον υπερβολικά αργό ρυθμό, με τον οποίο οι αρχές της αμερικανικής Υπηρεσίας Μετανάστευσης εγκρίνουν την χορήγηση 50 αδειών εισόδου και ασύλου καθημερινά στην πύλη εισόδου του Σαν Ισίδρο. Όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, αποτέλεσμα είναι να "λιμνάζουν" όλο και περισσσότεροι "πρόσφυγες" στο Μεξικό.

Ελάχιστες (και επεξεργασμένες) λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο προέρχονται από την Υπηρεσία Μετανάστευσης του Μεξικού, Instituto Nacional de Migracion (INM), και δημοσιεύθηκαν αυτή την εβδομάδα σε άρθρο της πρώτης σε κυκλοφορία εφημερίδας της χώρας, El Universal: “Το Μεξικό υφίσταται τις συνέπειες της εισροής ενός κύματος παράνομων Αφρικανών μεταναστών, προφανώς λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει αυτή η ήπειρος, με αποτέλεσμα να έχουν υπερχειλίσει το κέντρο της πόλης Tαπατσούλα του Τσιάπας, και να δημιουργείται πίεση στο κέντρο φιλοξενίας στην Τιχουάνα της Μπάχα Καλιφόρνια,” επισημαίνει το σχετικό άρθρο.

Το ταξίδι των Αφρικανών μεταναστών λένε ότι ξεκινά από την Βραζιλία, αλλά ο νεαρός από το Κονγκό σε αυτό το βίντεο μας πληροφορεί ότι το δικό του ξεκίνησε από το Περού!


Η “Οδύσσεια”, όπως ακούσατε στο παραπάνω βίντεο, μπορεί να διαρκέσει έως και οκτώ μήνες, και γίνεται βάσει μιας πολιτικής ορισμένων νοτιοαμερικανικών χωρών, η οποία επιτρέπει την “ελεύθερη διέλευση” μεταναστών σε ολόκληρη την ήπειρο. Συγκεκριμένα, ο Ισημερινός (Εκουαδόρ), η Κόστα Ρίκα, η Νικαράγουα και ο Παναμάς διευκολύνουν την διαδικασία, μεταφέροντας τα μπουλούκια των παράνομων μεταναστών προς το Μεξικό, βάσει μιας συμφωνίας, η οποία δίνει στο Μεξικό το δικαίωμα να διευκολύνει την είσοδό τους στις ΗΠΑ, όπου και θα είναι σε θέση να ζητούν άσυλο.

Οι Αφρικανοί εισέρχονται ως επί το πλείστον στο Μεξικό μέσω της νότιας μεξικανικής πολιτείας Τσιάπας, η οποία συνορεύει με την Γουατεμάλα. Σύμφωνα με στοιχεία που εξέδωσε η Υπηρεσία Μετανάστευσης του Μεξικού, την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη, 424 Αφρικανοί κατέφθασαν στο κέντρο διέλευσης μεταναστών του Τσιάπας, το οποίο βρίσκεται στην πόλη Ταπατσούλα. Σήμερα, στο κέντρο φιλοξενίας της Τιχουάνα παραμένουν χιλιάδες μετανάστες από αφρικανικές χώρες, κυρίως από το Κονγκό και τη Νότια Αφρική, σε αναμονή για έκδοση ασύλου από τις ΗΠΑ.

“Όσοι δεν έχουν χαρτιά δεν θέλουν να μείνουν στο Μεξικό”, διευκρινίζει το δημοσίευμα. (Όπως κάπου αλλού, όπου κάποιοι τους βάζουν να φωνάζουν “Germany! Germany!”) “Θέλουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους μέχρι να μπουν στην επικράτεια των ΗΠΑ και να ζητήσουν άσυλο με δικαιολογία τις άθλιες συνθήκες ζωής που επικρατούν στην αφρικανική ήπειρο”. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι αρχές στην Τιχουάνα προσφέρουν στήριξη στους μετανάστες από το  Κονγκό, τη Νότια Αφρική, την Σομαλία, την Γκάνα και το Πακιστάν (είναι κι αυτό στην αφρικανική ήπειρο;) προκειμένου να διευκολυνθεί η είσοδός τους στις ΗΠΑ μέσω του κέντρου διέλευσης στο Σαν Ισίδρο. Από το Σαν Ισίδρο περνάει ο μεγαλύτερος όγκος οχημάτων στα χερσαία σύνορα μεταξύ του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και της Τιχουάνα του Μεξικού.


Από την πλευρά της, η κυβέρνηση Ομπάμα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για την προώθηση διαφόρων προγραμμάτων αμνηστίας από την πίσω πόρτα. Τα προγράμματα αυτά περιλαμβάνουν την επ’ αόριστον επέκταση της εφαρμογής ενός ανθρωπιστικού μέτρου, σχεδιασμένου με τέτοιο τρόπο, ώστε να προστατεύει προσωρινά τους παράνομους μετανάστες από την απέλαση σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης.

Το εν λόγω μέτρο είναι γνωστό ως Προσωρινό Καθεστώς Προστασίας (TPS) και τα τελευταία χρόνια οι μετανάστες από διάφορες χώρες της Αφρικής το έχουν εκμεταλλευθεί κατάλληλα. Συνεπώς, το πρωτόγνωρο αυτό είδος εισροής δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Στην Γουινέα, την Λιβερία και την Σιέρα Λεόνε το Προσωρινό Καθεστώς Προστασίας (TPS) ισχύει από το 2014, με αφορμή τις παρατεταμένες συνέπειες του ιού Έμπολα, ενώ στις αρχές του 2016, ο Αμερικανός υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Τζέι Τζόνσον το παρέτεινε. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ προέβαλε ως δικαιολογία για την παράταση την “διαρκή προσπάθεια για επανάκαμψη” την οποία καταβάλλουν οι αφρικανικές χώρες.

Το περασμένο καλοκαίρι ο Τζόνσον παρέτεινε το Προσωρινό Καθεστώς Προστασίας (TPS) για τους Σομαλούς έως τις 17 Μαρτίου του 2017, γεγονός το οποίο ενδεχομένως να δικαιολογεί την απότομη αύξηση εισροής μέσω της Λατινικής Αμερικής.

Σύμφωνα με την σχετική επίσημη δήλωση του Αμερικανού υπουργού, η παράταση ήταν δικαιολογημένη, επειδή οι συνθήκες στη Σομαλία, οι οποίες κάνουν αναγκαία την επιβολή του Προσωρινού Καθεστώτος Προστασίας, εξακολουθούν να ισχύουν:  
“Εξακολουθούμε να παρατηρούμε μια σημαντική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στη Σομαλία λόγω των συνεχιζόμενων ενόπλων συγκρούσεων, γεγονός το οποίο ενδεχομένως να αποτελέσει σοβαρή απειλή για την προσωπική ασφάλεια των  Σομαλών υπηκόων, καθώς και κάποιες ακραίες συνθήκες στη χώρα, οι οποίες εμποδίζουν τους Σομαλούς από το να επιστρέψουν στην χώρα τους, λόγω έλλειψης ασφάλειας”.
Όλα αυτά από την χώρα που χρόνια τώρα οπλίζει διάφορους αντάρτες στην Σομαλία!

Ο υπουργός δεν παρέλειψε, φυσικά, να διαβεβαιώσει τους Αμερικανούς πολίτες ότι “η άδεια που δόθηκε σε επιλεγμένους υπηκόους της υπήκοοι Σομαλίας να παραμείνουν προσωρινά στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αντίθετη προς το εθνικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών”.

Στο βίντεο του Aaron Lujan που ακολουθεί, προσέξτε το χαρακτηριστικό μπλαζέ ύφος του “πρόσφυγα” από το Κονγκό, ο οποίος έμαθε λίγα ισπανικά, αρκετά για να δηλώσει ότι δεν τον ενδιαφέρει να ζητήσει πολιτικό άσυλο και δεν υπάρχει κανένα θέμα εισόδου του στις ΗΠΑ, αφού ήδη κάποιοι τον εφοδίασαν με πλαστά χαρτιά. Στο τέλος δεν παραλείπει και το γνωστό μας από την Ευρώπη “μήνυμα” με τον τεντωμένο αντίχειρα. Το βίντεο τελειώνει με έναν πίνακα με τους δείκτες τρομοκρατικών δραστηριοτήτων σε διάφορες χώρες:





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


4 Δεκ 2016


Γράφει ο Peter Volgin για το περιοδικό A-Specto 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Όπως πολλοί από εσάς ίσως θυμάστε, στις 24 Νοεμβρίου, σύμφωνα με ρεπορτάζ του γαλλικού πρακτορείου AFP και άλλων μέσων, περίπου 2.000 λαθρομετανάστες πυρπόλησαν το μεγαλύτερο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων της Βουλγαρίας, στην πόλη Χαρμανλί, όπου φιλοξενούνται 3.000 περίπου, κυρίως Αφγανοί. Η εκπρόσωπος της τοπικής αστυνομικής διεύθυνσης στο Χαρμανλί, Νίνα Νικόλοβα, δήλωσε ότι οι λαθρομετανάστες ανακοίνωσαν μέσω ΜΚΟ, ότι διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι τέθηκε σε καραντίνα το στρατόπεδο λόγω επιδημίας ψώρας.

Από τους 250 αστυνομικούς, πυροσβέστες και χωροφύλακες που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους εξεγερμένους, τουλάχιστον 24 τραυματίστηκαν, ενώ 400 μετανάστες συνελήφθησαν κατά τη σύγκρουση αστυνομίας – μεταναστών. Κατά την διάρκεια των συγκρούσεων, όπου συμμετείχαν οι περισσότεροι από τους φιλοξενούμενους Αφγανούς, οι εξεγερμένοι έκαψαν λάστιχα και λιθοβόλησαν  αστυνομικούς  και πυροσβέστες.

Λόγω της μεγάλης έκτασης των επεισοδίων, ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, Μπόικο Μπορίσοφ, ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Ουγγαρία. Ο Μπορίσοφ ανακοίνωσε ότι όλοι όσοι συμμετείχαν στις βίαιες συγκρούσεις θα  μεταφερθούν σε κλειστό στρατόπεδο, το οποίο ευελπιστεί ότι θα αρχίσει να λειτουργεί τον Δεκέμβριο, ενώ ενημέρωσε τους εκπροσώπους των ΜΜΕ ότι: “Βάσει της συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και Αφγανιστάν, που θα τεθεί σε εφαρμογή στις αρχές Δεκεμβρίου. θα ξεκινήσει η διαδικασία απέλασης Αφγανών μεταναστών στη χώρα καταγωγής τους”.

Μετά τις βίαιες συγκρούσεις, συνελήφθησαν περισσότεροι από 400 αιτούντες άσυλο, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν βίαια για το γεγονός ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε πλαστικές σφαίρες και κανόνια νερού, προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση, μέχρι που κατέστρεψαν τελικά ένα από αυτά τα κανόνια νερού της αστυνομίας.


“Έχουμε στ’ αλήθεια κράτος;” Δεν είναι λίγοι στη Βουλγαρία που έθεσαν αυτό το ερώτημα, καθώς αντίκριζαν τους Αφγανούς λαθρομετανάστες στο κέντρο φιλοξενίας του Χαρμανλί να χτυπάνε αστυνομικούς με πέτρες και ξύλα, να καίνε λάστιχα και να συνθλίβουν ό,τι έβλεπαν μπροστά τους.

Όσοι καταστρέφουν και διαπράττουν εμπρησμό – ανεξάρτητα από το αν είναι Βούλγαροι, Αφγανοί, από την Ζανζιβάρη ή την Ερυθραία – θα πρέπει να τιμωρούνται. Και σε αυτή την περίπτωση, το γνωστό κλισέ των “φτωχών προσφύγων” είναι εντελώς αδόκιμο, αφού εκείνοι οι οποίοι συμπεριφέρθηκαν σαν ηλίθιοι δεν ήταν πρόσφυγες από τον πόλεμο της Συρίας. Απ’ εναντίας, οι πρόσφυγες από την Συρία προσπάθησαν να σταματήσουν τα βίαια επεισόδια. Υπεύθυνοι για τους βανδαλισμούς ήταν κάποιοι που έχουν αποφασίσει ότι, αντί να ζουν στην πατρίδα τους το Αφγανιστάν, είναι πολύ καλύτερο να ταξιδέψουν για τη Γερμανία. Γιατί να μην το κάνουν, άλλωστε, την στιγμή που η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ τους προσκάλεσε; Και επειδή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προέκυψαν απροσδόκητα εμπόδια στα σχέδιά τους, οι βάνδαλοι αποφάσισαν να διοχετεύσουν την οργή τους σε ό,τι βρισκόταν κοντά τους.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο βανδαλισμός τιμωρείται ακόμα και στις πιο ανεκτικές χώρες. Στις εύνομες χώρες, θα πρέπει να τιμωρείται αμέσως. Εάν οι βάνδαλοι διαφεύγουν της τιμωρίας που θα πρέπει κανονικά να τους επιβληθεί, τότε το κράτος απλά δεν υπάρχει. Με άλλα λόγια, το κράτος μπορεί να υπάρχει στα χαρτιά, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς απόν. Το σπασμένο κανόνι νερού εκείνη την ημέρα των επεισοδίων είναι ένα σύμβολο αυτής της απουσίας.

Φυσικά, το κράτος δεν απουσιάζει μόνο όταν πρέπει να εφαρμόσει το νόμο. Έχει παραιτηθεί από τους κυριότερους και ζωτικότερης σημασίας τομείς της βουλγαρικής πραγματικότητας. Ή μήπως θα ήταν πιο ακριβές να πούμε ότι απομακρύνθηκε δια της βίας; Κατά το τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, μας έλεγαν συνεχώς ότι το κράτος είναι κάτι πάρα πολύ κακό και πως, αν θέλουμε να ζούμε καλά, θα πρέπει να έχουμε όσο γίνεται λιγότερα πάρε-δώσε με το κράτος. Μας διαβεβαίωναν επίσης, ότι οι λειτουργίες του κράτους θα εκτελούνταν στην εντέλεια από τις αγορές και εκείνο το φανταστικό τίποτε που ονομάζεται “κοινωνία των πολιτών”. Αυτά τα μαγικά ξόρκια μπορεί να ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτιά κάποιων, αλλά οι όποιες προσπάθειες για την εφαρμογή τους αποδείχθηκαν τελικά το απόλυτο φιάσκο.


Η αποτυχημένη βουλγαρική μετάβαση στο επιβεβλημένο όραμα της παγκοσμιοποίησης είναι η σαφέστερη απόδειξη για το γεγονός ότι ούτε οι αγορές, ούτε η “κοινωνία των πολιτών”, ήταν σε θέση να υποκαταστήσουν το παραγκωνισμένο κράτος. Η σκόπιμη δυσφήμηση όλων των θεσμικών οργάνων είχε ως αποτέλεσμα, οι πολίτες που απασχολούνται στις υπηρεσίες αυτές να γίνουν απαθείς και απρόθυμοι να αναλάβουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Παρατηρήστε τα όργανα επιβολής του νόμου καθώς στέκονται μπροστά από ένα ορμητικό πλήθος. Πολλοί από αυτούς δεν εφαρμόζουν τον νόμο διότι φοβούνται, όχι αβάσιμα, ότι αύριο θα βρεθεί κάποιος που ονομάζεται “υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” να τους κατηγορήσει για ξενοφοβία, ρατσισμό, φασισμό, ενώ συγχρόνως διάφορα μέσα ενημέρωσης που υποστηρίζονται από τους ίδιους ξένους χορηγούς, μεταξύ των οποίων και η ΜΚΟ ‘Defendants of Law’ (“Κατηγορούμενοι του Νόμου”), θα επαναλάβουν εκστατικά την ίδια συκοφαντική διαδικασία.

Είναι πολύ ενδιαφέρον το πώς η βρώμικη αυτή συμβίωση των μέσων ενημέρωσης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενεργοποιείται με τέτοιο πάθος, όταν επιβάλλεται η αθώωση μεταναστών για την βίαιη συμπεριφορά τους, αλλά οι ίδιοι αυτοί “συνέταιροι” σιωπούν όταν θα έπρεπε κανονικά να προστατεύσουν τους συνταξιούχους, τους φτωχούς, τους αρρώστους και όλους τους άλλους αδικημένους και πάσχοντες συμπατριώτες μας.

Μήπως αυτό συμβαίνει επειδή ο κύριος στόχος είναι η υποκατάσταση των σημαντικότερων προβλημάτων που απασχολούν κάθε κοινωνία, όπως εκείνων της ανισότητας, της κοινωνικής αδικίας και της εκμετάλλευσης, με εντελώς τεχνητά προβλήματα, όπως η πολυπολιτισμικότητα, η σεξουαλική ταυτότητα και η “ρητορική του μίσους”;

Γενικά, η “ατζέντα” την οποία μας επιβάλλουν με το ζόρι οι κάθε λογής άνωθεν δυνάμεις δεν έχει καμία σχέση με τα ζωτικά προβλήματα των απλών πολιτών. Τους απλούς πολίτες τους απασχολεί το αν θα βρουν δουλειά και όχι τι είναι ή δεν είναι “πολιτικά ορθό”, στο άκουσμα μιας λέξης που χρησιμοποίησε ένας κάποιος. Οι απλοί πολίτες ανησυχούν μήπως τα παιδιά τους γίνουν θύματα επιθέσεων και δεν νοιάζονται για “προοδευτικές” σαχλαμάρες, του τύπου “σεβαστείτε τα ανθρώπινα δικαιώματα των διαφορετικών”.

Τα δικαιώματα των διαφορετικών, αγαπητοί “προοδευτικοί”, εκτείνονται μέχρι εκείνου του σημείου όπου δεν παραβιάζονται τα δικαιώματα του υπόλοιπου πληθυσμού. Την στιγμή που αρχίζεις να επιδίδεσαι σε βανδαλισμούς, συμμετέχεις σε εμπρησμoύς, χτυπάς την αστυνομία, θα πρέπει να είσαι και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος. Η ταυτότητα της “διαφορετικότητας” δεν σε αθωώνει.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


26 Νοε 2016

  Αιφνιδιαστική δράση από τους γνωστούς Σιλοβίκι (“ανθρώπους της Ασφάλειας”) του Πούτιν. Ο υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης, που συνελήφθη για διαφθορά, ήταν ένας από τους γνωστότερους “φιλελεύθερους” αξιωματούχους της κυβέρνησης

Γράφει ο Saker για την ειδησεογραφική ιστοσελίδα The Unz Review
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ενώ ο κόσμος είχε στραμμένη την προσοχή του στην έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν έκανε κάτι που εξέπληξε τους πάντες: συνέλαβε τον Αλεξέι Ουλιουκάεφ, υπουργό Οικονομικής ανάπτυξης της κυβέρνησης Μεντβέντεφ, με την κατηγορία του εκβιασμού και της δωροδοκίας. Ο Ουλιουκάεφ, του οποίου το τηλέφωνο παρακολουθούνταν από τις ρωσικές Υπηρεσίες Ασφαλείας από το περασμένο καλοκαίρι, συνελήφθη νύχτα, με 2.000.000 δολάρια ΗΠΑ στην κατοχή του. Ο Πούτιν τον απέλυσε επίσημα το επόμενο πρωί.

Σύμφωνα με επίσημες ρωσικές πηγές, ο Ουλιουκάεφ απαίτησε το ποσό των δύο εκατομμυρίων δολαρίων και τελικά δωροδοκήθηκε, σε αντάλλαγμα για μια αξιολόγηση που οδήγησε στην απόκτηση από την Rosneft (της γνωστής κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας - κολοσσού) του 50% των μετοχών της Bashneft (ενός άλλου πετρελαϊκού κολοσσού).
Προφανώς, ο Αλεξέι Ουλιουκάεφ επιχείρησε να απειλήσει τον Ιγκόρ Σέτσιν, ο οποίος, εκτός από πρόεδρος της Rosneft, είναι και άτομο το οποίο πρόσκειται στον Βλαντίμιρ Πούτιν και τις ρωσικές Υπηρεσίες Ασφαλείας και Πληροφοριών.

Ναι, σωστά διαβάσατε: σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, μια κρατική εταιρεία επιχείρησε να δωροδοκήσει μέλος της κυβέρνησης. Τι να σημαίνει, άραγε, αυτό; Αλλά και το άλλο; Το γεγονός ότι οι τηλεφωνικές συνομιλίες ενός ανώτερου αξιωματούχου της κυβέρνησης καταγράφονταν, αλλά και όλες οι μετακινήσεις του παρακολουθούνταν από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) για πάνω από ένα χρόνο, τι να σημαίνει;

Στα μάτια ενός απλού παρατηρητή, όλα αυτά είναι ακατανόητα και οι ρωσικές αρχές το γνωρίζουν καλά. Αλλά αυτή εξακολουθεί να είναι η επίσημη εκδοχή. Όμως, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Μήπως με την κίνησή του αυτή ο Πούτιν επιχείρησε να στείλει σε κάποιους ένα μήνυμα;

Μα φυσικά!

Θυμάστε τον διεφθαρμένο υπουργό Άμυνας Ανατόλι Σερντιούκοφ; Στην περίπτωσή του, πρώτα του ανακοινώθηκε η απόλυσή του και μετά συνελήφθη. Αυτή τη φορά, συνελήφθη νύχτα ένα άλλος αξιωματούχος της κυβέρνησης. Μάλιστα, έγιναν όλα τόσο αιφνιδιαστικά, που τις πρώτες ώρες μετά την σύλληψή του, οι υφισταμενοί του προσπαθούσαν, αλλά ήταν αδύνατο να έλθουν σε επαφή μαζί του και δεν είχαν ιδέα για το τι είχε συμβεί. Έγινε κάποιο λάθος; Κάθε άλλο, θα έλεγα.

Ο τρόπος με τον οποίο συνελήφθη ο Αλεξέι Ουλιουκάεφ είχε σχεδιαστεί προσεκτικά, έτσι ώστε να ενσταλάξει όσο το δυνατόν περισσότερο φόβο και ανασφάλεια σε όλους τους υπόλοιπους “πεμπτοφαλαγγίτες” που κατέχουν ακόμη κάποιες θέσεις στην κυβέρνηση, αφού για πολλούς και διάφορους λόγους, ο Ουλιουκάεφ αποτελούσε πρότυπο όλων εκείνων που τάσσονται υπέρ της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης” (προσώπων μέσα στο Κρεμλίνο, τα οποία επιθυμούν την ενσωμάτωση της Ρωσίας σε ένα διεθνές σύστημα ασφαλείας που θα τελεί υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ). Ο Ουλιουκάεφ ήταν γνωστός φιλελεύθερος, όπως ακριβώς ο Νικήτα Μπέλιχ, κυβερνήτης της περιφέρειας του Κίροφ, του οποίου το όνομα έκανε τον γύρο του κόσμου τον περασμένο Ιούνιο, όταν συνελήφθη με την κατηγορία δωροληψίας  400.000 ευρώ.

Θα τολμούσα να πω, μάλιστα, ότι ο Ουλιουκάεφ θεωρείται το απόλυτο σύμβολο των οπαδών της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης” και πιστό μέλος της “κλίκας” των Ρώσων  “φιλελεύθερων” (όρος που ουσιαστικά σημαίνει τους “συναινούντες με την Ουάσιγκτον”). Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με τους Εγκόρ Γκαϊντάρ και Αλεξέι Κούντριν, αλλά τελικά “εκπαραθυρώθηκε” από τους “Siloviki” ή “ανθρώπους της Ασφάλειας”, δηλαδή τα κορυφαία στελέχη των λεγόμενων “υπουργείων εξουσίας” (Άμυνας, Εσωτερικών και Εθνικής Ασφάλειας).

Αυτό αμέσως αναγνωρίστηκε θετικά από όλους. 

Ο πρωτότυπος τίτλος ενός κύριου άρθρου της δημοφιλούς ιστοσελίδας Gazeta.ru ήταν σαφέστατος: “Οι Siloviki ξήλωσαν τον Ουλιουκάεφ”, ενώ το σχετικό άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία που απεικόνιζε τους βασικούς συντελεστές αυτής της “πράξης του δράματος”, η οποία οδήγησε στην σύλληψη του Ουλιουκάεφ, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Σεργκέι Κορόλεφ, προϊστάμενος της υπηρεσίας Οικονομικής Ασφάλειας της FSB.

Τον Απρίλιο είχα κάνει μια πρόβλεψη: ότι σχεδιαζόταν ένα κύμα εκκαθάρισης κυβερνητικών στελεχών. Οφείλω να ομολογήσω πως περίμενα να είχε συμβεί νωρίτερα. Προφανώς, ο Πούτιν αποφάσισε να αναλάβει δράση σε αυτή ακριβώς την συγκυρία, που ο “θείος Σαμ” είναι απασχολημένος με τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Αν αυτή είναι όντως η αιτία για την καθυστέρηση στο χρονοδιάγραμμα, αυτό μας λέει πολλά για το μέγεθος της επιρροής που εξακολουθούν να ασκούν οι ΗΠΑ στην Ρωσία. Ορισμένοι παρατηρητές σχολίασαν το γεγονός, υπογραμμίζοντας ότι η σύλληψη του Ουλιουκάεφ πραγματοποιήθηκε μετά την τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν και υπονοώντας ότι ο Τραμπ ίσως έδωσε στον Πούτιν το πράσινο φως για τη σύλληψη. Αυτό, φυσικά, δεν είναι παρά μια ανόητη εικασία, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι όλα όσα κάνουν τον Πούτιν να φαίνεται κακός είναι τέλεια για το “προσωπικό” της 5ης φάλαγγας.

Ο κατάλογος των πιθανών “υποψηφίων” για “καρατόμηση” στην επόμενη φάση εκκαθάρισης είναι μεγάλος και περιλαμβάνει ονόματα όπως αυτό του Υπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ Αρκάντι Ντβορκόβιτς, του Α’ Αναπληρωτή Πρωθυπουργού Ιγκόρ Σουβάλοφ, της Διοικητού της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας Ελβίρα Ναμπιούλινα, του Υπουργού Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ και φυσικά, του ίδιου του πρωθυπουργού Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Ο Ουλιουκάεφ ήταν μόνο ένας μεταξύ πολλών, αλλά δεν παύει να είναι στόχος υψηλού επιπέδου και ο τρόπος με τον οποίο συνελήφθη σίγουρα θα έχει προκαλέσει μια κάποια ανατριχίλα σε όλους τους υπόλοιπους πεμπτοφαλαγγίτες στο Κρεμλίνο. Το ίδιο το γεγονός ότι το τηλέφωνό του παρακολουθούνταν για τόσο μεγάλο διάστημα τους είναι αδιανόητο και σαφώς επισημαίνει το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής από τις εκκαθαρίσεις του Πούτιν. 
Αυτό το γεγονός, από μόνο του, είναι όντως μια πολύ ευπρόσδεκτη αλλαγή: κάθε μέλος της κυβέρνησης Μεντβέντεφ έχει πλέον λάβει την προειδοποίηση, ότι η ζωή του / της τελεί πλέον υπό τον στενό έλεγχο της FSB.

Πραγματικά, δεν έχει και τόση σημασία τι θα συμβεί στον Ουλιουκάεφ στην επόμενη φάση. Θα προσαχθεί κανονικά, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, πλέον η υπόθεσή του θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω και, στη συνέχεια, Ουλιουκάεφ θα εμφανιστεί ενώπιον της δικαιοσύνης. (Τώρα κρατείται απλά και θα τελεί υπό κατ’ οίκον περιορισμό για τους επόμενους δύο μήνες). Δυνητικά, θα αντιμετωπίσει ποινή 15ετούς κάθειρξης και θα του επιβληθεί πρόστιμο που ισοδυναμεί με 70 φορές το ποσό της δωροδοκίας που αποδέχθηκε. Αν κρίνουμε από την περίπτωση του Σερντιούκοφ, ο οποίος κατόρθωσε να διαφύγει την έκτιση της ποινής κάθειρξης που του επιβλήθηκε, χάρη στο προεδρικό Διάταγμα Αμνηστίας που υπεγράφη την 20η επέτειο του ρωσικού Συντάγματος, ο Πούτιν φαίνεται απρόθυμος να επιβάλει οποιαδήποτε μορφή τιμωρίας ποινής στους εχθρούς του. Αλλά ακόμη και αν ο Ουλιουκάεφ δεν θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τον καθαρό αέρα της τάιγκα της Σιβηρίας, η καριέρα του ως εξουσιοκάπηλου έχει οριστικά τελειώσει, και αυτό είναι το μόνο που πραγματικά έχει σημασία για τον Πούτιν.

Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι ότι, εν μία νυκτί, ένα κορυφαίο μέλος του ρωσικού υπουργικού συμβουλίου οδηγήθηκε από το υπουργικό γραφείο του σε ένα κελλί κράτησης και ότι απολύτως κανείς δεν το είχε προβλέψει ή θα μπορούσε να έκανε κάτι για να το εμποδίσει. 
Για άλλη μια φορά έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση δράσης 100% σε “στυλ Πούτιν”: χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, χωρίς καν υπαινιγμούς, είχαμε μια αιφνιδιαστική ενέργεια με άμεσο αποτέλεσμα. Η “γραφή” Πούτιν διακρίνεται με ευκρίνεια σε κάθε στάδιο και κάθε χειρισμό αυτής της υπόθεσης.

Όσο για τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας σε αυτή τη σύλληψη, ήταν απόλυτα προβλέψιμες, ειδικά αφού πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας δήλωσαν στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ότι οι Αρκάντι Ντβορκόβιτς και Αντρέι Μπελούσοφ τελούσαν επίσης υπό παρακολούθηση. Ο Ανατόλι Τσουμπάις, για παράδειγμα, δήλωσε “σοκαρισμένος όσο ποτέ”. Ακόμη εντονότερη ήταν η αντίδραση του πρωθυπουργού Μεντβέντεφ, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: “Tην εξέλιξη αυτή ήταν αδύνατον να την διανοηθώ”.

Απομένει να δούμε τώρα την αναπόφευκτη αντίδραση των μελών της κλίκας της “Ατλαντικής ολοκλήρωσης”. Εάν πραγματικά αισθάνονται ηττημένοι, θα αρκεστούν σε δηλώσεις γύρω από την ανάγκη “καταπολέμηση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα” και γενικά θα υιοθετήσουν χαμηλό προφίλ. Εάν όμως εξακολουθούν να έχουν μαχητικές διαθέσεις, θα καταγγείλουν τον Πούτιν για καταστολή “σταλινικού τύπου”, θα γράφουν για μια επιστροφή στην εποχή των “εκκαθαρίσεων του 1930”, για μια “νέα εκστρατεία τρόμου” εναντίον της δημοκρατίας, κλπ, κλπ. Τα δε MME της Δύσης, που δεν έχουν άλλο κίνητρο από το κέρδος, θα περιγράψουν το πώς η ρωσική “μυστική αστυνομία” κυνηγάει τους “επιχειρηματίες” και θα αναλύσουν τους τρόπους με τους οποίους η καταδίωξη αυτή θα συμβάλει στην τελική καταστροφή της ρωσικής οικονομίας. Στην ουσία, μια από τα ίδια που όλοι πάνω-κάτω διαβάσαμε, όταν ο Πούτιν αποσυναρμολόγησε τους περίφημους “επτά τραπεζίτες” (“semibankirshchina”). Όπως λέει ο Έλτον Τζων σ’ ένα τραγούδι του, κι αυτήν την ταινία την έχουμε δει... 


Όσο για τους εθνικιστές, οι οποίοι μισούν θανάσιμα τον Πούτιν, θα πουν πως  γίνονται “πολύ λίγα και πολύ αργά”. Χρόνια διαμαρτύρονται για την διαφθορά και το γεγονός ότι δεν έχουν γίνει ποτέ έρευνες για την δράση ανώτερων αξιωματούχων, αλλά σήμερα που πραγματοποιείται η ευχή τους, αυτοί για άλλη μια φορά θα επαναλάβουν το τροπάρι τους: ότι γίνονται “πολύ λίγα και πολύ αργά”. Ωστόσο, δεν έχει σημασία, αφού στα μάτια της ρωσικής κοινής γνώμης, τα άτομα αυτά διαθέτουν τόση αξιοπιστία όση και τα φιλοδυτικά κόμματα “Iabloko” και “Parnass”.

Αντίθετα, τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλοι οι σοβαροί πολιτικοί σχολιαστές αποδίδουν στον Πούτιν τα εύσημα για την πρόσφατη κίνησή του. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου ότι για πολλούς μήνες αυτά τα ίδια μέσα διαμαρτύρονταν έντονα  για το “οικονομικό μπλοκ της κυβέρνησης”, γεγονός που αποδεικνύει την ύπαρξη φιλοαμερικανικής 5ης φάλαγγας στο εσωτερικό της κυβέρνησης Μεντβέντεφ. Κυριολεκτικά όλοι οι έγκριτοι πολιτικοί σχολιαστές επεσήμαιναν και έκαναν έκκληση υπέρ της εκκαθάρισης αυτού του “οικονομικού μπλοκ” και μιας ριζικής αλλαγής στις οικονομικές πολιτικές της Ρωσίας. Ήδη ένας από τους υψηλόβαθμους απατεώνες εκπαραθυρώθηκε. Καλή αρχή, αν και δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις για το γεγονός ότι θα “καρατομηθούν” κι άλλοι, ούτε για το ότι η οικονομική πορεία της Ρωσίας θα αποδεσμευθεί επιτέλους από τις συναινετικές πολιτικές με την Ουάσιγκτον και ότι θα αντικατασταθεί με την τόσο αναγκαία πολιτική εσωτερικής ανάπτυξης. Αλλά από την άλλη πλευρά, γνωρίζοντας καλά τις τακτικές του Πούτιν, δεν θα πρέπει να αναμένουμε κάποιες τυπικές ενδείξεις για αλλαγή πλεύσης, αλλά μόνο δράση.

Στη Ρωσία ισχύει ό,τι ακριβώς ισχύει και στις ΗΠΑ: η αλλαγή προσώπων είναι πολύ πιο εύκολη από ό,τι η αλλαγή του συστήματος. Ωστόσο, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί πραγματική αλλαγή είναι μια διαδικασία αλλαγής του συστήματος, και όχι των προσώπων. Μέχρι στιγμής, ο Πούτιν έχει καταφέρει μόνο να διώξει κάποια από τα χειρότερα στοιχεία και (αυτό είναι προς τιμήν του) να τους αντικαταστήσει με πρόσωπα που διαθέτουν ηθική ακεραιότητα. Τώρα που η απειλή ενός πολέμου με τις ΗΠΑ δείχνει να έχει κάπως μειωθεί και ο “θείος Σαμ” θα είναι απασχολημένος με τις δικές του εσωτερικές διαμάχες, ευελπιστώ ότι ο Πούτιν να πάρει επιτέλους κάποια δραστικά μέτρα, τα οποία θα απαλλάξουν την Ρωσία από κάποιους τύπους που συναινούν με την Ουάσιγκτον και να φροντίσει την αντικατάστασή τους με πραγματικούς πατριώτες, οι οποίοι θα συντελέσουν στο να γίνει η Ρωσία μια πραγματικά κυρίαρχη χώρα σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στο οικονομικό.

The Saker




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου