Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιουλ 2017


«ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις. τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ τοῦ μάννα τοῦ κεκρυμμένου, καὶ δώσω αὐτῷ ψῆφον λευκὴν καὶ ἐπὶ τὴν ψῆφον ὄνομα καινὸν γραμμένον ὃ οὐδεὶς εἶδεν εἰ μὴ ὁ λαμβάνων» (Αποκάλυψις, 2, 17)
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίμαχο ἐδάφιο τοῦ Ἰωάννη ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε. Ἕνα νέο ὄνομα, λέει, θὰ ἐμφανισθῆ, ποὺ μόνο λίγοι γνωρίζουν. Τί σημαίνει αὐτό; Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἐπανειλημμένως καταγράφει ἡ Ἱστορία. Κάθε τόσο ἐμφανίζεται στὸ προσκήνιο κάποιος, ἄγνωστος μέχρι τότε, ποὺ θέτει μὲ τὴν δράση του καινούργιους ὅρους στὰ διεθνῆ τεκταινόμενα. Ὅλοι νομίζουν ὅτι τὸ ἴδιο τὸ ἐξελισσόμενο πολιτικὸ περιβάλλον καὶ ἡ συνεχὴς ἀνάγκη ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἐσαεὶ μεταβαλλόμενων μέσων καὶ σχέσεων παραγωγῆς, ἀναδεικνύει κάθε τόσο καὶ μιὰ καινούργια προσωπικότητα, ποὺ παρουσιάζεται στὴν διεθνῆ πολιτικὴ σκηνὴ γιὰ νὰ ἐπιβάλη τὶς ἀπαραίτητες ἀλλαγὲς ποὺ ὠθοῦν τὴν κοινωνία στὴν μετεξέλιξή της.

Τὰ πράγματα ὅμως δὲν εἶναι πάντοτε ὅπως πιστεύουμε. Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ… ἐπαναστάτες, ποὺ κάθε τόσο ξεφυτρώνουν ἀπὸ τὸ πουθενά, οὐσιαστικὰ ἀναπαράγονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ διεθνὲς κατεστημένο, γιὰ νὰ προωθήσουν τὴν ἐξέλιξη τοῦ Σχεδίου. Τὰ πάντα εἶναι προαποφασισμένα καὶ δρομολογημένα στὰ βασικά τους σημεῖα. Ἁπλῶς, κάθε φορὰ ποὺ χρειάζεται νὰ περάσουν στὴν ἑπόμενη φάση, κάποιος ἀναλαμβάνει νὰ παίξη τὸν ρόλο τοῦ «ἐπαναστάτη». Κι αὐτὸς ὁ κάποιος μόνο τυχαῖος δὲν εἶναι! Ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκονται στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὶς γνωστὲς οἰκογένειες. Ἀπὸ τὶς δικές τους οἰκογένειες! Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖνοι εἶναι ποὺ τοῦ ἀναθέτουν τὸν ρόλο ποὺ καλεῖται νὰ παίξη. Μόνο ποὺ γιὰ νὰ παίξη αὐτὸν τὸν ρόλο, πρέπει προηγουμένως νὰ ρίξη στάχτη στὰ μάτια τῶν ἀπονήρευτων ἀνθρώπων. Πῶς τὸ κάνει αὐτό; Ἁπλούστατο! Ἀλλάζει τὸ οἰκογενειακό του ὄνομα!

Πολὺ συχνὰ ἐκεῖνες οἱ οἰκογένειες ἀλλάζουν τὸ ὄνομά τους προκειμένου νὰ κρύψουν τὴν προέλευσή τους καί, κυρίως, γιὰ νὰ μειώσουν στὸ ἐλάχιστο τὸ ἐνδεχόμενο σύνδεσης κάποιων κοσμοϊστορικῶν γεγονότων μὲ τὶς ἴδιες καὶ τὶς ἴδιες πάντοτε οἰκογένειες. Ἂν μελετήσουμε τὴν Ἱστορία καὶ κυρίως τὰ πρόσωπα ποὺ ἔπαιξαν καθοριστικὸ ρόλο στὴν διαδρομή της, θὰ δοῦμε ὅτι πάντοτε οἱ ἴδιες οἰκογένειες κινοῦν τὰ νήματα. Ἄσχετα ἂν πολλὲς φορὲς παρουσιάζωνται μὲ διαφορετικὰ ὀνόματα.

Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τραπεζικὲς οἰκογένειες τοῦ κόσμου εἶναι οἱ Ρόθτσιλντ, ποὺ ἔχουν τὴν ἕδρα τους στὸ Λονδῖνο. Ὁ περισσότερος κόσμος νομίζει πὼς οἱ Ρόθτσιλντ εἶναι Βρετανοί, ἐνῷ πολλοὶ πιστεύουν ὅτι εἶναι Ἑβραῖοι. Οὔτε τὸ ἕνα συμβαίνει οὔτε τὸ ἄλλο. Ἡ γενιά τους ἀνάγεται στὸ βασίλειο τῶν Χαζάρων καὶ προέρχονται ἀπὸ τὰ βουνὰ τοῦ Καυκάσου. Καὶ δὲν ὀνομάζονται οὔτε κἂν Ρόθτσιλντ. Τὸ πραγματικὸ οἰκογενειακό τους ὄνομα ἦταν Μπάουερ καὶ κατοικοῦσαν στὴν Φραγκφούρτη, δραστηριοποιούμενοι στὸν τραπεζικὸ τομέα. Μάλιστα, ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ὁ Μάγιερ Ἄμσελ Μπάουερ συγκατοικοῦσε μὲ τὸν προπάππο τοῦ Ἀμερικανοῦ(;) μεγαλοκαρχαρία Τζέικομπ Σίφ. Ἁπλῶς, ὅταν ἐπέκτεινε τὴν αὐτοκρατορία του στὴν Βρετανία, ἄλλαξε τὸ ὄνομά του σὲ Ρόθτσιλντ ἀπὸ τὴν κόκκινη ἀσπίδα (rotes schlid στὰ γερμανικά) ποὺ κρεμόταν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του στὴν Φραγκφούρτη. Συγκεκριμένα, τὸ οἰκόσημο τῶν Μπάουερ ἦταν ἐκείνη ἡ κόκκινη ἀσπίδα, ἡ ἀπεικονίζουσα τὸ γνωστὸ ἑξάκτινο ἀστέρι ποὺ ἀργότερα υἱοθετήθηκε ἀπὸ τὸ ἰσραηλινὸ κράτος. Οὐσιαστικὰ δηλαδὴ ἡ σημαία τοῦ Ἰσραὴλ δὲν φέρει τὸ ὑποτιθέμενο σύμβολο τοῦ βασιλιᾶ Δαυίδ (δὲν μνημονεύεται ἄλλωστε σὲ κανένα ἀρχαῖο τεκμήριο ἡ ὕπαρξη τέτοιου συμβόλου), ἀλλὰ τὸ οἰκόσημο τῶν οὐσιαστικῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους. Τῶν Ρόθτσιλντ!

Ὁ Μάγιερ Ρόθτσιλντ νυμφεύθηκε τὴν 16χρονη Γκουτὲλ Σνάπερ καὶ ἀπέκτησαν μαζὶ δέκα παιδιά (πέντε ἀγόρια καὶ πέντε κορίτσια), τὰ ὁποῖα καὶ ἔστειλαν νὰ δημιουργήσουν παρακλάδια τῆς δυναστείας σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη. Ὁ Ναθαναὴλ ἐγκατέστησε τὴν τράπεζά του στὸ Λονδῖνο, ὁ Ἀδόλφος στὸ Παρίσι, ὁ Σολομὼν στὴν Βιέννη, ὁ Κάρολος στὴν Νάπολη κ.ο.κ. Συνεζεύχθησαν ὅλοι κατόπιν συνοικεσίων μὲ γόνους ὁμοειδῶν οἰκογενειῶν ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, σὲ ἐπίπεδο ἐξαδέλφων, γιὰ νὰ διατηρηθῆ τὸ αἷμα τους ἀνόθευτο. Πολλὰ μάλιστα ἀπ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ θὰ ἀλλάξουν ἐπίσης τὰ ὀνόματά τους, γιὰ εὐνόητους λόγους. Ὁ Ἱεροβὰμ Ρόθτσιλντ, γιὰ παράδειγμα, ποὺ εἶχε ἀναλάβει τὸν ἔλεγχο τῆς Γαλλίας, διετέλεσε Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν τῆς κυβέρνησης Κλεμανσὼ μὲ τὸ ὄνομα Ζὼρζ Μαντέλ.

Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ὁ Ἱεροβὰμ Ρόθτσιλντ ἦταν ὁ ἐπίσημος ἐκπρόσωπος τῆς Γαλλίας (μαζὶ μὲ τὸν πρόεδρο Ζὼρζ Κλεμανσώ) στὴν συμφωνία τῶν Βερσαλλιῶν, ποὺ ἔκλεισε τὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο ὑπὲρ τῶν Ἀγγλογάλλων. Νὰ ποῦμε ποιοί ἄλλοι συμμετεῖχαν σ’ ἐκείνη τὴν συνάντηση; Λοιπόν! Ἀπὸ πλευρᾶς Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὁ πρόεδρος τῆς χώρας Οὐίλσον (πειθήνιο ἀνδρείκελο τοῦ Ρόθτσιλντ) μὲ ἐπίσημους συμβούλους του τὸν συνταγματάρχη Μαντὲλ Χάους καὶ τὸν Μπερνὰρντ Μπαρούχ (πράκτορες τῆς στρογγυλῆς τραπέζης τοῦ Ρόθτσιλντ), καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς ἀδερφοὺς Ντάλες καὶ τὸν Πὸλ Βάρμπουργκ (ἐπίσης ἄνθρωποι τοῦ Ρόθτσιλντ). Ἡ ἀγγλικὴ πλευρὰ ἐκπροσωπήθηκε ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Λόιντ Τζώρτζ, τὸν Ἄλφρεντ Μίλνερ (ἐπὶ κεφαλῆς τῆς στρογγυλῆς τραπέζης τοῦ Ρόθτσιλντ) καὶ τὸν σὲρ Φίλιπ Σασούν (ἀπόγονος τοῦ Μάγιερ Ἄμσελ Ρόθτσιλντ). Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι στὴν γερμανικὴ ἐπιτροπὴ συμμετεῖχε καὶ ὁ τραπεζίτης Μὰξ Βάρμπουργκ, ἀδελφὸς τοῦ Πὸλ Βάρμπουργκ, ποὺ ἦταν στὴν ἀντίπαλη(;) πλευρά, πλάι στὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο Γούντροου Οὐίλσον. Ὅμως αὐτὸ ποὺ σὲ κάνει νὰ ξεκαρδίζεσαι, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἰκοδεσπότης ἐκείνης τῆς συνάντησης ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Βαρόνος Ἔντμουντ ντὲ Ρόθτσιλντ!

Μὰ ποιούς νομίζουν ὅτι δουλεύουν; Γιὰ τόσο ἀφελεῖς μᾶς περνοῦν αὐτοὶ οἱ τύποι; Ποιά Συνθήκη τῶν Βερσαλλιῶν καὶ κουραφέξαλα μᾶς τσαμπουνᾶνε, ὅταν εἶναι πασίδηλο πὼς πρόκειται γιὰ μιὰ καθαρὰ οἰκογενειακὴ μάζωξη ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ πυροδότησαν τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, γιὰ νὰ ἐπανακαθορίσουν τὸ μεταπολεμικὸ διεθνὲς πλαίσιο σύμφωνα μὲ τὰ συμφέροντά τους; Οὔτε οἱ ΗΠΑ, οὔτε ἡ Ἀγγλία ἢ ἡ Γαλλία, μὰ οὔτε ἡ Γερμανία ἐκπροσωπήθηκαν στὶς Βερσαλλίες, παρὰ μόνον οἱ Ρόθτσιλντ, οἱ Ρόθτσιλντ καὶ ξανὰ οἱ Ρόθτσιλντ, κάτω ἀπὸ τὴν ἐποπτεία καὶ πάλι τῶν Ρόθτσιλντ.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ποιοί ἀκριβῶς κρύβονταν πίσω ἀπὸ τὴν μεθοδευμένη ὑποκίνηση τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου, δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ ἀναζητήσουμε τοὺς πρωταγωνιστὲς τῶν δύο ἀντιπάλων(;) παρατάξεων. Ἀπὸ τὴν μιὰ ἦταν ἡ Γερμανία, δηλαδὴ ὁ Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄, συγγενὴς τῆς δῆθεν ἀντιπάλου βασιλικῆς οἰκογένειας τῆς Ἀγγλίας, καὶ κάτω ἀπ’ αὐτὸν ὁ ὑψηλόβαθμος μασόνος Ὄττο φὸν Βίσμαρκ καὶ ὁ ἐπίσης μασόνος Μπέθμαν-Χόλβεργκ (τῆς τραπεζικῆς οἰκογενείας Μπέθμαν τῆς Φραγκφούρτης καὶ ἐξάδελφος τῶν Ρόθτσιλντ). Ἀπέναντί τους βρίσκονταν οἱ συγγενεῖς τους βασιλεῖς τῆς Ἀγγλίας Σὰξ-Κόμπουργκ-Γκόθα, ποὺ πολὺ σύντομα θὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομά τους σὲ Οὐίνδσορ καὶ οἱ ἐπίσης συγγενεῖς τους Μπάουερ, ποὺ κι ἐκεῖνοι ἄλλαξαν τὸ ὄνομά τους σὲ Ρόθτσιλντ. Μιλᾶμε δηλαδὴ γιὰ μία οἰκογένεια! Μία καὶ μοναδική οἰκογένεια ποὺ ἐξουσίαζε τοὺς δύο λαούς, τοὺς ὁποίους ἔβαλε νὰ ἀλληλοσφαγοῦν συμπαρασύροντας στον… καυγά τους ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ἀφέλεια τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν μικρὴ τότε Ἑλλάδα, ποὺ μόλις εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀνακτᾶ ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα της ἐδάφη. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μαστιζόταν ἀπὸ ἕναν πρωτοφανῆ ἐμφύλιο σπαραγμό, μὲ πρωτεργάτες τοὺς ἡγέτες δύο… ἐχθρικῶν πολιτικῶν παρατάξεων. Τῶν Βενιζελικῶν καὶ τῶν Βασιλικῶν! Οἱ πρῶτοι κατηγοροῦσαν τὸν βασιλιὰ τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντῖνο σὰν γερμανόφιλο, λόγῳ τῆς συγγένειάς του μὲ τὸν βασιλικὸ οἶκο τῆς Γερμανίας, καὶ οἱ δεύτεροι κατηγοροῦσαν τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο σὰν ἀγγλόφιλο καὶ ἀνδρείκελο τῶν Γκόθα. Καὶ δὲν βρέθηκε ἕνας, μὰ οὔτε ἕνας, βρὲ ἀδερφέ, νὰ τοὺς πῆ: Γιὰ καθίστε, ρὲ παιδιά! Ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ εἶναι ἀντίπαλοι αὐτοὶ οἱ δύο; Ἂν ὄντως ὁ Κωνσταντῖνος εἶναι συγγενὴς τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ (ποὺ εἶναι), τότε εἶναι ἐπίσης συγγενὴς καὶ μὲ τὸν Ἄγγλο βασιλιᾶ. Κι ἂν ὁ Βενιζέλος εἶναι ἀνδρείκελο τοῦ Ἄγγλου βασιλιᾶ, τότε τὸ ἴδιο ἀνδρείκελο εἶναι καὶ τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ. Ἀφοῦ ὅλοι αὐτοὶ εἶναι συγγενεῖς μεταξύ τους. Μία οἰκογένεια! Ὅμως ποιός θὰ τολμοῦσε τότε νὰ τὸ πῆ αὐτὸ στὸν ἑλληνικὸ λαό; Τὰ ΜΜΕ; Ἀφοῦ καὶ ἐκεῖνα ἔδιναν ἀναφορὰ στὴν ἴδια οἰκογένεια!

Μιὰ ἄλλη τραπεζικὴ δυναστεία τῆς Γερμανίας εἶναι καὶ οἱ Βάρμπουργκ. Ἢ τοὐλάχιστον ἔτσι τοὺς ξέρουν οἱ περισσότεροι. Ὅμως καὶ ἐκεῖνοι ἄλλαξαν τὸ ὄνομά τους ὅταν μετοίκησαν στὴν Γερμανία. Τὸ προηγούμενο ὄνομά τους ἦταν Μπάνκο, ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ ντὲλ Μπάνκο, ἑνὸς μεγαλοτραπεζίτη τῆς Βενετίας.

Ἄλλη μία ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια εἶναι οἱ Σινκλὲρ τῆς Σκοτίας. Ξεκίνησαν κι ἐκεῖνοι ἀπὸ τὸν μακρινὸ Καύκασο καὶ περνῶντας κατὰ μῆκος τῆς Εὐρώπης ἄλλαζαν κατὰ περίσταση τὸ ὄνομά τους. Ὅταν ἔμεναν στὴν Σκανδιναβία ὠνομάζονταν Κλέρ. Ἀργότερα, ὅταν πέρασαν στὴν Νορμανδία, τὸ ἔκαναν Σὲν Κλὲρ καὶ στὸ τέλος, φτάνοντας στὴν Σκοτία, γιὰ νὰ ἱδρύσουν τὴν περίφημη σκοτσέζικη δυναστεία, μετωνομάστηκαν σὲ Σινκλέρ. Οἱ Σινκλὲρ εἶχαν ἐκτεταμένες διασυνδέσεις μὲ πολλὲς μυστικὲς ὀργανώσεις καὶ ὑπόγεια ρεύματα τῆς Γαλλίας, τῆς Δανίας καὶ τῆς Βενετίας, ὅπου ἐπίσης εἶχαν ἀρκετοὺς συγγενεῖς.

Οἱ περισσότερες ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῆς Σκοτίας στὴν πραγματικότητα καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν χώρα αὐτήν. Σχεδὸν ὅλες ἀκολούθησαν τὸ μεταναστευτικὸ ρεῦμα τῶν Καυκάσιων πρὸς τὴν Εὐρώπη. Οἱ Στιούαρντ, οἱ Σέτον, οἱ Κάμπελ, οἱ Μοντγκόμερι, οἱ Γκράχαμ, οἱ Κάμερον καὶ τόσοι ἄλλοι, ἔφτασαν μαζικὰ ἀπὸ τὴν Λομβαρδία καὶ τὸ Βέλγιο κατὰ τὸ διάστημα μεταξύ 1124 καὶ 1165 καὶ υἱοθέτησαν τὰ ὡς ἄνω σκοτσέζικα ὀνόματα γιὰ νὰ περάσουν ἀνενόχλητοι στὴν νέα τους πατρίδα. Ἡ ἀρχαία κοιτίδα ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ Σουμερία καὶ ἡ Βαβυλώνα. Ἀπὸ ἐκεῖ ταξίδεψαν στὸν Καύκασο καὶ τὴν Ἰωνία καί, διερχόμενοι κατὰ μῆκος τῆς Εὐρώπης, ἔμειναν γιὰ λίγο στὴν Βόρεια Γαλλία καὶ τὸ Βέλγιο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ διέσχισαν τὴν Μάγχη καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Σκοτία. Μέσα σὲ μόλις ἑνάμισι αἰώνα ἀπὸ τὴν ἄφιξή τους πῆραν στὰ χέρια τους τὰ ἡνία τῆς χώρας! Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς οἰκογένειες εἶναι καὶ ἡ βασιλικὴ δυναστεία τῶν Μπρούς, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εἶχαν ἀλλάξει τὸ ὄνομά τους. Κατάγονταν ἀπὸ τὸν Ρόμπερτ τοῦ Μπροῦγκες (σημερινὸ Βέλγιο), ἀπ’ ὅπου εἶχαν ἔλθει.

Ἄλλο ἕνα κλασικὸ παράδειγμα ἀλλαγῆς ὀνόματος ἀποτελεῖ καὶ ἡ περίπτωση τοῦ υἱοῦ τῆς ἐκτελεσθείσης ἀπὸ τους… ἐπαναστάτες βασίλισσας τῆς Γαλλίας Μαρίας Ἀντουανέτας. Ὁ πρίγκιπας Λουδοβῖκος, προκειμένου νὰ διασωθῆ, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν νοητικὰ καθυστερημένο υἱὸ τοῦ Μαρκήσιου ντὲ Ζαρζοὺγ (ὁ ὁποῖος καὶ ἐκτελέστηκε ἀργότερα ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες) καὶ φυγαδεύτηκε στὸ ἀνάκτορο Βεντέ, γιὰ νὰ καταλήξη στὴν συνέχεια σὲ ἕνα ὀχυρὸ κοντὰ στὸν ποταμὸ Ρῆνο, ὅπου ἐμφανιζόταν μὲ τὸ ὄνομα Βαρόνος τοῦ Ρισμόντ. Τὸ 1804 διέφυγε στὴν Ἀγγλία, ὅπου ὁ Ἄγγλος μονάρχης Γεώργιος Γ΄ τοῦ παραχώρησε ἕνα καράβι, ἐνῷ ὁ Τζὼρτζ Μπέισον τοῦ χάρισε 600 στρέμματα γῆς στὴν Βόρεια Καρολίνα. Ἐκεῖ ἄλλαξε καὶ πάλι τὸ ὄνομά του σὲ Ντανιὲλ Πεϊζὲρ καὶ μ’ αὐτὸ τὸ καινούργιο ὄνομα θὰ καταφύγη στὴν Ἀμερική, ἀφοῦ προηγουμένως ἀγοράση μετοχὲς τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια». Ξαφνικὰ θὰ βρεθῆ ἰδιοκτήτης χρυσωρυχείων καὶ πρόεδρος τῆς ἑταιρείας ἐξορύξεων «Gold Hill». Σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἐπεκτείνη τὶς δραστηριότητές του καὶ σὲ ἄλλους τομεῖς τῆς οἰκονομίας, κατασκευάζοντας σιδηροδρόμους καὶ ἱδρύοντας τὴν «Lancaster Manufacturing Company», ποὺ προμήθευε ξυλεία στὶς σιδηροδρομικὲς ἑταιρεῖες, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς χαλυβουργικὲς ἑταιρεῖες «Carnegie» καὶ «Pullman Standard Company».

Ἡ Ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ (δηλαδὴ οἱ διαχειριστὲς τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια», τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος εἶναι μέτοχος) θὰ τοῦ παραχωρήση ὅλη τὴν ἔκταση σὲ ἀπόσταση 30 μέτρων καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς κατὰ μῆκος τῶν σιδηροτροχιῶν. Εἴδατε πῶς οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἴδιοι μοιράζονται μεταξύ τους τὸν πλουτοπαραγωγικὸ πλοῦτο μιᾶς χώρας; Ξαφνικὰ ἕνας ξεπεσμένος Γάλλος πρίγκιπας θὰ βρεθῆ ἰδιοκτήτης τῶν καλύτερων οἰκοπέδων τῆς Ἀμερικῆς. Καὶ δὲν ἔφτανε αὐτό! Μετὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο θὰ κατασχεθοῦν ὅλοι οἱ σιδηρόδρομοι καὶ τὰ κτήματα ποὺ ἀνῆκαν στοὺς Νότιους καὶ θὰ δοθοῦν, μέσῳ ἑνὸς στημένου πλειστηριασμοῦ, σὲ ἐννέα διαχειριστὲς τοῦ Πεϊζὲρ σὲ ἐξευτελιστικὲς τιμές.

Μέσα σὲ λίγα χρόνια ὁλόκληρη ἡ οἰκονομία τῆς Ἀμερικῆς θὰ παραδοθῆ στὰ ἄπληστα χέρια τοῦ ξεπεσμένου πρίγκιπα καὶ τῆς συμμορίας ποὺ τὸν πλαισιώνει. Γενικὸς διαχειριστὴς τῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ Πεϊζὲρ θὰ ἀναλάβη ἕνας συγγενὴς καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Ρόθτσιλντ ὀνόματι Λιρόι Σπρινγκστάιν, ποὺ κι ἐκεῖνος θὰ ἀλλάξη τὸ ὄνομά του σὲ Λιρόι Σπρίνγκς, γεγονὸς ποὺ δηλώνει ὅτι τὰ νήματα κινοῦνταν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία. Παράλληλα θὰ προωθηθῆ στὴν προεδρικὴ καρέκλα τῶν ΗΠΑ (δηλαδὴ τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια») καὶ ὁ Ἀβραὰμ Λίνκολν. Ἄλλος ἕνας συγγενὴς τοῦ Ρόθτσιλντ, ἑτεροθαλὴς ἀδερφὸς τοῦ Σπρινγκστάιν, γιὰ νὰ ἑδραιωθῆ ἀκόμα περισσότερο ἡ ἐπικυριαρχία τῆς Ἀδελφότητας στὸ νεοσύστατο κράτος. Ἄσχετα ἂν στὴν συνέχεια θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὴν μέση, διότι ἀντὶ νὰ δανεισθῆ χρήματα ἀπὸ τὶς Τράπεζές τους, πῆγε ὁ… ἀθεόφοβος καὶ τύπωσε κρατικὸ χρῆμα (τὰ greenbacks).

Σιγὰ-σιγὰ ὅλη αὐτὴ ἡ συμμορία θὰ ἀποκτήση τὸν ἔλεγχο τῶν Coca-Cola, Pepsi-Cola, General Motors, Boeing, Ford καὶ Standard Oil. Ἀπόγονοι ὅλων αὐτῶν εἶναι οἱ σημερινοὶ δισεκατομμυριοῦχοι Χιούζ, Κάρνεγκι, Μόργκαν, Ροκφέλλερ καὶ ὅλοι αὐτοὶ λειτουργοῦν οὐσιαστικὰ σὰν ἀντιπρόσωποι τοῦ Ρόθτσιλντ στὴν κατακτημένη ἤπειρο. Οἱ μεγαλύτερες ἐπιχειρήσεις τῆς Ἀμερικῆς βρίσκονται στὰ χέρια μιᾶς καὶ μοναδικῆς οἰκογένειας. Νὰ ἀναφέρουμε μερικὲς ἀπ’ αὐτές; Λοιπόν!

Οἱ σιδηρόδρομοι Τσάρλετον, Σινσινάτι καὶ Σικάγου, ἡ τηλεγραφικὴ ἑταιρεία Western Union καὶ ἡ θυγατρική της AT&T, ἡ Κεντρικὴ τράπεζα τῶν ΗΠΑ Federal Reserve, ἡ Τράπεζα τῆς Βόρειας Καρολίνας καὶ ἀργότερα Nationsbank, ἡ Τράπεζα τοῦ Τέξας Interfirst, τῆς ὁποίας διευθυντὴς ἦταν ὁ Τζὼρτζ Μποὺς καὶ ἀργότερα συγχωνεύτηκε μὲ τὴν Republic Bank γιὰ νὰ δημιουργηθῆ ἡ First Republic καὶ νὰ ἀπορροφηθῆ ἀργότερα ἀπὸ τὴν NationsBank, ἡ ὁποία μὲ τὴν σειρά της θὰ συγχωνευθῆ μὲ τὴν Bank of America.

Ὅμως ἡ Bank of America, ποὺ παρεμπιπτόντως ἀποτελεῖ τὸν κύριο φορέα ξεπλύματος βρώμικου χρήματος ἀπὸ ἐμπορία ναρκωτικῶν γιὰ λογαριασμὸ τῆς CIA, ἐλέγχει ἐπίσης τὴν πολεμικὴ βιομηχανία General Dynamic, τὴν ναυπηγικὴ ἐπιχείρηση Behtel Corporation, τὴν χημικὴ βιομηχανία Dypon de Nemours, τὴν ἠλεκτρονικὴ βιομηχανία Litton Industries, τὸ τρὰστ χάλυβα καὶ ἀλουμινίου Kaiser Industries, τὴν Teledyne (ποὺ παράγει ραδιοηλεκτρονικὰ ἐξαρτήματα ὁπλικῶν συστημάτων), τὴν πολεμικὴ βιομηχανία Lockhead, τὴν ἑταιρεία πετρελαιοειδῶν Standard Oil, τὴν Chase Manhattan τῆς οἰκογένειας Ροκφέλλερ, τὴν General Dynamics καὶ τὴν Mc Donnell Douglas, ποὺ ἀποτελοῦν τοὺς κυριώτερους προμηθευτὲς τοῦ Πενταγώνου, τὴν κολοσσιαία κινηματογραφικὴ ἑταιρεία Walt Disney Productions καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες πολυεθνικὲς ἐπιχειρήσεις.

Κύριος συντονιστὴς ὅλων αὐτῶν τῶν ἐνορχηστρωμένων ἐπιχειρήσεων, ποὺ ἔδεσαν χειροπόδαρα τὴν ἀμερικανικὴ ἤπειρο, εἶναι ὁ γνωστὸς καὶ μὴ ἐξαιρετέος μεγαλοκαρχαρίας Ροκφέλλερ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐπίσης ἀποτελεῖ ψευδώνυμο! Τὸ πραγματικό του ὄνομα ἦταν Ροκενφέλντερ καὶ ὅταν στάλθηκε χρηματοδοτούμενος ἀπὸ τοὺς Ρόθτσιλντ στὶς ΗΠΑ γιὰ νὰ συντονίση τὸ πρόγραμμα περαιτέρω χειραγώγησης τῆς Ἀμερικανικῆς ἠπείρου, τὸ ἄλλαξε σὲ Ροκφέλλερ. Ὅ,τι συμβαίνει στὶς ΗΠΑ καὶ κατ’ ἐπέκταση σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, γίνεται ὑπὸ τὴν ἐποπτεία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸς ἀποφασίζει ποιός θὰ ἐκλεγῆ πρόεδρος τῆς χώρας, αὐτὸς ἐπανδρώνει τὰ ὑπουργεῖα, τὰ συμβούλια καὶ τῆς ἐπιτροπὲς μὲ δικούς του ἀνθρώπους, αὐτὸς δημιούργησε τὴν «Τριμερῆ Ἐπιτροπὴ» καὶ τὸ «Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων» (CFR), τοῦ ὁποίου μάλιστα καὶ διετέλεσε πρόεδρος ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τὸ 1953. Ἐπανειλημμένως διεκήρυσσε πὼς ἡ «Τριμερὴς Ἐπιτροπὴ» εἶναι τὸ ὄργανο τοῦ θεοῦ. Ἀντιλαμβάνεστε, βέβαια, ποιόν θεὸ ἐννοεῖ. Τὸν φοβερὸ καὶ τρομερὸ Ἰεχωβᾶ! Ὁ Ντέιβιντ Ροκφέλλερ εἶναι ὁ ἄνθρωπος πίσω ἀπὸ ὅλους τοὺς Προέδρους τῶν ΗΠΑ ἐπειδὴ ἐλέγχει τὸ χρῆμα, τὰ ΜΜΕ καὶ τοὺς μηχανισμοὺς τῶν κομμάτων. Αὐτὸς εἶναι ἡ ψυχὴ καὶ ἡ δύναμη τῶν ΗΠΑ. Αὐτὸς εἶναι οἱ ΗΠΑ! Αὐτὸς καὶ οἱ ἐπιχειρήσεις του! Καὶ πίσω ἀπ’ αὐτὸν, κατὰ δική του ὁμολογία, βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ θεός!

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐπιχειρήσεις καὶ ὅλα τὰ πρόσωπα, ποὺ φέρονται ὡς ἰδιοκτῆτες ἢ διαχειριστές τους, συνδέονται φυλετικὰ μεταξύ τους καὶ ὅλοι μαζὶ μὲ τοὺς Ρόθτσιλντ καὶ τὴν βασιλικὴ οἰκογένεια τῆς Ἀγγλίας, ἡ ὁποία μόλις τὸ 1917 ἄλλαξε τὸ ὄνομά της σὲ Οὐίνδσορ. Μέχρι τότε ὠνομάζονταν Σὰξ-Κόμπουργκ-Γκόθα καὶ διατηροῦσαν στενοὺς δεσμοὺς μὲ τοὺς συγγενεῖς τους τῆς Γερμανίας, ποὺ ἔφτασαν κατὰ τὰ μεσοβυζαντινὰ χρόνια στὴν Βενετία καὶ τὴν Λομβαρδία, προερχόμενοι φυσικὰ ἀπὸ τὸν Καύκασο. Καταλάβατε τώρα ποιοί ἐλέγχουν τὴν Ἀγγλία καὶ τὴν Ἀμερικὴ καὶ μέσῳ αὐτῶν ὁλόκληρο τὸν κόσμο; Μιὰ δράκα ἀνθρωπάρια εἶναι ὅλοι κι ὅλοι, οἱ ὁποῖοι, προκειμένου νὰ περνοῦν ἀπαρατήρητοι μέσα στὸν κόσμο, ἀλλάζουν τὰ ὀνόματά τους σὰν τὰ πουκάμισα…

Τὰ ὀνόματά τους ἔχουν ἀλλάξει ἐπίσης καὶ πολλοὶ ἱδρυτὲς νέων ρευμάτων καὶ ἰδεολογιῶν, καθὼς καὶ πολλοί… ἐπαναστάτες. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἱδρυτὴς τῶν Καλβινιστῶν (παρακλάδι τῶν Διαμαρτυρομένων). Ὅταν ἔμενε στὴν Νιὸν τῆς Γαλλίας ὠνομαζόταν Ζὰν Καουέν. Ἀπὸ ἐκεῖ μετακόμισε στὸ Παρίσι καὶ μετά, ὅταν ἔφυγε στὴν Γενεύη τῆς Ἑλβετίας, μετωνομάστηκε σὲ Κοέν. Ἐκεῖ διαμόρφωσε τὸ γνωστὸ χριστιανικὸ δόγμα ποὺ ἔγινε γνωστὸ σὰν Καλβινισμὸς ἀπὸ τὸ ὄνομά του. Κι αὐτό, διότι εἶχε ἀλλάξει καὶ πάλι τὸ ὄνομά του σὲ Κάλβιν.

Ἐπίσης τὸ πατρικὸ ὄνομα τοῦ θεωρητικοῦ τοῦ κομμουνισμοῦ Κὰρλ Μὰρξ ἦταν Μαρδοχάι Κεσιλί. Τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν μπολσεβίκων τῆς Ὀκτωβριανῆς ἐπανάστασης Λεονὶτ Τρότσκι ἦταν Λὲβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν. Ὁ κομμουνιστὴς ἡγέτης τῆς Γιουγκοσλαβίας Τίτο λεγόταν Γιόζεφ Μπρόνζ. Τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ γνωστοῦ καὶ μὴ ἐξαιρετέου Χένρυ Κίσινγκερ εἶναι Ἀβραὰμ Μπὲν Ἐλεάζαρ. Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ποὺ ἔπαιξε τὸν ρόλο του στὸ μοίρασμα τῶν πετρελαίων τῆς Μοσούλης παραδίδοντας τεχνηέντως τὴν Ἰωνία στοὺς Τούρκους, ὠνομαζόταν Μπενὶ Σελόν. Ἄλλος ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος (1993-2003) ἀπὸ Ἀαρὼν Ἀβουρὶ ἔγινε Κώστας Σημίτης. Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς κυβέρνησής του ἦταν ὁ Χρῆστος Ροζάκης, κατὰ τὸ ἑβραϊκώτερο Μίκαελ Ροζεστάιν, ποὺ τώρα κατέχει τὴν θέση τοῦ ἀντιπροέδρου τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τί εἰρωνεία, ἀλήθεια! Ἐκεῖνοι ποὺ μισοῦν μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐκεῖνοι ἀκριβῶς ἀναλαμβάνουν πόστα γιὰ τήν… προάσπιση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων!

Μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ μένει νὰ ἀπαντήσουμε καὶ στὸν κύριο συμβολισμὸ τοῦ Ἰωάννη. Εἴδαμε ὅτι τὸ καινούργιο ὄνομα ποὺ κανένας δὲν ἔχει διαβάσει συμβολίζει τὰ ὀνόματα ποὺ παίρνουν κάθε τόσο οἱ ἀπόγονοι τῆς φάρας τοῦ Ἰωάννη, προκειμένου νὰ κρύψουν τὴν προέλευσή τους καί, κυρίως, γιὰ νὰ μειώσουν στὸ ἐλάχιστο τὸ ἐνδεχόμενο σύνδεσης κάποιων κοσμοϊστορικῶν γεγονότων μὲ τὶς ἴδιες καὶ τὶς ἴδιες οἰκογένειες. Τὸ δὲ «μάννα τοῦ κεκρυμμένου» συμβολίζει τὴν ἐπιβράβευση τῶν δούλων τοῦ θεοῦ γιὰ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρουν στὴν τελεσφόρηση τοῦ «θεϊκοῦ» Σχεδίου. Ἂς δοῦμε τώρα ποιός εἶναι ὁ «κεκρυμμένος».

Ἔ, μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβουμε ποιός κρύβεται πίσω ἀπ’ αὐτὸ τὸ πρόσωπο. Εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κινεῖ τὰ νήματα ἐκ τοῦ ἀφανοῦς. Καταλαμβάνει τὴν θέση του στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας καὶ χαράζει ἀπὸ ἐκεῖ τὶς κατευθυντήριες γραμμὲς ποὺ τὰ ἐντεταλμένα ὄργανά του καλοῦνται νὰ ἐκτελέσουν. Ποιός εἶναι ὁ «κεκρυμμένος»; Πέστε τον ὅπως θέλετε. Πέστε τον Κρόνο, Τυφώνα, Σατανᾶ ἢ ὅπως ἀλλοιῶς θέλετε. Δὲν ἔχει καὶ τόση σημασία. Ἕνα ἁπλὸ ὄνομα εἶναι. Σήμερα μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται ὡς Οὐίνδσορ, Ρόθτσιλντ ἢ Ροκφέλλερ. Μπορεῖ καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο. Κανένας δὲν γνωρίζει ποιός κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν πανόπτη ὀφθαλμὸ ποὺ ἐμφανίζεται στὸ ἔμβλημα τῆς πυραμίδας. Κανένας, παρὰ μόνον ὁ ἴδιος ὁ πανόπτης ὀφθαλμός…

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο της Νάγιας Δραγιά «ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ (τὸ κωδικοποιημένο πρόγραμμα καθυπόταξης τοῦ πλανήτη)»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Από τον Giulio Meotti

Μέχρι το 2065, το 37% του πληθυσμού της Ιταλίας αναμένεται να είναι αλλοδαποί: περισσότεροι από ένας στους τρεις κατοίκους.
·         Μόνο το 2,65% των μεταναστών που έφτασαν στην Ιταλία έτυχαν ασύλου ως πραγματικοί πρόσφυγες,
·         Δικαστές ερευνούν τη σχέση μεταξύ των λαθρεμπόρων των μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική και των ιταλικών ΜΚΟ
·         Τα κύρια ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν αναφέρουν στους πολίτες τον κίνδυνο αλλά κάνουν ότι μπορούν για να παύσουν κάθε δημόσια συζήτηση. Η εισβολή θεωρείται μια προκαθορισμένη συμφωνία.

Πρώτα, ήταν η ουγγρική διαδρομή. Κατόπιν ήταν η βαλκανική διαδρομή. Τώρα η Ιταλία είναι το επίκεντρο αυτού του δημογραφικού σεισμού και έχει καταστεί το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, καθώς καταφθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες.

Με σχεδόν 10.000 αφίξεις σε μια πρόσφατη τριήμερη περίοδο, ο αριθμός των μεταναστών το 2017 ξεπέρασε το 60.000 - 48% περισσότερο από την αντίστοιχη περσινή περίοδο, όταν ήταν 40.000. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου του Πάσχα, 8.000 μετανάστες - αριθμός ρεκόρ -  διασώθηκαν στη Μεσόγειο και μετεφέρθησαν στην Ιταλία. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου: κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο αριθμός των αφίξεων από τη Λιβύη μόνο αυξημένος θα είναι.

Η αντικατάσταση του πληθυσμού βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ιταλία. Αλλά αν ανοίξετε τις κυριότερες εφημερίδες, μόλις μετά βίας θα βρείτε αυτά τα στοιχεία. Κανένας τηλεοπτικός σταθμός δεν έχει αφιερώσει χρόνο σε αυτό που συμβαίνει. Δεν επιτρέπεται καμία κριτική. Η εισβολή θεωρείται μια προκαθορισμένη συμφωνία.

Το 2016, 176.554 μετανάστες προσεδαφίστηκαν στην Ιταλία - μια οκταπλάσια αύξηση από το 2014. Το 2015, υπήρχαν 103.792. Το 2014, υπήρχαν 66.066. Το 2013, ήταν μόνο 22.118. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, 427.000 μετανάστες έφτασαν στην Ιταλία. Μόνο τους πρώτους πέντε μήνες του τρέχοντος έτους, το 2017, η Ιταλία δέχτηκε το 10% του συνολικού αριθμού των μεταναστών των τεσσάρων τελευταίων ετών.

Υπάρχουν ημέρες κατά τις οποίες το ιταλικό ναυτικό και η ακτοφυλακή διασώζουν 1.700 μετανάστες σε 24 ώρες. Η χώρα έχει εξαντληθεί. Υπάρχουν ιταλικά χωριά όπου το ένα δέκατο του πληθυσμού αποτελείται ήδη από νέους μετανάστες. Μιλάμε για μικρές πόλεις 220 κατοίκων και 40 μεταναστών.

Μια από τις σημαντικότερες πτυχές αυτής της δημογραφικής επανάστασης είναι ότι λαμβάνει χώρα σε μια χώρα που δραματικά γηράσκει. Σύμφωνα με νέα έκθεση του Ιταλικού Στατιστικού Γραφείου, ο πληθυσμός της Ιταλίας θα μειωθεί σε 53,7 εκατομμύρια σε μισό αιώνα - απώλεια επτά εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Ιταλία, η οποία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στον κόσμο, θα χάσει μεταξύ 600.000 και 800.000 πολιτών κάθε χρόνο. Οι μετανάστες θα αριθμούν περισσότερα από 14 εκατομμύρια, περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού. Αλλά στο πιο απαισιόδοξο σενάριο, ο ιταλικός πληθυσμός θα μπορούσε να πέσει στα 46 εκατομμύρια, απώλεια 14 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το 2050, το ένα τρίτο του ιταλικού πληθυσμού θα αποτελείται από αλλοδαπούς, σύμφωνα με μια έκθεση του ΟΗΕ με τίτλο « Μετανάστευση της Αντικατάστασης: είναι μια λύση για την μείωση και την γήρανση του πληθυσμού», η οποία σχεδιάζει ένα πολιτιστικό χωνευτήρι που θα μπορούσε να ανατιναχθεί κάτω από πολιτιστικές και κοινωνικές εντάσεις. Το επίπεδο αφίξεων θα μειωθεί από 300.000 σε 270.000 άτομα ετησίως έως το 2065. Κατά την ίδια περίοδο, αναμένεται να φθάσουν τα 14,4 εκατομμύρια άτομα. Μέχρι το 2065, αναμένεται να φθάσουν 14,4 εκατομμύρια μετανάστες. Αν προστεθεί στα περισσότερα από 5 εκατομμύρια μετανάστες που είναι σήμερα στην Ιταλία, το 37% του πληθυσμού αναμένεται να είναι αλλοδαποί: περισσότεροι από ένας στους τρεις κατοίκους.

Επιπλέον, το σύστημα ανθρωπιστικής βοήθειας έχει πληγεί από νέα σκάνδαλα. "Η ερευνητική υπόθεση που πρέπει να εξακριβωθεί είναι ότι άτομα  που συνδέονται με την ISIS λειτουργούν ως υλικοτεχνική υποστήριξη των μεταναστευτικών ροών", ήταν μια προειδοποίηση που μόλις παραδόθηκε μπροστά στην επιτροπή Σένγκεν, στον ιταλό εισαγγελέα εναντίον της μαφίας και της τρομοκρατίας, Franco Roberti. Υπάρχουν τώρα δικαστές που ερευνούν τη σχέση μεταξύ των λαθρεμπόρων των μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική και των ιταλικών ΜΚΟ που τους διασώζουν στη Μεσόγειο. Οι λαθρομεταφορείς μεταφέρουν τους μετανάστες στα πλοία των ΜΚΟ, τα οποία φτάνουν στα ιταλικά θαλάσσια λιμάνια. Έχει ξεκινήσει μια άλλη νομική έρευνα σχετικά με τα οικονομικά συμφέροντα της μαφίας στην διαχείριση των μεταναστών μετά την άφιξή τους.

Μόνο το 2,65% των μεταναστών που έφτασαν στην Ιταλία έτυχαν ασύλου ως πραγματικοί πρόσφυγες, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Οι άλλοι άνθρωποι προφανώς δεν φεύγουν από πολέμους και γενοκτονίες. Ωστόσο, παρά τα στοιχεία αυτά, δεν μπορεί κανείς να συγκρίνει τους μετανάστες με τους Εβραίους που διέφυγαν του ναζισμού. Ο Πάπας Francis, για παράδειγμα, πρόσφατα συνέκρινε τα κέντρα των μεταναστών με «ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης». Κάποιος αναρωτιέται πού είναι οι θάλαμοι αερίων, τα ιατρικά "πειράματα", τα κρεματόρια, η σκλαβιά, οι αναγκαστικές πορείες και οι μονάδες πυροδότησης.
Οι ιταλικές εφημερίδες γράφουν τώρα άρθρα σχετικά με το "Μεσογειακό Ολοκαύτωμα", συγκρίνοντας τους νεκρούς μετανάστες που προσπάθησαν να φτάσουν στο νότιο τμήμα της Ιταλίας με τους Εβραίους που υποβλήθηκαν σε χημικά αέρια στο Άουσβιτς. Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Gad Lerner, για να υποστηρίξει τους μετανάστες, περιέγραψε την κατάστασή τους με την ίδια λέξη που επεξεργάστηκαν οι Ναζί εναντίον των Εβραίων: untermensch, κατώτεροι άνθρωποι. Αυτές οι συγκρίσεις διαδίδονται από τα μέσα ενημέρωσης για συγκεκριμένο λόγο: για να διακόψουν κάθε δημόσια συζήτηση
Για να καταλάβουμε πόσο ντροπή είναι αυτές οι συγκρίσεις, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο κόστος κάθε μετανάστη στο ιταλικό ταμείο. Οι μετανάστες, μόλις εγγραφούν, λαμβάνουν μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ το μήνα (30 ευρώ ημερησίως για προσωπικά έξοδα). Ακόμα 900 ευρώ πηγαίνουν στους Ιταλούς που τους φιλοξενούν. Και 600 ευρώ για την κάλυψη των ασφαλιστικών δαπανών. Συνολικά, κάθε μετανάστης κοστίζει στην Ιταλία 2.400 ευρώ το μήνα. Ένας αστυνομικός κερδίζει το ήμισυ του ποσού αυτού. Και ένας ναυτικός εθελοντής που σώζει τους μετανάστες λαμβάνει επιδότηση ύψους 900 ευρώ το μήνα. Ήταν οι Ναζί τόσο ευγενικοί με τους Εβραίους untermenschen τους;

Το κόστος των μεταναστών για τα δημόσια οικονομικά της Ιταλίας είναι ήδη τεράστιο και θα καταστρέψει τη δυνατότητα οποιασδήποτε οικονομικής ανάπτυξης. "Ο συνολικός αντίκτυπος στον ιταλικό προϋπολογισμό για τις μεταναστευτικές δαπάνες υπολογίζεται σήμερα σε 2,6 δισ. Ευρώ για το 2015, αναμένεται να είναι 3,3 δισ. Ευρώ για το 2016 και 4,2 για το 2017, σε ένα συνεχές σενάριο", εξηγεί το Υπουργείο Οικονομίας. Εάν κάποιος θέλει να το δει προοπτικά, οι ακόλουθοι αριθμοί δίνουν μια σαφέστερη ιδέα για το πόσο δαπανά η Ιταλία σε αυτή την κρίση: το 2017, η κυβέρνηση δαπανά 1,9 δισ. Ευρώ για συντάξεις, αλλά 4,2 δισ. Ευρώ για μετανάστες και 4,5 δισ. για το εθνικό σχέδιο στέγασης έναντι 4,2 δισ. ευρώ για τους μετανάστες.

Το ιταλικό πολιτιστικό κατεστημένο έχει πλέον επικεντρωθεί πλήρως στην υποστήριξη αυτής της μαζικής μετανάστευσης. Η ιταλική ταινία που πρτάθηκε στα Βραβεία Όσκαρ πέρυσι είναι η «Fire at Sea», στην οποία ο κύριος χαρακτήρας είναι ένας γιατρός που μεταχειρίζεται τους μετανάστες κατά την άφιξή τους. Ο Ιταλός Πρωθυπουργός Matteo Renzi έφερε μαζί του 27 DVDs της ταινίας σε μια σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τα εμπορικά τηλεοπτικά κανάλια της Ιταλίας παρήγαγαν πολλά τηλεοπτικά προγράμματα σχετικά με τους μετανάστες, όπως η "Lampedusa", από το όνομα του ιταλικού νησιού. 100.000 Ιταλοί πήραν ακόμη και τους δρόμους του Μιλάνου για ένα «ράλι αλληλεγγύης» με τους μετανάστες. Ποια "αλληλεγγύη" μπορεί να υπάρξει εάν μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχουν σωθεί από την ιταλική κυβέρνηση και ολόκληρη η χώρα φαίνεται αποφασισμένη να ανοίξει τις πόρτες της σε όλη τη Βόρεια Αφρική;

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν πεπεισμένος ότι η Μεσόγειος ήταν το «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης του Χίτλερ. Έχει γίνει πλέον η απαλή καμπή του μετασχηματισμού της Ευρώπης στην Eurabia.

   * 
Ο Giulio Meotti, Πολιτιστικός Εκδότης του Il Foglio, είναι Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά: Πρωτοβουλία Πολιτών Πάτρας - «ελλήνων ευθύνη»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

4 Ιουλ 2017


Υπάρχει ένα θέμα που είναι τόσο σοβαρό, ώστε αρκετοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι κ.α., που το έχουν πλήρως κατανοήσει, χτυπούν τις σειρήνες μεγίστου κινδύνου για το σύνολο της ανθρωπότητας. Από τα παρακάτω θα φανεί ποιο είναι αυτό.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Joseph Overton (1960-2003 -σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα!). Ο J.O. ανέπτυξε μία μέθοδο (στην ουσία αντι-μέθοδο) εντόπισης και ανάλυσης των ενεργειών στις οποίες προβαίνει η Ν.Τ.Π. ώστε “κρυστάλλινες” στάσεις και πεποιθήσεις, παγιωμένες από αιώνες μέσα στο κοινωνικό σώμα, να τις μεταλλάξει σύμφωνα με τα δικά της “ρυπαρά” πρότυπα. Με άλλα λόγια, να μεταλλάξει τον ίδιο τον ψυχισμό της ανθρωπότητας.

Ο J.O. ανακάλυψε ότι το Σύστημα (η ΝΤΠ) αναπτύσσει με συγκεκριμένα βήματα τη χειραγώγηση για να αλλάξει τη συνείδηση, την ψυχή (τα συναισθήματα) ακόμα και το σώμα των ανθρώπων, καταφέρνοντας να τους επιβάλλει (χωρίς να διακρίνεται η επιβολή) να υιοθετήσουν μια ιδέα/κατάσταση που ως τότε ήταν γι αυτούς αδιανόητη και μίασμα και ανέγγιχτη, αυτό που σήμερα λέμε ταμπού -που ως ξενόφερτη χάνει το πραγματικό της βάθος που είναι μίασμα, ανέγγιχτο και τα παρόμοια.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλο αυτό το καταφέρνει το Σύστημα σχεδόν χωρίς κοινωνική αντίδραση, εφ' όσον αυτή η ως τότε απαράδεκτη ιδέα/κατάσταση γίνεται, διά της εφαρμογής των σταδίων χειραγώγησης, ενεργά αποδεκτή από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και σιωπηλά αποδεκτή από το υπόλοιπο, επειδή αυτό το υπόλοιπο έχει επιστημονικά χειραγωγηθεί προς μία στάση “ανοχής” προς όλα τα δαιμονικά πρότυπα της Ν.Τ.Π. Και χωρίς να ανοίξει μύτη η τέως μιασματική ιδέα/κατάσταση κατοχυρώνεται δια Νόμου!

Τα στάδια αυτά είναι:
1ο. Αδιανόητο.
2ο. Προοδευτικό.
3ο. Επιστημονικά τεκμηριωμένο.
4ο. Πολιτικά ορθό.
5ο. Γνωστό στο ευρύ κοινό.
6ο. Αποδεκτό από το ευρύ κοινό.
7ο. Νομοθετείται.

Εδώ θα αναπτύξουμε τη διαδοχή των σταδίων μέσα από ένα πραγματικά ανατριχιαστικό, αλλά φανταστικό παράδειγμα, αυτό της παιδοφιλίας. Κάθε ψυχονοητικά υγιής άνθρωπος απανταχού της γης απορρίπτει και καταδικάζει μετά βδελυγμίας κάθε πράξη παιδοφιλίας. Ας υποθέσουμε ότι η Ν.Τ.Π. (και η υπόθεση αυτή δεν είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα!) θέλει να αλλάξει την “καθαρή” -ηθικά και ψυχικά- αυτή επιλογή της ανθρωπότητας με μιαν άλλη, κατά τα δικά της πρότυπα: “ναι στην παιδοφιλία”.

Όταν αρχίζει η “επιχείρηση” χειραγώγησης είναι προφανές ότι η ιδέα της παιδοφιλίας βρίσκεται στο 1ο στάδιο: του αδιανόητου. Στη συνέχεια το Σύστημα τη μεταφέρει στο 2ο στάδιο, αυτό της προοδευτικής ιδέας. Και ιδού κάποια επιχειρήματα που μπορεί να προβάλλει, κατάλληλα για το στάδιο αυτό. “Εμείς έχουμε ελευθερία λόγου, έτσι δεν είναι; Και η επιστήμη δεν έχει ταμπού. Οι “επιστήμονες” (δηλαδή τα κατάλληλα δουλάκια του Συστήματος) πρέπει να συζητούν για όλα”.

Ταυτόχρονα εμφανίζεται μια “κοινωνική ομάδα”, η οποία υιοθετεί τις “επιστημονικές”, “ανοιχτές σε όλα” θέσεις, ας την ονομάσουμε ομάδα αντιφασιστών παιδόφιλων και αρχίζει να συζητάει την ιδέα στο διαδίκτυο, επειδή όλοι αυτοί είναι φίλοι των ελεύθερων επιλογών και εχθροί του κάθε φασίστα, που τολμάει να απαγορεύει επιλογές από τη σημερινή “προοδευτική” κοινωνία.

Πολλές φορές εμφανίζεται και μια άλλη ομάδα για να παίξει “βαλτά” το συνήγορο της άλλης άποψης. Και σε κάθε επίθεση της πρώτης, η δεύτερη εμφανίζεται να υποχωρεί και να μην μπορεί να αντιδράσει λόγω της υπεροχής των επιχειρημάτων της πρώτης. Έτσι το Σύστημα έχει το λόγο και τον αντίλογο δικό του, μια τεχνική που θα μπορούσε να ονομαστεί “το σύστημα της ψεύτικης εναντίωσης” (μαλλιοτραβιούνται οι βουλευτές μας σαν τα κοκόρια, ενώ είναι όλοι πιστά σκυλιά του Συστήματος). Τεχνική, που το Σύστημα τη χρησιμοποιεί έως θανάτου της λογικής στο ελληνικό “Κοινοβούλιο”, αλλά και στα Κοινοβούλια χωρών που ελέγχει.

Με αυτήν την τεχνική επιτυγχάνει να μην ακούγονται ποτέ οι άνθρωποι που προβάλλουν αληθινά, και ίσως πανίσχυρα επιχειρήματα, εναντίον των επιλογών του Συστήματος. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει αυτό... α, ναι: τους 13 ομογνωμούντες στους 13 καλεσμένους μιας γνωστής “κυρίας” δημοσιογράφου για τις έμφυλες/έκφυλες ταυτότητες, ενώ το θέμα αυτό βρίσκεται ήδη στο 5ο στάδιο: ευρέως γνωστό στο πλατύ κοινό!

Όλα τα στάδια υποστηρίζονται από κάποιες άλλες δήθεν “ηθικές” αρχές όπως η προστασία των “μειονοτήτων”, η ελευθερία της “άποψης”, η ελευθερία της “επιλογής”, η ελευθερία σεξουαλικού προσανατολισμού και άλλα τέτοια ωραία και “αγγελικά”! Αλλά και από δήθεν επιστημονικά και λογικοφανή επιχειρήματα, που δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από τα ήδη αλλοτριωμένα (μεταλλαγμένα είναι ένας πιο κατανοητός όρος), μέσω άλλων μεθόδων, υποψήφια θύματα.

Το θέμα “παιδοφιλία” έχει τώρα περάσει το 2ο στάδιο, του προοδευτικού, και τρέχει ολοταχώς προς το 3ο και 4ο στάδιο του: επιστημονικά τεκμηριωμένο και πολιτικά ορθό. Τώρα επιστρατεύονται “επιστήμονες” όχι για να το εισάγουν όπως στο 2ο στάδιο, αλλά για να μιλήσουν επί της ουσίας του θέματος.

Στο σημείο αυτό το Σύστημα θα χρειαστεί να του αλλάξει την ονομασία με μιαν άλλη που δε θυμίζει τη μιασματική του ποιότητα ( του ταμπού) και θα γίνεται έτσι πιο εύκολα αποδεκτό από το ευρύ κοινό. Αυτή η απόκρυψη μιας αρνητικής κατάστασης κάτω από μια θετική λέξη είναι ο λεγόμενος ευφημισμός: Εύ-ξεινος Πόντος=φιλόξενη θάλασσα αντικατέστησε το αρχαιότερο Ά-ξεινος Πόντος=αφιλόξενη θάλασσα ή λέμε γλυκάδι αντί ξύδι.

Ωστόσο, στο όνομα της παιδοφιλίας αυτή η αλλαγή περιττεύει. Είναι ήδη ευφημισμένη η λέξη από το Σύστημα, που τη βάφτισε έτσι από εμφανίσεώς της. Παιδοθηριωδία, παιδοκατασπάραξη, παιδοφονικό ψυχής και σώματος του παιδιού θα ήταν ακριβέστερες λέξεις, αν και δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις γι' αυτήν την κατάσταση. Σκεφθείτε, μόνο, το παιδί σας στα χέρια ενός παιδο-κατασπαραχτή και θα δείτε ότι δεν υπάρχουν λέξεις γι' αυτή τη φρίκη.

Αρχίζει , λοιπόν, η κοινωνία στα στάδια αυτά (3ο και 4ο) να βομβαρδίζεται από διάφορες “επιστημονικές” θέσεις υπέρ της “παιδοφονίας”. Ας πούμε: η “σχέση” παιδιού-ενήλικα, μπορεί να είναι επωφελής για το παιδί, αρκεί να τηρηθούν ορισμένες προϋποθέσεις. Μπορεί να υποκαταστήσει τον πατρικό δεσμό αν λείπει ο πατέρας ή τον μητρικό δεσμό, αν λείπει η μητέρα. Ο ενήλικας που θα “σχετιστεί” με ένα παιδί/έφηβο, θα του μεταδώσει την πείρα ζωής που έχει, θα του διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες. Μπορεί να ισχυριστούν ότι όλα αυτά είναι αποτελέσματα μακροχρόνιων μελετών και σχετικών πειραμάτων! Και άλλα παρόμοια φρικώδη ψέματα και επιχειρήματα της διεστραμμένης λογικής, την οποία χρησιμοποιεί για κάθε θέμα το Σύστημα και όχι μόνον για το συγκεκριμένο.

Ισχυρίζονται ότι υπάρχει και ένα ηλικιακό όριο για τη σχέση αυτή (που, αφού υιοθετηθεί από την κοινωνία, συνεχώς θα κατεβαίνει). Ανεκτό όριο είναι αυτό των 12-13 ετών(!) Α, όλα κι' όλα (και όλα νομότυπα!) θα πρέπει να θεσπιστεί και μία “αστυνομία ορίου”, που θα επιβλέπει να τηρείται το όριο.

Ήδη, η “παιδοφονία” έχει ολοκληρώσει τα στάδια 3ο και 4ο: επιστημονικά τεκμηριωμένο και πολιτικά ορθό (το δεύτερο είναι συνέπεια του πρώτου, εφ' όσον η πολιτική δεν ακολουθεί θρησκευτικές “δοξασίες” ή αστήριχτες “ηθικολογίες”!) και εισέρχεται πανηγυρικά στο 5ο: ευρέως γνωστό.

Πλέον η “παιδοφονία” σώματος και ψυχής του παιδιού συζητείται στις τηλεοράσεις, εισάγεται ως θεματική εβδομάδα στα σχολεία, γράφονται επιστημονικά άρθρα στον τύπο. Οι παιδοφονείς χρηματοδοτούνται αφειδώς για να οργανώσουν παρελάσεις στις οποίες συμμετέχουν εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες, αλλά και ένα τσούρμο προοδευτικών νεολαιών που φωνάζουν ρυθμικά: “σκοτώστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά”. Μερικοί απ' αυτούς επειδή είναι νοητικά χαϊβάνια και άλλοι επειδή είναι πληρωμένοι μπράβοι του Συστήματος.

Στους αντιτιθέμενους επικολλάται η ταμπέλα του φασίστα, του αναχρονιστή, του οπισθοδρομικού, του ψευδο-ευλαβούς, του υποκριτού, αυτού που δε σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ώστε, μετά από κάποια στάδια κοινωνικού “μασάζ”, η απεχθής ιδέα μπαίνει στο 6ο στάδιο του: κοινωνικά αποδεκτό και παίρνει την έγκριση του μαζανθρώπου (αντιπαθής ο όρος “μάζες”, ο Αριστοτελικός “μεγάλοι αριθμοί” είναι ασύγκριτα καλύτερος, αλλά εδώ ταιριάζει πάρα πολύ ο όρος μαζάνθρωπος- η Παιδεία που του στερούν και τα κάθε είδους σκουπίδια με τα οποία τον μπουκώνουν τον κατάντησαν έτσι).

Και το σύστημα φέρνει εξάρες, επειδή η ανθρωπομάζα δεν το αντέχει να διαφοροποιηθεί από την υπόλοιπη ανθρωπομάζα. Φοβάται μήπως τυχόν απομονωθεί, μήπως δεν πάρει την επιδοκιμασία των άλλων, μήπως θεωρηθεί καθυστερημένη ή “θεούσα”.

Έτσι, η ιδέα/κατάσταση που αρχικά εθεωρείτο κάτι το ανατριχιαστικά μιασματικό, έγινε πλέον ευρέως αποδεκτό και εισέρχεται θριαμβευτικά στο 7ο στάδιο. Το Χ Κοινοβούλιο (και ακολουθούν όλα!) κατοχυρώνει διά νόμου το δικαίωμα στην παιδο- “φιλία”.

Για να επαληθεύσετε ότι τα στάδια που ανακάλυψε ο J.O. είναι αληθή δεν έχετε παρά να αναλογιστείτε πώς “χτίστηκε” πετραδάκι-πετραδάκι η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και των λοιπών αμπνόρμαλ καταστάσεων. Παρένθεση: θυμάμαι την τοποθέτηση από αυτό το τέρας της ΝΤΠ, τον Τζέφρυ Παπανδρέου, ενός πολύ γνωστού gay ως γενικού γραμματέα στο υπ. “παιδείας”, που δεν μπορούσα τότε να διακρίνω πού πραγματικά αποσκοπούσε. Κι έμενα με την απορία. Τώρα, χάρη στην τεχνογνωσία τού πώς επιτυγχάνεται η αλλοίωσις της ανθρωπίνης συνειδήσεως, μπορώ πολύ καλά να το διακρίνω.

Και πώς, ακριβώς παρόμοια, χτίστηκε η Νομοθέτηση γάμου ομοφιλοφίλων και το τραγικότερο η υιοθέτηση παιδιών από αυτούς. Και πώς χτίζεται τώρα από τους ανθρωποδαίμονες της ΝΤΠ, που την υπηρετούν στο υπ. “παιδείας” της ΕΛΛΑΔΟΣ μας, η απόλυτη καταστροφή της ψυχικής και σεξουαλικής ισορροπίας των παιδιών και εφήβων διά της εισαγωγής των έμφυλων ταυτοτήτων -η αληθής λέξη είναι έκφυλες, το έμφυλες είναι η “ωραιοποιημένη” λέξη, δηλαδή ο ευφημισμός, ώστε να γίνει ευρέως αποδεκτή με ένα ισχυρό λεκτικό καμουφλάζ.

Κλείνω με αυτά τα λίγα λόγια: Έλληνα, έχασες την πατρίδα σου, την ξεπούλησαν και την υποθήκευσαν ολόκληρη και δεν “έβγαλες άχνα”. Σου πήραν την περιουσία, το σπίτι σου και κάθε ρευστό χρήμα από την τσέπη σου και πάλι δεν “έβγαλες άχνα”. Έφεραν στη γη σου μιλιούνια “ξένους”, που αύριο θα την κατέχουν κι εσύ, για όσο ακόμα υπάρχεις, θα είσαι ο “ξένος” μέσα στην ίδια σου την πατρίδα κι επίσης δεν “έβγαλες άχνα”. Ετοιμάζονται να σου πάρουν και τα παιδιά σου, τα μικρότερα παιδιά σου, σε “χώρα” από όπου δεν υπάρχει γυρισμός. Αν και τώρα δεν “βγάλεις άχνα” είσαι άξιος της ολέθριας μοίρας σου. Τα παιδιά σου όμως τι σου φταίνε;


Υ.Γ. Επειδή τα θέματα (πολλά) που θίχτηκαν σε αυτό το άρθρο είναι εξόχως σημαντικά, και αλληλένδετα με ένα πλήθος άλλων, το ιστολόγιο θα επανέρχεται. Κάποιο επόμενο άρθρο (και σύντομα) θα αφορά στο ποιοι μπορεί να είναι τρόποι αντίστασης και προφύλαξης από την μετωπική επίθεση της ΝΤΠ εναντίον των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.

Πηγή "Δες το Όλον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουν 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Η χαρακτηριστική ευκολία με την οποία ξεσηκώνονται πλέον στον τόπο μας πραγματικές θύελλες χλευαστικών σχολίων κάθε φορά που σημειώνεται οποιαδήποτε δημόσια έκφραση λαϊκής ευσέβειας (όπως λ.χ. η προσκύνηση εικόνων και ιερών λειψάνων) ή κάθε φορά που κάποιοι «επώνυμοι» τολμούν να πουν δημοσίως ορισμένα απλώς αυτονόητα πράγματα (από τη θανάσιμη πνευματική παγίδα της οικουμενιστικής παναίρεσης μέχρι τα πνευματικά επίχειρα της προϊούσας θεσμικής και σε πολλαπλά επίπεδα αναγνώρισης και εξύψωσης της ομοφυλοφιλίας ή μέχρι τον θανάσιμο κοινωνικό, δημογραφικό και εθνικό κίνδυνο που διατρέχει η πατρίδα μας εξαιτίας του λαθρομεταναστευτικού) και ταυτόχρονα η απίστευτη ελαφρότητα με την οποία όλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως οπισθοδρομικοί, ακραίοι, γραφικοί, ξενοφοβικοί, φονταμενταλιστές κλπ, παρέχουν καθημερινά προφανείς αφορμές προβληματισμού, αλλά και βαθιάς θλίψης, για τα ανεκδιήγητα πνευματικά χάλια στα οποία έχει πλέον διολισθήσει ο πάλαι ποτέ λαός της Φιλοκαλίας.

Αφορμές που έρχονται φυσικά να προστεθούν σε όλες τις προηγούμενες. Στις απειράριθμες προηγούμενες, που συναντούμε συνεχώς ολόγυρά μας και που τεκμηριώνουν την πραγματικά παράδοξη ευκολία με την οποία ο λαός μας καταπίνει εδώ και χρόνια αμάσητη όλη αυτή την άθλια θεματολογία την οποία έχουν πλέον εμπεδώσει οι ινστρούχτορες της Νέας Τάξης και τα εντόπια παπαγαλάκια τους. Την ευκολία με την οποία καταπίνει όλα αυτά τα υποβολιμαία σκουπίδια:
- από την κατακεραύνωση της δήθεν ισλαμοφοβίας και του ρατσισμού μέχρι τον «σεβασμό του διαφορετικού» (sic) και την υποτιθέμενη ομοφοβία
- από την επιδεικτικά αθεϊστική θολοκουλτούρα ως τη νεοεποχίτικη συγκρητιστική θρησκευτική ισοπέδωση
- από τη συστηματική διοχέτευση όλων των παραπάνω στην ελληνική εκπαίδευση (μαζί με τις «καινοτόμες δράσεις», το bullying, τα «ευέλικτα προγράμματα» της πλήρους αμορφωσιάς και ανοησίας κλπ.) μέχρι τις σύγχρονες ψυχώσεις του «προοδευτισμού», της ψευδεπίγραφης οικολογίας, της αρρωστημένης και στρεβλής «ζωοφιλίας»
- από τον χύδην χλευασμό προς οτιδήποτε θυμίζει πατρίδα κι ορθόδοξη πίστη μέχρι τη ζηλωτική προάσπιση κάθε είδους διαστροφής ως αυτονόητης, εν ονόματι μιας κάποιας (ανυπόστατης) δημοκρατίας και μιας κάποιας (εγκάθετης) ψευτοπροόδου.

Όλη αυτή τη σύγχυση, την παράκρουση και τη λοβοτομή που έχει υποστεί μαζικά ο λαός μας - και κυριολεκτούμε στο τελευταίο, γιατί βέβαια δεν τη συναντούμε πια μόνο σε κάποια κέντρα προπαγάνδας, μόνο σε σποραδικές «δεξαμενές σκέψης», μόνο στα βοθροκάναλα της διαπλοκής ή στα λοιπά «στημένα» Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού, αλλά και σε πλείστο μέρος του κόσμου. Πράγματι, μια ολιγόλεπτη καθημερινή περιήγηση στα σχόλια των ιστοσελίδων και ιδίως των λεγόμενων χώρων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter), αλλά και μία σύντομη μόνο επαφή με όσα λέγονται και ακούγονται στα μέρη των καθημερινών επαγγελματικών και άλλων συναναστροφών μας, είναι δυστυχώς αρκετή για να τεκμηριώσει με επάρκεια του παραπάνω λόγου το αληθές.

Και φυσικά δεν θέλουμε να γενικεύουμε. Είναι βέβαιο πως υπάρχουν και αρκετοί σε αυτόν τον τόπο που αισθάνονται και ζουν διαφορετικά. Δεν ξέρουμε όμως πόσοι είναι αυτοί και αν επαρκούν (σαν τους επιποθούμενους 10 των Σοδόμων), για να αποτρέψουν την καταβαράθρωση και το επερχόμενο Τέλος. Και γενικότερα, το γνωρίζουμε πως υπάρχουν και άνθρωποι καλοπροαίρετοι, ένα αναμφίβολα μεγάλο πλήθος συμπατριωτών μας που υποφέρουν με όλη αυτή την προϊούσα εξαθλίωση, που και από πολιτικής άποψης ίσως ασφυκτιούν ανάμεσα στην αποχή και στην περιστασιακή επιλογή του εκάστοτε μη χείρονος. Και των περισσοτέρων εξ αυτών όμως τα αντανακλαστικά έχουν πλέον αμβλυνθεί, σχεδόν άπαντες έχουν πια βουλιάξει μέσα στη γενική αίσθηση της ματαιότητας, τη διάχυτη φοβία, την έλλειψη φρονήματος, την απογοήτευση από τις λογής (πολιτικές και εκκλησιαστικές) ηγεσίες, την καθεστώσα παθητικότητα. Και οι όποιες αντιδράσεις εκδηλώνονται κατά καιρούς, είναι πια μόνο για λόγους οικονομικούς, κάθε άλλη αιτία φαίνεται πως έχει δυστυχώς εκλείψει. Και σεβαστές βέβαια οι κινητοποιήσεις των αγροτών ή οι απεργίες των εργαζομένων, σεβαστοί οι αγώνες για τα μισθολογικά και το ασφαλιστικό (αν και δεν στερείται σημασίας ότι και αυτοί ακόμη οι αγώνες έχουν πλέον εκφυλιστεί και ατονήσει), δεν βλέπουμε όμως εδώ και πολύ καιρό την παραμικρή αντίδραση για θέματα πνευματικά (όπως η προϊούσα κλιμάκωση της γάγγραινας που λέγεται Οικουμενισμός, όπως η τραγωδία του περιβόητου συμφώνου συμβίωσης κλπ) ή εθνικά (όπως το λαθρομεταναστευτικό ή η νεο-οθωμανική επέλαση).
Ελάχιστες μόνο δεκαετίες πριν, ο λαός μας (αν και πάλι σε πνευματική παρακμή) μπορούσε τουλάχιστο να κατακλύζει ενίοτε τους δρόμους και για τέτοια θέματα. Τώρα όμως ακόμη κι αυτό δείχνει πραγματικά αδιανόητο. Τώρα, μόνο νεοταξίτικες εκδηλώσεις βλέπουμε πια, δυστυχισμένοι άνδρες να φιλιούνται λάγνα πανηγυρίζοντας για τη νομική θεσμοθέτηση της…«ιδιαιτερότητάς» τους, εγκάθετα συστημικά λοβοτομημένα στρατιωτάκια (αυτοφερόμενα ως…αντιεξουσιαστές) να ασχημονούν πάνω σε κάθε έννοια έθνους και ιστορίας, ψευδόσχημους «προοδευτικούς» να ασελγούν πάνω σε κάθε όσιο και ιερό γέννησε ποτέ του αυτός ο τόπος. Όλοι οι άλλοι απλώς κάπου κρύβονται.

Και πολύ φοβόμαστε βέβαια πως δεν θα δούμε καμία ιδιαίτερη αντίδραση και για όσα αποτρόπαια βρίσκονται επί θύραις, όπως τα νέα βήματα της προδιαγεγραμμένης πορείας προς την Πανθρησκεία, οι νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες του οργουελικού εφιάλτη ή η ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής λοβοτομής των ελληνοπαίδων (με τα νέα σχολικά βιβλία Ιστορίας και τις λοιπές…μεταρρυθμίσεις από τον εσμό των ελληνοφοβικών εκκλησιομάχων του φερομένου ως Υπουργείου Παιδείας). Το σύστημα έχει επικρατήσει, η νεοταξίτικη θεματολογία κι ορολογία είναι πια (θεσμικά και ουσιαστικά) κυρίαρχες, κάθε παρέκκλιση από τον συρμό και το κοπάδι λοιδωρείται και εξουθενώνεται ως γραφική ή σκοταδιστική.

Δεν αποκλείεται κάποιοι να τα θεωρήσουν υπερβολικά και υπέρ του δέοντος απαισιόδοξα όλα αυτά. Και ίσως και να είναι. Ίσως εκείνοι να έχουν άλλες «παραστάσεις», κάποια άλλα δεδομένα, που να δείχνουν την ύπαρξη μιας «άλλης Ελλάδας». Δυστυχώς εμείς θα το επαναλάβουμε ότι κάθε μέρα συναντούμε κυριολεκτικά χιλιάδες περιπτώσεις από το διαδίκτυο, αλλά και από τη ζώσα μας πραγματικότητα, που δεν αφήνουν (ανθρωπίνως πάντοτε) περιθώρια αισιοδοξίας.
Ευχόμαστε να διαψευστούμε, δυστυχώς όμως η εικόνα που βγαίνει μέσα απ’ όλα αυτά δεν είναι εικόνα ενός λαού που μαθαίνει από τα παθήματά του, που διδάσκεται από τις δοκιμασίες του, που δείχνει σημάδια ανάνηψης και μεταστροφής. Είναι αντίθετα εικόνα που μέρα με τη μέρα γίνεται ολοένα και πιο ζοφερή, όλο κι πιο σπιλωμένη από τη λάσπη της ανοησίας, της χυδαιότητας, της αμετανοησίας.
Και που φέρνει μοιραία στο μυαλό κάτι όχι ιλαρό και ελπιδοφόρο, αλλά αγωνιώδες και σκοτεινό. Ίσως και τίποτε παραπάνω εν τέλει από τον τόσο πικρό εκείνο στίχο της μεγαλοβδομαδιάτικης υμνολογίας: «Λαός δυσσεβής και παράνομος, ίνα τί μελετά κενά»;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαΐ 2017


Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

«Σε ελεύθερη πτώση τα ποσοστά αποδοχής του προέδρου Trump…μόλις το 38% εγκρίνει το κυβερνητικό του έργο, ενώ το 56% το αποδοκιμάζει» αναφέρουν τα ΜΜΕ των Η.Π.Α. που αναπαράγονται από όλα τα υπόλοιπα στον πλανήτη, τα οποία έχουν συνηθίσει να μην εξετάζουν καμία είδηση να μην επιτρέπουν στους δημοσιογράφους τους να σκέφτονται και να κρίνουν με την κοινή λογική αυτά που διαβάζουν.

Ορισμένοι όμως από αυτούς που αρνούνται τη χειραγώγηση, δηλώνουν πως ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δέχεται μία πρωτόγνωρη επίθεση από το αμερικανικό βαθύ κράτος – από τις μυστικές υπηρεσίες εθνικής ασφάλειας, καθώς επίσης από τα νεοφιλελεύθερα ΜΜΕ που δεν έχει προηγούμενο (πηγή). Η βασική κατηγορία εναντίον του είναι η εθνική προδοσία – η παράνομη διασύνδεση του με τη Ρωσία, στην οποία έχει δήθεν δώσει πληροφορίες που αφορούν την εθνική ασφάλεια της χώρας του.

Παρά το ότι τώρα η ρωσική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να παραδώσει στα αμερικανικά ΜΜΕ τα πρακτικά της συνάντησης του προέδρου Trump με τον υπουργό εξωτερικών της, για να τεκμηριωθεί πως οι κατηγορίες είναι ψευδείς, τα ΜΜΕ αδιαφορούν – αφού η πρόθεση τους δεν είναι άλλη, από την ανατροπή του.

Το γεγονός αυτό συμπεραίνεται επίσης από τις τελευταίες «ειδήσεις» που διασπείρουν, σύμφωνα με τις οποίες ο κ. Trump προσπάθησε να δωροδοκήσει το διευθυντή του FBI, για να μην εξετασθεί σε σχέση με τις ρωσικές έρευνες – κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινή λογική, αφού φυσικά κανένας πρόεδρος δεν έχει ανάγκη να δωροδοκήσει κάποιον για τέτοια θέματα.

Περαιτέρω, ο γνωστός καθηγητής κ. S. Cohen αναφέρει ότι, η μεγαλύτερη απειλή για την εθνική ασφάλεια είναι η επίθεση εναντίον του κ. Trump (πηγή) – από την 4η εξουσία των Η.Π.Α., από την «κοινότητα» των μυστικών υπηρεσιών που ουσιαστικά διαχειρίζονται την εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης, προς όφελος της βιομηχανίας πολέμου που κοστίζει στους φορολογουμένους πάνω από 1.000 δις $ ετησίως.

Ο ίδιος υπενθύμισε πως όταν το 2016 ο Obama επεξεργάσθηκε μία συμφωνία με το Ρώσο πρόεδρο, σχετικά με τη στρατιωτική συνεργασία τους στη Συρία, καθώς επίσης με την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ τους όπως συμβαίνει σήμερα με τον κ. Trump, λίγες ημέρες αργότερα οι Η.Π.Α. σκότωσαν Σύριους στρατιώτες παραβιάζοντας τη συμφωνία – φυσικά εν αγνοία του κ. Obama.

Κάτι ανάλογο έχει συμβεί στο παρελθόν με τον J.F. Kennedy που δολοφονήθηκε τολμώντας να μπλοκάρει την εισβολή στην Κούβα και να αναφερθεί στον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου ή με τον Nixon που ήθελε να εκτονώσει τις εντάσεις με την Κίνα και τη Ρωσία, καθώς επίσης να αποχωρήσει από το Βιετνάμ – με αποτέλεσμα να τοποθετηθεί στο στόχαστρο των ΜΜΕ (Washington Post, Watergate).

Στα πλαίσια αυτά, όταν ο πρόεδρος Trump δήλωσε πως έπρεπε να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς επίσης να επανεξετασθούν οι σκοποί του ΝΑΤΟ, οπότε να πάψει να υπάρχει εχθρός και να ζημιωθεί η βιομηχανία πολέμου και ασφάλειας των Η.Π.Α. που «επιδοτείται» με 1.000 δις $ ετησίως από τους αμερικανούς φορολογουμένους, τοποθετήθηκε στο στόχαστρο του βαθέως κράτους: του συγκροτήματος στρατού και ασφάλειας που συνεργάζεται με τη Wall Street και με το πανίσχυρο ισραηλινό λόμπι.

Ως εκ τούτου το πιθανότερο είναι να ανατραπεί, έτσι ώστε να μην τολμήσει κανένας άλλος πολιτικός να προβεί σε «λαϊκιστικές εκκλήσεις» προς τους Πολίτες – υπενθυμίζοντας πως η πρώτη επίσημη ομιλία του αμερικανού προέδρου αποτέλεσε σοκ για τον πλανήτη και ειδικά για το ακραίο νεοφιλελεύθερο κατεστημένο, το οποίο διαπίστωσε έντρομο πως ο κόσμος που έχει δημιουργήσει τίθεται υπό αμφισβήτηση, από ένα δικό του επιτυχημένο μέλος (άρθρο).

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Μαΐ 2017


Κι αν φτάσεις σε σημείο να αλλάζεις με μια υπεύθυνη δήλωση κάτι το οποίο είναι αυταπόδεικτο και σε χαρακτηρίζει από την επιφάνεια μέχρι τα έσω σου, όπως το φύλο, τι νόημα έχει πια για σένα οτιδήποτε; Τι σημαίνουν πια οι έννοιες «Θεός», «πατρίδα», «οικογένεια», «φίλοι», «σημαία», «Ιστορία», «κοινωνία», «πίστη», «πολιτισμός», «αξίες», «αρετή»;

Η προελαύνουσα μάστιγα της Νέας Τάξης δεν στοχεύει πλέον στη διάρρηξη των δεσμών που συνέχουν τις κοινωνίες, τα έθνη, τα κράτη. Βασική επιδίωξή της είναι η θραύση της ενότητας του προσώπου, η αποϊεροποίηση της δημιουργίας, η αφαίρεση της χάριτος του Θεού από την κτίση. Σημαδεύουν κατευθείαν στον υπαρκτικό πυρήνα των ανθρώπων, με το δόλωμα της «ελευθερίας», η οποία στηρίζεται στην «επιλογή».

Τα επιχειρήματά τους, βέβαια, είναι μια αλληλουχία κραυγών, αφορισμών και στερεοτυπικών, ρηχών εκφράσεων. Δεν υπάρχει λογική και ειρμός σε όσα κατά ριπάς εκτοξεύουν οι υπάλληλοι της παγκοσμιοποίησης από τα κατεστημένα ΜΜΕ και τους υπόλοιπους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς παραγωγής κυρίαρχης ιδεολογίας. Η λογική και ο ειρμός δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τη νεοταξική ρητορική της ασυνάρτητης «δικαιωματοκρατίας». Αντίθετα, χρησιμοποιούν μια σειρά από λέξεις που επί δεκαετίες φορτίζονται αρνητικά, όπως ο «ρατσισμός».

Οποιος χρησιμοποιήσει πρώτος αυτή τη λέξη εκτοξεύοντάς την προς τον ιδεολογικό αντίπαλό του ή τον συνομιλητή του αποκτά ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στο προπαγανδιστικό παίγνιο του συναισθηματικού ισοζυγίου. Δηλαδή, όποιος κατηγορήσει τον άλλον για «ρατσισμό» αυτόματα γίνεται εκείνος ο «καλός» και από αυτό το θετικό συναισθηματικό ισοζύγιο ευνοείται και ό,τι εκείνος υποστηρίζει. Η νομοθετική πρωτοβουλία για την αλλαγή φύλου χωρίς εγχείρηση που προωθεί η κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένταξη στη νομοθετική πρακτική της βλασφήμιας, της άρνησης της ιδίας της φύσης και της ατόφια παράνοια της... αντικατάστασης της πραγματικότητας με μια υπεύθυνη δήλωση!

Ο άνθρωπος παρασύρεται στην άβυσσο επειδή κάποιοι του δείχνουν τον δρόμο προς τα εκεί λέγοντάς του ότι είναι δικαίωμά του να πάει τρέχοντας στον χαμό του. Το «δικαίωμα» μιας οικτρής μειοψηφίας είναι, όπως συνήθως, ο πολιορκητικός κριός της φαυλότητας, που θέλει να γκρεμίσει τις πύλες για να λεηλατήσει το συλλογικό πνευματικό και ηθικό απόθεμα που έχει απομείνει. Επειδή στην πατρίδα μας ενδέχεται να υπάρχουν (το πολύ) μερικές δεκάδες άτομα που ενδιαφέρονται να αλλάξουν φύλο, η κυβέρνηση, αντί των ζεόντων θεμάτων, προβάλλει αυτό ως προτεραιότητα και το αναγορεύει μάλιστα ως «πρόοδο»! Αυτό δεν είναι πρόοδος, αλλά άτακτη υποχώρηση, άνευ όρων παράδοση στην παρακμή και τη διάλυση. Η Ελλάδα δεν είναι έτσι και δεν πρόκειται να γίνει έτσι. Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

30 Απρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Όσοι πιστοί εκκλησιάστηκαν σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, είχαν την (κακή) τύχη να πέσει στα χέρια τους ένα απαράδεκτο κείμενο. Ο λόγος για το γνωστό περιοδικό έντυπο «Φωνή Κυρίου» που διανέμεται τις Κυριακές στους ιερούς ναούς και το οποίο χτες φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας». Ο τίτλος φυσικά αρκούντως εύγλωττος, προϊδέαζε εξ αρχής για τη συνέχεια. Και πράγματι ήταν και η συνέχεια αρκούντως χαρακτηριστική.

Το κείμενο ξεκινούσε βεβαίως σχετικώς αθώα, με αναφορά στον Απόστολο της ημέρας, όπου μνημονευόταν η εκλογή των επτά διακόνων, λόγω της αύξησης των χριστιανών και του «γογγυσμοῦ τῶν Ἑλληνιστῶν πρός τούς Ἐβραίους». «Φωτίζει λοιπόν ο Θεός τους αποστόλους», αναφέρει το κείμενο της Φωνής, «που ήσαν και οι πρώτοι Επίσκοποι της Εκκλησίας» και ζητούν από τον λαό να εκλέξει τους επτά διακόνους, ώστε οι ίδιοι να παραμείνουν απερίσπαστοι το έργο της διάδοσης του Λόγου του Θεού. Και έτσι οι Απόστολοι (συνεχίζει το κείμενο) «άπλωσαν τα πλατιά φτερά της θεολογίας τους και ως υψιπέτες δίδαξαν ως τα πέρατα της οικουμένης. Μικρός πειρασμός έφερε ακόμη περισσότερο χάρη Χριστού. Υπήρξε όμως πρωτύτερα μια προϋπόθεση: άπαντες έκαναν υπακοή στην υπόδειξη των αποστόλων για την εκλογή των επτά διακόνων».

Και έκτοτε (αφού με ένα απερίγραπτο λογικό άλμα «ξεκαθαρίζεται» ότι εφόσον άπαντες έκαναν τότε υπακοή στους Αποστόλους και εφόσον και οι σημερινοί επίσκοποι είναι διάδοχοι και ισοδύναμοι των Αποστόλων, άρα οφείλουμε πλήρη υπακοή και σε αυτούς!), αρχίζει φυσικά το γνωστό…μεταπατερικό παραλήρημα, που όλοι φαντάζεστε. Μεταφέρω επί λέξει, σταχυολογώντας τα πλέον χαρακτηριστικά:
«Όσο υπακούμε στους Επισκόπους…ξεπερνούμε τους πειρασμούς και μεγαλύνονται ο Χριστός και η Εκκλησία του. Στο κοπάδι το κριάρι προηγείται και το κοπάδι ακολουθεί. Οι φατρίες και οι παρασυναγωγές πληγώνουν το σώμα του Χριστού και η πρόκληση σχισματικών καταστάσεων ούτε με το μαρτύριο του αίματος δεν ξεπληρώνεται. Ο φανατισμός είναι ξένος προς τα παιδιά του Θεού, δείχνει δε την ασθένεια κάποιου που κινείται ιδεολογικά, θρησκευτικά, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Γι’αυτό, αδελφοί μου, να αποφεύγουμε τον φανατισμό σαν μεγάλη ασθένεια και να υπακούμε στην Εκκλησία μας. Γνωρίζει κάλλιστα ο Χριστός ποιους θέτει στα πηδάλια του νοητού σκάφους της Εκκλησίας του. Στην ουσία εκείνος ανάγει και κατάγει! … Ας προσέχουμε τη συμπεριφορά μας, αδελφοί. Ας μην πληγώνουμε το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία του. Εμείς την έχουμε απόλυτη ανάγκη, είναι το οξυγόνο της ύπαρξής μας… Κεφαλή του έχει το σώμα αυτό τον Επίσκοπο-Χριστό και τους επί γης επισκόπους του…».

Σαφέστατο ασφαλώς το νόημα του κειμένου - και παντελώς αδύνατο να κρυφτεί καθ’ ολοκληρίαν κάτω από τον ύπουλα νηφάλιο και σκοπίμως μειλίχιο, αγαπολογικό, παρακλητικό και «εμπόνως» πατερναλιστικό μανδύα του συντάκτη του. Όπως απολύτως σαφής είναι φυσικά και ο στόχος του: αφ’ενός να διατυμπανίσει στεντορείως την πλήρη παντοκρατορία των επισκόπων και την υποχρέωση όλων μας να τους υπακούμε τυφλά σε όσα λένε (άλλωστε είναι θεόθεν εμπεπιστευμένοι) και επομένως αφ’ ετέρου να καυτηριάσει όσους σχηματίζουν «φατρίες και παρασυναγωγές που πληγώνουν το σώμα του Χριστού» και προκαλούν σχίσματα.
Γίνεται όμως έτσι βέβαια μία πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας, γιατί φυσικά ουδείς λόγος γίνεται από τον κειμενογράφο για το τι λένε οι εκκλησιαστικοί κανόνες σε περιπτώσεις που οι επίσκοποι παύουν να είναι ορθόδοξοι και συγχρωτίζονται με αιρέσεις και αιρετικούς.
Ουδείς λόγος γίνεται για το πόσο αποτελούν πραγματικά συνέχεια των Αγίων Αποστόλων του Κυρίου μας, όταν μετατρέπονται από ποιμένες σε «λύκους βαρεῖς μή φειδομένους τοῦ ποιμνίου» και «λαλοῦντας διεστραμμένα», οι οποίοι «προκόπτουσιν ἐπί τό χεῖρον πλανῶντες καί πλανώμενοι».
Ουδείς λόγος γίνεται για το ότι το σύστημα εκκλησιαστικής διοίκησης είναι μεν επισκοπικό, αλλά όχι… επισκοπολατρικό (όσο και αν κάποιοι ελλαδικοί μητροπολίτες φαντασιώνονται αναφανδόν εδώ και πολλά χρόνια νοσηρές καταστάσεις παπικού…αλαθήτου) και ότι υπακοή στην Εκκλησία δεν σημαίνει τυφλή και άκριτη υπακοή σε όλα όσα προστάζουν οι επίσκοποι.
Ουδείς λόγος επίσης γίνεται και για το ποια υποχρέωση έχουμε άπαντες (κληρικοί τε και λαϊκοί) έναντι των αιρέσεων (πόσω δε μάλλον των παναιρέσεων), ενώ αντίθετα η αλήθεια διαστρέφεται πλήρως, καθώς καυτηριάζονται ξεκάθαρα ως φανατικοί πρόξενοι φατριών και παρασυναγωγών και σχισμάτων, αλλά και ως άσχετοι προς τον γνήσιο εκκλησιαστικό τρόπο ζωής (!!!), όχι εκείνοι που διαστρεβλώνουν και νοθεύουν την ορθόδοξη θεολογία με τις οικουμενιστικές τους πλάνες και βλασφημίες, αλλά όσοι πολύ απλά την υπερασπίζονται!

Γενικά, το «πονηρό» αυτό κείμενο απηχεί και αναμασά κάποιες από τις γνωστές πλέον αντιλήψεις και δοξασίες της (λεγόμενης και) «μεταπατερικής» ψευδοθεολογίας (μέρος των οποίων έχω επισημάνει και σε πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Κάποιες απαντήσεις προς…μεταπατερικούς»). Και φυσικά δεν θα άξιζε ίσως τον κόπο υπό άλλες συνθήκες να ασχοληθεί κάποιος μαζί του, αν ήταν δηλαδή ένα απλώς εκ των πολλών παρομοίων κειμένων που κυκλοφορούν στον τύπο ή το διαδίκτυο. Στην προκείμενη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για κάτι τόσο απλό και ασήμαντο, αφού μιλάμε για κείμενο που ουσιαστικά διανεμήθηκε στους πιστούς κατά τον κυριακάτικο εκκλησιασμό τους και αποτελεί συνεπώς μία ακόμη επίσημη απόπειρα (έμμεσης αυτή τη φορά, αλλά - επαναλαμβάνω - σαφέστατης, δια τους έχοντας οφθαλμούς οράν) διακίνησης φιλο-οικουμενιστικών ιδεών εντός των ναών μας, μετά το διαβόητο «Προς τον Λαό» που είχε διανεμηθεί από αρκετές μητροπόλεις κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ας έχουμε τον νου μας, γιατί φυσικά θα ακολουθήσουν και άλλες απόπειρες.

Μέχρι τότε, επιστρέφουμε στον συντάκτη του κειμένου «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας» όλες τις απαράδεκτες περί Εκκλησίας αντιλήψεις του (καθώς και την πασιφανή αγωνία του ιδίου και βασικά των προϊσταμένων εκκλησιαστικών ινστρουχτόρων του, εξαιτίας των αντιδράσεων από κληρικούς και λαϊκούς, που καθημερινά αυξάνονται απέναντί τους για τις οικουμενιστικές βλασφημίες τους).
Όσον αφορά δε τέλος και την εκπεφρασμένη άποψή του περί…κριαριών και κοπαδιών, οφείλουμε να τον ενημερώσουμε ότι βεβαίως οι πιστοί αποτελούμε το ποίμνιο, αλλά είμαστε έλλογο ποίμνιο, που ουδόλως οφείλει άκριτη και τυφλή υπακοή στους ποιμένες του, όταν αυτοί δογματικά αποδεικνύονται «μωροί και τυφλοί» (και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα και άκρως αντικειμενικά θεολογικά κριτήρια επ’ αυτού).
Πρόβατα πάντως (τουλάχιστον όπως δείχνει να το εννοεί ο ίδιος) ούτε είμαστε, ούτε και σκοπεύουμε να γίνουμε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα. Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό - και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους.

Υπάρχουν πολλοί που ακούγοντας περί Οικουμενισμού, Νέας Εποχής, θρησκευτικού συγκρητισμού, Πανθρησκείας κλπ. - εμφανώς επηρεασμένοι από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου που εκπορεύεται από τους γνωστούς (κληρικούς τε και λαϊκούς) ψευδοθεολογούντες της «μεταπατερικότητας», της «θεωρίας των κλάδων» και των λοιπών νεοεποχίτικων τερατουργημάτων - χαρακτηρίζουν όλα τα προαναφερθέντα ως συνωμοσιολογικές υπερβολές ή και ως συζήτηση περί όνου σκιάς. Πολλοί θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερο δεν μας χωρίζει από τους Παπικούς, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Αρκετοί μάλιστα μπορεί να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «προσέγγισης» όχι μόνο με αυτούς, αλλά και με τις άλλες θρησκείες. Επειδή όμως η πραγματική αγάπη απέχει από την «αγαπολογία» όσο ακριβώς και η άκρα ταπείνωση από τον απόλυτο φαρισαϊσμό, ας πούμε εφεξής μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη «χριστιανική» Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του έτους 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του Θεού. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω.


Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη τραγική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Μια ρήση που φροντίζουν να την επαναλαμβάνουν εδώ και πολύ καιρό και πάμπολλοι ακόμη πλανεμένοι οικουμενιστές επίσκοποι και λαϊκοί ψευδοθεολόγοι, με διάφορους τρόπους και σε διάφορες διατυπώσεις, αλλά πάντοτε με αυτή την ουσία. Την ουσία που γενικεύει διαθρησκειακά την ούτως ή άλλως εκτρωματική συγκρητιστική «θεωρία των κλάδων» και προετοιμάζει ξεκάθαρα το έδαφος για την παγκόσμια Πανθρησκεία, η τεχνητή κατασκευή της οποίας από τα χαμαιτυπεία της Νέας Εποχής τελεί εδώ και χρόνια εν πλήρει εξελίξει. Σε πλήρη συμπόρευση ασφαλώς με την πορεία της οικονομικής ενοποίησης του πλανήτη (δια της Παγκοσμιοποίησης), αλλά και της πολιτισμικής του ισοπέδωσης και ομογενοποίησης (μέσω της αποδόμησης των εθνικών γλωσσών και των εθνικών Ιστοριών, της συστηματικής διοχέτευσης κοινών νεοταξίτικων ηθών και αντιλήψεων και φυσικά της μαζικής και απολύτως ελεγχόμενης λαθρομετανάστευσης).

Ας επανέλθουμε όμως στις διαφορές έναντι της Δύσης και στη δήθεν προσπάθεια υπέρβασής τους με τους θεολογικούς διαλόγους μέσα στα πλαίσια του αυτοφερομένου ως «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», αλλά και ευρύτερα. Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε expressis verbis και εν πλήρει συνειδότι ότι τόσο ο τίτλος του προαναφερθέντος νεοταξίτικου οργάνου, όσο και κάθε άλλη αναφορά σε όρους όπως «Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών» ή «Ενωση Εκκλησιών» είναι εκφράσεις παντελώς ανυπόστατες και εξολοκλήρου βλάσφημες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν ή να προσπαθήσουν να ενωθούν; Η Εκκλησία απλούστατα είναι μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Παπικούς ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλέσει κανείς την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού πρόκειται για εκτροπές και όχι για Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε άλλα Μυστήρια. Ακόμη και αυτά που εκτιμούν πως έχουν, στην πραγματικότητα δεν ισχύουν! Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και ανέκαθεν εθεωρείτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία εντελώς αυτονόητο (άσχετα βεβαίως αν μέσα στο κλίμα της οικουμενιστικής ψευδοπροσέγγισης έχουν αρχίσει εδώ και καιρό αρχικά να ψελλίζονται και ακολούθως να κυοφορούνται καινά - και άκρως ερμαφρόδιτα - «δόγματα», ακόμη και επ’ αυτού)!



Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία με τους δήθεν διαλόγους με τους ετεροδόξους έχει αποδειχθεί ως μία παντελώς ατελέσφορη παρωδία (μέχρι και ο περιώνυμος οικουμενιστής επίσκοπος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας παραδέχθηκε προ ολίγων ετών το αδιέξοδο στο οποίο έχουν καταλήξει αυτοί οι «διάλογοι»), αφού κανείς εξ αυτών δεν έχει την παραμικρή επιθυμία ειλικρινούς προσέγγισης και αναγνώρισης των σφαλμάτων του, αλλά αντίθετα άπαντες εμμένουν πεισματικά στις πλάνες τους, στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να σύρουν τους Ορθοδόξους.

Ποιοι επομένως φερόμενοι ως ορθόδοξοι πατριάρχες (και έτεροι ιεράρχες) τολμούν να μας κατηγορούν και να απειλούν με παύσεις και διώξεις τους ορθόφρονες ιερείς μας ή και εμάς (σε επόμενη φάση που σίγουρα θα έλθει) με επιτίμια, επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή τους να ενωθούμε με τους αιρετικούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (και βέβαια θα ήταν και ευκταία), είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Επανένωση όμως με τους δικούς τους θεολογικούς όρους σημαίνει αυτομάτως και τη δική μας εκτροπή. Την ώρα δηλαδή που ο εκπεσών και εκμαυλισμένος (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα βαθιά του υπαρξιακά αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες έχουν βαφτιστεί Ορθόδοξοι, εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε εκουσίως να πέσουμε στην πλάνη; Είναι ολοφάνερο ότι μόνο ως ατυχέστατος αστεϊσμός θα μπορούσε να εκληφθεί μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η οικουμενιστική σύναξη του Φαναρίου μάς την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στη θλιβερή πνευματική της κατάντια).

Και ασφαλώς στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να ξεκαθαριστεί και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει τον άλλον υπό τους όρους του. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε μάχη εντυπώσεων, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Είναι η ίδια η ψυχή μας. Είναι το ίδιο το σωτηριολογικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να πραγματωθεί ο πνευματικός αγώνας προς τη θέωση. Και αυτό το πλαίσιο πρέπει πάση θυσία να μείνει ανόθευτο.


Όλα αυτά επαναλαμβάνω και πάλι ότι μπορεί για πάρα πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας στα απροκάλυπτα πλέον «ενωτικά» σχέδια του Φαναρίου και των εδώ ακολούθων του θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά κοινωνικές και εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί ίσως για τα θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Γιατί εδώ είναι πια πολύ ορατή η προοπτική ενός σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και του λαού είναι αποφασισμένο να μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και να κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι που θα τολμήσουν και θα επιχειρήσουν την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το αιρετικό τους μένος και φυσικά να εξευμενίσουν και τα νεοταξίτικα αφεντικά, που τους ανέβασαν στους εκκλησιαστικούς θρόνους τους;

Τα πράγματα λοιπόν είναι σαφή, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα ψέματα τελείωσαν: εδώ πλέον ζητούνται όλο και περισσότεροι επίσκοποι, όλο και περισσότεροι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, που θα αφήσουν τα μισόλογα (και την αντίσταση απ’ το…υπόγειο) και θα προτάξουν αναφανδόν τα στήθη τους για να σταματήσουν την πορεία προς το σχίσμα και να αντισταθούν στην υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (γιατί φυσικά υπενθυμίζουμε ότι το ευρύτερο παιχνίδι των αγαπολογικών εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους ή σε πάστορες, αλλά και σε ιμάμηδες, γκουρού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου), για την οποία η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν ακόμη κάποιοι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του «Μεσσία» της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την πνευματική, οικονομική και πολιτική ομογενοποίηση και ποδηγέτηση του πλανήτη.
Ο πόλεμος αυτός έχει ξεσπάσει και θα είναι ένας πόλεμος σκληρός και μακρύς.
Ας είμαστε έτοιμοι…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου