Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Σεπ 2017


Θα μας κάνουν "αλληλέγγυους" ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ...

Φαίνεται πως τα έχει βρει πολύ δύσκολα η Νέα Τάξη Πραγμάτων με την άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων διεθνώς... Δεν εξηγήται αλλιώς η ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ έρευνα που δημοσίευσε η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ....

Δεν είναι φαντασίωση. Δεν είναι επιστημονική φαντασία. Δεν είναι σάτιρα.

Μια νέα ψυχολογική έρευνα που δημοσιεύθηκε στην τελευταία έκδοση του περιοδικού της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναγκαστική χορήγηση οξυτοκίνης στους ξενοφοβικούς μπορεί να τους κάνει πιο φιλικούς στους πρόσφυγες.

Η δημοσιευμένη έρευνα (εδώ σε pdf), που έχει τίτλο “Η συμμόρφωση με υποχρεωτική οξυτοκίνη μειώνει την ξενοφοβική απόρριψη εξωτερικής ομάδας”, περιγράφει μια επιτυχή απόπειρα χειραγώγησης του ανθρώπινου μυαλού μέσω χημικής παρέμβασης. Ο στόχος ήταν να κάνει τους ανθρώπους πιο ανεκτικούς στη μαζική μετανάστευση αλλάζοντας την ορμονική ανταπόκρισή τους προς τους μετανάστες.

Οι επιστήμονες εξέτασαν 183 λευκούς Καυκάσιους που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να κάνουν δωρεές σε άτομα που έχουν ανάγκη, τα μισά από τα οποία ήταν πρόσφυγες (εξωτερική ομάδα) και τα μισά από τα οποία ήταν ντόπιοι (εσωτερική ​​ομάδα).

Οι συμμετέχοντες που σημείωσαν χαμηλά επίπεδα ξενοφοβίας ήταν ευνοϊκοί στην εξωτερική ομάδα. Αυτή η προτίμηση αυξήθηκε περαιτέρω μετά από ενδορινική χορήγηση οξυτοκίνης, μιας ορμόνης που παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνική σύνδεση και στη σεξουαλική αναπαραγωγή. Από την άλλη πλευρά, οι συμμετέχοντες που σημείωσαν υψηλά ποσοστά ξενοφοβίας έδειξαν προτίμηση για την εσωτερική ομάδα.

Η εξελικτική ψυχολογία, οι συγγραφείς γράφουν, έχει δείξει ότι οι άνθρωποι έχουν μια πραγματική τάση να αντιπαραβάλλουν ανθρώπους σαν εμάς (εσωτερική ομάδα) με άλλους (εξωτερική ομάδα). Εάν δηλαδή οι άνθρωποι έχουν μια εξελικτική προτίμηση για την εσωτερική ομάδα, πώς θα μπορούσε να ενθαρρυνθεί η αλτρουιστική συμπεριφορά; Απάντηση: με κανονιστική πίεση για την επιβολή αυτής της συμπεριφοράς.

Σύμφωνα με την έρευνα:
"Εν μέσω της ταχείας παγκοσμιοποίησης, η ειρηνική συνύπαρξη των πολιτισμών απαιτεί μια βαθύτερη κατανόηση των δυνάμεων που επιβάλλουν την κοινωνική (θετική) συμπεριφορά και την ανατροπή της ξενοφοβίας. Ωστόσο, οι συνθήκες που προωθούν αυτόν τον εξωτερικό αλτρουισμό δεν έχουν καθοριστεί. Εδώ αναφέρουμε τα αποτελέσματα ενός ελεγχόμενου με φάρμακο πειράματος που δείχνει ότι η ενισχυμένη δραστηριότητα του συστήματος οξυτοκίνης συνδυασμένη με φιλανθρωπικούς κοινωνικούς δείκτες μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της ξενοφοβίας ενισχύοντας τον αλτρουισμό προς τους πρόσφυγες. Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός οξυτοκίνης και ομότιμα προερχόμενων αλτρουιστικών προτύπων περιορίζει την απόρριψη εξωτερικών ομάδων ακόμη και στα πιο εγωιστικά και ξενοφοβικά άτομα και επομένως αναμένεται να αυξήσει την ευκολία προσαρμογής των ανθρώπων στα ταχέως μεταβαλλόμενα κοινωνικά οικοσυστήματα.”
Η έρευνα κατόπιν μας πληροφορεί ότι το πείραμα είχε επιτυχία καθώς μετά την χορήγηση της ορμόνης οι ”ξενοφοβικοί” άλλαξαν άποψη κατά 74%:
”Ποτέ πριν, τα άτομα δεν έπρεπε να προσαρμοστούν σε κοινωνικά περιβάλλοντα που ορίζονται από τέτοια μεγέθη εθνοτικής ποικιλότητας και πολιτιστικής διαφοροποίησης. Ωστόσο, οι νευροβιολογικές ενδείξεις σχετικά με τις στρατηγικές για τη μείωση του ξενοφοβικού αισθήματος και την ενίσχυση της αλτρουιστικής συνεργασίας με τους ξένους είναι σπάνιες. Σε μια σειρά πειραμάτων που διευθετήθηκαν στο πλαίσιο της τρέχουσας προσφυγικής κρίσης, δοκιμάσαμε την τάση 183 Καυκάσιων συμμετεχόντων να κάνουν δωρεές σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, οι μισοί από τους οποίους ήταν πρόσφυγες και οι μισοί από τους οποίους ήταν ντόπιοι. Οι συμμετέχοντες που σημείωσαν χαμηλά επίπεδα ξενοφοβίας έδειξαν αλτρουιστική προτίμηση για την εξωτερική ομάδα, η οποία αυξήθηκε περαιτέρω μετά τη ρινική απελευθέρωση της νευροπεπτιδικής οξυτοκίνης. Αντίθετα, οι συμμετέχοντες με υψηλότερα επίπεδα ξενοφοβίας γενικά απέτυχαν να παρουσιάσουν ενισχυμένο αλτρουισμό προς την εξωτερική ομάδα. Αυτή η τάση αντισταθμίστηκε μόνο με την αντιστοίχιση της οξυτοκίνης με ομότιμα προερχόμενους αλτρουιστικούς κανόνες, με αποτέλεσμα την αύξηση κατά 74% των δωρεών που απευθύνονται σε πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, αυτά τα ευρήματα αποκαλύπτουν τις υποκείμενες κοινωνικοβιολογικές συνθήκες που συνδέονται με τον εξωτερικό αλτρουισμό, δείχνοντας ότι φιλανθρωπικοί κοινωνικοί δείκτες που συνυπάρχουν με ενισχυμένη δραστηριότητα του συστήματος οξυτοκίνης μειώνουν τις επιπτώσεις της ξενοφοβίας διευκολύνοντας την κοινωνική συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες.”

Οι επιστήμονες μας πληροφορούν επίσης ότι για να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα προχώρησαν σε ιδεολογική κατήχηση χρησιμοποιώντας μέχρι και ”πιέσεις φήμης”, σε αυτό που φαίνεται να είναι ένα κραυγαλέο πείραμα κοινωνικής μηχανικής:
“Στο Πείραμα 1, συνολικά 76 υγιή θηλυκά (ν = 53) και αρσενικά (ν = 23) προπτυχιακοί φοιτητές (μέση ηλικία ± SD, 21,2 ± 3,0 y) ολοκλήρωσαν την εργασία δωρεάς. Για τους σκοπούς της δημιουργίας ενός αλτρουιστικού κανόνα, τα υποκείμενα συγκεντρώθηκαν σε μια αίθουσα διαλέξεων, ενεργοποιώντας πιέσεις φήμης να πιέσουν τους πιθανούς δωρητές να ανταποκριθούν πιο γενναιόδωρα”.
Η ιδέα της χειραγώγησης ανθρώπων με χημικές ουσίες για την επιβολή κοινωνικής συμμόρφωσης θυμίζει το βιβλίο του Aldous Huxley το 1931 με τίτλο ”Brave New World”, στο οποίο ο πληθυσμός μιας δυστοπίας (μεταμφιεσμένης ως ουτοπία) ελέγχεται με ένα φάρμακο που ονομάζεται soma και φτιάχτηκε για να έχει τον πληθυσμό εφησυχασμένο και συνεργάσιμο με την κοινωνική (άρχουσα;) τάξη.

Σε σύγκριση με πραγματικά γεγονότα, το εν λόγω πείραμα θυμίζει το περίφημο MK Ultra.

Και, εκτός από το γεγονός ότι σημερινά πειράματα σαν κι αυτό δημοσιεύονται πλέον ανοιχτά, η πιο τρομακτική ίσως παράμετρος είναι ότι πολλοί άνθρωποι θα το θεωρήσουν ως ένα λογικό τρόπο ”αντιμετώπισης” του ρατσισμού.

Με τα λόγια του Jon Rappoport: ”Οι συντάκτες της μελέτης ελέγχου του νου βασικά λένε:  
“Αν έχετε πρόβλημα με τη μαζική μετανάστευση, το πρόβλημα δεν έχει καμία σχέση με τα γεγονότα. Έχει μόνο σχέση με το ορμονικό σύστημα. Βασικά, έχετε έλλειψη οξυτοκίνης....”

Πηγή OffTheRecord

Όλως τυχαίως βέβαια τα "πειραματόζωα" ήταν λευκοί άνδρες... 
Στο μέλλον ίσως ο άνθρωπος να δέχεται μια ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ "θεραπεία" με οξυτοκίνη για να γίνουμε κι εμείς πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης. Είναι ικανοί για όλα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Αυγ 2017


Ο εξουσιασμός των κρατών δεν περνά πλέον μέσα από τη στρατιωτική ισχύ της άλλοτε υπερδύναμης, αλλά μέσα από τα χρηματοκιβώτια

Θα επανέλθω σε θέμα με το οποίο ασχολήθηκα πριν από λίγες μέρες, για να δούμε και τον τρόπο δράσης των δανειστών μας, πέρα από τις αποδεδειγμένες ευθύνες των δικών μας.

Είναι φανερό, ότι η επιχειρούμενη ανάλυση των δραματικών γεγονότων -πολεμικών και οικονομικών- που διαδραματίζονται στη Μεσόγειο και την Ευρώπη, όταν γίνεται με τη συμβατική ματιά και με βάση ορισμένα κοινωνικά στερεότυπα, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα.

Αφορμή μου δίνουν οι δηλώσεις των δυτικών κρατών, ότι δεν θέλουν την τριχοτόμηση της Συρίας, όπως δείχνουν τα πράγματα ότι προς τα εκεί οδεύουν, και θέλουν να επανέλθει η ηρεμία στη χώρα, διότι η συνεχιζόμενη αναταραχή έχει άμεσες επιπτώσεις και στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών. Προσανατολίζονται μάλιστα προς μία μορφή Ομοσπονδίας, αλλά τέτοιας μορφής Ομοσπονδία αποτελεί προθάλαμο αποσχίσεων.

Ας δεχθούμε για την συζήτηση ότι η Δύση δεν επιζητά την διάλυση της Συρίας. Άλλο είναι όμως το θέμα. Ούτε την διάλυση της Λιβύης έλεγε ότι επιθυμεί, ούτε αυτήν του Ιράκ, ούτε των άλλων χωρών που έπονται. Ποιος την λογαριάζει επομένως την Δύση; Οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών άραγε αποφασίζουν για τις τύχες των λαών τους, κι ακόμη περισσότερο για τις τύχες των άλλων λαών; Αυτά συνέβαιναν σε άλλες εποχές.

Δεν έγινε ακόμη αντιληπτό, πως οι κυβερνήτες -ακόμη και των Η.Π.Α.- μετεβλήθησαν σε διαχειριστές πολιτικής, που δεν εκπονείται από αυτούς; Και αν τους ξεφύγει κάποιος -περίπτωση Πούτιν και Τραμπ- θα εφευρεθούν χίλιοι τρόποι να τους υποσκάψουν.

Αν όντως οι Η.Π.Α. είναι η ηγέτιδα δύναμη της υφηλίου, πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι ανατρέπουν "δικούς" τους κυβερνήτες, όπως τον Μουμπάρακ της Αιγύπτου, ή τον Μπεν Αλί της Τυνησίας, ή ακόμη και τον Μουσάραφ του Πακιστάν παλαιότερα, στον οποίον είχαν δώσει μάλιστα πυρηνική τεχνογνωσία; Η λογική λέγει, ότι οι ισχυροί επιζητούν με δικούς τους ανθρώπους την ύπαρξη ηρεμίας σε περιοχές όπου έχουν συμφέροντα. Πώς θα λειτουργήσει η καπιταλιστική οικονομία υπό οποιαδήποτε μορφή της, όπου επικρατεί το χάος;

Ανατρέπουν -προκειμένου να ελέγξουν- τους απείθαρχους ηγέτες που παρεκκλίνουν από τη γραμμή. Δεν είναι άγνωστο αυτό σ’ εμάς τους Έλληνες. Γιατί επομένως, αντί της σταθερότητας επιθυμούν την αστάθεια, αντί της ηρεμίας την αναταραχή, αντί ισχυρών συμμαχικών κρατών, τα μετατρέπουν σε αδύναμα και ενδεχομένως καθόλου φιλικά;

Η μόνη εξήγηση είναι, ότι μπήκαμε σε μια άλλη εποχή, όπου τα παραδεγμένα -τα κοινωνικά στερεότυπα- έχουν μεταβληθεί. Ο εξουσιασμός των κρατών, δεν περνά πλέον μέσα από τη στρατιωτική ισχύ της άλλοτε υπερδύναμης, αλλά μέσα από τα χρηματοκιβώτια των 5-10 χρηματοπιστωτικών οίκων, που κατόρθωσαν χωρίς πολύ θόρυβο, να αποκτήσουν τέτοια ισχύ για να επιβληθούν, που δεν χρειάζονται πλέον ούτε πυρηνικά, ούτε διαστημικά όπλα.

Πιστεύω απολύτως ότι ούτε ο Κλίντον ούτε ο Ομπάμα είχαν γνώση τι θα συνέβαινε με τις αποφάσεις που πήραν. Άλλωστε, δεν υποστήριξε κανείς ότι διακρίθηκαν για τις πνευματικές τους ικανότητες. Δεν ήταν δικής τους έμπνευσης. Άλλωστε, εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω ότι δεν είναι οι Η.Π.Α η υπερδύναμη, αλλ’ απλώς στο έδαφος των Η.Π.Α. είναι η έδρα της. Η οποία έδρα στον οικονομικό τομέα φαίνεται ότι μετατοπίζεται στην Ασία (προς βλάβη των Η.Π.Α. και της Ευρώπης).

Και οι καινούργιοι ηγέτες της "Νέας Εποχής" -την οποία αφελώς ή εν γνώσει, κάποιοι ημέτεροι προπαγανδίζουν, χωρίς να εμβαθύνουν- γνωρίζουν πως από τη διατήρηση στρατευμάτων σε όλα τα σημεία της γης, ασφαλέστερη και οικονομικότερη είναι η κυριαρχία επί των λαών μέσω της τραπεζικής πίστης. Κάποτε, ο Κλεμανσώ είχε πει ότι το σίδερο των κανονιών είναι φτιαγμένο από το ίδιο μέταλλο με την πέννα των διπλωματών. Τώρα την πέννα την κρατούν οι δανειστές Τραπεζίτες.

Όπου δεν θα υπάρχει μεγάλη αντίδραση από τους "πολιτισμένους" λαούς της Δύσης, θα χρησιμοποιούνται βόμβες για τη διάλυση των κρατών και την επικράτηση της "οικονομίας του χάους". Για τις δυτικές χώρες, αρκεί η αποσύνδεση των απαραίτητων ιστών για τη συνοχή των κοινωνιών και η διάσπαση θα έρθει μόνη της με το χρόνο.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Αυγ 2017


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο κόσμος έκπληκτος παρακολουθεί τις τελευταίες δεκαετίες ένα απάνθρωπο και αδηφάγο μοντέλο οικονομίας να οδηγεί στην απόλυτη κοινωνική έκπτωση. Οι οικονομικές πολιτικές των χωρών σχεδιάζονται, επιβάλλονται και υλοποιούνται από εξωθεσμικά κέντρα της οικονομίας και παραοικονομίας. Αμύθητα ποσά αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη χέρια, μετοχές ανεβαίνουν και κατεβαίνουν χωρίς αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, ενώ ακριβοπληρωμένοι μάνατζερ των πολυεθνικών και CEO των τραπεζών πουλούν στους ανυποψίαστους ιδιώτες απλές κόλλες Α4 με πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους, χωρίς καμμιά αξιοπιστία.

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς πλεονεξίας και φιλαργυρίας, ενώ ο απλός πολίτης, εκτεθειμένος στις ορέξεις των κερδοσκόπων, καλείται να αντιμετωπίσει αυτή την αδυσώπητη πραγματικότητα και το καθημερινό άγχος της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας, απροστάτευτος. Το κράτος, τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικοί και κοινωνικοί φορείς αδυνατούν να θεσπίσουν το απαραίτητο δίχτυ προστασίας, έχοντας κρατήσει τον ρόλο του απλού παρατηρητή, όταν, βέβαια, δεν συνεργάζονται ανοικτά με τους αδίστακτους τοκογλύφους.

Επιπλέον, οι έννοιες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής αλληλεγγύης και του ιερού δικαιώματος της εργασίας έχουν καταστρατηγηθεί προς όφελος των δυνατών και επιτήδειων κερδοσκόπων. Ως εκ τούτου, πέρα από κάθε είδους πολιτική ανυπακοή στην τωρινή ανομία, είναι απαραίτητο, σήμερα όσο ποτέ, να διαμορφώσουμε νέους αξιακούς κώδικες που να συνάδουν με τις μεγάλες ηθικές, φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις του πολιτισμού μας.

Γι' αυτό αποκτά ιδιαίτερα αξία στις μέρες μας το μήνυμα που είχαν έγκαιρα απευθύνει από την Κωνσταντινούπολη οι προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπου ορθά διαπίστωναν ότι το χάσμα των πλουσίων και των φτωχών διευρύνεται δραματικά εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης “...η οποία είναι συνήθως αποτέλεσμα μανιακής κερδοσκοπίας εκ μέρους οικονομικών παραγόντων και στρεβλής οικονομικής δραστηριότητας, η οποία, στερούμενη ανθρωπολογικής διαστάσεως και ευαισθησίας, δεν εξυπηρετεί, τελικώς, τις πραγματικές ανάγκες της ανθρωπότητος. Βιώσιμος οικονομία είναι εκείνη, η οποία συνδυάζει την αποτελεσματικότητα με την δικαιοσύνην και την κοινωνικήν αλληλεγγύην...” (Three Documents on Global Crisis, 12/10/2008).

 

Η αδικία της πλεονεξίας

Οι βλέψεις των ισχυρών και των ιδιοτελών συμφερόντων, που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν τον άνθρωπο και να καταστρέψουν τον κοινωνικό ιστό στο όνομα του προσωπικού πλουτισμού, είχαν υποστεί αδυσώπητη κριτική και καταδίκη από την αρχαιότητα.

Ο ίδιος ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια συζητά για την δικαιοσύνη και την συνδέει με την πλεονεξία: άδικος είναι ο πλεονέκτης και δίκαιος είναι αυτός που δεν είναι πλεονέκτης. Η λέξη στην ελληνική γλώσσα τα λέει όλα... πλεονέκτης είναι αυτός που θέλει να έχει περισσότερα απ' όσα πρέπει, απ' όσα του αναλογούν σύμφωνα με την ζωή του και την αξία του: επεί δε πλεονέκτης ο άδικος, περί τ'αγαθά έσται... (Βιβλίο VΙ-2).

Το να παίρνω περισσότερα απ' όσα πρέπει για την δική μου ωφέλεια, ζημιώνοντας τους άλλους, είναι επίσης ζήτημα ανελευθεριότητας. Με τον όρο αυτόν ο Αριστοτέλης υπονοεί την μη σωστή διαχείριση του πλούτου.

Ο πλούτος είναι εξωτερικό αγαθό, γιατί χρειάζεται για να συντηρείται ο άνθρωπος, να εξασφαλίζει την τροφή του, την υγεία του και την σωστή ανατροφή των παιδιών του. Αυτό για κάθε άνθρωπο είναι το απολύτως αναγκαίο με όρους αξιοπρέπειας. Πέρα από τα αναγκαία για να ζήσω, ο πλούτος μού δίνει δυνατότητα να είμαι γενναιόδωρος με τους άλλους αλλά και για να μην ασχολούμαι συνέχεια για να παράγω χρήματα προς το ζην· να μην χάνω την ζωή μου παράγοντας συνέχεια πλούτο ώστε να κάνω δραστηριότητες που έχουν ουσιαστικότερη αξία.

Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη, ο προφήτης Ελισσαίος, που θεράπευσε τα ύδατα της Ιεριχούς και ανέστησε νεκρούς με τις πράξεις του, ταυτίζει την φιλαργυρία με την λέπρα. Και σε πολλά εδάφια, όμως, της χριστιανικής Αγίας Γραφής έχει καταδικαστεί η απληστία και η φιλαργυρία των τοκογλύφων ως αμαρτία που φέρνει την δυστυχία στην κοινωνία και την συμφορά στην πολιτεία.

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης (335-395 μ.Χ.) στην ομιλία του “Κατά Τοκιζόντων” (Contra Usurarios) θίγει το επίκαιρο πρόβλημα της ανισότητας του πλούτου και το “παρά φύσιν” φαινόμενο της τοκογλυφίας.

Η τοκογλυφία είναι “απεχθής” αμαρτία, σύμφωνα με τον Γρηγόριο Νύσσης, αδελφό του Μεγάλου Βασιλείου, γιατί γίνεται σκόπιμα, προμελετημένα και με δολιότητα κατά των ανθρώπων.

Ο άγιος Γρηγόριος, που είχε μαθητεύσει στις φιλοσοφικές σχολές της αρχαιότητας, επικαλείται την βασική αρχή της Πλατωνικής Σχολής ότι, στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων προέχει η αρετή και όχι το προσωπικό συμφέρον και η συσσώρευση πλούτου. “Ο τοκογλύφος δεν γνωρίζει τον κόπο της γεωργίας και την εφευρετικότητα του εμπορίου. Κάθεται στο ίδιο σημείο με έγγραφα υποθήκευσης και νομίσματα, τρέφοντας στο σπίτι του θηρία [...] Εύχεται οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν ανάγκες και συμφορές ώστε υποχρεωτικά να καταφεύγουν σ' αυτόν... ακολουθεί τους εισπράκτορες όπως οι γύπες τα στρατεύματα κατά την διάρκεια πολέμου [...].

Κάθε μέρα ο τοκιστής μετράει τα κέρδη του, αλλά δεν χορταίνει την επιθυμία του. Αγχώνεται με τον χρυσό που έχει στην οικία του, γιατί μένει αργός και άπρακτος. Έτσι, αρχίζει και κινεί δραστήρια τον άθλιο χρυσό από χέρι σε χέρι για να γεννήσει τόκους. Και τον δανείζει για την επίτευξη κέρδους. Γι' αυτό, πολλές φορές βλέπουμε τον πλούσιο να μην έχει στο σπίτι του κανένα νόμισμα και όλες οι ελπίδες του είναι στα χαρτιά και στις ομολογίες· έτσι τίποτα το εμπράγματο δεν έχει και τα πάντα κατέχει”.
[Ολόκληρο το κείμενο του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, με εξαιρετική επιμέλεια από τον οικονομολόγο Σπύρο Λαβδιώτη και σχετική βιβλιογραφία, βρίσκεται στο site https://spiros26.wordpress.com/]

Δυστυχώς γι' αυτούς, και ατυχώς για εμάς, οι αχρείοι φιλάργυροι, σύμφωνα με τον Ματθαίο, δεν γνωρίζουν ότι η είσπραξη των τόκων είναι πικρότερη από την χολή γιατί η κόλαση γι' αυτούς θα είναι ανηλεής. (Ματθ. 18, 32-34)

Η Επίχρυση Εποχή

Στην παραπάνω ομιλία του, ο Γρηγόριος Νύσσης παραθέτει το παράδειγμα ενός άθλιου φιλάργυρου της εποχής εκείνης, στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που ζούσε τοκίζοντας χρήματα. Δεν αγόραζε ποτέ τα απαραίτητα για να ζει, φορούσε συνέχεια τα ίδια ρούχα, δεν πλενόταν ποτέ από την αρρωστημένη τσιγγουνιά του και δεν μόρφωσε τα παιδιά του προκειμένου να αυξάνει συνεχώς την περιουσία του. Επειδή δεν εμπιστευόταν κανέναν, έκρυβε τον χρυσό του μέσα στους τοίχους, αλλάζοντας συνέχεια σημεία και μεθόδους σε βαθμό που ούτε ο ίδιος θυμόταν το μέρος ούτε κανένας άλλος το ήξερε.

Όταν, λοιπόν, πέθανε ξαφνικά, τα παιδιά του και οι συγγενείς δεν μπόρεσαν να βρουν τίποτα από τον θησαυρό που θα κληρονομούσαν και έζησαν φτωχοί και ανέστιοι, αναθεματίζοντας καθημερινά τον πατέρα τους.

Φυσικά, ο εν λόγω χρηματιστής... ανεμοσκορπιστής, που έζησε μια ζωή βουτηγμένη στο πάθος της φιλαργυρίας, δεν ήταν ο πρώτος ούτε ο τελευταίος.

Κλασσική επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας στη νεώτερη εποχή είναι η ζωή της Αμερικανίδας Henrietta Howland Robinson, που γεννήθηκε στο New Bedford της Μασσαχουσέττης, στην αυγή της Βικτωριανής εποχής (21 Νοεμβρίου 1834) και έζησε μέσα σε αμύθητο πλούτο μέχρι τα 82 της χρόνια, έως το 1916.

Η περιουσία της υπολογιζόταν στα 200 εκατομ. δολλάρια περίπου εκείνη την εποχή -το σημερινό ποσό θα ήταν περίπου 17 δισεκατομ. δολλάρια. (Η περιουσία του J.P. Morgan την εποχή του θανάτου του, τρία χρόνια νωρίτερα από αυτήν, ήταν περίπου 80 εκατομ. δολλάρια). Είχε ξοδέψει ολόκληρη την ζωή της κυνηγώντας το χρήμα.

Έμεινε γνωστή ως Hetty Green, “η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο”. Την δεκαετία του 1890, στο αποκορύφωμα της Επίχρυσης Εποχής (Gilded Age) ήταν τόσο διάσημη, που ήταν συνώνυμη με την έννοια του “εξηνταβελόνη” ή του “τσιγγούνη”. Ο τύπος την παρακολουθούσε σε κάθε βήμα της και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την αποκαλούσαν “Η Μάγισσα της Wall Street”, όταν ήδη η Γουώλ Στρητ είχε αναδειχθεί στην Μέκκα του αμερικανικού καπιταλισμού.

Ο λόγος για το όνομα αυτό ήταν η φιλαργυρία της, ο ευερέθιστος χαρακτήρας της και η προσωπική υγιεινή της. Βρωμούσε κυριολεκτικά... Το καλοκαίρι, η κακοσμία της ήταν τόσο έντονη που, όσοι εργαζόντουσαν στον ίδιο τραπεζικό χώρο όπου η ίδια διατηρούσε γραφείο, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μένουν όσο το δυνατόν πιο μακριά της. Τα μακριά μαύρα φορέματά της, παλιομοδίτικα όσο δεν έπαιρνε, είχαν γίνει πράσινα και είχαν κουρελιαστεί από την πολλή χρήση και την βρωμιά. Οι άκρες των νυχιών της ήταν εξαιρετικά βρώμικες. Ταλαιπωρείτο επί 20 χρόνια από μια οδυνηρή κήλη πριν αναγκαστεί τελικά να δει γιατρό. Εξοργίστηκε από την αμοιβή του για την επέμβαση (150 δολλάρια), αλλά ήταν τόσο εξουθενωμένη που δέχθηκε. Αργότερα, προσπάθησε να καθυστερήσει όσο μπορούσε την πληρωμή του γιατρού, αφού έτσι συνήθιζε να κάνει όταν ήταν να πληρώσει οποιονδήποτε για τις υπηρεσίες του.

Η Αργυρώνητη, στην ουσία, αυτή Εποχή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι τα τέλη του 19ου αιώνα, από την δεκαετία του 1870 μέχρι το 1900. Ο όρος για την περίοδο αυτή άρχισε να χρησιμοποιείται στην δεκαετία του 1920 και του 1930 και προέκυψε από το μυθιστόρημα του Μαρκ Τουαίν “The Gilded Age: A Tale of Today”, όπου σατίριζε μια εποχή σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων που κρύβονταν κάτω από μια λεπτή χρυσή επίστρωση. Οι αρχές της Επίχρυσης Εποχής συνέπεσαν με την μεσαία περίοδο της Βικτωριανής εποχής στην Βρετανία και την Μπελ Επόκ στην Γαλλία.

Η χρυσή βιτρίνα της φτώχειας

Η Επίχρυση Εποχή είναι μια περίοδος γοργής οικονομικής ανάπτυξης, ειδικότερα στον Βορρά και στον Νότο. Καθώς οι αμερικανικοί μισθοί ήταν πολύ υψηλότεροι από εκείνους στην Ευρώπη, ιδιαίτερα για τους ειδικευμένους εργάτες, η εποχή αυτή βίωσε μια εισροή εκατομμυρίων Ευρωπαίων μεταναστών. Η γρήγορη εξάπλωση της εκβιομηχάνισης οδήγησε σε πραγματική αύξηση αποδοχών κατά 60%, μεταξύ 1860 και 1890, του συνεχούς αυξανόμενου εργατικού δυναμικού.

Όμως, η Επίχρυση Εποχή ήταν επίσης μια εποχή εξοντωτικής φτώχειας και ανισότητας για εκατομμύρια ανθρώπων, ενώ η υψηλή συγκέντρωση του πλούτου μερικών γινόταν όλο και πιο ορατή, προκαλώντας τον φθόνο.

Οι σιδηρόδρομοι ήταν η πλέον αναπτυσσόμενη βιομηχανία, με τον εργοστασιακό τομέα, τα μεταλλεία και το χρηματιστήριο να αποκτούν όλο και περισσότερη σημασία. Στον επιχειρησιακό τομέα διαμορφώνονταν μεγάλα, ισχυρά και πλούσια τραστ.

Η Hetty Green κληρονόμησε σχεδόν 7 εκατομ. δολλάρια από τον πατέρα και την θεία της το 1865. Επρόκειτο για μεγάλη περιουσία, την οποία, μεταξύ της ηλικίας των 31 ετών, όταν κληρονόμησε, και πενήντα χρόνια μετά, όταν πέθανε, αποκλειστικά μόνη της την αύξησε την περιουσία σε σχεδόν 200 εκατομ. δολλάρια.

Τόσο η μητέρα της, όσο και ο πατέρας της προερχόντουσαν από παλιές εύπορες, εγκατεστημένες στον Νέο Κόσμο, οικογένειες αποίκων. Η Hetty είπε κάποτε σε έναν ρεπόρτερ, “Ο πατέρας μου μού είπε να μην δίνω τίποτα σε κανέναν, ούτε καν συμπάθεια”. (Ο πατέρας μιας άλλης πάμπλουτης Αμερικανίδας, της Doris Duke, ο James B. Duke, ήταν πιο ανθρωπιστής αφού η συμβουλή που έδωσε στο μοναχοπαίδι του ήταν απλώς να μην εμπιστεύεται κανέναν). Με έναν πατέρα όπως της Hetty δεν είναι ν' απορεί κανείς που η μητέρα της συχνά αναζητούσε ζεστασιά και καταφύγιο στο σπίτι της αδελφής της, Sylvia.

Όταν ήταν 25 χρονών, η από καιρό φιλάσθενη μητέρα της πέθανε. Η μητρική περιουσία πήγε ολόκληρη στον πατέρα της, χωρίς η Hetty να κληρονομήσει τίποτα. Η ίδια ήθελε να προσβάλλει την διαθήκη, αλλά φοβόταν ότι, αν εναντιωνόταν στον πατέρα της, θα έθετε σε κίνδυνο το έννομο συμφέρον της στην δική του περιουσία.

Η Hetty ακολούθησε τον πατέρα της στη Νέα Υόρκη, ανησυχώντας μήπως ξαναπαντρευτεί και φτιάξει νέα οικογένεια, πράγμα που μπορεί να άλλαζε τους όρους για την μελλοντική κληρονομιά της. Η θεία Sylvia, η πλουσιότερη γυναίκα στο New Bedford, πέθανε δύο χρόνια αργότερα και η Hetty έμαθε ότι είχε πρόσφατα αλλάξει την διαθήκη της, μειώνοντας κατά πολύ το μερίδιό της από την συνολική περιουσία των 2 εκατομ. δολλαρίων, που υπολόγιζε να κληρονομήσει. Συμπτωματικά, τον ίδιο χρόνο πέθανε και ο πατέρας της, αφήνοντάς της 1 εκατομ. δολλάρια σε μετρητά και το εισόδημα από ένα καταπίστευμα 5 εκατομ. δολλαρίων. Ήταν τότε 31 ετών.

Αρχικά, η Hetty χρησιμοποίησε την κληρονομιά του πατέρα της για να επενδύσει σε χαρτονομίσματα που είχαν τυπωθεί για την χρηματοδότηση του αμερικανικού Εμφυλίου. Οι υπόλοιποι επενδυτές ήταν επιφυλακτικοί με αυτά, επειδή είχαν εκδοθεί από μια κυβέρνηση που δεν είχε ακόμα σταθεί για τα καλά στα πόδια της, αλλά αυτή αγόραζε με μεγάλη τόλμη. Ισχυριζόταν ότι είχε κερδίσει 1,25 εκατομ. δολλάρια από τα χαρτονομίσματα αυτά μέσα σε έναν χρόνο.

Ακολουθώντας την οσμή του κέρδους

Στους χρηματιστηριακούς πανικούς του 1873, 1893 και 1907 αγόραζε ομόλογα, μετοχές και ακίνητα με πολύ μεγάλες εκπτώσεις. Όταν όλοι έτρεχαν να βγουν από την αγορά, η Green έμπαινε δυναμικά.

Την πιο τολμηρή της κίνηση την έκανε το 1907. Διαισθανόμενη ότι η αγορά ήταν υπερεκτιμημένη, πούλησε πολλές μετοχές και ομόλογα και ζήτησε την εξόφληση όλων των δανείων της. Όταν ξέσπασε ο “Πανικός του 1907”, αγόρασε περιουσιακά στοιχεία που ξεπουλούσαν εταιρείες στο χείλος της χρεωκοπίας. Μεταξύ άλλων, απέκτησε βραχυπρόθεσμα δημοτικά ομόλογα με υψηλό επιτόκιο, δανείζοντας τότε την JP Morgan για να σωθούν οι τράπεζές της.

“Δεν υπάρχει κανένα φοβερό μυστικό για να κάνεις περιουσία... Το μόνο που χρειάζεται είναι να αγοράζεις φθηνά και να πουλάς ακριβά, να δρας έξυπνα και να είσαι επίμονος”, είχε πει. Αυτό δεν θα ξένιζε τους σημερινούς θαυμαστές του Warren Buffett (Ουώρεν Μπάφετ), πρότυπου της παγκοσμιοποίησης.

“Η Hetty Green ήταν ο θηλυκός Warren Buffett της εποχής της”, έγραψε η Janet Wallach στο The Richest Woman in America: Hetty Green in the Gilded Age. “Όπως ο Buffett, πίστευε ότι οι χρηματιστηριακές κρίσεις πρόσφεραν μεγάλες ευκαιρίες στους επενδυτές”.

Το 1867, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του πατέρα της, η Hetty παντρεύτηκε με έναν άνδρα 14 χρόνια μεγαλύτερό της, τον Edward Green, έναν ευπροσήγορο επιχειρηματία από το Bellows Falls του Vermont, που είχε αποκτήσει περιουσία από το εμπόριο του μεταξιού στις Φιλιππίνες.

Όταν εγκαταστάθηκαν στο Vermont, μετά από 8 χρόνια ζωής στο Λονδίνο, η Hetty άρχισε να δείχνει σημάδια εγκατάλειψης του εαυτού της: βρώμικα χέρια και νύχια, ρούχα που σπάνια άλλαζε και συνέχιζε να τα φορά ακόμα κι όταν γίνονταν κουρέλια. Ζούσε μέσα στην ανέχεια: τα παιδιά της πήγαιναν σχολείο με άθλια ρούχα. Τον χειμώνα ενίσχυε το πανωφόρι και τα παπούτσια του γυιού της με εφημερίδες. Το ετήσιο εισόδημά της ήταν ήδη πάνω από 500.000 δολλάρια (σήμερα θα μιλούσαμε για εκατομμύρια), όμως παζάρευε τα πάντα με τους πάντες για αυτά που έπρεπε να πληρώσει... Οι ντόπιοι μαγαζάτορες έτρεμαν μήπως κι αγγίξει το εμπόρευμά τους με τα βρώμικα χέρια της. Το πιο εξοργιστικό, όμως, ήταν η τσιγγουνιά που έδειξε για τον γυιό της, Ned. Το παιδί τραυματίστηκε σε ατύχημα στο γόνατο, όταν ήταν εννέα ετών. Η Hetty αρνήθηκε να ζητήσει ιατρική βοήθεια, φοβούμενη το κόστος. Το αγόρι κούτσαινε μέχρι την εφηβεία του, οπότε το πόδι του μολύνθηκε και χρειάστηκε να ακρωτηριαστεί πάνω από το γόνατο.

Όταν έμενε στο Bellows Falls, έπαιρνε το τραίνο για τη Νέα Υόρκη -τις περισσότερες φορές για μια ημέρα (6ωρο ταξίδι προς κάθε κατεύθυνση), όπου επένδυε με μεγάλη επιτυχία στο εκεί χρηματιστήριο.

Εξαιρετικό σκίτσο της “Επίχρυσης” αργυρώνητης εποχής του J.S. Pughe: Οκτώ αρσενικά και ένα θηλυκό (η Hetty Green) “αρπακτικά” της Wall Street κάθονται γύρω από το τραπέζι με τον “χρυσό μόσχο”, που παραπέμπει στην καταδικασμένη ειδωλολατρεία των Ιουδαίων στην Παλαιά Διαθήκη. Κρεμασμένα στον τοίχο είναι τα πορτραίτα του Μίδα και του Κροίσου... Ανάμεσα στους εικονιζόμενους διακρίνονται, εκτός της Hetty, ο John D. Rockefeller, ο Andrew Carnegie και ο J.P. Morgan.

Η εκδίκηση των παιδιών της

Η Γουώλ Στρητ παρακολουθούσε έκπληκτη την ξεχτένιστη και βρώμικη μικροσκοπική γυναίκα να ρισκάρει πολλά χρήματα σε καθόλου σίγουρες μετοχές, ειδικότερα σε ορισμένους σιδηροδρόμους (τις “καυτές” μετοχές της εποχής) και σχεδόν κάθε φορά να έχει κέρδος. Καμμιά γυναίκα δε είχε καταφέρει κάτι τέτοιο ποτέ.

Μέχρι το 1881, ο Green, που έπαιζε στα χρηματιστήρια, είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος από την 2 εκατομ. δολλαρίων περιουσία του. Η Hetty αρνήθηκε να συνδράμει στην διατήρηση του σπιτικού τους και αποφάσισε να μετακομίσει με τα παιδιά της στη Νέα Υόρκη, όπου θα ήταν πιο κοντά στην “δουλειά” της.

Για τα επόμενα χρόνια, η μητέρα και τα παιδιά ζούσαν σε διάφορα φθηνά διαμερίσματα με κρύο νερό (το ζεστό νερό ήταν, ούτως ή άλλως, περιττή πολυτέλεια για ανθρώπους που δεν πλένονταν) και σε επιπλωμένα δωμάτια... των οποίων το ενοίκιο δεν υπερέβαινε τα 22 δολλάρια τον μήνα.

Η οικογένεια στερείτο κάθε τι που μπορούσε να αγοραστεί με χρήματα και να δημιουργήσει θαλπωρή. Όταν η Hetty πήγαινε στο γραφείο που διατηρούσε σε έναν χώρο στη Γουώλ Στρητ, λέγεται ότι έφερνε μαζί της το γεύμα της -ένα τενεκεδάκι με κουάκερ, που το ζέσταινε στην σόμπα άλλου γραφείου και το έτρωγε έτσι στεγνό. Σε μια ιστορία στη New York Herald, το 1888, αναφερόταν ότι “τα έξοδα φαγητού της Green δεν ξεπερνούν τα 5 δολλάρια την εβδομάδα, ενώ τα υπόλοιπα έξοδά της είναι λιγότερα από 4 δολλάρια”.

Δεκάδες ιστορίες κυκλοφορούσαν γι' αυτήν από στόμα σε στόμα, δίνοντας στην “Μάγισσα της Γουώλ Στρητ” εξωφρενικές διαστάσεις. Ήταν το αγαπημένο θέμα στις στήλες κοινωνικού κουτσομπολιού των μεγάλων νεοϋορκέζικων εφημερίδων για χρόνια. Η Hetty Green ήταν η “τσιγγούνα”, η “μάγισσα”, η “μέγαιρα”, ένα “πιτ-μπουλ” του χρηματιστηρίου.

“Αυτή δεν είναι η πλούσια κυρία που μια ολόκληρη νύχτα έψαχνε να βρει ένα γραμματόσημο το 2 σεντς;”.

Η Hetty Green είναι στα μάτια του κόσμου το “τέρας” που μετέφερε κάποτε 200.000 δολλάρια σε ομόλογα μέσα σε ένα λεωφορείο, κι όμως, όταν ένας επιβάτης τής είπε ότι θα ήταν πιο άνετα με ένα ταξί... αυτή του απάντησε: “Εσύ ίσως μπορείς να μισθώσεις ταξί, εγώ δεν μπορώ”.

Όταν μεγάλωσε ο γυιός της Ned, τον έγραψε στο Fordham, όπου πήρε πτυχίο Νομικής. Μόλις το αγόρι έγινε δικηγόρος, τον έστειλε στο Σικάγο να διευθύνει εκεί τις επενδύσεις της σε ακίνητα. Τον πλήρωνε με ελάχιστα χρήματα, οπότε κι αυτός ήταν υποχρεωμένος να ζει σε φθηνά καταλύματα. Μόλις πέρασε τις “εξετάσεις” της μητέρας του στο Σικάγο, όμως, μετακόμισε στο Τέξας για να ζωντανέψει κάποιους σιδηροδρόμους που είχε αγοράσει κοψοχρονιά η Hetty.

Στο Σικάγο συνάντησε την Mabel Harlow, μια πόρνη που ήταν και η πρώτη σεξουαλική του εμπειρία. Πήρε μαζί του την Mabel στο Τέξας και εγκαταστάθηκαν σε σουΐτες ξενοδοχείων όπου αυτή έφερνε τα κορίτσια και ο Ned κανόνιζε τους πελάτες, τα δωμάτια και τις σαμπάνιες...

Η Hetty Green εργαζόταν καθημερινά μέχρι τα 75 της, ζώντας σε μικρότερα καταλύματα αφ' ότου τα παιδιά της έφυγαν. Όταν ήταν 77 ετών, έπαθε πνευμονία. Οι εφημερίδες σε ολόκληρο τον κόσμο έλεγαν ότι η Μάγισσα της Γουώλ Στρητ ήταν κοντά στον θάνατο. Αλλά αυτή τους ξεγέλασε και επέζησε. Η μάγισσα δεν πέθαινε, αλλά μετακόμισε στο δεύτερο σπίτι του γυιού της (και συμφώνησε να του δίνει ενοίκιο ίσο με αυτό που έδινε στο προηγούμενο σπίτι που έμενε) όπου έζησε τα τελευταία της χρόνια.

Την εποχή του θανάτου της κατείχε 6.000 τίτλους περιουσιακών στοιχείων σε 48 πολιτείες. Μεταξύ αυτών, σιδηροδρομικές εταιρείες, ξενοδοχεία και κτίρια γραφείων, αλλά και νεκροταφεία, υποθήκες σχεδόν 600 εκκλησιών και σχεδόν κάθε σημαντικό οικονομικό σταυροδρόμι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όταν η Hetty πέθανε, ο Ned έδωσε το κτήμα τους στην πόλη της Μασσαχουσέττης για να χρησιμοποιηθεί από τους επιστήμονες του ΜΙΤ για πειράματα λειτουργίας ισχυρών ραδιοπομπών, που χρειάστηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 1920, προκειμένου να διατηρήσουν επαφή με την ομάδα εξερεύνησης της Ανταρκτικής του Richard E. Byrd.

Η κόρη της Hetty, Sylvia Green Wilks, ζούσε στη Νέα Υόρκη. Όταν ο αδελφός της Ned πέθανε το 1937, κληρονόμησε το σύνολο σχεδόν της περιουσίας του. Ασκητική και εκκεντρική, η Sylvia Green Wilks πέθανε το 1951, αφήνοντας μια περιουσία 90 εκατομ. δολλαρίων, το σύνολο σχεδόν της οποίας μοιράστηκε σε σχολεία, νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αυτή ήταν η εκδίκησή της προς την μητέρα της, Hetty Green, την γυναίκα που αγαπούσε το χρήμα: η κόρη της τα χάρισε όλα σε ξένους.

Οι Αμερικανοί ακτιβιστές του κινήματος Occupy Wall Street, πριν μερικά χρόνια που αναπτύχθηκε το μεγάλο κίνημα των Αγανακτισμένων και των πλατειών παγκοσμίως, στράφηκαν ενάντια σε όσους υπηρετούν τον “Θεό του Θανάτου”, διαδηλώνοντας έξω από τους χρηματοπιστωτικούς ναούς της Αμερικής.

Η Ύβρις της απληστίας

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, τόσο στην λογοτεχνία όσο και στην πραγματική ζωή, τέτοιων “αρπακτικών” που ακολουθούν τις πληγές της κοινωνίας όπως οι γύπες τα στρατεύματα στον πόλεμο. Το “επενδυτικό” μόττο των Ρότσιλντ, ως γνωστόν, ήταν πάντα το “αγόραζε εκεί που τρέχει το αίμα...”. Εκτός από την “μάγισσα Χέττυ”, ο αμύθητος πλούτος και η απληστία έχουν συνδεθεί και με άλλους “Γκοτζίλες” της Γουώλ Στρητ, όπως οι Morgan, οι Ροκφέλλερ, οι Carnegie κ.ά., διαχρονικά μέχρις τις μέρες μας.
Είναι όλοι ίδιοι, μια κλίκα ληστών.

Στην Αμερική, όπου διογκώνεται η δυσαρέσκεια για το χάλι της “κοινωνίας των αποκλεισμένων”, σε μια λαϊκή διαμαρτυρία κατά των Τραπεζών έξω από τα κεντρικά γραφεία της Bank of America στη Νέα Υόρκη, στην διάρκεια των κινητοποιήσεων του κινήματος Occupy Wall Street, ο δημοσιογράφος Chris Hedges εκφώνησε ένα μαστιγωτικό κατηγορώ, που αξίζει να γίνει ευρύτερα γνωστό. Υπάρχει στο http://www.informationclearinghouse.info/article27919.htm – Throw out the Money Changers – απ' όπου είναι και το παρακάτω απόσπασμα:
«Βρισκόμαστε εδώ σήμερα μπροστά στις θύρες ενός από τους χρηματοπιστωτικούς ναούς. Είναι ένας ναός όπου το υψηλότερο αγαθό είναι η απληστία και το κέρδος, όπου η αξία του ατόμου καθορίζεται από την ικανότητά του να συσσωρεύει πλούτο και ισχύ εις βάρος των άλλων, όπου οι νόμοι προσαρμόζονται, ξαναγράφονται και ακυρώνονται, όπου το ατέλειωτο μαγγανοπήγαδο της κατανάλωσης ορίζει την ανθρώπινη πρόοδο, όπου η απάτη και το έγκλημα είναι τα εργαλεία της δουλειάς.
Οι δύο πιο καταστροφικές δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης -η απληστία και ο φθόνος- είναι το κίνητρο των κεφαλαιοκρατών, των τραπεζιτών, των μανδαρίνων των πολυεθνικών και των ηγετών των δύο βασικών αμερικανικών κομμάτων. Όλοι τους κερδίζουν από αυτό το σύστημα. Βάζουν τους εαυτούς τους στο κέντρο της δημιουργίας.
...Ο ανθρώπινος πόνος, οι πόλεμοι, η κλιματική αλλαγή, η φτώχεια, είναι μπίζνες γι' αυτούς. Τίποτα δεν είναι ιερό. Ο θεός του Κέρδους είναι ο θεός του Θανάτου.
Οι Φαρισαίοι των υψηλών οικονομικών κλιμακίων που μας κοιτάζουν τώρα μέσα από τα γωνιακά τους γραφεία χλευάζουν την αρετή. Η δυστυχία των φτωχών δεν τους απασχολεί. ... Κανένα πεινασμένο παιδί δεν τους χαλάει τον ύπνο τους.
Αν πρόκειται να σώσουμε την πατρίδα μας και τον πλανήτη μας, πρέπει να βγούμε από το εγώ μας και να ενταχθούμε σε ένα ευρύτερο σύνολο. Η αυτοθυσία ακυρώνει την αρρώστια της ιδεολογίας των πολυεθνικών. Η αυτοθυσία αδιαφορεί για τις ευκαιρίες της προσωπικής εξέλιξης, απόκτησης χρημάτων και εξουσίας. Η αυτοθυσία συντρίβει τα είδωλα της απληστίας και του φθόνου. Η αυτοθυσία απαιτεί να ξεσηκωθούμε κατά της κατάχρησης της ύβρεως και της αδικίας που μας επιβάλλεται από τους μανδαρίνους της εξουσίας των πολυεθνικών».


Money-theism: η θρησκεία του μηδενισμού

Ο συγγραφέας Philippe Cigantès, στο βιβλίο του «Μια Σύντομη Ιστορία του Κόσμου» (εκδ. ΛΙΒΑΝΗ, 2004) πραγματεύεται την φύση της ανθρώπινης απληστίας και την αδιάκοπη δίψα για εξουσία σε κάθε ιστορική περίοδο και πολιτισμό.

Προσπαθώντας να εξηγήσει πώς τόσο λίγοι Ισπανοί, με ελάχιστα όπλα, κατόρθωσαν να υποτάξουν εκατομμύρια Αζτέκων και Ίνκας, που είχαν συντριπτική αριθμητική υπεροχή, μιλά για την αποκαλούμενη encomenda.

Επρόκειτο για μια άλλη μορφή δουλείας, η δουλοπαροικία λόγω χρεών: οι Ινδιάνοι εξαναγκάζονταν να δουλέψουν για κάποιον Ισπανό κτηματία με μισθό ή με μερίδιο επί της συγκομιδής. Ο κτηματίας τούς δάνειζε με τέτοιους όρους, ώστε δεν μπορούσαν ποτέ να απαλλαγούν από τα χρέη με αποτέλεσμα να γίνουν δούλοι εφ’ όρου ζωής.

Αυτή είναι σήμερα η πραγματική εξουσία πίσω από τη νεο-δουλοκρατική μεταμοντέρνα «encomenda»: Ο νιχιλισμός (μηδενισμός) που πηγάζει από την υπερεθνική ελίτ. Αξίες όπως η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφοσύνη, ο ανθρωπισμός, η ελευθερία και η τάξη έχουν χάσει όλες σε μεγάλο βαθμό την σημασία τους. Αυτό που παραμένει είναι ο χυδαίος υλισμός (ματεριαλισμός), καθαρός πόθος για χρήμα, ιδιοκτησία και προσωπική ισχύ.

Ο γκλομπαλισμός (παγκοσμιοποίηση) είναι μια κλασσική περίπτωση θρησκευτικού κινήματος γιατί:
- βασίζεται σε αυστηρό («νεοφιλελεύθερο») δόγμα
- έχει τους προφήτες του (συγγραφείς που αναπαράγουν ό,τι αφορά τις πολιτικές και οικονομικές χίμαιρες της ελίτ, τα βιβλία των οποίων εκδίδονται από ομάδες συγκεκριμένων συμφερόντων), τις «ιερατικές σχολές» του (ιδρύματα της ελίτ όπως το Γαίηλ, το Χάρβαρντ, το London School of Economics, το Open Society University στην Βουδαπέστη κ.λπ.).
- προσηλυτίζει ιερείς (δηλαδή άτομα που ζουν άνετα από το κήρυγμα και την διάδοση του διεθνιστικού δόγματος
- έχει τους ναούς του (το ΔΝΤ και τα κεντρικά γραφεία της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτων και την Wall Street στην Νέα Υόρκη) και
- όπως οι περισσότερες θρησκείες σε κάποια περίοδο της ιστορίας τους –σκοτώνει αναρίθμητους ανθρώπους.
Ο Dr M. Mahatir, επίσης, ως πρωθυπουργός της Μαλαισίας, αποκαλούσε Μαμμωνά τον Θεό των Παγκοσμιοποιητών (Γκλομπαλιστών).
Ανοίγοντας ένα πνευματικό συμπόσιο στην Μαλαισία στο Shah Alam (Κουάλα Λουμπούρ), στις 10 Δεκεμβρίου του 2002, ο γιατρός M. Mahatir έκανε μια κλινική διάγνωση του σημερινού Παγκόσμιου Κράτους, όταν ισχυρίστηκε ότι «ο μεσσιανισμός των νεοφιλελεύθερων-δημοκρατών είναι (σαν) ένα θρησκευτικό κίνημα που εκθειάζει τον Μαμμωνά αλλά αποκλείει κάθε ηθική». Όταν, αργότερα, διαλυθεί η ομίχλη και ξεκαθαρίσει η εικόνα, τόσο η θρησκεία του Ολοκαυτώματος όσο και της Παγκοσμιοποίησης θα αποδειχθεί ότι είναι απλώς διαφορετικές ερμηνείες της λατρείας του Μαμμωνά (ή, όπως ο καθηγητής Muzaffar έχει πει – πρόκειται για Θρησκεία του Χρήματος – Money-theism)!

Ο πόλεμος κατά της ανθρωπότητας

Αυτή η υπερεθνική νομενκλατούρα, που προσχηματικά χρησιμοποιεί τόσο τον «πόλεμο των πολιτισμών» όσο και τον «πολυπολιτισμό», ουδόλως νοιάζεται στην πραγματικότητα για κανέναν πολιτισμό ή θρησκεία, για τον Χριστό ή τον Μωάμεθ. Αυτοί πιστεύουν μόνο στην δική τους θεότητα, τον Μαμμωνά, τον αρχαίο θεό της απληστίας, που λατρεύετο δύο χιλιάδες χρόνια πριν, όταν ο ίδιος ο Χριστός με τα «Ουαί υμίν…» άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα την πορεία της ανθρωπότητας.

Ο μεγάλος μας διηγηματογράφος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μας περιέγραψε αυτή την κυνική κακότητα στην νουβέλα του «Χαλασοχώρηδες» (δηλ. αυτοί που «χαλάνε», καταστρέφουν την χώρα):
«Ο Χριστός είπεν: “Ου δύνασθε Θεώ λατρεύειν και Μαμμωνά”.

Διατί δεν έλαβεν ως όρον αντιθέσεως άλλο τι βαρβαρικόν είδωλον; Διατί δεν είπε “Θεώ και Μολώχ ή Θεώ και Ασταρώθ ή Θεώ και Βάαλ;”

Διότι ο Μαμμωνάς είναι ισχυρός, ο κραταιότατος, όστις υποτάσσει παν άλλο είδωλον και τον Μολώχ και τον Ασταρώθ και τον Βάαλ. Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αύτη καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς». (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οι Χαλασοχώρηδες)

Οι σημερινοί Μαμμωνίτες, δηλαδή η υπερεθνική χρηματιστηριακή-συνωμοτική ελίτ…, «ζητούν μια θρησκευτική πίστη στο αλάθητο της άναρχης αγοράς», όπως αναφέρεται στην εισαγωγή τού βιβλίου του Νόαμ Τσόμσκυ Profit Over People (εκδ. Seven Stories Press, Ιούλιος 2003).

Όλες οι παράμετροι του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης (το οποίο παρουσιάσαμε παληότερα στο τεύχος 154, Καλοκαίρι 2007) είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικής μηχανικής και ψυχολογικού πολέμου.

Τα όπλα που έχουν στα χέρια τους για να χειραγωγούν χώρες και λαούς είναι πολλά και αποτελεσματικά: μπορούν να υπερχρεώσουν μια χώρα, να εξαγοράσουν την πολιτική ηγεσία της, να διαφθείρουν κρατικούς λειτουργούς, να επιβάλουν υποτίμηση του νομίσματος, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων ή καταστροφή της παιδείας κ.λπ…

Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να συμβιβαστεί ούτε η αρχαία ελληνική, ούτε η ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, όπου η υπερβολή ταυτίζεται με την αδικία, με την “φυσική κατάσταση της αγριότητας” του ανθρώπου που πρεσβεύει η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία, σ' ένα περιβάλλον στο οποίο επικρατεί η ολοκληρωτική ιδιοτέλεια και ένας διαρκής “πόλεμος όλων εναντίον όλων” για την απόκτηση περισσότερου πλούτου. Διότι ο πλούτος είναι σαν τον θάνατο, όπως λέει κι ο Μέγας Χρυσόστομος: δεν έχει ποτέ τέλος... Αυτά πρέπει να έχουμε κατά νου, αν θέλουμε να αντισταθούμε και να επιβιώσουμε από τον παρατεταμένο θάνατο στον οποίο μας οδηγούν σαν έθνος και κοινωνία οι “οικονομικοί δολοφόνοι” του παγκόσμιου μηδενισμού.

* Δημοσιεύθηκε στο Τρίτο Μάτι τ.254, Ιούλιος 2017
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Αυγ 2017


Μπορεί κάθε μέρα που περνάει να βουλιάζουμε στις αγωνίες μας για τις υποχρεώσεις που οι περισσότεροι εξ ημών έχουμε απέναντι σε ένα αδηφάγο κράτος και στις τράπεζες, που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το χάλι μας, αλλά γύρω μας ο Μεγάλος Αδελφός εξαπλώνεται, με κάθε μορφή και τρόπο.

Από το Νίκο Ελευθερόγλου

Μπορούν πλέον να παρακολουθούν κάθε κίνησή μας, κάθε επιλογή μας, από τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα και, το τραγικότερο όλων, κανείς δεν αντιδρά.

Με την υποχρέωση χρήσης του πλαστικού χρήματος ο καθένας που έχει πρόσβαση στο σύστημα, δηλαδή κράτος (Εφορία) και τράπεζες, μπορεί να γνωρίζει τι τρώμε και πού, τι φοράμε, τι πίνουμε, τι ξοδεύουμε στο σούπερ μάρκετ, πού ταξιδεύουμε (με το ηλεκτρονικό εισιτήριο) και μια σειρά άλλων… αθώων φαινομενικά κινήσεών μας.

Το ωραίο είναι ότι όλα αυτά τα ντύνουν και με ένα πολύ καλό αφήγημα, τη μη ταλαιπωρία μας, του πόσο πιο εύκολα γίνονται όλα και, το κορυφαίο όλων είναι ότι κανείς δεν θα μπορεί να διαφεύγει. Πίσω, όμως, από όλο αυτό μπορούν να σχηματίσουν για τον καθένα μας το «προφίλ» του, με βάση τις συνήθειες, τις συμπεριφορές του και τις επιλογές του.

Αποτέλεσμα να μας κάνουν πιο εύκολα διαχειρίσιμους στις όποιες επιθυμίες τους. Για να μη μιλήσουμε για τα κινητά τηλέφωνα και τις άπειρες δυνατότητές τους. Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω για λίγο το «CSI» θα καταλάβει τι στοιχεία συλλέγονται από τις κάρτες, τα κινητά, τις κάμερες, που βρίσκονται στους δρόμους και σε μαγαζιά και μια σειρά άλλων συστημάτων, τα οποία κανείς δεν γνωρίζει πού κρύβονται.

Το ωραιότερο όλων είναι ότι όταν πας να διαμαρτυρηθείς έχουν έτοιμη την ερώτηση-παγίδα. Και τι φοβάσαι, εσύ; Έχεις να κρύψεις κάτι; Και αμέσως σε κάνουν να αισθάνεσαι κι ενοχές από πάνω, γιατί, πολύ απλά, δεν θέλεις να παρακολουθούν τη ζωή σου.

Το ωραίο είναι ότι όλα αυτά τα πέτυχαν με την υπογραφή μας, διότι για να πάρεις την κάρτα (που σε υποχρέωσαν εκείνοι) πρέπει να συναινέσεις, όπως και για το κινητό και για μια σειρά άλλων υπηρεσιών έχουμε συναινέσει.

Αναίμακτα και χωρίς αντιδράσεις γίνεται το έγκλημα κατά των ελευθεριών μας. Μάλιστα, εσχάτως πληροφορήθηκα και για δύο εταιρίες που πέρασαν στο επόμενο βήμα: Βάζουν (εθελοντικά όπως… πάντα) στους εργαζομένους τους μικροτσίπ και το διαφημίζουν, καθώς εκείνοι μπορούν να κάνουν τα ψώνια τους πιο εύκολα στα καταστήματα της εταιρίας, ενώ δεν χάνουν χρόνο σε ελέγχους και (δήθεν) προστατεύονται από παραβιάσεις των προσωπικών τους δεδομένων! Όπως το τηλέφωνο που ξεκλειδώνει με το αποτύπωμά μας, μεταφέροντας -βέβαια, χωρίς να το λέει κανείς- τα δεδομένα του αποτυπώματός μας σε ένα κέντρο ελέγχου.

Αυτό είναι το πλαίσιο που δομείται γύρω μας, με πρόσχημα -δήθεν- την ασφάλειά μας.

Όμως, το μεγαλύτερο αγαθό που οφείλουμε να προστατέψουμε είναι η ελευθερία μας, γι' αυτό ρωτάμε:

Θα βρεθεί κάποιος να βάλει φρένο στον Μεγάλο Αδελφό ή έπειτα από χρόνια θα ψαχνόμαστε για τα όσα θα ακολουθήσουν στις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας…;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Ιουλ 2017


«ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις. τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ τοῦ μάννα τοῦ κεκρυμμένου, καὶ δώσω αὐτῷ ψῆφον λευκὴν καὶ ἐπὶ τὴν ψῆφον ὄνομα καινὸν γραμμένον ὃ οὐδεὶς εἶδεν εἰ μὴ ὁ λαμβάνων» (Αποκάλυψις, 2, 17)
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίμαχο ἐδάφιο τοῦ Ἰωάννη ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ ἀποκρυπτογραφήσουμε. Ἕνα νέο ὄνομα, λέει, θὰ ἐμφανισθῆ, ποὺ μόνο λίγοι γνωρίζουν. Τί σημαίνει αὐτό; Μὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἐπανειλημμένως καταγράφει ἡ Ἱστορία. Κάθε τόσο ἐμφανίζεται στὸ προσκήνιο κάποιος, ἄγνωστος μέχρι τότε, ποὺ θέτει μὲ τὴν δράση του καινούργιους ὅρους στὰ διεθνῆ τεκταινόμενα. Ὅλοι νομίζουν ὅτι τὸ ἴδιο τὸ ἐξελισσόμενο πολιτικὸ περιβάλλον καὶ ἡ συνεχὴς ἀνάγκη ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἐσαεὶ μεταβαλλόμενων μέσων καὶ σχέσεων παραγωγῆς, ἀναδεικνύει κάθε τόσο καὶ μιὰ καινούργια προσωπικότητα, ποὺ παρουσιάζεται στὴν διεθνῆ πολιτικὴ σκηνὴ γιὰ νὰ ἐπιβάλη τὶς ἀπαραίτητες ἀλλαγὲς ποὺ ὠθοῦν τὴν κοινωνία στὴν μετεξέλιξή της.

Τὰ πράγματα ὅμως δὲν εἶναι πάντοτε ὅπως πιστεύουμε. Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ… ἐπαναστάτες, ποὺ κάθε τόσο ξεφυτρώνουν ἀπὸ τὸ πουθενά, οὐσιαστικὰ ἀναπαράγονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ διεθνὲς κατεστημένο, γιὰ νὰ προωθήσουν τὴν ἐξέλιξη τοῦ Σχεδίου. Τὰ πάντα εἶναι προαποφασισμένα καὶ δρομολογημένα στὰ βασικά τους σημεῖα. Ἁπλῶς, κάθε φορὰ ποὺ χρειάζεται νὰ περάσουν στὴν ἑπόμενη φάση, κάποιος ἀναλαμβάνει νὰ παίξη τὸν ρόλο τοῦ «ἐπαναστάτη». Κι αὐτὸς ὁ κάποιος μόνο τυχαῖος δὲν εἶναι! Ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκονται στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὶς γνωστὲς οἰκογένειες. Ἀπὸ τὶς δικές τους οἰκογένειες! Ἐξ ἄλλου, ἐκεῖνοι εἶναι ποὺ τοῦ ἀναθέτουν τὸν ρόλο ποὺ καλεῖται νὰ παίξη. Μόνο ποὺ γιὰ νὰ παίξη αὐτὸν τὸν ρόλο, πρέπει προηγουμένως νὰ ρίξη στάχτη στὰ μάτια τῶν ἀπονήρευτων ἀνθρώπων. Πῶς τὸ κάνει αὐτό; Ἁπλούστατο! Ἀλλάζει τὸ οἰκογενειακό του ὄνομα!

Πολὺ συχνὰ ἐκεῖνες οἱ οἰκογένειες ἀλλάζουν τὸ ὄνομά τους προκειμένου νὰ κρύψουν τὴν προέλευσή τους καί, κυρίως, γιὰ νὰ μειώσουν στὸ ἐλάχιστο τὸ ἐνδεχόμενο σύνδεσης κάποιων κοσμοϊστορικῶν γεγονότων μὲ τὶς ἴδιες καὶ τὶς ἴδιες πάντοτε οἰκογένειες. Ἂν μελετήσουμε τὴν Ἱστορία καὶ κυρίως τὰ πρόσωπα ποὺ ἔπαιξαν καθοριστικὸ ρόλο στὴν διαδρομή της, θὰ δοῦμε ὅτι πάντοτε οἱ ἴδιες οἰκογένειες κινοῦν τὰ νήματα. Ἄσχετα ἂν πολλὲς φορὲς παρουσιάζωνται μὲ διαφορετικὰ ὀνόματα.

Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες τραπεζικὲς οἰκογένειες τοῦ κόσμου εἶναι οἱ Ρόθτσιλντ, ποὺ ἔχουν τὴν ἕδρα τους στὸ Λονδῖνο. Ὁ περισσότερος κόσμος νομίζει πὼς οἱ Ρόθτσιλντ εἶναι Βρετανοί, ἐνῷ πολλοὶ πιστεύουν ὅτι εἶναι Ἑβραῖοι. Οὔτε τὸ ἕνα συμβαίνει οὔτε τὸ ἄλλο. Ἡ γενιά τους ἀνάγεται στὸ βασίλειο τῶν Χαζάρων καὶ προέρχονται ἀπὸ τὰ βουνὰ τοῦ Καυκάσου. Καὶ δὲν ὀνομάζονται οὔτε κἂν Ρόθτσιλντ. Τὸ πραγματικὸ οἰκογενειακό τους ὄνομα ἦταν Μπάουερ καὶ κατοικοῦσαν στὴν Φραγκφούρτη, δραστηριοποιούμενοι στὸν τραπεζικὸ τομέα. Μάλιστα, ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ὁ Μάγιερ Ἄμσελ Μπάουερ συγκατοικοῦσε μὲ τὸν προπάππο τοῦ Ἀμερικανοῦ(;) μεγαλοκαρχαρία Τζέικομπ Σίφ. Ἁπλῶς, ὅταν ἐπέκτεινε τὴν αὐτοκρατορία του στὴν Βρετανία, ἄλλαξε τὸ ὄνομά του σὲ Ρόθτσιλντ ἀπὸ τὴν κόκκινη ἀσπίδα (rotes schlid στὰ γερμανικά) ποὺ κρεμόταν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του στὴν Φραγκφούρτη. Συγκεκριμένα, τὸ οἰκόσημο τῶν Μπάουερ ἦταν ἐκείνη ἡ κόκκινη ἀσπίδα, ἡ ἀπεικονίζουσα τὸ γνωστὸ ἑξάκτινο ἀστέρι ποὺ ἀργότερα υἱοθετήθηκε ἀπὸ τὸ ἰσραηλινὸ κράτος. Οὐσιαστικὰ δηλαδὴ ἡ σημαία τοῦ Ἰσραὴλ δὲν φέρει τὸ ὑποτιθέμενο σύμβολο τοῦ βασιλιᾶ Δαυίδ (δὲν μνημονεύεται ἄλλωστε σὲ κανένα ἀρχαῖο τεκμήριο ἡ ὕπαρξη τέτοιου συμβόλου), ἀλλὰ τὸ οἰκόσημο τῶν οὐσιαστικῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους. Τῶν Ρόθτσιλντ!

Ὁ Μάγιερ Ρόθτσιλντ νυμφεύθηκε τὴν 16χρονη Γκουτὲλ Σνάπερ καὶ ἀπέκτησαν μαζὶ δέκα παιδιά (πέντε ἀγόρια καὶ πέντε κορίτσια), τὰ ὁποῖα καὶ ἔστειλαν νὰ δημιουργήσουν παρακλάδια τῆς δυναστείας σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη. Ὁ Ναθαναὴλ ἐγκατέστησε τὴν τράπεζά του στὸ Λονδῖνο, ὁ Ἀδόλφος στὸ Παρίσι, ὁ Σολομὼν στὴν Βιέννη, ὁ Κάρολος στὴν Νάπολη κ.ο.κ. Συνεζεύχθησαν ὅλοι κατόπιν συνοικεσίων μὲ γόνους ὁμοειδῶν οἰκογενειῶν ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, σὲ ἐπίπεδο ἐξαδέλφων, γιὰ νὰ διατηρηθῆ τὸ αἷμα τους ἀνόθευτο. Πολλὰ μάλιστα ἀπ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ θὰ ἀλλάξουν ἐπίσης τὰ ὀνόματά τους, γιὰ εὐνόητους λόγους. Ὁ Ἱεροβὰμ Ρόθτσιλντ, γιὰ παράδειγμα, ποὺ εἶχε ἀναλάβει τὸν ἔλεγχο τῆς Γαλλίας, διετέλεσε Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν τῆς κυβέρνησης Κλεμανσὼ μὲ τὸ ὄνομα Ζὼρζ Μαντέλ.

Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ὁ Ἱεροβὰμ Ρόθτσιλντ ἦταν ὁ ἐπίσημος ἐκπρόσωπος τῆς Γαλλίας (μαζὶ μὲ τὸν πρόεδρο Ζὼρζ Κλεμανσώ) στὴν συμφωνία τῶν Βερσαλλιῶν, ποὺ ἔκλεισε τὸν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο ὑπὲρ τῶν Ἀγγλογάλλων. Νὰ ποῦμε ποιοί ἄλλοι συμμετεῖχαν σ’ ἐκείνη τὴν συνάντηση; Λοιπόν! Ἀπὸ πλευρᾶς Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὁ πρόεδρος τῆς χώρας Οὐίλσον (πειθήνιο ἀνδρείκελο τοῦ Ρόθτσιλντ) μὲ ἐπίσημους συμβούλους του τὸν συνταγματάρχη Μαντὲλ Χάους καὶ τὸν Μπερνὰρντ Μπαρούχ (πράκτορες τῆς στρογγυλῆς τραπέζης τοῦ Ρόθτσιλντ), καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς ἀδερφοὺς Ντάλες καὶ τὸν Πὸλ Βάρμπουργκ (ἐπίσης ἄνθρωποι τοῦ Ρόθτσιλντ). Ἡ ἀγγλικὴ πλευρὰ ἐκπροσωπήθηκε ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Λόιντ Τζώρτζ, τὸν Ἄλφρεντ Μίλνερ (ἐπὶ κεφαλῆς τῆς στρογγυλῆς τραπέζης τοῦ Ρόθτσιλντ) καὶ τὸν σὲρ Φίλιπ Σασούν (ἀπόγονος τοῦ Μάγιερ Ἄμσελ Ρόθτσιλντ). Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι στὴν γερμανικὴ ἐπιτροπὴ συμμετεῖχε καὶ ὁ τραπεζίτης Μὰξ Βάρμπουργκ, ἀδελφὸς τοῦ Πὸλ Βάρμπουργκ, ποὺ ἦταν στὴν ἀντίπαλη(;) πλευρά, πλάι στὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο Γούντροου Οὐίλσον. Ὅμως αὐτὸ ποὺ σὲ κάνει νὰ ξεκαρδίζεσαι, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι οἰκοδεσπότης ἐκείνης τῆς συνάντησης ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Βαρόνος Ἔντμουντ ντὲ Ρόθτσιλντ!

Μὰ ποιούς νομίζουν ὅτι δουλεύουν; Γιὰ τόσο ἀφελεῖς μᾶς περνοῦν αὐτοὶ οἱ τύποι; Ποιά Συνθήκη τῶν Βερσαλλιῶν καὶ κουραφέξαλα μᾶς τσαμπουνᾶνε, ὅταν εἶναι πασίδηλο πὼς πρόκειται γιὰ μιὰ καθαρὰ οἰκογενειακὴ μάζωξη ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ πυροδότησαν τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, γιὰ νὰ ἐπανακαθορίσουν τὸ μεταπολεμικὸ διεθνὲς πλαίσιο σύμφωνα μὲ τὰ συμφέροντά τους; Οὔτε οἱ ΗΠΑ, οὔτε ἡ Ἀγγλία ἢ ἡ Γαλλία, μὰ οὔτε ἡ Γερμανία ἐκπροσωπήθηκαν στὶς Βερσαλλίες, παρὰ μόνον οἱ Ρόθτσιλντ, οἱ Ρόθτσιλντ καὶ ξανὰ οἱ Ρόθτσιλντ, κάτω ἀπὸ τὴν ἐποπτεία καὶ πάλι τῶν Ρόθτσιλντ.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ποιοί ἀκριβῶς κρύβονταν πίσω ἀπὸ τὴν μεθοδευμένη ὑποκίνηση τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου, δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ ἀναζητήσουμε τοὺς πρωταγωνιστὲς τῶν δύο ἀντιπάλων(;) παρατάξεων. Ἀπὸ τὴν μιὰ ἦταν ἡ Γερμανία, δηλαδὴ ὁ Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄, συγγενὴς τῆς δῆθεν ἀντιπάλου βασιλικῆς οἰκογένειας τῆς Ἀγγλίας, καὶ κάτω ἀπ’ αὐτὸν ὁ ὑψηλόβαθμος μασόνος Ὄττο φὸν Βίσμαρκ καὶ ὁ ἐπίσης μασόνος Μπέθμαν-Χόλβεργκ (τῆς τραπεζικῆς οἰκογενείας Μπέθμαν τῆς Φραγκφούρτης καὶ ἐξάδελφος τῶν Ρόθτσιλντ). Ἀπέναντί τους βρίσκονταν οἱ συγγενεῖς τους βασιλεῖς τῆς Ἀγγλίας Σὰξ-Κόμπουργκ-Γκόθα, ποὺ πολὺ σύντομα θὰ ἀλλάξουν τὸ ὄνομά τους σὲ Οὐίνδσορ καὶ οἱ ἐπίσης συγγενεῖς τους Μπάουερ, ποὺ κι ἐκεῖνοι ἄλλαξαν τὸ ὄνομά τους σὲ Ρόθτσιλντ. Μιλᾶμε δηλαδὴ γιὰ μία οἰκογένεια! Μία καὶ μοναδική οἰκογένεια ποὺ ἐξουσίαζε τοὺς δύο λαούς, τοὺς ὁποίους ἔβαλε νὰ ἀλληλοσφαγοῦν συμπαρασύροντας στον… καυγά τους ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ἀφέλεια τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν μικρὴ τότε Ἑλλάδα, ποὺ μόλις εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀνακτᾶ ἕνα μικρὸ μέρος ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα της ἐδάφη. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μαστιζόταν ἀπὸ ἕναν πρωτοφανῆ ἐμφύλιο σπαραγμό, μὲ πρωτεργάτες τοὺς ἡγέτες δύο… ἐχθρικῶν πολιτικῶν παρατάξεων. Τῶν Βενιζελικῶν καὶ τῶν Βασιλικῶν! Οἱ πρῶτοι κατηγοροῦσαν τὸν βασιλιὰ τῆς Ἑλλάδος Κωνσταντῖνο σὰν γερμανόφιλο, λόγῳ τῆς συγγένειάς του μὲ τὸν βασιλικὸ οἶκο τῆς Γερμανίας, καὶ οἱ δεύτεροι κατηγοροῦσαν τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο σὰν ἀγγλόφιλο καὶ ἀνδρείκελο τῶν Γκόθα. Καὶ δὲν βρέθηκε ἕνας, μὰ οὔτε ἕνας, βρὲ ἀδερφέ, νὰ τοὺς πῆ: Γιὰ καθίστε, ρὲ παιδιά! Ἀπὸ ποῦ κι ὣς ποῦ εἶναι ἀντίπαλοι αὐτοὶ οἱ δύο; Ἂν ὄντως ὁ Κωνσταντῖνος εἶναι συγγενὴς τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ (ποὺ εἶναι), τότε εἶναι ἐπίσης συγγενὴς καὶ μὲ τὸν Ἄγγλο βασιλιᾶ. Κι ἂν ὁ Βενιζέλος εἶναι ἀνδρείκελο τοῦ Ἄγγλου βασιλιᾶ, τότε τὸ ἴδιο ἀνδρείκελο εἶναι καὶ τοῦ Γερμανοῦ βασιλιᾶ. Ἀφοῦ ὅλοι αὐτοὶ εἶναι συγγενεῖς μεταξύ τους. Μία οἰκογένεια! Ὅμως ποιός θὰ τολμοῦσε τότε νὰ τὸ πῆ αὐτὸ στὸν ἑλληνικὸ λαό; Τὰ ΜΜΕ; Ἀφοῦ καὶ ἐκεῖνα ἔδιναν ἀναφορὰ στὴν ἴδια οἰκογένεια!

Μιὰ ἄλλη τραπεζικὴ δυναστεία τῆς Γερμανίας εἶναι καὶ οἱ Βάρμπουργκ. Ἢ τοὐλάχιστον ἔτσι τοὺς ξέρουν οἱ περισσότεροι. Ὅμως καὶ ἐκεῖνοι ἄλλαξαν τὸ ὄνομά τους ὅταν μετοίκησαν στὴν Γερμανία. Τὸ προηγούμενο ὄνομά τους ἦταν Μπάνκο, ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ ντὲλ Μπάνκο, ἑνὸς μεγαλοτραπεζίτη τῆς Βενετίας.

Ἄλλη μία ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια εἶναι οἱ Σινκλὲρ τῆς Σκοτίας. Ξεκίνησαν κι ἐκεῖνοι ἀπὸ τὸν μακρινὸ Καύκασο καὶ περνῶντας κατὰ μῆκος τῆς Εὐρώπης ἄλλαζαν κατὰ περίσταση τὸ ὄνομά τους. Ὅταν ἔμεναν στὴν Σκανδιναβία ὠνομάζονταν Κλέρ. Ἀργότερα, ὅταν πέρασαν στὴν Νορμανδία, τὸ ἔκαναν Σὲν Κλὲρ καὶ στὸ τέλος, φτάνοντας στὴν Σκοτία, γιὰ νὰ ἱδρύσουν τὴν περίφημη σκοτσέζικη δυναστεία, μετωνομάστηκαν σὲ Σινκλέρ. Οἱ Σινκλὲρ εἶχαν ἐκτεταμένες διασυνδέσεις μὲ πολλὲς μυστικὲς ὀργανώσεις καὶ ὑπόγεια ρεύματα τῆς Γαλλίας, τῆς Δανίας καὶ τῆς Βενετίας, ὅπου ἐπίσης εἶχαν ἀρκετοὺς συγγενεῖς.

Οἱ περισσότερες ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῆς Σκοτίας στὴν πραγματικότητα καμμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὴν χώρα αὐτήν. Σχεδὸν ὅλες ἀκολούθησαν τὸ μεταναστευτικὸ ρεῦμα τῶν Καυκάσιων πρὸς τὴν Εὐρώπη. Οἱ Στιούαρντ, οἱ Σέτον, οἱ Κάμπελ, οἱ Μοντγκόμερι, οἱ Γκράχαμ, οἱ Κάμερον καὶ τόσοι ἄλλοι, ἔφτασαν μαζικὰ ἀπὸ τὴν Λομβαρδία καὶ τὸ Βέλγιο κατὰ τὸ διάστημα μεταξύ 1124 καὶ 1165 καὶ υἱοθέτησαν τὰ ὡς ἄνω σκοτσέζικα ὀνόματα γιὰ νὰ περάσουν ἀνενόχλητοι στὴν νέα τους πατρίδα. Ἡ ἀρχαία κοιτίδα ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ Σουμερία καὶ ἡ Βαβυλώνα. Ἀπὸ ἐκεῖ ταξίδεψαν στὸν Καύκασο καὶ τὴν Ἰωνία καί, διερχόμενοι κατὰ μῆκος τῆς Εὐρώπης, ἔμειναν γιὰ λίγο στὴν Βόρεια Γαλλία καὶ τὸ Βέλγιο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ διέσχισαν τὴν Μάγχη καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Σκοτία. Μέσα σὲ μόλις ἑνάμισι αἰώνα ἀπὸ τὴν ἄφιξή τους πῆραν στὰ χέρια τους τὰ ἡνία τῆς χώρας! Μία ἀπ’ αὐτὲς τὶς οἰκογένειες εἶναι καὶ ἡ βασιλικὴ δυναστεία τῶν Μπρούς, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εἶχαν ἀλλάξει τὸ ὄνομά τους. Κατάγονταν ἀπὸ τὸν Ρόμπερτ τοῦ Μπροῦγκες (σημερινὸ Βέλγιο), ἀπ’ ὅπου εἶχαν ἔλθει.

Ἄλλο ἕνα κλασικὸ παράδειγμα ἀλλαγῆς ὀνόματος ἀποτελεῖ καὶ ἡ περίπτωση τοῦ υἱοῦ τῆς ἐκτελεσθείσης ἀπὸ τους… ἐπαναστάτες βασίλισσας τῆς Γαλλίας Μαρίας Ἀντουανέτας. Ὁ πρίγκιπας Λουδοβῖκος, προκειμένου νὰ διασωθῆ, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν νοητικὰ καθυστερημένο υἱὸ τοῦ Μαρκήσιου ντὲ Ζαρζοὺγ (ὁ ὁποῖος καὶ ἐκτελέστηκε ἀργότερα ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες) καὶ φυγαδεύτηκε στὸ ἀνάκτορο Βεντέ, γιὰ νὰ καταλήξη στὴν συνέχεια σὲ ἕνα ὀχυρὸ κοντὰ στὸν ποταμὸ Ρῆνο, ὅπου ἐμφανιζόταν μὲ τὸ ὄνομα Βαρόνος τοῦ Ρισμόντ. Τὸ 1804 διέφυγε στὴν Ἀγγλία, ὅπου ὁ Ἄγγλος μονάρχης Γεώργιος Γ΄ τοῦ παραχώρησε ἕνα καράβι, ἐνῷ ὁ Τζὼρτζ Μπέισον τοῦ χάρισε 600 στρέμματα γῆς στὴν Βόρεια Καρολίνα. Ἐκεῖ ἄλλαξε καὶ πάλι τὸ ὄνομά του σὲ Ντανιὲλ Πεϊζὲρ καὶ μ’ αὐτὸ τὸ καινούργιο ὄνομα θὰ καταφύγη στὴν Ἀμερική, ἀφοῦ προηγουμένως ἀγοράση μετοχὲς τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια». Ξαφνικὰ θὰ βρεθῆ ἰδιοκτήτης χρυσωρυχείων καὶ πρόεδρος τῆς ἑταιρείας ἐξορύξεων «Gold Hill». Σὲ λίγο καιρὸ θὰ ἐπεκτείνη τὶς δραστηριότητές του καὶ σὲ ἄλλους τομεῖς τῆς οἰκονομίας, κατασκευάζοντας σιδηροδρόμους καὶ ἱδρύοντας τὴν «Lancaster Manufacturing Company», ποὺ προμήθευε ξυλεία στὶς σιδηροδρομικὲς ἑταιρεῖες, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς χαλυβουργικὲς ἑταιρεῖες «Carnegie» καὶ «Pullman Standard Company».

Ἡ Ὁμοσπονδιακὴ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ (δηλαδὴ οἱ διαχειριστὲς τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια», τῆς ὁποίας ὁ ἴδιος εἶναι μέτοχος) θὰ τοῦ παραχωρήση ὅλη τὴν ἔκταση σὲ ἀπόσταση 30 μέτρων καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς κατὰ μῆκος τῶν σιδηροτροχιῶν. Εἴδατε πῶς οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἴδιοι μοιράζονται μεταξύ τους τὸν πλουτοπαραγωγικὸ πλοῦτο μιᾶς χώρας; Ξαφνικὰ ἕνας ξεπεσμένος Γάλλος πρίγκιπας θὰ βρεθῆ ἰδιοκτήτης τῶν καλύτερων οἰκοπέδων τῆς Ἀμερικῆς. Καὶ δὲν ἔφτανε αὐτό! Μετὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο θὰ κατασχεθοῦν ὅλοι οἱ σιδηρόδρομοι καὶ τὰ κτήματα ποὺ ἀνῆκαν στοὺς Νότιους καὶ θὰ δοθοῦν, μέσῳ ἑνὸς στημένου πλειστηριασμοῦ, σὲ ἐννέα διαχειριστὲς τοῦ Πεϊζὲρ σὲ ἐξευτελιστικὲς τιμές.

Μέσα σὲ λίγα χρόνια ὁλόκληρη ἡ οἰκονομία τῆς Ἀμερικῆς θὰ παραδοθῆ στὰ ἄπληστα χέρια τοῦ ξεπεσμένου πρίγκιπα καὶ τῆς συμμορίας ποὺ τὸν πλαισιώνει. Γενικὸς διαχειριστὴς τῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ Πεϊζὲρ θὰ ἀναλάβη ἕνας συγγενὴς καὶ ἀπεσταλμένος τοῦ Ρόθτσιλντ ὀνόματι Λιρόι Σπρινγκστάιν, ποὺ κι ἐκεῖνος θὰ ἀλλάξη τὸ ὄνομά του σὲ Λιρόι Σπρίνγκς, γεγονὸς ποὺ δηλώνει ὅτι τὰ νήματα κινοῦνταν ἀπὸ τὴν Ἀγγλία. Παράλληλα θὰ προωθηθῆ στὴν προεδρικὴ καρέκλα τῶν ΗΠΑ (δηλαδὴ τῆς «Ἑταιρείας τῆς Βιρτζίνια») καὶ ὁ Ἀβραὰμ Λίνκολν. Ἄλλος ἕνας συγγενὴς τοῦ Ρόθτσιλντ, ἑτεροθαλὴς ἀδερφὸς τοῦ Σπρινγκστάιν, γιὰ νὰ ἑδραιωθῆ ἀκόμα περισσότερο ἡ ἐπικυριαρχία τῆς Ἀδελφότητας στὸ νεοσύστατο κράτος. Ἄσχετα ἂν στὴν συνέχεια θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὴν μέση, διότι ἀντὶ νὰ δανεισθῆ χρήματα ἀπὸ τὶς Τράπεζές τους, πῆγε ὁ… ἀθεόφοβος καὶ τύπωσε κρατικὸ χρῆμα (τὰ greenbacks).

Σιγὰ-σιγὰ ὅλη αὐτὴ ἡ συμμορία θὰ ἀποκτήση τὸν ἔλεγχο τῶν Coca-Cola, Pepsi-Cola, General Motors, Boeing, Ford καὶ Standard Oil. Ἀπόγονοι ὅλων αὐτῶν εἶναι οἱ σημερινοὶ δισεκατομμυριοῦχοι Χιούζ, Κάρνεγκι, Μόργκαν, Ροκφέλλερ καὶ ὅλοι αὐτοὶ λειτουργοῦν οὐσιαστικὰ σὰν ἀντιπρόσωποι τοῦ Ρόθτσιλντ στὴν κατακτημένη ἤπειρο. Οἱ μεγαλύτερες ἐπιχειρήσεις τῆς Ἀμερικῆς βρίσκονται στὰ χέρια μιᾶς καὶ μοναδικῆς οἰκογένειας. Νὰ ἀναφέρουμε μερικὲς ἀπ’ αὐτές; Λοιπόν!

Οἱ σιδηρόδρομοι Τσάρλετον, Σινσινάτι καὶ Σικάγου, ἡ τηλεγραφικὴ ἑταιρεία Western Union καὶ ἡ θυγατρική της AT&T, ἡ Κεντρικὴ τράπεζα τῶν ΗΠΑ Federal Reserve, ἡ Τράπεζα τῆς Βόρειας Καρολίνας καὶ ἀργότερα Nationsbank, ἡ Τράπεζα τοῦ Τέξας Interfirst, τῆς ὁποίας διευθυντὴς ἦταν ὁ Τζὼρτζ Μποὺς καὶ ἀργότερα συγχωνεύτηκε μὲ τὴν Republic Bank γιὰ νὰ δημιουργηθῆ ἡ First Republic καὶ νὰ ἀπορροφηθῆ ἀργότερα ἀπὸ τὴν NationsBank, ἡ ὁποία μὲ τὴν σειρά της θὰ συγχωνευθῆ μὲ τὴν Bank of America.

Ὅμως ἡ Bank of America, ποὺ παρεμπιπτόντως ἀποτελεῖ τὸν κύριο φορέα ξεπλύματος βρώμικου χρήματος ἀπὸ ἐμπορία ναρκωτικῶν γιὰ λογαριασμὸ τῆς CIA, ἐλέγχει ἐπίσης τὴν πολεμικὴ βιομηχανία General Dynamic, τὴν ναυπηγικὴ ἐπιχείρηση Behtel Corporation, τὴν χημικὴ βιομηχανία Dypon de Nemours, τὴν ἠλεκτρονικὴ βιομηχανία Litton Industries, τὸ τρὰστ χάλυβα καὶ ἀλουμινίου Kaiser Industries, τὴν Teledyne (ποὺ παράγει ραδιοηλεκτρονικὰ ἐξαρτήματα ὁπλικῶν συστημάτων), τὴν πολεμικὴ βιομηχανία Lockhead, τὴν ἑταιρεία πετρελαιοειδῶν Standard Oil, τὴν Chase Manhattan τῆς οἰκογένειας Ροκφέλλερ, τὴν General Dynamics καὶ τὴν Mc Donnell Douglas, ποὺ ἀποτελοῦν τοὺς κυριώτερους προμηθευτὲς τοῦ Πενταγώνου, τὴν κολοσσιαία κινηματογραφικὴ ἑταιρεία Walt Disney Productions καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες πολυεθνικὲς ἐπιχειρήσεις.

Κύριος συντονιστὴς ὅλων αὐτῶν τῶν ἐνορχηστρωμένων ἐπιχειρήσεων, ποὺ ἔδεσαν χειροπόδαρα τὴν ἀμερικανικὴ ἤπειρο, εἶναι ὁ γνωστὸς καὶ μὴ ἐξαιρετέος μεγαλοκαρχαρίας Ροκφέλλερ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐπίσης ἀποτελεῖ ψευδώνυμο! Τὸ πραγματικό του ὄνομα ἦταν Ροκενφέλντερ καὶ ὅταν στάλθηκε χρηματοδοτούμενος ἀπὸ τοὺς Ρόθτσιλντ στὶς ΗΠΑ γιὰ νὰ συντονίση τὸ πρόγραμμα περαιτέρω χειραγώγησης τῆς Ἀμερικανικῆς ἠπείρου, τὸ ἄλλαξε σὲ Ροκφέλλερ. Ὅ,τι συμβαίνει στὶς ΗΠΑ καὶ κατ’ ἐπέκταση σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, γίνεται ὑπὸ τὴν ἐποπτεία αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸς ἀποφασίζει ποιός θὰ ἐκλεγῆ πρόεδρος τῆς χώρας, αὐτὸς ἐπανδρώνει τὰ ὑπουργεῖα, τὰ συμβούλια καὶ τῆς ἐπιτροπὲς μὲ δικούς του ἀνθρώπους, αὐτὸς δημιούργησε τὴν «Τριμερῆ Ἐπιτροπὴ» καὶ τὸ «Συμβούλιο Ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων» (CFR), τοῦ ὁποίου μάλιστα καὶ διετέλεσε πρόεδρος ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τὸ 1953. Ἐπανειλημμένως διεκήρυσσε πὼς ἡ «Τριμερὴς Ἐπιτροπὴ» εἶναι τὸ ὄργανο τοῦ θεοῦ. Ἀντιλαμβάνεστε, βέβαια, ποιόν θεὸ ἐννοεῖ. Τὸν φοβερὸ καὶ τρομερὸ Ἰεχωβᾶ! Ὁ Ντέιβιντ Ροκφέλλερ εἶναι ὁ ἄνθρωπος πίσω ἀπὸ ὅλους τοὺς Προέδρους τῶν ΗΠΑ ἐπειδὴ ἐλέγχει τὸ χρῆμα, τὰ ΜΜΕ καὶ τοὺς μηχανισμοὺς τῶν κομμάτων. Αὐτὸς εἶναι ἡ ψυχὴ καὶ ἡ δύναμη τῶν ΗΠΑ. Αὐτὸς εἶναι οἱ ΗΠΑ! Αὐτὸς καὶ οἱ ἐπιχειρήσεις του! Καὶ πίσω ἀπ’ αὐτὸν, κατὰ δική του ὁμολογία, βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ θεός!

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐπιχειρήσεις καὶ ὅλα τὰ πρόσωπα, ποὺ φέρονται ὡς ἰδιοκτῆτες ἢ διαχειριστές τους, συνδέονται φυλετικὰ μεταξύ τους καὶ ὅλοι μαζὶ μὲ τοὺς Ρόθτσιλντ καὶ τὴν βασιλικὴ οἰκογένεια τῆς Ἀγγλίας, ἡ ὁποία μόλις τὸ 1917 ἄλλαξε τὸ ὄνομά της σὲ Οὐίνδσορ. Μέχρι τότε ὠνομάζονταν Σὰξ-Κόμπουργκ-Γκόθα καὶ διατηροῦσαν στενοὺς δεσμοὺς μὲ τοὺς συγγενεῖς τους τῆς Γερμανίας, ποὺ ἔφτασαν κατὰ τὰ μεσοβυζαντινὰ χρόνια στὴν Βενετία καὶ τὴν Λομβαρδία, προερχόμενοι φυσικὰ ἀπὸ τὸν Καύκασο. Καταλάβατε τώρα ποιοί ἐλέγχουν τὴν Ἀγγλία καὶ τὴν Ἀμερικὴ καὶ μέσῳ αὐτῶν ὁλόκληρο τὸν κόσμο; Μιὰ δράκα ἀνθρωπάρια εἶναι ὅλοι κι ὅλοι, οἱ ὁποῖοι, προκειμένου νὰ περνοῦν ἀπαρατήρητοι μέσα στὸν κόσμο, ἀλλάζουν τὰ ὀνόματά τους σὰν τὰ πουκάμισα…

Τὰ ὀνόματά τους ἔχουν ἀλλάξει ἐπίσης καὶ πολλοὶ ἱδρυτὲς νέων ρευμάτων καὶ ἰδεολογιῶν, καθὼς καὶ πολλοί… ἐπαναστάτες. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἱδρυτὴς τῶν Καλβινιστῶν (παρακλάδι τῶν Διαμαρτυρομένων). Ὅταν ἔμενε στὴν Νιὸν τῆς Γαλλίας ὠνομαζόταν Ζὰν Καουέν. Ἀπὸ ἐκεῖ μετακόμισε στὸ Παρίσι καὶ μετά, ὅταν ἔφυγε στὴν Γενεύη τῆς Ἑλβετίας, μετωνομάστηκε σὲ Κοέν. Ἐκεῖ διαμόρφωσε τὸ γνωστὸ χριστιανικὸ δόγμα ποὺ ἔγινε γνωστὸ σὰν Καλβινισμὸς ἀπὸ τὸ ὄνομά του. Κι αὐτό, διότι εἶχε ἀλλάξει καὶ πάλι τὸ ὄνομά του σὲ Κάλβιν.

Ἐπίσης τὸ πατρικὸ ὄνομα τοῦ θεωρητικοῦ τοῦ κομμουνισμοῦ Κὰρλ Μὰρξ ἦταν Μαρδοχάι Κεσιλί. Τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν μπολσεβίκων τῆς Ὀκτωβριανῆς ἐπανάστασης Λεονὶτ Τρότσκι ἦταν Λὲβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν. Ὁ κομμουνιστὴς ἡγέτης τῆς Γιουγκοσλαβίας Τίτο λεγόταν Γιόζεφ Μπρόνζ. Τὸ πραγματικὸ ὄνομα τοῦ γνωστοῦ καὶ μὴ ἐξαιρετέου Χένρυ Κίσινγκερ εἶναι Ἀβραὰμ Μπὲν Ἐλεάζαρ. Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ποὺ ἔπαιξε τὸν ρόλο του στὸ μοίρασμα τῶν πετρελαίων τῆς Μοσούλης παραδίδοντας τεχνηέντως τὴν Ἰωνία στοὺς Τούρκους, ὠνομαζόταν Μπενὶ Σελόν. Ἄλλος ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος (1993-2003) ἀπὸ Ἀαρὼν Ἀβουρὶ ἔγινε Κώστας Σημίτης. Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς κυβέρνησής του ἦταν ὁ Χρῆστος Ροζάκης, κατὰ τὸ ἑβραϊκώτερο Μίκαελ Ροζεστάιν, ποὺ τώρα κατέχει τὴν θέση τοῦ ἀντιπροέδρου τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τί εἰρωνεία, ἀλήθεια! Ἐκεῖνοι ποὺ μισοῦν μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐκεῖνοι ἀκριβῶς ἀναλαμβάνουν πόστα γιὰ τήν… προάσπιση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων!

Μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ μένει νὰ ἀπαντήσουμε καὶ στὸν κύριο συμβολισμὸ τοῦ Ἰωάννη. Εἴδαμε ὅτι τὸ καινούργιο ὄνομα ποὺ κανένας δὲν ἔχει διαβάσει συμβολίζει τὰ ὀνόματα ποὺ παίρνουν κάθε τόσο οἱ ἀπόγονοι τῆς φάρας τοῦ Ἰωάννη, προκειμένου νὰ κρύψουν τὴν προέλευσή τους καί, κυρίως, γιὰ νὰ μειώσουν στὸ ἐλάχιστο τὸ ἐνδεχόμενο σύνδεσης κάποιων κοσμοϊστορικῶν γεγονότων μὲ τὶς ἴδιες καὶ τὶς ἴδιες οἰκογένειες. Τὸ δὲ «μάννα τοῦ κεκρυμμένου» συμβολίζει τὴν ἐπιβράβευση τῶν δούλων τοῦ θεοῦ γιὰ τὶς ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρουν στὴν τελεσφόρηση τοῦ «θεϊκοῦ» Σχεδίου. Ἂς δοῦμε τώρα ποιός εἶναι ὁ «κεκρυμμένος».

Ἔ, μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβουμε ποιός κρύβεται πίσω ἀπ’ αὐτὸ τὸ πρόσωπο. Εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κινεῖ τὰ νήματα ἐκ τοῦ ἀφανοῦς. Καταλαμβάνει τὴν θέση του στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας καὶ χαράζει ἀπὸ ἐκεῖ τὶς κατευθυντήριες γραμμὲς ποὺ τὰ ἐντεταλμένα ὄργανά του καλοῦνται νὰ ἐκτελέσουν. Ποιός εἶναι ὁ «κεκρυμμένος»; Πέστε τον ὅπως θέλετε. Πέστε τον Κρόνο, Τυφώνα, Σατανᾶ ἢ ὅπως ἀλλοιῶς θέλετε. Δὲν ἔχει καὶ τόση σημασία. Ἕνα ἁπλὸ ὄνομα εἶναι. Σήμερα μπορεῖ νὰ ἐμφανίζεται ὡς Οὐίνδσορ, Ρόθτσιλντ ἢ Ροκφέλλερ. Μπορεῖ καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο. Κανένας δὲν γνωρίζει ποιός κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν πανόπτη ὀφθαλμὸ ποὺ ἐμφανίζεται στὸ ἔμβλημα τῆς πυραμίδας. Κανένας, παρὰ μόνον ὁ ἴδιος ὁ πανόπτης ὀφθαλμός…

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο της Νάγιας Δραγιά «ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ (τὸ κωδικοποιημένο πρόγραμμα καθυπόταξης τοῦ πλανήτη)»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Από τον Giulio Meotti

Μέχρι το 2065, το 37% του πληθυσμού της Ιταλίας αναμένεται να είναι αλλοδαποί: περισσότεροι από ένας στους τρεις κατοίκους.
·         Μόνο το 2,65% των μεταναστών που έφτασαν στην Ιταλία έτυχαν ασύλου ως πραγματικοί πρόσφυγες,
·         Δικαστές ερευνούν τη σχέση μεταξύ των λαθρεμπόρων των μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική και των ιταλικών ΜΚΟ
·         Τα κύρια ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις όχι μόνο δεν αναφέρουν στους πολίτες τον κίνδυνο αλλά κάνουν ότι μπορούν για να παύσουν κάθε δημόσια συζήτηση. Η εισβολή θεωρείται μια προκαθορισμένη συμφωνία.

Πρώτα, ήταν η ουγγρική διαδρομή. Κατόπιν ήταν η βαλκανική διαδρομή. Τώρα η Ιταλία είναι το επίκεντρο αυτού του δημογραφικού σεισμού και έχει καταστεί το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, καθώς καταφθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες.

Με σχεδόν 10.000 αφίξεις σε μια πρόσφατη τριήμερη περίοδο, ο αριθμός των μεταναστών το 2017 ξεπέρασε το 60.000 - 48% περισσότερο από την αντίστοιχη περσινή περίοδο, όταν ήταν 40.000. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου του Πάσχα, 8.000 μετανάστες - αριθμός ρεκόρ -  διασώθηκαν στη Μεσόγειο και μετεφέρθησαν στην Ιταλία. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου: κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο αριθμός των αφίξεων από τη Λιβύη μόνο αυξημένος θα είναι.

Η αντικατάσταση του πληθυσμού βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ιταλία. Αλλά αν ανοίξετε τις κυριότερες εφημερίδες, μόλις μετά βίας θα βρείτε αυτά τα στοιχεία. Κανένας τηλεοπτικός σταθμός δεν έχει αφιερώσει χρόνο σε αυτό που συμβαίνει. Δεν επιτρέπεται καμία κριτική. Η εισβολή θεωρείται μια προκαθορισμένη συμφωνία.

Το 2016, 176.554 μετανάστες προσεδαφίστηκαν στην Ιταλία - μια οκταπλάσια αύξηση από το 2014. Το 2015, υπήρχαν 103.792. Το 2014, υπήρχαν 66.066. Το 2013, ήταν μόνο 22.118. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, 427.000 μετανάστες έφτασαν στην Ιταλία. Μόνο τους πρώτους πέντε μήνες του τρέχοντος έτους, το 2017, η Ιταλία δέχτηκε το 10% του συνολικού αριθμού των μεταναστών των τεσσάρων τελευταίων ετών.

Υπάρχουν ημέρες κατά τις οποίες το ιταλικό ναυτικό και η ακτοφυλακή διασώζουν 1.700 μετανάστες σε 24 ώρες. Η χώρα έχει εξαντληθεί. Υπάρχουν ιταλικά χωριά όπου το ένα δέκατο του πληθυσμού αποτελείται ήδη από νέους μετανάστες. Μιλάμε για μικρές πόλεις 220 κατοίκων και 40 μεταναστών.

Μια από τις σημαντικότερες πτυχές αυτής της δημογραφικής επανάστασης είναι ότι λαμβάνει χώρα σε μια χώρα που δραματικά γηράσκει. Σύμφωνα με νέα έκθεση του Ιταλικού Στατιστικού Γραφείου, ο πληθυσμός της Ιταλίας θα μειωθεί σε 53,7 εκατομμύρια σε μισό αιώνα - απώλεια επτά εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Ιταλία, η οποία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γονιμότητας στον κόσμο, θα χάσει μεταξύ 600.000 και 800.000 πολιτών κάθε χρόνο. Οι μετανάστες θα αριθμούν περισσότερα από 14 εκατομμύρια, περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού. Αλλά στο πιο απαισιόδοξο σενάριο, ο ιταλικός πληθυσμός θα μπορούσε να πέσει στα 46 εκατομμύρια, απώλεια 14 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το 2050, το ένα τρίτο του ιταλικού πληθυσμού θα αποτελείται από αλλοδαπούς, σύμφωνα με μια έκθεση του ΟΗΕ με τίτλο « Μετανάστευση της Αντικατάστασης: είναι μια λύση για την μείωση και την γήρανση του πληθυσμού», η οποία σχεδιάζει ένα πολιτιστικό χωνευτήρι που θα μπορούσε να ανατιναχθεί κάτω από πολιτιστικές και κοινωνικές εντάσεις. Το επίπεδο αφίξεων θα μειωθεί από 300.000 σε 270.000 άτομα ετησίως έως το 2065. Κατά την ίδια περίοδο, αναμένεται να φθάσουν τα 14,4 εκατομμύρια άτομα. Μέχρι το 2065, αναμένεται να φθάσουν 14,4 εκατομμύρια μετανάστες. Αν προστεθεί στα περισσότερα από 5 εκατομμύρια μετανάστες που είναι σήμερα στην Ιταλία, το 37% του πληθυσμού αναμένεται να είναι αλλοδαποί: περισσότεροι από ένας στους τρεις κατοίκους.

Επιπλέον, το σύστημα ανθρωπιστικής βοήθειας έχει πληγεί από νέα σκάνδαλα. "Η ερευνητική υπόθεση που πρέπει να εξακριβωθεί είναι ότι άτομα  που συνδέονται με την ISIS λειτουργούν ως υλικοτεχνική υποστήριξη των μεταναστευτικών ροών", ήταν μια προειδοποίηση που μόλις παραδόθηκε μπροστά στην επιτροπή Σένγκεν, στον ιταλό εισαγγελέα εναντίον της μαφίας και της τρομοκρατίας, Franco Roberti. Υπάρχουν τώρα δικαστές που ερευνούν τη σχέση μεταξύ των λαθρεμπόρων των μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική και των ιταλικών ΜΚΟ που τους διασώζουν στη Μεσόγειο. Οι λαθρομεταφορείς μεταφέρουν τους μετανάστες στα πλοία των ΜΚΟ, τα οποία φτάνουν στα ιταλικά θαλάσσια λιμάνια. Έχει ξεκινήσει μια άλλη νομική έρευνα σχετικά με τα οικονομικά συμφέροντα της μαφίας στην διαχείριση των μεταναστών μετά την άφιξή τους.

Μόνο το 2,65% των μεταναστών που έφτασαν στην Ιταλία έτυχαν ασύλου ως πραγματικοί πρόσφυγες, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Οι άλλοι άνθρωποι προφανώς δεν φεύγουν από πολέμους και γενοκτονίες. Ωστόσο, παρά τα στοιχεία αυτά, δεν μπορεί κανείς να συγκρίνει τους μετανάστες με τους Εβραίους που διέφυγαν του ναζισμού. Ο Πάπας Francis, για παράδειγμα, πρόσφατα συνέκρινε τα κέντρα των μεταναστών με «ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης». Κάποιος αναρωτιέται πού είναι οι θάλαμοι αερίων, τα ιατρικά "πειράματα", τα κρεματόρια, η σκλαβιά, οι αναγκαστικές πορείες και οι μονάδες πυροδότησης.
Οι ιταλικές εφημερίδες γράφουν τώρα άρθρα σχετικά με το "Μεσογειακό Ολοκαύτωμα", συγκρίνοντας τους νεκρούς μετανάστες που προσπάθησαν να φτάσουν στο νότιο τμήμα της Ιταλίας με τους Εβραίους που υποβλήθηκαν σε χημικά αέρια στο Άουσβιτς. Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Gad Lerner, για να υποστηρίξει τους μετανάστες, περιέγραψε την κατάστασή τους με την ίδια λέξη που επεξεργάστηκαν οι Ναζί εναντίον των Εβραίων: untermensch, κατώτεροι άνθρωποι. Αυτές οι συγκρίσεις διαδίδονται από τα μέσα ενημέρωσης για συγκεκριμένο λόγο: για να διακόψουν κάθε δημόσια συζήτηση
Για να καταλάβουμε πόσο ντροπή είναι αυτές οι συγκρίσεις, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο κόστος κάθε μετανάστη στο ιταλικό ταμείο. Οι μετανάστες, μόλις εγγραφούν, λαμβάνουν μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ το μήνα (30 ευρώ ημερησίως για προσωπικά έξοδα). Ακόμα 900 ευρώ πηγαίνουν στους Ιταλούς που τους φιλοξενούν. Και 600 ευρώ για την κάλυψη των ασφαλιστικών δαπανών. Συνολικά, κάθε μετανάστης κοστίζει στην Ιταλία 2.400 ευρώ το μήνα. Ένας αστυνομικός κερδίζει το ήμισυ του ποσού αυτού. Και ένας ναυτικός εθελοντής που σώζει τους μετανάστες λαμβάνει επιδότηση ύψους 900 ευρώ το μήνα. Ήταν οι Ναζί τόσο ευγενικοί με τους Εβραίους untermenschen τους;

Το κόστος των μεταναστών για τα δημόσια οικονομικά της Ιταλίας είναι ήδη τεράστιο και θα καταστρέψει τη δυνατότητα οποιασδήποτε οικονομικής ανάπτυξης. "Ο συνολικός αντίκτυπος στον ιταλικό προϋπολογισμό για τις μεταναστευτικές δαπάνες υπολογίζεται σήμερα σε 2,6 δισ. Ευρώ για το 2015, αναμένεται να είναι 3,3 δισ. Ευρώ για το 2016 και 4,2 για το 2017, σε ένα συνεχές σενάριο", εξηγεί το Υπουργείο Οικονομίας. Εάν κάποιος θέλει να το δει προοπτικά, οι ακόλουθοι αριθμοί δίνουν μια σαφέστερη ιδέα για το πόσο δαπανά η Ιταλία σε αυτή την κρίση: το 2017, η κυβέρνηση δαπανά 1,9 δισ. Ευρώ για συντάξεις, αλλά 4,2 δισ. Ευρώ για μετανάστες και 4,5 δισ. για το εθνικό σχέδιο στέγασης έναντι 4,2 δισ. ευρώ για τους μετανάστες.

Το ιταλικό πολιτιστικό κατεστημένο έχει πλέον επικεντρωθεί πλήρως στην υποστήριξη αυτής της μαζικής μετανάστευσης. Η ιταλική ταινία που πρτάθηκε στα Βραβεία Όσκαρ πέρυσι είναι η «Fire at Sea», στην οποία ο κύριος χαρακτήρας είναι ένας γιατρός που μεταχειρίζεται τους μετανάστες κατά την άφιξή τους. Ο Ιταλός Πρωθυπουργός Matteo Renzi έφερε μαζί του 27 DVDs της ταινίας σε μια σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τα εμπορικά τηλεοπτικά κανάλια της Ιταλίας παρήγαγαν πολλά τηλεοπτικά προγράμματα σχετικά με τους μετανάστες, όπως η "Lampedusa", από το όνομα του ιταλικού νησιού. 100.000 Ιταλοί πήραν ακόμη και τους δρόμους του Μιλάνου για ένα «ράλι αλληλεγγύης» με τους μετανάστες. Ποια "αλληλεγγύη" μπορεί να υπάρξει εάν μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχουν σωθεί από την ιταλική κυβέρνηση και ολόκληρη η χώρα φαίνεται αποφασισμένη να ανοίξει τις πόρτες της σε όλη τη Βόρεια Αφρική;

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν πεπεισμένος ότι η Μεσόγειος ήταν το «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης του Χίτλερ. Έχει γίνει πλέον η απαλή καμπή του μετασχηματισμού της Ευρώπης στην Eurabia.

   * 
Ο Giulio Meotti, Πολιτιστικός Εκδότης του Il Foglio, είναι Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Μετάφραση-απόδοση στα ελληνικά: Πρωτοβουλία Πολιτών Πάτρας - «ελλήνων ευθύνη»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου