Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2017


Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας

Η Ρωσία απειλεί την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς εμπλέκεται σε σειρά επιθετικών και αποσταθεροποιητικών ενεργειών, τόνισε η απερχόμενη πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σαμάνθα Πάουερ. Δεν έκρυψε η Πρέσβειρα την πικρία της στην τελευταία ομιλία της, αφού θα αντικατασταθεί, και καταλόγισε στη Ρωσία ότι εμπλέκεται σε μια σειρά "επιθετικών και αποσταθεροποιητικών" δραστηριοτήτων, οι οποίες απειλούν παγκόσμια τάξη!

Έχω την αίσθηση όμως, πως "τα έλεγε στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά", όπου πεθερά είναι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, του οποίου η πολιτική πράγματι ανατρέπει τα δεδομένα, που δημιουργήθηκαν εδώ και 40 χρόνια, με την απονομή των Νόμπελ Οικονομίας σε φιλελευθέρους και νέο-φιλελευθέρους οικονομολόγους, που ύμνησαν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια της λύσης των προβλημάτων της υφηλίου.

Ο Τραμπ, δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας, ώστε αυτός είναι που ανατρέπει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για την οποία θρηνεί η Σαμάνθα Πάουερ και η κυβέρνησή της. Τι ήταν αυτό που έδωσε τη νίκη στον Τραμπ απέναντι σε ένα πανίσχυρο σύστημα, κι ενώ στην αρχή φαινόταν ότι θα αποτελέσει τον σάκο του μποξ για την προπόνηση της Κλίντον;

Ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté, καθηγητής στο Μόντρεαλ, έγραψε στην Le Figaro ότι η επανάσταση Τραμπ ήταν εν πολλοίς ένα είδος δημοψηφίσματος εναντίον του συστήματος - με την Χίλαρι Κλίντον να εκπροσωπεί το σύστημα.

Αυτή η επανάσταση παραμένει ακατανόητη αν δεν καταλάβουμε ότι ο Τραμπ γύρισε την απόρριψή του από το σύστημα και τις ελίτ, υπέρ του.

Το μιντιακό κατεστημένο παρουσίαζε τον "παραδοσιακό Αμερικανό" -όπως και το αντίστοιχο ελληνικό, τον παραδοσιακό Έλληνα- σαν καρτούν, σαν έναν μικρό λευκό ανθρωπάκο, ετεροφυλόφιλο, ο οποίος εμμένει στα αποκτήματά του και ποθεί να καταπιέσει τις μειονότητες. Αυτή η απαξίωση των μεσαίων και λαϊκών τάξεων γύρισε μπούμερανγκ στο μιντιακό και πολιτικό σύστημα. Αυτές οι τάξεις έβαλαν όλα τα λεφτά τους πάνω στον υποψήφιο τον πιο brutal και ριζοσπαστικό που υπήρχε.

Να σημειώσω, ότι αυτό δεν συνέβη μόνον στις ΗΠΑ, αλλά σε όλη την Ευρώπη, με την άνοδο κομμάτων τα οποία σε ήρεμους καιρούς δεν θα είχαν καμιά τύχη (θα είχε τύχη στην Ελλάδα ο Β. Λεβέντης ή ο Γκρίλο στην Ιταλία;). Δεν έγινε κατανοητό, ότι δεν μεταλλάχθηκαν οι Ευρωπαίοι και αίφνης έγιναν ακραίοι της Δεξιάς ή ριζοσπάστες της Αριστεράς. Αλλά, πρόκειται για αντίδραση σ’ αυτήν την παγκόσμια τάξη που υμνεί η Πάουερ, η οποία τάξη έταξε λαγούς με πετραχήλια, και απογοήτευσε πλήρως, μέχρι του σημείου να διαπιστώνεται πως οκτώ (8) άνθρωποι κατέχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο.

Η υποψηφιότητα του Τραμπ επομένως, ήταν μια ευκαιρία διαμαρτυρίας. Ίσως μάλιστα, το μιντιακό κατεστημένο να συνεισέφερε στη νίκη του Τραμπ, καταφερόμενο με πάθος εναντίον του, επειδή στα μάτια των λαών -και των ευρωπαϊκών λαών, το είδαμε και στην Ελλάδα- η πλειονότητα των ΜΜΕ κατέστησαν αναξιόπιστα, υπηρετώντας ένα σύστημα που καταδυναστεύει τους λαούς. Γυρίζει αντίστροφα επομένως η προπαγάνδας τους.

Για να επανέλθω στον Mathieu Bock-Côté, αυτός υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα "παγκόσμια τάξη πραγμάτων" θα αντεπιτεθεί -ήδη το πράττει- και θα ξεκινήσει ένα ιδεολογικό αντάρτικο, χωρίς προηγούμενο. Κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα τα κεκτημένα.
Ως προς την Πάουερ, μπορεί να είναι καλή ιδεαλίστρια, πιστή στο σύστημα που υπηρετεί και το οποίο την ανέδειξε, αλλά παραμένει πιστή και σε σαθρά στερεότυπα ότι "εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί", καθώς επίσης και το "καθήκον" των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον κόσμο με βάση "τις αρχές και τις αξίες" τους. Παρά τις προσπάθειες όμως, η ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι έπαυσε να είναι ελκυστική, επειδή οι λαοί διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι, ότι μεταξύ λόγων και πράξεων υπάρχει χάσμα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


7 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ασφυξία είναι η αίσθηση που αποκόμισε το blog διαβάζοντας το εξαιρετικό άρθρο  "Προς μιά οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;", που μπορείτε να βρείτε εδώ.
Διαβάστε το και είναι σίγουρο πως θα νοιώσετε κι εσείς τόσο ανήμποροι και λυσσασμένοι που το μυαλό σας θα πάει στην άμεση εξέγερση.

Φαίνεται πως ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης έχει κάνει άλματα, έχει καλπάσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι είχαμε αρχικά νομίσει.
Με αιχμή του δόρατος διάφορους ξεπουλημένους "επιστήμονες" οικονομολόγους, και την απαραίτητη βοήθεια από τα ανά τον κόσμο (και εδώ) πολιτικά καθάρματα, και οχήματα τις τράπεζες, η εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας της Νέας Τάξης (οικονομικών στην αρχή, αλλά σύντομια πιό...γενικευμένων) πραγμάτων, είναι πολύ πιό κοντά από ποτέ άλλοτε.
Δεν αργεί η μέρα που ο εργαζόμενος, είτε μισθωτός, είτε αγρότης, είτε ελεύθερος επαγγελματίας, τεχνίτης κλπ, δεν θα έχει πρόσβαση στην αξία των κόπων του, δηλαδή στην αμοιβή του, στα ίδια του τα χρήματα, παρά κατά όσο θα ορίζει και θα επιτρέπει μιά αόρατη πλην υπαρκτή υπερκυβέρνηση του τεράστιου καεφαλαίου και των τραπεζών.

Ήδη τα τελευταία χρόνια οι πρόβες σε μικρότερη κλίμακα, και αλλού, αλλά προπαντός εδώ στην χώρα μας, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Δεν αφορά όμως μόνον την χώρα μας, κι ας μας φαίνεται εμάς έτσι.
Απλώς εμείς είμαστε οι πρώτοι που θα καταστραφούμε ολοσχερώς, ως ακραίο πείραμα, του μέχρι πόσο μπορεί να τραβήξει στα άκρα ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης και μέχρι πού μπορεί να αντέξει ή πόσο να αποχαυνωθεί μία κοινωνία πολιτών οργανωμένου κράτους, μη τριτοκοσμικού, δυτικού τύπου.

Ακριβώς γι αυτή την παγκοσμιότητα του καλπάζοντος φασισμού, μιά οποιαδήποτε εξέγερση σε όποιοδήποτε μέρος του πλανήτη θα ήταν απολύτως χρήσιμη.
Θα σταματούσε για λίγο την επεκτατική ορμή της Νέας Τάξης, και θα έδινε μιά ανάσα, μιά ανάπαυλα και χρόνο στα έθνη και στους λαούς να σκεφτούν το πού οι "ηγέτες" τους, αυτά τα ιδιοτελή καθάρματα, τους οδηγούν.
Και θα ήταν ακόμη χρησιμότερη, απολύτως χρησιμότερη (ακούς χοντροφασίστα; εδώ ταιριάζει το "απολύτως") αν η ποθούμενη εξέγερση γινόταν εδώ, στον τόπο που έχει επιλεγεί για το ακραίο πείραμά τους.
Θα ήταν σημειολογικά τέλειο.
Άλλωστε δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που η φυλή μας βάζει φρένο στα επεκτατικά σχέδια ενός φασιστικού παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλισμού.
Έχει ξανασυμβεί πριν 25 αιώνες με το σταμάτημα και την ταπείνωση των Περσών. 

Αν όμως η εξέγερση δεν έρθει ούτε εδώ ούτε αλλού, το μέλλον για την ανθρωπότητα θα είναι χειρότερο από ο,τιδήποτε έχει ζήσει ως τώρα στην καταγεγραμμένη ιστορία της.
Κι όσο νερό και αν πάρουμε μαζί μας αγαπητέ Μιχάλη Κατσαρέ, "το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία".
Τόση ώστε να μας σκοτώσει όλους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβότερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Τον χορό άνοιξε η -γνωστή μας από τις βρομιές της αλλά και από τον ρόλο της στο ξέσπασμα της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης- Citibank, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει τα μετρητά από τα περιφερειακά της υποκαταστήματα στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, ο ελβετικός τραπεζικός κολοσσός UBS δημοσιοποίησε την εκτίμησή του ότι η απόσυρση των μεγάλων χαρτονομισμάτων θα αποδειχτεί ωφέλιμη για την οικονομία της χώρας. Παράλληλα, επίσημες φωνές δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την πεποίθηση ότι η υλοποίηση της ιδέας περί πλήρους κατάργησης των μετρητών θα αποβεί ωφέλιμη για όλους.

Ασφαλώς, η κατάργηση της φυσικής μορφής τού χρήματος θα εξοικονομήσει πολύ χρήμα, αφού θα μηδενιστούν τα κόστη κοπής νομισμάτων, εκτύπωσης χαρτονομισμάτων, φύλαξης, μεταφοράς, ασφάλειας κλπ. Η μεγαλύτερη ωφέλεια θα είναι εκείνη που θα προκύψει για τις τράπεζες, αφού οι πάντες θα υποχρεωθούν να διατηρούν το σύνολο της ρευστότητάς τους σ' αυτές και έτσι θα ανοίξει λαμπρός δρόμος κερδοφορίας για το τραπεζικό σύστημα. Σοβαρή ωφέλεια, όμως, θα έχει και η κυβέρνηση, εφ' όσον θα αποκτήσει πλήρη και απόλυτο έλεγχο των αποταμιεύσεων των πολιτών, πράγμα που θα της επιτρέπει να επιβάλει πανεύκολα όποιο μέτρο θέλει, όπως ελέγχους κεφαλαίων, αρνητικά επιτόκια, έκτακτη φορολογία κλπ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο για να αναλογιστούμε κάτι που έγινε στον τόπο μας το 2015. Αναφέρομαι στην πρακτική τής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ προκειμένου να πληρώσει τοκοχρεολύσια. Στην αρχή, απηύθυνε "κάλεσμα" για βοήθεια αλλά, όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, δεν δίστασε να καταφύγει στην κατάπτυστη τακτική τής έκδοσης Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Φανταστείτε τώρα πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ανεύρεση χρήματος σε ένα περιβάλλον όπου όλο το διαθέσιμο χρήμα θα βρισκόταν στις τράπεζες με παράλληλη ύπαρξη ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα ήταν πολύ ευκολότερη σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά.

Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η κατάργηση των μετρητών μπορεί να ωφελήσει πολλούς, εκτός από τους απλούς πολίτες. Αυτοί από την μια θα υπόκεινται σε πλήρη έλεγχο για το πού ή το πώς ξοδεύουν και την τελευταία τους δεκάρα κι από την άλλη θα καταντήσουν έρμαια τόσο του πολιτικού όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εφ' όσον δεν θα έχουν πλέον στα χέρια τους το βασικό αμυντικό τους όπλο: την ανάληψη των καταθέσεών τους. Λογικό επακόλουθο θα είναι η επέκταση της τραπεζικής ασυδοσίας εφ' όσον θα διευκολυνθεί η καθιέρωση της "διάσωσης από μέσα" (bail-in) με το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή η προοπτική γίνεται ιδιαίτερα τραγική αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότερες τράπεζες είναι υπερχρεωμένες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν την χρεωκοπία.

Νομίζω ότι το μήνυμα δόθηκε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, δίπλα στην Ινδία και την Αυστραλία, έσκασε μύτη και η Σουηδία, αν και εκεί η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική μιας και υπερχρεωμένος δεν είναι ο δημόσιος αλλά ο ιδιωτικός τομέας (ναι! ναι! στην "σοσιαλιστική Σουηδία αυτό!). Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας οργουελιανής "πλαστικής" κοινωνίας, όπου οι οικονομίες των πολλών απλών ανθρώπων θα χρησιμοποιούνται προς όφελος ολίγων, πλην εκλεκτών. Στην προσπάθεια να βρεθεί -επί τέλους!- διέξοδος από την πολυετή καπιταλιστική κρίση, τα όπου γης οικονομικά "φυντάνια" βρήκαν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Για να αποδειχτεί ακόμη μια φορά πως δεν είναι τα κράτη που χρεοκοπούν αλλά οι πολίτες τους, κάτι που έχουμε μάθει πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Πηγή Cogito ergo sum


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



27 Δεκ 2016


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).
Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.
Όπως το ορίζει με σαφήνεια στο λεξικό του ο Μπαμπινιώτης, είναι “η μετατροπή της οικουμένης σε ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επικράτεια”! Γι' αυτό η λατρεία του Μαμμωνά και όχι του Χριστού, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους με την τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, θέλει τα Χριστούγεννα ένα ατελείωτο σώου από “ρεβεγιόν”, βιτρίνες, καζίνο και εξωτικές εκδρομές.
Με λίγα λόγια, ο πνευματικός πόλεμος για τον έλεγχο του πολιτισμού γίνεται και εκδηλώνεται σαν υλικός γιατί “όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών εκεί έσται και η καρδία υμών” (Κατά Ματθ. 6,21).
Έτσι, αντί για την μέθεξη με “τον Λόγο που έγινε σάρκα” του υμνωδού, βομβαρδιζόμαστε με τα νέα της Βαρβακείου αγοράς, από τα στημένα κανάλια, τις πληροφορίες για τους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τις απαιτήσεις για το “γιορτινό τραπέζι” και τα ατελείωτα ρεπορτάζ για ...την “πατρίδα του Αη Βασίλη” της Coca-Cola, το Ροβανιέμι, μια Φινλανδική κωμόπολη παντελώς άγνωστη μέχρι το 1960!
Ο απόλυτος ευτελισμός και αποϊέρωση του δυτικού πολιτισμού, την ώρα που σε ιστορικές χώρες της Χριστιανοσύνης στην Εγγύς Ανατολή γίνεται ξανά πραγματικός διωγμός και σφαγή των πιστών υπό τα αδιάφορα -αν όχι συνένοχα- βλέμματα της Δύσης.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ζούμε την αντιστροφή της ιστορίας. Σαν να είμαστε μέσα σε μια μηχανή του χρόνου, γυρίζουμε προς το παρελθόν, αλλά με τον γρήγορο ρυθμό που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να βγούμε από τον Μεσαίωνα, αλλά, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειαστούμε πολύ λιγότερο για να ξαναγυρίσουμε σε αυτόν...
Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι αυτός ο νέος Μεσαίωνας θα διαθέτει την όψη και την δύναμη της τεχνολογίας. Μιας τεχνολογίας, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει μια αδίστακτη ελίτ για να υποδουλώσει, να ελέγξει, να αναστείλει, να βασανίσει, να καταστρέψει και να δολοφονήσει με πρωτοφανή βία και σκληρότητα.
Μέσα στα πλαίσια αυτά, η οικονομία έχει μεταβληθεί σε “κατευθυνόμενο πύραυλο” κατά στόχου: την ίδια την ανθρωπότητα. Έτσι επιβάλλεται η πτωχο-τραπεζοκρατία και οι χώρες μετατρέπονται σε αποικίες χρέους.
Υπήρξαν εποχές, όπως η δική μας, μονίμως ταραγμένες κι αναστατωμένες”, γράφει ο Έλληνας φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου σε ένα άγνωστο κείμενό του, γραμμένο το 1950, που εκδόθηκε το 2003 για πρώτη φορά (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις).
Όμως, ανάμεσα στους ανθρώπους και την Τρομοκρατία της Ιστορίας, που βάσταζαν στους ώμους τους, μεσολαβούσε “ένα ουράνιο στερέωμα αστροποίκιλτο από Μύθους” που επέτρεπαν στους ανθρώπους να σκέπτονται με απέραντη σοβαρότητα τον εαυτό τους και να ΄χουν ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια στα παθήματά τους”.
Είναι ασύλληπτο για μας το αίσθημα δικαιοσύνης που βρίσκουμε τόσο στον Αισχύλο όσο και στην σοφία των Προφητών: “Ουαί ο οικοδομών πόλιν εν αίμασι και ετοιμάζων πόλιν εν αδικίαις”. Όταν το 458 π.Χ. Ανέβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου στην Αθήνα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν σε πόλεμο τόσο με τους Πέρσες όσο και με τους Πελοποννήσιους. Έναν πόλεμο που άρχιζε από τα Μέγαρα και την Αίγινα και έφτανε στην Κύπρο, στην Αίγυπτο και στην Φοινίκη.
Έτσι οι τραγικοί μύθοι θύμιζαν στους Έλληνες τις καταστροφικές δυνάμεις που έφεραν μέσα τους και τους μάθαιναν να βλέπουν με τέτοια σοβαρότητα τον κόσμο ώστε να γνωρίζουν ότι κάθε ανθρώπινη πράξη βάζει σε αμφιβολία και κίνδυνο αυτά τα ίδια τα θεμέλια του Σύμπαντος...
Σήμερα, ανίσχυροι μπροστά στην αλαζονική ύβρι των Επικυρίαρχων, κανένα παρόμοιο ανθρώπινο νόημα, κανέναν ανθρώπινο συμβολισμό δεν βρίσκουμε “μες στο οποίο ν' αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν ολότητα”...
Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η εντυπωσιακή πρόοδος της τεχνολογίας έχει ανοίξει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ των γνώσεων του κοινού και των γνώσεων που αποκρύπτουν και χρησιμοποιούν οι ελίτ. Χάρη στην βιολογία, την νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το “σύστημα” διαθέτει μια βαθειά και προηγμένη γνώση των ανθρωπίνων όντων, τόσο από φυσικής όσο και από ψυχολογικής πλευράς. Το σύστημα έχει φθάσει να γνωρίζει το άτομο καλύτερα απ' όσο αυτό ξέρει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ασκεί περισσότερο έλεγχο και μεγαλύτερη εξουσία στα άτομα απ' ό,τι τα άτομα στους εαυτούς τους.
Μια βασική στρατηγική χειραγώγησης που εφαρμόζει η Νέα Τάξη σήμερα είναι να παροτρύνει την νεολαία να είναι ευχαριστημένη με την ιδιωτεία. Να βρίσκει “cool” το γεγονός ότι είναι αποβλακωμένη, άξεστη και αστοιχείωτη... και να ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα.
Στα πλαίσια μιας νέου τύπου, πνευματικής, “σφαγής των νηπίων”, τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης προετοιμάζονται από μωρά για να γίνουν οι “γενίτσαροι” του αύριο. Να αποκοπούν γρήγορα από τον θηλασμό και την μάνα τους με τις τεχνικές και τις τροφές που συνιστούν τα καθοδηγούμενα μαιευτήρια· να απομακρυνθούν από την οικογένεια (που σε μεγάλο ποσοστό είναι ήδη διαλυμένη) και να παραδοθούν στην καθεστωτική προπαγάνδα του καταναλωτισμού. Ήδη εφαρμόζεται η υποχρεωτική εκπαίδευση των νηπίων και τα ολοήμερα σχολεία... ως προοδευτικά μέτρα. Ο διωγμός των νηπίων ολοκληρώνεται με την απουσία χώρου και χρόνου παραδοσιακού βιώματος και συναναστροφής και την αποκλειστική απασχόληση με την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή σε ρόλο γκουβερνάντας. Τέλος, με τα καινούργια “νεοταξικά” σχολικά αναλυτικά προγράμματα και κατευθύνσεις μαθαίνουν να μισούν τους προγόνους, την πατρίδα, την έννοια της ελευθερίας και της αντίστασης στο σύστημα και να ...“συνωστίζονται” ευτυχισμένα στα πόδια του Μεγάλου Αδελφού.
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική του ψυχοδιανοητικού περισπασμού, που σημαίνει να αποσπάται η προσοχή από τα σημαντικά προβλήματα χάρη σε έναν συνεχή καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και ανούσιων θεμάτων, που είναι “της μόδας”.
Μέσω των Ιδρυμάτων των γκλομπαλιστών χρηματοδοτούνται σχέδια “διαπαιδαγώγησης στην δημοκρατία” και βιβλία “δημιουργίας μη εθνοκεντρικής ιστορίας” γιατί θέλουν να μας στήσουν ένα μεταμοντέρνο κουρέλι για σημαία, όπως πάνε να κάνουν στην Κύπρο.
Έτσι, για να λοβοτομηθεί η εθνική μνήμη και να ενσταλαχθεί στις νέες γενηές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής, πρέπει να υποβαθμισθούν μερικοί από τους ωραιότερους και βασικότερους ρομαντικούς μύθους, που έχουν μπει στο στόχαστρο των οπαδών της αφασικής ιστορίας. Το “πολιτικά ορθό” αφήγημα δεν χρειάζεται την μυθολογία, την αυτοθυσία, την πίστη, το μαρτύριο, τον ηρωϊσμό. Όλα αυτά αντικαθίστανται από την ξερή παράθεση “διαθεματικών” κοινωνικο-οικονομικών αναλύσεων.
Ιστορία και μύθος, όμως, βαδίζουν πάντα μαζί. Άλλωστε έχει δημιουργηθεί όλους αυτούς τους αιώνες ένα ολόκληρο ποτάμι λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής παραγωγής που συγκροτεί ντε φάκτο “ιστορία” και δεν πειθαρχεί, όπως όλα τα ποτάμια, στις εντολές της “λογικής”.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στο έργο του “Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη”, βλέπει τα “Κρυφά Σχολειά” σαν νέες “Ακαδημίες του Πλάτωνα”, που μέσα τους “συναζόταν όλο το Έθνος” γύρω από “το κιτρινισμένο ράσο του παπά”. Και γράφει:
Κι όπως πάντοτε, όλοι τους, ήταν, πάλι, παρόντες: ο Σοφοκλής, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και ο Κυναίγειρος.
Ανασκούμπωσε ο Πλάτων το ράσο και τους έδειχνε με το δάχτυλο τη φωνή τους στο συναξάριο.
Κ' εκείνα την άκουγαν, καθώς εμουρμούριζαν όλα μαζί την πανάρχαιη Αλφαβήτα, που η αδρή της συρμή ήτανε το μακρύτερο ζων ύδωρ του κόσμου”.
Ποιο “νεοταξικό”, “μεταμοντέρνο” ιδεολόγημα έχει την δύναμη να ξερριζώσει από την ψυχή του Έλληνα αυτή την παράδοση;
Όσοι ακόμα αυταπατώνται ότι θα μπορέσουν να διαγράψουν “το παπαδαριό” και το ορθόδοξο φρόνημα, ας ανατρέξουν στους στίχους 88 έως 90 του Ύμνου στην Ελευθερία.
Ο Σολωμός έχει περικλείσει όλο το νόημα του '21 στον εθνικό ύμνο.
Όπως αναφέρει ο Ε. Μορέν, στο βιβλίο του “Πνεύμα των Καιρών”, πολύ εύστοχα: “Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί, ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα”!
Σε άψυχες γενικότητες και αφηρημένους κοσμοπολιτισμούς, όσο φανταχτερό και να είναι το περιτύλιγμα, δεν πιστεύει για καιρό κανείς. Το θρησκευτικό πνεύμα των εορτών επιβιώνει γιατί συναντιέται με το λαϊκό βίωμα, όπως έγινε και με την Ορθοδοξία για αιώνες. Η αντίστροφη μέτρηση για τον “Ηρωδισμό” της υπερεθνικής τοκογλυφικής ελίτ έχει αρχίσει.
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



18 Νοε 2016


Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Η αντίδρασή μου στο άκουσμα της νίκης του Τραμπ ήταν πολλαπλά “ουφ” ανακούφισης και ευχαρίστησα σιωπηρά τους αμερικανούς πολίτες για τον τρόπο -τρόπο πολλαπλών μηνυμάτων- που ψήφισαν.

Αποφύγαμε τον Γ΄ παγκόσμιο, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Η παγκοσμιοποίηση παρεμποδίζεται. Δεν ηττάται ακόμη, αλλά ένα μεγάλο “στοπ” ορθώνεται μπροστά της. Πόσο θα κρατήσει αυτό το στοπ και πόσο ικανό να την αναχαιτίσει ή και να την διαλύσει, είναι μια δύσκολη και πολυπαραγοντική συνάρτηση, μία μεταβλητή της οποίας είναι οι ίδιοι οι λαοί.

Εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ κάποιος που έχει τόσο ξεκάθαρη βούληση να τελειώνει η ανθρωπότητα με τον ISIS, ώστε είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τον “δαιμονοποιημένο” από τους παγκοσμιοποιητές πρόεδρο Πούτιν. Tελευταίο “ουφ” ανακούφισης: ένας πρόεδρος που αν και ακόμα δεν τον έχουμε δει να πράττει και πώς θα πράξει, τουλάχιστον εκθέτει (αυτό δεν είναι λίγο), την κατάντια και τη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας του, παρά τα απύθμενα κέρδη των πολυεθνικών και του τζογαδόρικου καπιταλισμού, που το παγκόσμιο κέντρο τους είναι οι ΗΠΑ.

Το παγκόσμιο μιντιακό κατεστημένο, που τόσο μεγάλο μερίδιο έχει για τον ηθικό, πολιτισμικό και οικονομικό ξεπεσμό μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας, “χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του” (όχι τόσο λόγο εκλογής Τραμπ, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι οι λαοί άρχισαν να ακυρώνουν στην πράξη την προπαγάνδα του) και θα αντιδράσει όπως μια πληγωμένη ύαινα. Κανείς σώφρων πολίτης δεν θα πρέπει να αναμένει συμβιβασμό του παγκόσμιου μιντιακού κατεστημένου με την εκλογή Τραμπ, αλλά έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον του, άλλοτε καμουφλαρισμένο και άλλοτε εντελώς ανοιχτό.

Συσπειρώθηκε σύσσωμο αυτό το κατεστημένο προεκλογικά εναντίον ενός υποψηφίου και υπέρ ενός άλλου, αλλά ο πρώτος στάθηκε ικανός να το νικήσει, στα όρια του εξευτελισμού, πιάνοντας τον παλμό των ξεχασμένων και εγκαταλειμμένων στη μοίρα τους ανθρώπων. Ίσως κάτι περισσότερο! Ήταν όλοι θύματα μιας προαναγγελθείσας “εκτέλεσης”, που προφητικά προέβλεψε και κατέγραψε ο Άρθουρ Μίλλερ στο έργο του “Ο θάνατος του εμποράκου”.

Σιωπηλά αργοπέθαιναν και κάποιος έπιασε το σφυγμό τους, διέγνωσε τον επικείμενο θάνατο και είπε: “ψηφίστε με να σας δώσω ανάσα και παλμό ζωής”. Και τον πίστεψαν και τον ψήφισαν, ενάντια στην μανιασμένη προπαγάνδα των μμε. Εξ' άλλου τι είχαν να χάσουν πέρα από τον επερχόμενο απόλυτο οικονομικό τους θάνατο, που συνήθως οδηγεί σύντομα και στον φυσικό.

Με 45 εκ. πολίτες της να ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, πώς μπορεί μία χώρα να προσποιείται τον “παγκόσμιο ηγεμόνα”; Αν την κυβερνούν μέλη της παγκοσμιοποιητικής συμμορίας, μπορεί. Όσοι πολίτες και αν καταρρεύσουν στη δική τους ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα για τους νεοταξίτες ηγέτες είναι παντελώς αδιάφορο. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ακόμη και ότι το επιδιώκουν. Αυτοί στοχεύουν στον παγκόσμιο πολίτη, (απολύτως χειραγωγούμενο ή υπό παγκόσμια δικτατορία, ώστε να μην τους κλονίζει καμία εκλογική αναμέτρηση) και όχι στους πολίτες των χωρών, που ως τώρα τις λέγαμε πατρίδες. Τους αρκούν τα δικά τους πιόνια σε κάθε πρώην χώρα, σε κάθε “πρώην πατρίδα”, οι υπόλοιποι ας πεθάνουν. Θα μείνουν αρκετοί για να τους υπηρετούν. Έχουν ευθαρσώς δηλώσει ότι ο πληθυσμός του πλανήτη είναι πολύ μεγάλος και θα πρέπει να μειωθεί στο 1/10 του σημερινού. Τόσα ανθρώπινα ρομπότ έχουν υπολογίσει ότι τους χρειάζονται ως εξυπηρετητές των τελειοποιημένων μηχανικών ρομπότ.

Ορθώνεται όμως ένα μεγάλο ερώτημα. Θα μπορέσει ο Τραμπ να νικήσει την πανίσχυρη νεοταξική δομή, που σαν θανατηφόρα αράχνη έχει απλώσει τον ιστό της σε ολόκληρο τον πλανήτη; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να τα καταφέρει, έχοντας στην ουσία κηρύξει πόλεμο ενάντια σε όλους τους “δαίμονες” της παγκοσμιοποίησης; Και αυτοί δεν αστειεύονται! Πάντα υπό την αίρεση ότι εννοεί αυτά που λέει, αλλά αυτό είναι κάτι που θα φανεί πολύ σύντομα.

Δύο είναι οι τρόποι να αντιδράσει η νεοταξική ελίτ. Ο πρώτος να τον εξοντώσει βιολογικά. Ο δεύτερος να τον κάνουν να αποτύχει σε κάθε επιδίωξή του. Για τον πρώτο δεν μπορεί κανείς να πει ούτε να κάνει κάτι, παρά μόνον να προσεύχεται αν πιστεύει στο Θεό για τη ζωή του Τραμπ, αλλιώς ας προσεύχεται στη θεά Τύχη!

Ο δεύτερος τρόπος αντίδρασης των νεοταξίτικων “δαιμόνων” είναι ο πιο ενδιαφέρων και εκεί μάλλον θα παιχτεί όλο το παιχνίδι. Είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ τόσο έξυπνος και άξιος να επιλέξει σωστούς συμβούλους και υπουργούς, που δε θα υπονομεύουν υπόγεια ή φανερά το πρόγραμμά του (αν φανεί πάρα πολύ έξυπνος, θα πρέπει να υπουργοποιήσει τον Μπέρνυ Σάντερς!) και οι οποίοι θα μπορούν να αποφεύγουν τις παγίδες που θα στήνει η παγκόσμια νέα τάξη κατά τη γιγάντια αυτή πάλη; Την πάλη αυτή θα τη δούμε να εκτυλίσσεται πλανητικά τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Ποια είναι τα όπλα που η καθεστηκυία ΝΤΠ θα ρίξει στη μάχη; Το πρώτο και ισχυρότερο (τα υπόλοιπα θα αναφερθούν σε τυχαία σειρά) είναι οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ, στις ΗΠΑ την Ε.Ε., την ευρωζώνη και παντού στο Δυτικό κόσμο, όπως και τα “ανθρώπινα πλοκάμια” τους σε κάθε χώρα. Ας μην πιστέψει κάποιος ότι υποβόσκει ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτές τις ελίτ. Υπάρχει μόνον οικονομικός ανταγωνισμός. Στα νεοταξικά θέματα επικρατεί πλήρης ομοφωνία και αυτό φαίνεται καθαρά από το πώς αντιμετωπίζουν τη Ρωσία και πώς δημιούργησαν από κοινού το πρόβλημα της Ουκρανίας. Έτοιμοι ήσαν να υπογράψουν την CETA και ας ευγνωμονούμε τη μικρή Βελγική επαρχία της Βαλλονίας που τους καθυστέρησε και έτσι ίσως ματαιωθεί, τουλάχιστον προς το παρόν, η υπογραφή της TTIP.

Αποδόθηκαν διάφορα κίνητρα στο ταξίδι του Ομπάμα στην Ελλάδα και εν συνεχεία στη Γερμανία. Έχω την εντύπωση ότι ήταν ένα ταξίδι που είχε κριθεί απαραίτητο και είχε προγραμματιστεί με βάση την πιθανότητα να εκλεγεί ο Τραμπ πρόεδρος -just in case! Και προκάλυμμα καπνού ήταν η Ελλάδα. Ο αληθινός σκοπός ήταν η Γερμανία για να συζητήσουν από πρώτο χέρι και εκ του σύνεγγυς πώς θα οργανώσουν από δω και πέρα οι οι παγκοσμιοποιητές την άμυνά τους. Και προαλείφουν την Άγγελα Μέρκελ ως το νέο παγκόσμιο πόλο της ΝΤΠ, ελλείψει του αμερικανικού πόλου, η οποία (θα ακούμε κατά κόρον ότι) προασπίζει τις “αρχές” της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.τ.λ. Η δε Μέρκελ, στις κοινές δηλώσεις με τον Ομπάμα που όλες είχαν στόχο να προκαταλάβουν και να δεσμεύσουν στις δικές τους επιλογές την πολιτική του Τραμπ, ανέφερε ότι: “δεν είναι δυνατόν να ολισθήσουμε στην εποχή πριν από την παγκοσμιοποίηση”! Ο πόλεμος φθοράς του νέου Αμερικανού Προέδρου έχει ήδη αρχίσει.

Το μιντιακό κατεστημένο αναφέρθηκε ήδη. Έχουν τόσο πολύ τελειοποιήσει το όπλο της παραπλάνησης τα φερέφωνα της διεθνούς δημοσιογραφίας (όσο και τα “γνωστά” νεοταξίτικα φερέφωνα της εγχώριας δημοσιογραφίας) που κάθε μέτρο του Τραμπ ενάντιο προς την παγκοσμιοποίηση είναι ικανά να το εμφανίζουν σαν καταστροφικό, φοβικό, απάνθρωπο, ενάντιο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα, ενάντιο στη δημοκρατία... ό,τι ταιριάζει. Αναλογιστείτε τις “αξίες”, ως όρο συνεργασίας, που έθεσε η φράου Μέρκελ στον Τραμπ κατά τα συγχαρητήρια επί τη εκλογή του, αντιστρέψτε τες και θα διαπιστώσετε τι θα του προσάπτουν.

Το τρίτο όπλο που θα ρίξουν εναντίον του είναι το ίδιο του το κόμμα. Δεν γνωρίζω καθόλου τη διάρθρωσή του, για να μπορώ να προβλέψω το πώς. Το σίγουρο είναι ότι οι παλαιο-συντηρητικοί του κόμματός του (αυτoί είναι παλιοί και όχι νεόκοποι συντηρητικοί όπως οι neocons) και σίγουρα νεοταξίτες στην πλειονότητά τους, υπερέχοντας και στη Βουλή και στη Γερουσία, θα αποτελούν μεγάλη τροχοπέδη στις “ελεύθερες κινήσεις” του.

Ένα άλλο όπλο εναντίον του θα είναι η πιθανή -και ίσως σκόπιμη- έλλειψη συνεργασίας από το επενδυτικό κεφάλαιο των ΗΠΑ που έχει ήδη φύγει για Κίνα, Μεξικό ή αλλού. Αν βάλει 35% φόρο στα εισαγόμενα όπως έχει υποσχεθεί, ίσως το κεφάλαιο αυτό να επαναπατριστεί. Θα τα καταφέρει όμως να περάσει έναν τέτοιο φόρο, εκεί που ως τώρα υπήρχε πλήρης ελευθερία-ασυδοσία ελέω της παγκοσμιοποίησης;

Με τον πρόεδρο Πούτιν δε φαίνεται ότι θα έχει πρόβλημα. Έχει κατανοήσει ότι για να δώσει “φιλί ζωής” στον εξαθλιωμένο αμερικανό, πρέπει να αποφύγει τις γιγαντωμένες αμυντικές δαπάνες και να περιορίσει το ποσοστό που καταβάλλει η χώρα του για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ. Και έχω τη βεβαιότητα ότι ο ρωσικός λαός, δια του Προέδρου του, θα έχει τη σοφία και την εντιμότητα να τηρήσει την όποια συμφωνία μεταξύ τους, γιατί τίποτα δε θα έχει να κερδίσει, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, από ένα νέο ψυχρό πόλεμο ή ακόμα περισσότερο από έναν “θερμό” πόλεμο.

Πρόβλημα υπάρχει με την Κίνα. Είναι ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος, εφ' όσον το δηλώνει ως πρόβλημα. Θα πρέπει να βρει έναν τρόπο αντιμετώπισής του τύπου win-win, κερδίζω-κερδίζεις, με δεδομένο ότι η Κίνα κατέχει το “όπλο” ενός μεγάλου μέρος του χρέους των ΗΠΑ. Δεν ξέρω αν μπορεί να επιτευχθεί αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο, για τα πάντα όμως υπάρχει τρόπος. (Ρωτήστε τον Οδυσσέα!). Ίσως ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο εισαγωγών εξαγωγών προς και από την Κίνα, αν η Κίνα έχει ανάγκη από αμερικανικά προϊόντα. Αν όχι, τα πράγματα γίνονται κάπως πιο δύσκολα.

Τέλος, όχι κατά σειρά σπουδαιότητας, θα αντιδράσει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που είναι “αδελφοποιημένο” με το επενδυτικό. Τα ίδια πρόσωπα, εταιρικά ή φυσικά, το συσσώρευσαν επενδυτικά και ακολούθως το γιγάντωσαν χρηματοπιστωτικά. Θα μπορέσει, άραγε, ο νέος πρόεδρος να πείσει τους κατέχοντες το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ να επενδύσουν μέρος αυτού του χρέους μέσα στις ΗΠΑ, δίνοντάς τους τα κατάλληλα κίνητρα; Έτσι ώστε και το χρέος να μειωθεί και οι απαραίτητες επενδύσεις να πραγματοποιηθούν, ιδιωτικές αλλά και δημόσιες, των οποίων η εκμετάλλευση θα τους παραχωρηθεί έως ότου αποσβεστεί όλο το αναλογούν χρέος; Όλα είναι θέμα κινήτρων. Ο Τραμπ είναι επιχειρηματίας, γνωρίζει καλά το οικονομικό παιχνίδι και συνεπώς σε αυτόν τον τομέα, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποδειχτεί καλός παίχτης.

Ας δούμε τώρα την περίπτωση που ο νέος πρόεδρος θα αποτύχει να πραγματοποιήσει τα προσδοκώμενα από τον αμερικανικό λαό, αλλά και από όλη την ανθρωπότητα ως ένα βαθμό. Είτε γιατί τον εξόντωσαν φυσικά είτε γιατί δεν θέλει να τα πετύχει (απλά είπε ψέμματα προς άγραν ψήφων) είτε επειδή θα εμποδιστεί από το σύστημα να τα επιτύχει.

Ίσως αυτή η πιθανότητα είναι ισόποση προς την πρώτη (50%-50%). Παρά ταύτα όμως το όφελος για την ανθρωπότητα από τη νίκη του Τραμπ είναι πολύ μεγάλο. Είναι όλες οι ανάσες ανακούφισης που πήραν όλοι οι άνθρωποι της γης, έστω και προσωρινές, που στέκονται όρθιοι μέσα στον παγκοσμιοποιητικό τυφώνα.

Όμως με τη νίκη αυτή και το χρόνο που τους παρέχει μέχρι τυχόν να αποτύχει τους δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους στη ΝΤΠ, που διαφορετικά κάλπαζε προς την ολοκλήρωσή της. Και στη συνέχεια προς εγκατάσταση τυραννίας για να διατηρήσει την παγκόσμια εξουσία της, μέχρι να αλλοιώσει τόσο πολύ την ψυχονοητική δομή των ανθρώπων, που να μην κατανοούν ούτε αυτήν τη δουλοποίησή τους.

Χρόνο “αγόρασε” η ανθρωπότητα με τη νίκη Τραμπ και θα ήταν πολύ λάθος να σκεφτεί ότι το θέμα της παγκοσμιοποίησης έληξε και ότι είναι πλέον ασφαλής. Πολύτιμος χρόνος της δόθηκε που, αν τον χάσει, ίσως δε θα της δοθεί ποτέ ξανά μια τέτοια ευκαιρία. Και που θα πρέπει άμεσα να τον “επενδύσει” σε αγώνα ενάντια σε όλες τις νεοταξικές συσπειρώσεις, που έχουν αναπτυχθεί και δρουν σε κάθε χώρα. Ενάντια στον διαστρεβλωμένο λόγο της ΝΤΠ, το κορυφαίο των κορυφαίων θέμα, γιατί δια μέσου αυτού αλλοιώνουν την ψυχονοητική συγκρότηση των ανθρώπων. Ενάντια στις “αντι-αρχές” και τις “απ-αξίες” της, που διαλύουν την ανθρώπινη συνείδηση και αξιοπρέπεια και κατεβάζουν τον άνθρωπο στο επίπεδο του ζώου, μερικές φορές ακόμα πιο κάτω, σε ένα επίπεδο που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε δαιμονικό, άλλο σκαλί πάρα κάτω δεν υπάρχει. Ενάντια στην εκμηδένιση κάθε πιθανότητας μιας στοιχειώδους ευημερίας για κάθε πολίτη της γης.

Ωστόσο, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει στην κυρία Μέρκελ ότι η ανθρωπότητα δεν μπορεί να γυρίσει στην εποχή πριν από τη νίκη του Τραμπ. Δε γίνεται. Κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι της αντιστεκόμενης ανθρωπότητας και ο Ηράκλειτος είπε ότι δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. (Καθώς η πραγματικότητα-ποτάμι κυλάει, διαφοροποιείται!)

Όλοι θα πρέπει να μπούμε στις τάξεις της “αντίστασης” για να σώσουμε τις πατρίδες μας, ο καθένας τη δική του, (πατριωτικά θα το παλέψουμε, εφόσον θέλουμε να διατηρηθούν οι πατρίδες), αλλά σε στενή συνεργασία με όσες μπαίνουν σε αυτόν τον κοινό αγώνα. Η ευθύνη να αποφύγουμε τον εξανδραποδισμό μας ανήκει σε όλους μας, έκαστος στο μετερίζι που τάχτηκε και μπορεί να το υπερασπιστεί.

Τώρα που η συνθήκη είναι κάπως ευνοϊκή, πρέπει να παλέψουμε ειδικά εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ με “νύχια και με δόντια”, με νου και καρδιά, με αρετή και τόλμη, με Αρχές και Όραμα, με πίστη στο Θεό και στον Άνθρωπο. Και όσοι αγνοούν το Θεό, ας πιστέψουν τουλάχιστον στον Άνθρωπο ως υπέρτερη της ύλης αξία και ας αγωνιστούν για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του και τη... δική τους.
Για όλα όμως αυτά ζητούνται Έλληνες ηγέτες! Και ελπίζω, αν φανούν, ο ελληνικός λαός να έχει ανεβάσει τόσο την επίγνωσή του, ώστε να τους αναγνωρίσει. Δεν έχει άλλη ελπίδα να ανταπεξέλθει στα ανελέητα χτυπήματα που δέχεται. Αυτή είναι η τελευταία του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Νοε 2016


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το είδαμε στο ελληνικό και στο βρετανικό δημοψήφισμα, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Η αντισυστημική ψήφος είναι συνήθως βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων.

Παρόλα αυτά, τόσο οι δημοσκόποι όσο και τα κατεστημένα Μίντια δεν έμαθαν το μάθημά τους. Συνέχισαν να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε στο 2006. Γι’ αυτό και συνεχώς διαψεύδονται παταγωδώς, γεγονός που συρρικνώνει περαιτέρω την ήδη μειωμένη αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ανταρσίας εναντίον των αρχουσών ελίτ.

Πριν 10 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε επί ίσοις όροις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να έπαιρνε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών και πολύ περισσότερο να εκλεγόταν πρόεδρος.

Όπως προαναφέραμε δεν πρόκειται για αμερικανική ιδιοτροπία. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί ακροδεξιά και αριστερά κινήματα, τα οποία τείνουν να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη σ’ όλη τη Δύση.

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να ξεπεράσει το 30%! Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα.

Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού Ιταλία πρώτη δημοσκοπικά δύναμη είναι το Κίνημα του Γκρίλο που έχει στη σημαία του την έξοδο από το ευρώ. Στην Αυστρία με την ισχυρή σοσιαλδημοκρατική παράδοση Πρόεδρος Δημοκρατίας πιθανότατα θα εκλεγεί ο υποψήφιος της ακροδεξιάς. Στη Γαλλία πρώτο κόμμα κατά πάσα πιθανότητα θα έλθει το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό-ευρωφοβικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε παραθέτοντας και άλλα παρόμοια. Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι να υπογραμμισθεί το γεγονός ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου κεντροδεξιά-κεντροαριστερά όχι μόνο αμφισβητείται αλλά και απειλείται με κατάρρευση.

Τα μικρομεσαία στρώματα, που στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί στα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του δυτικού κόσμου.

Αναμφισβήτητα, οι μεγαλύτερες ή μικρότερες αλλαγές στο πολιτικό χάρτη των δυτικών χωρών είναι προϊόν των τεκτονικών αλλαγών που συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η οικονομική κρίση του 2008. Η κρίση, όμως, δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος.

Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%!

Η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν για την εφαρμογή της ατζέντας του (νεο)φιλελευθερισμού.

Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά πλέον η πραγματικότητα έρχεται με δύναμη στην επιφάνεια με τη μορφή της λιτότητας. Η πραγματικότητα είναι ότι με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Αν και η οικονομική πολιτική του απερχόμενου προέδρου μετρίασε την κρίση στις ΗΠΑ, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολεύεται και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν πρόκειται μόνο για τις μειονότητες και τους παραδοσιακά περιθωριοποιημένους. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” μικρομεσαίους λευκούς νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Η εκλογή Τραμπ είναι το προϊόν αυτής ακριβώς της κατάστασης. Μία ματιά στον εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ δείχνει ότι η Χίλαρι ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ζουν περισσότερο στην ανατολική και στη δυτική ακτή, οι οποίες και βάφτηκαν γαλάζιες (Δημοκρατικοί). Αντιθέτως, οι ενδιάμεσες Πολιτείες βάφτηκαν κόκκινες (Ρεπουμπλικάνοι).

Όταν ο Τραμπ αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ, άγγιζε ευαίσθητες χορδές δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Γι’ αυτό και ως αντίδραση στις ΗΠΑ επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες. Αντιστοίχως, στην Ευρώπη ενισχύεται η τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Οι επαγγελίες του Τραμπ συνιστούν όχι απλώς φρένο στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και ευθεία απειλή για την πανίσχυρη ολιγαρχία του χρήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι σύσσωμο σχεδόν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα μεγάλα Μίντια και όλα τα παρακλάδια του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου στήριξαν με πάθος τη Χίλαρι.

Ταυτοχρόνως, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσουν και να αποδομήσουν ηθικά τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και η ηγεσία του ίδιου του κόμματός του όχι μόνο προσπάθησε να τον σαμποτάρει στην κούρσα για το χρίσμα, αλλά και όταν το κέρδισε αρκετά μέλη της έφθασαν στο σημείο να ταχθούν υπέρ της Κλίντον!

Αν και ο Τραμπ ξεκίνησε να διεκδικήσει την προεδρία μάλλον χαζοχαρούμενα, στην πορεία εξέφρασε την απόγνωση και την οργή των μικρομεσαίων λευκών νοικοκυραίων. Σ’ αυτό συνέβαλλαν αποφασιστικά με τις επιθέσεις τους οι αντίπαλοί του. Είναι από τις ειρωνείες της ιστορίας ότι ένας δισεκατομμυριούχος έφθασε να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι η παγκοσμιοποίηση είναι επιλογή των αρχουσών ελίτ και όχι φυσική εξέλιξη.

Αυτός ακριβώς, άλλωστε, είναι και ο κοινός παρονομαστής του με τις θέσεις του Σάντερς. Μπορεί οι δύο τους να έχουν μεγάλες διαφορές (π.χ. στα ζητήματα της φορολογίας, του συστήματος υγείας και της μετανάστευσης), αλλά αμφότεροι αμφισβήτησαν το “ιερό” δόγμα της ολιγαρχίας του χρήματος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναβλέπουμε στην εκλογή Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, αμφισβητούν τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων θέσεων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται. Είναι ενδεικτικό ότι γνωστός Έλληνας φιλελεύθερος καθηγητής έφθασε στο σημείο να χαρακτηρίσει τους ψηφοφόρους του Τραμπ «ψεκασμένους».

Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το πόπολο και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, που έχει φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Είναι αληθές ότι η προεκλογική μάχη Τραμπ-Κλίντον είχε πολλές “βρώμικες” πτυχές. Από την άλλη πλευρά, όμως, ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που σε μία αμερικανική προεκλογική εκστρατεία μπήκαν στο τραπέζι τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Μέχρι τώρα, η γενικευμένη ενοχοποίηση του κράτους ήταν κοινός παρονομαστής. Ο Τραμπ δεν ποντάρισε σ’ αυτό το χαρτί. Για την ακρίβεια, έβαλε στην άκρη τα περισσότερα από τα στερεότυπα της προεκλογικής ρητορικής των Ρεπουμπλικάνων, όπως η θρησκεία, η οπλοκατοχή κλπ.

Όπως προαναφέραμε εστίασε στο χαρτί της αντιπαγκοσμιοποίησης και της ανάσχεσης του μεταναστευτικού ρεύματος, συνδέοντας και τα δύο με τη διάχυτη οικονομικοκοινωνική ανασφάλεια της “βαθιάς Αμερικής”. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ υπερέβη την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι. Ανέδειξε έναν άλλο διαχωρισμό που αναδύεται από τα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας και παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Συνεπής με τη στρατηγική του, δεν προσπάθησε να επεκταθεί, αλιεύοντας ψήφους από προνομιακά ακροατήρια των Δημοκρατικών, όπως είναι οι μειονότητες. Αντιθέτως, απευθύνθηκε με σχεδόν απόλυτο τρόπο στη λευκή “βαθιά Αμερική”. Απευθύνθηκε στους Αμερικανούς που η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το τρένο και τους οποίους η Κλίντον αποκάλεσε ωμά «θλιβερούς ανθρώπους». Σ’ αυτούς που οι Δημοκρατικοί δεν προσφέρουν καμία προοπτική, επειδή τους αντιμετωπίζουν σαν τα αναπόφευκτα θύματα της “προόδου”.

Μόνο ο χρόνος θα δείξει εάν ως πρόεδρος ο Τραμπ θα παραμείνει έστω και μερικώς πιστός στην προεκλογική ατζέντα του. Δύσκολο, επειδή έχει απέναντί του σύσσωμες τις άρχουσες ελίτ των ΗΠΑ και της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος. Είναι ενδεικτικός ο απαξιωτικός τρόπος που τον αντιμετώπισε προεκλογικά το ευρωιερατείο και τα κατεστημένα ευρωπαϊκά Μίντια.

Από την άλλη πλευρά, είναι εξίσου δύσκολο να μετατραπεί ολοσχερώς στο αντίθετό του. Το πιθανότερο είναι ότι θα αναζητήσει ένα βιώσιμο συμβιβασμό. Μένει, ωστόσο, να αποδειχθεί εάν κι αυτό ακόμα θα καταστεί δυνατό. Όπως, όμως, και εάν εξελιχθούν τα πράγματα, το σημαντικό είναι ότι το λαϊκό κύμα που τον έστειλε στην προεδρία δεν πρόκειται να εκτονωθεί όσο παραμένουν σε ισχύ και ενισχύονται οι αιτίες που το τροφοδοτούν.

Η εκλογή Τραμπ αναπόφευκτα θα φουσκώσει τα πανιά και των πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη που έχουν στραφεί εναντίον της παγκοσμιοποίησης και της μαζικής μετανάστευσης. Ο ενθουσιώδης τρόπος, με τον οποίο υποδέχθηκαν το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών είναι ενδεικτικός προθέσεων πολιτικής αξιοποίησης, αλλά και αντανακλά τη διάχυτη εντύπωση πως έχουν τον καιρό μαζί τους.

Το ερώτημα για το πώς ο Τραμπ θα πολιτευθεί ως πρόεδρος δεν αφορά μόνο τα εσωτερικά ζητήματα. Αφορά και τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Ο Τραμπ έπαιξε ρητορικά με τον παραδοσιακό απομονωτισμό που έχει ακόμα απήχηση στη λαϊκή βάση ειδικά των Ρεπουμπλικάνων.

Στην πραγματικότητα, όμως, προωθεί ένα διαφορετικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής από το αντιρωσικό νεοψυχροπολεμικό πνεύμα που κυριαρχεί σ’ όλο σχεδόν το αμερικανικό κατεστημένο γι’ αυτά τα θέματα. Η Χίλαρι, μάλιστα, ήταν η σκληροπυρηνική εκπρόσωπος αυτού του πνεύματος, σε σημείο που να μην είναι αδικαιολόγητη η εκτίμηση πως εάν είχε εκλεγεί θα επανερχόταν σε πρώτο πλάνο ακόμα και το ενδεχόμενο θερμής σύγκρουσης με τη Μόσχα.

Ως υποψήφιος, ο Τραμπ πήγε ανάποδα στο ρεύμα. Τάχθηκε υπέρ της εξομάλυνσης των σχέσεων και της συνεργασίας με τη Ρωσία, αναγνωρίζοντας ότι έχει και αυτή θεμιτά συμφέροντα. Όπως προκύπτει από την αρνητική θέση του για την παγκοσμιοποίηση, το κύριο μέτωπό του θα είναι εμπορικού και όχι γεωπολιτικού χαρακτήρα. Θα αφορά πρωτίστως την Κίνα, αλλά δεν αποκλείεται να επηρεάσει και τις αμερικανογερμανικές σχέσεις.

Η νίκη του Τραμπ, πάντως, εκ των πραγμάτων υποβαθμίζει την πολιτική σημασία της επικείμενης επίσκεψής του Ομπάμα. Έχοντας σηκώσει μεγάλο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας της Χίλαρι, εάν είχε εκλεγεί η υποψήφια των Δημοκρατικών ο απερχόμενος πρόεδρος θα παρέμενε παίκτης με μεγάλη επιρροή και στη νέα κυβέρνηση.

Αν και μένει να δούμε τα πρώτα δείγματα γραφής του νέου προέδρου, από μόνη η εκλογή του διασαλεύει την επικρατούσα τάξη πραγμάτων και στην ΕΕ. Αυτό, σε συνδυασμό με το Brexit και άλλες ανεπιθύμητες για το ευρωιερατείο εξελίξεις, ενδέχεται να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στη γερμανική Ευρώπη. Με αυτή την έννοια, ενδεχομένως να δημιουργεί κάποια ελπίδα στην Ελλάδα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


13 Νοε 2016


Διαταραχή "πλήρους φάσματος"

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Τον Μάϊο του 2000, στο αμερικανικό Πεντάγωνο κυκλοφόρησε ένα διαβαθμισμένο έγγραφο με τον τίτλο Joint Vision 2020”, το οποίο κήρυσσε την ανάγκη για “κυριαρχία πλήρους φάσματος” των ΗΠΑ μέχρι το 2020 σε κάθε “πεδίο μάχης” στον πλανήτη.
Το έγγραφο εξέταζε όλες τις στρατιωτικές απειλές και τις προκλήσεις που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ το 2020 και τις πιθανές αντιδράσεις σ' αυτές.
Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος” (Full Spectrum Dominance – FSD) είναι ο όρος-κλειδί σ' αυτό το “σχέδιο” του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας που σημαίνει “την ικανότητα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, που λειτουργούν μόνες ή με τους συμμάχους τους, να νικούν κάθε αντίπαλο και να ελέγχουν κάθε κατάσταση σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων”.
Οι συντάκτες του κειμένου χρησιμοποίησαν δύο φορές την λέξη «κάθε», δημιουργώντας έτσι την μεγαλύτερη ίσως μεγαλομανιακή παραίσθηση στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία...
Ο όρος “Πλήρους φάσματος” αναφέρεται σε τρία πράγματα: στο γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής, το επίπεδο των συγκρούσεων, και την τεχνολογία. Είναι ένα δόγμα που στοχεύει έμμεσα στην παγκόσμια κυριαρχία, που επιβάλλεται στα πάντα, από τις ταραχές στους δρόμους μέχρι τον θερμοπυρηνικό πόλεμο, δίνοντας προς τον σκοπό αυτό λευκή επιταγή στους κατασκευαστές όπλων για μια σειρά από άκρως εξελιγμένες οπλικές εφαρμογές. Αυτό είναι το δόγμα μέσω του οποίου ο Ράμσφελντ ανέπτυξε την στρατηγική του “Σοκ και Δέος” και τις πολεμικές επεμβάσεις των “προθύμων” στην Μέση Ανατολή. Ο Ράμσφελντ ήταν ένας από τους πολλούς μανιακούς της τεχνολογίας ανάμεσα στους neocons, ένας τεχνο-geek, που νόμιζε ότι είναι ο νέος Κλαούζεβιτς.

Ενώ ο εγκληματικός ιστός της παγκοσμιοποίησης επιβάλλει την παρουσία του σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ξεκάθαρο ότι οι Επικυρίαρχοι βλέπουν πως το συνολικό τους εγχείρημα πνέει ήδη τα λοίσθια. Τεκτονικές διεθνείς ανατροπές άρχισαν ήδη και έρχονται ακόμα ισχυρότερες στο άμεσο μέλλον

Δεκαέξι χρόνια διαταραχής σε όλο το φάσμα
Η τραγική ειρωνεία σήμερα, μετά την δεκαεξαετή εμπειρία εφαρμογής αυτού του δόγματος, είναι ότι όχι μόνο δεν έχει επιτύχει τους αρχικούς στόχους, αντίθετα, ο απολογισμός της πολιτικής της Αυτοκρατορίας είναι ιδιαίτερα ζοφερός. Ευρώπη και Αμερική είναι πλέον σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η “τρομοκρατία” όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά γιγαντώθηκε. Όσο για τις συνθήκες που θα επικρατήσουν τους επόμενους κρίσιμους μήνες του 2016 και το 2017, προβλέπεται να ενισχύσουν το κλίμα της πολιτικής αβεβαιότητας και του κοινωνικού αναβρασμού τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς.
Πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια Διαταραχή (Disorder), μια Αταξία σε όλο το φάσμα, αντί για Κυριαρχία (Dominance).
Δεν θυμούμαστε, φερ' ειπείν, προηγούμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές τόσο γκραν γκινιόλ που να απεικονίζουν τόσο έντονα την σύγκρουση Χάους και Τάξης.
Η Χίλαρυ Κλίντον, η εν λευκώ υποψήφια του κατεστημένου, που δουλεύει για την Παγκοσμιοποίηση μέσα κι έξω από τον Λευκό Οίκο τα τελευταία 24 χρόνια. είναι η επιτομή της Νέας Τάξης. Απέναντί της ο ...απρόβλεπτος, αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος Ντόναλντ Τραμπ, που είναι η προσωποποίηση του Χάους.
Από την εδώ πλευρά του Ατλαντικού έχουμε το ευρωπαϊκό Βρετανικό αντίστοιχο, με το Brexit να χρεώνεται το χαοτικό ντόμινο που θα συντρίψει όχι μόνο την ευρωπαϊκή, αλλά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Επιπλέον, οι συνθήκες εντός της Ευρωζώνης είναι εξόχως διαλυτικές. Εκλογές και Δημοψηφίσματα που είναι στον ορίζοντα, μέσα στα πλαίσια ανερχόμενου ευρωσκεπτικισμού και βαθύνουσας τραπεζικής κρίσης, αναμένεται να έχουν καταλυτικά αποτελέσματα. Τυχόν έξοδος της Ιταλίας και της Γαλλίας από την Ευρωζώνη θα είναι το οριστικό τέλος της Γερμανικής Ευρωένωσης.
Στην Μέση Ανατολή, το αυτοκρατορικό σχέδιο για “πλήρη κυριαρχία” θυσίασε εκατομμύρια ανθρώπους στον βωμό του νεοταξικού Μολώχ, κατέστρεψε κυρίαρχα κράτη και ιστορικές περιοχές, λήστεψε τον πλούτο και τους πόρους πολλών μεσανατολικών χωρών και λεηλάτησε ό,τι μπορούσε να λεηλατηθεί. 
[Thierry Meyssan, “From 10 September 2001 to today: 15 years of crime”, 15/09/2016]
Όλες αυτές οι χώρες, με τις οποίες ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έναν -ακήρυχτο- πόλεμο, ρημάχτηκαν, κυριολεκτικά, από σούπερ-τεχνολογικούς μαζικούς βομβαρδισμούς, ακόμα και κατά μη στρατιωτικών στόχων...
Η μόνη ουσιαστική χερσαία μάχη που έκαναν οι Αμερικανοί μετά το Βιετνάμ ήταν το Μακελειό της Rumaila στην εισβολή στο Ιράκ το 1991, όταν η αιφνιδιαστική επίθεση που διέταξε ο στρατηγός Barry McCaffrey (και πάλι κατά παράβαση κάθε διεθνούς δικαίου και σύμβασης) είχε ως αποτέλεσμα την σφαγή δεκάδων χιλιάδων αδιάφορων ιρακινών στρατιωτικών και αμάχων δύο ημέρες μετά την κατάπαυση του πυρός, όταν οι Ιρακινοί είχαν διεξάγει τακτική υποχώρηση. Οι Ιρακινοί στρατιώτες κατά κυριολεξία λιαζόντουσαν στα τανκς που ήταν σταθμευμένα στην Βαγδάτη - των οποίων τα όπλα ήταν κλειδωμένα σε θέση μη-μάχης- όταν άρχισε η θανατηφόρα άνανδρη επίθεση του McCaffrey. Στις άλλες “δοξασμένες” μάχες περιλαμβάνονται η παράνομη εισβολή στο έδαφος του Αφγανιστάν, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης κ.λπ.
Υπάρχει ένας νέος όρος δημοφιλής στους στρατιωτικούς κύκλους, που επαναλαμβάνεται από τους “ενσωματωμένους” στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες στα τηλεοπτικά κανάλια: ο Ασύμμετρος πόλεμος. Υπάρχει επίσης και η ασυμμετρία της τεχνολογίας, αλλά οι συντάκτες του “Joint Vision 2020” δεν είχαν ασχοληθεί με αυτή την παράμετρο τότε.
Ισχύει για βομβιστές αυτοκτονίας και τύπους που κάνουν αεροπειρατεία στ' αεροπλάνα με χαρτοκόπτες, αλλά όχι για τα όπλα υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούν οι Επικυρίαρχοι εναντίον των θυμάτων τους.
Το αστείο είναι ότι ποτέ δεν ακούσαμε για την “ασυμμετρία' της σφαγής των Ιρακινών που διέταξε ο Barry McCaffrey, ή την “ασυμμετρία” της εισβολής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Γρενάδα, μια νησιωτική χώρα με τον πληθυσμό μιας μεσαίας επαρχιακής πόλης των ΗΠΑ.

Η Wall Street και το νεοφιλελεύθερο Οικονομικό Σύστημα αποτελούν μεγαλύτερη απειλή από την Τρομοκρατία, λέει ευθαρσώς ο γνωστός οικονομολόγος και πρώην υφυπουργός των ΗΠΑ, Δρ. Paul Craig Roberts

Το Οικονομικό Σύστημα μεγαλύτερη απειλή από την Τρομοκρατία
Η Βαβυλώνα ιστορικά είναι συνώνυμη με την εικόνα της αυτοκρατορίας, του πολέμου, της ανόδου και της πτώσης του αυτοκρατορικού μεγαλείου. Ο θρύλος της είναι ένα κληροδότημα στον υπόλοιπο πολιτισμό από την αρχή του σημερινού ιστορικού κύκλου. Μόλις η κληρονομιά αυτή διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό, μέσα από το μυστικιστικό έργο του Φράνσις Μπαίηκον Nova Atlantis (Νέα Ατλαντίδα), ο Βαβυλωνιακός πολιτισμός ταυτίστηκε με τον Ατλαντικό πολιτισμό.
Οπότε, σήμερα, το τίμημα των πολέμων των Επικυρίαρχων γίνεται όλο και μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειες επιβολής των ατλαντικών αξιών στην κατακτημένη Βαβυλώνα-Μεσοποταμία επιδεινώνουν σταθερά την ζωή στην χώρα καθώς οι “επαναστατημένοι” συνεχίζουν να αντιστέκονται αποφασισμένα στα καθεστώτα-μαριονέττες και στους proxy στρατούς των εισβολέων.
Τέτοια ξεκάθαρη πώρωση, αναισθησία και απαξίωση της ανθρωπότητας μπορεί να οδηγήσει μόνο στην πτώση και τιμωρία εκείνων που ευθύνονται για την απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά.
Ο γνωστός οικονομολόγος, πρώην υφυπουργός των ΗΠΑ, Δρ Paul Craig Roberts έγραψε πρόσφατα, ότι το οικονομικό σύστημα, που δουλεύει χέρι-χέρι με τους διαμορφωτές της πολιτικής, έχει κάνει περισσότερη ζημιά απ' ό,τι οι τρομοκράτες. [Paul Craig Robert, The Financial System Is A Larger Threat Than Terrorism, 08/03/2016]
Τα αρνητικά επιτόκια της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής είναι “πόλεμος κατά των μετρητών”. Θέλουν να εξαλείψουν συνολικά τα μετρητά και να υπάρχει μόνο το ηλεκτρονικό χρήμα, που δεν μπορεί να “σηκωθεί” από τις τραπεζικές καταθέσεις παρά μόνο για να ξοδευτεί στην κατανάλωση (και σ' αυτό η Ελλάδα γίνεται εκβιαστικά το πειραματόζωο).
Οι κεντρικές τράπεζες, οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι και οι “presstitutes” (“δημοσιογραφικές πόρνες”) στις οικονομικές φυλλάδες υπερασπίζονται τα αρνητικά επιτόκια καταθέσεων προκειμένου να ωθήσουν τους ανθρώπους να ξοδεύουν και όχι να αποταμιεύουν ... παρά την δημοσίευση της έκθεσης της ίδιας της Fed (Ομοσπονδιακής Τράπεζας) ότι το 52% των Αμερικανών δεν διαθέτουν καν τα 400 δολλάρια που χρειάζονται μηνιαίως για να ζήσουν χωρίς να πουλήσουν κάποια από τα υπάρχοντά τους ή να τα δανειστούν”, γράφει ο Graig Roberts.
Ένα παράπλευρο σύμπτωμα των αρνητικών επιτοκίων είναι και η αλλαγή της λειτουργίας των τραπεζών μέσα από έναν κύκλο χρεωκοπιών των μικρότερων τραπεζών.
Το μοντέλο της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κυριαρχίας, όπως δομήθηκε από τις τράπεζες κατά την διάρκεια των προηγούμενων εκατό ετών, καταρρέει.

Ο κεντρικός αρχιτέκτονας του σχεδίου της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας στα τέλη του 20ου αιώνα, ο πολωνικής καταγωγής στρατηγικός αναλυτής Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο κύριος εμπνευστής του Joint Vision 2020, με τις ιδέες που ανέπτυξε στο βιβλίο του Η Μεγάλη Σκακιέρα, το 1997, τώρα ομολογεί ότι η Σκακιέρα είναι σπασμένη και ότι χρειάζεται μια "Παγκόσμια Αναδιάταξη"

Η επερχόμενη παγκόσμια κρίση είναι δεδομένη και αναπόφευκτη (αν όχι σχεδιασμένη)...
Οι διαφορετικές ομάδες της ελίτ έχουν διαφορετικές επιλογές για την αντιμετώπιση των όσων έρχονται. Από την ολοκληρωτική εξαφάνιση των ρευστών με πλήρη “εικονικοποίηση” της οικονομικής ζωής και μια virtual πραγματικότητα όπως το “Matrix”, τον ολοκληρωτικό συγκεντρωτισμό της χρηματοπιστωτικής πολιτικής που οι Παγκοσμιοποιητές ζητούν πλέον ανοικτά, έως την εισαγωγή ενός νέου παγκόσμιου χρυσού προτύπου.
Το αποτέλεσμα θα είναι να αναγκαστούν να εφαρμόσουν νέες πιο επιθετικές μορφές εκμετάλλευσης, χρησιμοποιώντας πολιτικούς και στρατιωτικούς θεσμούς -μεταξύ των οποίων, μισθοφορικούς στρατούς- και κτηνώδη βία... η ανυπακοή στο σύστημα θα σημαίνει σίγουρο θάνατο!
Είναι τυχαίο ότι οι Ρότσιλντ, που ελέγχουν το ΔΝΤ, ελέγχουν επίσης και το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρυσού; Μήπως προετοιμάζονται για την παγκόσμια κατάρρευση;
Ο Βρετανός τραπεζίτης Τζαίηκομπ Ρότσιλντ (Jacob Rothschild) εξέφρασε το καλοκαίρι τις ανησυχίες του σχετικά με την κατάσταση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Σύμφωνα μ' αυτόν, ζούμε το “μεγαλύτερο πείραμα στην νομισματική πολιτική στην παγκόσμια ιστορία”, που έχει οδηγήσει σε μια γρήγορη ανάπτυξη των χρηματαγορών αλλά στον τομέα της πραγματικής οικονομίας “η ανάπτυξη παραμένει αναιμική, με ασθενή ζήτηση και αποπληθωρισμό σε πολλά μέρη του αναπτυγμένου κόσμου”. 
Σύμφωνα με τον πανίσχυρο τραπεζίτη, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία, σε συνδυασμό με την επιδεινούμενη γεωπολιτική κατάσταση.
Στους κινδύνους αυτούς, ο Ρότσιλντ περιλαμβάνει το Brexit, τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, την επβραδυνόμενη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, την τρομοκρατία και την κατάσταση στην Μέση Ανατολή.
Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρεται στην έκθεση (του Ιουνίου) της αμερικανικής τράπεζας Merrill Lynch, που λέει ότι τα επιτόκια στις αναπτυγμένες χώρες, ιδιαίτερα το 0.5% στις ΗΠΑ, βρίσκονται σήμερα στο χαμηλότερο επίπεδο από ποτέ... Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι οι αρνητικές αποδόσεις των κρατικών ομολόγων.
Το καλοκαίρι, η απόδοση του δεκαετούς διάρκειας γερμανικού κρατικού ομολόγου έφθασε κάτω του μηδενός για πρώτη φορά στην ιστορία.
Το Janus Capital εκτιμά ότι οι παγκόσμιες αποδόσεις είναι οι χαμηλότερες στα τελευταία 500 χρόνια και το συνολικό ποσό τέτοιων ομολόγων φθάνει τα 10 τρισεκατομ. δολλάρια... 10 trillion! Πρόκειται για “έναν σουπερνόβα που κάποια ημέρα θα εκραγεί”, όπως είπαν.

Η εγκατάσταση από τις ΗΠΑ πυραυλικών συστημάτων στην Νότιο Κορέα, μετά την περικύκλωση με αντίστοιχα όπλα της Ρωσσίας ...μετατρέπεται στο τελευταίο καρφί στο φέρετρο της παγκόσμιας ηγεμονίας ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Ήταν η αφορμή για στενότερη στρατιωτική συνεργασία Ρωσσίας-Κίνας απέναντι στις Δυτικές προκλήσεις

Ο Ρώσσος ειδικός στα οικονομικά, Michael Khazin, σχολιάζοντας την δήλωση του Ρότσιλντ, λέει, μεταξύ άλλων, ότι ο Ρότσιλντ εκφράζει τους φόβους του γιατί έχει χάσει τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Η μέχρι σήμερα διαχείριση του νομισματικού συστήματος πραγματοποιήθηκε μέσα από τις δομές των Ρότσιλντ. Κυρίως από την Goldman Sachs.
Αλλά σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει, λέει ο Khazin, και “... στην κυβέρνηση Ομπάμα δεν εκπροσωπούνται από το 2013 άνθρωποι της Goldman Sachs”. Οι Ρότσιλντ έχασαν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας και αν προσπαθήσουν να τον ξαναπάρουν τώρα, αυτό θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Η γεωπολιτική κατάσταση είναι συνέπεια της οικονομικής κατάστασης. Ολόκληρο το γεωπολιτικό μοντέλο μετά το 1945 και, ειδικά, μετά την δεκαετία του '90, με την καταστροφή της ΕΣΣΔ, δεν λειτουργεί πλέον. Το οικονομικό σύστημα που βασίζεται στο δολλάριο δεν λειτουργεί, επίσης, γι' αυτό η γεωπολιτική πραγματικότητα αποσυντίθεται.
Η παραμικρή διαταραχή θέτει το σύστημα εκτός ισορροπίας και έτσι, ουσιαστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η κατάρρευση μέχρι το 2020.
Ίσως γι' αυτό ο κεντρικός αρχιτέκτονας του σχεδίου της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας στα τέλη του 20ου αιώνα, ο πολωνικής καταγωγής στρατηγικός αναλυτής Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, διαπιστώνει “τεκτονικές διεθνείς ανατροπές” σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ανεξάρτητη, συντηρητική αμερικανική επιθεώρηση “American Interest”. 
Αυτός που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο κύριος εμπνευστής του “Joint Vision 2020”, με τις ιδέες που ανέπτυξε στο βιβλίο του “Η Μεγάλη Σκακιέρα”, το 1997, τώρα ομολογεί ότι η Σκακιέρα είναι σπασμένη και ότι χρειάζεται μια “Παγκόσμια Αναδιάταξη”. [Mike Whitney, The Broken Chessboard: Brzezinski Gives Up on Empire, CounterPunch, 25/08/2016]
Το πιο ενδιαφέρον σημείο όσων λέει είναι ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη. Αλλά, τι άλλαξε από το 1997, όταν ο Μπρεζίνσκι έλεγε ότι οι ΗΠΑ ήταν “η υπέρτατη δύναμη στον κόσμο”;
Ένας βασικός παράγοντας είναι η Αδυναμία της Ευρώπης. Σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και ο ίδιος ο μεγαλοεπενδυτής Τζωρτ Σόρος. Σε άρθρο του στο Project Syndicate προειδοποιεί ότι η αποσύνθεση της ελαττωματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης ΔΕΝ είναι αναστρέψιμη.
Το καταστροφικό σενάριο που πολλοί φοβούνταν έχει ξεκινήσει, με αποτέλεσμα η αποσύνθεση της Ε.Ε. να είναι μη αναστρέψιμη”... Η Ευρώπη οδεύει σε μια άτακτη διάλυση.
Οι Επικυρίαρχοι γνωρίζουν καλά την ατζέντα των κραδασμών και το παιχνίδι του “Ordo Ab Chao”, που είναι σχεδιασμένο για να δίνει στους ισχυρούς ακόμα περισσότερη εξουσία. Θα το παίξουν μέχρι την τελευταία στιγμή μέσα από την βιομηχανία του φόβου και την ηλεκτρονική παραπλάνηση των μαζών. Όμως, τα αφυπνισμένα μυαλά μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον άγονο κύκλο του δυϊσμού, να νικήσουν το “Χάος και Τάξη” και να μετασχηματίσουν την κοινωνία εναντίον και πέραν της σχεδιαζόμενης Παγκόσμιας Τάξης...
* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.111, Οκτώβριος 2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου