Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2017


Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού 

Όσο φαίνεται πλέον ολοένα και πιο πιθανή η στρατιωτική ήττα του Daesh, τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας, ειδικά σε σχέση με την τρομοκρατία και την αντιμετώπισή της. Υπάρχει η παρεξηγημένη θεώρηση από κάποιους ότι η στρατιωτική ήττα του Daesh, όσον αφορά την προσπάθεια εδαφικής επικράτησης της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και το τέλος της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Για την ακρίβεια όμως ούτε η στρατιωτική και εδαφική εξαφάνιση, αλλά ούτε και ο αποκεφαλισμός της ιεραρχίας της οργάνωσης θα εξαφανίσουν την απειλή της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Το Daesh αποτελεί μια εξαιρετικά πετυχημένη οργάνωση στα πλαίσια του όλου ισλαμιστικού βίαιου εξτρεμισμού. Πιο πετυχημένη και εξελιγμένη από την Al Qaeda, ειδικά σε επίπεδο επικοινωνίας και αξιοποίησης των εννοιών «brand name» και «franchising» στον χώρο της τρομοκρατίας. Παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον σύγχρονο κύριο και ενεργό εκφραστή του βίαιου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο θα επιβιώσει ακόμη και μετά από μια υποθετική «εξάρθρωση» (για όσους εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο αυτόν που απηχεί τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του ’70 και ’80) του Daesh, η οποία δεν φαίνεται πιθανή στο άμεσο μέλλον. Αντίθετα η οργάνωση μάλλον θα ρίξει το βάρος στην τρομοκρατική δράση, που θα συσπειρώσει τα μέλη και τους συμπαθούντες του δικτύου της. Άλλωστε, αντίθετα με τις στρατιωτικές νίκες, οι τρομοκρατικές επιτυχίες είναι πολύ εύκολες και αρκεί για αυτές ακόμη και ένας νεκρός.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και με το ενδεχόμενο της στρατιωτικής ήττας του Daesh ή της «εξάρθρωσης» του, τα ζητήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί και καλούνται να αντιμετωπίσουν διεθνώς οι αρχές ασφαλείας είναι πολλά. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται τα κάτωθι:
  1. Άσχετα με την πορεία του πολέμου στη Συρία (και στις λοιπές εστίες εχθροπραξιών στις οποίες εμπλέκεται η οργάνωση), έχει ήδη δημιουργηθεί ένας αριθμός ανθρώπινου μαχητικού δυναμικού με εμπειρία ανταρτοπόλεμου και συμμετοχής σε πράξεις φρικώδους βίας. Αν κάποτε θεωρήθηκαν (και δικαίως) οι «Afghanistan Alumni» ως μελλοντική μαγιά στη ζύμη της τρομοκρατικής βίας, μπορεί να γίνει ανάλογη εκτίμηση σίγουρα και για τους «Syria Alumni» ως μελλοντικούς θύλακες ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμιστικής δράσης και συνολικά ως παράγοντες προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας.
  2. Γίνεται μια υπεραπλουστευμένη κατάχρηση του όρου «μοναχικοί λύκοι» («lone wolves»), που δίνει παραπλανητική εικόνα της επιχειρησιακής διάστασης και ορίων του Daesh. Χωρίς να αποκλείονται οι περιπτώσεις ανθρώπων που «αυθόρμητα» και «από το πουθενά» τελούν πράξεις τρομοκρατικής βίας χωρίς επιχειρησιακό «terrorist affiliation», αλλά μόνο με ιδεολογικό σημείο αναφοράς, στην πραγματικότητα αυτές είναι πολύ σπάνιες. Η έρευνα των τελευταίων επιθέσεων στην Ευρώπη μας δείχνει αυτουργούς με προϋπάρχουσα εμπλοκή σε δίκτυα τρομοκρατικής δράσης και όχι «μοναχικούς λύκους». Για παράδειγμα στην επίθεση του Ιουνίου στο Λονδίνο, ο ένας από τους αυτουργούς και θεωρούμενος ως ο ιθύνων νους της ήταν μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Al Muhajiroun, που σύμφωνα με στοιχεία είχε και ρόλο στη γενικότερη προετοιμασία της επίθεσης. Η ίδια οργάνωση ήταν πίσω από τη δολοφονία του Lee Rigby το 2013 αλλά και πίσω από απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών, τις οποίες ευτυχώς οι αρχές σταμάτησαν έγκαιρα. Το Daesh λοιπόν δάνεισε το ηχηρό και με τρομοκρατικό ειδικό βάρος «brand name» του σε αυτουργούς και σχέδια της οργάνωσης Al Muhajiroun για την επίθεση στο Λονδίνο, δίνοντας τη διάσταση του παγκοσμίου jihad. Μια «κατάρρευση» του Daesh δεν σημαίνει ότι οργανώσεις όπως η Al Muhajiroun θα πάψουν να δρουν και να αποτελούν απειλή ή ότι δεν θα βρουν άλλο «brand name» για να υπηρετήσουν την ιδεολογία του παγκοσμίου jihad.
  3. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θεωρίες (συχνά αντικρουόμενες) που αναλύουν τη γένεση και εξέλιξη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Υπάρχει όμως και το επίπεδο ανάλυσης που αφορά όσους ριζοσπαστικοποιούνται στη βία, δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στη Δύση.  Η επιστημονική έρευνα έχει ήδη δείξει ότι πέρα από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που ευνοούν τη ριζοσπαστικοποίηση στη βία, υφίστανται και ζητήματα ταυτότητας («identity issues»). Ακόμη και αν ηττηθεί το Daesh, ή- υποθετικά- εξαφανιστεί η απειλή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εάν δεν αντιμετωπιστούν τα ανωτέρω ζητήματα, απλά θα έχουμε μετατόπιση («displacement») και οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι σε ριζοσπαστικοποίηση θα δραστηριοποιηθούν στη βία διαφορετικά.
  4. Το ζήτημα των ξένων μαχητών κληροδοτεί ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης για μια επιπλέον γενιά, αυτή των παιδιών τους. Οι μαχητές δημιούργησαν οικογένειες, με τις οποίες επιστρέφουν. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο των «jihadi brides», με γυναίκες και νεαρά κορίτσια που μετέβησαν στη Συρία για να παντρευτούν μαχητές. Άλλες απογοητεύτηκαν και επιστρέφουν «δραπετεύοντας», ενώ άλλες επιστρέφουν χήρες, συχνά όμως και στις δυο περιπτώσεις με παιδιά. Αυτή η κατάσταση συζητιέται έντονα σήμερα π.χ. στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, με την πρόταση μέτρων, που συχνά όμως εγείρουν επιφυλάξεις σε νομικό, ηθικό και κοινωνικό επίπεδο. Η πολιτεία πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά αυτά από τον κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και από πιθανή ψυχολογική κακοποίηση σε ένα περιβάλλον βίαιης τζιχαντιστικής κουλτούρας. Τα οποία μέτρα όμως πρέπει να ληφθούν με πολλή προσοχή, μετά από συνολική θεώρηση των διάφορων παραμέτρων και με την εξάντληση εναλλακτικών που θα προστατέψουν ουσιαστικά τα παιδιά και τα δικαιώματα τους, χωρίς να τα θυματοποιούν περαιτέρω για τα λάθη των γονέων τους. Για παράδειγμα το συζητούμενο μέτρο της αφαίρεσης των παιδιών από τέτοιες οικογένειες συναντά ενστάσεις γιατί- μεταξύ άλλων- θα δημιουργήσει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα οποία σε τρυφερή ηλικία θα νιώσουν το κράτος και το σύστημα ως "εχθρούς", να τα «αρπάζουν» από τους γονείς τους, να τα αποκόπτουν από το βιολογικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον για να ανατραφούν σε ιδρύματα ή με θετούς γονείς. Κάτι τέτοιο μπορεί να δράσει καταλυτικά, ώστε αντί να μειωθεί, να αυξηθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης. Οι προκλήσεις για τις πολιτείες πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα λοιπόν είναι τεράστιες.
  5. Το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ριζοσπαστικοποίησης και στρατολόγησης για το ισλαμιστικό δίκτυο, ενώ από άποψη επιχειρησιακή οι κυβερνοεπιθέσεων παραμένουν κίνδυνος. Εδώ και χρόνια οι τζιχαντιστές έχουν επενδύσει στη χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία, την προπαγάνδα και όχι μόνο. Όσο κι αν επικρατεί η στερεοτυπική εικόνα του ισλαμιστή μαχητή σε σπηλιές στην έρημο μακριά από τον πολιτισμό και με παραδοσιακή ενδυμασία, το ισλαμιστικό δίκτυο έχουν στελεχώσει νέοι με σπουδές και άριστη γνώση χρήσης της τεχνολογίας, που εκμεταλλεύονται τις ευκολίες του Διαδικτύου και τις δυσκολίες και εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρχές.
Η ισλαμιστική τρομοκρατία έτσι κι αλλιώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά τo Daesh, ενώ δεν αντιμετωπίζεται με τον συμβατικό τρόπο που αντιμετωπίζεται το έγκλημα. Επίσης δεν λήγει όπως οι πόλεμοι και έχει  διαφορετική δυναμική από αυτούς. Τα περί τελειωτικής στρατιωτικής νίκης ή «αποκεφαλισμού» (με δολοφονίες ή συλλήψεις ηγετικών μελών) είναι τουλάχιστον απλοϊκά και αγνοούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ποιότητα της τρομοκρατίας ως εγκληματικής δράσης και βίας. Όσο κι αν είναι εγκληματική η δράση των ισλαμιστών οργανώσεων, δεν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δίκαιου. Ο «αποκεφαλισμός» τους επιφέρει κάποιο προσωρινό πλήγμα, αλλά δεν σημαίνει  απαραίτητα ούτε το τέλος τους, ούτε φυσικά το τέλος του όλου φαινομένου. Θα πρέπει μάλιστα να μας προβληματίσει ιδιαίτερα σε περίπτωση που χάσει τη δύναμη του το Daesh ή διαλυθεί ποιός θα είναι ο διάδοχος  που θα ηγηθεί του διεθνούς jihad και πώς θα δράσει. Το μέλλον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας- ακόμη και μετά το Daesh - με καινούργιους παίκτες και δυναμικές, αλλά και με υφιστάμενα προβλήματα που έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, προβλέπονται να απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη τις αρχές ασφαλείας της παγκόσμιας κοινότητας.

* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας, μέλος ερευνητικής ομάδας ITSTIMEΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άθικτα βρέθηκαν (μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης) δύο κιβώτια με ραδιενεργό κοβάλτιο σε αποθήκη της πανεπιστημιούπολης

Από τη Θεανώ Καρούτα

Την ημέρα που η ιρακινή πόλη της Μοσούλης έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014, ένα μεγάλο οπλοστάσιο περιήλθε στην κατοχή των τρομοκρατών. Μια μητρόπολη με στρατιωτικές βάσεις και φρουραρχεία, εφοδιασμένα με όπλα, βόμβες, ρουκέτες και άρματα μάχης. Το πιο ολέθριο όλων, όμως, δεν ήταν κανένα από αυτά και, με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», σε μια κλειδωμένη αποθήκη στην πανεπιστημιούπολη της Μοσούλης βρέθηκαν δύο κιβώτια γεμάτα κοβάλτιο-60, ένα άκρως ραδιενεργό υλικό με θανατηφόρα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρκίνου αλλά και για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Ερώτημα

Με το ραδιενεργό αυτό υλικό οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να φτιάξουν όπλα που θα σκόρπιζαν τον θάνατο και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Γιατί δεν το χρησιμοποίησαν;»
Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την ύπαρξη του κοβαλτίου στη Μοσούλη, μετά τη σχετική ενημέρωση Ιρακινών στρατιωτικών, και παρακολουθούσαν για τρία χρόνια με κομμένη την ανάσα προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούσαν.

Στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν να κρατήσουν μυστική την ύπαρξη του ραδιενεργού υλικού στη Μοσούλη, σκεπτόμενοι πως οι τζιχαντιστές ίσως να μην είχαν επίγνωση του τι είχαν στη διάθεσή τους.
Όταν η πόλη ανακαταλήφθηκε, η έκπληξη των αξιωματούχων που εντόπισαν το κοβάλτιο στην αποθήκη του πανεπιστημίου ήταν μεγάλη.

Τα κιβώτια δεν είχαν αγγιχθεί καν. «Δεν είναι τόσο έξυπνοι» εκτίμησε ένας αξιωματούχος του ιρακινού υπουργείου Υγείας. Αμερικανοί αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, από την άλλη, εκτιμούν πως οι τζιχαντιστές δεν είχαν τρόπο να χρησιμοποιήσουν το υλικό χωρίς να εκτεθούν οι ίδιοι στη θανάσιμη ραδιενέργειά του.

Η ανησυχία των Αρχών, ωστόσο, δεν μειώθηκε, καθώς το εν λόγω ραδιενεργό υλικό υπάρχει σε πολλά μέρη του πλανήτη, ακόμα και σε πεδία συγκρούσεων, και κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως την επόμενη φορά που θα εντοπιστεί δεν θα χρησιμοποιηθεί από τους τρομοκράτες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη - Σωτηρίου Ιωάννου

Στο κατακερματισμένο σκηνικό στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας (al Sham) η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους (Daesh), όπως ιστορικά το γνωρίσαμε ως εν δυνάμει «κρατικό» μόρφωμα («χαλιφάτο») που κατέλαβε εδάφη σε Ιράκ και Συρία το καλοκαίρι του 2014, σηματοδοτεί μια σειρά αλλαγών το αποτέλεσμα των οποίων θα διαμορφώσει το μεταπολεμικό τοπίο της Συρίας, περιφερειακές και διεθνείς ανακατατάξεις και φυσικά θα επικαθορίσει το παίγνιο του ανταγωνισμού της ισχύος μεταξύ των μεγάλων δρώντων –ΗΠΑ, Ρωσίας, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας κοκ. Ας δούμε ολόκληρο αυτό το μωσαϊκό υπό του πρίσματος μιας σύντομης και περιεκτικής ματιάς στα επιμέρους ζητήματα που δείχνουν να απασχολούν όσους ασχολούνται με τη Μέση Ανατολή:

Ισλαμικό Κράτος

Η εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (απελευθέρωση Μοσούλης μετά από 260 ημέρες σχεδόν επιχειρήσεων) και η επερχόμενη συντριβή του στη Συρία θα ενεργοποιήσουν μια σειρά αλλαγών στο τρόπο λειτουργίας της ισλαμιστικής αυτής οργάνωσης.
Για όσους παρακολουθούμε το ISIS από την εποχή του ISI (σ.σ. της Αλ Κάιντα στο Ιράκ) καθίσταται σαφές πως η εν λόγω οργάνωση θα περάσει στην δεύτερη φάση της –όπως ακριβώς αυτό περιγράφεται αναλυτικά στο σύνολο των πολιτικών, θρησκευτικών και προπαγανδιστικών της κειμένων (σ.σ. η μελέτη των περιοδικών Dabiq και Rumiya είναι ενδεικτικές).
Το ISIS χωρίς να ελέγχει μεγάλο αριθμό εδαφών θα διατηρήσει βάσεις εξόρμησης σε Ιράκ και Συρία και σταδιακά θα μετεξελιχθεί σε ένα διεθνές και περιφερειακό τρομοκρατικό δίκτυο –αντίστοιχο της Αλ Κάιντα μετά το 2001 και την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν.
Το ISIS θα διατηρήσει πόρους και πηγές χρηματοδοτήσεων. Θα εκμεταλλευτεί το σεκταριστικό κατάλοιπο των συγκρούσεων σιιτών-νομαδικών σουνιτικών φυλών στις περιοχές που έλεγχε στο Ιράκ και στη Συρία προκειμένου να στρατολογεί άνδρες και να νομιμοποιεί τα αφηγήματά του και φυσικά θα αναζητήσει την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο βάθρο της τζιχαντιστικής/σαλαφιστικής τρομοκρατίας. Φυσικά έναντι της Αλ Κάιντα. Επί τούτου, το προ μηνών χτύπημα στο εσωτερικό του Ιράν έστειλε αυτό ακριβώς το μήνυμα σχετικά με το ποιος κρατεί τα ηνία της τζιχαντιστικής πρωτοκαθεδρίας (σ.σ. η Αλ Κάιντα με δεκαετίες ύπαρξης δεν κατόρθωσε να δράσει επιτυχώς στο εσωτερικό του Ιράν).
Η μετατροπή του ISIS από «χαλιφάτο» σε δίκτυο θα οδηγήσει σε αποκέντρωση της δράσης του αλλά και σε απόπειρα εξάπλωσής του προς ασιατικά υποσυστήματα ιδίως σε περιοχές με ισλαμικούς μειονοτικούς πληθυσμούς όπως οι Φιλιππίνες και μέρος της Σρι Λάνκα.
Τέλος, το ISIS στην προσπάθειά του αυτή για επιβίωση μετά την απώλεια εδαφών του σε Ιράκ και Συρία θα αποπειραθεί να εντάξει την δεύτερη ως επιχειρησιακή του βάση για κάποιο θεαματικό χτύπημα εκτός Μέσης Ανατολής. Χτύπημα αντίστοιχο της 11ης Σεπτεμβρίου σε επικοινωνιακό αντίκτυπο (σ.σ. όχι απαραίτητα σε απώλειες) προκειμένου να «επαναλανσαριστεί» ως τρομοκρατικό δίκτυο με παγκόσμια επίδραση. Το μεταπολεμικό μέλλον της Συρίας θα προσφέρει την υποδομή για κάτι τέτοιο.

Ανατολική Συρία

Στην ανατολική Συρία, προεξεχούσης της επιχείρησης για την ανακατάληψη της Ράκα από τις SDF (Syrian Democratic Forces), επιχειρείται ένα γεωπολιτικό παίγνιο ανταγωνισμών μεταξύ των εμπλεκομένων δρώντων το οποίο αντικατοπτρίζει την μεγάλη εικόνα σε σχέση με το μέλλον της Συρίας.
Σημασία σε αυτό το παίγνιο παίζει το τριεθνές Ιράκ-Συρίας-Ιορδανίας εκεί που τα σύνορα δηλαδή των τριών χωρών συναντιούνται στον νοητό άξονα ανατολικού Χαλεπιού-Ράκας. Το Deir ez-Zor και η ευρύτερη περιοχή της al-Tanf αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μιας και ο κλοιός γύρω από την de facto πρωτεύουσα του ISIS, Ράκα, στενεύει.
Η ανατολική Συρία, αν δει κανείς πέραν του ISIS (η Ράκα είναι μικρότερη σημαντικά από την Μοσούλη και το ISIS θα συντριβεί σε λιγότερο πραγματικό χρόνο επιχειρήσεων από ότι στο Ιράκ) έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο πλουτοπαραγωγική (τα 2/3 του συριακού πετρελαίου βρίσκονται εκεί) αλλά ουσιαστικά συνδέει την χώρα με ολόκληρη την περιοχή (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν) μέσω του άξονα όρος Σιντζάρ-Ταλ Αφάρ, Χασάκα.
Επιπλέον η συμμετοχή των Κούρδων μαχητών στις τάξεις των SDF δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων δεδομένων των φιλοδοξιών τους για μελλοντική αυτονόμηση/απόσχιση.
Στη Ράκα συντελείται μια ταυτόχρονη προέλαση μεταξύ των SDF (αμερικανική στήριξη) και των κυβερνητικών τμημάτων (κυρίως ειδικές δυνάμεις της Χεζμπολάχ) η οποία αντικατοπτρίζει τον ανταγωνισμό Ιράν-Δύσης για την μετά-ISIS εποχή στη Συρία αλλά και για το μέλλον του καθεστώτος Assad.
Οι στόχοι δείχνουν να διαφαίνονται ξεκάθαρα πλέον: Η προέλαση των συριακών δυνάμεων και των συμμάχων τους στην Παλμύρα και δυτικά της στο στρατηγικής σημασίας φράγμα του al-Thawra στοχεύουν στην μείωση της επιρροής των Κούρδων οι οποίοι προελαύνουν στο εσωτερικό ουσιαστικά της Ράκα.
Στον αντίποδα οι στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή δείχνουν να μην έχουν στρατηγικό μπούσουλα αλλά τακτικό αναφορικά με την εξάλειψη του ISIS. Τεχεράνη και Δαμασκός είναι προφανές πως θα προσφέρουν κάποιας μορφής επιρροή προς τους Κούρδους μετά την εξάλειψη του ISIS προκειμένου να τους μετριάσουν βόρεια του Ευφράτη.
Την ίδια στιγμή και δεδομένου ότι καμιά φράξια δεν μπορεί να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Deir ez-Zor η Μόσχα θα αποδεχτεί –και θα υποβοηθήσει πιθανόν- έναν συμβιβασμό με τους Κούρδους προκειμένου να ασκήσει την δική της πίεση προς την Δαμασκό προκειμένου να υπάρξει πολιτική εκτόνωση και διπλωματική τροχοδρόμηση του Συριακού τους επόμενους μήνες. Εξού και η συναίνεση με την Ουάσινγκτον στο ζήτημα των ζωνών-αποκλιμάκωσης (συμφωνία Αστάνα στις 9 του Μάη).
Για την Τεχεράνη η σύνδεση Ιράκ (όπου κυριαρχεί σε επιρροή) με την ανατολική Συρία θα παραμείνει στρατηγικός στόχος. Μέχρι την ολοκλήρωση της κατάληψης της Ράκα φυσικά και θα υπάρξουν προστριβές, μικρής έκτασης συγκρούσεις κοκ.
Ο ρόλος της Τουρκίας επίσης θα περιπλέξει τα πράγματα –χωρίς ωστόσο η Άγκυρα να πετυχαίνει σημαντικές στρατιωτικές επιδιώξεις έναντι των ΗΠΑ-Ρωσίας. Η εφαρμογή των ζωνών-αποκλιμάκωσης (βλέπε συνέχεια) φυσικά θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την εισροή προσφύγων επί τουρκικού εδάφους και επί τούτου Άγκυρα-Ουάσινγκτον και Μόσχα θα επιδείξουν διάθεση συνεργασίας.

Δυτική Συρία

Ο μικρόκοσμος της δυτικής Συρίας αν και πιο στατικός ως προς τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον όχι μόνο ως σφαίρα επιρροής της Τουρκίας στη χώρα αλλά και ως περιπτωσιολογία ανταγωνισμού και συγκρούσεων ενδοτζιχαντιστικής φύσης.
Η πτώση του Ιντλίμπ το 2014 ήταν το καιριότερο, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, πλήγμα στο καθεστώς Assad κι από την πτώση του Χαλεπιού. Στην περιοχή δεσπόζουν οι οργανώσεις Ahrar al Sham και η φυσική συνέχεια της Αλ Κάιντα της Συρίας (πρώην Μέτωπο Αλ Νούσρα), Hayat Tahrir al Sham). H πρώτη ως τουρκικός proxie στην περιοχή και η δεύτερη ως η επίσημη Αλ Κάιντα –που ωστόσο έχει «αποκόψει» δεσμούς από την μητρική οργάνωση.
Αν και οι δύο οργανώσεις είναι συγγενείς ιδεολογικά (σαλαφιστικού/τζιχαντιστικού προσανατολισμού) οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί όπως και οι επιμέρους τριβές τους με την Τουρκία αποκτούν πολύ ενδιαφέρον υπό το βάρος των εξελίξεων στην χώρα.
Η Ahrar al Sham από το καλοκαίρι δείχνει να έχει απογαλακτιστεί από την Τουρκία και να μην αισθάνεται άνετα με την ανάπτυξη στρατευμάτων στα τουρκοσυριακά σύνορα. Παράλληλα, αντιλήφθηκε ότι η εμπλοκή της Τουρκίας στο Συριακό ήταν ευκαιριακή όταν η στρατηγική της Άγκυρας δεν ενδιαφέρθηκε για την πτώση του Χαλεπιού στα χέρια του καθεστώτος Assad προ μηνών.
Στον αντίποδα η Ahrar al Sham δείχνει να φλερτάρει με άλλες φράξιες της πιο μετριοπαθούς συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης προκειμένου να μειώσει την επιρροή της Tahrir al Sham που de facto ελέγχει την πόλη από το 2014. Η τελευταία φυσικά επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο επί άλλων οργανώσεων στην συριακή επικράτεια και δεν διατίθεται να παραδώσει το Ιντλίμπ στο καθεστώς Assad μιας κι αυτή την στιγμή είναι το μοναδικό πολύτιμο έδαφος που θα μπορούσε να καταστεί η επιχειρησιακή βάση της Αλ Κάιντα (σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο) μετά την δραστική της αντιμετώπιση σε Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Η Tahrir al Sham μάλιστα προσπαθεί, πριν το πράξει η Ahrar al Sham, να επαναπροσδιοριστεί ως οργανικό κομμάτι της συριακής αντιπολίτευσης εντασσόμενη στους κόλπους της. Και δεν το πράττει μόνο σε σχέση με το… αντάρτικο της βορειοδυτικής Συρίας αλλά και με πολιτικά παίγνια ισχύος ως προς τον διοικητικό έλεγχο της περιοχής.
Αν παρακολουθήσει κανείς τον ιδιότυπο πόλεμο του ηλεκτρισμού μεταξύ των δύο οργανώσεων θα το αντιληφθεί πλήρως. Για την Τουρκία η τύχη του Ιντλίμπ κρίνει και την επιρροή της στο Συριακό και στις ζώνες (ανατολικά και δυτικά) που θα προκύψουν από μια κατάσταση γενικευμένης ειρήνης και πολιτικής μετάβασης. Από την μια δεν θα επιτρέψει στο Ιντλίμπ να πέσει όπως το Χαλέπι.
Πέραν τούτου όμως οι κινήσεις της περιορίζονται από τις πραγματικότητες δύο οργανώσεων, στην οργάνωση κι εξάπλωση αμφότερων διαδραμάτισε η ίδια ρόλο. Ακόμη κι αν η Ahrar al Sham αποδυναμωθεί πλήρως η σύμπραξή της με την Tahrir al Sham έχει εξ’ ορισμού περιορισμούς δεδομένου ότι η οργάνωση εξακολουθεί να είναι η… Αλ Κάιντα. Και σύμπραξη με μια τέτοια οργάνωση θα είχε πολλαπλό διεθνές πολιτικό κόστος για την Άγκυρα.
Αν το καθεστώς Assad επιθυμήσει να κινηθεί μελλοντικά προς το Ιντλίμπ προκειμένου να επανακτήσει τον έλεγχό του μια τέτοια εξέλιξη θα περιέπλεκε τον πόλεμο στην Συρία. Δεδομένου μάλιστα ότι το Ιντλίμπ διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους πέριξ του θα δημιουργούσε και μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή με συνέπειες και για την Ελλάδα και την Ευρώπη (περάτωση προσφυγικών ροών μέσω Τουρκίας). Η μοίρα του Ιντλίμπ πάντως εκτιμάται ότι θα αργήσει κάπως -στο δεύτερο εξάμηνο του 2018- και θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το ξεκαθάρισμα του τοπίου στην ανατολική Συρία.

Νότια Συρία

Στη Νότια Συρία τα όσα επισυμβαίνουν δείχνουν να αποτελούν ιδιαίτερη περιπτωσιολογία λόγω του υποσυστήματος των Υψιπέδων του Γκολάν και της εμπλοκής του Ισραήλ. Η επικράτηση του καθεστώτος Assad στις περιοχές πέριξ του τριεθνούς Ισραήλ-Συρίας-Λιβάνου και των περιχώρων της Δαμασκού δείχνει να αποτελεί καίρια στρατηγική ανησυχία για το Ισραήλ όπου από την απαρχή του συριακού εμφυλίου βιώνει ένα κομμάτι των συνόρων του που παραμένει ασφαλές από το 1973 να μετατρέπεται σταδιακά σε επιχειρησιακό έδαφος για την Χεζμπολάχ.
Η πρόσφατη δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ για την υιοθέτηση ζώνης-αποκλιμάκωσης στην περιοχή από την Ουάσινγκτον και την Μόσχα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όπως φυσικά και οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και καθεστώτος Assad με τις καταρρίψεις ρουκετών που εκτοξεύτηκαν από συριακό έδαφος έναντι ισραηλινών στόχων αλλά και τις άμεσες απαντήσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας.
Το Ισραήλ, φοβούμενο έναν πόλεμο τύπου 2006 με την Χεζμπολάχ που θα περιελάμβανε την περιοχή της Κουνέιτρα ως επιχειρησιακής βάσης της τελευταίας λαμβάνει δραστικά μέτρα.
Αναλύσαμε διεξοδικά παλιότερα εδώ πως θα μπορούσε να ξεσπάσει ένας τέτοιος πόλεμος. Ωστόσο το Ισραήλ δείχνει να λαμβάνει δραστικά μέτρα και στο εσωτερικό του κατακερματισμένου συριακού σκηνικού. Αρκεί κανείς να δει την σύσταση, οργάνωση και συντήρηση μιας νέας proxie του Ισραήλ militia στο εσωτερικό της Συρίας. Πρόκειται για την Liwa Forsan al Joulan («Ιππότες του Γκολάν») η οποία περιλαμβάνει απομεινάρια του FSA καθώς και Δρούζους ντόπιους και που ουσιαστικά έχει καθιερώσει μια ιδιότυπη «ζώνη ασφάλειας» στα σύνορα με το Γκολάν μήκους 10χλμ (12 περίπου χλμ από τα όρια της νεκρής ζώνης πέριξ της UNDOF). Η Liwa Forsan al Joulan θα αποτελούσε την πρώτη γραμμή άμυνας έναντι κινήσεων της Χεζμπολάχ στο Γκολάν σε περίπτωση επιδείνωσης των πραγμάτων.

Γενικά Συμπεράσματα

Ο γράφων βρέθηκε προ μηνός στην Μοσούλη ενώ το διάστημα 2011-2015 βρέθηκε εκτενώς στο Γκολάν και σε περιοχές της ανατολικής Συρίας. Αυτό που καθίσταται σαφές είναι πως η Συρία πλέον εισέρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση συντήρησης των συγκρούσεων με την μορφή του frozen-conflict και της σταδιακής καθιέρωσης ζωνών-επιρροής στα πρότυπα του Ιράκ μετά το 2003. Μια υποχώρηση από την μορφή του proxy war σε αυτή των μικρών εντάσεων συγκρούσεων. Η υποχώρηση του ISIS όπως το γνωρίσαμε θα μεταλλάξει ολόκληρο τον χάρτη του Ιράκ και της Συρίας με τον κίνδυνο των σεκταριστικών αναζωπυρώσεων να παραμονεύει, σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

Η απειλή του ISIS φυσικά και δεν θα εξαλειφθεί. Όπως και οι αιτίες του φαινομένου με κυριότερη αυτή που βιώνει η Δύση υπό την μορφή τρομοκρατικών χτυπημάτων που όταν δεν συνδέονται άμεσα με αυτό, τουλάχιστον εμπνέονται από τα αφηγήματά του. Παράλληλα οι εκλογές στην Βαγδάτη το 2018 και το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν τον προσεχή Σεπτέμβριο θα αλλάξουν και το δυναμικό πολιτικό τοπίο στη χώρα. Την ίδια στιγμή η εξάλειψη του ISIS στη Ράκα θα οδηγήσει σε μια νέα πολιτική προσπάθεια για την πολιτική μετάβαση στη Συρία και την τύχη του καθεστώτος Assad. Σε αυτό το παίγνιο ο ρόλος της Τουρκίας και του Ιράν θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις σχέσεις των δύο χωρών με την κυβέρνηση Trump αλλά και το μέλλον των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Το μόνο σίγουρο είναι πως –και αυτό είναι ενδεικτικό της ρευστότητας της Μέσης Ανατολής όπου ισχύς και συμφέροντα μεταλλάσσονται με τις ώρες ενός ρολογιού χειρός- τους επόμενους μήνες από την έκβαση των πραγμάτων σε Ιράκ και Συρία θα διαμορφωθούν δύο νέες τάσεις. Η μετά-ISIS εποχή και μια δυναμική διαδικασία που ή θα κατακερματίσει περισσότερο τα δύο κράτη –εμπεδώνοντας την αποτυχία τους (failed states) σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ή θα τα οδηγήσει σε μια διαδικασία ομοσπονδιοποίησης τα εσωτερικά σύνορα των οποίων θα αλλάξουν και μια παράδοση status quo εκατό χρόνων (σ.σ. συνθήκη Sykes Picot 1917). Μάχες όπως την πτώση του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ το 2013 και το 2014 δεν θα ξαναβιώσουμε πάντως στο συριακό θέρετρο. Ενδεικτικό ενός εμφύλιου πολέμου που βαίνει στο τέλος του.

* Ο κ. Ιωάννης-Σωτήριος Ιωάννου είναι αρχισυντάκτης στο τμήμα διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας «Πολίτης» στην Κύπρο και αναλυτής στη Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Follow on Twitter: @JohnPikpas
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σχεδόν σοκ προκάλεσε στο αμερικανικό Πεντάγωνο η τουρκική αθλιότητα να δώσει στη δημοσιότητα τις τοποθεσίες των αμερικανικών βάσεων στη Συρία, ένα ύπουλο, εκδικητικό και πρόστυχο «παιχνίδι» απέναντι σε ένα σύμμαχο στο ΝΑΤΟ το οποίο δείχνει να εξελίσσεται σε ένα πρώτης τάξεως μάθημα για τους Αμερικανούς, όσους τουλάχιστον εξακολουθούν να τρέφουν φρούδες ελπίδες, ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας μπορεί να ελεγχθεί.

Ο τρόπος με τον οποίον πήγαν να καλύψουν θα πρέπει να εξόργισε ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς, καθώς όπως το συνηθίζουν, οι Τούρκοι θεωρούν ότι απευθύνονται σε χαχόλους. Όχι, η τουρκική MIT και άλλες φιλικές στην Τουρκία μυστικές υπηρεσίες δεν έχουν καμία σχέση, «Τούρκοι ρεπόρτερ του Anadolu» που κάνουν ανταποκρίσεις στη Συρία τις κατέγραψαν.

Ο Έρικ Πάχον, εκπρόσωπος του Πενταγώνου που ρωτήθηκε από τους «Military Times», δήλωσε ότι δεν μπορεί να σχολιάσει το πώς το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu έλαβε τις πληροφορίες που μετέδωσε. Φρόντισε όμως να δηλώσει, ότι «…θα ανησυχούσαμε πολύ εάν αξιωματούχοι από έναν ΝΑΤΟϊκό σύμμαχο σκοπίμως έθεσαν σε κίνδυνο τις δυνάμεις μας, με την αποδέσμευση ευαίσθητων πληροφοριών».

Χωρίς σχόλια… Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου παραδέχθηκε από την πρώτη στιγμή ότι το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας γνωρίζει την υπόθεση και έχει ήδη εκφράσει τις ανησυχίες του στην τουρκική πλευρά. Διπλωματική γλώσσα… για να διευκρινίσει τα πάντα στη συνέχεια, πάντα γραπτά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο το κείμενο, ενδεικτικό του ευαίσθητου χαρακτήρα του θέματος:

«Για λόγους επιχειρησιακής ασφάλειας δεν δημοσιοποιούμε τα σημεία παρουσίας συμμαχικών δυνάμεων στη Συρία για την ήττα του ISIS… η αποδέσμευση ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών εκθέτουν τις συμμαχικές δυνάμεις σε αχρείαστο ρίσκο και μπορεί δυνητικά να παρεμποδίσει τις εν εξελίξει επιχειρήσεις».

Πρόκειται για ένα πραγματικό μάθημα για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους όμως, οι οποίοι, αν το αποφασίσουν, θα μπορέσουν να κατανοήσουν την κατάσταση που αντιμετωπίζει επί δεκαετίες η Ελλάδα με μια απροσάρμοστη – κυριολεκτικά – χώρα, με την οποία καλείται να βρει λύσεις στα διμερή προβλήματα.

Προβλήματα τα οποία βεβαίως μονομερώς προβάλει η Τουρκία ενώ ο «αντισυμβαλλόμενος» της Αθήνας παρουσιάζει φαινόμενα – σύνδρομα παρόμοια με αυτά του Χίτλερ, τον οποίο εξέθρεψε και γιγάντωσε εν τέλει, η απόπειρα κατευνασμού από αυτούς που ακολουθούν παρόμοια πολιτική απέναντι στον Ερντογάν…


Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Η Τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών, παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των ΗΠΑ στη Συρία και ιδιαίτερα ό,τι αναφέρεται στις σχέσεις τους με τους Κούρδους, καθώς τους θεωρούν εχθρούς και απειλή για την ασφάλεια της χώρας τους.

Χθες κοινοποίησε λοιπόν πληροφορίες που προέρχονται από την ΜΙΤ μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων ANADOLU που αφορούν τη συνεχιζόμενη παροχή όπλων και εφοδίων στους Κούρδους της Συρίας. Ολόκληρο το σχετικό «ρεπορτάζ» στηρίζεται σε «έκθεση της ΜΙΤ» αλλά αποδίδεται σε δημοσιογράφους που κρύβουν το όνομά τους, πηγές που κρύβουν το όνομά τους και ούτω καθεξής. Αναφέρει λοιπόν το πρακτορείο:

«Συνολικά, 195 φορτηγά που φέρονται ότι μεταφέρουν στρατιωτικό εξοπλισμό για την τρομοκρατική ομάδα του PKK / PYD πέρασαν από τα ιρακινά σύνορα και αργότερα έφθασαν στη βορειοανατολική συριακή επαρχία Al-Hasakah, σύμφωνα με πηγές της περιοχής.

Η παράδοση πραγματοποιήθηκε σε δύο ξεχωριστές αποστολές. 95 φορτηγά έφθασαν στην πόλη στις 13 Ιουλίου ενώ 100 φορτηγά έφθασαν την Τρίτη, ανέφεραν πηγές, που ζήτησαν να μην κατονομάζονται, λόγω φόβων ασφαλείας, δήλωσαν στην υπηρεσία Anadolu.

Τα τεθωρακισμένα οχήματα «Stryker» μαζί με τις δεξαμένες καυσίμων προσελκύουν την προσοχή κατά την αποστολή.

Πριν από την τελευταία παράδοση, 434 φορτηγά είχαν ήδη αποσταλεί στην περιοχή που κελέγχει το PKK/PYD. 60 φορτηγά στις 5 Ιουνίου, 20 φορτηγά στις 12 Ιουνίου, 50 φορτηγά στις 16 Ιουνίου, 120 φορτηγά μεταξύ 21 και 26 Ιουνίου, 82 φορτηγά στις 5 Ιουλίου και 102 φορτηγά στις 9 Ιουλίου.

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια σε διάφορες ένοπλες ομάδες στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του PKK/PYD, περιλαμβάνει 12.000 Καλάσνικοφ, 6.000 πολυβόλα, 3.500 βαριά πολυβόλα, 3.000 RPG-7, 1.000 αμερικανικά AT-4 ή ρωσικά SPG- 9 αντι-τάνκ, 235 πυροβόλα όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων, 100 τουφέκια ελεύθερων σκοπευτών, 450 κιάλια νυχτερινής όρασης PV-7 και 150 κιάλια με υπέρυθρο φωτισμό λέιζερ.

Η Συνδυασμένη Κοινή Δύναμη της Επιχείρησης «Εγγενής λύση» (CJTF – OIR) υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών – ανακοίνωσε στις 6 Ιουνίου ότι ξεκίνησε η επιχείρηση κατά της Ράκα με σκοπό την εκκαθάριση από το κέντρο της πόλης των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους.

Ωστόσο, πηγές στην περιοχή λένε ότι η στρατιωτική βοήθεια από τις Η.Π.Α. φέρεται να έχει αρχίσει από το 2016.

Το PKK/PYD, η Συριακή έκδοση της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, ελέγχει την Al-Hasakah στα ανατολικά, βόρεια Ράκα, Μπανμπίτζ, στα ανατολικά τιν επαρχίες Χαλέπι, Αφρίν και Ταλ Ριφαάτ.

Το PKK, που αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση κατά την Τουρκία, τις Η.Π.Α. και την ΕΕ, διεξήγαγε τρομοκρατική εκστρατεία εναντίον της Τουρκίας για περισσότερα από 30 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι. Συμμετέχει επίσης στην παράνομη παραγωγή, κατασκευή και διακίνηση ναρκωτικών.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ βλέπουν το PKK/PYD, το οποίο είναι μέλος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), ως σύμμαχο στον αγώνα κατά του ΙΚ.

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δήλωσε τη Δευτέρα ότι μερικά από τα όπλα που στάλθηκαν στο PKK/PYD στο πλαίσιο της μάχης κατά των τζιχαντιστών είχαν εντοπιστεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών που εκτελούσαν πρόσφατα οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, αποδεικνύοντας ότι το PKK και η PYD είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που συνεργάζεται.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον τερματισμό μυστικού προγράμματος της CIA για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών που μάχονται την κυβέρνηση Άσαντ αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την Washington Post, που επικαλείται αξιωματούχους της Ουάσιγκτον.

Όπως τονίζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου με τη συμμετοχή του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέιο και του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Χέρμπερτ Μακμάστερ, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει προγραμματισμένης συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20, στο Αμβούργο.

Η κίνηση αυτή θεωρείται βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει τη Μόσχα, ενώ καθιστά σαφή τη διάθεση του Αμερικανού προέδρου να συνεργαστεί με τη Ρωσία στο Συριακό, χωρίς να θέτει την απομάκρυνση Άσαντ ως προϋπόθεση για την επίλυση του προβλήματος.

Το εν λόγω πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 2013, επί προεδρίας Ομπάμα, αλλά η αποτελεσματικότητά του αμφισβητούνταν και από στελέχη της προηγούμενης διοίκησης ύστερα από τη ρωσική παρέμβαση στη Συρία, το 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Κουλούρη

Τον τελευταίο μήνα το ήδη τεταμένο κλίμα στη Μέση Ανατολή ήρθε να κλονίσει αίφνης η διπλωματική απομόνωση του Κατάρ, στις 5 Ιουνίου, από τις υπόλοιπες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Με κυρίαρχη δύναμη την Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Υεμένη και τα ΗΑΕ προέβησαν στην απομόνωση του Κατάρ. Η συγκεκριμένη διαμάχη είναι πολυδιάστατη. Βασικοί παράγοντες που ώθησαν σε αυτή την εξέλιξη είναι η υποβόσκουσα χρηματοδότηση εκ μέρους της Ντόχα σε εξτρεμιστικές οργανώσεις που υπονομεύουν τη σταθερότητα στην περιοχή, η ισχυρή παρουσία του Al Jazeera στον αραβικό κόσμο αλλά και η ομαλή σχέση του με το Ιράν, αντίπαλο δέος της Σαουδικής Αραβίας.

Παρά τη συμφωνία της 11ης Ιουλίου μεταξύ ΗΠΑ και Κατάρ και το Μνημόνιο Συνεργασίας που υπεγράφη από τους υπουργούς Εξωτερικών, σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τον τερματισμό της χρηματοδότησης εξτρεμιστικών οργανώσεων δεν διαφαίνεται σύντομα αποκλιμάκωση της έντασης. Τα υπόλοιπα κράτη αναμένουν το Κατάρ να υλοποιήσει τα 13 αιτήματα, προκειμένου να άρουν τις κυρώσεις τους εναντίον του διατηρώντας με αυτό τον τρόπο την καχυποψία προς την πλευρά της Ντόχα.

Για να γίνει αντιληπτή η βασική αιτία της ρήξης στις σχέσεις μεταξύ των χωρών του Κόλπου πρέπει να ληφθούν υπόψη 2 βασικές μεταβλητές, η ισχυρή και αναδυόμενη παρουσία του Κατάρ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και η διαμάχη μεταξύ δύο σταθερών δρώντων της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία και το Ιράν.

Ο αναδυόμενος ρόλος του Κατάρ στη Μέση Ανατολή

Μολονότι το Κατάρ είναι πληθυσμιακά μικρή χώρα με μόλις 2,3 εκατ. κατοίκους όπου οι περισσότεροι εξ αυτών είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι -88% αλλοδαποί και 12% Καταριανοί- διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής λόγω της ισχυρής οικονομικής παρουσίας του. Το 2013 το Κατάρ ήτανε η 2η χώρα παγκοσμίως όσον αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ με 100,000 δολάρια/ κάτοικο, αυτό οφείλεται κυρίως στην κατοχή μεγάλης ποσότητας υδρογονανθράκων. Επίσης, είναι στην 3η θέση παγκοσμίως αναφορικά με τα αποθέματα φυσικού αερίου, ενώ είναι στην 1η θέση αναφορικά με τις εξαγωγές LNG. Τα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου υπερβαίνουν τα 25 τρισ. κ.μ., το 13% παγκοσμίως, ενώ όσον αφορά το πετρέλαιο ο αριθμός υπερβαίνει τα 25 δις βαρέλια με την παραγωγή να προβλέπεται στα ίδια επίπεδα για τα επόμενα 56 χρόνια.

Τα θετικά στοιχεία του και πλεονεκτήματα απεικονίζονται στο γεγονός ότι βρίσκεται στην 33η θέση στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Ο.Η.Ε., υποδηλώνοντας έτσι το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Μάλιστα, κατέχει την υψηλότερη θέση εν συγκρίσει με τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου, με την Σαουδική Αραβία να βρίσκεται στην 38η. Όσον αφορά τη θρησκεία, το Κατάρ διαθέτει 68% Μουσουλμάνους –σουνίτες κατά πλειοψηφία-, 14% Χριστιανούς και 14% Χίντου.

Το Κατάρ για μία σειρά λόγων φαίνεται ότι επιθυμεί να καταστεί ισχυρή δύναμη στη Μέση Ανατολή, σε αυτό συνηγορούν εκτός από την περίοπτη θέση που κατέχει στους φυσικούς πόρους τόσο το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera που επηρεάζει την κοινή γνώμη στον αραβικό κόσμο όσο και οι συνεχείς προσπάθειες ανάληψης μεγάλων αθλητικών γεγονότων, προωθώντας έτσι την ήπια ισχύ του. Πιο συγκεκριμένα, μέσω του Al Jazeera ασκείτο δριμεία κριτική στις κυβερνήσεις των υπολοίπων γειτονικών χωρών ενώ συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης» που πλήττουν την περιοχή από το 2011 και μετά. Απώτερος στόχος είναι η διαμόρφωση της κοινής γνώμης υπό την σφαίρα επιρροής του Κατάρ, γεγονός που πυροδοτεί αντιδράσεις στο περιβάλλον του και ιδίως την Σαουδική Αραβία.

Βέβαια σημαντικό μερίδιο στον αναδυόμενο ρόλο του Κατάρ τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο έχει και η συνεχής διοργάνωση μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Η ήπια ισχύς, όρο που εισήγαγε ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Joseph Nye, που προωθεί το Κατάρ έχει ως στόχο την αναβάθμιση της εικόνας του στο διεθνές επίπεδο. Μέσω της διοργάνωσης μεγάλων αθλητικών δραστηριοτήτων όπως οι αγώνες Ασίας το 2006 και το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου το 2022, το Κατάρ προσπαθεί να επιτύχει τις κοινωνικο-πολιτικές φιλοδοξίες του. Πρέπει να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο κράτος στη Μέση Ανατολή που θα φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο από το λαοφιλέστερο άθλημα. Συνεπώς, παρά τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουν καταγραφεί στο εσωτερικό του κατά την κατασκευή των υποδομών, το Κατάρ επιδιώκει να εξάγει το προφίλ ενός φιλειρηνικού κράτους που θα υποδεχθεί χιλιάδες επισκεπτών αλλά και να διαφοροποιήσει την θέση του από τα υπόλοιπα κράτη της Μέσης Ανατολής.

Η διπλωματική απομόνωση του Κατάρ

Παρά το σταδιακό αναδυόμενο ρόλο που αποκτά το Κατάρ και την ισχυρή οικονομική του δύναμη, στις 5 Ιουνίου 2017 τα υπόλοιπα γειτονικά κράτη με πρωτεργάτη την Σαουδική Αραβία αποφάσισαν την διπλωματική απομόνωσή του επειδή θεωρούν ότι χρηματοδοτεί εξτρεμιστικές οργανώσεις. Μετά την επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Ν.Τραμπ στη Σαουδική Αραβία στις 20-21 Μαΐου και την υπογραφή συμφωνίας για την προμήθεια όπλων ύψους 110 δις δολαρίων , η Σαουδική Αραβία αναβαθμίζεται και εναντιώνεται προς την Ντόχα.

Η Σαουδική Αραβία μέσω της απομόνωσης του Κατάρ επιθυμεί εμμέσως να αποδυναμώσει τον έτερο μεγάλο αντίπαλο στην Μέση Ανατολή, το Ιράν. Ιράν και Κατάρ είναι δύο χώρες που παρά τις θρησκευτικές διαφορές τους διατηρούν ομαλές σχέσεις, ενώ μοιράζονται και το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το South Pars/North Dome. Επίσης, το Κατάρ το 2006 είχε ψηφίσει κατά του ψηφίσματος 1696 του Ο.Η.Ε. που καλούσε το Ιράν να σταματήσει τον εμπλουτισμό του πυρηνικού του προγράμματος, γεγονός που μεγάλωνε το δίλημμα ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας. Συνεπώς, το Ριάντ βλέποντας την άνοδο του Κατάρ και τη συνεργασία με το Ιράν θέτει ως βασικό στόχο την απομόνωσή του από τις χώρες του Κόλπου ώστε να καταστεί ευάλωτο στο μέλλον. Αξίζει να σημειωθεί και ότι το Κατάρ έχει στηρίξει στο παρελθόν την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ενώ η Σαουδική Αραβία την θεωρεί ως απειλή για το καθεστώς της.

Η διπλωματική απομόνωση αναμένεται να επηρεάσει το Κατάρ, καθώς εισάγει το 99% των τροφίμων του, ενώ ο κύριος όγκος περνά από την Σαουδική Αραβία όπου πλέον οι μεταφορές απαγορεύονται. Σε αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι όπως και η Σαουδική Αραβία το Κατάρ μαστίζεται από την έλλειψη υδάτινων πόρων, άρα ο τομέας της γεωργίας δεν μπορεί να ανθίσει στη συγκεκριμένη περιοχή. Για αυτό τον λόγο άλλωστε έχει μισθώσει στην Κένυα 40,000 εκτάρια γης από το 2010. Επιπροσθέτως, προβλήματα ενδέχεται να ανακύψουν και στο τραπεζικό σύστημα καθώς είναι εκτεθειμένο σε καταθέσεις από Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν και ΗΑΕ ύψους 18 δισ. δολαρίων. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστεί ότι προσφάτως ο Οίκος Moody’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα του Κατάρ από σταθερή σε αρνητική. Βέβαια, το Κατάρ διαθέτει αποθέματα 340 δισ. δολάρια και δύναται να αντιμετωπίσει τις κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί για ένα διάστημα.

Η διαμάχη Σαουδικής Αραβίας-Ιράν και το Κατάρ

Σαουδική Αραβία και Ιράν είναι χώρες με μακρόχρονη ιστορία και βασικές θρησκευτικές διαφορές. Η Σαουδική Αραβία ακολουθεί το σουνιτικό Ισλάμ ενώ το Ιράν το σιιτικό Ισλάμ, αμφότερες όμως επιδιώκουν την πρωτοκαθεδρία στην Μέση Ανατολή. Από το 1979 και την ιρανική επανάσταση η Σαουδική Αραβία βλέπει με καχυποψία το Ιράν, μία χώρα 80 εκατ. εν αντιθέσει με τα 31 εκ της Σαουδικής Αραβίας.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν το καθιστά ιδιαίτερα ασφαλές αλλά αποτελεί και αποτρεπτικό παράγοντα σε μία επικείμενη επίθεση. Στόχος του είναι η περιφερειακή κυριαρχία και η προώθηση του σιιτικού Ισλάμ, ίδιο πεδίο ενδιαφέροντος όμως έχει και η Σαουδική Αραβία με την προώθηση του σουνιτικού Ισλάμ, όπου επίσημη έκφραση είναι ο Ουαχαμπισμός. Η διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών παρατηρείται και στη Συρία όπου το Ιράν υποστήριζε τον Άσαντ ενώ η Σαουδική Αραβία την αντιπολίτευση, το ίδιο συμβαίνει και στην Υεμένη όπου υποστηρίζουν αντίπαλα στρατόπεδα. Παράλληλα ο θάνατος τον Φεβρουάριο του 2016 του Σιίτη κληρικού που εναντιωνόταν στο καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιδείνωσε περαιτέρω τις σχέσεις των δύο χωρών.

Όσον αφορά το πετρέλαιο, και οι δύο χώρες είναι ιδιαίτερα πλούσιες στην παραγωγή όπου το Ιράν παράγει 3,6 εκατ. βαρέλια/ημερησίως ενώ στη Σαουδική Αραβία το 80% των εσόδων της προέρχονται από αυτό. Γίνεται αντιληπτό το μεγάλο βάρος που δίνουν αμφότερες στους φυσικούς πόρους, όμως πρέπει να εξετασθεί το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των φυσικών πόρων στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε περιοχές που ελέγχονται από σιίτες. Ακόμα και στη Σαουδική Αραβία τα μεγαλύτερα αποθέματα βρίσκονται Ανατολικά σε περιοχές σιιτών. Για αυτό τον λόγο η Σαουδική Αραβία και το Ιράν μάχονται για την κυριαρχία στην περιοχή και επιδιώκουν την συρρίκνωση της δυναμικής του καθενός.

Το πλαίσιο συμπληρώνεται και από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Οι μεν πρώτες είναι υπέρ του Οίκου των Σαούντ και εναντίον του Ιράν η δε δεύτερη είναι σύμμαχος του Ιράν στην περιοχή γεγονός που απορρέει και από την κοινή στάση στη Συρία. Παράλληλα η Σαουδική Αραβία ανησυχεί ότι το Κατάρ μέσω του τηλεοπτικού δικτύου Al Jazeera μπορεί να υπονομεύσει το καθεστώς της γεγονός που την καθιστά καχύποπτη εναντίον του δεδομένου ότι διατηρεί καλές σχέσεις και με το Ιράν.

Συμπέρασμα

Η βασική διαμάχη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εστιάζεται στην Σαουδική Αραβία και το Ιράν, οι δύο συγκεκριμένοι δρώντες επιδιώκουν την περιφερειακή κυριαρχία και προώθηση της θρησκευτικής τους ιδεολογίας. Το Κατάρ διατηρώντας καλές σχέσεις με το Ιράν και ως αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας φαντάζει ο ιδανικός μοχλός πίεσης της Σαουδικής Αραβίας απέναντι στην Τεχεράνη. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και το Κατάρ έχουν κατηγορηθεί ότι υποδαυλίζουν την τρομοκρατία όμως η σταδιακή ανάδυση του Κατάρ ως ισχυρού συνομιλητή στην περιοχή αλλά και η βελτίωση της εικόνας του στο διεθνές σύστημα ανησυχούν την Σαουδική Αραβία. Παρά τις κυρώσεις που έχει υποστεί το Κατάρ, λόγω του ισχυρού οικονομικού του μεγέθους έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσχέρειες για ένα διάστημα. Αυτό όμως που μένει, ακόμα και με μία βραχυπρόθεσμη επίλυση της κρίσης, είναι η καχυποψία μεταξύ του τριγώνου Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας-Ιράν όπου αναμένεται να υπονομεύει την σταθερότητα στην περιοχή.

* Ο κ. Γιώργος Κουλούρης είναι Διεθνολόγος, ερευνητικό μέλος του Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟΡΕΝΕ) ΙΔΙΣ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu, έδωσε στην δημοσιότητα στοιχεία, με τις τοποθεσίες στις οπoίες βρίσκονται αμερικανικές βάσεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Συρία, μεταδίδει το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ria Novosti.

Τα στοιχεία αυτά, τα οποία αναπαράγουν τουρκικά μέσα ενημέρωσης και τα οποία αποκαλύπτουν τις τοποθεσίες στις οποίες βρίσκονται οι αμερικανικές βάσεις επί συριακού εδάφους, δημοσιεύονται σε μια περίοδο που επιδεινώνονται οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας, ιδιαίτερα μετά την απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να εξοπλίσει τους Κούρδους της Συρίας.

Σύμφωνα με το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, δύο αεροπορικές βάσεις βρίσκονται στην περιοχή Ρμεϊλάν (Rmeilan) και στην επαρχία Ελ Χασάκα και λειτουργούν από το 2015. Τον Μάρτιο του 2016 άρχισε να λειτουργεί μια βάση ελικοπτέρων στην περιοχή Χαράμπ Ισκ (Harab Isk) στην πόλη Αΐν Ελ Αράμπ, η οποία λειτουργεί επίσης λειτουργεί ως βάση ανεφοδιασμού των Κούρδων της Συρίας.

Εκτός των άλλων αναφέρονται ακόμη τρεις βάσεις στην επαρχία Αλ-Χασάκα. Στη μία από αυτές βρίσκονται 100 αμερικανοί στρατιωτικοί και στην άλλη περίπου 150. Οι βάσεις αυτές προορίζονται για τον πόλεμο κατά του "Ισλαμικού Κράτους". Ακόμη υπάρχουν δύο στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην πόλη Μαντζίμπ, από τις οποίες γίνονται εφορμήσεις εναντίον των δυνάμεων του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Επίσης αναφέρεται ότι υπάρχουν τρεις ακόμη βάσεις στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Ράκα.

Στις δύο από αυτές βρίσκονται αμερικανοί και γάλλοι στρατιωτικοί. Η τρίτη χρησιμοποιείται για τον ανεφοδιασμό των κουρδικών δυνάμεων καθώς και ως κέντρο επικοινωνίας των δυνάμεων της συμμαχίας, αλλά και ως βάση για επιχειρήσεις δολιοφθοράς των τηλεπικοινωνιών του "ισλαμικού Κράτους", αναφέρεται στο άρθρο του πρακτορείου.

Το Anadolu επισημαίνει ότι τα σημεία υποστήριξης των αμερικανικών δυνάμεων χαρακτηρίζονται συνήθως ως "κλειστή ζώνη" και είναι μυστικά. Οι στρατιωτικοί που βρίσκονται στις βάσεις αυτές επικοινωνούν μεταξύ τους για τον συντονισμό των αεροπορικών επιδρομών, εκπαιδεύουν τις τοπικές δυνάμεις και σχεδιάζουν τις επιχειρήσεις. Στις βάσεις αυτές βρίσκονται τμήματα που συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Οι βάσεις είναι εξοπλισμένες με ευέλικτες συστοιχίες πυροβολικού, αντιαεροπορικά συστήματα, κινητό εξοπλισμό που χρησιμοποιείται για κατασκοπευτική δραστηριότητα και θωρακισμένα οχήματα τύπου Stryker.

Αναφέρεται επίσης ότι οι αμερικανοί στρατιώτες, εκτός από τις στρατιωτικές μονάδες μένουν σε χώρους που είναι δύσκολο να προκαλέσουν υποψίες: σε συνοικίες, στρατόπεδα της "Δημοκρατικής ένωσης", και σε εργοστάσια τα οποία μπορούν τάχιστα να μετατραπούν σε μονάδες επιχειρήσεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν σχεδιάζει να επισκεφθεί την Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και το Κατάρ στις 23-24 Ιουλίου, ανακοίνωσε σήμερα η τουρκική προεδρία.

Ο Ερντογάν είναι ένθερμος υποστηρικτής του Κατάρ στην διαμάχη του με τις γειτονικές του χώρες στον Κόλπο.

Έχει ασκήσει κριτική εναντίον της λίστας με αιτήματα από την Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και την Αίγυπτο για τον τερματισμό των κυρώσεων που επέβαλαν στην Ντόχα τον περασμένο μήνα με αφορμή τις κατηγορίες εις βάρος του Κατάρ για χρηματοδότηση τρομοκρατικών οργανώσεων και διασυνδέσεις με τον μεγαλύτερο εχθρό τους, το Ιράν.

Το Κατάρ αρνείται τις κατηγορίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Το Αιγαίο ως γεωπολιτικός άξονας

Γράφει ο Νικόλαος Λ. Μωραίτης Ph.D.

Το άρθρο πραγματεύεται τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην γειτονιά μας, αυτή την περιφέρεια που λέγεται Μέση Ανατολή, που οι εξελίξεις εκεί αγγίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα και που αυτή η περιοχή έρχεται στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων.

Η θέση της Ελλάδας σε αυτή την περιοχή, στην Ευρώπη, οι προοπτικές της στο μέλλον, η ασφάλειά της, τα συμφέροντά της δεν μπορούν να προσδιοριστούν χωρίς να μελετηθεί προσεχτικά μια εικόνα των εξελίξεων που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό. Το πρόβλημα στο Αιγαίο είναι καθαρά γεωπολιτικής και επεκτατικής μορφής και η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου στη γειτονική Τουρκία.

Θα αναφερθούμε σε επιλογές των ΗΠΑ ως προς τους στόχους, της στρατηγικής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας, για να δούμε και ποιός είναι ο ρόλος της Τουρκίας.

Είναι γεγονός ότι οι ριζικές αλλαγές στην Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή εμπλέκουν ορισμένους βασικούς παράγοντες στους οποίους θα αναφερθούμε. Αυτοί οι παράγοντες είναι:
1) Γεωπολιτική – Γεωστρατηγική.
2) Γεωστρατηγικοί παίχτες και γεωπολιτικοί άξονες.
3) Η Ρωσία.
4) Ο ρόλος της Τουρκίας.
5) Τουρκία – Ιράν.
6) Η Ευρώπη.
7) Η Ελλάδα στο διαμορφούμενο γεωστρατηγικό περιβάλλον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι γίνονται ριζικές ανακατατάξεις στο σύστημα ασφαλείας, που ανατρέπουν το συσχετισμό δυνάμεων. Η κατάσταση οικοδομείται με πρωταγωνιστή τις Η.Π.Α. να αμφισβητεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας, που καλείται να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο απώλειας του ελέγχου της περιοχής. Τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και οι αντιθέσεις επηρεάζουν στους συσχετισμούς στην ευρύτερη περιφέρεια.

Πράγματι, η άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου, όλα τα κοιτάσματα, η εκμετάλλευσή τους, οι οδοί διέλευσης του πετρελαίου θα συντηρήσουν ενεργειακά τη Δύση στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Έτσι, η εκμετάλλευσή τους θα επιφέρει δραματικές μεταβολές στον γεωπολιτικό χάρτη, και Θα γίνει επαναχάραξη του πολιτικού χάρτη της περιοχής.

Η περιοχή αυτή είναι το κέντρο του παιχνιδιού που εμπλέκει πολλούς παράγοντες, με διαφορετικά συμφέροντα και ισχύ. Εκεί είναι το πεδίο στο οποίο θα παιχτεί το παιχνίδι με πάλη για τα σφαιρικά πρωτεία και σαν συνέπεια έχει μια νέα γεωστρατηγική.

Η Αμερική, θεωρεί την περιοχή της Μέσης Ανατολής, Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου εξαιρετικά σημαντική για τα αμερικανικά συμφέροντα, των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιριών, για την εξόρυξη και εμπορία του πετρελαίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η μοναδική υπερδύναμη, έχουν στρατηγικό στόχο να ελέγχουν και να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα, τις επενδύσεις, και τη δημιουργία δρόμων για τη μεταφορά τους στις διεθνείς αγορές. Ο γεωστρατηγικός στόχος της Αμερικής είναι να διαχειριστεί την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή για να αποτρέψει άλλη ανταγωνιστική δύναμη που θα είναι εμπόδιο στα συμφέροντά της και στα συμφέροντα της διεθνούς κοινότητας.

Οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες, όπως π.χ. η απώλεια ελέγχου της Κασπίας και Κεντρικής Ασίας από την Ρωσία, ο υψηλός ανταγωνισμός συμφερόντων στην περιοχή, η εξόρυξη κοιτασμάτων χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας, το θέμα του ΙΡΑΝ, και οι εσωτερικές εξελίξεις μικρών χωρών στην περιοχή όπως η Τουρκία, και η μετα-Ισλαμική περίοδος στη Συρία. Και οπωσδήποτε, το Κουρδιστάν που είναι σήμερα χωρισμένο μεταξύ των τεσσάρων γειτόνων του. Μόνο η Τουρκία καταλαμβάνει το ήμισυ, το οποίο καλύπτει έκταση 235.000 km2, το 30% του συνόλου της τουρκικής επικράτειας.

Σε αυτόν τον ανταγωνισμό της περιφερειακής κυριαρχίας, οι εξελίξεις θα επηρεάσουν τα Ελληνικά και Κυπριακά εθνικά μας συμφέροντα.

Επειδή η Αμερικανική εξωτερική πολιτική χρησιμοποιεί την επιρροή της στην περιοχή με τρόπο που προσπαθεί να δημιουργήσει μια ηπειρωτική ισορροπία στην οποία η ίδια να είναι ο πολιτικός ρυθμιστής, θα προσπαθήσω να αναλύσω τα στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή.

Η κατάσταση στη περιοχή δίνει προτεραιότητα σε μια στρατηγική ικανότητα, σε μια προσεκτική, επιλογή και πολύ μελετημένη παράταξη των πόρων της Αμερικής στο παιχνίδι της Μέσης Ανατολής. Κατά τις Ηνωμένες Πολιτείες, εάν η Μόσχα ξαναποκτήσει κυριαρχία στην Ουκρανία, με τους μεγάλους φυσικούς πόρους που διαθέτει και πρόσβαση προς τη Μαύρη Θάλασσα, τότε αυτομάτως, η Ρωσία ξαναποκτά τη δύναμή της ως μια αυτοκρατορική χώρα.

Το Αζερμπαιτζάν, με τις μεγάλες φυσικές πηγές του ενεργείας, είναι η θέση κλειδί που κρατάει τον πλούτο της Κασπίας Θάλασσας και Κεντρικής Ασίας.

Η Τουρκία και το Ιράν συμμετέχουν στην δημιουργία μιας επιρροής στην Κασπία Θάλασσα εκμεταλλευόμενες την μείωση της Ρωσικής δύναμης. Και σε αυτή τη περίπτωση είναι γεωστρατηγικοί παίχτες. Εν τούτοις, και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που δεν θα μπορέσουν να επηρεάσουν περιφερειακές αλλαγές στην μοιρασιά.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η Αμερικανική υπεροχή, οι γεωστρατηγικές της δυνατότητες, και τα συμφέροντά της σαν υπερδύναμη στοχεύουν στο ότι αυτός που θα ελέγχει την περιοχή, θα ελέγχει τον βιομηχανικό κόσμο. Και γι’ αυτό η γεωστρατηγική των ΗΠΑ δίνει μεγάλη προσοχή ώστε να εμποδιστεί η ανάδυση μιας άλλης δύναμης που θα περιορίσει την Αμερικανική επιρροή και την κυριαρχία της στην πορεία των εξελίξεων.

Η γεωπολιτική θα μετακινηθεί, σήμερα, από περιφερειακή σε σφαιρική διάσταση με υπεροχή σε όλη την Ευρασιατική ήπειρο που θα χρησιμεύσει ως το κεντρικό σημείο για μια παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Επομένως, η γεωστρατηγική των ΗΠΑ προσπαθεί να εμποδίσει, πρώτον την ηγεμονία της Ρωσίας στην περιοχή, δεύτερον να εμποδιστεί κάποια παράταξη όπως, π.χ., Ρωσίας-Ιράν-Συρίας που θα είναι εναντίον των συμφερόντων των ΗΠΑ, και να σιγουρευτεί ότι και η διεθνής κοινότητα θα έχει ανεμπόδιστη οικονομική πρόσβαση.

Με άλλα λόγια, κάθε χώρα δυνατή και ανεξάρτητη στην περιοχή αντιμετωπίζεται ως επιβλαβής για τα συμφέροντα της διεθνούς κοινότητας, των Ηνωμένων Πολιτειών, και επιβλαβής για την περιφερειακή σταθερότητα.

Πράγματι, η γεωστρατηγική των ΗΠΑ με στόχους προς την Κεντρική Ασία και Μέση ανατολή είναι: (α) Ο βραχυπρόθεσμος στόχος που να εμποδιστεί η άνοδος μιας τοπικής δύναμης, ή κάποια παράταξη, ή συνασπισμός που θα αντισταθούν στην Αμερικανική επιρροή στις χώρες του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Πρέπει να εμποδιστεί η ηγεμονία της Ρωσίας να κινηθεί προς το Νότο. Δηλαδή, κάθε δύναμη που θα εκδιώξει την Αμερική από την Μέση Ανατολή είναι εναντίον των συμφερόντων της. (β) Ο μεσοπρόθεσμος στόχος της είναι να μη δημιουργηθούν στρατηγικοί συνασπισμοί, ή συνεταιρισμοί ή παρατάξεις σε θέσεις κλειδιά στην περιοχή που θα δημιουργήσουν ένα ενωμένο υπερ-Ευρωπαικό σύστημα ασφαλείας. Και (γ), ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο σύστημα συνεργασίας, με ρυθμιστή τις ΗΠΑ, που η περιοχή να εισέρθει μέσα σε ένα παγκόσμιο κέντρο.

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ

Οι γεωστρατηγικοί παίχτες είναι τα κράτη που προσπαθούν να μεταβάλλουν την υπάρχουσα γεωπολιτική τους θέση και θέλουν να εξασκήσουν ισχύ ή επιρροή. Η Τουρκία εδώ είναι ένας παίχτης που προσπαθεί να μεταβάλλει τη θέση της στην περιοχή συνδυάζοντας τα συμφέροντά της με αυτά της Αμερικής. Χώρες, όπως π.χ. η Τουρκία, τα συμφέροντά τους συμπίπτουν με αυτά της Αμερικής. Χρησιμοποιεί την ισχύ της Αμερικής και διαμορφώνει δικούς της σκοπούς στην Κεντρική Ασία, στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Οι γεωπολιτικοί άξονες είναι τα κράτη που η σημασία τους προέρχεται από την ευαίσθητη περιοχή και τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης κρίσιμης κατάστασης για την συμπεριφορά των γεωστρατηγικών παιχτών. Πολύ συχνά, οι γεωστραηγικοί άξονες καθορίζονται από την γεωγραφία τους που τους δίνεται κάποιος ιδιαίτερος ρόλος. Επίσης, είτε καθορίζοντας μια πρόσβαση σε σημαντικές περιοχές, ή αρνούμενος τους πόρους σε έναν σημαντικό παίχτη. Το Αιγαίο είναι μια περιοχή που είναι ένας γεωπολιτικός άξονας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γεωπολιτικός άξονας μπορεί να ενεργήσει σαν έναν αμυντικό προστατευτικό κάλυμμα για ένα κράτος (π.χ. Αμερική) ή ακόμη και για μια περιοχή.

Μερικές φορές, η σημαντικότητα της ύπαρξης ενός γεωπολιτικού άξονα μπορεί να έχει σημαντικά πολιτικά και πολιτιστικά επακόλουθα για κάποιον ποιο ενεργητικό γειτονικό γεωστρατηγικό παίχτη. Πρέπει να προσέξουμε το ενδιαφέρον της Τουρκίας ως προς την, π.χ. «περιβαλλοντική» προσέγγιση του Αιγαίου που δεν αναγνωρίζουν τα χωρικά στην αντιμετώπιση του θαλασσίου χώρου. Και επίσης, η ενιαία πολιτιστική προσέγγιση του Αιγαίου, ή προβλήματα λαθρομετανάστευσης. Να μην γίνουν κοινά προστατευόμενες οικολογικές ζώνες, οικονομικές ζώνες, η γκρίζες ζώνες.

Ο στόχος της σφαιρικής γεωστρατηγικής της Αμερικής είναι να αναγνωρίσει την ταυτότητα των γεωπολιτικών αξόνων κλειδιά της περιοχής και να τους προστατεύσει. Κάτι που δεν θα κάνει ούτε για το Αιγαίο ούτε για την Κύπρο..

Σήμερα, στο νέο πολιτικό χάρτη της περιοχής μας εμφανίζονται τουλάχιστον, πέντε γεωστρατηγικοί παίχτες κλειδιά. Και πέντε γεωπολιτιοί άξονες. Σημαντικοί και δραστήριοι παίχτες είναι: η Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, η Κίνα και Αγγλία. Το ρόλο κρίσιμων σημαντικών γεωπολιτικών αξόνων τον παίζουν Ουκρανία, Αζερμπαιτζάν, Τουρκία και Ιράν. Η Τουρκία και το Ιράν είναι γεωστρατηγικώς ενεργά κράτη.

ΡΩΣΙΑ

Η Ρωσία προσπαθεί να εμποδίσει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης κεντρικής περιφερειακής συνεργασίας που δεν θα έχει πρόσβαση η ίδια και πλήρη κυριαρχία. Και προσπαθεί να περιορίσει την Αμερικανική γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή.

Για την Ρωσία, το Αζερμπαιτζαν είναι μια προτεραιότητα. Η υπαγωγή του θα βοηθήσει να απομονώσει την Κεντρική Ασία από τη Δύση, ιδιαιτέρως από την Τουρκία. Το Αζερμπαιτζάν ενθαρρυμένο από Αμερική και Τουρκία αρνήθηκε να έχει στρατιωτικές Ρωσικές βάσεις και γραμμή πετρελαιαγωγού σε Ρωσικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Αλλά, για ένα δεύτερο πετρελαιαγωγό από Γεωργία στην Τουρκία.

Το συμφέρον της Αμερικής είναι να μην κυριαρχήσει σε αυτή τη γεωπολιτική περιοχή η Ρωσία, να μην μονοπωλήσει και να αντιμετωπιστεί ως παράγοντας επιβλαβής της περιφερειακής σταθερότητας και της διεθνούς κοινότητας.

Η πολιτική των ΗΠΑ προς τους κύριους γεωπολιτικούς μοχλούς, την Ουκρανία και το Αζερμπαιτζάν, παίρνει μια σοβαρή θέση. Και αντιμετωπίζει ένα δύσκολο δίλημμα στο θέμα της τακτικής της ισορροπίας και του στρατηγικού σκοπού.

Άλλη μια μεγάλη αβεβαιότητα εμφανίζεται στην μεγάλη, γεωπολιτικώς, ασταθή περιοχή της Κεντρικής Ασίας, είναι η πιθανή αυξανόμενη ευπάθεια των Τουρκο-Ιρανικών μοχλών. Εδώ υπάρχουν περίπου 25 κράτη που έχουν περίπου 400 εκατομμύρια πληθυσμό, εθνικώς και θρησκευτικώς είναι ανόμοια, και κανένα από αυτά πολιτικώς σταθερά. Και υπάρχει η πιθανότητα ότι ορισμένα από αυτά τα κράτη ίσως να αποκτήσουν ατομικά όπλα.

Αυτή η τεράστια περιοχή, διαλυμένη από μίση και περικυκλωμένη από δυνατούς ανταγωνιστικούς γείτονες φαίνεται να είναι το πεδίο μάχης για πολέμους μεταξύ κρατών και πιθανόν παρατεινόμενες εθνικές και θρησκευτικές διαμάχες.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία έχασε την σημαντική λειτουργία της ως προπύργιο απέναντι στο «κομμουνιστικό» παραπέτασμα. Αλλά, αναδείχθηκε από άλλη σκοπιά, ακριβώς γιατί βρίσκεται δίπλα σε όλες αυτές τις χώρες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μουσουλμανικές. Και το κυριότερο ότι είναι ανάμεσα σε αυτές τις δύο πάρα πολύ σημαντικές περιοχές. Και για τις επόμενες δεκαετίες θα είναι σημαντική περιοχή.

Από τη μια ο Καύκασος με τα νέα κοιτάσματα πετρελαίου και του αερίου, και από την άλλη η Μέση Ανατολή, που είναι μια παραδοσιακή πλουτοπαραγωγική περιοχή για το πετρέλαιο, είναι δύο περιοχές από τις οποίες εξαρτάται ολόκληρη η βιομηχανική αναπτυγμένη Δύση και Ανατολή. Έτσι, η Τουρκία έχει κάποιους ρόλους.

Η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας είναι σημαντική για τους σχεδιασμούς των Η.Π.Α και της διεθνούς κοινότητας. Οι Η.Π.Α. αναθέτουν στην Τουρκία σημαντικό ρόλο γιατί για αυτούς είναι ο μοχλός. Τα συμφέροντα της Αμερικής συμπίπτουν με αυτά της Τουρκίας.

Οι Η.Π.Α. προσπαθούν να εξασφαλίσουν φιλικά καθεστώτα και συμφωνίες από τις χώρες αυτές. Θα έχουμε μια αντίδραση από την Ρωσία με την διείσδυση της Αμερικής στην περιοχή. Είναι ένα περίπλοκο παιχνίδι που έχει πολλές ανακατατάξεις.

Συμπερασματικά, τι ρόλο μπορεί να αναθέσουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία; Μπορεί να αντιδράσει η Ρωσία για τους αγωγούς στην περιοχή; Η Τουρκία έχει άμεση σχέση με τους αγωγούς. Έχει στρατηγική θέση, έχει περάσματα, είναι κρίκος ανάμεσα στην Ρωσία, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και Ευρώπη, είναι μέσα σε κάθε σχεδιασμό. Οι αγωγοί, π.χ., είναι δύσκολο να περάσουνε από το Ιράν ή από το Αφγανιστάν. Οι πιθανότεροι δρόμοι είναι η Τουρκία και η Ρωσία, και η Τουρκία τους χρειάζεται. Η Τουρκία είναι σε κάθε σχεδιασμό στρατηγικό ένα απαραίτητο πέρασμα. Έτσι, οι Η.Π.Α. την θεωρούν ένα στρατηγικό τους σύμμαχο για την περιοχή.

ΤΟΥΡΚΙΑ – ΙΡΑΝ

Η Τουρκία και το Ιράν δεν είναι μόνο γεωστρατηγικοί παίχτες, αλλά επίσης και γεωστρατηγικοί άξονες των οποίων οι εσωτερικές τους καταστάσεις είναι αναγκαίες για την τύχη της περιοχής.

Υπάρχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν. Η διείσδυση της Ρωσίας είναι Νότια προς το Αζερμπαιτζάν και Καζακστάν. Της Τουρκίας ανατολικά διαμέσου Αζερμπαιτζάν, στην Κασπία Θάλασσα, στην κεντρική Ασία. Και στην περίπτωση του Ιράν Βόρεια στο Αζερμπαιτζάν και Βόρεια στο Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν και Τατζικιστάν. Εδώ, φαίνεται ότι τα συμφέροντά τους συγκρούονται.

Βέβαια, ούτε η Τουρκία ούτε το Ιράν έχουν τη δύναμη να αποκλείσουν την Ρωσία από την επιρροή στην περιοχή. Τουρκία και Ιράν βοηθούν τα νέα κράτη, στην Κεντρική περιοχή, να αντισταθούν σε μια επανένωσή τους με την Ρωσία.

Σε αυτή την περιοχή, η Αμερική μοιράζεται ένα κοινό συμφέρον εάν υπάρχει μια σταθερή προ-δυτική Τουρκία, Ιράν και Κίνα. Η καλυτέρευση σχέσεων με το Ιράν θα αυξάνει παγκόσμια πρόσβαση στην περιοχή.

Εάν η Τουρκία μπει στην Ευρωπαϊκή ένωση, ή εάν η Ευρώπη δεν της κλείσει την πόρτα, πιθανώς τα κράτη του Καυκάσου θα κινηθούν προς την Ευρωπαϊκή τροχιά. Αλλά εάν η Ευρώπη αρνηθεί την είσοδο της Τουρκίας, τότε η Γεωργία και η Αρμενία θα υιοθετήσουν την Ρωσική κλίση.

Εάν, όμως, η Τουρκία δεν μπει στην Ευρώπη, τότε θα γίνει μια Ισλαμική χώρα, πιθανώς να προβάλει VETO στην επέκταση του ΝΑΤΟ και να μη ενσωματωθεί η Κεντρική Ασία μέσα στην παγκόσμια κοινότητα. Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ όπως π.χ. τον πετρελαιαγωγό από το Μπακού στο Αζερμπαιτζάν, στην Τουρκική Μεσόγειο. Θα επηρεάσει την διέξοδο πηγών ενεργείας της Κασπίας Θάλασσας. Οι εσωτερικές εντάσεις μέσα στην Τουρκία και στο ΙΡΑΝ κατά πάσα πιθανότητα όχι μόνον θα χειροτερεύσουν, αλλά θα μειώσει τον σταθεροποιητικό ρόλο που μπορεί να παίξουν αυτά τα κράτη μέσα σε αυτή την εκρηκτική περιοχή.

Τέτοιες εξελίξεις θα κάνουν πιο δύσκολη την αφομοίωση των νέων κρατών της Κεντρικής Ασίας μέσα στην διεθνή κοινότητα και έτσι, θα επηρεάσει, επίσης, και τα Αμερικανικά συμφέροντα στον Περσικό κόλπο. Οπωσδήποτε, η Αμερική και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν εδώ μια πρόκληση.

Επιπροσθέτως, τώρα που ο πόλεμος στην Συρία φθάνει προς το τέλος του, και τελειώνει η αποστολή των καλοπληρωμένων μισθοφόρων του ISIS της Τζιχάντ, όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κάνουν κινήσεις για να διαμορφώσουν καταστάσεις για τα διαφορετικά τους συμφέροντα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο τερματισμός της Συριακής κρίσης εμπλέκει πολλούς παράγοντες με διαφορετικά συμφέροντα και ισχύ. Πρώτον, ο Αλ-Άσαντ θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει τον έλεγχο της χώρας του με την υποστήριξη του Ιράν και της Ρωσίας. Δεύτερον, ο στρατηγικός στόχος του Ιράν για εδαφικές φιλοδοξίες και περιφερειακής ηγεμονίας μεταξύ Σιιτικών-Σουνιτικών διαφορών. Επίσης, ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι να αποτρέψουν συσχετισμούς, όπως ο Ιρανο-Ρωσικός συσχετισμός, η μια συμμαχία μεταξύ Ιράν, Συρίας κα Ρωσίας που θα είναι εμπόδιο στα Αμερικανικά συμφέροντα.

Το ισλαμικό κράτους, το χαλιφάτο, θα έχει νέα αποστολή. Θα συνεχίσουν επιθέσεις σε χώρες στη Μέση Ανατολή, και θα κινηθούν παγκοσμίως, ιδιαίτερα στην Ευρώπη αναζωογονώντας “αδρανή δίκτυα”, θα προσλάβουν νέα μέλη με συνέχιση της ιδεολογίας τους. Εκατοντάδες θα μπουν στην Ευρώπη από την Τουρκία.

ΕΥΡΩΠΗ

Για να εμποδιστεί η άνοδος μιας δύναμης στην Κεντρική Ασία εχθρικής προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ, προσπαθούν να διευρύνουν την Ευρώπη για να μεταβληθεί σε γεωπολιτικό προγεφύρωμα της Αμερικής προς την Ασία, που αυτό θα βοηθήσει την Αμερική να έχει πολιτική επιρροή στην περιοχή, μέσω του ΝΑΤΟ.

Η ενοποίηση της Ευρώπης αποτελεί έναν αναγκαίο παράγοντα για την Αμερικανική γεωστρατηγική.

Η Γαλλία και η Γερμανία είναι οι αρχιτέκτονες της Ευρώπης. Αλλά, ο κάθε ένας παίρνει θέση με διαφορετικό σχέδιο και όραμα, αλλά κανένας δεν μπορεί να υπερισχύσει μόνος του.

Αυτό δίνει στις ΗΠΑ μια ευκαιρία να παρέμβει, αλλά τι είδους Ευρώπη προτιμάει η Αμερική; Έναν ίσιο συνέταιρο ή έναν νεότερο σύμμαχο; Δηλαδή, η Ευρώπη να παραμείνει συνδεδεμένη με τις ΗΠΑ και να επεκτείνουν ένα συνεργάσιμο «δημοκρατικό» διεθνές σύστημα το οποίο θα είναι εξαρτημένο από την Αμερικανική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Κοιτάζοντας στο χάρτη της μεγάλης Ασιατικής περιοχής βλέπουμε την βάση της γεωπολιτικής σημαντικότητας του Ευρωπαϊκού προγεφυρώματος για τις ΗΠΑ.
Η Αμερική υποστηρίζει την ένωση της Ευρώπης διότι εάν η Γερμανία πάρει την πρωτοκαθεδρία, τότε η Ευρώπη δεν θα είναι το προγεφύρωμα για την Αμερική.

Επίσης, μια μεγαλύτερη Ευρώπη, ένα μεγαλύτερο ΝΑΤΟ εξυπηρετεί το σκοπό των ΗΠΑ. Η είσοδος μελών από την Κεντρική Ευρώπη, έχει αυξήσει τα Ευρωπαϊκά Κράτη με προ-Αμερικανική τάση, έχει απλώσει το πεδίο της Αμερικανικής επιρροής. Χωρίς ταυτόχρονα να δημιουργηθεί μια Ευρώπη, πολιτικώς, τόσο ενωμένη που θα προκαλέσει την Αμερική σε γεωπολιτικά θέματα. Και αυτό, γιατί εάν η Ευρώπη επιτύχει την πολιτική της ένωση, τότε θα γίνει μια παγκόσμια δύναμη.

Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε στην Ευρώπη σημεία ότι η ορμή της ενοποίησης και της επέκτασης χλομιάζει. Μεγάλη κλίμακα ανεργίας παραμένει σταθερή και παραδοσιακοί Ευρωπαϊκοί εθνικισμοί ίσως να ξαναξυπνήσουν.

Η ανασφάλεια, συνδεδεμένη από τη δημογραφική, εθνικιστική και θρησκευτική πρόκληση θα βοηθήσουν να στηριχτούν τα Ευρωπαϊκά συμφέροντα με μια Αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, η Ευρωπαϊκή εξάρτηση σε αυτή τη συνεχιζόμενη Αμερικανική παρουσία ασφάλειας θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα να την εμποδίσει να κινηθεί σε μια πολιτική και στρατιωτική ενότητα.

Δεν φαίνεται ότι στο κοντινό μέλλον η Ευρώπη θα αποκτήσει πολιτική ενότητα για να έχει και στρατιωτική οντότητα. Οι αιτίες για μια τέτοια πρόγνωση είναι πολλές. Η πρώτη έχει να κάνει με τα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που επηρεάζουν για μια πολιτική ένωση. Η δεύτερη, έχει να κάνει με τα θέματα ασφαλείας. Είναι δύσκολο τώρα να καθορίσουν ποια είναι σήμερα η έκταση της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι που τελειώνει η Ευρώπη, που είναι τα σύνορά της.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΔΙΑΜΟΡΦΟΥΜΕΝΟ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η Ελλάδα, σαν γεωστρατηγικός παίχτης, αλλά επίσης και σαν γεωστρατηγικός άξονας, έχει μεγάλη στρατηγική σημασία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου διότι εκεί εμπλέκονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ και διεθνούς κοινότητας λόγο πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Β/Α Αιγαίου, μεταφορά κοιτασμάτων, εμπορίου, και έλεγχος των στενών και ο φραγμός της Ρωσίας για κάθοδο προς τη μεσόγειο και ασφαλώς η Τουρκία που ζητάει συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Επίσης, το πετρελαϊκό τρίγωνο μεταξύ Κασπίας, Μαύρης Θάλασσας και Α. Μεσογείου.

Το γεωπολιτικό και ενεργειακό μεγάλο παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή, επηρεάζουν, αναπόφευκτα, και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όλοι οι οδοί διέλευσης του πετρελαίου της Κασπίας προς τη Δύση, ο έλεγχος της νοτιανατολικής Μεσογείου, όπου θα καταλήγει ο τουρκικός αγωγός θα περάσουν από το Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο. Και εδώ είναι κομβικά σημεία που κυριαρχούν στο στρατηγικό παιχνίδι. ‘Έτσι, η Ελλάδα βρίσκεται στον δρόμο των πετρελαίων του 21ου αιώνα.

Σε αυτό τον ανταγωνισμό η γεωγραφική τοποθεσία παραμένει το σημείο εκκίνησης για τον ορισμό των εξωτερικών προτεραιοτήτων της Ελλάδος, και το μέγεθος της εθνικής περιοχής επίσης παραμένει ένα από τα κύρια κριτήρια κατάστασης και ισχύος.

Οπωσδήποτε, πρέπει οι πολιτικοί ηγέτες της Πατρίδας να αναγνωρίσουν ότι εκτός από την περιοχή, και το έδαφος πρέπει να υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που είναι ποιο αναγκαίοι που καθορίζουν την διεθνή θέση του κράτους ή τον βαθμό της διεθνής του επιρροής. Ένας παράγων, κλειδί, είναι η οικονομική δύναμη και η μετατροπή της σε τεχνολογική και αμυντική αλλαγή.

Η γεωγραφική περιοχή εξακολουθεί να καθορίζει τις άμεσες προτεραιότητες της Ελλάδας. Και όσο ποιο ισχυρός είναι ο στρατός, η οικονομία και η πολιτική ισχύ, τόσο μεγαλύτερη είναι η ακτίνα επιρροής πέραν των κοντινών γειτόνων και η συμμετοχή στα κύρια γεωπολιτικά συμφέροντα.

Μέχρι πρόσφατα, αναλυτές της γεωπολιτικής έχουν αναρωτηθεί «εάν η εδαφική ισχύ είναι πιο σημαντική από την ισχύ θαλάσσης και ποια συγκεκριμένη περιοχή της Κεντρικής Ασίας είναι κεντρικό σημείο ώστε να εξασκείται ο έλεγχος σε όλη την περιοχή».

Το γεωπολιτικό και ενεργειακό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη άμεσης πρόσβασης σε ανοικτές θάλασσες. Όλες οι πιθανές οδοί διοχέτευσης περνούν από γεωπολιτικά ευαίσθητες περιοχές. Τα πολιτικά παιχνίδια με τους αγωγούς πετρελαίου επηρεάζουν άμεσα και την Ελλάδα.

Τα παιχνίδια των πολυεθνικών, των κοινοπραξιών, διότι η πολιτική αστάθεια της περιοχής, το τεράστιο κόστος της επένδυσης έκαναν τους κολοσσούς να μοιράσουν τον επιχειρηματικό κίνδυνο κάνοντας κοινοπραξίες, αποτελούν μια απειλή για τα ελληνικά συμφέροντα και για το Αιγαίο.

Και γι’ αυτό εμείς, πρέπει να είμαστε έτοιμοι πολιτικά, διπλωματικά για να κινηθούμε θετικά.

Η αλλαγή στο σύγχρονο γεωστρατηγικό περιβάλλον επέφερε και αλλαγές στη στρατηγική σημασία της χώρας μας. Υπάρχουν κύρια σημεία που είναι στρατηγικής σημασίας της Ελλάδας.

Πρώτον, ο εθνικός εναέριος χώρος στην χερσαία και νησιωτική περιοχή της Ελλάδος έχει μεγάλη στρατηγική σημασία. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των υπερεθνικών κέντρων της διεθνούς κοινότητας θέλουν το Αιγαίο να καταστεί ελέγξιμο οικονομικώς και στρατηγικώς. Γι’ αυτό και αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Το στρατηγικό πρίσμα των ΗΠΑ είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει μικρές υποχωρήσεις στην ελληνο-τουρκική διένεξη για να εξυπηρετηθούν οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι των Αμερικανών. Και αυτό γιατί το Αιγαίο είναι η θαλάσσια πύλη της περιοχής.

Όπως αναφέραμε και πριν, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το προγεφύρωμα της Αμερικής και η εμπόδιση για πολιτική ένωση είναι ένα Αμερικανικό σχέδιο. Και η θέση των ΗΠΑ που όχι μόνο δεν θεωρούν τα ελληνικά σύνορα ως σύνορα της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης, αλλά και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει σύνορα.

Δεύτερον, η στρατηγική σημασία του Αιγαίου είναι κοινά παραδεκτή, (α) για την μεταφορά κοιτασμάτων του Μπακού και των οδών των pipe lines προς την Μεσόγειο, (β) τα off-shore πετρελαϊκά κοιτάσματα του Β/Α Αιγαίου, (γ) εμπόδιο για κάθοδο της Ρωσίας προς την Μεσόγειο.

Τρίτον, τα εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας αγκυροβόλια που χρησιμοποιούσε η Πρώην Σοβιετική Ένωση που τα πέντε ευρίσκονται των 6 μιλίων, Λήμνο, Κύθηρα, Αστυπάλαια και τρία γύρω από την Κρήτη.

Γίνεται, επομένως, εύκολα αντιληπτό ότι, η Ελλάδα που ευρίσκεται στο μεταβαλλόμενο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον και της γεωπολιτικής συγκυρίας στην περιοχή έχει την ανάγκη ενός στρατηγικού σχεδιασμού που θα αποτελέσει μηχανισμός κατευθύνσεων σε ό, τι αφορά στη χάραξη των στόχων βραχυπρόθεσμης και μεσοπρόθεσμης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. Η κάθε Κυβέρνηση πρέπει να χειρίζεται το όλο θέμα σε καθαρά εθνικά πλαίσια. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι η αποφασιστικότητα και οι κατάλληλοι χειρισμοί συντελούν στη μεταβολή των συγκυριών.

Αντίθετα, η Τουρκία προσπαθεί να εξασφαλίσει γεωπολιτικά ωφελήματα στο Αιγαίο. Δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλεια του ευρύτερου χώρου, αλλά πως θα προωθήσει τα επεκτατικά της προγράμματα, εκμεταλλευόμενη την όλη κατάσταση. Υπό τις σημερινές συνθήκες είναι σημαντική η στρατηγική σημασία της Ελλάδος, η οποία πρέπει να εξοπλισθεί γιατί βρίσκεται ανάμεσα δυο τεράστιων ισλαμικών κόσμων και αποτελεί ουσιαστικά την δεύτερη αμυντική γραμμή αμύνης μπροστά στην απειλή της Τουρκίας. Και σε αυτά πρέπει να πάρουν αποφάσεις οι Στρατιωτικοί μας, οι Πολιτικοί μας και οι Βουλευτές μας, συνοδευόμενοι από έμπειρους της κατάστασης. Δεν υπάρχουν περιθώρια για χάσιμο χρόνου, επειδή η απειλή είναι πρόδηλη και χρειαζόμαστε όπλα. Αν παραμείνουμε με τα σημερινά δεδομένα απομένει ο χρόνος, για να μας δημιουργήσει η Άγκυρα τετελεσμένα και στο Αιγαίο.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι πανέτοιμη για τις ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή. Στόχος μας είναι να μελετήσουμε και να αναλύσουμε τον διεθνή και περιφερειακό κόσμο όπως τον βλέπουμε από τις αρχές του 21ου αιώνα, και φυσικά κατά την περίοδο της Αμερικανικής δοκιμαζόμενης παγκόσμιας ηγεμονίας. Πρέπει να κάνουμε επιλογές που θα επηρεάσουν τα μέγιστα τα προβλήματα του Αιγαίου και της Κύπρου προς την οριστική τους διευθέτηση, γιατί δεν υπάρχουν πια περιθώρια για την Άγκυρα να συνεχίσει την γνωστή επεκτατική πολιτική σε βάρος μας.

Νικόλαος Λ. Μωραίτης. Ph.D.
Διεθνείς Σχέσεις-Συγκριτική πολιτική-
Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ.
Καλιφόρνια, U.S.A.
Member of International Hellenic Association (USA)

Πηγή Ιnternational Hellenic Association


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Ιουλ 2017


Καθώς συμπληρώθηκαν ήδη 3 χρόνια από την ημέρα που το Ισλαμικό Κράτος πήρε υπό τον έλεγχό του την Μοσούλη, μια νέα έκθεση εκτιμά ότι το 50-80% του χριστιανικού πληθυσμού του Ιράκ και της Συρίας έχουν μεταναστεύσει, από την αρχή του εμφυλίου πολέμου στη Συρία το 2011.

Μετάφραση - Απόδοση: Σωτήρης Δημόπουλος

Η άφιξη του ΙΚ αποτέλεσε μόνον ένα σημείο καμπής μια τάσης που ήδη είχε επιταχυνθεί, καθώς οι Χριστιανοί ένοιωθαν «ολοκληρωτική απώλεια της ελπίδας για ένα ασφαλές μέλλον», σύμφωνα με την έκθεση που εκπόνησαν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις Open Doors, Served και Middle East Concern.

Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι οι Χριστιανοί που έχουν εγκατασταθεί αλλού έχουν «ελάχιστο κίνητρο» για να επιστρέψουν, και αρκετοί απ’ αυτούς στις συνεντεύξεις εκφράζουν την άποψη ότι «η Μέση Ανατολή δεν μπορεί να είναι πλέον πατρίδα για τους Χριστιανούς».

Σε ένα κείμενο πολιτικής ανάλυσης, που δημοσιεύθηκε παράλληλα με την έκθεση, οι τρεις φιλανθρωπικές οργανώσεις κάλεσαν την Ε.Ε. να βοηθήσει στην θέσπιση ενός «μηχανισμού λογοδοσίας», που θα ασχοληθεί με πράξεις θρησκευτικών και εθνικών διώξεων και διακρίσεων στο Ιράκ και στη Συρία.

«Η δημιουργία ενός εθνικού μηχανισμού λογοδοσίας για τις καταγγελίες αυτού του τύπου είναι μια μακροπρόθεσμη λύση, η οποία στοχεύει να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη σε ένα σύστημα που θα εξασφαλίζει όλες τις θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες ότι θα απολαμβάνουν πλήρη ισότητα και προστασία ως πολίτες της χώρας, ενώ επίσης θα αποτρέπει αρνητικούς παράγοντες να προβούν σε ανεπιθύμητες ενέργειες εναντίον αυτών των κοινοτήτων», γράφουν στο κείμενό τους οι φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Καλούν, λοιπόν, την Ε.Ε. να υποστηρίξει τη δημιουργία του μηχανισμού, χρησιμοποιώντας τις επαφές της με τις κυβερνήσεις του Ιράκ και της Συρίας, και να παράσχει την οικονομική και τεχνική υποστήριξη και την επίβλεψη του έργου. Ο μηχανισμός, προσθέτουν οι οργανώσεις, «θα πρέπει να είναι διαφανής και χωρίς αποκλεισμούς, εξασφαλίζοντας ότι όλοι οι βασικοί ενδιαφερόμενοι (κυβέρνηση, ηγέτες των κοινοτήτων, κοινωνία των πολιτών και οι πολίτες) θα εκπροσωπούνται επαρκώς.

Σημαντικά ευρήματα

Η έκθεση, με τον τίτλο «Κατανοώντας τις πρόσφατες μετακινήσεις των Χριστιανών που εγκαταλείπουν τη Συρία και το Ιράκ», αναγνωρίζει τη δυσκολία παρουσίασης οριστικών αριθμών. Εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός των Χριστιανών στο Ιράκ έχει μειωθεί από πολύ πιο πάνω από 300.000 το 2014 σε 200-250.000 σήμερα – αν και κάποιοι από αυτούς έχουν μετακινηθεί αλλού, εντός της χώρας.

Στη Συρία, εν τω μεταξύ, οι οργανώσεις εκτιμούν ότι ο χριστιανικός πληθυσμός από περίπου 2 εκατομμύρια το 2011 σήμερα έχει πέσει κατά το ήμισυ. «Οι παράγοντες που οδηγούν στην φυγή περιλαμβάνουν τη βία των συγκρούσεων, η σχεδόν πλήρης καταστροφή κάποιων ιστορικών χριστιανικών πόλεων, όπως αυτές στην πεδιάδα της Νινευή στο βόρειο Ιράκ, η μετανάστευση άλλων Χριστιανών και η απώλεια της κοινότητας, ο τεράστιος πληθωρισμός, η απώλεια ευκαιριών απασχόλησης και η έλλειψη εκπαιδευτικών ευκαιριών».

Έτσι η άμεση βία, όπως αυτή από κινήματα σαν το ΙΚ στη Συρία και στο Ιράκ, αποτέλεσε απλώς το σημείο καμπής για την μετανάστευση, η τελική απόφαση για την έξοδο, που πίσω της είχε συσσωρεύσει σειρά παραγόντων κατά τα προηγούμενα χρόνια. Ο μεγαλύτερος αριθμός Χριστιανών θεωρείται ότι έχει φύγει από τη Συρία, αλλά μόνον επειδή ο αρχικός πληθυσμός ήταν υψηλότερος, ενώ αναλογικά είναι περισσότεροι οι Χριστιανοί που έφυγαν από το Ιράκ.

Οι Χριστιανοί έχουν μεταναστεύσει μέσω διαφόρων διαδρομών, συμπεριλαμβανομένων των προγραμμάτων μετεγκατάστασης μέσω των εκκλησιών, της επίσημης καταχώρισης προσφύγων αλλά και των «παράνομων διαδρομών» – αν και οι θάνατοι των Χριστιανών που προσπάθησαν να περάσουν την Μεσόγειο Θάλασσα στην Ευρώπη φέρεται να «έχουν αποθαρρύνει κάποιους». Παράλληλα, το υψηλό τίμημα αυτών των διαδρομών είναι απαγορευτικό για πολλούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, ο Λίβανος έχει δεχθεί τους περισσότερους Χριστιανούς, ενώ χιλιάδες άλλοι έχουν εγκατασταθεί στην Ιορδανία και στη Τουρκία, και ένας μικρότερος αριθμός σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Σουηδία και η Γερμανία.

Ωστόσο «οι πρόσφατες πολιτικές αλλαγές, όπως επίσης και οι συνθήκες διαβίωσης, έχουν κάνει την άφιξη ή τη διαμονή σε χώρες όπως η Σουηδία, απίστευτα δύσκολες. Υπάρχουν αναφορές για επιστροφές στην πατρίδα τους, αλλά είναι πολλοί όσοι εκφράζουν την πεποίθηση ότι οι Χριστιανοί έχουν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα επιστροφής.

Παρ’ όλα αυτά, οι οργανώσεις σημειώνουν ότι «πολλοί απ’ όσους παραμένουν στις χώρες τους, θέλουν να παίξουν τον δικό τους ρόλο στην ανοικοδόμηση των θρυμματισμένων κοινωνιών στο Ιράκ και στη Συρία. Επιθυμούν να θεωρούνται ως πολίτες της Συρίας και του Ιράκ, απολαμβάνοντας όλα τα δικαιώματα του πολίτη, όπως την ισονομία και την πλήρη προστασία του δικαιώματος στην ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης, συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας στον καθένα στην ελεύθερη λατρεία, άσκηση, διδασκαλία, επιλογή και αλλαγή της θρησκείας του. Δεν ζητούν ειδικά προνόμια ως θρησκευτική μειονότητα.

Κέντρο για τον Θρησκευτικό πλουραλισμό στη Μέση Ανατολή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Ιουλ 2017


Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε χθες ότι η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ποτέ την δημιουργία ενός κουρδικού κράτους στην Συρία κοντά στα σύνορά της, προειδοποιώντας ότι αν η Άγκυρα απειληθεί δεν θα διστάσει να ασκήσει το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα.

«Δεν θα παραμείνουμε ποτέ σιωπηλοί και απαθείς απέναντι στην στήριξη και τον εξοπλισμό τρομοκρατικών οργανώσεων και στον σχηματισμό τρομοκρατικών νησίδων δίπλα στα σύνορά μας», τόνισε ο Ερντογάν σε ομιλία του στο τέλος των εργασιών της συνόδου κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο.

«Δεν θα διστάσουμε να ασκήσουμε το νόμιμο δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα ενάντια σε σχηματισμούς που απειλούν την ασφάλεια της χώρας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρόεδρος, σημειώνοντας ότι το θέμα της πόλης Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία εγείρει μια «απειλή» για την Τουρκία.

«Για όσο διάστημα αυτή η απειλή συνεχίζει, θα ενεργοποιούμε τους κανόνες εμπλοκής και θα συνεχίζουμε να δίνουμε την πρέπουσα απάντηση σε εκείνους στην Αφρίν», τόνισε.

Σύμφωνα με Σύρους αντάρτες, η Τουρκία έχει αναπτύξει ενισχύσεις στη συριακή πόλη Αζάζ, την τελευταία πόλη πριν από τα σύνορα, και κουρδικές ένοπλες οργανώσεις υποστηρίζουν ότι η Άγκυρα σχεδιάζει να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι οι κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) συνδέεται με το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK), που πολεμά εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων στη νοτιοανατολική Τουρκία, το οποίο η Άγκυρα χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση.

Η απόφαση της Ουάσιγκτον να εξοπλίσει την YPG για την επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκας από το Ισλαμικό Κράτος έχει εξοργίσει την Άγκυρα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Μια ομάδα Σύρων ανταρτών ανέφερε σήμερα ότι τα μέλη της ετοιμάζονται να ενωθούν με τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και να εξαπολύσουν μια νέα, μεγάλη επίθεση εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Συρία, γεγονός που θα δημιουργήσει άλλο ένα μέτωπο στην ήδη περίπλοκη σύρραξη.

Ο στόχος της επιχείρησης αυτής είναι να ανακτηθούν τα αραβικά χωριά εντός του συριακού εδάφους, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, τα οποία κατέλαβαν πέρσι οι Κούρδοι μαχητές, είπαν οι αντάρτες που μίλησαν στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters.

“Υπάρχει μια επερχόμενη, εκτεταμένη κοινή επιχείρηση που σχεδιάζουμε με τον τουρκικό στρατό για να εκδιώξουμε αυτούς τους εξτρεμιστές αυτονομιστές (τις κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού-YPG) από τη γη μας” είπε ο Μουστάφα Σετζάρι, υψηλόβαθμο στέλεχος της αντάρτικης οργάνωσης Λίουα αλ Μουτάσεμ, που υποστηρίζεται από τη Δύση και την Τουρκία.

Η Άγκυρα θεωρεί τις YPG τρομοκρατική οργάνωση, παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν.

Η Τουρκία συγκεντρώνει άρματα, πυροβολικό και στρατιώτες στη συριακή πόλη Αζάζ, την τελευταία πόλη πριν από τα σύνορα, σύμφωνα με τους Σύρους αντάρτες. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία μετά την περσινή επιχείρηση των τουρκικών δυνάμεων στον βορρά της χώρας αυτής.

Ο επικεφαλής των YPG είχε δηλώσει στο πρακτορείο Reuters την Τετάρτη ότι η ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά σε περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας που βρίσκονται υπό κουρδικό έλεγχο θα ισοδυναμούσε με “κήρυξη πολέμου”. Την ίδια ημέρα πάντως ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωνε ότι η χώρα του είναι έτοιμη να προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον των κουρδικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία, μαζί με τις δυνάμεις των ανταρτών, εφόσον χρειαστεί.

Μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση τους δύο συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή: από τη μια τις YPG και από την άλλη την Τουρκία, η οποία είναι και μέλος του ΝΑΤΟ. Σε μια τέτοια περίπτωση ενδέχεται να εκτροχιαστούν οι επιχειρήσεις που διεξάγονται, με την υποστήριξη της Ουάσινγκτον, για την ανακατάληψη της Ράκας. Οι Κούρδοι μαχητές αποτελούν την αιχμή του δόρατος στην επιχείρηση αυτή.

Δύο διοικητές των ανταρτών είπαν ότι οι τουρκικές δυνάμεις σταθμεύουν σε πολλά σημεία στα περίχωρα της Αζάζ αλλά και προς τα νοτιοδυτικά, στην πόλη Μάραε, με τις δυνάμεις των YPG δυτικότερα. Βασικός στόχος της επιχείρησης είναι η ανακατάληψη του Τελ Ριφάατ, μιας πόλης στα νοτιοδυτικά της Αζάζ την οποία κατέλαβαν οι YPG τον Φεβρουάριο του 2016, εκδιώκοντας από εκεί τους αντάρτες.

Το Τελ Ριφάατ και οι γύρω περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της αεροπορικής βάσης Μενίγ έπεσαν στις YPG την ώρα που οι Σύροι αντάρτες προσπαθούσαν να αποκρούσουν την επίθεση των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας που στηρίζονταν από τη Ρωσία και το Ιράν. Η μάχη αυτή ήταν το πρελούδιο για την ήττα τους στο ανατολικό Χαλέπι — τη μεγαλύτερη αποτυχία τους μέχρι σήμερα στον πόλεμο.

Λόγω των μαχών, τουλάχιστον 150.000 κάτοικοι των χωριών αυτών έφυγαν αναζητώντας καταφύγιο στην Αζάζ. Σήμερα οι περισσότεροι φιλοξενούνται σε τουλάχιστον πέντε προσφυγικούς καταυλισμούς στα τουρκικά σύνορα και η επιστροφή τους στις εστίες τους είναι μια από τις βασικές προτεραιότητες για τους αντάρτες.

Ο Σετζάρι είπε ότι οι δυνάμεις των ανταρτών είχαν συνομιλίες με εκπροσώπους των YPG, παρουσία Αμερικανών στρατιωτικών διοικητών, ώστε να αποφευχθεί μια σύγκρουση για τα χωριά αυτά, όμως οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν. “Έχουμε εξαντλήσει όλες τις ειρηνικές λύσεις και αναζητούσαμε μια ειρηνική έκβαση. Εκείνοι (οι YPG) δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από τη στρατιωτική”, υποστήριξε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου