Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2017


Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε σήμερα ότι διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες κάποιες ευρωπαϊκές χώρες εξετάζουν το ενδεχόμενο να σαμποτάρουν τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τη Συρία επειδή αισθάνονται παραγκωνισμένες.

Ο Λαβρόφ υπογράμμισε ότι ελπίζει πως οι ευρωπαϊκές χώρες δεν θα αποπειραθούν να καταστρέψουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, που θα πραγματοποιηθούν στις 23 Ιανουάριου στην Αστάνα.

Παράλληλα ο Ρώσος υπουργός εκτίμησε ότι ο πόλεμος στη Συρία και σε άλλες χώρες της περιφέρειας μπορεί να τερματιστεί πρωτίστως με τη βία.

«Ο πόλεμος μπορεί να τερματιστεί και τα δικαιώματα των χριστιανών, των μουσουλμάνων και των άλλων ανθρώπου που έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή στη Συρία, σε άλλες περιφερειακές χώρες, μπορεί να διασφαλιστεί πρωτίστως μέσω της χρήσης βίας. Διότι είναι απαραίτητο να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία και να καταπολεμηθεί εντελώς. Αυτό κάνουμε. Βοηθάμε τον συριακό στρατό και τις πολιτοφυλακές, που μαζί (…) πολεμούν κατά της τρομοκρατίας», εξήγησε ο Λαβρόφ.

Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας τόνισε ότι προτού η Μόσχα επέμβει στον συριακό πόλεμο υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, η Δαμασκός κινδύνευε να πέσει σε δύο με τρεις εβδομάδες.

Εκρηκτική συνέντευξη του ρώσου υπουργού Εξωτερικών

Κάθε απάντηση ήταν και μία «βόμβα», από τις προσπάθειες στρατολόγησης Ρώσων διπλωματών από Αμερικανούς πράκτορες και την πρόθεση να συμπεριλάβουν τα υπό ανάπτυξη υπέρ-υπερηχητικά όπλα που βρίσκονται στην επικαιρότητα και διακινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα τις παγκόσμιες ισορροπίες, έως τα σχόλια για τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών λόγω των τελευταίων επεισοδίων και την ανάπτυξη των αμερικανικών στρατευμάτων, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ στη Βαλτική, στα σύνορα με τη Ρωσία…

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών έδωσε πριν λίγη ώρα την ετήσια συνέντευξή του στην οποία απάντησε επί παντός του επιστητού, αναλόγως των ερωτήσεων που του έθεταν οι συμμετέχοντες δημοσιογράφοι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τέτοιες συνεντεύξεις αποτελούν πρώτης τάξεως ευκαιρία για να περάσουν θέσεις τις ρωσικής διπλωματίας αλλά και μηνύματα προς κάθε πλευρά, οπότε αρκετές ερωτήσεις, Ρώσων προφανώς δημοσιογράφων, θα ήταν «στημένες» με στόχο να βγει η κατάλληλη είδηση. Όπως άλλωστε θα έκανε κάθε υπουργείο Εξωτερικών που σέβεται τον εαυτό του…

Ας τα άρουμε όμως με τη σειρά. Ο Λαβρόφ εμφανίστηκε απόλυτα θετικός στην προοπτική έναρξης διαλόγου για τα πυρηνικά ανάμεσα στις ΗΠΑ και στη Ρωσία, εκμεταλλευόμενος τη δήλωση σε συνέντευξη του νέου Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ότι εάν η Μόσχα δεχθεί την υπογραφή τέτοιας συμφωνίας, τότε μέρος τουλάχιστον των κυρώσεων θα μπορούσαν να αρθούν. Κατά συνέπεια, η ρωσική πλευρά έστειλε το κατάλληλο μήνυμα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εν όψει της ανάληψης καθηκόντων την ερχόμενη Παρασκευή…

Το ενδιαφέρον είναι η συμπερίληψη και των υπέρ-υπερηχητικών όπλων (hypersonic) στην προτεινόμενη από τη Μόσχα ατζέντα, κάτι το οποίο έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον, αφού είναι λογικό όλες οι πλευρές μπορούν να φοβούνται ένα οπλικό σύστημα το οποίο θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την υφήλιο. Οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχει προχωρήσει πολύ μια πλευρά ώστε να μην επιθυμεί συνδιαλλαγή, είναι εξ αντικειμένου ένα ενδιαφέρον θέμα προς συζήτηση.

Σε κάθε περίπτωση, η ανησυχία ότι κάποιος θα μπορούσε να μείνει πίσω στην ανάπτυξη των όπλων με αποτέλεσμα να ανοίξει ένα επικίνδυνο «παράθυρο τρωτότητας» (window of vulnerability), θυμίζει έντονα τη συζήτηση στα πρώτα βήματα της ανάπτυξης της βιβλιογραφίας της πυρηνικής αποτροπής, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Ρώσος υπουργός Εξωτερικών όμως προκάλεσε αίσθηση με την απάντησή του σε σχετική ερώτηση για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις, λέγοντας ότι το ρωσικό διπλωματικό σώμα έχει καταστεί στόχος των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών που επιχειρούν να στρατολογήσουν διπλωμάτες.

Αυτό δεν είναι καινούργιο, αλλά η επισήμανση ότι ο περασμένος Απρίλιος αποτέλεσε ορόσημο στις προσπάθειες στρατολόγησης Ρώσων διπλωματών και μάλιστα με την προσφορά μεγάλων χρηματικών ποσών, πάντα σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του έμπειρου Ρώσου υπουργού Εξωτερικών.

«Δεν έχουμε δημοσιοποιήσει τα πλήρη στατιστικά στοιχεία για το θέμα αυτό. Όμως πρόσφατα, τα τελευταία χρόνια και κυρίως στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, ο αριθμός αυτών των μη φιλικών ενεργειών εναντίον των διπλωματών μας έχει αυξηθεί», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου του, σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Την ίδια στιγμή, ο Λαβρόφ δεν έκρυψε την ενόχλησή του για το ότι διπλωμάτες της αμερικανικής πρεσβείας στη Μόσχα, μη τηρώντας «τα διπλωματικά προσχήματα», συμμετέχουν σε διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις σε όλη τη ρωσική επικράτεια.

Στο θέμα των κυβερνοεπιθέσεων στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ, Ο Σεργκέι Λαβρόφ αποκάλεσε τις κατηγορίες «κατασκευασμένες» και ζήτησε να αποδειχθούν, διαφορετικά θα συνεχίσουν να δηλητηριάζουν τις σχέσεις της Μόσχας με τη Δύση.

Επεκτείνοντας τον συλλογισμό του για να συμπεριλάβει την κοινότητα πληροφοριών τουλάχιστον των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ο Ρώσος ΥΠΕΞ εξαπέλυσε επίθεση για συκοφαντικούς ισχυρισμούς που αφορούν υποτιθέμενες σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τους Ρώσους, ζητώντας απόλυση των υπευθύνων για τις σχετικές εκθέσεις!

Στο ίδιο μήκος κύματος, αποκάλεσε «τσαρλατάνο» τον Κρίστοφερ Στιλ, πρώην πράκτορα της βρετανικής κατασκοπείας MI6, ο οποίος φέρεται να είναι ο συντάκτης της επίμαχης έκθεσης που συμπεριλαμβάνει φερόμενες ως «περιπέτειες» του Ντόναλντ Τραμπ στη νυχτερινή Μόσχα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Βασίλη Κοψαχείλη

Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση μεταξύ των αναλυτών, ότι τα σύνορα του Ιράκ και της Συρίας στη μετα-πολεμική Μεσοποταμία θα μεταβληθούν. Πολύ πρόσφατα, στην περιοχή του Βορείου Ιράκ λαμβάνουν χώρα καθοριστικές εξελίξεις για τη διαμόρφωση του τελικού χάρτη του μελλοντικού Ιράκ. Οι εξελίξεις αυτές ακολουθούν έναν άξονα που εκκινεί από την περιοχή Sinjar στα δυτικά του Βορείου Ιράκ, περνούν μέσα από τη Μοσούλη και καταλήγουν στη Sulaimaniyah στα νοτιοανατολικά της περιοχής.

Περιοχή Sinjar: PKK εναντίον KDP και στη μέση οι Yazidis


Από τα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Sinjar αποτελεί διαφυλονικούμενη περιοχή μεταξύ του Ιράκ και της Συρίας. Με τη χάραξη τότε των συνόρων, η περιοχή πέρασε υπό τον έλεγχο του Ιράκ και η διάμαχη έληξε. Δεν έληξαν όμως τα προβλήματα για τους κατοίκους της, οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι της φυλής των Yazidis, που το καλοκαίρι του 2014 βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημοσιότητας από την εθνοκάθαρση που υπέστησαν από τους τζιχαντιστές του ISIS.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η περιοχή παίζει στρατηγικό ρόλο για τα συμφέροντα του ΡΚΚ (του παράνομου Κουρδικού Εργατικού Κόμματος που έχει έντονη παρουσία στην Τουρκία, στη Βόρεια Συρία και στο Βορειοδυτικό Ιράκ) και γι’ αυτό είναι έντονη η παρουσία του και τα συμφέροντά του στην Sinjar.

Τον έλεγχο της ίδιας περιοχής φιλοδοξεί να αποκτήσει και το KDP (το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα που ελέγχει την κυβέρνηση στην Αυτόνομη Κουρδική Περιοχή του Βορείου Ιράκ) και το οποίο διατηρεί στενούς πολιτικούς και γεω-οικονομικούς δεσμούς με την Άγκυρα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την στρατιωτική και πολιτική στήριξη της Άγκυρας προς τους μαχητές και την ηγεσία των Κούρδων Peshmerga, καθώς και το γεγονός ότι οι εξαγωγές πετρελαίου από την περιοχή των Κούρδων του Βορείου Ιράκ και κατά παράβαση των συμφωνηθέντων με την Βαγδάτη, γίνεται μέσω αγωγού που έχει κατασκευαστεί από το 2013 και που συνδέει τις πετρελαιοπηγές του Βορείου Ιράκ με το λιμάνι Ceyhan της Τουρκίας.

Ο καθένας για τους δικούς του λόγους, Ιράν, Τουρκία, Κούρδοι του Βορείου Ιράκ και Βαγδάτη θέλουν την εκδίωξη του ΡΚΚ από την Sinjar και από τα όρη του Qandil στα βορειοανατολικά της χώρας. Οπότε μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί η σύγκρουση σε αυτό το πεδίο, η οποία δεν αναμένεται να έχει κάποιο αποτέλεσμα πριν το φετινό καλοκαίρι.

Η μάχη της Μοσούλης


Το επόμενο πεδίο συγκρούσεων είναι η Μοσούλη. Ο συνασπισμός των κυβερνητικών δυνάμεων του Ιράκ πολεμά εναντίον του ISIS και μετά από περίπου δυο μήνες μαχών έχουν καταφέρει να ελέγχουν τη μισή πόλη στα ανατολικά με φυσικό σύνορο των αντιμαχόμενων τα νερά του ποταμού Τίγρη που διέρχονται από την πόλη. Η αντίσταση του ISIS είναι σκληρή και η κατάσταση δείχνει πως έχουν εξασφαλίσει ικανή επιμελητεία για τη συνέχιση των επιχειρήσεων. Προφανώς θύλακες στο νότο και στην σκληρή σουνιτική επαρχία Anbar υποστηρίζουν συνεχώς τον ISIS με πυρομαχικά, τρόφιμα και καύσιμα. Γι’ αυτό και τμήματα του Ιρακινού στρατού σπεύδουν στην επαρχία Anbar προκειμένου να κάνουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις αποκόβοντας τις δυνάμεις του ISIS στη Μοσούλη από τα κέντρα ανεφοδιασμού του στην Anbar.

Ο έλεγχος της Μοσούλης από τις κυβερνητικές δυνάμεις θα πρέπει σε βάθος 2-3 μηνών να θεωρείται δεδομένος, διότι ο ποταμός Τίγρης που διέρχεται από την Μοσούλη και περνά και μέσα από την πρωτεύουσα Βαγδάτη πρέπει πάση θυσία να βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Βαγδάτης. Αντίθετα, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως η μεγάλη επαρχία Anbar τελικά θα ελεγχθεί από τις κυβερνητικές δυνάμεις και πιθανότατα η εκδίωξη του ISIS από το βορρά να πυκνώσει τις τάξεις των σκληρών σουνιτών στα νοτιοδυτικά της Anbar.

Η «Αχίλλειος Πτέρνα» της Sulaimaniyah


Η ευρύτερη περιοχή της Sulaimaniyah αποτελεί τμήμα της Αυτόνομης Περιοχής του Βορείου Ιράκ και είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, αντίθετα διαθέτει μικρά κοιτάσματα φυσικού αερίου για το οποίο υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον από τις μεγάλες εταιρείες του πετρελαίου. Οι χαμηλές τιμές των υδρογονανθράκων τα δυο τελευταία χρόνια έχουν προκαλέσει οικονομική κρίση στους Κούρδους του Βορείου Ιράκ με την τοπική κυβέρνηση να μην μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των πετρελαϊκών εταιρειών. Επίσης οι πετρελαϊκές εταιρείες χρειάζεται να κάνουν επενδύσεις σε μια περιοχή η οποία όμως έχει έντονη Ιρανική επιρροή και εξαρτήσεις, ιδιαίτερα αν δούμε το όλο ζήτημα υπό το πρίσμα της αντιπαλότητας μεταξύ Erbil – Βαγδάτης.

Πρόσφατα η ExxonMobil, της οποίας ο πρώην πρόεδρος αναλαμβάνει χρέη υπουργού εξωτερικών στη νέα κυβέρνηση Trump, αποσύρθηκε από διάφορες επενδύσεις που είχε στην περιοχή, πράγμα που σηκώνει πολλαπλές ερμηνείες. Μπορεί να είναι καθαρά επενδυτικά και οικονομικά τα κίνητρα της απόφασης απόσυρσής τους από το Βόρειο Ιράκ ή ακόμη μπορεί να υποκρύπτουν και πολιτικά/γεωπολιτικά ζητήματα που σχετίζονται με τις σχέσεις του τριγώνου Erbil – Βαγδάτη – Τεχεράνη.

Αν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες αποσύρουν το ενδιαφέρον τους από την περιοχή του Βόρειου Ιράκ τότε αποδυναμώνεται τάχιστα η παρούσα κυβέρνηση στο Erbil. Επειδή κανείς ωστόσο στη Δύση δεν θέλει να δει αύξηση της Ιρανικής επιρροής στο Erbil και στη Βαγδάτη, πιθανότατα μια αλλαγή πολιτικής φρουράς στο Erbil θα συνοδευτεί και από εδαφικές παραχωρήσεις για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου πλέον Βορείου Ιράκ (κράτος της Μοσούλης;) ακρωτηριάζοντας το Ιράκ.

Το 2017 πιθανότατα θα είναι η χρονιά των τελευταίων εξελίξεων επί του πεδίου για τη Μεσοποταμία. Από εκεί και πέρα, το λόγο θα τον έχει η διπλωματία...

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός αναλυτής
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


9 Ιαν 2017


Tου Zvi Magen

Καθώς ο νέος πρόεδρος Trump ετοιμάζεται να μπει στο Λευκό Οίκο, υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις πιθανών αλλαγών στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Ρωσία. Η νίκη του Trump έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τη Μόσχα και με πολλή αισιοδοξία, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των δηλώσεών του στη διάρκεια της εκστρατείας, για την προθυμία του να συνεργαστεί με τη Ρωσία. Με την Ρωσία να υπόκειται σε δυτικές πιέσεις, υπήρχε η πεποίθηση ότι άλλη μία Δημοκρατική κυβέρνηση στις ΗΠΑ θα αύξανε αυτή την πίεση. Φαίνεται ωστόσο, οτι ο Trump θέλει να περιορίσει την αντιπαράθεση με την Ρωσία και ίσως είναι πρόθυμος να κάνει συμβιβασμούς με την Μόσχα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα περιλαμβάνει υπερβολικές παραχωρήσεις. Από την πλευρά της η Ρωσία περιμένει την άφιξη του νέου προέδρου στο Λευκό Οίκο εν τω μέσω ολοένα και περισσότερων κατηγοριών για ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ.

Στις ΗΠΑ, όπως και στο διεθνές σύστημα γενικότερα, επικρατεί αβεβαιότητα αναφορικά με τις πιθανές εξωτερικές πολιτικές του Trump, συμπεριλαμβανομένης και αυτής έναντι της Ρωσίας. Είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι αυτό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία μεταξύ εκείνων που τάσσονται υπέρ της αντιμετώπισης της ρωσικής πρόκλησης και επιλέγουν την συνέχιση της πίεσης στη Ρωσία. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η απερχόμενη κυβέρνηση Obama και οι υποστηρικτές της, πολλά μέλη του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένων και Ρεπουμπλικάνων, και ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται πως ορισμένες από τις ενέργειες της απερχόμενης κυβέρνησης, στόχο είχαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που θα δυσχέραιναν το έργο του trump να αλλάξει την τωρινή πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας θα επηρεάσει τη Μέση Ανατολή και όλες τις διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη εκεί, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής συμμετοχής στη Συρία. Οι ισλαμικές ομάδες επιδιώκουν να αυξήσουν τη δύναμή τους και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις κυβερνήσεις που είναι εξασθενημένες από τις εξεγέρσεις που πλήττουν την περιοχή. Οι εξεγέρσεις έχουν επίσης ενθαρρύνει την παρέμβαση τόσο απο περιφερειακές όσο και από διεθνείς δυνάμεις που στόχο έχουν να επηρεάσουν τις τάσεις και την ισορροπία των δυνάμεων. Όλες αυτές οι δυνάμεις θέλουν να υπαγορεύσουν τη μελλοντική περιφερειακή διάταξη και να ενισχύσουν την σχετική τους δύναμη σε αυτό το πλαίσιο. Μία από τις δυνάμεις που παίζουν βασικό ρόλο στον αγώνα για την εξουσία είναι η Ρωσία, στόχος της οποίας είναι να ενισχύσει το κύρος της στη Μέση Ανατολή.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει στις σχέσεις της με την Δύση, η οποία αντιλαμβάνεται τις ενέργειες της Ρωσίας στην περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, ως επιθετικότητα που στόχο έχει να παγιώσει την επιρροή της Μόσχας στην περιοχή. Έχουν απαντήσει στις ενέργειες της Ρωσίας ασκώντας πολιτικές πιέσεις και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις που απειλούν τη σταθερότητα της Ρωσίας. Εκτός από το να παγιώσει τη θέση της ως ένας ισχυρός παίκτης στο διεθνές θέατρο, η παρέμβαση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, είναι επίσης σχεδιασμένη για να βοηθήσει στο να σπάσει ο κύκλος των πιέσεων προς τη Ρωσία, και να δημιουργήσει μόχλευση και διαπραγματευτική ισχύ εναντίον της Δύσης.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή έχει επιδεινώσει τις ρωσό-αμερικανικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους, που θεωρούν ότι οι ρωσικές φιλοδοξίες είναι εχθρικές προς τα ρωσικά συμφέροντα, μέχρι τώρα αντιδρούν στις ρωσικές ενέργειες στην περιοχή. Έχουν αποφύγει να συνεργαστούν με τη Ρωσία, ενώ αυξάνουν την πίεση μέσω παρατεταμένων οικονομικών κυρώσεων. Η ρωσική συμμετοχή στη Μέση Ανατολή, η οποία περιλαμβάνει την αναβάθμιση των σχέσεων με χώρες της περιοχής, έχει παρόλα αυτά δημιουργήσει μια νέα στρατηγική θέση στην οποία η Ρωσία ασκεί αυξημένη επιρροή.

Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια πολιτικής για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση:

Συνέχιση της πολιτικής της κυβέρνησης Obama δηλαδή, τη συνέχιση, ακόμη και την όξυνση της έντασης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον στο θέατρο της Μέσης Ανατολής
Κάποιες αλλαγές στην πολιτική της νέας κυβέρνησης προς τη Ρωσία, ενώ παράλληλα προχωρά προσεκτικά προς αμοιβαίες παραχωρήσεις. Είναι πιθανό αυτό να καθησυχάσει την ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και επίσης να οδηγήσει σε συνεργασία μεταξύ των δύο δυνάμεων, στη Μέση Ανατολή.
Πλήρη αμερικανό-ρωσική συνεργασία σε διεθνές επίπεδο, η οποία θα έχει εκτεταμένες συνέπειες για τον σχεδιασμό της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολής.

Από αυτές τις δυνατότητες, φαίνεται ότι η δεύτερη -συγκεκριμένες κατανοήσεις και συμβιβασμοί- είναι η πιο πιθανή, καθώς αυτό προσεγγίζει καλύτερα τις δηλωμένες προθέσεις του Trump. Επιπλέον, η Ρωσία θα προτιμήσει πιθανώς συμβιβασμό με την Δύση, όσο διατηρούνται τα στρατηγικά της συμφέροντα. Είναι επομένως πιθανό αυτά τα μέτρα να ληφθούν στις αρχές της θητείας τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ, για να μειωθεί η ένταση μεταξύ τους, συμπεριλαμβανομένων και αμοιβαίων παραχωρήσεων. Εάν συμβεί αυτό, αυτή η τάση θα αφήσει το σημάδι της στη Μέση Ανατολή.

Το σχετικό ερώτημα αφορά την σχέση της Ρωσίας με το Ισραήλ, η οποία είναι θετική. Η Ρωσία θεωρεί το Ισραήλ εταίρο και γνωρίζει τις αποτρεπτικές δυνατότητες του Ισραήλ. Το τελευταίο έτος υπήρξαν τέσσερις επισκέψεις υψηλού επιπέδου του Ισραήλ στη Ρωσία από τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον πρόεδρο Reuven Rivlin, και ο Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev επισκέφθηκε το Ισραήλ. Η ρωσική παρέμβαση στην περιοχή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια πιθανότητα, αν και μικρή, η Ρωσία να προσπαθήσει να προάγει τη συνεννόηση μεταξύ Ισραήλ και των περιφερειακών παραγόντων που είναι κοντά στη Μόσχα.

Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις μεταξύ του Ισράηλ και της Ρωσίας επηρεάζονται και από τις περιφερειακές εξελίξεις και από την ένταση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων. Η ρωσική παρουσία στη Συρία στο πλαίσιο ενός συνασπισμού των κυριότερων εχθρών του Ισράηλ -Ιράν, καθεστώς Assad, Χεζμπολαχ και οι υποστηρικτές τους- έχει θέσει το Ισραήλ αντιμέτωπο με νέους περιορισμούς. Η Ρωσία θέλει να αποφύγει να πλήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και ασφαλώς να συνεχίσει να συγκρατεί κάθε πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ισραήλ. Από την πλευρά του το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει την ελευθερία δράσης του στο θέατρο της Συρίας, δεδομένων των απειλών στην ασφάλεια που προκύπτουν εκεί. Για αυτούς τους λόγους, τόσο το Ισραήλ όσο και η Ρωσία θα πρέπει να επινοήσουν μια κατάλληλη απάντηση για μια τέτοια πιθανότητα. Ο μηχανισμός συντονισμού της ασφάλειας που σχηματίστηκε από τη Μόσχα και την Ιερουσαλήμ για να αποτρέψει τις τριβές μεταξύ τους, έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αξιόπιστος και αποτελεσματικός.

Την ίδια στιγμή, η Ιερουσαλήμ δεν μπορεί πάντα να θεωρεί ότι η Μόσχα θα λάβει υπόψη της τα συμφέροντα του Ισραήλ, εάν αυτά ανταγωνίζονται τα συμφέροντα της Ρωσίας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει η ρωσική συμμαχία που επιχειρεί στη Συρία, και θεωρεί την εμπλοκή του Ιράν στη συριακή περιοχή και την στρατιωτική ενίσχυση της Χεζμπολαχ, ως σημαντικά απειλητικούς παράγοντες. Από την πλευρά της η Ρωσία απορρίπτει την ενδεχόμενη ιρανική απειλή προς το Ισραήλ, και η συνεχιζόμενη υποστήριξη για το Ιράν και την Χεζμπολάχ έχει τη δυναμική για μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ της Ρωσίας και του Ισράηλ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται ότι η αμοιβαία εξέταση των συμφερόντων καθενός εκ των Ρωσίας και Ισραήλ αναφορικά με τη Συρία, θα συνεχιστεί. Η Ρωσία αναμένεται να διατηρήσει τον επιχειρησιακό της συντονισμό με το Ισραήλ και μπορεί επίσης να έλθει σε συνεννόηση με το Ισραήλ γα την σταθεροποίηση στο θέατρό της. Η ρωσική παρουσία στην περιοχή ωστόσο, απαιτεί από το Ισραήλ να εποπτεύει τις ρωσικές ενέργειες άγρυπνα, καθώς και τις εξελίξεις που περιλαμβάνουν τις σχέσεις της Ρωσίας με περιφερειακές οντότητες και διεθνούς παίκτες.

INSS
Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε επισήμως ότι η Ρωσία αποσύρει δυνάμεις από την Συρία, καθώς και το μοναδικό της αεροπλανοφόρο, μετά την απελευθέρωση του Χαλεπίου και των συντριπτικών κτυπημάτων κατά των τζιχαντιστών.

Φαίνεται, πως τηρείται η συμφωνία με Τουρκία και Ιράν, που οδήγησε προ καιρού την Ρωσία να αποφύγει επιχειρήσεις στις κουρδικές περιοχές εναντίον τζιχαντιστών, εκεί που τώρα επιχειρούν ΗΠΑ και Κούρδοι με την βοήθεια αραβικών φυλών. Το μέλλον των Κούρδων της Συρίας είναι άδηλον, ως προς το αν τους επιτραπεί να συνενώσουν τις δύο περιοχές τους, και τούτο διότι τόσο η Τουρκία, όσο και το Ιράν (παρά τις τεράστιες διαφορές μεταξύ τους) αντιμετωπίζουν σοβαρό κουρδικό ζήτημα.

Όταν ενεπλάκη η Ρωσία στις συγκρούσεις της Συρίας, κοινή ήταν η πεποίθηση πως θα υποστεί οικονομικό πλήγμα, δεδομένων των κυρώσεων εναντίον της από ΗΠΑ και ΕΕ. Παρά ταύτα, η εμπλοκή της Ρωσίας τής έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα εξελιγμένα όπλα της και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στις παγκόσμιες αγορές. Φαίνεται όμως πως, τόσο η δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται, όσο και η αποφυγή δημιουργίας τριβών με τις άλλες εμπλεκόμενες χώρες, και με δεδομένο ότι ο συριακός στρατός ανέκτησε τις δυνάμεις του, η Ρωσία περιορίζει την παρουσία της την κατάλληλη στιγμή.

Τα κίνητρα της Ρωσίας να βρεθεί στη Μ. Ανατολή είναι πολλά. Σε ένα παλαιό του άρθρο ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «Russia in Global Affairs» και επισκέπτης καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομία, έγραψε ότι τα κίνητρα ήταν πολυεπίπεδα, με την απειλή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της τρομοκρατίας, φυσικά, να είναι το βασικό.

Έγραψε:
«Η Μόσχα έχει "καταπατήσει" ένα δικαίωμα, το οποίο, μονοπωλιακά εδώ και 25 χρόνια (από την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991), κατέχουν στην περιοχή οι ΗΠΑ: Αυτό της χρήσης στρατιωτικής ισχύος. Δηλαδή, της δράσης τους ως "παγκόσμιου χωροφύλακα".
Η Ρωσία, εισέβαλε σε ένα πεδίο, στο οποίο αποφασίζονται θέματα ιεραρχίας στην κορυφή του παγκόσμιου γεωπολιτικού Ολύμπου. Ο "μονοπολικός κόσμος" θεωρούσε ότι πόλεμοι δήθεν "στο όνομα της ειρήνης", έχουν μόνο Ηνωμένες Πολιτείες με τους συμμάχους τους.
Η Μόσχα, λοιπόν, ξεκινώντας τη στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων και τις προοπτικές για τη διευθέτηση μιας σημαντικής διεθνούς σύγκρουσης, χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος. Αυτό είναι προνόμιο της ανώτερης "στρατιωτικο-πολιτικής κατηγορίας", η οποία είναι σε θέση να υπαγορεύει την ατζέντα της ημέρας».
Αν αφαιρέσουμε την φράση «χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος», που μάλλον παρεισέφρησε αστόχως, εκείνο που λέει ο Λουκιάνοφ είναι στην ουσία πως η Ρωσία αποφάσισε να "δείξει το ανάστημά της", μεταφέροντας και το κέντρο ενδιαφέροντος από την Ουκρανία και Κριμαία, σε άλλο "γήπεδο".

Η Ρωσία δεν έχει ούτε τη βούληση, ούτε τους πόρους για να διεξάγει μια μεγάλη εκστρατεία στη Συρία. Και η Μόσχα χρειάζεται μια πολιτική λύση, όσο τη χρειάζονται και οι άλλοι. Τώρα, είναι αλήθεια, ότι η οποιαδήποτε διευθέτηση θα πρέπει να συμπεριλάβει στο σκεπτικό της και τη σημαντική στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην Συρία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Κρεμλίνο θα εγκαταλείψει γρήγορα τη στρατιωτική υποδομή που δημιούργησε εκεί, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ δεν έφυγαν εντελώς από το Αφγανιστάν μετά το τέλος της στρατιωτικής τους αποστολής στη χώρα.

Οι ταχύτατες εξελίξεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες, οδηγούν όμως στην εξαγωγή ενός απογοητευτικού συμπεράσματος. Ότι η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη Συρία. Αφορά το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, και η διευθέτηση του Συριακού είναι αδύνατη χωρίς την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής. Και αυτό το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος και με πολλαπλώς υψηλότερους κινδύνους. Η σημερινή Ρωσία, ωστόσο, φαίνεται ότι δεν πτοείται προ των κινδύνων.
Η δε μέλλουσα να συμβεί επαναπροσέγγιση των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ, είναι προφανές ότι θα συντελέσει σε ανακατατάξεις, χωρίς να κάνει τον κόπο καμία χώρα και από τις άλλες εμπλεκόμενες να ρωτήσουν και τους λαούς, για το μέλλον των οποίων αποφασίζουν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Tου Κωνσταντίνου Φίλη

Στα τέλη του 2015, το αυτοαποκαλούμενο «Ισλαμικό Χαλιφάτο» ξεκίνησε τις τρομοκρατικές ενέργειες σε ευρωπαϊκό έδαφος, απόρροια της εδαφικής του υποχώρησης σε Συρία και Ιράκ και με στόχο τα όποια πλήγματα αφενός να κλονίσουν το αίσθημα ασφάλειας πολιτών κρατών που το έπλητταν στρατιωτικά ή βοηθούσαν όσους τον πολεμούν στο πεδίο των μαχών, αφετέρου να στείλει μήνυμα ισχύος, διατηρώντας ζωντανό τον μύθο του και κατ επέκταση υψηλό το φρόνημα των υποστηρικτών του. Ο Columb Strack, αναλυτής της IHS, εκτιμά πως «καθώς το Ισλαμικό Χαλιφάτο συρρικνώνεται γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το σχέδιο που είχε για διακυβέρνηση αποτυγχάνει και η οργάνωση αναθεωρεί την στάση της. Ως αποτέλεσμα αυτού, δυστυχώς, αναμένουμε αύξηση στις μαζικές επιθέσεις και σαμποτάζ σε οικονομικές δομές στην Συρία, στο Ιράκ και αλλού συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης».

Αξίζει, λοιπόν, σε αυτό το σημείο να επισημανθεί ο μη συριακός χαρακτήρας της εν λόγω τρομοκρατικής οργάνωσης με στόχο τη διεύρυνση της ακτίνας επιρροής της και τη συνολική επικράτηση απώτερος στόχος που χρησιμοποιείται ως πηγή έμπνευσης και κίνητρο προσέλκυσης νέων μαχητών ανά τον κόσμο. Διαθέτει στους κόλπους της πολλούς ξένους μαχητές, ενώ έχει δημιουργήσει δύο ζώνες ελέγχου/επιχειρησιακής δράσης: α) σε Ιράκ και Συρία, β) σε περιοχές που τρομοκρατικές οργανώσεις δηλώνουν υποταγή (βλ. AQAP στην Υεμένη, al-Maqdis Ansar Bayt Sina στην Αίγυπτο, Jund al-Khilafah στην Αλγερία) ή από τις οποίες αντλεί μαχητές (π.χ. Τυνησία) ή όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει δίκτυα και πυρήνες ριζοσπαστικοποίησης (π.χ. Αφγανιστάν, Πακιστάν, αν και η ύπαρξη των Ταλιμπάν δυσχεραίνει την προσπάθεια του). Το Χαλιφάτο απευθύνεται, επίσης, σε κάθε μουσουλμάνο απανταχού της γης, που μπορεί να βρει νόημα στη σύμπλευση του με αυτό η συμβολή του μπορεί να είναι οποιασδήποτε μορφής, από στρατολογητής, καθοδηγητής και εκτελεστής έως και να προσφέρει κάλυψη σε επιθέσεις και μαχητές.

Η ανασφαλής Ευρώπη

Επιχειρησιακά, η αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων δεν μπορεί να γίνει στην ολότητά της. Δεν είναι μόνο η αδυναμία αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ αστυνομικών, δικαστικών και (εν γένει) αρχών ασφαλείας, αλλά και η φύση των ενεργειών που δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Ως προς το πρώτο, η λειτουργία της Σένγκεν παραμένει στρεβλή, εφόσον υπάρχουν κοινά σύνορα τα οποία δεν συμπληρώνονται με κοινές αστυνομικές/δικαστικές υπηρεσίες προκειμένου τόσο ο συντονισμός όσο και η ταχύτητα ανταλλαγής πληροφορίων, σκιαγράφησης προφίλ υπόπτων και λήψης αποφάσεων να είναι άρτιος και αποδοτικός. Ο δε τρόπος δράσης με μοναχικούς λύκους, μικρά ή υποτυπώδη συντονιστικά κέντρα, ο βαθμός φανατισμού, οι πρωτόγονες μέθοδοι (π.χ. οχήματα ή άνθρωποι λειτουργούν σαν κινούμενες βόμβες) καθιστούν περίπου αδύνατη, αφενός την έγκαιρη πρόληψη, αφετέρου την επιχειρησιακή αντιμετώπιση τυχόν επίθεσης. Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί πως ο «εγκέφαλος» της πολύνεκρης τρομοκρατικής ενέργειας στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου 2015, όσο και ο δράστης του Βερολίνου (στις 19 Δεκεμβρίου 2016), διέφυγαν, λειτουργώντας περισσότερο ως γκάγκστερ και λιγότερο ως «μάρτυρες».

Η απήχηση του Χαλιφάτου σε βάθος χρόνου

Σε βάθος χρόνου, η μεταχείριση των σουνιτικών πληθυσμών θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό αν οι εξτρεμιστικές οργανώσεις θα περιθωριοποιηθούν ή θα βρεθούν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με τους Σιιτες -δευτερευόντως και τους Κούρδους. Άρα, όπως εκτίμησε πρόσφατα έκθεση του United States Institute of Peace, ακόμη και αν το Χαλιφάτο χάσει όλο το έδαφος που κατέχει θα εξακολουθήσει να είναι σε θέση να εκμεταλλεύεται τη σουνιτική δυσαρέσκεια και να υποκινεί τη σουνιτική δυσαρέσκεια τα επόμενα 5-10 χρόνια σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη και άλλες χώρες. Συνεπώς, η διατήρηση των θρησκευτικών διαιρέσεων/εντάσεων, ο δεσποτικός τρόπος διακυβέρνησης, οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ, οι διευρυμένες ανισότητες και η ανάδυση του πολιτικού Ισλάμ αποτελούν παράγοντες οι οποίοι συνδυαστικά με τη γενικευμένη αστάθεια στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο(που μάλλον θα ενταθεί το 2017) θα διατηρήσουν τον κίνδυνο της ασσύμετρης τρομοκρατίας για καιρό και τη δυνατότητα στρατολόγησης ακόμη και αν ηττηθεί επιχειρησιακά το Χαλιφάτο.

Αρκετά εκτεθειμένες θα παραμείνουν γειτονικές χώρες, ιδίως η Τουρκία, αλλά και η Ευρώπη. Μάλιστα, η επικράτηση Τραμπ στις ΗΠΑ και η διεισδυτικότητα αντίστοιχων φωνών στην Ευρώπη, όπου εμφανίζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες ως επιβεβαίωση της πολιτισμικής σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, ρίχνει νερό στον μύλο των τζιχαντιστών, εφόσον θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν το «χάσμα» και τυχόν άκριτη στοχοποίηση των μουσουλμανικού πληθυσμών για να προσηλυτίσουν νέα στελέχη.

* Ο Δρ.Κωνσταντίνος Φίλης είναι Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



7 Ιαν 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα και Δημήτρη Τσαιλά

Η τραγωδία στην Τουρκία δείχνει να μην έχει τέλος. Η επιλογή της Πρωτοχρονιάς για ένα αιματοκύλισμα στο πιο διάσημο club της Κωνσταντινούπολης, δείχνει ότι το ΙΚ είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητας της Τουρκίας. Χωρίς υπερβολή, εδώ και 2-3 έτη, το ΙΚ έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας μιας τεράστιας γεωγραφικής έκτασης που καλύπτει την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, μέρος της Αφρικής και της Ινδονησίας.

Παρόλα αυτά, η Τουρκία, δεν μπορεί να είναι μια περίπτωση χώρας-θύματος φρικαλέας τρομοκρατίας όπως είναι η Γαλλία. Η κυβέρνηση της Τουρκίας, σταδιακά, έχει αποφασίσει από το 2003, την άσκηση μιας εξωτερικής πολιτικής επεκτατικής και τη χρήση κάθε μέσου για να ολοκληρωθεί. Να θυμηθούμε πως αυτή η στρατηγική, ονομάστηκε «στρατηγική των μηδενικών τριβών με γειτονικά κράτη». Σαν βραχίονα προώθησης συμφερόντων, η Τουρκία φαίνεται σύμφωνα με μεγάλο μέρος πληροφοριών που έρχονται από διεθνή Τύπο αλλά και κέντρα αποφάσεων, πως συνεργάστηκε με το ΙΚ προκειμένου να αλλάξει προς όφελός της την ασαντική κατάσταση στη Συρία. Σήμερα, μετρά πληγές και αθώους πολίτες δολοφονημένους από το ΙΚ.

Η Τουρκία πληρώνει τον τακτικισμό της

Στη στρατηγική, αλλά και σε ό,τι αφορά τη χάραξη μιας πολιτικής, τίθενται στόχοι και μέσα υλοποίησης στόχων. Μέσα στη διαδικασία χάραξης μιας στρατηγικής, βρίσκεται αναμφίβολα και αυτό που ονομάζουμε ματαίωση-ακύρωση στόχων-σχεδίων. Είναι μια άκρως ρεαλιστική απόφαση η ακύρωση σχεδίων και οι δρώντες (όχι μόνο κράτη) την υιοθετούν όταν κατανοούν πως τα μέσα υλοποίησης, είτε δεν επαρκούν, είτε σε κάποιο σημείο της διαδικασίας χάραξης, αντιλαμβάνονται πως οι στρατηγικοί στόχοι δεν είναι εφικτοί. Είναι μια απόφαση που κατ’ εξοχήν, ξεχωρίζει το ευκταίο από το εφικτό στην πολιτική η οποία είναι άλλωστε, η τέχνη του εφικτού.

Η Τουρκία, είχε πολλές ευκαιρίες να αντιληφθεί πως οι μεγαλόπνοοι στόχοι της δεν μπορούσαν να επιτευχθούν. Χονδρικά, όταν μετά την κατάρριψη του Su-24 το ΝΑΤΟ διπλωματικά, της γύρισε την πλάτη σε περίπτωση ρωσικών αντιποίνων και όταν παρατηρούσε πως δύο από τους περιφερειακούς ανταγωνιστές της (μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ανταγωνιστές) η Αίγυπτος και το Ιράν, αναβαθμίζονταν από τη Δύση και τη Ρωσία, μπορούσε να κάνει ένα U – Turn, επιστρέφοντας στη λογική ενός κράτους-μοχλού για κάποια μεγάλη δύναμη και την προστασία των συμφερόντων της. Η λογική που αναβάθμισε δηλαδή την Τουρκία, στον Ψυχρό Πόλεμο. Η άρνηση αντιμετώπισης της ήττας (ήτοι, η μη αποδοχή της πραγματικότητας από το ΑΚΡ) οδήγησε στην επιλογή ενός τακτικισμού με στοιχεία εμμονής αλλά και άλλα, λιγότερο συναισθηματικά στοιχεία. Από τις εκλογές της Τουρκίας τις περυσινές, μέχρι και σήμερα ο Ταγίπ Ερντογάν, αγωνίζεται για να κρατήσει τη θέση του «Σουλτάνου» στην Τουρκία και δείχνει πως έχει αποφασίσει να το κάνει με κάθε κόστος. Με άλλα λόγια, το ΑΚΡ, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την εξωτερική πολιτική, μόνο για λόγους που υπαγόρευαν στόχους εσωτερικής πολιτικής. Έτσι, προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής, εμφανίζουν τραγικές συνέπειες στο εσωτερικό της Τουρκίας και πλήττουν την τουρκική κοινωνία.

Ρωσικός «όμηρος» η Τουρκία και ο κίνδυνος της ανατροπής Ερντογάν

Τον Ιούλιο, είδαμε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία. Το πραξικόπημα άφησε πολλά ερωτηματικά για τον τρόπο που έγινε, όμως αυτό που μετράει, είναι το τελικά ποιός ωφελήθηκε. Ο Ερντογάν, που μετά από δέκα περίπου μήνες ανανέωσε την «εντολή» του τουρκικού λαού.

Τα τουρκικά επιτεύγματα στην οικονομία από το 2006 και μετά, έδωσαν ένα πολύ καλό άλλοθι στον Ερντογάν να απο-κεμαλικοποιήσει το τουρκικό πολιτειακό σύστημα και μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος εναντίον του, η εκκαθάριση προχώρησε στην τελική της φάση. Ο Ερντογάν ήξερε πως χωρίς την βοήθεια μιας μεγάλης δύναμης, δε θα είχε πολλές μέρες. Έτσι είχε προλάβει πριν το πραξικόπημα να δηλώσει μετάνοια στη Ρωσία για το αεροσκάφος. Η Ρωσία, η οποία είχε ήδη εδραιώσει την παρουσία της στη Συρία και ήδη μπορούσε να συνομιλεί με Κούρδους εντός και εκτός Τουρκίας και γνωρίζοντας πως ο εχθρός του Ερντογάν (Γκιουλέν) βρίσκεται στις ΗΠΑ, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία της Τουρκίας και πέτυχε την αποδυνάμωση της συνοχής του ΝΑΤΟ. Σήμερα, η Ρωσία μπορεί να χαίρεται γιατί κρατώντας «όμηρο» την Τουρκία, μπορεί να μιλά με άλλους όρους και με τις ΗΠΑ αλλά και με την Ε.Ε (η τελευταία, τρέμει για το προσφυγικό και μην κάνει πράξη τους εκβιασμούς ο Ερντογάν).

Χωρίς να έχουμε taboo και γνωρίζοντας την ιστορία πραξικοπημάτων της Τουρκίας, δεν πρέπει να θεωρούμε απίθανη μια προσπάθεια ανατροπής του Ερντογάν. Παρόλα αυτά, μια ανατροπή, ίσως φέρει χειρότερα προβλήματα καθώς ο Τούρκος πρόεδρος έχει ήδη καταφέρει να διχάσει τον κόσμο και πιθανή ανατροπή του να τον ηρωποιήσει και να ζυμωθούν εξελίξεις εμφυλίου στην Τουρκία. Η οικονομία της Τουρκίας και συγκεκριμένοι τομείς όπως ο τουρισμός, πλήττονται ολοένα από την εμπόλεμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Η τραγική και αιματηρή «ευκαιρία» που δίνει το ΙΚ στην αστάθεια της Τουρκίας, δε θα πάει χαμένη από Κούρδους εντός Τουρκίας που δε συντάσσονται ούτε με το κουρδικό κόμμα, ούτε με το ΡΚΚ και πιστεύουν σε βίαιες λύσεις κατά του τουρκικού κράτους. Φαύλος και εφιαλτικός (και κυρίως πολύ πιθανός) κύκλος αστάθειας. Το μαρτύριο της σταγόνας (πτώση οικονομικής δυναμικής της Τουρκίας μέσα από πολιτικο-κοινωνική αστάθεια) ίσως να είναι το μόνο αντίδοτο για την αποδυνάμωση του Τούρκου προέδρου, που έτσι θα χάσει ερείσματα στην τουρκική κοινωνία η οποία από το 2007 και μετά, κατά 25% δεν έχει κακή γνώμη για την... Αλ Καϊντα. Παρόλα αυτά, μια τέτοια αποδυνάμωση του Τούρκου προέδρου θα φέρει επίσης μεγάλες και αρνητικές συνέπειες στην τουρκική κοινωνία, κάτι που δε φαίνεται από τις πράξεις του, να υπολογίζει ο Ερντογάν.

Καταλήγοντας...

Το σκεπτικό της Τουρκιάς του Ερντογάν είναι πολύ απλό και καθόλου απρόβλεπτο:

1. «Πουλάμε» τους παλιούς φίλους σε ένα παιχνίδι στη Σύρια που γίνεται rotative σε συμμαχίες με συμμετρικούς και ασύμμετρους δρώντες.
2. Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε για διαφορετικούς λόγους μας γυρίζουν την πλάτη.
3. Η Ρωσία είναι μονόδρομος καθώς το Ισραήλ δεν πρόκειται να εμπλακεί.
4. Η Ρωσία σαν αντάλλαγμα ζητά τη συμμαχία κατά του ΙΚ για να στηρίξει όσες τουρκικές θέσεις μπορεί στη Σύρια οι οποίες έχουν αγγίξει, την...εσωτερική ασφάλεια της Τουρκιάς (πλέον).
5. Τα βάζει αναγκαστικά η Τουρκία με το ΙΚ προκειμένου η Ρωσία να πάψει να στηρίζει τους Κούρδους.
6. Η Ρωσία, πιθανόν να κάνει U-Turn σε όλα αυτά καθώς στόχος Πούτιν είναι να τα βρει με τον Τραμπ. Η Τουρκία κατά πάσα πιθανότητα θα μείνει χωρίς ισχυρούς συμμάχους και αυτό θα έχει ολέθριες συνέπειες για την περιοχή καθώς δε θα έχει ανεκτή για τα συμφέροντα της διέξοδο υποχώρησης. Εδώ, δε φταίει κάποια στρατηγική άλλου κράτους που οδηγεί σε χάος καθώς η Τουρκία μόνη της δημιούργησε την παγίδα της στον ίδιο της τον εαυτό, ψάχνοντας στο εγγύς εξωτερικό της ερείσματα απο-κεμαλοποιήσης.

Σαν θεωρητική «σοφία» μπορούμε να δούμε το: Δεν πρέπει η εξωτερική πολιτική να εξαρτάται από την εσωτερική για έναν και μόνο λόγο: Στο εσωτερικό ενός κράτους υπάρχει ιεραρχική δομή εξουσίας (σύνταγμα) ενώ στη διεθνή πολιτική, αναρχία. Δε γίνεται να φέρεις κανόνες αναρχίας στο εσωτερικό και τούμπαλιν και να τις κάνεις πολιτική.

Ο Ερντογάν προσπαθεί πάντα να μετατρέψει τον όλεθρο σε ευκαιρία, πλέον για να σώσει τον εαυτό του. Η Τουρκία μπαίνει σε έναν πόλεμο από τον οποίο δε γίνεται να βγει παραβιάζοντας θεμελιώδεις κανόνες στρατηγικής. Κάποτε, ένας Αγιάδας βασιλιάς της Δυαρχίας των Λακεδαιμόνιων έλεγε πως «δεν μπαίνω πουθενά αν δεν ξέρω πως θα βγω από εκεί». Χιλιάδες χρόνια μετά, αποτελεί θεμέλιο λίθο κάθε θέσης ορίου σε μια στρατηγική. Η Τουρκία οδηγείται μέρα με τη μέρα σε βαθύ χάος και καλό είναι σαν Έλληνες να μη χαιρόμαστε τόσο γιατί οι συνέπειες θα είναι μεγάλες για την Ελλάδα με μια τέτοιας έκτασης αστάθεια σε μια γειτονική χωρά που έχει ξεπεράσει σε πληθυσμό τη Γερμάνια χωρίς να έχει δει ποτέ σταθερά το βιοτικό επίπεδο της δεύτερης.

* Ο Δημήτρης Τσαιλάς είναι Υπονάυαραχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



2 Ιαν 2017


Οι Κούρδοι σε Ιράκ και Συρία έχουν δει τα εδάφη τους να αυξάνονται ως αποτέλεσμα του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους και του εμφυλίου στη Συρία. Όμως διχασμοί και ανταγωνισμοί εμποδίζουν τις προσπάθειες για μεγαλύτερη ενότητα

Την ώρα που οι άλλες δυνάμεις θα είναι απασχολημένες με τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, το 2017 η Τουρκία θα διευρύνει τη σφαίρα επιρροής της στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ, με «οδηγό» την επιτακτική της ανάγκη να μπλοκάρει την κουρδική επέκταση.

Στη Συρία, η παρουσία Ρώσων στρατιωτών πιθανότατα θα αποτρέψει την Τουρκία από το να επιχειρήσει πιο νότια από την αλ Μπαμπ στη βόρεια επαρχία του Χαλεπιού. Από την αλ Μπαμπ, η Τουρκία θα προσπαθήσει να κινηθεί ανατολικά προς την πόλη Μανμπίζ για να διαιρέσει και να αποδυναμώσει τις περιοχές που κρατούν οι Κούρδοι.

Η Τουρκία θα πιέσει επίσης για μεγαλύτερο ρόλο στις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού κράτους στην Ράκκα. Η Άγκυρα θα αναπτύξει περισσότερες δικές της δυνάμεις στον πόλεμο της Συρίας, τόσο για να εμποδίσει την επέκταση των Συριακών Κουρδικών δυνάμεων, όσο και να υποβαθμίσει το Ισλαμικό Κράτος.

Υπάρχουν βεβαίως ορισμένα μειονεκτήματα στη στρατηγική της Τουρκίας. Κυρίως, υπάρχει ο κίνδυνος συγκρούσεων με δυνάμεις της Ρωσίας και των Κούρδων της Συρίας. Ως εκ τούτου, η Άγκυρα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη διατήρηση στενότερων δεσμών με τη Μόσχα ώστε να αποφύγει περιπλοκές στο πεδίο της μάχης, την ώρα που θα διαχειρίζεται τις εντάσεις με τις ΗΠΑ αναφορικά με τη συνεχιζόμενη στήριξη που παρέχει η Ουάσινγκτον στους Κούρδους.

Και στο Ιράκ, όμως, η Τουρκία θα διευρύνει την επιρροή της στα βόρεια, κυρίως εκεί που κάποτε υπήρχαν τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη Σιντζάρ, τη Μοσούλη, την Ερμπίλ και το Κιρκούκ. Στην πορεία, θα ανταγωνιστεί με το Ιράν για επιρροή στο κενό εξουσίας που θα αφήσει η ήττα του Ισλαμικού κράτους στη Μοσούλη.

Η επαναφορά της Τουρκίας απειλεί το τόξο επιρροής του Ιράν στη βόρεια Συρία και το Ιράκ και η Τεχεράνη έχει πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να «απαντήσει». Η κυβέρνηση θα ενθαρρύνει τους Σιίτες στη Βαγδάτη να αντισταθούν σε αυτό που χαρακτηρίζουν τουρκική κατοχή. Θα βασιστεί επίσης στους Σιίτες αντάρτες για να μπλοκάρουν την Άγκυρα, αμφισβητώντας εδάφη και εκμεταλλευόμενη τους διαχωρισμούς μεταξύ των Κούρδων του Ιράκ. Η Σαουδική Αραβία και οι υπόλοιπες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, που έχουν συγκριτικά μικρότερη επιρροή στο Ιράκ, θα βασιστούν στην Τουρκία για να διατηρήσει τα συμφέροντα των Σουνιτών.

Η πτώση της Μοσούλης θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο διχασμό των Κούρδων του Ιράκ. Η αναπόφευκτη μάχη για εδάφη και επιρροή θα φέρει το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP), που στηρίζεται από την Τουρκία, αντιμέτωπο με την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (PUK), που είναι πιο ευθυγραμμισμένη με το Ιράν. Το Κιρκούκ, μια πόλη και περιφέρεια γεμάτη πετρέλαιο, θα είναι μια ιδιαίτερα αμφισβητούμενη περιοχή. Το KDP θα προσπαθήσει να κρατήσει όσα έχει κερδίσει εκεί, ενώ η Βαγδάτη, με τη στήριξη του Ιράν, θα προσπαθήσει να το ανακαταλάβει. Αυτό θα βάλει εμπόδια σε μια βιώσιμη συνεργασία στην ενεργειακή παραγωγή και στις δραστηριότητες διαμοιρασμού των εσόδων μεταξύ της Βαγδάτης και του Ιρακινού Κουρδιστάν.

Έτσι, παρά τα σημαντικά κέρδη των Κούρδων ως αποτέλεσμα της μάχης κατά του Ισλαμικού Κράτους, οι συνεχιζόμενοι ανταγωνισμοί θα εμποδίσουν τις όποιες προσπάθειες για δημιουργία μιας ενωμένης κουρδικής περιοχής.

Stratfor
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Χωρίς φρένο, με ιλιγγιώδη ταχύτητα και χωρίς προσανατολισμό, με μοναδικό σκοπό να εμπεδώσει την προσωποπαγή και αυταρχική πλέον εξουσία του στην χώρα, οδηγεί την Τουρκία σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια ο Recep Tayyip Erdogan.

Αντιμέτωπος με την καθημερινή τρομοκρατική απειλή ακόμη και στα πιο καλά φυλασσόμενα μέρη των τουρκικών μεγαλουπόλεων, κλιμακώνοντας το μέτωπο με το κουρδικό στοιχείο, υπονομεύοντας την δημοκρατία στο εσωτερικό, υιοθετώντας τυχοδιωκτικές και ευκαιριακές συμμαχίες στο εξωτερικό, ο Tayyip Erdogan επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα Τουρκία που θα ταιριάζει στο δική του αυταρχική προεδρική εξουσία, που θα είναι όμως δύσκολα συμβατή τόσο με την Δύση αλλά και με την Μέση Ανατολή.

Καθοδηγώντας την ισλαμική στροφή της χώρας του, δημιουργώντας δεσμούς με ακραίες ισλαμικές ομάδες στην Συρία, άνοιξε την πόρτα στην ισλαμική τρομοκρατία που σε συνδυασμό με τις ακραίες κουρδικές ομάδες κατέστησε την Τουρκία, μια από τις πιο ανασφαλείς χώρες, όπως έδειξε και η χθεσινή πολύνεκρη επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, πλήττοντας τόσο την εσωτερική συνοχή, αλλά κυρίως την μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας τον τουρισμό.

Βασικό στοιχείο που καθορίζει την καθ’ όλα αλλοπρόσαλλη πολιτική του Erdogan είναι: η απόλυτη κυριαρχία στο εσωτερικό, η αντιμετώπιση της «κουρδικής απειλής» και σε επόμενο στάδιο η εξασφάλιση νέων έστω και περιορισμένων εδαφών, που θα προσφέρουν επιχειρήματα για την νομιμοποίηση της νέας Ερντογανικής Τουρκίας.

Θεωρώντας ότι η μεταβατική περίοδος στην διάρκεια αλλαγής σκυτάλης στον Λευκό Οίκο προσφέρει μια πολύ καλή ευκαιρία για δημιουργία τετελεσμένων, ώστε να ανατραπούν επιλογές της κυβέρνησης Obama που κατέστησαν συνομιλητές τους Κούρδους της Συρίας, ο κ. Erdogan άφησε τον εαυτό του και την Τουρκία να μετατραπούν σε «όργανα» της πολιτικής του V. Putin για ανάκτηση του ρόλου που είχε η Ρωσία στην Μέση Ανατολή και είχε απωλέσει τις τελευταίες δυο δεκαετίες.

Ο Erdogan πλήττοντας την αξιοπιστία της χώρας του ως πιστού εταίρου της Δύσης και εμπίστου συμμάχου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, προσδέθηκε πλήρως στο άρμα του Putin, αποδεχόμενος την προσφορά του Ρώσου προέδρου: Η Τουρκία θα λειτουργήσει μαζί με την Ρωσία στην Συρία, αποδεχομένη σιωπηρά την διατήρηση στην εξουσία του Προέδρου B. Assad, και την ολοκλήρωση των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων της Ρωσίας στο Χαλέπι, εξασφαλίζοντας ότι η Μόσχα θα σταματήσει την συνεργασία με τους κούρδους του YPG και θα κάνει τα «στραβά ματιά» στις επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της Συρίας, που έχουν στόχο να αποκόψουν τις κουρδικές περιοχές με το πρόσχημα της δημιουργίας Ζώνης Ασφαλείας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι όμως εάν μπορεί να υπάρξει ειρήνη και πόσο βιώσιμη θα είναι αυτή, εάν αποκλεισθούν από την συζήτηση για την ανακωχή στην Συρία και για το μέλλον της χώρας τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι Κούρδοι της Συρίας που ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος των εδαφών της χώρας στον Βορρά στα σύνορα με την Τουρκία.

Η Τουρκία όμως έχοντας ανοίξει οριστικά την πόρτα για την είσοδο και παραμονή στην Συρία της Ρωσίας αλλά και του Ιράν, δείχνει να παραβιάζει κανόνες του παιγνιδιού και να παίζει με την φωτιά.

Η διευκόλυνση της επέκτασής της επιρροής του Ιράν στην Συρία, παραβιάζει κόκκινες γραμμές τόσο του Ισραήλ όσο και των σουνιτικών χωρών του Κόλπου.

Η τουρκική συνενοχή στην εγκαθίδρυση της μόνιμης ρωσικής παρουσίας στην Συρία και στην ενίσχυση του ρόλου του Putin στην περιοχή, δημιουργεί σοβαρή ανησυχία τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ουάσιγκτον, όπου πάρα την προσωρινή επιλογή «απόσυρσης» από την Συρία, είναι δύσκολα ανεκτή η εικόνα ενός Συμμάχου όπως είναι η Τουρκία, να συμπράττει με την Μόσχα. Και μάλιστα αυτές οι κινήσεις να εκδηλώνονται μετά από ένα μπαράζ δηλώσεων περί εγκατάλειψης της Ευρωπαϊκής προοπτικής, περί στροφής προς Ανατολάς κλπ.

Έχοντας ανοίξει μέτωπο με το PKK κλιμακώνοντας την σύγκρουση στοχοποιώντας όλο το κουρδικό στοιχείο ο Erdogan, παίζει κορώνα γράμματα σε ένα παιγνίδι που αφορά την ίδια την συνοχή της Τουρκίας. Το εσωτερικό πολιτικό παιγνίδι και η εμμονή του πλέον για αναθεώρηση του Συντάγματος που θα τον καταστήσει σχεδόν μόνιμο Πρόεδρο, απολυτό κυρίαρχο του Στρατού, της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης σε ένα Προεδρικό σύστημα μεσανατολικού τύπου, οδήγησε τονErdogan σε μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση με το κουρδικό στοιχείο.

Η αρχική επιχείρηση εξουδετέρωσης του PKK, εκτράπηκε τελικά σε επιχειρήσεις μαζικών αντιποίνων σε ολόκληρες πόλεις και χωριά, που απλώς πέτυχαν να ριζοσπαστικοποιήσουν περισσοτέρους κούρδους. Η επιδίωξη να εξασφαλίσει τις πλειοψηφίες που χρειάζεται στην Εθνοσυνέλευση οδήγησε στην άσκηση διώξεων και σύλληψη των κούρδων βουλευτών, και αποκλεισμό τελικά του τρίτου σε μέγεθος κόμματος από την Εθνοσυνέλευση. Το αποτέλεσμα είναι ότι το κουρδικό στοιχείο στερείται πλέον δυνατότητας πολιτικής έκφρασης και ένα μέρος των κούρδων ψηφοφόρων, το πιο συντηρητικό, στρέφεται στο κυβερνών ΑΚΡ, αλλά το ριζοσπαστικοποιημενο τμήμα τείνει όλο και πιο ευήκοα ώτα στο PKK και σε εξτρεμιστικές ομάδες.

Η συμμαχία Ρωσίας-Tουρκίας στην Συρία έχει και εσωτερικές παρενέργειες: στην Ρωσία το 14% του πληθυσμού είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι και στην Τουρκία το 20% του πληθυσμού είναι κούρδοι. Οι στόχοι της Τουρκίας και της Ρωσίας στην Συρία είναι σουνίτες και κούρδοι… Έτσι πυροδοτείται η εστία εσωτερικών συγκρούσεων και της τρομοκρατίας και στις δυο χώρες.

Θέλοντας να προλάβουν τις κινήσεις της Ρωσίας και της Τουρκίας οι Κούρδοι της Συρίας, το PYD και οι σύμμαχοι του έσπευσαν να ανακοινώσουν ότι εγκρίνουν ένα Σχέδιο για μια ομόσπονδη κυβέρνηση στην Βόρειο Συρία, επιβεβαιώνοντας ότι ο στόχος τους είναι η διευρυμένη αυτονομία και όχι η ανεξαρτησία. Το κείμενο αυτό επρόκειτο να εγκριθεί σε μια «συντακτική συνέλευση» 151 εκπροσώπων στην πόλη Rmeilan

Όμως κανείς δεν υποστηρίζει την ομοσπονδοποίηση της Συρίας, και αυτό αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για τους Κούρδους.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει για την Άγκυρα και τον Tayyip Erdogan, ότι σήμερα διασώζει τον Assad προκειμένου να αντιμετωπίσει τους κούρδους, τους οποίους πριν είχε ανεχθεί ελπίζοντας ότι θα συνέβαλλαν στην ανατροπή του Σύρου Προέδρου… Αναξιόπιστη πλέον, έχοντας αποδείξει πόσο εύκολα «πουλάει» συμμάχους και φίλους η Τουρκία δεν θα έχει πια ασφαλή τα νώτα της προς τον Νότο και η καχυποψία θα κυριαρχεί στις σχέσεις της με την Δύση, με τον Tayyip Erdogan να στηρίζεται στην λυκοφιλία με τον V. Putin. Μέχρις ότου σταματήσει να είναι χρήσιμος και για την Μόσχα…

Ν. Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



27 Δεκ 2016


Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε σήμερα ότι θεωρεί "εχθρική ενέργεια", η οποία απειλεί την ασφάλεια των ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών και του στρατιωτικού προσωπικού, την απόφαση των ΗΠΑ να χαλαρώσουν τους περιορισμούς στην προμήθεια όπλων στους σύρους αντάρτες, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Το πρακτορείο επικαλείται το υπουργείο, σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση του Barack Obama επιχειρεί να περιπλέξει την κατάσταση στον κόσμο προτού αναλάβει την προεδρία των ΗΠΑ ο Donald Trump τον Ιανουάριο.

Ο Obama ήρε ορισμένους περιορισμούς στην προμήθεια όπλων προς τους σύρους αντάρτες νωρίτερα μέσα στο μήνα.

Το Κρεμλίνο, οι αεροπορικές δυνάμεις του οποίου υποστηρίζουν την κυβέρνηση του προέδρου Bashar al-Assad, υποστήριξε ότι η απόφαση αυτή είναι παρακινδυνευμένη και ότι τα όπλα μπορούν να καταλήξουν στα χέρια "τρομοκρατών".

Η Ρωσία συμφώνησε με την Τουρκία να πιέσουν για μία εκεχειρία στη Συρία

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας και της Τουρκίας συμφώνησαν σήμερα σε τηλεφωνική επικοινωνία τους να ασκήσουν πιέσεις για μία συμφωνία εκεχειρίας στη Συρία και να προετοιμαστούν για την προγραμματισμένη διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στη διάρκεια της συνομιλίας "τονίστηκε η σημασία μίας γρήγορης ολοκλήρωσης των συμφωνιών επί πρακτικών παραμέτρων για τον τερματισμό των στρατιωτικών ενεργειών (στη Συρία), ο διαχωρισμός της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης από τις τρομοκρατικές οργανώσεις και οι προετοιμασίες για τη συνάντηση στην Αστάνα", αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Πιθανώς να είναι νεκρός ανώτερος διοικητής του ISIS στη Συρία

Ένας από τους ανώτερους διοικητές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία πιθανώς να σκοτώθηκε στη μάχη την ώρα που οι τζιχαντιστές επιχειρούσαν να αναχαιτίσουν προέλαση των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ συριακών δυνάμεων προς ένα φράγμα στρατηγικής σημασίας στη βόρεια Συρία, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο διοικητής, γνωστός ως Αμπού Τζαντάλ αλ-Κουβέιτι, σκοτώθηκε ενώ οι τζιχαντιστές του ΙΚ προσπαθούσαν να απομακρύνουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις από το χωριό Τζαμπάρ, το οποίο είχε καταληφθεί από τους τζιχαντιστές χθες Δευτέρα, δήλωσε ο επικεφαλής της οργάνωσης Ράμι Αμπντουλραχμάν.

Η αντεπίθεση του Ισλαμικού Κράτους που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της νύχτας απέτυχε. Οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), περιλαμβανομένης της ισχυρής κουρδικής πολιτοφυλακής YPG, έχουν προελάσει σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το φράγμα, είπε ο ίδιος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



26 Δεκ 2016


Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης

Η δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα έχει προεκτάσεις αλλά και εξηγήσεις. Ο Ερντογάν πληρώνει τα επίχειρα στρατηγικών αντιφάσεων, τακτικιστικών ακροβασιών και προσεταιρισμού ακραίων στοιχείων για την επίτευξη εθνικών ή και προσωπικών στόχων. Πλέον η χώρα του έχει εισέλθει σε (μακρά;) περίοδο έντονης αβεβαιότητας, αναταράξεων και οικονομικών δυσχερειών. Εφόσον πρωταρχικός στόχος του παραμένει η συνταγματική αναθεώρηση προκειμένου να μακροημερεύσει στην εξουσία, παίζει με τον χρόνο – χρειάζεται άλλωστε την προστασία της ασυλίας εξαιτίας της ανάμειξης του ιδίου και της οικογένειάς του σε υποθέσεις υπό διερεύνηση.

Το ερώτημα είναι αν η κατάσταση μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο και υπό ποιες προϋποθέσεις. Επί παραδείγματι, μετά το πογκρόμ διώξεων στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, έχοντας κάνει βουτιά στην επετηρίδα για να επιλέξει τους πιο «πιστούς», απαιτείται χρόνος ώστε διπλωματικό σώμα, ένοπλες δυνάμεις και υπηρεσίες ασφαλείας να επιστρέψουν στην επιχειρησιακή επάρκεια του παρελθόντος. Έτσι, δημιουργούνται κενά στην άσκηση και αποτελεσματικότητα της διοίκησης. Συνάμα, επιβεβαιώνεται πως η εγχώρια πόλωση, με τη στοχοποίηση των Κούρδων και κάθε αντίθετης φωνής, η ανάδειξη μίας νέας, συντηρητικής ισλαμικής ταυτότητας –που αλληλοτροφοδοτείται με τον φανατισμό–, καθώς και η «ισλαμοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής, εκθέτουν τη γειτονική χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Μάλιστα, η αναγκαστική μεταστροφή/προσαρμογή στο Συριακό, με την αποκήρυξη της στενής σχέσης με τζιχαντιστικές δυνάμεις και το Ισλαμικό Χαλιφάτο, έχει ενεργοποιήσει πυρήνες εντός της Τουρκίας, που προφανώς αναπτύχθηκαν το διάστημα των υπόγειων διαδρομών του πρόσφατου παρελθόντος. Τώρα που η Άγκυρα μετριάζει τη θέση της έναντι του μπααθικού καθεστώτος, οι «προδομένοι» τζιχαντιστές στρέφονται εις βάρος της, δείχνοντας τον βαθμό έκθεσης της χώρας έναντι της τρομοκρατίας, μέρος της οποίας εξετράφη με στόχο την ανατροπή του Άσαντ.

Στην εξωτερική πολιτική, η αμφιλεγόμενη στάση στη Μέση Ανατολή και η διεύρυνση του χάσματος με τη Δύση έχουν εξασθενίσει τη θέση της Άγκυρας. Προκειμένου να επανακάμψει, αναδιπλώνεται, δίνοντας, εντούτοις, μία αίσθηση προσωρινότητας στην ακολουθούμενη πολιτική. Μόνη σταθερά παραμένει η ανακοπή της δυναμικής των Κούρδων της Συρίας και η σχετική επιρροή που ασκεί σε κάποιες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Προσχωρώντας στο ρωσικό σχέδιο όχι μόνο για την κατάπαυση του πυρός στο Χαλέπι αλλά για μία συνολικότερη μεταβατική διευθέτηση, επιδιώκει να εδραιωθεί ως συνομιλητής εκ μέρους κομματιού της αντιπολίτευσης αλλά και να διευρύνει τη διείσδυσή της στο βόρειο τμήμα της περιοχής για να ελέγξει τυχόν κουρδική επέκταση. Αυτά, ωστόσο, δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από αυτή. Είναι χαρακτηριστικό πως η δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή ανάγκασε την Τουρκία –έστω και προσωρινά– στη συνθηκολόγηση με τη Ρωσία υπό δυσμενείς όρους. Έστω και αν αυτή προετοιμαζόταν από καιρό, τα περιθώρια ελιγμών της Άγκυρας στις διαβουλεύσεις με τη Μόσχα συρρικνώθηκαν περαιτέρω εξαιτίας του συμβάντος της περασμένης Δευτέρας.

Στη διαχείριση των πολλαπλών μετώπων, ο Ερντογάν όπως και να κινηθεί θα έχει κόστος. Αν, για παράδειγμα, θέλει να ικανοποιήσει το εγχώριο ακροατήριο, όπως το έχει «εκπαιδεύσει», δεν μπορεί να φανεί ότι υποχωρεί σε σχέση με τις βασικές συνισταμένες της πολιτικής του. Ιδίως ως προς τις δυνάμεις που έχει τοποθετήσει απέναντι. Αν μεταβάλει τις θέσεις του, θα απογοητεύσει αρκετούς από αυτούς στην υποστήριξη των οποίων προσβλέπει για να φέρει το Σύνταγμα στα μέτρα του. Όσο, όμως, συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο καθίσταται όλο και πιο ευάλωτος. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνει από τη φθίνουσα πορεία της οικονομίας, την «εσωτερικοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής (με αποτέλεσμα οι αποτυχίες αυτής να μετατρέπονται σε εγχώριους παράγοντες αστάθειας), την αφερεγγυότητα του ηγέτη και τη συνθετότητα του περιφερειακού και διεθνούς περιβάλλοντος.

Η Τουρκία αποτελεί σημαντικό μέρος των προκλήσεων της ευρύτερης περιοχής. Το ζητούμενο για αυτή είναι να αρχίσει να προσφέρει εποικοδομητικές λύσεις στα προβλήματα. Ακόμη και έτσι, πάντως, δεν πρόκειται να βγει αλώβητη, ούτε να διασφαλίσει τα συμφέροντά της σε όλα τα πεδία ενδιαφέροντός της. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε καλά προετοιμασμένοι έναντι αυτής της προοπτικής.

* Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Πόσα φέρετρα μπορεί ν΄ αντέξει η τουρκική κοινή γνώμη και κατ΄ επέκταση το καθεστώς Ερντογάν; Στη βόρεια Συρία Τούρκοι στρατιώτες πέφτουν νεκροί κάθε μέρα από όπλα που η Τουρκία προμήθευσε στους τζιχαντιστές. Άλλοι “εξαφανίζονται” και η τύχη τους αγνοείται.
Η λίστα νεκρών και αγνοουμένων μεγαλώνει όσο και η λίστα των αθώων νεκρών που έχουν χάσει τη ζωή τους στο εσωτερικό της Τουρκίας,από τις βομβιστικές επιθέσεις των τελευταίων μηνών.

Μπορεί οι Τούρκοι πολίτες να έχουν “εθιστεί” από τα φέρετρα τυλιγμένα με τη τουρκική σημαία,μετά από τόσα χρόνια μάταιου πολέμου εναντίον των Κούρδων. Όμως ποτέ άλλοτε οι αριθμοί των νεκρών, στρατιωτικών και πολιτών δεν αυξάνονταν με τους ρυθμούς της περιόδου Ερντογάν. Ο πρόεδρος που είχε υποσχεθεί “μηδενικά προβλήματα” με τους γείτονες έχει μετατρέψει τη χώρα του σε νεκροταφείο.

Η αντιπολίτευση ζητά ήδη εξηγήσεις, μετά από την αποτρόπαια εκτέλεση δύο Τούρκων στρατιωτών από τους τζιχαντιστές. Το καθεστώς Ερντογάν απάντησε ότι…εξετάζει την αυθεντικότητα του βίντεο που δείχνει τους Τούρκους στρατιώτες να καίγονται ζωντανοί!

Πριν συνέλθουν από το βίντεο σοκ, ήρθε η είδηση ότι ακόμη τρεις Τούρκοι στρατιώτες έχουν απαχθεί από τζιχαντιστές. Την είδηση επιβεβαίωση ο Τούρκος υπουργός Άμυνας!

Επισήμως από τον Αύγουστο έχουν σκοτωθεί 37 Τούρκοι στρατιώτες και 31 έχουν τραυματιστεί. Ουδείς εμπιστεύεται τα στατιστικά του καθεστώτος Ερντογάν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι 31 νεκροί είναι λίγοι.

Η τουρκική κοινή γνώμη όσο σκληραγωγημένη κι αν είναι δεν μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται τις απώλειες…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




“Μπαστούνια” τα βρήκε στη βόρεια Συρία ο “ανίκητος” τουρκικός στρατός που μετρά απώλειες και “εξαφανίσεις” στρατιωτών του. Το καθεστώς Ερντογάν σε απόγνωση κάλεσε σήμερα τον διεθνή συνασπισμό που μάχεται τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ να παράσχει αεροπορική υποστήριξη στους μαχητές που πολιορκούν τη συριακή πόλη Αλ Μπαμπ.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ,ο Ιμπραχίμ Καλίν, ο εκπρόσωπος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,δήλωσε ότι “ο διεθνής συνασπισμός πρέπει να εκτελέσει το καθήκον του όσον αφορά την αεροπορική υποστήριξη στη μάχη που δίνουμε στην Αλ Μπαμπ. Το να μην παρέχει την αναγκαία υποστήριξη είναι απαράδεκτο”.

Οι Σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία πολιορκούν την πόλη αυτή εδώ και πολλές εβδομάδες, στο πλαίσιο της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη” που εξαπέλυσε η Άγκυρα πριν από σχεδόν τέσσερις μήνες προκειμένου να εκδιώξει τους σουνίτες τζιχαντιστές και τους Κούρδους μαχητές από τα σύνορά της με τη Συρία.

Ο Καλίν είπε ότι στις πρόσφατες επιχειρήσεις γύρω από την Αλ Μπαμπ έχουν “εξουδετερωθεί” συνολικά 226 μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



24 Δεκ 2016


Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Η δολοφονία ενός πρεσβευτή συνιστά ένα από τα βαρύτερα εγκλήματα βάσει του διεθνούς δικαίου. Η Ρωσία δεν θα το αφήσει ατιμώρητο». Την αυστηρή αυτή προειδοποίηση απηύθυνε ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ με αφορμή τη δολοφονία του πρεσβευτή της χώρας του Αντρέι Καρλόφ από Τούρκο αστυνομικό των ειδικών δυνάμεων, την περασμένη Δευτέρα, στην Αγκυρα. Το στυγερό έγκλημα αφύπνισε μνήμες από το φρικτό τέλος του Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, σημαντικού δραματουργού και πρεσβευτή της Ρωσίας στο Ιράν, ο οποίος κατακρεουργήθηκε το 1829 στην Τεχεράνη από τον εξαγριωμένο όχλο, πιθανότατα με υποκίνηση Βρετανών πρακτόρων.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το συναισθηματικό βάρος της δολοφονίας Καρλόφ στη ρωσική κοινή γνώμη. «Πρώτα μάς ρίχνουν αεροπλάνο στη Συρία και ύστερα αστυνομικός τους σκοτώνει τον πρεσβευτή μας;» θα αναρωτιέται εύλογα ο Ρώσος πολίτης. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα ήταν απολύτως δικαιολογημένος αν διεμήνυε στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, που πετούσε για τη Μόσχα την ώρα που δολοφονήθηκε ο Καρλόφ, να κάνει στροφή 180 μοιρών και να γυρίσει στην Αγκυρα, αν «πάγωνε» κάθε συνεργασία με την Τουρκία μέχρι να βρεθούν εκείνοι που όπλισαν το χέρι του δολοφόνου κι αν στήριζε αποφασιστικότερα τους Κούρδους της Συρίας, χτυπώντας τον Ερντογάν εκεί που πονάει πιο πολύ. Επιτέλους, οι διαδηλώσεις οργισμένων ισλαμιστών έξω από τη ρωσική πρεσβεία με αφορμή τη νίκη του Ασαντ στο Χαλέπι είχαν στείλει σήματα κινδύνου, αλλά η τουρκική κυβέρνηση απέτυχε να προστατεύσει, σε δημόσια εκδήλωση, τον Ρώσο πρεσβευτή από τη... δική της αστυνομία!

Ωστόσο η ρωσική αντίδραση υπήρξε εξαιρετικά προσεκτική. Μάλιστα, σε πρώτη ματιά, η δολοφονία Καρλόφ φάνηκε να επιταχύνει, αντί να υπονομεύσει, την εξομάλυνση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, η οποία είχε δρομολογηθεί εδώ και μήνες. Πούτιν και Ερντογάν συνέπεσαν στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για «προβοκάτσια» με στόχο τη ρωσοτουρκική προσέγγιση στο Συριακό. Ομάδα 18 Ρώσων, στελεχών του υπουργείου Εξωτερικών και των μυστικών υπηρεσιών, έφτασε στην Αγκυρα για να εξακριβώσει ποιοι όπλισαν το χέρι του Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς. Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ο δολοφόνος προερχόταν από το παρακρατικό δίκτυο του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, που έχει ενοχοποιηθεί και για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Κι όταν ο Ερντογάν λέει «Γκιουλέν», οι οπαδοί του κάνουν αβίαστα τον συνειρμό «Αμερική».

Το κυριότερο, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου προσγειώθηκε, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Καρλόφ, στη Μόσχα, όπου την επομένη συμμετείχε στην προγραμματισμένη τριμερή συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ και τον Ιρανό Τζαβάντ Ζαρίφ για το Συριακό. Και μόνο η πραγματοποίηση της συνάντησης αποτέλεσε θεαματική, θα τολμούσαμε να πούμε, ιστορική ανατροπή. Για πρώτη φορά η Ρωσία, η ΝΑΤΟϊκή Τουρκία και το σιιτικό Ιράν συζητούν το μέλλον μιας χώρας-κλειδί της Μέσης Ανατολής σε μια περιφερειακή μίνι «Γιάλτα», χωρίς τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Εχοντας ήδη αλλάξει τα δεδομένα στη Συρία με την άλωση του Χαλεπίου, Ρωσία και Ιράν υποχρέωσαν τον Τσαβούσογλου να δεχθεί ότι η απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για την πολιτική λύση. Επιπλέον, οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών στήριξαν τη ρωσική πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στην Αστάνα του Καζαχστάν, την οποία έχουν ήδη αποδεχθεί, επί της αρχής, τόσο η Δαμασκός όσο και η συριακή αντιπολίτευση.

Θα ήταν, όμως, αφέλεια να εικάσει κανείς ότι οι σχέσεις ανάμεσα στη Μόσχα και την Αγκυρα θα είναι στο εξής ανέφελες. Το Κρεμλίνο έχει άπειρους λόγους να αντιμετωπίζει με καχυποψία τον Τούρκο πρόεδρο. Επιτέλους, ήταν ο Ερντογάν εκείνος που στηρίχθηκε στο δίκτυο Γκιουλέν στη διαπάλη του με τους στρατιωτικούς και τους κεμαλικούς. Το 2008, όταν η συμμαχία του Ερντογάν με τον ισλαμιστή ιεροκήρυκα ήταν στο φόρτε της, ο Πούτιν έκλεισε όλα τα σχολεία του δικτύου Γκιουλέν στη Ρωσία, θεωρώντας ότι ήταν προκάλυμμα για κατασκοπεία σε βάρος της χώρας του. Την ίδια χρονιά οι Αμερικανοί έδωσαν πράσινη κάρτα στον Γκιουλέν, που ζούσε στην Πενσιλβάνια από το 1998, αφού γνωστές προσωπικότητες που είχαν υπηρετήσει για μεγάλο διάστημα στη CIA εγγυήθηκαν εγγράφως για λογαριασμό του.

Εθνικισμός και σχέσεις με Ευρασία

Σήμερα, ο Ερντογάν υποχρεώνεται να συνδιαλέγεται με τον Πούτιν από θέση αδυναμίας. Σύρθηκε εκών-άκων σε ένα πραγματιστικό «ντιλ» για το Συριακό, από τη στιγμή που η Ρωσία είχε ανατρέψει τα δεδομένα του εμφυλίου πολέμου υπέρ του Ασαντ. Κατάπιε γογγύζοντας την άλωση του Χαλεπίου με αντάλλαγμα τη ρωσική ανοχή στην τουρκική επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» που έχει στόχο να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικής οντότητας. Αυτή η ασύμμετρη σχέση Τουρκίας - Ρωσίας θα γίνει ακόμη περισσότερο άνιση, εις βάρος της πρώτης, μετά τη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή και την ασφυκτική πίεση που ήδη δέχεται η Αγκυρα προκειμένου να συνυπογράψει, τελικά, μια Pax Russica στα νότια σύνορά της.

Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία Καρλόφ λειτουργεί ως καταλύτης επιτάχυνσης της οξείας σύγκρουσης που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό των τουρκικών ελίτ, για τα υπαρξιακά διλήμματα της χώρας τους και τη θέση της σε έναν αβέβαιο κόσμο. Η σταδιακή αποξένωση της Τουρκίας από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ενισχύει το «ευρασιατικό» στρατόπεδο των εθνικιστών, οι οποίοι θέλουν τη χώρα τους να σηκώνει άγκυρα από τη Δύση και να συνάπτει προνομιακές σχέσεις με Ρωσία και Κίνα. Ο ίδιος ο Ερντογάν περιέγραψε πρόσφατα το ρωσοκινεζικό σύμφωνο της Σαγκάης ως εναλλακτική έναντι της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι ένας παρόμοιος, παράτολμος αναπροσανατολισμός θα συναντούσε τεράστιες αντιδράσεις από ισχυρούς κύκλους της οικονομίας και του βαθέος κράτους, όπως και από τους ακόμη ισχυρότερους ξένους φίλους τους.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



23 Δεκ 2016


Του Νίκου Ιγγλέση

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης της κεμαλικής – δυτικόφιλης αντιπολίτευσης, απειλεί τον Ελληνισμό στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο. Ο προαιώνιος εχθρός του Γένους δείχνει, για μια ακόμη φορά, τα «δόντια» και τις προθέσεις του.

Η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 υπήρξε μια αδικία για την Τουρκία, υποστηρίζει ο πρόεδρός της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού τα εδάφη της συρρικνώθηκαν σε 750.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα από τα 2.500.000 της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας επανέφερε στην πολιτική επικαιρότητα τον «Εθνικό Όρκο» ή «Συμβόλαιο» των Οθωμανών του 1920 και δήλωσε ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο τα 79 εκατομμύρια των πολιτών της αλλά και τα εκατομμύρια αδέλφια μας στη γύρω γεωγραφική περιοχή.

Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες ποιά είναι, για το τουρκικό έθνος, «τα σύνορα της καρδιάς του», ο Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για το Χαλέπι της Συρίας, τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και το Αρμπίλ του Ιράκ, το Καραμπάχ της Αρμενίας, το Μπατούμ της Γεωργίας, τη ρωσική Κριμαία, τη Βάρνα της Βουλγαρίας, τη μουσουλμανική Βοσνία, τα Σκόπια και βεβαίως για την ελληνική Δυτική Θράκη, τη Θεσσαλονίκη (γενέτειρα του Μουσταφά Κεμάλ) και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Πρόσθεσε ότι είναι καθήκον, αλλά και δικαίωμα της Τουρκίας να ενδιαφέρεται γι’ αυτές τις περιοχές και κατέληξε: «Η στιγμή που θα παραιτηθούμε από αυτό, θα είναι η στιγμή που θα χάσουμε την ανεξαρτησία μας και το μέλλον μας».

Από κοντά ο ηγέτης του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δήλωσε ότι 18 νησιά και νησίδες στο Αιγαίο κατέχονται παράνομα από την Ελλάδα. Ο δε υπουργός Εξωτερικών της γείτονος Μεβλούτ Τσαβούσογλου είπε ότι τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος.

Ο γεωπολιτικός έλεγχος της Κύπρου

Παράλληλα όλων αυτών, προτεραιότητα της αναθεωρητικής στρατηγικής της Τουρκίας αποτελεί ο γεωπολιτικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου, μέσω της εκκολαπτόμενης συμφωνίας δήθεν επανένωσης του νησιού. Ο έλεγχος αυτός θα προέρχεται όχι τόσο από την παραμονή των κατοχικών στρατευμάτων και τη διατήρηση των επεμβατικών δικαιωμάτων, όπως, τουλάχιστον αφελώς, πιστεύει η ελληνική πλευρά, αλλά από την πολιτική ισότητα του συνιστώντος τουρκοκυπριακού κρατιδίου με το ελληνοκυπριακό. Χωρίς να αποκλείεται και η παραμονή κάποιων στρατευμάτων και η διατήρηση μιας μορφής επεμβατικών δικαιωμάτων.

Στη δικέφαλη «Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία», που σχεδιάζουν να αντικαταστήσει τη σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία, οι Τούρκοι διεκδικούν εναλλαγή στην προεδρία και δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) σ’ όλες τις κρίσιμες αποφάσεις, ιδιαίτερα αυτές που θα αφορούν στις διεθνείς σχέσεις. Έτσι η νέα κρατική οντότητα που σχεδιάζεται να εγκαθιδρυθεί, εκτός του ότι, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, θα παραλύσει, από την πρώτη στιγμή, θα καταστήσει την Κύπρο παρακολούθημα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Πώς π.χ. θα μπορέσει μελλοντικά να οριοθετηθεί η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας καθώς και μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας όταν το τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο θα υποβάλλει βέτο με το επιχείρημα ότι το σύμπλεγμα του Καστελόριζου δε δικαιούται ΑΟΖ; Αυτή την ακύρωση της ελληνικής ταυτότητας της Μεγαλονήσου αρνούνται να καταλάβουν οι οπαδοί της «όποιας λύσης» σε Κύπρο και Ελλάδα και σαν έτοιμοι από καιρό - από το 2004 με το Σχέδιο Ανάν - θέλουν να παραδοθούν στη μεγαλοψυχία των Νεοοθωμανών. Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δήλωσε πρόσφατα (5-12-16) στην τουρκική Εθνοσυνέλευση: «Η Κύπρος δεν πρέπει να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας». Η ελληνική κυβέρνηση δαπράττει τεράστιο σφάλμα ασχολούμενη μόνο με η διεθνή διάσταση του Κυπριακού και αδιαφορώντας για την εσωτερική πτυχή του, που θα καταστήσει τη Μεγαλόνησο από ελληνική κρατική οντότητα σ’ ένα είδος «Βοσνία της Μεσογείου».

Η τουρκική ισχύς

Ενώ η γειτονική χώρα ξεδιπλώνει τις επιθετικές διεκδικήσεις της, οι εγχώριοι γραικύλοι προσπαθούν να καθησυχάσουν τον ελληνικό λαό ισχυριζόμενοι ότι όσα λέγονται στην άλλη πλευρά του Αιγαίου είναι για εσωτερική κατανάλωση, ότι ο τουρκικός στρατός, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, είναι αποδυναμωμένος και ότι ο Ερντογάν λέει όσα λέει για να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από τα μεγάλα εσωτερικά προβλήματά του.

Ηττοπαθείς και ετεροπροσδιορισμένοι πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, διεκδικώντας ρόλο γνωμηγήτορα, προσπαθούν να αποκοιμήσουν το ελληνικό έθνος ώστε την κατάλληλη στιγμή να οδηγηθεί στην άνευ όρων παράδοση. Πρόκειται για τα ίδια τα άτομα που τα τελευταία χρόνια στηρίζουν την, με οποιοδήποτε κόστος, παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και υποστηρίζουν τις πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, των αγαθών και των ανθρώπων (μεταναστευτικές ροές).

Η απειλή όμως των Νεοοθωμανών κατά του Ελληνισμού είναι πραγματική και βασίζεται στους κάτωθι συντελεστές ισχύος:

1. Η Τουρκία διαθέτει ηγεσία με όραμα. Το όραμα αυτό υπερβαίνει τον παντουρκισμό και αγκαλιάζει όλο το σουνιτικό Ισλάμ. Κάθε σουνίτης μουσουλμάνος είναι ένας, εν δυνάμει, στρατιώτης για την επανασύσταση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα τα εδάφη που περιλαμβάνει ο Ερντογάν στα «σύνορα της καρδιάς του» έχουν πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού ή υπάρχει σ’ αυτά μια στρατηγική μουσουλμανική μειονότητα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία και αφορμή για πολιτική ή στρατιωτική επέμβαση του τουρκικού κράτους.
Η προστασία της τουρκικής – μουσουλμανικής μειονότητας στην Κύπρο ήταν η δικαιολογία της εισβολής το 1974. Το ίδιο γίνεται σήμερα στο Βόρειο Ιράκ για την προστασία, υποτίθεται, της μειονότητας των Τουρκμένων. Από το Δεκέμβριο του 2015 τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στη βάση Μπασίκα έξω από τη Μοσούλη. Γι’ αυτό αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για τη χώρα μας η μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών είτε αυτοί χαρακτηρίζονται πρόσφυγες πολέμου είτε οικονομικοί μετανάστες και ιδιαίτερα η χορήγηση αργότερα ιθαγένειας στους ίδιους και στα παιδιά τους. Ήδη στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη μουσουλμανική κοινότητα (υπερβαίνει το ενάμισι εκατομμύριο) ατόμων διαφόρων εθνικοτήτων. Από αυτούς 700.000 περίπου είναι Αλβανοί και, όπως δήλωσε ο υπουγός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, σε 140.000 έχει δοθεί ελληνική υπηκοότητα. Έτσι ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα, στρατηγικός σύμμαχος του Ταγίπ Ερντογάν στο μουσουλμανικό τόξο των Βαλκανίων, «απέκτησε» το δικαίωμα να ζητάει εκτός από την Τσαμουριά και την αναγνώριση αλβανικής μειονότητας στην Ελλάδα.

2. Το μέγεθος της Τουρκίας αποτελεί ένα σημαντικό συντελεστή ισχύος. Με ένα νεανικό πληθυσμό 79 εκατ. που αυξάνει με γρήγορο ρυθμό, αποτελεί μια τεράστια αγορά για τα βιομηχανικά προϊόντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) - και όχι μόνο - ενώ το χαμηλό επίπεδο αμοιβής της εργασίας αποτελεί κίνητρο για την εγκατάσταση μονάδων παραγωγής των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που δρομολογήθηκε η ένταξη της γείτονος στην ΕΕ και η πρεμούρα των Δυτικών να μην διακοπεί οριστικά αυτή η διαδικασία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

3. Η γεωγραφία της Τουρκίας της δίνει ένα καθοριστικό πλεονέκτημα γιατί αποτελεί τον κυματοθραύστη της ρωσικής επέκτασης στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο, ενώ παράλληλα ελέγχει τα Στενά. Οι Δυτικοί και ιδιαίτερα οι Αμερικανοί θεωρούν την Τουρκία βασικό κρίκο του δακτυλίου (Rimland) απομόνωσης της Ρωσίας στο εσωτερικό της Ευρασίας. Αυτός είναι ο γεωπολιτικός λόγος της διαχρονικά φιλοτουρκικής στάσης των Αμερικανών στην ελληνο-τουρκική αντιπαράθεση. Παράλληλα η Τουρκία αποτελεί εδαφικό διάδρομο για την τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο από την Κασπία και μελλοντικά από τις χώρες του Κόλπου και την Ανατολική Μεσόγειο (κοιτάσματα Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου). Η γεωγραφία της Τουρκίας καθιστά τη γείτονα «πολύφερνη νύφη» για Ευρωπαίους, Αμερικανούς αλλά και για τους Ρώσους, συγκυριακά.

4. Οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι οι δεύτερες σε μέγεθος, μετά από αυτές των ΗΠΑ, μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ. Η ισχύς τους υποστηρίζεται από μια συνεχώς αναπτυσσόμενη εγχώρια αμυντική βιομηχανία και ένα ευρύ πρόγραμμα αγοράς οπλικών συστημάτων.
Οι επιχειρησιακές δυνατότητες του τουρκικού στρατού υπέστησαν σημαντικό πλήγμα από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Μεγάλος αριθμός αξιωματικών και υπαξιωματικών και των τριών όπλων συνελήφθησαν ή αποστρατεύθηκαν ως ύποπτοι συνεργασίας με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν. Παράλληλα οι Ένοπλες Δυνάμεις της γείτονος βρίσκονται, εδώ και χρόνια, σ’ έναν πόλεμο φθοράς με το κουρδικό ΡΚΚ, στον οποίον καταγράφουν καθημερινές απώλειες. Η σημερινή χρονική συγκυρία αποτελεί «παράθυρο ευκαιρίας» για την Ελλάδα προκειμένου να πάψει τις συνεχείς υποχωρήσεις και να επιδείξει αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων της. Αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα η Τουρκία να προκαλέσει ένα μικρής έκτασης θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή τη Θράκη για να «συρθεί» η, συνήθως, φοβική ελληνική πολιτική ηγεσία σε διαπραγματεύσεις νέων παραχωρήσεων, όπως έγινε με τα Ίμια το 1996, ούτως ώστε να μην τολμήσει η χώρα μας να ανακηρύξει ΑΟΖ.

5. Τα τελευταία δύο χρόνια οι Νεοοθωμανοί της Άγκυρας απέκτησαν ένα νέο ισχυρό «όπλο» που ακούει στο όνομα «Μεταναστευτικές Ροές». Το 2015 περίπου ένα εκατομμύριο άτομα εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Επρόκειτο για πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία και το Ιράκ αλλά και για οικονομικούς μετανάστες από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν, το Κέρας της Αφρικής, τις χώρες του Μαγκρέπ (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία) καθώς και από την Υποσαχάρια Αφρική. Όλη αυτή η επιχείρηση οργανώθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες (ΜΙΤ) και την Αστυνομία της Τουρκίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι μετανάστες ερχόντουσαν με φτηνές πτήσεις τσάρτερς από το Μαρόκο στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια μεταφέρονταν με λεωφορεία στα παράλια του Αιγαίου προκειμένου να περάσουν στα ελληνικά νησιά.

Η Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης αφού πήραν όσους μετανάστες χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν την έλλειψη εργατικών χεριών στη βιομηχανία τους, προέτρεψαν τις χώρες των Βαλκανίων να κλείσουν τα συνορά τους. Έτσι οι νέοι οικονομικοί μετανάστες (80% του συνόλου) και οι πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην Ελλάδα που για ιδεοληπτικούς λόγους αρνείται να φυλάξει τα σύνορά της. Η χώρα μας αντιμετωπίζει τις μεταναστευτικές ροές ως αποκλειστικά ανθρωπιστικό πρόβλημα και όχι ως ύψιστο θέμα εθνικής σφάλειας που δημιουργείται από τη μεταβολή της κοινωνικής και δημογραφικής σύνθεσης του πληθυσμού. Το ελληνικό κράτος λειτουργεί ως φιλανθρωπικό σωματείο και αρνείται να αντιληφθεί ότι γεωπολιτική είναι η γεωγραφία και οι άνθρωποι. Αν αλλάξει η ταυτότητα των ανθρώπων αλλάζει και η γεωπολιτική του χώρου.

Ο Ταγίπ Ερντογάν απειλεί ότι θα ανοίξει τα σύνορα και θα πνίξει την Ευρώπη με τρία εκατομμύρια μετανάστες αν η τελευταία δεν καταργήσει τη βίζα για τους τούρκους πολίτες και δεν καταβάλει τα χρηματικά ποσά που έχει συμφωνήσει. Ουσιαστικά ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας απειλεί την Ελλάδα που είναι η μόνη που διατηρεί ανοιχτά σύνορα. Όσοι μετανάστες και πρόσφυγες έλθουν στη χώρα μας θα μείνουν εδώ γιατί τα επόμενα σύνορα είναι κλειστά.

Περιδεής από ένα τέτοιο ενδεχόμενο η ελληνική κυβέρνηση συνηγορεί στην ΕΕ υπέρ των τουρκικών απαιτήσεων και καλοπιάνει τους Νεοοθωμανούς με τη φρούδα ελπίδα να μην εφαρμόσουν τις απειλές τους. Οι μεταναστευτικές ροές έχουν εργαλειοποιηθεί από την Τουρκία και χρησιμοποιούνται για τον πολιτικό εκβιασμό της Ελλάδας στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου.

Όσα καταγράψαμε αποτελούν τους βασικούς συντελεστές ισχύος της γείτονος χώρας. Μέσα στον σημερινό άναρχο πολυπολικό κόσμο η Τουρκία διαπιστώνει ότι οι συσχετισμοί ισχύος της επιτρέπουν να διεκδικήσει ρόλο περιφερειακής ευρασιατικής δύναμης, στο ζωτικό χώρο της οποίας περιλαμβάνονται, εκτός άλλων περιοχών, η Ελλάδα και η Κύπρος.

Η ελληνική αδυναμία

Απέναντι στις ηγεμονικές επιδιώξεις της νεοοθωμανικής Τουρκίας οι συντελεστές ισχύος του Ελληνισμού καταρρέουν. Μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη οι κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο έχουν παραχωρήσει την εθνική κυριαρχία τους στις Βρυξέλλες, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και ουσιασικά στο Βερολίνο. Ο έλεγχος που ασκούν αυτά τα ξένα κέντρα δεν είναι απλά οικονομικός, είναι γεωπολιτικός.

Η Ελλάδα βλέπει επί επτά χρόνια την οικονομία της να καταστρέφεται και την κοινωνία της να διαλύεται προκειμένου να παραμένει στη νομισματική ζώνη του ευρώ. Η εγχώρια παραγωγή (ΑΕΠ) έχει μειωθεί περισσότερο από 26%, από το 2010, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν ή μετανάστευσαν, εργοστάσια και μηχανήματα μετατράπηκαν σε παλιοσίδερα, περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποαπασχολείται και πάνω από 350.000 μορφωμένοι Έλληνες έφυγαν στο εξωτερικό σε αναζήτηση εργασίας. Η λιτότητα στις δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, υγεία, πρόνοια κλπ.) και μια απίστευτη φοροεπιδρομή αφαιρεί κάθε οικονομική ικμάδα από τα νοικοκυριά προκειμένου να πληρώνεται μέρος μόνο των τόκων ενός Δημόσιου Χρέους που συνεχώς αυξάνεται. Μια εξαθλιωμένη χώρα είναι μια πολύ αδύναμη χώρα.

Περικοπές γίνονται επίσης, κάθε χρόνο, στις αμυντικές δαπάνες. Η Ελλάδα έχει μια δεκαετία να αγοράσει νέα οπλικά συστήματα, ενώ οι κρατικές αμυντικές βιομηχανίες της συρρικνώνονται, κατ’ απαίτηση των δανειστών, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία. Όπως είχε γράψει στο βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου» ο Παναγιώτης Κονδύλης «Οι Έλληνες, όπως αντιμετωπίζουμε σήμερα την άμυνά μας, βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας».

Η Ελλάδα έχει γίνει αποικία των δανειστών της γερμανικής Ευρώπης, που την ελέγχουν μ’ ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ και την έχουν αλυσσοδέσει με τα δεσμά του χρέους. Ενός χρέους που από το 2002 μετατράπηκε στο σύνολό του σε ευρώ, δηλαδή σε συνάλλαγμα αφού η χώρα μας δεν μπορεί να εκδίδει ευρώ. Θυμίζουμε ότι το 2001 το 75% του χρεους ήταν στο εθνικό νόμισμα, δηλαδη σε δραχμές και μπορούσε να αποπληρώνεται χωρίς εξωτερικό δανεισμό.

Οι ετεροπροσδιορισμένες και αφελείς ελληνικές κυβερνήσεις αδυνατούν, διαχρονικά, να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντα εκμεταλλευόμενες τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της χώρας. Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο (casus belli) αν τολμήσει η χώρα μας, όπως έχει δικαίωμα από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Παράλληλα παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο, την έκταση του οποίου στα 10 ναυτικά μίλια δεν αναγνωρίζει, ενώ τα τουρκικά μαχητικά πετούν πάνω και από κατοικημένα νησιά του Αιγαίου. Επίσης η γειτονική χώρα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και δεν αναγνωρίζει σ’ όλα τα νησιά το δικαίωμα να έχουν ΑΟΖ, μπλοκάροντας έτσι τις έρευνες στην περιοχή αυτή για εξόρυξη υδρογονανθράκων. Τέλος, η Τουρκία κατέχει παράνομα από το 1974 το 38% της Κύπρου, χώρας μέλους της ΕΕ.

Από το 2005 που έγινε η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να θέσει αυτά τα θέματα ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της διαδικασίας, κι αν χρειαζόταν να κάνει χρήση του βέτο. Αντίθετα αποκοίμιζαν τον ελληνικό λαό ότι είναι προς το συμφέρον του να ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ γιατί έτσι θα γίνει μια φιλειρηνική χώρα – θα…«εξημερωθεί το θηρίο»!. Έντεκα χρόνια μετά η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ο θερμότερος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος και για αντάλλαγμα εισπράττει την επιθετικότητά της. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του και ορισμένες κυβερνήσεις ζήτησαν την προσωρινή (για έξι μήνες) αναβολή της ενταξιακής διαδικασίας για λόγους καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά Ελλάδα και Κύπρος δεν τολμούν να κάνουν το ίδιο όταν απειλείται η εθνική κυριαρχία τους. Τέτοια κατάντια, τέτοια τουρκολαγνεία!.

Οι επιθετικές διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της χώρας μας θεωρούνται από την ΕΕ και την άτυπη Ευρωζώνη ως διμερείς διαφορές που πρέπει να λυθούν με διαπραγματεύσεις στις οποίες η Ελλάδα έχει μόνο να δώσει. Η ΕΕ δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού, ακόμη κι αν το ήθελε, γιατί δε διαθέτει στρατιωτική δομή. Ο αμυντικός βραχίωνας της ΕΕ είναι το ΝΑΤΟ, μέλος του οποίου είναι και η Τουρκία. Σε περίπτωση «θερμού επεισοδίου» μεταξύ της αναθεωρητικής Τουρκίας και της Ελλάδας, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα κάνουν, στην καλύτερη πρίπτωση, μια δήλωση που θα προτρέπει τα δύο μέρη σε ειρηνική επίλυση των διαφορών τους, ενώ πρασκηνιακά θα πιέζουν τη χώρα μας να προβεί σε υποχωρήσεις, όπως ακριβώς έγινε με τα Ίμια, το 1996. Η Ελλάδα είναι μέλος μιας συμμαχίας που δεν την προστατεύει από την κύρια απειλή εναντίον της.

Η Ελλάδα, αν θέλει να υπερασπστεί τα εθνικά συμφέροντά της, πρέπει πρωτίστως να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις αναβαθμίζοντας τους συντελεστές ισχύος της. Πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η άμεση έξοδος από την Ευρωζώνη και η κυκλοφορία εθνικού νομίσματος, της Νέας Δραχμής, που θα σταματήσει την οικονομική καταστροφή και θα δρομολογήσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Η οικονομική ευρωστεία αποτελεί έναν από τους βασικότερους συντελεστές ισχύος. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να θεωρείται δεδομένη από εχθρούς και φίλους, ως προς τις μελλοντικές γεωπολιτικές επιλογές και κινήσεις της, όπως κάνει σήμερα η Τουρκία και όλοι την καλοπιάνουν. Όσο η χώρα μας παραμένει δεδομένη για τους δανειστές και προβλέψιμη για τους Νεοοθωμανούς, ούτε πραγματικούς συμμάχους μπορεί ν’ αποκτήσει, ούτε κανείς την παίρνει στα σοβαρά, τη θεωρούν υποταγμένη, της ζητούν ό,τι θέλουν και την κάνουν ό,τι θέλουν.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι η τουρκική απειλή προέρχεται από την ανακατανομή ισχύος που έχει επέλθει τα τελευταία χρόνια. Όσο η Τουρκία αυξάνει τους συντελεστές ισχύος της και όσο η Ελλάδα μειώνει τους δικούς της τόσο θα αυξάνεται ο κίνδυνος κατάλυσης της ελληνικής εθνικής κρατικής οντότητας.

Μέσα στο σημερινό άναρχο πολυπολικό σύστημα ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία, ούτε η ΕΕ, ούτε άλλες χώρες της περιοχής όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος και το Ιράν επιθυμούν τη γεωπολιτική «γιγάντωση» της Τουρκίας. Η Ελλάδα έχει εν δυνάμει γεωπολιτικούς συμμάχους αρκεί να διαθέτει όραμα και την εθνική ανεξαρτησία για να το υλοποιήσει.

Ο Ελληνισμός χρειάζεται επειγόντως στρατηγικό δόγμα εθνικής επιβίωσης που θα υλοποιείται από μια ικανή διπλωματία και μια ισχυρή αποτρεπτική αμυντική ισχύ. Αλλιώς θα επιβεβαιωθεί για μια ακόμη φορά το απόφθεγμα του Ότο Φον Μπίσμαρκ: «Το πεπρωμένο των αδύναμων είναι να καταβροχθίζονται από τους δυνατούς»…

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε συντομευμένο στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις 23-12-2016.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου