Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2018


Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Και ξαφνικά ανακάλυψαν για πολλοστή φορά τα χημικά του Άσαντ! Και να ήταν αλήθεια, κάτι που δεν γωνιάζει με τη λογική, αφού δεν θα είχε κανένα λόγο να τα χρησιμοποιήσει σε μια στιγμή που κερδίζει τον πόλεμο, ποιος πιστεύει τους Αμερικανοδυτικούς μετά τα τόσα ψέματα που είπαν για τα χημικά όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ και αυτά του Καντάφι που δεν βρέθηκαν ποτέ;

Τα χημικά όπλα του Άσαντ –το παραμύθι δηλαδή κατά πάσαν πιθανότητα ή κάποια προβοκάτσια– είναι προπέτασμα καπνού για να κρύψουν τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Ο Τραμπ για να ξεχαστεί η έρευνα σε βάρος του από το FBI που έφτασε μέχρι να ερευνήσει το γραφείο του δικηγόρου του, αλλά και τα άλλα ευτράπελα της πολιτικής του, η Τερέζα Μέι για να ξεχάσουν οι Βρετανοί την ανικανότητά της να χειριστεί το Brexit και τα άλλα εσωτερικά της προβλήματα και ο μικρός Ναπολέοντας του Παρισιού, ο Μακρόν, για να ξεχαστούν οι απεργίες που δονούν τη Γαλλία λόγω της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του. Οι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν μεγάλα συμφέροντα με τη Ρωσία και σιγά-σιγά σκάνε μύτη στους Αμερικανούς, παρακολουθούν μουδιασμένοι.

Ούτως ή άλλως οι πύραυλοι ποτέ δεν ήταν όπλο αποτελεσματικής πολιτικής αν δεν ακολουθούνταν από στρατιωτική επέμβαση πεζοπόρων τμημάτων, όπως έδειξαν η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Λιβύη και μια σειρά από άλλα παραδείγματα. Τι επιδιώκουν λοιπόν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, αφού σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να στείλουν στρατεύματα στη Συρία; Μια επίδειξη δύναμης, μια προσπάθεια ταπείνωσης του Πούτιν και του Ιράν, μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν το Ισραήλ και τέλος, ίσως το κυριότερο, να δηλώσουν παρόντες σε μια τελική διευθέτηση του συριακού προβλήματος, να προωθήσουν με άλλα λόγια τα πιόνια τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μην αφήσουν την πρωτοβουλία στη Μόσχα.

Για τα δικά τους τελικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, σκυλεύουν ακόμη μια φορά πάνω στο πτώμα της Συρίας. Στην αρχή εξόπλισαν μέσω Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας τους τζιχαντιστές, για να ανατρέψουν τον Άσαντ, το παιγνίδι δεν τους βγήκε και τώρα, για να μην πέσει η Συρία κάτω από την απόλυτη επιρροή της Ρωσίας και του Ιράν, παίζουν τα τελευταία χαρτιά τους πάνω στο πτώμα της.

Φυσικά ούτε ο Άσαντ είναι αθώος, ένας δικτάτορας είναι, αλλά η δαιμονοποίησή του δεν έχει όρια, από αυτούς που αγιοποιούν άλλα διεφθαρμένα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα της περιοχής. Διότι, ως γνωστόν, υπάρχουν οι καλοί δικτάτορες όταν εξυπηρετουν τα συμφέροντα των Αμερικανών και των Δυτικών και αγοράζουν τα όπλα τους και οι κακοί δικτάτορες που αρνούνται να τους εξυπηρετήσουν και ακόμη χειρότερο συνάπτουν και συμμαχίες με τη Μόσχα. Ούτε φυσικά και οι Ρώσοι είναι αθώες περιστερές, και αυτοί τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούν και γι΄αυτό προχωρούν σε ανίερες συμμαχίες με τον Ερντογάν και του παραδίδουν τους Κούρδους.

Όλοι, σε τελευταία ανάλυση, ασέλγησαν και ασελγούν πάνω στο πτώμα της Συρίας. Όμως την κύρια ευθύνη και για την κατάσταση στη χώρα αυτή, αλλά και τις άλλες χώρες της περιοχής, τη φέρει η Δύση που έσπειρε, από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου και μετά, διχόνοια και καταστροφή για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Αυτή η Δύση της αποικοκρατίας που δημιούργησε τεχνητά σύνορα και νέα κράτη από φεουδάρχες που τους ανακήρυξε βασιλιάδες, με τους οποίους μοιράστηκε και μοιράζεται το μάννα του πετρελαϊκού πλούτου της περιοχής.

Επτά χρόνια πόλεμος στη Συρία για τη δημοκρατία και την ελευθερία, όπως έλεγαν, και το μόνο επίτευγμά τους είναι η καταστροφή της χώρας και η ανάδειξη του φανατικού ισλαμισμού των τζιχαντιστών. Με το ίδιο πρόσχημα να εισαγάγουν τη δημοκρατία στους ιθαγενείς έσπειραν την καταστροφή στο Ιράκ και τη Λιβύη, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Πατούν επί πτωμάτων για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και προσπαθούν να εξαπατήσουν τη διεθνή κοινή γνώμη περιτυλίγοντας τα επικοινωνιακά με τις έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, μεταμεσημβρινές ώρες της Πέμπτης, δεν έχουν ακόμη πέσει οι αμερικανικοί πύραυλοι πάνω στη Συρία. Αναμένονται… Ίσως στα παρασκήνια να γίνονται ύστατες προσπάθειες για να περιοριστεί η σύγκρουση Μόσχας – Δυτικών, ίσως για να δοθεί χρόνος στους Ρώσους να μετακινηθούν από τα σημεία που θα πληγούν. Αν και στο τελευταίο tweet του ο Πρόεδρος Τραμπ λέει, τώρα, πως οι επιθέσεις μπορεί και να μη γίνουν! Όπως αναφέρει στο νέο tweet του: «Ποτέ δεν είπα πότε θα γίνει επίθεση στη Συρία» για να προσθέσει πως αυτό μπορεί να συμβεί «σύντομα ή και καθόλου σύντομα».

Σε κάθε περίπτωση Ελλάδα και Κύπρος εμπλέκονται σε ό,τι συμβαίνει και θα συμβεί αφού το έδαφός τους θα χρησιμοποιηθεί για τις επιθέσεις εναντίον της Συρίας. Κι ας διαβεβαιώνει το αντίθετο ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης που νομίζει πως οι ιθαγενείς αγνοούν την ύπαρξη και τον ρόλο των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Ας επικεντρωθεί καλύτερα στο δείπνο Αναστασιάδη με τον Ακιντζί γιατί από αυτά τα δείπνα ξεκινούσε κάθε φορά και νέο χαντάκωμα του Κυπριακού. Και έτρεχε μετά ο ίδιος, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος τότε, να μπαλώσει αυτά που προέκυπταν ως απόδειπνα!

Καιρός για μια πιο σοβαρή πολιτική και με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναπληρώσει ο κυπριακός λαός νέες υποχωρήσεις Αναστασιάδη στο επερχόμενο δείπνο με τον Ακιντζί. Τα απόδειπνα μπορεί να αποδειχτούν ξανά πικρά, αν όχι δηλητηριασμένα. Και ο Κύπριος Πρόεδρος δεν μας έχει συνηθίσει σε μια μελετημένη, σοβαρή και αξιοπρεπή στάση σε αυτά τα δείπνα.

* O Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι πανεπιστημιακός, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚκαι μέχρι πρόσφατα επιστημονικός συνεργάτης του ΕΔΙΑΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
stephanos.constantinides@gmail.com

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Patrick Buchanan

[Αυτή η ανάλυση, του έγκυρου Αμερικανού πολιτικού, πολιτικού συμβούλου και πολιτικού σχολιαστή, είναι κατατοπιστική για την κατάσταση στο «εσωτερικό μέτωπο» των ΗΠΑ, στην σημερινή τους στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ρωσία στη Συρία και τους συμμάχους της, αλλά και για τα σχέδια που έχουν κατά νουν το Κόμμα του Πολέμου και οι «ξένοι ηγετικοί κύκλοι» -που αποφεύγει να κατονομάσει- για «την κυριαρχία στην Μέση Ανατολή… των Σουνιτών» -όπως γράφει (από πολιτικής σκοπιμότητας αστοχία) στην καταληκτική φράση του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πριν δέκα ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από την Συρία. Τον επείσαμε ότι είναι απαραίτητο να παραμείνουν.»

Έτσι εκόμπαζε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν το Σάββατο, προσθέτοντας:

«Τον πείσαμε πως ήταν απαραίτητο να μείνουν για πολύ.»

Είναι πράγματι «για πολύ» οι ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας; Εάν ναι, ποιος πήρε αυτή την μοιραία για την Αμερικανική Δημοκρατία απόφαση;

Η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι επιβεβαίωσε την Κυριακή ότι δεν θα αποσυρθούν οι 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί από την Συρία, πριν επιτευχθούν τρείς στόχοι: Θα πρέπει να νικήσουμε πλήρως το «Ισλαμικό Κράτος». Να εξασφαλίσουμε ότι χημικά όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ πια από τον Άσαντ. Και να διατηρήσουμε την ικανότητα εποπτείας του Ιράν.

Μετάφραση: « Ότι κι αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική δεν αποχωρεί από την Συρία. Θα προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Η δέσμευση του Τραμπ να μας βγάλει από αυτούς τους πνιγμένους στο αίμα μεσανατολικούς πολέμους που μας οδηγούν στην χρεωκοπία και να επιδιώξουμε μια νέα προσέγγιση με την Ρωσία είναι ανεφάρμοστη.»

Το Κόμμα του Πολέμου, που ο Τραμπ κατατρόπωσε στις προκριματικές εκλογές, έχει αιχμαλωτίσει και καταστρώνει την εξωτερική πολιτική. Στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας η σελίδα της αρθρογραφίες έβριθε σχεδίων πολέμου.

« Η καλύτερη αμερικανική στρατηγική είναι . .. να μεταβληθεί η Συρία σε ένα Βιετνάμ του Ιράν. Μόνο όταν η Ρωσία και το Ιράν αρχίσουν να πληρώνουν ένα μεγαλύτερο τίμημα στην Συρία, θα έχουν ένα κίνητρο να τερματίσουν τον πόλεμο ή να εξετάσουν μιαν ειρήνη με διαίρεση της χώρας σε θύλακες, ανά εθνοτική σύνθεση.»

Προφανώς, πρέπει να αποστραγγίσουμε από αίμα την Συρία, την Ρωσία, τους Εσμπολά και το Ιράν, μέχρις ότου αποκάμουν και υποταγούν στον διαμελισμό της Συρίας κατά τις δικές μας επιθυμίες.

Αλλά υποθέστε ότι, όπως στον δικό μας εμφύλιο του 1861-1865, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 και τον κινεζικό του 1945-1949, ο Άσαντ και οι σύμμαχοί του, Ρώσοι, Ιρανοί, Εσμπολά και Σιϊτικές πολιτοφυλακές, επιμένουν μέχρι τέλους για να κερδίσουν τον πόλεμο και να ενοποιήσουν το έθνος.

Υποθέστε ότι διαλέγουν να πολεμήσουν και να στερεώσουν την νίκη που έχουν κερδίσει μετά εφτά χρόνια εμφύλιου πολέμου. Που θα βρούμε στρατό να ανακαταλάβει τα εδάφη που οι αντάρτες μας έχουν χάσει; Ή απλώς βομβαρδίζουμε συνέχεια χωρίς οίκτο;

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι λένε πως θα μας υποστηρίξουν σε μελλοντικές επιθέσεις εάν χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα, αλλά δεν κάνουν βουτιά στη Συρία.

Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις προσδιόρισε το συμμαχικό βομβαρδισμό ως μεμονωμένο πλήγμα. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον φαίνεται να συμφωνεί: «Ο υπόλοιπος πόλεμος στη Συρία πρέπει να εξελιχθεί όπως έχει».

Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία Ράϊαν Κρόκερ και ο Μάϊκλ Οχάνλον, εξέχων εταίρος του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, έγραψαν στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας:

« Την επόμενη φορά, οι ΗΠΑ πρέπει να ανεβάσουν τον πήχη, να χτυπήσουν το στρατιωτικό αρχηγείο, την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον Άσαντ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τσακίσουν το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του. Στόχοι και στο εσωτερικό του Ιράν δεν θα πρέπει να αποκλειστούν.»

Και πότε το Κογκρέσο εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ για πολεμική δράση εναντίον της Συρίας, των αεροπορικών της δυνάμεων και της ηγεσίας της; Πότε εξουσιοδότησε το Κογκρέσο τον φόνο του Προέδρου της Συρίας, μιας χώρας που ποτέ δεν μας επιτέθηκε;

Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν και στο Ιράν και να σκοτώσουν τον Αγιατολαχ, χωρίς να συμβουλευτούν το Κογκρέσο;

Με την Αμερική να πολεμά σε έξη χώρες, ο αρχιστράτηγος Τραμπ ασφαλώς δεν θέλει νέους πολέμους, ή την διεύρυνση όποιων συνεχιζόμενων πολέμων στην Μέση Ανατολή. Αλλά εξαναγκάζεται να γίνει ένας πρόεδρος πολέμου για την προαγωγή των σχεδίων ξένων ηγετικών κύκλων, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση αντιτάχθηκαν στην εκλογή του.

Έχουμε έναν απρόθυμο Πρόεδρο που εξωθείται σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει να εμπλακεί. Αυτό είναι μια συνταγή για στρατηγική καταστροφή. Παρόμοια με του Βιετνάμ ή με τόν πόλεμο του Τζωρτζ Μπους για να αφαιρέσει από το Ιράκ τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν υπήρχαν.

Το Κόμμα του Πολέμου φαίνεται να πιστεύει ότι εάν εξαπολύσουμε περισσότερα και φονικότερα πλήγματα στη Συρία, προκαλώντας θύματα στους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Εσμπολά και στον στρατό της Συρίας, αυτοί θα ενδώσουν στις αξιώσεις μας.

Αλλά που είναι τα στοιχεία γι΄αυτό;

Γιατί να πιστέψουμε πως αυτές οι δυνάμεις θα παραδώσουν αυτά που πλήρωσαν με αίμα για να κερδίσουν; Και αν αποφασίσουν να πολεμήσουν και να διευρύνουν τον πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είμαστε ετοιμασμένοι γι’ αυτό;

Όσο για την δήλωση του Τραμπ την Παρασκευή, « Καμιά ποσότητα αίματος και πλούτου δεν μπορεί να αγοράσει την ειρήνη στην Μέση Ανατολή», η Ουάσιγκτον Ποστ της Κυριακής, την απορρίπτει ως «μοιρολατρική» και «αποπλανημένη».

«Έχουμε ζωτικό συμφέρον –γράφει η Ποστ- να εμποδίσουμε το Ιράν να δημιουργήσει έναν «χερσαίο διάδρομο» διαμέσου της Συρίας.»

Ωστόσο ας εξετάσουμε πως απέκτησε το Ιράν αυτόν τον «χερσαίο διάδρομο»

Οι Σιίτες το 1979 ανέτρεψαν τον Σάχη, τον οποίο η δική μας CIA είχε εγκαταστήσει το 1953.

Οι Σιίτες ελέγχουν το Ιράκ, επειδή ο Πρόεδρος Μπους εισέβαλε και ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Σουνιτικό κόμμα του, Μπάαθ, διέλυσε τον Σουνιτικό κυρίως στρατό του Ιράκ και άφησε την Σιϊτική πλειοψηφία να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Σιίτες κυριαρχούν στον Λίβανο επειδή εγέρθηκαν και έτρεψαν σε φυγή τους Ισραηλινούς, που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους.

Ποιος αριθμός Αμερικανών νεκρών θα απαιτηθεί για να αντιστραφεί αυτή η Ιστορία;

Πόσο καιρό πρέπει να μείνουμε στην Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουμε την ηγεμονία του Σουνιτών επάνω στους Σιίτες;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Απρ 2018


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

* Γκαιμπελίσκος: Χαρακτηρισμός που αποδίδεται σε άνθρωπο ο οποίος προπαγανδίζει μία γνώμη / άποψη / ιδέα με ύπουλα μέσα, χρησιμοποιώντας ψεύτικα στοιχεία και την τακτική της επανάληψης συνεχώς των ίδιων πραγμάτων, για να πείσει όλο και περισσότερους («πες, πες, κάτι θα μείνει»).

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα παρακολουθούμε ένα πραγματικό χαρτοπόλεμο δηλώσεων αλλά και κωμικοτραγικών καταστάσεων σε σημείο που πραγματικά δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να ανησυχήσει πάρα πολύ ή απλά να γελάσει.

Η σοβαρότητα της Τουρκικής, Ερντογανικής, Δημοκρατίας σε όλα ανεξαιρέτως τα επίπεδα, βρίσκεται πλέον στα τάρταρα με αποτέλεσμα αυτά που διατυμπανίζει με τον πιο επίσημο και πομπώδη τρόπο να απολαμβάνουν ελάχιστης ή μηδενικής αξιοπιστίας! Να θεωρούνται περίπου σαν ανέκδοτα και να λαμβάνουν ενίοτε τόσο σκληρές (λεκτικές) απαντήσεις που καταρρίπτουν συνεχώς νέα ρεκόρ στην κλίμακα της διεθνούς διπλωματίας!

Η διαχρονική στρατηγική της Τουρκίας, την οποία υποστηρίζουν τρία από τα τέσσερα κόμματα που βρίσκονται στο Τουρκικό κοινοβούλιο, συνοψίζεται σε ένα απροκάλυπτο επεκτατισμό σε βάρος των γειτόνων της. Ο επεκτατισμός αυτός χρησιμοποιεί διάφορες κάλπικες δικαιολογίες βάζοντας σαν ασπίδα την γεωπολιτική και στρατηγική αξία της Τουρκίας ώστε να ξεπεραστούν οι εκάστοτε παραλογισμοί του. Η διαχρονική αυτή τακτική υπήρξε εξαιρετικά αποδοτική για την Τουρκία, ιδίως όταν εφαρμόστηκε από πολιτικούς που είχαν ιδιαίτερους δεσμούς με την Δύση όπως ο Μπουλέντ Ετσεβίτ και εξαιρετικά επικίνδυνη για τους γείτονες της όταν την υπηρέτησαν πολιτικοί με ιδιαίτερα «ποιοτικά» χαρακτηριστικά όπως ο Τουρκούτ Οζάλ αλλά και ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

Οι κάλπικες δικαιολογίες του Τουρκικού επεκτατισμού διαμορφώνονται ανάλογα με την κάθε περίπτωση:

Η εισβολή στην Κύπρο έγινε (δήθεν) για να «προστατευτεί» το 12% του πληθυσμού του νησιού (το 82% ήταν Έλληνες και το 6% διάφοροι ξένοι υπήκοοι), δημιουργώντας ένα case study κατεξευτελισμού της διεθνούς «νομιμότητας» με την ξεδιάντροπη «συμμετοχή» της Αγγλίας.

Η εισβολή στο Ιράκ έγινε για να εξουδετερωθούν «οι τρομοκράτες του ΡΚΚ» που βρίσκουν καταφύγιο στο Ιρακινό έδαφος – με τις ευλογίες Αμερικής και Ρωσίας.

Η εισβολή στην Συρία έγινε για να «εξουδετερωθεί ο κίνδυνος δημιουργίας Κουρδικής κρατικής οντότητας στα σύνορα με την Τουρκία», γεγονός που θα «απειλούσε μελλοντικά την ασφάλεια της Τουρκίας», με την ανοχή Ρώσων και Αμερικανών.

Μετά την εισβολή στην Κύπρο, άνοιξε η όρεξη του Τουρκικού επεκτατισμού και προς την κατεύθυνση του Αιγαίου. Το 1996 έστειλαν καμιά δεκαριά πράκτορες σε μια από τις χιλιάδες αφύλακτες βραχονησίδες του Αιγαίου με στόχο να δημιουργήσουν «αμφιβολίες» για την κυριότητα της. Πέτυχαν, με την σιωπηλή ανοχή των συμμάχων μας, να δημιουργήσουν μια αιωρούμενη αμφιβολία για το καθεστώς κάποιων βραχονησίδων με τους Έλληνες να αναρωτιούνται τι συμβαίνει στο Αιγαίο.

Και να φθάσαμε αισίως στις 18 Απριλίου 2018 για να ακούσουμε από επίσημη ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών πως «Τα Ίμια, τα νερά γύρω τους και ο εναέριος χώρος από πάνω τους είναι αποκλειστικά υπό Τουρκική κυριαρχία!».

Ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος κάλεσε αμέσως την «Τουρκία να μην μπλέκει τον ίσκιο της με το μπόι της», ότι «μπορεί να προκαλεί όσο θέλει, το θέμα είναι ότι τετελεσμένα στο Αιγαίο υπάρχουν και τα σύνορα δεν αμφισβητούνται», ενώ η επίσημη απάντηση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών που ακολούθησε, ήταν στο επίπεδο της:

«Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση καλεί την Τουρκία να σέβεται το ευρωπαϊκό δίκαιο, εκείνη απαντά με μία ανακοίνωση προκλητικής καταστρατήγησής του. Επαναλαμβάνει μία κατάφωρα παράνομη θέση, αγνοώντας ότι το νομικό καθεστώς του Αιγαίου είναι απολύτως κατοχυρωμένο από το διεθνές δίκαιο. Η ελληνική κυριαρχία επί των Ιμίων είναι σαφής και αναμφισβήτητη σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, των Ιταλο-τουρκικών Συμφωνιών του 1932 και της Συνθήκης των Παρισίων του 1947. Για άλλη μια φορά η κριτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς την Τουρκία της προκάλεσε παραλογισμούς. Την καλούμε να συνέλθει και να αξιοποιήσει τις διαπιστώσεις της έκθεσης της Επιτροπής ως ένα χρήσιμο εργαλείο αυτοκριτικής προς βελτίωση της εικόνας της, τόσο έναντι της κοινής της γνώμης όσο και έναντι της διεθνούς κοινότητας».

Πριν βέβαια καταλήξουμε στην πομπώδη ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ, τα αμέσως προηγούμενα εικοσιτετράωρα (16 και 17 Απριλίου) είχαν προηγηθεί διάφορα γεγονότα αλλά και χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων. Ας τα δούμε εν συντομία:

«Δεν διαπραγματευόμαστε, δεν εκχωρούμε, δεν παζαρεύουμε ούτε σπιθαμή γης. Τούτος ο τόπος είναι τόπος που όσοι τον κατοίκησαν ανά τους αιώνες ξέρουν να τον υπερασπιστούν» ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Έλληνας πρωθυπουργός προς την Τουρκία από το ακριτικό Καστελόριζο. Στον επόμενο σταθμό του, την κοντινή νήσο Ρω, το αεροσκάφος που επέβαινε ο Έλληνας πρωθυπουργός παρενοχλήθηκε από δύο Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη τα οποία, φυσικά, αγνοήθηκαν και αναχαιτίστηκαν.
 
«Βρισκόμαστε σε έναν ακήρυχτο πόλεμο στο Αιγαίο αλλά η διάταξη των δικών μας δυνάμεων για τις αναχαιτίσεις γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην έχουμε καταπόνηση των πιλότων μας» δήλωσε ο Έλληνας Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας – ένα μήνα νωρίτερα είχε εκτιμήσει πως «Η Τουρκία δεν επιδιώκει ένα θερμό επεισόδιο, πολύ περισσότερο, την σύρραξη με την Ελλάδα».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με σχέδιο ψηφίσματος που έγινε γνωστό, καλεί την Τουρκία «να ολοκληρώσει σύντομα τη διαδικασία και να απελευθερώσει τους δύο Έλληνες στρατιωτικούς που συνελήφθησαν τον περασμένο μήνα», ενώ ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλώντ Γιουνκέρ χαρακτήρισε «Γελοίο» τον Τουρκικό ισχυρισμό ότι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί αποτελούν απειλή για την Τουρκία.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μιλώντας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο εξέφρασε «Την ετοιμότητα της Γαλλίας να δείξει στην πράξη την Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη σε περίπτωση που η Ελλάδα απειληθεί από την Τουρκία στο Αιγαίο και την Μεσόγειο».

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Γιοχάνες Χαν, αρμόδιος για την διεύρυνση της ΕΕ, δήλωσε ότι «Η Τουρκία απομακρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με τεράστια βήματα», ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έκθεσή της για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας κάνει ιδιαίτερη αναφορά στις εντάσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και στην ανησυχία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την κράτηση πολιτών της ΕΕ και των Ελλήνων στρατιωτικών.

Ο Έλληνας Ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς πρότεινε την διακοπή των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, το πάγωμα των ευρωπαϊκών κονδυλίων και εμπάργκο στα Τουρκικά αγροτικά προϊόντα, καλώντας τον Πρόεδρο της ΕΕ «να μην χαϊδεύει την Τουρκία γιατί ο Τούρκος Πρόεδρος δεν καταλαβαίνει από λόγια».

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Τουρκίας ο Μπεκίρ Μποζντάγ δήλωσε ότι «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αντιμετωπίζει την Τουρκία δίκαια ή αντικειμενικά».

Διέρρευσαν πληροφορίες για το Αμερικανικό πρόγραμμα ενίσχυσης των Κούρδων της Συρίας που είχε ανακοινωθεί από τον Φεβρουάριο: 550 εκατομμύρια δολάρια και Κουρδική στρατιωτική δύναμη 65.000 ανδρών!

Ο Τούρκος δοτός πρωθυπουργός – εφοπλιστής Μπιναλί Γιλντιρίμ σε ομιλία του (Δευτέρα 16/4/2018) δήλωσε ότι Τούρκοι κομάντος κατέβασαν Ελληνική σημαία από το νησί Ανθρωποφάγος την οποία είχαν τοποθετήσει λίγες μέρες νωρίτερα, τρεις νεαροί Έλληνες. Ακολούθησαν αλληλοδιαψεύσεις (οι σημαίες ήταν πολλές και κυματίζουν κανονικά, από την Ελληνική πλευρά, η Τουρκική ακτοφυλακή κατέβασε Ελληνική σημαία από την Τουρκική πλευρά).

Τέλος, στις 19 Μαρτίου 2018, λίγες μέρες μετά την παράταση της κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» και την σύσκεψη 2,5 ωρών στο Τουρκικό Προεδρικό μέγαρο, ανακοινώθηκε η ημερομηνία πρόωρων εκλογών στην Τουρκία για τις 24 Ιουνίου 2018.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει πλέον η Τουρκία δεν κρύβονται πίσω από φιέστες ή μεγάλα λόγια. Η αδυσώπητη πίεση από την κατρακύλα του εθνικού νομίσματος, η κατάρρευση των προσδοκιών για «προέλαση στην Ιεράπολη», η ψυχρολουσία από τους Ρώσους και τους Πέρσες «συμμάχους» να παραδώσει την πόλη Αφρίν στον Μπάσαρ Αλ Άσαντ, τα σκάνδαλα διαφθοράς και απαλλαγής των νεαρών γόνων του καθεστώτος από κάθε στρατιωτική υποχρέωση, ο εντεινόμενος πόλεμος των Κούρδων μέσα στην Τουρκία με καθημερινούς νεκρούς και η πλήρης, διεθνής απομόνωση της Τουρκίας υποχρέωσαν τον ψευτο-σουλτάνο της Τουρκίας να πάει σε «εκλογές».

Τώρα τι εκλογές θα είναι αυτές με «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», με φιμωμένη κάθε αντίθετη φωνή, με φυλακισμένη όλη την ηγεσία του μόνου κόμματος που δεν συμφωνεί μαζί του (HDP), με απεριόριστη εξουσία βίας και νοθείας… μόνο ο ψευτο-σουλτάνος και τα εξαπτέρυγα του το γνωρίζουν!

HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Από τον Δημήτρη Κ. Σέργιο

Μεταδόθηκε ότι ο Ρ.Τ. Ερντογάν εκφράστηκε... κολακευτικώς (!) για την επίθεση των δυτικών στη Συρία. Μάλιστα, το ίδιο ρεπορτάζ δίνει και την πληροφορία ότι ο πρωθυπουργός του, Μπ. Γιλντιρίμ, έφτασε να δηλώσει: «Μα, γιατί άργησαν; Επρεπε να το είχαν κάνει από καιρό!» Θυμίζω ότι στις αρχές Μαρτίου ο Τούρκος πρόεδρος ρωτούσε: «Γιατί οι ΗΠΑ χτίζουν είκοσι βάσεις στη Συρία; Τι τις θέλουν, αφού στη Συρία στρατοπεδεύουν η Ρωσία και το Ιράν;» (βλ. επιθεώρηση «Επίκαιρα», φύλλο 30/03/2018, σελ. 5.)

Σήμερα, ο μπιλιαρδόρος «σουλτάνος», που θεμελιώνει με τους Ρώσους πυρηνικά εργοστάσια στα παράλια της Μεσογείου, προμηθεύεται τελευταίας τεχνολογίας εξοπλισμό από τη Μόσχα, στέλνει αξιωματούχους του στη Ρωσία για να εκπαιδευθούν στη χρήση του, υπογράφει πλήθος συμφώνων συνεργασίας με τον Πούτιν, κάνει τον... «χαρούμενο» επειδή οι δυτικοί εξαπέλυσαν στη Συρία πυραυλική επίθεση! Οποιος είναι γνώστης της ψυχολογίας του βάθους ας το αντέξει! Θα προσθέσω ακόμα δύο στοιχεία:

1 Το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών «Νέα Τουρκία» εξέδωσε τόμο 1.450 σελίδων, αφιερωμένο στον «Ορκο του Οθωμανικού Εθνους» («Misak-i Milli»). Τι λέει ο «όρκος»; Αφορά απόφαση του τελευταίου οθωμανικού Κοινοβουλίου (1920!) να παραμείνουν εδάφη της Τουρκίας α) η Βόρεια Συρία, β) το Βόρειο Ιράκ, γ) ολόκληρη η Θράκη, δ) ολόκληρη η Κύπρος, ε) αριθμός νησιών του Αιγαίου. Την έκδοση του τόμου προλογίζει ο Ερντογάν, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων: «Είχαμε συνομολογήσει ότι θα προστεθούν στα σύνορά μας η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, η Δυτική Θράκη, το Μπατούμ, η Κύπρος και μερικά ακόμη νησιά. (...) Η Ιστορία θα δώσει την καλύτερη απάντηση σ’ αυτούς που λένε “τι δουλειά έχει η Τουρκία σε αυτά τα μέρη;”.

Μα, είναι ολοφάνερο: Δεν έληξε ακόμη ο... Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (!). Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για να μην ξεχαστεί ο “Misak-i Milli”» (πρβλ.: ίδιο ως άνω ρεπορτάζ των «Επικαίρων»). Αραγε, η επέλαση των Τούρκων στην Αφρίν της Συρίας στοχεύει σημερινούς... «τρομοκράτες», όπως λέει ο «σουλτάνος», ή στην τήρηση... «οθωμανικών όρκων» (!) του έτους 1920;

2 Η φιλοερντογανική ιστοσελίδα Suriye Gundemi, εννέα ημέρες μετά την έναρξη της επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας», παρουσίασε γράφημα που ανέλυε τη σύσταση του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού», συμμάχου του Ερντογάν (βλ. «κυριακάτικη δημοκρατία», 25/03/2018, σελ. 26). Οι ομάδες των συμμάχων του «σουλτάνου» (θα λέγατε, άραγε... «μη τρομοκρατών», κατά τη διάλεκτο Ερντογάν;) στο γράφημα αυτό αποτελούνται κατά κύριο λόγο από... τζιχαντιστές!

Ή, λοιπόν, η δυτική συμμαχία που βομβάρδισε προχθές τη Συρία «συμμαχεί» (!) και αυτή με τους (αληθείς...) ανωτέρω τρομοκράτες-συμμάχους του Ερντογάν -οπότε το γιατί ο «σουλτάνος» χαίρεται και χαμογελά είναι κατανοητό!- ή ο μπιλιαρδόρος αφέντης παριστάνει τον χαρούμενο για να μη δείξει την (κατά τη γνώμη μου, βεβαίως!) ολοκληρωτική ταραχή του από την επισυμβάσα (νομίζω απλώς... πρώτη και όχι μόνη!) επιδρομή διάφορων τρίτων στη Συρία...

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το Αμερικανικό Πεντάγωνο επιδιώκει να ενισχύσει μέχρι και 65.000 μέλη μιας «δύναμης που συνεργάζεται με τις Η.Π.Α. στη Συρία», συμπεριλαμβανομένων των Μονάδων Προστασίας του Κουρδικού Λαϊκού Προγράμματος (YPG), σύμφωνα με την πρόταση προϋπολογισμού για το οικονομικό έτος 2019, παρά το γεγονός πως ο πρόεδρος Donald Trump, για δεύτερη φορά επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι σχεδιάζει την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία.

Στην πρόταση που υποβλήθηκε στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών για έγκριση τον Φεβρουάριο, το Πεντάγωνο ζήτησε 300 εκατομμύρια δολάρια για να εξοπλίσει και να εξοπλίσει τους εταίρους του στη Συρία για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε. Περίπου 250 εκατομμύρια δολάρια ζητήθηκαν επίσης για την οικοδόμηση μιας δύναμης «συνοριακής ασφάλειας» στη Συρία.

Η πλήρης έκθεση, του Οργανισμού Αναδιάρθρωσης Εξωτερικών Δράσεων (CTEF) ζητά ζητά για την καταπολέμηση του ISIS να στηρίξει και να εξοπλίζει 30.000 άνδρες για τη διεξαγωγή συνεχιζόμενων αποστολών μάχης ενάντια στο ISIL στη μέση κοιλάδα του ποταμού Ευφράτη και 35.000 ανδρών σαν «δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας» σε απελευθερωμένες περιοχές σε ολόκληρη τη χώρα.

Η Τουρκία θεωρεί το YPG τρομοκρατική ομάδα λόγω των συνδέσεών της με το απαγορευμένο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK).

«Για να πετύχουμε τους αμερικανικούς στρατιωτικούς στόχους, η γενεσιουργός δύναμη των συμμάχων στη Συρία θα αποτελείται από τοπικές δυνάμεις που είναι δημογραφικά αντιπροσωπευτικές, κατάλληλα ελεγμένες, εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες για να εξασφαλίσουν ένα ασφαλές περιβάλλον και ικανές να αντιμετωπίσουν το ISIS». , χρησιμοποιώντας ένα άλλο ακρωνύμιο για το ISIL, αναφέρεται στην έκθεση του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με την πρόταση, το Πεντάγωνο σχεδιάζει να διαθέσει 162,6 εκατομμύρια δολάρια από τα 300 εκατομμύρια δολάρια για τα όπλα, τον εξοπλισμό και τα οχήματα, 8 εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη της βασικών αναγκών, παρέχοντας βασικές ανθρωπιστικές ανάγκες, 28 εκατομμύρια δολάρια για τα έξοδα μεταφοράς και στρατοπέδευσης και 101,5 εκατομμύρια δολάρια για επιχειρησιακή υποστήριξη .

Μεταξύ των όπλων που σχεδιάζονται για αποστολή περιλαμβάνονται 25.000 αυτόματα όπλα AK-47, 1.500 ελαφριά πολυβόλα, 500 βαριά πολυβόλα, 400 πυραύλους RPG-7, 95 τυφέκια ελεύθερου σκοπευτή, 20 οβίδες 60 χιλ. και 60 οβίδες 120 χιλ.

Μαζί με το συνολικό κόστος των 47 εκατομμυρίων δολαρίων, το Πεντάγωνο ζήτησε επιπλέον 24 εκατομμύρια δολάρια για τα πυρομαχικά αυτών των όπλων.

Οι Η.Π.Α. υποστήριξαν εδώ και καιρό το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδικής Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και την ένοπλη στρατιωτική του πτέρυγα, το YPG, στην καμπάνια κατά του Ισλαμικού Κράτους, πολιτική που έφερε αντιμέτωπες τις ΗΠΑ με την Τουρκία.

Η αποκάλυψη προκάλεσε νέες τουρκικές διαμαρτυρίες προς τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ένα ακόμη έγκλημα πολέμου από την Τουρκία: Κόπηκε το νερό του Ευφράτη!

Το τουρκικό κράτος μετά από την εισβολή και τις σφαγές που διέπραξε στην Β. Συρία, τώρα άρχισε να χρησιμοποιεί ως όπλο πολέμου και το νερό. Λόγω του κοψίματος του νερού του Ευφράτη, κάτοικοι της Τάμπκα περνούν δύσκολες μέρες.

Σύμφωνα με την είδηση από το πρακτορείο Anha, εξαιτίας της διακοπής του νερού που έκανε το τουρκικό κράτος, πλέον στις πόλεις της περιοχής, παρέχεται ρεύμα μόνο 12 ώρες την μέρα.

Αγροτικές περιοχές στην Τάμπκα λόγω αυτής της ανυδρίας, αντιμετωπίζουν κίνδυνο ξηρασίας, ενώ και επιχειρήσεις έχουν επηρεαστεί από αυτή την απάνθρωπη επίθεση.

Καθώς οι επιχειρήσεις έχουν ρεύμα μόνο 12 ώρες την μέρα, αναγκάζονται και χρησιμοποιούνε γεννήτριες. Και αυτό σημαίνει ένα έξτρα έξοδο.

Ο Μουστεφά Εχμέντ Ελ Χισέν-επαγγελματίας της πόλης, αναφέρει πως μετά από την απελευθέρωση της πόλης από τις συμμορίες της ISIS, είχαν αρχίσει να ζούνε γαλήνιες μέρες αλλά προσθέτει πως ¨Τώρα όμως λόγω των πολιτικών του τουρκικού κράτους, η ανυδρία και η έλλειψη ρεύματος άρχισε να επηρεάζει αρνητικά τον κόσμο εδώ¨.

Ο Ελ Χισέν λέει πως ο ΠτΔ. Ερντογάν παραβιάζει κάθε διεθνή νόμο και συνέχισε λέγοντας πως ¨Λόγω του κοψίματος του νερού του Ευφράτη ζούμε χωρίς ρεύμα. Αυτό επηρεάζει πολύ άσχημα τις επιχειρήσεις μας.¨

Τουρκικά Νέα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Απρ 2018


Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης

Στις 29 Μαρτίου ανακοίνωσε περιχαρής ο Πρόεδρος των ΗΠΑ «φεύγουμε από την Συρία». Δεκαπέντε ημέρες μετά, ξημερώματα 14ης Απριλίου έπεσαν οι πρώτοι πύραυλοι των ΗΠΑ εναντίον της Συρίας! Οι Ιστορικοί του μέλλοντον θα τραβάνε τα μαλλιά τους.

Είναι εμφανές ότι η πρώτη θέση εκφράζει την βούληση του Τραμπ, ενώ η δεύτερη την δέσμευσή του. Δέσμευση, μάλλον σε κάποιους με μεγαλύτερη εξουσία από τον ίδιο, ο οποίος είναι αδύναμος να ασκήσει την επιθυμία του.

Ο Ζουράρις μας θυμίζει στα βιβλία του περί Θουκυδίδη ότι οι Αθηναίοι δήλωναν ευθαρσώς ότι ήταν αναπόφευκτο να πολεμούν εβρισκόμενοι «υπό των μεγίστων νικηθέντες: τιμής, δέους και ωφελείας». Αυτά σε υποτάσσουν να πολεμάς και μάλιστα ως ηθικά νικημένος.

Πέραν αυτών, διαφαίνεται στον ορίζοντα ένας μηχανισμός που διαθέτει μεγαλύτερη εξουσία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ αφού στο άκουσμα της βούλησής του: σχεδίασε και έριξε χημικά στην Γούτα, ώστε να ευθυγραμμιστούν τα παγκόσμια ΜΜΕ (όσα το 2003 βοούσαν για τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ» στη μεγαλύτερη ψευδή είδηση -fake news- όλων των εποχών), και τον μετέστρεψε αστραπιαία.

Πιθανώς, αυτός δεν είναι ο Ασσάντ. Θα επρόκειτο για παράνοια, ειδικά εφόσον ήταν ζήτημα ωρών η ανακατάληψη του τελευταίου θύλακα στο προάστιο αυτό της Δαμασκού. Ο Ασσάντ κέρδισε τον πόλεμο και ανέκτησε έλεγχο στο 80% της Συρίας.

Μία ημέρα πριν την επέμβαση, ο πρώην διοικητής των Βρεταννικών δυνάμεων στο Ιράκ έθεσε τον προβληματισμό του κινήτρου χρήσης χημικών όπλων από τον Σύριο Προέδρο στον τηλεοπτικό σταθμό Sky, και τον έκοψαν απότομα στον αέρα πριν καν ολοκληρώσει τη σκέψη του!

Αντίρροπη ήταν η στροφή του 2013 στο ίδιο ζήτημα. Τον Αύγουστο του 2013 ο Ομπάμα καταδίκασε οργισμένος την «παραβίαση της κόκκινης γραμμής» μετά την τότε ρίψη χημικών στην Συρία και προανήγγειλε επέμβαση. Ουδέποτε πραγματοποιήθηκε. Αρκέσθηκε στο αίτημα προς τον ΟΗΕ να διαλυθεί όλο το χημικό οπλοστάσιο του Ασσάντ, όπως και έγινε με την επίβλεψη Αμερικανών ειδικών.

Η δυσεξήγητη εκείνη στροφή ίσως ερμηνεύεται από αναφορές ότι του παρεδόθη αποδεικτικό υλικό ότι τα χημικά δεν τα είχε ρίξει η κυβέρνηση της Συρίας, αλλά τζιχαντιστές. Η διεθνής ισορροπία δυνάμεων το 2013 δεν επέτρεπε αμερικανική επέμβαση. Ούτε το 2018, αλλά ο Τραμπ την αγνόησε, γκρεμίζοντας τον ρόλο του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου και ρισκάροντας σύγκρουση μεγαθηρίων.

Ή μήπως πρόκειται απλώς για τοποθέτηση πιονιών στην σκακιέρα για την επόμενη ημέρα; 

Τα  προεξάρχοντα συμφέροντα στο εκρηκτικό μείγμα της Συρίας είναι επικινδύνως αντικρουόμενα.
  • Η Ρωσία επιθυμεί διατήρηση στη Μέση Ανατολή μίας σφαίρας επιρροής, η οποία έχει συρρικνωθεί στην Ανατολική Ευρώπη, στον Καύκασο, στη Βαλτική. Οι ΗΠΑ αγωνίζονται για το ακριβώς αντίθετο.
  • Το Ιράν επιθυμεί έλεγχο της γραμμής εφοδιασμού Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος-Χεζμπολάχ. Το Ισραήλ το ακριβώς αντίθετο.
  • Η Συρία επιθυμεί διατήρηση της εδαφικής της ακεραιότητας και κυριαρχίας. Οι πάσης φύσης τζιχαντιστές το ακριβώς αντίθετο: τον έλεγχο περιοχών της για λογαριασμό του ISIS.
  • Οι Κούρδοι επιθυμούν ένα δεύτερο Κουρδιστάν στο βορρά, ως συνέχεια του Ιρακινού και έξοδο στη θάλασσα. Οι Τούρκοι το ακριβώς αντίθετο: την πάταξή του.
  • Υπάρχουν και κομπάρσοι: η Βρεταννία ως θερμή μόνιμη παγκόσμια υπαρχηγός και η Γαλλία αναπολώντας εποχές που είχε επιρροή στην περιοχή

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 17 Απριλίου 2018
Αντίβαρο



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται» είναι φράση χιλιοειπωμένη. Και συμβαίνει αυτό, επειδή η ανθρώπινη συμπεριφορά παραμένει εν πολλοίς η ίδια επί χιλιετίες, καθώς ο ισχυρός εκδηλώνει αλαζονική συμπεριφορά και ο αδύνατος υφίσταται τις συνέπειες αυτής.

Η Συρία σπαράσσεται από πόλεμο που εισήλθε στο όγδοο έτος. Ξεκίνησε ως εμφύλιος δήθεν με σκοπό την ανατροπή του δικτάτορα Άσαντ και έχουν εμπλακεί σ’ αυτόν πλανητικές και περιφερειακές δυνάμεις με επακόλουθο τη διάλυση όχι μόνο της Συρίας, αλλά και του γειτονικού Ιράκ. Η ανατροπή του Άσαντ ήταν μέρος της επιχείρησης «Αραβική άνοιξη», επιχείρησης σαφέστατα σχεδιασμένης στη Δύση και υποκινηθείσης απ’ αυτήν. Σε δύο αραβικές χώρες, Τυνησία και Αίγυπτο, φάνηκε η Δύση να πραγματοποιεί το σχέδιό της με μικρή εκροή αίματος, αν και δεν έγινε ακόμη κατανοητό πού απέβλεπε η αλλαγή καθεστώτος. Μόνο στη Λιβύη υπήρξαν σημαντικές οι απώλειες και τελικά η χώρα κατέρρευσε μετά τη θανάτωση του Καντάφι. Ασφαλώς την ίδια τύχη θα είχε και ο Άσαντ, αν δεν διέθετε ισχυρούς συμμάχους, τη Ρωσία και το Ιράν. Έτσι παρά την οργάνωση και τον εξοπλισμό ενός στρατού, που οι ίδιοι οι δυτικοί πάτρωνές του αναγκάστηκαν να χαρακτηρίσουν δολοφονικό, παρά την πολύτροπη στήριξη αυτού από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και άλλες αραβικές χώρες η σύρραξη διαρκεί επί έτη και η Συρία αργοπεθαίνει. Βέβαια ο στρατός των δολοφόνων έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα, όμως δεν φαίνεται να είναι εγγύς ο τερματισμός του πολέμου.

Οι ΗΠΑ και οι άλλες δυτικές χώρες δεν αισθάνονται διόλου ικανοποιημένες από την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία και την εξασφάλιση, μέσω αυτής, βάσεων της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Γι’ αυτό και δεν επιθυμούν τον τερματισμό του. Η κατάσταση περιπλέκεται καθώς πέρα από τις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, κάποιες από τις οποίες συνεργάστηκαν και ίσως εξακολουθούν να συνεργάζονται με τον στρατό των δολοφόνων, μη απέχουσες μάλιστα από μεθόδους και τακτικές αυτού, έχει εμπλακεί προσφάτως και στρατιωτικά και μάλιστα με επιτυχία η Τουρκία, η οποία πρωτίστως επιδιώκει την αποδυνάμωση των Κούρδων της Συρίας και την εκδήλωση της αντίθεσής της σε όποια σκέψη των δυτικών για αναγνώριση κουρδικού κράτους. Η διπλωματία δείχνει για μία ακόμη φορά την παντελή έλλειψη ηθικού έρματος. Οι επιχειρήσεις της Τουρκίας έχουν τη σιωπηλή έγκριση τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας. Η δεύτερη είναι πλέον κατακριτέα, καθώς έχει λησμονήσει, μετά την υπογραφή προσοδοφόρων γι’ αυτήν συμφωνιών, την παραδοσιακή εχθρότητα και τις διαρκείς προκλήσεις της Άγκυρας. Δεν είναι λίγοι, που θεωρούν τον Ερντογάν ισχυρό πολιτικό, ο οποίος τολμά να προκαλεί όλους τους ισχυρούς του πλανήτη. Αυτή η ανάλυση ευνοεί και τους δικούς μας πολιτικούς στην άσκηση ηττοπαθούς πολιτικής και αδράνειας έναντι των τουρκικών προκλήσεων, οι οποίες εντείνονται. Το πόσο ισχυρός και σπουδαίος είναι ο Ερνογάν θα φανεί, όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος των αντιπαραθέσεων στη Μέση Ανατολή και στην ανατολική Μεσόγειο. Το σημαντικό είναι ότι το κοινό συμφέρον οδηγεί και το Ιράν να επιδοκιμάζει την επίθεση της Τουρκίας κατά των Κούρδων. Και οι τελευταίοι βλέπουν για μία ακόμη φορά το όραμα της ανεξαρτησίας να απομακρύνεται!

Στον ορυμαγδό των συγκρούσεων σε πρόσφατο συμβάν στη συριακή πόλη Ντούμα δόθηκε από τον δυτικό τύπο ευρεία δημοσιότητα. Τουλάχιστον 70 πρόσωπα έχασαν τη ζωή τους από ρίψη χημικών όπλων, 500 άλλα, κυρίως γυναικόπαιδα έχουν υποστεί οργανικές βλάβες, ενώ αγνοείται η τύχη εκατοντάδων οικογενειών. Η πόλη ελεγχόταν από δυνάμεις εχθρικές προς το καθεστώς Άσαντ. Όλοι πρόβαλαν ως ένοχο τις στρατιωτικές δυνάμεις που τον στηρίζουν. Δεν αποκλείουμε να είναι πράγματι αυτός ο ένοχος. Η αθλιότητα όμως των δυτικών μας καθιστά άκρως επιφυλακτικούς. Γιατί δεν έριξε επί τόσα έτη, τότε που η θέση του είχε θεωρηθεί απελπιστική, χημικά όπλα και τα έριξε πρόσφατα, οπότε, ε τη στήριξη της Ρωσίας, έχει αρκετά ισχυροποιηθεί η θέση του; Αγνοούσαν οι Ρώσοι σύμβουλοί του ότι θα έδινε πρώτης τάξεως αφορμή στους δυτικούς να ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη των χωρών τους, ώστε να δικαιολογήσουν μέτρα, που θα λάμβαναν στη συνέχεια εξ αιτίας του συμβάντος, όπως αι έλαβαν; Τέλος, δεν μας έχουν συνηθίσει οι δυτικοί σε άμετρη ψευδολογία; Δεν ήταν τα χημικά όπλα που δήθεν διέθετε ο Σαντάμ η αφορμή για εισβολή και ισοπέδωση του Ιράκ; Δεν ήταν ψεύδη τα εγκώμια τους προς τον δολοφονικό στρατό του ISIS και η προβολή του Άσαντ ως αιμοδιψούς τέρατος; Δεν επωφελήθηκαν από την καταλήστευση των πηγών πετρελαίου, που περιήλθαν στα χέρια του δολοφονικού στρατού; Δεν έχουν συμφέρον από την παράταση των συρράξεων στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο από την πώληση όπλων;

Θυμίζουμε ότι πολλοί αφελείς πίστεψαν και άλλου είδους ψεύδη. Αποδέχθηκαν ότι η Ρωσία είχε ανάμειξη στις τελευταίες εκλογές στις ΗΠΑ υπέρ του Τράμπ και ότι νέα εποχή, ειρηνικής συνύπαρξης, ανέτειλε μετά την επιτυχία του τελευταίου. Είδαν βέβαια στη συνέχεια αυτόν να επισκέπτεται τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, ακολουθώντας την πάγια τακτική των αμερικανών προέδρων, να εξαπολύει μύδρους κατά του «προμοκρατικού» Ιράν. Και όμως πίστεψαν ότι είχε αυτός την πρόθεση να απεμπλέξει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ από τη Συρία! Τι ακόμη πρέπει να δούμε στον πλανήτη, ώστε να εννοήσουμε ότι δεν χαράσσει ο εκάστοτε πρόεδρος την πολιτική των ΗΠΑ, αλλά ένα αρκούντως σκοτεινό παρασκήνιο. Η ρίψη ικανού αριθμού πυραύλων προς τιμωρία του στρατοπέδου του Άσαντ για τη χρήση χημικών όπλων ασφαλώς υπήρξε άκρως επικίνδυνη ενέργεια, καθώς σε τελευταία ανάλυση η επίθεση αυτή στρέφεται και κατά της Ρωσίας, η οποία πολεμά στο πλευρό του Σύρου προέδρου. Οι ιπποκόμοι των ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία, με την αίσθηση ότι αποτελούν ακόμη ισχυρές αυτοκρατορίες και αποικιακές δυνάμεις, έσπευσαν πρόθυμα να ταχθούν στο πλευρό του Τράμπ. Πείσθηκαν άραγε οι ηγήτορές τους από τον Τραμπ για το δίκαιο της επίθεσης; Θεώρησαν ότι αυτή είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα των λαών τους; Ή μήπως διατάχθηκαν από τα κέντρα εξουσίας του παρασκηνίου. Ας μη λησμονούμε ότι γνωστή είναι η πορεία του Γάλλου προέδρου στο τραπεζικό στερέωμα.

Κάποιοι θεωρούν τη Ρωσία ως την υπέρμαχο προάσπισης του δικαίου στην περιοχή. Ασφαλώς και αυτή πάσχει από έλλειψη ηθικού έρματος, όχι όμως στον βαθμό των δυτικών, που εξακολουθούν να τη θεωρούν επικίνδυνο αντίπαλο στο πλανητικό στερέωμα, παρά τις εμφανείς αδυναμίες της. Αν ο διάδοχος του Γέλτσιν ασκούσε την ίδια πολιτική μ’ εκείνον η Ρωσία θα είχε καταστεί παντελώς ανίσχυρη και θα είχε συρρικνωθεί και απομονωθεί πλήρως με τις «πορτοκαλί επαναστάσεις» σε χώρες ζωτικών γι’ αυτήν συμφερόντων. Ο Πούτιν όχι μόνο υπήρξε απρόβλεπτος, αλλά και άκρως ενοχλητικός, παρά τις εμφανείς αδυναμίες, που χαρακτηρίζουν ακόμη τη Ρωσία.

Τελικά ποιοι έχουν ισχυρά συμφέροντα να αιματοκυλίσουν για μία ακόμη φορά τον πλανήτη; Οι πολιτικοί; Οι στρατιωτικοί ιέρακες; Αυτοί κυβερνούν τον πλανήτη ή μήπως εκτελούν απλώς εντολές σκοτεινών κέντρων εξουσίας, τα οποία εδράζονται επί του τραπεζικού συστήματος; Αυτά επωφελούνται κατά τη διάρκεια των συρράξεων, αυτά και μετά την ανακωχή σπεύδοντας να δανείσουν «νικητές» και ηττημένους, προκειμένου να ανασυγκροτήσουν τις ρημαγμένες κοινωνίες τους. Και αν αυτό ήταν άγνωστο στους πολλούς, που έζησαν τους δύο φρικτούς πολέμους του 20ου αιώνα, είναι και σε μας, που αρχίζουμε να βιώνουμε με την αγωνία ενός τρίτου κατά πολύ πιο φρικτού;

Αντίβαρο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην Συρία για την ώρα φαίνεται να έχει τελειώσει. Ο πρόεδρος Τράμπ δείχνει ναι έχει λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του τις Ρωσικές προειδοποιήσεις και αν και πολύ θα ήθελε να διώξει τον Μπασάρ Αλ Άσαντ- το ζώο όπως τον αποκάλεσε- διστάζει. Στην Ελλάδα ωστόσο, η συζήτηση γύρω από την αμερικανική επέμβαση δίχασε και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Αν και η ΝΔ επικρότησε την επιχείρηση, παρά πολλοί, η πλειοψηφία στον λεγόμενο πατριωτικό χώρο και την λαϊκή δεξιά, τάχθηκαν ανοιχτά με τον μέρος του Σύρου προέδρου.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για την περίπτωση των Ελλήνων οπαδών Τράμπ καθώς και για μερικά ακόμα σημεία που και αυτή η κρίση ανέδειξε.

Κατ’ αρχάς να πω ότι υπήρξα και εγώ από αυτούς που υποστήριξαν τον Τράμπ κατά τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Χωρίς όμως γραφικότητες και με αρκετές επιφυλάξεις διότι είναι γνωστό ότι ο εκάστοτε πρόεδρος ελέγχεται από διάφορα λόμπι και συμφέροντα. Οι Τραμπικοί αντιθέτως ισχυρίζονταν ότι ο αυτοκράτορας (ναι έτσι αποκαλούσαν τον βαψομαλλιά Τράμπ) θα είναι ανελέητος και ότι η περίοδος της προεδρίας του θα αποδειχθεί κοσμοϊστορική. Οι ίδιοι άνθρωποι που ωρύονταν όταν ο Ομπάμα στήριζε τον FSA (Free Syrian Army)και την λεγόμενη αραβική άνοιξη, σήμερα, βασιλικότεροι του βασιλέως, επικροτούν κάθε κυβίστηση του βαψομαλλιά προέδρου που βγήκε με σύνθημα ''πρώτα η Αμερική''. Και είναι πολύ αστείο να βλέπεις τους ψηφοφόρους του Τράμπ στις ΗΠΑ να είναι εναντίον κάθε ανάμειξης στην Συρία αλλά τους Έλληνες οπαδούς του να υπερθεματίζουν. Ό, τι πει ο πρόεδρος από τους Έλληνες Τραμπικούς. Ο πρόεδρος και το ΝΑΤΟ ξέρουν. Οι Τραμπικοί έχουν ξεπεράσει σε αμερικανοραγιαδισμό ακόμα και τον αείμνηστο Πιπινέλη.

Αρκετοί εξ αυτών θεωρούν ότι δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο από το ΝΑΤΟ ( πριν από λίγες μέρες ο Στόλτενμπεργκ δήλωσε ότι οι διαφορές Ελλάδος - Τουρκίας δεν αφορούν το ΝΑΤΟ) και απαιτούν να έχουμε εντονότερη παρουσία και συμμετοχή, θυμίζοντας έντονα κάποιους Σημιτικούς που την εποχή που το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την ορθόδοξη Σερβία αρθρογραφούσαν υπέρ της ενεργούς συμμετοχής μας στους βομβαρδισμούς. Τελευταίο τέτοιο παράδειγμα ήταν ο Βενιζέλος που ήθελε να κλέψει την δόξα από τον πρόεδρο Ομπάμα βομβαρδίζοντας μόνος του τον Άσαντ, αν αυτό ήταν δυνατόν. Τότε κάποιοι λοιδορούσαν, ενώ σήμερα συμφωνούν. Αλλά είπαμε, τότε ήταν ο Ομπάμα, όχι ο Τράμπ...

Κάποιοι, ειδικά στον χώρο της δεξιάς, έχουν την τάση να παίρνουν πάντα το μέρος του ισχυρού. Όχι του δίκιου αλλά της ισχύος που από μόνης της παράγει δίκαιο. Ένας συνδυασμός κακοχωνεμένου νιτσεϊσμού μαζί με εκατοντάδες ώρες θέασης αμερικανικών ταινιών ράμπο σε φέρνουν σε αυτή την πνευματική κατάσταση. Ίσως να φταίνε και παιδικά βιώματα. Ας πούμε στις απόκριες η μαμά τους τους έντυνε καουμπόηδες και τώρα ταυτίζονται με τον καουμπόι βαψομαλλιά Ντόναλντ. Η άποψη τους - ναι το διαβάσαμε και αυτό- ότι όποιος πει κάτι κακό για ΝΑΤΟ, Ντόναλντ, ΗΠΑ, είναι αριστερός είναι γραφική όσο και μια ομιλία του Κουτσούμπα, στην ΚΕ του ΚΚΕ, για τα εξηνταπέντε χρόνια από τον θάνατο του Στάλιν.

Λοιπόν, είναι ώρα να πούμε μια μεγάλη αλήθεια: δεν είναι και τίποτα σπουδαίο ο Ντόναλντ Τράμπ. Ένας αλλοπρόσαλλος τύπος είναι με αδυναμία στις βίζιτες και στα χάμπουργκερ. Πολιτικό ιδεολογικό υπόβαθρο μηδέν. Και οι λίγοι καλοί που είχε μαζί του έφυγαν ή τους έφυγε αυτός. Κουμάντο στον Λευκό οίκο κάνει το ζεύγος Κούτσνερ.

Επιπλέον και αυτό: οι ΗΠΑ διέλυσαν τρία κράτη στην Μ. Ανατολή με την πολιτική τους. Αυτό το πληρώνουμε σήμερα εμείς και ολόκληρη η Ευρώπη που υποδέχεται αλλεπάλληλα μεταναστευτικά κύματα. Είτε με Ομπάμα είτε με Τράμπ η πολιτική των ΗΠΑ είναι προσανατολισμένη σταθερά στον κατακερματισμό των κρατών της Μέσης Ανατολής. ΟΙ ΗΠΑ είναι που χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τον FSA. Κάποια στιγμή είδαν ότι το φίδι που εξέθρεψαν απειλούσε να δαγκώσει και τους ίδιους και αναγκάστηκαν να πολεμήσουν το ισλαμικό κράτος, την πιο ακραία εκδοχή του FSA. Αλλά ποτέ δεν ενέκριναν την παραμονή του προέδρου Άσαντ στην εξουσία. Ο πρόεδρος Άσαντ όμως ήταν και είναι εγγύηση ασφάλειας για τους χριστιανούς αδελφούς μας. Και τον Άσαντ στήριξε από την αρχή και σταθερά η Ρωσία.

Ο Τράμπ που θα έδινε συντριπτικό χτύπημα στην παγκοσμιοποίηση είναι -προς τέρψιν Κουμουτσάκου- σύμμαχος με την Μέι που πασχίζει να κάνει γαργάρα το Brexit και τον νεοταξίτη υπάλληλο της παγκόσμιας τραπεζικής ολιγαρχίας, Εμανουέλ Μακρόν. Η Δύση για ακόμη μια φορά υπονομεύει την Ευρώπη. Πρόκειται για δυο διαφορετικά πράγματα, αυτό είναι κάτι που πολλοί μπερδεύουν. Άλλο Δύση, άλλο Ευρώπη. Δύση είναι οι χώρες του ατλαντικού, χώρες στις οποίες επικράτησε ο αγγλοσαξωνικός προτεσταντισμός και οι φιλελεύθερες αρχές της Γαλλικής επανάστασης. Με μια λέξη: Δύση είναι ο ατλαντισμός. Ο ατλαντισμός όχι μόνο κρατάει δέσμια την Ευρώπη αλλά την υπονομεύει.

Γιώργος Σταφυλάς
AntiNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Gideon Rachman

«Αποστολή εξετελέσθη» ήταν το λακωνικό, κοινότυπο, μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ, μετά τις πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα. Αλλά είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς την «αποστολή» της Αμερικής στη Συρία, πόσο μάλλον να την εκπληρώσει.

Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε ζητήματα που πρέπει να εξετάσουν οι αξιωματούχοι. Το πρώτο και πιο ειδικό είναι η χρήση χημικών όπλων. Το δεύτερο είναι το μέλλον της ίδιας της Συρίας. Το τρίτο είναι το μέλλον της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το τέταρτο είναι η Ρωσία. Το πέμπτο είναι η θέση των ΗΠΑ ως της μοναδικής υπερδύναμης του πλανήτη.

Επισήμως, η επέμβαση στην Συρία αφορούσε μόνο το πρώτο ζήτημα, τα χημικά όπλα. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο στενά προσδιορισμένη ήταν η αποστολή. Οι επιθέσεις είχαν σαν στόχο να στείλουν ένα μήνυμα για την αποφασιστικότητα και την σημασία της Δύσης, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο εμπλοκής σε έναν ευρύτερο πόλεμο.

Αυτό το αντιφατικό μήνυμα σημαίνει πως κανένα από τα ευρύτερα ζητήματα στην Συρία δεν πρόκειται να επιλυθεί σύντομα. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, με όλες τις φρικιαστικές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο κίνδυνος να κλιμακωθεί σε μια πιο ευρεία σύγκρουση παραμένει.

Υπάρχει κάτι το ιδιόμορφο στην εμμονή της Δύσης για τα χημικά όπλα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει στη Συρία. Ελάχιστοι από αυτούς ήταν θύματα επίθεσης με χημικά όπλα. Μήπως τελικά το μήνυμα είναι πως δεν πειράζει αν σκοτώνονται Σύροι, αρκεί να μην γίνεται με ένα συγκεκριμένο είδος όπλου; Υπάρχει ο κίνδυνος ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Το επιχείρημα πως τα χημικά όπλα απαιτούν ειδική μεταχείριση βασίζεται στο ότι απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες. Αν η απαγόρευση αυτή αγνοηθεί, οι πόλεμοι θα μπορούσαν να λάβουν τρομακτικές διαστάσεις. Η διεθνής απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων είναι ένας από τους κανόνες που συγκροτούν το «διεθνές σύστημα κανόνων» που η Δύση δηλώνει αποφασισμένη να προστατεύσει.

Αλλά ακόμα και αν τα χημικά όπλα πρέπει όντως να αντιμετωπίζονται ως κάτι πιο σημαντικό από τις υπόλοιπες φρικαλεότητες που έχουν χρησιμοποιηθεί στη Συρία – τους θαλάμους βασανιστηρίων, τις βόμβες-βαρέλι και τα συμβατικά πυροβόλα όπλα - δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσον η στρατιωτική δράση αυτού του Σαββατοκύριακου θα σταματήσει την χρήση τους. Οι επιθέσεις τις κυβέρνησης Τραμπ την προηγούμενη χρονιά δεν κατάφεραν να πετύχουν τον στόχο αυτό.

Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, το μέλλον της Συρίας, η πολιτική των ΗΠΑ δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση από ότι κατά την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα. Ο κ. Τραμπ υποστήριζε ότι ο μόνος σημαντικός στόχος είναι η ήττα του ISIS. Μόλις μερικές ημέρες πριν την επίθεση με χημικά όπλα, ο πρόεδρος μέχρι που ανακοίνωσε ότι θέλει ν αποχωρήσουν από τη Συρία όλοι οι Αμερικανοί στρατιώτες. Λίγες ημέρες αργότερα, έδωσε την έγκριση για στρατιωτική επίθεση.

Η πραγματικότητα ωστόσο παραμένει πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους δεν θα καταβάλλουν συντονισμένες προσπάθειες για να ρίξουν τον κ. Άσαντ. Κατανοούν τους στρατιωτικούς κινδύνους που ενέχει μια δυτική επέμβαση και φοβούνται ότι το καθεστώς Άσαντ μπορεί να αντικατασταθεί από κάτι χειρότερο.

To αποτέλεσμα είναι πως η πορεία του πολέμου στην Συρία δύσκολα θα αλλάξει, με την συριακή κυβέρνηση να ανακτά με την στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν τον έλεγχο της χώρας.

Μια νίκη της συριακής κυβέρνησης μπορεί τουλάχιστον να οδηγήσει στο τέλος του πολέμου. Αλλά αρκετές τοπικές δυνάμεις είναι δυσαρεστημένες με τον διαφαινόμενο πολιτικό συμβιβασμό, κάτι που σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν αντάρες ή θα παρέμβουν οι ίδιες.

Ειδικότερα, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία έχουν ανησυχήσει από την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στη Συρία. Την περασμένη εβδομάδα, το Ισραήλ βομβάρδισε μια ιρανική βάση εντός της Συρίας. Εν τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αποτρέψει την δημιουργία ενός κουρδικού θύλακα στο συριακό έδαφος. Από την στιγμή που οι Κούρδοι είναι σημαντικοί Αμερικανοί σύμμαχοι, αυτό έχει οδηγήσει σε μια σύγκρουση των Τούρκων με κουρδικές δυνάμεις που στηρίζονται από τις ΗΠΑ. Όλα αυτά τα αντικρουόμενα τοπικά συμφέροντα σημαίνουν πως δεν θα υπάρξει σύντομα ειρήνη στη Συρία.

Η επέμβαση της Ρωσίας εκ μέρους της κυβέρνησης Άσαντ έχει επίσης αυξήσει τις πιθανότητες μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις. Λίγο πριν τις επιθέσεις των ΗΠΑ στη Συρία, η ρωσική τηλεόραση εξέδωσε καταστροφολογικές προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου. Όπως αποδείχθηκε, οι επιθέσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας ήταν προσεκτικά σχεδιασμένες για να ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να σκοτωθούν Ρώσσοι.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως οι εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσία και στη Δύση κλιμακώνονται και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Δύσης αναμένουν πως τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα τους ερχόμενους μήνες. Ωστόσο, δεδομένου του κινδύνου μιας κανονικής στρατιωτικής σύγκρουσης, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους θα προσπαθήσουν να μην κάνουν τη Συρία το κεντρικό μέτωπο σε οποιαδήποτε κόντρα με το Κρεμλίνο.

Αντίθετα, οι προσπάθειες της Δύσης θα συνεχίσουν να εστιάζουν σε οικονομικές κυρώσεις σαν και αυτές που επέφεραν μεγάλο πλήγμα στο ρούβλι και στη ρωσική χρηματιστηριακή αγορά την προηγούμενη εβδομάδα.

Η μάχη με τη Ρωσία υπογραμμίζει τον βαθμό στον οποίο η Συρία έχει μετατραπεί σε ένα κρίσιμο τεστ για την ισχύ των ΗΠΑ. Η αποτυχία του κ. Ομπάμα να διαφυλάξει την κόκκινη γραμμή για την χρήση χημικών όπλων στη Συρία ερμηνεύτηκε σε όλο τον κόσμο ως μια ένδειξη της υποχώρησης της Αμερικής. Είναι εν μέρει για το λόγο αυτό που το κατεστημένο της Ουάσιγκτον ήθελε να δει την κυβέρνηση Τραμπ να αναλαμβάνει δράση τη φορά αυτή.

Αλλά καθώς θα γίνεται ξεκάθαρο πως οι πυραυλικές επιθέσεις αυτού του Σαββατοκύριακου έκαναν ελάχιστα για να αλλάξουν την πορεία του συριακού πολέμου, τόσο θα ξεθωριάζει η συμβολική τους σημασία.

Εν τω μεταξύ, υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως η Αμερική του κ. Τραμπ είναι ένας απρόβλεπτος και χαοτικός εταίρος. Ένας βομβαρδισμός της Συρίας κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, ούτε και την αίσθηση πως φθίνει η ισχύς των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ανατράπηκαν τα θεμέλια της σχέσης της Ρωσίας με τους «εταίρους», όπως επέμενε να αποκαλεί ο Πούτιν τις ΗΠΑ και τις άλλες δυτικές χώρες (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κλπ). Έως το περασμένο Σαββατοκύριακο η Δύση έβλεπε αφ’ υψηλού τη Ρωσία, ως ισχυρή χώρα, βεβαίως, αλλά όχι ισότιμη. Χαρακτηριστικά ο Μάϊκ Πομπέο, ο υποψήφιος νέος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε στην Επιτροπή της Γερουσίας: η Ρωσία είναι ισχυρή, αλλά δεν είναι εξαιρετική, όπως είναι η Αμερική.

Το πεδίο ανατροπής ήταν η Συρία, αλλά οι επιπτώσεις θα φανούν αργά η γρήγορα σε όλα τα μέτωπα, από την οικονομία έως τη γεωπολιτική. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, αλλά ήδη η αναμέτρηση του περασμένου Σαββατοκύριακου έδωσε νικητή και ηττημένο. Οι ΗΠΑ και οι Αγγλογάλλοι σύμμαχοί τους βομβάρδισαν τη Συρία, όπως απειλούσαν και το γόητρό τους διασώθηκε. Μόνο, όμως, για όσους βλέπουν και διαβάζουν τα κατεστημένα ΜΜΕ.

Στην ουσία ούτε από τεχνική-στρατιωτική άποψη κέρδισαν, ούτε πολιτικά ενισχύθηκαν, ούτε η πλάστιγγα του πολέμου έγειρε προς την πλευρά της τριμερούς συμμαχίας. Χωρίς σύγχρονο οπλισμό, η Συρία κατάφερε να εξουδετερώσει τουλάχιστον τα δυο τρίτα των πυραύλων που έριξε εναντίον της η τριμερής συμμαχία ΗΠΑ-Αγγλία-Γαλλία.

Οι αποστάσεις της Γερμανίας

Μετά τους βομβαρδισμούς, οι τρεις επιχείρησαν να εμφανίσουν το δυτικό στρατόπεδο ενωμένο, αλλά η Γερμανία είχε ήδη χαλάσει την εικόνα. Διαφώνησε, απείχε από τους βομβαρδισμούς και εμφανίστηκε, όταν όλα είχαν τελειώσει, στην οικογενειακή φωτογραφία για να δοθεί η ψευδαίσθηση της ενότητας. Η Ιταλία έμεινε εκτός και πριν και μετά.

Πολιτικά, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της διαβεβαίωναν αγωνιωδώς τους βομβαρδισμένους (και εννοείται τους Ρώσους) πως ό,τι ήταν να γίνει έγινε και δεν θα ξαναγίνει. Πιο φοβισμένοι έδειχναν οι δυτικοί σύμμαχοι παρά οι βομβαρδισμένοι Σύριοι. Δεν έχει ξανακουστεί οι επιτιθέμενοι να πασχίζουν να διαβεβαιώσουν τους αμυνόμενους ότι δεν θα το ξανακάνουν, δεν θα ξαναβομβαρδίσουν.

Και τούτο επειδή όλα είχαν κριθεί πριν από το θερμό Σαββατοκύριακο, όταν ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απευθύνθηκε στην Αμερικανίδα εκπρόσωπο λέγοντας για τους βομβαρδισμούς: «Σας εκλιπαρώ μην προχωρήσετε». Η προειδοποίηση ήταν σαφής: Μια πυρηνική δύναμη δεν εκλιπαρεί όταν δεν έχει ηττηθεί και ζητάει τον οίκτο του νικητή. Εκλιπαρεί για να μην υποχρεωθεί να αντιδράσει και γίνει ολοκαύτωμα.

Το κλειδί ήταν όχι ότι ο Πούτιν απείλησε, αλλά ότι ο Πούτιν έπεισε πως θα έριχνε πράγματι πυρηνικές βόμβες. Οι Δυτικοί τον πίστεψαν και έκαναν πίσω. Αυτό συνιστά ουσιώδη ανατροπή στους συσχετισμούς ισχύος της Ρωσίας με τους Δυτικούς. Είναι η πρώτη καθοριστική ανατροπή υπέρ της Ρωσίας μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Έως τώρα ο Πούτιν αποτελούσε ενόχληση αλλά όχι πραγματική απειλή.

Η ειδοποιός διαφορά

Αυτή την εντύπωση ενίσχυε η ίδια η Ρωσία που υποχωρούσε μόλις αποκτούσε υπεροχή, π.χ. όταν απέφυγε να καταλάβει τη Μαριούπολη στην Ουκρανία, ενώ κανείς δεν την εμπόδιζε. Ούτε ολοκλήρωσε την εύκολη νίκη της στη Γεωργία. Η Ρωσία ήταν δεύτερης τάξης δύναμη ήδη από το 1961, όταν ο Χρουτσώφ διέταξε να επιστρέψουν άναυλα τα σοβιετικά πλοία που πήγαιναν να εγκαταστήσουν πυραύλους στην Κούβα. Η ήττα ολοκληρώθηκε με την πτώση της ΕΣΣΔ.

Αυτό άλλαξε. Οι ΗΠΑ, ως μοναδική υπερδύναμη, είναι η πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που δίνουν εξηγήσεις για τη στάση τους, θεωρούν αναγκαίο να την δικαιολογήσουν. Και διαβεβαιώνουν, μαζί με τους Αγγλογάλλους, ότι δεν θα επαναλάβουν τους βομβαρδισμούς. Διαβεβαιώσεις δίνουν οι ηττημένοι και σίγουρα όχι οι νικητές. Τα υπόλοιπα είναι θέμα ρουτίνας. Άρχισε το παρασκήνιο, οι αφανής επαφές για τη φόρμουλα συμβιβασμού.

Είναι θέμα συσχετισμών εντός του Λευκού Οίκου ποιος θα θεωρηθεί η φωνή της μετριοπάθειας. Και ήταν θέμα συνεννόησης η ρύθμιση του συμβιβασμού. Η κατάληξη ήταν ότι οι ΗΠΑ και οι Αγγλογάλλοι θα βομβάρδιζαν μεν αλλά «λίγο», καμιά ωρίτσα και μερικούς πύραυλους, χωρίς θύματα και χωρίς ζημιές. Όπως κι έγινε. Ίσα για να μη γίνουν ρεζίλι της Οικουμένης ο Τραμπ, η Μέϊ και ο Μακρόν.

Η Δύση είναι ακόμα πολύ ισχυρή. Μπορεί να ηττηθεί αλλά όχι να ρεζιλευτεί. Μπορεί, όμως, να καταρρεύσει. Προκαλώντας έκπληξη πολύ μεγαλύτερη από την αιφνίδια πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Αυτοκρατορίες φθείρονταν αργά και εκ των έσω έως τώρα. Αλλά η εποχή μας κρύβει εκπλήξεις. Ο Τραμπ άφησε άφωνους τους κάτοχους της παγκόσμιας εξουσίας. Ίσως η εκλογή του υποδηλώνει ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Απρ 2018


Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Φίλης

Η Άγκυρα βρίσκεται μετέωρη μεταξύ πολλών εκκρεμοτήτων, ισορροπώντας σε τεντωμένο σχοινί. Στη Μέση Ανατολή, όπου εύλογα είναι στραμμένη η προσοχή της, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο και χώρο στη διαπραγμάτευση για την επόμενη ημέρα της Συρίας. Επιχειρεί να εκμεταλλευθεί τη συγκυρία μέχρι οι περιφερειακοί ανταγωνισμοί ΗΠΑ - Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας - Ιράν να μην την επηρεάζουν, χωρίς όμως να είναι ικανή να προσδιορίσει τις εξελίξεις στον επιθυμητό βαθμό. Εξίσου, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους Κούρδους στους αμερικανοϊσραηλινούς σχεδιασμούς, αλλά παραμένει χρήσιμη λόγω της πρόθεσης Ουάσιγκτον - Τελ Αβίβ - Ριάντ να περιορίσουν την επιρροή του σιιτικού Ιράν.

Παράλληλα, ενώ στηρίζει μέρος των αντικαθεστωτικών, έχει βρει ένα modus operandi με τον Άσαντ. Έτσι, αν χρειαστεί να διαλέξει στρατόπεδο και δη σε συνθήκες εντεινόμενης πόλωσης, θα δυσκολευθεί αισθητά. Είναι χαρακτηριστικό πως η Άγκυρα, προκειμένου να ξεφύγει από την ανάγκη να πάρει ξεκάθαρη θέση, προσφέρει τις διαμεσολαβητικές υπηρεσίες της σε Μόσχα και Ουάσιγκτον, εν μέσω προδιαγραφόμενης διαμάχης τους, με αβέβαιο πάντως το κατά πόσον θα γίνουν αποδεκτές ή θα είναι αποτελεσματικές.

Κρίσιμα στοιχεία για το επόμενο χρονικό διάστημα είναι: η δημιουργία εκτεταμένης ζώνης ελέγχου εντός της συριακής επικράτειας, η αποφυγή κρίσης με ΗΠΑ - Γαλλία, αν αποφασίσει να επεκτείνει τις επιχειρήσεις της ανατολικά (π.χ. Μανμπίτζ), η διατήρηση του θετικού momentum με Ρωσία - Ιράν παρά τις αποκλίσεις τους, η δυνατότητα μεταφοράς Αράβων σουνιτών στις κουρδικές περιοχές της Συρίας (για να αλλοιωθούν δημογραφικά) και εντέλει η διαχείριση των κινδύνων που συνεπάγεται ενδεχόμενη χρονική επιμήκυνση της παρουσίας της.

Ταυτόχρονα, η Άγκυρα θεωρεί παράθυρο ευκαιρίας την αποστασιοποίηση της Ουάσιγκτον από την περιοχή, καθόσον εκτιμά ότι της παρέχεται η δυνατότητα να προωθήσει τις φιλοδοξίες της ή, τέλος πάντων, να διαπραγματευθεί μαζί της από ευνοϊκότερη βάση. Προκειμένου να συμβεί αυτό, η ηγεσία της πρώτης κρίνει ότι πρέπει να επιδείξει αποφασιστικότητα, αποφεύγοντας τη δημιουργία αρνητικών τετελεσμένων και εστιάζοντας στην πρόκληση αντίστοιχων θετικών.
Για να γίνει αυτό κατορθωτό, χρησιμοποιεί (και) τη στρατιωτική της ισχύ, παραβιάζοντας κατάφωρα –για ακόμη μία φορά– τη Συνθήκη της Λωζάννης, της οποίας την αναθεώρηση επί τη βάσει των νέων δεδομένων ζητεί ο Ερντογάν. Έτσι, προσπαθεί μεθοδικά να καταστήσει την εν λόγω συνθήκη διάτρητη, ώστε να επιβεβαιωθεί η ανάγκη επικαιροποίησής της, ενώ, στρεφόμενος σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, ακουμπά περιοχές ζωτικού συμφέροντος της Δύσης.
Οι ενεργειακές και εμπορικές διαδρομές, ο ανταγωνισμός με την ενισχυμένη στην περιοχή Ρωσία και εν συνεχεία με την ανακάμπτουσα Κίνα, οι μεταναστευτικές ροές και η απειλή της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας καθιστούν εκ των πραγμάτων την ευρύτερη περιοχή ειδικού ενδιαφέροντος για την Ε.Ε. αλλά και την παλινδρομούσα Ουάσιγκτον.

Δεδομένου ότι η Τουρκία αποσκοπεί στη μετεξέλιξή της σε υπολογίσιμο παίκτη με κατασταλαγμένο τον ζωτικό της χώρο για να «αναπνέει» γεωπολιτικά, η αντιπαράθεση με άλλους περιφερειακούς δρώντες μοιάζει αναπόφευκτη.
Οι δυτικοί μας εταίροι δεν μπορούν πλέον να νίπτουν τας χείρας τους. Απαιτείται, όμως, και από πλευράς μας εκστρατεία ενημέρωσης των παρενεργειών του μετασχηματισμού της ταυτότητας της Άγκυρας για τα συμφέροντά τους (π.χ. διατάραξη περιφερειακών συσχετισμών και σταθερότητας), καθώς και η ανάπτυξη απτών συμπράξεων με βάση κοινές γεωπολιτικές και γεωοικονομικές επιδιώξεις.

* Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων και συγγραφέας του βιβλίου «Τουρκία, Ισλάμ, Ερντογάν».
Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Απρ 2018


Του Δημήτρη Τσαϊλά

Είναι πλέον καταφανέστατο ότι οι ουτοπιστικές προσπάθειες προς την κατεύθυνση μιας λύσης στη συριακή κρίση που να την καθιστά ένα κυρίαρχο έθνος με διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα όπως ήταν το 2010, δεν υπάρχει πια. Δεν διαφαίνεται καμία πολιτική κίνηση στη διεθνή κοινότητα με διάθεση να γυρίσει το ρολόι πίσω στην πάλαι ποτέ Συρία υπό μια νέα κυβέρνηση με πολιτική σταθερότητα και γεωστρατηγική βιωσιμότητα. Κάθε σχέδιο που θέτει στόχο να σταματήσει τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία εκτιμάται ότι αντικρούει σε σαφείς παραδοχές. Η Συρία πλέον δεν μπορεί να ενωθεί. Όλες οι αποτυχημένες προσπάθειες στην αναζήτηση ενός ειρηνικού τέλους στην αιματοχυσία της Συρίας στέλνουν ένα αξιοθρήνητο μήνυμα, ότι όλες οι διαπραγματεύσεις επίλυσης της διαμάχης, τουλάχιστον μέχρι τώρα είναι απίθανο να επιτύχουν. Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη ότι η κάθε πλευρά θεωρεί την παραχώρηση ως ήττα, η δυνατότητα επίτευξης μιας καθαρά διπλωματικής λύσης είναι εξαιρετικά απίθανη. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει ακόμα και αν ο Μπασάρ αλ Άσαντ θα πεισθεί να εγκαταλείψει τη χώρα του και να ζήσει εξόριστος κάπου αλλού.

Θα τολμήσω μια ρεαλιστική εκτίμηση, που απορρέει από την ανάλυση των γεγονότων. Η εξέγερση της Συρίας είναι πιθανότερο να τελειώσει με έναν από τους δύο παρακάτω τρόπους: είτε η μία πλευρά τελικά θα καταπνίξει την άλλη εντελώς, είτε οι ισχυροί θα συμφωνήσουν τελικά να παρέμβουν στρατιωτικά για να επιβάλουν τον τερματισμό της σφαγής και στη συνέχεια θα τοποθετήσουν τους λεγόμενους παρατηρητές, για να επιβλέψουν την πολιτική μετάβαση στην ομαλότητα. Άλλωστε έχουμε γίνει θεατές του ιδίου έργου επανειλημμένως.

Ο λόγος που η διπλωματία μέχρι τώρα απέτυχε μια ειρηνική συμβιβαστική λύση δεν είναι μόνο επειδή και οι δύο πλευρές βρίσκονται σε αδιέξοδο και αντιλαμβάνονται τη σύγκρουση με όρους μηδενικού αθροίσματος, αλλά επειδή καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται τον αντίπαλο της για να προβεί σε ουσιαστική συμφωνία. Την ίδια στιγμή, το μέτωπο της Συρίας έχει καταστεί “το μήλον της έριδος” από τις διάφορες δυνάμεις που αναζητούν ένα αυξημένο γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή.
Εν ολίγοις, η Συρία μέχρι τώρα, έχει γίνει ένα πεδίο μάχης δύο περιφερειακών συνασπισμών και των συμμάχων αυτών, που έχουν εμπλακεί σε έναν αγώνα για το ποιος θα κερδίσει τη μεγαλύτερη επιρροή στη Μέση Ανατολή, ακριβώς όπως συνέβη στο Λίβανο, κατά τη διάρκεια του μακρού εμφυλίου πολέμου μεταξύ του 1975 και 1990. Λόγω της ακραίας πόλωσης της κοινωνίας της Συρίας, αυτή είναι διαιρεμένη μεταξύ εκείνων που εμπιστεύονται τον Μπασάρ αλ Άσαντ και εκείνων που αμφισβητούν την τρέχουσα κατάσταση διακυβέρνησης. Είναι απίθανο, ακόμη και με συνθηκολόγηση της πλευράς του καθεστώτος να οδηγηθούν τα δύο αντιμαχόμενα μέρη να καταθέσουν τα όπλα και να συμφωνήσουν σε μια νέα, αμοιβαία ικανοποιητική λύση άσκησης της εξουσίας.

Με τέτοια σημαντικά εγγενή εμπόδια που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, οι διεθνείς προσπάθειες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών θα πρέπει να παρουσιάσουν σε αμφότερες τις πλευρές αξιόπιστη λύση για να τους πείσει να διαπραγματευθούν και να φθάσουν σε μια συμφωνία. Αυτή η λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει εγγυήσεις ασφαλείας προς κάθε πλευρά. Ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι για τη δυτική διεθνή κοινότητα να πείσει τους υποστηρικτές του Μπασάρ αλ Άσαντ, όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν να αλλάξουν στάση και να βοηθήσουν στην απομάκρυνση του Προέδρου της Συρίας. Εκτιμάται ότι, αυτή η κίνηση θα καταργήσει το βασικό εμπόδιο για να καθίσουν, οι υποστηρικτές του καθεστώτος του Μπάαθ με την αντιπολίτευση να διαπραγματευτούν.

Ωστόσο, η απομάκρυνση του Μπασάρ αλ Άσαντ θα είναι απλώς η πρώτη κίνηση από μια σειρά από αναγκαία μέτρα για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου. Ακόμη και μετά από την καθαίρεση του Μπασάρ αλ Άσαντ, μια επιτυχημένη πολιτική επίλυση της κρίσης πρέπει να βασίζεται στην συμμετοχή ενός ισχυρού τρίτου μέρους για την επιβολή της ειρήνης, το οποίο να παρέχει τη σταθερή εγγύηση ότι δεν θα παραβιαστεί μελλοντικά η ανακωχή και δεν θα επιτραπούν αντίποινα. Με άλλα λόγια, για την επίτευξη της πολιτικής επίλυσης της κρίσης και την αποφυγή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής, προτείνεται η σημαντική συμμετοχή ενός τρίτου μέρους. Αυτό το ρόλο προσπαθεί να αναλάβει η Τουρκία και γι’ αυτό χρειάζεται η ελληνική διπλωματία να έχει τα μάτια της δεκατέσσερα.

Οι αεροπορικοί και ναυτικοί βομβαρδισμοί δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσουν την όποια αεροπορική ισχύ για την κατακρήμνιση του Μπασάρ αλ Άσαντ από την εξουσία. Ως αποτέλεσμα, μόνο με τη χρήση της αεροπορικής ισχύος δεν μπορεί να τελειώσει η αιματοχυσία μακροπρόθεσμα. Όπως καταδεικνύεται από τις συμφωνίες του Ντέιτον, στη Βοσνία, ακόμη και αν οι αεροπορικές επιθέσεις είναι αποφασιστικής σημασίας για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, φθάνοντας σε μια δεσμευτική συμφωνία θα απαιτηθεί η είσοδος ειρηνευτικών στρατευμάτων, για να παρέχουν τις εγγυήσεις για την αξιόπιστη συμφωνία αμοιβαίας ασφάλειας.

Οι ΗΠΑ, και ιδιαίτερα ο πρόεδρος Trump, έχει θέσει τρεις συγκεκριμένους στόχους για τη Μέση Ανατολή:

1. να επιλυθεί το πρόβλημα Ισραήλ-Παλαιστίνης. Νομίζει ότι μπορεί να κερδίσει όπου έχουν χάσει οι άλλοι,
2. να ακυρώσει την πυρηνική συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν, χαρακτηρίζοντάς την ως "τη χειρότερη συμφωνία που υπήρξε ποτέ" και,
3. να αποτελειώσει το ισλαμικό κράτος ISIS και στη συνέχεια να αποχωρίσει από τη Συρία.

Ο καθένας από τους στόχους του Trump είναι εκ των πραγμάτων ανέφικτος και γενεσιουργός αιτία νέων προβλημάτων. Και εξηγούμαι: Εάν αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, όπως ανακοίνωσε θα αφήσει στο Ιράν ελεύθερο πεδίο δράσεως κατά της Συρίας, αλλά κυρίως και κατά του Ισραήλ, που είναι ο πιο αξιόπιστος σύμμαχος των αμερικανών στην περιοχή. Οπότε αποτυγχάνει να ελέγξει το Ιράν. Θα οδηγήσει επίσης σε πλήγματα των ισραηλινών στις δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν στη Συρία, αυξάνοντας περαιτέρω την ένταση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αυτό, με τη σειρά του, θα αποτελειώσει την ήδη εξασθενισμένη πιθανότητα της όποιας ειρηνευτικής διαδικασίας. Επίσης, θα επιταχύνει την αναβίωση τρομοκρατικών οργανώσεων, μεταξύ των απομονωμένων υφιστάμενων Σουνιτών που διψάνε για εκδίκηση. Οπότε τεκμαίρεται το συμπέρασμα ότι η παραμονή των αμερικανικών στρατευμάτων είναι πλέον αδήριτος ανάγκη.

Έτσι, είναι απαραίτητο οι νέοι σχεδιασμοί να επικεντρωθούν στην εξεύρεση ρεαλιστικών λύσεων για το νέο συριακό κράτος και να διαμορφώσουν ένα βιώσιμο βασικό σχέδιο αποδεκτό από τους ηγέτες των περιφερειακών και παγκόσμιων συστημάτων. Η συνέχιση του πολέμου στη Συρία σημαίνει περισσότερη αιματοχυσία, μεγαλύτερες ροές προσφύγων, διάχυση τρομοκρατίας, και προσμονή του ριζοσπαστικού σουνιτικού στρατοπέδου για την ίδρυση Χαλιφάτου του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.

Αντίθετα, μια συντονισμένη και συστηματική διευθέτηση με σκοπό το διαχωρισμό μεταξύ της σουνιτικής πλειοψηφίας και των μειονοτήτων που ζουν στο έδαφος της Συρίας, που θα πραγματοποιηθεί με διεθνή υποστήριξη και ηγεσία παρουσιάζει μεγαλύτερες πιθανότητες για σταθερότητα.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Απρ 2018


Διαφορετική στρατηγική από αυτή του 2017 επέλεξε ο Ντ. Τραμπ στις επιθέσεις. Τι δείχνει το «πακέτο στόχων» που επλήγησαν και πώς έβαλε στο κάδρο το Ιραν. Η «περιορισμένη» ενημέρωση των Ρώσων που δεν αντέδρασαν στις αεροπορικές επιθέσεις

O Ντοναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε ότι έδωσε την έγκριση για χτυπήματα ακριβείας στη Συρία στοχεύοντας σε εγκαταστάσεις που συνδέονται με το πρόγραμμα χημικών όπλων της κυβέρνησης. Δήλωσε πως τα χτυπήματα εγκρίθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία και πως η επιχείρηση κατά των χημικών όπλων της συριακής κυβέρνησης ενσωματώνει όλα τα «εργαλεία εθνικής δύναμης». Η βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι σε δήλωσή της ευθυγραμμίστηκε με τον Λευκό Οίκο, διευκρινίζοντας ότι πρόθεση είναι οι επιθέσεις να είναι «περιορισμένες και στοχευμένες» και ότι δεν έχουν ως σκοπό την παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία.

Αξιωματούχοι του Πενταγώνου επιβεβαίωσαν ότι τα κανονικά κανάλια «αποκλιμάκωσης» με τη Ρωσία χρησιμοποιήθηκαν, αλλά δεν ενημερώθηκαν προκαταβολικά οι Ρώσοι για τους συγκεκριμένους στόχους και ότι δεν επιχείρησαν να παρέμβουν στην επίθεση, όπως αναμένονταν.

Ο σκοπός της επίθεσης είναι πέραν ενός τιμωρητικού χτυπήματος. Επεκτάθηκε σε μια συντονισμένη προσπάθεια να μειωθεί σοβαρά η ικανότητα της συριακής κυβέρνησης να κατασκευάζει και να χρησιμοποιεί χημικά όπλα.

Παράλληλα με την ομιλία Τραμπ από τη Συρία υπήρξαν αναφορές ότι οι αεροπορικές επιθέσεις στόχευσαν επιστημονικά εργαστήρια στις επαρχίες της Δαμασκού και της Χολμς. Επιπλέον επιθέσεις αναφέρθηκαν κατά του αεροδρομίου Mezzeh -μια βασική βάση αεροπλάνων και ελικοπτέρων της συριακής ρεπουμπλικανικής φρουράς και μια από τις εγκαταστάσεις που συνδέονται με τις κυβερνητικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στην ανατολική Γούτα.

Υπήρξαν επίσης αναφορές για επιθέσεις στο όρος Jabal Qassioun που έχει θέα στη Δαμασκό και πρόκειται για μια περιοχή με διοικητικά κέντρα του στρατού και θέσεις πυροβολικού που στήριξαν την εκστρατεία κατά της ανατολικής Γούτα. Η κρατική τηλεόραση μετέδωσε επίσης ότι η συριακή κυβέρνηση εξαπέλυσε αντιαεροπορικούς πυραύλους στη Δαμασκό.

Οι αναφορές για τις επιθέσεις ευθυγραμμίζονται με την προτεραιότητα να χτυπηθούν εγκαταστάσεις που συνδέονται με χημικά όπλα. Οι στόχοι ήταν σημαντικά ευρύτεροι απ’ ότι το 2017 οπότε έγινε η επίθεση στη βάση Shayrat και περιελάμβαναν πάνω από έξι σημεία, περιλαμβανομένων αεροπορικών βάσεων και σημείων με χημικά όπλα.

Πέρα από τους άμεσους αντικειμενικούς σκοπούς της μείωσης της ικανότητας της συριακής κυβέρνησης να διενεργεί χτυπήματα με χημικά όπλα, και την υπόσχεση να συνεχιστεί η στρατιωτική δράση αν απαιτηθεί, η ομιλία Τραμπ άγγιξε μια ευρύτερη στρατηγική πρόθεση: να αμφισβητηθεί η παρουσία του Ιραν στη Συρία.

Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία και Κατάρ ονοματίστηκαν ως «σύμμαχοι» στην προσπάθεια όχι μόνο να μειωθεί η ικανότητα χρήσης χημικών από τη συριακή κυβέρνηση αλλά και για το έργο κατά των ιρανικών συμφερόντων στην περιοχή. Το Κατάρ παρείχε στρατηγικό χώρο στα αμερικανικά βομβαρδιστικά B1 που ενεπλάκησαν στην επιχείρηση.

Stratfor
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Βασίλη Κοψαχείλη 

Η χθεσινή εξέλιξη με την κοινή επιχείρηση Αμερικανών, Βρετανών και Γάλλων με πυραυλική επίθεση και προσβολή στόχων εντός του Συριακού εδάφους, αποτελεί γεγονός που συμπληρώνει τις δρομολογημένες αποφάσεις σε αυτή την προβληματική γωνιά της Μέσης Ανατολής.

Στη Μέση Ανατολή ισχύουν δύο κανόνες. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται και όλες οι εξελίξεις αποτελούν μεταξύ τους συγκοινωνούντα δοχεία, που κάποια στιγμή κάπου οδηγούν, είτε αυτό το «κάπου» οδηγεί σε νέα ένταση, είτε οδηγεί σε νέες ισορροπίες, είτε και στα δύο ταυτόχρονα!

Από τους κανόνες αυτούς δεν ξεφεύγει η περίπτωση της Συρίας και τα όσα διαδραματίζονται εκεί στα τόσα χρόνια του πολέμου. Κυρίως στους κανόνες αυτούς υπακούουν τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στη Συρία και αφορούν το συνολικότερο μετασχηματισμό που λαμβάνει χώρα μεταξύ των κρατών της Μέσης Ανατολής.

Από τα χημικά της Ντούμα έως τη Δυτική πυραυλική επίθεση…

Ανεξάρτητα από το ποιος έριξε τα χημικά στη Ντούμα της Συρίας την Κυριακή του Ορθόδοξου Πάσχα στις 8 Απριλίου, η ρίψη τους αποτελεί ένα γρήγορο μέσο πειθούς και επιτάχυνσης των διαδικασιών στην περιοχή.

Πριν τη ρίψη των χημικών, υπήρχαν συζητήσεις μεταξύ των παρακρατικών που δηλώνουν φιλοκυβερνητικοί και των αντικαθεστωτικών της Jaish al-Islam που ήλεγχε την Ντούμα προκειμένου οι αντικαθεστωτικοί να εγκαταλείψουν την Ντούμα και να μετακινηθούν με τις οικογένειές τους και τον ελαφρύ τους οπλισμό στα βόρεια, μεταξύ των επαρχιών Idlib και Afrin. Στις συζητήσεις, οι αντικαθεστωτικοί έθεταν πολλές αξιώσεις προκειμένου να κερδίσουν χρόνο. Η ρίψη των χημικών έδωσε από μόνη της μία γρήγορη «διέξοδο». Οι αντικαθεστωτικοί συμφώνησαν άρον-άρον, και μέχρι την περασμένη Πέμπτη, περίπου 50.000 αντικαθεστωτικοί και άμαχοι εγκατέλειψαν την Ντούμα για άλλους προορισμούς.

Στόχος είναι να προκύψουν «καθαρές» θρησκευτικά και πολιτικά περιφέρειες εντός της Συρίας, ώστε να διευκολυνθούν οι συνομιλίες ειρήνευσης που κάποια στιγμή θα θέσουν ένα τέλος στις συγκρούσεις.

Παράλληλα, μετά από μία εβδομάδα δηλώσεων και μηνυμάτων στα κοινωνικά δίκτυα, οι ΗΠΑ μαζί με την Βρετανία και τη Γαλλία εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση εναντίον ύποπτων εγκαταστάσεων στα περίχωρα των πόλεων της Δαμασκού και της Homs, το ξημέρωμα του Σαββάτου της 14ης Απριλίου. Αντίθετα από τους θερμοκέφαλους συμβούλους που περιτριγυρίζουν τον Αμερικανό Πρόεδρο Trump, ευτυχώς η πυραυλική επίθεση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το σοβαρό και μετριοπαθές επιτελείο του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας, James Mattis, με αποτέλεσμα οι στόχοι να πληγούν με χειρουργική ακρίβεια, να είναι έγκαιρα ενήμεροι οι Ρώσοι ώστε απλά να παρακολουθήσουν και όχι να αντιδράσουν στην πυραυλική επίθεση, να προσεχθούν οι Ρωσικές εγκαταστάσεις, αλλά να πληγούν Συριακές εγκαταστάσεις που σε μεγάλο βαθμό «φιλοξενούν» Ιρανούς στρατιωτικούς και επιστήμονες. Οι όποιες αναχαιτίσεις τακτικών πυραύλων έγιναν από τα συστήματα που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Συριακής αεράμυνας, ενός τομέα στον οποίο βρίσκονται ακόμη οι περισσότεροι υποστηρικτές του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Η Δυτική επίθεση και οι «σκελετοί» των Sykes και Picot…

Η Δυτική επίθεση είχε δύο διαστάσεις. Η μία διάσταση είναι η «αποχαιρετιστήρια» και αφορά τις ΗΠΑ. Η Αμερική φεύγει από τη Συρία και τη Μέση Ανατολή ως φυσική παρουσία, αλλά θα παρακολουθεί τα συμφέροντά της στην περιοχή και θα αντιδρά μέσω των συμμάχων της. Η άλλη διάσταση αφορά την Βρετανία και τη Γαλλία. Στην πραγματικότητα αφορά τους «σκελετούς» του Βρετανού Mark Sykes και του Γάλλου Francois Georges-Picot που άφησαν ημιτελή δουλειά με πολλές υποθήκες μετά τη γνωστή μυστική τους συμφωνία (Συμφωνία Sykes-Picot, Μάιος 1916) στα πολύπαθα εδάφη του Λιβάνου και της Συρίας.

Ποιος ο μελλοντικός χάρτης της Συρίας;

Αυτή την στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια μερικής διόρθωσης των ατελειών της Sykes-Picot σε ότι αφορά τη Συρία αλλά και το Λίβανο…

Όπως διαμορφώνεται ο μελλοντικός χάρτης της Συρίας, προκύπτουν τουλάχιστο τέσσερις διακριτές περιφέρειες.

Η Δαμασκός με ολόκληρη την Μεσογειακή ακτή μέχρι και το ύψος της επαρχίας της Idlib θα βρίσκεται υπό κυβερνητικό έλεγχο.

Η βορειοδυτική περιφέρεια των επαρχιών Idlib, Afrin και μερικώς του Χαλεπίου θα κατοικείται από αντικαθεστωτικούς (κυρίως του FSA) και θα βρίσκεται υπό τον έμμεσο έλεγχο και την άμεση εξάρτηση της Τουρκίας. 

Ανατολικά του Ευφράτη και ως την Deir ez-Zor τον έλεγχο θα έχουν οι Κούρδοι των SDF, με το YPG πότε να στηρίζει και πότε να υπονομεύει τη στρατηγική του μετριοπαθούς SDF.

Τέλος, μένει μία μικρή περιοχή από τα νότια της Deir ez-Zor ως τα Συρο-ιρακινά σύνορα όπου όπως φαίνεται δημιουργείται εκεί ένα νέο Σινά με χαλαρό κυβερνητικό έλεγχο και έντονη την παρουσία των μικρών δυνάμεων του ISIS και της παλαιάς Al Nusra (βλέπε Αλ Κάιντα της Συρίας).

Η Τριμερής Συνεννόηση Τουρκίας – Ρωσίας – Ιράν

Οι τρείς χώρες έχουν διαφορετικές στοχεύσεις στη Συρία. Κοινός τους στόχος ωστόσο είναι το να κρατήσουν εκτός των διαπραγματεύσεων ειρήνευσης που θα ακολουθήσουν, τις ΗΠΑ, ώστε να προσέλθουν στις συζητήσεις οι Κούρδοι χωρίς να έχουν κάποιον υπερσυστημικό υποστηρικτή, κάτι το οποίο δεν ενοχλεί την στρατηγική του Λευκού Οίκου στην περιοχή. 

Παράλληλα, οι Αμερικανοί, αφού άφησαν χώρο στη Ρωσία και το Ιράν να μπουν στη Συριακή κρίση, τώρα επιδιώκουν την ενεργότερη και πιο άμεση εμπλοκή των Βρετανών και των Γάλλων σε αυτή (βλέπε Αμερικανική στρατηγική φθοράς «συμμάχων» και «αντιπάλων» στη Μεσανατολική «Μαύρη Τρύπα»).

Για όλους ωστόσο, δηλαδή Αμερικανούς, Ισραηλινούς, Ρώσους και Τούρκους, η εμπλοκή του Ιράν και της αδελφικής Οργάνωσης Χέζμπολάχ στη Συριακή κρίση αποτελεί πρόβλημα και απειλή. Η Χέζμπολάχ ελέγχει τον Λίβανο και διατηρεί στρατεύματα σε Δαμασκό και Homs (περιοχές που δέχθηκαν την Δυτική επίθεση). Αυτή η παρουσία και ο δεσμός Χέζμπολάχ – Ιράν είναι μεγάλος πονοκέφαλος για το Ισραήλ.

Υπογείως λοιπόν όλοι συμφωνούν ότι κάτι πρέπει να κάνουν σχετικά με το Ιράν ώστε να δυσκολευτεί το Ιράν στο να στηρίζει τη Χέζμπολάχ. Αυτή η στρατηγική δεν αφορά μόνο τη Συρία αλλά και το γειτονικό Λίβανο.

Οι αποφάσεις για το Λίβανο αντανακλούν στη Συριακή κρίση…

Στο Λίβανο έχουν προγραμματιστεί γενικές εκλογές για τις 6 Μαίου. Οι προσδοκίες θέλουν νέα κόμματα και πολιτικοί να εμφανίζονται στη χώρα, ώστε σταδιακά να θέσουν στο περιθώριο όλη αυτή τη γενιά πολιτικών που σέρνουν το Λίβανο από αστάθεια σε αστάθεια και έχουν μεγάλες ευθύνες (και ξένες εξαρτήσεις…) από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 για την κατάσταση της χώρας.

Όλοι συμφωνούν ότι πλέον ο Λίβανος πρέπει να σταθεροποιηθεί. Πρόβλημα σε αυτό αποτελεί η ισχυρή παρουσία της Χέζμπολάχ στο Λίβανο.

Η ηγεσία της Χέζμπολάχ γνωρίζει ότι οι ημέρες της στο Λίβανο είναι μετρημένες και προσπαθεί μέσα από τη στήριξη του Άσαντ και την έντονη παρουσία της στη Δαμασκό να εξασφαλίσει ρόλο στη μελλοντική Συρία όταν θα έρθει η ώρα να εκδιωχθεί από το Λίβανο. Αυτή είναι μία εξέλιξη που δεν την θέλουν οι Ισραηλινοί.

Η Χέζμπολάχ χωρίς τη στήριξη του Ιράν δεν μπορεί να κρατηθεί ισχυρή στη Συρία. Άρα για τους Αμερικανούς (και τους συμμάχους τους Ισραηλινούς) το κλειδί είναι ο περιορισμός του Ιράν και πρακτικά το «σπάσιμο» του δεσμού μεταξύ Ιράν και Χέζμπολάχ.

Ο προσφορότερος τρόπος να τεθεί στο περιθώριο το Ιράν και να δυσκολέψουν οι κινήσεις του είναι είτε να καταρρεύσει η συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα και να επιστρέψει το παλαιό καθεστώς των κυρώσεων, είτε να επιβληθεί νέο καθεστώς κυρώσεων, αυτή τη φορά για το βαλλιστικό του πρόγραμμα, πρόταση που προωθούν οι Ευρωπαίοι στους οποίους έχει δώσει διορία ο Λευκός Οίκος ως τις 12 Μαίου ώστε να υπάρχει νέο πλαίσιο.

Παράλληλα από τώρα και μέχρι το Μάιο, οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί θα αυξήσουν την στρατιωτική πίεση εναντίον των Ιρανών εντός της Συρίας με χειρουργικά πλήγματα, ενώ οι Γάλλοι θα συνεχίσουν τις διπλωματικές προσπάθειες παίζοντας τον ρόλο του «καλού αστυνόμου που κερνά τσιγάρο»…

Οι αντιδράσεις του Ιράν και της Χέζμπολάχ αντανακλούν στη Γάζα…

Το παραπάνω σχέδιο σαφώς και το γνωρίζουν στην Τεχεράνη και στην ηγεσία της Χέζμπολάχ, και σε αντίδραση ενεργοποιούν το υποκινούμενό τους στη Γάζα, τη Χαμάς, ώστε να ανοίξει νέο «μέτωπο» στο Ισραήλ στα νότια, στη Λωρίδα της Γάζας, υποκινώντας εκ νέου τους Παλαιστίνιους εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας στο Ισραήλ. 

Με αυτό τον τρόπο, Ιράν και Χέζμπολάχ στέλνουν το δικό τους μήνυμα, λέγοντας ότι σταθεροποίηση του Λιβάνου με εκδίωξη της Χέζμπολάχ μπορεί να σημαίνει αποσταθεροποίηση του Ισραήλ με έναν ασύμμετρο πόλεμο, απέναντι στον οποίο το Ισραήλ «πονά» και δύσκολα αντιμετωπίζει…

Συνοψίζοντας, λίγο έως πολύ, πιθανολογώ ότι αυτή είναι ή θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων…

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός ΑναλυτήςLiberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου