Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την αιματηρή βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ.

Η αριστερή και φιλελεύθερη προσέγγιση αποδίδει τη στράτευση νεαρών μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με υψηλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και ενίοτε αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Οι εθελοντές του Ιράκ και της Συρίας

Οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν κατά κανόνα από ριζοσπαστικοποιημένους νέους σουνίτες, οι οποίοι πήγαν στο Ιράκ και στη Συρία για να πολεμήσουν στις γραμμές των τζιχαντιστών. Όσοι επιστρέφουν στρατολογούν κυρίως με βάση τους αρχέγονους δεσμούς εμπιστοσύνης: Στρατολογούν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενούς φίλους.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια.

Ιμάμηδες που έχουν καταγγελθεί για εμπρηστικά κηρύγματα ισλαμικού φονταμενταλισμού όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά και προστατεύονται. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να αποσπούν πληροφορίες και να ελέγχουν τι γίνεται σε τζαμιά.

Παρά τα μαθήματα που δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Ταυτότητα, η οποία αρνείται τον δυτικό τρόπο ζωής και συχνά ωθεί σε γκετοποίηση.

Συνολικά στην Ευρώπη έχουν επιστρέψει από τη Συρία και το Ιράκ, όπου είχαν πάει για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων πάνω από 5000 άτομα. Όλοι τους έχουν εκπαιδευθεί στα όπλα και εικάζεται από τις υπηρεσίες ασφαλείας πως οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν εκπαιδευθεί και στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, στο δυνάμει αυτό τρομοκρατικό δίκτυο θα πρέπει να προστεθούν όχι μόνο όσοι μουσουλμάνοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων θα επιστρέψουν το επόμενο διάστημα από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που εισήλθαν στην Ευρώπη με το γιγαντιαίο κύμα των προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Κάποιοι από αυτούς ήταν ήδη τζιχαντιστές και ήλθαν με σκοπό να εμπλουτίσουν τα τρομοκρατικά δίκτυα στις χώρες που θα εγκατασταθούν. Τον ίδιο δρόμο ενδέχεται να πάρουν και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που πήγαν στην Ευρώπη για άλλους λόγους. Εάν θελήσουν, δεν θα τους είναι δύσκολο να δικτυωθούν.

Χώροι προσευχής, αλλά και στρατολόγησης

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Ισλαμική τρομοκρατία και πολιτική ορθότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έλληνες αναρχικοί πολεμούν τζιχαντιστές στο δυτικό Κουρδιστάν, στην «αναρχική γη» της Ροζάβα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ελεύθερου Τύπου», πρόκειται για μία περιοχή που βρίσκεται στη βόρεια Συρία και αυτονομήθηκε χάρη στη συνεχιζόμενη κουρδική εξέγερση. Εκεί αναρχικοί από διάφορες χώρες του κόσμου καταφτάνουν για να πολεμήσουν τον ISIS και να εκπαιδευτούν δίπλα σε έμπειρους αντάρτες.
Κατά καιρούς στις ελληνικές Αρχές έφταναν πληροφορίες ότι έχουν μεταβεί στη Ροζάβα Έλληνες αναρχικοί αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται τόσο έντονη δραστηριότητα Ελλήνων, που εκφράζεται κυρίως από μία ομάδα, τον Επαναστατικό Σύνδεσμο Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (RUIS), που ιδρύθηκε από Έλληνες αναρχικούς.

Σήμερα έρχονται στο φως φωτογραφίες μαχητών που κρατούν πολεμικά όπλα και φορούν στολές παραλλαγής και κουκούλες, έχοντας φόντο τοίχο που γράφει στα ελληνικά: «Από τη Ροζάβα μέχρι την Αθήνα, τα απελευθερωμένα εδάφη του αγώνα θα ματώσετε για να τα πάρετε. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις». Σε άλλη φωτογραφία, που επίσης τραβήχτηκε στο δυτικό Κουρδιστάν, ανάμεσα σε μαχητές με καλάσνικοφ και ρουκετοβόλα, υπάρχει πανό που γράφει στα ελληνικά: «Ούτε βήμα πίσω».


Οι μετακινήσεις Ελλήνων στη Ροζάβα έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρμόδιων υπηρεσιών ασφαλείας. Και αυτό διότι σε κείμενα αναρχικών που πολεμούν εκεί διατυπώνεται η άποψη ότι οι πολεμιστές θα εκπαιδευτούν στον ανταρτοπόλεμο και στη συνέχεια θα μπορέσουν να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στις πατρίδες τους. Οι Έλληνες που φτάνουν στη Ροζάβα, όπως και οι αναρχικοί από άλλες χώρες του κόσμου, «βαφτίζονται» με κουρδικό όνομα, προκειμένου –όπως λένε- να εκφράσουν τη διεθνιστική τοποθέτησή τους.


Αρμόδια πηγή που ρωτήθηκε για το θέμα της παρουσίας Ελλήνων στη Ροζάβα ανέφερε ότι «το παρακολουθούμε με ψυχραιμία. Γνωρίζουμε το φαινόμενο και προσπαθούμε να αποκτήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα γι’ αυτό». Σημειώνεται, πάντως, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αναρχικοί μεταναστεύουν για να μυηθούν στον πόλεμο.

Πηγή Ελεύθερος Τύπος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ΝΑΤΟ θα ενταχθεί στον διεθνή συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, ανακοίνωσε σήμερα ο γενικός του γραμματέας Jens Stoltenberg, λίγες ώρες πριν την έναρξη της συνόδου της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στην οποία θα συμμετάσχει για πρώτη φορά ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump.

Η απόφαση αυτή, η οποία εκπληρώνει ένα μακροχρόνιο αίτημα των ΗΠΑ που διοικούν τον συνασπισμό αυτόν, «θα στείλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα ενότητας στην μάχη κατά της τρομοκρατίας», τόνισε ο Stoltenberg.

Όμως «αυτό δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ θα συμμετάσχει σε επιχειρήσεις μάχης», υπογράμμισε.

Το καθένα από τα 28 κράτη-μέλη του NATO έχει ήδη ενταχθεί μεμονωμένα στον διεθνή συνασπισμό, αλλά το NATO ως συμμαχία δεν είχε κάνει αυτό το βήμα, προτιμώντας να έχει καθεστώς «παρατηρητή».Η Ουάσινγκτον ζητούσε εδώ και πάνω από έναν χρόνο το NATO να ενταχθεί στον συνασπισμό.

Σύμφωνα με διπλωματική πηγή που μίλησε χθες Τετάρτη στο AFP, η απόφαση, η οποία εγκρίθηκε σε επίπεδο πρεσβευτών των 28 χωρών μελών της Ατλαντικής Συμμαχίας, «απομένει ακόμη να εγκριθεί από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων» κατά τη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης στις Βρυξέλλες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαΐ 2017


Η προεδρία Τραμπ διέταξε "εκστρατεία εξόντωσης" των τζιχαντιστών στο Ιράκ και στη Συρία, ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο ο αριθμός των ξένων μαχητών που επιστρέφουν στις χώρες τους, δήλωσε ο αμερικανός υπουργός Άμυνας Τζιμ Μάτις.

Αυτή η "εκστρατεία εξόντωσης" σημαίνει κυρίως ότι οι δυνάμεις του συνασπισμού στο εξής "περικυκλώνουν" τις θέσεις του Ισλαμικού Κράτους πριν επιτεθούν, προκειμένου οι τζιχαντιστές να μην μπορούν να διαφύγουν και ανασυνταχθούν αλλού, εξήγησε ο υπουργός Άμυνας κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου αργά χθες στο Πεντάγωνο.

"Εν ολίγοις, πρόθεσή μας είναι ότι οι ξένοι μαχητές να μην διαφεύγουν" ή τουλάχιστον ο αριθμός αυτών που καταφέρνουν να διαφεύγουν να "είναι πολύ μειωμένος", δήλωσε ο Μάτις. "Οι ξένοι μαχητές συνιστούν στρατηγική απειλή, αν επιστρέψουν στην Τυνησία, στην Κουάλα Λουμπούρ, στο Παρίσι, στο Ντιτρόιτ ή αλλού".

Η απόφαση αυτή της περικύκλωσης πριν από την επίθεση είναι μία από τις δύο πρωτοβουλίες που έλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ μετά το σχέδιο επιτάχυνσης της εκστρατείας κατά του Ισλαμικού Κράτους, που του κατατέθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου από το Πεντάγωνο, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας.

Σύμφωνα με τον Μάτις, η άλλη απόφαση του προέδρου Τραμπ ήταν να αναθέσει τη λήψη περισσότερων αποφάσεων στους στρατιωτικούς διοικητές των επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με τον Μάτις, το ΙΚ έχει χάσει το 55% του εδάφους που κατείχε στο Ιράκ και στη Συρία, ενώ τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι απελευθερώθηκαν από τον ζυγό της τζιχαντιστικής οργάνωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Μαΐ 2017


Γράφει ο Παντελής Δ. Καρύκας 

Ήλθε, είδε και απήλθε ο Ερντογάν χωρίς να λάβει τα όσα ζητούσε. Οι Κούρδοι, για την ώρα τουλάχιστον, αποτελούν ιδιαίτερο κομμάτι του αμερικανικού σχεδιασμού στην Συρία και δεν πρόκειται να θυσιαστούν.

Φαίνεται επίσης πως η Ουάσινγκτον δεν φοβήθηκε από τις άμεσες ή έμμεσες τουρκικές απειλές και το ρωσικό χαρτί που προσπαθεί να παίξει ο Ερντογάν, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ, αλλά και το καθεστώς Πούτιν έχουν δείξει την πρόθεσή τους, κατά το κοινώς λεγόμενο, να τα βρουν.
Αν δε τα βρουν ο ρόλος της Τουρκίας, απλοϊκά δοθέντος, περιορίζεται δραματικά. Και ναι μεν οι ΗΠΑ θέλουν μια ισχυρή Τουρκία στα νώτα της Ρωσίας, αλλά πρωτίστως θέλουν μια σοβαρή και αξιόπιστη Τουρκία, κάτι που με τον σουλτάνο Ταγίπ τον Α΄στο τιμόνι απλώς δεν υπάρχει.
Αντίθετα υπάρχει μια Τουρκία που παλινωδεί, που απειλεί, που προκαλεί και με ίντριγκες προσπαθεί να σώσει την κατάσταση για την ίδια στην Συρία.

Ωστόσο ούτε η Ρωσία, ούτε πλέον οι ΗΠΑ έχουν κοινή οπτική με την Τουρκία επί του προκειμένου. Μια παράμετρος του ζητήματος πάντως αφορά το Ιράν και το Ισραήλ.

Εκεί η κατάσταση περιπλέκεται καθώς το Ιράν έχει στενή σχέση με τη Ρωσία, αλλά παράλληλα αποτελεί τον υπ’ αριθμό 1 εν δυνάμει αντίπαλο του Ισραήλ. Η Τουρκία και στο θέμα του Ιράν παίζει, τασσόμενη πότε υπέρ, πότε κατά γεγονός που δεν καθιστά ιδιαίτερα αξιόπιστη.
Από την άλλη πλευρά η Τουρκία πιέζει ασφυκτικά σε Αιγαίο και Κύπρο. Λίγες μόλις ώρες πριν από το ψευδοκράτος αφέθηκε να εννοηθεί πως αν η ελληνική πλευρά δεν υποχωρήσει τον Ιούνιο θα έχουμε θερμό επεισόδιο.

Με τον τρόπο αυτό αποκαλύπτεται η αδιέξοδη πολιτική που ακολουθήθηκε στο Κυπριακό καθώς η ελληνική πλευρά θεώρησε τον Ακιντζί καλόπιστο συνομιλητή.

Όσον αφορά την Ελλάδα, πέραν των βερμπαλισμών και της ρητορείας η πραγματικότητα δεν είναι ευχάριστη. Και μπορεί να βαυκαλιζόμαστε με τα προβλήματα που υπάρχουν στις ένοπλες δυνάμεις της απέναντι πλευράς, μετά το πραξικόπημα, αλλά το πλεονέκτημά μας αυτό, εάν υφίσταται, εν τέλει, δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Ο χρόνος δεν εργάζεται υπέρ της Ελλάδος στο ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος με την Τουρκία, εφόσον η Αθήνα δεν σκέφτηκε, ποτέ, σοβαρά να επενδύσει στην Άμυνα τα πολλά τελευταία χρόνια.

Την ώρα που η Τουρκία κατασκευάζει οπλικά συστήματα, μόνη ή και συνεργασία με άλλες χώρες, και μάλιστα τα εξάγει και κερδίζει πολλά δολάρια από τις εξαγωγές αυτές, στην Ελλάδα υπάρχει τέλμα, ένα τέλμα παλαιότερο από την επταετή οικονομική κρίση.

Μοιραία, αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί η Ελλάδα, παρά τις καλές προθέσεις όλων θα αδυνατεί να προασπίσει τα συμφέροντά της, ελπίζοντας απλώς σε διπλωματικές συγκυρίες για να κρατηθεί.

Δυστυχώς κάτι τέτοιο δοκίμασαν και οι Παλαιολόγοι για να συγκρατήσουν τους Οθωμανούς. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και εορτάζεται, απέναντι, κάθε 29η Μαΐου, επέτειο της Αλώσεως.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Μαΐ 2017


Η Ευρώπη θα βρεθεί αντιμέτωπη φέτος με μια έξοδο τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους – που έχουν ηττηθεί στην Συρία και το Ιράκ – που είναι περισσότερο επικίνδυνοι και πολέμησαν σφοδρότερα από το προηγούμενο κύμα μαχητών που επέστρεψαν στις χώρες τους, δήλωσε σήμερα ο Ζαν-Πολ Λαμπόρντ, διευθυντής της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών Κατά της Τρομοκρατίας.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά τις συναντήσεις του με αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Λαμπόρντ δήλωσε πως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες εκτιμούν πως ο αριθμός των μαχητών που επιστρέφουν από εμπόλεμες ζώνες έχει αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο.

Τα επίπεδα απειλής σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης παραμένουν υψηλά, έπειτα από μια σειρά αιματηρών επιθέσεων που σκότωσαν δεκάδες ανθρώπους κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, με πολλές χώρες να ανησυχούν για την δυνατότητά τους να φυλάξουν τα σύνορά τους.

Ο Λαμπόρντ σημείωσε πως οι ξένοι μαχητές που επιδιώκουν να επιστρέψουν στην Ευρώπη τώρα, είναι «πολύ περισσότερο επικίνδυνοι» από ό,τι εκείνοι από προηγούμενα κύματα επιστροφών μαχητών, οι οποίοι κατακλύζονται από εχθρότητα, έπειτα χρόνια στο πεδίο μαχών.

«Κατά μέσο όρο, αυτοί οι μαχητές είναι πολύ περισσότερο αφοσιωμένοι, με μεγαλύτερη εμπειρία και με περισσότερες δεξιότητες», τόνισε.

«Παρά την επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών... θα υπάρξει ένας αριθμός ξένων τρομοκρατών που πιθανότατα θα κατορθώσουν να περάσουν τα σύνορα, κατά την επιστροφή τους σε αυτές τις χώρες, κυρίως μέσω των δικτύων παράνομης διακίνησης ανθρώπων», πρόσθεσε ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος των ΗΕ.

Εντούτοις, όπως πρόσθεσε, οι περιορισμοί έχουν βοηθήσει να περιοριστεί σημεραινά η ροή των ξένων τρομοκρατών που φεύγουν από τις χώρες τους για να ενταχθούν στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους.

Με βάση εκτιμήσεις που έχουν συγκεντρωθεί από κυβερνήσεις, τα Ηνωμένα Έθνη επισημαίνουν πως το 40% έως το 50% των περίπου 30.000 ξένων μαχητών, όχι όλοι εξ αυτών με προέλευση την Ευρώπη, έχουν ήδη εγκαταλείψει τις περιοχές που ήλεγχε το Ισλαμικό Κράτος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαΐ 2017


Γράφει η Ευριδίκη Μπέρση

Εξέλιξη «που θα ρίξει σκιά στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις επί δεκαετίες» χαρακτήρισε ο Αμερικανός πρώην υφυπουργός Αμυνας, αρμόδιος για τη Μέση Ανατολή, Αντριου Εξαμ, την απόφαση εξοπλισμού των Κούρδων της Συρίας, που ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος επείγεται να παρουσιάσει στην κοινή γνώμη μια νίκη κατά των τζιχαντιστών στη Συρία, αλλά οι συστάσεις από το επιτελείο αναφέρουν ότι αυτό δεν είναι εφικτό χωρίς την παροχή καλύτερου οπλισμού στους βασικούς αντιπάλους των τζιχαντιστών, που δεν είναι άλλοι από τους Κούρδους.

Η απόφαση ανακοινώθηκε ενώ υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από τον Τούρκο αρχηγό του γενικού επιτελείου, τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών και τον εκπρόσωπο του Τούρκου προέδρου, είχε μεταβεί στην Ουάσιγκτον σε μια ύστατη προσπάθεια να την αποτρέψει. Ούτε τα εναλλακτικά σχέδια επί χάρτου που παρουσίασαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι ούτε οι απειλές του Τούρκου πρωθυπουργού Γιλντιρίμ («το αποτέλεσμα δεν θα επηρεάζει μόνο την Τουρκία, μία αρνητική έκβαση θα επηρεάσει και τις ΗΠΑ») δεν απέτρεψαν την ανακοίνωση.

Για την Αγκυρα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα όπλα αυτά καθεαυτά (όλμοι 120mm, οπλοπολυβόλα, πυρομαχικά και ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα), τα οποία φοβάται ότι μπορεί να διασχίσουν τα σύνορα και να πέσουν στα χέρια του ΡΚΚ. Το πρόβλημα είναι η στρατηγική προσέγγιση των ΗΠΑ με τους αντιπάλους της και η προοπτική να εξυπηρετηθούν όχι μόνο άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον μέσα από τη δημιουργία, υπό στενή αμερικανική κηδεμονία, κουρδικής κρατικής οντότητας στη Βόρεια Συρία.

Για την Ελλάδα και την Κύπρο, το βασικό ερώτημα είναι τι είδους ανταλλάγματα θα ζητήσει ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν από τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ, στη συζήτησή τους μεθαύριο στον Λευκό Οίκο. Ο Ερντογάν οδεύει στην πρώτη του συνάντηση με τον Τραμπ με αιτήματα να ανασταλεί η παροχή οπλισμού στους Κούρδους και να παραδώσουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία τον ιμάμη Γκιουλέν. Οι αμερικανικές θέσεις στα θέματα αυτά δεν φαίνεται πιθανό να αλλάξουν και μένει να διαπιστωθεί πώς αλλιώς θα χειριστούν οι ΗΠΑ τη «σκιά» στην οποία αναφέρθηκε ο αξιωματούχος Εξαμ.

Από την πλευρά της Αγκυρας, μια πιθανή αντίδραση θα ήταν να θέσει περιορισμούς στη χρήση από τις ΗΠΑ της βάσης του Ιντσιρλίκ ή να αψηφήσει τις αμερικανικές αντιρρήσεις και να προμηθευτεί τις 4 συστοιχίες ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-400, για τους οποίους συζητάει με τη Μόσχα. Το μόνο βέβαιο σε αυτό το σκηνικό είναι ότι η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ, που ακολουθεί όσα είχε προτείνει το επιτελείο Ομπάμα, φέρνει όλο και πιο κοντά τη στρατιωτική ήττα των τζιχαντιστών του ISIS.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Μαΐ 2017


Του Παναγιώτη Μπαλακτάρη

Ο Νόμος του Μέρφυ είναι άτεγκτος. Ισχύει αδιακρίτως καταστάσεως όποιου τον υφίσταται. «Ό,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει» είχε πει ο Αμερικανός αξιωματικός Έντουαρντ Μέρφυ. Αυτό ισχύει πλέον και για την Τουρκία.

⏩ Αφού έχασε την ευκαιρία να αναλάβει δράση εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους το 2012,
αφού στην αρχή στήριξε τον Άσαντ και κατόπιν ανέκρουσε πρύμναν επιδιώκοντας την ανατροπή του,
⏩ αφού επέτρεψε στους τζιχαντιστές να χρησιμοποιούν τα νοσοκομεία της,
⏩ αφού επέβλεπε τους μαχητές του ISIS να μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι από τα τουρκοσυριακά σύνορα,
⏩ αφού έκανε ό,τι μπορούσε για να βρεθούν οι Κούρδοι του Κομπάνι με την πλάτη στον τοίχο, θεωρώντας ότι έτσι θα σβήσει την διόγκωση του Κουρδικού,
⏩ αφού αποπειράθηκε να εφοδιάσει, όπως απεδείχθη από οπτικοακουστικό υλικό, τους τζιχαντιστές,
⏩ αφού υπέθαλψε την Αλ Νούσρα στη Συρία που είναι παρακλάδι της Αλ Κάιντα,
⏩ αφού κατέρριψε ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος σκοτώνοντας Ρώσους αξιωματικούς,
⏩ αφού ζήτησε συγγνώμη από τον Πρόεδρο Πούτιν, χωρίς να παραδώσει όμως στη Ρωσία τους φυσικούς αυτουργούς,
⏩ αφού ξεκίνησε την Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη»,
⏩ αφού κατέλαβε μια περιοχή στη βόρεια Συρία μικρής γεωπολιτικής σημασίας, αν όχι μηδενικής,
⏩ αφού «είδε το τραίνο να περνά» παρακολουθώντας τους Κούρδους να εξοπλίζονται αφειδώς από τις ΗΠΑ,
⏩ αφού δεν απέτρεψε την ένωση των κουρδικών καντονιών στη Συρία,
⏩ αφού προέβη σε διπλωματικές παλινωδίες προσεγγίζοντας και απομακρυνόμενη από όλους και τανάπαλιν,
⏩ αφού διαπίστωσε πως έχει χάσει πολύτιμο έδαφος και ευκαιρίες,
ήρθε και η τελική ανατροπή.

Με το υπ’ αριθ. 1209 Προεδρικό Διάταγμα ΗΠΑ η Αμερική αποφάσισε να εξοπλίσει με βαρύ οπλισμό τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίο απελευθερώνουν τη μία πόλη μετά την άλλη στο δρόμο για την Ράκκα.

Αυτή η εξέλιξη είναι πικρή για την Άγκυρα, η οποία αντιλαμβάνεται πως με ευκαιριακές και επιφανειακές λυκοφιλίες, κατά την κίνηση του εκκρεμούς, δεν αποκομίζει γεωπολιτικά οφέλη. Στην αρχή ζήτησε προστασία στο πρόβλημά της από τη Ρωσία, μετά από τις ΗΠΑ.

Τέλος, μια και συνειδητοποίησε ότι ΗΠΑ και Ρωσία προστατεύουν κυριολεκτικά τους Κούρδους της Συρίας, είδε και απόειδε και τώρα στρέφεται στη Μεγάλη Βρετανία. Διέρρευσε από την τουρκική Προεδρία πως ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε τηλεφωνική συνομιλία με την Βρετανίδα Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, κατά τη διάρκεια της οποίας συζήτησαν τα τεκταινόμενα στη Συρία, τις εξελίξεις στην Κύπρο και τις διμερείς τους σχέσεις. Υπόψιν ότι με αυτήν τη σειρά αναφέρουν τα αντικείμενα της συζήτησης οι ίδιες οι τουρκικές εφημερίδες.

Κατά τα φαινόμενα, λοιπόν, η Άγκυρα θορυβημένη από το αμερικανικό Προεδρικό Διάταγμα, αναζητεί πάτρωνα στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία σύμφωνα με το σκεπτικό των Τούρκων διπλωματών και αξιωματούχων έχει περιθώριο χειρισμών τέτοιων ζητημάτων και κυρίως έχει πρόσβαση – ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν – στον Πρόεδρο Τραμπ και στην αμερικανική διοίκηση.

Εάν αποτύχει και αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας να μην εκπλαγούμε με το ενδεχόμενο να απευθυνθεί ακόμη και στην Κίνα ή να ενεργήσει απερίσκεπτα επεμβαίνοντας στα εδάφη που βρίσκονται οι Κούρδοι της Συρίας.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Παντελής Δ. Καρύκας

Το καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν έχει ανακατέψει την τράπουλα πολύ άσχημα στη Μέση Ανατολή ενώ παράλληλα συνεχίζει τις προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου.

Το χτύπημα από τις ΗΠΑ σχετικά με τον εξοπλισμό των Κούρδων ήταν πολύ βαρύ, ενώ και η Ρωσία τηρεί, επί του προκειμένου, επιφυλακτική στάση παρά το γεγονός ότι ο Ερντογάν θέλει να αγοράσει το καλύτερο ρωσικό αντιπυραυλικό-αντιαεροπορικό σύστημα S-400.

Παράλληλα βέβαια εμφανίζεται έτοιμος να αγοράσει 100 αμερικανικά μαχητικά Stealth F-35. Κατά πρώτον είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν παράλληλα αυτές οι δύο αγορές, εκτός πολύ σοβαρού απροόπτου.

Δεύτερο και σημαντικότερο τα συστήματα S-400 δεν είναι συμβατά με το δυτικό-ΝΑΤΟϊκό σύστημα ελέγχου-επιτήρησης με το οποίο είναι συνδεδεμένη η Τουρκία. Τόσο οι Ρώσοι, όσο και οι Τούρκοι, γνωρίζουν, άρα, πως η εξαγγελία της αγοράς τους έγινε για λόγους εντυπωσιασμού και άσκησης πίεσης προς τις ΗΠΑ.

Πως απάντησαν οι ΗΠΑ; Μα φυσικά εξοπλίζοντας τους Κούρδους. Έδειξαν έτσι στον υπερφίαλο σουλτάνο ότι είναι σε θέση να του προκαλέσουν μεγαλύτερη βλάβη από την οποιαδήποτε θα μπορούσε, θεωρητικά, να επιφέρει η προμήθεια από την Τουρκία των S-400.

Ο Ερντογάν προσπάθησε και πέτυχε, είναι η αλήθεια, να παίξει το ρωσικό χαρτί έναντι των ΗΠΑ για ένα διάστημα. Φαίνεται όμως πως η νέα αμερικανική κυβέρνηση δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμη να του αφήσει μεγάλα περιθώρια ελιγμών όσον αφορά τα στρατηγικά συμφέροντα της υπερδύναμης στη Μέση Ανατολή. Το αυτό ισχύει και με τη λυκοφιλία με τη Ρωσία.

Ο Ερντογάν δεν μπορεί, ακόμα κι αν θέλει, να στραφεί ολοκληρωτικά προς τη Ρωσία καθώς Άγκυρα και Μόσχα είναι εν δυνάμει στρατηγικοί ανταγωνιστές στην ευρύτερη περιοχή εδώ και αιώνες.

Έναντι των ΗΠΑ πάντως η Τουρκία διέπραξε και άλλα σφάλματα σοβαρότερα από τους S-400. Ένα από αυτά ήταν συμφωνία με Ρωσία και Ιράν για τη δημιουργία ζωνών «αποκλιμάκωσης» στην Συρία. Με την συμφωνία αυτή η Τουρκία έδωσε σωσίβιο στη Ρωσία για την οποία η συριακή εμπλοκή αρχίζει να έχει περισσότερο κόστος από όφελος και κατέστησε το Ιράν συνομιλητή εξοργίζοντας Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ.

Η Άγκυρα από την πλευρά της πήρε αυτό που ζητούσε και η Δύση δεν της έδινε, τις διαβόητες ζώνες ασφαλείας στην Συρία με αντάλλαγμα, όπως όλα δείχνουν, το να πάψει να ζητά την ανατροπή Άσαντ.

Στην πραγματικότητα η Τουρκία πήρε λιγότερα από όσα επιθυμούσε εξοργίζοντας παράλληλα ΗΠΑ και Ισραήλ. Και πήρε λιγότερα διότι ούτε η Ρωσία φαίνεται διατεθειμένη να της επιτρέψει να «επιλύσει» το κουρδικό πρόβλημα.

Ακόμα κι αν το επιθυμούσε η Μόσχα δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει, άμεσα έστω, μια επίθεση κατά των Κούρδων συμμάχων των ΗΠΑ χωρίς να κινδυνεύει να διαρρήξει εντελώς τις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον την στιγμή μάλιστα που η οικονομική της κατάσταση της επιβάλει να βρει την χρυσή τομή με τους Αμερικανούς και να κλείσει όσο καλύτερα γίνεται τα μέτωπα σε Συρία και Ουκρανία.

Κατά συνέπεια το παίγνιο Ερντογάν έχει αποτύχει στην Συρία όσους S-400 και αν ζητήσει να αγοράσει. Άλλωστε από την εκδήλωση πρόθεσης μέχρι την απόκτηση η απόσταση είναι τεράστια.

Το πρόβλημα είναι πως θα διοχετεύσει ο απρόβλεπτος Ερντογάν την τουρκική ενέργεια που φαίνεται να εξουδετερώνεται στην Συρία. Θα στραφεί δυτικά για να πλήξει Ελλάδα και Κύπρο; Και στην περίπτωση αυτή οι ΗΠΑ πως θα αντιδράσουν;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Ιωάννη Μιχαλέτου

Τους τελευταίους μήνες ολοένα και πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι το καθεστώς του Ερντογκάν στη Τουρκία βρίσκεται -εκ νέου- στο στόχαστρο των ΗΠΑ αλλά και άλλων Δυτικών κρατών καθώς οι κλιμάκωση τόσο της ρητορικής αλλά όσο και των πράξεων της Άγκυρας έρχεται σε αντίθεση με σημαντικότατα συμφέροντα των προαναφερθέντων.

Πρόσφατες εκθέσεις της δεξαμενής σκέψης Hudson Institute αλλά και του George Mason University, υποδεικνύουν ότι οι Δυτικές πρωτεύουσες πρέπει να επιλέξουν σκληρότερη στάση απέναντι στη Τουρκία, ενώ η Προεδρία Τράμπ στις ΗΠΑ, ουσιαστικά θέτει τον Ερντογκάν σε δυσχερή θέση μέσω της ανοικτής αλλά και μαζικής προσφοράς οπλισμού στους Κούρδους της Συρίας.

Από τη δεκαετία του '30 έως και πρόσφατα υπήρχε μια συνδιαλλαγή και άπλετη ανοχή ως προς τις Τουρκικές κινήσεις εις βάρος μιας πλειάδας κρατών και σαφέστατα της Ελλάδα όπως και η ανοχή σε εγκληματικό επίπεδο της κατοχής της Κύπρου. Όμως πλέον η Άγκυρα δείχνει να γίνεται "βάρος" ενόψει μια ευρύτερης και εις βάθος αναδιανομής ρόλων και επιρροών στην περιοχή της Μέση Ανατολής.

Επιπροσθέτως η υποστήριξη της διεθνούς τρομοκρατίας ευθέως και με πληθώρα αποδείξεων από τη Τουρκία σε συνδυασμό με διαφθορά, συνενοχή με εγκληματικά δίκτυα σε επίπεδο διακίνησης μεταναστών, ναρκωτικών αλλά και αρχαιοτήτων όπως και ανθρωπίνων οργάνων, έχει καταστήσει τη χώρα σε ντε φάκτο "Rogue state".

Σε αυτές τις εγκληματικές διαπλοκές υπάρχει και ευθεία ανάμειξη στενών συγγενικών προσώπων του ίδιου του Προέδρου της Τουρκικής "Δημοκρατίας" όπως και επιχειρηματιών-χρηματοδοτών του κόμματος ΑΚΠ.

Επιπλέον οργανώσεις όπως η IHH, αποτελούν το μακρύ χέρι της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε συνεταιρισμό με ποικίλα τρομοκρατικά δίκτυα από τη Κεντρική Ευρώπη έως τη Βόρεια Αφρική, δημιουργώντας ούτως μια ευρύτατη γκάμα εχθρών για τη Τουρκία.

Η συνενοχή του Τουρκικού κράτους στη μαζική προώθηση Σουνιτών Μουσουλμάνων στην Ευρώπη προκαλεί τριγμούς σε πολιτικό επίπεδο και βαθύτατη δυσαρέσκεια σχεδόν στο σύνολο των Ευρωπαικών κοινωνιών με μόνες -θλιβερές εξαιρέσεις- τα δίκτυα των ατόμων που κερδοσκοπούν και ωφελούνται από αυτή την μετακίνηση πληθυσμών χρησιμοποιώντας ΜΚΟ ως κάλυψη εξυπηρέτησης ιδιοτελών οικονομικών συμφερόντων. Σε κάθε περίπτωση η Τουρκία χάνει ταχύτατα έδαφος ως χώρα που μπορεί ένας πολιτικός, διπλωμάτης η διαμορφωτής γεωστρατηγικής στην Ε.Ε, να εμπιστευτεί.

Οι επιθετικές κινήσεις και οι πολεμικές επιχειρήσεις των Τουρκικών δυνάμεων τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ, συντελούν επιπλέον στην αναξιοπιστία του κράτους αυτού και προς έτερες δυνάμεις , βλέπε Ρωσία, Ιράν, ενώ η υποστήριξη των Ουιγούρων βλάπτει σε στρατηγικό επίπεδο της σχέσεις Άγκυρας-Πεκίνου αλλά και με τα κράτη της Κεντρικής Ασίας.

Δεδομένης της ουσιαστικής απολυταρχοποίησης του πολιτεύματος της Τουρκίας λόγω Ερντογκάν-ΑΚΠ, τα άτομα που προωθούνται τη τωρινή εποχή στο κρατικό μηχανισμό της Τουρκίας-προς αντικατάσταση των Κεμαλικών- είναι εκείνοι οι οποίοι συνέδραμαν τη διεθνή τρομοκρατία τα τελευταία έτη ενεργώντας πιστά υπό τις εντολές του ΑΚΠ. Ως εκ τούτου όλες οι παραπάνω βαρύτατες σκιές στις σχέσεις Τουρκίας-Δύσης αλλά και άλλων κρατών θα εντείνονται σε ένα σπιράλ πλήρους ανυποληψίας εκ μέρους των δύο πλευρών και έλλειψης συνεργασίας σε τακτικό και κυρίως σε στρατηγικό επίπεδο.

Προσέτι, η διαφαινόμενη επιβολή θανατικής ποινής στη Τουρκία, οι υπερεξουσίες του Ερντογκάν και η πλαισίωση του με ένας πλήθος φανατικών θα διαρρήξει και επισήμως τις σχέσεις του με την Ε.Ε. και την "προοπτική ένταξης" της Άγκυρας στην Ευρώπη. Η πλήρης αλλοτρίωση του κράτους δικαίου σε συνδυασμό με το θρησκευτικό φανατισμό θα μπορούσε να επιφέρει μια κατ'ουσία, εάν και όχι επίσημη αποβολή, της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ δίχως όμως να μπορούν τρίτες δυνάμεις -βλ. Ευρασιατικά τόξα κ.α.- να την αποδεχθούν ως μέλος της.

Σε ότι αφορά τα ΝΑΤΟϊκά θέματα ήδη η στάση της Άγκυρας έχει διαμορφώσει σημαντικές δυσκολίες για τη βάση του Ιντσιρλίκ αλλά και άλλων διμερών συνεργασιών με ΝΑΤΟϊκά μέλη που δεν μπορούν να αναπληρωθούν ακόμα και εάν άλλες χώρες (λ.χ. Ελλάδα) προσφέρουν περαιτέρω στρατιωτικές διευκολύνσεις στο ΝΑΤΟ ή και στις ΗΠΑ. Ουσιαστικά ο Ερντογκάν εν πολλοίς εκβιάζει τη Δύση σε ζητήματα πολύ υψηλής στρατιωτικής σημασίας ενώ το "Σκωτσέζικο ντους" σε σχέση με το Ισραήλ αποσκοπεί στην άμβλυνση των αντιστάσεων του Τελ Αβίβ ως προς τους Τουρκικούς σκοπούς , συμπεριλαμβανομένων και των επιδιώξεων της Άγκυρας να "βάλει χέρι" στα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου.

Παρόλα αυτά τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και η Ε.Ε. θα πρέπει να πειστούν με κόπο προκειμένου να επιβάλλουν πρώτοι είτε κυρώσεις είτε τη διπλωματική τους θέληση τους έναντι του Ερντογκάν, ενός πολιτικού που δικαίως θα ταίριαζε να καθίσει στο εδώλιο του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου της Χάγης σε συνάρτηση με όλα τις αναφερόμενες εγκληματικές δράσεις του.

Ο λόγος είναι η ουσιαστική ανύπαρκτη ισχύς της Ε.Ε. σε επίπεδο "σκληρής ισχύος" στηριζόμενη μόνο στο τεχνητά διογκωμένο "Ευρωχρέος" που κρατά ένα υψηλό επίπεδο κράτους πρόνοιας το οποίο ουδείς θέλει να ρισκάρει σε μια σύγκρουση με πολλαπλές απώλειες. Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι ουσιαστικοί λόγοι σε σχέση με τα ανωτέρω, αλλά είναι ζήτημα έτερης συζήτησης.

Απομένουν κατά αυτό το τρόπο οι ΗΠΑ να μπορέσουν να επιβάλλουν την ό,ποια θέλησή τους, αλλά και αυτό θα είναι ιδιαιτέρως δυσχερές δεδομένου των φανατικών κύκλων που βλέπουν τη Τουρκία ως "αναγκαίο κακό" απέναντι στο Ιράν, ή τη Ρωσία ή τη χρησιμότητά της απέναντι σε Μεσανατολικά ζητήματα επιπλέον των διαπλοκών εγκληματικής φύσεως που έχουν ήδη στηθεί από το λεγόμενο Τουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του '80 και εντεύθεν και αφορούν σημαίνοντα στελέχη στην Ουάσινγκτον (Διεθνικό Οργανωμένο Έγκλημα κρατικής υφής και κάλυψης).

Όλα τα παραπάνω ανεβάζουν σε μεσοπρόθεσμο διάστημα κατακόρυφα τη πιθανότητα σπασμωδικών αντιδράσεων εκ μέρους της Άγκυρας προς όλες τις κατευθύνσεις και σε ότι αφορά την Ελλάδα και προς Δυσμάς. Μέθοδοι και μέσα μπορούν να είναι είτε συμβατικά (στρατιωτικές επιχειρήσεις), υβριδικά (χρήση μειονοτήτων με ένοπλη βία, παραστρατιωτικές ομάδες, μεταναστευτικές ροές - σε συνδυασμό με δόλιες βίαιες προκλήσεις στα σύνορα) είτε συγκεκαλυμμένα (δολιοφθορές, τρομοκρατία, προπαγάνδα), είτε προσπάθεια εμπλοκής της χώρας σε ευρύτερη περιφερειακή σύρραξη με άνοιγμα του λεγόμενου "διπλού μετώπου" (βλ. ΠΓΔΜ-Βαλκανικές εμπλοκές, "Μεγάλη Αλβανία").

Σε κάθε περίπτωση η χώρα αλλά και η περιοχή μπαίνουν βαθμιαία σε εποχή ανακατατάξεων και σημαντικών μεταβαλλόμενων γεωπολιτικών ισορροπιών. Το μέγα μειονέκτημα της χώρας είναι η "αυτό - παγίδευση της" σε ένα σπιράλ αργού αλλά βέβαιου, οικονομικού θανάτου που εκ του αποτελέσματος θα ευνοήσει τα όποια πιθανολογούμενα Τουρκικά -και όχι μόνο- σχέδια.

Σε τέτοιες κρίσιμες περιπτώσεις "Πολιορκίας", οι αμυνόμενοι έχουν δύο επιλογές. Είτε να κατασκευάσουν ένα ισχυρότερο φρούριο από το υπάρχον είτε να επιχειρήσουν "ηρωική έξοδο".

Η απραξία είναι βέβαιη ήττα.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Μαΐ 2017


Η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία έχουν συμφωνήσει να είναι οι εγγυήτριες δυνάμεις σε μια κατάπαυση του πυρός που θα διαρκέσει 6 μήνες και θα ισχύει σε 4 περιοχές της Συρίας –στην επαρχία Ιντλίμπ και τμήματα των γειτονικών επαρχιών, στην Ανατολική Γκούτα (στη Δαμασκό), στη βόρεια Χομς και περιοχές γύρω από τις επαρχίες Νταράα κα Αλ Κουνέιτρα, με σκοπό την αποκλιμάκωση της βίας, την διευκόλυνση της πρόσβασης της ανθρωπιστικής βοήθειας και την βελτίωση των συνθηκών για μια πολιτική διευθέτηση.

Ο απεσταλμένος του ΟΗΕ Staffan de Mistura εξήρε την συμφωνία ως ένα «ελπιδοφόρο και θετικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση». Με τη συμφωνία της Αστάνα ο Πούτιν έχει αλλάξει εκ νέου τη συζήτηση για τη Συρία, κάνοντας σαφές στην Ουάσιγκτον ότι η πορεία για την πολιτική διευθέτηση και την ήττα του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα περνά από την Μόσχα.

Μόλις τον περασμένο μήνα η συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία, την οποία ο πρόεδρος Τραμπ είχε προτείνει κατά την προεκλογική του καμπάνια, φαινόταν να βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη. Υπήρξε μια διεθνής κατακραυγή λόγω των ισχυρισμών ότι η συριακή κυβέρνηση χρησιμοποίησε χημικά όπλα εναντίον πολιτών στην πόλη Khan Sheikhoun, σκοτώνοντας πάνω από 90 ανθρώπους. Οι υπηρεσίες πληροφοριών είχαν αξιολογήσει ως «υψηλού επιπέδου αξιοπιστίας» την πληροφορία ότι οι συριακές δυνάμεις είχαν χρησιμοποιήσει χημικά όπλα εναντίον της πόλης αυτής στην επαρχία Ιντλίμπ, στις 2 Απριλίου, και απήντησαν με μια πυραυλική επίθεση σε μια συριακή. αεροπορική βάση. Η ρωσική κυβέρνηση απέρριψε τις κατηγορίες των ΗΠΑ για τη συριακή επίθεση, καταδικάζοντας τα αμερικανικά πυραυλικά κτυπήματα και αποχώρησε από τις αμερικανο-ρωσικές συμφωνίες για την αποφυγή της σύγκρουσης στη Συρία.

Αλλά ο Πούτιν αρπάχθηκε από ένα ασαφές αμερικανικό σχέδιο για «ασφαλείς ζώνες» στη Συρία για να βάλει πάλι στο παιχνίδι την αμερικανο-ρωσική συνεργασία. Μια δήλωση του Λευκού Οίκου ανέφερε ότι ο Τραμπ και ο Πούτιν συζήτησαν για δημιουργία «ζωνών ασφαλείας ή αποκλιμάκωσης, που θα φέρουν μια διαρκή ειρήνη για ανθρωπιστικούς και πολλούς άλλους λόγους». Σε μια τηλεφωνική συνομιλία στις 2 Μαΐου, ο Ρώσος Υπεξ Λαβρόφ, μιλώντας στην MIR TV στις 6 Μαΐου, συνέδεσε τη συμφωνία για τις ζώνες αποκλιμάκωσης με τις προηγούμενες αμερικανικές προτάσεις για «ασφαλείς ζώνες» για τη μείωση της βίας στη Συρία. «Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ καλωσόρισαν τα αποτελέσματα της συνάντησης στην Αστάνα, ιδιαιτέρως μια συμφωνία για την δημιουργία ζωνών αποκλιμάκωσης». Την ίδια μέρα, ο αρχηγός Γενικού Επιτελείου του Αμερικανικού Στρατού Joseph Dunford και ο αρχηγός του Ρωσικού Στρατού στρατηγός Βαλέρι Γκερασίμοφ, επιβεβαίωσαν την δέσμευσή τους στις επιχειρήσεις αποφυγής της σύγκρουσης στη Συρία.

Αν και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έκανε σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν έπαιρναν μέρος στη συμφωνία, παρά την παρουσία του Βοηθού Γραμματέα Stuart Jones στις συνομιλίες της Αστάνα, και ότι η Ουάσιγκτον έχει ανησυχίες για το ρόλο του Ιράν ως «εγγυητή» της συμφωνίας, οι ΗΠΑ παρ’ όλα αυτά ενεθάρρυναν τις ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης να συμμετάσχουν στις συνομιλίες και δήλωσαν ότι «η αντιπολίτευση πρέπει να ανταποκριθεί επίσης στις δεσμεύσεις της, με την Τουρκία ως εγγυήτρια, και να διαχωριστούν από τις τρομοκρατικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Hay’at Tahrir al-Sham, που συνεχίζει να στερεί τις νόμιμες φιλοδοξίες του λαού της Συρίας για μια αντιπροσωπευτική και υπεύθυνη κυβέρνηση. Η Hay’at Tahrir al-Sham είναι ένας συνασπισμός από ριζοσπαστικές σαλαφιστικές ομάδες, στις οποίες ηγείται η Jabhat Fatah al-Sham, συριακό παρακλάδι της Αλ-Κάιντα.

Μιας και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, της αλ-Κάιντα και των κλάδων της συνεχίζεται, η συμφωνία της Αστάνα διανοίγει τη δυνατότητα της εμβάθυνσης του αμερικανο-ρωσικού συντονισμού πέρα από την αποφυγή της σύγκρουσης, ιδιαίτερα καθώς οι ΗΠΑ προετοιμάζουν μια επίθεση εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στην Ράκκα. Η συμφωνία καλεί τα μέρη να «λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να συνεχίσουν την επιχείρηση καταπολέμησης εναντίον του ΙΚ, της Ταμπχάτ Αλ Νούσρα και όλων των άλλων προσώπων, ομάδων, επιχειρήσεων και μονάδων που συνδέονται με την Αλ Κάιντα ή με το ΙΚ, όπως υποδεικνύεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εντός και εκτός των περιοχών της αποκλιμάκωσης». Στις 5 Μαΐου ο στρατηγός Σεργκέι Ρουντσκόι, επικεφαλής της Κεντρικής Επιχειρησιακής Διεύθυνσης του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, τόνισε ότι το μνημόνιο κατανόησης «δεν θα σταματήσει τον πόλεμο εναντίον των τρομοκρατών του ΙΚ ή της Ταμπχάτ αλ-Νούσρα στη Συρία. Τα κράτη εγγυητές αναλαμβάνουν να συνεχίσουν να μάχονται εναντίον των σχηματισμών κάθε τρομοκρατικής οργάνωσης στις ζώνες αποκλιμάκωσης όπως επίσης να παράσχουν βοήθεια στα κυβερνητικά στρατεύματα και στην ένοπλη αντιπολίτευση που μάχονται τους εξεγερμένους σε άλλες περιοχές της Συρίας. Αφού θεσπιστούν οι ζώνες αποκλιμάκωσης, ο κυβερνητικός στρατός θα συνεχίσει την επίθεσή του εναντίον των μονάδων του ΙΚ στα κεντρικά και ανατολικά τμήματα της Συρίας όπως επίσης για να απελευθερώσει τις περιοχές που βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Ευφράτη».

Πριν από τέσσερεις εβδομάδες, αυτή η στήλη προέβλεψε ότι η Ρωσία θα μπορούσε να εξετάσει την «ενίσχυση της στρατιωτικής της παρουσίας ή ακόμη μια ρωσική ζώνη απαγόρευσης πτήσεων», στη συνέχεια της αμερικανικής επίθεσης στην αεροπορική βάση Shayrat.

Η συμμετοχή της Τουρκίας στη συμφωνίας υποδηλώνει ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να ζητήσει τις καλές υπηρεσίες της Μόσχα για να διαχειριστεί το ρόλο της Τουρκίας στη Συρία. Την περασμένη εβδομάδα, γράψαμε ότι μετά τις τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) στη βόρειο Συρία, οι ΗΠΑ είναι «αποκομμένες από την Τουρκία, καθώς αυτή αν και σύμμαχος του ΝΑΤΟ σχεδόν προκαλεί τις ΗΠΑ που συνεχίζουν να εξαρτώνται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), των οποίων οι πιο αποτελεσματικοί μαχητές προέρχονται πρωτίστως από το YPG, στην μακρόπνοη στρατιωτική εκστρατεία για την απομάκρυνση του ΙΚ από την Ράκκα».

Ο Μαξίμ Σουτσκόφ γράφει: «Καθώς η Μόσχα αναζητούσε έναν αξιόπιστο τρόπο να μεταφέρει τη συριακή σύγκρουση από το πεδίο της μάχης στο πεδίο της πολιτικής (η σύγκρουση στοιχίζει ολοένα και περισσότερες ζωές Ρώσων και απορροφά όλο και περισσότερους πόρους) η ιδέα των ασφαλών ζωνών έγινε πεδίο διερεύνησης. Το σχέδιο έπρεπε μόνον να αναβαθμιστεί για να επιτευχθούν τουλάχιστον τρεις στόχοι:
➧ να μην παρεμποδιστεί η στρατιωτική δράση της Ρωσίας,
➧ να εμφανιστεί ως ρωσική πολιτική επιτυχία στο εσωτερικό και
➧ να παρουσιαστεί σαν γνήσια διεθνής προσπάθεια με τη μεσολάβηση και του Ιράν και της Τουρκίας.
➧ Παράλληλα, μια τέτοια κίνηση θα βοηθούσε επίσης στο να δείξει στον Άσαντ και στους Ιρανούς ότι η Μόσχα δεν τους «πουλάει» στους Αμερικανούς, όπως φοβούνται.

Την ίδια ώρα υπάρχει η σκέψη ότι χωρίς την Ουάσιγκτον η υλοποίηση της πρωτοβουλίας θα είναι πιο δύσκολη. Ως εκ τούτου, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας είπε ότι είναι πρόθυμο να επαναλάβει τις συζητήσεις με τις ΗΠΑ, τις οποίες η Ρωσία σταμάτησε μετά από τα κτυπήματα στην αεροπορική βάση της Shayrat, για ένα μνημόνιο ασφάλειας πτήσεων, σχεδιασμένο να αποτρέψει τις εναέριες συγκρούσεις.

«Προς το παρόν, το Ρωσικό υπουργείο Άμυνας λέει ότι οι ασφαλείς ζώνες θα αποτελέσουν ένα κομβικό εργαλείο στην εξασφάλιση αυτών των άμεσων στόχων:
➧ Να διαχωριστούν οι δυνάμεις της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης από το ΙΚ και την Τζαμπχάτ Φατάχ αλ Σαμ.
➧ Να διανέμεται πιο άνετα η ανθρωπιστική βοήθεια στις περιοχές αποκλιμάκωσης.
➧ Να αποκατασταθούν οι υποδομές και η παροχή νερού στις ζώνες ώστε να μπορούν να γυρίσουν οι πρόσφυγες».

Ο Σουτσκόφ προσθέτει «Το σημαντικότερο είναι, το μνημόνιο που συμφωνήθηκε θεωρείται ως ένα βασικό βήμα για την παύση των συγκρούσεων στη Συρία. Επιχειρησιακά, οι Ρώσοι πιστεύουν ότι η πρωτοβουλία των ασφαλών ζωνών θα λύσει τα χέρια της συριακής κυβέρνησης και θα βοηθήσει τις δυνάμεις του Άσαντ να απελευθερώσει τις κεντρικές και ανατολικές περιοχές της Συρίας από το ΙΚ, συμπεριλαμβανομένων των εδαφών κατά μήκος του Ευφράτη και ανατολικά της Παλμύρας. Όλ’ αυτά θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην προετοιμασία μια μεγάλης κλίμακας επίθεση εναντίον του ΙΚ στην Deir ez Zor. Οι Ρώσοι στρατιωτικοί κάνουν σαφές ότι θα υποστηρίξουν αυτές τις επιχειρήσεις με αεροπορικά κτυπήματα».

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το σοβαρό πρόβλημα της Τουρκίας με τη δημιουργία τριών κουρδικών αυτόνομων περιοχών, που έχουν πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν και κρατική οντότητα

Η σημασία που αποκτά για την Τουρκία η ενίσχυση των Κούρδων της Συρίας από όλες τις εμπλεκόμενες χώρες -πλην Ιράν- διαφαίνεται από τις αντιδράσεις της και ιδίως από την ολομέτωπη επίθεση κατά των ΗΠΑ, με σαφείς απειλές εναντίον τους.

Είναι αναμφίβολο πως στο «μαλακό υπογάστριο» -όπως συνηθίζουν να αποκαλούν οι στρατιωτικοί τη νότια πλευρά των χωρών- της Τουρκίας αντιμετωπίζει θανάσιμο πρόβλημα με την δημιουργία τριών κουρδικών αυτόνομων περιοχών, με πολλές πιθανότητες να αποκτήσουν και κρατική οντότητα, η οποία για το Κουρδιστάν του Ιράκ είναι σχεδόν βέβαιη.

Η περίπτωση των Κούρδων είναι χαρακτηριστική -ομού με τους λαούς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης- της αδυναμίας ενσωμάτωσης πληθυσμών με διαφορετική πολιτιστική κουλτούρα, όσα χρόνια και αν περάσουν. Η προσπάθεια των κομμουνιστών ηγετών να δημιουργήσουν, με βίαια μέσα, τον «σοβιετικό πολίτη», απέτυχε και τούτο φάνηκε μετά την παταγώδη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, με τους περισσότερους λαούς που την απάρτιζαν να στρέφονται σήμερα κατά της Ρωσίας.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τους Κούρδους, όπου το αποκαλούμενο «κουρδικό ζήτημα» επανέρχεται στο διεθνές προσκήνιο, όπως συνέβη αμέσως μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Στην συνθήκη των Σεβρών (1920) υπήρχε πρόβλεψη για τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, σε μια προσπάθεια των συμμάχων να αποτρέψουν την παρουσία των Οθωμανών στην περιοχή μεταξύ Αρμενίας και Μοσούλης. Με την υπογραφή όμως της συνθήκης της Λοζάνης το 1923, το όνειρο ίδρυσης ανεξάρτητου Κουρδιστάν απομακρύνθηκε.

Τα 100 περίπου χρόνια που πέρασαν όχι μόνο δεν επέτυχαν την ενσωμάτωση στον τουρκικό λαό, αλλά ούτε την συνύπαρξη, παρά τα βίαια μέσα, που επίσης χρησιμοποιεί η Τουρκία, όπως και η κομμουνιστική Ρωσία. Και τώρα, ενώ ο Ερντογάν ετοιμάζεται να εορτάσει με πλήρη μεγαλοπρέπεια την εκατονταετηρίδα της ίδρυσης του τουρκικού κράτους, το 1923, το πιθανότερο είναι να τελεστεί η κηδεία του (πριν από έξη περίπου χρόνια, είχα γράψει σ’ αυτήν την στήλη ότι «Ερντογάν και Νταβούτογλου προώρισται να διαλύσουν την Τουρκία», με την μεγαλομανή πολιτική που διεκήρυξαν.

Έχουμε επομένως, ένα αυτόνομο κουρδικό τμήμα στο Ιράκ, του οποίου ο ηγέτης του, Μασούντ Μπαρζανί, εξήγγειλε ήδη δημοψήφισμα εντός των επομένων μηνών για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους από το Ιράκ. Αντιτίθεται η Τουρκία, παρόλο που ο Μπαρζανί ενεργεί ως τώρα ως λομπίστας της Άγκυρας, όμως «κάνει τα στραβά μάτια» στη χρήση καταφυγίων και αποθηκών μαχητών του ΡΚΚ. Οι Κούρδοι Πεσμεργκά του Ιράκ, δεν θα στρέφονταν κατά των Κούρδων της Τουρκίας.

Η ίδρυση αυτού του τμήματος ως ανεξάρτητου κράτους έχει και την υποστήριξη του Ισραήλ, όπου Ισραηλινοί αξιωματικοί έχουν εκπαιδεύσει τους Πεσμεργκά. Αλλά, κυρίως, είναι και επιθυμία των ΗΠΑ να υπάρξει κράτος ελεγχόμενο σ’ εκείνη την περιοχή, ώστε να υποκαταστήσει την Τουρκία, διαρκή μπελά του ΝΑΤΟ.

Οι Κούρδοι του Ιράν έχουν κάποια άτυπη αυτονομία από την κεντρική κυβέρνηση, μέχρι σήμερα, και εκτός από μικροεπεισόδια, δεν έχουν δημιουργήσει πολλά προβλήματα στη χώρα. Πιστεύω όμως, ότι σε λίγα χρόνια, μόλις οριστικοποιηθεί η διαίρεση Συρίας και Ιράκ, θα έρθει και η στιγμή του Ιράν όπου θα δούμε επανάληψη των καταστάσεων που έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής σε βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Επέτυχε η συνταγή διασπάσεως των κρατών, γιατί να την αλλάξουν;

Επίκαιρο όμως είναι το ζήτημα της κουρδικής απειλής από την πλευρά της Συρίας. Οι Κούρδοι ζουν στα βόρεια, δυτικά του Ευφράτη, αλλά σε δύο περιοχές, όπου στο ενδιάμεσο διάστημα βρίσκονται Τουρκμένοι και Άραβες. Η προσπάθεια των Τούρκων κατατείνει να τους εμποδίσουν να ενώσουν τα δύο τμήματα, επειδή αν το κατορθώσουν, τότε η Τουρκία θα συνορεύει στα νότιά της μόνον με κουρδικούς πληθυσμούς (Συρία, Ιράκ, Ιράν αλλά και νοτιοανατολική Τουρκία), με συνολικό πληθυσμό Κούρδων που υπολογίζεται σε περισσότερα από 35 εκατομμύρια.

Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό, φαίνεται από τις γεμάτο απελπισία και εκνευρισμό δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, μετά και τον πρόσφατο εξοπλισμό από τις ΗΠΑ των Κούρδων της Συρίας. Αρκεί να αναφέρω μόνον την δήλωση του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ: «Η αμερικανική κυβέρνηση εξακολουθεί να έχει την ευκαιρία να λάβει υπόψη τις ευαισθησίες της Τουρκίας σχετικά με το PKK. Αν υπάρξει διαφορετική απόφαση, αυτή θα έχει ασφαλώς συνέπειες και θα επιφέρει αρνητικό αποτέλεσμα και για τις ΗΠΑ». Αυτή η έμμεση, αλλά σαφής, απειλή κατά των ΗΠΑ, δείχνει όλη την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Ερντογάν και το κράτος του.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Μαΐ 2017


Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε σήμερα την ελπίδα του οι ΗΠΑ να έχουν ανακαλέσει την απόφασή τους να προμηθεύσουν όπλα στους Σύρους Κούρδους που μάχονται το Ισλαμικό Κράτος στην Συρία μέχρι τη στιγμή που θα επισκεφτεί την Ουάσιγκτον για να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ντόναλντ Τραμπ την ερχόμενη εβδομάδα.

Ο Ερντογάν δήλωσε σε μια συνέντευξη Τύπου δήλωσε πως θέλει να πιστεύει ότι οι σύμμαχοι της Τουρκίας θα βρεθούν δίπλα στην Άγκυρα και όχι σε τρομοκρατικές οργανώσεις.

«Η μεγαλύτερή μου ευχή είναι (οι ΗΠΑ) να ανακαλέσουν αυτό το λάθος τους, χωρίς καθυστέρηση», δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος.

Χθες το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι η προμήθεια όπλων στην πολιτοφυλακή Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), αποφασίστηκε για να διασφαλιστεί μια νίκη στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση ανακατάληψης της συριακής πόλης Ράκας, ντε φάκτο πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στην Συρία.

Η απόφαση της Ουάσιγκτον ελήφθη παρά τις έντονες αντιδράσεις της Άγκυρας, που θεωρεί το YPG παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).

Κούρδοι και Άραβες σύμμαχοι των Αμερικανών κατέλαβαν την Τάμπκα στο δρόμο προς τη Ράκα

Η συμμαχία Κούρδων και Αράβων που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ κατέλαβε σήμερα την πόλη Τάμπκα και το φράγμα της, την τελευταία θέση άμυνας προς την κατεύθυνση της Ράκας, της de facto πρωτεύουσας της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) στη Συρία, γνωστοποίησε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ) κατέλαβαν την Τάμπκα και το παρακείμενο φράγμα» στον Ευφράτη ποταμό, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ράμι Άμπντελ Ραχμάν, ο διευθυντής της ΜΚΟ αυτής. Ένας σύμβουλος των ΣΔΔ, ο Νάσερ αλ Χάτζι Μανσούρ, επιβεβαίωσε την κατάληψη αυτής της πόλης στρατηγικής σημασίας και του φράγματός της από την αραβοκουρδική συμμαχία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Μαΐ 2017


To Ισλαμικό Κράτος έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο που δείχνει τον αποκεφαλισμό ενός άνδρα, ο οποίος όπως υποστηρίζει η οργάνωση είναι ένας αξιωματούχος των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών που συνελήφθη στη Συρία, ανακοίνωσε σήμερα η ιστοσελίδα SITE που εδρεύει στις ΗΠΑ.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας και οι μυστικές υπηρεσίες FSB δεν ήταν άμεσα διαθέσιμες να σχολιάσουν.

Το διάρκειας 12 λεπτών βίντεο στη ρωσική γλώσσα δόθηκε στη δημοσιότητα την ημέρα που η Ρωσία τιμά την επέτειο από την νίκη της επί της ναζιστικής Γερμανίας, το 1945, με στρατιωτικές παρελάσεις. Σε αυτό εμφανίζεται ένας άνδρας ντυμένος με μαύρη ολόσωμη φόρμα, να γονατίζει και να καλεί άλλους ρώσους πράκτορες να παραδοθούν.

"Αυτός ο ανόητος πίστεψε τις υποσχέσεις της χώρας του ότι δεν θα τον εγκαταλείψει αν συλλαμβανόταν", ακούγεται να λέει κάποιος και στη συνέχεια ένας γενειοφόρος τον αποκεφαλίζει.

Η αυθεντικότητα του βίντεο και η ταυτότητα του άνδρα δεν έχουν επιβεβαιωθεί, ούτε είναι σαφές πότε έγινε η εκτέλεσή του.

Οι ρωσικές δυνάμεις υποστηρίζουν τον σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ στον εμφύλιο πόλεμο με τους αντάρτες και τους άλλους ένοπλους να επιχειρούν την ανατροπή του. Το βίντεο δείχνει σκηνές που, όπως υποστηρίζει το ΙΚ, είναι το αποτέλεσμα των ρωσικών αεροπορικών επιδρομών στη Συρία.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας αναφέρει ότι περίπου 30 ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της ρωσικής επιχείρησης στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θα δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας στη χώρα που το εμπνεύστηκε

Γράφει ο Παναγιώτης Μπακακτάρης

Οι αναλογίες στην Ιστορία άλλες φορές δημιουργούν προβληματισμό και άλλες χρησιμεύουν για την αντικειμενική και ορθή θεώρηση των καταστάσεων. Μια κατάσταση που μπορεί να συνδεθεί με αντίστοιχη του παρελθόντος ιχνηλατείται αυτόν τον καιρό στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας και εσχάτως και στα ανατολικά της σύνορα.

Μεταπολεμική Ευρώπη

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει και η ανακατανομή ισχύος και επιρροής ήταν στο απόγειό της. Το παγκόσμιο γεωπολιτικό περιβάλλον ήταν ραγδαίως μεταβαλλόμενο και οι βασικοί παίχτες, ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, προωθούσαν την επιρροή τους στρατολογώντας συμμάχους και αντιμετωπίζοντας εχθρούς.

Ένα περίπου έτος μετά τη λήξη του Πολέμου ο Σερ Ουίνστον Λέοναρντ Σπένσερ Τσώρτσιλ σε μια ομιλία του στο Μιζούρι των ΗΠΑ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «σιδηρούν παραπέτασμα» για να περιγράψει την νοητή διαχωριστική γραμμή αφενός μεταξύ των δυτικών κρατών και των συμμάχων τους και αφετέρου τα εδάφη, στα οποία κυριαρχούσε η ΕΣΣΔ και τα υπό την επιρροή της κράτη με κομμουνιστικό καθεστώς.

Ο όρος αυτός καταχωρίσθηκε στις ιστορικές γραφές κατοχυρώνοντας την μοναδικότητα. Εμπράκτως ενισχύθηκε η φράση του Τσώρτσιλ σχεδόν 15 έτη αργότερα με την αποπεράτωση της κατασκευής του Τείχους του Βερολίνου, το οποίο έκοψε κυριολεκτικώς την Ευρώπη στη μέση.

Μέση Ανατολή δεύτερη δεκαετία 21ου αι.

Ο πόλεμος στη Συρία σοβεί από το 2011, ενώ οι λοιπές εστίες αναζωπύρωσης της «Αραβικής Άνοιξης» έχουν λίγο πολύ κλείσει, αλλά όχι και οι πληγές που αυτή προκάλεσε. Οι νυν Παγκόσμιες Δυνάμεις, ΗΠΑ-Ρωσία, φαίνεται ότι σε ικανοποιητικό βαθμό συνεννοούνται επί του χειρισμού του συριακού πολέμου και βήμα βήμα επιτυγχάνεται σύγκλιση σε ενέργειες αποκλιμάκωσης, εκεχειρίας και κατάπαυσης του πυρός, οι οποίες αν ικανοποιούν και τους άλλους περιφερειακούς παίχτες θα οδηγήσουν στην απομόνωση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους και στον αποκεφαλισμό του με την εύρεση, εντοπισμό και εξουδετέρωση του αρχηγού του.

Από ‘κει και πέρα βεβαίως απαιτείται και μια συνεχής προσπάθεια προσέγγισης των μουσουλμανικών πληθυσμών της περιοχής για να αποφευχθεί η ριζοσπαστικοποίησή τους, εξέλιξη απευκταία, η οποία θα ακυρώνει τα οφέλη από την στρατιωτική επικράτηση των δυνάμεων που μάχονται εναντίον των τζιχαντιστών.

Ιδιαίτερη θέση σε αυτό το κάδρο κατέχει η Τουρκία, η οποία μετά από παλινωδίες σχετικώς με τον χαρακτηρισμό του ISIS ως φίλου ή εχθρού, ανέλαβε δράση τον Αύγουστο του 2016 κατά δυνάμεων του ISIS και κατά των μεγάλων κερδισμένων μέχρι στιγμής από τον συριακό πόλεμο, ήτοι των Κούρδων της Συρίας, οι οποίοι έχουν αποκτήσει προστάτες και συμμάχους, γεγονός που υποδηλώνει ότι η διεθνής κοινή γνώμη είναι έτοιμη να δεχθεί μια κουρδική κρατική οντότητα στις περιοχές της βόρειας Συρίας που κατοικούνται από Κούρδους και Άραβες. Δηλαδή, στα καντόνια του (από ανατολικά προς δυτικά) Τζίζρε, του Κομπάνι και του Αφρίν. Η Τουρκία άθελά της επέτρεψε στους Κούρδους της Συρίας να αποδείξουν το αξιόμαχο και αξιόπιστο των δυνάμεών τους σε ΗΠΑ και Ρωσία, όσο η Άγκυρα επεδίωκε την αποκαθήλωση του Μπασάρ Αλ Άσαντ, στηριζόμενη και ενισχύοντας (σ)το ISIS.

Έτσι, καθυστέρησε να συλλάβει την πλήρη εικόνα που διαμορφωνόταν και ήταν η εγκατάσταση και ισχυροποίηση απολύτως εχθρικών προς εκείνη κουρδικών πληθυσμών στο μαλακό της υπογάστριο, δεδομένο που αναστάτωσε τον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό λόγω του γεγονότος ότι τον ανέτρεπε.

Τουρκικά τείχη απομόνωσης

Εξ απολύτου ανάγκης, λοιπόν, η Τουρκία αιφνιδιασμένη από τα τεκταινόμενα στα νότια σύνορά της αποφάσισε να οικοδομήσει ένα τεράστιο σε έκταση τείχος 911 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων της με τη Συρία. Φαντάζεται ότι με τον τρόπο αυτόν θα αποτραπεί η ένωση της Ροζάβα με τους Κούρδους της Τουρκίας, συγκυρία που θα δυναμίτιζε τα θεμέλια του τουρκικού κράτους όπως το γνωρίζουμε. Το τείχος αυτό έχει ύψος 3 μέτρα και υποστηρίζεται από καθημερινές 24ωρες περιπολίες τουρκικών τεθωρακισμένων οχημάτων, ειδικά μπαλόνια παρατήρησης κ.λπ. Η επίσημη δικαιολογία των Τούρκων αξιωματούχων ήταν ότι σκοπός αυτού του τείχους ήταν να κρατήσει απ’ έξω τους μετανάστες, οι οποίοι σωρεύονταν στον νότο της, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα τείχος φόβου και αποκλεισμού. Από αυτήν την άποψη ομοιάζει ως προς την αποστολή του με το Τείχος του Βερολίνου.

Τελευταία είδηση, η οποία φανερώνει ότι η Άγκυρα έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της είναι αυτή που δημοσιεύθηκε σήμερα, 8/5/2017, στις τουρκικές εφημερίδες, σύμφωνα με την οποία το τουρκικό κράτος σκοπεύει να χτίσει ένα τείχος ακόμη. Αυτή τη φορά στα σύνορά του με το Ιράν, ώστε να κρατήσει εκτός τους Κούρδους του Ιράν. Η δικαιολογία που χρησιμοποιείται είναι ότι από αυτήν την περιοχή εισβάλλουν μέλη του ΡΚΚ στο έδαφος της Τουρκίας και πραγματοποιούν επιθέσεις εις βάρος τουρκικών στόχων.

Αναφέρεται ότι το ΡΚΚ έχει στρατόπεδα στις περιοχές Μακού, Νταμπάτ, Ναβούρ, Κοτρ, Κενερές και Σεχιντάν, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος για τις τουρκικές αρχές ασφαλείας να μεγαλώνει. Σημειωτέον ότι αν η Τουρκία υλοποιήσει την κατασκευή τείχους και στα σύνορα με το Ιράν, τότε η μόνη χώρα με την οποία θα επικοινωνεί απρόσκοπτα είναι το Ιράκ και τούτο κατά τα φαινόμενα επειδή υφίσταται η τουρκική στρατιωτική βάση της Μπασίκα, την οποία η Τουρκία θέλει οπωσδήποτε να διατηρήσει για να μπορεί να κατέχει εδάφη του Ιράκ. Αγγίζει τη βεβαιότητα η εκτίμηση, ότι αν δεν υπήρχε αυτή η βάση τουρκικών στρατευμάτων εκεί και η πρόθεση διατήρησής της εκ μέρους της Άγκυρας, τότε το τουρκικό κράτος θα προσανατολιζόταν στην κατασκευή τείχους και κατά μήκος των συνόρων με το Ιράκ, αφού στάθμιζε και τα κέρδη από την διακίνηση πετρελαίου τη αρωγή της Αυτόνομης Κουρδικής Διοίκησης του Βορείου Ιράκ.

Υψώνοντας, όμως, αυτά τα τείχη η Τουρκία κατ’ ουσίαν αποκόπτεται η ίδια με πρωτοβουλία της από την γεωπολιτική της «αυλή». Η δε μετατροπή του πολιτεύματός της σε ενός ανδρός αρχή εν συνδυασμώ με την διαφαινόμενη απομόνωσή της επιτρέπει την εκτίμηση, ότι θα επιστρέψει η εσωστρέφεια και η αποξένωση από τα κράτη του πολιτισμένου κόσμου και τα κεκτημένα του.

Είναι σα να αναπτύσσεται ένα τουρκικό παραπέτασμα, το οποίο και σε αυτό το ιστορικό παράδειγμα θα εγκλωβίσει και θα δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας στην ίδια τη χώρα που το εμπνεύστηκε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Μαΐ 2017


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Πολυπληθής τουρκική αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από ανώτερους αξιωματούχους και συνεργάτες του Ταγίπ Ερντογάν, έσπευσε στην Ουάσιγκτον για να διασώσει την επίσκεψη του προέδρου της Τουρκίας στο Λευκό Οίκο, και να «εκβιάσει» την έκδοση του Ιμάμη Γκιουλέν.

Την επίσκεψη στην αμερικανική πρωτεύουσα είχε ανακοινώσει ο κ. Ερντογάν -την είχε μάλιστα καθορίσει για τις 15 και 16 Μαϊου-, αλλά μέχρι σήμερα δεν την επιβεβαίωσε ο Λευκός Οίκος.

Στην αντιπροσωπεία μετέχουν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Χουλουσί Ακάρ, ο επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙΤ) Χακάν Φιντάν και ο ανώτερος σύμβουλος του προέδρου της Τουρκίας, Ιμπραίμ Καλίν.

Ο κ. Ακάρ συναντήθηκε με τον Αμερικανό ομόλογό του Τζόζεφ Ντάνφορντ και σύμφωνα με πληροφορίες η συνομιλία τους κυριαρχήθηκε από έντονες διαφωνίες. Ο κ. Φιντάν είχε συναντήσεις με ανώτερα στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και ο κ. Καλίν με στελέχη του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Σύμφωνα με όλες τις πλευρές, υπάρχουν προβλήματα που εμποδίζουν την πραγματοποίηση της επίσκεψης του κ. Ερντογάν και γίνονται προσπάθειες να ξεπεραστούν.

Οι σχέσεις των ΗΠΑ και της Τουρκίας βρίσκονται στο ναδίρ, μετά την τουρκική επίθεση εναντίον κουρδικών στόχων στο Mount Karachok, στη Συρία, που είχαν ως αποτέλεσμα την ημικαταστροφή του αρχηγείου του YPG και τη δολοφονία 28 στελεχών της κουρδικής αντίστασης εναντίον του ISIS. Οι Αμερικανοί είχαν ζητήσει να μην γίνει η επίθεση, αλλά οι Τούρκοι τους αγνόησαν με προκλητικό τρόπο. Η επίθεση έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές Αμερικανών πεζοναυτών που πολεμούν τους τζιχαντιστές μαζί με τους Τούρκους. Η κατάσταση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων χαρακτηρίζεται πλέον ως καταθλιπτική. Στα προβλήματα προστέθηκε και η ανακοίνωση ότι η Τουρκία θα αγοράσει ρωσικούς πυραύλους S-400.

Αμέσως μετά την επίθεση εναντίον των Κούρδων συμμάχων των ΗΠΑ, ακολούθησαν απειλητικές δηλώσεις του κ. Ερντογάν, που θεωρήθηκαν αντιαμερικανικές, και μία συνομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούτσογλου, κατά την οποία ακούστηκαν βαριές εκφράσεις. Οι πληροφορίες για τη συνομιλία αυτή, που έγινε στις 25 Απριλίου, ποικίλουν, αλλά όλες οι πηγές συμφωνούν ότι «μιλούσε ένας οργισμένος Τίλερσον και ο Τσαβούσογλου ανταπαντούσε».
Σύμφωνα με πληροφορίες η αντιπροσωπεία, στην οποία θα προστεθεί σήμερα Δευτέρα και ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπέκιρ Μπόζατ, έχει στόχο να διασώσει την επίσκεψη του κ. Ερντογάν, η οποία -όπως τονίστηκε από τις πηγές- “τέθηκε σε αναμονή” (put on hold) μετά την τουρκική επίθεση εναντίον των Κούρδων της Συρίας.

Ο κ. Μπόζατ έχει προγραμματισμένη συνάντηση με τον Αμερικανό ομόλογό του Σέσιονς, από τον οποίο θα ζητήσει να συμφωνηθεί χρονοδιάγραμμα για την έκδοση του κ. Γκιουλέν. Θα καταθέσει και αίτημα για τη σύλληψη του Τούρκου Ιμάμη. Ο κ. Γκιουλέν, στο μεταξύ, έχει προσλάβει τις καλύτερες αμερικανικές δικηγορικές εταιρείες για να υποστηρίξουν την αθωότητα στις τουρκικές κατηγορίες ότι σχεδίασε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016.

Ο Λευκός Οίκος δέχεται πίεση για το θέμα, όπως και άλλες δύο ποινικές υποθέσεις που αφορούν στενούς συνεργάτες του προέδρου της Τουρκίας, από τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι, ο οποίος εργάζεται το τελευταίο διάστημα για την τουρκική κυβέρνηση.

Η μία υπόθεση, αυτή του Ιρανού επιχειρηματία Reza Zarrab, ενδιαφέρει προσωπικά τον πρόεδρο της Τουρκίας, καθώς υποστηρίζεται από τους αντιπάλους του πως είναι συνέταιρος με τον κ. Ερντογάν. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τούρκος πρόεδρος πρότεινε στους Αμερικανούς να απελάσουν τον Zarrab, και αυτός θα τερματίσει τις διαφωνίες του για τη συμμαχία Αμερικανών και Κούρδων. Αμερικανοί εισαγγελίες στη Νέα Υόρκη, που έχουν αναλάβει την υπόθεση, έθεσαν και θέμα για τον κ. Τζουλιάνι, ο οποίος είναι προσωπικός φίλος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο φέρεται να έχει προσπαθήσει να επηρεάσει για τη συγκεκριμένη δικαστική υπόθεση.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ: Με εντολή του Ταγίπ Ερντογάν, οι Τούρκοι αξιωματούχοι έθεσαν «τελεσίγραφο» στους Αμερικανούς ότι στην επικείμενη επίθεση των συμμαχικών δυνάμεων εναντίον της Ράκας, υπό την ηγεσία των Αμερικανών, δεν πρέπει να λάβουν μέρος οι Κούρδοι μαχητές του YPG. Η τουρκική δικαιολογία ήταν ότι το YPG συνεργάζεται με τους Κούρδους αντάρτες του PKK. Το τουρκικό τελεσίγραφο απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Στη συζήτηση των επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και της Τουρκίας, ο κ. Ακαρ άκουσε από τον κ. Ντάνφορντ ότι οι επιχειρησιακές δυνατότητες των Κούρδων της Συρίας είναι καλύτερες από αυτές των Τούρκων. Μία πηγή φέρει τους Τούρκους να διαφωνούν πλήρως με το σχέδιο της επιχείρησης που παρουσίασε το Πεντάγωνο.

Ο κ. Ακάρ υποτίθεται ότι παρουσίασε στον Αμερικανό ομόλογό του στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι Κούρδοι της Συρίας έχουν «αλυτρωτικούς σκοπούς» και στοχεύουν στην κατάληψη εδαφών όπου ζουν αραβικοί πληθυσμοί. Ακόμα, ισχυρίστηκε ότι υπάρχει σχέδιο του YPG για ένωση του συριακού και του τουρκικού Κουρδιστάν. Σύμφωνα με πληροφορίες οι στρατηγοί του Πενταγώνου δεν συμφωνούν με τα στοιχεία που παρουσίασαν οι Τούρκοι.

Αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους

Η Συριακή Οργάνωση Συντονισμού LCC (Syrian Local Coordination Committee) ανακοίνωσε ότι 250 Αμερικανοί στρατιώτες και 48 στρατιωτικά οχήματα εισήλθαν στην πόλη Malikiyah στην ανατολική Συρία, που βρίσκεται κοντά στα τουρκικά σύνορα. Στόχος τους είναι η υποστήριξη του PYD, το οποίο οι Τούρκοι χαρακτηρίζουν παρακλάδι του ΡΚΚ.

Οι Τούρκοι ισχυρίζονται ότι οι Αμερικανοί έχουν παραδώσει 22 φορτία όπλων, πυρομαχικών, αλλά και στρατιωτικών οχημάτων στους μαχητές του YPG. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι Κούρδοι αντάρτες του PKK κτύπησαν τουρκικά στρατεύματα με αμερικανικούς πυραύλους TOW.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

4 Μαΐ 2017


Κινούμενη άμμο θυμίζει το τοπίο στη Μέση Ανατολή. Κίνδυνος για νέες αλλαγές συνόρων. Η καταστροφή του μεσαίου χώρου και η επανεμφάνιση των ισχυρών ανδρών ως εγγυητών της σταθερότητας

Του David Gardner

Η εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στη Συρία δεν απέχει πολύ από την επιτυχία, αν την ορίσει κανείς ως την συρρίκνωση των εδαφών του ISIS και την ανακατάληψη των αστικών του προπυργίων.

Ιρακινές δυνάμεις έχουν ανακαταλάβει με τη στήριξη των ΗΠΑ το μεγαλύτερο μέρος της Μοσούλης, της πόλης του Βόρειου Ιράκ που η παράδοση της στους τζιχαντιστές τον Ιούνιο του 2014 ταρακούνησε την παγκόσμια κοινή γνώμη.

H Ράκα, η πρωτεύουσα του ISIS στην Βορειοανατολική Συρία είναι περικυκλωμένη από τρεις πλευρές (η τέταρτη είναι ο ποταμός Ευφράτης) από τους Κούρδους μαχητές. Η Τουρκία και ο λεγόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός κατέλαβαν το Φεβρουάριο την Αλ Μπαμπ στα δυτικά, για να εμποδίσουν τους Κούρδους της Συρίας να ενώσουν τις περιοχές που έχουν κατακτήσει.

Η πρώτη πρόγνωση είναι ότι θα υποβαθμιστεί από ένα κρατικό μόρφωμα σε μια τοπική εξέγερση και σε ένα διεθνές τρομοκρατικό δίκτυο. Και ότι καθώς θα συμβαίνει αυτό αναμένεται να επικρατήσει μια χαοτική κατάσταση για τους κύριους ανταγωνιστές σε αυτήν την τραγωδία, οι οποίοι διεκδικούν εδάφη σε μια αέναη γεωπολιτική σύγκρουση, ακόμα και αν θεωρητικά βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

Υπό μια άλλη οπτική, οι δυσοίωνες αυτές εξελίξεις στη Συρία και στο Ιράκ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι ακόμα πιο ανησυχητικές. Οι κύριοι πρωταγωνιστές προωθούν πολιτικές που εξαφανίζουν οποιαδήποτε μέση οδό. Δεν παρατηρούμε απλώς αυτό που περιγράφουν οι περιεκτικές και πολυδιαβασμένες φράσεις του Γέιτς: «Οι καλύτεροι δίχως πεποίθηση καμία, ενώ οι χειρότεροι ωθούνται από την ένταση του πάθους». Στη Μέση Ανατολή το «κέντρο δεν μπορεί να αντέξει» γιατί πολλές δυνάμεις είναι απασχολημένες με την διάλυση του.

Μετά από περίπου μισό εκατομμύριο νεκρούς, το μεγαλύτερο μέρος του «μεσαίου» χώρου της συριακής εξέγερσης κατά του Άσσαντ έχει εξαφανιστεί και ο μισός πληθυσμός έχει εκτοπιστεί ή μεταναστεύσει. Το καθεστώς Άσσαντ επέλεξε να εφαρμόσει σεκταριστικές τακτικές για να εξαπολύσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο κατά μιας εξέγερσης των πολιτών στην οποία πρωταγωνίστησε η σουνιτική πλειοψηφία. Αυτό άνοιξε την πόρτα για μια διπλή επανεμφάνιση: αυτή του ISIS και της Αλ Κάιντα.

Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τη σύγκρουση μόνο υπό το πρίσμα του πολέμου κατά του ISIS και της αντιπαλότητας τους με το Ιράν, ακόμα και αν οι Σουνίτες, ειδικά στο Ιράκ, βλέπουν τις αμερικάνικες δυνάμεις ως σύμμαχο των Σιιτών του Ιράν. Η Ρωσία, η παρέμβαση της οποίας στήριξε το καθεστώς του Άσσαντ, φαίνεται πως ενδιαφέρεται μόνο για την επιστροφή της ως παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη. Η Τουρκία επικεντρώνεται στο να εμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να ιδρύσουν κράτος στα σύνορα της, μαζί με το Κουρδιστάν του Ιράκ.

Το Ιράν ετοιμάζει πανίσχυρες πολιτοφυλακές στα πρότυπα της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, στη Συρία και στο Ιράκ. Και πως λειτουργούν όλα αυτή στο πεδίο των μαχών;

Ακόμα και προτού η Ρωσία και το Ιράν σώσουν τον Άσσαντ με τη νίκη τους στο Χαλέπι τον περασμένο Δεκέμβριο, Σύροι αντάρτες και οι οικογένειες τους είχαν οχυρωθεί στη βόρεια επαρχία Ιντλίμπ, εκεί όπου έγινε η επίθεση με χημικά όπλα τον περασμένο μήνα. Πολλοί από τους αντάρτες που επιβίωσαν αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν με την Αλ Κάιντα.

Η Τουρκία χρειάζεται τις ευλογίες της Ρωσίας για να προχωρήσει την εκστρατεία της κατά των Κούρδων της Συρίας, οπότε έχει σταματήσει να χρηματοδοτεί τους αντάρτες, ενώ το καθεστώς Άσσαντ φαίνεται έτοιμο να διαλύσει όσους έχουν απομείνει στο Ιντλίμπ.

Στο Ιράκ, οι Σιίτες που στηρίζονται από το Ιράν έχουν αναπτύξει μια μεγάλη δύναμη στα δυτικά της Μοσούλης, θεωρητικά για τη στήριξη του ιρακινού στρατού και των αμερικανικών δυνάμεων, αλλά σε ένα παιχνίδι ισχύος που είναι ένα δώρο προπαγάνδας στους φανατικούς Σουνίτες τoυ ISIS και της Αλ Κάιντα. Τα πράγματα δεν δείχνουν πολύ καλύτερα αλλού.

Oι ισχυροί άνδρες στην Αίγυπτο και στην Τουρκία, οι πρόεδροι Αμπντελ Φατάχ αλ Σίσι και Ταγίπ Ερντογάν, είναι απασχολημένοι με την εξολόθρευση του πολιτικού κέντρου και με το να γεμίζουν τις φυλακές. Η Σαουδική Αραβία, ένας ακόμα σύμμαχος της Δύσης, επιτρέπει μόνο την ιδεολογία του ουαχαβιτικού Ισλάμ και δεν είχε ποτέ έναν μεσαίο χώρο. Το Ισραήλ από την πλευρά του, έχει πραγματοποιήσει στροφή στην άκρα δεξιά και συνεχίζει τον εποικισμό των εδαφών στα οποία θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί ένα παλαιστινιακό κράτος.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, βλέπουμε την επιστροφή του ελκυστικού μοντέλου των ισχυρών ανδρών που λειτουργούν ως εγγυητές της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή. Στην Ουάσινγκτον και σε ορισμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς και στην Μόσχα και στο Πεκίνο, ο κ. Άσσαντ, ο οποίος έχει την καλύτερη επίδοση στην εξουδετέρωση του μεσαίου χώρου, αντιμετωπίζεται από κάποιους ως η λιγότερο κακή επιλογή, ακόμα και μετά την τελευταία επίθεση με χημικά όπλα και την απάντηση του πρόεδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Αλλά εντός του ακρωτηριασμένου κράτους του Άσσαντ η ισχύς έχει διαχυθεί και σε εκβιαστές, ληστές και τοπικούς πολέμαρχους. «Δεν ξέρουμε πλέον ποιος είναι ο κυρίαρχος ή αν ο Μπασάρ έχει πραγματικά κάποια δύναμη» ισχυρίζεται επιφανής Χριστιανός της Λατάκια, του παράκτιου θύλακα του καθεστώτος.

Δεν βλέπει την ύπαρξη κοινού εδάφους ακόμα και εντός των τειχών του καθεστώτος. Μετά από έξι χρόνια πολέμου που δεν άγγιξαν τον όρμο αυτό, τα πράγματα καταρρέουν. «Για πρώτη φορά άρχισα να αισθάνομαι ότι είμαστε στα πρόθυρα της καταστροφής» τόνισε.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Ξ. Πρωτόπαπα

Σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό παιχνίδι παραπέμπει η συνεργασία ΗΠΑ και Σύριων Κούρδων και φέρνει σε δύσκολη θέση τον τούρκο πρόεδρο Tayyip Erdogan καθώς ανησυχεί για το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κουρδικού κρατιδίου στα σύνορα της χώρας του. Οι Σύριοι Κούρδοι εξελίσσονται σε σημαντικό παράγοντα στη διαμόρφωση της ισορροπίας δυνάμεων στο συριακό μέτωπο καθώς εξυπηρετούν σε ένα βαθμό και τα συμφέροντα Ρωσίας και Ιράν.

Η τουρκική αεροπορική επίθεση εναντίον κουρδικών στόχων σε Συρία και βόρειο Ιράκ ανάγκασε τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump να «ανοίξει τα χαρτιά του»για τους Σύριους Κούρδους. Το γεγονός ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις περιπολούν στο πλευρό των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) κατά μήκος της τούρκο - συριακής μεθορίου αλλάζει ακόμα μια φορά τις ισορροπίες στη Συριακή σκακιέρα κατά της Τουρκίας. Ο πρόεδρος Erdogan δήλωσε ότι «δυστυχώς η παρουσία της αμερικανικής σημαίας πλάι στο (σύμβολο) μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που αποκαλείται YPG μας θλίβει βαθιά».

Η Τουρκία έχει καταστήσει σαφές ότι θα κάνει χρήση όπλων προκειμένου να αποτρέψει τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους στα σύνορά της και αντιτίθεται σε οποιαδήποτε συνεργασία των αμερικανών με τις κουρδικές δυνάμεις YGP. Ο στόχος των σύριων Κούρδων είναι η ένωση των τριών καντονιών (Τζαζίρα, Κομπάνι, Αφρίν) στη βόρεια Συρία σε μια αυτόνομη περιοχή παρόμοια με το μοντέλο της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης του Ιράκ. Οι τούρκοι φοβούνται ότι ένα συριακό αυτόνομο κρατίδιο θα ενισχύσει τα εθνικιστικά αισθήματα της τουρκικής κουρδικής μειονότητας για αυτονομία και θα την ωθήσει στη δημιουργία ενός δικού της κουρδικού κρατιδίου.

Η υποστήριξη των Αμερικανών στους Σύριους Κούρδους στέλνει το μήνυμα στον Erdogan ότι τελούν πλέον υπό την προστασία τους και ότι πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός απέναντι σε συμμαχικές δυνάμεις των ΗΠΑ που έχουν συνεισφέρει τα μέγιστα στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. Ο πρόεδρος Donald Trump φαίνεται να διαφοροποιείται από τους προκατόχους του οι οποίοι ιστορικά επένδυσαν σε οργανώσεις ή ομάδες που δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες τους. Οι Μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν μετεξελίχθηκαν στους Ταλιμπάν,οι αντάρτες της Λιβύης δεν διαφέρουν σε ακρότητες από τις δυνάμεις του καθεστώτος Καντάφι και η σιίτικη ιρακινή κυβέρνηση εξαπέλυσε πογκρόμ εναντίον σουνιτών και Μπααθιστών. Ο πρώην πρόεδρος Barack Obama υποστήριξε στον Συριακό εμφύλιο το συνονθύλευμα των Συριακών αντικαθεστωτικών μονάδων, και αντί να δώσει λύση δημιούργησε περισσότερα προβλήματα. Ο Συριακός Ελεύθερος Στρατός (FSA) είναι ένα ετερόκλητο σώμα από αποστάτες του Εθνικού Συριακού Στρατού που πολλοί από αυτούς συνδέθηκαν με την Αλ- Νούσρα.

Μόσχα και Τεχεράνη από την πλευρά τους θεωρούν ότι οι Σύριοι Κούρδοι εξυπηρετούν και τα δικά τους συμφέροντα. Τους επέτρεψαν να επεκταθούν μακριά από τις ζώνες επιρροής τους πάνω στην τούρκο- συριακή μεθόριο εκμεταλλευόμενοι το ότι πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος. Η Ρωσία στο προσχέδιο Συντάγματος μιας μεταπολεμικής Συρίας προβλέπει και παραχώρηση καθεστώτος αυτονομίας στους Σύριους Κούρδους. Το σιιτικό Ιράν χρησιμοποιεί τις κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) για να υπονομεύσει τα συμφέροντα της σουνιτικής Τουρκίας εντός της Συρίας καθώς και τις περιφερειακές φιλοδοξίες της. Ωστόσο πρέπει να επισημανθεί ότι το Ιράν δεν επιθυμεί τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Κουρδιστάν διότι έχει και αυτό κουρδική μειονότητα. Η κυβέρνηση της Άγκυρας ανησυχεί για την αυξανόμενη επιρροή της Τεχεράνης σε Ιράκ και Συρία και ισχυρίζεται ότι απειλείται από τη συνεργασία του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK)με τις σιϊτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις.

Ο αμερικανός πρόεδρος Donald Trump όποιος έχει δεσμευθεί να νικήσει το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί ότι οι κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) αποτελούν μέρος του σχεδίου του. Η νέα αμερικανική διοίκηση εμφανίζεται δυσαρεστημένη από την απροθυμία της Τουρκίας να υιοθετήσει μια ειλικρινή στρατηγική που θα συμβάλλει ουσιαστικά στην ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Η μόνη προτεραιότητα του Erdogan είναι η εξόντωση του ΡΚΚ και όσων θεωρεί συμμάχους του. Η κυβέρνηση της Άγκυρας ισχυρίζεται ότι οι μαχητές των YPG κινούνται ελεύθερα στις γραμμές του PKK και ότι ο εφοδιασμός που καταλήγει στις YPG περνάει και στο PKK που χρησιμοποιεί τα όπλα εναντίον τουρκικών στόχων. Το θέμα των Σύριων Κούρδων αναμένεται να κυριαρχήσει στην επικείμενη συνάντηση του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν με τον Αμερικανό ομόλογό του Donald Trump στην Ουάσιγκτον στις 16 – 17 Μαΐου.

Ο Ερντογάν θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν από την πλευρά του για να μεταπείσει το Trump και ίσως να προχωρήσει και σε κάποιες ενέργειες για δημιουργήσει την εντύπωση ότι είναι αποφασισμένος για όλα. Ο Trump από την πλευρά του αναμένεται να δώσει ένα δείγμα των προθέσεών του για την πολιτική που προτίθεται να ακολουθήσει προς την Τουρκία. Το κουρδικό αποτελεί την «αχίλλειο πτέρνα» για τον Erdogan και το γνωρίζουν Ουάσιγκτον, Μόσχα και Τεχεράνη που έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τους Σύριους Κούρδους ως μοχλό πίεσης όταν κρίνουν ότι βγαίνει εκτός των ορίων του.

* Ο Γιώργος Ξ. Πρωτόπαπας είναι Διεθνολόγος – Δημοσιογράφος. Αρθρογραφεί στο περιοδικό ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ και είναι Εκτελεστικός Διευθυντής του Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

3 Μαΐ 2017


Οι ΗΠΑ δεν έχουν συμφέρον να βλάψουν αυτή τη στιγμή την Ελλάδα όμως δεν έχουν λόγο -ακόμη- και να περιθωριοποιήσουν την Τουρκία

Φαίνεται ότι παρασκηνιακά συμβαίνουν πολλά στην περιοχή μας, τα οποία μπορούν να μας δώσουν ένα δείγμα της ακολουθούμενης πολιτικής στον εξωτερικό τομέα, των ΗΠΑ, που μάλλον ακολουθούν κανόνες μυστικής διπλωματίας, διαφοροποιούμενης σε πολλά από την πολιτική Ομπάμα.

Κλειδιά για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι, αφενός η υλοποίηση ή μη των εξαγγελιών Τραμπ ως προ το Ισραήλ, ιδίως ως προς την μεταφορά της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, αφετέρου η διαφαινόμενη υποστήριξη των Κούρδων και ο αποκλεισμός της Τουρκίας από τις εξελίξεις στα συροτουρκικά σύνορα.

Σημαντική μεταβολή στις σχέσεις Ισραήλ - Παλαιστίνης αποτελεί η απόφαση της παλαιστινιακής ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς -που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας- να πάψει να ζητά επισήμως την καταστροφή του Ισραήλ, ενώ θα διακόψει τους δεσμούς της με τη «Μουσουλμανική Αδελφότητα», όπως μετέδωσε το Reuters, επικαλούμενο πηγές από χώρες του Κόλπου.

Λέγεται, πως σημαντικό ρόλο γι’ αυτήν την μεταστροφή είναι οι παρασκηνιακές συζητήσεις του γαμπρού του Τραμπ, εβραϊκής καταγωγής, με την ισραηλινή κυβέρνηση, και την υποστήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, η οποία δεν υπήρχε επί Ομπάμα, κυρίως δε ως προς την μεταστροφή στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν, που επανέρχονται σε ψυχροπολεμικό κλίμα.

Ίσως η Χαμάς, κάνοντας τον απολογισμό της επί σειράς ετών πολιτικής της διαπιστώνει πως θα βρεθεί τώρα εμπρός σε μια αποφασισμένη να υποστηρίξει το Ισραήλ αμερικανική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε μεγαλύτερη αδυναμία επίτευξης των στόχων της, γι’ αυτό και αλλάζει τακτική. Ιδίως μάλιστα, την στιγμή κατά την οποία η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, μάλλον έχουν βρει τρόπους συνεννόησης με το Ισραήλ, εν όψει του κοινού κινδύνου από το σιιτικό Ιράν.

Πέραν αυτού, η αποκήρυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, την απομακρύνει μεν από την Τουρκία, αλλά την φέρνει κοντά στην Αίγυπτο, η οποία -εχθρός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας- ερχόμενη κοντά στο Ισραήλ, απέκοψε πολλές διόδους-τούνελ που χρησιμοποιούσαν οι Παλαιστίνιοι της Λωρίδας της Γάζας, για μεταφορά όπλων και καταναλωτικών αγαθών που τους απαγόρευαν οι Ισραηλινοί. Ταυτοχρόνως, μπορεί να έρθει σε επαφή και με τις δυτικές χώρες που την απέφευγαν. Επαναλαμβάνω όμως, ότι μάλλον ανησύχησαν από τις δραστηριότητες του Τζέρεντ Κούσνερ, συζύγου της Ιβάνκα.

Στο χέρι της ελληνικής κυβέρνησης είναι να εκμεταλλευθεί την αλλαγή πολιτικής των ΗΠΑ στο Μεσανατολικό, αν όλες οι συναντήσεις με τους Ισραηλινούς είχαν ουσία. Και τούτο διότι, όπως παλαιότερα είχα γράψει για να περιορίσω τον εκδηλούμενο ενθουσιασμό των πρώην και της νυν κυβέρνησης, το πρόβλημα είναι στη δεδομένη στιγμή με ποιον συμμαχείς. Με τους Ισραηλινούς ή τους Ισραηλίτες; Ο Ομπάμα ήταν σαφώς προσηλωμένος στις επιταγές του εβραϊκού λόμπι της Ουάσιγκτον, και η πολιτική του βρισκόταν σε αντίθεση με την πολιτική του Ισραήλ. Πολιτική που άλλαξε ήδη, και φαίνεται άλλωστε τούτο από την αντιπάθεια του Τζορτζ Σόρος προς τον Τραμπ.

Ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν φαίνεται ότι οι ΗΠΑ θα αλλάξουν την πολιτική της «μέσης γραμμής», που ακολουθούν, η οποία όμως όταν παραβιάζεται συμβαίνει πάντα να ωφελεί την Τουρκία. Εδώ χρειάζονται οι ομογενείς μας που βρίσκονται κοντά στον Τραμπ. Επειδή, συνηθίζει η Τουρκία να ζητά ανταλλάγματα, όταν χάνει κάτι. Και είναι φανερό πως οι απώλειές της στο Κουρδικό είναι τεράστιες, με Αμερικανούς και Ρώσους να περιπολούν στα συροτουρκικά σύνορα εμποδίζοντάς τους σε μελλοντικές επιχειρήσεις, μετά τον αυθαίρετο βομβαρδισμό κατά των Κούρδων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν συμφέρον να βλάψουν αυτή τη στιγμή την Ελλάδα, και φαίνεται τούτο από την παρουσία του 6ου στόλου στο Αιγαίο. Όμως δεν έχουν λόγο -ακόμη- και να περιθωριοποιήσουν την Τουρκία, η οποία θα διατηρεί την γεωστρατηγική της αξία, όσο καιρό χρειαστούν οι Δυτικοί να "εκδημοκρατίσουν" και το Ιράν. Εδώ βρίσκεται η δυσκολία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Μαΐ 2017


Γράφει ο Γιώργος Πετράκης 

Πρωτοφανή επίθεση εναντίον των ΗΠΑ αλλά και του ίδιου του ΝΑΤΟ, εξαπολύει η Τουρκία, εκτοξεύοντας μέσω του επίσημου κρατικού Πρακτορείου Ειδήσεων ΑΝΑΤΟΛΟΥ, κατηγορίες για συνεργασία με «τρομοκράτες» που παραβιάζει την Συνθήκη του ΝΑΤΟ.

«Η Συνεργασία ΗΠΑ-PYD/PKK παραβιάζει την Συνθήκη του ΝΑΤΟ» τιτλοφορείται το τηλεγράφημα το οποίο μέσα από καλά σχεδιασμένα γραφικά επιχειρεί να ενοχοποιήσει την συνεργασία των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας στον αγώνα εναντίον του ISIS με μοναδικό στόχο να μετατρέψει σε Νατοϊκή υπόθεση την δική της προσπάθεια εξόντωσης των Κούρδων όχι μόνο εκείνων που πρόσκεινται στο PKK αλλά και όλων όσων αντιστέκονται στις επιταγές του Ταγιπ Ερντογάν.

Η επίθεση αυτή εχει ιδιαίτερη σημασία καθως εκδηλώνεται πριν από δυο σημαντικά γεγονότα:
  • Την συνάντηση του Ταγίτ Ερντογαν με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, που ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας, αλλά δεν επιβεβαίωσε ακόμα ο Λευκός Οίκος και,
  • Την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ λίγες ημέρες αργότερα, μια Σύνοδο που θα αποτελέσει το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του κ. Τραμπ αλλά και την πρώτη επαφή του Τούρκου Πρόεδρου με τους Ευρωπαίους ηγέτες μετα το βαθύ ρήγμα που εχει προκαλέσει στις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε., τα όσα συνέβησαν πριν και μετα το Δημοψήφισμα.
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι η Συνθήκη του ΝΑΤΟ δεσμεύει τα μέρη να βοηθούν την διατήρηση και την ενίσχυση της ασφάλειας των άλλων μελών.

Οι ΗΠΑ σύμφωνα με την Αγκυρα, προσφέροντας εξοπλισμό στο “τρομοκρατικό” ΡΚΚ και στα παρακλάδια του PYD/YPG, βοήθησαν την τρομοκρατική οργάνωση να απλωθεί στο 1/5 της Συρίας, κάτι που πλέον αποτελεί «μείζονα απειλή» για την Τουρκία.

Η Άγκυρα κατηγορεί ακόμη τις ΗΠΑ ότι το ΡΚΚ επιτίθεται στην Τουρκία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ με εκρηκτικά και όπλα που προσφέρονται από ένα άλλο μέλος του ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ.

Και το τηλεγράφημα του ΑΝΑΤΟΛΟΥ περιλαμβάνει και έναν κατάλογο των όπλων που υποτίθεται έχουν προσφέρει οι ΗΠΑ στους Κούρδους:

Αντιαρματικούς πυραύλους BGM-71 TOW-Anti-tank missiles, καθως και FGM-148 Javelin αντιαρματικούς πυραύλους, τους οποίους -όπως επισημαίνεται- η Ουάσιγκτον εχει αρνηθεί να πουλήσει στην Τουρκία), Ρουκέτες και εκτοξευτήρες, εκτοξευτήρες χειροβομβίδων (MK19), όλμους 80 kai 120mm, αυτόματα Μ4 Cabrine και Μ16, στρατιωτικά οχήματα τύπου HUMWEE, θωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού τύπου Cougar και αριθμό UAV (μη επανδρωμένων αεροσκαφών).

Το ΑΝΑΤΟΛΟΥ μάλιστα προβάλλει και το άρθρο 3 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ, θεωρώντας ότι η συνεργασία των ΗΠΑ με το YPG στην Συρία παραβιάζει και αυτό το άρθρο της Ιδρυτικής Συνθήκης της Συμμαχίας.

Το άρθρο 3 της Συνθήκης αναφέρει:
«Με στόχο την πιο αποτελεσματική επίτευξη των στόχων της Συνθήκης , τα μέρη από μόνα τους και από κοινού με δικά τους μέσα και από κοινού συνδρομή θα διατηρούν και ενισχύουν την δική τους και συλλογική δυνατότητα απόκρουσης στρατιωτικής επίθεσης».

Το σχεδιάγραμμα με τον αμερικανικό οπλισμό που δημοσίευσε το Ανατολού


Το σχεδιάγραμμα με τον αμερικανικό οπλισμό που δημοσίευσε το Ανατολού.
Πηγή: http://aa.com.tr/en/info/infographic/5842

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου