Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2017


Προς Ρωσο-Αμερικανική Σύγκρουση στον Ευφράτη;

Του Mike Whitney
Unz Review


Η επικείμενη κατάρρευση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους έθεσε σε κίνηση έναν αγώνα κατάκτησης εδαφών στο ανατολικό τμήμα της Συρίας, φέρνοντας αντιμέτωπες δυνάμεις στηριζόμενες από τις ΗΠΑ εναντίον συνασπισμού δυνάμεων Συρίας, Ιράν και Εσμπολά, υπό ρωσική ηγεσία. Αυτό είναι το εφιαλτικό σενάριο που όλοι θα ήθελαν να αποφύγουν.

Οι στρατοί της Ουάσιγκτον και της Μόσχας συγκλίνουν τώρα στην ίδια περιοχή, την ίδια ώρα, αυξάνοντας σημαντικά το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης μεταξύ των δυο πυρηνικά εξοπλισμένων υπερδυνάμεων. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι η μια πλευρά να υποχωρήσει, κάτι που φαίνεται όλο και περισσότερο απίθανο.

Η κατάσταση εξηγείται εύκολα. Η τεράστια εδαφική έκταση που είχαν καταλάβει οι Τζιχαντιστές συρρικνώνεται συνεχώς χάρις στην πεισματική επιμονή του Συριακού Αραβικού Στρατού (ΣΑΣ), που απελευθέρωσε το μέγιστο μέρος της υπαίθρου δυτικά του Ευφράτη Ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του πρώην οχυρού των Τζιχαντιστών στο Ντέϊρ Εζόρ.

Οι Τζιχαντιστές πιέζονται επίσης στα βόρεια, όπου οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» (ΣΔΔ) με αμερικανική στήριξη σφυροκοπούν την πρωτεύουσά τους Ράκκα, παράλληλα αναπτύσσοντας στρατεύματα και τανκς νότια προς τις πετρελαιοπηγές της επαρχίας του Ντέϊρ Εζόρ. Η Ουάσιγκτον κατέστησε σαφές πως θέλει ο στρατός των πληρεξουσίων της να καταλάβει την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη εγκαθιστώντας μια διχοτόμηση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Συρίας. Οι ΗΠΑ θέλουν επίσης τον έλεγχο των πλουσίων πετρελαιοπηγών του Ντέϊρ Εζόρ, για να εξασφαλίσουν σταθερή πηγή εσόδων για το αναδυόμενο κουρδικό κρατίδιο.

Ο Σύρος πρόεδρος ΄Ασαντ έχει πολλάκις δηλώσει ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ στην διχοτόμηση της χώρας του. Αλλά η απόφαση δεν θα ληφθεί από μόνον τον ΄Ασαντ. Οι εταίροι του συνασπισμού του, στην Μόσχα, την Τεχεράνη και την Βηρυτό θα συμβάλουν επίσης στην διαμόρφωση του τελικού διακανονισμού.

΄Οσον αφορά τον Πούτιν, φαίνεται εξαιρετικά απίθανο πως θα διακινδυνεύσει έναν παρατεταμένο και αιματηρό πόλεμο με τις ΗΠΑ απλώς για την ανακατάληψη κάθε ίντσας της συριακής επικράτειας. Ο Ρώσος πρόεδρος θα επιτρέψει πιθανώς στους Αμερικανούς να διατηρήσουν τις βάσεις τους στα βορειανατολικά, υπό τον όρο ότι οι κρίσιμες περιοχές θα αφεθούν στο συριακό κράτος. Αλλά που θα χαραχτούν τα όρια. Αυτό είναι το ερώτημα.

Η Στρατιωτική Κατάσταση στην Ανατολική Συρία

ΟΙ ΗΠΑ θέλουν τον έλεγχο της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη, περιλαμβανομένων των πλουτοπαραγωγικών πετρελαιοπηγών. Γι’ αυτό και αναπτύσσουν στρατεύματα των πληρεξουσίων της (ΣΣΔ) στα νότια, μολονότι χρειάζονται ακόμη στη Ράκκα. Στις αρχές της εβδομάδας φάνηκε πως ο Συριακός στρατός είχε υπερκεράσει τους (ΣΣΔ), καθώς στρατεύματα και τεθωρακισμένα οχήματα πέρασαν τον Ευφράτη κατευθυνόμενα ανατολικά προς τις πετρελαιοπηγές. Αλλά πληροφορίες που κυκλοφόρησαν αργά την Πέμπτη αναφέρουν οι (ΣΣΔ) τους πρόλαβαν.

Αυτά ανέφερε η ιστοσελίδα «Νότιο Μέτωπο»:
« Την Πέμπτη οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις… κατέλαβαν τις πετρελαιοπηγές Ταμπίγιε και αλ-΄Ισμπα στην ύπαιθρο χώρα βορειοδυτικά του Ντέϊρ Εζόρ, σύμφωνα με φιλο-κουρδικές πηγές… Εάν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, οι (ΣΣΔ) θα αποκτήσουν τον έλεγχο του μισού των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Συρίας. Επιπλέον αυτό σημαίνει ότι οι (ΣΣΔ) έχουν, τουλάχιστον εν μέρει, εγείρει φράγμα στην προέλαση του Συριακού Αραβικού Στρατού στην ανατολικήν όχθη του Ευφράτη.»

Αυτό είναι μια σημαντική απώλεια για τον ρωσικό συνασπισμό. Σημαίνει ότι ο (ΣΑΣ), με την στήριξη της ρωσικής αεροπορίας, θα πρέπει να συγκρουστεί με μιαν ομάδα που μέχρι τώρα ήταν σύμμαχοι στον πόλεμο εναντίον των Τζιχαντιστών. Τώρα γίνεται σαφές ότι οι βασικά κουρδικές (ΣΣΔ) δεν είναι σύμμαχοι. Είναι εχθροί που θέλουν να αρπάξουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Συρίας και να της αποσπάσουν ένα κομμάτι από την ανατολική της πλευρά για την δημιουργία κράτους.

Η είδηση για την άφιξη των δυνάμεων (ΣΣΔ) στις πετρελαιοπηγές ήρθε λίγες ώρες μετά την αυστηρή προειδοποίηση του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Αμύνης στις ΗΠΑ και στις (ΣΣΔ) ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα προβούν σε αντίποινα εάν οι θέσει των (ΣΑΣ) υποστούν επίθεση όλμων και πυραύλων.

Επί λέξει: « Η Ρωσία απροσχημάτιστα δήλωσε στους διοικητές των αμερικανικών δυνάμεων στην αεροπορική βάση Αλ Ουμπέϊντ (στο Κατάρ) ότι δεν θα ανεχθεί οποιονδήποτε βομβαρδισμό από τις περιοχές όπου σταθμεύουν οι (ΣΣΔ)… Πυρά από θέσεις των θα σιγασθούν με όλα τα διαθέσιμα μέσα.»

Εκ των υστέρων φαίνεται ότι οι με αμερικανική στήριξη (ΣΣΔ) είχαν ήδη αποφασίσει να διακόψουν κάθε σχέση με την συριακή κυβέρνηση, διαλύοντας κάθε ασάφεια για την στάση τους. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις (ΣΣΔ) για να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές και να διεκδικήσει την όλη ανατολική πλευρά του Ευφράτη ως ιδιοκτησία της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι μάχιμες μονάδες (ΣΣΔ) συνοδεύονται από αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις, που παρέχουν κρίσιμη επικοινωνιακή, επιμελητειακή και τακτική υποστήριξη. Αυτή η επιχείρηση φέρει παντού επάνω της τα αποτυπώματα της Ουάσιγκτον.

Την Παρασκευή το πρωί, νομιμόφρονες δυνάμεις, με επικεφαλής το 5ο Σώμα Καταδρομέων Κυνηγών, απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του χωριού Χουσάμ, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, κοντά στην πόλη Ντέϊρ Εζόρ. Το σε στρατηγική θέση χωριό κλείνει τον δρόμο που συνδέει την περιοχή που κατέχουν οι (ΣΣΔ)με τις πετρελαιοπηγές Ομάρ.

Αντιληπτή η εικόνα; Δυνάμεις υπό αμερικανική προστασία και δυνάμεις του ρωσικού συνασπισμού, κινούμενες δίπλα-δίπλα στο ίδιο μέτωπο, προσπαθώντας να καταλάβουν το ίδιο πετρελαιοφόρο κομμάτι γης. Να κάτι που συγκεντρώνει όλα τα συστατικά μιας κατά μέτωπο σύγκρουσης.

Ο Πούτιν είναι ένας προσεκτικός και λογικός άνθρωπος, αλλά δεν πρόκειται να παραδώσει τις πετρελαιοπηγές της Συρίας αμαχητί. Εξάλλου ό ΄Ασαντ έχει ανάγκη τις εισπράξεις του πετρελαίου για να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση της ερειπωμένης χώρας του. Επίσης σημαντικό, έχει ανάγκη την περιοχή ανατολικά του Ντέϊρ Εζόρ για την εθνική οδό διασύνδεσης της Βηρυτού-Δαμασκού-Βαγδάτης-Τεχεράνης την καλούμενη Αραβική Υπερλεωφόρο.

Η αποστολή του Πούτιν είναι να συγκολλήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της χώρας όσο χρειάζεται για την δημιουργία ενός βιώσιμου κράτους. ΄Ετσι, ενώ μπορεί να αφήσει στους Κούρδους και στον αμερικανικό στρατό να καταλάβουν τμήματα στο βόρειο-ανατολικά, δεν πρόκειται να παραδώσει κρίσιμες πλουτοπαραγωγικές πηγές ή εδάφη στρατηγικής σημασίας.

Επομένως τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι η Ρωσία θα στηρίξει τις προσπάθειες του ΄Ασαντ να απελευθερώσεις τις πετρελαιοπηγές, ακόμη κι’ αν αυτό πυροδοτήσει έναν ευρύτερο πόλεμο με τις ΗΠΑ;
Ναι, αυτό ακριβώς σημαίνει.

Ο Πούτιν δεν επιθυμεί έναν καυγά με τον Μπάρμπα Σαμ, αλλά και δεν πρόκειται να εγκαταλείψει έναν σύμμαχο. ΄Ετσι θα υπάρξει μια σύγκρουση, επειδή καμιά πλευρά δεν θα εγκαταλείψει αυτό που αισθάνεται πως έχει ανάγκη για να έχει επιτυχία.

Ορίστε λοιπόν που βρισκόμαστε. Καθώς τα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης αρχίζουν να διαμορφώνονται στην ανατολική Συρία, οι δύο ανταγωνιστικές υπερδυνάμεις προετοιμάζονται για το χειρότερο. Είναι σαφές πως φτάσαμε στην πιο επικίνδυνη καμπή του εξαετούς πολέμου.

Σε ενίσχυση των εκτιμήσεων του Mike Whitney, ακολούθησε, μετά παρέλευση ωρών, το εξής δημοσίευμα του ρωσικού δελτίου Russia Insider:

Οι Ρώσοι Καταγγέλλουν Αμερικανικές Επιθέσεις
Michael Bateman, R.Insider, 23-9-2017

Εκπρόσωπος ΥΠΕΘΑ, στρατηγός Κονασένκωφ: Σταματήστε να υποκρίνεστε πως πολεμάτε τους Τζιχαντιστές και κάντε στην άκρη.
Η Ρωσία καταγγέλλει τις ΗΠΑ ότι εξακολουθούν να πραγματοποιούν εχθροπραξίες εναντίον των δυνάμεων που συνεχίζουν της εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τζιχαντιστών στη Συρία.

Το ακόλουθο δελτίο ειδήσεων μεταδόθηκε από το κύριο κρατικό ρωσικό ειδησεογραφικό κανάλι χθες (Παρασκευή) το απόγευμα:
Μαχητές επιτέθηκαν σε συριακές δυνάμεις στο Ντέϊρ-εζ-ζορ.
΄Ηρθαν από τα βόρεια, όπου οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις έχουν την βάση τους.
Αυτό ανέφερε ο στρατηγός Ιγκόρ Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Αμύνης.
Επιπλέον σημειώθηκε μια δραματική αύξηση της στάθμης του νερού στον ποταμό Ευφράτη το τελευταίο 24ωρο, καθιστώντας δύσκολη την διάβαση του ποταμού από τον συριακό στρατό.
Δεν είχε σημειωθεί βροχή στην περιοχή.
Οι Σύροι δηλώνουν πως αυτό μπορούσε να συμβεί μόνο εάν το νερό ελευθερωνόταν από τα φράγματα σε υπέρτερα σημεία του ποταμού.
Τα φράγματα ελέγχονται από τους αντιπάλους της κυβέρνησης, που ελέγχονται από τον αμερικανικό συνασπισμό.

Ο στρατηγός Κονασένκωφ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ακόλουθη δήλωση:
Καθώς το τέλος του ISIS (Τζιχαντιστών) πλησιάζει στη Συρία, είναι φανερό ποιος πραγματικά τους πολεμά και ποιος υποκρίνεται πως τους πολεμά τα τελευταία τρία χρόνια. Εάν ο συνασπισμός που ηγούνται οι Αμερικανοί προτιμά να μην πολεμά την τρομοκρατία στη Συρία, τότε το τελευταίο που μπορεί να κάνει είναι να φύγει από τον δρόμο εκείνων που τους πολεμούν με συνέπεια και αποτελεσματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά, ο στρατός της Συρίας, με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας συνεχίζει να επεκτείνει το προγεφύρωμά του στην ανατολική όχθη του Ευφράτη. ΄Εχει ελευθερώσει 60 τετραγωνικά Χιλιόμετρα από τους τρομοκράτες.
Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για μια περιοχή πλούσια σε αντλούμενο πετρέλαιο, που χρησιμοποιούσαν οι τρομοκράτες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί (οι Αμερικανοί) κάνουν ότι μπορούν για να εμποδίσουν την ανακατάληψή της.

Ο Mike Whitney, είναι γνωστός, έμπειρος αναλυτής, κάτοικος στην Ουάσιγκτον, συνεργάτης πολλών ανεξάρτητων ιστοσελίδων σημαντικής δημοτικότητας, μεταξύ των οποίων το Counterpunch και η Unz Review.

Mετάφραση Μιχ. Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Του Κώστα Ράπτη

Η ιστορία ενίοτε γράφεται και από ατυχήματα. Τέτοια ενδέχεται να αποδειχθεί η περίπτωση του δημοψηφίσματος που προτίθεται να διενεργήσει την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου η ηγεσία του Ιρακινού Κουρδιστάν με το ερώτημα της ανεξαρτητοποίησης της περιοχής.

Είναι βέβαια αλήθεια, ότι η αυτόνομη κουρδική περιφέρεια του βόρειου Ιράκ (κληροδότημα του πρώτου Πολέμου του Κόλπου) μετρά ζωή δυόμιση δεκαετιών και το πέρασμα στο επόμενο βήμα, αυτό της ανεξαρτησίας, σταδιακά ωριμάζει – ιδίως όσο η εθνική ενότητα του Ιράκ συνεχίζει να αποδυναμώνεται. Την ίδια στιγμή, αντίστοιχα ζητήματα προβάλλει η ανάδυση των αυτόνομων κουρδικών "καντονιών” μέσα από το χάος της βόρειας Συρίας.

Ωστόσο, η ειρωνεία του πράγματος έγκειται στο ότι ο πρόεδρός της αυτόνομης κουρδικής περιφέρειας φαύλο κύκλο αποσταθεροποίησης, πιθανότατα μόνο για λόγους διαπραγμάτευσης με τη Βαγδάτη, έχοντας το βλέμμα κυρίως στραμμένο στα εσωτερικά του προβλήματα. Το δημοψήφισμα δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, ώστε να οδηγεί ευθύγραμμα στην δημιουργία κράτους. Είναι όμως ένα καλό πολιτικό όπλων ενόψει των τοπικών εκλογών του 2018, σε ένα τοπίο όπου ο Μπαρζανί έχει υπερβεί τη θητεία του κατά δυόμιση χρόνια, το κοινοβούλιο δεν είχε συνεδριάσει για δύο χρόνια, οι δημόσιοι υπάλληλοι μένουν συχνά απλήρωτοι λόγω της κατάρρευσης των εσόδων από το πετρέλαιο και η νεολαία έχει αρχίσει να αναζητά την τύχη της στη μετανάστευση. Η παραδοσιακή πολιτική βεντέτα του Δημοκρατικού Κόμματος Κουρδιστάν υπό τον Μπαρζανί με την Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν της οικογένειας Ταλαμπανί έχει γίνει πιο περίπλοκη μετά την εμφάνιση του νεότευκτου κινήματος "Γκορράν” (Αλλαγή) που αμφισβητεί τις σταθερές ενός σκηνικού διαφθοράς και αυταρχισμού.

Όπως και αν έχει, οι γειτονικές χώρες δεν μπορούν να μένουν απαθείς απέναντι στην πιθανότητα αλλαγής συνόρων. Αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς ότι εκτός των περίπου 7 εκατομμυρίων Κούρδων του Ιράκ, άλλα 7 εκατομμύρια ζουν στο Ιράν, 2 εκατομμύρια στη Συρία και 14 εκατομμύρια στην Τουρκία. Παρά τις πολιτικές και άλλες διαφορές μεταξύ αυτών των πληθυσμών, η δύναμη του παραδείγματος δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ιδίως όταν την ίδια στιγμή το κουρδικό στοιχείο της βόρειας Συρίας πραγματοποιεί σήμερα Παρασκευή στη "Ροτζάβα” τις πρώτες του εκλογές, σε ένα σαφές μήνυμα προς τη Δαμασκό ότι η επιστροφή στο 2011 δεν είναι νοητή.

Η Τουρκία προφανώς έχει τεθεί σε κατάσταση συναγερμού. Το απειλητικό μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν, έστω και υπαινικτικά διατυπωμένο, ήταν σαφές. "Μην ξεκινάτε μια διαδικασία που θα σας στερήσει κι αυτά που έχετε” δήλωσε από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ο Τούρκος πρόεδρος και κατηγόρησε τον Μπαρζανί ότι "παίζει με τη φωτιά”.

Ο Ερντογάν προανήγγειλε "αποφασιστικές κυρώσεις” από μέρους της Τουρκίας.

Στην πραγματικότητα η στάση της Άγκυρας έναντι του Μπαρζανί μάλλον διακρίνεται από αμηχανία και πάντως οι τόνοι είναι χαμηλότεροι του αναμενόμενου. Ο λόγος για αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρά τους φόβους των Τούρκων στρατηγών στις αρχές της δεκαετίας του '90 το ιρακινό Κουρδιστάν αποδείχθηκε αξιόπιστος οικονομικός και πολιτικός εταίρος της Τουρκίας. Η τουρκική επικράτεια υπήρξε η μόνη έξοδος προς τις διεθνείς αγορές για το πετρέλαιο που το Αρμπίλ εμπορευόταν, αγνοώντας τη Βαγδάτη, αλλά και ο Μπαρζανί χρησιμοποιήθηκε από τον Ερντογάν (εμφανίσθηκε κάποτε μέχρι και σε προεκλογική του συγκέντρωση στο Ντιγιάρμπακιρ) ως αντίπαλο δέος στους αριστερούς Κούρδους αυτονομιστές του ΡΚΚ εντός Τουρκίας.

Η Τουρκία επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση στα διαφορετικά τμήματα του κουρδικού στοιχείου, θεωρώντας "τρομοκρατικές οργανώσεις” το ΡΚΚ και το PYD ("θυγατρική” του στη Συρία), αλλά διατηρώντας σχέσεις συνεργασίας λ.χ. με τα παραδοσιακά κουρδικά κόμματα του Ιράκ. Η απουσία συνολικής "κουρδικής πολιτικής” επιδεινώνεται δε από τον συνυπολογισμό εγχώριων, συχνά βραχυπρόθεσμων, σκοπιμοτήτων.

Έτσι, λ.χ. στην παρούσα φάση, ο Ταγίπ Ερντογάν θα πρέπει, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2019, να μην φανεί υπέρμετρα αυστηρός έναντι του Μπαρζανί, αποξενώνοντας την απαραίτητη κουρδική ψήφο, ούτε όμως και ελαστικός, πράγμα που θα ανησυχούσε τους συμμάχους του Τούρκους εθνικιστές.

Οι λοιποί παίκτες

Αλλά και η Σαουδική Αραβία μόλις προχθές επικαλέστηκε την "λογική και την εμπειρία του προέδρου Μπαρζανί, ώστε να μην διεξαχθεί το δημοψήφισμα”. Στην πραγματικότητα όλοι οι διεθνείς και περιφερειακοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ιράν, έχουν απευθύνει παρόμοιες εκκλήσεις. Όλοι πλην ενός: το Ισραήλ του Βενιαμίν Νετανιάχου έχει συνηγορήσει θερμά υπέρ της δημιουργίας στην περιοχή ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, το οποίο προφανώς θα αποτελεί σφήνα στα πλευρά όλων των περιφερειακών ανταγωνιστών του. Εξ ού και ο αντιπρόεδρος του Ιράκ Νούρι αλ Μάλικι αντέδρασε στην προοπτική διεξαγωγής του κουρδικού δημοψηφίσματαος με την χαρακτηριστική φράση: "Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα Ισραήλ στην περιοχή”.

Οι δυτικές δυνάμεις προτείνουν στον Μπαρζανί την αναβολή του δημοψηφίσματος, έναντι της διεξαγωγής διαλόγου (πλην χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα) με τη Βαγδάτη, έχοντας κατά νού ότι δεν πρέπει να υπάρξουν περισπασμοί στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους που βρίσκεται στην τελική του ευθεία.

Για τον ίδιο λόγο, ωστόσο, η κουρδική πλευρά έχει κάθε λόγο να επείγεται: η κατάρρευση του αυτοανακηρυχθέντος Χαλιφάτου δημιουργεί ένα παράθυρο ευκαιρίας για να καλυφθεί το κενό. Άλλωστε η εμφάνισή του το 2014 και η κατάλυση της κρατικής εξουσίας στο βόρειο Ιράκ έδωσε στην κουρδική περιφέρεια την δυνατότητα να αυξήσει τα εδάφη της κατά 40%, εξασφαλίζοντας μεταξύ άλλων το διαφιλονικούμενο, πολυεθνοτικό Κιρκούκ. Είναι σε τέτοιες περιοχές που σύντομα κινδυνεύει να ξεσπάσει βία, με πρωτοβουλία είτε της Βαγδάτης (που έχει ήδη αποπέμψει τον κυβερνήτη του Κιρκούκ) είτε των Κούρδων "πεσμεργκά” είτε των σιιτών πολιτοφυλάκων που συμμετέχουν στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Χωρίς τον φίλο Γκιουλέν και μακριά από τις ΗΠΑ o Ερντογάν

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως η Τουρκία διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση. Ως αποτέλεσμα αυτού, Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την Άγκυρα πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν.

Τα σημάδια είναι πολλά και σχεδόν καθημερινά προστίθενται νέα. Εκ των πραγμάτων, μάλιστα, η εν λόγω αλλαγή έχει βαρυσήμαντες γεωπολιτικές επιπτώσεις, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα και καθοριστικά τον Ελληνισμό.

Είναι δεδομένο πως η Δύση δεν θέλει να χάσει την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, όμως, συνειδητοποιεί ότι το νεοοθωμανικό σύστημα εξουσίας του Ερντογάν έχει καταστεί καθεστώς. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έκλεισε την μεγάλη παρένθεση του κεμαλισμού και έχει επαναφέρει την Τουρκία στην παραδοσιακή κοίτη της. Το κατάφερε, επειδή η “βαθιά Τουρκία” μόνο επιφανειακά είχε προσχωρήσει στις δυτικότροπες κεμαλικές προδιαγραφές.

Με όχημα την ανάπτυξη

Υπενθυμίζουμε ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν έγινε κυβέρνηση το 2002, όταν η οξύτατη οικονομική κρίση εκείνης της εποχής καταβαράθρωσε τα μέχρι τότε κόμματα εξουσίας. Το κόμμα αυτό προέρχεται από τον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, που παραδοσιακά εκπροσωπούσε ο Ερμπακάν, αλλά καινοτόμησε ιδεολογικά-πολιτικά. Έκανε σημαία του αφενός τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αφετέρου τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Η Δύση αντιμετώπισε τους νεοοθωμανούς σαν εκσυγχρονισμένο φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ. Τους αποκαλούσε “ισλαμοδημοκράτες” και θεωρούσε πως θα λειτουργούσαν σαν μοντέλο για τον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο. Γι’ αυτό και υποστήριξε την κυβέρνηση Ερντογάν, προστατεύοντάς την από τις συνομωσίες του κεμαλικού κατεστημένου.

Η πολιτική εδραίωση των νεοοθωμανών δεν θα είχε επιτευχθεί, χωρίς τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες τους. Και αυτές δεν θα είχαν καταστεί δυνατές εάν δεν είχε συντελεστεί η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη. Την ανάπτυξη αυτή προκάλεσε η μαζική εισροή άμεσων δυτικών επενδύσεων. Και αυτές δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί εάν η Δύση δεν είχε πολιτικά “ευλογήσει” την κυβέρνηση Ερντογάν.

Η αυτονόμηση και η ρήξη

Όταν –με τη βοήθεια της αδελφότητας Γκιουλέν– ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού “βαθέος κράτους”, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα και σιγά-σιγά να αυτονομείται. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε το δίκτυο του Γκιουλέν στον σκληρό πυρήνα του τουρκικού κράτους για να τον επαναφέρει στη γραμμή, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει μία δυναμική ρήξης.

Ο “σουλτάνος” κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της αδελφότητας Γκιουλέν και πήρε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι τον υπονομεύουν. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 ήταν ουσιαστικά η χαριστική βολή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όταν ο Ερντογάν κατηγορεί δημοσίως σαν υποκινητή τον Γκιουλέν, εμμέσως πλην σαφώς κατηγορεί τη CIA.

Για να φθάσουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις στο ναδίρ αποφασιστικό ρόλο είχε παίξει το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επένδυσε στον κουρδικό παράγοντα. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία ξεκίνησε την εμπλοκή της στη Συρία, αναλαμβάνοντας με τις ευλογίες των δυτικών την εργολαβία να ανατρέψει (μέσω κυρίως τζιχαντιστών) το καθεστώς Άσαντ και να εγκαθιδρύσει ένα ελεγχόμενο από την ίδια σουνιτικό καθεστώς.

Πίστευε τότε ότι όχι μόνο θα είχε αυτό το υψηλό γεωπολιτικό κέρδος, αλλά και θα συνέτριβε τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Η Άγκυρα σε νευρική κρίση

Τα γεγονότα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του Ερντογάν. Στο Ιράκ, κατόπιν απαίτησης τόσο της Βαγδάτης όσο και του (υπό τον Μπαρζανί) αυτόνομου κουρδικού κρατιδίου, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν από την επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Ως εκ τούτου, έμειναν εκτός νυμφώνος.

Δεν θα συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση για το μελλοντικό καθεστώς στην περιοχή εκείνη.

Σε λίγες ημέρες, μάλιστα, οι Κούρδοι στο βόρειο Ιράκ προγραμματίζουν να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα, το οποίο θα νομιμοποιήσει πολιτικά και θα ανοίξει πρακτικά τον δρόμο για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Στην πραγματικότητα, θα καταστήσει de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει μήνυμα στον Μπαρζανί πως διαφωνεί με την πρωτοβουλία του και πως δεν θα παρέμβει για να προστατεύσει το κρατίδιό του εάν δεχθεί στρατιωτικές πιέσεις. Είναι, ωστόσο, δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι οι Αμερικανοί θα αφήσουν να καταστραφεί μία γεωπολιτική επένδυση δυόμιση δεκαετιών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν κάνει ό,τι απαιτείται για να οικοδομήσουν κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, έστω κι αν αυτό τυπικώς είναι αυτόνομο κι όχι ανεξάρτητο. Επίσης, έχει τη σημασία του ότι ο Νετανιάχου δήλωσε επισήμως πως υποστηρίζει την ανεξαρτησία του κουρδικού κρατιδίου, ενώ θετική στάση έχουν υιοθετήσει και κάποιοι Ευρωπαίοι.

Η Άγκυρα έχει πάθει νευρική κρίση, δεδομένου ότι στην επικράτεια του κουρδικού κρατιδίου έχει συμπεριληφθεί και η πετρελαιοφόρος περιοχή του Κιρκούκ, την οποία εποφθαλμιά. Για τον ίδιο λόγο δηλώνει αποφασισμένη να αντιδράσει εμπράκτως και η Βαγδάτη. Οι Τούρκοι απειλούν με αντίποινα και εν όψει του κουρδικού δημοψηφίσματος πραγματοποιούν μεγάλη στρατιωτική άσκηση δίπλα στα σύνορα.

Δεν είναι, ωστόσο, τόσο εύκολο γι’ αυτούς να προχωρήσουν σε στρατιωτική εισβολή. Δεν την θέλει ούτε η Βαγδάτη και βεβαίως ούτε οι ΗΠΑ. Μπορούν, όμως, να κλείσουν τον αγωγό που μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα στερήσουν από την κυβέρνηση του Μπαρζανί πολύτιμα έσοδα, αλλά θα έχουν και οι ίδιοι οικονομικό κόστος.

Στροφή προς τη Μόσχα

Τα πράγματα δεν πάνε καλά για τον Ερντογάν ούτε στη Συρία. Η Ουάσιγκτον κάνει παιχνίδι αποκλειστικά με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας, οι οποίες είναι ένας συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό τους Κούρδους, οι οποίοι ανήκουν στο τοπικό παρακλάδι του ΡΚΚ. Οι Τούρκοι ζήτησαν να συμμετάσχουν στην κατάληψη της Ράκα (άτυπη πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στη βορειοανατολική Συρία), αλλά αποκλείσθηκαν και από αυτή την επιχείρηση.

Το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μία περιοχή εντός της Συρίας, η οποία ξεκινάει από ένα τμήμα των τουρκοσυριακών συνόρων και φθάνει νοτίως μέχρι την Αλ Μπαμπ. Με τον τρόπο αυτό εμπόδισαν προς το παρόν τη συνένωση του κουρδικού καντονίου του Αφρίν (στα βορειοδυτικά της Συρίας) με την ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία.

Όταν συνειδητοποίησε ότι παρά τις πιέσεις του οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία, αλλά και τον εξόπλισαν, ο Ερντογάν στράφηκε πιο αποφασιστικά προς τη Μόσχα. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, μάλιστα, έπεσε στην αγκαλιά της, παρότι η ανταπόκριση του Πούτιν παρέμεινε σχετικά συγκρατημένη.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Εκτός νυμφώνος η Τουρκία στη Μέση Ανατολή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ενώ τα συνεχιζόμενα γυμνάσια του τουρκικού στρατού στα σύνορα με το Ιράκ υπογραμμίζουν την ανησυχία της Αγκυρας για το δημοψήφισμα που έχουν εξαγγείλει οι Αρχές του ιρακινού Κουρδιστάν για την ερχόμενη Δευτέρα, ο Ταγίπ Ερντογάν επιστράτευσε και την απειλή των οικονομικών κυρώσεων. Μιλώντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε την τοπική κυβέρνηση των Κούρδων, υπό τον Μασούντ Μπαρζανί, να ακυρώσει το δημοψήφισμα, υποστηρίζοντας ότι η πραγματοποίησή του θα ανοίξει καινούργιο κύκλο συγκρούσεων και αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή. «Μην ξεκινάτε μια διαδικασία που θα σας στερήσει και αυτά που έχετε», δήλωσε σχετικά.

Λίγο αργότερα, μιλώντας σε δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στη Νέα Υόρκη, υπενθύμισε ότι η Τουρκία στήριξε όλα τα προηγούμενα χρόνια τον Μπαρζανί, εκφράζοντας τη δυσφορία του για το γεγονός ότι ο τελευταίος τον αγνόησε στο κρίσιμο θέμα του δημοψηφίσματος και συνέχισε: «Το εθνικό συμβούλιο ασφαλείας και η κυβέρνηση θα εξετάσουν τις επόμενες ημέρες την κατάσταση και θα καθορίσουν τι είδους κυρώσεις θα επιβάλουμε, αν τις επιβάλουμε. Πάντως, δεν θα είναι συνηθισμένες».

Στις απειλές εναντίον των Κούρδων υπερθεματίζει η κεμαλική αντιπολίτευση του κόμματος CHP, που ζητάει να διατυπωθεί τελεσίγραφο 24 ωρών στην κουρδική ηγεσία. Ανάμεσα στα πιο σκληρά μέτρα που συζητούνται στον τουρκικό Τύπο είναι η διακοπή της διανομής κουρδικού πετρελαίου μέσω του αγωγού Κιρκούκ - Τσεϊχάν και ο εμπορικός αποκλεισμός του ιρακινού Κουρδιστάν από την Τουρκία.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία κινείται ταχύτατα, με προοπτική να αναδειχθεί στον κύριο οικονομικό χρηματοδότη των Κούρδων του Ιράκ, εκτοπίζοντας τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Λίγες ημέρες πριν από το επίμαχο δημοψήφισμα, το ρωσικό ενεργειακό μεγαθήριο Rosneft ανακοίνωσε μεγάλο πρόγραμμα επενδύσεων για την αξιοποίηση του κουρδικού φυσικού αερίου. Ηταν η τρίτη μεγάλης κλίμακας συμφωνία της Rosneft στο ιρακινό Κουρδιστάν από τον περασμένο Φεβρουάριο. Σημειώνεται ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που πιέζουν τον Μπαρζανί να ακυρώσει το δημοψήφισμα, η Ρωσία έχει αποφύγει τις όποιες συστάσεις. Μάλιστα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε πρόσφατα ότι η χώρα του σέβεται «τα νόμιμα δικαιώματα του κουρδικού έθνους, όπως και κάθε έθνους».

Το μέτωπο της Ράκα

Την ίδια ώρα, στη Συρία οι Κούρδοι μαχητές και οι σύμμαχοί τους κερδίζουν έδαφος στη μάχη για την απελευθέρωση της Ράκα, της μεγαλύτερης συριακής πόλης που έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014.

Με την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ, οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» (SDF) κατάφεραν να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές από άλλες πέντε συνοικίες της Ράκα και έφτασαν να ελέγχουν άνω του 80% της πόλης, όπως ανακοίνωσαν χθες. Την είδηση επιβεβαίωσε και το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tης Roula Khalaf

Μάλλον δεν θα έχετε ακούσει ποτέ τη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ (Republic of Mahabad), του κουρδικού κράτους που υπήρξε για λίγο το 1946 σε μια γωνιά του σημερινού Ιράν. Αν είστε Κούρδος, ωστόσο, το Μαχαμπάντ είναι χαραγμένο στο μυαλό σας, με τους γονείς ή τους παππούδες να σας έχουν αφηγηθεί τις ιστορίες της εθνικιστικής του αίγλης. Ίσως έχετε εξιδανικεύσει τη φευγαλέα ανεξαρτησία του και ονειροπολείτε την επαναδημιουργία του.

Κανείς δεν έχει μείνει πιο πιστός στην ιδέα του Μαχαμπάντ από τον Μασούντ Μπαρζανί, τον πρόεδρο του Κουρδιστάν, του ημιαυτόνομου θύλακα στο βόρειο τμήμα του Ιράκ, που σχεδιάζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας την επόμενη εβδομάδα.

Ο 71χρονος Μπαρζανί γεννήθηκε στο Μαχαμπάντ στη διάρκεια της βραχύβιας ύπαρξής του. Ο πατέρας του, Κούρδος εθνικιστής ηγέτης, αγωνίστηκε για την ίδρυση του Μαχαμπάντ.

Αλλά αν το Μαχαμπάντ ενσαρκώνει το όνειρο του Μπαρζανί, η ταχύτατη πτώση του συνιστά μια προειδοποιητική ιστορία. Όπως και στο Μαχαμπάντ, οι Κούρδοι εκμεταλλεύονται μια ιστορική ευκαιρία για να αποκτήσουν κρατική υπόσταση. Όπως και στο Μαχαμπάντ, χρειάζονται φίλους για να διασφαλίσουν ότι αυτό το κράτος θα επιβιώσει. Προς το παρόν δεν έχουν ούτε έναν.

Η Δημοκρατία του Μαχαμπάντ στο βορειοδυτικό Ιράκ σηματοδοτεί μια σπάνια στιγμή αυτοδιάθεσης μιας εθνικής ομάδας που ήταν διασκορπισμένη στο Ιράκ, στο Ιράν, στη Συρία και στην Τουρκία. Πριν και μετά το Μαχαμπάντ, οι προσπάθειες των Κούρδων να διαμορφώσουν τη μοίρα τους είχαν ανατραπεί επανειλημμένως, αφήνοντάς τους ευάλωτους στις διακρίσεις, στην καταπίεση και, στο Ιράκ της δεκαετίας του 1980, στις χημικές επιθέσεις του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.

Το Μαχαμπάντ γεννήθηκε αφότου οι σύμμαχοι εισέβαλαν στο Ιράν το 1941 και η Σοβιετική Ένωση και η Βρετανία μοίρασαν τη χώρα μεταξύ τους. Στις 22 Ιανουαρίου του 1946, οι Κούρδοι κήρυξαν τη δημοκρατία, με σκοπό τη δημιουργία μιας αυτόνομης περιοχής μέσα σε ένα δημοκρατικό Ιράν.

Αλλά η επιβίωση του Μαχαμπάντ βασιζόταν στη διαρκή σοβιετική παρουσία στο Ιράν. Όταν οι Σοβιετικοί, υποκύπτοντας στις αμερικανικές πιέσεις, αποχώρησαν από το Ιράν λίγους μήνες αργότερα, αρνούμενοι στο Μαχαμπάντ τη μοναδική του οικονομική σανίδα σωτηρίας, το Ιράν ανέκτησε τον έλεγχο και η δημοκρατία κατέρρευσε.

Δεν αποτελεί έκπληξη που ο Μπαρζανί προσπαθεί τώρα να εξασφαλίσει στήριξη για την κουρδική ανεξαρτησία. Οι πόλεμοι στη Συρία και στο Ιράκ έχουν αναταράξει την πολιτική τάξη που σχεδιάστηκε με τη Συμφωνία Σάικς-Πικό, το γαλλοβρετανικό σύμφωνο του 1916 που ορίζει τα σύνορα της σύγχρονης Μέσης Ανατολής.

Μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου -οπότε οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία θέσπισαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το βόρειο Ιράκ για να προστατεύσουν τους Κούρδους- ο λαός του Κουρδιστάν διαχειρίζεται μόνος τις υποθέσεις του -ένα status που ενισχύθηκε μετά την αμερικανική εισβολή το 2003. Κατά συνέπεια, μια γενιά Κούρδων του Ιράκ νιώθει ελάχιστα συνδεδεμένη με τη Βαγδάτη. Πολλοί δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην πρωτεύουσα.

Η προσπάθεια για ανεξαρτησία παγιώθηκε αφότου το Ισλαμικό Κράτος απείλησε το Κουρδιστάν το 2014 και οι Κούρδοι ηγέτες αισθάνθηκαν ότι δεν ακούστηκαν ποτέ, ούτε υποστηρίχθηκαν από τη Βαγδάτη. Κάτι κρίσιμο, καθώς απέκρουαν το Ισλαμικό Κράτος, οι Κούρδοι ανέκτησαν την εξουσία τους επί του Κιρκούκ, της πλούσιας σε πετρέλαιο και επίμαχης περιοχής που επιμένουν να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα. Η Βαγδάτη, ήδη αντίθετη στο δημοψήφισμα, έχει εξαγριωθεί από την αρπαγή της εξουσίας στο Κιρκούκ.

Το δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί για τις 25 Σεπτεμβρίου έχει πολλούς ακόμη αντιπάλους: η Τουρκία και το Ιράν ανησυχούν ότι θα τονώσει τις φιλοδοξίες των δικών τους κουρδικών μειονοτήτων. Οι ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις της Δύσης φοβούνται πως θα πυροδοτήσει νέα κουρδοαραβική σύγκρουση στο Ιράκ, ακριβώς τη στιγμή που έσβησε η φωτιά του ISIS.

Στο ίδιο το Κουρδιστάν, δεν συμφωνούν όλοι για το timing του δημοψηφίσματος, ακόμη κι αν κάθε Κούρδος λαχταρά την ανεξαρτησία. Η κουρδική οικονομία, άλλοτε ένα υποσχόμενο νέο σύνορο στο πετρέλαιο, έχει γονατίσει, η κυβέρνηση βαρύνεται από μεγάλο χρέος. Κάποια τοπικά κόμματα, στο μεταξύ, υποψιάζονται πως το δημοψήφισμα οδηγείται πάνω απ’ όλα από προσωπική φιλοδοξία: ο Μπαρζανί έχει παραμείνει παραπάνω από τη θητεία του στην προεδρία και είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει μια νίκη για τους Κούρδους πριν αποσυρθεί.

Ακόμα και ελάχιστες μέρες πριν το δημοψήφισμα, ο Μπαρζανί μπορεί να υποκύψει στις αυξανόμενες διεθνείς πιέσεις και να το αναβάλλει. Αν το προχωρήσει, η πρόθεσή του, υποστηρίζει, δεν είναι τόσο να κηρύξει την ανεξαρτησία, όσο να ενισχύσει την διαπραγματευτική του θέση απέναντι στη Βαγδάτη.

Μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά η επιμονή του στο δημοψήφισμα θα μπορούσε να περιπλέξει τη σχέση του με το υπόλοιπο Ιράκ, να αναζωπυρώσει τις κουρδοαραβικές εντάσεις και να παρεμποδίσει την επιδίωξη του Κουρδιστάν να αποκτήσει ανεξάρτητο κράτος.

Το δημοψήφισμα μπορεί να φέρει τους Κούρδους του Ιράκ πιο κοντά στο να ξαναζήσουν το όνειρο του Μαχαμπάντ -ή να κινδυνεύσει να θάψει το όνειρο ακόμη πιο βαθιά στην κουρδική ιστορία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Ρωσία κατηγόρησε τους Σύρους αντάρτες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ ότι άνοιξαν πυρ εναντίον κυβερνητικών δυνάμεων κοντά στη Ντέιρ αλ Ζορ και προειδοποίησε τους Αμερικανούς στρατιωτικούς ότι θα απαντήσει σε περίπτωση που επαναληφθεί ένα ανάλογο περιστατικό.

«Τα συριακά στρατεύματα δέχθηκαν πυρά του πυροβολικού και όλμους από θέσεις στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, όπου βρίσκονται μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ», δήλωσε ο στρατηγός Igor Konachenkov του ρωσικού στρατού.

Σύμφωνα με τον Κοnachenkov, στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων της Ρωσίας βρίσκονται στο πλευρό των δυνάμεων του Σύρου προέδρου Bassar al Ashad στις περιοχές που ήταν στόχος της επίθεσης.

Η Μόσχα ενημέρωσε έναν υψηλόβαθμο εκπρόσωπο του αμερικανικού στρατού μέσω ενός διαύλου επικοινωνίας στο Κατάρ ότι πλέον «τα πυρά που προέρχονται από περιοχές όπου βρίσκονται μαχητές των SDF θα αναχαιτίζονται αμέσως». «Οι θέσεις από τις οποίες προέρχονται τα πυρά θα δέχονται αμέσως πλήγματα με κάθε διαθέσιμο στρατιωτικό μέσο», πρόσθεσε.

Η Ρωσία είχε κατηγορήσει και την Τρίτη τους Σύρους αντάρτες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ ότι βάλλουν εναντίον των δυνάμεων του Assad και ότι εμποδίζουν την προέλασή τους στον Ευφράτη από όπου προσπαθούν να εκδιώξουν το Ισλαμικό Κράτος.

Σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό, οι Σύροι αντάρτες δημιούργησαν φράγματα στο ρεύμα του Ευφράτη για να εμποδίσουν τα κυβερνητικά στρατεύματα να διασχίσουν τον ποταμό.

Περνώντας τον Ευφράτη ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας πλησίασε το σημείο όπου δρουν οι Σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Ουάσινγκτον. Το Σάββατο οι SFD κατηγόρησαν τη ρωσική Πολεμική Αεροπορία ότι τους βομβάρδισε βορειοανατολικά της Ντέιρ αλ Ζορ, κάτι που διέψευσε η Μόσχα.

Σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό, τα στρατεύματα του Assad συνεχίζουν την προέλασή τους στη Ντέιρ αλ Ζορ και στη διάρκεια της νύχτας της Τετάρτης προς Πέμπτη ανακατέλαβαν 16 τετραγωνικά χιλιόμετρα από το ΙΚ.

«Περισσότερο από το 85% του εδάφους της Ντέιρ αλ Ζορ βρίσκεται υπό τον έλεγχο των συριακών δυνάμεων. Η πόλη θα απελευθερωθεί εντελών την επόμενη εβδομάδα», τόνισε ο Κοnachenkov.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Σεπ 2017


Ο Τούρκος πρόεδροs Recep Tayyip Erdogan, κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να πραγματοποιήσουν από κοινού στρατιωτική επιχείρηση για την απελευθέρωση της Ράκα από το «Ισλαμικό Κράτος», προτρέποντας τις να συνεργασθούν για τον σκοπό αυτό με την χώρα του και όχι με τους Κούρδους αντάρτες.

Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε την έκκληση αυτή κατά την διάρκεια συνέντευξης του στο τηλεοπτικό δίκτυο RBS, το οποίο και επικαλείται το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο TASS.
«Γνωρίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναγνωρίσει το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, Το Κόμμα PYD και το YPG είναι παρακλάδια του PKK. Νομίζω ότι δεν είναι σωστό οι ΗΠΑ να πολεμούν το «Ισλαμικό Κράτος» μαζί με αυτές τις οργανώσεις. Αυτές τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορούμε να τις κάνουμε μαζί», 
δήλωσε ο Erdogan.

Στο ερώτημα του δημοσιογράφου, αν η Τουρκία έρχεται πιο κοντά στη Ρωσία και αν απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ, δεδομένης της αγοράς των συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας S-400, ο Erdogan, επέκρινε την απόφαση της Ουάσιγκτον να εξοπλίσει του Κούρδους της Συρίας για να πολεμήσουν τους τρομοκράτες.
«Η Τουρκία ως ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ δεν μπόρεσε να αγοράσει από τις ΗΠΑ κάποια οπλικά συστήματα. Αλλά στους τρομοκράτες έδωσαν τρεις χιλιάδες φορτηγά με όπλα εντελώς δωρεάν. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο, για αυτό κι εμείς φροντίζουμε μόνοι μας να διασφαλίσουμε την δική μας ασφάλεια», 
ήταν η απάντηση του Τούρκου προέδρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Σεπ 2017


Του Νίκου Μελέτη

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση στην Μέση Ανατολή καθώς απομένουν μόλις εννιά ημέρες για το δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν της 25ης Σεπτεμβρίου και το εάν θα ανοίξουν κανονικά οι κάλπες και κυρίως εάν ο κούρδος ηγέτης Μπαρζανί επιμείνει ή όχι στην κήρυξη της Ανεξαρτησίας, θα κρίνουν πολλά για το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, τις περιφερειακές ισορροπίες αλλά και την τύχη του αγώνα για το ξερίζωμα του ISIS στην Μέση Ανατολή.

Μέχρι και τώρα καταβάλλονται ύστατες προσπάθειες ώστε να πεισθεί ο κούρδος ηγέτης Μπαρζανί να αναβάλλει το δημοψήφισμα, και στο πλαίσιο αυτό αντιπροσωπεία από τα Ηνωμένα Έθνη τις ΗΠΑ και την Βρετανία έφθασε στο Duhok του ιρακινού Κουρδιστάν σε απόσταση μόλις 5 χλμ. από το μέτωπο εναντίον του ISIS για να κάνει μια τελική «προσφορά» στον Μπαρζανί.

Η προσφορά «εναλλακτικών» δεν έγινε αποδεκτή καθώς ο Μπαρζανι γνωστός για την επιδεξιότητα των ελιγμών και των παζαριών, δήλωσε ότι «δεν είναι αυτός που αποφασίζει για την αναβολή του δημοψηφίσματος αλλά όλη η κουρδική ηγεσία» και επέμεινε ότι οποιαδήποτε «εναλλακτική» θα πρέπει να προταθεί από τις ηγεσίες των Ηνωμένων Εθνών, των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και των άλλων διεθνών παραγόντων, οι οποίοι και θα δεσμευθούν και θα εγγυηθούν την εφαρμογή της.

Ο ίδιος ο Μπαρζανί πριν μερικές ημέρες είχε δηλώσει ότι αυτή η «εναλλακτική, θα πρέπει να είναι καλύτερη επιλογή για την επίτευξη του δικαιώματος των Κουρδών για αυτοδιάθεση από ότι το δημοψήφισμα.»

Το Ιράκ, η Τουρκία, το Ιράν, οι ΗΠΑ τάχθηκαν για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια εναντίον του δημοψηφίσματος. Το Κουρδικό Ζητημα, το ενιαίο μέτωπο εναντίον του ISIS, η σταθεροποίηση του Ιράκ, η ειρήνευση στην Συρία, ο κίνδυνος Βαλκανιοποίησης και άτακτης αλλαγής συνόρων σε όλη την Μέση Ανατολή, είναι θέματα που έχουν εμπλακεί σε ένα πραγματικό γεωπολιτικό κουβάρι, με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν

Η Ανεξαρτητοποίηση θα σημάνει το τέλος του Ιράκ ως ενιαίου κράτους, για την Τουρκία θα ξυπνήσει τον «κουρδικό εφιάλτη» που δεν περιορίζεται μόνο στο Ιράκ αλλά εκτείνεται και στην Συρία και στις νοτιοανατολικές επαρχίες της χώρας, για το Ιράν θα δημιουργήσει ένα ανάχωμα στην προσπάθεια του να συγκροτήσει σιϊτικό άξονα προς την Δαμασκό και την Βηρυτό, και για τις ΗΠΑ δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα καθώς πάγια θέση είναι η διατήρηση της ακεραιότητας του Ιράκ και η Ανεξαρτητοποίηση θα θέσει σε κίνδυνο το ενιαίο μέτωπο εναντίον του ISIS στην πιο κρίσιμη στιγμή. Αίσθηση προκάλεσε φυσικά η ανοικτή στήριξη που προσέφερε στο Ερπίλ αλλά και στην προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μ. Νετανιάχου. Για το Ισραήλ ένα Κουρδικό κράτος θα δημιουργούσε συνθήκες αποδυνάμωσης των άλλων παικτών της περιοχής (Τουρκία, Συρία, Ιράκ) και συγχρόνως θα αποτελούσε ισχυρό ανάχωμα στην προσπάθεια επέκτασης της ιρανικής επιρροής έως τα ανατολικά και βόρεια σύνορα του.

Το Κιρκούκ αποτελεί κομβικό σημείο, καθώς ο κυβερνήτης της πόλης και το περιφερειακό συμβούλιο αποφάσισαν την συμμέτοχή στο Δημοψήφισμα, ενώ τυπικά το Κιρκούκ που κατοικείται όχι μόνο από Κούρδους αλλά και από Τουρκμένους και Άραβες δεν ανήκει στην κουρδική περιοχή KRG. Οι Πεσμεργκά, οι ένοπλες δυνάμεις της KRG έχουν καταλάβει το Κιρκούκ από το 2014 όταν και απέκρουσαν το ISIS την ώρα που ο ιρακινός Στρατός είχε καταρρεύσει. Το Κιρκούκ με τα πλούσια κοιτάσματα σε υδρογονάνθρακες αποτελεί το μήλο της έριδος καθώς ούτε η Βαγδάτη θα το εγκαταλείψει αμαχητί, αλλά και παραδοσιακά διατηρεί βλέψεις για την συγκεκριμένη περιοχή η Άγκυρα.

Ο Μπαρζανί ο πιο σταθερός μέχρι σήμερα σύμμαχος και των ΗΠΑ αλλά και του Ερντογάν, καθώς αποτελούσε ανάχωμα στο ΡΚΚ και στο συριακό κουρδικό κόμμα PYD, αναδεικνύεται αυτή την στιγμή σε απρόβλεπτο παράγοντα, με όλους να θέλουν να πιστεύουν ότι στο τέλος θα βρει έναν τρόπο να αποφύγει την σύγκρουση αποσπώντας κάποια έστω και σημαντικά ανταλλάγματα. Είτε για να αναβάλλει το δημοψήφισμα είτε για να μην ενεργοποιήσει άμεσα την διαδικασία για την Ανεξαρτητοποίηση.

Τουρκία

Το Τουρκικό ΥΠΕΞ προειδοποίησε τους κούρδους του Ιράκ ότι «θα πληρώσουν το τίμημα» για την απόφαση τους να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα ενώ και ο ίδιος ο Ερντογάν εκτόξευσε συγκαλυμμένες προς το παρόν απειλές, λέγοντας ότι ο Μπαρζανί και η κυβέρνηση του Iraqi Kurdish Regional Government (IKRG) θα διαπιστώσουν μετά τις 22 Σεπτεμβρίου πόσο σημαντικό είναι για την Τουρκία το θεμα του Δημοψηφίσματος. Την ημέρα εκείνη έχει προγραμματισθεί η ειδική συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας με αποκλειστικό θέμα το Δημοψήφισμα. Αλλά και ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ έκανε λόγο για «τεράστιο λάθος», επαναλαμβάνοντας την «φιλική έκκληση» προς τον Μπαρζανί να «διορθώσει αυτό το λάθος όσο ακόμη υπάρχει καιρός.»

Ο κ. Γιλντιρίμ μάλιστα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο και επιβολής κυρώσεων εναντίον του Αρμπίλ, ένα θέμα που οι επιλογές της Τουρκίας είναι περιορισμένες και όχι χωρίς κόστος για την ίδια.

Η μεθοριακή διάβαση Habur στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ αποτελεί τον μοναδικό εμπορικό διάδρομο του ιρακινού Κουρδιστάν προς τον εξ κόσμο ενώ και ο πετρελαιαγωγοί προς το τουρκικό λιμάνι Σεϋχαν στην Μεσόγειο από το οποίο εξάγουν πετρέλαιο οι Κούρδοι αυτόνομα από την Βαγδάτη, προσφέρει τον πιο σημαντικό πόρο της αυτόνομης σήμερα περιοχής.

Όμως η διάβαση Habur αποτελεί σήμερα και την μοναδική διέξοδο και της ίδιας της Τουρκίας προς την Μέση Ανατολή, καθώς όλες οι μεθοριακές διαβάσεις προς την Συρία παραμένουν κλειστές, ενώ και ο αγωγός από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέσω του οποίου μεταφέρεται και το πετρέλαιο του Κιρκούκ προσφέρει οικονομικά και στρατηγικά οφέλη στην ίδια την Τουρκία. Οποιαδήποτε σκέψη για κυρώσεις που αφορούν είτε την μεθοριακή διάβαση είτε τον πετρελαιαγωγό είναι προφανες ότι θα πλήξουν και την Τουρκία.

Και φυσικά κάθε κίνηση εναντίον του Ιρακινού Κουρδιστάν θα στερήσει την Τουρκία από έναν παράξενο και ιδιόρρυθμο μεν, αλλά σημαντικό «σύμμαχο», τον Μπαρζανί, η σιωπηρή ανοχή του οποίου έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να εξαπολύει τα τελευταία χρόνια επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων του ΡΚΚ στο όρος Καντίλ στα τουρκοιρακινά σύνορα.

Επίσης για τον Ερντογάν μια ανοικτή σύγκρουση με τους Κούρδους του Ιράκ, που θεωρούνται μετριοπαθείς, θα έχει αντίθετα αποτελέσματα στους Κούρδους της Νοτιοανατολικής Τουρκίας και αυτό θα εχει και «εκλογικές» επιπτώσεις, καθώς ο Ερντογάν ενόψει των εκλογών του 2019 δεν θα ήθελε να έχει καμία απώλεια ειδικά όταν σχεδόν των 10% των ψήφων υπέρ του κόμματος του ΑΚΡ προέρχονται από τις κουρδικές περιοχές.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Σεπ 2017


Οι λόγοι που η Συρία τελειώνει για τη Δύση, οι ανακατατάξεις στην περιοχή και η δυναμική επάνοδος των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν

Έγινε κοινό μυστικό πλέον ότι οι δήθεν εξεγέρσεις κατά ηγετών αυταρχικών καθεστώτων είναι καθοδηγούμενες. Και είναι παντελώς παραπλανητική η εξήγηση, πως η Δύση επεμβαίνει προς υποβοήθηση της ανατροπής δικτατόρων και δημιουργία συνθηκών δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Μου είναι αδύνατο να κατανοήσω, πώς αυτό δεν έγινε αντιληπτό από την στιγμή της εκστρατείας κατά του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, έστω αμέσως μετά από αυτήν όταν απεκαλύφθησαν όλα τα προπαγανδιστικά ψεύδη, από τον κορμολάνο που δήθεν καλύφθηκε με πετρέλαιο, έως τα χημικά που θα εκτόξευσε ο Σαντάμ (και αγόραζαν αντιασφυξιογόνες μάσκες στην Ελβετία, επειδή υπήρχε η "ενημέρωση" ότι η εμβέλεια των ιρακινών πυραύλων ήταν 3.000 χιλιόμετρα).

Ιδιαιτέρως μου προξένησε εντύπωση, όταν καθ’ ην στιγμή έγραφα στη Voria.gr, ότι σκοπός του συστήματος είναι η αποδυνάμωση και διάλυση κρατών ώστε να καταστούν αδύναμα προτεκτοράτα (τόχω γράψει πολλές φορές και δικαιώνομαι σε κάθε επεισόδιο), με βόμβες στον Τρίτο κόσμο και με κατάρρευση των οικονομιών στη Δύση, υπήρξε βουλευτής που συνεπαρμένος από τις επαναστατικές ιδεοληψίες του, ζητούσε επισήμως να εγκριθεί ψήφισμα υπέρ των Αδελφών Μουσουλμάνων, που ανέτρεψαν τον Μπουμάρακ στην Αίγυπτο.

Και δεν ήταν μόνον αυτός. "Επώνυμοι" δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές υμνούσαν την "Αραβική Άνοιξη", όπως έπρατταν και με τις "πορτοκαλί επαναστάσεις" του Σόρος στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Το ερώτημα είναι, και πρέπει να το πούμε καθαρά για να αρχίσουν επί τέλους οι Έλληνες να υποψιάζονται, πόσοι από αυτούς είχαν αδυναμία αντιλήψεως και πόσοι ενεργούσαν καθ’ υπόδειξη; Χωρίς να αναιρείται η σοβαρότητα της παραπλάνησης, όποιο κι αν από τα δύο συμβαίνει.

Εδώ και καιρό υποστηρίζω σ’ αυτήν την στήλη ότι η Συρία τελειώνει για την Δύση, αυτό που ήθελε το πέτυχε, μια ισχυρή χώρα τριχοτομείται, όπως και η Λιβύη, ένα καινούργιο κράτος -το Κουρδιστάν- αναφύεται και οσονούπω θα υπάρξει κάπου εκεί, στα συροϊρακινά σύνορα και κάποια αυτόνομη περιοχή από τους εναπομείναντες σουνίτες, ως εμπόδιο, μαζί με τους Κούρδους, στις βλέψεις του σιιτικού Ιράκ να φτάσει στην Μεσόγειο.

Εκείνο, που φυσικά δεν μπορώ να γνωρίζω είναι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα. Δεν λαμβάνω υπόψη τις διαλυτικές τάσεις στα Εμιράτα και την Σαουδική Αραβία, όπως και στην Υεμένη, επειδή αυτά έχουν ήδη δρομολογηθεί. Ο κύριος στόχος είναι το Ιράν, αλλά θα είναι άμεση η εκστρατεία "εκδημοκρατισμού" του ή θα προηγηθεί το Πακιστάν, ώστε να περικυκλωθεί, με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ επανέρχονται δυναμικά στο Αφγανιστάν;

Εξετίμησα και εξακολουθώ να το υποστηρίζω, ότι η Δύση ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο από αυτόν του "μεταξιού" που ακολουθεί η Κίνα, η οποία θέλει να έρθει στην Ευρώπη, ενώ η Δύση θέλει φτάσει στο Θιβέτ. Έχω γράψει πολλές φορές για τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το Θιβέτ, στο κέντρο της Ασίας, ώστε θα κουράσω αν επανέλθω.

Η δυσκολία φυσικά του εγχειρήματος κατά του Ιράν είναι γνωστή. Έχει πολλαπλάσιες εξοπλιστικές δυνατότητες από την Συρία. Και μπορεί με αιφνιδιαστική επίθεση, όπως υποστηρίζει ο Νετανιάχου, να υποστεί μεγάλη καταστροφή, όμως εξίσου σημαντικά θα είναι και τα αποτρεπτικά πλήγματά του κατά δυτικών στόχων.

Αν επιλεγεί η εκ των έσω κατάρρευση, με τους Κούρδους, θα απαιτηθεί πολύς χρόνος. Το ΡΚΚ στην Τουρκία αγωνίζεται πάνω από 40 χρόνια χωρίς να φέρει ποθητά αποτελέσματα. Υπάρχει όμως στο Ιράν μια πολύ ισχυρή ομάδα, η οποία πραγματοποίησε μια εμφάνιση σαν πρόβα, προ ετών, επί πρωθυπουργίας Αχματινεζάντ, αρκετά δυναμική. Πρόκειται για τους οπαδούς της Δυναστείας Παχλεβί. Πάνω από 200.000 διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους, κι εκείνο που πρόσεξα ιδιαιτέρως είναι ότι έφεραν σημαίες του Σάχη, ολοκαίνουργιες. Δεν φαίνονταν βγαλμένες από σεντούκια.

Κοντά σ’ αυτά, έρχεται και το Russia Today με άρθρο του και τίτλο "Οι ΗΠΑ μεταφέρουν τζιχαντιστές σε άλλα μέρη", υποστηρίζοντας πως «Οι αναφορές ότι οι αμερικανικές δυνάμεις κάνουν αερομεταφορές ανταρτών εκτός των πεδίων των συγκρούσεων στη Συρία, υποδηλώνει πως η Ουάσιγκτον διασώζει τα "τρομοκρατικά" της στοιχεία, για να πολεμήσουν, ίσως, μια άλλη μέρα, σε κάποια άλλη δύστυχη χώρα, που θα έχει μπει στο στόχαστρο για την αλλαγή καθεστώτος.
"Ο εξαετής πόλεμος στη Συρία δεν αφορούσε, στην ουσία, μόνον την ίδια. Ήταν μόνον ένα από τα πεδία των μαχών σ’ έναν παγκόσμιο πόλεμο για την κυριαρχία των ΗΠΑ και των συμμάχων της".
Πόση αλήθεια εμπεριέχει η πληροφορία, είναι άγνωστο. Σημειώνω όμως ότι οι UCK επαγγελματίες εκτελεστές, που βρίσκονται σήμερα στην προεδρία και την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου, αλλού ήσαν πριν εμφανιστούν στην περιοχή τους, εμπειροπόλεμοι και εξοπλισμένοι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τι θα κάνει ο Άσαντ με Τούρκους και Κούρδους όταν περάσει τον Ευφράτη;

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ ετοιμάζεται να ανακηρύξει με δημοψήφισμα την ανεξαρτησία του, καθιστώντας de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto. Στη δε Συρία, οι υπό αμερικανική καθοδήγηση Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας (συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό του Κούρδους) ελέγχουν περίπου το 25% της συριακής επικράτειας.

Είναι ζήτημα χρόνου αυτός ο συνασπισμός να ολοκληρώσει την κατάληψη της Ράκα και την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την άτυπη πρωτεύουσά του. Μόλις πριν τέσσερα χρόνια πριν, ήταν οι τζιχαντιστές που πολιορκούσαν την παραμεθόριο κουρδική πόλη Κομπάνι, απειλώντας με στρατιωτική και πολιτική εξάλειψη τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία.

Η προς το παρόν τουρκική στρατιωτική παρουσία στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων περιπλέκει και καθιστά ακόμα πιο ασταθείς τις ισορροπίες στην περιοχή. Οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν από την επιχείρηση κατάληψης της Ράκα, όπως και από την επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης στο Ιράκ. Για να εδραιώσει την παρουσία της και να αποκτήσει ρόλο, η Άγκυρα συμπλέει με τη Μόσχα και κατ’ επέκτασιν με το καθεστώς Άσαντ! Υπενθυμίζουμε πως ήταν ο Ερντογάν που πριν λίγα χρόνια είχε αναλάβει για λογαριασμό της Δύσης την εργολαβία να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ και στη θέση του να τοποθετήσει ένα σουνιτικό καθεστώς.

Στα μέτωπα της βόρειας Συρίας

Στον Βορρά κυριαρχεί ο υπό την αμερικανική καθοδήγηση συνασπισμός με κορμό τους Κούρδους. Σ’ αυτόν συμμετέχουν κάποιες αραβικές φυλές, Ασσύριοι, Γεζίντι Αρμένιοι και κάποιοι Τουρκομάνοι. Οι Κούρδοι ελέγχονται πολιτικά από το κόμμα PYD, το οποίο είναι το παρακλάδι του ΡΚΚ στη Συρία. Στρατιωτικός στόχος της συμμαχίας είναι η συντριβή των τζιχαντιστών και πολιτικός στόχος η ίδρυση του κράτους της Ροζάβα.

Στη βόρεια Συρία μία περιοχή (ξεκινάει από τα τουρκοσυριακά σύνορα και απλώνεται προς Νότο μέχρι την κωμόπολη Αλ Μπαμπ) ελέγχεται από τουρκικές δυνάμεις. Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα εμποδίζει την εδαφική ένωση του δυτικού κουρδικού καντονιού Αφρίν με τα δύο άλλα κουρδικά καντόνια που βρίσκονται ανατολικά της πόλης Μανμπίτζ. Στρατηγικός στόχος των Κούρδων ήταν και παραμένει η εδαφική αυτή ένωση, η οποία θα εγγράψει και υποθήκη για ενδεχόμενη μελλοντική έξοδό τους στη Μεσόγειο.

Οι Τούρκοι, που έχουν συμμαχήσει με τη Μόσχα, προσδοκούσαν να τους ανάψει το πράσινο φως για να εισβάλουν στο κουρδικό καντόνι του Αφρίν. Η Μόσχα, όμως, δεν τους το άναψε. Η Ουάσιγκτον, άλλωστε, δεν θα ήθελε να ανοίξει αυτό το μέτωπο, επειδή θα οδηγούσε σε μετωπική σύγκρουση Τούρκων-Κούρδων και θα αποδιοργάνωνε όλη τη στρατιωτική στρατηγική της στη Συρία.

Στα βορειοδυτικά η περιοχή γύρω από το Ιντλίμπ ελέγχεται από τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα (τοπικό παρακλάδι της Αλ Κάιντα). Η περιοχή αυτή προσεχώς θα εκκαθαριστεί. Το ποιος θα την εκκαθαρίσει έχει κρίσιμη σημασία και θα μπορούσε να προκαλέσει συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του Άσαντ και στο συνασπισμό με κορμό τους Κούρδους, δηλαδή να φέρει αντιμέτωπες τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Οι δύο μεγάλες δυνάμεις, ωστόσο, φροντίζουν να μην περιέλθουν σε τέτοια θέση, παρά τον δεδομένο γεωπολιτικό ανταγωνισμό τους. Γι’ αυτό και για την εκκαθάριση της περιοχής του Ιντλίμπ συμφώνησαν από κοινού βομβαρδισμούς και στη συνέχεια επιχειρήσεις στο έδαφος από τις κουρδικές δυνάμεις που βρίσκονται στο Αφρίν (βορειότερα του Ιντλίμπ) και από ρωσική δύναμη που θα επικουρείται από τις δυνάμεις του Άσαντ. Γι’ αυτό και οι Ρώσοι αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε τουρκική εισβολή στο Αφρίν. Προφανώς η περιοχή του Ιντλίμπ θα μοιρασθεί όσον αφορά τον έλεγχο.

Τα μέτωπα στο Νότο και στην Ανατολή

Στα νοτιοδυτικά της χώρας υπάρχουν περιοχές που ελέγχονται από δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης. Η ευρύτερη αυτή περιοχή ενδιαφέρει ιδιαιτέρως το Ισραήλ, το οποίο εποφθαλμιά τα υψίπεδα του Γκολάν. Σε κάθε περίπτωση δεν θέλει να δει κοντά στα σύνορά του τη Χεζμπολά και του Ιρανούς πολιτοφύλακες που πολεμούν στο πλευρά του συριακού στρατού. Στην πρόσφατη συνάντηση Πούτιν-Νετανιάχου η ισραηλινή πλευρά ζήτησε τη ρωσική συναίνεση και ενδεχομένως να έχει πάρει κάποια υπόσχεση, προσφέροντας κάποιου είδους αντάλλαγμα.

Το Ισλαμικό Κράτος έχει περιορισθεί στα ανατολικά της Συρίας. Η διάσπαση από τις δυνάμεις του Άσαντ της πολιορκίας της πόλης Ντέιρ Ελ Ζορ (νοτιοδυτικά της Ράκα) από τους τζιχαντιστές και η προέλαση αυτών των δυνάμεων, σε συνδυασμό με την επικείμενη απώλεια της Ράκα, ουσιαστικά σηματοδοτούν την αρχή του τέλους της άλλοτε κραταιάς στρατιωτικής παρουσίας του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Σ’ αυτή την περιοχή το κρίσιμο είναι εάν ο συριακός στρατός θα γεφυρώσει τον Ευφράτη για να περάσει προς την Ανατολή και τον Βορρά ή θα αποδεχθεί ως άτυπο σύνορο τον ποταμό; Προς το παρόν ο συνασπισμός με κορμό τους Κούρδους δεν έχει φέρει εμπόδια στις δυνάμεις του Άσαντ κι αυτό φαίνεται να αντανακλά κάποιου είδους συνεννόηση. Ακόμα κι αν είναι έτσι, όμως, η συνεννόηση δεν φαίνεται να είναι τουλάχιστον προς το παρόν ευσταθής.

Στην άλλη πλευρά του Ευφράτη υπάρχουν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου της Συρίας. Αυτά θα βρεθούν υπό τον έλεγχο του καθεστώτος Άσαντ ή υπό τον έλεγχο του συνασπισμού με κορμό τους Κούρδους και των Αμερικανών, ώστε να στηρίξουν οικονομικά το κυοφορούμενο κράτος της Ροζάβα; Με εξαιρέσεις, οι Κούρδοι και το καθεστώς Άσαντ έχουν αποφύγει μέχρι τώρα να συγκρουσθούν μεταξύ τους. Θα ήταν, άλλωστε, απαγορευτική πολυτέλεια, δεδομένου ότι είχαν κοινό εχθρό το Ισλαμικό Κράτος, τις άλλες τζιχαντιστικές οργανώσεις και την Τουρκία που βοηθούσε πολλαπλώς τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Στα κρύα του λουτρού οι Τούρκοι στη Συρία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




H CIA, διέταξε τις τρομοκρατικές οργανώσεις Δυνάμεις του Ahmed al-Abdo και Jaish Usud al-Sharqiya, που σχετίζονται με τον (ASL) ν΄αποσυρθούν από τη ΝΑ Συρία προς την Ιορδανία. Αυτές οι οργανώσεις που μάχονταν το συριακό στρατό και τοςυ συμμάχους του ανακοίνωσαν ότι αποσύρθηκαν από τη ζώνη προς την Ιορδανία ύστερα από αίτημα των αμερικανών και αράβων πατρόνων τους. Οι οργανώσεις δήλωσαν ότι η CIA και αραβικές χώρες εκ των οποίων η Σαουδική Αραβία και η Ιορδανία, τις διέταξαν να θέσουν τέλος στον πόλεμο σε αυτήν την περιοχή.

«Μας ζήτησαν επίσημα να εγκαταλείψουμε την περιοχή», είπε ο Badreddin al-Salman, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Jaish Usud al-Sharqiya.

Πριν κάποιες ημέρες η ιορδανική εφημερίδα Al-Ghad ανακοίνωσε ότι ο πυρήνας της επιχείρησης του al-Mouk επέτρεψε στα στοιχεία του ASL να επιλέξουν μεταξύ των δύο: να αποτραβηχτούν από τις θέσεις τους στη συριακή έρημο ή να μπουν στον πόλεμο κατά του συριακού στρατού που είναι όμως ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο πιο ισχυρός από αυτούς.

Ο πυρήνας της επιχείρησης του al-Mouk είναι μια έδρα διοίκησης που δημιουργήθηκε το 2013 και βρίσκεται στο βορρά της Ιορδανίας κοντά στα συριακά σύνορα. Διευθύνεται από αμερικανούς, βρετανούς, γάλλους, ιορδανούς διοικητές. Υποστηρίζει αυτός ο θάλαμος επιχειρήσεων όλες τις ένοπλες οργανώσεις που σχετίζονται με το ASL (FSA) την ένοπλη πτέρυγα της αυτοαποκαλούμενης "αντιπολίτευσης" σε Deraa, Quneitra στα προάστια Δαμασκού και Χαλεπίου υπό την προυπόθεση ότι δεν παραβιάζουν τα σύνορα της κατεχόμενης Παλαιστίνης.Presstv 11.9.17

Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Σεπ 2017


Το χαλιφάτο του ISIS σίγουρα θα αφανιστεί, αλλά ο τζιχαντισμός έχει ένα εκρηκτικό μέλλον. Όσο οι «μεγάλοι» θα κοιτάνε τα δικά τους συμφέροντα και το Ιράκ και η Συρία θα παραμένουν ερείπια, οι ευκαιρίες θα αυξάνονται για τους τζιχαντιστές

Του David Gardner
Financial Times


Δεν είναι καν είδηση για τον κόσμο στη Βαρκελώνη και στο Λονδίνο, και πριν από αυτούς για τους πολίτες σε Παρίσι και Βρυξέλλες, στην Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα, την Αγία Πετρούπολη και τη Στοκχόλμη ή την Νίκαια και το Βερολίνο, ότι οι τζιχαντιστές που έχουν εμπνευστεί και ξεσηκωθεί από το Ισλαμικό Κράτος μπορούν να τρομοκρατούν τις πόλεις τους, ακόμη και αν δυνάμεις ανακαταλάβουν τα προπύργια του ISIS στη Μοσούλη, στη Ράκα και, πλέον, στην Ντέιρ αλ Ζορ.

Το χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους, με όλη του την τερατώδη κενοδοξία, θα αφανιστεί. Αλλά ο τζιχαντισμός, με όλη του την αιματοβαμμένη και δογματική απλότητα, φαίνεται ότι έχει ένα εκρηκτικό μέλλον.

Επιθέσεις όπως εκείνη του περασμένου μήνα στη Λα Ράμπλας της Βαρκελώνης ή στο Ουεστμίνστερ και στη Γέφυρα του Λονδίνου, δεν είναι φυσικά κάτι νέο -ούτε απλά μια στρατηγική απάντηση στις εδαφικές ήττες στη Συρία, στο Ιράκ και αλλού. Το Ισλαμικό Κράτος ίσως είναι το πρώτο σύγχρονο, σουνιτικό τζιχαντιστικό κίνημα που έχει ιδρύσει δικό του κράτος. Αλλά πάντα ενθαρρύνει τους οπαδούς του να κάνουν χρήση της πλήρους γκάμας παράτυπων πολεμικών επιχειρήσεων, από κλασική τρομοκρατία μέχρι επιθέσεις με τη χρήση αυτοκινήτων, φορτηγών και μαχαιριών. Ο κόσμος θα δει πλέον κι άλλα τέτοια, καθώς οι τζιχαντιστές υποχωρούν στις περιφερειακές σουνιτικές αραβικές πόλεις και φυλές, και θα χτίζουν τα παγκόσμια δίκτυά τους και τα τοπικά παρακλάδια.

Να διαπιστώσουμε αξιόπιστα το πόσοι είναι, είναι δύσκολο. Αλλά έχει αξία να θυμόμαστε πως ο προκάτοχος του ISIS, το ιρακινό κεφάλαιο της Αλ Κάιντα που δημιουργήθηκε από τον αιματηρό Αμπού Μουσάμπ Αλ Ζαρκάουι, σχεδόν καταστράφηκε το 2007-2009 από την επίθεση του αμερικανικού στρατού και την εξέγερση των σουνιτικών φυλών του κεντρικού και του δυτικού Ιράκ.

Αφότου αναστήθηκε ενόσω η Συρία βυθιζόταν στην αιματηρή σφαγή και εξασφάλισε νέα ραχοκοκαλιά συμμαχώντας με τα σουνιτικά, εθνοφυλετικά απομεινάρια του κόμματος Μπάαθ και του στρατού του Σαντάμ Χουσεΐν, το Ισλαμικό Κράτος επέστρεψε δριμύτερο στο Ιράκ και θέσπισε το χαλιφάτο του, πέντε χρόνια αργότερα. Μπορεί να αναστηθεί ξανά σα φοίνικας;

Ο πόλεμος στη Συρία, πλέον στην έβδομη χρονιά του, έχει καταστήσει το Ισλαμικό Κράτος -στην ουσία του Ιρακινό- πολύ μεγαλύτερο φαινόμενο σε σχέση με τον προκάτοχό του. Ωστόσο το ερώτημα εκτείνεται πέραν του Ισλαμικού Κράτους. Η Χαγιάτ Ταρίρ ας Σαμ, η τελευταία οργάνωση του κινήματος Τζαμπάτ αλ Νούσρα που γεννήθηκε από την Αλ Κάιντα, πλέον αναπτύσσει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στη Συρία.

Αν και μεγάλο κομμάτι των ισχυρών δυνάμεων -εκτιμώνται στις 30.000- της Ταρίρ ας Σαμ, είναι εγκλωβισμένο στην επαρχία Ιντλίμπ στο Βορρά, έχουν προσαρτήσει με επιτυχία τις περισσότερες ομάδες σαλαφιστών μαχητών, έχουν υπό τον έλεγχό τους μια μακρά λωρίδα στα βορειοδυτικά σύνορα με την Τουρκία, έχουν άφθονη προσφορά σε βομβιστές αυτοκτονίας και επιδεικνύουν ικανότητες για επιθέσεις. Αντίθετα με τον ISIS, όπως σημειώνει ο Γαλλοσύρος ακαδημαϊκός Φαμπρίς Μπαλάνς, αυτή η ομάδα «κινείται με διακριτικότητα προκειμένου να αποφύγει τοπικούς αντιπάλους» και, πράγμα κρίσιμο, «βασίζεται περισσότερο στις ικανότητες του δικτύου της, αντί της συσσώρευσης εδαφών».

Οι διεθνείς φιλοδοξίες της Ταρίρ ας Σαμ, η οποία σημάδεψε την επιστροφή της σπάζοντας τους δεσμούς με την Αλ Κάιντα, τουλάχιστον επίσημα, δεν είναι σαφείς. Αλλά η δυνατότητά της να αντικαταστήσει το Ισλαμικό Κράτος στις καρδιές εν δυνάμει τζιχαντιστών στο εξωτερικό, είναι εμφανής. Αυτοί οι λεγόμενοι «ντόπιοι» εξτρεμιστές πιθανότατα συνιστούν μεγαλύτερη απειλή σε σύγκριση με τους εθελοντές που επιστρέφουν στην πατρίδα τους, δεδομένου του πόσοι πολλοί από τους τελευταίους έχουν εξαλειφθεί ως αναλώσιμοι στη φαρέτρα των τζιχαντιστών.

Η προοπτική είναι ακόμη πιο σκοτεινή, εφόσον το γεωπολιτικό πλαίσιο έχει σχεδόν σχεδιαστεί για να πυροδοτήσει τη δυσαρέσκεια των σουνιτών που οι τζιχαντιστές μεταλλάσσουν επιδέξια σε απόγνωση.

Η σουνιτική πλειονότητα στη Συρία αισθάνεται προδομένη και η σουνιτική μειονότητα στο Ιράκ, ιστορικά ο ακρογωνιαίος λίθος για την εξουσία, νιώθει εκτοπισμένη. Οι δύο χώρες είναι κατακερματισμένες, πρώτα από την εισβολή στο Ιράκ το 2003 με επικεφαλής τις ΗΠΑ και μετά με τις αναταράξεις από τον ξεσηκωμό των Αράβων μετά το 2011.

Υπάρχει μια διαφωνία στο αν η Συρία και το Ιράκ έχουν φτάσει σε σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτό είναι απλά θεωρητικό, εφόσον δεν υπάρχει ένδειξη για οποιαδήποτε διεθνή ή τοπική, ακόμα λιγότερο εσωτερική, συναίνεση στο πώς θα μπορούσαν να «ξανασυναρμολογηθούν». Οι κύριοι εξωτερικοί παίκτες -οι ΗΠΑ και η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία- κυνηγούν τα δικά τους συμφέροντα, χωρίς να ξέρουν πώς να εμποδίζουν αυτό το καζάνι που βράζει από τη τζιχαντιστική υποκουλτούρα, να αναποδογυριστεί.

Όλοι θέλουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, να ηττηθεί το Ισλαμικό Κράτος. Ωστόσο η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ φαίνεται πως θέλει, η Σαουδική Αραβία, με την εξτρεμιστική ουαχαμπίτικη ιδεολογία της, να εξαπολύσει ένα σουνιτικό τζιχάντ ενάντια στο σιιτικό Ιράν. Για τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, η Συρία είναι η σκηνή στην οποία θα επιστρέψει ως παγκόσμια δύναμη. Το Ιράν και οι σύμμαχοί του στις σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου, σφυρηλατούν ανελέητα έναν άξονα από τα σύνορά του στη Μεσόγειο. Η Τουρκία, ένας αμφιταλαντευόμενος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και σχεδόν αχρηστευμένος υποψήφιος για την ΕΕ, έχει πάθει εμμονή με το να σταματήσει τις κουρδικές, αυτοκυβερνώμενες δυνάμεις που έχουν συμμαχήσει με τις ΗΠΑ, από το να εξαπλωθούν σε όλη τη βόρεια Συρία.

Είτε αυτές οι χώρες θα βρουν έναν κοινό παρονομαστή και σκοπό, είτε δεν θα υπάρξει καμία αναβίωση του Ιράκ και της Συρίας, αλλά, αντ’ αυτού θα υπάρξει ένας πλούτος ευκαιριών για την ήδη μολυσματική μάστιγα του μετα-χαλιφάτου τζιχαντισμού.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



11 Σεπ 2017


Οι γερμανικές αρχές υπολογίζουν ότι η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) έχει στη διάθεσή της πάνω από 11.000 κενά συριακά διαβατήρια τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, αποκάλυψε χθες η εφημερίδα Bild am Sonntag.

Ερευνητές έχουν καταρτίσει έναν κατάλογο με τους σειριακούς αριθμούς αυτών των κενών διαβατηρίων και τις αρχές που τα εξέδωσαν, διευκρίνισε η κυριακάτικη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας, επικαλούμενη εμπιστευτικά έγγραφα της ομοσπονδιακής αστυνομίας και του υπουργείου Εσωτερικών.

Τα κλεμμένα διαβατήρια είναι αυθεντικά έγγραφα στα οποία όμως δεν έχουν ακόμη προστεθεί ονόματα κατόχων, κάτι που τα καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικά για τους παραχαράκτες.

Συνολικά, οι γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας υπολογίζουν ότι 18.002 κενά συριακά διαβατήρια έχουν κλαπεί από εγκαταστάσεις της συριακής κυβέρνησης, εκ των οποίων χιλιάδες έχουν περιέλθει στην κατοχή άλλων οργανώσεων, πέραν του ΙΚ.

«Οι εξελίξεις που συνδέονται με την κατάσταση των προσφύγων έχουν δείξει ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις ώστε να περνούν δυνητικοί δράστες επιθέσεων ή συμπαθούντες στην Ευρώπη και τη Γερμανία χωρίς να μπορούν να εντοπιστούν», δήλωσε μια εκπρόσωπος της ομοσπονδιακής υπηρεσίας εσωτερικής ασφαλείας (BKA) στην Μπιλτ αμ Ζόνταγκ.

Μέλη της ομάδας των τζιχαντιστών που διέπραξε τις επιθέσεις στο Παρίσι—130 νεκροί τον Νοέμβριο του 2015—αποδείχθηκε ότι ήταν κάτοχοι πλαστών συριακών διαβατηρίων.

Πάντως «τα πλαστά ή τροποποιημένα διαβατήρια χρησιμοποιούνται πιο συχνά για παράνομες εισόδους (μεταναστών στην Ευρώπη), χωρίς απώτερο κίνητρο να διαπραχθούν τρομοκρατικές ενέργειες», πρόσθεσε η εκπρόσωπος.

Σύμφωνα με έγγραφα που συμβουλεύθηκε η Bild, τα 8.625 από τα διαβατήρια που ελέγχθηκαν από τις γερμανικές υπηρεσίες μετανάστευσης το 2016 αποδείχθηκαν πλαστά.

Η Γερμανία υποδέχθηκε από το 2015 πάνω από ένα εκατομμύριο αιτούντες άσυλο, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων Σύρων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Σεπ 2017


Ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του έχουν φθάσει σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από έναν υπό κυβερνητικό έλεγχο θύλακο που πολιορκείται από το Ισλαμικό Κράτος στην πόλη Ντέιρ αλ-Ζορ, σύμφωνα με τη συριακή δημόσια τηλεόραση.

Με μια απρόσμενη κίνηση μέσα από τις γραμμές των τζιχαντιστών, ο στρατός και οι σύμμαχοί του έφθασαν κοντά στην πόλη αυτή στον Ευφράτη, όπου το Ισλαμικό Κράτος έχει περικυκλώσει μια φρουρά του στρατού και 93.000 αμάχους εδώ και περισσότερα από δύο χρόνια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Μάριου Ευρυβιάδη

Οι μεγάλοι κερδισμένοι του πολέμου στη Συρία είναι το καθεστώς Άσσαντ, η Ρωσία, το Ιράν και η Χεζπολλάχ του Λιβάνου. Οι μεγάλοι χαμένοι είναι η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σαουδική Αραβία (μαζί με το Κατάρ) …και το Ισραήλ.

Το Ισραήλ μαζί με την Τουρκία- οι δυο μεγαλύτεροι εχθροί της Συρίας- ίσως αποδειχτούν και οι μεγαλύτεροι χαμένοι.

Αν αναλογιστεί κανείς και συγκρίνει τα στρατηγικά δεδομένα της δεκαετίας του 1980-90 με τα σημερινά, θα διαπιστώσει την μεγαλύτερη στρατηγική ειρωνεία.

Τότε η Ουάσινγκτον υπήρξε αναντικατάστατη ως η χωρα «παραγωγής ειρήνης» στην περιοχή και η Μόσχα αμελητέος παράγοντας. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Χωρίς τη στρατηγική παρουσία της Μόσχας στην περιοχή δεν μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Σίγουρα ο Κίσσινγκερ, ο αρχιτέκτονας της αμερικανικής παρουσίας στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο του 1973, δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με την υφιστάμενη κατάσταση. Ούτε και το Ισραήλ.

Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Νετανιάχου στη Μόσχα, η προγραμματισθείσα συνάντηση του με τον Πούτιν επεκτάθηκε κατά δυο ώρες. Επίκεντρο της συνάντησης υπήρξε ο ρόλος του Ιράν στην περιοχή, με τον Νετανιάχου να απειλεί πως θα λειτουργήσει μονομερώς για να αποτρέψει τη στρατηγική παρουσία του Ιράν στην Συρία και, πιο συγκεκριμένα, στα Συριακά υψίπεδα του Γκολάν.

Μόνο μυστικό δεν είναι πως Ισραήλ και Σαουδική Αραβία υποστηρίζουν τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού κράτους διότι οι τελευταίοι πολεμούν τη Συρία και το Ιράν. Το πως το Ιράν θεωρείται απειλή για το Ισραήλ και μάλιστα «υπαρξιακή» αποτελεί πρωτοκλασάτη ισραηλινή προπαγάνδα. Κανείς Ισραηλινός στρατιωτικός δεν αποδέχεται αυτή τη θέση και πολλοί το έχουν δηλώσει και δημόσια.

Άλλη είναι η ανομολόγητη Ισραηλινή ατζέντα. Είναι τα υψίπεδα του Γκολάν. Οι Ισραηλινοί θέλουν να τα κατακρατήσουν όπως και στην περίπτωση με τη Δυτική Όχθη. Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσσαντ και ο κατακερματισμός της Συρίας τους προσέφερε τα υψίπεδα στο πιάτο.

Σήμερα κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Συριακές δυνάμεις, με τη βοήθεια της Ρωσίας και του Ιράν, βρίσκονται ήδη στα υψίπεδα του Γκολάν με το Ισραήλ να παρακολουθεί, αδυνατώντας να αλλάξει τα στρατηγικά δεδομένα.

Από τη άλλη, η Τουρκία του Ισλαμοφασίστα Ερντογάν χάνει πολύ περισσότερα από το Ισραήλ. Ο Άσσαντ παραμένει σε μια Συρία που εκ των πραγμάτων θα πρέπει να επιτρέψει την αυτονομία στους δικούς της Κούρδους, ένα γεγονός που σε βάθος χρόνου μπορεί να οδηγήσει σε ένα πρακτικά «ανεξάρτητο» κουρδικό κράτος με πρόσβαση στη Μεσόγειο. Μια τέτοια εξέλιξη συνιστά σενάριο πανικού για τη «μεγάλη» Τουρκία του Ταγίπ.

Ο Ταγίπ μπορεί, μεσοπρόθεσμα, να διαχειριστεί τα πάντα στην Τουρκία. Όχι όμως και το κουρδικό πρόβλημα σε βάθος χρόνου. Οι αριθμοί δεν το επιτρέπουν. Οι Κούρδοι σήμερα ίσως να αποτελούν μέχρι και το μισό πληθυσμό της Τουρκίας, ενώ από το 2020 θα κατάγονται στο στρατό περισσότεροι Κούρδοι παρά Τούρκοι!

Είναι θέμα χρόνου οι αριθμοί, που στις αρχές του 2000 έφεραν τους ισλαμιστές στη εξουσία, τώρα να οδηγήσουν στην ανατροπή τους. Και μαζί τους και στην ανατροπή του Ταγίπ, αν μέχρι τότε ο τούρκος ηγέτης δεν βρεί βίαιο θάνατο από χέρια δικών του τακφιριστών.

Υ.Γ. Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει στις γερμανοτουρκικές σχέσεις. Ένας εκ των πραγμάτων αποδεδειγμένος Ισλαμοφασίστας, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, κατηγορεί καθημερινά τους Γερμανούς ως «Ναζί» και αυτοί ουσιαστικά σιωπούν. Διερωτάται κανείς τι ακριβώς συμβαίνει και πως σκέφτονται οι Γερμανοί αξιωματούχοι. Προσβλέπουν μήπως στην «επόμενη» μέρα και πως οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τόσο σημαντικές και δεν πρέπει να ταυτίζονται με ένα ανερμάτιστο ηγέτη του οποίου οι μέρες είναι, κατά τους Γερμανούς, μετρημένες; Με βάση τη δυτική στρατηγική σκέψη, αυτή παραμένει η μόνη «λογική» εξήγηση.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όχι όμως αν οι Τούρκοι προχωρήσουν με την αγορά των S-400. Μια τέτοια εξέλιξη επηρεάζει τους ατλαντικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς του αμερικανικού Πενταγώνου. Λόγο θα έχει επίσης και το Κονγκρέσο που την περίοδο αυτή δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με την Τουρκία του Ερντογάν. Η δική μου εκτίμηση είναι πως οι Τούρκοι, αναλογιζόμενοι των συνεπειών, θα κάνουν πίσω.

Από πλευράς Κύπρου αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι πως η «επόμενη» μέρα δεν πρέπει να μας βρεί απροετοίμαστους. Πρέπει να ενισχύσουμε περαιτέρω τις θεσμικές, διμερείς και πολυμερείς μας σχέσεις ειδικά στο χώρο της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής (Αίγυπτος) και να εντάξουμε σε αυτές τη Συρία και τον Λίβανο. Κατανόηση με το Ισραήλ υφίσταται, ενώ υπάρχει πάντοτε και η δυναμική πλέον παρουσία της Μόσχας στη Μεσόγειο. Το στρατηγικό αυτό γεγονός εγγυάται πως δεν θα υλοποιηθούν νόθες στρατηγικά λύσεις σε προβλήματα όπως είναι το κυπριακό. Δεν θα είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Τσαϊλά

Η περιφέρεια της Μέσης Ανατολής, απειλείται από την αναταραχή της διάλυσης. Το δε σύστημα της Βεστφαλίας που έθεσε τη βάση της τάξης που προέκυψε στη Μέση Ανατολή, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται τώρα σε αμφισβήτηση και μάλιστα θα λέγαμε ότι έχει βρεθεί μέσα στο χάος.

Όλα ξεκίνησαν όταν σε μεγάλες περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, ο ιδεολογικός ριζοσπαστικός θρησκευτικός στρατός, ISIS, δήλωσε ότι είναι ένας αμείλικτος εχθρός του σύγχρονου πολιτισμού, επιδιώκοντας βίαια να αντικαταστήσει την πολλαπλότητα του διεθνούς συστήματος των κρατών με ένα μόνο ισλαμικό χαλιφάτο που θα διέπεται από το θρησκευτικό νόμο της Σαρία. Υπό αυτές τις συνθήκες, η παραδοσιακή αντίληψη όπου ο εχθρός του εχθρού μας μπορεί να θεωρηθεί  φίλος μας δεν ισχύει πλέον. Στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, ο εχθρός του εχθρού μας μπορεί επίσης να είναι εχθρός μας. Αυτό το αναφέρουμε καθώς η Μέση Ανατολή επηρεάζει τον κόσμο από τη μεταβλητότητα των ιδεολογιών της όσο και από συγκεκριμένες δράσεις της. Μέσα σε αυτή την αντάρα, η απειλή μας που είναι η Τουρκία επηρεάζεται πολύ περισσότερο απ’ όσο αναμέναμε λόγω κυρίως δικών της λαθών.

Οι τέσσερις Τουρκικοί βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά το Δυτικό κόσμο:
  1. Η αναδυόμενη μετατροπή της Τουρκίας, η οποία εθεωρείτο το κλειδί της επιρροής των υπολοίπων μουσουλμάνων, από ένα κοσμικό κράτος σε ιδεολογικά ισλαμική εκδοχή.
  2. Είτε αρέσει είτε όχι, άμεσα επηρεάζουν την Ευρώπη και κατά κύριο λόγο την Ελλάδα που είναι χώρα εισόδου, από τον έλεγχό της ροής των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή.
  3. Επίσης απογοητευτικά μηνύματα στέλνονται στην Ουάσιγκτον από τη μεταφορά πετρελαίου και άλλων εμπορευμάτων σε όλα τα νότια σύνορα της.
  4. Η υποστήριξη της Τουρκίας στους σουνίτες και οι προσπάθειές της να αποδυναμώσει την αυτονομία των Κούρδων.
Ας δούμε με σκεπτικισμό για μια στιγμή το χάρτη της περιοχής για να αντιληφθούμε πως διαμορφώνεται η κατάσταση από την πλευρά της Άγκυρας.

Προς τα νότια, το Ισλαμικό Κράτος (ISSIS) σιγά-σιγά συνθλίβεται. Στο Ιράκ, μόλις και μετά βίας διατηρεί η Τουρκία τα προγεφυρώματα στις θέσεις τους, στη Συρία αντιμετωπίζει την επίθεση των ΗΠΑ που υποστηρίζουν τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας αλλά και των Ρώσων που υποστηρίζουν το καθεστώς του Assad. Οι Κούρδοι της Συρίας, για την Τουρκία, θεωρούνται ως μια τρομοκρατική ομάδα όπως θεωρούν και το PKK. Σε αυτή τη γεωστρατηγική εξίσωση να θέσουμε και τη σταθερά, ότι η Τουρκία ήταν ορκισμένος εχθρός του καθεστώτος Assad πολύ πριν ξεσπάσει ο συριακός εμφύλιος πόλεμος. Στα νοτιοανατολικά, η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν, μια αυτόνομη κουρδική περιοχή στο βόρειο Ιράκ, εμφανίζεται αποφασισμένη να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της στις 25 Σεπτέμβρη, ενώ η Τουρκία έχει ζητήσει να ακυρώσουν το δημοψήφισμα, επειδή φοβάται ότι η ψηφοφορία για την ανεξαρτησία θα σημάνει την "εθνική έγερση" για τα εκατομμύρια των Κούρδων που ζουν στο εσωτερικό της ή κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.

Πιο νότια, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, παρουσιάζουν σχέσεις ρευστότητας και έλλειψης εμπιστοσύνης, αφού τη μια τα βρίσκουν και την επομένη διαφωνούν. Η Τουρκία έχει πάρει μέρος και σε αυτή τη σχέση με το άνοιγμα περιορισμένης συνεργασίας με το Ιράν σε ορισμένες περιοχές αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Εν τω μεταξύ, στα βόρεια, οι Τουρκικές σχέσεις με τη Ρωσία παραμένουν περίπλοκες και άρρηκτα συνδεδεμένες με τη σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ ενώ συνεργάζονται στη Συρία για την καταπολέμηση του ISIS, βρίσκονται  στα μαχαίρια για οποιοδήποτε άλλο θέμα. Σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα από την Τουρκία έως την Ουκρανία, οι ΗΠΑ φαίνεται να υποστηρίζουν τη Ρωσία, ενώ πολλοί αναλυτές περιμένουν τη Ρωσία να βάζει σύντομα, χέρι στα Βαλκάνια και τον Καύκασο. Η Τουρκία ελπίζει να επεκτείνει την επιρροή της στις περιοχές αυτές και είναι ήδη ένας σημαντικός παίκτης στον Καύκασο. Οπότε η Ρωσική δραστηριότητα σε οποιαδήποτε από αυτές τις περιοχές θα επηρεάσει την Τουρκία, και οι Τούρκοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι γι’ αυτό.

Συμπεράσματα

Η αντίδραση της Τουρκίας σε όλες αυτές τις προκλήσεις διέπεται από το χαρακτηριστικό γνώρισμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: Προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ όλων των μερών, χωρίς σταθερές δεσμεύσεις "επιτήδειος ουδέτερος". Έτσι εκτιμάται ότι η Τουρκία θα παραμείνει σε κατάσταση αναμονής όσο μπορεί απευθύνοντας απειλές μόνο προς τον Ελληνισμό (Ελλάδα-Κύπρο) που θεωρεί αδύναμο δρώντα, αλλά σε τελική ανάλυση, δεν μπορεί να ελέγξει όλα όσα συμβαίνουν γύρω της.

Το μόνο που μπορούνε να κάνουνε είναι προσπάθεια εσωτερικής πολιτικής ισχυροποίησης και να διαμορφώσουν περιφερειακό περιβάλλον ευνοϊκό που θα μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της.

Επειδή στη διαμόρφωση του περιφερειακού περιβάλλοντος ο Ελληνισμός έχει συμφέροντα ζωτικής σημασίας στη θαλάσσια περιοχή που καλύπτει όλη τη Δυτική (Αιγαίο) και Νότια (Μεσόγειος)  πλευρά της Τουρκίας, απαιτείται να συμμετάσχουμε σε μια μόνιμη επανεξέταση των στόχων και των δυνατοτήτων μας, αυξάνοντας την αποτρεπτική μας ισχύ, απαντώντας στα ερωτήματα: Τι αλλάζει, εκτός από τον έλεγχο της επικράτειας και των θαλασσών; τι θα επιδιώξουμε να αποτρέψουμε, και με ποια μέσα; Ποίοι είναι οι πολιτικοί στόχοι για τον Ελληνισμό;

Επίλογος

Επιτρέψτε μου λοιπόν να κλείσω επαναλαμβάνοντας αυτά που πολλάκις τον τελευταίο καιρό μέσα από τις αναλύσεις αναφέρω: Τι πρέπει να γίνει; Εκτιμάται, ότι αυτό που απαιτείται τώρα είναι μια νέα και ευφάνταστη πρωτοβουλία του Ελληνισμού. Σκοπός μας πρέπει να είναι ο επαναπροσδιορισμός του Ελληνισμού υπό το πρίσμα των προκλήσεων που αναφέρθηκαν. Υπάρχουν σπάνιες στιγμές που η ιστορία δίδει την ευκαιρία ώστε να επιτευχθεί αλλαγή πορείας. Πιστεύω ότι είναι ακριβώς η κατάλληλη στιγμή τώρα.

* O κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υπονάυαρχος ε.α. ΠΝ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Σεπ 2017


Η μεγαλομανία του Τούρκου Προέδρου είναι πιθανόν να τον οδηγήσει σε κάποια ριψοκίνδυνη ενέργεια, σε κάποιο από τα πολλά ανοιχτά του μέτωπα.

Είναι κανόνας, να αφήνεις στον αντίπαλο διέξοδο, αν δεν μπορείς να τον εξοντώσεις οριστικά, προκειμένου να φύγει, επειδή η έλλειψή της τον υποχρεώνει σε πολλαπλασιασμό των δυνάμεών του και διενέργεια απονενοημένων ενεργειών, με ενδεχόμενη ανατροπή της δυσμενούς κατάστασης στην οποία βρίσκεται.

Ο Ερντογάν βρίσκεται σε αδιέξοδο, και μόνο κάτι μικρές και επικοινωνιακές επιτυχίες μπορεί να επιδείξει. Λόγω μάλιστα της μεγαλομανίας του, η κατάσταση αυτή μπορεί να τον οδηγήσει σε ριψοκίνδυνες ενέργειες με απρόβλεπτες συνέπειες. Μπορεί να έχει υποχωρήσει πολλές φορές μέχρι σήμερα, και να ανέχθηκε ταπεινώσεις στη μεγαλοσύνη του, αλλά τώρα δεν έχει πολλά περιθώρια χρόνου. Σε ενάμιση χρόνο θα διεξαχθούν προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, και δεν είναι βεβαία η επανεκλογή του.

Ως εκ τούτου, επείγεται να ενεργήσει σε κάποιο από τα πολλά μέτωπα που έχει ανοίξει, έχοντας απέναντί του όλες τις ισχυρές δυνάμεις. Οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ επιδεινώνονται συνεχώς, χωρίς να επιτύχει το παραμικρό από όσα επιδίωκε. Η πρόσφατη μάλιστα προσαγωγή σε δίκη των "μπράβων" του στην αμερικανική δικαιοσύνη, και τα επικριτικά σχόλια του Αμερικανού ΥΠΕΞ για την απαράδεκτη συμπεριφορά τους κατά το ταξίδι του Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, του έδωσαν την ευκαιρία να προβεί πάλι σε βαρύγδουπες δηλώσεις-καταγγελίες εις βάρος των ΗΠΑ.

Ως και η Μέρκελ, η οποία εξυπηρετούσα τα συμφέροντα των Γερμανών βιομηχάνων, δίνει γη και ύδωρ στον Ερντογάν, καταπίνοντας τις προσβολές και κατά του προσώπου της, υποχρεώθηκε μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, να υποσχεθεί σκλήρυνση της γερμανικής στάσης έναντι της Τουρκίας. Αυτό σημαίνει, πως η τελωνειακή ένωση που αναμένει η Τουρκία με την Ε.Ε. αναβάλλεται για απροσδιόριστο χρόνο.

Το πολύ καυτό και άμεσο ζήτημα που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν, είναι το κουρδικό, σε όλες του τις μορφές. Κατ’ αρχάς, η αποδυνάμωση του τουρκικού στρατού αφενός, και η μετάθεση μονάδων στα τουρκοσυριακά σύνορα, επέτρεψαν στο ΡΚΚ να σημειώνει επιτυχίες στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Το δημοψήφισμα, όμως, για ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ, που τελικά θα πραγματοποιηθεί, αφού και οι ΗΠΑ υπανεχώρησαν και τώρα δήλωσαν πως δεν έχουν αντίρρηση για την διενέργειά του, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στην Τουρκία. Της συμπαρίστανται σ’ αυτό το Ιράν, που γνωρίζει ότι κι αυτό κάποια στιγμή θα αντιμετωπίσει κουρδικό πρόβλημα, και το Ιράκ που βλέπει ότι χάνεται οριστικά τμήμα της επικράτειάς του, από τα πιο πλούσια σε ενεργειακά αποθέματα.

Είναι ενδεικτικό της επιθυμίας των Κούρδων, στις τέσσερις χώρες που είναι διασκορπισμένοι, να επαναποκτήσουν την πατρίδα τους την οποία στερήθηκαν την εποχή της Συνθήκης Λωζάνης, ώστε και το Κιρκούτ, που δεν βρίσκεται στην κουρδική περιοχή, αποφάσισε να συμμετάσχει κι αυτό στο δημοψήφισμα.

Κάποια επιτυχία μπορεί να σημειώσει στην Ιντλίμπ της Συρίας, όπου θα συνεργαστεί με τη Ρωσία και το Ιράν, για τον έλεγχο της στρατηγικής αυτής περιοχής, κάθε χώρα για τους δικούς της λόγους. Την περιοχή αυτή, πολύ κοντά στις μεσογειακές ακτές, την χρειάζεται η Τουρκία για να αποκόψει την έξοδο των Κούρδων στη Μεσόγειο. Οι Σύροι -διά των Ρώσων, που ενδιαφέρονται για τα παράλια λόγω της ναυτικής βάσης-, για να μην προχωρήσει η ανεξαρτητοποίηση του βορείου τμήματος, και το Ιράν επειδή η δημιουργία και άλλου ισχυρού κουρδικού κράτους, μετά από αυτό του Ιράκ, ανοίγει την όρεξη και στους δικούς του Κούρδους.

Η επιδίωξη της Άγκυρας να ελέγξει τον κουρδικό θύλακα Αφρίν, δεν μπορεί να έχει ευνοϊκή κατάληξη, μετά την έντονη αντίδραση των ΗΠΑ αλλά και την αντιπαράθεση με την ίδια την Ρωσία, που όχι μόνον δεν απέσυρε από εκεί τις δυνάμεις της, όπως έγραψε ο τουρκικός Τύπος, αλλ’ απεναντίας έστειλε και άλλες να περιπολούν. Ουσιαστικώς, Αμερικανοί και Ρώσοι βοηθούν τους Κούρδους και στέκονται ανάμεσα σ’ αυτούς και τους Τούρκους.

Άσφαιρες ήταν και οι απειλές του Ερντογάν κατά της Κύπρου, με το Barbaros να αποχωρεί, αφού -όπως έγραψε ο τουρκοκυπριακός Τύπος- επιτέλεσε την αποστολή του (;) Η οποία, δεν ήταν άλλη από ενός μικρού βαθμού παρενόχληση των γεωτρήσεων στην Κύπρο.

Έτσι, μένει ανικανοποίητο το σύνδρομο της υπερκέρασης του θρύλου του Μουσταφά Κεμάλ, που φαίνεται ότι το φάντασμά του τον καταδιώκει. Στην αδυναμία του, επομένως, να επιτύχει κάτι το πολύ ουσιαστικό, που θα εξασφαλίσει τα νότια σύνορα της Τουρκίας, είναι άγνωστο το ιδιαίτερο μυαλό του Ερντογάν, πώς θα λειτουργήσει. Ο πανικός, στον οποίον βρίσκεται, είναι κακός σύμβουλος.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου