Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2017


Του Κώστα Ράπτη

Αν η πολιτική Obama σκόρπισε το χάος στη Μέση Ανατολή επιμένοντας στην επιδίωξη αντιφατικών στόχων (καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους αλλά και "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, με αξιοποίηση τζιχαντιστών ανταρτών, χωρίς άμεση αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή) η διαφαινόμενη πολιτική Trump φιλοδοξεί να την ξεπεράσει – στρώνοντας το έδαφος για την παράταση και διεύρυνση της αιματοχυσίας.

Για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η συντριβή του Ισλαμικού Κράτους υποτίθεται ότι αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα – και κύριο επιχείρημα υπέρ της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία. Όμως οι πολέμιοι μιας τέτοιας επαναπροσέγγισης φαίνεται ότι έχουν ήδη αποκτήσει το πάνω χέρι στη Ουάσιγκτον (όπως δείχνει και η αντικατάσταση του Michael Flynn από τον Η.R. MacMaster στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας), ενώ και στη μεσανατολική πολιτική δείχνουν να επικρατούν παραδοσιακές επιλογές.

Η εχθρότητα προς το Ιράν (τρόπον τινά ελάσσονα εταίρο στην διαμορφούμενη ευρασιατική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας) αποτελεί ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας Trump και η προσπάθεια συγκρότησης ενός σουνιτικού μετώπου με αντι-ιρανική αιχμή φαίνεται πως έχει ήδη δρομολογηθεί – έστω και αν συνεπάγεται την αξιοποίηση δυνάμεων που έχουν μέχρι πρόσφατα στηρίξει παντοιοτρόπως τον τζιχαντισμό.

Η Τουρκία σαν έτοιμη από καιρό δείχνει ήδη να προσαρμόζεται – αλλάζοντας για άλλη μία φορά τη μεσανατολική πολιτική της.

Άλλωστε, οι αλλεπάλληλες επαφές με Αμερικανούς ιθύνοντες το τελευταίου διάστημα φαίνεται πώς έχουν κατευνάσει τις ανησυχίες της ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης Trump. Όλα τα άλλα (η φιλολογία για στροφή της Τουρκίας στο Σύμφωνο της Σαγκάης, οι απειλές για εκδίωξη των αμερικανικών δυνάμεων από τη βάση του Ιντσιρλίκ, η απαίτηση έκδοσης του Fethullah Gulen) δεν ήταν παρά τρόποι να διεκδικηθεί η αμερικανική εύνοια – που επί Obama είχε διασαλευθεί.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του στις 7 Φεβρουαρίου, ο νέος διευθυντής της CIA Mike Pompeo πραγματοποίησε στην Άγκυρα το πρώτο του ταξίδι εκτός συνόρων, ενώ κατόπιν ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Fikri Işik είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον επικεφαλής του Πενταγώνου Jim Mattis στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ και την επομένη ο επικεφαλής του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Joe Dunford είχε συνεργασία με τον ομόλογό του Hulusi Akar στη βάση του Ιντσιρλίκ. Δύο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Binali Yıldırım αλλά και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan είχαν επαφές με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, με την ευκαιρία της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.

Όμως η πιο ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν και η πιο ασυνήθιστη: ο Ρεπουμπλικάνος επικεφαλής της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ και άλλοτε διεκδικητής της προεδρίας John McCain (κάθε άλλο παρά φίλος του Trump) επισκέφθηκε την Άγκυρα προερχόμενος από το Κομπάνι (την πόλη σύμβολο του αγώνα των Κούρδων της βόρειας Συρίας) και κατευθυνόμενος προς τη Σαουδική Αραβία.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η αμερικανική πλευρά μεσολαβεί για μία κατανομή ρόλων στο πλαίσιο της οποίας, χωρίς να εγκαταλειφθούν οι αξιόπιστοι Κούρδοι σύμμαχοι του PYD, θα κατευνασθούν οι ανησυχίες της Τουρκίας και θα αξιοποιηθεί ο τουρκικός στρατός στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκκα, οιονεί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται άλλωστε για μία συγκυρία κατά την οποία γίνεται λόγος για ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στις κουρδοκρατούμενες περιοχές τις βορειοανατολικής Συρίας και παράλληλα σφίγγει ο κλοιός γύρω από τους τζιχαντιστές: οι δυνάμεις του PYD προωθήθηκαν κόβοντας την επικοινωνία μεταξύ Ράκκα και Ντέιρ Εζζόρ, ο συριακός κυβερνητικός στρατός κινείται με ρωσική στήριξη προς ανατολάς και παράλληλα ετοιμάζεται να ανακαταλάβει την Παλμύρα, ενώ και στο Ιράκ οι κυβερνητικές δυνάμεις εντείνουν την πολιορκία της Μοσούλης, καταλαμβάνοντας το αεροδρόμιό της.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ελέγχει εντέλει την στρατηγικής σημασίας πόλη al-Bab που πολιορκούσε επί τετράμηνο στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη” στη συριακή επικράτεια. Κατά το πρακτορείο al-Masdar, η πόλη παραδόθηκε κατόπιν συμφωνίας που επέτρεψε στους 5.000 τζιχαντιστές υπερασπιστές της να αποχωρήσουν. Τερματίζεται έτσι η ταπεινωτική καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων στις πύλες της al-Bab και ανοίγει ο δρόμος για την αξιοποίησή τους στην πορεία προς τη Ράκκα. Άλλωστε στα τέλη του μηνός λήγει η προθεσμία του Trump προς τους Αμερικανούς επιτελείς για την εκπόνηση συνολικού σχεδίου για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Η σύμπραξη αμερικανικών, τουρκικών, αλλά και σαουδαραβικών δυνάμεων σε μία τέτοια επιχείρηση θα ήταν ένας τρόπος για να διατηρηθεί (όχι χάρη στους τζιχαντιστές αυτή τη φορά, αλλά εις βάρος τους) το "κεκτημένο” της διαίρεσης του συριακού εδάφους, η οποία διακόπτει την συνέχεια Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολάχ και απώτερα περιπλέκει τα κινεζικά σχέδια για τον νέο "δρόμο του μεταξιού”.

Για την Τουρκία, ειδικότερα, η επαρκής συμμετοχή αμερικανικών δυνάμεων θα αποτελούσε προφύλαξη απέναντι σε ενδεχόμενα ρωσικά πλήγματα προς υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της Δαμασκού και θα μετρίαζε τις κουρδικές φιλοδοξίες.

Ο ίδιος ο Erdogan πραγματοποίησε περιοδεία στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, στο πλαίσιο της οποίας υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία. Κυρίως, όμως, εγκαινίασε πόλεμο δηλώσεων με το Ιράν, κατηγορώντας τον "περσικό εθνικισμό” ότι επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι Τουρκία, Ρωσία και Ιράν εξακολουθούν να αποτελούν συναναδόχους της "διαδικασίας της Αστάνα” για το διάλογο συριακής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όμως το ρωσο-τουρκικό φλερτ που προέκυψε αιφνιδίως το περασμένο καλοκαίρι, μετά από έξι μήνες αβυσσαλέας ψυχρότητας λόγω της κατάρριψης του Suhoi-24 τον Νοέμβριο 2015, πιθανότατα δεν έχει μέλλον. Άλλωστε, το γεγονός ότι η Ρωσία ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις της με το PYD, καταγράφηκε αρμοδίως – πόσω μάλλον το "ατύχημα” της ρωσικής αεροπορικής επιδρομής από την οποία σκοτώθηκαν 3 Τούρκοι στρατιώτες στα περίχωρα της al-Bab.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του προωθούνται αιφνιδιαστικά κατά το τελευταίο 24ωρο, στις περιοχές που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος στα βορειοδυτικά της Συρίας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει την έδρα του στη Βρετανία.

Η προέλαση των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων γίνεται ανατολικά και νοτίως της αλ-Μπαμπ, επεκτείνοντας τον έλεγχο τους σε 14 χωριά, σε απόσταση 25 χλμ., από την Λίμνη Άσαντ, όπου συγκεντρώνονται τα νερά του Ευφράτη ποταμού, πάνω από το φράγμα Τάμπκα.

Οι περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, στα βορειοδυτικά της Συρίας, έχουν μειωθεί ουσιαστικά τους τελευταίους μήνες, μετά την επιτυχή προέλαση τριών στρατιωτικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται εναντίον τους. Τις ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, τους ένοπλους αντάρτες που δρουν με την υποστήριξη της Τουρκίας, αλλά και τον συριακό στρατό.

Με την κατάληψη περιοχών που είχε υπό τον έλεγχό του το Ισλαμικό Κράτος, νοτίως της αλ-Μπαμπ, ο στρατός της Συρίας αποτρέπει κάθε πιθανή κίνηση της Τουρκίας και των ένοπλων ομάδων που υποστηρίζει προς τις νότιες περιοχές της πόλης. Παράλληλα, με την ίδια αμυντική τακτική οι στρατιωτικές δυνάμεις της Συρίας, πλησιάζουν πιο κοντά στην ανακατάληψη και τον έλεγχο των υδατικών πόρων του Χαλεπίου.

Οι μάχες στις αναφερόμενες παραπάνω περιοχές συνεχίζονται, καθώς ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του, προελαύνουν σύμφωνα με το παρατηρητήριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γνωρίζοντας το σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στη Συρία, η Άγκυρα αναδιατάσσεται προσπαθώντας να διαφύγει από τα χειρότερα

Του Μ.Κ. Bhadrakumar
Asia Times


(H κατωτέρω πλουσιότατη σε πληροφορίες και οξυδερκέστατη ανάλυση ενός πολύπειρου βετεράνου Ινδού διπλωμάτη, συγκλίνει και αποκωδικοποιεί τις χθεσινές δηλώσεις συμβούλου του Ερντογάν στο Δίκτυο Russia Today και προαναγγέλλει μια πλήρη ανατροπή της εικόνας των στρατιωτικών εξελίξεων στη Συρία, με τη νέα διπλωματική μεταμόρφωση της Τουρκίας, από θέση πλέον προωθημένου εισβολέα στο Συριακό έδαφος. Η Τουρκία -κατά τον συνήθως αλάνθαστο Μπαντρακουμάρ- φαίνεται σίγουρη για την ικανοποίηση των όρων της επιστροφής της στον παραδοσιακό ρόλο συνοριοφύλακα των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, στην περιοχή του Καυκάσου, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου)

Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Στις διακρατικές σχέσεις είναι κάποτε απαραίτητο ν’ ανοίξεις ένα καυγά με μιαν άλλη χώρα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Μπορεί η Τουρκία να έκανε τώρα αυτό ακριβώς με το Ιράν. Η διαμάχη εκθέτει σαν φάρσα την «τριμερή συμμαχία», μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, που επρόβαλε η Ρωσία στις συνομιλίες της Αστάνα για την Συρία. Με ένα μάτι στη νέα αμερικανική κυβέρνηση, η Τουρκία επιστρέφει στις προηγούμενες πολιτικές επιδιώξεις της στη Συρία.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είχαν το περασμένο δεκαπενθήμερο μια σειρά συναντήσεων υψηλού επιπέδου, μετά το πρώτο τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν στις 7 Φεβρουαρίου. Στους Αμερικανούς επισκέπτες στην Άγκυρα περιλαμβάνονταν ο διευθυντής της CIA Μάϊκ Πομπέο, ο πρόεδρος του μικτού γενικού επιτελείου στρατηγός Τζόζεφ Στάνφορντ και ο γερουσιαστής Τζων Μακέϊν, επικεφαλής της επιτροπής ενόπλων δυνάμεων.

Η ξαφνική έκρηξη του Ερντογάν εναντίον του Ιράν, στις 14 Φεβρουαρίου, στον πρώτο σταθμό μιας περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου -το Μπαχρέϊν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ- είχε τα χαρακτηριστικά του προετοιμασμένου. Ο Ερντογάν είπε: «Ορισμένοι θέλουν τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία να είναι κράτη διαιρεμένα. Υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν σκληρά για να διαιρέσουν το Ιράκ. Υπάρχει εκεί σε δράση ένας περσικός εθνικισμός. Ο περσικός εθνικισμός προσπαθεί να διαιρέσει τη χώρα. Πρέπει να εμποδίσουμε αυτή τη προσπάθεια»

Η Τεχεράνη αντέδρασε άμεσα κατηγορώντας τη Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις «για να αποσταθεροποιήσει γειτονικές χώρες». Την περασμένο Σαββατοκύριακο, στη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Καβάσογλου έβγαλε τα γάντια εναντίον του Ιράν, κατηγορώντας το ότι «θέλει να κάνει τη Συρία και το Ιράκ κράτη του ισλαμικού δόγματος Σία». Δήλωση που βρήκε άμεση απάντηση από την Τεχεράνη, με κλήση του Τούρκου πρεσβευτή στο υπουργείο των Εξωτερικών και δήλωση ότι η υπομονή του Ιράν έχει όρια.

Κινδυνεύουν έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, τις οποίες επίπονα προώθησε η Ρωσία, για να μην αναφέρει κανείς τον τριμερή μηχανισμό που συστήθηκε στις συνομιλίες της Αστάνα για να επιτηρεί την εκεχειρία στη Συρία.

Η Τουρκία δεν θα νοιάζεται πλέον, εφ’ όσον αρχίζει να εναρμονίζει και πάλι τις θέσεις της για το Συριακό πρόβλημα με τις θέσεις της Σαουδικής Αραβίας, και του Κατάρ. (Κατά την περιοδεία του Ερντογάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν μιαν αμυντική συμφωνία.)

Η ρωσική μέχρι σήμερα στρατηγική παρέκαμψε επιδέξια την μεγάλη αντίφαση να διατηρεί ως εταίρους της στη Συρία τη Τουρκία μαζί με το Ιράν, ιστορικά τα δύο αρχέτυπα αντιπάλων στην περιοχή τη Μέσης Ανατολής,. Αλλά η Μόσχα αντιλαμβάνεται ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια νέα αυτοπεποίθηση, μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις του με την κυβέρνηση Τραμπ.

Πράγματι η Ουάσιγκτων και η ΄Αγκυρα τείνουν προς μια συνεννόηση σχετικά με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει εξόριστος στην Πενσυλβανία, θέμα που έθετε ο Ερντογάν ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να προχωρήσει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων του Γκιουλέν και ο Ερντογάν να μην επιμείνει για την άμεση έκδοσή του.

Παρά ταύτα διατηρεί και τη σύνδεση με τη Μόσχα, λόγω των αβεβαιοτήτων σχετικά με την αμερικανική στρατιωτική στήριξη στους Κούρδους της Συρίας. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν δέχεται να διαπραγματευτεί η Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζει την κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία «τρομοκρατική οργάνωση».

Φυσικά, ενώ η Μόσχα διατηρεί την αδιαταραξία της όσον αφορά τη συμμαχία της με τον Ερντογάν, παράλληλα αναθερμαίνει τους παλιούς δεσμούς της με τις κουρδικές οργανώσεις. Η Μόσχα φιλοξένησε στις 15 Φεβρουαρίου μια συνάντηση κουρδικών οργανώσεων της περιοχής.

Ακόμη σημαντικότερο, η Ρωσία πρέπει ήδη να αμφιβάλλει για την παλαιότερη υπόσχεση του Τραμπ να συνεργαστεί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Ακριβέστερα, η Μόσχα περιμένει ακόμα την έμπρακτη συνέχεια από την αμερικανική πλευρά, στο μεταξύ όμως παρατηρεί τις εντατικές διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, με αντικείμενο την αναβίωση του παλαιού άξονα στη Συρία. Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ρωσο-αμερικανική συνεργασία κατά την προεδρία Τραμπ.

Οι Αμερικανοί επισκέπτες στην περιοχή του Κόλπου το περασμένο δεκαπενθήμερο περιλάμβαναν τον Μάϊκ Πομπέο, τον Τζων Μακέϊν και τον υπουργό Αμύνης Τζέϊμς Μάτις. Ο Πομπέο συσκέφθηκε με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό Αμύνης Μωχαμέτ Μπιν Ναγιέφ Μπιν Αμπντουλασίζ, κάτοχο του παρασήμου Τζωρτζ Τένετ της CIA για την καταπολέμηση τη τρομοκρατίας.

Toύρκοι και Αμερικανοί συζητούν τώρα τον σχεδιασμό και τον εφοδιασμό της τουρκικής επιχείρησης για την απελευθέρω ση της Ράκα, «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού Κράτους των τζιχαντιστών. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλντί Γιλντιρίμ συζήτησε την επιχείρηση της Ράκα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάϊκ Πενς, το Σαββατοκύριακο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Θα είναι μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, με τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολικό. Η Τουρκία ζητάει την συμμετοχή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, η οποία επίσης θα αποτρέψει την επέμβαση των Ρώσων -εκτός της αποδυνάμωσης της προσπάθειας των Κούρδων να δημιουργήσουν δική τους οντότητα στη Βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της Ράκα θα είναι αναμφίβολα ένα γεγονός μεγάλης συμβολικής σημασίας για τον Τραμπ. Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μπορούν ν’ ανεχθούν τη μείωσή τους σε απλούς παρατηρητές και είναι βέβαιο ότι θα υπεισέλθουν σε κάποια φάση στην διαμορφούμενη κατάσταση πέριξ της Ράκα.

Ο τουρκικός στρατός έχει ήδη φθάσει στη πόλη αλ-Μπαμπ της Βόρειας Συρίας. ΄Ολοι οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι σε πολιτικο-στρατιωτικούς όρους η αλ-Μπαμπ είναι η πύλη που ανοίγει το δρόμο προς τη Ράκα και ότι η Ράκα είναι το κλειδί του τι θα επακολουθήσει στη Δαμασκό.

Σε άλλη διατύπωση, ο έλεγχος της Ράκα θα κρίνει πόση από τη Συρία θα μείνει υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος –δηλαδή απλούστερα ποιο θα είναι το μέλλον της Συρίας.

Σ’ αυτό το μοιραίο σενάριο, η αντοχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας θα τεθεί υπό σκληρή δοκιμασία κατά τις προσεχείς μέρες και εβδομάδες. Επίσης οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις πρόκειται να εισέλθουν σε μιαν τελείως απροσδόκητη αρχή της περιόδου Τραμπ, πλήρη κινδύνου ανταγωνισμών και διενέξεων για τη Συρία.

Αρκεί να λεχθεί ότι η κίνηση του Ερντογάν να προκαλέσει μια διαμάχη με το Ιράν και να διασπάσει το τριμερές σχήμα (με την Μόσχα και της Τεχεράνη) στο θέμα της Συρίας πηγάζει από μιαν ήρεμη αυτοπεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει πράγματι την Τουρκία ως ένα «στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» (όπως του δήλωσε ο Τραμπ).

Ο Ερντογάν αναμένει μια πρόσκληση στην Τουρκία να επανέλθει στον παραδοσιακό ρόλο της του περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στις νότιες σειρές του Καυκάσου, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Απομένει ακόμη μόνο μια εβδομάδα στο χρονικό όριο που έδωσε ο Τραμπ στο Πεντάγωνο να προετοιμάσει ένα διεξοδικό σχέδιο για να νικήσει το Ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αλλά η Τουρκία ενεργεί σαν να έχει ήδη καταστεί ενήμερη αυτού του σχεδίου.

*Ο Μ Κ Bhadrakumar υπηρέτησε επί 29 χρόνια στη διπλωματική υπηρεσία της Ινδίας, σε θέσεις πρεσβευτού , μεταξύ άλλων στο Ουζμπεκιστάν και στη Τουρκία. Οι αναλύσεις του δημοσιεύονται στους Τάϊμς της Ασίας από το 2001.

Ειδησεογραφική Προσθήκη: Άρθρο του Alexander Mercouris, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Τhe Duran,επικαλούμενο το πρακτορείο Al–Masdar, αναφέρει ότι ο έλεγχος της αλ-Μπαμπ περιήλθε στους Τούρκους κατόπιν συμφωνίας με τους 5.000 τζιχαντιστές μαχητές του Ι.Κ. να αποχωρήσουν ασφαλείς με τον οπλισμό τους. Το άρθρο δεν συνδυάζει αυτή την κατάληξη της δεινοπαθήσασας τουρκικής επιχείρησης με τις συνομιλίες του Ερντογάν στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χορηγούς και στηρίγματα των τζιχαντιστών του ΙΚ, συμμάχων του ίδιου μέχρι προ λίγων μηνών.

Πηγή iThesis




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Φεβ 2017


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο τουρκικός στρατός έχει πάρει υπό τον έλεγχό του και έχει προχωρήσει στο κλείσιμο δύο υδάτινων φραγμάτων του ποταμού Ευφράτη, δημιουργώντας συνθήκες για την έναρξη ενός πολέμου που θα έχει ως τρόπαιο το ακριβότερο αγαθό, το νερό.

Η συγκεκριμένη ενέργεια της Τουρκίας αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης προς τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους απειλεί ευθέως με απώλεια νερού αλλά και ηλεκτρικού ρεύματος στις περιοχές που έχουν ήδη απελευθερωθεί από τους τζιχαντιστές του Daesh (Ισλαμικό Κράτος), με αποτέλεσμα να μην μπορούν είτε να κατοικηθούν είτε να καλλιεργηθούν από τους κατοίκους που επιστρέφουν στα σπίτια και στα χωράφια τους.

Μπορεί μεν η Άγκυρα να επιχειρεί να δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» (κυριολεκτικά) μέσα στη Rojava, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό τους Κούρδους, οι οποίοι θα αντιδράσουν εάν δεν παρέμβουν ΗΠΑ και Ρωσία απαιτώντας από την Τουρκία να προχωρήσει στην επαναλειτουργία των φραγμάτων.

Η συγκεκριμένη τουρκική κλιμάκωση θεωρείται από ειδικούς αναλυτές ως «αιτία πολέμου», αλλά και ως απόδειξη των προθέσεων του Ερντογάν να επιβάλει τους δικούς του όρους στους Κούρδους της Συρίας και να τους εξαναγκάσει να διακόψουν τις πολύ καλές σχέσεις τους με τους Κούρδους της Τουρκίας (ΡΚΚ), στους οποίους έχει εξαπολύσει ολοκληρωτικό πόλεμο από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Μετά την τελευταία αυτή εξέλιξη, κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει τις αντιδράσεις των Κούρδων, αλλά –κυρίως- των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που φέρονται να έχουν συμφωνήσει (άτυπα) στην στήριξη των Κούρδων, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί ως οι αποτελεσματικότερη δύναμη αντιμετώπισης των τζιχαντιστών. Ειδικό ενδιαφέρον θα έχει και η τοποθέτηση της Συριακής κυβέρνησης, η οποία -σύμφωνα πάντα με πληροφορίες- μέχρι στιγμής δεν έχει προβεί σε καμία ανακοίνωση προς την Τουρκία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Θεαματική είναι η επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στο Ιράν και την Τουρκία τα τελευταία 24ωρα, καθώς ο πόλεμος των δηλώσεων που ακολούθησαν τις αναφορές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, από το βήμα της Διεθνούς Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, πυροδοτεί επικίνδυνη κρίση ανάμεσα σε Άγκυρα και Τεχεράνη, τερματίζοντας επί της ουσίας την υποτιθέμενη κοινή προσπάθεια, με την προσθήκη της Μόσχας, για την τήρηση εκεχειρίας στο έδαφος της Συρίας.

Το Ιράν, διά του εκπροσώπου του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, κατηγόρησε την Τουρκία για φιλοδοξίες ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο των οποίων δε διστάζει ούτε καν να χρησιμοποιήσει ως όπλο τη χρηματοδότηση ισλαμικών τρομοκρατικών ομάδων.

Η Τουρκία αντέδρασε απορρίπτοντας κι’ αυτή διά του εκπροσώπου του ΥΠΕΞ, Χουσεΐν Μουφτόουγλου τις ιρανικές κατηγορίες ότι προκαλεί περιφερειακές εντάσεις και αστάθεια. Ωστόσο, το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών είχε καλέσει τον Τούρκο πρεσβευτή και φέρεται να διαμαρτυρήθηκε εντονότατα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Καθισμένος στο μικροσκοπικό κελί του, ο Άμαρ Χουσέιν, μαχητής του Ισλαμικού Κράτους, παραδέχεται ότι έχει βιάσει περισσότερες από 200 γυναίκες, μέλη μειονοτήτων του Ιράκ, κι έχει σκοτώσει τουλάχιστον 500 ανθρώπους. Είναι μόλις 21 ετών και δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερες ενοχές για τις πράξεις του αυτές. Λέει πως διαβάζει καθημερινά το Κοράνι για να γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Σε μια σπάνια κίνησή τους, οι υπηρεσίες πληροφοριών του Κουρδιστάν έδωσαν στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters πρόσβαση στον Χουσέιν και σε άλλον έναν μαχητή του ΙΚ που συνελήφθηκαν τον Οκτώβριο στο Κιρκούκ, κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης στην οποία έχασαν τη ζωή τους 99 άμαχοι και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας. Σκοτώθηκαν επίσης 63 τζιχαντιστές.

Ο Χουσέιν υποστηρίζει ότι οι "εμίρηδες", δηλαδή οι τοπικοί διοικητές του ΙΚ, είχαν δώσει στον ίδιο και στους άλλους μαχητές την άδεια να βιάζουν όσες Γιαζίντι και άλλες γυναίκες θέλουν. "Οι νέοι άνδρες το χρειάζονται. Είναι φυσιολογικό", υποστήριξε μιλώντας στους δημοσιογράφους του πρακτορείου αφού ένας πράκτορας της υπηρεσίας αντικατασκοπείας του έβγαλε τη μαύρη κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι του.

Ο Χουσέιν είπε ότι την εποχή που το Ισλαμικό Κράτος άρπαζε ολοένα και περισσότερα εδάφη στο Ιράκ, ο ίδιος πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, σε πολλές ιρακινές πόλεις και βίαζε γυναίκες Γιαζίντι ή από άλλες μειονότητες. Κούρδοι αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας λένε ότι έχουν αποδείξεις για τους βιασμούς και τις δολοφονίες που διέπραξε αλλά δεν γνωρίζουν την ακριβή κλίμακα των εγκλημάτων του.

Το Reuters δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς του κρατούμενου.

Αυτόπτες μάρτυρες και Ιρακινοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι οι τζιχαντιστές βίασαν πολλές Γιαζίντι μετά την κατάληψη του βόρειου Ιράκ, το 2014. Πολλές γυναίκες απήχθησαν και πουλήθηκαν ως σκλάβες του σεξ ενώ οι άνδρες συγγενείς τους δολοφονήθηκαν.

Ο Χουσέιν είπε επίσης ότι από το 2013, όταν εντάχθηκε στο ΙΚ, έχει σκοτώσει περίπου 500 ανθρώπους. "Πυροβολούσαμε όποιον έπρεπε να πυροβολήσουμε και αποκεφαλίζαμε όποιον χρειαζόταν να αποκεφαλίσουμε" ανέφερε. Αφηγήθηκε επίσης πώς τον εκπαίδευσαν οι "εμίρηδες" να σκοτώνει: στην αρχή δυσκολευόταν, όταν του έφερναν να σκοτώσει κάποιον για να εξασκηθεί, αλλά μέρα με την ημέρα έγινε πιο εύκολο.

"Επτά, οκτώ, δέκα τη φορά. Τριάντα ή και σαράντα ανθρώπους. Τους πηγαίναμε στην έρημο και τους σκοτώναμε" πρόσθεσε. Τελικά, έγινε πολύ καλός και δεν δίσταζε ποτέ να δολοφονεί ανθρώπους. "Τους κάθιζα κάτω, τους έδενα τα μάτια και τους πυροβολούσα στο κεφάλι. Ήταν φυσιολογικό", εξήγησε.

Ο ίδιος θεωρεί ότι είναι θύμα των δυσκολιών της ζωής, της διαλυμένης οικογένειάς του και της φτώχειας στη γενέτειρά του, τη Μοσούλη. "Δεν είχα χρήματα. (Δεν είχα) κανέναν να μου πει αυτό είναι λάθος, εκείνο είναι σωστό. Δεν υπήρχαν δουλειές. Είχα φίλους αλλά κανέναν για να με συμβουλεύσει" πρόσθεσε.

Ο Χουσέιν είναι σήμερα 21 ετών. Ξεκίνησε την "καριέρα" του ως τζιχαντιστής στα 14. Υποστηρίζει ότι το μύησε στον τζιχάντ ο ιεροκήρυκας ενός τεμένους. Αρχικά εντάχθηκε στην Αλ Κάιντα, τώρα διώκεται ως μέλος του Ισλαμικού Κράτους.

Οι Κούρδοι πράκτορες περιέγραψαν ότι ο δεύτερος κρατούμενος, ο 31χρονος Γάφαρ Άμπντελ Ραχμάν, δεν είναι τόσο "κοινωνικός" και δεν έχει αποκαλύψει πολλά πράγματα για τα όσα έζησε όταν ήταν υπεύθυνος για την επιμελητεία του ΙΚ. Μιλώντας στο Reuters ο Άμπντελ Ράχμαν παραδέχτηκε ότι άνοιξε πυρ εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας στο Κιρκούκ αλλά υποστήριξε ότι δεν σκότωσε ποτέ κανέναν. Είπε επίσης ότι ο ίδιος και ο αδελφός του εντάχθηκαν στο ΙΚ επειδή ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και αν δεν προσχωρούσαν στην οργάνωση θα τους εκτελούσαν. Οι Κούρδοι δεν σχολίασαν τους ισχυρισμούς του, όμως οι ιρακινές αρχές εκφράζουν πολλές επιφυλάξεις για τους μαχητές που δηλώνουν ότι ακολούθησαν το ΙΚ γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή.

Ο Άμπντελ Ράχμαν εξέφρασε θυμό μόνο όταν ρωτήθηκε ποια είναι η άποψή του για τον σιίτη πρωθυπουργό Χάιντερ αλ Αμπάντι. Απάντησε ότι το Ιράκ θα μαστίζεται πάντα από αστάθεια επειδή στη χώρα ζουν πολλές αιρέσεις. Ο Αμπάντι "δεν παρέχει δικαιοσύνη στους ανθρώπους", είπε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα ηγετικά στελέχη του Ισλαμικού Κράτους έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν τη Ράκα, την ντε φάκτο πρωτεύουσα της οργάνωσης στη Συρία, λόγω της προέλασης της αραβοκουρδικής συμμαχίας που στηρίζεται από τον διεθνή συνασπισμό που μάχεται τους τζιχαντιστές, ανέφερε σήμερα το Πεντάγωνο.

"Βλέπουμε ότι πολλά υψηλόβαθμα στελέχη του ΙΚ, πολλοί από την ηγεσία, αρχίζουν να εγκαταλείπουν τη Ράκα" είπε ο πλοίαρχος Τζεφ Ντέιβις, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου. "Προφανώς έχουν αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος τους στη Ράκα", πρόσθεσε, κάνοντας λόγο για μια "πολύ οργανωμένη, πολύ τακτική" υποχώρηση.

Η Μοσούλη στο Ιράκ και η Ράκα της Συρίας είναι οι δύο μεγάλοι στόχοι του διεθνούς συνασπισμού.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, η αραβοκουρδική συμμαχία, ξεκίνησαν στις 6 Νοεμβρίου την επιχείρησή τους για την ανακατάληψη της Ράκας. Αρχικός στόχος είναι να "απομονώσουν" την πόλη, αποκόπτοντας όλες τις διόδους πρόσβασης σ' αυτήν.

Σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, ο στόχος αυτός έχει σχεδόν επιτευχθεί. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ανέφεραν ότι οι τζιχαντιστές έχουν πλέον μόνο μία δίοδο διαφυγής, στα νοτιοανατολικά της πόλης.

Ο Ντέιβις πάντως δεν έδωσε περισσότερες διευκρινίσεις για το πού ακριβώς κατευθύνονται οι τζιχαντιστές που φεύγουν από την πόλη.

Οι διάδρομοι προς τα βόρεια και τα δυτικά είναι αποκλεισμένοι από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ενώ στα νότια οι γέφυρες στον ποταμό Ευφράτη έχουν καταστραφεί, είπε.

Μολονότι η επιχείρηση "απομόνωσης" της πόλης προχωρά, ο συνασπισμός δεν έχει ακόμη αποκαλύψει ποιο είναι το σχέδιό του για την ανακατάληψή της. Ασαφής παραμένει ο ρόλος που θα κληθούν να παίξουν οι Κούρδοι των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού (YPG) που έχουν αποδείξει ότι είναι αποτελεσματικοί στις μάχες αλλά η Τουρκία τους θεωρεί τρομοκράτες. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πρότεινε μάλιστα στον διεθνή συνασπισμό να σταλούν στη θέση τους τουρκικές δυνάμεις.

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Τζέιμς Μάτις συναντήθηκε την Πέμπτη στις Βρυξέλλες με τον Τούρκο ομόλογό του Φικρί Ισίκ. Για σήμερα είναι προγραμματισμένη μια συνάντηση του αρχηγού του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, του Τζο Ντάνφορντ, με τον Τούρκο ομόλογό του στην Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Φεβ 2017


Ένα απίστευτο γεωστρατηγικό πόκερ βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της Συρίας, με τη ρωσική διπλωματία να έχει στριμώξει άγρια της Τουρκία η οποία αφενός δεν έχει το παραμικρό περιθώριο να παρουσιαστεί ότι «τα σπάει» με τη Μόσχα, τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο στην Ουάσιγκτον, ενώ ακόμα και τότε, οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας ορθώνουν πανομοιότυπα τείχη, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να έχουν κάθε λόγο να βρίσκονται σε απόγνωση, αφού το «παιχνίδι» να προσπαθήσουν να παίξουν τη Ρωσία απέναντι στις ΗΠΑ και τούμπαλιν, τελικά έχει ως αποτέλεσμα τη συντριβή της Άγκυρας ανάμεσα στους δυο κολοσσούς της διεθνούς πολιτικής…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Οι εξελίξεις είναι λογικό να προκαλούν τρομερό εκνευρισμό στην Άγκυρα, αφού είναι αντιμέτωποι ουσιαστικά με την ευθυγράμμιση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και της Συρία που ακολουθούν όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι τη μέση οδό στην προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης και έναρξης μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει σε κάποιου είδους κρατική μορφή στη Συρία, αφού φαίνεται πως προς το παρόν προκρίνεται η μη αλλαγή των συνόρων της Συρίας.

Η μέση οδός έχει στο επίκεντρο τους Κούρδους, στους οποίους ναι μεν δεν δίνουν κρατική υπόσταση, άρα πραγματοποιώντας μια υποχώρηση στους τουρκικούς όρους, αλλά σε αντάλλαγμα πηγαίνουν στο αμέσως επόμενο στάδιο, εξετάζοντας τη μετατροπή της Συρίας σε Ομοσπονδία ή Συνομοσπονδία, στο πλαίσιο της οποίας οι Κούρδοι της Συρίας τουλάχιστον θα αυτοκυβερνηθούν. Μόνο που και αυτή η εξέλιξη είναι δυσμενέστατη για την Τουρκία, παρότι λιγότερο από τη δημιουργία κουρδικού κράτους στα σύνορά της.

Σήμερα ξεκινούν εκ νέου οι συνομιλίες στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Άστανα, με την Τουρκία να είναι παγιδευμένη εκεί, θύμα της ανάγκης της να παραστήσει ο Ερντογάν τον διεθνή παράγοντα, δίπλα στον Πούτιν, για να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς, μόνο που οι Ρώσοι τον άφησαν «να κάνει το κομμάτι του» με στόχο να τον παγιδεύσουν και το κατάφεραν!

Οι απόψεις των δυο πλευρών απέχουν πολύ, με τους Ρώσους να εκπροσωπούνται από τον ορισμένο από τον Βλαντιμίρ Πούτιν «προεδρικό αντιπρόσωπο» για το θέμα, Αλεξάντερ Λαβρέντιεφ, ενώ οι Τούρκοι προσπαθώντας να τις υποβαθμίσουν για να απεμπλακούν, έστειλαν από επικεφαλής διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών!

Παράλληλα, οι Τούρκοι διαμηνύουν ότι δεν θα πρέπει να υποκατασταθούν οι επίσημες συνομιλίες στη Γενεύη υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που αρχίζουν ξανά στις 23 Φεβρουαρίου και επιμένουν ότι μοναδικό θέμα συζήτησης δεν μπορεί να είναι άλλο από τους στρατιωτικούς κανόνες που θα πρέπει να εφαρμοστούν ώστε να διατηρηθεί η κατάπαυση του πυρός! Διακρίνουμε μια συγκεκαλυμμένη απειλή ανάφλεξης ή λανθάνουμε;

Η Ρωσία βέβαια αναγκάζεται να συνεχίσει αν τηρεί διπλωματική στάση, καθώς ενοχλούμενο φέρεται να είναι και το Ιράν, καθότι ας μην ξεχνούμε, ότι οι γειτνιάζουσες σε συνοριακές περιοχές κουρδικές μειονότητες είναι το πρόβλημα που ένωναν παραδοσιακά Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν, αν και καθεμιά χώρα υπέκυπτε από καιρού εις καιρόν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει την κουρδική μειονότητα του αντιπάλου για να τον αποσταθεροποιήσει, εάν τα πράγματα δεν έβαιναν καλώς στις διμερείς σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη μια εξέλιξη που καταγράφεται από χθες στη Μόσχα, καθώς ξεκίνησε συνέδριο στο οποίο συμμετέχουν Κούρδοι προερχόμενοι και από τις τέσσερις χώρες που φιλοξενούν τους προαναφερθέντες γειτνιάζοντες κουρδικούς πληθυσμούς, την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, προκαλώντας σύγκρυο κυρίως σε Άγκυρα και Τεχεράνη.

Παρότι οι Ρώσοι τηρούν χαμηλό προφίλ, τα κουρδικά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν τη διοργάνωση ως «Κουρδικό Εθνικό Συνέδριο»! Μοναδική απουσία το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) του βορείου Ιράκ, γνωστός σύμμαχος της Άγκυρας, ενώ η παρουσία των Κούρδων της Συρίας και του PYD, αποτελεί άδειασμα στην Τουρκία που είχε μπλοκάρει τη συμμετοχή τους στις συνομιλίες της Άστανα στις 23-24 Ιανουαρίου.

Η Τουρκία πλέον περιμένει με αγωνία για το αποτέλεσμα της μελέτης του αμερικανικού Πενταγώνου για τη στρατηγική στο Ιράκ και τη Συρία, όπου χθες διέρρευσε πως είναι ενδεχόμενη εισήγηση στον Λευκό Οίκο να διατάξει την αποστολή τακτικών στρατευμάτων στο έδαφος!

Ωστόσο, το καθυστερημένο τηλέφωνο Τραμπ-Ερντογάν που έστειλε τα κατάλληλα μηνύματα, καθώς επίσης και η αποχώρηση του αντιστράτηγου και πρώην διευθυντή της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών DIA, από το πόστο του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, ένα πρόσωπο με το οποίο είχαν καλλιεργηθεί εγκαίρως σχέσεις, οδηγούν στο μάλλον ασφαλές συμπέρασμα, ότι οι όροι επιστροφής στην «αγκαλιά» των ΗΠΑ θα είναι δυσμενείς, ενώ αν αυτό προχωρήσει, η Τουρκία θα έχει μετατραπεί σε έρμαιο στη βούληση της Μόσχας.

Να υπογραμμίσουμε καταληκτικά, ότι αυτή η αναταραχή και οι ζυμώσεις που αφορούν το κουρδικό ζήτημα, συμπίπτουν με την 18η επέτειο του δράματος που οδήγησε στην απαγωγή του Αμπντουλάχ Οτζαλάν από την Κένυα, μετά από συνδυασμένη επιχείρηση ανάμεσα στην αμερικανική CIA και την τουρκική MIT, ενώ βρισκόταν στα χέρια των ελληνικών αρχών.

Δυο δεκαετίες σχεδόν αργότερα, η Άγκυρα αρνείται να κατανοήσει ότι το εν λόγω ζήτημα δε χωρά στρατιωτικά αλλά πολιτική λύση, αφού δεν πρόκειται για μια μικρή πληθυσμιακή ομάδα, αλλά ένα ολόκληρο έθνος. Τις διαπραγματεύσεις αυτές τίναξε στον αέρα ο Ερντογάν όταν αντελήφθη ότι οι συνομιλίες δεν τον βοηθούσαν εκλογικά… κι ας βάζει τώρα τον ελεγχόμενο τουρκικό Τύπο να γράφει ότι οι συνομιλίες της περιόδου 2012-2015 κατέρρευσαν επειδή το PKK άρχισε εκ νέου επιθέσεις.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tους κυνηγάνε οι τζιχαντιστές και οι Τούρκοι τρέχουν

Όπως μεταδίδει το Al Masdar News, το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) νικά τους Τούρκους στην Αλ Μπαμπ και τους διώχνει μέσα από την πολιορκημένη πόλη.Οι τουρκικές δυνάμεις και οι μισθοφόροι τους από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA) εισήλθαν σε συνοικίες της Αλ Μπαμπ από τα δυτικά και βόρεια της πόλης εδώ και μια εβδομάδα.

Μάλιστα τόσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και ο Μπιναλί Γιλντιρίμ δήλωναν τη Δευτέρα και την Τρίτη ότι επίκειται η κατάληψη της Αλ Μπαμπ από τον τουρκικό στρατό.

Όμως, μετά τις αποτυχημένες επιθέσεις των Τούρκων στα ανατολικά της Αλ Μπαμπ τη Δευτέρα, το Ισλαμικό Κράτος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και αντεπιτέθηκε στα δυτικά και βόρεια της πόλης.

Το Ισλαμικό Κράτος όχι μόνο ανακατέλαβε πολλές θέσεις από τους Τούρκους και τους μισθοφόρους τους, που τράπηκαν σε φυγή, αλλά ανάγκασε την τουρκική ηγεσία να στείλει ενισχύσεις στα μέτωπα για να κρατήσει όσες θέσεις μπορεί και να μην βρεθούν εντελώς εκτός πόλης.

Σε περίπτωση που ο τουρκικός στρατός υποστεί ολοκληρωτική ήττα μέσα στην Αλ Μπαμπ και αναγκαστεί να αποτραβηχτεί, θεωρείται πιθανό να εξαπολύσει επίθεση στην Αλ Μπαμπ ο συριακός στρατός που βρίσκεται στο 1 χλμ νότια της πόλης.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


15 Φεβ 2017


Του Δρ.Ζήνωνα Τζιάρρα

Η μάχη της Al Bab είναι σε αυτή τη φάση του συριακού πολέμου κρίσιμης σημασίας για διάφορους λόγους σε τακτικό αλλά και υψηλό-διπλωματικό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή, η Al Bab που βρίσκεται στη βόρεια Συρία αποτελεί ένα πεδίο μάχης στο οποίο συγκρούονται οι τουρκικές δυνάμεις και οι αντιπρόσωποί τους (ισλαμιστικές και άλλες ομάδες υπό την ομπρέλα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού – FSA), το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, και ο Συριακός Αραβικός Στρατός (ΣΑΑ) του καθεστώτος Μπασάρ αλ Άσαντ (βλ. χάρτη υπ’ αρ. 1).

(Φωτ: Με σκούρο πράσινο οι τουρκικές δυνάμεις («Ασπίδα του Ευφράτη»), με γκρίζο το «Ισλαμικό Κράτος» και με κόκκινο οι δυνάμεις του συριακού καθεστώτος.)

Το Τακτικό Επίπεδο

H προέλαση των τουρκικών δυνάμεων στην Al Bab έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό ενώ παράλληλα τις ίδιες προσπάθειες καταβάλλει ο ΣΑΣ. Για τον ΣΑΣ η κατάληψη της Al Bab σημαίνει πρωτίστως ανακατάληψη εδαφών, αποδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους και βελτίωση της θέση του καθεστώτος στο ισοζύγιο δυνάμεων τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και σε διαπραγματευτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα μια νίκη θα είχε θετικό αντίκτυπο στη δυναμική που έχει αποκτήσει η αντεπίθεση του καθεστώτος εδώ και αρκετό καιρό – με την υποστήριξη της Ρωσίας, του Ιράν, της Χεζμπολλάχ και άλλων σιιτικών ομάδων – τονώνοντας έτσι και το ηθικό των επιχειρήσεων.

Οι προθέσεις της Τουρκίας είναι γνωστές και επιβεβαιώνονται από τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: η κατάληψη της Al Bab αποτελεί μόνο ένα ακόμη βήμα στον δρόμο για το «αρχηγείο» του Ισλαμικού Κράτους στη Raqqah. Και βεβαίως αυτό που «καίει» περισσότερο τον Ερντογάν δεν είναι τόσο η κατάληψη της Raqqah ή η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους όσο η μη συμμετοχή των κουρδικών δυνάμεων σε αυτές τις επιχειρήσεις και κατ’ επέκταση ο περιορισμός του εδαφικού τους επεκτατισμού.

Το σενάριο κατάληψης της Raqqah από τις Τουρκικές δυνάμεις κρίνεται σε αυτή τη φάση τουλάχιστον εξαιρετικά δύσκολο. Πρόκειται για μια απόσταση που από την Al Bab μετρά περισσότερο από 180 χιλιόμετρα μέσω κύριων οδών νοτίως του Ευφράτη, ενώ βρίσκεται περί τα 135 χιλιόμετρα (διαμέσου και βορείως του Ευφράτη) από την υπό κουρδικό έλεγχο Manbij – την οποία επίσης εποφθαλμιά ο Τούρκος πρόεδρος. Η συντομότερη απόσταση προς την Raqqah, η οποία ίσως για τακτικούς λόγους να ακολουθηθεί παράλληλα με μια εκ των προαναφερθεισών, έχει σημείο εκκίνησης το Akçakale στη νότια Τουρκία με κάθετη νότια κατεύθυνση και είναι γύρω στα 90 χιλιόμετρα.[i]

Σε κάθε περίπτωση οι τουρκικές δυνάμεις θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν είτε τους Κούρδους (βόρεια και ανατολικά του Ευφράτη) είτε το Ισλαμικό Κράτος στα νότια (βλ. χάρτη υπ’ αρ 2). Γι’ αυτούς και άλλους λόγους, όπως το αξιόμαχο και η αξιοπιστία των Κούρδων αλλά και η στάση του συριακού καθεστώτος και του Ιράν (βλ. παλαιότερο άρθρο στο Liberal.gr), οι επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στη Raqqah δεν θα είναι μια απλή υπόθεση. Αντιθέτως οι δυνάμεις των Κούρδων (SDF/YPG) βρίσκονται με την υποστήριξη του αμερικανικού Πενταγώνου μερικά χιλιόμετρα από τη Raqqah.

(Φωτ: Με κίτρινο οι περιοχές που ελέγχονται από τους Κούρδους από την Al Bab στη βορειο-ανατολική Συρία.)

Πάντως, οι δυνάμεις της «Ασπίδας του Ευφράτη» υπό την ηγεσία της Τουρκίας φαίνεται να σημειώνουν επιτυχίες στο μέτωπο της Al Bab τουλάχιστον στα δυτικά καταρρίπτοντας – προς το παρόν – τις διάφορες προβλέψεις περί τουρκικού ολέθρου. Ομολογουμένως, στα ανατολικά τα πράγματα αποδεικνύονται πιο δύσκολα καθώς απέτυχαν μέχρι στιγμής να καταλάβουν τις στρατηγικής σημασίας πόλεις Bzaah και Qabasin, κάτι το οποίο θα δυσκολέψει και την πτώση της Al Bab (βλ. χάρτη υπ’ αρ. 3α και 3β). Υπό αυτό το πρίσμα, η μάχη της Al Bab (που κατά τα άλλα αποτελεί μόνο μια από τις σημαντικές μάχες που λαμβάνουν χώρα στη Συρία) θα αποδειχτεί σκληρή με πολλές ενδεχομένως απώλειες για όλες τις πλευρές.


Επιπλέον, το γεγονός ότι η Τουρκία έχει απομακρυνθεί αρκετά από την τουρκοσυριακή μεθόριο και οι πληροφορίες ότι συριακά αλλά και κουρδικά στρατεύματα έχουν εμπλακεί σε περιορισμένες συγκρούσεις με τις τουρκικές δυνάμεις αναδεικνύουν το βαθμό δυσκολίας και την περιπλοκότητα της κατάστασης. H πτώση της Al Bab μπορεί να είναι θέμα χρόνου, το μέλλον όμως του θεάτρου της βόρειας Συρίας δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο. Ενώ είναι πιθανόν να δούμε τον ΣΑΣ να συνεργάζεται εμμέσως με την Τουρκία για την εκδίωξη του Ισλαμικού Κράτους από την Al Bab, η κατάληψή της θα δημιουργήσει νέα προβλήματα μεταξύ Συρίας και Τουρκίας και κατ’ επέκταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας ίσως και ΗΠΑ.

Το Υψηλό Στρατηγικό Επίπεδο

Η Ρωσία και οι ΗΠΑ, φαίνεται να διατηρούν σταθερά μια στρατηγική μεταξύ καρότου και μαστιγίου έναντι της Τουρκίας καθότι αφενός την χρειάζονται αλλά αφετέρου δεν θέλουν να επιτρέψουν την περαιτέρω αποθράσυνση της. Η Τουρκία το γνωρίζει αλλά, μέσω της χρήσης σκληρής στρατιωτικής ισχύος, κατάφερε να βρίσκεται σε θέση διαπραγμάτευσης και παζαρέματος με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ κρατώντας σημαντικά «χαρτιά» για την διασφάλιση των δικών της συμφερόντων παρά το μεγάλο ρίσκο αποτυχίας των τουρκικών επιχειρήσεων.

Αναμένεται ότι το αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αναφορικά με το Κουρδικό, δεν θα ικανοποιεί πλήρως την Άγκυρα. Από την άλλη, η Τουρκία κατάφερε επιτυχώς να ανακόψει την προς δυσμάς επέκταση των Κούρδων και να τους κρατήσει εν ολίγοις μακριά από τη Μεσόγειο. Το επόμενο της στοίχημα εντοπίζεται στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μείωση των κουρδικών εδαφών και την εγκαθίδρυση μιας ζώνης στη βόρεια Συρία η οποία θα βρίσκεται υπό την πολιτική της επιρροή και θα αποτρέπει την οποιαδήποτε σύνδεση μεμονωμένων κουρδικών περιοχών. Αυτό συμβαίνει μεταξύ άλλων διότι φαίνεται να δρομολογείται σταδιακά η ομοσπονδοποίηση της Συρίας: η αύξηση των τετελεσμένων επί του εδάφους για τον κάθε δρώντα σε αυτή τη συγκυρία θα μεταφραστούν πιθανότατα σε οφέλη και δικαιώματα στα πλαίσια μιας ομοσπονδιακής Συρίας.

Παρόλο που η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Ντόλαντ Τράμπ δεν έχει ξεκαθαρίσει πλήρως, είναι τουλάχιστον εμφανές ότι η Ουάσιγκτον επιδιώκει τη διατήρηση και ενίσχυση του «φιλο-κουρδικού» της προσανατολισμού. Το ίδιο πράττει και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν. Άλλωστε το Κουρδικό αποτελεί τουλάχιστον από το 2015 ένα πεδίο του συριακού πολέμου όπου ΗΠΑ και Ρωσία συγκλίνουν. Εντούτοις, και οι δύο δυνάμεις είναι πιθανότερο να ισορροπήσουν στην τελική ευθεία μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων παρά να στηρίξουν το ένα μέρος εις βάρος του άλλου καθώς και τα δύο έχουν τη δική τους στρατηγική αξία.

Επίλογος

Εν κατακλείδι, η πτώση της Al Bab όταν και εφόσον συμβεί δεν θα σημάνει το οποιοδήποτε τέλος στον συριακό πόλεμο αλλά μάλλον την αρχή μιας περίπλοκης και πολυεπίπεδης διαδικασίας ανταγωνισμού που δεν θα οδηγήσει απαραίτητα στην αποκλιμάκωση αλλά μάλλον σε τάσεις ακριβώς αντίθετες. Η ιστορία έχει δείξει πως πριν από κάθε συμφωνία (ή ανακωχή) που έπεται μιας θερμής σύγκρουσης οι εχθροπραξίες εντείνονται με κίνδυνο την επιστροφή στο σημείο του «πλήρους πολέμου», σύμφωνα με το μοντέλο κλιμάκωσης-αποκλιμάκωσης στην επίλυση συγκρούσεων. Ο μεγάλος αριθμός των κρατικών και μη κρατικών δρώντων που εμπλέκονται στον συριακό πόλεμο καθιστούν αυτή την προοπτική ακόμα πιο ρεαλιστική. Μεταξύ άλλων, παράγοντες όπως οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, οι κινήσεις Τράμπ στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις και στο Συριακό αλλά και η στάση του Ιράν έναντι των ΗΠΑ, του Κουρδικού και της Τουρκίας θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την έκβαση αυτής της σύρραξης.

*Ο Δρ. Ζήνωνας Τζιάρρας είναι Συνεργάτης Λέκτορας Σπουδών Ασφάλειας & Διπλωματίας, UCLan Cyprus
[i] Όλες οι αποστάσεις έχουν υπολογιστεί με εργαλεία του Google Maps.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Φεβ 2017


Ο Ερντογάν είναι τελικά απλώς ένας υπερφίαλος και επικίνδυνος για την περιφερειακή και διεθνή ασφάλεια ηγέτης. Αντί να πει «πετύχαμε τον στόχο μας στην Αλ Μπαμπ», μετά την ξεφτίλα τόσων μηνών για να καταλάβουν οι δυνάμεις του μια μικρή πόλη, την οποία μάλιστα σφυροκοπούσαν Ρώσοι και Αμερικανοί από αέρος, υπόσχεται τώρα ότι θα καταλάβει την Μπαμπίζ!

Πρόκειται για μια πόλη την οποία ελέγχουν οι Κούρδοι, τους οποίους υποστηρίζουν οι Αμερικανοί, ενώ και οι Ρώσοι δεν θέλουν να «τα σπάσουν» μαζί τους. Θέλει να καταλάβει όμως και την «πρωτεύουσα» του χαλιφάτου, τη Ράκκα, κάτι το οποίο… παρουσιάζει συγκεκριμένες δυσκολίες!

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πολεμήσει και με τους Κούρδους και τον Συριακό Στρατό που προελαύνει νοτίως της Αλ Μπαμπ και θα του κλείσει το δρόμο προς τη Ράκκα. Οι τελευταίες πληροφορίες που έρχονται από το «μέτωπο», αναφέρουν ότι οι Κούρδοι είναι στις πύλες της Ράκκα, ο δε Άσαντ κόβει τον δρόμο στους Τούρκους.

Τι θα κάνει ο «σουλτάνος»; Πόλεμο στους Αμερικανούς (Κούρδοι) ή στους Ρώσους (Άσαντ); Η μόνη λογική δικαιολογία για τον καταφανή παραλογισμό, είναι ότι προσπαθεί να φανατίσει το τουρκικό κοινό μέχρι τον Απρίλιο, για να κερδίσει το δημοψήφισμα. Γιατί διαφορετικά, αν προσπαθήσει αυτό που λέει, πάει σε σφαγή. Τώρα θα φανεί αν είναι απλώς αυτοκαταστροφικός βλαξ, ή αδίστακτος χειραγωγός τουρκικών μαζών…

Πηγή Defence-Point

Σχόλιο ιστολογίου: Τα προβλήματα του Ερντογάν δεν σταματούν όμως στην κατάληψη της Ράκκα ή της Μαμπίζ. Τα προβλήματα στον μέγιστο βαθμό τους θα εμφανιστούν όταν η κυβέρνηση της Συρίας θα ζητήσει (για την ακρίβεια θα απαιτήσει) από τον Ερντογάν την αποχώρηση του τουρκικού στρατού από τις πόλεις, τα χωριά και εν γένει τα εδάφη που έχει καταλάβει η Τουρκία. Κι επειδή ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στη Συρία χωρίς την άδεια ή οποιοδήποτε αίτημα βοήθειας της συριακής κυβέρνησης, τότε ο Ερντογάν θα πρέπει να πάρει την μεγάλη απόφαση: Αποχώρηση ή υπεράσπιση (ως τουρκικό έδαφος) των εδαφών που κατέλαβε ο τουρκικός στρατός... Μια απόφαση που θα τον φέρει σε άμεση επαφή και φυσικά σε στρατιωτική σύγκρουση με τον έμπειρο συριακό στρατό που πολεμάει για την απελευθέρωση του συριακού εδάφους ή με την ταπεινωτική (για τον σουλτάνο) υποχώρηση πίσω από τα τουρκικά σύνορα. Με δεδομένο πως οι ΗΠΑ έχουν ήδη προχωρήσει στην κατασκευή μίας -τουλάχιστον- στρατιωτικής βάσης στη βόρεια Συρία αλλά και στο Βόρειο Ιράκ, καθώς και με την ήδη υπογεγραμμένη συμφωνία παράτασης λειτουργίας των ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στη Συρία, η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας απέναντι στις ΗΠΑ και στη Ρωσία αποδυναμώνεται αισθητά και ως εκ τούτου ο Ερντογάν θα βρεθεί αντιμέτωπος με το Συριακό στρατό, αλλά και τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ οι οποίοι εξοπλίζονται συνεχώς από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Οποιαδήποτε απαίτηση της Τουρκίας να διατηρήσει τον έλεγχο (έστω και με την μορφή ουδέτερης ζώνης) των εδαφών στη βόρεια Συρία, ισοδυναμεί με πολεμική σύγκρουση που θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές στα σύνορα της περιοχής και θα είναι εις βάρος της Τουρκίας. Αναλογιζόμενοι τον χαρακτήρα του Ερντογάν και τη δήλωσή του πως η Τουρκία δεν θα μείνει σε θέση άμυνας, το χειρότερο σενάριο θεωρείται επικρατέστερο. Εκτός και εάν συμβεί κάτι στο εσωτερικό της Τουρκίας που θα ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και θα αποτρέψει τις πλέον δυσάρεστες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


13 Φεβ 2017


Την Κυριακή ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ο τουρκικός στρατός δεν θα σταματήσει την προέλασή του στη βόρεια Συρία στην πόλη Αλ Μπαμπ (εάν την καταλάβει).

Ο Τούρκος Πρόεδρος είπε ότι στόχος των δυνάμεών του είναι εκκαθάριση 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη βόρεια Συρία, που σημαίνει ότι επιθυμεί να καταλάβει και την πόλη Ράκα, τη ντε φάκτο πρωτεύουσα της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Εδώ όμως υπάρχει ένα μεγάλο θέμα. Την περικύκλωση της Ράκα έχουν αναλάβει οι υπό κουρδική διοίκηση Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό, οι οποίες το Σάββατο έφτασαν μόλις στα 4 χλμ βορειοανατολικά της Ράκα.

Ο Ερντογάν για να πάει στη Ράκα, όπως μπορείτε να δείτε και στον χάρτη που ακολουθεί, έχει δύο δρόμους.

Ο ένας είναι να κινηθεί από τα δυτικά της, δηλαδή μετά την Αλ Μπαμπ (εάν την καταλάβει) και πρέπει να διανύσει 210 χιλιόμετρα μέσα στην έρημο πολεμώντας.

Εάν σκεφθεί κανείς ότι η Αλ Μπαμπ απέχει μόλις 30 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα και για να φτάσει εκεί ο Ερντογάν χρειάστηκε 5 μήνες, για να φτάσει στη Ράκα (με αυτούς τους ρυθμούς) από την Αλ Μπαμπ θέλει τρία χρόνια.

Ο δεύτερος δρόμος, ο πιο σύντομος, είναι να εισβάλει στα κουρδικά εδάφη στη βόρεια Συρία, από το συνοριακό πέρασμα της Τελ Αμπιάντ και να κινηθεί ευθεία κάτω. Εκεί όμως έχει να αντιμετωπίσει τους 50.000 μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) που έχουν διακηρύξει ότι θα τον πολεμήσουν.

Πέρα όμως από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, ο Ερντογάν πρέπει να συνυπολογίσει ότι αυτές υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ και τους Ρώσους. Τι θα κάνει ο Ερντογάν; Πόλεμο με όλο τον κόσμο;


Οι δύο δρόμοι του Ερντογάν: Ή θα κινηθεί προς τη Ράκα από τα δυτικά (210 χιλιόμετρα) ή θα εισβάλει στο συριακό Κουρδιστάν (90 χιλιόμετρα). Με κίτρινο χρώμα στον χάρτη είναι τα εδάφη που ελέγχουν οι Κούρδοι, με κόκκινο η κυβέρνηση, με σκούρο πράσινο η τουρκική εισβολή (επιχείριση Ασπίδα του Ευφράτη) και με πράσινο ανοιχτό τα εδάφη που ελέγχει η Αλ Κάιντα μαζί με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό στην επαρχία της Ιντλίμπ.

Συμμαχία Κούρδων – Δαμασκού ενάντια στον Ερντογάν

Οι Κούρδοι της Συρίας και η συριακή κυβέρνηση συμφώνησαν το Σάββατο υπό τη μεσολάβηση των Ρώσων να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να σταματήσουν την προέλαση των Τούρκων στη Συρία.

Το κουρδικό σοσιαλιστικό κόμμα PYD της Συρίας, που κυβερνά τα εδάφη των Κούρδων στη βόρεια Συρία, απέστειλε αντιπροσωπεία το Σάββατο στη ρωσική βάση στη Λαοδίκεια (Λαττάκεια) όπου συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Δαμασκού.

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν οι Κούρδοι να υψώσουν τη σημαία της Συρίας (της Δαμασκού) στις περιοχές που έχουν υπό τον έλεγχό τους και να αντιμετωπίσουν από κοινού την τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία που βρίσκεται σε εξέλιξη ως επιχείριση «Ασπίδα του Ευφράτη».

Η είδηση επιβεβαιώνεται και από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Κυβερνητικοί και Κούρδοι είναι πεπεισμένοι ότι οι Τούρκοι θα επιτεθούν τόσο στις κουρδικές όσο και στις κυβερνητικές δυνάμεις εάν πάρουν την Αλ Μπαμπ από το Ισλαμικό Κράτος.

Αυτό θα γίνει με πρόσχημα από την πλευρά του Ερντογάν ότι θέλει να απελευθερώσει τη Ράκα από το Ισλαμικό Κράτος και ότι οι Κούρδοι θεωρούνται από τον ίδιο εξίσου τρομοκράτες με τους τζιχαντιστές.

Η συμφωνία μεταξύ Κούρδων και κυβέρνησης, εάν «κρατηθεί» και δεν «χαλάσει», είναι τεράστιας σημασίας.

Οι υπό κουρδική διοίκηση Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), που αριθμούν κοντά στους 50.000 άνδρες και γυναίκες, υποστηρίζονται από τον Διεθνή Συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ. Οι SDF είναι μια συμμαχία Κούρδων, Αράβων και Ασσύριων δημοκρατικών.

Συμμαχώντας με τον στρατό της Συρίας, που υποστηρίζεται από τη Ρωσία, δημιουργούν το απόλυτο μέτωπο ενάντια στον Ερντογάν και τους φιλότουρκους μισθοφόρους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA).

Το θέμα είναι τι θα κάνουν οι ΗΠΑ, οι οποίες μέχρι τώρα ήθελαν και τον σκύλο χορτάτο (Ερντογάν) και την πίτα ολόκληρη (Κούρδους).

Κάποια στιγμή πρέπει οι Αμερικανοί σοβαρά να αποφασίσουν με ποιους θα μείνουν και ποιους θα αφήσουν.

Δεν μπορούν να αποκαλούν τους Κούρδους «αξιόπιστους συμμάχους» και την ίδια ώρα να θεωρούν σύμμαχο και τον Ερντογάν που αποκαλεί τους ίδιους Κούρδους «τρομοκράτες».

Η Ρωσία «έχτισε» τη συμμαχία Κούρδων-Συριακής Κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία

Η Ρωσία μεσολάβησε στις συνομιλίες μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των αντιπροσώπων των Κούρδων της Συρίας, συμπεριλαμβανομένων και των ηγετών των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στη ρωσική εφημερίδα Izvesiya.

Η Ρωσία καταβάλλει προσπάθειες να δημιουργηθεί μια κοινή αντίληψη μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των Κούρδων της Συρίας για χάρη μιας ενωμένης Συρίας, δήλωσε ο Λαβρόφ.

«Θεωρούμε ότι αυτός ο ενδοσυριακός διάλογος είναι ωφέλιμος», είπε ο Λαβρόφ.

Σημείωσε ακόμα ότι οι δύο πλευρές έχουν κοινά συμφέροντα και έχουν λόγους να συνεργαστούν.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτές οι εξελίξεις αντιτίθενται στους νεο-οθωμανικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας στην περιοχή, η οποία φαίνεται κλιμακωτά να μπαίνει ξανά στο περιθώριο που βρισκόταν πριν την εξομάλυνση των σχέσεών της με τη Ρωσία το καλοκαίρι μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.

Οποιαδήποτε απόπειρα του Ερντογάν να κινηθεί προς τη Ράκα ίσως να σημάνει μεγάλη συμφορά για την Τουρκία.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γιατί είναι ορθές οι συστάσεις προς τον Ερντογάν να μην αποτολμήσει αποστολή στρατευμάτων επειδή θα «αιχμαλωτιστούν» στο συριακό έδαφος

Η συμβουλή των εχεφρόνων αναλυτών, προς όλες τις δυνάμεις που εκστρατεύουν σε ξένη χώρα, είναι να αποφύγουν την αποστολή στρατευμάτων στο έδαφός του, προς αποφυγή απωλειών, με δεδομένο ότι στην εποχή μας τα πλήγματα κατά του εχθρού δεν προέρχονται από πυρά των τυφεκίων των στρατιωτών.

Είναι αυτό που συνέβη με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, όπου δεν μέτρησαν νεκρούς οι ΗΠΑ, ευγνωμονούσες ίσως τον Βρετανό στρατηγό στη Νάπολι, που μεταχειρίστηκε όλα τα μέσα για να αποτρέψει τον Αμερικανό στρατηγό Γουέσλι Κλαρκ που σκεπτόταν απόβαση στρατιωτών στο γιουγκοσλαβικό έδαφος.

Και είναι αυτό που δεν συνέβη στο Βιετνάμ, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις συνεχώς αυξάνονταν, αδυνατούσες να αντιμετωπίσουν τους Βιετκόγκ που χάνονταν στις υπόγειες στοές της δύσβατης ζούγκλας, βγαίνοντας απ’ αυτές για να καταφέρουν καταδρομικά πλήγματα και να επιστρέψουν. Σήμερα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι οι μεγάλες διαδηλώσεις κατά του πολέμου στις αμερικανικές πόλεις, με επικεφαλής διάσημους χολυγουντιανούς αστέρες, διοργανώθηκαν από την ίδια την CIA, ώστε η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων να μη αποδοθεί σε αδυναμία των ΗΠΑ, αλλ’ ότι προήλθε από την πίεση και απαίτηση του αμερικανικού λαού.

Με βάση τα ανωτέρω, θεωρούνται ορθές οι συστάσεις προς τον Ερντογάν να μη αποτολμήσει αποστολή στρατευμάτων επειδή θα «αιχμαλωτιστούν» στο συριακό έδαφος, όπως και συμβαίνει κατά τη στιγμή που από τον Αύγουστο που ξεκίνησε η τουρκική επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», ακόμη είναι «κολλημένα» έξω από την Αλ Μπαμπ, που βρίσκεται επί των τουρκικών συνόρων, με κίνδυνο να εμπλακούν σε άμεση σύγκρουση με τον συριακό στρατό. Εκεί κατατείνουν όλες οι πληροφορίες.

Το μεγάλο πρόβλημα βεβαίως, δεν είναι μόνον η ισχύς των συριακών δυνάμεων, που δεν φαίνεται να υπολογίζει ο Ερντογάν, αλλά ότι αυτές υποστηρίζονται από τους Ρώσους και την ρωσική πολεμική αεροπορία στην περιφέρεια της πόλης Αλ Μπαμπ, που κατέχεται ακόμη από τους τζιχαντιστές, αλλά και που οι συριακές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από την ρωσική πολεμική αεροπορία, πλησιάζουν επικίνδυνα τα τουρκικά στρατεύματα.

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη καθώς μια σύγκρουση μεταξύ των δυο πλευρών θα φέρει αυτόματα αντιμέτωπους τους Ρώσους με τους Τούρκους και θα αλλάξει άρδην σε δραματικό βαθμό τις ισορροπίες στον εσωτερικό πόλεμο της Συρίας. Να σημειωθεί πάντως, πως δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιο μυστήριο στον ρωσικό βομβαρδισμό και τον θάνατο Τούρκων στρατιωτών.

Σύμφωνα με πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του έγκυρου «Aviationist», είναι εγγενώς επικίνδυνο για τα στρατεύματα στο έδαφος να επιχειρούν σε περιοχές που η Αεροπορία πραγματοποιεί προσβολές στόχων τους οποίους ενίοτε καταδεικνύουν οι δυνάμεις στο έδαφος, καθώς ακόμα και μικρά λάθη στους υπολογισμούς ή/και τα στοιχεία που δεν αξιοποιούνται σωστά, μπορούν να οδηγήσουν σε τραγωδίες.

Να σημειώσω βεβαίως, ότι δεν είναι μόνον οι δεκάδες νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες που μετρούν οι Τούρκοι σ’ αυτήν την επιχείρηση. Προχθές μόνον, πλην του ενός στρατιώτη που κτυπήθηκε από τους τζιχαντιστές, σε συγκρούσεις μεταξύ του τουρκικού στρατού και μελών του PKK, σκοτώθηκαν δύο στρατιώτες και άλλοι δύο τραυματίστηκαν.

Ίσως ο Ερντογάν, να στηρίχθηκε στις καλές σχέσεις που είχε με τους τζιχαντιστές και δεν έλαβε υπόψη ότι αυτές διερράγησαν, με ορισμένες τουλάχιστον ομάδες εξ αυτών. Βουλευτής της αντιπολίτευσης κατήγγειλε -και το δημοσίευσε η Χουριέτ, αλλά μετ’ ολίγον απάλειψε την ανάρτηση- ότι κατά την ομηρία των 49 Τούρκων διπλωματών στην Δαμασκό από τους τζιχαντιστές, στην εκφρασθείσα ανησυχία Τούρκου στρατηγού για την τύχη τους, του είπε να μη ανησυχεί, δεν θα τους πειράξουν, και τον κάλεσε να ασχοληθεί με άλλο θέμα.
Ο Ερντογάν δεν θα αποχωρήσει. Έχει το πλεονέκτημα ότι ο τουρκικός λαός θα διαμαρτύρεται σιωπηλά για την δυστυχία του, όπως κάνει και τώρα σε μια χώρα που απαγορεύει τις απεργίες. Φαίνεται όμως, πως άπλωσε τα πόδια του πολύ μακριά έξω από το κρεβάτι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


12 Φεβ 2017


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ένα βήμα πριν από την ολοκληρωτική σύγκρουση βρίσκονται οι τουρκικές και υποστηριζόμενες δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης, με τις δυνάμεις του συριακού καθεστώτος που υποστηρίζονται από τους Ρώσους και την ρωσική πολεμική αεροπορία στην περιφέρεια της πόλης El Bab, που ακόμα κατέχεται από τους Τζιχαντιστές.

Όπως αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ, οι συριακές δυνάμεις υποστηριζόμενες από την ρωσική πολεμική αεροπορία πλησιάζουν επικίνδυνα την πόλη El Bab, την οποία εδώ και μέρες πολιορκεί ο λεγόμενος Συριακός Απελευθερωτικός Στρατός της αντιπολίτευσης και οι τουρκικές δυνάμεις της επιχείρησης, «Ασπίδα του Ευφράτη».

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη καθώς μια σύγκρουση μεταξύ των δυο πλευρών θα φέρει αυτόματα αντιμέτωπους τους Ρώσους με τους Τούρκους και θα αλλάξει άρδην σε δραματικό βαθμό τις ισορροπίες στον εσωτερικό πόλεμο της Συρίας.

Ήδη η Άγκυρα μετά το πατατράκ που έπαθε με τον ρωσικό βομβαρδισμό των θέσεων της, έχει σημάνει συναγερμό και ενισχύει τις δυνάμεις της στα σύνορα με την Συρία μεταφέροντας πυραύλους Stınger και Rapıer, ενώ καταφθάνουν και δυνάμεις καταδρομών για να στηρίζουν τις τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονται στο συριακό έδαφος.

Τιε εξελίξεις παρακολουθούν από του σύνεγγυς και οι λεγόμενες «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» που έχουν συστήσει οι Κούρδοι που ενισχύουν συνεχώς τις γραμμές τους στην περιφέρεια του Menbiç έτοιμοι να προελάσουν δυτικά σε βάρος των τουρκικών θέσεων.

Η κατάσταση θυμίζει ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, με ανυπολόγιστες συνέπειες για όλη την ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


11 Φεβ 2017


Γράφει ο Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς
Γεωπολιτικός – Ιστορικός Αναλυτής 

  1. Όπως είχαμε επισημάνει προ 2 μηνών περίπου, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αντικαθεστωτικές ομάδες που σχηματίζουν την «Ασπίδα του Ευφράτη» (πράσινο χρώμα) θα παρασύρονταν σε έναν πόλεμο φθοράς εναντίον των δυνάμεων του Daesh (μαύρο χρώμα) για τον έλεγχο της Al-Bab, από τον οποίον θα προέκυπτε αποκόμιση εδαφικών κερδών μεν, αλλά με δυσανάλογες απώλειες, τόσο σε χρόνο, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό. Σύμφωνα με τις τότε εκτιμήσεις μας, αυτός ο πόλεμος φθοράς θα λειτουργούσε επ’ ωφελεία τόσο των καθεστωτικών (SAA – κόκκινο χρώμα), όσο και των κουρδικών δυνάμεων (YPG/ SDF – κίτρινο χρώμα). Όντως έτσι και έγινε, καθώς χρειάστηκαν περίπου 50 ημέρες για να επεκταθεί η «Ασπίδα» μόλις 1 χλμ. (!) Ανατολικά του υψώματος, στο οποίο βρίσκεται το νοσοκομείο της Al-Bab, και να προσεγγίσει το κέντρο της πόλεως σε απόσταση αναπνοής. Η λογική υποδεικνύει πως η κατάληψη της ευρύτερης περιοχής που βρίσκεται περικυκλωμένη από τις δυνάμεις της «Ασπίδας» πλησιάζει, με την απαραίτητη αεροπορική υποστήριξη φυσικά, η οποία είναι αναγκαία για την αποδυνάμωση των θέσεων που καταλαμβάνουν οι μαχητές του «χαλιφάτου». Δεν θα πρέπει να αποκλειστεί, βεβαίως, και το σενάριο επανακάμψεως του Daesh εις βάρος των δυνάμεων της «Ασπίδος», κάτι το οποίο συνέβη σχετικά πρόσφατα, όταν, παρ’ ότι βρέθηκαν μία ανάσα από την οριστική συντριβή τους στην Qabasin, κατάφεραν να αποκρούσουν αποτελεσματικά τον κλοιό των ανταρτών. Όσο διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, φυσικά, οι καθεστωτικές δυνάμεις θα ευνοούνται, ενώ δεν αποκλείεται διόλου το ενδεχόμενο η όλη εξέλιξη να είχε προβλεφθεί εξ αρχής από την ρωσική ηγεσία (στο πλαίσιο της υλοποιήσεως του σχεδιασμού της εκεχειρίας), εν είδει μίας «proxy warfare» τακτικής προς όφελος των συριακών δυνάμεων, οι οποίες βρήκαν εκ των πραγμάτων τον απαιτούμενο χρόνο για την περαιτέρω προώθηση τους εις βάρος των δυνάμεων του Daesh.
  2. Για του λόγου το αληθές, το ίδιο χρονικό διάστημα, όπως προκύπτει από την σύγκριση των δύο χαρτών, οι καθεστωτικές δυνάμεις έχουν προωθηθεί Ανατολικά-Βορειοανατολικά του Χαλεπίου, σε τέτοιο βαθμό που έχουν μειώσει την απόστασή τους από Νοτιοδυτικά και προς το κέντρο της Al-Bab στα 7 από τα 21 χλμ. (!) (ως σημείο αναφοράς λαμβάνεται το τριπλό σημείο επαφής SAADaeshFSA/ΤΕΔ και SAADaesh – YPG/ SDF, στους δύο χάρτες αντιστοίχως), στα 5 από τα 12 χλμ. σε ευθεία από Ν προς Β (μεταξύ Birat al Bab και Tadif), ενώ οι αποστάσεις από τα δύο άκρα, στα οποία αναπτύσσονται στην παρούσα φάση οι δυνάμεις του Μπασάρ Αλ Άσαντ και οι σύμμαχοί τους, απέχουν από την Al-Bab 11 χλμ. (το Δ) και 9 χλμ. (το Α), αντιστοίχως. (Μεταξύ τους τα δύο άκρα απέχουν 20 χλμ.)
  3. Τι μέλλει γενέσθαι; Κατ’ αρχήν, δεν θα πρέπει να αποκλείεται το ενδεχόμενο καταρρεύσεως της εκεχειρίας, υπαιτιότητι φυσικά της Τουρκίας, η ηγεσία της οποίας μόνο ευχαριστημένη δεν πρέπει να είναι από τις εξελίξεις. Σε αυτή την περίπτωση, θα αναδειχθεί ενδεχόμενη στρατηγική μπλόφα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, η οποία, έχοντας υλοποιήσει έναν αριστουργηματικό ελιγμό υπονομευτικού χαρακτήρα, θα έχει δει να επιβεβαιώνεται επί του πρακτέου η πρόβλεψή της πως μία επίπλαστη και παροδική συμμαχία με την Τουρκία, θα παρέσυρε τις ένοπλες δυνάμεις της δεύτερης σε μία σύγκρουση με το Daesh, από την οποία θα επωφελούνταν πρωτίστως οι συριακές και δευτερευόντως οι κουρδικές δυνάμεις (οι οποίες, παρεμπιπτόντως, βρήκαν τον απαιτούμενο χρόνο για να επικεντρωθούν στην προώθησή τους προς την Raqqah, στην προσπάθεια που καταβάλλουν για την κατάληψη μίας ακόμα στρατηγικής τοποθεσίας).

Στο πλαίσιο αυτής της εκτιμήσεως, η εικόνα που διαμορφώνεται επί της παρούσης υποκρύπτει την πρόθεση των συριακών δυνάμεων να κινηθούν περιμετρικά της AlBab, συγκλίνοντας ολοένα και περισσότερο προς τα Ανατολικά-Βορειοανατολικά, με αντικειμενικό σκοπό αφ’ ενός να εγκλωβίσουν τις δυνάμεις τις «Ασπίδος», αποκόπτοντας την πρόσβασή τους προς τον Βορρά, και αφ’ ετέρου να απομακρύνουν πλήρως τις δυνάμεις του Daesh προς τα Νοτιοανατολικά. Για να επιτευχθεί αυτό, απαιτείται φυσικά η συνδρομή των κουρδικών δυνάμεων, οι οποίες με την σειρά τους θα συγκλίνουν τόσο από τα Δυτικά προς τα Ανατολικά, σε συνδυασμό με τις συριακές δυνάμεις, όσο και από τα Ανατολικά (Al-Arimah) προς Δυτικά-Νοτιοδυτικά, «διαρρηγνύοντας» με την σειρά τους την «Ασπίδα», μία πολύπλοκη φυσικά διαδικασία σε επίπεδο θεάτρου πολέμου, η οποία δύναται να υλοποιηθεί με την προϋπόθεση πως οι ανωτέρω δυνάμεις θα συντονίζονται υποδειγματικά από ένα (ρωσικό) στρατηγείο. Πρακτικώς και επί χάρτου, το τρίγωνο που διαμορφώνεται από τις αποστάσεις που προκύπτουν μεταξύ συριακών και κουρδικών δυνάμεων, θα αρχίσει να συγκλίνει με επίκεντρο την – κατά πάσα πιθανότητα εκκαθαρισμένη από τις δυνάμεις του Daesh – Al-Bab, εξέλιξη η οποία θα σημάνει, κατά πάσα πιθανότητα, μία ευρεία τουρκοσυριακή σύγκρουση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


10 Φεβ 2017


Τις τουρκικές δυνάμεις “κατηγόρησε” ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου για την χθεσινή επίθεση ρωσικών αεροσκαφών που στοίχισε τη ζωή τριών Τούρκων στρατιωτών στη Συρία.

Συγκεκριμένα, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, δήλωσε ότι οι συντεταγμένες για τον χθεσινό βομβαρδισμό από ρωσικά μαχητικά που οδήγησε στον θάνατο τρεις Τούρκους στρατιώτες, προήλθαν από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

"Δυστυχώς οι δυνάμεις μας, οι οποίες πραγματοποιούσαν επιθέσεις κατά τρομοκρατών, καθοδηγήθηκαν μέσω συντεταγμένων τις οποίες είχαν λάβει από τους Τούρκους συμμάχους μας. Σαν αποτέλεσμα είχαμε τον θάνατο Τούρκων στρατιωτών οι οποίοι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται σε αυτές τις συντεταγμένες”, δήλωσε ο Peskov, σύμφωνα με το Reuters.

Πάντως το εν λόγω περιστατικό δεν αναμένεται να επηρεάσει τη συμμαχία Ρωσίας – Τουρκίας στη Συρία καθώς οι πρόεδροι των δύο χωρών συνομίλησαν μετά το περιστατικό και συμφώνησαν σε ακόμη στενότερη συνεργασία προκειμένου να αποφευχθούν ανάλογα περιστατικά στο μέλλον.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Μάικ Πομπέο είχε χαρακτηρίσει πέρσι την Τουρκία ως μια «ολοκληρωτική ισλαμική δικτατορία». Τώρα, όμως, ως επικεφαλής της CIA, μετέφερε επίσημα μηνύματα του Λευκού Οίκου στον Ταγίπ Ερντογάν

Τoυ Γιώργου Παυλόπουλου

Η Αγκυρα αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό της περιοδείας που ξεκίνησε από χθες στη «φλεγόμενη» Μέση Ανατολή ο Μάικ Πομπέο, ο άνθρωπος ο οποίος στις 16 Ιουλίου 2016 είχε χαρακτηρίσει την Τουρκία μία «ολοκληρωτική ισλαμική δικτατορία» και επελέγη από τον Ντόναλντ Τραμπ για το νευραλγικό πόστο του επικεφαλής της CIA. Η επίσκεψη πραγματοποιείται λιγότερο από δύο 24ωρα μετά την τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στον πρόεδρο των ΗΠΑ και τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αναμένει με αγωνία τα πρώτα επίσημα δείγματα γραφής της νέας ηγεσίας της Ουάσιγκτον -με την ελπίδα ότι θα είναι πιο... δεκτική στα αιτήματα και τις επιδιώξεις της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή και ειδικά στη Συρία.

Όπως ήταν βεβαίως αναμενόμενο, δεν έγιναν γνωστές πολλές λεπτομέρειες από τη συνάντηση που είχαν Ερντογάν και Πομπέο. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο πρώτος έθεσε επιτακτικά στον δεύτερο την ανάγκη να σταματήσουν οι Αμερικανοί να στηρίζουν τους Κούρδους της Συρίας και συμμάχους του ΡΚΚ, θεωρώντας ότι η περαιτέρω ενίσχυσή τους θα οδηγήσει στην de facto εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου ημικρατικού μορφώματος στην περιοχή. Η Άγκυρα θεωρεί «κλειδί» γι' αυτό την πολιορκία της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, της Ράκα: Εκεί, οι πληροφορίες φέρνουν τις κουρδικές δυνάμεις να απέχουν μόλις 40 χιλιόμετρα, ενώ οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους βρίσκονται αρκετά πιο μακριά (γύρω στα 200 χιλιόμετρα), εγκλωβισμένοι στην πόλη αλ-Μπαμπ.

Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα, ο Τραμπ είχε ταχθεί υπέρ της δημιουργίας «ασφαλών ζωνών» στο βόρειο τμήμα της Συρίας, με το επιχείρημα ότι εκεί θα πρέπει να δημιουργηθούν εγκαταστάσεις για τους πρόσφυγες. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι είχαν καταθέσει πρώτοι μια ανάλογη πρόταση συναντώντας την άρνηση τόσο των Ευρωπαίων όσο και του Ομπάμα, οι Τούρκοι αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη τη στροφή των ΗΠΑ και αναμένουν διευκρινίσεις -ελπίζοντας για το καλύτερο, αλλά και φοβούμενοι για το χειρότερο. Μέχρι δε να διαπιστώσουν τι ισχύει στην πράξη, κλείνουν διαρκώς το... μάτι προς τον Τραμπ. Το ερώτημα είναι τι είναι διατεθειμένος ο Ερντογάν να δώσει σε αντάλλαγμα και πόσο θα ενοχληθούν κάποιοι άλλοι από αυτό -με πρώτο τον Βλ. Πούτιν.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


9 Φεβ 2017


Ο επικεφαλής της νέας συμμαχίας που συγκρότησαν ισλαμιστικές και τζιχαντιστικές οργανώσεις μαχητών στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του πρώην βραχίονα της αλ Κάιντα στη Συρία, διακήρυξε σήμερα ότι θα κλιμακωθούν οι επιθέσεις εναντίον του συριακού στρατού και των υποστηριζόμενων από το Ιράν συμμάχων του, με στόχο την ανατροπή του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ο Χάσιμ αλ Σέιχ, ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (της «Επιτροπής για την Απελευθέρωση του Λεβάντε»), η οποία ιδρύθηκε τον περασμένο μήνα, ανέφερε σε μια ομιλία του που καταγράφηκε σε βίντεο πως στόχος της νέας αυτής δύναμης είναι να «απελευθερωθεί» όλη η συριακή επικράτεια.

Η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ συγκροτήθηκε με τη συγχώνευση του Μετώπου για την Κατάκτηση του Λεβάντε (Τζαμπχάτ Φάταχ αλ Σαμ, το πρώην Μέτωπο Υποστήριξης των Επαναστατών, ή Τζαμπχάτ αλ Νούσρα) και διαφόρων άλλων ένοπλων ομάδων.

Στη συμμαχία αυτή τζιχαντιστών προσχώρησαν εκατοντάδες μαχητές οι οποίοι αποσκίρτησαν τις τελευταίες εβδομάδες από τον θεωρούμενο πιο μετριοπαθή Ελεύθερο Συριακό Στρατό λόγω της οργής τους για το γεγονός πως η ηγεσία τους τάχθηκε υπέρ της έναρξης μιας ειρηνευτικής διαδικασίας με το καθεστώς του Άσαντ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Υπάρχουν νεκροί και τραυματίες τούρκοι στρατιώτες
Το δραματικό τηλεφώνημα Πούτιν σε Ερντογάν

Το τηλέφωνο αναγκάστηκε να σηκώσει ο Βλάντιμιρ Πούτιν και να εκφράσει το συλλυπητήριά του για ένα ρωσικό λάθος.

Όπως έγινε γνωστό από τον τουρκικό στρατό ρωσικά αεροπλάνα έβαλαν στο στόχαστρο Τούρκους στρατιώτες στο Αλ Μπαμπ με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρεις στρατιώτες και να τραυματιστούν 11 με την κατάσταση ενός να είναι βαριά.
Σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά στόχος των βομβαρδισμών ήταν θέσεις τρομοκρατών στην Αλ Μπαμπ η οποία το τελευταίο διάστημα σφυροκοπείται.

Υπενθυμίζεται πως η σχέση ανάμεσα στην Άγκυρα και τη Μόσχα έφτασε στο ναδίρ των τελευταίων δεκαετιών το φθινόπωρο του 2014, όταν τουρκικά μαχητικά κατέρριψαν ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος πάνω από τα τουρκο-συριακά σύνορα.

Ρωσία και Τουρκία είναι πλέον σύμμαχοι στη Συρία, καθώς μετά από μήνες ο Ερντογάν απολογήθηκε για το περιστατικό στον Πούτιν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στη γείτονα χώρα.

Πηγή CeashOnLine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Κοψαχείλη

Τον περασμένο Γενάρη, στη συνάντηση της Βρετανίδας πρωθυπουργού Theresa May με τον Αμερικανό Πρόεδρο Donald Trump στην Ουάσιγκτον, πιθανότατα προέκυψε μια σημαντική συμφωνία αμοιβαίας εξυπηρέτησης συμφερόντων που αφορά την ευρύτερη περιοχή μας. Δεδομένης της διαφαινόμενης στρατηγικής αποχώρησης των ΗΠΑ από την Μεσόγειο – αποχώρηση ως φυσική παρουσία αλλά όχι ως συμφέροντα – το κενό που δημιουργείται, η νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον επιθυμεί να το καλύψει η Βρετανία.

Για την Βρετανία, η στήριξη των ΗΠΑ είναι καθοριστική ενόψει της μάχης που καλείται να δώσει στις Βρυξέλλες για ένα πετυχημένο Brexit, στην ουσία τη μάχη που θα δώσει απέναντι στην Γερμανία. Σε αντάλλαγμα της Αμερικανικής στήριξης, η Βρετανία αποδέχεται τον ρόλο (και το κόστος) της αντικαταστάτριας δύναμης των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και κυρίως στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Βρετανία με τη σειρά της και κατόπιν συνεννόησης με την Ουάσιγκτον, μοιράζει ρόλους σε Άγκυρα και Τελ Αβίβ. Την Τουρκία την ετοιμάζει να παίξει το ρόλο του αμορτισέρ των Γερμανικών και κυρίως των Ρωσικών συμφερόντων στην περιοχή. Το Ισραήλ το προορίζει για το ρόλο του αμορτισέρ απέναντι στην Ιρανική-Σιιτική επιρροή στην περιοχή. Οι νέοι ρόλοι και η όποια φθορά της Τουρκίας και του Ισραήλ θα αντισταθμιστούν από προνομιακές εμπορικές συμφωνίες και σχέσεις μεταξύ των κρατών αυτών με τη Βρετανία. Έτσι, η Βρετανία σκοπεύει να συγκρατήσει την Τουρκία του Ερντογάν από την πλήρη εκχώρησή της στο Ρωσικό στρατόπεδο, ενώ θα «στηρίξει» το Ισραήλ του πρωθυπουργού Νετανιάχου ανοίγοντας μια ευρύτερη συζήτηση για το «Παλαιστινιακό» που πιθανότατα θα περιλαμβάνει και την Ιορδανία!

Μετά το 2015, η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συριακή κρίση, ανέδειξε τη Ρωσία σε ρυθμιστή των εξελίξεων και έφερε πολύ κοντά τη Ρωσία με το Ιράν. Ήδη το Ιράν ήλεγχε σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σκηνικό στη Βαγδάτη, ενώ η Σιιτική Hezbollah ουσιαστικά κυβερνά στο Λίβανο. Παράλληλα το καλοκαίρι του 2016, το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία έφερε πολύ κοντά την Μόσχα με την Άγκυρα. Η Ρωσική επιρροή στην Τουρκία και τη Συρία και ο συνεταιρισμός με το Ιράν αποτελούν εκρηκτικό μείγμα για τα Αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Για την Ουάσιγκτον, αυτός ο δεσμός πρέπει να σπάσει χωρίς αυτό να σημαίνει ευθεία σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Ουάσιγκτον-Μόσχας. Η λύση της Βρετανίας είναι ιδανική, όπως επίσης η χρησιμοποίηση δύο μη-Αραβικών κρατών της περιοχής ως τοπικών ρυθμιστών είναι σοφή, καθώς δεν διαταράσσει τις ευαίσθητες ισορροπίες των κρατών εντός του Αραβικού κόσμου.

Οι δηλώσεις και οι επαφές αξιωματούχων των τελευταίων ημερών είναι δηλωτικές των νέων ισορροπιών που διαμορφώνονται.

Στα τέλη του περασμένου Γενάρη υπήρξε η συνάντηση Trump-May. Κατόπιν η κα May επισκέφτηκε την Άγκυρα και είχε συνομιλίες με τον Τούρκο πρόεδρο και πρωθυπουργό. Ακολούθως χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση May-Netanyahu στο Λονδίνο, αφού είχε προηγηθεί επίσημο ταξίδι του Ιορδανού μονάρχη στη Βρετανία. Παράλληλα, την ώρα που η Ουάσιγκτον τείνει χέρι φιλίας και συνεργασίας στη Μόσχα, σκληραίνει η ρητορική της Βρετανίας έναντι της Ρωσίας που την κατηγορεί για κυβερνοεπιθέσεις στη Δύση. Ο Ερντογάν καμουφλάρει το άνοιγμα προς τη Βρετανία έναντι της Ρωσίας, στηλιτεύοντας τον ρόλο των ΗΠΑ στην περιοχή μετά την 9/11. Με αφορμή την εκτόξευση-δοκιμή βαλλιστικού πυραύλου του Ιράν, η Ουάσιγκτον επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των κυρώσεων εναντίον της Τεχεράνης και της ανακήρυξης των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης ως τρομοκρατικής οργάνωσης, ικανοποιώντας έτσι και την κυβέρνηση στο Ισραήλ. Τέλος, σε προχθεσινή ομιλία του ο νέος υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Jim Mattis, δήλωσε πως θεωρεί το Ιράν το μεγαλύτερο κράτος-σπόνσορα της τρομοκρατίας παγκοσμίως.

Η Ρωσία παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις και απαντά με πρόσκληση προς τον Τούρκο Πρόεδρο και τον υπηρεσιακό πρόεδρο της Λιβύης να επισκεφτούν τη Μόσχα για συνομιλίες τον προσεχή Μάρτιο.

Το νέο σκηνικό εν τούτοις διαμορφώνεται και σχηματοποιείται καθημερινά στην ευρύτερη περιοχή μας. Ενδιαφέρον έχει να δούμε πως θα προσδιορίσει τα συμφέροντά της η Αίγυπτος μέσα σε αυτό το νέο σκηνικό, και ποια μορφή θα πάρουν οι εξελίξεις στο «Κυπριακό» και «Παλαιστινιακό» ζήτημα. Η χώρα μας έχει δεσμεύσεις και συμφέροντα στην περιοχή και θα πρέπει να τα ισορροπήσει προσεκτικά στο νέο περιβάλλον.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου