Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Νοε 2017


Ένα αρρωστημένο σύστημα κερδοσκοπεί αναζητώντας στους δρόμους του Καΐρου απελπισμένους ανθρώπους που θα πουλούσαν τα όργανά τους για μια καλύτερη ζωή -συχνά με την ελπίδα να φτάσουν στην Ευρώπη.

Πέρασαν μόλις μερικοί μήνες από την ημέρα που τρεις άνδρες άρπαξαν τον Ιμπραήμ σταματώντας δίπλα του με ένα αυτοκίνητο. Ο 57χρονος πρόσφυγας από την Ερυθραία είχε ακούσει ιστορίες για πτώματα που εντοπίζονταν μετά από μέρες δίπλα σε κάδους σκουπιδιών χωρίς τα όργανά τους, τα οποία είχαν αφαιρεθεί. Οι απαγωγείς οδήγησαν τον Ιμπραήμ σε ένα διαμέρισμα και τον έδεσαν χειροπόδαρα ακινητοποιώντας τον σε ένα κρεβάτι. Εκεί επρόκειτο να γίνει η αφαίρεση των οργάνων. Ωστόσο, όταν έμεινε για λίγο μόνος στον χώρο, με κάποιο τρόπο κατάφερε να κόψει τα δεσμά του. Χωρίς να κοιτάξει πίσω του κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και απλά πήδηξε κάτω για να ξεφύγει. Για τις πολλές συμμορίες της αιγυπτιακής πρωτεύουσας άνθρωποι σαν τον Ιμπραήμ έχουν αξία μόνο για τα όργανά τους, τα οποία μπορούν να πωληθούν με υψηλό αντίτιμο. Περιπτώσεις σαν του Ιμπραήμ υπάρχουν πολλές στο Κάιρο.

Κανείς δεν μιλάει όμως ανοιχτά για αυτό το πρόβλημα στην Αίγυπτο. Όσοι το κάνουν, συχνά συκοφαντούνται ως ψεύτες. Πάντως δεν είναι μόνο οι συμμορίες που εποφθαλμιούν τα νεφρά ή το ήπαρ απελπισμένων και άπορων ανθρώπων. Ένα ολόκληρο σύμπλεγμα γιατρών, νοσοκομείων και μεσαζόντων συνθέτει τη δομή ενός εγκληματικού συστήματος. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε χαρακτηρίσει την Αίγυπτο πριν από λίγα χρόνια ως ένα από τα σταυροδρόμια του διεθνούς εμπορίου οργάνων. Τα θύματα είναι συχνά πρόσφυγες και μετανάστες, για παράδειγμα από το Σουδάν. Η σουδανέζικη κοινότητα στο Κάιρο αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες άτομα. Έχει τα δικά της καταστήματα, τα δικά της στέκια. Αυτά γίνονται συχνά πεδίο εγκληματικής δράσης.

7.000 δολάρια για ένα νεφρό

Σε μια σουδανέζικη καφετέρια είχε βρεθεί πριν από λίγους μήνες ο Χαϊντάρ. Ο σουδανός πρόσφυγας είχε μόλις φτάσει στο Κάιρο και δεν είχε χρήματα ούτε στέγη. Ένας συμπατριώτης του τού έπιασε κουβέντα. Του πρόσφερε να κοιμηθεί στο διαμέρισμά του. Και αργότερα τον ρώτησε αν θέλει να δώσει ένα από τα νεφρά του έναντι 7.000 δολαριων. Ο 30χρονος δεν είχε ποτέ τόσα χρήματα. Άρχισε να φαντάζεται το ενδεχόμενο να πάει με την οικογένειά του στην Ευρώπη μέσω θαλάσσης. Οι ελπίδες για μια καλύτερη ζωή μεγάλωναν. Θα έδινε ένα κομμάτι του σώματός του αν είχε τη δυνατότητα να πάει στην Ευρώπη. Όταν ξύπνησε αργά από τη νάρκωση σε ένα νοσοκομείο σε μια γειτονική πόλη του Καΐρου, νιώθει ότι το σώμα του έχει αλλάξει και είναι μόνος. Μια νοσηλεύτρια του απαντά ότι ο γνωστός του κάλεσε ταξί για να τον μεταφέρει σπίτι.

«Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι απέναντι στο σύστημα», λέει ο Μοχάμεντ Μεναλλά, διευθυντής της αιγυπτιακής οργάνωσης για τα δικαιώματα των προσφύγων Tadamon. Ο ίδιος γνωρίζει το δίκτυο των μεσαζόντων, γιατρών και νοσοκομείων που εμπλέκονται. Στην Αίγυπτο απαγορεύεται μεν η πώληση οργάνων, ωστόσο επιτρέπεται υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις η δωρεά. Αυτό εκμεταλλεύονται τα εγκληματικά δίκτυα. Μεσάζοντες αναζητούν πρόθυμους δωρητές και τους παραπέμπουν στα νοσοκομεία. Τα θύματα είναι συνήθως μεταξύ 20 και 40 και ελπίζουν να λάβουν ως αντίτιμο από 5.000 έως 7.000 δολάρια. Οι δυνητικοί παραλήπτες -συνήθως πλούσιοι Άραβες του Κόλπου- απευθύνονται στα εμπλεκόμενα νοσοκομεία, τα οποία εν μέρει είναι και κρατικά. Στα χαρτιά γίνεται λόγος για δωρεά οργάνων και όχι για αγοραπωλησία. Τα μεγαλύτερο κέρδος αποκομίζουν οι γιατροί και διευθυντές των νοσοκομείων. Η αστυνομία κάνει ευκαιριακές έρευνες και ενίοτε συλλαμβάνει πιθανούς συνεργούς. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και πάλι.

Ο Χαιντάρ και η οικογένειά του δεν θα καταφέρουν μάλλον ποτέ να επιβιβαστούν σε κάποια βάρκα για την Ευρώπη. Το ταξί που υποτίθεται ότι θα τον παραλάμβανε από το νοσοκομείο δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ο σουδανός πρόσφυγας έφυγε μόνος. Ο συμπατριώτης που τον είχε προσεγγίσει και του είχε υποσχεθεί τα χρήματα ως αντίτιμο εξαφανίστηκε. Το διαμέρισμά του ήταν άδειο. Ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να πιστέψει πως έπεσε θύμα τέτοιας απάτης. Μέχρι να πεθάνει θα ζει με σοβαρούς περιορισμούς. Η βαριά χειρωνακτική εργασία δεν κάνει για αυτόν. Ωστόσο, ο Χαϊντάρ αυτοπαρηγορείται λέγοντας ότι «αν έχω έναν ανεμιστήρα το καλοκαίρι και καλό φαγητό, θα είμαι καλά».

Μπένο Σβινγκχάμερ (dpa) / Άρης Καλτιριμτζής
Deutche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Νοε 2017


Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) έχει χάσει το 95% των εδαφών που είχε καταλάβει το 2014 στη Συρία και το Ιράκ, ανακοίνωσε σήμερα ο διεθνής συνασπισμός που μάχεται τους τζιχαντιστές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Αφότου συγκροτήθηκε ο διεθνής συνασπισμός, το ΙΚ έχασε το 95% των εδαφών που είχε υπό τον έλεγχό του, διαβεβαίωσε ο Μπρετ Μαγκέρκ, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στον συνασπισμό, σε μια ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα από την Ιορδανία.

"Περισσότεροι από 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι απελευθερώθηκαν", υπογράμμισε.

Σύμφωνα με τον Μαγκέρκ, η άφιξη νέων ξένων μαχητών στη Συρία έχει "σχεδόν σταματήσει". Πρόσθεσε ότι "ολοένα και περισσότεροι μαχητές συλλαμβάνονται στα σύνορα".

Ο Αμερικανός αξιωματούχος έκανε επίσης λόγο για "μια βάση δεδομένων της Ιντερπόλ που περιλαμβάνει 43.000 ονόματα" και επιτρέπει στις χώρες-μέλη του συνασπισμού να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν μαχητές του ΙΚ κατά τη διάρκεια οδικών ελέγχων ρουτίνας ή όταν προσπαθούν να περάσουν από τα σύνορα της μιας χώρας στην άλλη.

Η χρηματοδότηση του ΙΚ έχει φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της και έχουν αυξηθεί οι πιέσεις που δέχεται η οργάνωση, τόσο επί του πεδίου όσο και στον κυβερνοχώρο, όπου έχει μπει στο στόχαστρο "η τρομοκρατική προπαγάνδα", συνέχισε.

Το 2014, με μια εντυπωσιακή και αιφνιδιαστική προέλαση, το ΙΚ κατέλαβε σχεδόν τη μισή Συρία και το ένα τρίτο του Ιράκ. Στη συνέχεια ίδρυσε ένα "χαλιφάτο" στα εδάφη αυτά. Τρία χρόνια αργότερα, οι τζιχαντιστές έχουν χάσει σχεδόν όλα τα εδάφη που είχαν υπό τον έλεγχό τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μεγάλη οργή προκαλεί στην Άγκυρα η δηλώσεις του Αμερικανού στρατηγού, Ryan Dillon από την Βαγδάτη, ότι αν οι Τούρκοι τολμήσουν να επιτεθούν στον κουρδικό θύλακα του Afrin, τότε οι Αμερικανοί θα χτυπήσουν τις τουρκικές δυνάμεις με όλες τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.

Όπως αναφέρουν τα ίδια τα τουρκικά ΜΜΕ, ο Αμερικανός στρατηγός Albay Ryan, διοικητής των συνασπισμένων δυνάμεων κατά του Ισλαμικού κράτους μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι στην Βαγδάτη ξεκαθάρισε πως αν η Τουρκία προχωρήσει σε χερσαία εισβολή στον κουρδικό θύλακα του Afrin, κάτι που συνεχώς το εξαγγέλλει η Άγκυρα αλλά μέχρι τώρα δεν το τόλμησε, τότε θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους Αμερικανούς που δεν θα διστάσουν να χτυπήσουν τις τουρκικές δυνάμεις προστατεύοντας τους Κούρδους της περιοχής.

Ο Αμερικανός στρατηγός τόνισε πως οι αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή βρίσκονται για να προστατεύουν τον αραβικό, κουρδικό, γιεζιτικό και χριστιανικό πληθυσμό και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να ανατρέψει το υπάρχων στάτους κβο.

Οι δηλώσεις αυτές έχουν θορυβήσει το τουρκικό Γενικό Επιτελείο που συνεχώς κάνει προετοιμασίες για χερσαία επέμβαση στον κουρδικό θύλακα του Afrin και έχει προβληματίσει έντονα την Άγκυρα για τις συνέπειες από μια τέτοια επιχείρηση, καθώς ήδη οι Τούρκοι μετρούν τις απώλειες τους στην Συρία.


Νίκος Χειλαδάκης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι ΗΠΑ φροντίζουν για την ασφάλεια μονάδων του Ισλαμικού Κράτους προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα υποκρίνονται ότι μάχονται κατά της τρομοκρατίας, κατήγγειλε σήμερα το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Σύμφωνα με το υπουργείο, στη διάρκεια της επιχείρησης του συριακού στρατού για την απελευθέρωση της πόλης Αλμπού Καμάλ υπήρξαν περιστατικά στα οποία ο υπό τις ΗΠΑ συνασπισμός είχε άμεση επαφή και υποστήριξε τους τζιχαντιστές.

«Τα γεγονότα αυτά αποτελούν αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα ενεργούν για την προστασία των μάχιμων μονάδων του ΙΚ προκειμένου αυτές να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, να ανασυνταχθούν και να τις χρησιμοποιήσουν για να προωθήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα προσποιούνται ότι πολεμούν την τρομοκρατία για χάρη της διεθνούς κοινότητας», τονίζει στην ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η επιχείρηση του συριακού στρατού για την ανακατάληψη της Αλμπού Καμάλ «ανέτρεψε τα σχέδια των ΗΠΑ να δημιουργήσουν φιλοαμερικανικές αρχές που δεν θα ελέγχονται από τη συριακή κυβέρνηση και οι οποίες θα ελέγχουν τα εδάφη στην ανατολική όχθη του Ευφράτη», προστίθεται στην ανακοίνωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Νοε 2017


Της Nelly Lahoud

Είναι λογικό να ρωτάμε εάν το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να επιβιώσει ως μη εδαφική οντότητα. Η οργάνωση, επίσης γνωστή ως ISIS ή ISIL, έχει ξεχωρίσει από τις άλλες τζιχαντιστικές οργανώσεις λόγω της επιτυχίας της στο να κατακτά και να κυβερνά τις περιοχές. Η ISIS υποστήριξε πως η εδαφική της δύναμη (tamkin) απέδειξε ότι είναι το νόμιμο ισλαμικό κράτος, που υποσχέθηκε ο Θεός στο Κοράνι (24:55).

Πραγματικά, τον Απρίλιο του 2014, δύο μήνες πριν από την κήρυξη του χαλιφάτου, ο εκπρόσωπος του, Abu Muhammad al-Adnani, ήταν τόσο σίγουρος για την μοίρα της οργάνωσης που δήλωσε πως εάν η οργάνωση αποδεικνυόταν ότι δεν είναι το Ισλαμικό Κράτος που υποσχέθηκε ο Θεός, θα πρέπει να την καταστρέψει και να σκοτώσει τους ηγέτες της. Στην ισλαμική θρησκεία, η πρόκληση του Adnani ισοδυναμεί με mubahala, μια δημόσια υπόδειξη που αντανακλά το Κοράνι (3:61). Η ετυμηγορία του Θεού πρέπει να αποδειχθεί μέσω πράξεων. Σε αυτή την περίπτωση, η επιτυχία του ISIS θα επιβεβαιώσει τη νομιμότητά του και η αποτυχία του στην μη νόμιμη ύπαρξη.

Εδώ και ένα χρόνο μετά το mubahala του Adnani, τα σημάδια του Θεού φαίνονται ευνοϊκά για την ISIS καθώς η οργάνωση συνέχισε να καταλαμβάνει πόλεις στο Ιράκ και στη Συρία. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο, οι ενδείξεις του Θεού ήταν διαφορετικές. Κοιτώντας μέσω θρησκευτικού πρίσματος, είτε οι υποστηρικτές της ISIS έχουν αποκλίνει από το σωστό μονοπάτι, είτε το ISIS δεν ήταν το κράτος που υποσχέθηκε ο Θεός.

Ο ηγέτης της ISIS, Abu Bakr al-Baghadi σκέπτεται διαφορετικά. Στην τελευταία του δημόσια δήλωση, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2017, ο Baghdadi είπε στους υποστηρικτές του ότι οι τρέχουσες δοκιμασίες της οργάνωσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευλογία, υποστηρίζοντας ότι "η υπομονή και η σταθερότητα” είναι ο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Ανησυχώντας για το ηθικό των μαχητών της ISIS στη Ράκκα, τους διαβεβαίωσε ότι η σταθερότητά τους προκαλεί τέτοιο φόβο ανάμεσα στα "άπιστα έθνη” που οι ΗΠΑ, το Ιράν, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν βάλει στην άκρη τις διαφορές τους και ένωσαν τις δυνάμεις τους για να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος. Οι διαβεβαιώσεις του ωστόσο, δεν απέτρεψαν την απώλεια του ελέγχου της Ράκκα.

Θα μπορέσει η ISIS να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Μπορεί να υποστηρίξει κανείς πειστικά ότι και η απώλεια εδαφών και η κατάκτηση, συνιστούν νίκη; Οι υποστηρικτές της ISIS μπορεί να κάνουν λόγο για ηθική νίκη, και να προσεύχονται οι δοκιμασίες που συναντούν σε αυτό τον κόσμο να αποζημιώνονται στον άλλο. Ωστόσο, το momentum που είχε η οργάνωση στη στρατολόγηση υποστηρικτών έχει μειωθεί σημαντικά. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι, όσον αφορά στην προσέλκυση υποστηρικτών και μαχητών, το πρόσφατο αρνητικό σερί της ISIS δεν συμβαδίζει με τις προηγούμενες νίκες.

Ωστόσο, για τους υπεύθυνους της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, η διάλυση οργανώσεων που αποκαλούνται τζιχαντιστικές, όπως η ISIS και η al-Qaeda, δεν είναι μια απλή φόρμουλα. Αυτές οι οργανώσεις δεν ήταν ποτέ πιθανό να νικήσουν, από την αρχή. Η ιδεολογική στήριξη του τζιχαντισμού δεν προσφέρεται για ρεαλισμό και οικοδόμηση συναίνεσης, ούτε διατίθεται για μη βίαιη διαφωνία.

Γιατί τότε, οι οργανώσεις που είναι προορισμένες να αποτύχουν, αποτελούν τέτοια απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια; Η ιστορία των τζιχαντιστικών οργανώσεων έχει αρκετά παραδείγματα εσωτερικών βίαιων αντιδράσεων, και τα παρακλάδια αυτών αποδεικνύουν τα διαπιστευτήριά τους με το να είναι πιο βίαιες από ό,τι οι μητρικές τους. Πραγματικά, μέσω μιας εσωτερικής διαφωνίας προέκυψε η ISIS από την al-Qaeda. Η αποτυχία της τζιχάντ υπό αυτή την έννοια, προκαλεί πρόσθετες απειλές για την ασφάλεια.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος προτού η al-Qaeda στο Ιράκ, υπό την ηγεσία του Abu Musab al-Zarqawi (σκοτώθηκε το 2006) και των διαδόχων του, να ονομαστεί σε al-Qaeda 2. ΟΙ αναλυτές καταφεύγουν τώρα σε παρόμοια ορολογία (ISIS 2.0 ή 3.0) για να αναφερθούν στο Ισλαμικό Κράτος ως μετά-εδαφική οντότητα. Η εκδοχή 1.0 δεν ήταν νικητήρια. Οι εκδόσεις 2.0 και 3.0 είναι μια φυσική εξέλιξη και είναι, κατ’ ανάγκη, πιο ριζοσπαστικές, διότι μόνο οι μεγαλύτερες και οι πιο καινοτόμες σε βία ομάδες θα καταργήσουν την μητρική. Ως εκ τούτου, η πρόκληση των τζιχανιστών στην παγκόσμια κοινότητα δεν είναι η ικανότητά τους να νικήσουν τους εχθρούς τους. Αντιθέτως, κατά ειρωνικό τρόπο, η αποτυχία τους και η τάση που τις συνοδεύει να διασπώνται, συνιστά μια σοβαρή βραχυπρόθεσμη απειλή για την ασφάλεια.

Το τοπίο της τζιχάντ σήμερα είναι γεμάτο με υπάρχουσες και δυνητικές αντιπαλότητες. Η αποτυχία της ISIS να καταφέρει να νικήσει ολοκληρωτικά την al-Qaeda, σε συνδυασμό με τις εδαφικές της απώλειες, επιτρέπει μία πιο ισότιμη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο οργανώσεων. Ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ο ανταγωνισμός που μπορεί να προκύψει μεταξύ αυτών των εδαφών που η ISIS χαρακτηρίζει ως "επαρχίες” (wilayat) και των "στρατιωτών του χαλιφάτου”. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δύο τελευταίες δημόσιες δηλώσεις του, ο Bagjdadi δήλωσε πως αυτοί που δεν μπορούν να εκτελέσουν την μετανάστευση προς τα εδάφη του Ιράκ και του Λεβάντ, θα πρέπει να κατευθυνθούν προς το wilayat έτσι ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα από τα καταφύγια του Ισλάμ.

Εάν οι αποτυχίες είναι η ελπίδα του χαλιφάτου για ένα μέλλον, ο ανταγωνισμός μεταξύ των οργανώσεων που είναι επισήμως στην τροχιά της ISIS μπορεί να κάνει την εμφάνισή του. Δεν είναι σαφές για ποιον λόγο η ISIS έδωσε τον τίτλο της επαρχίας σε ορισμένες οργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δραστηριοποιούνται στην Αίγυπτο, στην Αλγερία, στην Υεμένη, στη Λιβύη, στη Σαουδική Αραβία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και στο Μπαχρέιν), ενώ αναφέρονται σε άλλους ως στρατιώτες του χαλιφάτου (μεταξύ των οποίων η Σομαλία, η Κένυα, η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η κίνα και το Μπαγκλαντές). Οι διαφορετικοί τίτλοι ίσως να δίνουν μια μορφή "outbidding”, μια στρατηγική που αναπτύσσεται όταν "πολλαπλές οργανώσεις εμπλέκονται σε έναν ανταγωνισμό και χρησιμοποιούν βία για να αυξήσουν το πρεστίζ τους", όπως υποστηρίζεται από τη Mia Bloom στο Dying to Kill: The Allure of Suicide Terror, ένα βιβλίο που εξηγεί τη χρήση των επιθέσεων αυτοκτονίας από τις παλαιστινιακές οργανώσεις.

Η αξιοπιστία του Ισλαμικού Κράτους στα μάτια των υποστηρικτών του έχει υποβαθμιστεί, και η ικανότητά του να καθορίζει την πορεία της τροχιάς τους δεν θα πρέπει να υπερβάλλεται. Αλλά η απειλή που προκύπτει από ομάδες εντός της τροχιάς της ISIS και από εκείνους που εμπνέονται από το brand της, δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Το Ισλαμικό Κράτος μετά από το χαλιφάτο, μπορεί να εμπνεύσει ακόμη περισσότερη και αυξανόμενη βία.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Νοε 2017


Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη

Μετά τα τελευταία γεγονότα στο Ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, ας προσπαθήσουμε να δούμε με μια ψύχραιμη ματιά τις εξελίξεις, τα λάθη ενός ηγέτη και την αμερικανική και ευρωπαϊκή «προδοσία», όπως θεωρούν πολλοί αναλυτές, που τελικά οδήγησαν σε επιτυχία και προβολή ισχύος και επιρροής της Ρωσίας και του Ιράν, μετά την Συρία και στο Ιράκ. Και αν συνεξεταστούν το Κουρδικό δημοψήφισμα με το Καταλονικό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι τα αποκεφαλιστικά από ηγεσίες πλέον δημοψηφίσματα, που έχουν δημιουργήσει τόσο μεγάλη διαμάχη τις τελευταίες εβδομάδες, προκλήθηκαν από μια λανθασμένη και καταστροφική αυτοπεποίθηση των αυτονομιστών, η οποία κατέληξε τελικά σε αυτό που στην αρχαιότητα ονομαζόταν… Ύβρις!

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα Καταλανικά γεγονότα, ιδιαίτερα για την υπερβολική αστυνομική βία, σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, που ξέσπασε εναντίον ανθρώπων που περίμεναν ειρηνικά για να ψηφίσουν. Ακόμη και για την έλλειψη κρίσης των αντιπάλων της ανεξαρτησίας, τους Καταλανούς που προφανώς σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ήταν η πλειοψηφία, που μποϊκοτάρισαν την ψηφοφορία, αντί απλώς να μεταβούν και να ψηφίσουν, ώστε τελικά το αποτέλεσμα να είναι αρνητικό για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, όπως έκαναν στο Κεμπέκ και τη Σκωτία. Αποτέλεσμα, οι δραματικές εξελίξεις που παρακολουθούμε σήμερα, με τις διώξεις εκλεγμένων αντιπροσώπων της Καταλανικής Βουλής και την φυγή και αυτοεξόριση του Καταλανού ηγέτη στις Βρυξέλλες.

Όμως στο Ιρακινό Κουρδιστάν, τα πράγματα είναι διαφορετικά και διαδραματίζεται μια πραγματική τραγωδία. Ας ξεκινήσουμε με την Ύβρι!! Αγνοώντας σχεδόν τις καθολικές αντιρρήσεις και αιτιάσεις της διεθνούς κοινότητας για την ακύρωση ή την αναβολή του δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση Barzani προχώρησε σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, παρά το γεγονός ότι επί σειρά ετών το Ιρακινό Κουρδιστάν ήταν ανεξάρτητο σε όλα εκτός από το όνομα με αποτέλεσμα να επιτύχει μια καλή για τα δεδομένα της περιοχής πολιτική και στρατιωτική οντότητα που βοήθησε πάρα πολύ στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, σταθερός και πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ, καθώς και του Ισραήλ, που βοηθούσε ποικιλοτρόπως στον στρατιωτικό και πολιτικό τομέα.

Έτσι ο Barzani, όπως σωστά επισημαίνει σε άρθρο του στο Liberal.gr, ο Δρ. Σπύρος Πλακούδας, Επίκουρος Καθηγητής στο American University in the Emirates, εξέλαβε ως δεδομένη την δίχως όρους υποστήριξη των ΗΠΑ προς αυτόν και υποτίμησε τις υπόλοιπες μεταβλητές της εξίσωσης: το Ιράκ, το Ιράν και τον εσωτερικό του αντίπαλο τον Ταλαμπανί, υιό του προσφάτως αποθανόντα ιστορικού ηγέτη των Κούρδων. Ο Ταλαμπανί ποτέ δεν απέκρυψε την απέχθειά του προς τον Barzani και την συμπάθειά του και τον προσανατολισμό του προς το Ιράν, με αποτέλεσμα να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια του Barzani. Στηρίχθηκε ο Barzani, μόνο στην Ισραηλινή υποστήριξη, που τελικά αποδείχθηκε άνευ ουσίας, αφού δεν απέδωσε τίποτα. Έτσι οι ΗΠΑ, θεώρησαν τυχοδιωκτικό το δημοψήφισμα του Barzani, καθόσον σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των, υπονόμευε τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα της πολυσυλλεκτικής συμμαχίας, για την τελική καταστροφή και εξάλειψη του ISIS.

Και ερχόμαστε στον παράγοντα της στρατιωτικής ισχύος του Ιρακινού Κουρδιστάν, παράγοντας πολύ σοβαρός για την άσκηση και υλοποίηση της εξωτερικής πολιτικής μιας έστω και υβριδικής μορφής κρατικής οντότητας, όπως ήταν το Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι Πεσμεργκά (ο στρατός των Κούρδων), του Barzani αποδείχτηκαν τελικά «Χάρτινη Τίγρης». Να θυμίσουμε ότι το 2014 , κατά την προέλαση των τζιχαντιστών του ISIS στο Ιράκ, οι Πεσμεργκά του Barzani υποχώρησαν από την περιοχή του Σιντζάρ, χωρίς να ρίξουν μια τουφεκιά και άφησαν στο έλεος των τζιχαντιστών τους Γιεζίντι, περικυκλωμένους και αβοήθητους, αφήνοντάς τους στα όρια της εθνικής κάθαρσης. Οι τραγικές σκηνές των περικυκλωμένων από τους τζιχαντιστές Γιεντίζι, στο όρος Σιντζάρ και η αιχμαλωσία των γυναικών Γιεντίζι, για να χρησιμοποιηθούν ως ερωτικές σκλάβες στα ανθρωπόμορφα θρησκόληπτα κτήνη του ISIS, σοκάρισε και συγκίνησε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ε λοιπόν, έτσι ακριβώς έδρασαν και πρόσφατα μετά το δημοψήφισμα, όταν ο Ιρακινός στρατός κινήθηκε εναντίον τους καταλαμβάνοντας την περιοχή του Κιρκούκ πανεύκολα, που οι Κούρδοι είχαν καταλάβει παράνομα αλλά ειρηνικά από το 2014, επειδή απλά η αεροπορία των ΗΠΑ αρνήθηκε να τους συνδράμει και να τους υποστηρίξει. Έτσι εξαιτίας του ηγέτη τους Barzani, οι Κούρδοι του Ιράκ ευρίσκονται στο χειρότερο σημείο από το 2003. Με την ολέθρια αυτή πολιτική αυτή, ο Barzani απομονωμένος από τη διεθνή κοινότητα και μη αποδεκτός από ένα μέρος των ίδιων των ομοφύλων του, υποχρεώθηκε τελικά να παραιτηθεί τη 1η Νοεμβρίου και να παραχωρήσει τον έλεγχο των δύο συνοριακών διαβάσεων με την Τουρκία στο Ιράκ, στερώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, σημαντικά έσοδα για το Ιρακινό Κουρδιστάν.

Στο Ισραήλ τώρα υπάρχει προβληματισμός και ασκείται κριτική για την πολιτική στάση του Ισραήλ, στο Κουρδικό δημοψήφισμα. Θεωρούν ότι το Ισραήλ, θα έπρεπε να είχε συμβουλεύσει τους Κούρδους να αναβάλουν το δημοψήφισμα τους . Θεωρούν ακόμη ότι το Ιράν είναι ο μεγάλος νικητής με τις εξελίξεις αυτές, καθόσον εξασφάλισαν ήδη την συνοχή του «Σιιτικού Άξονα» (Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος) και ότι οι Ιρανοί εξουδετέρωσαν, σύμφωνα με την Ιρανική οπτική, την ανάδυση ενός «δεύτερου Ισραήλ» εντός του Ιράκ. Σύμφωνα δε μια αμερικανική ιστοσελίδα «δεν παίζεις σκάκι με τους Πέρσες, γιατί αυτοί το εφεύραν». Ένας ακόμη μεγάλος ωφελημένος από τις εξελίξεις είναι και η Ρωσία, η οποία υπογράφοντας συμφωνίες τόσο με το Ερμπίλ όσο με τη Βαγδάτη, η Μόσχα αποφεύγει καθαρά να ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, εφαρμόζοντας μια αριστοτεχνική εξωτερική πολιτική, εις βάρος των ΗΠΑ, η οποία θα λέγαμε ότι δεν έχει ξεκάθαρη και ενιαία αλλά αμφιταλαντευόμενη πολιτική στην περιοχή, αφού στην ουσία «εγκατέλειψαν» έναν πιστό και αταλάντευτα φιλικό και σημαντικό εταίρο στην περιοχή, το Κουρδικό Ιράκ. Μια κουρδική οντότητα στην περιοχή συμφέρει πρωτίστως τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Δείχνει, όμως, μια αδυναμία πολιτικής αντίληψης της Ουάσινγκτον, με αποτέλεσμα να κάνει σκεπτικούς τωρινούς ή μελλοντικούς συμμάχους της.

Εκτός από την ηθική οργή, η στάση των ΗΠΑ (και της Ευρώπης) είναι απίστευτα αντιπαραγωγική, σύμφωνα με Ισραηλινούς αναλυτές, οι οποίοι συνεχίζουν να ανησυχούν για την Ιρανική προβολή ισχύος σε μια περιοχή που θεωρείται ότι ανήκει στην δική τους σφαίρα επιρροής και αποτελεί την Ισραηλινή προβολή ισχύος, δηλαδή το Ιρακινό Κουρδιστάν. Οι καλύτερες πιθανότητες να δημιουργηθεί φραγμός στην ιρανική δημιουργία γέφυρας κρατών-πελατών μεταξύ του Ιράν και του Λιβάνου ήταν σύμφωνα με την Ισραηλινή πολιτική, η αναβίωση των Κούρδων του Ιράκ και της Συρίας. Και το Ισραήλ είχε την καλύτερη ευκαιρία να ξεπεράσει τους αραβικούς και περσικούς εχθρούς του στα βόρεια και στα ανατολικά, πλην όμως οι αμερικανικοί χειρισμοί δεν το επέτρεψαν, αλλά όλα αυτά είναι ιστορία. Αυτοί που κέρδισαν ήταν το Ιράν, η Ρωσία και το Ιράκ το οποίο πλέον βρίσκεται υπό μεγαλύτερο Ιρανικό έλεγχο, γεγονός που έχει ανησυχήσει σφόδρα το Ισραήλ. Αυτό είναι που έχουν «επιτύχει» οι ΗΠΑ από το 2003 μέχρι σήμερα, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες δισεκατομμυρίων δολαρίων. και που ακόμη συνεχίζεται, σύμφωνα με τον καθηγητή Οικονομίας και Εθνικής Ασφάλειας Norman A. Bailey, Ph.D, του Πανεπιστημίου της Χάιφα, σε άρθρο του στην οικονομική Ισραηλινή ιστοσελίδα Globes. Και ο Ισραηλινός καθηγητής καταλήγει: «Ας ελπίσουμε ότι κάτι μπορεί να σωθεί από τα συντρίμμια, ειδικά τώρα που ο Massoud Barzani παραιτήθηκε ως πρόεδρος του KRG. Ίσως ίσως και το Ισραήλ να μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην παραλαβή των κομματιών. Ο χρόνος θα δείξει».

Καταλήγοντας θα λέγαμε ότι στην Κουρδική τραγωδία έχουμε έναν συνδυασμό Ύβρεως, διαλυτικότητας, δειλίας και προδοσίας, με αποτέλεσμα να καταστρέψει σοβαρά την Δυτική θέση στη Μέση Ανατολή και να διαλύσει τις ελπίδες τριάντα εκατομμυρίων Κούρδων στο Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία. Αυτό ήταν χειρότερο από ένα λάθος. Ήταν έγκλημα. Οι ένοχοι αναζητούνται και υπάρχουν σε όλες τις πλευρές, εκτός του μονίμως προδομένου Κουρδικού λαού.

* O Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S.Army), Μ.Sc. στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του ΕΚΠΑ, μέλος ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tης Guney Yildiz

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία που διεξήγε η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση στο Ιράκ (KRG) στις 25 Σεπτεμβρίου, υπολογιζόταν να ενισχύσει την διαπραγματευτική τους δύναμη με τη Βαγδάτη, την Τεχεράνη και την Άγκυρα, και να ενισχύσει τη εσωτερική πολιτική τους θέση συσπειρώνοντας τους Κούρδους γύρω από τον εθνικιστικό στόχο.

Αλλά αντί αυτού, το δημοψήφισμα έχει προκαλέσει μία επιθετική αντίδραση από τον Hashd al Shabi (Λαϊκές Δυνάμεις Κινητοποίησης) και τον ιρακινό στρατό, που μαζί ξεκίνησαν μια επίθεση στην κουρδική περιοχή, ανακτώντας αρκετές αμφισβητούμενες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης και της πλούσιας σε πετρέλαιο πόλης Κιρκούκ.

Η πολιτική σύγκρουση που ακολούθησε έχει αποδυναμώσει την θέση του KRG έναντι της Βαγδάτης και κατακερμάτισε ακόμη περισσότερο τις κουρδικές ομάδες. Πραγματικά, το δημοψήφισμα είναι πιθανό να έχει κοστίσει την πολιτική ζωή του μεγαλύτερου υποστηρικτή του, του προέδρου Masoud Barzani, ο οποίος δήλωσε ότι θα παραιτηθεί.

Η απώλεια του ελέγχου του Κιρκούκ, που θεωρείται από πολλούς Κούρδους ότι είναι το πνευματικό τους σπίτι, ήταν μια τεράστια καταστροφή. Αλλά ο επακόλουθος εσωτερικός πολιτικός κερματισμός σηματοδοτεί ότι η καταστροφή ίσως να μην περιορίζεται στο Κιρκούκ. Η κρίση θα μπορούσε να διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και να διασπάσει περαιτέρω το κουρδικό πολιτικό τοπίο, καταργώντας το προηγούμενο αναποτελεσματικό αλλά σταθερό status quo.

Οι Κούρδοι πολιτικοί είναι τώρα χωρισμένοι σε παρατάξεις που ήταν υπέρ και κατά του δημοψηφίσματος -ένας διαχωρισμός που έχει πλήξει όλα τα πολιτικά κόμματα. Το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (kDP), το οποίο ήταν υπέρ της ιδέας της ανεξαρτησίας, έχει διαχωριστεί μεταξύ του πρωθυπουργού της KRG, Nechirvan Bargain και του θείου του, προέδρου Masoud Barzani.

Το PUK. το οποίο ήταν πολύ λιγότερο ενθουσιώδες για το δημοψήφισμα της ανεξαρτησίας, τελικά υποστήριξε την ψηφοφορία στη βάση του ότι εάν ήταν εναντίον, θα είχε μεγάλο πολιτικό κόστος για το κόμμα. Τώρα βρίσκεται διχασμένο ανάμεσα σε διάφορες παρατάξεις που κατηγορούν ανοιχτά η μία την άλλη για προδοσία.

Αυτό το blame-game δεν θα βοηθήσει κανένα από τα κόμματα, και είναι πιθανό ότι και οι υπέρ του δημοψηφίσματος και οι κατά του δημοψηφίσματος δυνάμεις θα βγουν πιο αδύναμες από την τρέχουσα κρίση. Οι παρατάξεις εναντίον του δημοψηφίσματος θα κατηγορηθούν ότι διχάζουν τον κόσμο και αυτές υπέρ της ψηφοφορίας θα κατηγορηθούν για την λάθος εκτίμησή τους.

Αυτό το χάος δεν αποτελεί απλώς μια άσχημη είδηση για τον κουρδικό πληθυσμό στο Ιράκ, αλλά επίσης και για τις ευρωπαϊκές χώρες. Το Ιρακινό Κουρδιστάν ήταν ένας από τους πιο στενούς συμμάχους της Δύσης στην περιοχή. ¨Έχει αποδειχθεί ότι είναι απαραίτητο στο να αντιμετωπίζει τις εξτρεμιστικές σουνιτικές οργανώσεις όπως το Isis και να εξουδετερώσει την επιρροή του Ιράν στο Ιράκ.

Οι δυτικοί ηγέτες έχουν έναν θετικό ρόλο στην κουρδική πολιτική πολλές φορές στην πρόσφατη ιστορία. Οι επιτυχημένες προσπάθειες της πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Madeline Albright να ενώσουν τον ηγέτη του KDP Barz;ani και τον ηγέτη της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν (PUK), Jalal Talabani, που πέθανε τον προηγούμενο μήνα, ήταν κρίσιμη στο να φέρει την πολιτική σταθερότητα στην περιοχή, βάζοντας τέλος στην εποχή του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των κουρδικών κομμάτων.

Οι ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν τώρα να αναβιώσουν αυτόν τον ηγετικό ρόλο, διευκολύνοντας τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Βαγδάτης και του Έρμπιλ, καθώς και μέσω της ενθάρρυνσης του διαλόγου μεταξύ των ανταγωνιστικών κουρδικών παρατάξεων και προσωπικοτήτων. Στόχος θα ήταν να βοηθήσουν τα κόμματα να επιστρέψουν στη συζήτηση επί των βασικών διαφωνιών με έναν τρόπο που δεν αποσταθεροποιεί τις κουρδικές περιοχές ή δεν υπονομεύει αυτούς τους Ιρακινούς που στοχεύουν σε ένα λιγότερο διεφθαρμένο και περισσότερο πολιτικά ανεξάρτητο μέλλον.

Οι προτάσεις της επιστολής του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Rex Tillerson στον πρόεδρο Barzani, δύο ημέρες πριν από το δημοψήφισμα θα μπορούσαν να παράσχουν ένα καλό πλαίσιο για αυτόν τον δυτικό ρόλο. Στην επιστολή του ο Tillerson υποσχέθηκε στήριξη από τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ για διάλογο ενός έτους μεταξύ των Κούρδων και της κυβέρνησης της Βαγδάτης, για την αντιμετώπιση των παρακάτω ζητημάτων: τα σύνορα της κουρδικής περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Κιρκούκ εντός του πεδίου εφαρμογής του Άρθρου 140 του ιρακινού συντάγματος, το καθεστώς των Δυνάμεων Peshmerga, την κατανομή των εθνικών εσόδων από το πετρέλαιο και την διπλωματική εκπροσώπηση του KRG στις ξένες πρωτεύουσες.

Μια συμφωνία μεταξύ του Ιράκ και του Έρμπιλ είναι απαραίτητη για την μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Αλλά με τους Κούρδους να είναι τόσο αδύναμοι και διχασμένοι, δεν υπάρχει μεγάλη διάθεση στους σκληροπυρηνικούς στη Βαγδάτη να κάνουν οποιεσδήποτε παραχωρήσεις. Η διεθνής πίεση θα μπορούσε ως εκ τούτου να είναι απαραίτητη για να ενθαρρύνει αυτές τις οργανώσεις να δώσουν στον ιρακινό πρωθυπουργό Haider al-Abadi μια εντολή για μια πιο συμφιλιωτική προσέγγιση στις διαπραγματεύσεις.

Εάν η Ευρώπη αποτύχει να ενισχύσει την διπλωματική της δέσμευση με αυτούς τους τρόπους, θα παραχωρήσει την επιρροή στην Τεχεράνη και στην Άγκυρα. Με τις αντικρουόμενες ατζέντες τους, που συγκλίνουν μόνο στο να κόψουν τα "φτερά” των Κούρδων, κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε ένα σοβαρό βήμα προς τα πίσω στην περιοχή.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Νοε 2017


Ο ρωσικός στρατός, που επεμβαίνει στη Συρία στηρίζοντας τον συριακό στρατό, ανακοίνωσε σήμερα ότι οι ΗΠΑ εμποδίζουν τους Σύρους πρόσφυγες να λάβουν ανθρωπιστική βοήθεια, εκτιμώντας ότι αυτό ισοδυναμεί με «έγκλημα πολέμου».

Σύμφωνα με το Ρωσικό Κέντρο Συμφιλίωσης των Αντιμαχόμενων Πλευρών, η ανθρωπιστική κατάσταση είναι πολύ δύσκολη στην περιοχή ατ Τανφ, στα σύνορα με την Ιορδανία, όπου βρίσκεται ένας στρατώνας του διεθνούς συνασπισμού υπό την Ουάσινγκτον.

«Το πιο άμεσο είναι η ανθρωπιστική κατάσταση στην περιοχή ατ Τανφ εξαιτίας των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν αναπτύξει παράνομα μια στρατιωτική βάση και απαγορεύουν (σε όλους) να πλησιάζουν σε απόσταση 55 χιλιομέτρων, στερώντας από δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες τη δυνατότητα να λάβουν ανθρωπιστική βοήθεια», τονίζει στην ανακοίνωσή του ο ρωσικός στρατός.

«Οι ενέργειες του αμερικανικού στρατού και του αυτοαποκαλούμενου "διεθνούς συνασπισμού" αποτελούν χονδροειδή παραβίαση του ανθρωπιστικού δικαίου και μπορούν να χαρακτηριστούν εγκλήματα πολέμου», προσθέτει η ανακοίνωση.

Στις αρχές Οκτωβρίου ο ρωσικός στρατός είχε ήδη κατηγορήσει την Ουάσινγκτον ότι «στηρίζει» το Ισλαμικό κράτος από την περιοχή ατ Τανφ.

Σύμφωνα με την Ουάσινγκτον, στο ατ Τανφ βρίσκεται ένα στρατόπεδο που χρησιμοποιείται από τις ειδικές δυνάμεις του αμερικανικού και του βρετανικού στρατού για την εκπαίδευση των Σύρων ανταρτών που μάχονται κατά του ΙΚ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Οκτ 2017


Η Τουρκία πρέπει να αναλάβει επιχείρηση στο Αφρίν πριν οι υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ Κούρδοι «τρομοκράτες» κινηθούν. Αυτά υποστηρίζει Τούρκος ταξίαρχος, σημειώνοντας πως η επαρχία Χατάι εμφανίζεται σε χάρτη του «τρομοκρατικού διαδρόμου».

Ο Τούρκος ταξίαρχος ε.α. Ισχάν Μπασμποζκούρτ δεν έκανε τις δηλώσεις αυτές σε τυχαίο έντυπο αλλά στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα Γενί Σαφάκ, γεγονός με ιδιαίτερη σημασία, ειδικά όσον αφορά τα όσα λέει για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Έτσι ο Μπασμποζκούρτ, ο οποίος υπηρέτησε πολλά χρόνια στη νοτιοανατολική Τουρκία και ήταν εκεί όταν ξέσπασε ο συριακός πόλεμος και όταν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους πολιορκούσαν τους Κούρδους στο Κομπάνι με τον τουρκικό στρατό απέναντι να σφυρίζει αδιάφορος. Ο Τούρκος ταξίαρχος δήλωσε πως υπάρχει σχέδιο Αμερικανών, Βρετανών και Ισραηλινών, εδώ και 100 χρόνια, να βάλουν χέρι στον πλούτο της περιοχής.

«Στόχος τους είναι μια μεγάλη Αρμενία, ένα μεγάλο Κουρδιστάν και τέλος ένα μεγάλο Ισραήλ στα νοτιοανατολικά μας σύνορα. Το σχέδιο αυτό προέρχεται από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία με στόχο να προστατευτεί το Ισραήλ να εξασφαλιστεί η περιοχή για αυτούς. Πρέπει να πούμε όχι στο σχέδιο αυτό. Δεν είμαστε η Τουρκία του παρελθόντος, είμαστε η νέα Τουρκία. Πρέπει να καταστρέψουμε το σχέδιο αυτό, τους εδώ και 100 χρόνια σχεδιασμένους χάρτες τους», είπε.

Ο Μπασμποζκούρτ υποστήριξε ότι η Τουρκία είναι η χώρα που επηρεάστηκε περισσότερο από την συριακή κρίση. «Κατέλαβαν το Κομπάνι μπροστά τα μάτια μας. Έβαλλαν εναντίον μας από εκεί. Έριξαν όλα τα παλιά πυρομαχικά που βρήκαν και δοκίμασαν και καινούργια, πυρομαχικά, μερικά εκ των οποίων δεν είχαμε ξαναδεί», δήλωσε.

«Σήμερα ακόμα και το Χατάι περιλαμβάνεται σε χάρτες του σχεδιαζόμενου κουρδικού διαδρόμου. Πρέπει να κινηθούμε τώρα, πριν από αυτούς. Η Τουρκία πρέπει να δείξει την αποφασιστικότητά της. Στόχος μας το Αφρίν. Δεν πρέπει να περιμένουμε.

»Η Τουρκία το Ιράν και το Ιράκ εκτέλεσαν κοινές επιχειρήσεις στο Καντίλ. Η Τουρκία πρέπει να εκτελέσει τη δική της επιχείρηση στο Αφρίν γιατί από εκεί απειλείται η περιοχή του όρους Αμανός και η γύρω περιοχή και γιατί έτσι θα σωθεί η Συρία από τους τρομοκράτες του ΡΚΚ», υποστήριξε.

Ο Τούρκος ταξίαρχος δήλωσε πως οι ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί πως δεν μπορούν να συνεχίσουν να υποστηρίζουν τους Κούρδους του PYD (που τους ταυτίζει με αυτούς του ΡΚΚ) στην περιοχή και αναζητούν νέους συμμάχους, προσθέτοντας πως υπάρχει σχετικό σαουδαραβικό σχέδιο περί μετριοπαθούς Ισλάμ.

«Προσπαθούν να επιβάλουν αυτά τα περί μετριοπαθούς Ισλάμ. Προσπαθούν να αναδημιουργήσουν τις κατεστραμμένες σχέσεις μεταξύ του Αραβικού πληθυσμού της περιοχής και της Σαουδικής Αραβίας. Δεν θα το πετύχουν. Οι Άραβες στη Ράκα δεν θέλουν τους Σαουδάραβες», είπε.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



26 Οκτ 2017


Η Τουρκία πανηγυρίζει για την ταπεινωτική ήττα των Κούρδων του Ιράκ στο Κιρκούκ από τις συμμαχικές της Βαγδάτης δυνάμεις μετά το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία. Η αμερικανική και ευρωπαϊκή αντίδραση στο δημοψήφισμα, με στόχο την εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ, επίσης ικανοποίησαν την Άγκυρα. Ωστόσο, η Ρωσία τήρησε επιφυλακτική στάση, διαφωνώντας σιωπηλά.

Του Semih Idiz
Al Monitor 

Μετά το δημοψήφισμα η Μόσχα εξέφρασε την δέσμευσή της για την κυριαρχία, την ενότητα και τη ακεραιότητα του Ιράκ, μέσω του υπουργείου Εξωτερικών. Ωστόσο συμπλήρωσε πως σέβεται και τους εθνικούς πόθους των Κούρδων, κάτι που η Άγκυρα δεν ήθελε να ακούσει.
Μιλώντας πριν το δημοψήφισμα σε κουρδική εφημερίδα ο Ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ είχε πει πως οι επιθυμίες και οι στόχοι των Κούρδων πρέπει να ικανοποιηθούν όπως όλων των άλλων λαών. Πρόσθεσε δε πως οι Κούρδοι πρέπει να εκφράσουν τους πόθους τους με ειρηνικό τρόπο και πως οι στόχοι του δημοψηφίσματος πρέπει να υλοποιηθούν ειρηνικά, λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις και του Ιράκ.

Το βασικό ζήτημα για την Άγκυρα, παρά τη δέσμευση της Μόσχας στην εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ, είναι ότι η Ρωσία δεν εναντιώνεται στους κουρδικούς πολιτικούς πόθους. Κάθε μορφή κουρδικής αυτοδιοίκησης, είτε ως ομοσπονδία, είτε συνομοσπονδιακά θεωρείται απειλή από την Τουρκία που φοβάται την αντίδραση των δικών της Κούρδων.

Μια ακόμα ενοχλητική εξέλιξη για την Άγκυρα είναι η συμφωνία της ρωσικής Rosneft, με την κουρδική διοίκηση στο ιρακινό Κουρδιστάν, βάσει της οποίας αναλαμβάνει τον έλεγχο του 60% του αγωγού πετρελαίου του βορείου Ιράκ και επενδύει 3,5 δισ. δολάρια. Η συμφωνία αυτή έκλεισε μετά το δημοψήφισμα και ανατρέπει τις προσπάθειες της Τουρκίας να απομονώσει τους Κούρδους, σφραγίζοντας τα σύνορα με το ιρακινό Κουρδιστάν, ώστε να ακυρωθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Βετεράνος Ρώσος διπλωμάτης δηλώνει πως αντίθετα με τη Ρωσία, η Τουρκία δεν έχει όραμα για τις εξελίξεις στην περιοχή σε βάθος χρόνου και πως η ρωσική κίνηση έπληξε τα τουρκικά συμφέροντα στο βόρειο Ιράκ. Επίσης διαφωνεί με την τουρκική άποψη ότι η κατάληψη του Κιρκούκ από το Ιράκ ανατρέπει την επιθυμία των Κούρδων για ανεξαρτησία.

Ίσα-ίσα, διατείνεται, αφού το Ιράκ κέρδισε αυτό που ήθελε μπορεί τώρα να αφήσει τους Κούρδους στην ησυχία τους. Η Άγκυρα επίσης προσπάθησε να «μετρήσει» τις διαθέσεις της Μόσχας στο Ιράκ, παράλληλα με τις εξελίξεις στην Συρία και το μέλλον των Κούρδων που ήδη απολαμβάνουν της ρωσικής, αλλά και της αμερικανικής υποστήριξης.

Ο Ρώσος διπλωμάτης αναφέρει πως Ρωσία και Τουρκία δεν βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος αναφορικά με την Συρία, παρά την επίφαση συνεργασίας τους εκεί. Η Τουρκία θέλει μια ενωμένη και ισχυρή Συρία που θα συγκρατήσει τους εκεί Κούρδους και στρέφεται κυρίως εναντίον των Κούρδων του PYD/YPG, χαρακτηρίζοντάς τους τρομοκράτες και συνεργάτες του ΡΚΚ.

Δυτικός διπλωμάτης ανέφερε ότι η Ρωσία ίσως επιθυμεί επίσης μια ισχυρή Συρία, όπως και η Τουρκία, αλλά έχει πιο ρεαλιστική οπτική επ’ αυτού. Η νέα Συρία που θα προκύψει όμως από τον πόλεμο στην καλύτερη περίπτωση θα αποτελεί ομόσπονδο κράτος. Πάντως η Άγκυρα παραμένει σιωπηλή έναντι των πολιτικών της Μόσχας στις οποίες είναι αντίθετη και αυτό διότι η κατάρρευση των σχέσεών της με τη Δύση την έχουν καταστήσει εξαρτώμενη από τη Μόσχα.

Ο αρχισυντάκτης της Χουριέτ Μουράτ Γιετκίν αναφέρει: «Πολλά τουρκικά ΜΜΕ επικρίνουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για την υποστήριξή τους προς το κουρδικό δημοψήφισμα το οποίο οδηγεί σε διάσπαση του Ιράκ και ενδεχομένως της Τουρκίας, αλλά λένε ελάχιστα για τη ρωσική στάση».

Η Μόσχα αντίθετα με την Ουάσιγκτον ουδέποτε χαρακτήρισε το ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση και επέτρεψε στο PYD να αντιπροσωπεύεται στη Ρωσία, γεγονός που επίσης δεν αναφέρεται συχνά στην Τουρκία. Παρόλα αυτά οι δηλώσεις Πούτιν για το μέλλον της Συρίας προκάλεσαν συναγερμό. «Υπάρχει η ιδέα να γίνει σύσκεψη όλων των λαών της Συρίας, να έρθουν κοντά όλες οι θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Αυτό είναι το σχέδιο», είπε ο Πούτιν.

Οι εξελίξεις στην Συρία έχουν επιταχυνθεί μετά την απελευθέρωση της Ράκα από τις συμμάχους των ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις που αποτελούνται κυρίως από Κούρδους μαχητές του YPG.
Η κατάσταση στο Ιντλίμπ, από την άλλη πλευρά, είναι σταθερή μετά την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, βάσει του κοινού σχεδίου Μόσχας – Άγκυρας – Τεχεράνης για τις ζώνες αποκλιμάκωσης στην Συρία.

Η Τουρκία γνωρίζει επίσης, ότι οι ΗΠΑ δεν είναι αντίθετες στην αυτονομία των Κούρδων της Συρίας, εφόσον η Συρία παραμείνει ενιαία. Ο δε Πούτιν δήλωσε πως συνεργάζεται εποικοδομητικά με τις ΗΠΑ στη Συρία, παρά τις διαφορές τους.

Ο Γιετκίν πιστεύει πως η Ρωσία θέλει ενισχυμένη κουρδική αυτονομία σε Ιράκ και Συρία, κατά μήκος των τουρκικών συνόρων. «Αν οι ΗΠΑ υποστηρίξουν ένα τέτοιο σχέδιο οι σχέσεις με Ουάσινγκτον – Άγκυρας θα επιδεινωθούν ακόμα περισσότερο», δηλώνει.

«Είναι άκρως ειρωνικό πάντως πως η στάση της Ρωσίας δεν δημιουργεί νέα προβλήματα στις σχέσεις Μόσχας – Άγκυρας», συμπληρώνει. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν πριν η ρωσική πρόταση για την Συρία υλοποιηθεί. Οι δυσκολίες αυτές εξυπηρετούν την Άγκυρα που κερδίζει χρόνο.

Ωστόσο, η παράταση της σύγκρουσης επιτρέπει στους Κούρδους να εδραιώνουν τα κέρδη τους στην Συρία με ρωσική και αμερικανική υποστήριξη, με την Τουρκία να χάνει σε κάθε περίπτωση, εκτός αν η Άγκυρα κατανοήσει την κουρδική πραγματικότητα και να αλλάξει την πολιτική της.
Ορισμένοι υποστηρίζουν πως η Τουρκία πρέπει να συνεργαστεί με τη Βαγδάτη για να επιτραπεί στους Κούρδους διευρυμένη αυτονομία, αλλά όχι ανεξαρτησία. Πιθανόν μια τέτοια στροφή στην τουρκική πολιτική να συμβεί τις παραμονές των τουρκικών προεδρικών εκλογών του 2019.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Η αναδίπλωση του ISIS, σήμερα, τρία ολόκληρα χρόνια μετά τη ορμητική και αιφνιδιαστική του εξάπλωση, συνοδεύεται με αρκετά μικρότερη δημοσιότητα. Καίτοι ορισμένες περιοχές παραμένουν ακόμη υπό τον έλεγχο της οργάνωσης σε Ιράκ και Συρία, το ενδιαφέρον πλέον στρέφεται στις ενέργειες των δυνάμεων που απαρτίζουν τον ετερόκλητο αντι-ISIS συνασπισμό. Ως γνωστόν, η φύση απεχθάνεται τα «κενά» και η υποχώρηση των τζιχαντιστών του ISIS, ωθεί τις κυβερνητικές δυνάμεις Συρίας και Ιράκ να αποκαταστήσουν την εξουσία τους ενώ ταυτόχρονα και άλλοι παίκτες, κυβερνητικοί και μη, εντείνουν τις προσπάθειες τους να εδραιώσουν τα κέρδη τους. Παρά τη διαφαινόμενη στρατιωτική ήττα του ISIS, οι πυρήνες της ισλαμιστικής τρομοκρατίας παραμένουν ενεργοί αλλά και ικανοί –ως καρκινικά κύτταρα- να μετεξελιχθούν ή να προσβάλουν άλλες περιοχές. Δυστυχώς μάλιστα, οι βαθύτερες αιτίες ενδυνάμωσης του ισλαμιστικού εξτρεμισμού, όχι μόνο παραμένουν παρούσες αλλά καταγράφουν μια ανησυχητική ικανότητα εξάπλωσης σε Ανατολή και Δύση με έμφαση στην αφρικανική ήπειρο.

Το πρόσφατο πείραμα της δημιουργίας ενός «Ισλαμικού Κράτους», αυτή τη φορά βασιζόμενο σε μια στρατηγική τυφλής βίας και τρομοκρατίας, φαίνεται ότι αποτυγχάνει. Η στρατηγική της τρομοκρατίας αρχικά προκάλεσε μια παράλυση και αδυναμία αντίδρασης στις τοπικές κοινωνίες αλλά τελικά οδήγησε στη συσπείρωση τοπικών και διεθνών δυνάμεων για την αντιμετώπιση της. Πίσω από τις επιτυχίες του ISIS βρίσκονταν η αλαζονική και ρεβανσιστική πολιτική της Βαγδάτης και η απερίγραπτη σκληρότητα του καθεστώτος Assad, αμφότερες στρεφόμενες κυρίως κατά του σουνιτικού πληθυσμού. Η άνοδος όμως του «Ισλαμικού Κράτους» θα ήταν αδύνατη χωρίς την απερίσκεπτη και ποικιλόμορφη εξωτερική ενίσχυση των διαφόρων τζιχαντιστικών οργανώσεων από πλήθος κρατών της περιοχής και μη. Ενδεχομένως οι μαξιμαλιστικές τάσεις όλων αυτών των οργανώσεων, σε συνδυασμό με την εξαγωγή της τρομοκρατίας και τη διόγκωση του προσφυγικού προβλήματος στη Δύση οδήγησαν στην ανάληψη διεθνών προσπαθειών ανάσχεσης του φαινομένου που αποκλήθηκε «Ισλαμικό Κράτος». Για άλλη μια φορά η πορεία του «Ισλαμικού Κράτους» απέδειξε τη δυσκολία της μετάβασης στην τελική φάση του επαναστατικού αγώνα (κατά τον Μάο), αυτής δηλαδή του ελέγχου και διατήρησης εδαφών με την ταυτόχρονη μετωπική αντιπαράθεση με τον τακτικό στρατό του αντιπάλου. Σύντομα, οι απρόσμενες επιτυχίες των τζιχαντιστών τρομοκράτησαν ακόμη και τους εξωτερικούς υποστηρικτές της οργάνωσης. Παράλληλα, τα αρχικά αισθήματα ανακούφισης και ανοχής των «απελευθερωμένων» πληθυσμών αντικαταστάθηκαν από το φόβο και την αβεβαιότητα ενώ η χρονίζουσα διαφθορά έλαβε πλέον ισλαμιστικό μανδύα.

Σήμερα το ISIS και ορισμένες άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις υποχωρούν σε όλα τα μέτωπα. Η αναδίπλωση τους όμως δεν αποτελεί το μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου σταθεροποίησης της περιοχής. Η διαφαινόμενη ήττα του «Ισλαμικού Κράτους» είναι το αποτέλεσμα των, λιγότερο ή περισσότερο, συνδυασμένων ενεργειών διαφόρων δυνάμεων με διαφορετική τελική στόχευση και αντικρουόμενες επιδιώξεις. Η σε εξέλιξη συντριβή των δυνάμεων ISIS επαναφέρει σε πρώτο πλάνο τις αγεφύρωτες διαφορές των αντιπάλων του και οι τριβές και συγκρούσεις έχουν αρχίσει να επανεμφανίζονται ανησυχητικά. Η απουσία συνεννόησης και ολιστικού σχεδίου για το μέλλον της περιοχής είναι προφανής αλλά και αναπόφευκτη, λόγω του πλήθους των εμπλεκομένων και των διαφορετικών στοχεύσεων. Οποιαδήποτε επιλογή εκ μέρους των μεγάλων δυνάμεων σίγουρα θα προκαλέσει τη δυσφορία μέρους των τοπικών «συμμάχων» τους με απρόβλεπτα αποτελέσματα για τα συμφέροντα και σχεδιασμούς τους.

Στην πλέον περίπλοκη θέση φαίνεται να βρίσκεται η Ουάσινγκτον που καλείται να ισορροπήσει τις φιλοδοξίες προσωρινών «συμμάχων» και παράλληλα ορκισμένων αντιπάλων με μηδενικές διαθέσεις αμοιβαίων υποχωρήσεων. Στην άλλη πλευρά, η Τεχεράνη, μπορεί να πανηγυρίζει για την ακύρωση των σουνιτικών σχεδίων και τη σταδιακή εγκαθίδρυση μιας νέας Hezbollah (Popular Mobilization Forces) στα εδάφη του Ιράκ. Οι ασταθείς όμως αυτές επιτυχίες έχουν τεράστιο κόστος και έχουν προκαλέσει μια υπερεπέκταση της σχετικά απομονωμένης ακόμη αυτής χώρας. Ακόμη όμως και οι φίλα προσκείμενες παρατάξεις της Βαγδάτης βλέπουν με δυσπιστία την ιρανική αύξηση της επιρροής στη χώρα τους. Την ίδια στιγμή το κουρδικό πρόβλημα φέρνει πιο κοντά, έστω και προσωρινά, μακροχρόνιους περιφερειακούς ανταγωνιστές (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ) ενώ οι ίδιοι οι Κούρδοι προσπαθούν να ακροβατήσουν μεταξύ των συμπληγάδων και να κατοχυρώσουν τα κέρδη που απεκόμισαν από την αιματηρή τριετία. Το όνειρο όμως της δημιουργίας ενός πλήρους ανεξάρτητου κουρδικού κράτους παραμένει μακρινό και μάλλον θα αναγκαστούν να αρκεστούν σε μετριοπαθέστερες επιδιώξεις. Η επαναχάραξη των συνόρων, οπουδήποτε, είναι φυσικό να προκαλεί ανησυχία στις περισσότερες δυνάμεις και να δημιουργεί συσπειρώσεις αντίδρασης στους επηρεαζόμενους.

Μέσα σε αυτό το χάος της αινιγματικής και αρκετά ακατανόητης για τους δυτικούς Μέσης Ανατολής, είναι πρακτικά αδύνατη η συγκρότηση και εφαρμογή ενός συνεκτικού σχεδίου σταθεροποίησης. Οι εμπλεκόμενοι, εδώ και καιρό, έχουν αποδεχθεί την αντιμετώπιση των άμεσων κινδύνων και την προσπάθεια δημιουργίας ευνοϊκών προϋποθέσεων αφήνοντας συχνά τις εξελίξεις να καθορίσουν τα επόμενα βήματα τους. Φυσικά μια τέτοια στρατηγική, ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας εμφανίζει καθώς οποιαδήποτε επιτυχής ενέργεια ενός μέρους, προκαλεί την προσωρινή συσπείρωση των υπολοίπων ενώ ελλείπει η μακροχρόνια στόχευση. Οι δε τυχοδιωκτικές και καιροσκοπικές συγκροτήσεις συμμαχιών απλά επιβαρύνουν την πολυπλοκότητα των προβλημάτων της περιοχής και περιορίζουν τις πιθανότητες εξεύρεσης λύσεων.

Σε αυτό το περιβάλλον είναι φυσικό οι ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις να διατηρούν βάσιμες τις ελπίδες επιβίωσης και σύντομης επανεμφάνισης. Πολύ παραστατικά σε κείμενο του Foreign Policy, με τίτλο ISIS 2.0 on the way, αναγράφεται ότι «το ISIS είναι νεκρό και καλωσορίζουμε το νέο ISIS»!

Για άλλη μια φορά, η αμερικανική εξωτερική πολιτική καλείται να παίξει τον κρισιμότερο ρόλο συγκρατώντας τους χαλαρούς συμμάχους της και θέτοντας ευδιάκριτα όρια στις υπόλοιπες πλευρές. Η δυσκολία έγκειται στο να πείσει όλες τις πλευρές να επιδείξουν αμοιβαία αυτοσυγκράτηση καθώς πλανάται (και μάλλον δικαιολογημένα) η εντύπωση ότι η Ουάσιγκτον έχει αρκετούς περιορισμούς στο μέγεθος της δυνατής εμπλοκής της στην περιοχή. Παράλληλα φαίνεται ότι έχουν σε σημαντικό βαθμό απολεστεί οι «γέφυρες» επικοινωνίας με τη Μόσχα που δείχνει, παρά το κόστος, να αναβαθμίζει το ρόλο της στη Μέση Ανατολή. Ούτε όμως φαίνεται ότι υπάρχουν οι πρόθυμοι χορηγοί που θα αναλάβουν τα έξοδα της ανοικοδόμησης της περιοχής κίνηση που ενδεχόμενα θα δημιουργήσει ακτίνες ελπίδας, ανάπτυξης και ειρήνευσης. Αναγκαστικά λοιπόν, για το ερχόμενο διάστημα, θα αρκεστούμε να παρατηρούμε «πυροσβεστικές» -ίσως και διστακτικές- κινήσεις εκ μέρους της Ουάσιγκτον, τυχοδιωκτισμούς των υπολοίπων εμπλεκομένων και φοβάμαι μια παντελή απουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εξάντληση των συγκρούσεων δεν έχει ακόμη επηρεάσει όλους τους τοπικούς παίκτες και αρκετοί εξ αυτών εκτιμούν ότι οι περιστάσεις ευνοούν τους στόχους τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο κίνδυνος μιας ανάφλεξης θα εξακολουθεί να ελλοχεύει ενώ οι απελπιστικές βιοτικές συνθήκες και η πολύπλευρη καταπίεση θα προετοιμάζουν τη νέα version του ISIS 2.0.

* Ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα)
Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
Συνεργάτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
Επικοινωνία rafaelmarippo@yahoo.gr
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο πρωθυπουργός του Ιράκ ανακοίνωσε νωρίς το πρωί σήμερα την έναρξη μιας επιχείρησης για την ανάκτηση των δυτικών περιοχών αλ Κάιμ και Ράουα, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, από τους τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Η αλ Κάιμ και η Ράουα είναι τα τελευταία τμήματα της ιρακινής επικράτειας που απομένουν στα χέρια του Isis. Η οργάνωση κατέχει επίσης μέρος της συριακής επικράτειας στην άλλη πλευρά των συνόρων, αλλά η περιοχή που βρίσκεται υπό τον έλεγχό της συρρικνώνεται, καθώς οι τζιχαντιστές υποχωρούν αντιμέτωποι με δύο χωριστές εφόδους -μία από μέρους μιας αραβοκουρδικής συμμαχίας που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ κι άλλη μία από τα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα και σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις με την υποστήριξη της Ρωσίας.

«Οι ηρωικές δυνάμεις μας κινούνται προς το τελευταίο κρησφύγετο της τρομοκρατίας στο Ιράκ για να απελευθερώσουν την αλ Κάιμ, τη Ράουα και τα χωριά και τις κοινότητες γύρω τους στη δυτική επαρχία αλ Άνμπαρ», ανέφερε ο Haider al-Abadi και δήλωσε βέβαιος ότι οι περιοχές αυτές θα απελευθερωθούν «χάρη στην αποφασιστικότητα και την αντοχή των ηρωικών πολεμιστών μας».

Τα μέλη του Isis δεν έχουν άλλες επιλογές πέραν του να «πεθάνουν ή να παραδοθούν», διεμήνυσε ο πρωθυπουργός του Ιράκ.

Πλήγματα κατά των Κούρδων

Την ίδια στιγμή, οι ιρακινές ένοπλες δυνάμεις και οι λεγόμενες δυνάμεις λαϊκής κινητοποίησης άρχισαν να πλήττουν με πυροβολικό από τη Ζούμαρ θέσεις των Πεσμεργκά, των κούρδων μαχητών, στη βόρεια επαρχία Νινευή του Ιράκ, όπως γνωστοποίησε το Συμβούλιο Ασφαλείας της Περιφέρειας του Κουρδιστάν πριν από λίγο.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας της Περιφέρειας του Κουρδιστάν προέτρεψε τις ιρακινές δυνάμεις να αποσυρθούν από την περιοχή και να δεχθούν την προσφορά της Κυβέρνησης της Περιφέρειας του Κουρδιστάν για συνομιλίες χωρίς όρους προκειμένου να διευθετηθούν οι διαφωνίες ανάμεσα στη Βαγδάτη και την Αρμπίλ, που οι Κούρδοι έκαναν χθες.

Ακόμη απηύθυνε έκκληση στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να «σταματήσει την επικίνδυνη συμπεριφορά» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Ιράκ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Οκτ 2017


Του Noah Feldman

Η πτώση της Ράκα δεν θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούσει κανείς τις λέξεις "Ισλαμικό Κράτος" (IS). Το όνομα αυτό παραμένει ικανό να εμπνεύσει τρομοκρατικές πράξεις, ενώ διάφορες οργανώσεις που αγωνίζονται για να κυριαρχήσουν σε διαλυμένα κράτη σε όλο τον κόσμο μπορούν να συνεχίσουν να δανείζονται αυτό το "σήμα κατατεθέν".

Αλλά η κατάρρευση της πρωτεύουσας του χαλιφάτου -το τελευταίο σύμβολο της προσπάθειας του Ισλαμικού Κράτους να κερδίσει μια εδαφική επικράτεια- σηματοδοτεί το τέλος της ιδιότητας που έκανε αυτή την οντότητα μοναδική. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μελετήσουν το πώς η διατήρηση μία περιοχής επέτρεψε σε αυτούς που άλλοτε ήταν μια ομάδα ανοργάνωτων Ιρακινών και κάποιων Σύρων τζιχαντιστών να κεντρίσουν την προσοχή και τη φαντασία οπαδών και αντιπάλων σε όλο τον κόσμο.

Στην προσπάθειά του να είναι κράτος και χαλιφάτο, το IS έγινε μια επαναστατική ουτοπία για κάποιους συμπονετικούς μουσουλμάνους. Έγινε μια αντίστοιχη δυστοπία στα μάτια αυτών των ανθρώπων, μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων, οι οποίοι καταδίκασαν τους αποκεφαλισμούς, τους λιθοβολισμούς και τους βιασμούς στο όνομα της θρησκείας.

Χωρίς έδαφος, το IS μπορεί να είναι ακόμη επικίνδυνο, αλλά δεν θα είναι πλέον μοναδικό ή έστω αρκετά ενδιαφέρον. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να γίνει ξανά Αλ Κάιντα νούμερο 2, ένα πολύ χαλαρά οργανωμένο τρομοκρατικό δίκτυο που σκοτώνει αθώους πολίτες αλλά δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τους τόπους τους οποίους στοχεύει.

Το μυστικό της τριετούς δράσης του IS ως φαινόμενο ιστορικής σημασίας είναι το έδαφος - και η σημασία του όχι μόνο για την ισλαμική πολιτική σκέψη αλλά και για το παγκόσμιο ιδανικό του επαναστατικού κυβερνητικού πειραματισμού.

Από την ισλαμική προοπτική, αυτό που έκανε το IS διαφορετικό, ήταν η αξίωσή του να ανασυσταθεί το χαλιφάτο. Ένας χαλίφης δεν είναι χαλίφης, αν δεν έχει κράτος να κυβερνά. Σύμφωνα με την κλασική σουνιτική ορθολογική σκέψη, ο χαλίφης θα μπορούσε να μεταβιβάσει την πραγματική κυριαρχική εξουσία σε έναν σουλτάνο, αλλά ακόμη χρειάζεται κάτι που πρέπει να κυβερνάται.

Έτσι, όπως έδειξε ο μελετητής Cole Bunzel, ο προκάτοχος του IS, το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ (2006-2013), έγινε αντικείμενο κοροϊδίας και υποτιμήθηκε ως ένα "κράτος στα χαρτιά" από άλλους τζιχαντιστές-σαλαφιστές, κυρίως επειδή δεν ασκούσε πραγματική κυριαρχία.

Αυτό που άλλαξε τα πράγματα ήταν η κατάληψη της Μοσούλης και η επέκταση του IS στη Συρία. Έχοντας τακτική, το IS εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του ελέγχου της κυβέρνησης της Βαγδάτης στο Σουνιτικό Ιράκ και την αποτυχία του κράτους που ήταν συνέπεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Σε επίπεδο θρησκευτικής νομιμότητας, η διεκδίκηση αυτή για τον έλεγχο της περιοχής άφησε χώρο για τη γένεση της ιδέας μιας κυβερνητικής οντότητας, που θα οργανωνόταν εξ ολοκλήρου σύμφωνα με τις αρχές του ισλαμικού νόμου.

Ο ισχυρισμός ότι είναι ένα αυθεντικό Ισλαμικό Κράτος που εφαρμόζει τους κυβερνητικούς κανόνες που βρέθηκαν στα κλασικά βιβλία δικαίου, ήταν το κλειδί της διεθνούς απήχησης του IS. Ομάδες τζιχαντιστών όπως η Αλ Κάιντα, είχαν από καιρό τη δυνατότητα να βασίζονται σε εθελοντές από όλο τον κόσμο που επιδίωκαν να πολεμήσουν τους άπιστους εισβολείς που ζουν στα μουσουλμανικά εδάφη. Το IS σκόπευε επίσης να βασιστεί σε εθελοντές, με μία διαφορετική δημογραφική πλευρά: νέους μουσουλμάνους πρόθυμους να βιώσουν την εξιδανικευμένη εκδήλωση αυτού που προηγουμένως ήταν αφηρημένη φαντασία.

Παραδόξως, λειτούργησε. Όλες οι σοκαριστικές πράξεις πρωτοφανούς βίας και σκληρότητας στις οποίες προχώρησε το IS ήρθαν με λεπτομερείς αιτιολογίες που προέκυψαν από μια άκαμπτη ερμηνεία από ισλαμικές νομικές πηγές- και δημοσιεύθηκαν ηλεκτρονικά. Από τη σκοπιά των εμπνευσμένων πιστών, αυτές οι τρομακτικές πράξεις ήταν αξιώσεις για αυθεντικότητα. Η καταδίκη του κόσμου προσέφερε δωρεάν δημοσιότητα και μια αίσθηση ότι οι πραγματικές διδασκαλίες του Προφήτη Μωάμεθ τέθηκαν σε εφαρμογή.

Έτσι, οι οπαδοί του IS έβλεπαν τους εαυτούς τους ως κάποιους που ενώνονται σε μια ουτοπική κοινότητα που οργανώνεται σύμφωνα με τους νόμους του Θεού και εκτελεί τις επιταγές του.

Η ουτοπία κάποιου, ωστόσο, είναι η δυστοπία κάποιου άλλου. Όποιος ανησυχούσε για την άνοδο των τζιχαντιστών-σαλαφιστών - που θα μπορούσε να είναι σχεδόν οποιοσδήποτε, ανεξάρτητα από τη θρησκεία - θα μπορούσε να δει στο IS το παράδειγμα προς αποφυγή, της κόλασης επί γης που θα μπορούσε να επιβάλει ο ισλαμικός νόμος.

Ας αντιπαρέλθουμε του γεγονότος ότι είναι αρκετά βέβαιο ότι καμία ιστορικά υπάρχουσα ισλαμική πολιτεία δεν προέβη ποτέ σε συστηματικους φόνους και βιασμούς, όπως έκανε το IS. Ήταν αρκετό το γεγονός ότι το IS παρουσίαζε τις φρικαλεότητές του ως "αυθεντικό Ισλάμ". Η ζημιά που προκάλεσε το IS στο πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος το Ισλάμ είναι πιθανό να παραμείνει για πολλά χρόνια.

Για να καταλάβουμε γιατί κάποιοι νεαροί μουσουλμάνοι συσπειρώθηκαν για να συμμετάσχουν στο IS, είναι χρήσιμο να το συγκρίνουμε με άλλα επαναστατικά ουτοπικά κινήματα. Η κουβανική επανάσταση του Fidel Castro είναι ένα καλό παράδειγμα. Μετά από αυτή, η Κούβα έγινε μια εξιδανικευμένη ουτοπία/δυστοπία. Νέοι σοσιαλιστές από όλο τον κόσμο προσήλθαν για να συμμετάσχουν στο πείραμα. Υπήρχαν και μαζικές εκτελέσεις - αλλά οι περισσότεροι ουτοπιστές φαίνεται να πιστεύουν ότι δεν μπορούν να "φτιάξουν μια ομελέτα χωρίς να σπάσουν κάποια αυγά".

Οι άνθρωποι, ειδικά οι νέοι, που πηγαίνουν να ενταχθούν σε μια επαναστατική ουτοπία, εκφράζουν μια ξεχωριστή ανθρώπινη φιλοδοξία: να διαμορφώσουν το μέλλον και τον κόσμο μέσω των δικών τους προσπαθειών. Αυτή μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους να κάνουν συγκλονιστικά, τρομερά πράγματα, ειδικά όταν βρίσκονται υπό την επίδραση του ουτοπικού ιδεαλισμού.

Αυτό που ίσχυε πάντα ήταν το γεγονός ότι η παγκόσμια επιρροή του IS μπορεί να κλονιστεί, με το να τερματιστεί η διεκδίκησή του στην κυριαρχία. Είναι ντροπιαστικό που χρειάστηκαν τρία χρόνια. Αλλά τώρα που συνέβη, το IS δεν μπορεί να διατηρήσει το ξεχωριστό του "σήμα κατατεθέν".

Έχοντας συρρικνωθεί σε ένα σκιώδες τρομοκρατικό δίκτυο, το IS δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια Αλ Κάιντα χωρίς τον Osama bin Laden. Θα ασκήσει βία για να ασκήσει βία, όχι για τη δυνατότητα αποκατάστασης του χαλιφάτου.

Θα χρειαστεί μια γενιά ή ίσως και περισσότερο για να κατανοήσουμε τι ήθελε το IS για το Ισλάμ στον 21ο αιώνα. Τίποτα καλό, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά ίσως η αποτυχία του, βοηθήσει να διασφαλιστεί ότι τα μελλοντικά ουτοπικά όνειρα δεν θα γίνουν δυστοπικά τόσο γρήγορα.

BloombergView
Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Οκτ 2017


Η Τουρκία μπορεί να κλείσει τα σύνορά της με το βόρειο Ιράκ «ανά πάσα στιγμή» προειδοποίησε ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, επαναλαμβάνοντας την απειλή που είχε διατυπώσει μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία των Κούρδων.

«Εχουμε κλείσει πλήρως τον εναέριο χώρο μας για την περιφερειακή κυβέρνηση στο βόρειο Ιράκ» δήλωσε ο Ερντογάν σε δημοσιογράφους στο προεδρικό αεροσκάφος, κατά την επιστροφή του από την Πολωνία, όπως αναφέρει σημερινό δημοσίευμα της Hurriyet.

«Οι συνομιλίες συνεχίζονται για το τι μπορεί να γίνει σχετικά με τα χερσαία σύνορα... Δεν έχουμε κλείσει τις συνοριακές πύλες ακόμη, αλλά και αυτό μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή», πρόσθεσε ο Τούρκος πρόεδρος.

Τη Δευτέρα η Τουρκία ανακοίνωσε ότι κλείνει τον εναέριο χώρο της για την ημιαυτόνομη κουρδική περιοχή και ότι θα εργαστεί ώστε να παραδώσει το κυριότερο σημείο διέλευσης στην περιοχή στην κεντρική ιρακινή κυβέρνηση.

Η συνοριακή διάβαση Χαμπούρ είναι το κυριότερο σημείο διέλευσης μεταξύ της Τουρκίας και της ιρακινής ημιαυτόνομης Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Οκτ 2017


Η Συρία ζήτησε το Σάββατο την «άμεση και άνευ όρων απόσυρση» των τουρκικών στρατευμάτων που έχουν αναπτυχθεί στη βορειοδυτική επαρχία Idlib της χώρας, ανέφεραν κρατικά μέσα ενημέρωσης αναφέροντας μια πηγή του υπουργείου εξωτερικών.

Τα τουρκικά στρατεύματα εισήλθαν στο Idlib την Πέμπτη το βράδυ στο πλαίσιο των προσπαθειών για την επιβολή μιας λεγόμενης «ζώνης αποκλιμάκωσης» που συμφωνήθηκε μεταξύ των ανταρτών της Άγκυρας και των συμμάχων του καθεστώτος, Ρωσίας και Ιράν, στις συνομιλίες στην Αστάνα νωρίτερα αυτό το έτος.

Ωστόσο, η πηγή του υπουργείου Εξωτερικών της Συρίας σημείωσε την «τουρκική επιθετικότητα», λέγοντας ότι «η παρουσία του τουρκικού στρατού δεν έχει τίποτα να κάνει με τις συμφωνίες που δέχθηκαν οι εγγυητικές χώρες στη διαδικασία της Αστάνα».

Η πηγή πρόσθεσε ότι η ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων ήταν «παραβίαση αυτών των συμφωνηθέντων και απόκλιση από αυτές.»

«Το τουρκικό καθεστώς πρέπει να συμμορφωθεί με αυτό που συμφωνήθηκε στην Αστάνα».

Ο στρατός της Τουρκίας δήλωσε την Παρασκευή ότι είχε ξεκινήσει «δραστηριότητες για τη δημιουργία θέσεων παρατήρησης στις 12 Οκτωβρίου», λίγες ημέρες μετά την έναρξη των αποστολών ειδικών δυνάμεων αναγνωρίσης από την Τουρκία στο Idlib.

Την Παρασκευή, η Τουρκική εφημερίδα Hurriyet ανέφερε ότι πάνω από 100 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών δυνάμεων και 30 θωρακισμένα οχήματα, είχαν εισέλθει στην Idlib.

Και μια νέα ομάδα στρατού και θωρακισμένων εισήλθε το Σάββατο, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το οποίο εδρεύει στη Βρετανία.

Η επαρχία ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από τον Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ομάδα με επικεφαλής την πρώην θυγατρική της Συρίας της Αλ Κάιντα, η οποία απορρόφησε τους πιο μετριοπαθείς επαναστάτες τους τελευταίους μήνες.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι τα Τουρκικά στρατεύματα είχαν εισέλθει στη Συρία με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, το όνομα που χρησιμοποιεί η Άγκυρα για τους αντάρτες που αναζητούν την αποχώρηση του Συριακού Προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι στηρίζει Σύρους αντάρτες σε μια προσπάθεια να εξαφανίσει τα μέλη του HTS στην περιοχή και να επιτρέψει στις ιρανικές, ρωσικές και τουρκικές δυνάμεις να εφαρμόσουν τη ζώνη αποκλιμάκωσης.

Το Idlib είναι ένας από τους τελευταίους σημαντικούς τομείς της Συρίας πέρα ​​από τον έλεγχο της κυβέρνησης, η οποία έχει ανακαταλάβει τεράστιες εκτάσεις εδάφους από μαχητές της αντιπολίτευσης, από τότε που η σύμμαχός της Ρωσία μετέχει στον πόλεμο στο πλάι της από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Η Τουρκία παρενέβη στη Συρία πρώτη φορά πέρυσι, όταν ξεκίνησε την επιχείρησή της, «Ασπίδα του Ευφράτη» με στόχο το Ισλαμικό Κράτος και τους Κούρδους μαχητές.

Που βρίσκεται τώρα η Τουρκία

Τουλάχιστον τέσσερις αυτοκινητοπομπές που μετέφεραν πολλά άρματα μάχης και εξοπλισμό έχουν λάβει θέσεις σε διάφορες τοποθεσίες στο πλαίσιο της πρώτης φάσης της ανάπτυξης του τουρκικού στρατού που αναμένεται να προχωρήσει πιο βαθιά στην ανταρτοκρατούμενη επαρχία Idlib, όπως δήλωσαν πηγές των Σύρων ανταρτών.

«Σχεδόν 200 στρατιώτες βρίσκονται πλέον σε περιοχές που χωρίζουν τα εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχο συριακών κουρδικών στρατευμάτων και αυτά που ελέγχονται από οργανώσεις της συριακής αντιπολίτευσης», δήλωσε ο Ιμπραχίμ Αλ Ιντλιμπί, στρατιωτικός σύμβουλος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Αυτόπτες μάρτυρες επεσήμαναν ότι τουρκικοί εκσκαφείς εργάζονται όλο το 24ωρο κάνοντας οχυρωματικά έργα και δημιουργώντας θέσης παρατήρησης.

Και άλλα τουρκικά άρματα μάχης και επιπλέον προσωπικό έφτασε στα συριακά σύνορα το Σάββατο και πήραν θέσεις στην τουρκική πλευρά των συνόρων, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Στόχος να εμποδιστούν οι Κούρδοι

Η Τουρκία επεκτείνει την παρουσία της στην περιοχή, όπου ελπίζει να εμποδίσει τις φιλοδοξίες των Κούρδων να ενώσουν την απομονωμένη περιοχή Αφρίν, στο βόρειο τμήμα της Idlib, με την υπόλοιπη αυτόνομη περιοχή που ελέγχουν στη βόρεια Συρία.

Οι ομάδες που συμμετέχουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό επισημαίνουν ότι στόχος της Τουρκίας είναι να προελάσει βαθύτερα στην επαρχία Idlib, με αποτέλεσμα οι τζιχαντιστές να αναγκαστούν να υποχωρήσουν προς τα νότια για να μπορέσει στη συνέχεια να κινηθεί βόρεια και ανατολικά με στόχο τους Κούρδους.

Απώτερος σκοπός είναι η δημιουργία συνεχόμενης λωρίδας γης που θα εκτείνεται από την Μπαμπ αλ Χάουα ως την πόλη Τζαραμπλούς, στα δυτικά του ποταμού Ευφράτη, και νότια ως την πόλη Μπαμπ, διευρύνοντας τον θύλακα στα βόρεια σύνορα της Συρία που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Σύρων ανταρτών που στηρίζονται από την Τουρκία.

"Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



13 Οκτ 2017


Οι τουρκικές δυνάμεις που εισήλθαν αργά χθες Πέμπτη στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας έχουν αρχίσει να λαμβάνουν θέσεις με προφανή στόχο να περιορίσουν τους Κούρδους παραστρατιωτικούς, δήλωσε ένα ανώτερο στέλεχος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) οι οποίες συμμετέχουν στην επιχείρηση,

"Οι συμμαχικές τουρκικές δυνάμεις έχουν εισέλθει στο συριακό έδαφος και έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν θέσεις παρακολούθησης", δήλωσε ο Μουσταφά Σετζάρι, αξιωματούχος του SDF.

Η Τουρκία έχει στείλει μια αυτοκινητοπομπή 30 στρατιωτικών οχημάτων στην ανταρτοκρατούμενη βορειοδυτική Συρία μέσω του περάσματος Μπαμπ αλ Χάουα στην Ιντλίμπ, δήλωσαν Σύροι αντάρτες και ένας αυτόπτης μάρτυρας.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε το Σάββατο ότι ο στρατός της χώρας πρόκειται να αναπτυχθεί στην Ινλτίμπ, επισημαίνοντας ότι η Άγκυρα διεξάγει "μια σοβαρή επιχείρηση" μαζί με τους Σύρους αντάρτες που στηρίζει στο πλαίσιο της συμφωνίας για τη δημιουργία ζωνών αποκλιμάκωσης στη Συρία, η οποία συνήφθη τον προηγούμενο μήνα μεταξύ της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας.

Η Άγκυρα στηρίζει ενεργά τους αντάρτες που πολεμούν εναντίον του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ από το 2011 οπότε ξέσπασε ο εμφύλιος. Όμως από πέρυσι επικεντρώνεται στη διασφάλιση των συνόρων της, τόσο από τους τζιχαντιστές όσο και από τις κουρδικές δυνάμεις που ελέγχουν μεγάλο μέρος της μεθορίου μεταξύ Συρίας και Τουρκίας.

Η συμφωνία που υπέγραψε στην Αστάνα του Καζακστάν με τους συμμάχους του Άσαντ, τη Ρωσία και το Ιράν, προβλέπει τον περιορισμό των συγκρούσεων σε πολλές περιοχές της Συρίας, στις οποίες περιλαμβάνονται η επαρχίας Ιντλίμπ και οι γειτονικές της περιοχές στα βορειοδυτικά, που είναι η πλέον πολυπληθής ανταρτοκρατούμενη περιοχή της χώρας.

Η Ταχρίρ αλ Σαμ, μια ισχυρή συμμαχία τζιχαντιστών που ελέγχει μεγάλο μέρος της περιοχής αυτής, δεν συμμετέχει στη συμφωνία για τη δημιουργία ζωνών αποκλιμάκωσης και βρίσκεται σε αντιπαράθεση με κάποιες από τις συριακές οργανώσεις που στηρίζονται από την Τουρκία.

Ωστόσο οι δυνάμεις της συνόδευσαν χθες το βράδυ την τουρκική αυτοκινητοπομπή, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι επεσήμαναν ότι πιθανόν να σταματήσουν οι μάχες μεταξύ τους.

Η αυτοκινητοπομπή κατευθυνόταν προς την Σέιχ Μπάρακατ, μια ορεινή περιοχή που δεσπόζει πάνω από την ανταρτοκρατούμενη περιοχή και το υπό κουρδικό έλεγχο καντόνι Αφρίν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Οκτ 2017


Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα 

Προ ολίγων μόλις ημερών, ανακοινώθηκε δια τυμπανοκρουσιών η (δεύτερη) επέμβαση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία. Σύμφωνα με τις έως τώρα δηλώσεις των αξιωματούχων της Άγκυρας, η Τουρκία θα αναπτύξει «κυανόκρανους» στην επαρχία Ιντλίμπ – το τελευταίο επί της ουσίας προπύργιο της ένοπλης αντιπολίτευσης στον Άσαντ – ως απόρροια της Ειρηνευτικής] Διαδικασίας της Αστάνα (με συγκηδεμόνες το Ιράν και τη Ρωσία).

Γιατί όμως η Τουρκία αποφάσισε να δράσει έτσι; Πώς θα εξελιχθεί η επέμβαση αυτή; Πώς αντιδρούν οι ενδιαφερόμενοι; 

Τα Πραγματικά Κίνητρα

Από το 2011 έως σήμερα, ο Erdogan έχει διαπρέψει στις οβιδιακές μεταμορφώσεις και κυβιστήσεις: από εχθρός του Άσαντ ως σύμμαχος των ΗΠΑ... πλέον σύμμαχος της Ρωσίας και του Ιράν και «εχθρός» των ΗΠΑ. Δεν πρέπει, όμως, να συγχέεται η τακτική με τη στρατηγική. Ο απώτερος στόχος της υψηλής στρατηγικής της Τουρκίας παραμένει ίδιος: η μεγέθυνση της Τουρκίας και η καταστολή των Κούρδων (είτε ειρηνικώς είτε ενόπλως) εντός και εκτός Τουρκίας (δείτε εδώ).

Ο Πόλεμος στη Συρία συνιστά έναν «πόλεμος δια αντιπροσώπων» στα εξής επίπεδα ανάλυσης (δείτε εδώ). Σε «πλανητική» κλίμακα, η ανακάμπτουσα στη διεθνή κονίστρα Ρωσία ανταγωνίζεται ευθέως τις ΗΠΑ στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της. Σε «περιφερειακή» κλίμακα, η διόλου αρραγής συμμαχία των Σουνιτών Αράβων και Τούρκων αντιπαρατίθεται με τον Σιιτικό Άξονα. Ενώ σε «τοπική» κλίμακα, ένας «πόλεμος όλων εναντίον όλων» διεξάγεται ανάμεσα σε Assad, Σουνίτες Ισλαμιστές (ο μόνον κατ’ όνομα υφιστάμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός), Κούρδους (+ Άραβες και Χριστιανούς της βόρειας Συρίας) και Τζιχαντιστές (Αλ Νούσρα + ΙΣΙΣ).

Η Τουρκία, λοιπόν, ανησυχεί (εύλογα) για την ανάδυση μιας ανεξάρτητης Κουρδικής οντότητας στη βόρεια Συρία υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, η Τουρκία συνέπηξε μια λυκοφιλία με τη Ρωσία ένεκα της (πρόσκαιρης) ταύτισης συμφερόντων: η Τουρκία χρειάζεται το πράσινο φως από τη Ρωσία (τον έως τώρα συνέταιρο των Κούρδων) στον αγώνα της εναντίον των Κούρδων και η Ρωσία, αντιστρόφως, χρειάζεται τη βοήθεια της Τουρκίας (τον υποστηρικτή της Σουνιτών Ισλαμιστών και Τζιχανιστών) για την ταχεία λήξη του πολέμου φθοράς (attritional warfare) (δείτε εδώ).

Ως εκ τούτου, η περικύκλωση του Καντονιού του Αφρίν αποτελεί τον πρωταρχικό στόχο των ΤΕΔ – άλλωστε η εκμηδένιση του εν λόγω θύλακα απασχολεί διακαώς τον Erdogan. Διόλου τυχαία οι ΤΕΔ θα αναπτύξουν τους παρατηρητές σε δύο τμήματα: κατά μήκος των συνόρων Συρίας – Τουρκίας και μεταξύ της επαρχίας Ιντλίμπ και του Καντονιού της Αφρίν. Η HTS (πρώην Αλ Νούσρα) εξοβέλισε τους τοπικούς συμμάχους («μετριοπαθείς τζιχαντιστές» όπως η Ahrar al Sham) της Άγκυρας τον Ιούλιο και η Τουρκία αντιλαμβάνεται πλέον πως οι σύμμαχοί της (όπως στην Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη») δεν αρκούν για την προώθηση των συμφερόντων της. Η ΗΤS δυσφορεί αλλά δεν αντιδρά στρατιωτικά – ακόμα. Ένας πόλεμος της Τουρκίας εναντίον της HTS είναι πιθανός και εν δυνάμει νικηφόρος;

Η «Ομίχλη» του Πολέμου

Αμέσως μετά την εκδήλωση της «ειρηνευτικής» επιχείρησης της Τουρκίας, οι επαϊοντες επί παντός επιστητού προφήτευσαν τη νίκη ή ήττα της Τουρκίας σε τυχόν πόλεμο εναντίον της HTS. Εντούτοις, ο πόλεμος δεν αποτελεί μια επιστήμη αλλά μια τέχνη όπου η «ομίχλη» (fog) του πολέμου και η «τριβή» (friction) μεταξύ των αντιπάλων διαψεύδουν τις όποιες «επιστημονικές» προβλέψεις (δείτε εδώ).

Επί της ουσίας, η Τουρκία ακροβατεί επί ξυρού ακμής καθώς υπάρχουν ουκ ολίγες «ανεξάρτητες» μεταβλητές στην εξίσωση. Η HTS προς το παρόν αποδέχθηκε την αποστολή ορισμένων παρατηρητών – όχι «κυανόκρανων» – εκ μέρους της Τουρκίας. Με περίπου 20,000 άνδρες υπό τα όπλα, η HTS αποτελεί έναν υπολογίσιμο αντίπαλο – όπως απέδειξε η πρόσφατη νίκη της κατά του Συριακού Αραβικού Στρατού στα νότια της επαρχίες. Τις προηγούμενες ημέρες, οι συντονισμένες δράσεις της Ρωσίας (τα χειρουργικά αεροπορικά πλήγματα εναντίον της ηγεσίας της HTS) και της Τουρκίας (υπόγειες διαβουλεύσεις με τους αντιπάλους της HTS στην ίδια επαρχία) οδήγησαν το παρακλάδι της Αλ Κάιντα να υποχωρήσει – προς το παρόν τουλάχιστον. Εάν, όμως, απειληθεί η πρωτοκαθεδρία της, δεν θα διστάσει να επιτεθεί στους κατά τόπους συμμάχους της Τουρκίας (όπως τον Ιούλιο) ή την ίδια την Τουρκία. Κατά δεύτερον, η γεωγραφία (λοφώδες τοπίο) και η δημογραφία (πυκνό δίκτυο πόλεων και κωμοπόλεων) της επαρχίας Ιντλίμπ δεν αποτελούν παρά ανασταλτικό παράγοντα. Η επαρχία αυτή δεν προσφέρεται για ταχεία προέλαση τύπου blietzkrieg όπως στις ανατολικές ημιερημικές και αραιοκατοικημένες επαρχίες της Συρίας.

Τρίτον, πώς θα αντιδράσει άραγε η Ουάσινγκτον; Θεωρητικά, ένα ισχυρό πλήγμα εναντίον της HTS θα ικανοποιούσε ένα διαρκές αίτημα των ΗΠΑ προς την Τουρκία – τον πρώην αμαρτωλό υποστηρικτή των τζιχαντιστών. Η όξυνση, όμως, της διμερούς κρίσης δημιουργεί μια καχυποψία εκατέρωθεν. Πώς θα εκλάβουν οι ΗΠΑ την σύσφιξη των στρατιωτικών δεσμών μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας και του Ιράν; Πώς θα αντιδράσει η Ουάσινκγτον έαν η Τουρκία επιτεθεί εναντίον των Κούρδων; Τέταρτον, πώς θα αντιδράσουν οι Κούρδοι της Συρίας ενόψει της εντεινόμενης απειλής προς το Καντόνι του Αφρίν; Θα μεταφέρουν άραγε τις στρατιωτικές δυνάμεις τους δυτικά μετά την Μάχη της Ράκκα με την ανοχή ή τις ευλογίες των ΗΠΑ; Και πέμπτον, έως ποιου σημείου θα υποστηρίζει η Μόσχα την Άγκυρα; Το Κρεμλίνο θα συγκατανεύσει άραγε σε ενδεχόμενη επίθεση και εξάλειψη εκ μέρους της Τουρκίας του Καντονιού του Αφρίν το οποίο προστατεύεται από Ρώσους «κυανόκρανους»;

Εν κατακλείδι, οι εν λόγω μεταβλητές δυσχεραίνουν αρκετά μια εν δυνάμει επιχείρηση «επιβολής της ειρήνης» (peace-enforcement operation) εκ μέρους της Τουρκίας. Άλλωστε οι ΤΕΔ αποδείχθηκαν κατά την Επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» κατώτερες των περιστάσεων. Επί 4 μήνες είχαν τελματώσει ενώπιον της Αλ Μπαμπ λόγω της σθεναρής αντίστασης μόλις 1,000 τζιχαντιστών (δείτε εδώ). Το μέλλον θα δείξει εάν η Τουρκία θα υπερεξαπλωθεί ή όχι.

* Ο Δρ. Σπυρίδων Πλακούδας είναι Επίκουρος Καθηγητής στο American University in the Emirates και Αντιπρόεδρος του ΚΕΔΙΣΑ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Οκτ 2017


Η Ρωσία κατηγόρησε σήμερα τις ΗΠΑ ότι προσποιούνται πως πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος και πως σκοπίμως περιορίζουν τις αεροπορικές τους επιδρομές στο Ιράκ προκειμένου να επιτρέψουν στους τζιχαντιστές να εισέλθουν στη Συρία για να καθυστερήσουν την προέλαση του συριακού στρατού που στηρίζεται από τη Μόσχα.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι ο υπό τις ΗΠΑ συνασπισμός μείωσε σημαντικά τις αεροπορικές του επιδρομές στο Ιράκ τον Σεπτέμβριο, όταν οι συριακές δυνάμεις, με την υποστήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, ξεκίνησαν την επιχείρηση για την ανακατάληψη της επαρχίας Ντέιρ αλ Ζορ.

"Όλοι βλέπουν ότι ο υπό τις ΗΠΑ συνασπισμός προσποιείται ότι πολεμά το Ισλαμικό Κράτος κυρίως στο Ιράκ και για κάποιο λόγο εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι πολεμά το ΙΚ στη Συρία αποφασιστικά", δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου, ο υποστράτηγος Ίγκορ Κονασένκοφ.

Το αποτέλεσμα, πρόσθεσε, είναι ότι μεγάλος αριθμός τζιχαντιστών έχει μετακινηθεί από τη μεθόριο του Ιράκ με τη Συρία στη Ντέιρ αλ Ζορ, όπου προσπαθούν να εδραιωθούν στην αριστερή όχθη του ποταμού Ευφράτη.

"Οι ενέργειες του Πενταγώνου και του συνασπισμού απαιτούν εξηγήσεις. Η αλλαγή τακτικής τους σημαίνει ότι επιθυμούν να περιπλέξουν όσο περισσότερο μπορούν την επιχείρηση του συριακού στρατού, που υποστηρίζεται από τη ρωσική Πολεμική Αεροπορία, να ανακαταλάβει το συριακό έδαφος ανατολικά του Ευφράτη;", διερωτήθηκε ο Κονασένκοφ.

"Ή πρόκειται για μια κίνηση να διώξουν τους τρομοκράτες του ΙΚ από το Ιράκ, αναγκάζοντάς τους να εισέλθουν στη Συρία και να μπουν στον δρόμο της ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας;", πρόσθεσε. Σύμφωνα με τον Κονασένκοφ, ο συριακός στρατός προσπαθεί να εκδιώξει το ΙΚ από την πόλη αλ Μαγιαντίν, νοτιοανατολικά της Ντέιρ αλ Ζορ, όμως οι τζιχαντιστές ενισχύονται καθημερινά με "ξένους μισθοφόρους" που εισέρχονται από το Ιράκ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν υπέγραψε ένα νόμο που επικυρώνει μια συμφωνία που επιτεύχθηκε με το συριακό καθεστώς και επιτρέπει στις ρωσικές δυνάμεις να παραμείνουν στη Hmeimim Airbase στην δυτική επαρχία της Λατάκια για τα επόμενα 49 χρόνια, τουλάχιστον.

Η Δαμασκός συμφώνησε τον Ιανουάριο να μισθώσει το Συριακό λιμάνι της Ταρτούς, μαζί με την αεροπορική βάση, που σημαίνει ότι ο ρωσικός στρατός μπορεί να στηρίξει μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία στη Συρία για τις επόμενες δεκαετίες.

Αυτό είναι ένα σαφές σημάδι ότι η Ρωσία έχει αποκτήσει ένα πολύτιμο δώρο από τη Δαμασκό για τη στρατηγικά αποφασιστική παρέμβαση της στη συριακή σύγκρουση, , το οποίο έδωσε τη δυνατότητα στο συριακό καθεστώς να ξαναπάρει τον έλεγχο του πολέμου κατά των ανταρτών αντιπάλων του, σε όλη τη χώρα.

«Η Μόσχα δεν ήθελε να αναφέρουν τυχόν όρους χρόνου, ενώ η Δαμασκός επέμεινε στην τοποθέτηση αυτής της ρήτρας 49 ετών στη Συνθήκη,» υποστηρίζει ο Τιμούρ Αχμέτοφ, αναλυτής της Μέσης Ανατολής στο Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων της Ρωσίας.

«Η Δαμασκός θέλησε να έχει κάτι συγκεκριμένο παρά γενικούς όρους» για να αποδείξει ότι, μακροπρόθεσμα, η συμφωνία δεν είναι απαραιτήτως μόνιμη, πρόσθεσε ο Αχμέτοφ.

Παρόλα αυτά, ακόμη και μετά από 49 χρόνια, η Ρωσία μπορεί να διαπραγματευτεί νέες επιπλέον 25ετές μισθώσεις, για τις δύο εγκαταστάσεις.

«Αυτή η συνθήκη παρέχει επίσης νομική ασυλία στο ρωσικό στρατιωτικό προσωπικό στη Συρία», εξήγησε ο Αχμέτοφ. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι αν οι σύροι πολίτες σκοτώνονται από το ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στη Συρία, η Μόσχα δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσει στη Δαμασκό.

«Η Ρωσία έχει μικρότερους πονοκεφάλους για την περαιτέρω παρουσία της στη Συρία», πρόσθεσε. «Σε γενικές γραμμές, η συνθήκη αυτή πρέπει να θεωρείται φυσιολογική, φυσιολογική για τις σχέσεις μεταξύ των κρατών, που σχεδιάζουν να αναπτύξουν στρατηγική συνεργασία».

Το ναυτικό

Απρόσκοπτη πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα θα δώσει στους Ρώσους μια βάση και ένα λιμάνι στα ζεστά νερά που οι σοβιετικοί πρόγονοι της Μόσχας θα μπορούσαν μόνο να ονειρευτούν.

«Τα νέα μας πλοία επιφανείας και υποβρύχια εξοπλισμένα με πυραύλους cruise θα μπορούν να ναυλοχούν και να εφοδιάζονται στην Ταρτούς, Αυτό θα επιτρέψει στη Μόσχα να παρακολουθεί την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο πολύ καλύτερα,» σύμφωνα μ’ ένα στρατιωτικό αναλυτή που ονομάζεται Ίγκορ Κοροτσένκο ανέφερε το ρωσικό πρακτορείο Σπούτνικ προ ημερών .

Με το τελευταίο πενταετές σχέδιο της Μόσχας, θα μετατραπεί το λιμάνι της Ταρτούς από μια ναυτική βάση στο βασικό ναύσταθμό και αποθηκευτικό χώρο στη Μεσόγειο, πού θα μπορούν να ναυλοχούν τα νέα μεγαλύτερα ρωσικά πλοία.

"Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου