Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2017


Του Μάριου Ευρυβιάδη

Με με τον ίδιο τίτλο είχα ξαναγράψει (στις 25 Μαρτίου 2016 στον Φιλελεύθερο) πως ο ένας και μοναδικός λόγος που οι Τούρκοι της Κύπρου απαιτούν την στρατιωτική εγγύηση της “μητέρας” πατρίδας είναι για να διασφαλίσουν τα κλεμμένα του 1974 ώστε να βιοπορίζονται εσαεί σε βάρος των Ελλήνων ιδιοκτητών. Αυτό τον στόχο έχουν και κανένα άλλο.

Μην σας παρασύρει το “τόζη” (η σκόνη) που ξεσηκώθηκε από την παρούσα “κρίση” για το δημοψήφισμα του 1950. Είναι για να μας τυφλώνει ώστε να μην βλέπουμε την πραγματικότητα και το τί διακυδεύεται.

Ο κάθε Σερντάρ Ντενκτάς τζούνιορ δεν φοβάται για την “ασφάλειά” του, όπως δεν φοβόνταν και ο πατέρας του μεταξύ του προδοτικού πραξικοπήματος και της εισβολής (15-20 Ιουλίου 1974). Υπάρχει δημόσια καταγραμμένη, τότε, σχετική δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς. Εάν τότε δεν υπήρχε “κίνδυνος”, πως προκύπτει να υπάρχει σήμερα;

Ο κάθε Ντενκτάς θέλει εγγυητή για τα κλεμμένα που “κληρονόμησε”- στη περίπτωσή του- από τον σφετεριστή πατέρα του. Θέλει να νέμεται τα κλεμμένα- τα οποία σε τιμές του 1974 ξεπερνούν τα 100 δις- με την ησυχία του, χωρίς να κοιτάζει πίσω από την πλάτη του για τον πραγματικό ιδιοκτήτη που θα έρθει να του ζητήσει τον λόγο. Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε άλλο σφετεριστή συμπεριλαμβανομένων, πέραν των Τούρκων και των ξένων, κυρίως των Εγγλέζων, που ζουν στα κατεχόμενα και που είναι και αυτοί κλέφτες και καταχραστές ελληνικών περιουσιών.

Μην αναζητείτε, λοιπόν, άλλους λόγους για τη συμπεριφορά του κάθε Ακιντζί όταν υπάρχουν απλές εξηγήσεις. Μην αναζητείτε σήμερα δικαιολογίες για την συμπεριφορά του κατοχικού ηγέτη Ακιντζί- μια περιγραφή που “ενοχλεί” τον αεί φωνασκούντα και δημόσια βιοποριζόμενο Νίκο Τορναρίτη του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ- τις οποίες δυστυχώς βρίσκουν και θα τις βρίσκουν, κάθε φορά, τα δικά μας πολιτικά εξωνημένα άτομα και κόμματα λόγω των προσωπικών τους ατζεντών και των παρωχημένων ιδεοληψιών τους.

Ο Ακιντζί δεν “μποϊκοτάρει” τις λεγόμενες συνομιλίες, λόγω θέματος με το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 απαιτώντας την απόσυρσή του για να μας κάνει τη χάρη -του συνεταίρου του δηλ. Νίκου Αναστασιάδη- ώστε να επανέλθει στις συνομιλίες με τον “υψηλό στόχο” της “επανένωσης”- της περιβόητης “reunification”.

Ο Ακιντζί “μποϊκοτάρει” τις συνομιλίες διότι επιδιώκει να ευνουχίσει πολιτικά και τελειωτικά τον συνεταίρο του στο θέατρο καπούκι της “reunification”, ώστε αυτός να πέσει μπρούμυτα και να αναφωνήσει “έλεος”. Όχι πως αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στον Αναστασιάδη επί Ακιντζί και που δυτυχώς αρχίζει να του γίνεται συνήθεια. Όμως ο συνεταίρος του στη διαδικασία της “reunification” θέλει να του αφαιρέσει κάθε μορφή πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Υπογραμμίζεται εδώ πως κάτι τέτοιο- αυτή η μορφή ταπεινωτικής συμπεριφοράς- δεν έχει ξανασυμβεί. Και είναι σαφές δείγμα γραφής πόσο έχει υποτιμήσει τον ανατολίτη Ακιντζί ο Αναστασιάδης, πόσο ποταπός είναι ο πρώτος και πόσο δεν μαθαίνει ο δεύτερος.

Ο κατοχικός ηγέτης (σόρρυ, Νίκο αλλά σου αρέσει δεν σου αρέσει, ο δικός σου είναι ένα “ic oglan” της Άγκυρας), θέλει να ταπεινώσει τον Αναστασιάδη όσο δεν γίνεται, με βάση τις Οθωμανικές προδιαγραφές (βλ. τα άμεσα σχετικά μου κείμενα αναφορικά με το modus operandi της ταπείνωσης επί Οσμανλικής Αυτοκρατορίας, “Η γλώσσα των Τούρκων και του Ισλάμ”, (“Ο Φιλελεύθερος 6/11/2012, και “Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η “αγαθοποιός σκόνη των ποδιών” του Σουλτάνου Ερντογάν, 24/ 4/16).

Νομίζω πως θα είναι και άκρως διαφωτιστικό αν, υπό τις περιστάσεις, περιγράψω συνοπτικά την προαναφερθείσα “διαδικασία” ταπείνωσης επί Οθωμανών. Όπως και στην περίπτωση του Αναστασιάδη που παρακαλεί για μια χάρη- για να “επανέλθει” ο Ακιντζί στο τραπέζι- έτσι και το 1769 ένας φυλακισμένος Δραγουμάνος της Αυλής της Υψηλής Πύλης, πιθανότατα χριστιανός, ζήτησε την βοήθεια του Αγά των Γενίτσαρων για την αποφυλάκισή του.

Στην επιγραφή της αίτησής του έγραφε:
«Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αίτηση προς την ισχυρή σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, ελεήμονος, μεγαλόψυχου, συμπονετικού ευεργέτη, του πιο γενναιόδωρου αφέντη, τώρα αγά των γενιτσάρων, της Ευγενούς Αυλής της Υψηλής Πύλης».

Και η επιστολή ξεκινούσε ως εξής:
«Έχοντας σκύψει το κεφάλι μου υποταγμένος και δουλικά το μέτωπό μου με την απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση, πλήρως εξαθλιωμένος και ικέτης προς την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, καταδεκτικού, συμπονετικού και ελεήμονος ευεργέτη μου».

Στη συνέχεια ο φυλακισμένος αυτοταπεινώνεται ακόμα περισσότερο απευθύνοντας την αίτησή του όχι στον αυτόν καθεαυτόν Αγά, αλλά προς την «ισχύ της σκόνης της συμπονετικής κατοικίας». Η σκόνη της «συμπονετικής κατοικίας» είναι, κυριολεκτικά, η σκόνη των ποδιών των ισχυρών της Υψηλής Πύλης. Και ποιος ήτανε ο ισχυρότερος της Υψηλής Πύλης; Μα ο Σουλτάνος. Η αναφορά στον Σουλτάνο (λέξη περσική, όχι τουρκική) μας φέρνει στον τίτλο του Πασά, τίτλος «τιμής» και «ισχύος» όπως όλοι νομίζουμε και πιστεύουμε. Παρόλο που ο Τούρκος εθνοπατέρας Ατατούρκ κατήργησε τους τίτλους «ευγενείας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1923, ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι Στρατηγοί, οι Πάλμε ποτέ caudillos της κεμαλικής ελίτ, ονομάζονται «Πασάδες». Και «Πασά μου έλεος» κυριάρχησε στην καθομιλουμένη των χριστιανών ραγιάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνει όμως η μή Τουρκική αλλά περσική λέξη «Πασάς»; Είναι αυτός που, με τη σειρά του, κάθεται στα πόδια του ισχυρότερου, του Σουλτάνου, αναπνέει την «αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του» και τον εξυπηρετεί. Είναι ο υπηρέτης του. Είναι το “ic oglan” του.

“Ακιντζί μου έλεος” λοιπόν.

Αυτό όμως που έχει λιγότερη πολιτική σημασία δεν είναι η αυτοταπείνωση του Νίκου Αναστασιάδη, του κόμματος του και του ΑΚΕΛ, μια κατάσταση που τους έχει γίνει φυσική συνήθεια και η οποία στην περίπτωση, ειδικά του ΑΚΕΛ, θα γίνει κάτω από τις γνωστές ιδεοληπτικές και παρωχημένες φανφάρες περί διχοτόμησης κλπ.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης με την ταπεινωτική και “άρπα- κόλα” στρατηγική του, εγκλωβίζει τον κυπριακό λαό σε ένα μαύρο τούνελ στο τέρμα του οποίου θα υπάρχει ένα άλλο μαύρο τούνελ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Δυστυχώς τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες, που η Τουρκία και η υποτελής διοίκηση της στην Κύπρο τορπιλίζουν τις συνομιλίες για το Κυπριακό, με προσχηματική αφορμή την απόφαση για αναφορά στα σχολεία της Κυπριακής Δημοκρατίας του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, αποδεικνύουν πόσο δύσκολη είναι πια η λύση του Κυπριακού.

Το Κυπριακό δεν είναι μια μαθηματική αδιάφορη και ψυχρή εξίσωση, που κάποιοι σοβαροί τεχνοκράτες θα στρωθούν στην δουλειά και «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι» θα βρουν μια λύση που θα επανενώσει έναν ομοιογενη λαό και θα του ανοίξει τις πόρτες στο μέλλον.

Υπάρχει μια βαθιά καχυποψία η οποία καλλιεργείται και τροφοδοτείται καθημερινά εδώ και χρόνια, με μοναδικό σκοπό να διατηρεί η Τουρκία υπό τον έλεγχο της μια φοβισμένη και άβουλη τουρκοκυπριακή κοινότητα. Και ο έλεγχος αυτός της Τουρκίας εντείνεται με κάθε μέσο, προκειμένου οι Τουρκοκύπριοι να μην αντιληφθούν ότι η δική τους ασφάλεια και πρόοδος δεν εξασφαλίζεται με το να ζουν σε ένα καθεστώς υποτελές στην Άγκυρα και με την καταπιεστική παρουσία 35.000 τούρκων στρατιωτών, αλλά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα τους εξασφάλιζε η επίλυση του Κυπριακού προς όφελος των Κυπρίων και όχι για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας.

Ο Μουσταφά Ακιντζί καθ’ υπόδειξη της Άγκυρας αντέδρασε με πρωτοφανή ένταση σε μια απόφαση της Κυπριακής Βουλής, για την οποία θα αρκουσε μια απλη δηλωση δυσαρεσκειας και ένα τηλεφώνημα διαμαρτυριας στον Νικο Αναστασιαδη…

Με την σταση του, όμως, ηρθε πολύ απλά να τινάξει στον αέρα κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που είχε απομείνει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα στο σύστημα της εκ περιτροπής προεδρίας, των βέτο στην λήψη αποφάσεων. Και να δυσκολεψει ετσι κάθε δυνατότητα ελιγμών που θα ειχε ο Κύπριος Προεδρος στις συνομιλιες.

Γιατί πριν ακόμη λυθεί το Κυπριακό, πριν ακόμη δημιουργηθεί ο νέος συνεταιρισμός, πριν ακόμη αναδειχθεί σε αντιπρόεδρο της ενωμένης Κύπρου, ο κ. Ακιντζι και η Άγκυρα απαίτησαν να έχουν βέτο σε αποφάσεις της Κυπριακής Βουλής, αυτής που προσβλητικά αποκαλούν «ελληνοκυπριακή Διοίκηση».

Το θράσος είναι περισσό: Θύμωσε ο ηγέτης μιας κοινότητας ο οποίος αποδέχεται τον εορτασμό της επετείου της εισβολής μιας τρίτης χώρας, έστω και θεωρουμένης Μητέρας Πατρίδας, στην δική του πατρίδα και στην επιβολή έκτοτε ενός καθεστώτος υποτελούς σε αυτή, ο «προοδευτικός» ηγέτης που στήνεται διπλά στον τούρκο στρατηγό για να επιθεωρήσει τα στρατεύματα μιας τρίτης χώρας, της Τουρκίας να παρελαύνουν στην επέτειο της τουρκικής εισβολής στο νησι, ο άνθρωπος που εορτάζει την κορυφαία πράξη διχοτόμησης του νησιού, αυτή της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, αυτός που δεν εξεγείρεται όταν ακούει το μεγάλο αφεντικό, τον Ταγίπ Ερντογαν να ομιλεί περί προσάρτησης των Κατεχομένων…

Θύμωσε γιατί θεωρεί ότι η απόφαση την οποία έλαβε η κυπριακή Βουλή για αναφορά στα σχολεία στην επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, ενός ιστορικού γεγονότος ,συνιστά… υπονόμευση της διαπραγμάτευσης και υποκρύπτει απειλή εις βάρος της τουρκοκυπριακής μειονότητας.

Και ετσι έσπευδε από την μια να απαιτήσει από τον Νίκο Αναστασιάδη να καταργήσει την απόφαση και συγχρόνως επιχειρηματολογούσε υπερ της διατήρησης των Εγγυήσεων και της παρουσίας του τουρκικού στρατού, για να … προστατεύει την τουρκοκυπριακή κοινότητα, από τις «ορέξεις» των Ελληνοκυπρίων που όπως υποστήριζε ο κ. Ακιντζι θέλουν την Ένωση με την Ελλάδα.

Το τραγικό είναι ότι έσπευσαν να δώσουν δίκιο στον κ. Ακιντζι όχι μόνο οι γνωστοί οπαδοί της θλιβερής λογικής του πρώην Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος επανειλημμένα υποστήριζε ότι «κάναμε και εμείς πολλά στους Τουρκοκύπριους» και λίγο πολύ επέρριπτε αν όχι μεγαλύτερή τουλάχιστον ίση ευθύνη σε Ελλάδα και Τουρκία για την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του νησιού. Στήριξη στον κ. Ακιντζι προσφέρθηκε και από την εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην διαπραγμάτευση κ. Ερατώ Μαρκουλη, κάτι που δεν αποτελεί μια απλή έκφραση γνώμης για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά συναίνεση σε μια ολόκληρη αντίληψη, η οποία κάθε άλλο παρά μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων..

Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση για να γίνεται μνεία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος έπρεπε να είχε ληφθεί χρόνια πριν.

Πολίτες που δεν γνωρίζουν και δεν τιμούν την ιστορία τους, με τα λάθη και τα σωστά της, δεν μπορούν να είναι καλοί πολίτες. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο εξάλλου, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί πια Ελληνοκύπριοι που επιθυμούν την Ένωση με την Ελλάδα… Ίσως πια να είναι πολύ περισσότεροι Έλληνες που θα επιθυμούσαν την Ένωση της Ελλάδας με την …Κύπρο!

Η τωρινή απόφαση της Βουλής ελήφθη μετα από πρόταση του ακροδεξιού ΕΛΑΜ και αυτό ενοχοποιεί την όλη προσπάθεια, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει την αξία της διδασκαλίας του ιστορικού αυτού γεγονότος στους κυπρίους μαθητές. Με την ίδια λογική ο κ. Ακιντζι θα ζητήσει αύριο την κατάργηση της Ημέρας για την Γενοκτονία των Ποντίων, μεθαύριο της Ημέρας για την Αρμενική Γενοκτονία, πιθανόν επικαλούμενος κίνδυνους ….εντάσεων μεταξύ της αρμενικής κοινότητας με τους Τουρκοκύπριους ή τους τούρκους εποίκους που θα γίνουν πολίτες του νέου κράτους..

Όσο για την 25η Μαρτίου, που τον εορτάζει και ο εκάστοτε Αμερικανός Πρόεδρος στον Λευκό Οίκο, δεν φαντάζομαι να εχει κανείς αμφιβολίες… Ας κρατήσουν κανένα κάδρο με τον Κολοκοτρώνη και την Μπουμπουλίνα ενθύμιο από τις σχολικές αίθουσες στην Κύπρο…

Σιγά μην επιτρέψει ο Ερντογάν να παρελαύνουν τσολιαδακια στην Κύπρο και να γιορτάζουν την… ήττα των Οθωμανών.

Εκεί να δείτε ποσό θα θυμώσει ο Μουσταφά…

Πηγή "Απόψεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Καταπληκτικό. Στην αρχή κάποιος πολύ δυνατός είπε της (Αμερικανίδας πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώριας) Νούλαντ να λύσει αμέσως το κυπριακό. Πολύ σημαντικό αυτό το πρόβλημα. Με τη Συρία ή με την Ουκρανία θα ασχολούμαστε τώρα; ‘Οχι βέβαια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό διεθνώς σήμερα από την ειρήνη στην Κύπρο. (Αυτό ακριβώς σκέφτηκαν και οι Σταυροφόροι, πάει πολύ πίσω η προσπάθεια “επίλυσης του κυπριακού” κι ας μην της φαίνεται. Κάτι ήξερε επ’ αυτού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και οι Ναϊτες, που μάλλον αγνοούν οι κάτοικοι στη νήσο των Μακάρων).

Είδε ότι δυσκολεύονταν να λύσουν το κυπριακό ο Αναστασιάδης με τον Ακιντζί, τα παράτησε όλα η Νούλαντ και είπε ελάτε στη Γενεύη να σας τραβήξω μια λύση επειγόντως, μην καταστραφεί ο κόσμος.

Φαίνεται μάλιστα ότι ο ίδιος κύριος που σφύριξε της Νούλαντ να λύσει το κυπριακό, τόπε και στον αξιότιμο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Γιούνκερ, που αφιέρωσε ξαφνικά το ένα τρίτο της ομιλίας του στο ευρωκοινοβούλιο στην ανάγκη επίλυσης του κυπριακού.

Νάναι καλά ο άνθρωπος. Με τόσο ενδιαφέρον για το κυπριακό, νόμισα προς στιγμή νόμισα ότι δεν έχουμε 2017 αλλά 1974 και ξανάγινα πιτσιρίκι. Θυμήθηκα μια μέρα, εκείνη τη χρονιά, πούβλεπα τις ειδήσεις σε ένα φίλο με τηλεόραση. Η εκφωνήτρια έλεγε ότι μίλησαν πάνω από δέκα φορές Κίσσινγκερ και Ετσεβίτ. Κάτι θα γίνει, γύρισα και είπα στον φίλο μου. Την άλλη μέρα η τηλεόραση έδειχνε αλεξιπτωτιστές. ‘Ετσι είναι η σειρά, πρώτα ασχολείται η διεθνής κοινότης με το κυπριακό, μετά πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές. Ο Κίσσινγκερ ξέρετε είναι ζωντανός και πολύ δυνατός. Από την πλευρά μου δεν θάβαζα το χέρι μου στη φωτιά, αν με ρωτούσατε, για το ποιός θα κλείσει πρώτος τα μάτια, ο Χένρυ ή η Κυπριακή Δημοκρατία;

Με τούτα και με κείνα εγεννήθη Γενεύη!

Μετά, έφυγε η Νούλαντ από τη δουλειά της. Ο κύριος όμως, που δεν ξέρω που μένει, το ρετιρέ του είναι μονίμως στα σύννεφα, είπε στην Κυρία Τερέζα να ασχοληθεί τώρα αυτή με την Κύπρο. Σηκώθηκε αυτή και πήγε στην ‘Αγκυρα, βαριότανε φαίνεται στο Λονδίνο, άλλη δουλειά δεν είχε να κάνει και είπε, να πάω κι εγώ να λύσω το κυπριακό. Η βρετανική διπλωματία είναι η καλύτερη στον κόσμο. Ξέρει ότι πρέπει να πει τι κάνει, για να μη την κατηγορήσουνε ότι λέει ψέμματα άμα την τσακώσουνε, αλλά πρέπει να το κρύψει ταυτόχρονα όσο καλύτερα μπορεί. Τόγραψε ότι πάει για το κυπριακό στο τέλος ενός μακρού καταλόγου.

Που τέτοια φινέτσα στις τραγικές σκιές που ξέφυγαν από τη ζωή βρίσκοντας δουλειά στη γραφειοκρατία του ΟΗΕ. Αυτοί βγάλανε κοτζάμ ανακοίνωση και τόπανε, ότι πάει κοτζάμ Γενικός Γραμματέας δώδεκα ώρες με το αεροπλάνο στην ‘Αγκυρα να λύσει το κυπριακό (τρέχανε μετά οι Εγγλέζοι στη Γραμματεία ΟΗΕ να διορθώσουνε τα πράματα και να χώσουν κι άλλα αντικείμενα συζήτησης στις επόμενες ανακοινώσεις, αλλά η ζημιά είχε γίνει). ‘Οχι, θα καθήσει ο κ. Γκουτιέρες να ασχολείται με το παγκόσμιο κλίμα, την πείνα στην Αφρική ή τον κίνδυνο να αρχίσει παγκόσμιος πόλεμος στη Νότια Σινική Θάλασσα! Τι έχει προτεραιότητα παγκοσμίως; Να λυθεί το κυπριακό, μπας και ξαναρχίσει κάνας πόλεμος μετά από 43 χρόνια ειρήνης!

Δε γίνεται να αφήσει ο ΓΓ μόνες τους τις ΜΚΟ να πασχίζουν να το λύσουν το κυπριακό, με μερικές εκατοντάδες δράσεις συμφιλίωσης στο ίδιο το νησί, που στοιχίζουν λέγεται περί τα 100 εκατομμύρια ευρώ. “Θα ήταν απάνθρωπο να κάνω κάτι τέτοιο”, σκέφτηκε ο Γκουτιέρες και πήρε αμέσως το αεροπλάνο για την Τουρκία.

Πριν από το πραξικόπημα του 1974, ο Κίσσινγκερ πήγε στην Κύπρο, να επιθεωρήσει το μέρος, να καταλαβαίνει τις αναφορές που επρόκειτο να του στείλουν και με βιωματικό τρόπο ει δυνατόν, με το μέσα μυαλό. Δεν ξέρουμε αν φίλησε τον Μακάριο, όπως ο Ιούδας, τούπε πάντως προτού φύγει: “Μακαριώτατε είσαι πολύ μεγάλος για ένα τόσο μικρό μέρος!”. Ευχαριστήθηκε και αναθάρρησε εκείνος. Δεν φανταζόταν ποιόν τρόπο είχαν σκεφτεί να λύσουν την … αντίφαση που διαπίστωσαν. (Φαντάσου τώρα, αν μπόρεσαν να πλανέψουνε τέτοιας γενιάς άνθρωπο, τι μπορεί να κάνανε στα καλοζωϊσμένα εγγονάκια του).

Τώρα δεν πήγε ο Κίσσινγκερ στην Κύπρο, πήγε όμως ο Βρετανός Υπουργός ‘Αμυνας. Και τι είπε παρακαλώ; Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο είναι πιο σημαντικές από ποτέ άλλοτε στην ιστορία.

Τώρα εγώ έχω ένα κουσούρι. Ρωτάω διαρκώς “γιατί;”, όπως οι Αρχαίοι. “Με αυτά τα γιατί έχεις χαλάσει τις σχέσεις σου”, μούπε μια μέρα ένας φίλος. “Μικρός δεν είσαι, τρελλός θα είσαι” μούπε ένας άλλος και μετράει παραπάνω γιατί δεν είναι φίλος.

Γιατί οι βάσεις στην Κύπρο είναι τώρα πιο σημαντικές από ότι στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ή στην κρίση του Σουέζ, ή το 1974;

‘Η, για να πούμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά. Πόσο μεγάλο είναι αυτό που πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή και τι πρέπει να γίνει στην Κύπρο πριν, για να γίνει αυτό που θα γίνει στη Μέση Ανατολή;

Μήπως όλα αυτά σχετίζονται επίσης κάπως και με τις μεγάλες μανούβρες που άρχισαν κιόλας, ποιός θα την πάρει τη μαμά Ελλάδα;

‘Ολα σύμπτωση. ‘Ισως να μη γίνει τίποτα. ‘Ισως η δυτική ηγεσία αποτελείται από ανοήτους. Δεν ρώτησαν τους κατοίκους της νήσου των Μακάρων, απόλυτα ήρεμους και σίγουρους στο κέντρο της Τέλειας Καταιγίδας. Δεν ρώτησαν τους πολιτικούς του νησιού, περισσότερο σίγουρους για τον εαυτό τους κι από τη θεία ακόμα, όταν άνοιγε παρόλα αυτά την πόρτα στον Ρασκόλνικωφ, όχι στη Γενεύη, στην Αγία Πετρούπολη εκείνη.

Μπορεί νάχουν δίκηο. Μπορεί να μη γίνεται τίποτα στη Γενεύη. Μπορεί καλώς η αντιπολίτευση να μην ασχολείται με τη Γενεύη κάνοντας σχεδιασμούς για το πολιτικό της μέλλον, ισχυριζόμενη βολικά ότι θα αφήσουν τους ‘Ελληνες να αποφασίσουν την τύχη αυτού του νησιού με δημοψήφισμα! Βέβαια, μόνο με δημοκρατία αποφασίζονται τέτοια ζητήματα. Πλήθος τα παραδείγματα ανά τον κόσμο.

‘Ισως να μην είναι αυτή η χρονιά του Δράκου για τους ‘Ελληνες. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία.

ΥΓ. Ο Αλλάχ να δίνει χρόνια στον Σουλτάνο, τον πιο νούσικο στην περιοχή ή, να το πούμε ακριβέστερα, η Τουρκία είναι το μόνο των τριών κρατών με στοιχειωδώς ανεξάρτητη ηγεσία. Θα αποφύγει όμως μέχρι τέλους τα ταξίματα του Βελζεβούλ;. Θα μπορέσει η καχυποψία του να τον μεταμορφώσει σε Οδυσσέα, να βουλώσει τα αυτιά του. Θα μας σώσει άλλη μια φορά ο Θεός μας μέσω των Εχθρών μας; ‘Η μας βαρέθηκε πια και θα εξαπολύσει κάποια από εκείνες τις φοβερές επί δικαίων και αδίκων τιμωρίες που μονάχα αυτός ξέρει να κάνει, για τη φιλαργυρία, τη μικροψυχία και την ξετσιπωσιά μας;

Πηγή Απόψεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Τα προβλήματα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προέρχονται από την ελληνοκυπριακή πλευρά, υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε δηλώσεις του μετά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ρεξ Τίλερσον, στο περιθώριο της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των G20, στη Βόννη.

Όπως μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο κ. Τσαβούσογλου αναφέρθηκε στην απόφαση για την επέτειο της ψηφοφορίας για την Ένωση.

«Αυτή (η απόφαση) επί της ουσίας δείχνει την προσέγγιση της ελλληνοκυπριακής πλευράς στις διαπραγματεύσεις. Επιπλέον η απόφαση της ελληνοκυπριακής Βουλής για την Ένωση, είναι απαράδεκτη για την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους», ανέφερε ο Τούρκος υπουργός και προσέθεσε:

«Αυτή η κρίση δεν ξεκίνησε με την σημερινή αποχώρηση του Αναστασιάδη από το τραπέζι, αλλά με την απόφαση αυτή της Βουλής. Ακόμη συζητάνε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, και παίρνουν αποφάσεις. Δεν έχουν δηλαδή εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες τους. Από την μία ζητάτε Ένωση κι από την άλλη ζητάτε την άρση των εγγυήσεων από την Τουρκία. Με αυτή την προσέγγιση έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικές τους προθέσεις».

Ο κ. Τσαβούσογλου συνέχισε λέγοντας: «Αν επιθυμούν διαπραγματεύσεις θα γυρίσουν στο τραπέζι αυτό (των διαπραγματεύσεων). Αν δεν επιθυμούν, εκείνοι ξέρουν. Πλέον δεν θα υπάρξει για ακόμη μια φορά τέτοια διαπραγμάτευση. Θα πράξουμε τα δέοντα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Φεβ 2017


Με θέσεις που παραπέμπουν στην εσαεί παρουσία της στην Κύπρο παρουσιάζεται η Τουρκία στο θέμα της Ασφάλειας. Παρά τις διάφορες πληροφορίες που αφήνονται να διαρρεύσουν από τα Ηνωμένα Έθνη, κυρίως, η Άγκυρα σε επίπεδο διαδικασίας δεν φαίνεται να διαφοροποιείται από πάγιες διαχρονικές της θέσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Φιλελεύθερου», από τις θέσεις που παρουσίασε πρόσφατα σε Γενεύη και Μοντ Πελεράν (σε τεχνοκρατικό επίπεδο), οι τουρκικές θέσεις κωδικοποιούνται ως εξής:

Πρώτο: Να παραμείνουν οι εγγυήσεις μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, για πάντα.

Δεύτερον: Η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήσεων θεωρείται ως «εκ των ων ουκ άνευ» για «την ίδρυση νέας κατάστασης πραγμάτων» στο νησί. Όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, αυτό καθίσταται αναγκαίο» για τη διαφύλαξη της πολιτικής ισότητας και της παρουσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας στα κέντρα λήψης αποφάσεων».

Τρίτο: συνδέει η Άγκυρα το θέμα με την ομαλή λειτουργία της «Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Κύπρου», που σημαίνει, όπως υποδεικνύουν, με την ομαλή μετάβαση στη νέα κατάσταση πραγμάτων και την ομαλοποίηση της κατάστασης ευρύτερα.

Τέταρτον: η τουρκική πλευρά δεν αποδέχεται εγγυήσεις από κανένα διεθνή οργανισμό, ιδιαίτερα από την ΕΕ. Αυτό έχει καταστεί σαφές και προς τις Βρυξέλλες.

Πέμπτο: στις συζητήσεις επιμένουν στη στάθμευση ενός στρατιωτικού αποσπάσματος στην Κύπρο σε μόνιμη βάση. Τη θέση αυτή είχαν μεταφέρει από την Άγκυρα σε Αθήνα και Λευκωσία οι Αμερικανοί διά της τότε υφυπουργού Βικτόρια Νιούλαντ. Οι Τούρκοι ζητούν τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στο νησί, στα πρότυπα εκείνων που λειτουργούν στο νησί οι Βρετανοί. Να είναι, δηλαδή, κυρίαρχη. Σημειώνεται συναφώς με εκτιμήσεις που υπάρχουν με βάση και σχετική πληροφόρηση, οι Τούρκοι προετοιμάζουν για βάση την περιοχή των Κοκκίνων καθώς προσφάτως έχουν προβεί σε αναβάθμιση των εγκαταστάσεών τους.

Την ίδια ώρα, ξένοι διπλωμάτες θεωρούν πως μπορεί να βρεθεί μια φόρμουλα στο θέμα της Ασφάλειας, που θα μπορεί να ικανοποιήσει όλους τους εμπλεκόμενους. Ενδεχομένως, όπως σημείωναν ενημερωμένες πηγές, να «παίξουν» με μια μεταβατική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα και τουρκικές εγγυήσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Κυπριακό σε κρίσιμο σταυροδρόμι
Ανησυχίες και προβληματισμοί για την επιδιωκόμενη λύση

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

Είναι γεγονός, που ομολογείται απ’ όλους, ότι τις φετεινές γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανείων επισκίασε η αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος, ύστερα από την απρόσμενη και αδικαιολόγητη τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το περίφημο «δείπνο» της 1ης Δεκεμβρίου 2016.

Ενώ αναμέναμε, μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν, που σηματοδότησε και το αδιέξοδο μιας πορείας 40 και πλέον χρόνων διακοινοτικών λεγόμενων συνομιλιών, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας στις σωστές του διαστάσεις, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, και ενώ ετίθεντο από την πλευρά μας όροι και προϋποθέσεις για την επιστροφή, έστω, σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, εν τούτοις μέσα σε μιαν ώρα, όσο διαρκεί ένα δείπνο, κάναμε μιαν πλήρη αναστροφή της πορείας μας. Αποδεχτήκαμε όλες τις απαιτήσεις του κατακτητή, συμπεριλαμβανομένου και του οδικού χάρτη διαπραγματεύσεων που από καιρό εξήγγελλε ο εγκάθετος της κατοχής. Συρόμαστε και πάλι σε επικίνδυνους ακροβατισμούς, πηγαίνοντας στα τυφλά να υποστούμε, ως η αδύναμη πλευρά, αφόρητες πιέσεις σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

Ενώ στις 30 Νοεμβρίου, αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας της 1ης Δεκεμβρίου, επαναλαμβανόταν κατά κόρον εκ μέρους της Κυβέρνησης και του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιστροφή στις διαπραγματεύσεις θα γινόταν για τη συζήτηση όλων των εκκρεμούντων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων για το περιουσιακό καθώς και συμφωνία επί του εδαφικού, κάπου εκατόν θέματα είναι ανοικτά ομολόγησε ο Ακκιντζί, προκειμένου να υποβληθεί χάρτης, από την Τουρκική πλευρά και μετά, και εφόσον τα δύο μέρη θα έφταναν σε ακτίνα συμφωνίας, θα καθοριζόταν ημέρα σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης για τις εξωτερικές πτυχές του προβλήματος, και ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος διακήρυσσε ότι «η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πολυμερή διάσκεψη είναι εκ των ων ουκ άνευ», το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέτρεψε τα πάντα. Απεδέχθη όσα ο εγκάθετος της κατοχής από καιρό, σε συντονισμό με την Άγκυρα, διατυμπάνιζε και εξήγγειλε. Απεδέχθη απροϋπόθετα τη σύγκληση πενταμερούς και όχι πολυμερούς διάσκεψης πριν ακόμη υποβληθεί χάρτης από την Τουρκία, αγνόησε την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρώντας την και αυτός ως εκλιπούσα, και απεδέχθη εμπράκτως τις εγγυήσεις αφού συζητά με τις «εγγυήτριες» δυνάμεις.

Εύλογα, λοιπόν, αγωνιούμε˙ και δικαιολογημένα, φέτος, περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές, δεν μπορέσαμε, έστω και για λίγο, να αφεθούμε στη χαρά των εορτών. Χρειάζεται, ως εκ τούτου, σωστός προβληματισμός και χάραξη γραμμής εξόδου από τα φοβερά αδιέξοδα.

Διαχρονικά σταθερή είναι η θέση της Τουρκίας ως προς την Κύπρο. Ως Ιερά Σύνοδος, το διαπιστώσαμε και το διακηρύξαμε και εμείς με μιαν απόφασή μας: Η Τουρκία επιδιώκει την κατάκτηση και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

Ο Περικλής Νεάρχου, στο βιβλίο του «Η Ελλάδα σε κίνδυνο», γράφει ότι λίγο μετά την εισβολή, αντιπροσωπεία επιφανών Τουρκοκυπρίων επεσκέφθη τον πρωθυπουργό της εισβολής Ετζεβίτ, και του ζήτησε να ανακηρύξει επισήμως τη διχοτόμηση, όπως ήταν ο Τουρκικός στόχος μέχρι τότε. Ο Ετζεβίτ τους απάντησε ότι μετά την εισβολή, που είχε κάνει πράξη τη διχοτόμηση, δεν συνέφερε πλέον στην Τουρκική πλευρά η διχοτόμηση. Τους είπε ότι μια λύση χωριστού κράτους και συνομοσπονδίας, υπό την εγγύηση της Τουρκίας, θα εξασφάλιζε καλύτερα τα Τουρκικά συμφέροντα, εφόσον η Τουρκική πλευρά θα είχε «ίσο» λόγο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ταυτόχρονα θα επιτυγχανόταν γεωπολιτική έξωση της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπλήρωνε επί πλέον: «Μια τέτοια λύση αφήνει ανοικτή την προοπτική για τον έλεγχο στο μέλλον ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία»(Π.Νεάρχου, «Η Ελλάδα σε κίνδυνο»,σελ.170).

Μα και το περίφημο σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, από το 1956, προβλέπει την «ανάκτηση» της Κύπρου. Η επιδίωξη αυτή προβλέφθηκε να επιτευχθεί σε έξι στάδια. Δυστυχώς το σχέδιο υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις. Μένουν τώρα οι τελευταίες πινελιές σ’ αυτό: Επιδιώχτηκε και επιτεύχθηκε η μη απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το 1956 διεξαγόταν, όπως θυμάστε, ο αγώνας της ΕΟΚΑ για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν το πρώτο στάδιο, η πρώτη επιδίωξη. Κατορθώθηκε ύστερα η απόκτηση δικαιωμάτων της Τουρκίας επί της νήσου, με τη συνθήκη της Ζυρίχης, όπως ήταν η δεύτερη επιδίωξη. Τέτοια δικαιώματα δεν είχε η Τουρκία γιατί τα είχε απεμπολήσει με τη συνθήκη της Λωζάνης. Πέτυχε, κατόπιν,με την Τουρκοανταρσία του 1963, να συγκεντρώσει σε θυλάκους τους Τουρκοκυπρίους, που ήταν σκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο(τρίτη επιδίωξη). Θεράπευσε την Τουρκική αριθμητική μειονεξία στην Κύπρο, κουβαλώντας από το 1974 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους(τέταρτη επιδίωξη). Έχει αδιαμφισβήτητα τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής, όχι μόνο στην κατεχόμενη γη μας αλλά και στην ΑΟΖ μας και όλη την περιοχή. (Πέμπτος στόχος). Μένει ο πλήρης πολιτικός έλεγχος της Κύπρου που επιδιώκει να αποκτήσει με τη συγκατάθεσή μας.

Ο τέως Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξεκάθαρα είπε πως και ένας Τούρκος να μην υπήρχε στην Κύπρο, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη νήσο θα ήταν δεδομένο.

Από την άλλη, η πείρα μας λέγει ότι η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε την υπογραφή της. Έκαμε πολλές συμφωνίες τις οποίες αθέτησε από την πρώτη στιγμή. Παίρνει ό,τι την συμφέρει από τη συμφωνία και καταπατεί όλους τους άλλους όρους. Συμφώνησε στην κατάπαυση του πυρός στις 22 Ιουλίου 1974, όταν είχαν ήδη δημιουργήσει προγεφύρωμα που ένωνε την Κερύνεια με τη Λευκωσία. Συνέχισε, όμως, την προέλασή της προς τον Καραβά, τη Λάπηθο τις οποίες κατέλαβε στις 5 και 6 Αυγούστου. Και όταν απεβίβασε τον στρατό και τον οπλισμό που χρειαζόταν ξεκίνησε απροκάλυπτα τη δεύτερη φάση της εισβολής.

Σεβάστηκε την Γ΄Βιέννη; Προνοούσε η συμφωνία την επιστροφή στην Καρπασία και παραμονή εκεί 20.000 Ελλήνων κατοίκων της. Όταν μετέφερε τους Τουρκοκύπριους από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα, όχι μόνο δεν επέτρεψε την επιστροφή και επανεγκατάσταση των Καρπασιτών που είχαν φύγει, αλλά και έδιωξε όλους όσους είχαν εγκλωβιστεί εκεί. Υπέγραψε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για παρεμπόδιση της ροής προσφύγων-μεταναστών προς την Ευρώπη, έναντι σημαντικών ανταλλαγμάτων, και καθημερινά είμαστε μάρτυρες ροής τέτοιων προσφύγων όχι μόνο προς την Ελλάδα αλλά και προς την Κύπρο.

Όταν το 2004 απορρίπταμε το σχέδιο Ανάν, αυτό οφειλόταν και στην αδυναμία εγγύησης της εφαρμογής της λύσης. Όταν από την πρώτη ημέρα επρονοείτο κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούσε κάποιος να εμπιστευτεί την αποχώρηση, ύστερα από χρόνια, κάποιων στρατευμάτων κατοχής ή την μακροχρόνια επιστροφή, έστω και του περιορισμένου αριθμού των προσφύγων που προνοούσε το σχέδιο, στις εστίες τους;

Κάθε λύση, επομένως, που θα επιδιωχθεί δεν θα πρέπει να αφίσταται του διεθνούς δικαίου και δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να αφήνει προοπτική επέμβασης της Τουρκίας για διάλυση του Κράτους. Τέτοιες προοπτικές επέμβασης θεωρώ την αποδοχή εγγυήσεων, παραμονή εποίκων, κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Χωρίς να έχω πολιτική παιδεία, παρακολουθώντας απλώς τα γεγονότα, με τη λογική ενός μέσου ανθρώπου, νομίζω ότι με τρεις κυρίως τρόπους επιδιώκει η Τουρκία την κατάληψη και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου:

α) Πρώτα με την αποδοχή εκ μέρους μας μιας λύσης που να προνοεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία εξ υπαρχής ενός νέου κράτους. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία συνυπάρχουν και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τη θωρακίζουν και δεν μπορεί η Τουρκία να νομιμοποιήσει την κατοχή. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγεί η Τουρκία από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις αυτές είναι η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το νέο κράτος που θα προκύψει θα είναι αθωράκιστο. Για να προσφύγει στα Ηνωμένα Έθνη ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέλει τη συγκατάθεση του Τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου», που δεν θα την έχει. Και κατά την πάγια τακτική τους, αμέσως μετά τη συμφωνία, οι Τούρκοι, θα αθετήσουν την υπογραφή τους. Μη έχοντας τότε πού να προσφύγουμε, αφού με τη διάλυση του νέου κράτους θα είμαστε κοινότητα και όχι κράτος, θα γίνουμε όμηροι της Τουρκίας. Γι’αυτό και δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε με κανένα τρόπο σε μια τέτοια λύση.

β) Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι Τούρκοι επιχειρούν υλοποίηση του στόχου τους είναι ο εποικισμός. Οι μαρτυρίες των ίδιων των Τουρκοκυπρίων-όσοι απ’αυτούς απέμειναν- είναι ότι σήμερα, πέραν του στρατού κατοχής, υπάρχουν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου και ένα εκατομμύριο έποικοι. Ο κ.Γιαννάκης Μάτσης και η υπηρεσία της οποίας προΐσταται μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός και να δώσει πολλές λεπτομέρειες. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότεροι από μας σε πληθυσμό. Το 2007, ο τότε εκπρόσωπος του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Μάϊκλ Μώλλερ είχε πει στον κ. Μιχαλάκη Λεπτό, στην παρουσία μου, ότι ο πληθυσμός στα κατεχόμενα ήταν περαν των 500.000. Και αυτό το συμπέραναν τα Ηνωμένα Έθνη, όπως μας είπε, κυρίως από τον αριθμό κινητών τηλεφώνων. Έκτοτε ο εποικισμός συνεχίστηκε με εντατικούς ρυθμούς. Ο εποικισμός αποτελεί, βέβαια, έγκλημα πολέμου και καταδικάζεται απ’όλα τα κράτη. Επιχειρούν όμως, οι Τούρκοι, νομιμοποίησή του, με διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ήδη τις δικαιολογίες ότι κάποιοι γεννήθηκαν εδώ, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Αν συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε δυναμικά, ως προς το θέμα αυτό, κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη της Αλεξανδρέττας. Αφού φέρουν με το μέρος τους τούς ισχυρούς της γης, έχοντας την πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Τούρκοι θα επιδιώξουν ενιαίο κράτος και δημοψήφισμα. Ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τώρα καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου,ως ιστορικός, μας λέει ότι το 1908 στην Αλεξανδρέττα, επαρχία τότε της Συρίας, ζούσαν 8000 Τούρκοι και 2.500.000 Σύροι(Άραβες). Οι Αγγλογάλλοι, θέλοντας να έχουν την Τουρκία με το μέρος τους σε έναν ενδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέθεσαν σ’αυτή μιαν εποπτεία στην περιοχή. Σε 30 χρόνια, το 1938, η Τουρκία άλλαξε τον δημογραφικό χαρακτήρα της περιοχής. Έφερε Τούρκους, έδιωξε τους ντόπιους, ζήτησε και πέτυχε δημοψήφισμα και κατέστησε την Αλεξανδρέττα επαρχία της Τουρκίας. Αν δεν αντισταθούμε αποτελεσματικά στα εποικιστικά σχέδια της Τουρκίας θα έχουμε και εμείς την τύχη της Αλεξανδρέττας.

γ) Και τέλος, θα επιδιώξουν τον στόχο τους, με τη μέθοδο του εκφοβισμού. Θα πράξουν ότι έπραξαν στην Ίμβρο και στην Τένεδο, αναγκάζοντάς μας να φύγουμε στο εξωτερικό για εξασφάλιση ασφάλειας για τα παιδιά μας. Η παραμονή των Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου στα νησιά τους εξασφαλιζόταν με τη συνθήκη της Λωζάνης. Θα είχαν ευρείες ελευθερίες, σχολεία, αυτοδιοίκηση κλπ. Οι Τούρκοι τότε πήραν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Ίμβρο. Τη μια νύκτα άφησαν να διαφύγει ένας βαρυποινίτης που σκότωσε κάποιον Έλληνα, την άλλη άφησαν άλλον που βίασε μιαν Ελληνίδα, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά ο Ελληνικός πληθυσμός να φύγει. Έτσι θα επιδιώξει και στην Κύπρο η Τουρκία. Προκαλώντας προβλήματα στη γραμμή αντιπαράταξης, ή με τους Τούρκους και τους λαθρομετανάστες που διατηρούν ως εγκάθετους στις ελεύθερες περιοχές, θα δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας και πανικού στις τάξεις του λαού με μόνο τρόπο αντίδρασης την φυγή.

Το πόσο εμείς υπνώττουμε, ή εθελοτυφλούμε, ενώ τα σχέδια της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα, ακόμα και για τους ξένους, φαίνεται από το εξής περιστατικό, που όσες φορές κι αν το αφηγηθώ, ανατριχιάζω στην αφήγησή του: Ο προηγούμενος Πατριάρχης Αντιοχείας, ο μ. Ιγνάτιος, λόγω των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε το ποίμνιό του στη Συρία, σκεφτόταν ότι κάποτε θα αναγκαζόταν να φύγει από τη Δαμασκό, έδρα του Πατριαρχείου κατά τα τελευταία χρόνια. Έλεγε, λοιπόν, πριν από 15 περίπου χρόνια στον τότε Μητροπολίτη Πάφου, τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, ότι σκέψη του, παλαιότερα, ήταν να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο. Τώρα, όμως, έλεγε, φοβάμαι ότι θα σας διώξουν πριν από μας. Εκείνος έβλεπε από τότε, πριν 15 χρόνια, και τους σχεδιασμούς και την πολιτική των Τούρκων. Εμείς εξακολουθούμε να υπνώττουμε. Απόδειξη αυτής της αφασίας στην οποία περιήλθαμε, είναι και το γεγονός ότι ουδέποτε καταγγείλαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων κάθε φορά που γίνονται οι λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Κάθε φορά ο αριθμός αυξάνει με την προσθήκη και άλλων εποίκων. Με τη σιωπή μας αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα των εποίκων, έστω κι αν ύπουλα ενεργώντας η Τουρκία, δεν τους παρουσιάζει όλους αυτή τη στιγμή.

Η Κύπρος βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, αυτή τη στιγμή στην κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Ο Ελληνισμός της Κύπρου βρίσκεται, σήμερα, σε τροχιάν αφανισμού από τον τόπο στον οποίο ζει εδώ και 35 αιώνες.

Έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στην υλοποίηση των Τουρκικών στόχων και να τους ματαιώσουμε. Οφείλουμε να αναχαιτίσουμε την ψυχολογική κατάρρευση του λαού, να ανορθώσουμε το ηθικό του, να του εμπνεύσουμε πίστη στις δυνάμεις του.

Παρασυρθήκαμε στη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών με στόχο όχι την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του λαού μας, αλλά τον συμβιβασμό με την αρπαγή και την αδικία. Αυτό εδραίωσε την διεθνή προπαγάνδα της Τουρκίας για τη φύση του Κυπριακού προβλήματος, παρουσιάζοντάς το σαν διακοινοτική διαφορά και θέτοντας τόν εαυτό της στο απυρόβλητο. Παίρνει μάλιστα τα εύσημα, από τον διεθνή παράγοντα, ως ενθαρρύνουσα τη λύση του προβλήματος. Το πόσο πέτυχε σ’αυτό τον στόχο της η Τουρκία, με τη δική μας συνέργεια, φαίνεται και από τις μέχρι σήμερα υποβληθείσες προτάσεις για λύση του Κυπριακού, αλλά και από τις δικές μας διεκδικήσεις: Ούτε υπαινιγμός για εισβολή και κατοχή, ούτε λόγος για εποικισμό και εθνικό ξεκαθάρισμα. Διακηρύττουμε με μια δόση δικαιολογίας προς τον λαό μας και απολογίας προς τους ξένους ότι το πρόσφατο ναυάγιο των συνομιλιών στην Ελβετία επήλθε γιατί οι Τούρκοι επέμεναν στην επιστροφή 55 και όχι 75 χιλιάδων προσφύγων. Και ότι είμασταν πολύ κοντά στη συμφωνία για το ποσοστό του εδάφους που θα επιστρεφόταν. Σε ποιο δίκαιο και σε ποια δημοκρατική βάση στηρίζονται όλα αυτά; Και πόσο λειτουργική είναι η λύση που προτείνεται; Και ποιες οι εγγυήσεις για την εφαρμογή της;

Την τακτική της κατοχικής δύναμης είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Εθνάρχης Μακάριος. Πιεζόμενος κι εκείνος από τον διεθνή παράγοντα και έχοντας υποσχέσεις για παρεμβάσεις προς την Τουρκία, δέχτηκε τη διαδικασία των συνομιλιών. Όταν διαπίστωσε, όμως, τους σχεδιασμούς και την τακτική της Τουρκίας, δεν δίστασε να κηρύξει τον μακροχρόνιο αγώνα και να τον αφήσει ως σωστική παρακαταθήκη στον λαό του. Η συνέχιση, έκτοτε, των συνομιλιών οδήγησε στη σταδιακή αποδοχή όλων των απαιτήσεων των Τούρκων, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η αποδοχή μιας διεκδίκησής τους, οδηγεί σε άλλη, πιο προχωρημένη διεκδίκηση, απ’αυτούς. Κι εμείς εξακολουθούμε να παίζουμε το παιχνίδι τους.

Είναι γεγονός πως τα συγκριτικά υλικά μεγέθη, με αντίπαλο την Τουρκία, είναι συντριπτικά σε βάρος μας, όπως, εξ άλλου, ήταν πάντα στην ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Είναι, όμως, επιλογή η παράδοση γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός; Στην Ιστορία μας, αποδείχτηκε πολλές φορές, ότι το ψυχικό σθένος καταβάλλει τον αριθμό. Και όπως φάνηκε ξεκάθαρα και κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα, όταν υπάρχει πίστη σε σκοπό, τα όπλα και τα πυρομαχικά του εχθρού αποδεικνύονται άχρηστα σιδερικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποδεικνύω προσφυγή σε ένοπλο αγώνα.

Ιδιαίτερα σήμερα που στην περιοχή μας γίνονται κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις από τις οποίες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκύψει μια αποδυναμωμένη Τουρκία, ποιος ο λόγος να επειγόμαστε να λύσουμε πάραυτα το Κυπριακό με Τουρκικούς όρους; Αφού δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πετύχουμε κάτι το καλύτερο από την υφιστάμινη κατάσταση ας παραμείνουμε όπως είμαστε περιμένοντας καλύτερες συγκυρίες και ας παύσουμε να διαπραγματευόμαστε τη διάλυση του Κράτους μας.

Όπως ορθά επισημαίνει, ήδη από την αρχαιότητα, ο Θουκυδίδης, οι πόλεμοι, συνήθως, δεν εξελίσσονται όπως ήταν η πρόβλεψη των εμπνευστών τους. Απρόοπτοι και αστάθμητοι παράγοντες αναδεικνύουν αδυναμίες, για τους μεγάλους, και ευκαιρίες για τους μικρούς. Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να μεταβάλουμε την κατάσταση. Φτάνει να εργαστούμε μ’όλη τη δύναμη της ψυχής μας και να αξιοποιήσουμε όλα τα δεδομένα, όπως διαγράφονται σήμερα, προς τον σκοπό αυτό. Να πιστέψουμε ότι τα εθνικά μας δίκαια δεν παραγράφονται, όσος χρόνος κι αν περάσει.

Χωρίς να παραγνωρίζουμε την επιβαλλόμενη σύνεση στις κινήσεις και στις προσπάθειες μας, άλλο τόσο θα πρέπει να αγνοήσουμε τις φωνές των λεγόμενων ρεαλιστών για «αμετακίνητα τετελεσμένα», και οι οποίοι θεωρούν ως «εθνική αυτοκτονία» κάθε αντίσταση στα σχέδια του κατακτητή. Η εθνική αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ και δεν είναι εθνική αυτοκτονία. Αντίθετα θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας.

Θα πρέπει, ως εκ τούτου, να ζητήσουμε και να πιέσουμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής πλεύσης του αγώνα μας. Οι συνομιλίες, όπως γίνονται, δεν οδηγούν πουθενά. Ήταν ο σχεδιασμός της κατοχικής δύναμης για αποτελμάτωση του θέματος μας, για αποπροσανατολισμό και ημών των ιδίων, και των ξένων. Κάθε υποχώρησή μας, οδηγεί σε νέες διεκδικήσεις των Τούρκων. Στους συμβιβασμούς δεν υπάρχει τέρμα όταν υπάρξει αρχή. Για να υπάρξει τέρμα και στην αρχή, που ο δόλος της Τουρκίας και των συμμάχων της μάς παρέσυρε, πρέπει να πάρουμε την μεγάλη απόφαση της αλλαγής, όχι τακτικής στις συνομιλίες, όπως η ηγεσία μας επαγγέλλεται, αλλά πλεύσης. Δεν θα πρέπει, εξάλλου, να ξεχνούμε ότι προκειμένου περί ανίσων μερών, η συμβιβαστικότητα είναι πάντοτε εις βάρος του αδυνάτου. Ισχύει τούτο και για τις λεγόμενες εποικοδομητικές ασάφειες, σε ενδιάμεσες συμφωνίες. Οφείλουμε λοιπόν να πιέσουμε σε επαναφορά του θέματός μας ως θέματος εισβολής και κατοχής, με αίτημα την απελευθέρωση και όχι την επανένωση. Να απαιτήσουμε για τον λαό μας ό,τι απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι. Αν όλοι οι Ευρωπαίοι δικαιούνται να έχουν ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση και ελεύθερη απόκτηση περιουσίας σε όλη την Ευρώπη γιατί εμείς να στερούμαστε αυτών των δικαιωμάτων μας; Και αν για όλους παντού ισχύει «ένας άνθρωπος μία ψήφος» γιατί εμείς να μην έχουμε αυτό το δικαίωμα; Μπορούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να αντιτεθούν σ’ένα τέτοιο αίτημά μας που θα τεκμηριώνεται πλήρως; Αφού, όμως, εμείς συμβιβαζόμαστε με όλο και λιγότερα, ποιος ο λόγος να μεριμνούν εκείνοι; Τους παρέχουμε το τέλειο άλλοθι για να αδρανούν.

Η αλλαγή πλεύσης, έστω και την υστάτη, από την υποχωρητικότητα και την ηττοπάθεια, προς την αντίσταση και τη διεκδικητικότητα, απαιτεί, ασφαλώς, νέα εθνική στρατηγική, συσπείρωση όλων των δυνάμεων και θυσίες κομματικών θέσεων και φιλοδοξιών.

Οφείλουμε, ο λαός, να δώσουμε το μήνυμα στην ηγεσία μας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα έχει έκδηλα τα χαρακτηριστικά της παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

· Μιας λύσης που θα προνοεί παραμονή εποίκων και εγγυήσεων της Τουρκίας

· Μιας λύσης που δεν θα προνοεί απόδοση στον καθένα της περιουσίας του

· Μιας λύσης που θα προνοεί εκ περιτροπής προεδρία. Το 9% δηλαδή να επιβάλλεται του 91% του πληθυσμού

· Μιας λύσης που θα προϋποθέτει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Αν αποδεκτούμε κάτι τέτοιο θα σήμαινε αποδοχή της εθνικής αυτοκτονίας μας. Θα σήμαινε πως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων στην Κύπρο. Δεν έχουμε, όμως, τέτοιο δικαίωμα. Οφείλουμε να αντισταθούμε και να ματαιώσουμε όλους τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. το οφείλουμε στην μακρά φάλαγγα των προγόνων μας που με εκατόμβες θυσιών κράτησαν τον τόπο μας Ελληνικό για 35 αιώνες. Το οφείλουμε και στα παιδιά μας, τις μελλούμενες γενιές που θα πρέπει να κρατήσουν τον τόπο Ελληνικό μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Κάθε φορά που «ωδίνες θανάτου και κίνδυνοι Άδου» περιεκύκλωναν τον Ελληνισμό, αυτός σωζόταν με τη βοήθεια δυο παραγόντων: α) Ενός λείμματος, έστω και μικρού, που έμενε σταθερό στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους και γινόταν η ζύμη για να ζυμωθεί «όλον το φύραμα»( και εμείς, δόξα τω Θεώ, είμαστε πολλοί) και β) Του Θεού που ερχόταν πάντα βοηθός στις δικές μας προσπάθειες.

Και οι δύο αυτοί παράγοντες υφίστανται και σήμερα. Ας τους χρησιμοποιήσουμε για τη σωτηρία του τόπου και των παιδιών μας.

Πηγή Ιερά Μητρόπολις Πάφου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

Για την Γενεύη Νο1 Ερντογάν, Γκιλντιρίμ, Τσαβούσογλου και όλο το κακό συναπάντημα της γείτονος, περιλαμβανομένων και των εναπομεινάντων, εκτός φυλακής στρατηγών της υπήρξαν ωμοί και κατηγορηματικοί στην αξίωσή τους να διατηρηθεί εσαεί ο Αττίλας και οι δυσώνυμες εγγυήσεις τους με στόχο τον γεωπολιτικό έλεγχο ολόκληρης της Μεγαλονήσου. Θα ανέμενε κανείς ότι τούτων ούτως εχόντων καμία ελληνική ηγεσία Κύπρου-Ελλάδος δεν θα διενοείτο λίγες εβδομάδες μετά το φιάσκο της Γενεύης 1, να προσέλθει σε άλλη Γενεύη 2 χωρίς να αλλάξει τίποτε που να αποδεικνύει διαφοροποίηση στάσεως της Τουρκίας. Τουναντίον μάλιστα πυκνώνουν σε καθημερινή βάση οι έργω προσβολές της ελληνικής κυριαρχίας με μπαράζ παραβάσεων, παραβιάσεων και υπερπτήσεων.

Οι επισπεύδοντες (ξένος παράγων, αποτυχημένοι γραφειοκράτες, τούρκοι) επείγονται να κλείσουν το ζήτημα πριν η νέα αμερικανική αντμινιστρέϊσιον ενδεχομένως θελήσει να αναλάβει πρωτοβουλίες διαφορετικές από την απελθούσα.

Με πρωτοβουλία του Κυπρίου προέδρου σερνόμαστε σε νέα διάσκεψη που είναι νομοτελειακά δεδομένο να αποτύχει, βλάπτοντας ταυτόχρονα Ελλάδα και Κύπρο. Εύπιστος σε υποσχέσεις μεγαλοσχήμων ρυμουλκήθηκε από τον Μπάϊντεν το 2014 και τον Κέρι, το 2015-16. Ποιος τον ξεσηκώνει αυτή τη στιγμή; δεν ξέρουμε. Παίρνει πάντως στο λαιμό του και ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Η Αθήνα όφειλε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα να εμποδίσει τη σύγκληση της νέας Πενταμερούς (κατ΄ ευφημισμόν Πολυμερούς) αφού είναι αδύνατο να προσδοκά κάτι θετικό. Κυπριακός και ελλαδικός Ελληνισμός έχουμε πολυτρόπως υποχωρήσει. Ως εδώ και μη παρέκει! Επειδή «πέφυκε γαρ το ανθρώπειον δια παντός άρχειν του είκοντος, φυλάττεσθαι δε το επιόν»(Θουκυδίδης IV,61), (= Είναι ίδιον του ανθρώπου να εξουσιάζει πάντοτε όποιον δεν αντιστέκεται και να αμύνεται σε όποιον του επιτίθεται).

Και επειδή σερνόμαστε 43 χρόνια σε ατελεύτητους διαλόγους με τον εισβολέα, να συνειδητοποιήσουμε επί τέλους ότι ο τούρκος δεν πρόκειται να συμφωνήσει, και αν το κάνει , δεν πρόκειται να τηρήσει τη συμφωνία. «Το πειστικότερον των εθνικών μας δικαίων επιχείρημα», έλεγε ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, «είναι η δύναμις». Στη Λωζάννη στα 1923 διαθέταμε πραγματική δύναμη παρά τη προηγηθείσα Καταστροφή, τα 110.000 ένοπλα Ελληνόπουλα της Στρατιάς του Έβρου. Αυτούς φοβήθηκε ο Ισμέτ Ινονού και ξαναγύρισε στη Διάσκεψη (μαρτυρία του υπαρχηγού του Νουρ Μπέη). Μας έχει ασκηθεί από ιστορικούς σοβαρή κριτική γιατί δεν αξιοποιήσαμε όσο θα μπορούσαμε εκείνη τη δύναμή μας. Ο Douglas Dakin π.χ. μας χρεώνει ότι είμαστε το μόνο έθνος της Βαλκανικής που δεν απελευθέρωσε την ιερή του πρωτεύουσα. Κατά τον Βρετανό ιστορικό θα το μπορούσαμε δύο φορές, πρώτη τον Ιούλιο του 1922, όταν από τον Έβρο ως την Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη τη βορειοδυτική Μικρασία δεν υπήρχε ούτε ένας τούρκος στρατιώτης. Η δεύτερη τον Απρίλιο του 1923 όταν οι δυνάμεις του Κεμάλ καίτοι νικήτριες ήταν μεταξύ τους μαλλιά κουβάρια.

Δίκαιη λύση του Κυπριακού θα υπάρξει μόνον όταν ο Ελληνισμός υπερβεί την εξοπλιστική απραξία και αποκτήσει αποτρεπτική ισχύ, ικανή να καταφέρει δυνατό ανταποδοτικό πλήγμα στον εχθρό. Η πολιτική της Τουρκίας συνίσταται στην απειλή, την επίδειξη ή και τη χρήση στρατιωτικής βίας. Επείγει ένα ολοκληρωμένο αναθεωρημένο ελληνικό δόγμα εθνικής ασφάλειας. Η όποια ανατροπή οπλικής ισορροπίας πρέπει να αντιμετωπισθεί άνευ υπαιτίου βραδύτητος για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του εθνικοαμυντικού μας σχεδιασμού. Αποτρέπει τον πόλεμο μόνον όποιος είναι αποφασισμένος να πολεμήσει. Μαζί και πριν από τις επιχειρησιακές δυνατότητές μας πρέπει να υψωθεί το φρόνημα του λαού και ιδίως των νέων μας. Διότι τελικά ισχύει αυτό του Ευριπίδη «αεί γαρ άνδρα σκαιόν, ισχυρόν φύσει ήσσον δέδοικα τ’ ασθενούς τε και σοφού»(=φοβούμαι πάντοτε λιγότερο τον δυνατό που η φύση του ΄δωσε λίγο μυαλό, από τον αδύναμο, αλλά σοφό).

Πάντως σε ό,τι αφορά την όποια υλικοτεχνική υπεροχή του εχθρού είναι σήμερα διεθνώς διάχυτη η εκτίμηση ότι οι εκκαθαρίσεις Ερντογάν στο στράτευμα, η αποστράτευση καλά εκπαιδευμένων και ο αποδεκατισμός της ηγεσίας τους έχουν αποδυναμώσει καίρια την όποια ένοπλη ικανότητα του τουρκικού στρατού.

Οι διαβόητες ΜΚΟ των αυτοαποκαλούμενων «αλληλέγγυων» (αμερικανικής εμπνεύσεως ΝGO για υπεξαίρεση κρατικής εξουσίας) έγιναν κράτος εν κράτει. Διαχειρίζονται κοινοτικά και εθνικά κονδύλια ασυνήθους ύψους και χειραγωγούν κατά το δοκούν πρόσφυγες(όσοι είναι) και (λαθρο)μετανάστες που έχει προωθήσει εδώ ο νεοοθωμανός. Τα διαδραματισθέντα προχθές στο Κέντρο Φιλοξενίας Ελληνικού με προπηλακιζόμενο τον υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, στον οποίο απαγόρευσαν τελικά την είσοδο στο χώρο, είναι ενδεικτικά του αλαλούμ που προκαλεί η εμμονική παραίτηση από τις εξουσίες του κράτους και η ρητή ή σιωπηρή εκχώρησή τους στους «πρόθυμους» των ΜΚΟ. Το συμβάν ας ευχηθούμε να είναι διδακτικό όχι μόνο για τον παθόντα, αλλά για ολόκληρη τη κυβέρνηση. «Προβουλεύεσθαι κρείσσον προ των πράξεων ή μετανοείν», όπως συμβούλευε ο Δημόκριτος, να σκέφτεσαι πριν κάνεις κάτι, για να μην χρειαστεί να μετανιώσεις μετά.

Οι παλιότεροι θυμούνται το τηλεγράφημα του τούρκου ναυάρχου στο αρχηγείο του «Μάλτα γιοκ»! Να όμως που η Μάλτα «υπάρχει» και με ύφος υπερδυνάμεως «βάφτισε» προ ημερών τα Σκόπια Μακεδονία! Τα ελληνικά αντίμετρα έπρεπε να είναι άμεσα για να πονέσουν τους παραχαράκτες της ιστορίας μας: Κανένα πλοίο ελληνικών συμφερόντων στο νηολόγιο της Μάλτας! Κατάπιαμε και αυτή την πρόκληση άψητη;

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


6 Φεβ 2017


Οι προβλέψεις για την ανάδειξη του Κυπριακού ως την «ευχάριστη εξαίρεση» σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο και ανήσυχο διεθνές περιβάλλον, ως ήταν αναμενόμενο, δεν επιβεβαιώθηκαν. Απεδείχθη ότι όλες οι υπεραισιόδοξες αναγνώσεις ήσαν λανθασμένες και ανυπόστατες. Αντιθέτως, απεκαλύφθη ποιος είναι ο ρόλος που παίζει ο καθένας σε αυτό το «παιχνίδι». Μετά, λοιπόν, τη Γενεύη, για τους οπαδούς της «όποιας λύσης», που εθελοτυφλούσαν –από αφέλεια ή εσκεμμένως- για τις πραγματικές προθέσεις του διεθνούς παράγοντα, οι δικαιολογίες εκλείπουν. Επιπλέον, είναι σαφές ότι το σχέδιο που πλέον προωθείται είναι σύμφωνο με τα συμφέροντα τού, εν δυνάμει, νέου βρετανοτουρκικού άξονα στην ανατολική Μεσόγειο.

Χωρίς αμφιβολία, το βασίλειο των ψευδαισθήσεων των τελευταίων ετών το κατεδάφισε πρωτίστως ο ίδιος Ερντογάν. Ο «σουλτάνος» αφού είδε το νεο-οθωμανικό όραμα μιας Τουρκίας από την Κριμαία έως την Λιβύη να καταλήγει σε «μπούμερανγκ», οξύνοντας τις εσωτερικές αντιθέσεις της τουρκικής κοινωνίας, αποκάλυψε το πραγματικό του πρόσωπο. Βγάζοντας τη μάσκα του μετριοπαθούς ισλαμιστή, χρήσιμο εργαλείο για τη δυτική πολιτική, εξαπέλυσε μια άκρως επιθετική στρατηγική εκτός συνόρων και μια αυταρχική, κατασταλτική και ολοκληρωτική στο εσωτερικό. Στην Τουρκία εξωτερική και εσωτερική πολιτική συμβαδίζουν και αλληλοεπηρεάζονται στενά. Γι’ αυτό απέναντι στην Κύπρο, όπως και στο Αιγαίο, ο Ερντογάν έχει ανάγκη από νίκες για να αυξήσει το κύρος του, να αποκαταστήσει κάπως την εκτίμηση του στρατού, να κερδίσει ολοκληρωτικά την στήριξη των εθνικιστών. Και η ανάγκη αυτή γίνεται περισσότερο επείγουσα, όσο τα τουρκικά στρατεύματα εξευτελίζονται στα προάστια της Αλ Μπαμπ και πλησιάζει η ημερομηνία του δημοψηφίσματος που θα επικυρώσει τις σουλτανικές του επιδιώξεις.

Ποιος, όμως, από τους διεθνείς παράγοντες θα ήθελε αυτή τη στιγμή να δώσει μια ξεκάθαρη τουρκική νίκη στην Άγκυρα; Μόνον ένας, κι αυτός ακούει στο όνομα Μ. Βρετανία.

Το Λονδίνο, μετά και την ήττα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ και την αποχώρηση της ομάδας Μπάιντεν-Νούλαντ, παίζει το πρώτο βιολί. Οι Βρετανοί έχοντας απελευθερωθεί, μετά το BREXIT, από τις δεσμεύσεις τους απέναντι στην, σε βαθιά κρίση ευρισκόμενης, Ε.Ε. και ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε φάση αναπροσανατολισμού της εξωτερικής τους πολιτικής, επιδιώκουν να διαμορφώσουν μια ευρύτερη στρατηγική στην ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο και μοχλό την Τουρκία. Η επίσκεψη της Μέι στην Άγκυρα σηματοδοτεί την αφετηρία αυτής της νέας βρετανικής δραστηριότητας.

Πρέπει, επομένως, να θεωρείται βέβαιο ότι οι Βρετανοί θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ζωντανή την ημιθανή διαδικασία των διαπραγματεύσεων, εξυπηρετώντας και το σχεδιασμό του Ερντογάν. Είναι, επίσης, πολύ πιθανόν το Κυπριακό να τεθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο της απόπειρας επηρεασμού εκ μέρους της Μ.Βρετανίας του συνόλου των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι Άγγλοι από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, σύμφωνα και με την περιβόητη πρόταση Μαυροκορδάτου, στόχευαν στη δημιουργία ενός ελληνο-τουρκικού χώρου, που θα εξυπηρετούσε τα βρετανικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο και θα ανέκοπτε την ρωσική κάθοδο στις θερμές θάλασσες. Μόνον όταν οι Τούρκοι συμμάχησαν με τους Γερμανούς άλλαξε η βρετανική πολιτική, για να επανέλθει και πάλι με την επικράτηση του Κεμάλ στην εξουσία.

Ο αυτοκρατορικός σχεδιασμός των Βρετανών δεν έχει εγκαταλειφθεί, παρά τις μετά το 1947 ατυχίες του. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Κύπρου, το χριστιανομουσουλμανικό μείγμα υπό τουρκική επιρροή υπήρξε η βασική στρατηγική του Λονδίνου, ως πλατφόρμα της μόνιμης στρατιωτικής παρουσίας του στο νησί και της προνομιακής του σχέσης με την Άγκυρα. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, η κύρια επίθεση έναντι της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και η ωραιοποίηση του οθωμανικού παρελθόντος εκπορεύονταν από βρετανικά πανεπιστήμια και δεξαμενές σκέψης, που είχαν ειδικευτεί στη διαχείριση του μεταποικιακού κόσμου.

Όσον αφορά τους άλλους παράγοντες, κατ΄αρχάς στις ΗΠΑ ακόμη επικρατεί μια σχεδόν χαοτική κατάσταση. Ο Τραμπ δέχεται μια παγκοσμίων διαστάσεων επίθεση από τη διεθνή της παγκοσμιοποίησης. Είναι φανερό ότι θέλουν να του περιορίσουν τα περιθώρια κινήσεων, σε μια σειρά από τομείς της εξωτερικής και της οικονομικής πολιτικής, ώστε να μην πληγούν τα συμφέροντά τους. Ως βιτρίνα προβάλλονται, ως συνήθως, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το μεταναστευτικό, τη σημαία του παγκοσμιοποιημένου οράματος που κατορθώνει να ενώνει φιλελεύθερους και αριστερούς. Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για αυτήν την πρωτοφανή αντιπαράθεση. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα δούμε εντυπωσιακές πρωτοβουλίες για δευτερεύοντα για την αμερικανική πολιτική ζητήματα, όπως είναι το Κυπριακό. Πολλώ δε μάλλον, που ο Τραμπ σκοπεύει να ακολουθήσει σε όλο το μεσανατολικό χώρο γραμμή κοντινή αυτής του Ισραήλ. Κι αυτό το τελευταίο δεν επιθυμεί να παραδοθεί το νησί εξ ολοκλήρου στην επιρροή της Άγκυρας. Παραμένει βεβαίως στρατηγικός στόχος του η μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους, αλλά όχι με τους όρους του Ερντογάν. Ούτε χάνοντας τη δυνατότητα του στρατηγικού βάθους που του δίνουν Κύπρος και Ελλάδα, τη στιγμή που απειλείται από την ενίσχυση του Ιράν και του σιιτικού τόξου, αλλά και την πανίσχυρη στρατιωτική παρουσία των Ρώσων ακριβώς δίπλα του.

Η Μόσχα, επίσης, έχει κάνει γνωστό το ενδιαφέρον της για την πορεία του Κυπριακού. Δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση λύση που θα παραδίδει το νησί σε Τούρκους και Βρετανούς. Γνωρίζει ότι το Κυπριακό μπορεί να είναι το αντίτιμο για να καταρρεύσει η τακτική συμμαχία Άγκυρας-Μόσχας και να ενταχθεί η Τουρκία πάλι στο δυτικό στρατόπεδο. Επιπλέον, «λύση» θα σήμαινε να προχωρήσουν τα σχέδια για την κατασκευή του, ανταγωνιστικού στους ρωσικούς, αγωγού από την ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη. Τέλος, η «νέα Κύπρος» θα επέφερε την δυνητική περικύκλωση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Συρία.

Αλλά και το Πεκίνο δεν επιθυμεί λύση «αλά τούρκα» για την Κύπρο. Ο δικός του σχεδιασμός για τη προώθηση του «θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού» προβλέπει μια κυρίαρχη Κύπρο και όχι ένα τουρκικό βιλαέτι ή μια οιονεί βρετανική νεοαποικία, που για να γίνουν οι δουλειές θα πρέπει να προηγείται η έγκριση της Άγκυρας και του Λονδίνου.

Όσο για την Ε.Ε., δεν γίνεται καν λόγος για ενιαία στάση. Είναι κοινό μυστικό ότι η κοινή εξωτερική πολιτική έχει υποστεί ανεπανόρθωτα πλήγματα. Ο καθένας προωθεί τα δικά του συμφέροντα όπου και όπως μπορεί. Κι αυτό μειώνει την αξιοπιστία της Ε.Ε., τόσο ως προς τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει σήμερα την Τουρκία, όσο, όμως, και αύριο ως παράγων εξασφάλισης, μετά την όποια «λύση», απέναντι στη τουρκική αυθαιρεσία. Ειδικότερα, τώρα, το Παρίσι βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Έχει χάσει όλα του τα ερείσματα στην Μ. Ανατολή, βρίσκεται σε υποχώρηση στην βόρεια Αφρική και ελπίζει μόνον στη συμμετοχή των γαλλικών εταιρειών στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου. Το Βερολίνο, που έδειξε σε κάποια στιγμή ότι ευνοούσε δυναμικά την προωθούμενη λύση στην Κύπρο, δείχνει τώρα κάποια αυτοσυγκράτηση. Οι Γερμανοί αντιλήφθηκαν ότι το να πουλήσουν εκδούλευση στον Ερντογάν ως μεσάζοντες στην πώληση της Κύπρου θα δημιουργούσε μάλλον περισσότερα προβλήματα. Μια «οθωμανική» Κύπρος εντός της Ε.Ε. θα αναγόταν σε εκπρόσωπο της Άγκυρας που θα υπαγόρευε τις δικές της επιθυμίες και αντιρρήσεις. Βεβαίως, πάντοτε υφίσταται ο τουρκικός μοχλός πίεσης των εκατομμυρίων μεταναστών που περιμένουν το πράσινο φώς για να περάσουν από τα μικρασιατικά παράλια στην Ελλάδα, και από εκεί και πέρα να βρουν το δρόμο τους για τη βόρεια Ευρώπη. Μια προοπτική εφιάλτης για την γερμανική κυβέρνηση ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Κι αυτόν τον κίνδυνο προσπαθεί να αποτρέψει η Μέρκελ με το ταξίδι της στην Άγκυρα. Το πόσο θα επηρεάσει το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις μένει να το δούμε.

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


2 Φεβ 2017


Η σημερινή συνάντηση της Καγκελαρίου της Γερμανίας, Angela Merkel, η οποία πραγματοποιεί επίσκεψη στην τουρκική πρωτεύουσα, με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdogan έφερε για μια ακόμη φορά στο προσκήνιο το ρήγμα στις σχέσεις Αγκυρας - Βερολίνου. Οι δυο πλευρές εξακολουθούν να διαφωνούν σε μια σειρά σημαντικών θεμάτων.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, η κρύα ατμόσφαιρα στις διμερείς σχέσεις έκανε αισθητή την παρουσία της και στην κοινή συνέντευξη Merkel - Erdogan, με τον τελευταίο να αντιδρά στην τοποθέτηση της γερμανικής πλευράς και να απαιτεί δημοσίως την απόσυρση του όρου «ισλαμιστική τρομοκρατία».

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan και η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel συζήτησαν κυρίως τις εξελίξεις στη Συρία, το Ιράκ και το Αιγαίο κατά τη σημερινή συνάντησή τους, δήλωσε ο Erdogan σε κοινή συνέντευξη με την Merkel μετά τη συνομιλία τους στην Άγκυρα.

Ο κ. Erdogan δήλωσε ότι σε αυτά τα θέματα η χώρα του δεν πρόκειται να προχωρήσει σε παραχωρήσεις. Επίσης, ζητά από την Γερμανία να δείξει την αλληλεγγύη της στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα Γερμανού δημοσιογράφου, ο Πρόεδρος Erdogan υπερασπίστηκε την συνταγματική αναθεώρηση.

A. Merkel: Υπογράμμισα στον T. Erdogan τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου στην Τουρκία

Από την πλευρά της, η κ. Merkel επέλεξε να διατηρήσει αποστάσεις από τουρκικές θέσεις, στέλνοντας ταυτόχρονα στην Άγκυρα το μήνυμα ότι το Βερολίνο κατανοεί τις ευαισθησίες της τουρκικής πλευράς. Σε ότι αφορά το ενδεχόμενο της επιστροφή μελών του Κινήματος Gullen στην Τουρκία, η κ. Merkel υπογράμμισε την σημασία των τεκμηρίων και του γερμανικού κράτους δικαίου.

Ακόμη, η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel δήλωσε πως υπογράμμισε τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου και της ελευθερίας της έκφρασης στην Τουρκία στη διάρκεια των συνομιλιών που είχε σήμερα στην Άγκυρα με τον τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.
«Με την απόπειρα πραξικοπήματος, είδαμε πώς ο τουρκικός λαός υπερασπίσθηκε τη δημοκρατία και τους κανόνες της δημοκρατίας στην Τουρκία», δήλωσε η Merkel αναφερόμενη στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου.
«Ακριβώς γι' αυτό, σ' αυτή την αποφασιστική φάση, είναι σημαντικό η ελευθερία της έκφρασης να τηρείται και σε σχέση μ' αυτό μιλήσαμε για την ελευθερία του Τύπου», πρόσθεσε ενώ καθόταν δίπλα στον Erdogan.
«Η αντιπολίτευση είναι μέρος της δημοκρατίας», τόνισε η Merkel.

«Ο διαχωρισμός των εξουσιών και η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι εγγυημένοι» στη συνταγματική αναθεώρηση που θέλει ο Erdogan και η οποία θα υποβληθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο, υπογράμμισε ακόμη η καγκελάριος.
Οι σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και του Βερολίνου, δύο πυλώνων του ΝΑΤΟ, έχουν επιδεινωθεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου, την οποία ακολούθησε κύμα διώξεων, προκαλώντας την ανησυχία χωρών της Ευρώπης. Η Angela Merkel βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής στη Γερμανία αλλά και από την αντιπολίτευση στην Τουρκία για αυτό το ταξίδι της, λίγες μόλις εβδομάδες πριν από το δημοψήφισμα, που έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο.
«Υπογράμμισα ότι ο διαχωρισμός των εξουσιών και η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι εγγυημένοι» στη συνταγματική αναθεώρηση που θέλει ο Edogan, τόνισε η Γερμανίδα καγκελάριος στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Τούρκο πρόεδρο.

Η Angela Merkel τόνισε επιπλέον ότι το δημοψήφισμα στην Τουρκία θα πρέπει να γίνει υπό την επιτήρηση αντιπροσωπείας του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
«Η αντιπολίτευση είναι μέρος της δημοκρατίας», είπε η Μέρκελ.

Από την πλευρά του ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους απέρριψε την κριτική που διατυπώνουν τα στελέχη της τουρκικής αντιπολίτευσης, τα οποία εκφράζουν φόβους για το ενδεχόμενο κατάργησης του διαχωρισμού των εξουσιών εάν η συνταγματική αναθεώρηση, που θα ενισχύσει σημαντικά τις εξουσίες του, εγκριθεί.
«Αυτό δεν έχει απολύτως καμία βάση (...) Υπάρχει νομοθετικό σώμα, υπάρχει κυβέρνηση, υπάρχει η Δικαιοσύνη» δήλωσε ο Erdogan.
«Δεν τίθεται ζήτημα ότι τερματίζεται ο διαχωρισμός των εξουσιών» επέμεινε ο Τούρκος πρόεδρος.
Με την αναθεώρηση του Συντάγματος «το εκτελεστικό σώμα θα έχει περισσότερες ευκαιρίες να εργαστεί γρηγορότερα. Η δικαστική εξουσία θα διατηρήσει την ισχύ της και θα λειτουργεί όπως συνήθως με το νέο σύστημα» τόνισε ο ίδιος.

Οι δύο ηγέτες συζήτησης επίσης τη συμφωνία για το μεταναστευτικό που συνάφθηκε τον περασμένο Μάρτιο μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ, όπως επίσης για την κατάσταση στη Συρία και το Ιράκ, αλλά και τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, σύμφωνα με τον T. Εrdogan.

Είναι η τρίτη φορά που η Merkel επισκέπτεται την Τουρκία από την 18η Μαρτίου του 2016, όταν η ΕΕ και η Άγκυρα σύναψαν την συμφωνία για το μεταναστευτικό.
«Το ζήτημα των προσφύγων είναι πολύ σημαντικό για την Τουρκία όπως επίσης για την ΕΕ και τη Γερμανία» υπογράμμισε η Γερμανίδα καγκελάριος, προσθέτοντας ότι η συμφωνία για τους πρόσφυγες στηρίζεται σε «κοινό συμφέρον».

Κυπριακό: Επιτάχυνση στις διαπραγματεύσεις, το μήνυμα Merkel

Όσον αφορά το μέτωπο του Κυπριακού, η καγκελάριος της Γερμανίας στις δηλώσεις της μετά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ ανέφερε πως θεωρεί ότι είναι ανάγκη να επιταχυνθεί η διαδικασία διαπραγμάτευσης.

Από την πλευρά του ο Γιλντιρίμ δήλωσε πως η λύση του Κυπριακού και η επανένωση της νήσου είναι η μεγαλύτερη επιθυμία της τουρκικής κυβέρνησης.

Με πληροφορίες από kathimerini.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Βενιζέλου

Η μακρά κατ’ ιδίαν συνάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί είχε ως αποτέλεσμα την εξαγγελία σύγκλησης νέας πενταμερούς διάσκεψης, που χρονικά τοποθετείται στις αρχές Μαρτίου.

Το θέμα, όπως συναφώς πληροφορούμαστε, είχε εγείρει ο κ. Ακιντζί την περασμένη εβδομάδα στη συνάντηση με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ωστόσο ο τελευταίος δεν είχε αντιμετωπίσει θετικά το ζήτημα τούτο. Χθες, φαίνεται πως το θέμα της σύγκλησης το συντομότερο νέας πενταμερούς συζητήθηκε ενδελεχώς στην κατ’ ιδίαν συνάντηση και προέκυψε συμφωνία. Η κίνηση αυτή έγινε παρά την αποτυχία της Γενεύης και του Μοντ Πελεράν, ενώ είναι σαφές πως με βάση τα σημερινά δεδομένα το ενδεχόμενο να επαναληφθεί η Γενεύη 1 και να αποτύχει το εγχείρημα είναι πολύ ορατό. Τα Ηνωμένα Έθνη, πάντως, δεν αιφνιδιάστηκαν από την εξέλιξη, όπως ανέφερε πηγή του Διεθνούς Οργανισμού. Όπως και στη «Συμφωνία του Δείπνου», χθες καθορίστηκε μίνι οδικός χάρτης.

Με βάση το ανακοινωθέν του Ειδικού Συμβούλου του Γενικού Γραμματέα, Έσπεν Μπαρθ Άιντα, οι Αναστασιάδης και Ακιντζί συμφώνησαν τα εξής:

Πρώτο, θα συναντώνται εβδομαδιαίως κατά τον μήνα Φεβρουάριο για αντιμετώπιση των εκκρεμούντων θεμάτων (9, 16 και 23).
Δεύτερον, οι δυο διαπραγματευτές θα συνεχίσουν τις τακτικές τους συναντήσεις.
Τρίτον, οι ηγέτες ζήτησαν από τα Ηνωμένα Έθνη να προετοιμαστούν, σε διαβούλευση με τις εγγυήτριες δυνάμεις, για τη συνέχιση της διάσκεψης για την Κύπρο σε πολιτικό επίπεδο στις αρχές Μαρτίου.
Σημειώνεται συναφώς πως μετά την αποδοχή της πενταμερούς και πριν τη Γενεύη, υπήρξαν συζητήσεις, διαβήματα, παρεμβάσεις για το ποιος συγκαλεί τη διάσκεψη και ποιοι συμμετέχουν. Τώρα, με βάση τη συμφωνία, οι ηγέτες των κοινοτήτων ζητούν τη σύγκληση. Στην εικόνα ΟΗΕ και εγγυήτριες δυνάμεις, πουθενά και πάλι η Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι, επίσης, προφανές πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενημέρωσε εκ των υστέρων την ελληνική κυβέρνηση, η οποία αιφνιδιάστηκε για μια ακόμη φορά. Επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και τον ενημέρωσε. Όσον αφορά στο επίπεδο συμμετοχής, δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσο θα είναι σε αυτό των υπουργών Εξωτερικών των εγγυητριών δυνάμεων ή σε επίπεδο Πρωθυπουργών.

Ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, σε δηλώσεις του ανέφερε ότι η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αφού η ε/κ πλευρά, όπως είπε, εισέρχεται τους επόμενους μήνες σε προεκλογική περίοδο, ενώ θα γίνονται και έρευνες για φυσικό αέριο. Ο κ. Ακιντζί είπε ότι υπάρχει ένα φυσικό χρονοδιάγραμμα και ότι οι εξελίξεις δείχνουν ότι το θέμα θα ολοκληρωθεί στη διαδικασία αυτή ή θα παραμείνει σε εκκρεμότητα για πιο μετά, το νωρίτερο το 2018, μετά τις προεδρικές εκλογές «στον νότο». Ανέφερε ότι ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ για την Κύπρο θα έχει επαφές σε Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία. Η διάσκεψη, είπε ο κ. Ακιντζί, δεν είναι μόνο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Αλλά, είπε, είναι μια διάσκεψη για την Κύπρο, που σημαίνει ότι το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα συζητηθεί σε πενταμερή συνάντηση και τα άλλα θέματα συζητούνται όταν γίνονται οι συναντήσεις των δύο πλευρών.
Δεν συζητήθηκαν οι τέσσερις ελευθερίες

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ερωτηθείς αν συζητήθηκε το θέμα των τεσσάρων ελευθεριών είπε ότι «δεν έχει συζητηθεί ποσώς. Έχουμε συζητήσει για τη μεθοδολογία της παραπέρα πορείας».

Σε ερώτηση αν έχει τεθεί το θέμα των δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων, ο Πρόεδρος είπε ότι «έχω εγείρει το θέμα και κατά την προχθεσινή συνάντηση (με τον Ειδικό Σύμβουλο του ΓΓ των ΗΕ) και κατά τη χθεσινή συνάντηση ότι, όσα λιγότερα λέγονται τόσο καλύτερα μπορεί να συμβάλουν στο θετικό κλίμα που θέλουμε να επικρατεί στον ενδοκυπριακό διάλογο και συνεπώς οι οποιεσδήποτε δηλώσεις γίνονται είτε υπεραισιόδοξες είτε κατά την αντίθετη φορά δεν συμβάλλουν σε αυτό που οι δύο κοινότητες τουλάχιστον, οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων επιδιώκουν».   Τέλος, ερωτηθείς αν τον ανησυχεί η ένταση των τελευταίων ημερών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ότι «είναι ένας αρνητικός παράγοντας, αλλά θέλω να ελπίζω ότι θα ξεπεραστούν τα προβλήματα».  Με Κοτζιά σήμερα ο Χριστοδουλίδης

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης θα έχει σήμερα στην Αθήνα συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά με τον οποίο θα συζητήσουν τις εξελίξεις στο Κυπριακό και μετά τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν χθες. Ο κ. Χριστοδουλίδης είχε χθες συνάντηση και με τον αναπληρωτή ΥΠΕΞ, Γιώργο Κατρούγκαλο, που έχει αρμοδιότητα στα ευρωπαϊκά. Ο Εκπρόσωπος μίλησε χθες σε εκδήλωση που οργάνωσαν Ν.Δ. και ΔΗΣΥ Ελλάδος.

Επικοινωνία Τσίπρα με Μέρκελ

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, συνομίλησε τηλεφωνικά με τη Γερμανίδα Καγκελάριο, `Αγγελα Μέρκελ, εν όψει της σημερινής επίσκεψής της στην Τουρκία. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με το γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού, συνομίλησαν για Κυπριακό, ευρωτουρκικές σχέσεις και προσφυγικό, καθώς και για την ανάγκη η γείτονα να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο και να τερματίσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο.

ΑΠΟΨΗ: Κάτι θα ξέρουν στη Λευκωσία

Η Άγκυρα επιλέγει την οδό της έντασης στο Αιγαίο, την οποία κλιμακώνει βαθμηδόν. Δεν είναι η πρώτη φορά, ωστόσο, φαίνεται πως τώρα η επιλογή του καθεστώτος Ερντογάν είναι όπως συντηρήσει το κλίμα αυτό ενώ, όπως ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος, δεν αποκλείεται και προβοκάτσια από πλευράς των Τούρκων. Το σκηνικό στα ελλαδοτουρκικά επηρεάζει το Κυπριακό; Λογικά επηρεάζεται το Κυπριακό κι αυτό επιβεβαιώθηκε διαχρονικά. Με βάση, ωστόσο, τη λογική της Λευκωσίας όχι. Γι αυτό ανεξαρτήτως τι γίνεται στο Αιγαίο, συγκαλείται στις αρχές Μαρτίου νέα πενταμερής διάσκεψη. Προφανώς κάτι θα ξέρουν περισσότερο από τους υπόλοιπους και από την Αθήνα οι διαχειριστές του Κυπριακού στη Λευκωσία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


28 Ιαν 2017


Οι άνθρωποι του Ταγίπ Ερντογάν δεν μιλούν με υπεκφυγές. Μιλούν ανοικτά. Πολύ ανοικτά. «Ε λαέ», λένε, «είτε θα πείτε ναι σε αυτό το σύνταγμα στο δημοψήφισμα, είτε θα πεθάνετε. Θα φάτε βόμβες, θα φάτε σφαίρες. Δεν μπορούμε να τα εμποδίσουμε αυτά, αλλά μπορεί να τα εμποδίσει ο Πρόεδρος». Γιατί μόνο ο Πρόεδρος μπορεί να τα εμποδίσει; Να, αυτή η ερώτηση είναι κρίσιμη. Μήπως είναι ο Ερντογάν που εξουσιάζει τους τρομοκράτες; Μόνο ο δικός του λόγος περνάει σε αυτούς;

Του Σενέρ Λεβέντ

Το είδαμε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Χαλεπίου. Οι τζιχαντιστές κοιτάνε τι θα πει ο Ερντογάν. Κάνουν αυτό που λέει. «Αποσυρθείτε από το Χαλέπι», τους είπε. Και αποσύρθηκαν. Πρώτη φορά τότε φάνηκε ξεκάθαρα πόσο εξουσιάζει ο Ερντογάν αυτούς τους τζιχαντιστές. Συμπεριφέρεται ως Πρόεδρός τους. Τις προάλλες κατέφυγαν στην Τουρκία χιλιάδες τζιχαντιστές που διέφυγαν από το Ιράκ. Πού εγκαταστάθηκαν; Τι κάνουν; Εγώ είμαι περίεργος γι’ αυτό. Εσείς δεν είστε; Κάτι έμαθα από τους ανθρώπους του Ερντογάν, οι οποίοι λένε ότι δεν θα τελειώσει η τρομοκρατία αν δεν ψηφίσει «ναι» ο λαός στο δημοψήφισμα.

Ο στρατός των τζιχαντιστών είναι ο μυστικός στρατός του Ερντογάν. Μπορεί να τους κινητοποιήσει όποια στιγμή θέλει και σε όποιο μέρος θέλει. Το μήνυμα που δίδεται είναι αυτό. Εμείς δεν μπορούμε να τους εμποδίσουμε, αλλά ο Πρόεδρος μπορεί. Αυτό είναι που λένε. Μοιάζει με βιασμό, έτσι δεν είναι; Είτε θα δεχτείς είτε θα φας τη μαχαιριά! Σίγουρα δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στην Τουρκία ο Μουσταφά Ακιντζί. Αν γνώριζε, δεν θα μπορούσε να έλεγε τόσο αδιανόητα πράγματα. Προτείνει μια νέα συμμαχία στο θέμα των εγγυήσεων.

Τι συμμαχία; Ελληνοτουρκική συμμαχία! Είναι δυνατόν; Η Τουρκία βρίσκεται στο κατώφλι ενός μοναρχικού ισλαμικού κράτους. Η δε Ελλάδα είναι μια δημοκρατική χώρα. Μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μετά το 1974 δεν είδε ποτέ ξανά φασισμό. Τιμώρησε τη φασιστική χούντα και έβαλε τους ηγέτες της στη φυλακή. Η δικαστική της εξουσία, τα ΜΜΕ της είναι ανεξάρτητα. Όσο δρόμο διένυσε η Ελλάδα στον δρόμο της δημοκρατίας μέσα σε σαράντα χρόνια, άλλο τόσο πίσω πήγε η Τουρκία μέσα στο σκοτάδι. Δεν συνήλθε ξανά μετά το φασιστικό πραξικόπημα του 1980.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν δίκασε και δεν τιμώρησε τους πραξικοπηματίες της. Και με τον καιρό αποκόπηκε για τα καλά από τη Δύση και κατευθύνθηκε προς την Ανατολή. Τώρα ζει τη χειρότερή της περίοδο. Μετά τις δικτατορίες τριάντα χρόνων που γκρεμίστηκαν στη Μέση Ανατολή, στην Τουρκία κτίζεται μια δικτατορία που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από αυτές.

Ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός που εμπέδωσε τη δημοκρατία. Στη δε Τουρκία, ο λαός ζητάει σουλτάνο. Σε μια τέτοια κατάσταση τι είδους συμμαχία μπορεί να κάνουν η Ελλάδα και η Τουρκία στην Κύπρο; Μήπως μπορεί να γίνει συμμαχία με ένα κράτος στο οποίο ισοπεδώθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα; Η Τουρκία έδωσε στον Ακιντζί το δικαίωμα να συνομιλεί, αλλά όχι να συμφωνήσει. Φυσικά, δεν περιμένουμε από τον Ακιντζί να το παραδεχθεί αυτό.

Κάποτε ούτε ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ το παραδεχόταν. Έλεγε και καυχιόταν ότι η Άγκυρα δεν παρενέβαινε καθόλου προς τον ίδιο κατά τις συνομιλίες. Από όλους τους ηγέτες μας που πέρασαν μόνο ο Ντενκτάς το παραδέχθηκε αυτό. Τι είχε πει; «Εγώ εφαρμόζω τις αποφάσεις της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης». Δεν αποτελούσε ντροπή για τον ίδιο να ενεργεί με οδηγίες της Άγκυρας.

Οι διάδοχοί του δεν μπορούσαν να το πουν αυτό διότι ντρέπονταν. Εκείνοι που επιχειρούν να βγάλουν «ναι» από την κάλπη κατά το δημοψήφισμα στην Τουρκία απειλώντας τον λαό, μπορεί να κάνουν παρόμοια πράγματα και στην Κύπρο. Γι’ αυτό έριξαν την ιδέα της προσάρτησης. Αλλά μπορεί να κάνουν και άλλα πράγματα.

Δεν είναι γνωστό τι θα κάνει ο μυστικός στρατός του Ερντογάν. Αυτός ο στρατός έπνιξε στο αίμα τη Μέση Ανατολή. Σκεφτείτε το. Ο Ταγίπ Ερντογάν είχε ξεκινήσει δήθεν για να ανατρέψει το καταπιεστικό καθεστώς Άσαντ. Και τώρα ο ίδιος έγινε πολύ χειρότερος από τον Άσαντ. Μήπως αυτή είναι η Τουρκία με την οποία θα συνάψει συμμαχία η Ελλάδα;

Πηγή εφημ. "Πολίτης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


25 Ιαν 2017


Να ακούμε και να σκεφτόμαστε και κυρίως ότι τα σωστά βρίσκονται συνήθως στα αντίθετα από όσα μας υπόσχεται πολιτικό σύστημα και μας σερβίρουν τα ΜΜΕ, για τα μεγάλα θέματα του ελληνισμού, όπως τα μνημόνια ή το Κυπριακό, λέει στο Ράδιο 9.84 ο αρθρογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Στη Κύπρο όπως είπε, η Γενεύη «πέτυχε το θαύμα», ουσιαστικά τη θεμελίωση ενός νέου προτεκτοράτου, που αυτοκαταργείται η Κυπριακή Δημοκρατία, η μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική οντότητα, με ευθύνη τριών χωρών της Ελλάδας που έχει καταστεί οικονομικό προτεκτοράτο, της Αγγλίας με τα ζωτικά συμφέροντα των βάσεων της στη Κύπρο και της Τουρκίας με τη εισβολή, κατοχή και εποικισμό στο βόρειο τμήμα του νησιού.

Ημερομηνία συνέντευξης: 23-01-2017




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


24 Ιαν 2017


Σε παρουσίαση της μελέτης της για το όλο έργο κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου Eastern Mediterranean Pipeline (EastMed), που καταδεικνύει ότι ο αγωγός, με κόστος γύρω στα 6 δισεκατομμύρια δολάρια, είναι εμπορικά βιώσιμος και τεχνικά εφικτός, προέβη τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες η εταιρεία EDISON προς την Γενική Διεύθυνση Ενέργειας της ΕΕ και τους Γενικούς Διευθυντές των Υπουργείων Ενέργειας των εμπλεκόμενων χωρών, Κύπρου, Ελλάδας, Ισραήλ και Ιταλίας.

Αρμόδιες πηγές δήλωσαν στο ΚΥΠΕ, ότι μετά την παρουσίαση της μελέτης της EDISON, ακολούθησε συζήτηση των αντιπροσωπειών των τεσσάρων χωρών με την Κομισιόν, στόχος της οποίας ήταν να προετοιμάσει την συνάντηση των Υπουργών Ενέργειας των τεσσάρων χωρών και του Επίτροπου Ενέργειας της ΕΕ Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε που προγραμματίζεται να γίνει εντός Μαΐου στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με την παρουσίαση της εταιρείας EDISON, ο αγωγός EastMed, που θα μεταφέρει το κυπριακό και ισραηλινό φυσικό αέριο, θα έχει αφετηρία τα κοιτάσματα της Λεβαντίνης και θα οδεύσει υποθαλάσσια στην Κύπρο όπου θα υπάρχει σταθμός συμπίεσης φυσικού αερίου. Στη συνέχεια ο αγωγός θα κατευθυνθεί στην Κρήτη, όπου επίσης θα υπάρχει σταθμός συμπίεσης, και ακολούθως θα οδεύσει προς την Πελοπόννησο και μέσω ξηράς θα καταλήγει στα σύνορα με την Ιταλία για να ενωθεί με τον αγωγό IGI (Italy, Greece Interconnector).

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι με βάση τα στοιχεία της μελέτης της EDISON φαίνεται πως ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις ο αγωγός να είναι εμπορικά βιώσιμος και τεχνικά εφικτός, ωστόσο, η Κύπρος θέλει “να αξιολογήσει και να μελετήσει περαιτέρω” τη μελέτη αυτή για να επιβεβαιώσει τα συμπεράσματα της.

“Οι πρώτες ενδείξεις, ωστόσο, είναι θετικές” προς την βιωσιμότητα του έργου, τόνισαν οι αρμόδιες πηγές, σημειώνοντας ότι η υλοποίηση του αγωγού EastMed ενδιαφέρει τόσο τις τέσσερις χώρες όσο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

“Κοιτάζουμε όχι μόνο τις τωρινές ανακαλύψεις υδρογονανθράκων αλλά και τις μελλοντικές, κάτι που είναι πολύ σημαντικό”, όπως υπογράμμισε, “για να επιδείξουν ενδιαφέρον και οι διάφορες εταιρείες που εξερευνούν, διότι θέλουν και αυτές να γνωρίζουν ότι σε περίπτωση που εντοπίσουν νέα κοιτάσματα φυσικού αερίου θα έχουν τρόπους να εμπορευθούν το αέριο”.

Οι ίδιες πηγές είπαν ακόμη στο ΚΥΠΕ ότι “το έργο εξυπηρετεί και τις τέσσερις χώρες και πρώτιστα την ΕΕ που στοχεύει στο να διαφοροποιήσει διαδρομές και προμηθευτές”.

“Συμφέρον από την υλοποίηση του αγωγού έχει τόσο η Ελλάδα γιατί θα καταστεί διαμετακομιστική χώρα, όσο και η Ιταλία η οποία θα παραλαμβάνει το αέριο. Επίσης, συμφέρον έχουν Κύπρος και Ισραήλ ως χώρες παραγωγούς, στις οποίες ανοίγεται ακόμη ένας εξαγωγικός προορισμός”, σημείωσαν.

ΚΥΠΕ – Κώστας Σταυρινός
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί οι εμπειρογνώμονες στο Μοντ Πελεράν να ολοκλήρωσαν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού (εγγυήσεις, στρατεύματα, ασφάλεια) και να έθεσαν τα βασικά ερωτήματα, αλλά τίποτα δεν προδιαγράφει γεφύρωση του χάσματος που επιβεβαιώθηκε στη διάσκεψη της Γενεύης. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία των εμπειρογνωμόνων είναι ένας τρόπος να συντηρηθεί η δυναμική της διαπραγμάτευσης.

O Έιντε (ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών) και το επιτελείο του έχουν ήδη καταγράψει τις εκατέρωθεν θέσεις και έχουν επεξεργασθεί φόρμουλες με σκοπό να σύρουν την Αθήνα να αποδεχθεί “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις και ολίγα τουρκικά στρατεύματα”. Υπενθυμίζουμε ότι σ’ αυτή τη γραμμή είχε κινηθεί το προηγούμενο διάστημα και ο Αναστασιάδης. Απόδειξη αυτού είναι το σχετικό non paper που είχε παραδώσει στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Μία τέτοια φόρμουλα προωθήθηκε στη Γενεύη από τον Έιντε με τη βοήθεια του υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Τζόνσον.

Για την Αθήνα, όμως, η θέση «όχι εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα» είναι θεμελιώδης θέση. Ο Κοτζιάς, μάλιστα, είχε φροντίσει από το 2015 να την εγγράψει στην ατζέντα του Κυπριακού. Για να την ενισχύσει, μάλιστα, απέφυγε επιμελώς να αναμιχθεί έστω και συμβουλευτικά στις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού.

Συνηθισμένοι από τις ελληνικές υπαναχωρήσεις, οι εμπλεκόμενοι διεθνείς παίκτες θεωρούσαν για ένα μεγάλο διάστημα τη θέση του Κοτζιά διαπραγματευτικό ελιγμό με σκοπό την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων σ’ άλλα ζητήματα. Θεωρούσαν, λοιπόν, ότι στη διαδρομή θα χανόταν με τη βοήθεια κάποιας διπλωματικής φόρμουλας για να διασωθούν τα προσχήματα. Όταν, όμως, οι διαπραγματεύσεις εισήλθαν στην τελική ευθεία διαπίστωσαν ότι η Αθήνα εννοούσε αυτό που έλεγε.

Ήταν τότε που η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε να πείσει τον Τσίπρα να παρακάμψει τον υπουργό Εξωτερικών. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δέχθηκε τέτοια έμμεση πλην σαφή σύσταση από τον απελθόντα Αμερικανό αντιπρόεδρο Μπάιντεν. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε δραστήρια και η υφυπουργός Νούλαντ.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αναστασιάδης, ο οποίος φρόντισε να έχει συχνές συναντήσεις και συνομιλίες με τον Τσίπρα, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπάθησε να τον πείσει για τη δική του πολιτική. Παραλλήλως, οι γνωστοί “ανανικοί” κύκλοι σε Κύπρο και Ελλάδα άρχισαν να στοχοποιούν τον Κοτζιά, κατηγορώντας τον σαν εθνικιστή που επιχειρεί να τορπιλίσει τη λύση. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, οι σχετικές επιθέσεις είχαν την ευλογία και του προεδρικού μεγάρου της Λευκωσίας και της ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής του ΑΚΕΛ Άνδρος Κυπριανού, τον οποίο ο Κοτζιάς λίγο καιρό πριν θεωρούσε ότι είχε πείσει. Σ’ αυτό το παιχνίδι συνέπραξαν και κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι, στο όνομα της καταπολέμησης του εθνικισμού, είχαν υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν λύση τύπου Ανάν.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για ένα διάστημα ο Τσίπρας ήταν με το ένα πόδι στη γραμμή του Κοτζιά και με το άλλο στη γραμμή του Αναστασιάδη. Μη έχοντας επαρκή γνώση του Κυπριακού και ακριβή συνείδηση του εθνικού διακυβεύματος, αρχικά κινήθηκε σαν γεφυροποιός. Είχε, ωστόσο, λάβει το έμμεσο πλην σαφές μήνυμα από τον υπουργό του ότι δεν ήταν διατεθειμένος να συνυπογράψει τουρκικές εγγυήσεις.

Σύμφωνα με πηγή του Μαξίμου, ο Τσίπρας θεωρεί τον Κοτζιά πολύ δύσκολο χαρακτήρα και τη συνεργασία μαζί του μία μικρή δοκιμασία. Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρεί ότι σε γενικές γραμμές τα έχει πάει καλά στο υπουργείο Εξωτερικών. Εάν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός γενικά αποφεύγει κινήσεις που ενδεχομένως να προκαλούσαν κάποιο ρήγμα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γίνεται κατανοητός ο λόγος που στον τελευταίο ανασχηματισμό τον διατήρησε στο αξίωμά του.

Εκτός αυτών, ο Τσίπρας θεωρεί λογική τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν χρειάζεται εγγυήσεις και ότι πρέπει να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα. Στο πλαίσιο αυτό είχε υιοθετήσει και την εισήγηση του Κοτζιά για εκ των προτέρων συνάντηση με τον Ερντογάν, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η διάσκεψη για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού θα είχε προοπτική επιτυχίας.

Όταν στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου ο Αναστασιάδης έσπασε την από κοινού χαραγμένη γραμμή Αθήνας-Λευκωσίας και συμφώνησε με τον Έιντε και τον Ακιντζί να συγκληθεί πενταμερής διάσκεψη στις 12 Ιανουαρίου, ο Τσίπρας δεν αντέδρασε δημοσίως. Θεώρησε, όμως, το γεγονός ως επιβεβαίωση των επιφυλάξεων του Κοτζιά για τον ρόλο του Κύπριου προέδρου. Το γεγονός αυτό τον έφερε πιο κοντά στη θέση του υπουργού του.

Στη συνέχεια, η άρνηση του Ερντογάν να συναντηθεί με τον Τσίπρα και η ανελαστική στάση του Τσαβούσογλου στη Γενεύη διέψευσαν συνεργάτες του πρωθυπουργού και όσους άλλους του είχαν καλλιεργήσει την εντύπωση ότι αν η Αθήνα υιοθετούσε μία ελαστική γραμμή θα προέκυπτε συμφωνία. Ήταν οι ίδιοι κύκλοι που του καλλιεργούσαν τον φόβο πως η γραμμή Κοτζιά θα απομόνωνε διεθνώς την Ελλάδα κι αυτό θα είχε αρνητικές επιπτώσεις ακόμα και στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Μπορεί αυτό να μην συνέβη, αλλά είναι πολλοί που θεωρούν ότι εγγράφοντας στην ατζέντα το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων, ο Κοτζιάς “τους χάλασε τη σούπα”. Είναι αξιοσημείωτο ότι είδαν το φως σε διεθνή Μίντια πανομοιότυπες πληροφορίες pvw ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ουσιαστικά τορπίλισε τη διάσκεψη και λόγω της στάσης του δεν είναι αποδεκτός ως συνομιλητής από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτιέρες. Η παραπληροφόρηση αυτή, κατόπιν ελληνικής αντίδρασης, υποχρέωσε τον Γκουτιέρες να προβεί σε διάψευση.

Σύμφωνα με διπλωματική πηγή στην Αθήνα, πίσω από αυτά τα δημοσιεύματα είναι ο Έιντε. Ο ειδικός απεσταλμένος είναι χολωμένος και λόγω ενός περιστατικού στη Γενεύη. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Έλληνας υπουργός μίλησε για κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ο Έιντε, παρουσία του γενικού γραμματέα Γκουτιέρες, απάντησε πως δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά σε έγγραφα του ΟΗΕ. Ο Κοτζιάς τον διέψευσε, καταθέτοντας ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (1983) με τέτοια ρητή αναφορά. Του υπενθύμισε, μάλιστα, ότι ως υπάλληλος του ΟΗΕ πρέπει να γνωρίζει και να σέβεται τις αποφάσεις του Οργανισμού.

Το γεγονός ότι ακόμα και ο Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να προσχωρήσει τουλάχιστον ρητορικά στη γραμμή “όχι τουρκικές εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα” θεωρείται από τον Τσίπρα δικαίωση της επιλογής του να στηρίξει τη θέση του Κοτζιά. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως συρρικνώνονται οι πιθανότητες να τον παρακάμψει στην επόμενη φάση, αν και οι σχετικές πιέσεις συνεχίζονται.

Είναι ενδεικτικό ότι ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χριστοδουλίδης δήλωσε πως μετά την ολοκλήρωση της εργασίας των εμπειρογνωμόνων θα συγκληθεί και πάλι η διάσκεψη αυτή τη φορά σε επίπεδο ηγετών. Το ίδιο έγραψε και η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Χαβαντίς, προσθέτοντας, παρά τη διάψευση της Γραμματείας του ΟΗΕ, ότι θα παρακαμφθούν οι υπουργοί Εξωτερικών επειδή ο Γκουτιέρες δεν θέλει ως συνομιλητή τον Κοτζιά.

Διπλωματική πηγή, που έχει γνώση των συνομιλιών σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων, εκτιμάει ότι η διήμερη αυτή συνάντηση δεν άνοιξε καμία νέα προοπτική. Η τουρκική πλευρά, μάλιστα, αρνήθηκε να καταθέσει γραπτές προτάσεις, περιοριζόμενη στο να επαναλάβει την απαίτησή της να παραμείνουν για απροσδιόριστο χρόνο τουρκικά στρατεύματα στη Μεγαλόνησο, καθώς και να διατηρηθούν, έστω και με διαφορετική μορφή, οι τουρκικές εγγυήσεις και το επεμβατικό δικαίωμα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Άγκυρα απαιτεί, επίσης, οι Τούρκοι πολίτες να έχουν στην Κύπρο τα δικαιώματα που θα έχουν οι Κύπριοι (ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση, απόκτησης περιουσίας κλπ). Η απαίτηση αυτή (από ένα κράτος που δεν είναι μέλος της ΕΕ) αντανακλά την επιδίωξη της Τουρκίας να ενισχύσει την οικονομική και πληθυσμιακή παρουσία της στο σύνολο της Μεγαλονήσου.

Οι συνομιλίες των εμπειρογνωμόνων επιβεβαίωσαν αυτό που είχε καταστεί σαφές και στη διάσκεψη: Η ανελαστική στάση της τουρκικής πλευράς επιβεβαιώνουν και στο διπλωματικό επίπεδο ότι η γραμμή είναι αυτή που αποτύπωσαν οι δηλώσεις του Ερντογάν: η Τουρκία θα μείνει για πάντα στην Κύπρο. Ο σύμβουλός του Μπουλούτ, μάλιστα, εξέφρασε με ακόμα πιο καθαρό τρόπο τη γραμμή της Άγκυρας: «Εκείνοι που ονειρεύονται με επιτραπέζια παιχνίδια να χωρίσουν από την πατρίδα Τουρκία την Κύπρο, την οποία πήραμε με το αίμα των ηρώων μας, τότε ας έρθουν αν είναι έτοιμοι να πληρώσουν το ίδιο τίμημα».

Εκτός από τη βύθισή του στον πιο ακραίο εθνικισμό, ο Ερντογάν δεν έχει και πολιτικά περιθώρια να κάνει το παραμικρό βήμα πίσω. Αυτό τον καιρό παίζει το κορυφαίο πολιτικό παιχνίδι του. Βρίσκεται σε εξέλιξη η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, η οποία τελικώς θα κριθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο.

Για να αναδειχθεί σε πρόεδρο-σουλτάνο, ο Ερντογάν έχει ανάγκη και έχει εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Οι “Γκρίζοι Λύκοι” θα την απέσυραν και θα στρέφονταν εναντίον του εάν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω. Ενδεικτικό του εθνικιστικού πυρετού είναι το γεγονός ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορεί προκαταβολικά τον Τούρκο πρόεδρο ότι προετοιμάζει υποχωρήσεις!

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, αποκλείεται να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής θέσης και ως εκ τούτου εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι και το δεύτερο μέρος της διάσκεψης εκ των πραγμάτων θα περιέλθει σε αδιέξοδο, έστω και αν η Γραμματεία του ΟΗΕ αποφύγει να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο.

Τόσο ο Έιντε, όσο και οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων Αναστασιάδης και Ακιντζί είχαν πριν συγκληθεί η διάσκεψη συνείδηση ότι δεν υπήρχαν ούτε κατ’ ελάχιστον οι προϋποθέσεις για συμφωνία. Για την τουρκική πλευρά, ωστόσο, και μόνο το γεγονός της σύγκλησης πενταμερούς διάσκεψης ήταν μία διπλωματική επιτυχία, επειδή ενίσχυσε τον τουρκικό ισχυρισμό περί «εκλιπούσας Κυπριακής Δημοκρατίας».

Η Νούλαντ, που καθοδηγούσε τον Έιντε, ήλπιζε πως συγκεντρώνοντας όλους τους πρωταγωνιστές στη Γενεύη, με την άσκηση πιέσεων, θα τους πειθανάγκαζε να υπογράψουν μία συμφωνία-πλαίσιο. Δεδομένων των σημαντικών διαφορών όχι μόνο για την εξωτερική, αλλά και για εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, μία τέτοια συμφωνία θα ήταν αναπόφευκτα γεμάτη από τις λεγόμενες «εποικοδομητικές ασάφειες». Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι «εποικοδομητικές ασάφειες» είναι εποικοδομητικές μόνο για την ισχυρή πλευρά, η οποία, όταν έρχεται η ώρα, τις ερμηνεύει σύμφωνα με τα συμφέροντά της. Αν και οι Ελληνοκύπριοι έχουν πικρή πείρα, ο Αναστασιάδης έπαιξε σ’ αυτό το παιχνίδι.

Η επιχείρηση να εκβιασθούν τα πράγματα για να υπογραφεί μία συμφωνία-πλαίσιο και να δημιουργηθεί πολιτικό τετελεσμένο έπεσε στο κενό. Αφενός επειδή η Αθήνα επέμεινε ότι το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων είναι ζήτημα αρχής και όχι θέση με σκοπό την εξασφάλιση άλλων ανταλλαγμάτων. Αφετέρου, επειδή η Άγκυρα δεν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω, στο οποίο να μπορούσε να πατήσει ο Έιντε για να πιέσει την ελληνική πλευρά.

Το γεγονός ότι ο Κοτζιάς κατάφερε να καταστήσει και τις εγγυήσεις και τα στρατεύματα κεντρικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης αποτελεί διπλωματική επιτυχία. Μέχρι πρότινος, οι Αμερικανοβρετανοί, που καθοδηγούν τη Γραμματεία του ΟΗΕ όσον αφορά το Κυπριακό, θεωρούσαν δεδομένο πως θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν την απαίτηση της Άγκυρας για τουρκικές εγγυήσεις και για στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Τώρα, συνειδητοποιούν ότι εδώ υπάρχει ένα δύσκολα γεφυρώσιμο χάσμα.

Δικαιολογημένα το θεωρούσαν, επειδή παραδοσιακά οι εγγυήσεις δεν είχαν τεθεί ούτε από την ελληνοκυπριακή πλευρά ούτε από την Αθήνα ως αποφασιστικής σημασίας ζήτημα. Χωρίς να λέγεται ρητά, αφηνόταν να εννοηθεί ότι θα βρισκόταν ένας συμβιβασμός στη γραμμή “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις, ολίγα τουρκικά στρατεύματα”.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το διακύβευμα δεν είναι πλέον το περιεχόμενο μίας συμφωνίας, αλλά το ποια πλευρά θα χρεωθεί το αδιέξοδο. Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία παραμένει στις διαπραγματεύσεις. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι “ανανικοί” σε Κύπρο και Ελλάδα στοχοποιούν τον Κοτζιά αντικειμενικά διευκολύνει την προπαγάνδα της Άγκυρας.

Κι αυτό σε μία περίοδο που η μετοχή της Τουρκίας του Ερντογάν είναι στα χαμηλότερά της στα δυτικά πολιτικά χρηματιστήρια και που με την ανάληψη της προεδρίας από τον Τραμπ η αμερικανική στάση θα επανακαθορισθεί. Η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου ήταν ανέκαθεν μεγάλη. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχει αναβαθμισθεί περαιτέρω αφενός λόγω της γεωπολιτικής ρευστότητας που επικρατεί στη Μέση Ανατολή, αφετέρου λόγω της ανακάλυψης κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όπως έγραψε και ο Νταβούτογλου πριν 15 χρόνια, «Το Κυπριακό Ζήτημα δεν είναι ούτε κανονική τουρκοελληνική εθνική διαφορά ούτε μια απλή τουρκοελληνική ένταση… Η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική οπτική είναι καθοριστικής σημασίας, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που υπάρχει εκεί. Ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρήσει ένα Κυπριακό Ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορη μπροστά σε τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Σ’ αυτό το τελευταίο ο Νταβούτογλου έχει άδικο. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει κατά κανόνα μάθει να θεωρεί την Κύπρο όχι γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά “βαρίδι” που πρέπει να με κάθε τρόπο να ξεφoρτωθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου