Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2017


Του Σενέρ Λεβέντ 

Παίζουν εμβατήρια γενιτσάρων στους Ελληνοκύπριους. Μήπως είναι μαστοριά αυτό;
Αν μπορείς παίξε το στην Αμερική!
Παίξε το στη Ρωσία!
Κοίτα που στο έδαφος της Συρίας απέναντι από το Κιλίς ύψωσαν τη ρωσική σημαία.
Τι στέκεσαι; Δεν είσαι γόνος των γενίτσαρων;
Άντε παίξε!

Η Αμερική στέλλει βαριά όπλα στους Κούρδους αντάρτες στη Συρία. Και σε εσένα λέει «σιώπα».
Παίξε! Θίχτηκες; Προσβλήθηκες;
Δεν θα πας στην Ουάσιγκτον; Γελάνε, γελάνε δυνατά, κοροϊδεύουν αυτό σου το χάλι. «Αν δεν θα έρθεις, μην έρθεις, εμείς δεν θα χάσουμε τίποτα», σου λένε.
Άντε παίξε.
Δείξε τους τη δύναμή σου. Μην λυγίσεις.
Μήπως σου ταιριάζει κάτι τέτοιο; Ένα τέκνο των Οθωμανών, όπως εσύ, πώς αντέχει τον Κινγκ Κονγκ της Αμερικής και την αρκούδα των Ρώσων;

Παίξε. Παίξε με τον ασύρματο. Παίξε όπως έπαιξες στον Νίκο!
Τα παιδιά μας εδώ χρειάζονται πολύ τέτοιες πορδές. Όσο πορδίζεις εσύ, πορδίζουν και εκείνοι μετά από εσένα σαν χορωδία.
Η Αμερική θα βάλει τους Κούρδους να φάνε τα αδέλφια μας τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Μην τυχόν και την αφήσεις. Μας χρειάζονται αυτοί οι τζιχαντιστές. Αν θα βομβαρδίσουν κάποιους, να βομβαρδίσουν τους Κούρδους. Να μην αγγίξουν τους ηρωικούς τζιχαντιστές μας οι οποίοι κόβουν κεφάλια.
Παίξε τότε, παίξε! Να κοιμάμαι και εγώ ήσυχος στην οδό Σελίμ του Β’ στην Λευκωσία!

Παίξε σου λέω. Μην σταματάς, παίξε! Αλλιώς θα σκάσω.
Να πεθάνουν από φόβο και ο Τραμπ και ο Πούτιν! Και οι δύο να ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν.
Εσύ είσαι Οθωμανός. Απόγονος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή. Κανείς να μην σε συγχύζει με την άρρωστη Τουρκία.
Κοίτα που έκανες και την πρώτη σου πυραυλική δοκιμή.
Τι ωραία. Βάλε και ένα στη Μόσχα. Να καταλάβει τι σημαίνει Οθωμανός.

Αν δεν παίρνει τις ντομάτες σου, να μην τις παίρνει. Εσύ τα αγγούρια να κοιτάς, τα αγγούρια!
Αν θες να σουφρώσω και εγώ και να σου στείλω λίγα από τη Χλώρακα της Πάφου.
Θα βάλω και λίγα μούσμουλα από τον κήπο του δικού μας του Οσμάν και φράουλες από τον Λιμνίτη.
Θα τρέχουν τα ζουμιά τους από το στόμα σου.
Φτάνει να παίξεις. Να παίξεις πιο γρήγορα. Να γνωρίσει τους εφτά παππούδες μας ο μαλάκας.

Άσε την Κύπρο. Τι ψωμί έχει η Κύπρος άλλωστε; Ούτως ή άλλως είναι χέρσα.
Εκείνους δες! Στόχευσε τη ρωσική σημαία απέναντι από το Κιλίς. Μάτι στο στόχαστρο. Πυρ!
Άντε λιοντάρι μου να σε δω.
Στείλε και ένα χαμπάρι σε εκείνο το τσουλί τον Τραμπ. Να μην μας κάνει να θυμώσουμε. Να προσέχει τι κάνει. Να αφήσει τον Ζαράμπ και να στείλει τον Φέτο στην Άγκυρα.

Αν δεν κάνει αυτά που λες, κατάλαβε ότι είναι και αυτός οπαδός του Φέτο.
Μην τον συγχωρέσεις καθόλου! Άρπαξέ τον από τα ξανθά του μαλλιά. Σήκωσέ τον και χτύπησέ τον στην παλαίστρα.
Με την αγάπη του Μοχάμεντ Άλι. Δεν είναι ο προφήτης Μωάμεθ, αλλά ο Μοχάμεντ Άλι. Μην τυχόν και τους μπερδέψεις!

Ενώ εσύ διευθετείς αυτές τις δουλειές, εγώ εδώ θα τελειώσω τη δουλειά αυτών εδώ.
Πάλι θα παραφρονήσουν οι Έλληνες αδελφοί μας. Τώρα έβαλαν στο μάτι και την ολόλαμπρη σημαία μας στο βουνό. Άρχισαν εκστρατεία συλλογής υπογραφών, λέει. Σώνει και καλά θα την αφαιρέσουν από εκεί, λέει.
Γίνονται τέτοια πράματα; Τα χέρια που θα απλωθούν πάνω στη σημαία θα κοπούν.

Με τη βοήθεια των τζιχαντιστών αδελφών μας που εξειδικεύτηκαν στο κόψιμο, θα απαλλαχτούμε από εκείνα τα χέρια.
Είναι η τελευταία εστία που καίει στην πατρίδα μου και δεν θα σβήσει. Είναι το αστέρι του έθνους μου και θα λάμπει.
Και ο Πούτιν και ο Τραμπ θα την πατήσουν!

Αλλά εσύ πρώτα παίξε τους. Παίξε τους όπως έπαιξες στον Νίκο στη Μεσόγειο.
Παίξε με τον ασύρματο. Παίξει με την μπάντα. Παίξε μέχρι να καταλάβουν ότι ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθεις!
Βάλε το τουρμπάνι στο κεφάλι σου.
Ζώσου το χαντζάρι σου.
Στρίψε το μουστάκι σου. Ν
α δει ο κόσμος τις σημαίνει πορδή.

Ε εσύ ισχυρέ Οθωμανέ αγά!

Πηγή "Πολίτης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Από την "συγκυριαρχία" στην... χρησικτησία!

Της Ελένης Παναγιώτου

Η Τουρκία με αφορμή την άσκηση Denizkurdu 2017 εδω και δέκα μέρες εχει δημιουργήσει στην περιοχή του Αιγαίου ένα περιβάλλον Anti - Access - Area Denial (A2/AD). Πραγματοποίηθηκε μάλιστα σήμερα η Ημέρα Διακεκριμένων Παρατηρητών της Άσκησης Denizkurdu 2017 (Θαλασσόλυκος) στα τουρκικά και διεθνή χωρικά ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου με την παρουσία του Τούρκου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγού Χουλουσί Ακάρ.

Όπως δήλωσαν στο OnAlert ανώτεροι αξιωματούχοι του Πολεμικού Ναυτικού, κατά την διάρκεια της άσκηση ετοιμότητος με προσομοίωση σύνθετης και ασύμμετρης απειλής, “η περιοχή ενδιαφέροντος τη Τουρκίας ειναι οι υδρογονάνθρακες σε όλη αυτη την περιοχή και η προσπάθεια της ειναι να επιβάλει την δική της θεώρηση και να αποσπάσει την μερίδα του λέοντος στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.”

Πάντως το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με τριμερής συνεργασίες - συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου Αιγύπτου, Ελλάδας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας - στο τόξο της Ανατολής (αλλα και της Τουρκίας όπου προβάλει αστάθεια και τη δικιά της θεώρηση στα πράγματα για να εκμεταλλευτεί και να επεκταθεί) προβάλει ενα τόξο σταθερότητας ανάχωμα σε όλη αυτη την προβολή ισχύος που σπρώχνει τις Ελληνικές Δυνάμεις προς τα Δυτικά.

Η Τουρκία στο Αιγαίο, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, αναλώνει εσκεμμένα πόρους ανθρώπινους αλλά και οικονομικούς και απασχολεί τις Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις εκεί που αυτή θέλει, ενώ εκείνη κάνει την δουλειά της απο τη Ρόδο, το Καστελόριζο, την Κάσο,την Κρήτη και Ανατολικά.

Το έρωτημα που τίθεται βέβαια ειναι γιατί αυτο να αφορά μόνο εμάς αφου στην προσπάθεια τους να προκαλέσουν ξοδεύουν και αυτοί;

Φυσικά γίνεται αντιληπτό οτι η γειτονική χώρα δεν ξοδεύει ουσιαστικά τίποτα καθώς oi γείτονες χρησμοποιούνε πλοία της τουρκικής δοίκησης ασφαλείας ακτών και δεν χρησιμοποιούν μεγάλες ναυτικές μονάδες στς καθημερινές προκλήσεις στο Αιγαίο. Σημασία εχει το γεγονός οτι η Τουρκία έχει και τους οικονομκούς πόρους αλλα και τoν αριθμό σκαφών.

Γιατι λοιπόν να χρησιμοποιούμε εμείς το Πολεμικό Ναυτικό; Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΠΝ δήλωσαν οτι “αν και χρησιμοποιούμε το Λιμενικό, το Λιμενικό δε μπορεί να ταξιδέψει με τα πλοία που έχει (λόγω καιρού, επειδή ειναι μικρά και δεν έχει μονάδες), οποτε αναγκαζόμαστε να παίζουμε κι εμεις το παιχνίδι αυτο και κουράζουμε τα πληρώματα μας, το υλικό, τα πλοία μας για να εχουμε παρουσία εκει πέρα καθώς η παρουσία συνιστά και αποτροπή.”

Τι γίνεται όμως με την τελευταία άσκηση της Τουρκίας DENIZ KURDU, κατά την διάρκεια της οποίας η γειτονική χώρα εχει παραβιάσει τον ελληνικό εθνικό εναεριο χώρο εκατοντάδες φορές αλλα και τα χωρικά ύδατα;
Όπως μας δήλωσαν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι “η κεντρική σκέψη του ηγέτη της γειτονικής χώρας είναι να μην ορίσει η Ελλάδα ΑΟΖ με Κύπρο, Ισραήλ, Λίβανο και Λιβύη. Η τουρκική άσκηση εχει εστιαστεί σε αυτόν τον στόχο καθώς προχωράει νοτιο-ανατολικά”.

Αξοσημείωτη ειναι η στρατηγική της Τουρκίας στην άσκηση DENIZ KURDU. Καθώς με τον τρόπο τοποθέτησης των πλοίων δημιούργησε ένα θύλακα A2/AD (Anti - Access - Area - Denial - απαγόρευση πρόσβασης). Η περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ειναι γνωστή περιοχή Α2/ΑD κυρίως επειδή οι ΗΠΑ θεωρούν οτι είναι ένα απο τα σημεία τα οποία θα επιλέξουν να “χτυπήσουν” οι Ρώσοι όπως δήλωσε στο DefenceMatters.org ο αμερικανός Στρατηγός James Jones.

Στην δική μας περίπτωση όπως επιβεβαίωσαν πηγές του ΠΝ το "μπλοκάρισμα" που έκανε η Τουρκία, στήνοντας πλοία, ανατολικά απο τον άξονα Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου, Κρήτης ειναι καθαρά για να μην επιτρέψουν πρόσβαση προς την Κύπρο. Συνεπώς η Τουρκία δίνει όλο το βάρος της στην απαγόρευση πρόσβασης πρός την Κύπρο και δεν το κρύβει καν.

Απο την πλευρά της η Κυπριακή Δημοκρατία παίζει εξαιρετικά το χαρτί των υδρογονανθράκων μοιράζοντας οικόπεδα σε πετρελαϊκές εταιρείες κολοσσούς ούτως ώστε αυτοί να έχουν δικαίωματα στην περιοχή (καθώς τους τα παραχωρεί η Κυπριακή Δημοκρατία) με αποτέλεσμα εάν οποιοσδήποτε θέλει να αμφισβητήσει τα δικαιώματα τους εκει θα έχει να αντιπαρατεθεί με την εταιρία.

Αν δούμε αυτή τη στιγμή την συγκέντρωση δυνάμεων που υπάρχει στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου ειναι κατι το πραγματικά μοναδικό στον κόσμο. Έχουμε Ρώσους, Αμερικανούς, Γάλλους, Βρετανούς, Γερμανούς, Έλληνες και Τούρκους.

Το βασικό πρόβλημα για την Ελλάδα, ενω πηγές του ΠΝ υπογραμμίζουν οτι εχει ενα εξαιρετικό σύστημα παρακολούθησης και επιτήρησης όλων όσων λαμβάνουν χώρα στην περιοχή ενδιαφέροντος της, ειναι οι πολιτικές διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Γιατι περί πολιτικής πρόκειται όταν κλείνει περιοχές σε δικιά μας περιοχή ευθύνης.

Το πρόβλημα θα εμφανιστεί όταν μετά απο τριάντα χρόνια η Τουρκία θα απαιτήσει η περιοχή, που δηλώνει καθημερινά στην παγκόσμια κοινότητα δεσμεύοντάς την επανειλημμένα, οτι ειναι δικιά της. Τότε όπως και δήλωσαν στο OnAlert ανώτεροι αξιωματούχοι πώς θα αποδείξεις οτι αυτη η περιοχή δεν ειναι δικιά της και οτι τόσα χρόνια ασκούσε μια τακτική κατάκτησης;

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ότι του “πει” το ταραγμένο του μυαλό…

Του Μιχάλη Ιγνατίου 

Η διανοητική και ψυχική κατάσταση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είναι στο ναδίρ. Το αποδεικνύουν δια γυμνού οφθαλμού πολλά γεγονότα και περιστατικά και δεν απαιτείται κανείς να έχει εσωτερική ή ειδική πληροφόρηση. Είναι απλά άκρως επικίνδυνος άνθρωπος και ηγέτης.

Μην ξεχνάτε ότι εξαφάνισε από την πολιτική σκηνή όλους όσους τον ανέδειξαν πρωθυπουργό και μετά πρόεδρο. Οι φυλακές είναι γεμάτες με φίλους του και συνεργάτες, το μοναδικό έγκλημα των οποίων είναι η δημοκρατικότητά τους και η άρνησή τους να αποδεχθούν τον αυταρχισμό του και τον διεφθαρμένο εαυτό του.

Η βασική κουβέντα που ακούει κανείς από Τούρκους δημοσιογράφους και εξόριστους είναι αυτή: Εσχάτως «είναι ασυνήθιστα απρόβλεπτος και σκληρός. Δεν έχει αισθήματα για κανένα», λένε οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν από τότε που ήταν ένα τίποτα.

Αυτό σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με την ψυχική και διανοητική του κατάσταση, μπορεί να λάβει αψυχολόγητες αποφάσεις με χείριστες επιπτώσεις για τη χώρα του ή τους γείτονές του. Εμάς βεβαίως, μας ενδιαφέρει πρωτίστως η αντίδρασή του σε ότι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Το τι θα πράξει για την Τουρκία και το λαό της, επίσης μας ενδιαφέρει, διότι πάνω απ’ όλα είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και δεν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλή και τη θρησκεία τους ή αν είναι πολίτες ενός εχθρικού κράτους.

Όσοι τον παρακολουθούν συστηματικά, όσοι αναλύουν τον τρόπο με τον οποίο δρα, αντιδρά και ομιλεί, γνωρίζουν ότι το τελευταίο διάστημα είναι ένα «πληγωμένο θηρίο». Κανένας άνθρωπος, που αγαπά τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, δεν θα δώσει εντολή να κτυπήσουν αλύπητα συνανθρώπους του, απλά επειδή εκφράζουν το δημοκρατικό δικαίωμα της διαφωνίας. Ή επειδή διαδηλώνουν ειρηνικά εναντίον ενός αυταρχικού ηγέτη, που γέμισε τις φυλακές με αντιπάλους του. Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία, μπορεί να συγκριθεί με καθεστώτα όπως της Βορείου Κορέας, της Σαουδικής Αραβίας και γενικά με ηγέτες και κράτη, όπου έχει καταλυθεί η Δημοκρατία.

Όλοι συμφωνούν, και οι κυρίως οι σύμμαχοι του στην Ουάσιγκτον, ότι είναι αυταρχικός, διεφθαρμένος, ένας δικτάτορας που δυστυχώς έχει την έσωθεν «καλή μαρτυρία» των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Βεβαίως, τα εκλογικά αποτελέσματα είναι σικέ, αλλά οι πάντες σιωπούν. Δεν θα βρεθεί ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος να ισχυριστεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι καθαρό. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ, που από την πρώτη στιγμή εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους, φιμώθηκαν. Οι δειλοί ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έβγαλαν τον σκασμό, και αναζητούν τρόπους να τα ξαναβρούν μαζί του. Ανάλγητοι και θεομπαίκτες είναι, ανθρωπάκια που γονατίζουν μπροστά στον Τούρκο Σουλτάνο. Είναι εκβιάσιμοι, άρα και κατώτεροι των περιστάσεων.

Η Καγκελάριος της Γερμανίας τον φοβάται. Ας είμαστε ρεαλιστές. Νομίζει ότι θα μπορούσε να αλλάξει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Γερμανία, ενώ όλοι αυτοί οι φανατικοί Τούρκοι, που ζουν στη χώρα της και τον υποστηρίζουν, είναι γνωστό πως δεν ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Ας το θέσουμε διαφορετικά: Ελάχιστοι ψηφίζουν εκ των φανατικών, που σημαίνει πως δεν μπορούν να νοθεύσουν τη βούληση του γερμανικού λαού.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δυστυχώς, βρίθουν οι υποστηρικτές του στην ελίτ των δύο χωρών. Είναι γνωστό ότι δεν διαθέτουν σπονδυλική στήλη και κάνουν τραγικό λάθος να πιστεύουν ότι υποχωρώντας συνεχώς θα εξημερώσουν το «θηρίο». Ότι είναι να βάλει στο ταραγμένο του μυαλό, θα το κάνει, ακόμα και αν του χαρίσουν το Καστελόριζο ή υποχωρήσουν εντελώς στο Κυπριακό.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι πλέον ασυγκράτητος. Ο ηχηρός μπάτσος που έφαγε από τους Αμερικανούς, τον έχει μετατρέψει σε ταύρο εν υαλοπωλείο. Αυτή τη στιγμή αδυνατεί να αντιδράσει εναντίον των Αμερικανών, διότι είναι αυτοί που τον εκβιάζουν με τα θέματα του Ιμάμη Γκιουλέν και των δύο φίλων του, που βρίσκονται φυλακισμένοι στη Νέα Υόρκη. Επίσης, τον έχουν θέσει στη γωνία με την απόφαση που υπέγραψε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι οποίοι είναι θανάσιμοι εχθροί του.

Λογικά, και με βάση όσα γνωρίζουμε για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, θα αντιδράσει προς άλλες κατευθύνσεις, διότι δεν μπορεί να τα βάλει με τους Αμερικανούς.
  • Πρώτος στόχος είναι οι Κούρδοι αντάρτες του PKK και τα καταφύγια τους στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ήδη έχει ενημερώσει τους Αμερικανούς για την πρόθεσή του να ξεκινήσει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων μαχητών του PKK στο Ιράκ. Το ίδιο θα ήθελε να πράξει και εναντίον των μαχητών του YPG στη Συρία.
  • Δεύτερος στόχος είναι η Κύπρος και η απόφασή της να ξεκινήσουν οι έρευνες της TOTAL και της ENI στην κυπριακή ΑΟΖ. Απαιτείται μεγάλη προσοχή και ετοιμότητα για αποτελεσματική άμυνα. Και,
  • Τρίτος στόχος είναι το Αιγαίο και οι περιοχές που θεωρεί «γκρίζες» ή δικές της. Αντί η πολιτική ηγεσία να τον καλοπιάνει και να του δείχνει αδυναμία, είναι καλύτερο και πρέπον να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις.
Οι άνθρωποι στη διανοητική και ψυχική κατάσταση του Ταγίπ Ερντογάν, είναι μεν απρόβλεπτοι, αλλά όταν βρουν αντίσταση καθίστανται αυτόματα και δειλοί. Δεν χρειάζεται να κάνουν τα παλληκάρια ούτε να ρίχνουν νερό στο μύλο του προέδρου της Τουρκίας, οι αρμόδιοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πρέπει να αποφύγουμε τις εθνικιστικές κορώνες και τις φραστικές προκλήσεις. Πρέπει να τον αφήσουμε να βράζει στο ζουμί της τρέλας του, αλλά να δείχνουμε αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουμε ότι αποφασίσει το ταραγμένο του μυαλό….

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Μαΐ 2017


Γράφει ο Παντελής Δ. Καρύκας 

Ήλθε, είδε και απήλθε ο Ερντογάν χωρίς να λάβει τα όσα ζητούσε. Οι Κούρδοι, για την ώρα τουλάχιστον, αποτελούν ιδιαίτερο κομμάτι του αμερικανικού σχεδιασμού στην Συρία και δεν πρόκειται να θυσιαστούν.

Φαίνεται επίσης πως η Ουάσινγκτον δεν φοβήθηκε από τις άμεσες ή έμμεσες τουρκικές απειλές και το ρωσικό χαρτί που προσπαθεί να παίξει ο Ερντογάν, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ, αλλά και το καθεστώς Πούτιν έχουν δείξει την πρόθεσή τους, κατά το κοινώς λεγόμενο, να τα βρουν.
Αν δε τα βρουν ο ρόλος της Τουρκίας, απλοϊκά δοθέντος, περιορίζεται δραματικά. Και ναι μεν οι ΗΠΑ θέλουν μια ισχυρή Τουρκία στα νώτα της Ρωσίας, αλλά πρωτίστως θέλουν μια σοβαρή και αξιόπιστη Τουρκία, κάτι που με τον σουλτάνο Ταγίπ τον Α΄στο τιμόνι απλώς δεν υπάρχει.
Αντίθετα υπάρχει μια Τουρκία που παλινωδεί, που απειλεί, που προκαλεί και με ίντριγκες προσπαθεί να σώσει την κατάσταση για την ίδια στην Συρία.

Ωστόσο ούτε η Ρωσία, ούτε πλέον οι ΗΠΑ έχουν κοινή οπτική με την Τουρκία επί του προκειμένου. Μια παράμετρος του ζητήματος πάντως αφορά το Ιράν και το Ισραήλ.

Εκεί η κατάσταση περιπλέκεται καθώς το Ιράν έχει στενή σχέση με τη Ρωσία, αλλά παράλληλα αποτελεί τον υπ’ αριθμό 1 εν δυνάμει αντίπαλο του Ισραήλ. Η Τουρκία και στο θέμα του Ιράν παίζει, τασσόμενη πότε υπέρ, πότε κατά γεγονός που δεν καθιστά ιδιαίτερα αξιόπιστη.
Από την άλλη πλευρά η Τουρκία πιέζει ασφυκτικά σε Αιγαίο και Κύπρο. Λίγες μόλις ώρες πριν από το ψευδοκράτος αφέθηκε να εννοηθεί πως αν η ελληνική πλευρά δεν υποχωρήσει τον Ιούνιο θα έχουμε θερμό επεισόδιο.

Με τον τρόπο αυτό αποκαλύπτεται η αδιέξοδη πολιτική που ακολουθήθηκε στο Κυπριακό καθώς η ελληνική πλευρά θεώρησε τον Ακιντζί καλόπιστο συνομιλητή.

Όσον αφορά την Ελλάδα, πέραν των βερμπαλισμών και της ρητορείας η πραγματικότητα δεν είναι ευχάριστη. Και μπορεί να βαυκαλιζόμαστε με τα προβλήματα που υπάρχουν στις ένοπλες δυνάμεις της απέναντι πλευράς, μετά το πραξικόπημα, αλλά το πλεονέκτημά μας αυτό, εάν υφίσταται, εν τέλει, δεν θα διαρκέσει για πάντα.

Ο χρόνος δεν εργάζεται υπέρ της Ελλάδος στο ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος με την Τουρκία, εφόσον η Αθήνα δεν σκέφτηκε, ποτέ, σοβαρά να επενδύσει στην Άμυνα τα πολλά τελευταία χρόνια.

Την ώρα που η Τουρκία κατασκευάζει οπλικά συστήματα, μόνη ή και συνεργασία με άλλες χώρες, και μάλιστα τα εξάγει και κερδίζει πολλά δολάρια από τις εξαγωγές αυτές, στην Ελλάδα υπάρχει τέλμα, ένα τέλμα παλαιότερο από την επταετή οικονομική κρίση.

Μοιραία, αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί η Ελλάδα, παρά τις καλές προθέσεις όλων θα αδυνατεί να προασπίσει τα συμφέροντά της, ελπίζοντας απλώς σε διπλωματικές συγκυρίες για να κρατηθεί.

Δυστυχώς κάτι τέτοιο δοκίμασαν και οι Παλαιολόγοι για να συγκρατήσουν τους Οθωμανούς. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και εορτάζεται, απέναντι, κάθε 29η Μαΐου, επέτειο της Αλώσεως.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Μαΐ 2017


Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης

Εδώ και καιρό, η Τουρκία είναι περιθωριοποιημένη από τις διαδικασίες γύρω από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Επιχείρησε ανεπιτυχώς να αποτρέψει τους διαγωνισμούς για τα πεδία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι παγωμένες σχέσεις με το Τελ Αβίβ δεν επέτρεπαν μέχρι πρότινος τη διερεύνηση τροφοδοσίας της με ισραηλινό αέριο, όπως αντίστοιχα επέδρασαν αρνητικά οι κλονισμένοι δεσμοί με το Κάιρο.

Στην πραγματικότητα, όμως, για σειρά λόγων (μεγάλη και διψασμένη αγορά, γεωγραφική εγγύτητα) και για τη διατήρηση της περιφερειακής ισορροπίας, η Τουρκία δεν θα αποκλειστεί πλήρως. Από την άλλη, ο Τούρκος πρόεδρος αντιλαμβάνεται ότι αν καθυστερήσει, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με μία ενεργειακή και κατ’ επέκτασιν γεωπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή, την οποία όχι μόνο δεν θα μπορεί να ορίζει. Για την ακρίβεια, αυτή η πραγματικότητα θα πλήττει στρατηγικά τουρκικά συμφέροντα.

Κινήσεις σε δύο επίπεδα

Η συμφωνία για την επίλυση του Κυπριακού μοιάζει μακρινή, αν και προδιαγράφεται μία Γενεύη II το προσεχές διάστημα. Για να επανακάμψει η Άγκυρα στο ενεργειακό γίγνεσθαι και να προλάβει τις εξελίξεις κινείται σε δύο επίπεδα:

Διπλωματικά, θέλει να προλάβει Ελλάδα και Κύπρο, συνάπτοντας μία καταρχήν συμφωνία με το Ισραήλ (συντελούν σε αυτό και συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα), τουλάχιστον για την τροφοδοσία της τουρκικής αγοράς. Αυτή η εξέλιξη δεν θα αλλάξει απαραίτητα τους κανόνες του παιχνιδιού, εφόσον δεν χρησιμοποιηθεί η τουρκική επικράτεια για τη διαμετακόμιση ισραηλινού αερίου προς την Ευρώπη.

Ωστόσο, θα διαφοροποιήσει την υφιστάμενη τάση. Πολλώ δε μάλλον, που το Τελ Αβίβ θα «σπάσει» μία άτυπη δέσμευση, την οποία φέρεται να έχει αναλάβει έναντι της Λευκωσίας. Η δέσμευση είναι πως δεν θα προχωρήσει σε πόντιση αγωγού προς την Τουρκία χωρίς πρότερη λύση του Κυπριακού, αν και εξ’ αρχής αυτή η δέσμευση φαινόταν ανατρέψιμη.

Η μορφή τυχόν συνεργασίας Ισραήλ-Τουρκίας θα εξαρτηθεί από το/τα project(s) που θα τις συνδέσουν. Άλλης τάξεως σύμπραξη θα προκύψει αν τροφοδοτηθεί η Τουρκία με ποσότητες περίπου 8 δισ κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και άλλα (νέα) δεδομένα θα δημιουργηθούν αν επιλεγεί η τουρκική οδός για την προμήθεια της ευρωπαϊκής αγοράς. Η τροφοδοσία της Τουρκίας είναι μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, καθότι το Τελ Αβίβ θέλει σε πρώτη φάση να απευθυνθεί στις κοντινές αγορές.
Σε παράλληλο στρατιωτικό επίπεδο, η Άγκυρα κλιμακώνει την επιθετικότητα στην κυπριακή ΑΟΖ με έκδοση NAVTEX, NOTAM, ναυτικές ασκήσεις και σεισμογραφικές έρευνες. Θέλει οπωσδήποτε να αποτρέψει το επόμενο βήμα της Λευκωσίας και των ενεργειακών εταιρειών για νέες έρευνες ή στα πιο προχωρημένα ενεργειακά πεδία για γεωτρήσεις και εξορύξεις.

Αντίστοιχες προσπάθειες στο πρόσφατο παρελθόν δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Η Άγκυρα γνωρίζει ότι αν στραφεί σε βάρος εταιρειών που έχουν λάβει νόμιμες άδειες έρευνας και εξόρυξης από τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τότε θα υπονομεύσει περαιτέρω την εικόνα της έναντι της διεθνούς οικονομικής κοινότητας, και δη της ενεργειακής.

Λογικά, θα επιδιώξει να επηρεάσει τη Λευκωσία, προσδοκώντας μία δική της απόφαση για προσωρινή παύση των δραστηριοτήτων επί των ενεργειακών της πεδίων. Πίεση θα ασκήσουν παράλληλα και οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι αξιώνουν το πάγωμα ως ένδειξη καλής θέλησης εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων. Ταυτόχρονα, η Άγκυρα θα επιχειρήσει να δώσει την αίσθηση του κινδύνου προς τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Τρεις αδιέξοδες επιλογές

Το πραγματικό δίλημμά της θα προκύψει σε περίπτωση που η Λευκωσία δεν καμφθεί και αποφασίσει (όπως διαφαίνεται σήμερα) να προχωρήσει, από κοινού με τις εταιρείες βάσει του τωρινού χρονοδιαγράμματος. Εάν, όπως όλα δείχνουν, δεν θα έχει προκύψει συμφωνία στο Κυπριακό, ο Ερντογάν δεν θα μπορεί να αποδώσει τυχόν αναδίπλωσή του στη νέα πραγματικότητα.

Σε περίπτωση λύσης η Τουρκία δεν θα έμενε εκτός νυμφώνος χάρη στη θέση των Τουρκοκυπρίων. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι κυριότερες επιλογές της Τουρκίας έχουν ως εξής:

Πρώτον, μεταφορά πλωτής πλατφόρμας άντλησης εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Μία τέτοια ενέργεια συνεπάγεται υψηλό οικονομικό κόστος, ενώ σε πρακτικό επίπεδο δεν θα παρήγαγε μεν νομικό αποτέλεσμα, εντούτοις, θα ουδετεροποιούσε (τουλάχιστον) το 20% του βορείου τμήματος του κρίσιμου ενεργειακού θαλάσσιου τεμαχίου 6. Λογικά, μόνο η τουρκική κρατική εταιρεία TPAO θα αναλάμβανε ένα τέτοιο έργο, όχι, πάντως, με ρεαλιστικές προοπτικές ουσιαστικής εκμετάλλευσης. Πέρα από κίνηση εντυπωσιασμού, εφόσον η Τουρκία διατηρούσε την πλατφόρμα, συνδυάζοντάς την με παρεχόμενη προστασία από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό, θα δημιουργούσε μία νέα κατάσταση. Προσώρας, πάντως, το εν λόγω σενάριο δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες.

Δεύτερον, ναυτική εμπλοκή μεταξύ πολεμικών πλοίων. Τουρκική παρουσία με ανάλογες προθέσεις δεν μπορεί να αφήσει αμέτοχη την ελληνική πλευρά. Η Τουρκία ίσως επιδιώξει τη δημιουργία μίας «θερμής κατάστασης» όχι τόσο για να γκριζάρει την περιοχή, όσο για να εκφοβίσει τις εμπλεκόμενες εταιρείες και την κυπριακή κυβέρνηση. Ασφαλώς, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διατηρηθεί επί μακρόν, αλλά στόχος της Άγκυρας θα είναι η άσκηση πίεσης για ενδεχόμενο συμβιβασμό από μεριάς Ελληνοκυπρίων. Η Άγκυρα, στερούμενη επί του παρόντος «στέρεων» συμμαχιών, εξίσου δύσκολα θα διαλέξει αυτό τον δρόμο.

Τρίτον, παρακώλυση με διάφορους τρόπους των εργασιών των ενεργειακών εταιρειών. Αυτό το σενάριο σχεδόν αποκλείεται και συγκεντρώνει αμελητέες πιθανότητες. Ο στριμωγμένος Ερντογάν γνωρίζει (συνήθως) τα όρια της δράσης του. Αυτό σημαίνει πως μάλλον θα αποφύγει απευθείας αντιπαράθεσης με πολυεθνικά επιχειρηματικά συμφέροντα.

Τούτων δοθέντων, η χρήση απειλών και hard power (στρατιωτικά μέσα) δεν διασφαλίζουν στην Άγκυρα επιπλέον οφέλη, εκτός εάν αποδώσουν ως μοχλοί εξαναγκασμού. Ούτε μπορεί να μακροημερεύσουν ως πολιτική επιλογή.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Οι τρεις αδιέξοδες επιλογές της Άγκυρας"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Μαΐ 2017


Απάντηση της Κυπριακής Δημοκρατίας που απορρίπτει το «casus belli» της Άγκυρας για το Οικόπεδο 6 της Κυπριακής ΑΟΖ κατατέθηκε στον ΟΗΕ με επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Κύπρου  στα Ηνωμένα Έθνη Κ. Κορνηλίου.

Το κυπριακό έγγραφο (Α/71/900–S/2017/392) δίνει με τον πιο επίσημο τρόπο απάντηση τόσο στην τουρκική επιστολή (4 Μαΐου 2017) με την οποία η Τουρκία αμφισβητούσε την κυπριακή υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και ήγειρε διεκδικήσεις επί του Οικοπέδου 6, όσο και στις επιστολές που έχει καταθέσει στον ΟΗΕ η Τουρκία (12 Απριλίου 2017 και 8 Απριλίου 2016) με τις οποίες ουσιαστικά διεκδικεί το διαμοιρασμό της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου με την Αίγυπτο υφαρπάζοντας την ελληνική και την κυπριακή υφαλοκρηπίδα.

Η Λευκωσία μάλιστα τεκμηριώνει βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας το δικαίωμά της για έρευνα και εκμετάλλευση του Οικοπέδου 6 στο πλαίσιο της άσκησης αποκλειστικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, καταδεικνύει τον παραλογισμό των τουρκικών απαιτήσεων ακόμη και με γεωγραφικούς όρους, και προειδοποιεί ότι θα προστατεύσει και θα ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματά της.

Στην επιστολή του ο κύπριος Μόνιμος  Αντιπρόσωπος επισημαίνει ότι «το άρθρο 121 της Συμβάσης του ΟΗΕ για το Δίκαιο  της Θάλασσας ρητά προβλέπει το δικαίωμα των νησιών για χωρικά ύδατα, Συνορεύουσα Ζώνη και ΑΟΖ. Αυτό το δικαίωμα  έχει κατοχυρωθεί πλέον και ως συμβατικό δίκαιο και με τη μορφή αυτή ισχύει και για χώρες που δεν είναι μέλη της Συνθήκης, όπως η Τουρκία». Η Λευκωσία επισημαίνει ότι οι «ισχυρισμοί της Τουρκίας αφήνουν την Κύπρο χωρίς υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ  δυτικά του μεσημβρινού 32°16′18′′E, παραβλέποντας το δικαίωμα της Δημοκρατίας της Κύπρου  για θαλάσσιες ζώνες δυτικά του νησιού».

Όπως αναφέρει η κυπριακή επιστολή η «Δημοκρατία της Κύπρου ανακήρυξε την ΑΟΖ το 2004 και έχει απαράγραπτα  δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα της νήσου Κύπρου, με τα εξωτερικά οργιά των ζωνών να είναι στην μέση γραμμή με τα απέναντι κράτη με τα οποία πρέπει να έρθει σε συμφωνία.
Σε σχέση με αυτό η Κυπριακή Δημοκρατία  υπέγραψε την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τον Λίβανο  στην βάση της μέσης γραμμής».

Η Λευκωσία απορρίπτει τους τουρκικούς ισχυρισμούς για το Οικόπεδο 6  επισημαίνοντας ότι «βρίσκεται αναμφίβολα  εντός της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας της Κύπρου, σε μια θαλάσσια περιοχή που εκτείνεται νοτιοδυτικά της Κύπρου και έχει ήδη οροθετηθεί σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του Διεθνούς Δίκαιου μεταξύ των έναντι χωρών, της Κύπρου και της Αιγύπτου με τη συμφωνία  οριοθέτησης της ΑΟΖ (2003)». Και συνεπώς η έρευνα και η εξόρυξη στο Οικόπεδο 6 «αποτελεί  αποκλειστικό κυριαρχικό δικαίωμα της Κύπρου σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και δεν επηρεάζει τα δικαιώματα  οποιουδήποτε τρίτου κράτους, περιλαμβανομένης και της Τουρκίας».

Οι ισχυρισμοί που διατυπωθήκαν από τουρκικής πλευράς είναι νομικά αβάσιμοι και βρίσκονται εκτός κάθε λογικών γεωγραφικών ορίων. Η Κυπριακή Δημοκρατία επαναλαμβάνει ότι η Κυβέρνηση της Κύπρου παραμένει αποφασισμένη να υποστηρίξει και να προστατεύσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της για έρευνα και εξόρυξη των φυσικών πηγών εντός της Υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ της, χρησιμοποιώντας όλα τα ειρηνικά μέσα για το σκοπό αυτό με καλή πίστη και στο πλαίσιο του Διεθνούς Δίκαιου.

Η επιστολή καταχωρήθηκε ως επίσημο έγγραφο της Γ.Σ. και του ΣΑ του ΟΗΕ και θα δημοσιευθεί  στην περιοδική έκθεση του Δικαίου της Θάλασσας.

Και με την επιστολή αυτή η Λευκωσία δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει κανονικά με όλα τα ενεργειακά πρότζεκτ που έχουν δρομολογηθεί, με την πιο κρίσιμη και σημαντική στιγμή να τοποθετείται στα μέσα Ιουλίου, όταν αναμένεται να πραγματοποιηθεί η πρώτη γεώτρηση στο Οικόπεδο 11 από την TOTAL, που δείχνει να έχει αψηφήσει τις τουρκικές προειδοποιήσεις και απειλές.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Το ενεργειακό δυναμικό της Ανατολικής Μεσογείου και οι συνέργειες μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου, ξύπνησαν το ενδιαφέρον της Τουρκίας να αποκτήσει και εκείνη λόγο και ρόλο στην περιοχή. Έτσι, συστηματοποίησε την αναθεωρητική της στρατηγική και την εμπλούτισε με νέες αξιώσεις (Α/71/875-S/2017/321), με προσωρινές παραβιάσεις της Κυπριακής ΑΟΖ μετά και την απόκτηση του ερευνητικού πλοίου «Barbaros» και με διπλωματικές ενέργειες νομιμοποίησης των διεκδικήσεών της και προώθησης αμφιλεγόμενων «λύσεων» του Κυπριακού Ζητήματος.

Ειδικότερα, η Τουρκία προσπαθεί να εμπεδώσει δικαίωμα χρησικτησίας μέρους της Κυπριακής ΑΟΖ (κυρίως του χώρου δυτικά του γεωτεμαχίου 6) που με την πάροδο του χρόνου δύναται να δημιουργήσει νομικό προηγούμενο και μελλοντικά να καθιερώσει Τουρκική δικαιοδοσία στην περιοχή.

Η πλέον ανησυχητική εξέλιξη είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να βρει, μεταφέρει και εγκαταστήσει στην Ανατολική Μεσόγειο πλατφόρμα άντλησης Υ/Α.

Είναι μια εξέλιξη που θα πρέπει να προβληματίσει έντονα τις ηγεσίες σε Κύπρο και Ελλάδα, διότι είναι μία λίαν επικίνδυνη προοπτική και γιατί επιπλέον οι γεωστρατηγικοί κίνδυνοι που προκύπτουν, παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη με τρόπο απλοϊκό και εξωραϊστικό, ως ζήτημα που θα το «λύσουν» οι εταιρείες και τα κράτη τους που έχουν εξασφαλίζει αδειοδότηση εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Θα είναι άραγε «λύσεις» που θα ξεκαθαρίζουν ότι κυρίαρχος στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι η Κυπριακή Δημοκρατία; Μακάρι! Η πραγματικότητα, ωστόσο, μπορεί να αποδειχθεί πολύ διαφορετική και τραγική…

Οι θαλάσσιες πλατφόρμες (Oil Rigs)

Οι θαλάσσιες πλατφόρμες έρευνας και άντλησης Υ/Α χωρίζονται σε διαφόρους τύπους και κατηγορίες. Σήμερα, ανά τον κόσμο, βρίσκονται σε λειτουργία περίπου 1000 με 1200 πλατφόρμες, ενώ οι χαμηλές τιμές Υ/Α της τελευταίας διετίας, έχουν απενεργοποιήσει πολλές από αυτές, οι οποίες διατίθενται προς πώληση στη διεθνή αγορά.

Το νομικό καθεστώς που διέπει τις θαλάσσιες πλατφόρμες έρευνας και άντλησης Υ/Α ορίζεται από την UNCLOS (UN Convention on the Law of the Sea) του 1982 καθώς και από πληθώρα άλλων διατάξεων που αφορούν συμπληρωματικές υπερεθνικές και εθνικές νομοθεσίες, κυρίως για θέματα προστασίας του περιβάλλοντος.

Γεωπολιτικά, για να θέσουμε το θέμα απλά και πρακτικά, η θαλάσσια πλατφόρμα είναι πλωτό νησί. Δεν έχει κυριαρχικά δικαιώματα όπως έχει ένα φυσικό νησί, όμως έχει δικαιώματα προστασίας από την χώρα/σημαία που την εγκαθιστά (σε ακτίνα 500 μέτρων περιμετρικά) και δημιουργεί τετελεσμένα σε αντίθεση με τα σεισμογραφικά ερευνητικά πλοία (όπως το Barbaros) τα οποία κάνουν προσωρινή παραβίαση και φεύγουν μετά την εκτέλεση του προγράμματος.

Οι προσπάθειες της Τουρκίας να αποκτήσει εξέδρα

Λόγω των χαμηλών τιμών Υ/Α, υπάρχουν στην διεθνή αγορά αρκετές πλατφόρμες που διατίθενται προς πώληση και η Τουρκία ψάχνει τουλάχιστο από τα τέλη του 2015 να βρει μία πλατφόρμα ή drill ship βαθιάς θάλασσας, να το επανδρώσει και να το μεταφέρει στην Ανατολική Μεσόγειο ώστε να δημιουργήσει μία νέα διεθνοπολιτική πραγματικότητα στην περιοχή.

Η Τουρκία αυτή την περίοδο διαπραγματεύεται πολύ σοβαρά με τους Νορβηγούς, αλλά και άλλους ιδιοκτήτες, την αγορά μιας πλατφόρμας. Καλά πληροφορημένες πηγές εκτιμούν πως από τη στιγμή που θα αγοράσει μια πλατφόρμα, θα χρειαστεί ξένα πληρώματα και τεχνικούς για να την επανδρώσει και ένα περίπου χρόνο ακόμη για να την καταστήσει λειτουργική στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τι θα σήμαινε τουρκική εξέδρα στην Ανατ. Μεσόγειο;

Όπως τονίσαμε παραπάνω, μία εξέδρα δημιουργεί τετελεσμένα και δικαιώματα προστασίας από το κράτος, τη σημαία του οποίου φέρει η εξέδρα.

Η Τουρκία μεθοδικά α) ενημέρωσε τον ΟΗΕ ότι είναι δική της υφαλοκρηπίδα ο χώρος μεταξύ των 6ν.μ. ανατολικά της Ρόδου, Καρπάθου, Κρήτης, 6ν.μ. δυτικά της Κύπρου και 6ν.μ. νότια του Καστελόριζου, β) δεν έχει υπογράψει την Διεθνή Σύμβαση της Θάλασσας του 1982 και άρα δεν δεσμεύεται από αυτή, γ) δεν αναγνωρίζει τη σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία και άρα δεν αναγνωρίζει και το δικαίωμά της σε ΑΟΖ, όπως δεν αναγνωρίζει την έννοια της ΑΟΖ αφού δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του 1982, δ) έχει θέσει θέματα στην Αίγυπτο ώστε να μην προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα και έτσι η Αίγυπτος έχει παγώσει το όλο θέμα, ε) προωθεί αμφιλεγόμενα σχέδια «λύσης» του Κυπριακού, και στ) έχει εμπεδώσει διεθνώς κλίμα ότι χωρίς αυτήν σε κεντρικό ρόλο, Υ/Α δεν πρόκειται να βγουν από την Κύπρο.

Με βάση τα παραπάνω και συνεκτιμώντας τη συμπεριφορά της Τουρκίας στην περιοχή, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την περίπτωση η Τουρκία να μεταφέρει και εγκαταστήσει μια εξέδρα ακόμη και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Και εδώ πραγματικά αποκαλύπτονται τα όρια του Διεθνούς Δικαίου, αφού κάτι τέτοιο εναπόκειται τελικά στην πολιτική βούληση και την ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περιφερειακών της συμμάχων, των εταιρειών και των κρατών τους να ξεκαθαρίσουν στην Τουρκία το ποιος είναι ο κυρίαρχος της περιοχής.

Εδώ βρίσκεται το σκοτεινό σημείο του τι θα πράξουν οι άλλοι, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει την ισχύ (στα πλαίσια της «αυτοβοήθειας») να πετάξει έξω από την ΑΟΖ της την Τουρκία, αν αυτή αποφασίσει να συμπεριφερθεί με αυτόν τον βάρβαρο τρόπο στην περιοχή.

Αν η Κυπριακή Δημοκρατία απλά διαμαρτυρηθεί σε διπλωματικό επίπεδο και δεν έχει την ισχύ να επιβάλλει στην πράξη την βούλησή της στην Τουρκία, τότε με την πάροδο του χρόνου η Τουρκία θα έχει εμπεδώσει καθεστώς χρησικτησίας και νομικό προηγούμενο για να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Κύπρου. Εδώ φτάσαμε ακόμη και ο ΟΗΕ να προωθεί σχέδια «λύσης» που εξισώνουν τον εισβολέα με το θύμα!!! Στη χρησικτησία θα κολλήσουν…;
Αν η Κύπρος αναζητήσει στήριξη και βοήθεια από τους συμμάχους της στην περιοχή, ενδεχομένως να πετύχει περισσότερα.

Όμως ποιοι είναι οι σύμμαχοί της; Μήπως είναι το Ισραήλ, που άλλη γλώσσα εμφανίζεται να μιλά ο Πρωθυπουργός του και άλλη ο Διευθυντής Πετρελαίων της χώρας ή μήπως θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε το ερώτημα ποιος κυβερνά επιτέλους το Ισραήλ – οι εταιρείες ή η Ισραηλινή κυβέρνηση;

Μήπως είναι η Αίγυπτος που ακόμη και υπό τον φιλικό Πρόεδρο Σίσι, κάνει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την Κυπριακή και Ελλαδική ΑΟΖ; Ποιος τελικά από τους συμμάχους της Κύπρου θα έμπλεκε σε διαμάχη με την Τουρκία για τα κυριαρχικά συμφέροντα της Κύπρου;

Μήπως θα το κάνουν τα κράτη που οι εταιρείες τους έχουν εξασφαλίσει γεωτεμάχια και συμβόλαια έρευνας και εξόρυξης εντός της Κυπριακής ΑΟΖ;

Ας δούμε ποιες είναι οι εταιρείες και τα κράτη που τις στηρίζουν.

Στα γεωτεμάχια 2,3 και 9 βρίσκονται η Ιταλική Eni και η Νοτιοκορεατική Kogas. H Eni είναι σημαντικότατος προμηθευτής Ρωσικού φυσικού αερίου στην Τουρκία και μάλιστα με ολοένα αυξανόμενες πωλήσεις και μερίδια αγοράς στην Τουρκική αγορά. Η κρατική Νοτιοκορεατική Kogas διατηρεί στενότατους επιχειρηματικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με την Τουρκία, στρατηγικού επιπέδου.

Στο γεωτεμάχιο Νο.8 βρίσκεται μόνη της η Eni.

Στο γεωτεμάχιο 12 βρίσκεται η Royal Dutch Shell, η Kuwait Petroleum και η Αμερικανο-Ισραηλινή Noble Energy. Η Kuwait Petroleum μαζί με την Τουρκική εταιρεία πετρελαίων (ΤΡΑΟ) και την Kogas, εκμεταλλεύονται από κοινού μια σειρά πηγαδιών στην Ανατ. Τουρκία με πολύ καλά αποτελέσματα και προοπτικές. H Royal Dutch Shell έχει έντονη παρουσία στον ενεργειακό τομέα της Τουρκίας από το 1923. Σήμερα έχει σημαντική δραστηριότητα στην νοτιοανατολική Τουρκία και στη Μαύρη Θάλασσα με έρευνες και γεωτρήσεις, με την δράση της συνεχώς να επεκτείνεται.

Στα γεωτεμάχια 6 και 11 βρίσκονται η Eni με την Γαλλική Total. Η Total έχει πολύ σημαντική παρουσία στην αγορά των σχεδόν 80 εκατ. κατοίκων της Τουρκίας σε όλο το φάσμα του πετρελαϊκού τομέα και είναι ένας από τους κύριους προμηθευτές της χώρας σε φυσικό αέριο.

Προσφάτως, στο γεωτεμάχιο 10 εισήλθαν ο Αμερικανικός κολοσσός ExxonMobil και η Qatar Petroleum. Η Τουρκία και το Κατάρ διατηρούν πολύ στενές πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις. Μάλιστα η Τουρκία κατασκευάζει στο Κατάρ τη μεγαλύτερη στρατιωτική της βάση εκτός Τουρκίας που θα φιλοξενεί πάνω από 3000 Τούρκους στρατιώτες και θα αναλάβει την εκπαίδευση σημαντικού τμήματος των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ.

Τέλος, να πούμε ορισμένα πράγματα για τον αμερικανικό παράγοντα (ExxonMobil, Noble Energy). Πολύ πρόσφατα, στις 10 Μαίου 2017, η απάντηση του αμερικανικού State Department σε ερώτηση σχετική με τις τουρκικές προκλήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ ήταν η εξής:

«Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της στην ΑΟΖ της. Συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι φυσικοί πόροι του, θα πρέπει να κατανέμονται ισότιμα μεταξύ και των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μια συνολικής διευθέτησης». Δηλαδή, «να τα βρείτε πρώτα μεταξύ σας… διότι αν χρειαστεί να επέμβουμε, θα επιβάλλουμε μια δική μας τάξη πραγμάτων στην περιοχή στα πλαίσια της ισοτιμίας των δύο κοινοτήτων (και των συμφερόντων μας)».

Αυτά είναι τα κράτη και οι εταιρείες που περιμένει η Κύπρος να την στηρίξουν έναντι της Τουρκίας και που ορισμένοι κύκλοι προσπαθούν να πείσουν την Ελλαδική και Κυπριακή κοινή γνώμη ότι θα αναλάβουν αυτοί να ξεκαθαρίσουν το τοπίο για λογαριασμό των Κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Δηλαδή, να ρισκάρουν (ως εταιρείες και κράτη) την σύγκρουση με την Τουρκία, την διακοπή των σημαντικότατων σχέσεων που διατηρούν μαζί της, τον αποκλεισμό τους από τον χώρο που ελέγχει η Τουρκία και τις συμμαχίες της στην περιοχή, και όλα αυτά για τα κυριαρχικά συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και έναν ενεργειακό πλούτο που απλά θα τους αποφέρει μερικά εκατομμύρια δολάρια παραπάνω στους ισολογισμούς τους. Πολύ απλά, στον πραγματικό κόσμο, αυτά δεν γίνονται!

Αδικαιολόγητη επιπολαιότητα!

Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, Ελλαδίτες και Κύπριοι έχουν πέσει θύματα της επιπολαιότητας και του υπέρμετρου ενθουσιασμού. Η Τουρκία κλιμακώνει και σοβαρολογεί! Η απόσταση που χωρίζει την Τουρκία από το να προμηθευτεί πλατφόρμα μέχρι να τη φέρει στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι μικρή. Αντίθετα εμείς παραμένουμε χαλαροί σε αφηγήματα απεμπόλησης των κυριαρχικών μας υποχρεώσεων και της πολιτικής βούλησης να τα επιβάλλουμε αξιόπιστα στον οποιονδήποτε επιβουλεύεται τα συμφέροντά μας. Βολευόμαστε με την ιδέα ότι άλλοι θα λύσουν τα δικά μας προβλήματα.

Ιστορικά, πάντως, η «φιλοσοφία» αυτή έχει πληρωθεί πολύ ακριβά!

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Μαΐ 2017


Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος

Αμέσως μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, το Παρίσι, υπό το νέο πρόεδρο Μακρόν, δεν θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις προκλήσεις που προκύπτουν από τη στρατηγική του Βερολίνου και από τον άνισο συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρωζώνη. Θα έχει να αντιμετωπίσει και ένα πιο «θερμό» power game, αυτή τη φορά με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την ακρίβεια, εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Η Γαλλία μπορεί να έχει τα προβλήματά της, αλλά παραμένει δεσπόζουσα στρατιωτική δύναμη στην ηπειρωτική Ευρώπη και μέλος του κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων. Με αυτή την έννοια, θα έχει πρόβλημα εάν «πάει πάσο» σε ενδεχόμενη τουρκική στρατιωτική παρέμβαση με σκοπό να εμποδιστούν οι σεισμικές έρευνες στο «οικόπεδο 6» και η προγραμματισμένη για τις 13 Ιουλίου γεώτρηση στο «οικόπεδο 11» της κυπριακής ΑΟΖ.

Υπενθυμίζουμε ότι τα δικαιώματα για την εκμετάλλευση των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων στα δύο αυτά θαλάσσια «οικόπεδα» έχουν εξασφαλίσει στον σχετικό διαγωνισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας η γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία TOTAL και η ιταλική ΕΝΙ. Πρόκειται για δύο εταιρείες-κολοσσούς, οι οποίες ατύπως πλην ουσιαστικώς είναι ταυτισμένες με τα κράτη τους.

Το «οικόπεδο 6» πέραν του ενεργειακού ενδιαφέροντος, διατηρεί και σημαντικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον, επειδή συνδέει στην θάλασσα της ζώνες συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Για τον λόγο αυτό η Άγκυρα όχι μόνο αμφισβητεί το κυριαρχικό δικαίωμα της Λευκωσίας, διεκδικώντας τμήμα αυτού του θαλάσσιου «οικοπέδου», αλλά και δηλώνει αποφασισμένη να προστατεύσει τα «συμφέροντά» της.
Στο πλαίσιο αυτό έχει ανακοινώσει δικό της πρόγραμμα σεισμικών ερευνών στην ίδια περιοχή. Εκτός αυτού, αναζητάει και γεωτρύπανο, προκειμένου να προχωρήσει σε δική της γεώτρηση στο «οικόπεδο 6», τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του οποίου έχουν, όπως προαναφέραμε, η γαλλική TOTAL και η ιταλική ΕΝΙ.

Τι σημαίνει αυτό; Προβάλλοντας την δική της στρατιωτική ισχύ, η Τουρκία πιέζει τις δύο εταιρείες και κατ’ επέκτασιν το Παρίσι και τη Ρώμη να κάνουν πίσω. Ή τουλάχιστον να ανεχθούν την τουρκική αυθαιρεσία σε βάρος των δικών τους δικαιωμάτων.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Μπραντεφέρ Γαλλίας-Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Μαΐ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης 
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ 

Στις 16 Αυγούστου 1960 η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος με την εφαρμογή των διατάξεων των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο πρώτος εκλεγμένος ηγέτης της Μεγαλονήσου.[1] Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου εκτός από την ανεξαρτησία της Κύπρου από τη Μεγάλη Βρετανία, καθόριζαν το Σύνταγμα του νέου κράτους καθώς και τα δικαιώματα κάθε εθνοτικής κοινότητας αναφορικά με τη διακυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σύντομα, όμως, έγινε αντιληπτό ότι οι δύο κοινότητες δεν θα συνεργάζονταν επαρκώς για τη διατήρηση του νέου καθεστώτος σύμφωνα με τη Συμφωνία της Ζυρίχης. Τον Αύγουστο του 1961 ο ίδιος ο Πρόεδρος Τζον Κένεντι είπε ότι η κατάσταση φαίνεται απελπιστική και δεν θα πρέπει να βασίζονται στην πολιτική που επέλεξαν οι κοινότητες.[2] Άρχισε να επικρατεί στο νησί ένα αρνητικό κλίμα  μεταξύ των κοινοτήτων το οποίο κορυφώθηκε το Νοέμβριο του 1963, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, εισηγήθηκε στον  Τούρκο Αντιπρόεδρο, Κιουτσούκ, την τροποποίηση συγκεκριμένων διατάξεων του Συντάγματος, οι οποίες μεταξύ άλλων, αφαιρούσαν το δικαίωμα του βέτο από τον Ελληνοκύπριο πρόεδρο και τον Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και άλλαζαν το σύστημα των χωριστών πλειοψηφιών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, περιορίζοντας τα υπερπρονόμια της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε εξασφαλισμένα δικαιώματα μειονότητας.[3] Τα 13 σημεία του υπομνήματος του Μακαρίου για τροποποίηση διατάξεων του συμφωνηθέντος Συντάγματος βάσει της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου, τα οποία θεωρούσε ότι θα έφερναν την Τουρκία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, θεωρήθηκαν απαράδεκτα από την Τουρκική Κυβέρνηση με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι βιαιοπραγίες το Δεκέμβριο του ιδίου έτους.[4]

Ο Ντιν Άτσεσον, μεσολαβητής για το Κυπριακό, τον Ιούλιο του 1964 θα προσπαθήσει να σταματήσει τις βιαιοπραγίες και να μεσολαβήσει για την ειρηνική επίλυση του «Κυπριακού Ζητήματος». Τα δύο σχέδια Άτσεσον, όπως ονομάστηκαν, ένα υπέρ της Ελλάδας και ένα υπέρ της Τουρκίας, συνηγορούσαν υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα με την παραχώρηση ενός τμήματος του νησιού ως στρατιωτική βάση στην Τουρκία.[5] Οι προτάσεις του Άτσεσον δεν είχαν απήχηση στις δύο κοινότητες και η βιαιότητα συνεχίστηκε με αποτέλεσμα να αρχίσει η Άγκυρα τις απειλές περί εισβολής στο νησί. Οι απειλές εκείνη την περίοδο δεν έγιναν πραγματικότητα χάρη στην παρέμβαση του Λίντον Τζόνσον, Προέδρου των ΗΠΑ.[6] Από το 1963 έως το 1966 δεν είχε σημειωθεί κάποια μεταβολή στο status quo που είχε δημιουργηθεί στη Μεγαλόνησο. H Δικτατορία ου εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1967, ήταν αποφασισμένη να έρθει σε συμφωνία με την Τουρκία με σκοπό την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα με την προώθηση του σχεδίου Άτσεσον. Στη συνάντηση του Έβρου τον Σεπτέμβριο του 1967 Ελλάδα και Τουρκία δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο επίλυσης.[7] Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, με αφορμή την προσβολή από τις ελληνικές δυνάμεις του θύλακα της Κοφίνου[8], η Άγκυρα θα απειλήσει με εισβολή για ακόμα μία φορά, όμως η έγκαιρη αμερικανική παρέμβαση και η υποχώρηση της Αθήνας με την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας θα αποτρέψουν την κλιμάκωση της κρίσης. Το γεγονός που έμελλε να αλλάξει ολοκληρωτικά τα πράγματα ήταν το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου το καλοκαίρι του 1974, υποκινούμενο φυσικά από την ελληνική Δικτατορία.[9] Αυτό το γεγονός αποτέλεσε αφορμή για την εισβολή και την κατάληψη του κυπριακού εδάφους από την Τουρκία με το σχέδιο Αττίλας Ι, αρχικά, και έπειτα Αττίλας ΙΙ. Από εκείνο το σημείο, η Άγκυρα επεδίωξε να διατηρήσει το status quo στο νησί προωθώντας διχοτομικές λογικές. Σε αυτές εντάχθηκε και η πρακτική της Τουρκίας για μεταφορά 60 με 65 χιλιάδων εποίκων στο νησί με σκοπό την μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης και την αλλοίωση των δεδομένων συμβίωσης των δύο κοινοτήτων.[10] Η τακτική αυτή αποτελεί σαφή ένδειξη ότι η Τουρκία προωθούσε ξεκάθαρα την ιδέα της οριστικής διχοτόμησης του νησιού. Η «επιδεικτική» περιφρόνηση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ που καταδίκαζαν την παράνομη εισβολή στην Κύπρο, των διμερών συμφωνιών Μακαρίου-Ντενκτάς το Φεβρουάριο του 1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς τα Μάιο του 1979, οι οποίες προέβλεπαν τη δημιουργία μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας στο νησί, κορυφώθηκε με την ανακήρυξη της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου (ΤΔΒΚ)» το 1983. Από εκείνο το σημείο και έπειτα όλες οι προσπάθειες που ανέλαβε ο ΟΗΕ για την επίλυση του ζητήματος θα αποτύχουν, δεδομένου ότι η Τουρκία δεν είχε την πρόθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Η βασική αμερικανική ανησυχία αναφορικά με το «Κυπριακό Ζήτημα» ήταν η αναχαίτιση της έντασης και η αποτροπή της κλιμάκωσής της σε ένα μεγαλύτερο πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και οι δύο χώρες ήταν σημαντικοί σύμμαχοι για την εξυπηρέτηση των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή και ένας πόλεμος μεταξύ τους θα αποσταθεροποιούσε τη Βορειοατλαντική Συμμαχία και η Νοτιοανατολική της πτέρυγα θα κατέρρεε. Επιπλέον, υπήρχε κίνδυνος υπονόμευσης της συνεργασίας μεταξύ Αμερικής, Ελλάδας και Τουρκίας σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο και έτσι θα κινδύνευαν οι αμερικανικές βάσεις και εγκαταστάσεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και να αποσταθεροποιήσει τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και τέλος, το γόητρο της δυτικής συμμαχίας θα πληγωνόταν και θα επερχόταν η διαίρεση του δυτικού κόσμου. Τη δεκαετία του 1960, η Κύπρος έπαιζε σημαντικό ρόλο στην αμερικανική εξωτερική πολιτική λόγω της στρατηγικής της θέσης στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η Κύπρος θα μπορούσε να συνδέσει την Αμερική με τη Μέση Ανατολή από τα δυτικά και την Αφρική από τα νότια, περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο. Για τους παραπάνω λόγους οι Ηνωμένες Πολιτείες κατεύναζαν τις εντάσεις και απέτρεπαν το ξέσπασμα των κρίσεων όταν η Άγκυρα απειλούσε σε εισβολή στη Μεγαλόνησο.

Μετά το Νοέμβριο του 1967 οι Αμερικάνοι σταμάτησαν τις διπλωματικές τους προσπάθειες για την εύρεση λύσης στο «Κυπριακό» γιατί οι διαπραγματεύσεις του Ιουνίου του 1968 ανταποκρίνονταν στα συμφέροντά τους, εφόσον αποκλιμάκωναν τις εντάσεις. Οι ΗΠΑ υποστήριζαν επίσης τις διμερείς συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας γιατί αυτές θα μείωναν την αμερικανική παρεμβατικότητα με αποτέλεσμα να επιτευχθεί ευκολότερα μία λύση με κύριους παίκτες τα δυο κράτη. Μετά την ανατροπή του Μακαρίου, για την οποία οι Αμερικάνοι ήταν ενημερωμένοι[11], η κύρια ανησυχία τους ήταν περισσότερο η αποτροπή πολέμου μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας παρά η αποκατάσταση του status quo. Η συμπεριφορά των ΗΠΑ δεν ήταν ευχάριστη ούτε για την Τουρκία ούτε για την Ελλάδα. Οι Τούρκοι υποστήριζαν ότι εάν δεν δρούσαν γρήγορα, οι ΗΠΑ θα αναγνώριζαν το καθεστώς του Σαμψών[12], δηλαδή του εκλεκτού από την Δικτατορία για διαδοχή μετά την ανατροπή του Μακαρίου, και τα γεγονότα στην Κύπρο θα νομιμοποιούνταν. Η Ελληνική πλευρά υποστήριζε ότι η αδράνεια των ΗΠΑ ενάντια στο πραξικόπημα έδινε αφορμή στην Τουρκία για επίθεση στο νησί.
Οι ΗΠΑ, όντως έμειναν αδρανείς κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Μία αμερικάνικη ενέργεια θα υπονόμευε τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις και θα μετέτρεπε τις Ηνωμένες Πολιτείες σε υποστηρικτή του καθεστώτος Σαμψών.[13] Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να επιβάλουν στην Τουρκία ένα συγκεκριμένο τρόπο δράσης και αυτό φαίνεται από το γεγονός της αποτυχίας τους να αποτρέψουν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ωστόσο, δεν ήθελαν μία ανεξέλεγκτη εισβολή, η οποία θα οδηγούσε σε ελληνοτουρκικό πόλεμο, επομένως ασκούσαν πιέσεις χωρίς αποτέλεσμα. Οι Αμερικάνοι κράτησαν την ίδια στάση απέναντι στο πραξικόπημα, οπότε φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν ήταν διατεθειμένοι να σταματήσουν τους Τούρκους. Εξάλλου η τουρκική εισβολή στην Κύπρο θα έφερνε λιγότερη ζημία στα συμφέροντα των ΗΠΑ από την αλλαγή πολιτικής στάσης της Τουρκίας.

Κατά τη δεύτερη εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο (Αττίλας ΙΙ) στις 14 Αυγούστου 1974, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι, εάν η Ελλάδα και η Τουρκία πολεμούσαν μεταξύ τους, θα σταματούσαν την πώληση όπλων και στρατιωτικής βοήθειας και στους δύο, αλλά δεν καταδίκασαν ξεκάθαρα το γεγονός της παράνομης εισβολής. Ο Κίσινγκερ δήλωνε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι ο αστυνόμος του κόσμου και δεν θα κατέφευγε σε ενέργειες για να εμπλακεί στο ζήτημα. Η ανικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να σταματήσουν την Τουρκική εισβολή μετέβαλε την πολιτική της Ελλάδας σε μεγάλο βαθμό. Τον Αύγουστο του 1974 η Ελλάδα αποσύρθηκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα αντιαμερικανισμού σε Ελλάδα και Κύπρο που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του Πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία.

Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αντέδρασε έπειτα από πιέσεις της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας στις ΗΠΑ για την παράνομη Τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Στις 5 Φεβρουαρίου 1975 οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν εμπάργκο στα αμερικανικά εξοπλιστικά συστήματα προς την Τουρκία για τις ενέργειές της στην Κύπρο.[14] Παραδώσεις άνω των 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε αγορά πυρομαχικών, οι οποίες ήταν στο πρόγραμμα για μεταφορά στην Τουρκία, πάγωσαν.  Οι Τούρκοι καταδίκασαν την ενέργεια των ΗΠΑ και δήλωσαν ότι οι πιέσεις της Αμερικής δεν θα επηρέαζαν την πολιτική της Τουρκίας στην Κύπρο. Το εμπάργκο τέθηκε σε ισχύ διότι η Τουρκία παραβίασε νόμο των Ηνωμένων Πολιτειών με το να χρησιμοποιεί τα αμερικάνικα όπλα και τα πυρομαχικά στη στρατιωτική της εισβολή στην Κύπρο.[15]

Εάν η Αμερική δεν επέβαλε εμπάργκο στην Τουρκία θα έχανε την Ελλάδα ολοκληρωτικά από σύμμαχό της πράγμα ζημιογόνο για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, εφόσον εκείνη την περίοδο η Τουρκία είχε χάσει τη στρατηγική της αξία και δεν πρόσφερε απολύτως τίποτα στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Έξι κύριοι λόγοι συνέβαλαν στο να εναντιωθεί η Αμερικανική Διοίκηση στο εμπάργκο στην Τουρκία. Αρχικά, η Τουρκία θα μπορούσε να αναζητήσει πηγές πέρα από το ΝΑΤΟ για να ικανοποιήσει τις αμυντικές της ανάγκες, δεδομένου ότι είχε βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Σοβιετική Ένωση. Δεύτερον, η διακοπή των αμερικανικών δραστηριοτήτων σε βάσεις και εγκαταστάσεις στην Τουρκία είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια μυστικών πληροφοριών στα εξοπλιστικά συστήματα και εγκαταστάσεις της Σοβιετικής Ένωσης.[16] Τρίτον, το εμπάργκο μείωσε τη συνοχή και αποδυνάμωσε τη Νοτιοανατολική πτέρυγα της συμμαχίας. Τέταρτον, η αμυντική ικανότητα της Τουρκίας και η πολεμική της ετοιμότητα μειώθηκαν. Πέμπτον, τα τουρκικά λιμάνια έμειναν κλειστά και ο έκτος ναυτικός στόλος των ΗΠΑ δεν μπορούσε να δέσει σε αυτά και τέλος συνολικά το εμπάργκο επηρέασε τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ και τα εθνικά συμφέροντα τους συμφέροντα.[17] Η Τουρκία αντέδρασε με το να ακυρώνει τη συνθήκη Άμυνας και Συνεργασίας του 1969 και να δηλώνει ότι όλες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις θα χρησιμοποιούνταν μόνο από τους ίδιους. Το αεροδρόμιο Ιντσιρλίκ θα χρησιμοποιούνταν μόνο για Νατοϊκές ασκήσεις. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1978, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ, υπέγραψε την κατάργηση της νομοθεσίας για το εμπάργκο. Αμέσως μετά, τον Οκτώβριο του 1978 η Τουρκία τερμάτισε τα ακυρωτικά μέτρα αναφορικά με τις αμερικάνικες βάσεις και εγκαταστάσεις.[18] Στις 29 Μαρτίου 1980 η Τουρκία υπέγραψε με τις ΗΠΑ μία ανανεωμένη συνθήκη Άμυνας και Οικονομικής Συνεργασίας (Defense and Economic Co-operation Agreement).[19]

Το εμπάργκο που επέβαλε η Αμερική στην Τουρκία και τα αντίποινα της δεύτερης με τον τερματισμό της λειτουργίας των στρατιωτικών βάσεων δημιούργησε κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, ωστόσο τα δύο κράτη έμειναν σύμμαχοι εντός του ΝΑΤΟ. Το εμπάργκο δεν κατάφερε να αλλάξει την τουρκική πολιτική στην Κύπρο αλλά έδειξε στους Τούρκους ότι η άμυνα και η ασφάλειά τους εξαρτάται από την Αμερική και γενικότερα από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

[1] Αντώνης Κλάψης, «Το κυπριακό ζήτημα. Από την εγκαθίδρυση της βρετανικής κυριαρχίας (1878) μέχρι σήμερα (2004)», Εξωτερικά Θέματα, (2004) 13, σσ. 84-94.
[2] H.W. Brands, Jr., “America Enters the Cyprus Tangle, 1964”, Middle Eastern Studies, vol. 23, No. 3, July 1987, p. 350.
[3] Άγγελος Χρυσοστόμου, Τα 13 Σημεία του Μακαρίου, Η καθημερινή, http://www.kathimerini.gr/859860/article/epikairothta/kosmos/ta-13-shmeia-toy-makarioy. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[4] Στο ίδιο.
[5] Σωτήρης Ριζάς, Το Σχέδιο Άτσεσον για το Κυπριακό, Η Καθημερινή, 7 Ιουνίου 2016, http://www.kathimerini.gr/870314/article/epikairothta/kosmos/to-sxedio-atseson-gia-to-kypriako. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[6] Στο ίδιο.
[7] Ιστορικό Λεύκωμα 1967, Η Καθημερινή, Αθήνα.
[8] Στο ίδιο.
[9] Το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, Σαν Σήμερα, https://www.sansimera.gr/articles/645. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[10] Β. Θεωδορόπουλος (1988) , Οι Τούρκοι και Εμείς, Αθήνα: ο Τύπος Α.Ε.
[11] Nasuh Uslu (2003), Τhe Turkish-American Relationship between 1947 and 2003, New York: Nova Science Publishers, Inc, pp. 200-201.
[12] Μάριος Ευρυβιάδης, Κύπρος 1974: 5 μύθοι για το πραξικόπημα, Ινφογνώμων Πολιτικά, http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/07/1974_21.html. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[13] Markides, The Rise and Fall of the Cyprus Republic, p. 181.
[14] Mahmut Durmaz, The U.S. Arms Embargo of 1975-78 and its effects on the development of the Turkish Defence Industry, September 2014, Naval Postgraduate School, http://calhoun.nps.edu/bitstream/handle/10945/43905/14Sep_Durmaz_Mahmut.pdf?sequence=1. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[15] Γιαννάκης Ομήρου, Ιδού η αλήθεια για το αμερικανικό εμπάργκο, Η Σημερινή, http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/224264/idou-i-alitheia-gia-to-amerikaniko-empargko. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[16] Μακάριος Δρουσιώτης, Η Εισβολή στην Κύπρο και το Διπλό Παιχνίδι της ΕΣΣΔ, Το Βήμα, http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=616886. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[17] Nasuh Uslu (2003), Τhe Turkish-American Relationship between 1947 and 2003, New York: Nova Science Publishers, Inc.
[18] Mahmut Durmaz, The U.S. Arms Embargo of 1975-78 and its effects on the development of the Turkish Defence Industry, September 2014, Naval Postgraduate School, http://calhoun.nps.edu/bitstream/handle/10945/43905/14Sep_Durmaz_Mahmut.pdf?sequence=1. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.
[19] The Defence and Economic Cooperation Agreement- U.S. Interests and Turkish Needs, http://www.gao.gov/products/ID-82-31. Πρόσβαση στις 14 Απριλίου 2017.

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Μαΐ 2017


Του Μιχάλη Ιγνατίου 

Η Τουρκία έχει στόχους. Αυτό είναι ένα γεγονός που πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Μερικούς στόχους δεν καταφέρνει να τους υλοποιεί, ιδιαίτερα όταν βρίσκει αντίσταση – και απτά παραδείγματα είναι η Συρία, το Ιράκ και το Κουρδιστάν.

Καταγράφει πολλές ήττες και μάλιστα από τις «στρατιές των ατάκτων», που ούτε κράτος έχουν, ούτε κανονικό στρατό, ενώ δυσκολεύονται να βρουν όπλα. Παρ’ όλα αυτά, αποτελούν εστίες προβλημάτων για την κατοχική δύναμη και τον Ταγίπ Ερντογάν.

Στους άλλους στόχους που θέτει, και αφορούν την Κύπρο και την Ελλάδα, δεν προλαβαίνει να καταγράφει επιτυχίες. Τι να πρωτοσκεφθεί κανείς; Ότι διατηρεί χιλιάδες κατοχικά στρατεύματα και εποίκους στην Κύπρο, αλλά δεν την ενοχλεί η Διεθνής Κοινότητα; Ή ότι, ενώ είναι η κατοχική δύναμη, οι ευθύνες για τη μη λύση του Κυπριακού πέφτουν στις πλάτες τις δικές μας; Ή ότι έχει «γκριζάρει» περιοχές στο Αιγαίο, όπου δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα, και οι Έλληνες πολιτικοί σιωπούν. Παντού υποχωρητικότητα.

Είναι φανερό ότι για τα παραπάνω την ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Οι υποχωρήσεις τους έχουν μείνει στην Ιστορία και πρέπει να διδάσκονται στις σχολές Διπλωματίας ως παραδείγματα προς αποφυγή. Κάθε φορά, μα κάθε φορά, που ένας Ελληνοκύπριος ηγέτης αναχωρεί από μία διαπραγμάτευση, κάτι έχει χάσει. Δεν έχει επιστρέψει ούτε ένας με μία νίκη για το πιο απλό ζήτημα. Και όταν τίθεται το θέμα, σου απαντάνε και από πάνω ότι «μα χάσαμε έναν πόλεμο». Και αν τους πεις ότι οι Παλαιστίνοι έχουν χάσει εκατοντάδες μάχες, αλλά στέκονται όρθιοι, σου απαντούν ότι έχουν υποστήριξη από εκατομμύρια Άραβες. Θα σας έλεγα τι υποστήριξη έχουν, αλλά σέβομαι τους αναγνώστες.

Σ’ αυτό το στοιχειωμένο το Κυπριακό, καταγράφουμε απανωτές ήττες. Η μία ακολουθεί την άλλη και δεν λέει να σταματήσει. Οι πολιτικοί μας έχουν εγκλωβιστεί σ’ αυτή την απαράδεκτη «λογική» ότι ο Έσπεν Άιντα και η παρέα του «δεν πρέπει να μας επιρρίψουν τις ευθύνες», ως το να αρνηθείς να παραχωρήσεις την πατρίδα σου είναι έγκλημα.

Και λόγω αυτού του αυτο-εγκλωβισμού, έχουν φτάσει στο σημείο να αποδέχονται ό,τι απαιτούν οι Τούρκοι. Μπορώ να αναφέρω πολλά παραδείγματα αλλά δεν είναι ώρα να χαλάμε τις καρδιές μας, διότι ο εχθρός δεν είναι ανάμεσά μας, αλλά απέναντι. Καταλαβαίνω ότι μερικοί δακτυλοδείχνουν «πεμπτοφαλαγγίτες», αλλά έχει μεγάλη σημασία να απομονωθούν και να παραμείνει στέρεο και ισχυρό το εσωτερικό μέτωπο.

Αυτό που απαιτείται είναι η αλλαγή πολιτικής και στρατηγικής. Αλλά με δεδομένες τις απαράδεκτες θέσεις του δεξιού ΔΗΣΥ και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ, που απαιτούν να προχωρήσουμε με την ίδια αποτυχημένη πολιτική των τελευταίων 40 ετών, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλήξουμε σε μία άλλη άποψη. Το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία επιμένει από το 1977 στη φιλοτουρκική και ρατσιστική λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας αποδεικνύει ότι έχουν στερέψει από επιχειρήματα οι οπαδοί της. Είναι τόσο, μα τόσο φαιδροί.

Προσέξτε: Το 1977 έκανε την υποχώρηση ο Μακάριος στον εκβιασμό του Αμερικανού Κλίφορντ, ο οποίος αργότερα είχε ανάμειξη σε μεγάλο τραπεζικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ. Και από τότε, ως η υποχώρηση του Μακάριου να είναι μέρος του… Ευαγγελίου, επιμένουμε στο λάθος. Και το λάθος αυτό μπορεί να κρίνει αρνητικότατα και το μέλλον του Ελληνισμού του νησιού, εάν στο δημοψήφισμα επικρατήσουν οι υποστηρικτές της «όποιας λύσης».

Υπάρχει και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, που αφορά αυτή την περίεργη διευθέτηση του Κυπριακού. Αποτελεί ιδέα, που επέβαλε ο Χένρι Κίσινγκερ για να βοηθήσει τους Τούρκους, οι οποίοι ήδη την έχουν εγκαταλείψει διότι απαιτούν όλο και περισσότερα. Ο στόχος τους είναι ο έλεγχος και η επιρροή σε όλη την Κύπρο, όχι μόνο στο κατεχόμενο τμήμα, που έτσι κι αλλιώς θα είναι τουρκικό, και όλα όσα λένε περί του αντιθέτου, είναι κουραφέξαλα. Ο Νίκος Αναστασιάδης, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ επιμένουν στη διζωνική δικοινοτική, η οποία –όπως ανέφερα– σχεδιάστηκε για τους Τούρκους, αντί να έχουμε εκπονήσει μία νέα πολιτική και στρατηγική.

Και εδώ τίθεται το ζήτημα, που σκαρφίστηκαν οι συνέταιροι στο Κυπριακό, οι δεξιοί του ΔΗΣΥ και οι κομμουνιστές του ΑΚΕΛ. Σε λίγο, με τη φόρα που πήραν οι κ. Νεοφύτου και Κυπριανού, τα «εθνικόφρονα» σωματεία και οι «λαϊκές οργανώσεις» θα γίνουν ένα… Τι προσπαθούν να κάνουν και γιατί, ο Νικόλας Παπαδόπουλος πρέπει να παρουσιάσει ξεκάθαρη θέση, που να αφαιρεί κάθε δικαίωμα στους αντιπάλους του να τον αμφισβητήσουν.

Όλες οι σοβαρές χώρες και όλοι οι σοβαροί πολιτικοί εξελίσσονται. Δεν οχυρώνονται στην πολιτική των… αρχαίων προγόνων. Διδάσκονται από την Ιστορία, τη σέβονται και την τιμούν, αλλά διορθώνουν τα λάθη, διότι βαδίζουμε ήδη στον 21ο αιώνα. Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία έχει θέση μόνο στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και μάλιστα στην ενότητα των θλιβερών πολιτικών λαθών. Και δεν σημαίνει τίποτα ότι την αποδέχθηκε ο Μακάριος. Τι ήταν; Αλάνθαστος; Αντίθετα…

Ο δεξιός Αβέρωφ Νεοφύτου και ο κομμουνιστής Άντρος Κυπριανού επιδιώκουν να δείξουν ότι όλοι είναι ίδιοι, άρα και ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Γι’ αυτό πρέπει να σπεύσει να παρουσιάσει το «διαφορετικό», όχι για να διαφέρει από τους άλλους, αλλά επειδή αυτό απαιτούν οι πολίτες.

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας παρακολουθεί και… απολαμβάνει οδεύοντας προς τις εκλογές. Αλλά μπροστά του ο δρόμος είναι γεμάτος εμπόδια και αγκάθια. Θα δεχθεί τον εκβιασμό και θα πάει στη Γενεύη ή στη Νέα Υόρκη τον Ιούλιο, ώστε να καταργηθούν από τα γεγονότα οι έρευνες της ENI και της TOTAL; Θα υποκύψει στους Τούρκους; Δεν του ζητά κανείς να γίνει Κολοκοτρώνης, αλλά πώς θα μπορέσει να κοιτάξει τους πολίτες στα μάτια.

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα: Για την κατάργηση της απόφασης της Βουλής αναφορικά με το δημοψήφισμα, αν και πιο… ψηλός, ο κ. Αναστασιάδης κρύφθηκε πίσω από τον κ. Νεοφύτου. Στην περίπτωση των ερευνών της TOTAL και της ENI, θα χρεωθεί την όποια υποχώρηση, την οποία, όπως λέει ο κ. Άιντα, θα αναγκαστεί να κάνει…

Σημείωση Ι: Ο πατέρας ήταν τσιράκι των προηγούμενων κατακτητών της Κύπρου. Ο γιος είναι τσιράκι και της προηγούμενης δύναμης κατοχής της Κύπρου και της σημερινής, της Τουρκίας. Απολογείται συνέχεια για όσα κάνουν οι Τούρκοι κατακτητές, ενώ την ίδια στιγμή είναι και καταπατητής κρατικής περιουσίας. Και όμως. Αυτός ο τύπος, που μένει σε γυάλινο σπίτι, είναι ο τιμητής των πάντων στις «μητρικές» του γλώσσες: στα Αγγλικά και στα Τουρκικά… Αυτό.

Σημείωση ΙΙ: Εντελώς λάθος η αντιμετώπιση του καλού συναδέλφου Σταύρου Κυπριανού από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο. Αλλά και συγχαρητήρια για την απολογία του υποψήφιου για την προεδρία. Για μένα έχει μεγάλη αξία ότι αντιλήφθηκε αμέσως και αποδέχθηκε το λάθος…

Υστερόγραφο: Να ευχηθώ από καρδιάς κουράγιο και υπομονή –διότι η μάχη που δίνει είναι πολύ μεγάλη– στον φίλο Σωκράτη Χάσικο. Τις πιο πολλές φορές, αυτή η μάχη είναι και άνιση. Μετά την ανακοίνωση της απόφασής του, που πρέπει να είναι σεβαστή απ’ όλους, διάβασα και αισχρά και απαράδεκτα σχόλια. Και αναρωτήθηκα: Σταματήσαμε να είμαστε Άνθρωποι πια;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

«Ένταση ναι, θερμό επεισόδιο όχι». Με την επιγραμματική αυτή φράση απάντησε ανώτατος Κύπριος διπλωματικός παράγοντας στο ερώτημα πού οδηγεί η κλιμάκωση των τουρκικών αντιδράσεων στο πρόγραμμα της Λευκωσίας να αξιοποιήσει τα ενδεχόμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η ανωτέρω εκτίμηση είναι βάσιμη, δεδομένου πως για να προκύψει θερμό επεισόδιο πρέπει να αντιπαρατίθενται δύο δυνάμεις. Στην περίπτωσή μας, στρατιωτικά υφίσταται μόνο η Τουρκία. Η αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της Άγκυρας σ’ αυτό το πεδίο. Γι’ αυτό και κινείται αποκλειστικά στο διπλωματικό επίπεδο.

Υπενθυμίζουμε ότι η θερμοκρασία ανέβηκε τις προηγούμενες ημέρες, λόγω της τουρκικής επιστολής στον ΟΗΕ. Σ’ αυτήν, αναφέρεται ότι η Άγκυρα δεν θα επιτρέψει σε ξένες εταιρείες να πραγματοποιήσουν μη εξουσιοδοτημένες έρευνες υδρογονανθράκων και δραστηριότητες εξόρυξης στην τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Όπως, μάλιστα, συνηθίζει, για να κάνει πιο αξιόπιστη την απειλή της, εξέδωσε δύο NAVTEX για ασκήσεις με πραγματικά πυρά σε θαλάσσια περιοχή νοτιοδυτικά της Κύπρου, όπου βρίσκονται τα “οικόπεδα” 1, 6 και 7.

Οι τουρκικές ασκήσεις δεν επηρεάζουν τις προγραμματισμένες έρευνες που πραγματοποιεί στην κυπριακή ΑΟΖ το υπερσύγχρονο νορβηγικό ειδικό σκάφος Ranform Hyperion για λογαριασμό των πετρελαϊκών εταιρειών που έχουν αγοράσει τα σχετικά δικαιώματα.

Το σκηνικό αυτό, άλλωστε, έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν, όταν είχαν πραγματοποιηθεί σεισμικές έρευνες και στη συνέχεια γεωτρήσεις σε άλλα “οικόπεδα”. Τότε, τουρκικές φρεγάτες είχαν μεταβεί στη θαλάσσια περιοχή για να κάνουν επίδειξη δύναμης, αλλά δεν είχαν τολμήσει να εμποδίσουν εμπράκτως τις έρευνες.

To «Μπαρμπαρός» σε δράση

Η Άγκυρα έχει επανειλημμένως στείλει το δικό της ερευνητικό σκάφος Μπαρμπαρός (προς τιμή του πειρατή και αργότερα Οθωμανού ναυάρχου του 16ου αιώνα Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα) για παράνομες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτές τις ημέρες, το ίδιο σκάφος πραγματοποιεί παράνομες σεισμικές έρευνες στον κόλπο της Αμμοχώστου, ανατολικά της Κύπρου. Αυτές, όμως, δεν δημιουργούν τετελεσμένο.

Η Τουρκία συνειδητοποιεί ότι σταδιακά αλλά σταθερά, η Κυπριακή Δημοκρατία προωθεί επιτυχώς το πρόγραμμά της για την αξιοποίηση των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων στο τμήμα της ΑΟΖ της που βρίσκεται νότια της Μεγαλονήσου. Δικαιολογημένα θεωρεί πως εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις πως εκεί υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα, η Κυπριακή Δημοκρατία θα ενταχθεί στον ενεργειακό χάρτη και θα μετατραπεί σε σημαντικό παίκτη.

Το γεγονός αυτό θα έχει δύο συνέπειες:
Πρώτον, θα αναβαθμίσει δραστικά τη γεωοικονομική και κατ’ επέκτασιν και τη γεωπολιτική θέση της, με αποτέλεσμα να την καταστήσει πολύ λιγότερο ευάλωτη στις τουρκικές πιέσεις.
Δεύτερον, θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση της Λευκωσίας στις συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού.

Απειλή στρατιωτικής βίας

Για να αποτρέψει ακριβώς μία τέτοια εξέλιξη, η Άγκυρα καταφεύγει στην έμμεση απειλή άσκησης στρατιωτικής βίας. Στόχος της είναι να τορπιλίσει τις συμφωνίες της Λευκωσίας με τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες και να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ. Δεν είναι, όμως, εύκολο να επιτύχει τον σκοπό της.

Απέναντι στην Άγκυρα δεν είναι απλώς το διεθνές δίκαιο και η αμυντικά αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία. Από τη στιγμή που η Λευκωσία κατάφερε και ενέπλεξε πετρελαϊκές εταιρείες- κολοσσούς, ο Ερντογάν έχει απέναντί του κι αυτές τις εταιρείες και τα κράτη που βρίσκονται πίσω τους. Δεν είναι μόνο η κορεατική KOGAS. Είναι και η γαλλική ΤΟΤAL, και η ιταλική ΕΝΙ και η αμερικανική ΕΧΧΟΝ, επικεφαλής της οποίας ήταν μέχρι πρότινος ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τίλερσον.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν αυτή τη φορά οι Τούρκοι θα κάνουν το άλμα στο κενό και θα επιχειρήσουν να εμποδίσουν με στρατιωτικά μέσα τη διεξαγωγή των σεισμικών ερευνών και ίσως της γεώτρησης που έχει προγραμματίσει να πραγματοποιήσει η TOTAL στις 13 Ιουλίου.

Η γεώτρηση θα γίνει στο “οικόπεδο” 11 που βρίσκεται πολύ κοντά στο γιγαντιαίο αιγυπτιακό κοίτασμα Zor. Ας σημειωθεί ότι τα δικαιώματα για τις έρευνες στο αμφισβητούμενο από την Άγκυρα “οικόπεδο” 6 έχουν από κοινού η TOTAL και η ΕΝΙ.

Κανονικά θα έπρεπε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο τουρκικής στρατιωτικής δράσης, επειδή μία τέτοια ενέργεια θα είχε τεράστιο πολιτικό κόστος και υψηλό ρίσκο για την Άγκυρα. Υπάρχει, ωστόσο, και ένας πρόσθετος λόγος που οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση και ο οποίος δεν έχει επισημανθεί.

Στην επιστολή που κατέθεσε ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ Σινιρλίογλου χαρακτηρίζει τουρκική υφαλοκρηπίδα μόνο ένα τμήμα του “οικοπέδου” 6, κοντά στην περιοχή που –θεωρητικά– γειτνιάζουν οι θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποφεύγοντας, όμως, να προβάλει τον ίδιο ισχυρισμό για τα υπόλοιπα “οικόπεδα” εμμέσως πλην σαφώς αποδέχεται το κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι πειρασμοί του Ερντογάν

Παρόλα αυτά, υπάρχουν λόγοι που επιβάλλουν να αποφύγουμε μία κατηγορηματικά αρνητική απάντηση στο ερώτημα εάν η Άγκυρα θα υποκύψει στον πειρασμό να εμποδίσει με στρατιωτικά μέσα τις σεισμικές έρευνες και τις γεωτρήσεις. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Πρώτον, η πολιτική ανάγκη του Ερντογάν για μία εύκολη νίκη, σε συνδυασμό με τον τυχοδιωκτισμό του.
Δεύτερον, η σχετική αδυναμία της Ελλάδας.
Τρίτον, η γεωπολιτική ρευστότητα που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή. Είναι ενδεικτικό ότι οι Τούρκοι βομβάρδισαν επανειλημμένως τους Κούρδους, παρά την αντίθετη σύσταση της Ουάσιγκτον. Οι Αμερικανοί δεν έκρυψαν τη δυσαρέσκειά τους, αλλά –με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά– δεν έστειλαν τελεσίγραφο για να αποτρέψουν τον δεύτερο βομβαρδισμό κοντά στο Καμισλί της βορειοανατολικής Συρίας.
Τέταρτον, η –έστω και τακτικού χαρακτήρα– ρωσοτουρκική σύμπλευση. Η συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν στο Σότσι τις προηγούμενες ημέρες την επιβεβαίωσε. Η Μόσχα πήρε σημαντικά ανταλλάγματα στη Συρία για να πει ότι οι σχέσεις της με την Άγκυρα αποκαταστάθηκαν πλήρως. Εκτός αυτού, στο τραπέζι μπήκαν και μεγάλες συμφωνίες, όπως η κατασκευή του αγωγού Turkish Stream και η αγορά από την Τουρκία του προηγμένου αντιαεροπορικού συστήματος S-400.
Πέμπτον, η ασάφεια που ακόμα επικρατεί όσον αφορά την αμερικανική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Η επίσκεψη του Ερντογάν στις ΗΠΑ την επόμενη εβδομάδα και οι συνομιλίες του με τον Τραμπ θα δείξουν πως θα διαμορφωθούν εφεξής οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Αν και ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει ό,τι μπορεί για να εξασφαλίσει τη στήριξη του Αμερικανού ομολόγου του, ή τουλάχιστον ένα modus vivendi, είναι δεδομένο ότι στην Ουάσιγκτον είναι ιδιαιτέρως ενοχλημένοι γενικά με τους νεοοθωμανούς και ειδικά με τις γέφυρες που έχουν ρίξει προς τη Ρωσία.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Ένταση ναι, θερμό επεισόδιο όχι στην κυπριακή ΑΟΖ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο​​ι «γκρίζες ζώνες» ήταν μία καινοφανής έννοια, την οποία εφηύρε η Τουρκία πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Κάποια στιγμή έφτασε στο σημείο να συμπεριλαμβάνει σε αυτές και τη Γαύδο. Όποτε εζητείτο επισήμως κάποια διευκρίνιση από την Αθήνα για το ποια νησιά ή βραχονησίδες αποτελούν «γκρίζες ζώνες», η απάντηση ήταν πολύ γενική: «Ο,τι δεν συμπεριλαμβάνεται ρητώς στις διμερείς συμφωνίες που καθόρισαν τα σύνορα της Ελλάδος με άλλες χώρες».

Στην αρχή πολλοί νόμιζαν ότι επρόκειτο για ένα διαπραγματευτικό πιόνι, ένα «χαρτί» που θα έπαιρνε, δηλαδή, πίσω η Άγκυρα στο πλαίσιο του μεγάλου παζαριού. Έπεσαν έξω.

Η μη επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να βάλει και άλλα ζητήματα στην ατζέντα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου παγιώθηκαν και διευρύνθηκαν. Σήμερα η Τουρκία θεωρεί «γκρίζες ζώνες» σημαντικές περιοχές του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένων και νησιών που κατοικούνται εδώ και δεκαετίες. Αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, τόσο στα λόγια όσο και στην πράξη, με τη συχνή παρουσία πολεμικών σκαφών και υπερπτήσεων πολεμικών αεροσκαφών. Εδώ και λίγους μήνες, το κάνει ακόμη πιο συστηματικά και φανερά.

Και η ελληνική πολιτική έχει όμως αλλάξει. Το δόγμα που ίσχυε μετά τα Ίμια προέβλεπε τη μη κλιμάκωση των διαφόρων επεισοδίων και την τήρηση χαμηλών τόνων. Την τακτική αυτή συνέχισαν η κυβέρνηση Καραμανλή και οι επόμενες. Η σημερινή κυβέρνηση ακολουθεί νέα τακτική, με επισκέψεις αξιωματούχων και αξιωματικών σε νησιά που βρίσκονται στο στόχαστρο της Τουρκίας. Η θερμοκρασία ανεβαίνει συχνά και ορισμένες φορές πλησιάζει επικίνδυνα το «κόκκινο». Έμπειροι διπλωμάτες απορούν για το γεγονός ότι το θερμό επεισόδιο δεν έχει ήδη συμβεί.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία προσπαθεί να «στραγγαλίσει» το Καστελόριζο για να στερήσει από την Ελλάδα τη διεκδίκηση υφαλοκρηπίδας που συνορεύει με την κυπριακή.

Ένα επικίνδυνο σκηνικό διαμορφώνεται, όμως, και στην Κύπρο. Οι Τούρκοι επιχειρούν και εκεί να επιβάλουν τη δημιουργία «γκρίζων ζωνών». Ο Ιούλιος θα είναι δύσκολος μήνας. Έως τότε η Άγκυρα θα επιχειρήσει είτε να εκφοβίσει τις εταιρείες που σχεδιάζουν να αρχίσουν γεωτρήσεις και έρευνες στα κυπριακά οικόπεδα είτε να τις εμποδίσει σε περίπτωση που δεν πτοηθούν από τις απειλές. Η διεθνής κοινότητα βλέπει τον κίνδυνο και θα καταβάλει μία ακόμη, ίσως και τελευταία, προσπάθεια για την επίλυση του Κυπριακού. Το παιχνίδι θα χοντρύνει.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα εντελώς αβέβαιο και απρόβλεπτο διεθνές περιβάλλον.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Μαΐ 2017


Όποια βοήθεια και εάν χρειαστεί η Κύπρος για να αντιμετωπίσει τους εκβιασμούς της Τουρκίας στην περιοχή της ΑΟΖ της, η Ελλάδα είναι εδώ, δηλώνει ο Υπουργός Εξωτερικών της χώρας και τονίζει ότι θέλει λύση του Κυπριακού.

Ο Νίκος Κοτζιάς, σε συνέντευξή του στην ελληνική εφημερίδα Real News, δήλωσε, επίσης ότι στον τομέα της λύσης του Κυπριακού που πέφτει λόγος στην Ελλάδα, αυτό σημαίνει τερματισμό της κατοχής, του συστήματος εγγυήσεων, και απάλειψη κάθε δυνατότητας να μπορεί τρίτη χώρα να εισβάλει στην Κύπρο, γενικότερα να έχει παρεμβατικά δικαιώματα.

Επαναλαμβάνει αυτό που έγραψε στην επιστολή του προς τον ΓΓ του ΟΗΕ για τον ρόλο και τις θέσεις που υποστηρίζει ο ειδικός σύμβουλος Έσπεν Μπαρθ Έιντε, ότι τάσσεται – σύμφωνα με τη γνώμη του κ. Κοτζιά – υπέρ ενός είδους 4 ελευθεριών που μπορεί να υλοποιηθεί και για τους Τούρκους στην Κύπρο. Αποκαλύπτει ακόμα, ότι για να αποδείξει την θέση αυτήν, ο κ. Έιντε επικαλέστηκε σειρά άστοχων παραδειγμάτων, όπως τη συμφωνία της Ρωσίας ως προς το Καλίνινγκραντ.

«Ασφαλώς η Κύπρος δεν έχει καμιά σχέση με μια τέτοια περίπτωση, διότι ούτε είναι ζώνη τράνζιτ της Τουρκίας, ούτε και έδαφός της. Εδώ μπερδεύονται ανόμοια πράγματα προκειμένου να δικαιολογηθούν άστοχα αιτήματα της άλλης πλευράς. Και, μάλιστα, προσπαθεί να εκλογικεύσει αυτά τα άστοχα αιτήματα στην ηγεσία της ΕΕ. Δεν είναι, όμως, αυτή η δουλειά του. Τέλος, επιτρέψτε μου να εκφράσω την απορία μου, το λέω ευγενικά, που κάποιοι, προκειμένου να τον δικαιολογήσουν, διατείνονται συνειδητά ψευδώς, ότι είχαμε «φτάσει κοντά στη λύση»», σημειώνει.
Ο κ. Κοτζιάς,ερωτώμενος εάν ανησυχεί για την κατάσταση στην Κύπρο τώρα που «η Άγκυρα απειλεί ενόψει της εξόρυξης κοιτασμάτων», απάντησε ότι η κυπριακή Κυβέρνηση έχει λάβει τα μέτρα της, ότι ο διεθνής παράγοντας επίσης παρακολουθεί προσεκτικά, και ότι εν πάση περιπτώσει «όποια βοήθεια χρειαστεί η Κυπριακή Δημοκρατία είμαστε στη διάθεσή της».

«Η Άγκυρα εκβιάζει στο θέμα των κοιτασμάτων. Όμως μόνο αν κάποιος δεν έχει αντοχές μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμών», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών, η μετά το δημοψήφισμα Τουρκία «είναι μια νευρική και αναθεωρητική δύναμη», η οποία εκφράζεται συχνά «ως να επιθυμεί να αλλάξει μέρος των διεθνών συνθηκών ή και ως να μην αποδέχεται το διεθνές δίκαιο». Θεωρεί ο κ. Κοτζιάς ότι σημερινή ηγεσία της Τουρκίας δείχνει αυτή την περίοδο να έχει εγκλωβιστεί ανάμεσα σε ένα αίσθημα ανασφάλειας και φόβου και σε μια αδικαιολόγητη, όπως λέει, αίσθηση υπεροχής και αλαζονείας.

Δηλώνει ακόμα ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, ότι η Ελλάδα παρακολουθεί ψύχραιμα τις κινήσεις της Άγκυρας στην περιοχή, και περισσότερο τον ανησυχεί η πιθανότητα για κάποιο ατύχημα «εξαιτίας του ρίσκου και των προκλήσεων της άλλης πλευράς».

Ο κ. Κοτζιάς εξακολουθεί να πιστεύει, λέει, στην υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, διότι κατά την άποψή του μια ευρωπαϊκή και δημοκρατική Τουρκία, που θα σέβεται το διεθνές δίκαιο και τις αρχές καλής γειτονίας, θα αποτελεί την καλύτερη προοπτική για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μάλιστα, ο Έλληνας Υπουργός αντιτίθεται σε εκείνους που θέλουν το τέλος των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, θεωρώντας πως οι δυνάμεις αυτές είναι συχνά εκείνες που σε όλους τους άλλους τομείς κάνουν υποχωρήσεις «στον απαραίτητο σύμμαχο».

Κληθείς να σχολιάσει τον χαρακτηρισμό «εθνικιστής» και «σκληρός», ο Υπουργός Εξωτερικών απάντησε κατ’ αρχάς ότι «όποιος θέλει να παραδοθεί αμαχητί του φαίνεται παράξενο ότι κάποιοι δεν το κάνουν», και επίσης ότι «όποιος είναι νενέκος και βολεψάκιας είναι λογικό να τον ενοχλώ».

«Εκείνο που εντυπωσιάζει για τον αμοραλισμό κάποιων είναι ότι δικαιολογούν ποικιλότροπα την κατοχή της Μεγαλονήσου. Ότι θέλουν την Κύπρο να είναι ένα Β’ κατηγορίας κράτος-μέλος της ΕΕ, ενώ διαμαρτύρονται διότι η Ελλάδα δεν είναι άφωνη στον ΟΗΕ, ένα μέλος Β’ Κατηγορίας σε αυτόν. Η ουσία, βέβαια, παραμένει η ίδια: πάνω από 90% του κυπριακού λαού συμφωνεί με τις θέσεις που έχω διατυπώσει ως προς τη διεθνή πτυχή του κυπριακού».

Ρωτήθηκε, τέλος, για τη σχέση του με τον Υπουργό Άμυνας Πάνο Καμμένο, και για τις επιθέσεις που εκείνος δέχεται από μερίδα του πολιτικού κόσμου και μέσων ενημέρωσης. Και οι δύο μας κάνουμε τη δουλειά μας, είπε. «Ο Πάνος δέχεται επιθέσεις διότι κόβει μεγάλο μέρος της «καραμανλικής πλευράς» της ΝΔ, άρα και την όποια πιθανότητα νίκης της. Αυτό τρελαίνει κάποιους….», κατέληξε.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου