Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Ι. Μανακανάτας

Αν κάποιος έλεγε στον οποιοδήποτε έλληνα ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από την Κύπρο, να αυτοεξαιρεθεί από το Διεθνές Δίκαιο με σκοπό να μετατρέψει μια εθνική επιτυχία σε εθνική αποτυχία για να μην αντιδράσει η Τουρκία τότε θα απαντούσε ότι πρόκειται για φαιδρότητες.

Σίγουρα το να προσπαθήσει από μόνη της η πολιτική ηγεσία της χώρας να υπονομεύσει μια τεράστια επιτυχία για τον Ελληνισμό στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής μόνο και μόνο για να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία, ακούγεται τουλάχιστον προσβλητικό για την τότε ελληνική κυβέρνηση.

Ωστόσο σύμφωνα με τον πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκο Ρολάνδη της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 2003 η Αθήνα ζήτησε από τη Λευκωσία να αλλάξει μια συμφωνία με την Αίγυπτο, η οποία εάν ολοκληρωνόταν όπως προβλεπόταν αρχικά, το Κάιρο θα είχε αποδεχτεί πως το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ. Με απλά λόγια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να πραγματοποιήσει η Ελλάδα μια κίνηση ματ έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την ΑΟΖ, αλλά η τότε ηγεσία του ΥΠΕΞ με επικεφαλής τον Γιώργο Παπανδρέου δεν στάθηκε αντάξια των περιστάσεων…

Ως γνωστόν στις 17 Φεβρουαρίου του 2003, υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου σχετικά με την εκμετάλλευση των δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ των δυο κρατών πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο και για την κυπριακή πλευρά επικεφαλής ήταν ο τότε υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανία και Τουρισμού Νίκος Ρολάνδης.

Ο κ. Ρολάνδης είχε χρηματίσει και ως υπουργός Εξωτερικών από το Μάρτιο του 1978 έως το Σεπτέμβριο του 1983 και θεωρείται ο κύριος χειριστής της ενεργειακής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Υπενθυμίζεται ότι μετά από πολύμηνες μυστικές διαβουλεύσεις με τις αιγυπτιακές αρχές, λίγο πριν από την πτώση της κυβέρνησης του προέδρου Γλαύκου Κληρίδη, ο κ. Ρολάνδης ολοκλήρωσε τη διακρατική συμφωνία. Ειδικότερα, η κυπριακή πλευρά εκπροσωπήθηκε από τον Νίκο Ρολάνδη, ενώ από την αιγυπτιακή πλευρά υπέγραψε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Αχμέτ Μάχερ.

Η κυπριακή πλευρά με μία άκρως επιτυχημένη διαπραγματευτική τακτική κατάφερε αυτό που επεδίωκε εξ’ αρχής, δηλαδή να πείσει την Αίγυπτο να υπογράψει μία ισορροπημένη συνθήκη που δεν θα δημιουργούσε επικοινωνιακό θόρυβο που πιθανόν να έκανε την Τουρκία να αντιδράσει με τον γνωστό τρόπο της αμφισβήτησης των πάντων.

Η κυπριακή πλευρά ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την όλη διαπραγμάτευση διότι είχε καταφέρει το Κάιρο να αποδεχθεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυπριακής και της αιγυπτιακής ΑΟΖ και να ακολουθεί τον κανόνα της μέσης χάραξης από τις ακτογραμμές των δύο χωρών.

Τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στην Τουρκία και το Καστελόριζο

Η πραγματική δύναμη της διπλωματίας

Θα πρέπει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν είναι και τόσο αυτονόητη, διότι υπάρχει η τάση όταν το ένα κράτος διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ακτογραμμή σε σχέση με το άλλο κράτος, όπως φυσικά συμβαίνει στην περίπτωση της Αιγύπτου με την Κύπρο, να ευνοείται το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή.

Έτσι, ενώ η θέση της Αιγύπτου ήταν να ακολουθηθεί ο συγκεκριμένος κανόνας και η Λευκωσία δεν φαινόταν να έχει κάποια δεδομένα για να το αποτρέψει, τελικά αυτό δεν ίσχυσε, διότι για ακόμα μια φορά αποδείχθηκε πως η πραγματική δύναμη της διπλωματίας έγκειται στην συνεχή ενημέρωση και την σωστή αποκωδικοποίηση και σύνθεση των πληροφοριών από τους χειριστές της.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η διπλωματική υπηρεσία της Κύπρου ενημέρωσε την κυβέρνηση, πως την ίδια περίοδο το Κάιρο διαπραγματευόταν μία αντίστοιχη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για την Ερυθρά Θάλασσα.

Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά ήταν πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η ακτογραμμή της Σαουδικής Αραβίας είναι τριπλάσια από αυτή της Αιγύπτου. Κατά συνέπεια, εάν η Αίγυπτος επέμενε στη διαπραγμάτευση με την Κύπρο, δεν μπορούσε να μη δεχθεί την ανάλογη εξέλιξη (εις βάρος όμως αυτή τη φορά), διότι υπήρχε νομικό προηγούμενο σε σχέση με την διαπραγμάτευσή της με τη Σαουδική Αραβία. Μετά την κατάλληλη επεξεργασία των νέων στοιχείων η Λευκωσία έθεσε με διπλωματικό αλλά σαφή τρόπο το ζήτημα στη σωστή του βάση στην αιγυπτιακή πλευρά, με αποτέλεσμα το Κάιρο να αποδεχτεί τη μέση χάραξη.

Με άλλα λόγια, απεφεύχθη η επανάληψη της περίπτωσης του δίπολου Μάλτας-Λιβύης, στην οποία η Βαλέτα αναγκάστηκε λόγω του μεγέθους των ακτογραμμών της Τρίπολης σε σχέση με τη δική της να μεταφερθεί η χάραξη των εκατέρωθεν ΑΟΖ στα κατά 30% περίπου βορείως από τη μέση γραμμή.

Επιπροσθέτως, η Λευκωσία, ακολουθώντας την ίδια πετυχημένη συνταγή, κατάφερε να διαπραγματευτεί με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής τα όρια της ΑΟΖ τόσο με το Ισραήλ όσο και με το Λίβανο. Ωστόσο όλα τα προαναφερθέντα είναι λίγο πολύ γνωστά και ο κύριος λόγος που αναφέρθηκαν ήταν αφενός για να καταστεί σαφές ότι ο κ. Ρολάνδης είναι ένα έμπειρος πολιτικός που έχει φέρει επιτυχώς εις πέρας δύσκολα διπλωματικά εγχειρήματα και αφετέρου για να γίνει κατανοητό πως επιτυχημένο διπλωματικό σώμα, είναι εκείνο που διαθέτει ενημερωμένη, αναλυτική και συνδυαστική σκέψη σε συνδυασμό με τολμηρές κινήσεις σε ένα πλαίσιο χαμηλών τόνων.

Η πολιτική της υποχωρητικότητας

Δημιουργεί λοιπόν έντονα ερωτηματικά σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη ώστε ο Ν. Ρολάνδης να δηλώνει δημοσίως πως η Ελλάδα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην υπουργού (σε εκπομπή στο PIK 1), η Αθήνα λίγο πριν από την επικείμενη υπογραφή της Κύπρου με την Αίγυπτο αναφορικά με την οριοθέτηση της οριογραμμής των μεταξύ τους ΑΟΖ, επέδειξε διστακτικότητα και επενέβη ζητώντας από τη Λευκωσία να μετακινήσει τη γραμμή που έχει συμφωνήσει με το Κάιρο λίγο ανατολικότερα.

Ακολουθεί το απόσπασμα με τη δήλωση του Νίκου Ρολάνδη:


Συγκεκριμένα ο κ. Ρολάνδης αναφέρει ότι η Κύπρος το 2003 είχε συμφωνήσει με την Αίγυπτο σε μία οριογραμμή η οποία εκτεινόταν ακριβώς μέχρι το σημείο που αρχίζει η ελληνική ΑΟΖ εάν συνυπολογιστεί σε αυτή το Καστελόριζο. Με απλά λόγια η Κύπρος είχε καταφέρει να πείσει την Αίγυπτο να αναγνωρίσει το Καστελόριζο ως έχων ΑΟΖ με αποτέλεσμα, εάν η συγκεκριμένη συμφωνία υπογραφόταν ως είχε, η Αίγυπτος να μην μπορούσε μετά να διαπραγματευτεί τίποτα με την Τουρκία που θα αφορούσε την ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ.

Μια άλλη πιο απλή αλλά ουσιαστική προσέγγιση του θέματος, δεικνύει ότι η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να περιφρουρήσει η Ελλάδα τα δικαιώματα της στην περιοχή, διότι στην περίπτωση που υπογραφόταν η συμφωνία η Τουρκία δεν θα μπορούσε σήμερα να προκαλεί ασύστολα στο Αιγαίο επικαλούμενη δήθεν το δίκαιο της θάλασσας.

Σύμφωνα πάντα με τον Νίκο Ρολάνδη, ο οποίος επικαλείται πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείου του γενικού εισαγγελέα, αντιπροσωπία του ελληνικού ΥΠΕΞ «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μην υπογράψει την οριογραμμή έως εκεί που άρχιζε η ελληνική ΑΟΖ, κατά τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας, αλλά να μεταφέρει τη γραμμή κατά 8 ν.μ. ανατολικότερα, ήτοι 15 χιλιόμετρα περίπου, για να μην δημιουργηθούν επιπλοκές με τις γείτονες χώρες.

Με απλά λόγια η τότε ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα το ΥΠΕΞ ακολουθώντας την πολιτική της υποχωρητικότητας με την κίνηση της αυτή δίδει πάτημα στην Άγκυρα ώστε στην περιοχή του Καστελορίζου να δημιουργηθεί μία de facto «γκρίζα ζώνη».

Εάν κάποιος προσπαθήσει να αντιληφθεί το μέγεθος των αποκαλύψεων του κ. Ρολάνδη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε καταφέρει ήδη από το 2003, την οριοθέτηση της ΑΟΖ κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επωφελούνταν και η Ελλάδα εφόσον, εάν η Αίγυπτος υπέγραφε την αρχική συμφωνία τότε δεν θα υπήρχε περίπτωση η Τουρκία να μπορεί να σύρει το Κάιρο αργότερα σε ατραπούς οι οποίες θα δημιουργούσαν σοβαρά θέματα σε ότι αφορούσε τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Η άλλη όμως δυστυχώς αρνητική διαπίστωση που προκύπτει από τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη είναι η έλλειψη αποφασιστικών κινήσεων της ελληνικής διπλωματίας. Η Αθήνα φοβισμένη πως η επιτυχία της Κύπρου που θα αντανακλούσε και στην ίδια – ίσως μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε διότι εάν υπογραφόταν η συμφωνία η Αθήνα θα αναγκαζόταν να ενεργήσει επιτέλους ως κράτος και όχι ως …αποικία-, ουσιαστικά όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, «έβαλε τα χέρια της και έβγαλε τα μάτια της».

Η «απόσταση» της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία….

Ειδικότερα, με το να ζητήσει από την Κύπρο να αυτοεξαιρεθεί από το διεθνές δίκαιο ουσιαστικά οδήγησε να καταστεί επί της ουσίας «γκρίζα» μία μεγάλη περιοχή 8 περίπου ναυτικών μιλίων, η οποία εάν η Λευκωσία δεν «κατανοούσε» την «έκλυση» της Αθήνα θα ήταν τώρα κυπριακή και επιπρόσθετα η γραμμή που δυνητικά πιθανόν να διαχωρίζει την ελληνική από την κυπριακή ΑΟΖ!

Σε κάθε περίπτωση τα 15 αυτά χιλιόμετρα που «γκρίζαρε» ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του προ 14ετίας στην Ανατολική Μεσόγειο αντανακλούν την «απόσταση» της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία.

Υπενθυμίζουμε ότι τα τελευταία 40 χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να κάνουν γεωτρήσεις στο Αιγαίο για να μην «ταράξουν» την Τουρκία. Υπενθυμίζουμε ότι ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου όταν το 1975 επί πρωθυπουργίας του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε πει την ιστορική πλέον φράση «βυθίσατε το Χόρα», όταν το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» είχε βγει για έρευνα σχετική με υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου, στην ελληνική υφαλοκρηπίδα την οποία και παραβίασε.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη δήλωση του αυτή, ήθελε να υποδηλώσει την αδυναμία της τότε κυβέρνησης να απειλήσει την Τουρκία με μια δυναμική αντίδραση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά η Άγκυρα να αναγγείλει εκ νέου την έξοδο του «Χόρα» για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες του Αιγαίου που ανήκουν στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών.

Ωστόσο όταν Ανδρέας Παπανδρέου έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός και το «Χόρα» με την νέα του ονομασία ΜΤΑ Sismik Ι το οποίο θεωρητικά είχε μετατραπεί σε ερευνητικό σκάφος γεωλογικού χαρακτήρα, εμφανίστηκε εν δράσει μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης και προκάλεσε τη μεγάλη κρίση του Μαρτίου του 1987, παρότι αρχικά χειρίζεται δυναμικά το θέμα και εμπλέκει το ΝΑΤΟ σε μια πιθανή σύρραξη στο Αιγαίο, τελικά κάνει τακτική οπισθοχώρηση διακηρύσσοντας την αρχή «μη πόλεμος». Αυτή την τακτική ακολούθησαν σε γενικές γραμμές όλες οι μετέπειτα ελληνικές κυβερνήσεις με τα γνωστά αποτελέσματα. Ελπίζουμε κάποια στιγμή οι ιθύνοντες της πολιτικής σκηνής να κατανοήσουν τη λαϊκή ρήση «τα παθήματα να γίνονται μαθήματα»…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβύσγλου δήλωσε ότι η Τουρκία και η «τουρκική Κύπρος» θα απαντήσουν από κοινού στις γαλλο-ιταλικές γεωτρήσεις στα νοτιοανατολικά της Κύπρου, στις οποίες αναφέρθηκε ως «λεγόμενες διεθνείς δημοπρασίες».

Ειδικότερα, όπως μετέδωσε η Ηurriyet, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή του αντιπολιτευόμενου CHP ο κ. Τσαβούσογλου ανέφερε ότι «ορισμένα από τα οικόπεδα που ανοίγει η ελληνική Κύπρος στις λεγόμενες διεθνείς δημοπρασίες περνούν από την υφαλοκρηπίδα της χώρας μας στην ανατολική Μεσόγειο.»

«Εκφράζουμε σε κάθε περίπτωση ότι δεν πρόκειται με κανένα τρόπο να κάνουμε τα στραβά μάτια στις ελληνοκυπριακές δραστηριότητες σε αυτά τα οικόπεδα, οι οποίες αντιτίθενται στα νόμιμα δικαιώματα των τουρκοκυπρίων και θα δώσουμε την απαραίτητη απάντηση σε συνεργασία με την τουρκοκυπριακή κυβέρνηση», πρόσθεσε ο τούρκος Υπουργός Εξωτερικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Σεπ 2017


Οι διαδηλώσεις μεγάλου μέρους των Τουρκοκυπρίων, που αντιδρούν στην περιθωριοποίησή τους από τους έποικους, δεν φέρουν αποτέλεσμα

Απομακρύνεται ολονέν και περισσότερο η πιθανότητα να αποδεχθούν οι Έλληνες εφαρμογή κάποιου βρετανικού σχεδίου της μορφής Ανάν, από την στιγμή που η Τουρκία προχωρεί εντατικά στην ισλαμοποίηση των Κατεχομένων, που θα φέρει περαιτέρω διαίρεση μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Οι οποίες κοινότητες δεν είναι πλέον Ε/κ και Τ/κ, αλλά Ε/κ και Τούρκοι έποικοι. Με τους Τουρκοκυπρίους να καθίστανται πλέον μειονότητα, αλλά κυρίως να μη έχουν την δυνατότητα λήψης αποφάσεων στην περιοχή τους, περιοριζόμενοι απλώς σε διαμαρτυρίες.
Αποκαλυπτικό δημοσίευμα στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος" της Λευκωσίας, με πληροφορίες από το Υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου, το φέρουν να έχει ετοιμάσει ένα έγγραφο στο οποίο αναφέρονται τεκμηριωμένα και με γεγονότα όλες οι κινήσεις και ενέργειες της Τουρκίας για επιβολή θρησκευτικού καθεστώτος στην κατεχόμενη Κύπρο, στα πρότυπα αυτού που υπάρχει στην Τουρκία με το ΑΚΡ του Ερντογάν.

Γίνεται μάλιστα αναφορά στον ρόλο της τουρκικής "πρεσβείας" στα κατεχόμενα, η οποία λειτουργεί ως σκιώδης "κυβέρνηση" του ψευδοκράτους. Έχει παρατηρηθεί συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, ότι ο εκάστοτε "πρέσβης" της Τουρκίας, έχει την ευθύνη προώθησης και εφαρμογής των οδηγιών της Άγκυρας. Το Γραφείο Θρησκευτικών Υποθέσεων, αποτελεί εργαλείο για ανατροπή κάθε στοιχείου κοσμικής εκπαίδευσης εντός της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Το Γραφείο συντονισμού σε θέματα νεολαίας και αθλητισμού, άρχισε να λειτουργεί σιωπηρά με στόχο την προώθηση "μουσουλμανικής συνείδησης" στους νέους, με τους μιναρέδες να ξεφυτρώνουν όπως τα μανιτάρια στα κατεχόμενα. Η μόνη ουσιαστική αντίδραση στις μεθοδεύσεις του καθεστώτος Ερντογάν προέρχεται από τη Συντεχνία των Τ/κ Δασκάλων, η οποία διαμηνύει πως «δεν θα δεχτεί η θρησκεία να γίνει πολιτικό όργανο, ούτε η εκπαίδευση να καταστεί θρησκευτικό εργαλείο», αλλά ποιος την ακούει;

Οι προσπάθειες της Τουρκίας για επιβολή ισλαμικού σκοταδιστικού καθεστώτος στα κατεχόμενα συνδέονται και με τις κινήσεις που γίνονται για απαγόρευση σε Ελληνοκύπριους να μεταβούν για εκκλησιαστικές λειτουργίες. Διατυπώνονται φόβοι στην ελληνοκυπριακή πλευρά, ότι η ψευδοκυβέρνηση των Κατεχομένων, με εντολές της Άγκυρας, επιχειρεί βαθμηδόν να απαγορεύσει πλήρως τις λειτουργίες σε εκκλησίες στα κατεχόμενα.

Είναι γεγονός, ότι διαδηλώσεις μεγάλου μέρους των Τουρκοκυπρίων, που αντιδρούν στην περιθωριοποίησή τους από τους έποικους, δεν φέρουν αποτέλεσμα. Άλλωστε, ο σουλτάνος δεν λαμβάνει υπόψη του τον λαό, ούτε καν το συμφέρον του κράτους του. Πιστός κι αυτός στις πεποιθήσεις του, όπως κάθε ιδεοληπτικός, δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας.

Υπολογίζεται ότι οι μισοί Τουρκοκύπριοι έχουν εγκαταλείψει την Κύπρο, με τους περισσότερους να βρίσκονται στη Βρετανία. Η πολυδιαφημισμένη παγκοσμίως πολυπολιτισμική κοινωνία δεν βρήκε εφαρμογή ούτε μεταξύ Τούρκων και Τουρκοκυπρίων. Σε εντελώς αντίθετο σημείο του ορίζοντα βρίσκονται οι πολιτιστικές ταυτότητες των δύο πλευρών.

Η Τουρκία από την πλευρά της, με το πάντα ισχυρό παρακράτος της κατευθυνόμενο από την ΜΙΤ, φθάνει μέχρι και σε απόπειρες δολοφονίας δημοσιογράφων που εκφράζουν τις απόψεις των Τουρκοκυπρίων, με γνωστό το περιστατικό της απόπειρας Τούρκου έποικου κατά του διευθυντή της εφημερίδας "Αφρίκα", Σενέρ Λεβέντ.

Τι έφεραν οι Τούρκοι έποικοι στα Κατεχόμενα; Το είχε αποκαλύψει παλαιότερο δημοσίευμα της εφημερίδας "Ταράφ", που δημοσίευσε εισηγήσεις σε Συνέδριο στην Κερύνεια, όπου ομολογήθηκε ουσιαστικά ότι τα Κατεχόμενα αποτελούν "Παράδεισο για πορνεία και συμμορίες".

Οι μετέχοντες στο συνέδριο είχαν σταθεί ιδιαιτέρως στη σύγχυση ταυτότητας. Ανέφεραν πως τα προβλήματα που προέκυψαν ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους και στους Τούρκους που ήρθαν από την Τουρκία, καθώς και πολλά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που προέκυψαν μετά το 1974, ενεργοποίησαν τα ανακλαστικά αυτοπροστασίας των Τουρκοκυπρίων ενάντια στην Τουρκία.

Περισσότερο συζητήθηκαν τα θέματα αυτών που έχουν μεταναστεύσει από την Τουρκία και τα προβλήματα αφομοίωσής τους. Οι μετέχοντες ανέφεραν πως μετά το 1990 υπήρξε σοβαρή αύξηση στη μετανάστευση, πως σχεδόν όλα τα αδικήματα διαπράττονται από μετανάστες εκ Τουρκίας, και αυτό προκάλεσε ανησυχία στον κόσμο του νησιού.

Εξέφρασαν μάλιστα την άποψη πως η διαμορφωμένη μέσα σε 500 χρόνια ταυτότητα των Τουρκοκυπρίων αντιμετωπίζει πλέον το φάσμα της εξαφάνισης. Είπαν πως αυτοί που έρχονται στο νησί δεν γνωρίζουν το σύστημα αξιών του νησιού, δεν νοιάζονται ιδιαίτερα και αυτό είναι κάτι που διασπά στην συνοχή των μεταναστών. Μάλιστα ένας σύνεδρος είπε ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση βρόμισε ιδιαίτερα το νησί, μεταβάλλοντάς το σε παράδεισο για τα καζίνο και την πορνεία.

Πρέπει να σημειωθεί, πως οι Τουρκοκύπριοι δέχονται επιπλήξεις από πολιτικούς και ΜΜΕ της Τουρκίας, πως δεν είναι επαρκώς Τούρκοι και μουσουλμάνοι και τονίζουν πως είναι ανάγκη η Τουρκία να σταματήσει να αντιμετωπίζει ως ψευδοκράτος τα Κατεχόμενα. Ως τουρκική επαρχία δηλαδή, που ουσιαστικώς είναι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Σεπ 2017


Σήμερα η αμυντική θωράκιση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) δεν βρίσκεται στο απαιτούμενο επίπεδο για ένα ημικατεχόμενο κράτος, που υπέστει βάρβαρη Τουρκική εισβολή, κατοχή, εποικισμό, εθνοκάθαρση και υφίσταται επί 43 χρόνια την αδίστακτη επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνιστά τη μέγιστη απειλή κατά της ύπαρξης του Ελληνισμού της Κύπρου, αναφέρει σε άρθρο του στον "Φ" ο αντιστράτηγος ε.α. Φοίβος Κλόκκαρης.

Στο άρθρο του ο Φοίβος Κλόκκαρης αναφέρει:

Κατά την εκτίμησή μου, η υποβάθμιση της αμυντικής ικανότητας της ΚΔ, οφείλεται στην έλλειψη στρατηγικής αντίληψης για την ασφάλεια από μεγάλο μέρος του πολιτικού, επιχειρηματικού και ακαδημαϊκού κόσμου, που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και την αντίληψη των πολιτών. Το σκεπτικό τους είναι ότι η μικρή Κύπρος, είναι μάταιο να δαπανά για την άμυνά της, όταν έχει να αντιμετωπίσει την συγκριτικά πανίσχυρη Τουρκία.

Μπορούμε να προσδιορίσουμε, ως γενεσιουργό αιτία της έλλειψης στρατηγικής αντίληψης για την ασφάλεια, την παραγνώριση της σπουδαιότητας δύο βασικών παραγόντων:

1. Της Τουρκικής στρατηγικής για την Κύπρο, όπως αυτή σχεδιάσθηκε από τον Νιχάτ Ερίμ τη δεκαετία του 1950 και έκτοτε ακολουθείται πιστά, με στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, την οποία μέχρι σήμερα πέτυχε να διχοτομήσει βίαια. Συνεχίζει την προσπάθειά της για να πετύχει τον τελικό στόχο της, ακολουθούσα την στρατηγική του εξαναγκασμού (απειλή χρήσης ισχύος για να επιβάλει τους όρους της)

2. Των διαχρονικών διδαγμάτων, που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των κρατών, όπως αυτά εξάγονται από την ιστορική πραγματεία του σοφού πρόγονού μας Θουκυδίδη:
• Ότι μόνο με την ισχύ μπορείς να διεκδικήσεις το δίκαιόν σου (Δ86, Ε89)
• Ότι οι ισχυροί δεν σέβονται τις ανοχύρωτες πολιτείες και θέτουν τα συμφέροντά τους υπεράνω του δικαίου (ΣΤ85)
• Ότι οι συνεχείς υποχωρήσεις έναντι του αντιπάλου, όχι μόνον δεν ανακόπτουν, αλλά αυξάνουν την επιθετικότητά του (Α140)

Η ιστορία είναι αμείλικτη και διδάσκει ότι οι ισχυροί, δεν σέβονται τις ανοχύρωτες πολιτείες. Υπολογίζουν μόνο τους αντιπάλους που προβάλλουν αντίσταση και τους προκαλούν κόστος σε αίμα και διεθνή κατακραυγή, όσο μικροί και να είναι. Γι’ αυτό η ΚΔ πρέπει να ενισχύσει την αμυντική ικανότητά της. Αυτό, δεν σημαίνει, εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς με την Τουρκία, γιατί θα καταρρεύσουμε οικονομικά και κατ’ επέκταση αμυντικά, λόγω του τεράστιου ανισοζυγίου δυνάμεων. Μπορούμε όμως να έχουμε έναν μικρό, σύγχρονο και αποτελεσματικό στρατό, με αυξημένες αποτρεπτικές και αμυντικές ικανότητες, με υψηλό ηθικό και αποφασιστικότητα να αγωνισθεί για την επιβίωση και τα δίκαιά μας. Παράλληλα να ενισχύσουμε τους εξωτερικούς συντελεστές εξισορρόπησης ισχύος προς την Τουρκία, όπως η αναζωογόνηση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) Κύπρου – Ελλάδας και η ανάπτυξη συμμαχιών με γειτονικές και άλλες χώρες. Να βασίζονται στη σύγκλιση κοινών συμφερόντων και στην κοινή συνεισφορά στην ασφάλεια. 

Η έλλειψη στρατηγικής αντίληψης για την ασφάλεια είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην αμυντική θωράκιση της ΚΔ (υλική και ηθική) και οδήγησε σε σοβαρές αδυναμίες:

1. Στην εξασθένηση της μαχητικής ισχύος της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ). Παρά το γεγονός ότι υπάρχει επάρκεια χρημάτων για τα εξοπλιστικά προγράμματα, οι κυβερνήσεις της ΚΔ, ακολουθούν για χρόνια την πρακτική, να διαθέτουν για την ΕΦ, μόνο μικρό μέρος, από τις εισπράξεις του Ταμείου Αμυντικής Θωράκισης (ΤΑΘ), με επιπτώσεις στις επιχειρησιακές δυνατότητές της στην ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα. Ούτε, η ανεύρεση φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της Κύπρου μετέβαλε την κατάσταση. Στον τομέα του δυναμικού της ΕΦ, τα προβλήματα που σχετίζονται με την παλαιότητα, τις ελλείψεις και τις απαιτήσεις εκσυγχρονισμού των μέσων και οπλικών συστημάτων της ΕΦ, είναι συγκριτικά παρόμοια με εκείνα, που αντιμετώπιζε το 1974, όταν διέθετε οπλικά συστήματα ΒΠΠ, στην κατά τα άλλα, ευημερούσα οικονομικά ΚΔ. 

2. Στην αδρανοποίηση του δόγματος του ΕΑΧ, από εμφανίσεως του σχεδίου Ανάν, που οδήγησε στην αύξηση της επιθετικότητας της Τουρκίας στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου-Κύπρου και των διεκδικήσεών της σε βάρος των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου.

3. Στην έλλειψη θεσμικού κειμένου Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας (από την οποία πηγάζει η αμυντική και εξωτερική πολιτική ενός κράτους) και αρμοδίου οργάνου για τη σύνταξη και παρακολούθηση υλοποίησής της καθώς και τον χειρισμό κρίσεων (π.χ. Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας).

4. Σε συνεχείς υποχωρήσεις στις διακοινοτικές συνομιλίες (ΔΣ) προς τις τουρκικές θέσεις και στην αποδοχή, όπως το Κυπριακό κράτος στα πλαίσια λύσης, να μην έχει το δικαίωμα να έχει ένοπλες δυνάμεις. Να είναι κράτος περιορισμένης κυριαρχίας, το οποίο θα στερείται της δυνατότητας αυτοάμυνας και αντιμετώπισης εξωτερικών απειλών. 
Τόσο μεγάλη είναι η έλλειψη κατανόησης της Τουρκικής στρατηγικής για την Κύπρο, που ο πρόεδρος της ΚΔ στη διάσκεψη της Γενεύης στις 13 Ιανουαρίου 2017 πρότεινε συμμαχία «alliance» της αποστρατιωτικοποιημένης Κύπρου με την Τουρκία, μετά τη λύση, με το σκεπτικό ότι με την εν λόγω χώρα μοιραζόμαστε κοινές ανησυχίες και προκλήσεις «share common concerns and challenges»! Αν υιοθετηθεί αυτή η πρόταση, θα έχουμε ως συνέπεια τη μεθόδευση παραμονής Τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο με το πρόσχημα της συμμαχίας. Το πλήρες κείμενο στην Αγγλική, της ομιλίας του προέδρου μας, περιλαμβάνεται στην ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της ΚΔ, που εκδόθηκε στις 14:50 την 13η Ιανουαρίου 2017. Άραγε είναι ενήμερο το Εθνικό Συμβούλιο για την πρόταση;

5. Στην ανάπτυξη κλίματος ηττοπάθειας και απαξίωσης της άμυνας στη συνείδηση μέρους του Κυπριακού Ελληνισμού. Αυτή η στάση λειτουργεί ως φθοροποιός παράγοντας για την Εθνική μας Ασφάλεια. 

Από τα παραπάνω συνάγεται, ότι η ανακοπή της Τουρκικής επιθετικότητας και επεκτατικότητας σε βάρος της Κύπρου, επιβάλλει αλλαγή της στρατηγικής αντίληψης για την ασφάλεια. Το Κυπριακό είναι κατ’ εξοχήν πρόβλημα ασφάλειας, που συνίσταται στην επιδίωξη της Τουρκίας, να επεκτείνει την κυριαρχία της σε όλη την Κύπρο και στην απαίτηση για τον ελληνισμό να την ανακόψει. Ανακοπή, που πρέπει να βασισθεί σε μια νέα στρατηγική εθνικής επιβίωσης, η οποία δεν θα παραγνωρίζει τον Θουκυδίδη (ενδυνάμωση ισχύος) και τον Νιχάτ Ερίμ (Τουρκική στρατηγική για έλεγχο όλης της Κύπρου).

* Ο Φοίβος Κλόκκαρης είναι αντιστράτηγος ε.α.
Πηγή Ο Φιλελεύθερος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Επανάληψη του γνωστού σκηνικού των προκλήσεων εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς η Τουρκία ανήγγειλε νέα «διπλή άσκηση» στην ΑΟΖ της Κύπρου για αύριο Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου.

Ακολουθώντας την νέα τακτική που υιοθέτησε πριν δέκα ημέρες, η Τουρκία ανήγγειλε ταυτόχρονα την πραγματοποίηση άσκησης με πραγματικά πυρά σε μια εκτεταμένη περιοχή της Κυπριακής ΑΟΖ, που αποτελεί συγχρόνως άσκηση κάλυψης για σκάφος που θα πραγματοποιεί άσκηση προσομοίωσης σεισμογραφικών ερευνών.

Σύμφωνα με την πρώτη NAVTEX 848/17 αναγγέλλεται η πραγματοποίηση της άσκησης με πραγματικά πυρά και με την NAVTEX 847/17 αναγγέλλεται η ρυμούλκηση υποβρύχιας συσκευής από τουρκικό πολεμικό σκάφος ακριβώς στην ίδια περιοχή με τις ίδιες ακριβώς συντεταγμένες.

Δεν είναι τυχαίο φυσικά ότι στην ίδια περιοχή πραγματοποιούνται οι παράνομες έρευνες του τουρκικού ερευνητικού σκάφους BARBAROS.

Η πραγματοποίηση ασκήσεων στα διεθνή ύδατα της Κυπριακής ΑΟΖ, δεν είναι αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο, όμως η έκδοση των συγκεκριμένων NAVTEX είναι παράνομη γιατί αρμόδιες για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και της έκδοσης των σχετικών Αναγγελιών είναι οι Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όμως η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής είναι προφανές ότι γίνεται ώστε να ασκηθεί πίεση στη Λευκωσία και να αμφισβητηθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες στην Κυπριακής ΑΟΖ και στο FIR Λευκωσίας καθώς και στην καθορισμένη Ζώνη Ευθύνης της Κύπρου για Έρευνα και Διάσωση(SRR).

Υπενθυμίζεται ότι «αξιωματούχοι» του ψευδοκράτους δήλωναν τις προηγούμενες ημέρες ότι το BARBAROS ολοκληρώνει τις (παράνομες) έρευνές του στη συγκεκριμένη περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ, με τον τούρκο υπουργό ενέργειας Μ. Αλμπαϊρακ να δηλώνει ότι μέχρι το τέλος του χρόνου η Τουρκία θα είναι σε θέση να πραγματοποιήσει γεωτρήσεις με βάση τα στοιχεία που έχει συλλέξει, με δικό της πλέον πλωτό γεωτρύπανο.

N.M.

Οι τουρκικές NAVTEX:

848/17
MEDITERRANEAN SEA
GUNNERY EXERCISE, ON 06 SEP 17 FROM 1100Z TO 1300Z IN AREA BOUNDED BY:
34 26.00 N - 030 49.00 E
34 26.00 N - 032 14.00 E
33 41.50 N - 032 14.00 E
33 41.50 N - 030 49.00 E
CAUTION ADVISED.

847/17
MEDITERRANEAN SEA
TURKISH WARSHIP TOW UNDERWATER DEVICE, ON 06 SEP 17 FROM 0500Z TO 1100Z IN AREA BOUNDED BY;
34 26.00 N - 030 49.00 E
34 26.00 N - 032 14.00 E


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Σεπ 2017


Αυτό που επιδίωκε η Τουρκία στο Κραν Μοντανά, ήταν η μετονομασία της Συνθήκης Εγγυήσεως σε Συνθήκη Εφαρμογής, με μονομερές δικαίωμα επέμβασης, δήλωσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, ενώ το ζητούμενο ήταν να αντικατασταθεί η Συνθήκη Εγγυήσεως με ένα άλλο σύστημα, το οποίο θα λάμβανε υπόψη την ιδιότητα της Κύπρου ως κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προέβη στις δηλώσεις αυτές απαντώντας σε επικριτική αρθρογραφία σχετικά με το τι έγινε κατά το δείπνο που οδήγησε σε κατάρρευση των συνομιλιών.

Ο κ. Αναστασιάδης διέψευσε δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ είχε εκνευριστεί μαζί του κατά τις διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας.

«Σε καμία στιγμή δεν εκνευρίστηκε μαζί μου ο Antonio Guterres. Ο Γενικός Γραμματέας πάντοτε λειτουργούσε εντός των διπλωματικών πλαισίων», ανέφερε.

Τόνισε επίσης ότι αυτό που αναζητείτο δεν ήταν μια συμφωνία μεταξύ της Κύπρου και του Γενικού Γραμματέα αλλά μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, οπότε σημασία είχε η θέση της Τουρκίας.

Για παράδειγμα, πρόσθεσε, όταν ο κ. Γκουτέρες έθεσε το πλαίσιο για παραμονή 650 τούρκων στρατιωτών, η Τουρκία επέμεινε στη θέση για παραμονή 1.800 στρατιωτών.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε επίσης ότι από την στιγμή που δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού, δεν μπορεί να συνεχιστεί η διαδικασία εναρμόνισης των Τουρκοκυπρίων με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως ζήτησε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Mustafa Aknici σε επιστολή του στον Πρόεδρο της Κομισιόν Jean Claude Juncker.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Σεπ 2017


Βλέπουμε όλη αυτήν την περίοδο το ενδιαφέρον που έχει στρέψει επάνω της η Κυπριακή Δημοκρατία (και όχι σκέτο «Κύπρος») όχι μόνο λόγω των τριμερών διαβουλεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος στην Κραν Μοντανά, αλλά και για την εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου που κρύβεται στο θαλάσσιο υπέδαφός της.

Κωνσταντίνος Καλφούντζος (Γεωλόγος)
MSc Κατάλυση και Προστασία Περιβάλλοντος
MSc Θαλάσσια Γεωλογία και Περιβαλλοντική Ωκεανογραφία

Εταιρίες – μεγαθήρια όπως η Exxon Mobil, η Total και η ΕΝΙ με τη μοναδική τεχνογνωσία που διαθέτουν σε γεωτρήσεις βάθους άνω των 1.700 μέτρων δημιουργούν μία ασπίδα προστασίας νοτίως της Κύπρου. Όποιος τολμήσει να θίξει τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, θίγει ταυτόχρονα και τα συμφέροντα Αμερικανικών, Γαλλικών και Ιταλικών πολυεθνικών.

Πώς συνδέεται όμως η περίπτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ελλάδα; 

Οι άριστες σχέσεις που διατηρεί η χώρα μας με τους αδελφούς μας Ελληνοκυπρίους αλλά και το Ισραήλ που βρίσκεται ήδη στη φάση εκμετάλλευσης των αποθεμάτων φυσικού αερίου του κοιτάσματος Λεβιάθαν, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα αραγές τρίγωνο Ελλάδας – Κυπριακής Δημοκρατίας – Ισραήλ.

Αυτό το τρίγωνο λοιπόν, το γεωστρατηγικό τρίγωνο, μπορεί να αποτελέσει το προγεφύρωμα των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, στην Ελλάδα, τη μοναδική χώρα που εγγυάται σταθερότητα και εκφράζει στον καλύτερο βαθμό τα ευρωπαϊκά ιδεώδη.

Τι θα συμβεί στο εγγύς μέλλον; 

Η ελληνική κυβέρνηση προχωρά αυτό το διάστημα στη δημοπράτηση των δικαιωμάτων υποθαλάσσιας γεωφυσικής διασκόπησης των οικοπέδων νοτιοδυτικώς της Κρήτης και δυτικά της Ηπείρου και νοτίως της Κέρκυρας.
Καίτοι πολύ κακώς καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (Α.Ο.Ζ.), καμία από της προαναφερθείσες περιοχές δεν αποτελεί αντικείμενο διεκδικήσεων από άλλη χώρα. Εξαίρεση αποτελούν τα θαλάσσια σύνορα της Κέρκυρας με την Αλβανία, όπου από τα χείλη του Έντι Ράμα έχουν διατυπωθεί επισήμως αξιώσεις.

Ας έχουμε υπόψιν μας, ότι εμπειρικά, από το στάδιο της έρευνας μέχρι την έναρξη της εκμετάλλευσης και εφόσον τα αποτελέσματα βγουν ενθαρρυντικά και οι διεθνείς τιμές πετρελαίου το επιτρέπουν, απαιτείται ένα χρονικό διάστημα τεσσάρων έως πέντε ετών.

Μακροπρόθεσμος στόχος

Δεν είναι λοιπόν μακριά η μέρα που μετά την Κυπριακή Δημοκρατία, και η Ελλάδα θα γίνουν εξαγωγοί χώρες φυσικού αερίου. Μην ξεχνάμε ακόμη ότι η χώρα μας είναι «μαγαζί γωνία» από πλευράς γεωγραφίας. Όλοι οι μεγάλοι αγωγοί φυσικού αερίου, πλην του Αζερμπαϊτζάν – Τουρκίας, θα περάσουν αναγκαστικά από το έδαφός μας.

Όλα αυτά όπως καταλαβαίνετε ενισχύουν γεωπολιτικά τη χώρα μας στο διεθνές στερέωμα και παρά τις οικονομικές δυσχέρειες οι οποίες έρχονται και παρέρχονται, θα πάρει σύντομα το πάνω χέρι και στο Κυπριακό Ζήτημα, όταν -Θεού θέλοντος- η ελληνική Α.Ο.Ζ αποκτήσει σύνορα με αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγή Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Αυγ 2017


Τα δύο σημαντικά μειονεκτήματά της: διέλευση των αγωγών από το τουρκικό έδαφος και οι περίεργες διαρροές περί συνεκμετάλλευσης

Από την ώρα της πτώσης των Σοβιετικών "δημοκρατιών" το Αιγαίο έχασε κάπως τη γεωστρατηγική σημασία του. Ακολούθησε τη μοίρα της Αδριατικής, για την οποία "σφάζονταν παλικάρια" στη ποδιά της για πολλούς αιώνες, ώσπου το Αιγαίο να της πάρει το στέμμα, διατηρώντας το για έναν αιώνα περίπου.

Όμως, η γεωπολιτική και γεωοικονομική αξία του παρέμεινε αμετάβλητη. Με τη γεωπολιτική ασχοληθήκαμε σε παλαιότερο σημείωμα, όταν αναφερθήκαμε στην προσπάθεια των ισχυρών να περιορίσουν τη ρωσική επιρροή στη Χερσόνησο του Αίμου και κατ’ επέκταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Η γεωπολιτική βέβαια, δεν είναι αποσυνδεμένη από τη γεωοικονομική. Κι αυτές είναι που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του Αιγαίου, ως χώρο μεγάλης οικονομικοπολιτικής σημασίας.

Είναι βεβαιωμένη η ύπαρξη σ’ αυτό ορυκτού πλούτου, μεταξύ του οποίου και πετρελαίου, του οποίου όμως τα έξοδα ανόρυξης είναι μεγάλα. Πριν από 40 χρόνια περίπου, όταν τέθηκε, για πρώτη φορά δημόσια το θέμα της ανόρυξής του είχε υποστηριχτεί, πως όσο το πετρέλαιο θα πωλείται με τις τιμές εκείνες ("έπαιζε" από τα 12 έως τα 20 δολάρια το βαρέλι) είναι ασύμφορη η εκμετάλλευσή του. Θα το σκέπτονταν όταν η τιμή πώλησης θα υπερέβαινε τα 65 δολάρια το βαρέλι, όπως συμβαίνει κατά διαστήματα, αλλά δεν σταθεροποιείται.

Έτσι, αφενός η σταδιακή εξάντληση των ενεργειακών αποθεμάτων παγκοσμίως, όπου οι περισσότερες από τις 90 περίπου πετρελαιοπαραγωγές χώρες -μεταξύ των οποίων και οι Η.Π.Α.- διαθέτουν πλέον μόνον το 50% της αρχικής ποσότητας και η αύξηση της τιμής του το καθιστά οικονομικά εκμεταλλεύσιμο, και αφετέρου η προσπάθεια ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, αυξάνει τη γεωπολιτική σημασία του Αιγαίου.

Έχει έρθει επομένως, εδώ και λίγα χρόνια, η στιγμή για ένα οικονομικό άλμα της χώρας μας, αλλά όπως συμβαίνει και με τα σαρκοβόρα, που μόλις μυρίσουν "ψητό" τρέχουν, έτσι συνέβη και με τη "φίλη και σύμμαχο" Τουρκία. Εκμεταλλευόμενη την αδυναμία μας επί μακρά σειρά ετών, να ασκήσουμε υπεύθυνη και αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική, αμφισβητεί το δικαίωμά μας προς αξιοποίηση του "οικοπέδου" μας. Και φυσικά, όπως συνηθίζει, διεκδικεί μερίδιο σε κάτι που δεν της ανήκει.

Οι απαιτήσεις δε, δεν εξαντλούνται στο Αιγαίο, αλλά σε όλη την ΑΟΖ μας. Από το Καστελόριζο έως την Γαύδο, νοτίως της Κρήτης όπου και η ελληνική ΑΟΖ εφάπτεται μ’ αυτήν της Λιβύης, την οποία η Τουρκία επιχειρεί να επηρεάσει ώστε να μη οριοθετηθούν οι μεταξύ μας ΑΟΖ.

Η δυναμική της τουρκικής οικονομίας της την υποχρεώνει σε μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας. Αλλά και η αδυναμία της να επιβάλει τις απόψεις της στις τουρκόφωνες χώρες της κεντρικής Ασίας (οι οποίες συνεργάζονται με τη Ρωσία, πλην του Αζερμπαϊτζάν που έχει απευθείας επαφή με τις Η.Π.Α.), της στερούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο που επιθυμούσε.

Ταυτοχρόνως, η διέλευση των αγωγών από το έδαφός της παρουσιάζει δυο σημαντικά μειονεκτήματα. Πρώτον, λόγω της γνωστής απληστίας της δεν θέλει να αρκεστεί στο "ενοίκιο διέλευσης", αλλά επιδιώκει να συναποφασίζει και αυτή για τη ροή (που δεν γίνεται αποδεκτό) και δεύτερον ότι οι αγωγοί βρίσκονται συνεχώς στο έλεος των ανταρτών -όχι μόνο των Κούρδων-, και ως εκ τούτου θεωρούνται ανασφαλείς.

Θα αυξήσει επομένως τις πιέσεις της για συνεκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων στην ελληνική ΑΟΖ. Αφήνει μάλιστα να διαρρεύσει ότι περί αυτού έχει υπάρξει συμφωνία από τη δεκαετία του ’80. Οι συνεχιζόμενες ανεξήγητες κινήσεις της ελληνικής πολιτείας, μας κάνει να το φοβούμαστε. Αλλά στην Κύπρο, δεν έπιασαν τόπο οι απειλές της. Η απόφαση του Τάσσου Παπαδόπουλου να ασχοληθεί με την ενέργεια της κυπριακής επικράτειας, ανέδειξε τα υποκρυπτόμενα -και- οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών της γης, που επεδίωξαν την υπερψήφιση του σχεδίου Ανάν. Το διαβόητο σχέδιο προέβλεπε ότι η Κύπρος δεν... θα είχε ουσιαστικά υφαλοκρηπίδα, διότι οιαδήποτε αξιοποίησή της έπρεπε να έχει τη συναίνεση των Τουρκοκυπρίων.

Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε με την απόφαση του Ν. Αναστασιάδη να ξεκινήσει η έρευνα και εκμετάλλευση, παραβλέποντας τις τουρκικές απειλές, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη αμερικανικών και γαλλικών εταιριών κολοσσών, αλλά και τόσο με τη ρήξη των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων, όσο και με τις αντιδράσεις των ισχυρών για το νέο-οθωμανισμό του Ερντογάν, προσθέτει όπλα στην ελληνική φαρέτρα. Υπάρχει κάποιος πρόθυμος να τα χρησιμοποιήσει;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Αυγ 2017


Έντονα αντιδρούν οι Τουρκοκύπριοι εκπαιδευτικοί στην προσπάθεια του Ερντογάν και της τουρκικής κυβέρνησης για εξισλαμισμό των κατεχομένων μέσα από την ανέγερση τζαμιών και της δημιουργίας θρησκευτικών σχολών. Αυτά, όπως καταγγέλλουν, γίνονται σε βάρος μιας κοσμικής εκπαίδευσης εντός της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Σήμερα στα κατεχόμενα υπάρχουν 162 σχολεία και 212 τζαμιά. Ο τουρκοκυπριακός Τύπος αναφέρει ότι, σύμφωνα με τις καταγγελίες των Τουρκοκύπριων εκπαιδευτικών, τα τελευταία 17 χρόνια στα κατεχόμενα κτίστηκαν 46 νέα τζαμιά, ενώ από το 1974 (δηλαδή σε μια περίοδο 43 ετών) ανεγέρθηκαν μόνο 15 νέα σχολεία. Οι Τουρκοκύπριοι εκπαιδευτικοί στέλνουν το μήνυμα πως «ήρθε η ώρα να αντιδράσουν, προκειμένου να στηρίξουν την κοσμικότητα του τρόπου ζωής αλλά και των "θεσμών" τους».

Οι Τουρκοκύπριοι εκπαιδευτικοί άρχισαν επαφές με τουρκοκυπριακά κόμματα και οργανώσεις με στόχο τη συζήτηση και τους τρόπους αντίδρασης στις παρεμβάσεις της κυβέρνησης ΑΚΡ σε εσωτερικά ζητήματα. Αντιπροσωπεία τους είχε συνάντηση με αντιπροσωπεία του κόμματος Κοινοτικής Δημοκρατίας, ο πρόεδρος του οποίου, Τζεμάλ Οζγιγίτ, δήλωσε ότι πλέον η τουρκοκυπριακή κοινότητα «πρέπει να αφήσει στην άκρη τα άμεσα οφέλη και να δώσει μαζικά τον κοινοτικό αγώνα ενάντια στην προσπάθεια να την αλλάξουν».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Αυγ 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Το ενεργειακό σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο έχει υπερφορτιστεί γεωπολιτικά. Η υπερσυγκέντρωση ανταγωνιστικών δρώντων και συμφερόντων οδηγεί σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες από τις οποίες είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα βγει κερδισμένη η Κύπρος και ο Ελληνισμός.

Όσοι έχουν ποντάρει στο ενεργειακό χαρτί για να λύσουν τα επί δεκαετίες άλυτα γεωπολιτικά ζητήματα και τα θέματα εθνικής κυριαρχίας μεταξύ των κρατών της περιοχής, θα απογοητευθούν τραγικά. Και δυστυχώς, ακόμη, ελάχιστοι τολμούν να πουν αλήθειες. Οι εκκρεμότητες της περιοχής παραμένουν εκκρεμείς διότι αυτό βολεύει τον διεθνή παράγοντα. Όταν οι συνθήκες αλλάξουν, τότε οι μεγάλοι παίκτες θα επιβάλλουν μία νέα ισορροπία των μεταξύ τους συμφερόντων και όχι φυσικά μια ισορροπία Δικαίου και δίκιου.

Αυτό στην πράξη σημαίνει πως κανείς δεν θα αγνοήσει την Τουρκία. Η ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ρωσία έπαιξαν και θα συνεχίσουν να παίζουν το χαρτί Τουρκία, επιβάλλοντάς το στην ενεργειακή και γεωπολιτική εξίσωση της Ανατ. Μεσογείου. Μάλιστα η Ρωσία σχεδιάζει ένα άνοιγμα του παιχνιδιού σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, με την Λιβύη σταδιακά να μπαίνει στην εξίσωση, ενώ θα ακολουθήσουν η Αλγερία και το Μαρόκο. Η πολιτική αστάθεια στην Αλγερία πιθανότατα θα οδηγήσει σε ανακατατάξεις και σε μικρότερο, ίσως, βαθμό δούμε διορθώσεις και στο Μαρόκο. Η Αίγυπτος και το Ισραήλ από την άλλη, ανοίγουν το παιχνίδι της Μεσογείου και στα ενεργειακά συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας, κόντρα στους Αμερικανο-Βρετανικούς σχεδιασμούς που «έπαιζαν» το χαρτί του Κατάρ και κρυφίως ακόμη και αυτό του Ιράν. Ο μη συνεργάσιμος πρόεδρος Erdogan, αποτελεί μικρή αλλά δύσκολη (ακόμη) λεπτομέρεια μπροστά στους συνολικούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή. Το θέμα είναι να μην «τσιμπήσουμε» εμείς από την δυσαρέσκειά τους προς το πρόσωπο του Τούρκου προέδρου και υπερθεματίσουμε αναλαμβάνοντας «δυναμικές αλλά άκομψες» πρωτοβουλίες πολύ πιο πέρα από όσο οι σχεδιασμοί και οι δυνατότητές μας, μας επιτρέπουν.

Όχι, δεν έγινα ξαφνικά οπαδός του κατευνασμού! Αντίθετα, θεωρώ πως ήρθε η ώρα της ωριμότητας για Κύπρο και Ελλάδα να συμπεριφερθούν με όρους «έξυπνης ισχύος» στην περιοχή τους, στις διεθνείς τους σχέσεις και με υπευθυνότητα απέναντι στην ιστορική συγκυρία και τα συμφέροντά τους.

Σε ότι αφορά τα ενεργειακά θέματα της Αν. Μεσογείου, η μέχρι σήμερα λογική και πορεία οδηγεί σε αδιέξοδο. Για να ανασχεδιάσουμε την στρατηγική μας θα πρέπει να γυρίσουμε στο «σημείο μηδέν», δηλαδή εκεί που η Noble Energy και η Delek ενημέρωναν την Κυπριακή Δημοκρατία ότι πιθανότατα έχει στον υποθαλάσσιο χώρο της σημαντικά κοιτάσματα Υ/Α. Αυτό που είχαν δει οι εταιρείες ήταν μία δυνατότητα να παραχθεί πλούτος. Αυτό που έβλεπαν οι κυβερνήσεις των χωρών της περιοχής ήταν μία δυνατότητα να αυξήσουν τη γεωστρατηγική τους δυναμική και τα ταμειακά τους διαθέσιμα. Οι αναγκαίες νομικές ρυθμίσεις που έγιναν, όπως η από κοινού συμφωνία και χάραξη ΑΟΖ και η συγκρότηση των «Τριμερών Συνεννοήσεων», έγιναν πρωτίστως για να υπηρετηθούν τα εθνικά οικονομικά συμφέροντα.

Εν τω μεταξύ, ορισμένοι κύκλοι στο Ισραήλ, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, ακόμη και στη Αίγυπτο, είδαν ότι μπορούν να παίξουν πάνω στα ενεργειακά της περιοχής τη δική τους πολιτική/γεωπολιτική ατζέντα. Και εδώ είναι που «ξυπνούν» το ενδιαφέρον της Άγκυρας, η οποία δηλώνει πλέον παρούσα με κάθε τρόπο και μέσο.

Το αποτέλεσμα είναι να έχει εντελώς χαθεί ο στόχος, οι «Τριμερείς» να είναι ουσιαστικά εθνικοί μονόλογοι τακτικών συμφερόντων χωρίς στρατηγικό βάθος (και ας προσπαθούν ορισμένοι να πείσουν τους γεω-στρατηγικά απαίδευτους για το αντίθετο), η Τουρκία να έχει επιβληθεί de facto στα πράγματα, και οι ερευνητικές γεωτρήσεις να ανοίγουν, να γίνονται επιβεβαιώσεις κοιτασμάτων και να ξανά-σφραγίζονται, αφού κάθε σκέψη για εκμετάλλευση θα οδηγούσε σε νέες περιπέτειες στην περιοχή.

Μόνο, το Ισραήλ οριακά εκμεταλλεύεται τα δικά του κοιτάσματα για εσωτερική κατανάλωση, ενώ η Αίγυπτος αναγκάστηκε να δώσει λεόντειες συμβάσεις στην Eni για να προχωρήσει στην εκμετάλλευση του κοιτάσματος Zohr. Είναι πολύ αμφίβολο αν θα δουν χρήματα τα κρατικά ταμεία της Αιγύπτου από το Zohr, ενώ οι Αιγύπτιοι θα πληρώνουν το φυσικό τους αέριο σε τιμές δυσθεώρητες με ότι αυτό θα σημαίνει μελλοντικά για την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα της χώρας.

Κανένα δίκτυο ενοποίησης των μικρών εθνικών κοιτασμάτων της περιοχής δεν δημιουργήθηκε και οι σταθμοί LNG της Αιγύπτου παραμένουν κλειστοί δίχως έργο.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο διεθνής παράγοντας προσπαθεί να επιβάλλει «λύσεις». Στο Ισραήλ να επιβάλλει συνεταίρους τους Παλαιστινίους σε ένα σχέδιο «όποιας λύσης», δηλαδή μη λύσης. Ομοίως το ίδιο προσπαθεί να επιβάλλει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην Αίγυπτο πάντα θα παραμονεύει η απειλή των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Η Ελλάδα, ευτυχώς, έχει αποφύγει μέχρι στιγμής να εμπλακεί άμεσα σε αυτήν την παγίδα, σε αυτό το αδιέξοδο.

Το θέμα όμως παραμένει, και το ζητούμενο υπό τις νέες περιστάσεις είναι πως ο ενεργειακός πλούτος της περιοχής θα βγει επ’ ωφελεία των χωρών-κατόχων, χωρίς να διακινδυνεύσουν γεωπολιτικά από τη «νευρική» δύναμη Τουρκία και φυσικά τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων που ενδεχομένως να θίγονται.

Οι «Τριμερείς Συνεννοήσεις» είναι η μαγιά… όχι ο απώτερος στόχος

Το καλό είναι ότι υπάρχει μια βάση για να σχεδιάσει κανείς μια νέα στρατηγική για τα ενεργειακά της περιοχής. Είναι οι «Τριμερείς Συνεννοήσεις» μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου. Αυτές οι πρωτοβουλίες έκαναν το αδύνατο – κατά Huntington – δυνατό, δηλαδή να δημιουργήσουν ένα καταλύτη όσμωσης των γεω-στρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή, μεταξύ της χώρας σύμβολο του Σουνιτικού Ισλάμ (Αίγυπτος), με το Εβραϊκό κράτος (Ισραήλ) και τον Ορθόδοξο Ελληνισμό (Ελλάδα και Ε/Κ). Όμως, οι Τριμερείς είναι η μαγιά και όχι ο απώτερος στόχος. Απώτερος στόχος είναι η αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου χωρίς να διακινδυνεύουν γεωπολιτικά τα κράτη με έννομο συμφέρον.

Για να το πετύχουν αυτό, θα πρέπει να αποφορτίσουν το επιχειρηματικό τους πλάνο από το γεωπολιτικό άγος. Αρκεί να δουν τι γίνεται δεκαετίες τώρα στον κόσμο των επιχειρήσεων και να καινοτομήσουν πολιτικά δανειζόμενοι πρακτικές της αγοράς στις διεθνείς τους σχέσεις.

Τα γεωπολιτικά θα μπορούν να παραμένουν άλυτα για όσο διάστημα τα τέσσερα κράτη – και όχι τρίτοι – θα επιθυμούν να είναι σε εκκρεμότητα, μέχρι να έχουν την ισχύ να επιβάλλουν τη δική τους λύση στα προβλήματα - και όχι «λύσεις» τρίτων.

Η «Μεσογειακή Εταιρεία» δίνει καθαρές λύσεις και προοπτική…

Η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Κύπρος θα πρέπει να προχωρήσουν στη σύσταση μιας «Μεσογειακής Εταιρείας», με τα κράτη να κρατούν τις προνομιακές μετοχές ώστε να εξασφαλίζονται στις μελλοντικές αυξήσεις κεφαλαίου, δίνοντας στην Εταιρεία το δικαίωμα εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα. Από εκεί και πέρα, η κρατική υπόσταση και το γεωπολιτικό πρόσημο υποσκελίζονται και τον πρώτο ρόλο αναλαμβάνει το γεω-επιχειρηματικό συμφέρον της κοινής τους Εταιρείας. Απέναντι στον διεθνή παράγοντα και την Τουρκία θα υπάρχει μία Εταιρεία των τεσσάρων κρατών και όχι ένας αδύναμος άξονας μικροσυμφερόντων που εύκολα αποπροσανατολίζονται και επιμερίζονται.

Η Εταιρεία θα πρέπει στη συνέχεια να διαθέσει τις κοινές μετοχές της μέσω IPO στα διεθνή χρηματιστήρια. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κανέναν από τη διαδικασία, αλλά όλα μπορούν παράλληλα να σχεδιαστούν έτσι ώστε οι στρατηγικοί στόχοι να υπηρετηθούν και όλοι να μετέχουν μιας νέας ισορροπίας και τάξης στην περιοχή, τα κλειδιά της οποίας θα κρατούν από κοινού τα τέσσερα κράτη με έννομο συμφέρον στην περιοχή και όχι τρίτοι.

Τα χρήματα από το IPO θα είναι το απαραίτητο κεφάλαιο ώστε η εταιρεία να προχωρήσει στο σχεδιασμό της. Ένα σχεδιασμό που θα πρέπει να αποσκοπεί παράλληλα στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Αν. Μεσογείου, στα αναγκαία έργα ολοκλήρωσης και ενοποίησης των ενεργειακών πεδίων σε ένα σύνολο και την κατασκευή υποδομών στην περιοχή, στην ασφάλεια των κοιτασμάτων και στην ευελιξία προσέγγισης των αγορών (δεν υπάρχει πιο ανώριμος σχεδιασμός από τον εγκλωβισμό αυτών των κοιτασμάτων σε «ηπειρωτικές λογικές» αγωγών προς μία και μόνη αγορά).

Παράλληλα, η Εταιρεία δεν θα πρέπει να «εγκλωβιστεί» σε λογικές «επαγγελματία των ενεργειακών της Μεσογείου», αλλά να λειτουργήσει πραγματικά επιχειρηματικά, επενδύοντας σε συμμετοχές και σε άλλα projects ανά τον κόσμο, όχι κατ’ ανάγκη ενεργειακά.

Το μεγάλο στοίχημα για τα τέσσερα κράτη της περιοχής με έννομο συμφέρον, θα είναι να προωθήσουν μέσα από την δράση της Εταιρείας διεθνώς, τα συμφέροντα των χωρών τους και τους ικανούς επιστήμονές τους, τοποθετώντας τους στην παγκόσμια αγορά και ελέγχοντας μέσω αυτών σταδιακά αγορές, συμφέροντα και δίκτυα.

Μην ξεχνάμε, πως σχεδόν 400 χρόνια μετά την Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και την αντίστοιχη Ολλανδική, ακόμη και σήμερα όταν εμπορεύεσαι με τις αγορές της Ασίας, Αγγλικά και Ολλανδικά ονόματα (και συμφέροντα) συναντάς.

Με ένα τέτοιο σχεδιασμό – που φυσικά δεν εξαντλείται στα όσα ακροθιγώς αναφέρω – ο Ελληνισμός μαζί με το Ισραήλ και την Αίγυπτο θα αποκτήσουν ίσως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία τους πραγματική ισχύ! Είναι αυτό που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 21ου αιώνα, οι οποίες θα είναι πολλές, καθώς είναι και ο πλέον ασφαλής δρόμος να αποφύγουν τη γεωπολιτική παγίδα που ανακυκλώνει τα αδιέξοδα της περιοχής.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Αυγ 2017

H περιοχή 10 είναι η παράνομα δεσμευμένη για έρευνες του Barbaros. H περιοχή 7 είναι η δέσμευση της Κύπρου για την Πολυεθνική άσκηση. Και η περιοχή 16 η παράνομα δεσμευμένη για τη ναυτική τουρκική άσκηση


Επικίνδυνος «συνωστισμός» επικρατεί σήμερα στην κυπριακή ΑΟΖ, καθώς η Άγκυρα απαντά με πραγματοποίηση ναυτικών ασκήσεων στην ίδια περιοχή της ΑΟΖ όπου για τις ίδιες ώρες έχει αναγγείλει η Λευκωσία τη διεξαγωγή μεγάλης Πολυεθνικής Άσκησης Έρευνας και Διάσωσης. Είναι, μάλιστα, ακριβώς η περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ που παράνομα έχει δεσμεύσει η Τουρκία μέχρι τον Δεκέμβριο για την πραγματοποίηση σεισμικών ερευνών από το σεισμογραφικό σκάφος Barbaros.

Η κυπριακή NAVTEX(303/17) εκδόθηκε στις 16 Αυγούστου και την επόμενη ημέρα η Τουρκία απάντησε με τη δική της παράνομη NAVTEX (795/17), με την οποία εκτός των άλλων επιχειρεί να ακυρώσει και τις κυριαρχικές αρμοδιότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας που συνδέονται με την Έκδοση NAVTEX, αλλά και να αμφισβητήσει και την ζώνη ευθύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας για έρευνα και διάσωση, καθώς και την σχετική συμφωνία συνεργασίας στον τομέα αυτό που έχουν υπογράψει Ελλάδα και Κύπρος.

Κυρίως, όμως, η Άγκυρα επιχειρεί να κρατήσει ζωντανή και επίκαιρη την πλήρη αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ, καθώς όπως είναι γνωστό, διεκδικεί μεγάλο μέρος τόσο της κυπριακής όσο και της ελληνικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Λευκωσία χαρακτήρισε άκυρη την τουρκική NAVTEX κάνοντας λόγο για έκδοση Αναγγελίας από αναρμόδιο σταθμό.

Την ίδια στιγμή, το Barbaros, το οποίο την Κυριακή είχε πάρει πορεία προς τις τουρκικές ακτές, έχει επιστρέψει και πάλι στην κυπριακή ΑΟΖ, πραγματοποιώντας παράνομες έρευνες. Ο τούρκος υπουργός ενέργειας και γαμπρός του Tayip Erdogan, Berat Albayrak, επανέλαβε τις προηγούμενες ημέρες τις απειλές ότι μέχρι το τέλος του χρόνου η Τουρκία θα διαθέτει το δικό της πλωτό γεωτρύπανο και θα είναι σε θέση έτσι να πραγματοποιήσει γεωτρήσεις σε όποιες περιοχές θεωρεί ότι ανήκουν στην δική της κυριαρχία ή σε περιοχές που έχουν παραχωρήσει για έρευνες στην Άγκυρα οι παράνομες «Αρχές» του ψευδοκράτους. Περιοχές που καλύπτουν όλη σχεδόν την κυπριακή ΑΟΖ…

Ν.Μ.

Ακολουθούν οι Κυπριακές και η Τουρκική NAVTEX:

1. ZCZC MA 05
16 0600 UTC AUG 2017
JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO NAV WRNG NR 303/17
MULTINATIONAL SEARCH AND RESCUE EXERCISE WILL TAKE PLACE ON FRIDAY, 18TH OF AUGUST 2017, FROM 05.00 TO 11.00 UTC, IN AREA BOUNDED BY THE COORDINATES BELOW:
34° 50΄00’’ N 033° 45΄ 00’’ E
34° 50΄00’’ N 033° 57΄ 00’’ E
34° 44΄00’’ N 033° 57΄ 00’’ E
34° 44΄00’’ N 033° 45΄ 00’’ E
ALL VESSELS ARE REQUESTED TO SAIL WITH CAUTION. VHF/FM CHANNELS 06 (156,300 MHZ) AND 69 (156,475 MHZ) WILL BE USED FOR EXERCISE PRACTICE TRAINING PURPOSES. MARINERS ARE ADVISED TO AVOID THE USE OF THE AFOREMENTIONED CHANNELS.
3. CANCEL THIS MESSAGE ON 18TH 12.00 UTC AUGUST 2017

2. N/W : 795/17
MEDITERRANEAN SEA
NAVAL EXERCISES, ON 18 AUG 17 FROM 0400Z TO 1200Z IN AREA BOUNDED BY;
33 53 N - 032 00 E
34 47 N - 032 00 E
34 47 N - 031 20 E
33 53 N - 031 20 E
CAUTION ADVISED.

3. ZCZC MA 06
17 2200 UTC AUGUST 2017
JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO NAVIGATIONAL WARNING 304/17
ATTENTION TO ALL MARINERS SAILING WITHIN THE BOUNDARIES OF THE REPUBLIC OF CYPRUS SEARCH AND RESCUE REGION
BE ADVISED THAT THE NAVIGATIONAL WARNING FA 22 NR795/17 HAS BEEN BROADCASTED BY AN UNAUTHORIZED STATION. IT IS AN INFRINGMENT OF THE INTERNATIONAL MARITIME REGULATIONS AND DANGEROUS FOR THE SAFETY OF THE NAVIGATION IN THE AREA.
THE ONLY AUTHORIZED STATION IN THE AREA OF RENSPONSIBILITY OF THE REPUBLIC OF CYPRUS (SRR WHICH IS COINCIDE WITH NICOSIA FIR) IS THE JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO/5BA. ALL NAVIGATIONAL WARNINGS BROADACASTED BY ANY TURKISH OR OTHER STATION IN THE ABOVE MENTIONED AREA, SHOULD BE CONCIDER AS AN INFRINGMENT OF THE INTERNATIONAL MARITIME REGULATIONS AND DANGEROUS FOR THE SAFETY OF THE NAVIGATION.
FOR MORE INFORMATION YOU ARE KINDLY REQUESTED TO CONTACT THE JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO
CANCEL THIS MESSAGE 18 1401 AUG 2017
JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO / 5BA
NNNN

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Αυγ 2017


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
 
Συμπληρώνονται πλέον 43 χρόνια από την ημέρα που με τον Αττίλα 2 ολοκληρώθηκε η προδοσία και η λεηλασία της Κύπρου το 1974. Σήμερα, που ο Καθολικός νέος Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες πάλι βυσσοδομεί κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας για να εξυπηρετήσει τα σχέδια της τελειωτικής καταστροφής της, αξίζει να θυμηθούμε κάποια ιστορικά στοιχεία από ένα παλιότερο, αλλά επίκαιρο πάντα, κείμενο:
 
Μάϊος 2001: Ο τότε προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο Πάπας Βοϊτύλα, φθάνει στην Αθήνα και ζητάει “έμμεσα”, αλλά σαφώς, συγγνώμη για τα αίσχη των Σταυροφόρων μετά από 8 αιώνες. Αρνείται, όμως, να πει έστω και μια λέξη συμπαθείας για το δράμα της Κύπρου, προκαλώντας σειρά συζητήσεων, αντεγκλήσεων και αποριών. 
 
Ερχόμαστε τώρα στο μυστήριο γιατί σύσσωμο το Βατικανό, ο Πάπας, οι αξιωματούχοι Καδινάλιοι – δηλαδή το Opus Dei -, η εδώ Νουντσιατούρα επέμεναν μέχρι τέλους στη ΜΗ αναφορά στο κυπριακό ζήτημα έστω ως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ΣΙΩΠΗ του Βατικανού, πάντως, σε μια πρώτη “ανάγνωση” μαρτυρά ότι πιθανώς η Αγία Έδρα, μέσω και των απόκρυφων ταγμάτων της, είχε κάποιο ...ρόλο στην κυπριακή τραγωδία που δεν έχει φωτιστεί επαρκώς μέχρι σήμερα. Είναι γνωστός ο ρόλος που έπαιξε η ελληνική και η διεθνής μασονία στην επιβολή της Χούντας το 1967 και στην προδοσία της Κύπρου το 1974. Ο ρόλος των “αδελφών” Παττακού, Μακαρέζου κ.ά. στην Ελλάδα, των Σαμψών και Ιωαννίδη στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και προσώπων όπως ο Κίσσινγκερ στην τελική φάση της προδοσίας, την Τουρκική εισβολή, έχει επαρκώς αποκαλυφθεί και αναλυθεί σε πολλά δημοσιεύματα μετά την Μεταπολίτευση.
 
Αυτό, όμως, που δεν έχει γίνει τόσο επιστητό είναι οι παρασκηνιακοί δεσμοί και οι “στενές” επαφές της Ιταλικής Μασονίας και των Ιπποτών της Μάλτας με την ηγεσία της Κυπριακής Μασονίας που, ακολουθώντας και τις οδηγίες της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας, προετοίμασε μεθοδικά κατά την περίοδο 1971-1974 όσα επακολούθησαν...
 
Τα μυστικά, όμως, του Βατικανού κρύβονται πολύ καλά στο ιστορικό παρελθόν, μακριά από τα αδηφάγα ΜΜΕ της εποχής μας. Ας κάνουμε ένα ταξίδι στον χρόνο για να τα βρούμε:

Στρατιές ένοπλων ληστών

Βρισκόμαστε στα χρόνια της Τρίτης Σταυροφορίας: 1191, τέλη του Μάη. Ο καθολικός βασιλιάς της Αγγλίας Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος αποβιβάζει τα στρατεύματά του στην Κύπρο, στον δρόμο προς τη Συρία όπου τα ανασυνταγμένα φραγκικά στρατεύματα είχαν αρχίσει την πολιορκία του Αγίου Ιωάννη της Άκρας. Ενώ ο στρατός των Σταυροφόρων που πολιορκούσε την Άκρα τους περίμενε με αγωνία, μια τρομερή θύελλα, όπως αφηγείται ο Ρενέ Γκρουσέ στην εξαίρετη ιστορία του των Σταυροφοριών, τους ρίχνει στις κυπριώτικες ακτές. Ο Ριχάρδος αποβιβάζεται, συντρίβει στην Τρεμιθούσα την Βυζαντινή φρουρά του Ισαάκιου Κομνηνού, τον οποίο αιχμαλωτίζει, και μπαίνει στην Λευκωσία νικητής. Από τότε αρχίζει η κατάκτηση της Κύπρου από τους Σταυροφόρους ιππότες της Δύσης που επηρέασε και τον ρου της φράγκικης ιστορίας. Μαζί με τον Ριχάρδο ενώθηκε και ο στρατός του Γκυ ντε Λουζινιάν, που διεκδικούσε το στέμμα της Ιερουσαλήμ... Ο Γκυ έθεσε, έτσι, τις πρώτες βάσεις του μελλοντικού “Βασιλείου των Λουζινιάν της Κύπρου”.
 
Τον Σεπτέμβριο του 1192, ο Αμαλάριχος του Λουζινιάν δέχθηκε το βασιλικό στέμμα της Κύπρου από τα χέρια του λεγάτου του Πάπα στην μητρόπολη της Λευκωσίας, ιδρύοντας μια δυναστεία που θα κρατούσε πάνω από τρεις αιώνες.
 
Οι Σταυροφόροι εξ αρχής γαλβανίζονταν από την βουλιμία για τα εδάφη του Βυζαντίου. “Στρατιές ένοπλων ληστών”, όπως τους περιγράφει ωμά ο συγγραφέας Κυριάκος Σιμόπουλος μέσα στο πολυσέλιδο έργο του για την ξενοκρατία στην Ελλάδα, “μαγνητίζονταν από τις διηγήσεις για μυθώδη πλούτη. Πίστευαν ότι οι μισοί θησαυροί της γης βρίσκονταν συσσωρευμένοι στην Κωνσταντινούπολη”.
 
Ο Hendrick Van Loon, ένας από τους πιο παραστατικούς και εκφραστικούς Δυτικούς ιστοριογράφους, λέει χαρακτηριστικά για τους μεσαιωνικούς πρόγονους των σημερινών Ευρωπαίων:
Στην πραγματικότητα ήταν βάρβαροι που ήθελαν να περνούν για πολιτισμένοι. Τον Καρλομάγνο και τον Όθωνα τον Μέγα τους αποκαλούσαν “Ρωμαίους Αυτοκράτορες”, αλλά έμοιαζαν τόσο λίγο με έναν πραγματικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα (με τον Αύγουστο, ας πούμε, ή με τον Μάρκο Αυρήλιο) όσο και ο “βασιλέας” Βούμπα-Βούμπα του Άνω Κονγκό... ήταν αγριάνθρωποι που ζούσαν μέσα σε ένδοξα ερείπια, αλλά δεν είχαν κανένα από τα ευεργετήματα του πολιτισμού που είχαν καταστρέψει οι πατέρες και οι πάπποι τους”. (H.V. Loon, Ιστορία της Ανθρωπότητας)
 
Ο Άραβας χρονικογράφος Ιμπν-Μουνκίντ, που γεννήθηκε την εποχή της 1ης σταυροφορίας, θα γράψει αργότερα:
Όσοι άκουγαν για τους Φράγκους, όταν τους γνώρισαν, είδαν ότι αυτοί δεν διαφέρουν από τα ζώα - έχουν απλά το πλεονέκτημα του θάρρους και της θέρμης στον πόλεμο, αλλά τίποτε άλλο, όπως δηλαδή τα ζώα που έχουν μόνο την υπεροχή της δύναμης και της επιθετικότητας”.
 
Αλλά υπάρχουν και οι μαρτυρίες Φράγκων χρονικογράφων, όπως του Ραούλ ντε Καέν, που καταγράφουν τις φρικαλεότητες των Σταυροφόρων σε βάρος των πληθυσμών της Μέσης Ανατολής: “...οι δικοί μας έβραζαν σε χύτρες τους ανθρώπους, και καταβρόχθιζαν τα παιδιά ψημένα στη σούβλα”. (Αμίν Μααλούφ, Οι Σταυροφορίες από την Σκοπιά των Αράβων)
 
Το τέλος όλου αυτού του “ιμπεριαλισμού με θρησκευτικό προσωπείο” θα είναι άδοξο για τους ρωμαιοκαθολικούς και τις μισελληνικές άρχουσες τάξεις της Δύσης. Οι σταυροφόροι θα εκδιωχθούν από τους Άγιους Τόπους κακήν-κακώς από το Ισλάμ και όσοι αιχμαλωτιστούν θα πουληθούν σκλάβοι στα παζάρια της Ανατολής, ενώ ο νικητής Σαλαντίν θα σεβαστεί τα προνόμια των Ελλήνων Ορθοδόξων στους Αγίους Τόπους.
 
Δύο πράγματα, όμως, θα αναδειχθούν από όλη αυτή την κατευθυντήρια για τη νεώτερη Ευρώπη ιστορική περίοδο. Πρώτον, η λεηλασία και η κρίση του Βυζαντίου, που μέχρι τότε είχε το κοινωνικο-οικονομικό προβάδισμα, και... δεύτερον, η εμφάνιση και εγκαθίδρυση μέσα στα “σωθικά” του δυτικού Χριστιανικού κόσμου των Ιπποτικών Στρατιωτικοθρησκευτικών Ταγμάτων, όπως οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες -μετέπειτα Ιππότες της Μάλτας- που στη συνέχεια θα αποκτήσουν τεράστιο πλούτο και δύναμη ώστε να δρουν ανεξέλεγκτα από τα παρασκήνια της ιστορίας.
 
Οι Ιωαννίτες Ιππότες, όπως και οι Ναΐτες, έδιναν όρκο αγνότητας, αν και δεν ήταν ιερείς, αλλά αλαζόνες πολεμοχαρείς άνδρες. Το 1312, οι Ναΐτες θα εκδιωχθούν από την δυτική εκκλησία και τους βασιλιάδες, στον βαθμό που η αυτονόμησή τους από το Βατικανό και ο συσσωρευμένος χρυσός τους, απαραίτητος για τους βασιλικούς στρατούς, τους έκανε εχθρούς και των δύο.
 
Οι κυριότερες κατηγορίες εναντίον τους περιελάμβαναν την άσκηση πρακτικών μαγείας και σοδομισμού· άλλωστε η ομοφυλοφιλία ήταν πάντα χαρακτηριστικό κάθε πολεμικής κάστας.
Μετά τον διωγμό και την εκτέλεση του Μεγάλου τους Μάγιστρου δύο χρόνια αργότερα, όλη η περιουσία των Ναϊτών -τουλάχιστον η γνωστή- μεταβιβάζεται από το Βατικανό με παπικό διάταγμα στους Ιππότες του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου (1315), οι οποίοι, το 1530, θα μετονομασθούν σε Ιππότες της Μάλτας. Το Ιπποτικό αυτό Τάγμα, το οποίο στη συνέχεια θα ασκήσει από πειρατεία μέχρι τοκογλυφία και κατασκοπεία για λογαριασμό πάντα του Βατικανού, είναι αυτό που θα βγει περισσότερο κερδισμένο από όλη αυτή την ιστορική ανακατάταξη δυνάμεων προς όφελος των ανερχόμενων δυτικών ηγεμόνων και παπών.

Βατικανό, Ιπποτικά Τάγματα και CIA

Μετά την παραπάνω ιστορική παρένθεση, επανερχόμαστε στο θέμα της Κύπρου για να επισημάνουμε ότι οι Ιωαννίτες Ιππότες της Μάλτας είχαν εξ αρχής στο νησί τεράστια συμφέροντα σε εκτάσεις και εγκαταστάσεις, τόσο στη Λεμεσσό όσο και στη Λευκωσία.
 
Τα χρόνια μεταξύ 1291 έως 1310, που το Τάγμα είχε εγκαταστήσει το αρχηγείο του στην Κύπρο, χαρακτηρίσθηκαν από μια μεγάλη εσωτερική αναδιοργάνωση και αλλαγή στον χαρακτήρα του. Οι Ιππότες ήταν τώρα κάτοικοι του νησιού και έπρεπε να προετοιμαστούν για ναυτικούς πολέμους. Γύρω στο 1300, ένας ολόκληρος μικρός στόλος βρίσκεται στα χέρια του Τάγματος, τον οποίο χρησιμοποιούν κατ' αρχάς για να φέρνουν άνδρες και εμπορεύματα από την Δυτική Ευρώπη στα αρχηγεία τους στη Λευκωσία. Αργότερα, το 1310, προχώρησαν στην εγκαθίδρυση του αρχηγείου τους στο νησί της Ρόδου για περισσότερους από δύο αιώνες, όπου άντεξαν σε δύο πολιορκίες από τους Τούρκους. Τελικά, το 1552, μια τρίτη πολιορκία τούς ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί και το 1530 ξαναεγκαταστάθηκαν στην Μάλτα και μετονομάστηκαν σε Ιππότες της Μάλτας.
 
Στα μέσα του 16ου αιώνα είχαν γίνει μια ναυτική και στρατιωτική υπερδύναμη του δυτικού χριστιανικού κόσμου, με οικονομικούς πόρους μεγαλύτερους και από πολλά βασίλεια. Ήδη, πάντως, είχαν μαραθεί οι “σπόροι” του δόγματος για την παπική αυτοκρατορία. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση είχε αρχίσει να απειλεί την ενότητα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι Άγγλοι και οι Γερμανοί αδελφοί του Τάγματος προχώρησαν σε αποστασία και δημιούργησαν τις δικές τους αντίπαλες οργανώσεις.
 
Το 1798, το Τάγμα ήταν ακόμα στην Μάλτα, διοικούμενο από έναν ανάρμοστο Μεγάλο Μάγιστρο και με την Καθολική τους αφοσίωση διαβρωμένη από τον Ελευθεροτεκτονισμό. Τελικά, το 1834, οι ιππότες μπόρεσαν να ιδρύσουν μια νέα βάση γι' αυτούς στην Ρώμη.
 
Σήμερα, το Τάγμα των Ιπποτών της Μάλτας αριθμεί γύρω στους 10.000 ιππότες, από τους οποίους πολλοί είναι πλέον στην Αμερική. Τα κεντρικά αρχηγεία τους είναι στο Pallazzo Malta στην Βία Κοντόττι της Ρώμης όπου διατηρούν έναν παγκόσμιο οργανισμό υπό το καθεστώς ενός “ανεξάρτητου πριγκηπάτου”. Σε πολλές χώρες βρίσκονται σε άμεση επαφή και τα Προτεσταντικά “Ιωαννίτικα” Τάγματα Βρετανίας, Γερμανίας, Σουηδίας κ.λπ.
 
Ο Μέγας Μάγιστρος (Διδάσκαλος) αναγνωρίζεται ως η κεφαλή του Κράτους και οι ανώτεροι βαθμοί του Τάγματος είναι ακόμα σχολαστικά αριστοκρατικοί. Στενά συνδεδεμένοι με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Βατικανού, οι Ιππότες της Μάλτας απετέλεσαν καθ' όλη την διάρκεια της μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εποχής και του Ψυχρού Πολέμου ένα κύριο κανάλι επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ του Βατικανού και της CIA.
 
Σύμφωνα με διάφορες αποκαλύψεις που έχουν γίνει κατά καιρούς, πολλοί διευθυντές της CIA, αλλά και άλλοι υψηλά ιστάμενοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, ανήκουν στις τάξεις των Ιπποτών της Μάλτας: Ο Τζαίημς Άγκλετον (James Angleton), πρώην σταθμάρχης της CIA στη Ρώμη, ο Ουΐλλιαμ Καίησυ (William Casey), πρώην διευθυντής της CIA, ο στρατηγός Αλεξάντερ Χαίηγκ (Alexander Haig), πρώην αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ, είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Στενές Επαφές”: Κύπρος και Μασονία

Χαρακτηριστικό αυτής της δράσης είναι ότι η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος, σε δίκη που έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1980, στο Εφετείο της Κρήτης, κατηγορήθηκε ότι στις 14 Ιουλίου 1974 “έστειλε στις Στοές Ηρακλείου και Χανίων κρυπτογραφημένο σήμα και τις διέτασσε να παρακολουθούν τις κινήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων”.
 
Το ντοκουμέντο που αποκαλύπτει το σχετικό σήμα σε κωδικοποιημένο μασονικό αλφάβητο ήρθε στο φως της δημοσιότητας από τον Κύπριο συγγραφέα Μ. Μιχαήλ στο βιβλίο του “Η Συνωμοσία στην Κύπρο” (Κύπρος, 1993). Στις σελίδες του ίδιου βιβλίου αποκαλύπτονται και τα παρακάτω συγκλονιστικά.
 
Μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου της μασονικής στοάς “Π-2” (P-2: Propaganda Due) στην Ιταλία, που συντάραξε την Ευρώπη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για πολλά χρόνια, την δεκαετία του '80, αποκαλύφθηκε ότι οι Μεγάλοι Μάγιστροι της στοάς “Π-2”, Τζιορντάνο Γκαμπερίνι και Λίνο Σαλβίνι, είχαν στενούς δεσμούς με την Ελληνική και Κυπριακή μασονία. Αλλά και η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος που κατευθύνει τις Κυπριακές Στοές γνώριζε για τις σχέσεις “Π-2”-CIA-Βατικανού.
 
Ο Τζιορντάνο Γκαμπερίνι ήταν ο εκπρόσωπος της Ιταλικής μασονίας που χαιρέτησε την επίσκεψη Ελλήνων μασόνων στη Ρώμη, το 1977. Σύμφωνα με το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος “Πυθαγόρας” (Ιούλιος-Δεκέμβριος 1977, σελ.31), ο Γκαμπερίνι είπε: “Η Μεγάλη Στοά της Ελλάδος οφείλει την οργανωτική της δικαιοδοσία είς τον Ιταλικόν Τεκτονισμόν”, αναφερόμενος εις το ότι, κατά το 1867, η Μεγάλη Στοά της Ιταλίας, εποπτεύουσα έως τότε των εν Ελλάδι τεκτονικών πραγμάτων, συνεφώνησεν εις την λειτουργίαν εθνικώς ανεξαρτήτου Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.
 
Ο καθηγητής Τζιορντάνο Γκαμπερίνι είχε και μια άλλη ιδιότητα, όπως αποκάλυψαν οι μακρόχρονες έρευνες για το σκάνδαλο “Π-2”. Ήταν πράκτορας της αμερικανικής CIA. Τον ρόλο που έπαιζε ο Γκαμπερίνι ως πράκτορας της CIA τον γνώριζαν όλες οι διεθνείς Στοές που διατηρούσαν στενούς δεσμούς με την Ιταλική. Επομένως, και η Κυπριακή Στοά, η οποία, μετά την 15η Ιουλίου 1974, δεν έκανε έστω ένα διάβημα για να μην επέμβει η Τουρκία που τότε εκπροσωπείτο από δύο “αδελφούς”: τον Μπουλέντ Ετζεβίτ και τον Ραούφ Ντενκτάς...”.
 
Σύμφωνα, επίσης, με κάποιες άλλες πληροφορίες -από αποσκιρτήσαντα πρώην μέλη- μια Ροδοσταυρικού τύπου Οργάνωση υπό τον τίτλο “Ηθικός Επανεξοπλισμός” (Moral Re-armament) δραστηριοποιήθηκε στην Κύπρο τις κρίσιμες δεκαετίες από το 1950 έως το 1974. Τα μέλη της εν λόγω μυστικής εταιρείας μετείχαν σε αποκρυφιστικές συγκεντρώσεις και συναντιόντουσαν τακτικά σε μια πόλη της Ελβετίας (πιθανώς την Ελβετική Σιών).
 
Επειδή ο έντονα ηθικιστικός τίτλος θυμίζει τις προμετωπίδες που χρησιμοποιεί συνήθως το καθολικό Opus Dei, δεν είναι απίθανο να υποθέσουμε ότι και αυτό το παράλληλο κύκλωμα έδρασε σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες του Βατικανού για να προετοιμάσει την άλωση της Κύπρου. Άλλος ένας λόγος, ίσως, που το Βατικανό “ξέχασε” να αναφερθεί στο καυτό θέμα της κατοχής Κυπριακών εδαφών.
 
Στην εξεταστική επιτροπή για τον “Φάκελλο της Κύπρου” κατετέθη, μεταξύ άλλων, ότι το σήμα “ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΝ” δήλωνε την έναρξη της εναντίον του Μακαρίου επιθέσεως. Ένα κανάλι μέσα από το οποίο “διαχειρίσθηκε” το σήμα ήταν και η ...Τουρκοκυπριακή Στοά “Οθέλλος” της Αμμοχώστου, στην οποία είχε μυηθεί ο Ραούφ Ντενκτάς από το 1950.
 
Προσέξτε τη σημασιολογία των λέξεων!!!  
Αλέξανδρος: συμβολικό της Δύναμης του Ελληνισμού.  
Οθέλλος: Στρατιωτικός Διοικητής στην Κύπρο επί Ενετοκρατίας στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ. Περίοδος Καθολικών Ταγμάτων στον Ελληνικό χώρο.  
Νοσοκομείο: Hospital· το έτος 1022 ιδρύεται στην Ιερουσαλήμ το Τάγμα των Αδελφών ΟΣΠΙΤΑΛΙΕΡΩΝ από καθολικούς μοναχούς, κυρίως, που ίδρυσαν τα καινούργια HOSPES (ΞΕΝΩΝΕΣ) για άρρωστους προσκυνητές: είναι ο πυρήνας του μετέπειτα τάγματος των Ιπποτών της Μάλτας. Σημειωτέον ότι τα πρώτα HOSPES ιδρύθηκαν τον 6ο μ.Χ. αιώνα από τον Ιωάννη τον ΕΛΕΗΜΟΝΑ, Γαλλικής καταγωγής πρίγκηπα της Κύπρου...
 
Έχουμε, λοιπόν, Opus Dei, Ιππότες της Μάλτας, Μυστικές Υπηρεσίες του Βατικανού και CIA στρατευμένες από κοινού στον “καλό” αγώνα για την ανατροπή της κόκκινης Υπερδύναμης. Πρώτος στόχος ο “Κάστρο της Μεσογείου”. Ήδη σε παλαιότερη συνάντηση των Ελλήνων και Τούρκων Μασόνων στην Κωνταντινούπολη, οι εκπρόσωποι και των δύο Στοών στις ομιλίες τους τόνισαν την ανάγκη της “στενωτάτης και ειλικρινούς συνεργασίας” κατά της “ερυθρής απειλής” ώστε η Ελλάδα και η Τουρκία να χρησιμοποιηθούν ως “συμμαχικές δυνάμεις” για να ανακόψουν την κάθοδο της Ρωσσίας -δηλ. της τότε Σοβιετικής Ένωσης- στην Ανατολική Μεσόγειο. Στο τέλος της κοινής μασονικής εκδήλωσης, οι Έλληνες αντιπρόσωποι αναφώνησαν: “Ζήτω ο ευγενής Τουρκικός λαός και ...ο Τουρκικός Ελευθεροτεκτονισμός”. Με το πρόσχημα της “σοβιετικής απειλής” και προκειμένου να μην γίνει η “Κούβα της Μεσογείου”, είχε θυσιαστεί η Κύπρος...
[Απόσπασμα από εκτενή έρευνα, η οποία με τον τίτλο “Η Κύπρος στα Γρανάζια της Μασονίας” είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό Τρίτο Μάτι το 2001]

Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου