Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2017


Συνεχίζει να συντηρεί το κλίμα έντασης η Τουρκία και να στέλνει απειλητικά μηνύματα προς την Κύπρο, μετά και την ξεκάθαρη δήλωση του κυπριακού υπουργείου Εξωτερικών ότι δεν πρόκειται η Λευκωσία να υποχωρήσει στις πιέσεις για αναστολή ή και διακοπή των ερευνητικών προγραμμάτων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Με τη NAVTEX345/17, την οποία εξέδωσε το πρωί η Τουρκία για τρίτη φορά το τελευταίο διάστημα, δεσμεύει παράνομα θαλασσιά περιοχή εντός του FIR Λευκωσίας και εντός της κυπριακής ΑΟΖ για διεξαγωγή ασκήσεων με πραγματικά πυρά.

Η άσκηση θα διεξαχθεί αύριο σε περιοχές νοτιοδυτικά της Πάφου και σε σημεία, τα οποία βρίσκονται εντός και στα όρια των οικοπέδων 1 και 6 της κυπριακής ΑΟΖ.

Με αυτές τις προκλητικές κινήσεις η Άγκυρα θέλει να στείλει απειλητικά μηνύματα και προς τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες, οι οποίες απέσπασαν τις άδειες ερευνών στον τελευταίο Τρίτο Γύρο Αδειοδοτήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγχρόνως να εκβιάσει την κυπριακή κυβέρνηση, απαιτώντας νέες υποχωρήσεις στο Κυπριακό, απειλώντας διαφορετικά με την ανάληψη «όλων των αναγκαίων μέτρων για την προστασία των συμφερόντων της», όπως ακριβώς ανέφερε στην ανακοίνωση του το τουρκικό ΥΠΕΞ την περασμένη Παρασκευή.

Η τουρκική NAVTEX:

TURNHOS N/W : 345/17
MEDITERRANEAN SEA
GUNNERY EXERCISE, ON 28 MAR 17 FROM 0500Z TO 0700Z IN AREA BOUNDED BY;
34 17.00 N - 031 07.00 E
34 17.00 N - 032 02.00 E
33 58.00 N - 032 02.00 E
33 58.00 N - 031 07.00 E
CAUTION ADVISED

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Με νέες απροκάλυπτες απειλές ότι θα «λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα» για να προασπίσει τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο, απαντά η Τουρκία στην ολοκλήρωση της διαδικασίας αδειοδότησης των Οικοπέδων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Για μια ακόμη φορά η Άγκυρα απαιτεί τη διακοπή των δραστηριοτήτων στην κυπριακή ΑΟΖ προκειμένου να συνεχισθούν οι συνομιλίες επαναλαμβάνοντας το «κόλπο» του 2014, όπου οι συνομιλίες άρχισαν μόνο αφού σταμάτησαν οι δραστηριότητες στην κυπριακή ΑΟΖ με αντάλλαγμα την αποχώρηση του ερευνητικού σκάφους Barbaros.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το πρωί το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αναφέρεται στις δηλώσεις που έκανε και τις επαφές που είχε ο Νίκος Αναστασιάδης στη Νέα Υόρκη με εκπροσώπους των πετρελαϊκών εταιριών και υποστηρίζει ότι αυτές οι επαφές «αποκαλύπτουν και πάλι το πως η ελληνοκυπριακή διοίκηση αψηφά με τις μονομερείς επιδιώξεις της στις σχετικές με τους υδρογονάνθρακες δραστηριότητες τα αναφαίρετα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, που είναι οι συνιδιοκτήτες του νησιού».

Το τουρκικό ΥΠΕΞ, σχολιάζοντας και την απόφαση του κυπριακού Υπουργικού Συμβουλίου για την οριστικοποίηση των εταιρειών που ανέλαβαν τις άδειες ερευνών στον Γ’ Γύρο Αδειοδοτήσεων, κάνει λόγο για συμπεριφορά που αποδεικνύει ότι η «ελληνοκυπριακή διοίκηση δεν είναι σε θέση να αδράξει την ευκαιρία για οικονομική συνεργασία βασισμένη σε μια win-win κατάσταση που θα προσφέρει στο νησί και σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο μια συνολική λύση στην Κύπρο.

«Αναμένουμε από την ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία αρνείται να αποδεχθεί τους Τουρκοκυπρίους ως πολιτικά ισότιμους εταίρους στο νησί, να αποφύγει να λειτουργεί ως μοναδικός ιδιοκτήτης των φυσικών πόρων του νησιού και να σταματήσει τις σχετιζόμενες με τους υδρογονάνθρακες δραστηριότητες», αναφέρει η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ και υπενθυμίζει ότι τα «προηγούμενα χρόνια, τέτοιες δραστηριότητες οδήγησαν στην αποτυχία τω προσπαθειών για επίλυση του Κυπριακού».

Το τούρκικο ΥΠΕΞ εξαπολύει και πάλι τις απειλές ότι «η Τουρκία θα λάβει όλα τα αναγκαία μετρά για να προστατεύσει τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς και τα συμφέροντα της Τούρκικης Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου».

Υπενθυμίζεται ότι η Άγκυρα, δια του υπουργού ενέργειας και γαμπρού του Erdogan, κ. Μ. Αλμπαϊρακ, έχει αναγγείλει σεισμογραφικές έρευνες στη Μεσόγειο, όπου επανειλημμένα η Τουρκία έχει προκαλέσει με έρευνες επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Η Άγκυρα έχει πλέον στη διάθεση της δυο υπερσύγχρονα ερευνητικά σκάφη το Barbaros και το Turkuaz με τα οποία αναμένεται το επόμενο διάστημα και μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού να επιβάλει τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.

Από την τουρκική ανακοίνωση επιβεβαιώνονται οι ανησυχίες ότι η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να θέσει έναν ακόμη ορό για την επανάληψη της διαδικασίας των συνομιλιών για το κυπριακό, την αναστολή όλων των ενεργειακών σχεδιασμών της Κυπριακής Δημοκρατίας στην κυπριακή ΑΟΖ, κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί, καθώς ούτε ο κ. Αναστασιάδης μπορεί να το αντέξει πολιτικά, αλλά και οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες που έχουν εμπλακεί (Total, ENI, ExxonMobil, Qatar Petroleum) δεν θα εγκαταλείψουν τόσο εύκολα τις άδειες που έχουν εξασφαλίσει από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαρ 2017


Τέσσερις όρους για την επίλυση του Κυπριακού θέτει η Άγκυρα, μέσω άρθρου του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Mevlut Cavusoglu, στην εφημερίδα Washington Times.

Όπως μεταδίδει η «Καθημερινή», o Τούρκος ΥΠΕΞ επέλεξε μια εφημερίδα που είναι γνωστή για τις στενές σχέσεις με την ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ, προκειμένου να κάνει λόγο για «χρυσή ευκαιρία» για την λύση του Κυπριακού Προβλήματος, που μπορεί να μετατρέψει την Κύπρο σε κέντρο ειρήνης, σταθερότητας, συνεργασίας και οικονομικής ευμάρειας.

Σύμφωνα με τον κ. Τσαβούσογλου οι βασικοί όροι-προϋποθέσεις για την άμεση επίλυση του Κυπριακού είναι:

- Πρώτον, η λύση θα πρέπει να βασιστεί στην πολιτική ισότητα των δυο πλευρών έτσι ώστε η μια πλευρά να μην έχει την δυνατότητα να επιβάλλει τις θέσεις της στην άλλη. Ο κ. Τσαβούσογλου κάνει λόγο για έναν νέο διζωνικό και δικοινοτικό συνεταιρισμό.

- Δεύτερον, η Ε.Ε. θα πρέπει να εγγυηθεί τις βασικές παραμέτρους της λύσης. Σε αυτό το σημείο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών αναφέρεται στην σημασία του πρωτογενούς δικαίου.

- Τρίτον, η λύση πρέπει να αναδείξει μια νέα ελληνοτουρκική ισορροπία ισχύος στο νησί. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα των τεσσάρων ελευθεριών των Τούρκων πολιτών.

- Τέλος, με την λύση θα πρέπει να διαιωνιστεί το σύστημα των εγγυήσεων έτσι ώστε να μην επαναληφθούν τα δεινά του παρελθόντος. Ο κ. Τσαβούσογλου υπενθυμίζει ότι πρόσφατες σφυγμομετρήσεις στην τ/κ κοινότητα δείχνουν ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν πρόκειται να αποδειχθεί μια λύση δίχως τις τουρκικές εγγυήσεις.

Όπως υπογραμμίζει ο κ. Τσαβούσογλου, η λύση επιφυλάσσει πολλά θετικά αποτελέσματα για τους Ελληνοκύπριους. Τα τουρκικά λιμάνια θα ανοίξουν τις πύλες τους για τα πλοία της Κύπρου. Οι εμπορικές συναλλαγές Κύπρου-Τουρκίας θα δημιουργήσουν μια νέα δυναμική. Πρόκειται για μια κατάσταση win-win που δημιουργεί περιθώρια για συνεργασία στα πεδία ενέργειας και νερού.

Στα πλαίσια της ανάλυσης του, ο κ. Τσαβούσογλου πραγματοποιεί μια σύντομο ιστορική αναδρομή στο Κυπριακό και προβάλλει την άποψη ότι το 1963 η ελληνοκυπριακή πλευρά «έδιωξε» από την δικοινοτική δημοκρατία τους Τουρκοκύπριους.

Ο ίδιος συνεχίζοντας την αναφορά του στο ιστορικό υπόβαθρο του Κυπριακού αναφέρει ότι Τουρκία και Τουρκοκύπριοι παραμένουν προσκολλημένοι στον στόχο της λύσης. Στην συνέχεια, ο ίδιος ξεκαθαρίζει τους τέσσερις όρους της κυβέρνησης του για την λύση.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Μαρ 2017


Του Πόλυ Κυριακού

«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτ’ άλλο»… Πόση δύναμη, πόση τόλμη χρειάζεται από ένα δεκαοκτάχρονο παιδί για να εκστομίσει έναν τέτοιο λόγο; Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης μαζί με τον Γρηγόρη Αυξεντίου ίσως είναι δυο από τα πιο πιο ξεχωριστά παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, υπήρχε μια πατρίδα. Ένας λαός που βίωσε κατακτητές και θηριωδίες. Ένας τόπος αγαπημένος που βρέθηκε να υπάρχει σε ένα σημείο του πλανήτη ονειρεμένο και παραδεισένιο, με μια γεωγραφική θέση-κλειδί στην ανατολική Μεσόγειο. Αυτός ο τόπος άλλαξε αφέντες πάμπολλες φορές. Είδε ξένες σημαίες να κυματίζουν πάνω απ’ το χώμα του. Βασιλιάδες, ραγιάδες, στρατηγούς και δικτάτορες. Είδε πολέμους, θηριωδίες, αδικίες και λεηλασίες…

Και τα χρόνια πέρασαν… Ο τόπος άντεξε… Αν υπήρχε μια κάμερα να καταγράψει τις εικόνες απ’ την αρχή της ιστορίας αυτού του λαού, θα παρακολουθούσαμε έναν ατέλειωτο Γολγοθά, ένα αδιάκοπο ανηφόρισμα, που ένας Θεός ξέρει με ποιον τρόπο επιβίωσε και άντεξε μέσα στους αιώνες. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά η ταυτότητα της μικρής αυτής Πατρίδας είναι ακόμα υπαρκτή και αδιαμφησβήτητη. Η γλώσσα, η αίσθηση της παράδοσής μας είναι ό,τι πιο αληθινό ζει και κυκλοφορεί ακόμα στον κορμό, στο σώμα και τα κλαδιά τούτης της βασανισμένης γης.

Θαρρώ όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί τι να έχει μεσολαβήσει άραγε από την εποχή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του Γρηγόρη Αυξεντίου μέχρι σήμερα… Τι αλλαγές άραγε έχουν επέλθει στον τρόπο που πολεμάμε, που αγωνιζόμαστε, που σκεφτόμαστε, που διεκδικούμε;.. Πόσοι από μας σήμερα θα δίναμε και την ίδια μας τη ζωή για να υποστηρίξουμε με έμπρακτο τρόπο ένα ιδανικό; Οκ, μην πυροβολείτε! Δεν υπονοώ σώνει και καλά να βάλουμε το δάχτυλο στη σκανδάλη και να αρχίσουμε να πυροβολούμε κατά τον Βορρά.

Αν και κάτι τέτοιο θα είχε τεράστιο κίνδυνο να τραυματίσουμε και μερικούς «δικούς» μας, καθώς απολαμβάνουν αμέριμνα τον τζόγο και τα πούρα τους στα κατεχόμενα… Λέω απλά: Παρ’ όλο που, ναι, σίγουρα πέρασαν έτη σαράντα τρία τον αριθμό, ναι, οι κατά καιρούς συνομιλίες απέτυχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είμαστε ευχαριστημένοι από τις ντουφεκιές μας σημαδεύοντας έστω και στο πόδι του θηρίου;

Eίμαστε ευχαριστημένοι από τη «φασαρία» που κάναμε ανά την οικουμένη; Πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη της εισβολής-κατοχής εκτός Κύπρου και Ελλάδας; Αφήσαμε τη διάδοση της «είδησης» αυτής απλά και μόνον στα χέρια της ομογένειας του εξωτερικού; Πόσες φορές έχει γίνει μια μεγάλη συναυλία εντός και εκτός Κύπρου με συμμετοχή μεγάλων ξένων και Ελλήνων ερμηνευτών;

Η τελευταία που θυμάμαι εκτός Κύπρου ήταν μια συναυλία στο Meadowland Arena στη Νέα Υερσέη της Αμερικής το 1994, με τον Γιώργο Νταλάρα, τους αδερφούς Κατσιμίχα, τη Νανά Μούσχουρη και τη Γλυκερία, με ένα ακροατήριο 25.000 θεατών. Και προφανώς κάποιες συναυλίες στη Λευκωσία στο στάδιο ΓΣΠ αμέσως μετά την εισβολή, με τον Μίκη Θεοδωράκη και άλλους καλλιτέχνες…

Τι να έχει μεσολαβήσει άραγε από την εποχή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του Γρηγόρη Αυξεντίου μέχρι σήμερα; Ποιες αξίες έχουν αποδυναμωθεί; Γιατί την αγάπη για τον τόπο την έχουμε παρεξηγήσει; Γιατί χάνουμε τον πατριωτισμό μας, καθώς το νερό στο κρασί μας ρέει αδιάκοπα και τόσο γενναιόδωρα;

Δεν είπαμε να βγούμε στα βουνά με τις μπαζούκες. Δεν είπαμε να εμπλακούμε σε μάχες και πολυβόλα. Ξέρουμε πόσο μικροί και αδύναμοι είμαστε. Μπορούσαμε και μπορούμε όμως να σηκώσουμε το ανάστημά μας με πυρομαχικά το δίκιο μας, έτσι ώστε να μην αφήσουμε κανέναν σε ησυχία. Το κάναμε; Αρκεστήκαμε μόνο στον πολιτικό στίβο. Μέσα από τα κουστούμια και τις γραβάτες, πασπατεύουμε (αν πασπατεύουμε ακόμα) τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, κι ο καιρός περνά… Κι όπως περνά ο καιρός περνά κι η μπογιά της ύπαρξής μας. Κι όπως περνά η μπογιά της ύπαρξής μας, όσοι θυμόμαστε την εισβολή και κατοχή λιγοστεύουμε μέρα με τη μέρα. Μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεσή μας…

«Δεν είσαι εδώ να βλέπεις πού πάει η πατρίδα, Βαγορή… Κι ίσως καλύτερα…».

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ηγείται του τουρκικού κράτους δια πυρός και σιδήρου

Του Λουκή Γ. Λουκαΐδη

Παρακολούθησα πρόσφατα στην τηλεόραση τον Ερντογάν που ηγείται του τουρκικού κράτους δια πυρός και σιδήρου, άνθρωπος άξεστος και αγροίκος που έριξε στα μπουντρούμια της χώρας του χιλιάδες ανθρώπους του καθήκοντος όπως είναι οι εισαγγελείς, δικαστές, αστυνομικοί κ.λπ. διότι αντιτάχθηκαν στην εξουσία του.

Θέλει λέει τώρα και άλλες εξουσίες για να γίνει απόλυτος άρχων της Τουρκίας και να κάνει ό,τι του κατέβει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Θέλει να γίνει σουλτάνος και όποιος του αντιστέκεται στις επιδιώξεις του, να τον εξαφανίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Στη σχετική τηλεοπτική εκπομπή κραύγαζε εναντίον των Γερμανών και τους ονόμαζε Ναζιστές. Αυτός που μόνος του χωρίς την υποστήριξη άλλων Ναζιστών ενσωματώνει το Ναζισμό. Εκείνο το οποίο εκπλήττει είναι η αδιαφορία που δείχνει έναντί του η διεθνής κοινή γνώμη και ειδικότερα οι πολιτικοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρχισαν όμως σιγά σιγά να τον αηδιάζουν εξού και του απάντησε περιφρονητικά ο Γερμανός εκπρόσωπος ότι είναι απαράδεκτος και τα έχει χαμένα. Δεν εγείρεται θέμα του είπε να του επιτρέψει η Γερμανία στο χώρο της να κάνει συγκεντρώσεις και ομιλίες για να ψηφίσουν οι Τούρκοι μετανάστες τις μεταρρυθμίσεις του για να ανέβει στο θρόνο της απολυταρχίας. Η περίπτωσή του όμως είναι εξαιρετική ευκαιρία να δοκιμασθούν οι διεθνείς αξίες που διακηρύσσουν οι διάφοροι πολιτικοί. Αυτοί που φωνάζουν εναντίον του Πούτιν και υπεραμύνονται τη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Ερντογάν είναι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και ειδικότερα το άρθρο 7 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού δικαστηρίου της Ρώμης, διεθνής εγκληματίας για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό θα έπρεπε οι χώρες που σέβονται το δίκαιο να αναπτύξουν πρωτοβουλία να σταματήσουν την πορεία του δικτάτορα με το ταραγμένο μυαλό προστατεύοντας έτσι την ανθρωπότητα και το ίδιο τον λαό του. Αλλωστε έχει και προηγούμενα: Τη συντονισμένη εξουδετέρωση του Χουσεΐν στο Ιράκ και εκείνη του Καντάφι στην Λιβύη. Το θέμα ανοίγει και άλλα κεφαλαία: όπως είναι η ανάγκη υποχρεωτικής ιατρικής εξέτασης υποψηφίων αρχηγών κρατών και η συνεχής ιατρική παρακολούθησή τους σε περίπτωση εκλογής τους. Όπως εξελίχθηκε, ο Ερντογάν είναι πιο επικίνδυνος από ένα βομβαρδισμό πληθυσμού που έτσι και αλλιώς το πετυχαίνει εμμέσως με την πολιτική του. Πού είναι οι ηγήτορες του πολιτισμένου κόσμου που εκφράζονται με ζήλο υπέρ της πολιτικής της ειρήνης και της δικαιοσύνης;

Οι ΗΠΑ και η Αγγλία δεν κίνησαν το δάκτυλό τους να του υποδείξουν αυτού του εγκληματία να ευθυγραμμιστεί με στοιχειώδεις αρχές και αξίες. Και ας έρθουμε τώρα στα δικά μας.

Είναι δυνατόν οι σπουδαίοι πολιτικοί μας που βγαίνουν και εκφράζονται με απόλυτες συνταγές για τη λύση του Κυπριακού με βάση αρχές και αξίες (τι υποκρισία) -ενώ συγχρόνως έχουν παραδώσει στην Τουρκία και άλλα ανταλλάγματα από εκείνα τα οποία πήρε με την εισβολή – να μην αντιλήφθηκαν την ψυχοπάθεια της άλλης πλευράς αφού όλοι συμφωνούν ότι το πρόβλημα είναι η Άγκυρα και Άγκυρα σημαίνει Ερντογάν ο οποίος, όπως είπαν και οι Γερμανοί, τα έχει χαμένα. Αλλά οι δικοί μας επιμένουν σε συνομιλίες με τον εγκληματία. Οποία αφέλεια, άγνοια της πραγματικότητας και μειωμένη αντίληψη χαρακτηρίζει την πολιτική μας ηγεσία που επιμένει σε ειρηνικές συνομιλίες με τον ηγεμόνα του τουρκικού κράτους ο οποίος αντί να δείξει ελάχιστη καλή θέληση, ζήτησε να πάρει και τον Πύργο της Τηλλυρίας.

Είναι με αυτή την πολιτική από την άλλη πλευρά που θα συζητήσουμε και θα συμβιώσουμε; Και εμείς πώς αντιδράσαμε στα νάζια των αδηφάγων Τούρκων; Ο Νεοφύτου είπε ότι θα διορθώσει το λάθος μας για να μας συγχωρήσουν. Ο Αναστασιάδης ακολούθησε εμμέσως παρόμοια γραμμή. Ο πιο όμως καταρτισμένος και τολμηρός, γεν. γραμματέας του ΑΚΕΛ, άρχισε να μας κατηγορεί εμάς πως χαλάσαμε τις ωραίες συνομιλίες καταγγέλλοντάς μας μάλιστα και στις Βρυξέλλες και επιμένοντας ότι με τις συνομιλίες αυτές θα γλιτώσουμε τον διαμελισμό με αντάλλαγμα ένα ασυνάρτητο «κράτος»που θα διαλυθεί από τις πρώτες μέρες. Τι να πεις για αυτούς τους ανθρώπους. Είναι η ατυχία της Κύπρου.

* Δικηγόρος, πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Μαρ 2017


Δεν αποκλείει την πιθανότητα να βρίσκεται στην ΑΟΖ της Κύπρου ένα κοίτασμα παρόμοιο με αυτό του Zorh της Αιγυπτιακής ΑΟΖ, ο επικεφαλής του διερευνητικού τομέα της ιταλικής εταιρείας ENI, Λούκα Μπερτέλι.

«Πιστεύουμε ότι υπάρχει ακόμη ένα Zorh στην περιοχή και παρόμοια κοιτάσματα μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο για να προστεθούν περισσότερα αποθέματα στο δυναμικό της Ανατολικής Μεσογείου», ανέφερε ο κ. Μπερτέλι, μιλώντας στο 4ο Eastern Mediterranean Gas Conference, στη Λευκωσία. Όπως σημείωσε, πολλά κοιτάσματα παρόμοια με το γιγάντιο κοίτασμα Zorh, που ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο το 2015, θεωρείται ότι περιέχονται στα κυπριακά ύδατα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχουν πολλά ανεξερεύνητα πεδία, τόσο στην Αίγυπτο, όσο και στο Ισραήλ και τον Λίβανο.

Το κοίτασμα Zorh, που ανακάλυψε η EΝΙ, είναι το 20ό μεγαλύτερο στον κόσμο, περιέχει περίπου 30 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (αντιστοιχούν σε 5,5 δισ. βαρέλια πετρελαίου) και καλύπτει μία περιοχή περίπου 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Ο εκτελεστικός διευθυντής της Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (ΕΥΚ), Πάνος Κελάμης, τόνισε ότι η αισιοδοξία να βρεθεί στην κυπριακή ΑΟΖ το επόμενο Zorh δεν δημιουργείται μόνο από την παρουσία σημαντικών εταιρειών, αλλά και από τα ίδια τα δεδομένα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Μαρ 2017


Μέχρι και στις ραδιοσυχνότητες έκτακτης ανάγκης της Κυπριακής Δημοκρατίας παρεμβαίνει το ψευδοκράτος!!!

Με επιστολή του στις 23 Φεβρουαρίου, που κυκλοφόρησε χθες ως επίσημο έγγραφο του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη, πρέσβης Κορνήλιος Κορνηλίου, καταγγέλλει στο Γενικό Γραμματέα Αντόνιο Γκουτιέρες αναλυτικά τις παραβιάσεις των διεθνών κανονισμών εναέριας κυκλοφορίας και του εθνικού εναερίου χώρου της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και την παράνομη χρήση των κλειστών λιμανιών από τουρκικά πολεμικά πλοία, τον περασμένο Ιανουάριο.

Σημειώνει επίσης ότι τουρκικά εμπορικά αεροσκάφη χρησιμοποιούν συστηματικά το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου. Επιπλέον τον ενημερώνει ότι ” το κατοχικό καθεστώς έχει εκδοθεί παράνομα τρεις οδηγίες για αεροπόρους, στις 4, 10 και 26 Ιανουαρίου, σχετικά με τις ασκήσεις που πραγματοποιούνται από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία.

“Ακόμη πιο πρόσφατα, το κατοχικό καθεστώς έχει αρχίσει να παρεμβαίνει στις ραδιοσυχνότητες, συμπεριλαμβανομένων αυτών του κινδύνου και της έκτακτης ανάγκης, της Κυπριακής Δημοκρατίας, εμποδίζοντας έτσι την ομαλή λειτουργία της υπηρεσίας NAVTEX που προσφέρει προειδοποιήσεις πλοήγησης και μετεωρολογικών συνθηκών και προβλέψεις, καθώς και επείγουσες πληροφορίες σε πλοία για την ασφάλεια στη θάλασσα”.

Ο κ. Κορνηλίου υπογραμμίζει στην επιστολή του προς τον ΓΓ του ΟΗΕ ότι “οι ενέργειες της Τουρκίας στοχεύουν σαφώς στην υπονόμευση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενισχύοντας τη συνεχιζόμενη ντε φάκτο διαίρεση και την αναβάθμιση του καθεστώτος της αποσχιστικής οντότητας, με τη διεκδίκηση δήθεν εναέριου χώρου πάνω από το κατεχόμενο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επιπλέον, η Τουρκία εξακολουθεί να παρενοχλεί συστηματικά πολιτικά και στρατιωτικά αεροσκάφη εντός του FIR Λευκωσίας, μέσω ραδιοφωνικών κλήσεων”.

Προσθέτει παράλληλα ότι οι παραβάσεις του FIR Λευκωσίας και του εθνικού εναέριου χώρου της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζονται αμείωτα.

“Η πολιτική της Τουρκίας να παραβιάζει επίμονα το διεθνές δίκαιο και να αψηφά τους διεθνείς κανόνες και κανονισμούς, βάζει την ασφάλεια της διεθνούς πολιτικής αεροπορίας σε κίνδυνο, έχει αρνητικό αντίκτυπο στη σταθερότητα της περιοχής και προκαλεί δυσκολίες στην εναέρια κυκλοφορία πάνω από την Κύπρο”.

Ο πρέσβης Κορνήλιος Κορνηλίου υπογραμμίζει στην επιστολή του ότι η συνέχιση των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας δημιουργεί ένταση κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου για την επιτυχή έκβαση της εν εξελίξει διαδικασίας των διαπραγματεύσεων, για μια ειρηνική ολοκληρωμένη λύση στο κυπριακό πρόβλημα.

“Εκ μέρους της Κυβέρνησης μου, διαμαρτύρομαι σθεναρά για τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις των διεθνών κανονισμών εναέριας κυκλοφορίας και τις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και απευθύνω έκκληση για τον άμεσο τερματισμό τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία επαναλαμβάνει, στο πλαίσιο αυτό, την έκκληση της προς την τήρηση της αρχής της κυριαρχίας και της μη επέμβασης που κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών”, καταλήγει η επιστολή.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Μαρ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης 
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ 

«Η σημασία του Κυπριακού από την οπτική της Τουρκίας μπορεί να μελετηθεί κατά βάση σε δύο κύριους άξονες. Ο πρώτος προκύπτει από την ιστορική ευθύνη της Τουρκίας για εμπέδωση της ασφάλειας της μουσουλμανικής τουρκικής κοινότητας της νήσου και είναι άξονας κοινωνικού χαρακτήρα. Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη».[1] Στο «Στρατηγικό Βάθος» το παραπάνω απόσπασμα αντικατοπτρίζει τους κύριους στόχους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής πάνω στο Κυπριακό Ζήτημα. Ο πρώτος άξονας αποτέλεσε και μία από τις αφορμές εισβολής και παράνομης κατοχής της Μεγαλονήσου και αναπαράγεται μέχρι σήμερα. Μεγάλη σημασία, όμως για την αδιάλλακτη αυτή στάση της Τουρκίας απέναντι στο ζήτημα έχει ο δεύτερος άξονας που αιτιολογεί τη στρατηγική σημασία της Κύπρου για την Τουρκία.

Η επιμονή της Τουρκίας στην αδιάλλακτη πολιτική της έγκειται στη γεωγραφική θέση της Κύπρου, η οποία σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. «Η Τουρκία ακόμη κι αν δεν υπήρχε Τούρκος εκεί, όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό Ζήτημα»[2]. Ο παραπάνω ισχυρισμός δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και εξηγεί τη στάση της γείτονος χώρας τα τελευταία 43 χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε ότι το ζήτημα, λοιπόν, δεν ήταν και ούτε είναι η προστασία του τουρκικού πληθυσμού, αλλά η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου για τις περιφερειακές και παγκόσμιες στρατηγικές διότι αποτελεί συνδετικό κρίκο για τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, τη διώρυγα του Σουέζ, το Αιγαίο, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό κόλπο και εντάσσεται στο πλαίσιο της θαλάσσιας επιθετικής στρατηγικής της Τουρκίας, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει το πεδίο δράσης της στην ευρύτερη περιοχή. Ελέγχοντας την Κύπρο, είναι σε θέση τουλάχιστον διπλωματικά να ελέγχει τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες στις σχέσεις των κρατών στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι ιστορικές συγκυρίες ήταν τέτοιες που επέτρεψαν στην Τουρκία να εισβάλει με μικρό κόστος, συγκριτικά με το ελληνικό στοιχείο, έχοντας ως αφορμή την προστασία του τουρκικού πληθυσμού στην Κύπρο, ενώ η εγκαθίδρυση της θέσης της στο Βόρειο τμήμα του Νησιού αποτέλεσε αιμορραγούσα πληγή για τον ελληνισμό.

Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας στο Κυπριακό και οι παράλογες απαιτήσεις της έχουν τις ρίζες τους στον δεύτερο άξονα που αιτιολογεί τη στρατηγική σημασία της Κύπρου για την Τουρκία. Στα παραπάνω δεδομένα πέρα από το διπλωματικό στοιχείο, έχει προστεθεί και το οικονομικό, το οποίο αυτή τη χρονική στιγμή είναι πολύ σημαντικό για την τουρκική οικονομία εφόσον πρόσφατες έρευνες και οικονομικά στοιχεία δείχνουν ότι η Τουρκία εισέρχεται σε κρίση με τη λίρα να χάνει την αξία της. Το οικονομικό στοιχείο έγκειται στα ενεργειακά κοιτάσματα που βρέθηκαν στην κυπριακή ΑΟΖ και αποτέλεσαν την «κινητήριο δύναμη» για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, με την εκλογή του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, να φαντάζει την ιδανική ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού Ζητήματος. Πίσω από τα πολλά υποσχόμενα λόγια και τις όλο χαμόγελο φωτογραφίες των δύο ηγετών κρυβόταν η ωμή πραγματικότητα, η οποία όμως, ήταν φανερή από τα πρώτα κιόλας βήματα της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων με μία ρεαλιστική ανάγνωση των εξελίξεων. Ποια είναι αυτή η ρεαλιστική ανάγνωση; Η Τουρκία δεν θέλει λύση στο Κυπριακό Ζήτημα ή θέλει μία λύση στα μέτρα της. Η θέση της[3] αυτή επιβεβαιώνεται από τις πρώτες «ολοκληρωμένες» προσπάθειες  επίλυσης με το τότε Σχέδιο Ανάν που προωθούσε μία λύση υπέρ της Τουρκίας αλλά και από τις τρέχουσες εξελίξεις όπως διαμορφώνονται το τελευταίο διάστημα. Επιπλέον, παρατηρείται μία ασυμφωνία συμφωνιών και ενεργειών από πλευράς Τουρκίας. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η γείτονα χώρα παρουσιάζεται ως η χώρα υποστηρικτής των καλών σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων ενώ παράλληλα στο κομμάτι των ενεργειών παραβλέπει και καταπατά συμφωνίες. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να μεθοδεύσει την προσάρτηση των Κατεχομένων και κατ επέκταση να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου. Τα παραδείγματα πολλά, ωστόσο για την οικονομία του άρθρου θα αναφερθούν τα πιο τρανταχτά. Η Τουρκία με τη μεταφορά νερού στα κατεχόμενα και τη δημιουργία παράνομου αγωγού γι’ αυτό το σκοπό, επιδιώκει την εδραίωση της κατοχής του Βορείου τμήματος της Κύπρου και τη μεγιστοποίηση του ελέγχου και της τουρκικής επιρροής επί της Μεγαλονήσου, καθώς υπαγορεύει και όρους για τη διαχείριση του νερού αλλά και με την ενοποίηση των ηλεκτρικών δικτύων ελευθέρων περιοχών και κατεχομένων. Επιπλέον, η Άγκυρα προχωρά στην αποστολή Τούρκων εποίκων στα κατεχόμενα με σκοπό να επηρεάσει τα δημογραφικά δεδομένα της Κύπρου και με αυτό τον τρόπο να εγείρει περισσότερες αξιώσεις ενώ αμφισβητεί με έγγραφό της στον ΟΗΕ την κυπριακή ΑΟΖ θίγοντας τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Η Τουρκία διεκδικεί την ΑΟΖ μεγάλου μέρους της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία έχει, όπως ισχυρίζεται, «νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα» δυτικά του 32ου μεσημβρινού. Μάλιστα, τονίζεται ότι η τουρκική υφαλοκρηπίδα στις προαναφερθείσες περιοχές ακολουθεί τη μέση γραμμή Τουρκίας-Αιγύπτου ενώ προστίθεται στο δυτικό τερματικό σημείο αυτών και η περιοχή νοτίως και ανατολικά της Ρόδου και του Καστελλόριζου. Οι ευθείες αυτές αμφισβητήσεις και ενέργειες επισκιάζουν το «θετικό» κλίμα που υπήρχε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στην αρχική ώθηση που δόθηκε για γρήγορη επίλυση του Ζητήματος.

Τι συμβαίνει, όμως, αυτή την περίοδο; Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκοκυπριακής κοινότητας έχουν πέσει σε στάσιμα νερά και το προηγούμενο «θετικό» κλίμα βούλιαξε στον ίδιο βάλτο, έπειτα από δυσκολία εξεύρεσης συμφωνίας στα δύσκολα ζητήματα όπως το εδαφικό, το περιουσιακό και αυτό των εγγυήσεων στο Mont Pelerin της Ελβετίας. Από αυτό το σημείο και έπειτα παρατηρείται μία αλλαγή ρητορικής από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη και αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα ότι ο ίδιος δεν είναι παρά μία προέκταση του χεριού του Ερντογάν. Σε προηγούμενη ανάλυση είχα αναφέρει ότι εάν ο κατοχικός ηγέτης δεν απεξαρτηθεί από την τουρκική κηδεμονία μία λύση δεν πρόκειται να είναι υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εμπράκτως, λοιπόν είναι φανερός ο δρόμος που έχει επιλέξει ο κος Ακιντζί εφόσον η ρητορική που ακολουθεί είναι προκαθορισμένη από την Άγκυρα και «Ερντογανική». Συγκεκριμένα, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ ανέφερε ότι «Η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή πλευρά σίγουρα πρέπει να παρατήσει την ρητορική «μηδέν στρατός και εγγυήσεις». Το σύστημα εγγυήσεων του 1960 και η τότε συμφωνία δεν μπορεί να αλλάξει ούτε σημείο στίξης, ακόμη και 57 χρόνια μετά. Μετά την επιχείρηση του 1974, για πολλά χρόνια λεγόταν ότι υπάρχουν 40.000 στρατιώτες, αλλά γνωρίζουμε ότι αυτός ο αριθμός έχει μειωθεί. Αν υπάρξει συμφωνία ούτε εμείς αλλά ούτε και η Τουρκία στοχεύουμε να παραμείνει τέτοιος αριθμός στρατού. Στη συμφωνία του 1960 ήταν 650 Τούρκοι και 950 Έλληνες στρατιώτες. Ο αριθμός μπορεί να αλλάξει με συμβιβασμό, να είναι και πιο πάνω. Σε ό,τι αφορά τις εγγυήσεις πρέπει να καταλάβουν οι συνομιλητές μας ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν βλέπουν την ασφάλεια τους πουθενά εκτός από την Τουρκία»[4]. Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα προχωράει σε δηλώσεις επιθετικού χαρακτήρα διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα και συνεχίζει το λεγόμενο blame game κατηγορώντας την Ελλάδα και την Κύπρο για τη στασιμότητα στις διαπραγματεύσεις ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κερδίσει τις διεθνείς εντυπώσεις.

Συμπερασματικά, υπό αυτές τις συνθήκες και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το κλίμα μετά την αποχώρηση του Τουρκοκύπριου ηγέτη από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων μία λύση στο Κυπριακό δεν μπορεί να καταστεί εφικτή. Το επερχόμενο δημοψήφισμα στην Τουρκία δυσχεραίνει την κατάσταση και συνδέεται άμεσα με την επιθετική στάση της απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο εφόσον ο Ερντογάν προσπαθεί να προσεγγίσει και να εξασφαλίσει την απαραίτητη εθνικιστική ψήφο υπέρ του. Εάν η τουρκική αδιαλλαξία και επιθετικότητα συνεχιστεί δε θα μπορέσει να βρεθεί μία λύση, πόσο μάλλον να γίνεται λόγος για λύση βιώσιμη και δίκαιη. Στο μεσοδιάστημα, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις ενέργειες της Τουρκίας και τις εξελίξεις στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον, στο οποίο ανήκουν και να προσβλέπουν σε συνεργασίες και επαφές με περιφερειακές χώρες όπως το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Αραβικό κόσμο. Τέλος, όπως έχω ξανατονίσει, εφόσον η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δεν αφήνει περιθώρια προόδου στο «Κυπριακό» και η διατήρηση των κόκκινων γραμμών της παραμένει και ενισχύεται, η Κύπρος δεν θα πρέπει να πιέσει προς την κατεύθυνση επίλυσης. Μόνο εάν ο τουρκοκύπριος ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, αποφασίσει να απεξαρτηθεί από την κηδεμονία της Τουρκίας θα μπορούμε να ελπίζουμε για μια δίκαιη λύση. Στο μεταξύ Κύπρος και Ελλάδα θα πρέπει συνεχώς να στρέφονται προς αναζήτηση νέων συμμαχιών και να χαράζουν το δρόμο τους στο διεθνές γίγνεσθαι με σεβασμό προς το διεθνές δίκαιο όπως εξάλλου πράττουν.

[1] Νταβούτογλου Α. (2010). Το Στρατηγικό Βάθος. Αθήνα: Ποιότητα.  
[2] Στο ίδιο
[3] «Η Τουρκία ακόμη κι αν δεν υπήρχε Τούρκος εκεί, όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό Ζήτημα»
[4] Ακιντζί: Η Τουρκία λύση χωρίς εγγυήσεις και στρατιωτική δύναμη, Η Καθημερινή, http://www.kathimerini.gr/895425/article/epikairothta/kosmos/akintzi-h-toyrkia-den-8a-apodex8ei-lysh-xwris-eggyhseis-kai-stratiwtikh-dynamh. (Πρόσβαση 28 Φεβρουαρίου 2017)

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Βρίσκει προσχήματα ο Ακιντζί για να μη παραστεί στις προκαθορισμένες συναντήσεις με τον Κύπριο πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη

Έχει γίνει κατανοητό, πως η Τουρκία δεν πρόκειται να συνηγορήσει σε έντιμη διαπραγμάτευση στο Κυπριακό, με επί πλέον λόγο την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, όπου η παραμικρή υποχώρηση, ακόμη και στα διαδικαστικά, θα προκαλέσει τριβή με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, το οποίο ούτως ή άλλως απαιτεί να γίνει όλη η Κύπρος τουρκική.

Μάλιστα δε, ενώ μέχρι πρότινος η υποστήριξη του Μπαχτσελί θεωρείτο βεβαία, υπάρχουν πολλοί από το κόμμα του που αρνούνται να υπακούσουν προπαγανδίζοντας υπέρ της παροχής δικτατορικών αρμοδιοτήτων στον Ερντογάν. Τυχούσα αστοχία στο Κυπριακό, και ο Ερντογάν θα χάσει τους μοναδικούς συμμάχους του (βεβαίως, ακόμη και αν τους έχει όλους στο πλευρό του, οι δημοσκοπήσεις δεν τον ικανοποιούν, γι’ αυτό και… απαγόρευσε την διεξαγωγή τους).

Το ζήτημα που προκύπτει είναι, ότι βρίσκει προσχήματα ο Ακιντζί για να μη παραστεί στις προκαθορισμένες συναντήσεις με τον Ν. Αναστασιάδη, επαναλαμβάνοντας μία μπλόφα, που φαίνεται πως γίνεται πιστευτή από την ελληνική πλευρά. Δήλωσε, ο Μουσταφά Ακιντζί, ότι εάν δεν υπάρξει λύση στο Κυπριακό τότε στην Κύπρο «θα ριζώσουν δύο κράτη».

Η τουρκοκυπριακή πλευρά, είπε, είναι έτοιμη να μετατραπεί σε τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία και να μπει κάτω από μία ομοσπονδιακή δομή. «Δεν έχουμε επιφυλάξεις», είπε, για να προσθέσει πως «εάν δεν συμβεί αυτό, η "τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου"», όπως αποκάλεσε το ψευδοκράτος, «δεν θα εξαλειφθεί». Υποστήριξε, μάλιστα, πως θα αναγκαστούν (οι Ε/κ) «να αποδεχθούν επιτέλους την πραγματικότητα των δύο χωριστών κρατών σε δύο χωριστές περιοχές».

Δεν χρειάζεται να επαναλάβω όσα πολλές φορές έχω πει, ότι η Τουρκία δύο καταστάσεις δεν επιθυμεί, οι οποίες θα την βλάψουν ανεπανόρθωτα αν τύχη και συμβούν. Την ενσωμάτωση των Κατεχομένων στην τουρκική επικράτεια, και την αμετάκλητη διχοτόμηση με την ύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών. Και όμως, με αυτήν την μπλόφα, οι Ελληνοκύπριοι που έχουν συμφέρον με παρόμοια λύση του Σχεδίου Ανάν, εκφοβίζουν τους πολίτες της ελεύθερης Κύπρου.

Ο Μιχάλης Ιγνατίου, έγραψε άρθρο με τίτλο "Ευτυχώς, μας ξύπνησε". Και εννοεί τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, τον οποίον, γράφει, πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, διότι άνοιξε τα μάτια σε όσους είχαμε αυτή την κρυφή ελπίδα ότι στο τέλος θα έκανε την "επανάστασή" του απέναντι στους ισλαμιστές της Τουρκίας, και θα απαιτούσε και αυτός μία Κύπρο χωρίς ξένους στρατούς και επεμβατικά δικαιώματα.

«Αποδείχθηκε πως είναι μία καραμπινάτη πολιτική απάτη», έγραψε.
«Αλλά, την ίδια στιγμή, πρέπει και να τον επικρίνουμε με σφοδρότητα, διότι έκαψε τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων, στις ελεύθερες περιοχές και στα κατεχόμενα, που τον πίστεψαν, και οι οποίοι δεν άκουσαν τις προειδοποιήσεις μας, από το καλοκαίρι του 2015, ότι ο άνθρωπος είναι ένας ηθοποιός στο κακόγουστο θέατρο του Κυπριακού, που έστησε η Άγκυρα και αποδέχθηκε να είναι μέρος του ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Απευθυνόμενος προφανώς στον Νίκο Αναστασιάδη, γράφει:
«Όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν στον Μουσταφά Ακιντζί, έχουν σοβαρότατο πρόβλημα. Ηθικό και εθνικό. Μετά τις γεμάτες φανατισμό δηλώσεις του τις προηγούμενες μέρες, δεν έχει κανένας το παραμικρό δικαίωμα, να υποστηρίζει ότι ο κατοχικός ηγέτης διαφέρει από τους προκατόχους του. Ο Ακιντζί, δεν ξεπέρασε μόνο κάθε όριο, αλλά έθεσε τον πήχυ για τους ηγέτες των Τουρκοκυπρίων στο επίπεδο του εθνικιστικού ντελίριου, που συνοδεύεται από άκρατο φανατισμό για τους Έλληνες».
Αλήθεια, με όσα έχουν συμβεί, υπάρχουν Έλληνες, σε Κύπρο και Ελλάδα, που πιστεύουν ότι αν καταλήξουν οι συζητήσεις σε ομοσπονδιοποίηση του νησιού, ο Ακιντζί, που με την εκ περιτροπής προεδρία θα γίνει και Πρόεδρος της νέας Κύπρου θα εργαστεί για το συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού, και όχι υπηρετώντας την Άγκυρα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Μαρ 2017


Γράφει ο Αντώνης Στ. Στυλιανού

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια πραγματική έξαρση δηλώσεων από πλευράς Τουρκίας αλλά και από πλευράς του ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε σχέση με τις τουρκικές επιδιώξεις στο Αιγαίο και το Κυπριακό.

Η ρητορική της Τουρκίας είναι ιδιαίτερα προκλητική και δεν αφορά μόνο πάγιες θέσεις της Τουρκίας αλλά επεκτείνεται και σε προσωπικό επίπεδο προς τόσο προς τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, όσο και προς αξιωματούχους της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Τουρκία συντηρεί ένα ιδιαίτερα έντονο κλίμα, με συνεχείς και συνεχιζόμενες προκλήσεις στο Αιγαίο. Οι προκλήσεις αυτές αποτελούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και δη του δικαίου της θάλασσας, ως επίσης και εναντιώνονται στο κείμενο των διεθνών συνθηκών που διέπουν το καθεστώς του Αιγαίου. Παράλληλα, η Τουρκία προκαλεί παραβιάζοντας τον ελληνικό εναέριο χώρο και το FIR Αθηνών, ενώ δεσμεύει παράνομα περιοχές στο Αιγαίο μέσω NAVTEX που δεν εκδίδονται από την αρμόδια ελληνική Αρχή.

Σε σχέση με την Κύπρο, η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή πλευρά επιμένουν στον παραλογισμό τους σε σχέση με την απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, επεμβαίνοντας στα εσωτερικά ζητήματα της κυρίαρχης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, με διάφορες δηλώσεις καθημερινά προσπαθούν να μειώσουν τον ίδιο τον συνομιλητή τους, προβάλλοντας ανεδαφικά επιχειρήματα, την ίδια ώρα που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τον κ. Ακιντζί όπως επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για συνέχιση της διαδικασίας, την οποία μπλόκαρε με τα τερτίπια του ο κ. Ακιντζί, αποχωρώντας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε ένα κομβικό σημείο της διαδικασίας ενόψει της προσπάθειας για συνέχιση της διαδικασίας της Γενεύης.

Οι δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων αλλά και αυτές που προέρχονται από τον κ. Ακιντζί εντείνουν το κακό κλίμα που υπάρχει αυτήν τη στιγμή σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα και το Κυπριακό. Ο ηγέτης μάλιστα του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ της Τουρκίας Ντεβλέτ Μπαχτσελί μίλησε πρόσφατα για «τουρκική Κύπρο», τονίζοντας το ότι η Τουρκία δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την Κύπρο.

Όλα αυτά έρχονται σε μια περίοδο όπου εντείνεται η προεκλογική εκστρατεία για το δημοψήφισμα του Απριλίου σε σχέση με τη συνταγματική μεταρρύθμιση στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία, και αφ’ ης στιγμής αυτή εγκριθεί, ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν θα μετατραπεί σε απόλυτο σουλτάνο. Ήδη, ξένοι αναλυτές επισημαίνουν το ότι η στάση του κ. Ερντογάν θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο, τόσο όσο κοντεύουμε στον Απρίλιο αλλά και μετέπειτα, αφού πλέον θα έχει υπερεξουσίες και θα πρέπει να αντιμετωπίσει πολλά παράλληλα ανοιχτά ζητήματα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στις εξωτερικές της σχέσεις.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τεντώνοντας το σχοινί, η Τουρκία απέστειλε ισχυρές ναυτικές μονάδες σε απόσταση αναπνοής από την πόλη της Πάφου για διενέργεια εκτεταμένων αεροναυτικών ασκήσεων με πραγματικά πυρά.

Και από χθες ήδη σε απόσταση μόλις 27 χιλιομέτρων από τις δυτικότερες παρυφές της Κύπρου αναπτύσσονται ισχυρές τουρκικές δυνάμεις, αφού δεσμεύτηκε αυθαιρέτως με NAVTEX περιοχή 340 τετραγωνικών χιλιομέτρων, καλύπτοντας και μεγάλο μέρος του θεωρούμενου ως χρυσοφόρου Οικοπέδου 1 της κυπριακής ΑΟΖ.

Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά από το 1974 και είναι προφανής ο στρατηγικός στόχος της Άγκυρας: αφενός για εκβιαστική κλιμάκωση των εντάσεων, για ικανοποίηση απαιτήσεων της. Και αφετέρου για προαγωγή τετελεσμένου, που αφορά ολόκληρη τη θαλάσσια ζώνη από Κύπρο μέχρι Καστελόριζο. Κι αυτό ενώ επίκειται η προσυπογραφή συμφωνιών παραχωρήσεως δικαιωμάτων χρήσεως των κυπριακών κοιτασμάτων φυσικού αερίου σε διεθνείς εταιρείες, οι οποίες και θεωρούνται κολοσσοί του είδους.

Η δέσμευση της θαλάσσιας αυτής περιοχής θα διαρκέσει μέχρι 17 Μαρτίου, ενώ έχουν δεσμευθεί και άλλες περιοχές του FIR Λευκωσίας για χρήση από την τουρκική πολεμική αεροπορία. Κάτι που δημιουργεί κατάσταση άκρως τεταμένη και κυρίως επικίνδυνη για τη μεγαλόνησο. Οι τουρκικές ναυτικές μονάδες εξορμούν από τον ναύσταθμο της Αττάλειας ενώ μετέχουν και σμήνη από όμορες αεροπορικές βάσεις στην ίδια περιοχή.

Η Λευκωσία έχει ενημερώσει την Αθήνα με την οποία και θα κινηθεί συντονισμένα για στρατηγική διαχείριση της καταστάσεως που ανακύπτει. Πρωταρχική όμως απόφαση είναι και από τις δύο πρωτεύουσες η απόλυτη ψυχραιμία και η αποφυγή ενεργειών που θα οπλοδοτούσαν τουρκικά προσχήματα. Κι άλλωστε ήδη ενεργοποιούνται στο παρασκήνιο αμερικανικές και βρετανικές πρωτοβουλίες προκειμένου ν' αποσοβηθούν υποτροπές και ανεπιθύμητες επιπλοκές. Παρόλο που από πλευράς τους τηρούνται γενικά ίσες αποστάσεις. Κάτι που δεν αποθαρρύνει την προκλητικότητα της Άγκυρας.

Ήδη κι εντελώς ανενόχλητη η τουρκική αεροπορία έχει κάμει κυριολεκτικά «σουρωτήρι» τον κυπριακό εναέριο χώρο. Με τους Άγγλους που ελέγχουν με τη RAF τις νότιες παρυφές της μεγαλονήσου, «να κλείνουν τα μάτια», τηρώντας επιτήδεια ουδετερότητα.

Και τις ΗΠΑ να συστήνουν απλώς ηρεμία και προσπάθεια διεξόδου. Η δε Ευρώπη, ανύπαρκτη όσον αφορά την παραβίαση κάθε νομιμότητος εις βάρος μέλους της. Και κυρίως μέρος του σκληρού της πυρήνα.

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό

Εν τω μεταξύ, την ηχηρή προειδοποίηση ότι «εάν δεν βρεθεί διέξοδος στο παρατεινόμενο κυπριακό αδιέξοδο τις επόμενες δυο τρεις εβδομάδες», τότε η προοπτική επανενώσεως της Κύπρου με συμφωνημένη ομοσπονδιακή λύση μηδενίζεται και «η γεωπολιτική διαίρεσή της θα αποβεί μοιραία κατάληξη» διεβίβασε προειδοποιητικά ο εκπρόσωπος του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών. Οπόταν και η de facto δηλαδή διχοτόμηση θα οριστικοποιηθεί. Με όλες τις συνέπειες, που θα επηρεάσουν την ευρύτερη περιοχή.

Και αυτό καθώς ο Νορβηγός διπλωμάτης συνεχίζει (με παράλληλη ενίσχυση από ΗΠΑ, Βρετανία και ΕΕ) εντατικές προσπάθειες να αποτρέψει το μοιραίο. Που σημαίνει ναυάγιο και στην προέκτασή του: μείζονα κρίση με απρόβλεπτα συνακόλουθα. Καθώς η Άγκυρα ετοιμάζεται για νέα τετελεσμένα στο Κυπριακό εάν δεν υπάρξει τελικά υπέρβαση του αδιεξόδου. Με κύρια αιχμή την πολιτειακή αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος, με μοντέλο Ταϊβάν. «Αναγνώριση, δηλαδή, άνευ τυπικής αναγνωρίσεως».

Έχοντας στα χέρια υποσχετικές από μουσουλμανικά κυρίως κράτη, όπως το Πακιστάν και κάποια Εμιράτα του Κόλπου και τη στήριξη βαλκανικών χωρών. Όπως η Αλβανία κατά κύριο λόγο. Που σε δεδομένη στιγμή, θα προχωρήσουν σε καθίδρυση διπλωματικών αποστολών. Προξενικού σε πρώτη φάση επιπέδου. Κάτι που θα μετεξελιχθεί σε πλήρη αναγνώριση, ανάλογα και με τη διαμόρφωση των εξελίξεων.

Αυτά είναι ακριβώς που έχουν αντιληφθεί τα Ηνωμένα Έθνη - εξού και η προειδοποιητική παρέμβαση Εσπεν Μπαρθ Αϊντα - προς τις δυο πλευρές ώστε να προληφθούν μη αναστρέψιμα γεγονότα. Ο ίδιος θα επισκεφθεί και την Αθήνα τις επόμενες μέρες για τον ίδιο λόγο, ενώ οι Βρυξέλλες προσπαθούν να προσεγγίσουν την Τουρκία. Η οποία και επιδιώκει «να ανταλλάξει ακριβά» τις ευρωπαϊκές ανησυχίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

5 Μαρ 2017


Η επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Πορτογάλου, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Τουρκία, στις 10-11 Φεβρουαρίου 2017, πέρασε σχετικά στα ψιλά. Ωστόσο, ήταν από τις πρώτες που έκανε ως νέος γ.γ., αφότου προ μηνών ανέλαβε τα ηνία του Οργανισμού. Κάτι που δείχνει τη σημασία που αποδίδουν τα Ηνωμένα Έθνη στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, αλλά και στην γεωπολιτική θέση της στην “καυτή” ζώνη της εγγύς περιοχής. Σήμερα αποκαλύπτουμε τον “απολογισμό” αυτής της επίσκεψης, σύμφωνα με εξαιρετικά ασφαλείς πληροφορίες διπλωματικών πηγών από την έδρα του Οργανισμού στη Νέα Υόρκη.

Από τις συναντήσεις που είχε ο Αντόνιο Γκουτιέρες με τον Ταγίπ Ερντογάν και την τουρκική πολιτική ηγεσία, σύμφωνα με υψηλόβαθμους παράγοντες του ΟΗΕ, προκύπτει σαφής απροθυμία του Τούρκου προέδρου να προχωρήσει στους αναγκαίους συμβιβασμούς, ώστε να προωθηθεί η επίλυση του Κυπριακού. Οι ίδιοι εκτιμούν ότι στόχος της σημερινής τουρκικής ηγεσίας είναι να παρατείνει επ' άπειρον την “εκκρεμότητα” του Κυπριακού. Κι' αυτό, διότι, όπως λέγουν, η Τουρκία θεωρεί συμφέρον της τη διαιώνιση της παρουσίας στρατευμάτων της στη μεγαλόνησο. Εξάλλου, σημειώνουν, είναι το μοναδικό νησί -με σημαντική μάλιστα γεωπολιτική σημασία στην περιοχή- στο οποίο η Τουρκία διαθέτει τεράστιο αριθμό στρατευμάτων και εξοπλισμών. Δεδομένου, λοιπόν, παρατηρούν οι ίδιοι κύκλοι, ότι η στρατιωτική παρουσία της εκεί εξυπηρετεί τους γεωστρατηγικούς στόχους της, η Τουρκία δεν πρόκειται να αλλάξει στάση ούτε μετά το Δημοψήφισμα που οργανώνει ο Ταγίπ Ερντογάν, τον Απρίλιο, για τη μετατροπή του συστήματος σε Προεδρικό, και τη μετατροπή του σε απόλυτο πολιτικό ρυθμιστή.

Αυτές οι επισημάνσεις του ΟΗΕ έρχονται να δείξουν ότι δεν είναι η ελληνική και η ελληνοκυπριακή πλευρά που σαμποτάρουν την επίλυση του Κυπριακού, όπως με περισσή ευκολία ή εσκεμμένα υποστηρίζουν κάποιοι κύκλοι εντός και εκτός της Ελλάδας, αλλά πάνω απ' όλα είναι η ίδια η Τουρκία, για τους δικούς της εσωτερικούς λόγους. Κάτι, βέβαια, που ναι μεν ήταν γνωστό τοις πάσι, αλλά τώρα επιβεβαιώνει ο ίδιος ο ΟΗΕ. Να σημειωθεί ότι ο νέος γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, ακολούθησε μια πολύ πιο προσεκτική προσέγγιση στο Κυπριακό. Από την άλλη, όμως, όπως είναι γνωστό, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Μπάρθ Αϊντα, o οποίος είχε οριστεί από τον προηγούμενο γ.γ., Μπαν Κι Μουν, ακολουθούσε και συνεχίζει να ακολουθεί τη γραμμή της εδώ και τώρα επίλυσης του ζητήματος, ενώ συχνά ανοικτά κάνει πλάτες στην Άγκυρα. Το ίδιο πρόσωπο, επίσης, φέρεται να βρίσκεται πίσω από επικοινωνιακές επιθέσεις και δημοσιεύματα σε μεγάλα ξένα ΜΜΕ κατά της Αθήνας.

Σφύριζε αδιάφορα ο Ερντογάν

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον είχε η συνάντηση Γκουτιέρες – Ερντογάν, σχετικά με την έκκρυθμη κατάσταση στην περιοχή και, βέβαια, το Αιγαίο. Ο κ.Γκουτιέρες φέρεται να κάλεσε τον κ.Ερντογάν να σεβαστεί η Τουρκία το διεθνές Δίκαιο, τη νομιμότητα των συνόρων στην περιοχή (έχει αμφισβητήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης και άλλες), και να ακολουθεί την πρακτική της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών (Αιγαίο;). Ποια ήταν η αντίδραση του Τούρκου προέδρου; Σύμφωνα με τους ίδιους κύκλους στον ΟΗΕ, ο Ταγίπ Ερντογάν απέφυγε να τοποθετηθεί επί των παροτρύνσεων του κ.Γκουτιέρες.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν προκάλεσε έκπληξη, δεδομένου ότι ο Ερντογάν όποτε “στριμώχνεται” ή δεν θέλει να απαντήσει σε “καυτά” θέματα που του βάζουν, επιλέγει την τακτική να ... σφυρίζει αδιάφορα. Όλα αυτά, ωστόσο, δείχνουν σαφώς τις διαθέσεις του και ότι δεν πρόκειται, στο προσεχές μέλλον τουλάχιστον, να ρίξει τους υψηλούς τόνους της επιθετικής ρητορικής του και των προβοκατσιών.

Στην black list η Τουρκία

Η εκτίμηση που υπάρχει στη Νέα Υόρκη για την κατάσταση στην Τουρκία, είναι ότι η χώρα έχει διολισθήσει ταχύτατα προς την κατεύθυνση της υποβάθμισης του κράτους Δικαίου, στον τομέα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και στην “παραβατικότητα” εντός και εκτός των συνόρων της. Να σημειωθεί πως, σύμφωνα με πληροφορίες, σύντομα αναμένεται η έκθεση της Επιτροπής Βενετίας, η οποία θα είναι καταπέλτης για την Τουρκία, και, εμμέσως πλην σαφέστατα, της κλείνει το δρόμο προς την Ευρώπη. Λέγεται, μάλιστα, πως η έκθεση – φωτιά είναι ήδη έτοιμη και οι Ευρωπαίοι κοιτάνε πως θα την “σερβίρουν” πιο ήπια στην Άγκυρα!Επίσης, η έκθεση του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που διόλου κολακευτική θα είναι για την γείτονα.

Επιπλέον, στον ΟΗΕ εκτιμάται ότι σε περίπτωση που πλειοψηφήσει το “Ναι” του Ερντογάν, θα μονιμοποιηθεί και με το νόμο (de jure) πλέον το “καθεστώς έκτακτης ανάγκης” που υπάρχει εδώ και μήνες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού, στην Τουρκία. Σε περίπτωση “Όχι” (ακόμα όλα παίζονται και τίποτα δεν έχει κριθεί υπέρ Ερντογάν), θεωρείται πολύ πιθανόν ότι η υπάρχουσα αστάθεια στη χώρα θα κλιμακωθεί. Πιστεύουν, επίσης, ότι δεν αποκλείεται να σκάσει και η “οικονομική φούσκα” της Τουρκίας, με σοβαρότατες συνέπειες.

Το βασίλειο της ανασφάλειας

Σε όλα αυτά, οι ίδιοι κύκλοι προσθέτουν το μεγάλο πρόβλημα ανασφάλειας που νοιώθουν οι πολίτες στην Τουρκία, εξαιτίας της δράσης των τζιχαντιστών εντός της χώρας και πλησίον των συνόρων της. Κρίνουν, μάλιστα, πως εφόσον νικηθούν οι δυνάμεις τους στη Συρία και στο Ιράκ, πολλοί από αυτούς θα βρουν καταφύγιο στην Τουρκία, όπου θα συνεχίσουν την τρομοκρατική δράση τους. Η τουρκική ηγεσία, τέλος, έδειξε στον κ.Γκουτιέρες να είναι ιδιαίτερα ανήσυχη για επιθέσεις όπως αυτή της δολοφονίας του Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία, και το μακελειό στην ντισκοτέκ “Ρέϊνα”. Όμως, ιδιαίτερα ανήσυχα είναι και τα εντεταλμένα στελέχη του ΟΗΕ στην Τουρκία. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, ο ΟΗΕ εγκατέλειψε τα σχέδιά του για την ανέγερση νέου κτιρίου του στην Άγκυρα, και αποφάσισε να νοικιάσει άλλο κτίριο σε ασφαλέστερη περιοχή, στο οποίο, όμως, για λόγους ασφαλείας δεν θα είναι υψωμένη η σημαία του (!). Να σημειωθεί ότι ήδη είχε αρχίσει η κατασκευή του κτιρίου που εγκαταλείφθηκε. Η οικοδόμησή του, μάλιστα, γινόταν με χρηματοδότηση της ίδιας της Τουρκίας (!).

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Τούρκοι εξακολουθούν να επικαλούνται έωλα επιχειρήματα προς εκφοβισμό των Ελλαδιτών και Κυπρίων, ενώ κατ’ ουσίαν στρέφονται εναντίον τους

Με πρόσχημα μια τροπολογία στο Κοινοβούλιο της Κύπρου, περί διενεργείας εκδηλώσεων στα σχολεία κατά την επέτειο του ενωτικού δημοψηφίσματος (15 Ιανουαρίου), η τουρκική πλευρά δεν επανέρχεται στο τραπέζι των συζητήσεων.

Βεβαίως, είναι πασιφανές ότι πρόκειται περί προσχήματος, με δεδομένο άλλωστε πως η ίδια η Τουρκία οδήγησε σε αδιέξοδο τις συνομιλίες στη Γενεύη τον παρελθόντα Ιανουάριο, για πολλούς λόγους, αλλά κατ’ αυτήν την χρονική στιγμή, κυρίως λόγω της προσπάθειας του Ερντογάν να προσεταιριστεί το φασιστικό κόμμα των "Γκρίζων Λύκων", άνευ των ψήφων των οποίων είναι αδύνατο να συγκεντρώσει την ποθούμενη πλειοψηφία κατά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ώστε να καταστεί και τύποις δικτάτορας.

Το εντυπωσιακό όμως είναι, ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να επικαλούνται έωλα επιχειρήματα προς εκφοβισμό των Ελλαδιτών και Κυπρίων, ενώ κατ’ ουσίαν στρέφονται εναντίον τους, χωρίς να τολμούν οι Κύπριοι πολιτικοί να τα αντιστρέψουν, επειδή εκκινούν εκ μίας βάσεως η οποία θεωρείται δεδομένη και απαράβατη. Ότι το κυπριακό κράτος πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί ενιαίο.

Ο αυτοαποκαλούμενος "υπουργός Εξωτερικών" του παράνομου τουρκοκυπριακού καθεστώτος Ταχσίν Ερτουγρούλογλου, δήλωσε ότι οι Τουρκοκύπριοι θα καθίσουν στο τραπέζι ως "Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου", όχι ως κοινότητα. Ο Ερτουγρούλογλου υποστήριξε ότι εδώ και 50 χρόνια οι Ελληνοκύπριοι δεν έχουν αλλάξει την διαπραγματευτική τους τακτική και βλέπουν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα και όχι ως ίσους. Το "έχουν δέσει", όπως λέγεται, οι Τ/κ ότι διαπραγματεύονται επί ίσοις όροις, το δε δικαίωμα αυτό τους το έδωσε ο ίδιος ο Ν. Αναστασιάδης στην Συμφωνία που προσυπέγραψε με τον Ακκιντζί, τον Φεβρουάριο του 2014, ότι οι συνομιλίες θα διεξαχθούν μεταξύ "ισοτίμων μερών".

Ο δε Ακκιντζί, επιχειρηματολογεί εκφοβίζοντας του Κυπρίους, ότι εάν δεν γίνουν αποδεκτοί οι όροι του, τότε "στην Κύπρο θα ριζώσουν δύο κράτη". Είναι τόσο γελοίο αυτό το επιχείρημα, και απορώ που δεν βρίσκεται ένας Έλληνας πολιτικός να του πει το απλό: Εάν η οριστική απόσχιση των Κατεχομένων και η αμετάκλητη ίδρυση άλλου κράτους, είναι συμφέρουσα στην Τουρκία, τότε γιατί θέλει να συνεχιστούν οι συζητήσεις και δεν κόβει οριστικά τους δεσμούς με το ελεύθερο τμήμα;
Είναι πολιτικά αφελείς, ή ενεργούμενα εξωθεσμικών κέντρων, όσοι εκφοβίζουν τους Έλληνες πως είτε η Τουρκία θα ενσωματώσει τα Κατεχόμενα στην επικράτειά της, είτε θα επέλθη οριστική διχοτόμηση. Αν ένα από τα δύο ενδεχόμενα συνέφεραν στην Τουρκία, υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ότι δεν θα τα υλοποιούσε;

Απεναντίας, και τα δύο είναι καταστροφικά γι’ αυτήν, αφενός επειδή αποκόπτεται από τα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου, που βρίσκονται όλα στο νότο, και αφετέρου χάνει την επαφή της τόσο με την Μέση Ανατολή, όπου θέλει ο στόλος της να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο -για εκεί χτίζει μεγάλα πλοία, όχι για τον περιορισμένο χώρο του Αιγαίου που απαιτεί ευέλικτα- όσο και με την Ε.Ε.

Προσέξτε, τι θέλει η Τουρκία από την Ευρώπη, σε περίπτωση που καταστεί δυνατή η Ομοσπονδία στην Κύπρο. Θέτει θέμα αντιμετώπισης των Τούρκων πολιτών, ως πολιτών της ΕΕ μετά την επίλυση του Κυπριακού. Μάλιστα θεωρεί πως αν αυτό δεν γίνει τότε και οι Έλληνες υπήκοοι στη Κύπρο δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως οι υπόλοιποι πολίτες της ΕΕ.

Τις απόψεις αυτές διετύπωσε ο Τούρκος αντιπρόεδρος, Τουγρούλ Τουρκές, σε δηλώσεις του στην Άγκυρα. Σύμφωνα με τηλεγράφημα του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων από την Τουρκία ο κ. Τουρκές ζήτησε την εφαρμογή των τεσσάρων ελευθεριών της ΕΕ για τους Τούρκους πολίτες, όπως θα ισχύει και για τους Έλληνες πολίτες. Μάλιστα συνέδεσε την αποδοχή αυτής της απαίτησης, με την συνέχιση επίδειξης ενδιαφέροντος από την Τουρκία για επίλυση του Κυπριακού.
Ο Τουγρούλ είπε επίσης -και οφείλουν οι Έλληνες να το επικαλούνται συνεχώς στα διεθνή φόρα- πως ακόμη και αν στην Κύπρο δεν ζούσε κανένας Τουρκοκύπριος, για την Τουρκία πάλι υπάρχει Κυπριακό και πως η Κύπρος είναι ζωτικής σημασίας λόγω πολιτικής Ανατολικής Μεσογείου. Είπε το αυτονόητο δηλαδή, το οποίο ο Ν. Αναστασιάδης και το ΑΚΕΛ, κάνουν πως δεν το αντιλαμβάνονται.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Μαρ 2017


Καμπανάκι χτυπούν πηγές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για επεισόδιο στη Κύπρο τον ερχόμενο Ιούνιο, όταν θα ξεκινήσει η εξόρυξη Φυσικού Αερίου από την Γαλλική Total.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρουν «η εκτίμηση είναι πως πιθανολογούμε και περιμένουμε να υπάρξει κάποιο επεισόδιο, μια στρατιωτική δραστηριότητα των τουρκικών δυνάμεων τον Ιούνιο στα χωρικά ύδατα της Κύπρου, όταν θα ξεκινήσει η εξόρυξη Φυσικού Αερίου από την Γαλλική Total. Το έχουν ξανακάνει και στο παρελθόν στέλνοντας το ερευνητικό πλοίο Barbaros».

Σύμφωνα, πάντως, με τις ίδιες πηγές δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, καθώς οι ένοπλες δυνάμεις είναι σε απόλυτη ετοιμότητα. «Κάποια από τα δήθεν επεισόδια με παραβιάσεις εναέριου ή θαλάσσιου χώρου είναι σκηνοθετημένα και δεν έχουν συμβεί ποτέ. Εμείς απαντάμε δυναμικά και κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες και τα διαβήματα μόνο στα πραγματικά περιστατικά», προσθέτουν και ξεκαθαρίζουν ότι στα νησιά πλέον η Ελλάδα έχει αυξήσει τα επίπεδα στρατιωτικής παρουσίας.

«Από 17% προσωπικό στις μονάδες έχουμε πάει σε ποσοστό 48%. Οι έμπειροι τούρκοι πιλότοι έχουν αποστρατευθεί ή εκδιωχθεί, τώρα τα αεροσκάφη τα πιλοτάρουν «πιτσιρικάδες» «φοβισμένοι» με «ελάχιστη πείρα». Για παράδειγμα χθες τουρκικά αεροσκάφη παραβίασαν τον εναέριο χώρο και πετούσαν στα 17 χιλιάδες πόδια. Οι Έλληνες πιλότοι πέταξαν για να τους αναχαιτίσουν και προτού μπουν στη διαδικασία εμπλοκής οι τούρκοι φοβήθηκαν ότι θα «κλειδωθούν» από τα οπλικά συστήματα των Ελλήνων και έριξαν “fler” (αντίμετρα καπνού-θερμότητας)», τόνισε η ίδια πηγή.

Αλέξανδρος Διαμάντης
Πηγή Liberal

Διαψεύδει η Κύπρος


Σε διάψευση των πηγών του υπουργείου Εθνικής Άμυνας περί θερμού επεισοδίου που πιθανώς προετοιμάζει η Τουρκία στην Κύπρο τον Ιούνιο, προχώρησε ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο κ. Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι δεν επιβεβαιώνονται οι ισχυρισμοί που είδαν το φως της δημοσιότητας σε ελληνικά ΜΜΕ περί ενδεχόμενου θερμού επεισοδίου που πιθανόν να προκαλέσει η Τουρκία στα χωρικά ύδατα της Κύπρου τον Ιούνιο, όταν θα ξεκινήσει η εξόρυξη φυσικού αερίου από τη γαλλική εταιρεία Total.

Παράλληλα, είπε ότι η Λευκωσία βρίσκεται σε συνεχή επαφή με την ελληνική Κυβέρνηση και ότι «δεν υπάρχει τέτοια πληροφόρηση, ούτε επιβεβαιώνονται τέτοιοι ισχυρισμοί».

Μάλιστα, σύμφωνα με το protothema.gr, υπήρξε επικοινωνία του Κύπριου κυβερνητικού εκπροσώπου με τον υπ. Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά και τον υπ. Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο και ζητήθηκαν εξηγήσεις.

Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα, κύκλοι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ανέφεραν πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υπάρξει κάποιο επεισόδιο τον Ιούνιο, όπως μια στρατιωτική δραστηριότητα των τουρκικών δυνάμεων (δείτε αναλυτικότερα εδώ).

Πηγή: http://voria.gr/article/diapsevdi-o-christodoulidis-ta-peri-thermou-episodiou-tis-tourkias


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Φεβ 2017


Του Μάριου Ευρυβιάδη

Με με τον ίδιο τίτλο είχα ξαναγράψει (στις 25 Μαρτίου 2016 στον Φιλελεύθερο) πως ο ένας και μοναδικός λόγος που οι Τούρκοι της Κύπρου απαιτούν την στρατιωτική εγγύηση της “μητέρας” πατρίδας είναι για να διασφαλίσουν τα κλεμμένα του 1974 ώστε να βιοπορίζονται εσαεί σε βάρος των Ελλήνων ιδιοκτητών. Αυτό τον στόχο έχουν και κανένα άλλο.

Μην σας παρασύρει το “τόζη” (η σκόνη) που ξεσηκώθηκε από την παρούσα “κρίση” για το δημοψήφισμα του 1950. Είναι για να μας τυφλώνει ώστε να μην βλέπουμε την πραγματικότητα και το τί διακυδεύεται.

Ο κάθε Σερντάρ Ντενκτάς τζούνιορ δεν φοβάται για την “ασφάλειά” του, όπως δεν φοβόνταν και ο πατέρας του μεταξύ του προδοτικού πραξικοπήματος και της εισβολής (15-20 Ιουλίου 1974). Υπάρχει δημόσια καταγραμμένη, τότε, σχετική δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς. Εάν τότε δεν υπήρχε “κίνδυνος”, πως προκύπτει να υπάρχει σήμερα;

Ο κάθε Ντενκτάς θέλει εγγυητή για τα κλεμμένα που “κληρονόμησε”- στη περίπτωσή του- από τον σφετεριστή πατέρα του. Θέλει να νέμεται τα κλεμμένα- τα οποία σε τιμές του 1974 ξεπερνούν τα 100 δις- με την ησυχία του, χωρίς να κοιτάζει πίσω από την πλάτη του για τον πραγματικό ιδιοκτήτη που θα έρθει να του ζητήσει τον λόγο. Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε άλλο σφετεριστή συμπεριλαμβανομένων, πέραν των Τούρκων και των ξένων, κυρίως των Εγγλέζων, που ζουν στα κατεχόμενα και που είναι και αυτοί κλέφτες και καταχραστές ελληνικών περιουσιών.

Μην αναζητείτε, λοιπόν, άλλους λόγους για τη συμπεριφορά του κάθε Ακιντζί όταν υπάρχουν απλές εξηγήσεις. Μην αναζητείτε σήμερα δικαιολογίες για την συμπεριφορά του κατοχικού ηγέτη Ακιντζί- μια περιγραφή που “ενοχλεί” τον αεί φωνασκούντα και δημόσια βιοποριζόμενο Νίκο Τορναρίτη του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ- τις οποίες δυστυχώς βρίσκουν και θα τις βρίσκουν, κάθε φορά, τα δικά μας πολιτικά εξωνημένα άτομα και κόμματα λόγω των προσωπικών τους ατζεντών και των παρωχημένων ιδεοληψιών τους.

Ο Ακιντζί δεν “μποϊκοτάρει” τις λεγόμενες συνομιλίες, λόγω θέματος με το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 απαιτώντας την απόσυρσή του για να μας κάνει τη χάρη -του συνεταίρου του δηλ. Νίκου Αναστασιάδη- ώστε να επανέλθει στις συνομιλίες με τον “υψηλό στόχο” της “επανένωσης”- της περιβόητης “reunification”.

Ο Ακιντζί “μποϊκοτάρει” τις συνομιλίες διότι επιδιώκει να ευνουχίσει πολιτικά και τελειωτικά τον συνεταίρο του στο θέατρο καπούκι της “reunification”, ώστε αυτός να πέσει μπρούμυτα και να αναφωνήσει “έλεος”. Όχι πως αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στον Αναστασιάδη επί Ακιντζί και που δυτυχώς αρχίζει να του γίνεται συνήθεια. Όμως ο συνεταίρος του στη διαδικασία της “reunification” θέλει να του αφαιρέσει κάθε μορφή πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Υπογραμμίζεται εδώ πως κάτι τέτοιο- αυτή η μορφή ταπεινωτικής συμπεριφοράς- δεν έχει ξανασυμβεί. Και είναι σαφές δείγμα γραφής πόσο έχει υποτιμήσει τον ανατολίτη Ακιντζί ο Αναστασιάδης, πόσο ποταπός είναι ο πρώτος και πόσο δεν μαθαίνει ο δεύτερος.

Ο κατοχικός ηγέτης (σόρρυ, Νίκο αλλά σου αρέσει δεν σου αρέσει, ο δικός σου είναι ένα “ic oglan” της Άγκυρας), θέλει να ταπεινώσει τον Αναστασιάδη όσο δεν γίνεται, με βάση τις Οθωμανικές προδιαγραφές (βλ. τα άμεσα σχετικά μου κείμενα αναφορικά με το modus operandi της ταπείνωσης επί Οσμανλικής Αυτοκρατορίας, “Η γλώσσα των Τούρκων και του Ισλάμ”, (“Ο Φιλελεύθερος 6/11/2012, και “Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η “αγαθοποιός σκόνη των ποδιών” του Σουλτάνου Ερντογάν, 24/ 4/16).

Νομίζω πως θα είναι και άκρως διαφωτιστικό αν, υπό τις περιστάσεις, περιγράψω συνοπτικά την προαναφερθείσα “διαδικασία” ταπείνωσης επί Οθωμανών. Όπως και στην περίπτωση του Αναστασιάδη που παρακαλεί για μια χάρη- για να “επανέλθει” ο Ακιντζί στο τραπέζι- έτσι και το 1769 ένας φυλακισμένος Δραγουμάνος της Αυλής της Υψηλής Πύλης, πιθανότατα χριστιανός, ζήτησε την βοήθεια του Αγά των Γενίτσαρων για την αποφυλάκισή του.

Στην επιγραφή της αίτησής του έγραφε:
«Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αίτηση προς την ισχυρή σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, ελεήμονος, μεγαλόψυχου, συμπονετικού ευεργέτη, του πιο γενναιόδωρου αφέντη, τώρα αγά των γενιτσάρων, της Ευγενούς Αυλής της Υψηλής Πύλης».

Και η επιστολή ξεκινούσε ως εξής:
«Έχοντας σκύψει το κεφάλι μου υποταγμένος και δουλικά το μέτωπό μου με την απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση, πλήρως εξαθλιωμένος και ικέτης προς την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, καταδεκτικού, συμπονετικού και ελεήμονος ευεργέτη μου».

Στη συνέχεια ο φυλακισμένος αυτοταπεινώνεται ακόμα περισσότερο απευθύνοντας την αίτησή του όχι στον αυτόν καθεαυτόν Αγά, αλλά προς την «ισχύ της σκόνης της συμπονετικής κατοικίας». Η σκόνη της «συμπονετικής κατοικίας» είναι, κυριολεκτικά, η σκόνη των ποδιών των ισχυρών της Υψηλής Πύλης. Και ποιος ήτανε ο ισχυρότερος της Υψηλής Πύλης; Μα ο Σουλτάνος. Η αναφορά στον Σουλτάνο (λέξη περσική, όχι τουρκική) μας φέρνει στον τίτλο του Πασά, τίτλος «τιμής» και «ισχύος» όπως όλοι νομίζουμε και πιστεύουμε. Παρόλο που ο Τούρκος εθνοπατέρας Ατατούρκ κατήργησε τους τίτλους «ευγενείας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1923, ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι Στρατηγοί, οι Πάλμε ποτέ caudillos της κεμαλικής ελίτ, ονομάζονται «Πασάδες». Και «Πασά μου έλεος» κυριάρχησε στην καθομιλουμένη των χριστιανών ραγιάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνει όμως η μή Τουρκική αλλά περσική λέξη «Πασάς»; Είναι αυτός που, με τη σειρά του, κάθεται στα πόδια του ισχυρότερου, του Σουλτάνου, αναπνέει την «αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του» και τον εξυπηρετεί. Είναι ο υπηρέτης του. Είναι το “ic oglan” του.

“Ακιντζί μου έλεος” λοιπόν.

Αυτό όμως που έχει λιγότερη πολιτική σημασία δεν είναι η αυτοταπείνωση του Νίκου Αναστασιάδη, του κόμματος του και του ΑΚΕΛ, μια κατάσταση που τους έχει γίνει φυσική συνήθεια και η οποία στην περίπτωση, ειδικά του ΑΚΕΛ, θα γίνει κάτω από τις γνωστές ιδεοληπτικές και παρωχημένες φανφάρες περί διχοτόμησης κλπ.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης με την ταπεινωτική και “άρπα- κόλα” στρατηγική του, εγκλωβίζει τον κυπριακό λαό σε ένα μαύρο τούνελ στο τέρμα του οποίου θα υπάρχει ένα άλλο μαύρο τούνελ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Δυστυχώς τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες, που η Τουρκία και η υποτελής διοίκηση της στην Κύπρο τορπιλίζουν τις συνομιλίες για το Κυπριακό, με προσχηματική αφορμή την απόφαση για αναφορά στα σχολεία της Κυπριακής Δημοκρατίας του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, αποδεικνύουν πόσο δύσκολη είναι πια η λύση του Κυπριακού.

Το Κυπριακό δεν είναι μια μαθηματική αδιάφορη και ψυχρή εξίσωση, που κάποιοι σοβαροί τεχνοκράτες θα στρωθούν στην δουλειά και «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι» θα βρουν μια λύση που θα επανενώσει έναν ομοιογενη λαό και θα του ανοίξει τις πόρτες στο μέλλον.

Υπάρχει μια βαθιά καχυποψία η οποία καλλιεργείται και τροφοδοτείται καθημερινά εδώ και χρόνια, με μοναδικό σκοπό να διατηρεί η Τουρκία υπό τον έλεγχο της μια φοβισμένη και άβουλη τουρκοκυπριακή κοινότητα. Και ο έλεγχος αυτός της Τουρκίας εντείνεται με κάθε μέσο, προκειμένου οι Τουρκοκύπριοι να μην αντιληφθούν ότι η δική τους ασφάλεια και πρόοδος δεν εξασφαλίζεται με το να ζουν σε ένα καθεστώς υποτελές στην Άγκυρα και με την καταπιεστική παρουσία 35.000 τούρκων στρατιωτών, αλλά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα τους εξασφάλιζε η επίλυση του Κυπριακού προς όφελος των Κυπρίων και όχι για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας.

Ο Μουσταφά Ακιντζί καθ’ υπόδειξη της Άγκυρας αντέδρασε με πρωτοφανή ένταση σε μια απόφαση της Κυπριακής Βουλής, για την οποία θα αρκουσε μια απλη δηλωση δυσαρεσκειας και ένα τηλεφώνημα διαμαρτυριας στον Νικο Αναστασιαδη…

Με την σταση του, όμως, ηρθε πολύ απλά να τινάξει στον αέρα κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που είχε απομείνει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα στο σύστημα της εκ περιτροπής προεδρίας, των βέτο στην λήψη αποφάσεων. Και να δυσκολεψει ετσι κάθε δυνατότητα ελιγμών που θα ειχε ο Κύπριος Προεδρος στις συνομιλιες.

Γιατί πριν ακόμη λυθεί το Κυπριακό, πριν ακόμη δημιουργηθεί ο νέος συνεταιρισμός, πριν ακόμη αναδειχθεί σε αντιπρόεδρο της ενωμένης Κύπρου, ο κ. Ακιντζι και η Άγκυρα απαίτησαν να έχουν βέτο σε αποφάσεις της Κυπριακής Βουλής, αυτής που προσβλητικά αποκαλούν «ελληνοκυπριακή Διοίκηση».

Το θράσος είναι περισσό: Θύμωσε ο ηγέτης μιας κοινότητας ο οποίος αποδέχεται τον εορτασμό της επετείου της εισβολής μιας τρίτης χώρας, έστω και θεωρουμένης Μητέρας Πατρίδας, στην δική του πατρίδα και στην επιβολή έκτοτε ενός καθεστώτος υποτελούς σε αυτή, ο «προοδευτικός» ηγέτης που στήνεται διπλά στον τούρκο στρατηγό για να επιθεωρήσει τα στρατεύματα μιας τρίτης χώρας, της Τουρκίας να παρελαύνουν στην επέτειο της τουρκικής εισβολής στο νησι, ο άνθρωπος που εορτάζει την κορυφαία πράξη διχοτόμησης του νησιού, αυτή της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, αυτός που δεν εξεγείρεται όταν ακούει το μεγάλο αφεντικό, τον Ταγίπ Ερντογαν να ομιλεί περί προσάρτησης των Κατεχομένων…

Θύμωσε γιατί θεωρεί ότι η απόφαση την οποία έλαβε η κυπριακή Βουλή για αναφορά στα σχολεία στην επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, ενός ιστορικού γεγονότος ,συνιστά… υπονόμευση της διαπραγμάτευσης και υποκρύπτει απειλή εις βάρος της τουρκοκυπριακής μειονότητας.

Και ετσι έσπευδε από την μια να απαιτήσει από τον Νίκο Αναστασιάδη να καταργήσει την απόφαση και συγχρόνως επιχειρηματολογούσε υπερ της διατήρησης των Εγγυήσεων και της παρουσίας του τουρκικού στρατού, για να … προστατεύει την τουρκοκυπριακή κοινότητα, από τις «ορέξεις» των Ελληνοκυπρίων που όπως υποστήριζε ο κ. Ακιντζι θέλουν την Ένωση με την Ελλάδα.

Το τραγικό είναι ότι έσπευσαν να δώσουν δίκιο στον κ. Ακιντζι όχι μόνο οι γνωστοί οπαδοί της θλιβερής λογικής του πρώην Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος επανειλημμένα υποστήριζε ότι «κάναμε και εμείς πολλά στους Τουρκοκύπριους» και λίγο πολύ επέρριπτε αν όχι μεγαλύτερή τουλάχιστον ίση ευθύνη σε Ελλάδα και Τουρκία για την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του νησιού. Στήριξη στον κ. Ακιντζι προσφέρθηκε και από την εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην διαπραγμάτευση κ. Ερατώ Μαρκουλη, κάτι που δεν αποτελεί μια απλή έκφραση γνώμης για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά συναίνεση σε μια ολόκληρη αντίληψη, η οποία κάθε άλλο παρά μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων..

Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση για να γίνεται μνεία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος έπρεπε να είχε ληφθεί χρόνια πριν.

Πολίτες που δεν γνωρίζουν και δεν τιμούν την ιστορία τους, με τα λάθη και τα σωστά της, δεν μπορούν να είναι καλοί πολίτες. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο εξάλλου, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί πια Ελληνοκύπριοι που επιθυμούν την Ένωση με την Ελλάδα… Ίσως πια να είναι πολύ περισσότεροι Έλληνες που θα επιθυμούσαν την Ένωση της Ελλάδας με την …Κύπρο!

Η τωρινή απόφαση της Βουλής ελήφθη μετα από πρόταση του ακροδεξιού ΕΛΑΜ και αυτό ενοχοποιεί την όλη προσπάθεια, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει την αξία της διδασκαλίας του ιστορικού αυτού γεγονότος στους κυπρίους μαθητές. Με την ίδια λογική ο κ. Ακιντζι θα ζητήσει αύριο την κατάργηση της Ημέρας για την Γενοκτονία των Ποντίων, μεθαύριο της Ημέρας για την Αρμενική Γενοκτονία, πιθανόν επικαλούμενος κίνδυνους ….εντάσεων μεταξύ της αρμενικής κοινότητας με τους Τουρκοκύπριους ή τους τούρκους εποίκους που θα γίνουν πολίτες του νέου κράτους..

Όσο για την 25η Μαρτίου, που τον εορτάζει και ο εκάστοτε Αμερικανός Πρόεδρος στον Λευκό Οίκο, δεν φαντάζομαι να εχει κανείς αμφιβολίες… Ας κρατήσουν κανένα κάδρο με τον Κολοκοτρώνη και την Μπουμπουλίνα ενθύμιο από τις σχολικές αίθουσες στην Κύπρο…

Σιγά μην επιτρέψει ο Ερντογάν να παρελαύνουν τσολιαδακια στην Κύπρο και να γιορτάζουν την… ήττα των Οθωμανών.

Εκεί να δείτε ποσό θα θυμώσει ο Μουσταφά…

Πηγή "Απόψεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Καταπληκτικό. Στην αρχή κάποιος πολύ δυνατός είπε της (Αμερικανίδας πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώριας) Νούλαντ να λύσει αμέσως το κυπριακό. Πολύ σημαντικό αυτό το πρόβλημα. Με τη Συρία ή με την Ουκρανία θα ασχολούμαστε τώρα; ‘Οχι βέβαια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό διεθνώς σήμερα από την ειρήνη στην Κύπρο. (Αυτό ακριβώς σκέφτηκαν και οι Σταυροφόροι, πάει πολύ πίσω η προσπάθεια “επίλυσης του κυπριακού” κι ας μην της φαίνεται. Κάτι ήξερε επ’ αυτού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και οι Ναϊτες, που μάλλον αγνοούν οι κάτοικοι στη νήσο των Μακάρων).

Είδε ότι δυσκολεύονταν να λύσουν το κυπριακό ο Αναστασιάδης με τον Ακιντζί, τα παράτησε όλα η Νούλαντ και είπε ελάτε στη Γενεύη να σας τραβήξω μια λύση επειγόντως, μην καταστραφεί ο κόσμος.

Φαίνεται μάλιστα ότι ο ίδιος κύριος που σφύριξε της Νούλαντ να λύσει το κυπριακό, τόπε και στον αξιότιμο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Γιούνκερ, που αφιέρωσε ξαφνικά το ένα τρίτο της ομιλίας του στο ευρωκοινοβούλιο στην ανάγκη επίλυσης του κυπριακού.

Νάναι καλά ο άνθρωπος. Με τόσο ενδιαφέρον για το κυπριακό, νόμισα προς στιγμή νόμισα ότι δεν έχουμε 2017 αλλά 1974 και ξανάγινα πιτσιρίκι. Θυμήθηκα μια μέρα, εκείνη τη χρονιά, πούβλεπα τις ειδήσεις σε ένα φίλο με τηλεόραση. Η εκφωνήτρια έλεγε ότι μίλησαν πάνω από δέκα φορές Κίσσινγκερ και Ετσεβίτ. Κάτι θα γίνει, γύρισα και είπα στον φίλο μου. Την άλλη μέρα η τηλεόραση έδειχνε αλεξιπτωτιστές. ‘Ετσι είναι η σειρά, πρώτα ασχολείται η διεθνής κοινότης με το κυπριακό, μετά πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές. Ο Κίσσινγκερ ξέρετε είναι ζωντανός και πολύ δυνατός. Από την πλευρά μου δεν θάβαζα το χέρι μου στη φωτιά, αν με ρωτούσατε, για το ποιός θα κλείσει πρώτος τα μάτια, ο Χένρυ ή η Κυπριακή Δημοκρατία;

Με τούτα και με κείνα εγεννήθη Γενεύη!

Μετά, έφυγε η Νούλαντ από τη δουλειά της. Ο κύριος όμως, που δεν ξέρω που μένει, το ρετιρέ του είναι μονίμως στα σύννεφα, είπε στην Κυρία Τερέζα να ασχοληθεί τώρα αυτή με την Κύπρο. Σηκώθηκε αυτή και πήγε στην ‘Αγκυρα, βαριότανε φαίνεται στο Λονδίνο, άλλη δουλειά δεν είχε να κάνει και είπε, να πάω κι εγώ να λύσω το κυπριακό. Η βρετανική διπλωματία είναι η καλύτερη στον κόσμο. Ξέρει ότι πρέπει να πει τι κάνει, για να μη την κατηγορήσουνε ότι λέει ψέμματα άμα την τσακώσουνε, αλλά πρέπει να το κρύψει ταυτόχρονα όσο καλύτερα μπορεί. Τόγραψε ότι πάει για το κυπριακό στο τέλος ενός μακρού καταλόγου.

Που τέτοια φινέτσα στις τραγικές σκιές που ξέφυγαν από τη ζωή βρίσκοντας δουλειά στη γραφειοκρατία του ΟΗΕ. Αυτοί βγάλανε κοτζάμ ανακοίνωση και τόπανε, ότι πάει κοτζάμ Γενικός Γραμματέας δώδεκα ώρες με το αεροπλάνο στην ‘Αγκυρα να λύσει το κυπριακό (τρέχανε μετά οι Εγγλέζοι στη Γραμματεία ΟΗΕ να διορθώσουνε τα πράματα και να χώσουν κι άλλα αντικείμενα συζήτησης στις επόμενες ανακοινώσεις, αλλά η ζημιά είχε γίνει). ‘Οχι, θα καθήσει ο κ. Γκουτιέρες να ασχολείται με το παγκόσμιο κλίμα, την πείνα στην Αφρική ή τον κίνδυνο να αρχίσει παγκόσμιος πόλεμος στη Νότια Σινική Θάλασσα! Τι έχει προτεραιότητα παγκοσμίως; Να λυθεί το κυπριακό, μπας και ξαναρχίσει κάνας πόλεμος μετά από 43 χρόνια ειρήνης!

Δε γίνεται να αφήσει ο ΓΓ μόνες τους τις ΜΚΟ να πασχίζουν να το λύσουν το κυπριακό, με μερικές εκατοντάδες δράσεις συμφιλίωσης στο ίδιο το νησί, που στοιχίζουν λέγεται περί τα 100 εκατομμύρια ευρώ. “Θα ήταν απάνθρωπο να κάνω κάτι τέτοιο”, σκέφτηκε ο Γκουτιέρες και πήρε αμέσως το αεροπλάνο για την Τουρκία.

Πριν από το πραξικόπημα του 1974, ο Κίσσινγκερ πήγε στην Κύπρο, να επιθεωρήσει το μέρος, να καταλαβαίνει τις αναφορές που επρόκειτο να του στείλουν και με βιωματικό τρόπο ει δυνατόν, με το μέσα μυαλό. Δεν ξέρουμε αν φίλησε τον Μακάριο, όπως ο Ιούδας, τούπε πάντως προτού φύγει: “Μακαριώτατε είσαι πολύ μεγάλος για ένα τόσο μικρό μέρος!”. Ευχαριστήθηκε και αναθάρρησε εκείνος. Δεν φανταζόταν ποιόν τρόπο είχαν σκεφτεί να λύσουν την … αντίφαση που διαπίστωσαν. (Φαντάσου τώρα, αν μπόρεσαν να πλανέψουνε τέτοιας γενιάς άνθρωπο, τι μπορεί να κάνανε στα καλοζωϊσμένα εγγονάκια του).

Τώρα δεν πήγε ο Κίσσινγκερ στην Κύπρο, πήγε όμως ο Βρετανός Υπουργός ‘Αμυνας. Και τι είπε παρακαλώ; Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο είναι πιο σημαντικές από ποτέ άλλοτε στην ιστορία.

Τώρα εγώ έχω ένα κουσούρι. Ρωτάω διαρκώς “γιατί;”, όπως οι Αρχαίοι. “Με αυτά τα γιατί έχεις χαλάσει τις σχέσεις σου”, μούπε μια μέρα ένας φίλος. “Μικρός δεν είσαι, τρελλός θα είσαι” μούπε ένας άλλος και μετράει παραπάνω γιατί δεν είναι φίλος.

Γιατί οι βάσεις στην Κύπρο είναι τώρα πιο σημαντικές από ότι στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ή στην κρίση του Σουέζ, ή το 1974;

‘Η, για να πούμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά. Πόσο μεγάλο είναι αυτό που πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή και τι πρέπει να γίνει στην Κύπρο πριν, για να γίνει αυτό που θα γίνει στη Μέση Ανατολή;

Μήπως όλα αυτά σχετίζονται επίσης κάπως και με τις μεγάλες μανούβρες που άρχισαν κιόλας, ποιός θα την πάρει τη μαμά Ελλάδα;

‘Ολα σύμπτωση. ‘Ισως να μη γίνει τίποτα. ‘Ισως η δυτική ηγεσία αποτελείται από ανοήτους. Δεν ρώτησαν τους κατοίκους της νήσου των Μακάρων, απόλυτα ήρεμους και σίγουρους στο κέντρο της Τέλειας Καταιγίδας. Δεν ρώτησαν τους πολιτικούς του νησιού, περισσότερο σίγουρους για τον εαυτό τους κι από τη θεία ακόμα, όταν άνοιγε παρόλα αυτά την πόρτα στον Ρασκόλνικωφ, όχι στη Γενεύη, στην Αγία Πετρούπολη εκείνη.

Μπορεί νάχουν δίκηο. Μπορεί να μη γίνεται τίποτα στη Γενεύη. Μπορεί καλώς η αντιπολίτευση να μην ασχολείται με τη Γενεύη κάνοντας σχεδιασμούς για το πολιτικό της μέλλον, ισχυριζόμενη βολικά ότι θα αφήσουν τους ‘Ελληνες να αποφασίσουν την τύχη αυτού του νησιού με δημοψήφισμα! Βέβαια, μόνο με δημοκρατία αποφασίζονται τέτοια ζητήματα. Πλήθος τα παραδείγματα ανά τον κόσμο.

‘Ισως να μην είναι αυτή η χρονιά του Δράκου για τους ‘Ελληνες. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία.

ΥΓ. Ο Αλλάχ να δίνει χρόνια στον Σουλτάνο, τον πιο νούσικο στην περιοχή ή, να το πούμε ακριβέστερα, η Τουρκία είναι το μόνο των τριών κρατών με στοιχειωδώς ανεξάρτητη ηγεσία. Θα αποφύγει όμως μέχρι τέλους τα ταξίματα του Βελζεβούλ;. Θα μπορέσει η καχυποψία του να τον μεταμορφώσει σε Οδυσσέα, να βουλώσει τα αυτιά του. Θα μας σώσει άλλη μια φορά ο Θεός μας μέσω των Εχθρών μας; ‘Η μας βαρέθηκε πια και θα εξαπολύσει κάποια από εκείνες τις φοβερές επί δικαίων και αδίκων τιμωρίες που μονάχα αυτός ξέρει να κάνει, για τη φιλαργυρία, τη μικροψυχία και την ξετσιπωσιά μας;

Πηγή Απόψεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Τα προβλήματα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό προέρχονται από την ελληνοκυπριακή πλευρά, υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε δηλώσεις του μετά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ρεξ Τίλερσον, στο περιθώριο της συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των G20, στη Βόννη.

Όπως μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο κ. Τσαβούσογλου αναφέρθηκε στην απόφαση για την επέτειο της ψηφοφορίας για την Ένωση.

«Αυτή (η απόφαση) επί της ουσίας δείχνει την προσέγγιση της ελλληνοκυπριακής πλευράς στις διαπραγματεύσεις. Επιπλέον η απόφαση της ελληνοκυπριακής Βουλής για την Ένωση, είναι απαράδεκτη για την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους», ανέφερε ο Τούρκος υπουργός και προσέθεσε:

«Αυτή η κρίση δεν ξεκίνησε με την σημερινή αποχώρηση του Αναστασιάδη από το τραπέζι, αλλά με την απόφαση αυτή της Βουλής. Ακόμη συζητάνε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, και παίρνουν αποφάσεις. Δεν έχουν δηλαδή εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες τους. Από την μία ζητάτε Ένωση κι από την άλλη ζητάτε την άρση των εγγυήσεων από την Τουρκία. Με αυτή την προσέγγιση έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικές τους προθέσεις».

Ο κ. Τσαβούσογλου συνέχισε λέγοντας: «Αν επιθυμούν διαπραγματεύσεις θα γυρίσουν στο τραπέζι αυτό (των διαπραγματεύσεων). Αν δεν επιθυμούν, εκείνοι ξέρουν. Πλέον δεν θα υπάρξει για ακόμη μια φορά τέτοια διαπραγμάτευση. Θα πράξουμε τα δέοντα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Φεβ 2017


Με θέσεις που παραπέμπουν στην εσαεί παρουσία της στην Κύπρο παρουσιάζεται η Τουρκία στο θέμα της Ασφάλειας. Παρά τις διάφορες πληροφορίες που αφήνονται να διαρρεύσουν από τα Ηνωμένα Έθνη, κυρίως, η Άγκυρα σε επίπεδο διαδικασίας δεν φαίνεται να διαφοροποιείται από πάγιες διαχρονικές της θέσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Φιλελεύθερου», από τις θέσεις που παρουσίασε πρόσφατα σε Γενεύη και Μοντ Πελεράν (σε τεχνοκρατικό επίπεδο), οι τουρκικές θέσεις κωδικοποιούνται ως εξής:

Πρώτο: Να παραμείνουν οι εγγυήσεις μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, για πάντα.

Δεύτερον: Η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήσεων θεωρείται ως «εκ των ων ουκ άνευ» για «την ίδρυση νέας κατάστασης πραγμάτων» στο νησί. Όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, αυτό καθίσταται αναγκαίο» για τη διαφύλαξη της πολιτικής ισότητας και της παρουσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας στα κέντρα λήψης αποφάσεων».

Τρίτο: συνδέει η Άγκυρα το θέμα με την ομαλή λειτουργία της «Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Κύπρου», που σημαίνει, όπως υποδεικνύουν, με την ομαλή μετάβαση στη νέα κατάσταση πραγμάτων και την ομαλοποίηση της κατάστασης ευρύτερα.

Τέταρτον: η τουρκική πλευρά δεν αποδέχεται εγγυήσεις από κανένα διεθνή οργανισμό, ιδιαίτερα από την ΕΕ. Αυτό έχει καταστεί σαφές και προς τις Βρυξέλλες.

Πέμπτο: στις συζητήσεις επιμένουν στη στάθμευση ενός στρατιωτικού αποσπάσματος στην Κύπρο σε μόνιμη βάση. Τη θέση αυτή είχαν μεταφέρει από την Άγκυρα σε Αθήνα και Λευκωσία οι Αμερικανοί διά της τότε υφυπουργού Βικτόρια Νιούλαντ. Οι Τούρκοι ζητούν τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στο νησί, στα πρότυπα εκείνων που λειτουργούν στο νησί οι Βρετανοί. Να είναι, δηλαδή, κυρίαρχη. Σημειώνεται συναφώς με εκτιμήσεις που υπάρχουν με βάση και σχετική πληροφόρηση, οι Τούρκοι προετοιμάζουν για βάση την περιοχή των Κοκκίνων καθώς προσφάτως έχουν προβεί σε αναβάθμιση των εγκαταστάσεών τους.

Την ίδια ώρα, ξένοι διπλωμάτες θεωρούν πως μπορεί να βρεθεί μια φόρμουλα στο θέμα της Ασφάλειας, που θα μπορεί να ικανοποιήσει όλους τους εμπλεκόμενους. Ενδεχομένως, όπως σημείωναν ενημερωμένες πηγές, να «παίξουν» με μια μεταβατική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα και τουρκικές εγγυήσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Κυπριακό σε κρίσιμο σταυροδρόμι
Ανησυχίες και προβληματισμοί για την επιδιωκόμενη λύση

Του Μητροπολίτη Πάφου Γεωργίου

Είναι γεγονός, που ομολογείται απ’ όλους, ότι τις φετεινές γιορτές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανείων επισκίασε η αγωνία για την πορεία του εθνικού μας θέματος, ύστερα από την απρόσμενη και αδικαιολόγητη τροπή που πήραν τα πράγματα μετά το περίφημο «δείπνο» της 1ης Δεκεμβρίου 2016.

Ενώ αναμέναμε, μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν, που σηματοδότησε και το αδιέξοδο μιας πορείας 40 και πλέον χρόνων διακοινοτικών λεγόμενων συνομιλιών, να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να επανατοποθετήσουμε το πρόβλημά μας στις σωστές του διαστάσεις, ως προβλήματος εισβολής και κατοχής, και ενώ ετίθεντο από την πλευρά μας όροι και προϋποθέσεις για την επιστροφή, έστω, σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις, εν τούτοις μέσα σε μιαν ώρα, όσο διαρκεί ένα δείπνο, κάναμε μιαν πλήρη αναστροφή της πορείας μας. Αποδεχτήκαμε όλες τις απαιτήσεις του κατακτητή, συμπεριλαμβανομένου και του οδικού χάρτη διαπραγματεύσεων που από καιρό εξήγγελλε ο εγκάθετος της κατοχής. Συρόμαστε και πάλι σε επικίνδυνους ακροβατισμούς, πηγαίνοντας στα τυφλά να υποστούμε, ως η αδύναμη πλευρά, αφόρητες πιέσεις σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

Ενώ στις 30 Νοεμβρίου, αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας της 1ης Δεκεμβρίου, επαναλαμβανόταν κατά κόρον εκ μέρους της Κυβέρνησης και του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι επιστροφή στις διαπραγματεύσεις θα γινόταν για τη συζήτηση όλων των εκκρεμούντων θεμάτων, συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων για το περιουσιακό καθώς και συμφωνία επί του εδαφικού, κάπου εκατόν θέματα είναι ανοικτά ομολόγησε ο Ακκιντζί, προκειμένου να υποβληθεί χάρτης, από την Τουρκική πλευρά και μετά, και εφόσον τα δύο μέρη θα έφταναν σε ακτίνα συμφωνίας, θα καθοριζόταν ημέρα σύγκλησης πολυμερούς διάσκεψης για τις εξωτερικές πτυχές του προβλήματος, και ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος διακήρυσσε ότι «η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε πολυμερή διάσκεψη είναι εκ των ων ουκ άνευ», το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέτρεψε τα πάντα. Απεδέχθη όσα ο εγκάθετος της κατοχής από καιρό, σε συντονισμό με την Άγκυρα, διατυμπάνιζε και εξήγγειλε. Απεδέχθη απροϋπόθετα τη σύγκληση πενταμερούς και όχι πολυμερούς διάσκεψης πριν ακόμη υποβληθεί χάρτης από την Τουρκία, αγνόησε την Κυπριακή Δημοκρατία, θεωρώντας την και αυτός ως εκλιπούσα, και απεδέχθη εμπράκτως τις εγγυήσεις αφού συζητά με τις «εγγυήτριες» δυνάμεις.

Εύλογα, λοιπόν, αγωνιούμε˙ και δικαιολογημένα, φέτος, περισσότερο από τις προηγούμενες χρονιές, δεν μπορέσαμε, έστω και για λίγο, να αφεθούμε στη χαρά των εορτών. Χρειάζεται, ως εκ τούτου, σωστός προβληματισμός και χάραξη γραμμής εξόδου από τα φοβερά αδιέξοδα.

Διαχρονικά σταθερή είναι η θέση της Τουρκίας ως προς την Κύπρο. Ως Ιερά Σύνοδος, το διαπιστώσαμε και το διακηρύξαμε και εμείς με μιαν απόφασή μας: Η Τουρκία επιδιώκει την κατάκτηση και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

Ο Περικλής Νεάρχου, στο βιβλίο του «Η Ελλάδα σε κίνδυνο», γράφει ότι λίγο μετά την εισβολή, αντιπροσωπεία επιφανών Τουρκοκυπρίων επεσκέφθη τον πρωθυπουργό της εισβολής Ετζεβίτ, και του ζήτησε να ανακηρύξει επισήμως τη διχοτόμηση, όπως ήταν ο Τουρκικός στόχος μέχρι τότε. Ο Ετζεβίτ τους απάντησε ότι μετά την εισβολή, που είχε κάνει πράξη τη διχοτόμηση, δεν συνέφερε πλέον στην Τουρκική πλευρά η διχοτόμηση. Τους είπε ότι μια λύση χωριστού κράτους και συνομοσπονδίας, υπό την εγγύηση της Τουρκίας, θα εξασφάλιζε καλύτερα τα Τουρκικά συμφέροντα, εφόσον η Τουρκική πλευρά θα είχε «ίσο» λόγο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο και ταυτόχρονα θα επιτυγχανόταν γεωπολιτική έξωση της Ελλάδας από την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπλήρωνε επί πλέον: «Μια τέτοια λύση αφήνει ανοικτή την προοπτική για τον έλεγχο στο μέλλον ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία»(Π.Νεάρχου, «Η Ελλάδα σε κίνδυνο»,σελ.170).

Μα και το περίφημο σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, από το 1956, προβλέπει την «ανάκτηση» της Κύπρου. Η επιδίωξη αυτή προβλέφθηκε να επιτευχθεί σε έξι στάδια. Δυστυχώς το σχέδιο υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις. Μένουν τώρα οι τελευταίες πινελιές σ’ αυτό: Επιδιώχτηκε και επιτεύχθηκε η μη απόδοση της Κύπρου στην Ελλάδα. Το 1956 διεξαγόταν, όπως θυμάστε, ο αγώνας της ΕΟΚΑ για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ήταν το πρώτο στάδιο, η πρώτη επιδίωξη. Κατορθώθηκε ύστερα η απόκτηση δικαιωμάτων της Τουρκίας επί της νήσου, με τη συνθήκη της Ζυρίχης, όπως ήταν η δεύτερη επιδίωξη. Τέτοια δικαιώματα δεν είχε η Τουρκία γιατί τα είχε απεμπολήσει με τη συνθήκη της Λωζάνης. Πέτυχε, κατόπιν,με την Τουρκοανταρσία του 1963, να συγκεντρώσει σε θυλάκους τους Τουρκοκυπρίους, που ήταν σκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο(τρίτη επιδίωξη). Θεράπευσε την Τουρκική αριθμητική μειονεξία στην Κύπρο, κουβαλώντας από το 1974 μέχρι σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους(τέταρτη επιδίωξη). Έχει αδιαμφισβήτητα τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής, όχι μόνο στην κατεχόμενη γη μας αλλά και στην ΑΟΖ μας και όλη την περιοχή. (Πέμπτος στόχος). Μένει ο πλήρης πολιτικός έλεγχος της Κύπρου που επιδιώκει να αποκτήσει με τη συγκατάθεσή μας.

Ο τέως Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξεκάθαρα είπε πως και ένας Τούρκος να μην υπήρχε στην Κύπρο, το ενδιαφέρον της Τουρκίας για τη νήσο θα ήταν δεδομένο.

Από την άλλη, η πείρα μας λέγει ότι η Τουρκία ουδέποτε σεβάστηκε την υπογραφή της. Έκαμε πολλές συμφωνίες τις οποίες αθέτησε από την πρώτη στιγμή. Παίρνει ό,τι την συμφέρει από τη συμφωνία και καταπατεί όλους τους άλλους όρους. Συμφώνησε στην κατάπαυση του πυρός στις 22 Ιουλίου 1974, όταν είχαν ήδη δημιουργήσει προγεφύρωμα που ένωνε την Κερύνεια με τη Λευκωσία. Συνέχισε, όμως, την προέλασή της προς τον Καραβά, τη Λάπηθο τις οποίες κατέλαβε στις 5 και 6 Αυγούστου. Και όταν απεβίβασε τον στρατό και τον οπλισμό που χρειαζόταν ξεκίνησε απροκάλυπτα τη δεύτερη φάση της εισβολής.

Σεβάστηκε την Γ΄Βιέννη; Προνοούσε η συμφωνία την επιστροφή στην Καρπασία και παραμονή εκεί 20.000 Ελλήνων κατοίκων της. Όταν μετέφερε τους Τουρκοκύπριους από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα, όχι μόνο δεν επέτρεψε την επιστροφή και επανεγκατάσταση των Καρπασιτών που είχαν φύγει, αλλά και έδιωξε όλους όσους είχαν εγκλωβιστεί εκεί. Υπέγραψε συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για παρεμπόδιση της ροής προσφύγων-μεταναστών προς την Ευρώπη, έναντι σημαντικών ανταλλαγμάτων, και καθημερινά είμαστε μάρτυρες ροής τέτοιων προσφύγων όχι μόνο προς την Ελλάδα αλλά και προς την Κύπρο.

Όταν το 2004 απορρίπταμε το σχέδιο Ανάν, αυτό οφειλόταν και στην αδυναμία εγγύησης της εφαρμογής της λύσης. Όταν από την πρώτη ημέρα επρονοείτο κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούσε κάποιος να εμπιστευτεί την αποχώρηση, ύστερα από χρόνια, κάποιων στρατευμάτων κατοχής ή την μακροχρόνια επιστροφή, έστω και του περιορισμένου αριθμού των προσφύγων που προνοούσε το σχέδιο, στις εστίες τους;

Κάθε λύση, επομένως, που θα επιδιωχθεί δεν θα πρέπει να αφίσταται του διεθνούς δικαίου και δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να αφήνει προοπτική επέμβασης της Τουρκίας για διάλυση του Κράτους. Τέτοιες προοπτικές επέμβασης θεωρώ την αποδοχή εγγυήσεων, παραμονή εποίκων, κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Χωρίς να έχω πολιτική παιδεία, παρακολουθώντας απλώς τα γεγονότα, με τη λογική ενός μέσου ανθρώπου, νομίζω ότι με τρεις κυρίως τρόπους επιδιώκει η Τουρκία την κατάληψη και τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου:

α) Πρώτα με την αποδοχή εκ μέρους μας μιας λύσης που να προνοεί κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία εξ υπαρχής ενός νέου κράτους. Όσο υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία συνυπάρχουν και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τη θωρακίζουν και δεν μπορεί η Τουρκία να νομιμοποιήσει την κατοχή. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγεί η Τουρκία από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις αυτές είναι η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το νέο κράτος που θα προκύψει θα είναι αθωράκιστο. Για να προσφύγει στα Ηνωμένα Έθνη ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα θέλει τη συγκατάθεση του Τουρκοκυπριακού «συνιστώντος κρατιδίου», που δεν θα την έχει. Και κατά την πάγια τακτική τους, αμέσως μετά τη συμφωνία, οι Τούρκοι, θα αθετήσουν την υπογραφή τους. Μη έχοντας τότε πού να προσφύγουμε, αφού με τη διάλυση του νέου κράτους θα είμαστε κοινότητα και όχι κράτος, θα γίνουμε όμηροι της Τουρκίας. Γι’αυτό και δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε με κανένα τρόπο σε μια τέτοια λύση.

β) Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι Τούρκοι επιχειρούν υλοποίηση του στόχου τους είναι ο εποικισμός. Οι μαρτυρίες των ίδιων των Τουρκοκυπρίων-όσοι απ’αυτούς απέμειναν- είναι ότι σήμερα, πέραν του στρατού κατοχής, υπάρχουν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου και ένα εκατομμύριο έποικοι. Ο κ.Γιαννάκης Μάτσης και η υπηρεσία της οποίας προΐσταται μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός και να δώσει πολλές λεπτομέρειες. Αυτό σημαίνει ότι είναι περισσότεροι από μας σε πληθυσμό. Το 2007, ο τότε εκπρόσωπος του Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών Μάϊκλ Μώλλερ είχε πει στον κ. Μιχαλάκη Λεπτό, στην παρουσία μου, ότι ο πληθυσμός στα κατεχόμενα ήταν περαν των 500.000. Και αυτό το συμπέραναν τα Ηνωμένα Έθνη, όπως μας είπε, κυρίως από τον αριθμό κινητών τηλεφώνων. Έκτοτε ο εποικισμός συνεχίστηκε με εντατικούς ρυθμούς. Ο εποικισμός αποτελεί, βέβαια, έγκλημα πολέμου και καταδικάζεται απ’όλα τα κράτη. Επιχειρούν όμως, οι Τούρκοι, νομιμοποίησή του, με διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ήδη τις δικαιολογίες ότι κάποιοι γεννήθηκαν εδώ, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Αν συνεχίσουμε να μην αντιδρούμε δυναμικά, ως προς το θέμα αυτό, κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη της Αλεξανδρέττας. Αφού φέρουν με το μέρος τους τούς ισχυρούς της γης, έχοντας την πλειοψηφία του πληθυσμού, οι Τούρκοι θα επιδιώξουν ενιαίο κράτος και δημοψήφισμα. Ο καθηγητής Βασίλης Κατσαρός, Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τώρα καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου,ως ιστορικός, μας λέει ότι το 1908 στην Αλεξανδρέττα, επαρχία τότε της Συρίας, ζούσαν 8000 Τούρκοι και 2.500.000 Σύροι(Άραβες). Οι Αγγλογάλλοι, θέλοντας να έχουν την Τουρκία με το μέρος τους σε έναν ενδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέθεσαν σ’αυτή μιαν εποπτεία στην περιοχή. Σε 30 χρόνια, το 1938, η Τουρκία άλλαξε τον δημογραφικό χαρακτήρα της περιοχής. Έφερε Τούρκους, έδιωξε τους ντόπιους, ζήτησε και πέτυχε δημοψήφισμα και κατέστησε την Αλεξανδρέττα επαρχία της Τουρκίας. Αν δεν αντισταθούμε αποτελεσματικά στα εποικιστικά σχέδια της Τουρκίας θα έχουμε και εμείς την τύχη της Αλεξανδρέττας.

γ) Και τέλος, θα επιδιώξουν τον στόχο τους, με τη μέθοδο του εκφοβισμού. Θα πράξουν ότι έπραξαν στην Ίμβρο και στην Τένεδο, αναγκάζοντάς μας να φύγουμε στο εξωτερικό για εξασφάλιση ασφάλειας για τα παιδιά μας. Η παραμονή των Ελλήνων της Ίμβρου και Τενέδου στα νησιά τους εξασφαλιζόταν με τη συνθήκη της Λωζάνης. Θα είχαν ευρείες ελευθερίες, σχολεία, αυτοδιοίκηση κλπ. Οι Τούρκοι τότε πήραν τις φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Ίμβρο. Τη μια νύκτα άφησαν να διαφύγει ένας βαρυποινίτης που σκότωσε κάποιον Έλληνα, την άλλη άφησαν άλλον που βίασε μιαν Ελληνίδα, με αποτέλεσμα σιγά-σιγά ο Ελληνικός πληθυσμός να φύγει. Έτσι θα επιδιώξει και στην Κύπρο η Τουρκία. Προκαλώντας προβλήματα στη γραμμή αντιπαράταξης, ή με τους Τούρκους και τους λαθρομετανάστες που διατηρούν ως εγκάθετους στις ελεύθερες περιοχές, θα δημιουργήσουν κλίμα ανασφάλειας και πανικού στις τάξεις του λαού με μόνο τρόπο αντίδρασης την φυγή.

Το πόσο εμείς υπνώττουμε, ή εθελοτυφλούμε, ενώ τα σχέδια της Τουρκίας είναι ξεκάθαρα, ακόμα και για τους ξένους, φαίνεται από το εξής περιστατικό, που όσες φορές κι αν το αφηγηθώ, ανατριχιάζω στην αφήγησή του: Ο προηγούμενος Πατριάρχης Αντιοχείας, ο μ. Ιγνάτιος, λόγω των πολλών δυσκολιών που αντιμετώπιζε το ποίμνιό του στη Συρία, σκεφτόταν ότι κάποτε θα αναγκαζόταν να φύγει από τη Δαμασκό, έδρα του Πατριαρχείου κατά τα τελευταία χρόνια. Έλεγε, λοιπόν, πριν από 15 περίπου χρόνια στον τότε Μητροπολίτη Πάφου, τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο, ότι σκέψη του, παλαιότερα, ήταν να μεταφέρει την έδρα του στην Κύπρο. Τώρα, όμως, έλεγε, φοβάμαι ότι θα σας διώξουν πριν από μας. Εκείνος έβλεπε από τότε, πριν 15 χρόνια, και τους σχεδιασμούς και την πολιτική των Τούρκων. Εμείς εξακολουθούμε να υπνώττουμε. Απόδειξη αυτής της αφασίας στην οποία περιήλθαμε, είναι και το γεγονός ότι ουδέποτε καταγγείλαμε τον αριθμό των ψηφοφόρων κάθε φορά που γίνονται οι λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα. Κάθε φορά ο αριθμός αυξάνει με την προσθήκη και άλλων εποίκων. Με τη σιωπή μας αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα των εποίκων, έστω κι αν ύπουλα ενεργώντας η Τουρκία, δεν τους παρουσιάζει όλους αυτή τη στιγμή.

Η Κύπρος βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, αυτή τη στιγμή στην κρισιμότερη φάση της εθνικής της ζωής. Ο Ελληνισμός της Κύπρου βρίσκεται, σήμερα, σε τροχιάν αφανισμού από τον τόπο στον οποίο ζει εδώ και 35 αιώνες.

Έχουμε υποχρέωση να αντισταθούμε στην υλοποίηση των Τουρκικών στόχων και να τους ματαιώσουμε. Οφείλουμε να αναχαιτίσουμε την ψυχολογική κατάρρευση του λαού, να ανορθώσουμε το ηθικό του, να του εμπνεύσουμε πίστη στις δυνάμεις του.

Παρασυρθήκαμε στη διαδικασία των διακοινοτικών συνομιλιών με στόχο όχι την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του λαού μας, αλλά τον συμβιβασμό με την αρπαγή και την αδικία. Αυτό εδραίωσε την διεθνή προπαγάνδα της Τουρκίας για τη φύση του Κυπριακού προβλήματος, παρουσιάζοντάς το σαν διακοινοτική διαφορά και θέτοντας τόν εαυτό της στο απυρόβλητο. Παίρνει μάλιστα τα εύσημα, από τον διεθνή παράγοντα, ως ενθαρρύνουσα τη λύση του προβλήματος. Το πόσο πέτυχε σ’αυτό τον στόχο της η Τουρκία, με τη δική μας συνέργεια, φαίνεται και από τις μέχρι σήμερα υποβληθείσες προτάσεις για λύση του Κυπριακού, αλλά και από τις δικές μας διεκδικήσεις: Ούτε υπαινιγμός για εισβολή και κατοχή, ούτε λόγος για εποικισμό και εθνικό ξεκαθάρισμα. Διακηρύττουμε με μια δόση δικαιολογίας προς τον λαό μας και απολογίας προς τους ξένους ότι το πρόσφατο ναυάγιο των συνομιλιών στην Ελβετία επήλθε γιατί οι Τούρκοι επέμεναν στην επιστροφή 55 και όχι 75 χιλιάδων προσφύγων. Και ότι είμασταν πολύ κοντά στη συμφωνία για το ποσοστό του εδάφους που θα επιστρεφόταν. Σε ποιο δίκαιο και σε ποια δημοκρατική βάση στηρίζονται όλα αυτά; Και πόσο λειτουργική είναι η λύση που προτείνεται; Και ποιες οι εγγυήσεις για την εφαρμογή της;

Την τακτική της κατοχικής δύναμης είχε αντιληφθεί έγκαιρα ο Εθνάρχης Μακάριος. Πιεζόμενος κι εκείνος από τον διεθνή παράγοντα και έχοντας υποσχέσεις για παρεμβάσεις προς την Τουρκία, δέχτηκε τη διαδικασία των συνομιλιών. Όταν διαπίστωσε, όμως, τους σχεδιασμούς και την τακτική της Τουρκίας, δεν δίστασε να κηρύξει τον μακροχρόνιο αγώνα και να τον αφήσει ως σωστική παρακαταθήκη στον λαό του. Η συνέχιση, έκτοτε, των συνομιλιών οδήγησε στη σταδιακή αποδοχή όλων των απαιτήσεων των Τούρκων, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Η αποδοχή μιας διεκδίκησής τους, οδηγεί σε άλλη, πιο προχωρημένη διεκδίκηση, απ’αυτούς. Κι εμείς εξακολουθούμε να παίζουμε το παιχνίδι τους.

Είναι γεγονός πως τα συγκριτικά υλικά μεγέθη, με αντίπαλο την Τουρκία, είναι συντριπτικά σε βάρος μας, όπως, εξ άλλου, ήταν πάντα στην ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Είναι, όμως, επιλογή η παράδοση γιατί ο αντίπαλος είναι ισχυρός; Στην Ιστορία μας, αποδείχτηκε πολλές φορές, ότι το ψυχικό σθένος καταβάλλει τον αριθμό. Και όπως φάνηκε ξεκάθαρα και κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού μας αγώνα, όταν υπάρχει πίστη σε σκοπό, τα όπλα και τα πυρομαχικά του εχθρού αποδεικνύονται άχρηστα σιδερικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποδεικνύω προσφυγή σε ένοπλο αγώνα.

Ιδιαίτερα σήμερα που στην περιοχή μας γίνονται κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις από τις οποίες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προκύψει μια αποδυναμωμένη Τουρκία, ποιος ο λόγος να επειγόμαστε να λύσουμε πάραυτα το Κυπριακό με Τουρκικούς όρους; Αφού δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να πετύχουμε κάτι το καλύτερο από την υφιστάμινη κατάσταση ας παραμείνουμε όπως είμαστε περιμένοντας καλύτερες συγκυρίες και ας παύσουμε να διαπραγματευόμαστε τη διάλυση του Κράτους μας.

Όπως ορθά επισημαίνει, ήδη από την αρχαιότητα, ο Θουκυδίδης, οι πόλεμοι, συνήθως, δεν εξελίσσονται όπως ήταν η πρόβλεψη των εμπνευστών τους. Απρόοπτοι και αστάθμητοι παράγοντες αναδεικνύουν αδυναμίες, για τους μεγάλους, και ευκαιρίες για τους μικρούς. Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να μεταβάλουμε την κατάσταση. Φτάνει να εργαστούμε μ’όλη τη δύναμη της ψυχής μας και να αξιοποιήσουμε όλα τα δεδομένα, όπως διαγράφονται σήμερα, προς τον σκοπό αυτό. Να πιστέψουμε ότι τα εθνικά μας δίκαια δεν παραγράφονται, όσος χρόνος κι αν περάσει.

Χωρίς να παραγνωρίζουμε την επιβαλλόμενη σύνεση στις κινήσεις και στις προσπάθειες μας, άλλο τόσο θα πρέπει να αγνοήσουμε τις φωνές των λεγόμενων ρεαλιστών για «αμετακίνητα τετελεσμένα», και οι οποίοι θεωρούν ως «εθνική αυτοκτονία» κάθε αντίσταση στα σχέδια του κατακτητή. Η εθνική αντίσταση δεν υπήρξε ποτέ και δεν είναι εθνική αυτοκτονία. Αντίθετα θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της ζωής μας.

Θα πρέπει, ως εκ τούτου, να ζητήσουμε και να πιέσουμε προς την κατεύθυνση της αλλαγής πλεύσης του αγώνα μας. Οι συνομιλίες, όπως γίνονται, δεν οδηγούν πουθενά. Ήταν ο σχεδιασμός της κατοχικής δύναμης για αποτελμάτωση του θέματος μας, για αποπροσανατολισμό και ημών των ιδίων, και των ξένων. Κάθε υποχώρησή μας, οδηγεί σε νέες διεκδικήσεις των Τούρκων. Στους συμβιβασμούς δεν υπάρχει τέρμα όταν υπάρξει αρχή. Για να υπάρξει τέρμα και στην αρχή, που ο δόλος της Τουρκίας και των συμμάχων της μάς παρέσυρε, πρέπει να πάρουμε την μεγάλη απόφαση της αλλαγής, όχι τακτικής στις συνομιλίες, όπως η ηγεσία μας επαγγέλλεται, αλλά πλεύσης. Δεν θα πρέπει, εξάλλου, να ξεχνούμε ότι προκειμένου περί ανίσων μερών, η συμβιβαστικότητα είναι πάντοτε εις βάρος του αδυνάτου. Ισχύει τούτο και για τις λεγόμενες εποικοδομητικές ασάφειες, σε ενδιάμεσες συμφωνίες. Οφείλουμε λοιπόν να πιέσουμε σε επαναφορά του θέματός μας ως θέματος εισβολής και κατοχής, με αίτημα την απελευθέρωση και όχι την επανένωση. Να απαιτήσουμε για τον λαό μας ό,τι απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι. Αν όλοι οι Ευρωπαίοι δικαιούνται να έχουν ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση και ελεύθερη απόκτηση περιουσίας σε όλη την Ευρώπη γιατί εμείς να στερούμαστε αυτών των δικαιωμάτων μας; Και αν για όλους παντού ισχύει «ένας άνθρωπος μία ψήφος» γιατί εμείς να μην έχουμε αυτό το δικαίωμα; Μπορούν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να αντιτεθούν σ’ένα τέτοιο αίτημά μας που θα τεκμηριώνεται πλήρως; Αφού, όμως, εμείς συμβιβαζόμαστε με όλο και λιγότερα, ποιος ο λόγος να μεριμνούν εκείνοι; Τους παρέχουμε το τέλειο άλλοθι για να αδρανούν.

Η αλλαγή πλεύσης, έστω και την υστάτη, από την υποχωρητικότητα και την ηττοπάθεια, προς την αντίσταση και τη διεκδικητικότητα, απαιτεί, ασφαλώς, νέα εθνική στρατηγική, συσπείρωση όλων των δυνάμεων και θυσίες κομματικών θέσεων και φιλοδοξιών.

Οφείλουμε, ο λαός, να δώσουμε το μήνυμα στην ηγεσία μας ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα έχει έκδηλα τα χαρακτηριστικά της παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

· Μιας λύσης που θα προνοεί παραμονή εποίκων και εγγυήσεων της Τουρκίας

· Μιας λύσης που δεν θα προνοεί απόδοση στον καθένα της περιουσίας του

· Μιας λύσης που θα προνοεί εκ περιτροπής προεδρία. Το 9% δηλαδή να επιβάλλεται του 91% του πληθυσμού

· Μιας λύσης που θα προϋποθέτει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Αν αποδεκτούμε κάτι τέτοιο θα σήμαινε αποδοχή της εθνικής αυτοκτονίας μας. Θα σήμαινε πως εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων στην Κύπρο. Δεν έχουμε, όμως, τέτοιο δικαίωμα. Οφείλουμε να αντισταθούμε και να ματαιώσουμε όλους τους σχεδιασμούς της Τουρκίας. το οφείλουμε στην μακρά φάλαγγα των προγόνων μας που με εκατόμβες θυσιών κράτησαν τον τόπο μας Ελληνικό για 35 αιώνες. Το οφείλουμε και στα παιδιά μας, τις μελλούμενες γενιές που θα πρέπει να κρατήσουν τον τόπο Ελληνικό μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Κάθε φορά που «ωδίνες θανάτου και κίνδυνοι Άδου» περιεκύκλωναν τον Ελληνισμό, αυτός σωζόταν με τη βοήθεια δυο παραγόντων: α) Ενός λείμματος, έστω και μικρού, που έμενε σταθερό στις αξίες και τις παραδόσεις του έθνους και γινόταν η ζύμη για να ζυμωθεί «όλον το φύραμα»( και εμείς, δόξα τω Θεώ, είμαστε πολλοί) και β) Του Θεού που ερχόταν πάντα βοηθός στις δικές μας προσπάθειες.

Και οι δύο αυτοί παράγοντες υφίστανται και σήμερα. Ας τους χρησιμοποιήσουμε για τη σωτηρία του τόπου και των παιδιών μας.

Πηγή Ιερά Μητρόπολις Πάφου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου