Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2017


Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έδωσε χθες Δευτέρα εξηγήσεις για την απόφασή του να σταματήσει το αμερικανικό πρόγραμμα παροχής βοήθειας προς κάποιες ομάδες των Σύρων ανταρτών, δηλώνοντας ότι ήταν "μαζικό, επικίνδυνο και αναποτελεσματικό".

Το σχόλιο αυτό του Τραμπ έγινε τρεις ημέρες μετά την ανακοίνωση από τον στρατηγό Τόνι Τόμας, επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, ότι η Ουάσινγκτον τερμάτισε το πρόγραμμα αυτό που λειτουργούσε τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Η εφημερίδα Washington Post είχε αποκαλύψει πρώτη την απόφαση του Τραμπ για αναστολή του προγράμματος.

Ανακοινώνοντας την απόφαση αυτή ο στρατηγός Τόμας διαβεβαίωσε ότι αυτή δεν ελήφθη για να ικανοποιηθεί η Ρωσία, βασικός σύμμαχος του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να καταλήξουν μαζί της σε μια διευθέτηση της κρίσης στη Συρία.

Ωστόσο χθες η Washington Post δημοσίευσε ένα άρθρο για το θέμα στο οποίο επικαλείται αξιωματούχους που θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους και έχει τίτλο: "Η συνεργασία με τη Ρωσία αποκτά κεντρική θέση στην στρατηγική του Τραμπ στη Συρία".

Ο Αμερικανός πρόεδρος απάντησε μέσω ανάρτησής του στο Twitter: "Η Washington Post της Amazon κατασκεύασε γεγονότα για την απόφασή μου να αναστείλω τις μαζικές, επικίνδυνες και αναποτελεσματικές παραδόσεις (όπλων) στους Σύρους αντάρτες που πολεμούν τον Άσαντ".

Ο προκάτοχος του Τραμπ, ο Μπαράκ Ομπάμα, είχε εγκρίνει αυτό το πρόγραμμα βοήθειας το 2013, όταν διάφορες ομάδες των Σύρων ανταρτών ζητούσαν στήριξη από τη διεθνή κοινότητα στη μάχη τους εναντίον του Άσαντ.

Μέσω του προγράμματος αυτού εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν χιλιάδες αντάρτες. Ωστόσο οι ΗΠΑ εξακολουθούσαν να έχουν αμφιβολίες για την ικανότητα των ανταρτών να ανατρέψουν τον Σύρο πρόεδρο κι έτσι δόθηκε προτεραιότητα στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Η πίστη στο πρόγραμμα αυτό κλονίστηκε ακόμη περισσότερο το 2016 μετά την απώλεια του Χαλεπιού από τους αντάρτες.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Ισραήλ φέρεται να έχει κλείσει την πρεσβεία και το προξενείο του στην Τουρκία μετά τις εντάσεις που δημιουργήθηκαν στα Ιεροσόλυμα και τις δηλώσεις του ισλαμιστή προέδρου Ταγίπ Ερντογάν εναντίον του Εβραϊκού Κράτους.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν επιβεβαίωσε ακόμα η κυβέρνηση του Ισραήλ, το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών διέταξε το κλείσιμο της πρεσβείας στην Άγκυρα και του προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, ως «προληπτικό» μέτρο. Την είδηση έγραψε πρώτη η ισραηλινή ειδησεογραφική ιστοσελίδα NRG.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ διέταξε όλα τα μέλη του διπλωματικού και υπαλληλικού προσωπικού να παραμείνουν στα σπίτια τους, καθώς υπάρχουν φόβοι για επιθέσεις από εξτρεμιστές, ως εκδίκηση για τις συγκρούσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων στα Ιεροσόλυμα.

Σημειώνουμε ότι μετά τον Ταγίπ Ερντογάν, και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπεκίρ Μποζντάγ επιτέθηκε εναντίον του Ισραήλ. Δήλωσε ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα με τις ενέργειες του στην Πλατεία των Τεμενών στην Ιερουσαλήμ και κάλεσε τις παγκόσμιες δυνάμεις να υιοθετήσουν μια ενιαία στάση ως απάντηση.

Έπειτα από το υπουργικό συμβούλιο, ο Μποζντάγ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις ισραηλινές ενέργειες με την εγκατάσταση ανιχνευτών μετάλλου στην είσοδο της Πλατείας των Τεμενών.

“Η στάση του Ισραήλ αναφορικά με το Τέμενος αλ Άκσα είναι λανθασμένη, παράνομη και απαράδεκτη”, τόνισε ο Μποζντάγ. “Οι ισραηλινές ενέργειες εκεί παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την θρησκευτική ελευθερία”, πρόσθεσε.

Τα νέα μέτρα ασφαλείας που επέβαλαν οι αρχές του Ισραήλ έχουν πυροδοτήσει βίαια επεισόδια μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, ενώ προχθες Κυριακή το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να απομακρύνει τα μηχανήματα ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων στις εισόδους του ιερού τόπου.

Jordanian security forces stand infront of their armored vehicle next to the Israel embassy, in Amman, Jordan, 23 July 2017. EPA, AHMAD ABDO
Επιστρέφει στο Ισραήλ το προσωπικό της ισραηλινής πρεσβείας στο Αμάν μετά από το επεισόδιο πυροβολισμού

Το προσωπικό της πρεσβείας του Ισραήλ στην Ιορδανία, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας φρουρός ασφαλείας που συμμετείχε σε επεισόδιο πυροβολισμού όπου σκοτώθηκαν δύο Ιορδανοί την Κυριακή, επέστρεψε στο Ισραήλ από το Αμάν χθες, δήλωσε αξιωματούχος του γραφείου του πρωθυπουργού του Ισραήλ.

Το επεισόδιο επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις των χωρών. Η Ιορδανία ήθελε να ανακρίνει τον φρουρό, ο οποίος τραυματίστηκε ελαφρά, αλλά το Ισραήλ είπε ότι είχε διπλωματική ασυλία και πρέπει να επαναπατρισθεί.

Ο φρουρός σκότωσε με πυροβολισμό έναν Ιορδανό, που είχε έρθει στον χώρο για επισκευές επίπλων, και ο οποίος του επιτέθηκε με κατσαβίδι στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Αμάν το βράδυ της Κυριακής. Ένας ιορδανός πολίτης που ήταν παρών στο επεισόδιο επίσης σκοτώθηκε από τα πυρά, δήλωσε το Ισραήλ.

Το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ δήλωσε ότι ο φρουρός έδρασε αμυντικά όταν πυροβόλησε τον Ιορδανό, ο οποίος εργαζόταν στο συγκρότημα της πρεσβείας. Ο πατέρας του νεαρού είπε ότι ο γιός του ήταν 16 ετών και δεν είχε διασυνδέσεις με μαχητές. Σύμφωνα με αξιωματούχο που μίλησε στο πρακτορείο Reuters, ο παρευρισκόμενος δεύτερος Ιορδανός φαίνεται να σκοτώθηκε κατά λάθος.

Σύμφωνα με τα ισραηλινά μμε, ο φρουρός παρέμεινε οχυρωμένος στην πρεσβεία μαζί με τον πρέσβη και το υπόλοιπο προσωπικό, ενώ ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έστειλε εκπρόσωπό του στη χώρα για την αποκλιμάκωση της αντιπαράθεσης με την Ιορδανία. Αργότερα, ο ισραηλινός ηγέτης ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ για την βοήθειά τους στην μεταβίβαση του προσωπικού, καθώς και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα “για τη στενή συνεργασία μας”.

Το Ισραήλ απαγόρευσε τις μεταμεσονύκτιες αναφορές για το επεισόδιο στα μμε για να προστατεύσει, όπως είπε, τους διπλωμάτες από αντεκδίκηση.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού 

Όσο φαίνεται πλέον ολοένα και πιο πιθανή η στρατιωτική ήττα του Daesh, τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας, ειδικά σε σχέση με την τρομοκρατία και την αντιμετώπισή της. Υπάρχει η παρεξηγημένη θεώρηση από κάποιους ότι η στρατιωτική ήττα του Daesh, όσον αφορά την προσπάθεια εδαφικής επικράτησης της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και το τέλος της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Για την ακρίβεια όμως ούτε η στρατιωτική και εδαφική εξαφάνιση, αλλά ούτε και ο αποκεφαλισμός της ιεραρχίας της οργάνωσης θα εξαφανίσουν την απειλή της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Το Daesh αποτελεί μια εξαιρετικά πετυχημένη οργάνωση στα πλαίσια του όλου ισλαμιστικού βίαιου εξτρεμισμού. Πιο πετυχημένη και εξελιγμένη από την Al Qaeda, ειδικά σε επίπεδο επικοινωνίας και αξιοποίησης των εννοιών «brand name» και «franchising» στον χώρο της τρομοκρατίας. Παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον σύγχρονο κύριο και ενεργό εκφραστή του βίαιου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο θα επιβιώσει ακόμη και μετά από μια υποθετική «εξάρθρωση» (για όσους εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο αυτόν που απηχεί τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του ’70 και ’80) του Daesh, η οποία δεν φαίνεται πιθανή στο άμεσο μέλλον. Αντίθετα η οργάνωση μάλλον θα ρίξει το βάρος στην τρομοκρατική δράση, που θα συσπειρώσει τα μέλη και τους συμπαθούντες του δικτύου της. Άλλωστε, αντίθετα με τις στρατιωτικές νίκες, οι τρομοκρατικές επιτυχίες είναι πολύ εύκολες και αρκεί για αυτές ακόμη και ένας νεκρός.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και με το ενδεχόμενο της στρατιωτικής ήττας του Daesh ή της «εξάρθρωσης» του, τα ζητήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί και καλούνται να αντιμετωπίσουν διεθνώς οι αρχές ασφαλείας είναι πολλά. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται τα κάτωθι:
  1. Άσχετα με την πορεία του πολέμου στη Συρία (και στις λοιπές εστίες εχθροπραξιών στις οποίες εμπλέκεται η οργάνωση), έχει ήδη δημιουργηθεί ένας αριθμός ανθρώπινου μαχητικού δυναμικού με εμπειρία ανταρτοπόλεμου και συμμετοχής σε πράξεις φρικώδους βίας. Αν κάποτε θεωρήθηκαν (και δικαίως) οι «Afghanistan Alumni» ως μελλοντική μαγιά στη ζύμη της τρομοκρατικής βίας, μπορεί να γίνει ανάλογη εκτίμηση σίγουρα και για τους «Syria Alumni» ως μελλοντικούς θύλακες ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμιστικής δράσης και συνολικά ως παράγοντες προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας.
  2. Γίνεται μια υπεραπλουστευμένη κατάχρηση του όρου «μοναχικοί λύκοι» («lone wolves»), που δίνει παραπλανητική εικόνα της επιχειρησιακής διάστασης και ορίων του Daesh. Χωρίς να αποκλείονται οι περιπτώσεις ανθρώπων που «αυθόρμητα» και «από το πουθενά» τελούν πράξεις τρομοκρατικής βίας χωρίς επιχειρησιακό «terrorist affiliation», αλλά μόνο με ιδεολογικό σημείο αναφοράς, στην πραγματικότητα αυτές είναι πολύ σπάνιες. Η έρευνα των τελευταίων επιθέσεων στην Ευρώπη μας δείχνει αυτουργούς με προϋπάρχουσα εμπλοκή σε δίκτυα τρομοκρατικής δράσης και όχι «μοναχικούς λύκους». Για παράδειγμα στην επίθεση του Ιουνίου στο Λονδίνο, ο ένας από τους αυτουργούς και θεωρούμενος ως ο ιθύνων νους της ήταν μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Al Muhajiroun, που σύμφωνα με στοιχεία είχε και ρόλο στη γενικότερη προετοιμασία της επίθεσης. Η ίδια οργάνωση ήταν πίσω από τη δολοφονία του Lee Rigby το 2013 αλλά και πίσω από απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών, τις οποίες ευτυχώς οι αρχές σταμάτησαν έγκαιρα. Το Daesh λοιπόν δάνεισε το ηχηρό και με τρομοκρατικό ειδικό βάρος «brand name» του σε αυτουργούς και σχέδια της οργάνωσης Al Muhajiroun για την επίθεση στο Λονδίνο, δίνοντας τη διάσταση του παγκοσμίου jihad. Μια «κατάρρευση» του Daesh δεν σημαίνει ότι οργανώσεις όπως η Al Muhajiroun θα πάψουν να δρουν και να αποτελούν απειλή ή ότι δεν θα βρουν άλλο «brand name» για να υπηρετήσουν την ιδεολογία του παγκοσμίου jihad.
  3. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θεωρίες (συχνά αντικρουόμενες) που αναλύουν τη γένεση και εξέλιξη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Υπάρχει όμως και το επίπεδο ανάλυσης που αφορά όσους ριζοσπαστικοποιούνται στη βία, δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στη Δύση.  Η επιστημονική έρευνα έχει ήδη δείξει ότι πέρα από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που ευνοούν τη ριζοσπαστικοποίηση στη βία, υφίστανται και ζητήματα ταυτότητας («identity issues»). Ακόμη και αν ηττηθεί το Daesh, ή- υποθετικά- εξαφανιστεί η απειλή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εάν δεν αντιμετωπιστούν τα ανωτέρω ζητήματα, απλά θα έχουμε μετατόπιση («displacement») και οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι σε ριζοσπαστικοποίηση θα δραστηριοποιηθούν στη βία διαφορετικά.
  4. Το ζήτημα των ξένων μαχητών κληροδοτεί ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης για μια επιπλέον γενιά, αυτή των παιδιών τους. Οι μαχητές δημιούργησαν οικογένειες, με τις οποίες επιστρέφουν. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο των «jihadi brides», με γυναίκες και νεαρά κορίτσια που μετέβησαν στη Συρία για να παντρευτούν μαχητές. Άλλες απογοητεύτηκαν και επιστρέφουν «δραπετεύοντας», ενώ άλλες επιστρέφουν χήρες, συχνά όμως και στις δυο περιπτώσεις με παιδιά. Αυτή η κατάσταση συζητιέται έντονα σήμερα π.χ. στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, με την πρόταση μέτρων, που συχνά όμως εγείρουν επιφυλάξεις σε νομικό, ηθικό και κοινωνικό επίπεδο. Η πολιτεία πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά αυτά από τον κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και από πιθανή ψυχολογική κακοποίηση σε ένα περιβάλλον βίαιης τζιχαντιστικής κουλτούρας. Τα οποία μέτρα όμως πρέπει να ληφθούν με πολλή προσοχή, μετά από συνολική θεώρηση των διάφορων παραμέτρων και με την εξάντληση εναλλακτικών που θα προστατέψουν ουσιαστικά τα παιδιά και τα δικαιώματα τους, χωρίς να τα θυματοποιούν περαιτέρω για τα λάθη των γονέων τους. Για παράδειγμα το συζητούμενο μέτρο της αφαίρεσης των παιδιών από τέτοιες οικογένειες συναντά ενστάσεις γιατί- μεταξύ άλλων- θα δημιουργήσει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα οποία σε τρυφερή ηλικία θα νιώσουν το κράτος και το σύστημα ως "εχθρούς", να τα «αρπάζουν» από τους γονείς τους, να τα αποκόπτουν από το βιολογικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον για να ανατραφούν σε ιδρύματα ή με θετούς γονείς. Κάτι τέτοιο μπορεί να δράσει καταλυτικά, ώστε αντί να μειωθεί, να αυξηθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης. Οι προκλήσεις για τις πολιτείες πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα λοιπόν είναι τεράστιες.
  5. Το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ριζοσπαστικοποίησης και στρατολόγησης για το ισλαμιστικό δίκτυο, ενώ από άποψη επιχειρησιακή οι κυβερνοεπιθέσεων παραμένουν κίνδυνος. Εδώ και χρόνια οι τζιχαντιστές έχουν επενδύσει στη χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία, την προπαγάνδα και όχι μόνο. Όσο κι αν επικρατεί η στερεοτυπική εικόνα του ισλαμιστή μαχητή σε σπηλιές στην έρημο μακριά από τον πολιτισμό και με παραδοσιακή ενδυμασία, το ισλαμιστικό δίκτυο έχουν στελεχώσει νέοι με σπουδές και άριστη γνώση χρήσης της τεχνολογίας, που εκμεταλλεύονται τις ευκολίες του Διαδικτύου και τις δυσκολίες και εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρχές.
Η ισλαμιστική τρομοκρατία έτσι κι αλλιώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά τo Daesh, ενώ δεν αντιμετωπίζεται με τον συμβατικό τρόπο που αντιμετωπίζεται το έγκλημα. Επίσης δεν λήγει όπως οι πόλεμοι και έχει  διαφορετική δυναμική από αυτούς. Τα περί τελειωτικής στρατιωτικής νίκης ή «αποκεφαλισμού» (με δολοφονίες ή συλλήψεις ηγετικών μελών) είναι τουλάχιστον απλοϊκά και αγνοούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ποιότητα της τρομοκρατίας ως εγκληματικής δράσης και βίας. Όσο κι αν είναι εγκληματική η δράση των ισλαμιστών οργανώσεων, δεν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δίκαιου. Ο «αποκεφαλισμός» τους επιφέρει κάποιο προσωρινό πλήγμα, αλλά δεν σημαίνει  απαραίτητα ούτε το τέλος τους, ούτε φυσικά το τέλος του όλου φαινομένου. Θα πρέπει μάλιστα να μας προβληματίσει ιδιαίτερα σε περίπτωση που χάσει τη δύναμη του το Daesh ή διαλυθεί ποιός θα είναι ο διάδοχος  που θα ηγηθεί του διεθνούς jihad και πώς θα δράσει. Το μέλλον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας- ακόμη και μετά το Daesh - με καινούργιους παίκτες και δυναμικές, αλλά και με υφιστάμενα προβλήματα που έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, προβλέπονται να απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη τις αρχές ασφαλείας της παγκόσμιας κοινότητας.

* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας, μέλος ερευνητικής ομάδας ITSTIMEΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άθικτα βρέθηκαν (μετά την ανακατάληψη της Μοσούλης) δύο κιβώτια με ραδιενεργό κοβάλτιο σε αποθήκη της πανεπιστημιούπολης

Από τη Θεανώ Καρούτα

Την ημέρα που η ιρακινή πόλη της Μοσούλης έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014, ένα μεγάλο οπλοστάσιο περιήλθε στην κατοχή των τρομοκρατών. Μια μητρόπολη με στρατιωτικές βάσεις και φρουραρχεία, εφοδιασμένα με όπλα, βόμβες, ρουκέτες και άρματα μάχης. Το πιο ολέθριο όλων, όμως, δεν ήταν κανένα από αυτά και, με βάση όσα γνωρίζουμε σήμερα, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους μαχητές της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», σε μια κλειδωμένη αποθήκη στην πανεπιστημιούπολη της Μοσούλης βρέθηκαν δύο κιβώτια γεμάτα κοβάλτιο-60, ένα άκρως ραδιενεργό υλικό με θανατηφόρα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας, που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία καρκίνου αλλά και για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Ερώτημα

Με το ραδιενεργό αυτό υλικό οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούσαν να φτιάξουν όπλα που θα σκόρπιζαν τον θάνατο και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: «Γιατί δεν το χρησιμοποίησαν;»
Οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την ύπαρξη του κοβαλτίου στη Μοσούλη, μετά τη σχετική ενημέρωση Ιρακινών στρατιωτικών, και παρακολουθούσαν για τρία χρόνια με κομμένη την ανάσα προκειμένου να είναι σε ετοιμότητα, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούσαν.

Στην Ουάσινγκτον αποφάσισαν να κρατήσουν μυστική την ύπαρξη του ραδιενεργού υλικού στη Μοσούλη, σκεπτόμενοι πως οι τζιχαντιστές ίσως να μην είχαν επίγνωση του τι είχαν στη διάθεσή τους.
Όταν η πόλη ανακαταλήφθηκε, η έκπληξη των αξιωματούχων που εντόπισαν το κοβάλτιο στην αποθήκη του πανεπιστημίου ήταν μεγάλη.

Τα κιβώτια δεν είχαν αγγιχθεί καν. «Δεν είναι τόσο έξυπνοι» εκτίμησε ένας αξιωματούχος του ιρακινού υπουργείου Υγείας. Αμερικανοί αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, από την άλλη, εκτιμούν πως οι τζιχαντιστές δεν είχαν τρόπο να χρησιμοποιήσουν το υλικό χωρίς να εκτεθούν οι ίδιοι στη θανάσιμη ραδιενέργειά του.

Η ανησυχία των Αρχών, ωστόσο, δεν μειώθηκε, καθώς το εν λόγω ραδιενεργό υλικό υπάρχει σε πολλά μέρη του πλανήτη, ακόμα και σε πεδία συγκρούσεων, και κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει πως την επόμενη φορά που θα εντοπιστεί δεν θα χρησιμοποιηθεί από τους τρομοκράτες.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε σήμερα τη Γερμανία "να μην ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις" της χώρας του, σε μια περίοδο που οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τεταμένες.

"Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας" είπε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Κωνσταντινούπολη, όταν ρωτήθηκε για τις πρόσφατες γερμανικές επικρίσεις για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Το Βερολίνο, μετά τη σύλληψη και την προφυλάκιση ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία –μεταξύ αυτών είναι και ένας Γερμανός πολίτης– ανακοίνωσε ότι "επανεξετάζει" την πολιτική του απέναντι στην Άγκυρα και στον οικονομικό τομέα. "Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία", είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ σε μια συνέντευξή του που μεταδόθηκε σήμερα από τη δημόσια τηλεόραση ZDF.

Η προοπτική επιβολής οικονομικών μέτρων φαίνεται ότι ανησυχεί τη γερμανική ηγεσία που τις τελευταίες ημέρες προσπαθεί να καθησυχάσει τους Γερμανούς επενδυτές. Μεταξύ άλλων, διαψεύστηκαν δημοσιογραφικές πληροφορίες που ανέφεραν ότι υπάρχει μια λίστα με 68 γερμανικές εταιρείες ή με στελέχη εταιρειών που κατηγορούνται από την Τουρκία ότι παρέχουν υποστήριξη στην "τρομοκρατία".

"Δεν υπάρχει ούτε έρευνα, ούτε δίωξη σε βάρος γερμανικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Αυτές οι πληροφορίες είναι ψευδείς, λανθασμένες, είναι μυθεύματα. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο" διαβεβαίωσε σήμερα ο Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

- 15 πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας και στενοί τους συνεργάτες έχουν μυστηριωδώς χάσει τη ζωή τους ανά το κόσμο τους τελευταίους μήνες
- Ο υπουργός εσωτερικών περνά μακρά διαστήματα στο Μαρόκο υπό τη προστασία της Βασιλικής οικογένειας του Μαρόκου
- Έχει εγκατασταθεί σύστημα τηλεφωνικής παρακολούθησης και επιτήρησης , όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά στο πλανήτη (Big brother)
- Το Λονδίνο, η Γενεύη και η Βιέννη είναι κέντρα "αντιπολιτευόμενων" δυνάμεων της Βασιλικής οικογένειας που βρίσκουν καταφύγιο εκεί

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της με σημαντικό επιφαινόμενο την αλλαγή στη σειρά διαδοχής και τη ντε φάκτο ανακήρυξη του πρίγκιπα Σαλμάν ως νέου επικεφαλής του κράτους.

Ο συγκεκριμένος πρίγκιπας είναι ο κατ'εξοχήν υπεύθυνος για το πόλεμο της Υεμένης που έχει προκαλέσει απώλειες στο Σαουδαραβικό στρατό και τους μισθοφόρους που απασχολούνται εκεί, άνω των 20.000 νεκρών και τραυματιών ενώ έχει κοστίσει περίπου 60 δις δολάρια στη χώρα.

Επιπλέον έχει προκληθεί τεράστια ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη. Ο Ερυθρός Σταυρός αναφέρει ότι τα ύποπτα κρούσματα χολέρας στην Υεμένη έχουν ξεπεράσει πλέον τις 300.000, καθώς η ασθένεια συνεχίζει να εξαπλώνεται ειδικά στο δυτικό τμήμα της χώρας. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί από τις μάχες και τις μαζικές εκτελέσεις ενώ υπάρχουν αναφορές για θανάτους από έλλειψη τροφής καθώς και μαζική μετανάστευση με το 11% του πληθυσμού να είναι ήδη εσωτερικοί ή εξωτερικοί πρόσφυγες.

Ταυτοχρόνως ο πόλεμος στην Υεμένη διαρκώς ενδυναμώνει την Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου η οποία απολαμβάνει μια έμμεση συμμαχία με τη Σαουδαραβία ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι 10.000 στελέχη του Ισλαμικού κράτους έφυγαν από Ιράκ/Συρία και με τη βοήθεια των Σαουδαραβικών υπηρεσιών κατευθύνονται στα πεδία μαχών της Υεμένης για να συνδράμουν τις φιλό-Σαουδαραβικές δυνάμεις. Ο ΟΗΕ ήδη μέσω του εκπροσώπου του "Στίβεν Ο' Μπριαν,μιλά για "τρομερή επισιτιστική κρίση" και "κοινωνική κατάρρευση" και αναφέρει τον αριθμό των "17 εκ. κατοίκων υπό άμεση ανάγκη ιατροφαρμακευτικής βοήθειας".

Λόγω των ανωτέρω έχει δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό υπόστρωμα που θα εξάγει τρομοκρατία το ερχόμενο διάστημα στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα. Επιπροσθέτως η προσπάθεια του Πρίγκιπα Σαλμάν να πουλήσει την εταιρεία πετρελαίου ΑΡΑΜΚΟ το ερχόμενο διάστημα μέσω κεφαλαιοποίησης στις διεθνείς αγορές, έχει προκαλέσει τεράστια δυσαρέσκεια τόσο στα μέλη της Βασιλικής οικογένειας όσο και σε ένα ευρύ φάσμα στελεχών του κρατικού τομέα. Είναι θέμα χρόνο το ζήτημα αυτό να προκαλέσει ευρύτερες διασπαστικές τάσεις και συγκρούσεις.

Περαιτέρω οι "πρωτοποριακές"ιδέες του Σαλμάν να μετατρέψει τη Σαουδική Αραβία σε κράτος υψηλής τεχνολογίας και προωθημένης βιομηχανίας μέσω των πωλήσεων κρατικών περιουσιακών στοιχείων για την άντληση κεφαλαίων για αυτό το σκοπό, αγγίζει ευθέως συμφέροντα ιδιωτών και οικογενειών από διάφορες επαρχίες του Βασιλείου που με από σειρά εθιμικών αλλά δεσμευτικών αποφάσεων τα νέμονται από τις δεκαετίες του '20 και '30. Οι δε διαφορές μεταξύ των Φυλών στο εσωτερικό του Βασιλείου με αυτές στο Νότο και τα Δυτικά διαρκών οξύνονται λόγω των ανωτέρω εξελίξεων

Συνεπώς εάν συνυπολογίσουμε το νέο μέτωπο με το Κατάρ/Μουσουλμανική αδελφότητα και την όξυνση των σχέσεων με το Ιράν αλλά και τις Σιιτικές μειονότητες στην Ανατολική Αραβία, τότε έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα που θα απασχολήσει μέσα από μια πάλη των εξουσιών τόσο τη χώρα όσο και το διεθνή περίγυρο.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Απίστευτο άρθρο για το πως και που 
έχει “βολέψει” τους “κολλητούς”

Της Λιάνας Μυστακίδου 
Πολλές φορές αξίζει να αντιγράφουμε όλα όσα λένε οι συνάδελφοι μας για τα τεκταινόμενα στην χώρα τους, επειδή γνωρίζουν καλύτερα ορισμένα θέματα.  Ενδεικτικά παραθέτουμε το άρθρο του Γιλμάζ Οζντίλ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Sozcu , με τίτλο “αξιοκρατία” για τον πρόσφατο ανασχηματισμό της τουρκικής κυβέρνησης.

«Ο οδηγός του έγινε βουλευτής. Ένας συνταξιότης του έγινε υπουργός εσωτερικών κι ένας άλλος υπουργός εργασίας.
Ένας συμμαθητής του έγινε Πρόεδρος της Βουλής.
Ο δικηγόρος του έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Ο διερμηνέας του έγινε υπουργός αθλητισμού.
Σύμβουλοι του έγιναν υπουργός εθνικής παιδείας, πολιτισμού και τουρισμού και  ευρωπαϊκών υποθέσεων.
Ο λογιστής του έγινε βουλευτής.
Ο γιατρός του έγινε βουλευτής.
Ο κειμενογράφος του έγινε βουλευτής.
Ο τραγουδιστής του έγινε βουλευτής.
Ο φίλος από το στρατό έγινε βουλευτής.
Ο σπιτονοικοκύρης του έγινε βουλευτής.
Ο γείτονας του έγινε βουλευτής.
Ένας άλλος γείτονας έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ο γαμπρός του έγινε υπουργός ενέργειας.

Τι είχε πει ο πρωθυπουργός Μπιναλί όταν ακούστηκαν κάποιες υποψηφιότητες εκ μέρους του  Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές; “Είναι απρέπεια έναντι του λαού και δεν συνάδει με τη δημοκρατία η προσφορά ενός αξιώματος σε κάποιον”.
Αυτά είχε πει ο Μπιναλί…
Ο οποίος διορίστηκε από τον ηγέτη του αιώνα μας διευθυντής θαλασσίων λεωφορείων.
Έγινε βουλευτής από τον ηγέτη του αιώνα μας.
Έγινε υπουργός μεταφορών από τον ηγέτη του αιώνα μας.
Ο ηγέτης του αιώνα μας του είπε “τώρα να μην γίνεις βουλευτής” και δεν έγινε.
Ο ηγέτης του αιώνα μας του είπε να είναι υποψήφιος στο Δήμο Σμύρνης κι έγινε.
Ο ηγέτης του αιώνα μας τον έκανε αρχηγό του Κόμματος ΑΚΡ.
Έγινε πρωθυπουργός από τον ηγέτη του αιώνα.

Ο ηγέτης του αιώνα μας  του είπε “περνάμε στην εποχή του ενός ανδρός , κατάργησε το θώκο του πρωθυπουργού” κι εκείνος αυτοκαθαιρέθηκε.
Όταν του είπαν Αλί κατέβα , κατέβηκε και όταν του είπαν ανέβα, ανέβηκε.
Μετά συμβούλευε την αντιπολίτευση…
Και τέλος πληροφορηθήκαμε  τα εξής:
Ο ηγέτης του αιώνα μας πέρασε τροχαίο ατύχημα πριν από 30 χρόνια.  Δεν υπήρχε ασθενοφόρα για την μεταφορά του από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και τον έβαλαν σε ένα βανάκι χωρίς συνοδεία νοσοκόμου. “Ένα φίλος του κρατούσε μέσα στο αμάξι τον ορό.  Ο νέος υπουργός αθλητισμού μας είναι ο νεαρός που κρατούσε κάποτε την φιάλη  του ορού!
Αυτήν την ονομάζουν νέα κυβέρνηση. Θα πρέπει καλύτερα να την αποκαλούν νέα φυλή”.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ξαφνικά άρχισε πάλι η συζήτηση στην Αμερικανική Γερουσία για το θέμα της επικύρωσης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS) και θα έχει σημαντικές προεκτάσεις για την Ελλάδα.

Η γερουσιαστής Λίζα Μουρκόβσκι της Αλάσκας, πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για την Ενέργεια και τους Φυσικούς Πόρους, δήλωσε πρόσφατα ότι η μη επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), αποτελεί ένα μεγάλο λάθος που πρέπει, σύντομα, να διορθωθεί ώστε οι ΗΠΑ να απολάβουν όλα τα προνόμια που θα της δίνει η προσχώρηση  στο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, όπως είναι έρευνες στην Αρκτική, στην εξωτερική υφαλοκρηπίδα, στα βάθη των ωκεανών για πιθανή εξόρυξη των πολύτιμων πολυμεταλλικών κονδύλων και καλύτερη προστασία της αλιείας τους.

Επίσης, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής Άνγκους Κίνγκ του Μαίην, μέλος της ίδιας επιτροπής, αποκάλεσε  αποτυχία της Γερουσίας να επικυρώσει το UNCLOS, μιλώντας στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και ανέφερε:
  • «Είναι μια τεράστια αυτοτραυματική πληγή. Η αποτυχία να κυρωθεί με βάση τα επιχειρήματα της απώλειας αμερικανικής κυριαρχίας σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαστε στο “παιχνίδι” για να αποφασίσουμε τα ευρέα ναυτιλιακά ζητήματα».
 Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 166 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον 14 κράτη μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση.

Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με τη Διακήρυξη Αρ. 5030, ανακήρυξε μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. (Ήταν η πρώτη απόδειξη για μένα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο για την αξία της Ελληνικής ΑΟΖ, και περιμένω από τότε να δω την ανακήρυξη της ΑΟΖ της πατρίδας μου).

Τον Δεκέμβριο του 1988, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν, μέσω της Διακήρυξης αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. ( Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε έντονη συζήτηση σχετικά με την επικύρωση του UNCLOS, με επικρίσεις προερχόμενες κυρίως από συντηρητικούς πολιτικούς που θεωρούν ότι η συμμετοχή σε ορισμένους διεθνείς οργανισμούς και Συνθήκες είναι επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ, και θα έπληττε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ έχουν πολλά να κερδίσουν από την επικύρωση σήμερα. Το UNCLOS είναι πολύ ευνοϊκό για τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι διατήρησε τη μοναδική μόνιμη έδρα στο Διεθνές Συμβούλιο Βυθού Θαλασσών (Seabed Authority) που θα επιβλέπει την εξόρυξη του βυθού, συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως πλούσιων πηγών αναξιοποίητων ενεργειακών πόρων, ορυκτών και πολύτιμων μετάλλων. Αυτή η μόνιμη θέση παραμένει άβολα κενή και παίρνονται αποφάσεις για την εξόρυξη του βυθού στα διεθνή ύδατα χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Η Αμερική με το να μην έχει επικυρώσει (ουσιαστικά προσχωρήσει) στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει δικαιώματα πρόσβασης στην Αρκτική. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ έχει υπολογίσει ότι ο Αρκτικός Ωκεανός έχει το 22% των παγκόσμιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν υπολογιστεί ότι είναι της τάξης των 412 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου!

Τέλος, η αξία του UNCLOS είναι πολύ σημαντική για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ διότι καθιερώνει σαφή δικαιώματα, καθήκοντα και δικαιοδοσίες των θαλάσσιων κρατών. Το UNCLOS καθορίζει τα όρια της «χωρικής θάλασσας» μιας χώρας, θεσπίζει κανόνες για τη διαμετακόμιση μέσω των «διεθνών στενών» και ορίζει τις ΑΟΖ με τρόπο συμβατό με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Καθιερώνει περαιτέρω το «κυρίαρχο απαραβίαστο» των ναυτικών πλοίων που καλούν σε ξένους λιμένες, παρέχοντας κρίσιμη προστασία για τα σκάφη των ΗΠΑ.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για την εξεύρεση των 67 ψήφων, σε σύνολο 100, που απαιτούνται στη Αμερικανική Γερουσία για επικύρωση του UNCLOS.

Η Αμερική, η Τουρκία και η Ελλάδα
Η ΑΟΖ ΤΩΝ ΗΠΑ, Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΟΖ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Πηγή: Office of the Geographer, Department of State, Ουάσινγκτον, D.C., 2004

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα που βρίσκονται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της.

Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ανέφερε ότι η ΑΟΖ αυτών των νησιωτικών κρατών διαθέτει περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών.

Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας, όπως ήδη αναφέραμε, τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν αναφέρουμε στους Αμερικανούς να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά μας που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι, μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.

Η Αμερική υπέγραψε, επίσης, μια συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τα νησιά Κιριμπάτι στις 6 Σεπτεμβρίου 2013. Οριοθετήθηκαν τρία διαφορετικά θαλάσσια σύνορα με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance) που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία και είναι σημαντικό ότι η οριοθέτηση αυτή περιλαμβάνει και ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες. Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι, όπως ήδη αναφέραμε, έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982 και πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ


Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 53

Είναι επιτακτική η άμεση επίσκεψη του Τσίπρα στην Ουάσιγκτον

Ήρθε η ώρα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον και να ζητήσει από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με δέουσα πολιτική δεξιότητα, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, να ανακαλέσει την δήλωση που έκανε ο αξιωματούχος του State Department για την ελληνική ΑΟΖ, ώστε να θωρακίσει την πατρίδα μας, όπως ακριβώς έκανε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004.

Η δήλωση έγινε από τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, στις 27 Ιουλίου 2011, στην Αθήνα:
  • «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκεφτεί ότι η ΑΟΖ δεν αποτελεί αμιγώς ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής, αλλά εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια οικονομικής ανάπτυξης στους τομείς της αλιείας, της εξερεύνησης των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ίσως χρειάζεται, επίσης, να του υπενθυμίσουμε και την δήλωση που έκανε στην πρώτη του επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, στις 23 Ιανουαρίου 2013, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση. Είχε πει τότε ο Αλέξης Τσίπρας:
  • «Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 35 ετών, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αλέξη Τσίπρα, εμμένει στην πάγια θέση ότι Ελλάδα δεν πρέπει να προβεί σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ άνευ διμερούς συμφωνίας με την Τουρκία. Βεβαίως, οι εμπειρογνώμονες του Ρεξ Τίλλερσον γνωρίζουν ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ αποτελεί μια μονομερή πράξη, όπως άλλωστε έκαναν οι ΗΠΑ το 1983.

Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει μια κρίση; Η ερώτηση έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά η απάντηση έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα λόγω των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απάντηση, βέβαια, δεν είναι δύσκολη, εκτός εάν κάποιος πάσχει από φοβικό σύνδρομο, γιατί η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη. Ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει ο Ερντογάν όταν δεν προέβλεψε την ευφυή κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004.

Μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς πράξεις. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης.

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

Εμείς επί 34 χρόνια αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.


Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία Εκδόσεις Λιβάνη

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη - Σωτηρίου Ιωάννου

Στο κατακερματισμένο σκηνικό στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας (al Sham) η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους (Daesh), όπως ιστορικά το γνωρίσαμε ως εν δυνάμει «κρατικό» μόρφωμα («χαλιφάτο») που κατέλαβε εδάφη σε Ιράκ και Συρία το καλοκαίρι του 2014, σηματοδοτεί μια σειρά αλλαγών το αποτέλεσμα των οποίων θα διαμορφώσει το μεταπολεμικό τοπίο της Συρίας, περιφερειακές και διεθνείς ανακατατάξεις και φυσικά θα επικαθορίσει το παίγνιο του ανταγωνισμού της ισχύος μεταξύ των μεγάλων δρώντων –ΗΠΑ, Ρωσίας, Ιράν, Σαουδικής Αραβίας κοκ. Ας δούμε ολόκληρο αυτό το μωσαϊκό υπό του πρίσματος μιας σύντομης και περιεκτικής ματιάς στα επιμέρους ζητήματα που δείχνουν να απασχολούν όσους ασχολούνται με τη Μέση Ανατολή:

Ισλαμικό Κράτος

Η εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (απελευθέρωση Μοσούλης μετά από 260 ημέρες σχεδόν επιχειρήσεων) και η επερχόμενη συντριβή του στη Συρία θα ενεργοποιήσουν μια σειρά αλλαγών στο τρόπο λειτουργίας της ισλαμιστικής αυτής οργάνωσης.
Για όσους παρακολουθούμε το ISIS από την εποχή του ISI (σ.σ. της Αλ Κάιντα στο Ιράκ) καθίσταται σαφές πως η εν λόγω οργάνωση θα περάσει στην δεύτερη φάση της –όπως ακριβώς αυτό περιγράφεται αναλυτικά στο σύνολο των πολιτικών, θρησκευτικών και προπαγανδιστικών της κειμένων (σ.σ. η μελέτη των περιοδικών Dabiq και Rumiya είναι ενδεικτικές).
Το ISIS χωρίς να ελέγχει μεγάλο αριθμό εδαφών θα διατηρήσει βάσεις εξόρμησης σε Ιράκ και Συρία και σταδιακά θα μετεξελιχθεί σε ένα διεθνές και περιφερειακό τρομοκρατικό δίκτυο –αντίστοιχο της Αλ Κάιντα μετά το 2001 και την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν.
Το ISIS θα διατηρήσει πόρους και πηγές χρηματοδοτήσεων. Θα εκμεταλλευτεί το σεκταριστικό κατάλοιπο των συγκρούσεων σιιτών-νομαδικών σουνιτικών φυλών στις περιοχές που έλεγχε στο Ιράκ και στη Συρία προκειμένου να στρατολογεί άνδρες και να νομιμοποιεί τα αφηγήματά του και φυσικά θα αναζητήσει την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο βάθρο της τζιχαντιστικής/σαλαφιστικής τρομοκρατίας. Φυσικά έναντι της Αλ Κάιντα. Επί τούτου, το προ μηνών χτύπημα στο εσωτερικό του Ιράν έστειλε αυτό ακριβώς το μήνυμα σχετικά με το ποιος κρατεί τα ηνία της τζιχαντιστικής πρωτοκαθεδρίας (σ.σ. η Αλ Κάιντα με δεκαετίες ύπαρξης δεν κατόρθωσε να δράσει επιτυχώς στο εσωτερικό του Ιράν).
Η μετατροπή του ISIS από «χαλιφάτο» σε δίκτυο θα οδηγήσει σε αποκέντρωση της δράσης του αλλά και σε απόπειρα εξάπλωσής του προς ασιατικά υποσυστήματα ιδίως σε περιοχές με ισλαμικούς μειονοτικούς πληθυσμούς όπως οι Φιλιππίνες και μέρος της Σρι Λάνκα.
Τέλος, το ISIS στην προσπάθειά του αυτή για επιβίωση μετά την απώλεια εδαφών του σε Ιράκ και Συρία θα αποπειραθεί να εντάξει την δεύτερη ως επιχειρησιακή του βάση για κάποιο θεαματικό χτύπημα εκτός Μέσης Ανατολής. Χτύπημα αντίστοιχο της 11ης Σεπτεμβρίου σε επικοινωνιακό αντίκτυπο (σ.σ. όχι απαραίτητα σε απώλειες) προκειμένου να «επαναλανσαριστεί» ως τρομοκρατικό δίκτυο με παγκόσμια επίδραση. Το μεταπολεμικό μέλλον της Συρίας θα προσφέρει την υποδομή για κάτι τέτοιο.

Ανατολική Συρία

Στην ανατολική Συρία, προεξεχούσης της επιχείρησης για την ανακατάληψη της Ράκα από τις SDF (Syrian Democratic Forces), επιχειρείται ένα γεωπολιτικό παίγνιο ανταγωνισμών μεταξύ των εμπλεκομένων δρώντων το οποίο αντικατοπτρίζει την μεγάλη εικόνα σε σχέση με το μέλλον της Συρίας.
Σημασία σε αυτό το παίγνιο παίζει το τριεθνές Ιράκ-Συρίας-Ιορδανίας εκεί που τα σύνορα δηλαδή των τριών χωρών συναντιούνται στον νοητό άξονα ανατολικού Χαλεπιού-Ράκας. Το Deir ez-Zor και η ευρύτερη περιοχή της al-Tanf αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μιας και ο κλοιός γύρω από την de facto πρωτεύουσα του ISIS, Ράκα, στενεύει.
Η ανατολική Συρία, αν δει κανείς πέραν του ISIS (η Ράκα είναι μικρότερη σημαντικά από την Μοσούλη και το ISIS θα συντριβεί σε λιγότερο πραγματικό χρόνο επιχειρήσεων από ότι στο Ιράκ) έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο πλουτοπαραγωγική (τα 2/3 του συριακού πετρελαίου βρίσκονται εκεί) αλλά ουσιαστικά συνδέει την χώρα με ολόκληρη την περιοχή (Τουρκία, Ιράκ, Ιράν) μέσω του άξονα όρος Σιντζάρ-Ταλ Αφάρ, Χασάκα.
Επιπλέον η συμμετοχή των Κούρδων μαχητών στις τάξεις των SDF δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων δεδομένων των φιλοδοξιών τους για μελλοντική αυτονόμηση/απόσχιση.
Στη Ράκα συντελείται μια ταυτόχρονη προέλαση μεταξύ των SDF (αμερικανική στήριξη) και των κυβερνητικών τμημάτων (κυρίως ειδικές δυνάμεις της Χεζμπολάχ) η οποία αντικατοπτρίζει τον ανταγωνισμό Ιράν-Δύσης για την μετά-ISIS εποχή στη Συρία αλλά και για το μέλλον του καθεστώτος Assad.
Οι στόχοι δείχνουν να διαφαίνονται ξεκάθαρα πλέον: Η προέλαση των συριακών δυνάμεων και των συμμάχων τους στην Παλμύρα και δυτικά της στο στρατηγικής σημασίας φράγμα του al-Thawra στοχεύουν στην μείωση της επιρροής των Κούρδων οι οποίοι προελαύνουν στο εσωτερικό ουσιαστικά της Ράκα.
Στον αντίποδα οι στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή δείχνουν να μην έχουν στρατηγικό μπούσουλα αλλά τακτικό αναφορικά με την εξάλειψη του ISIS. Τεχεράνη και Δαμασκός είναι προφανές πως θα προσφέρουν κάποιας μορφής επιρροή προς τους Κούρδους μετά την εξάλειψη του ISIS προκειμένου να τους μετριάσουν βόρεια του Ευφράτη.
Την ίδια στιγμή και δεδομένου ότι καμιά φράξια δεν μπορεί να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Deir ez-Zor η Μόσχα θα αποδεχτεί –και θα υποβοηθήσει πιθανόν- έναν συμβιβασμό με τους Κούρδους προκειμένου να ασκήσει την δική της πίεση προς την Δαμασκό προκειμένου να υπάρξει πολιτική εκτόνωση και διπλωματική τροχοδρόμηση του Συριακού τους επόμενους μήνες. Εξού και η συναίνεση με την Ουάσινγκτον στο ζήτημα των ζωνών-αποκλιμάκωσης (συμφωνία Αστάνα στις 9 του Μάη).
Για την Τεχεράνη η σύνδεση Ιράκ (όπου κυριαρχεί σε επιρροή) με την ανατολική Συρία θα παραμείνει στρατηγικός στόχος. Μέχρι την ολοκλήρωση της κατάληψης της Ράκα φυσικά και θα υπάρξουν προστριβές, μικρής έκτασης συγκρούσεις κοκ.
Ο ρόλος της Τουρκίας επίσης θα περιπλέξει τα πράγματα –χωρίς ωστόσο η Άγκυρα να πετυχαίνει σημαντικές στρατιωτικές επιδιώξεις έναντι των ΗΠΑ-Ρωσίας. Η εφαρμογή των ζωνών-αποκλιμάκωσης (βλέπε συνέχεια) φυσικά θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την εισροή προσφύγων επί τουρκικού εδάφους και επί τούτου Άγκυρα-Ουάσινγκτον και Μόσχα θα επιδείξουν διάθεση συνεργασίας.

Δυτική Συρία

Ο μικρόκοσμος της δυτικής Συρίας αν και πιο στατικός ως προς τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον όχι μόνο ως σφαίρα επιρροής της Τουρκίας στη χώρα αλλά και ως περιπτωσιολογία ανταγωνισμού και συγκρούσεων ενδοτζιχαντιστικής φύσης.
Η πτώση του Ιντλίμπ το 2014 ήταν το καιριότερο, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, πλήγμα στο καθεστώς Assad κι από την πτώση του Χαλεπιού. Στην περιοχή δεσπόζουν οι οργανώσεις Ahrar al Sham και η φυσική συνέχεια της Αλ Κάιντα της Συρίας (πρώην Μέτωπο Αλ Νούσρα), Hayat Tahrir al Sham). H πρώτη ως τουρκικός proxie στην περιοχή και η δεύτερη ως η επίσημη Αλ Κάιντα –που ωστόσο έχει «αποκόψει» δεσμούς από την μητρική οργάνωση.
Αν και οι δύο οργανώσεις είναι συγγενείς ιδεολογικά (σαλαφιστικού/τζιχαντιστικού προσανατολισμού) οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί όπως και οι επιμέρους τριβές τους με την Τουρκία αποκτούν πολύ ενδιαφέρον υπό το βάρος των εξελίξεων στην χώρα.
Η Ahrar al Sham από το καλοκαίρι δείχνει να έχει απογαλακτιστεί από την Τουρκία και να μην αισθάνεται άνετα με την ανάπτυξη στρατευμάτων στα τουρκοσυριακά σύνορα. Παράλληλα, αντιλήφθηκε ότι η εμπλοκή της Τουρκίας στο Συριακό ήταν ευκαιριακή όταν η στρατηγική της Άγκυρας δεν ενδιαφέρθηκε για την πτώση του Χαλεπιού στα χέρια του καθεστώτος Assad προ μηνών.
Στον αντίποδα η Ahrar al Sham δείχνει να φλερτάρει με άλλες φράξιες της πιο μετριοπαθούς συριακής ένοπλης αντιπολίτευσης προκειμένου να μειώσει την επιρροή της Tahrir al Sham που de facto ελέγχει την πόλη από το 2014. Η τελευταία φυσικά επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο επί άλλων οργανώσεων στην συριακή επικράτεια και δεν διατίθεται να παραδώσει το Ιντλίμπ στο καθεστώς Assad μιας κι αυτή την στιγμή είναι το μοναδικό πολύτιμο έδαφος που θα μπορούσε να καταστεί η επιχειρησιακή βάση της Αλ Κάιντα (σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο) μετά την δραστική της αντιμετώπιση σε Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Η Tahrir al Sham μάλιστα προσπαθεί, πριν το πράξει η Ahrar al Sham, να επαναπροσδιοριστεί ως οργανικό κομμάτι της συριακής αντιπολίτευσης εντασσόμενη στους κόλπους της. Και δεν το πράττει μόνο σε σχέση με το… αντάρτικο της βορειοδυτικής Συρίας αλλά και με πολιτικά παίγνια ισχύος ως προς τον διοικητικό έλεγχο της περιοχής.
Αν παρακολουθήσει κανείς τον ιδιότυπο πόλεμο του ηλεκτρισμού μεταξύ των δύο οργανώσεων θα το αντιληφθεί πλήρως. Για την Τουρκία η τύχη του Ιντλίμπ κρίνει και την επιρροή της στο Συριακό και στις ζώνες (ανατολικά και δυτικά) που θα προκύψουν από μια κατάσταση γενικευμένης ειρήνης και πολιτικής μετάβασης. Από την μια δεν θα επιτρέψει στο Ιντλίμπ να πέσει όπως το Χαλέπι.
Πέραν τούτου όμως οι κινήσεις της περιορίζονται από τις πραγματικότητες δύο οργανώσεων, στην οργάνωση κι εξάπλωση αμφότερων διαδραμάτισε η ίδια ρόλο. Ακόμη κι αν η Ahrar al Sham αποδυναμωθεί πλήρως η σύμπραξή της με την Tahrir al Sham έχει εξ’ ορισμού περιορισμούς δεδομένου ότι η οργάνωση εξακολουθεί να είναι η… Αλ Κάιντα. Και σύμπραξη με μια τέτοια οργάνωση θα είχε πολλαπλό διεθνές πολιτικό κόστος για την Άγκυρα.
Αν το καθεστώς Assad επιθυμήσει να κινηθεί μελλοντικά προς το Ιντλίμπ προκειμένου να επανακτήσει τον έλεγχό του μια τέτοια εξέλιξη θα περιέπλεκε τον πόλεμο στην Συρία. Δεδομένου μάλιστα ότι το Ιντλίμπ διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους πέριξ του θα δημιουργούσε και μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή με συνέπειες και για την Ελλάδα και την Ευρώπη (περάτωση προσφυγικών ροών μέσω Τουρκίας). Η μοίρα του Ιντλίμπ πάντως εκτιμάται ότι θα αργήσει κάπως -στο δεύτερο εξάμηνο του 2018- και θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το ξεκαθάρισμα του τοπίου στην ανατολική Συρία.

Νότια Συρία

Στη Νότια Συρία τα όσα επισυμβαίνουν δείχνουν να αποτελούν ιδιαίτερη περιπτωσιολογία λόγω του υποσυστήματος των Υψιπέδων του Γκολάν και της εμπλοκής του Ισραήλ. Η επικράτηση του καθεστώτος Assad στις περιοχές πέριξ του τριεθνούς Ισραήλ-Συρίας-Λιβάνου και των περιχώρων της Δαμασκού δείχνει να αποτελεί καίρια στρατηγική ανησυχία για το Ισραήλ όπου από την απαρχή του συριακού εμφυλίου βιώνει ένα κομμάτι των συνόρων του που παραμένει ασφαλές από το 1973 να μετατρέπεται σταδιακά σε επιχειρησιακό έδαφος για την Χεζμπολάχ.
Η πρόσφατη δυσαρέσκεια του Τελ Αβίβ για την υιοθέτηση ζώνης-αποκλιμάκωσης στην περιοχή από την Ουάσινγκτον και την Μόσχα αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όπως φυσικά και οι πρόσφατες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και καθεστώτος Assad με τις καταρρίψεις ρουκετών που εκτοξεύτηκαν από συριακό έδαφος έναντι ισραηλινών στόχων αλλά και τις άμεσες απαντήσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας.
Το Ισραήλ, φοβούμενο έναν πόλεμο τύπου 2006 με την Χεζμπολάχ που θα περιελάμβανε την περιοχή της Κουνέιτρα ως επιχειρησιακής βάσης της τελευταίας λαμβάνει δραστικά μέτρα.
Αναλύσαμε διεξοδικά παλιότερα εδώ πως θα μπορούσε να ξεσπάσει ένας τέτοιος πόλεμος. Ωστόσο το Ισραήλ δείχνει να λαμβάνει δραστικά μέτρα και στο εσωτερικό του κατακερματισμένου συριακού σκηνικού. Αρκεί κανείς να δει την σύσταση, οργάνωση και συντήρηση μιας νέας proxie του Ισραήλ militia στο εσωτερικό της Συρίας. Πρόκειται για την Liwa Forsan al Joulan («Ιππότες του Γκολάν») η οποία περιλαμβάνει απομεινάρια του FSA καθώς και Δρούζους ντόπιους και που ουσιαστικά έχει καθιερώσει μια ιδιότυπη «ζώνη ασφάλειας» στα σύνορα με το Γκολάν μήκους 10χλμ (12 περίπου χλμ από τα όρια της νεκρής ζώνης πέριξ της UNDOF). Η Liwa Forsan al Joulan θα αποτελούσε την πρώτη γραμμή άμυνας έναντι κινήσεων της Χεζμπολάχ στο Γκολάν σε περίπτωση επιδείνωσης των πραγμάτων.

Γενικά Συμπεράσματα

Ο γράφων βρέθηκε προ μηνός στην Μοσούλη ενώ το διάστημα 2011-2015 βρέθηκε εκτενώς στο Γκολάν και σε περιοχές της ανατολικής Συρίας. Αυτό που καθίσταται σαφές είναι πως η Συρία πλέον εισέρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση συντήρησης των συγκρούσεων με την μορφή του frozen-conflict και της σταδιακής καθιέρωσης ζωνών-επιρροής στα πρότυπα του Ιράκ μετά το 2003. Μια υποχώρηση από την μορφή του proxy war σε αυτή των μικρών εντάσεων συγκρούσεων. Η υποχώρηση του ISIS όπως το γνωρίσαμε θα μεταλλάξει ολόκληρο τον χάρτη του Ιράκ και της Συρίας με τον κίνδυνο των σεκταριστικών αναζωπυρώσεων να παραμονεύει, σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

Η απειλή του ISIS φυσικά και δεν θα εξαλειφθεί. Όπως και οι αιτίες του φαινομένου με κυριότερη αυτή που βιώνει η Δύση υπό την μορφή τρομοκρατικών χτυπημάτων που όταν δεν συνδέονται άμεσα με αυτό, τουλάχιστον εμπνέονται από τα αφηγήματά του. Παράλληλα οι εκλογές στην Βαγδάτη το 2018 και το δημοψήφισμα στο Ιρακινό Κουρδιστάν τον προσεχή Σεπτέμβριο θα αλλάξουν και το δυναμικό πολιτικό τοπίο στη χώρα. Την ίδια στιγμή η εξάλειψη του ISIS στη Ράκα θα οδηγήσει σε μια νέα πολιτική προσπάθεια για την πολιτική μετάβαση στη Συρία και την τύχη του καθεστώτος Assad. Σε αυτό το παίγνιο ο ρόλος της Τουρκίας και του Ιράν θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τις σχέσεις των δύο χωρών με την κυβέρνηση Trump αλλά και το μέλλον των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Το μόνο σίγουρο είναι πως –και αυτό είναι ενδεικτικό της ρευστότητας της Μέσης Ανατολής όπου ισχύς και συμφέροντα μεταλλάσσονται με τις ώρες ενός ρολογιού χειρός- τους επόμενους μήνες από την έκβαση των πραγμάτων σε Ιράκ και Συρία θα διαμορφωθούν δύο νέες τάσεις. Η μετά-ISIS εποχή και μια δυναμική διαδικασία που ή θα κατακερματίσει περισσότερο τα δύο κράτη –εμπεδώνοντας την αποτυχία τους (failed states) σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο ή θα τα οδηγήσει σε μια διαδικασία ομοσπονδιοποίησης τα εσωτερικά σύνορα των οποίων θα αλλάξουν και μια παράδοση status quo εκατό χρόνων (σ.σ. συνθήκη Sykes Picot 1917). Μάχες όπως την πτώση του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ το 2013 και το 2014 δεν θα ξαναβιώσουμε πάντως στο συριακό θέρετρο. Ενδεικτικό ενός εμφύλιου πολέμου που βαίνει στο τέλος του.

* Ο κ. Ιωάννης-Σωτήριος Ιωάννου είναι αρχισυντάκτης στο τμήμα διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας «Πολίτης» στην Κύπρο και αναλυτής στη Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Follow on Twitter: @JohnPikpas
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δύο σημαντικά γεγονότα διαδραματίσθηκαν στις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες τα οποία ο περισσότερος κόσμος ίσως δεν τα αντιλήφθηκε. Τα γεγονότα αυτά συνδέονται με το παγκόσμιο εμπόριο, την ανάπτυξη της αμυντικής τεχνολογίας και τις σπάνιες γαίες.

Γράφει ο Σωτήρης Ν. Καμενόπουλος
Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης
Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων


Στις 7 Μαρτίου 2017 παρουσιάσθηκε προς ψήφιση στο αμερικανικό Κογκρέσο ένα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα δεσμεύεται το 1% των γενικών εξόδων (overhead costs) του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ ώστε να δημιουργηθεί συγκεκριμένο επενδυτικό fund το οποίο θα ενισχύει μέσω χαμηλότοκων δανείων αμερικανικές εξορυκτικές επιχειρήσεις οι οποίες εξορύσσουν μία σειρά από συγκεκριμένα μέταλλα τα οποία κρίνονται στρατηγικά/κρίσιμα στην παραγωγή αμυντικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας.

Μεταξύ αυτών των μετάλλων είναι και οι σπάνιες γαίες [1]. Ωστόσο, το όλο νομοσχέδιο «χτίστηκε» με κεντρικό σχεδιασμό τις σπάνιες γαίες. Καταρχήν, αντιλαμβανόμαστε ίσως σιγά-σιγά τη γεωστρατηγική σημασία και τη σύνδεση των σπάνιων γαιών με τα αμυντικά θέματα.

Ωστόσο, στο σημείο αυτό ας υπενθυμίσουμε μία παρόμοια «αντίστροφη» πρόταση η οποία πρωτοπαρουσιάσθηκε το 2015 στη χώρα μας σχετική με την αξιοποίηση των Ελληνικών υδρογονανθράκων και την ανάγκη ενίσχυσης της Εθνικής μας Άμυνας μέσω των πιθανών εσόδων του κράτους από τα πιθανά κοιτάσματα, [2].

Το δεύτερο γεγονός αφορά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ κ. Wilbur Ross στην έγκριτη Wall Street Journal [3]. Ο κ. Ross, στη συνέντευξή του αναφέρθηκε ξεκάθαρα στις σπάνιες γαίες τις οποίες συνέδεσε με το θέμα του παγκόσμιου εμπορίου ηλεκτρονικών ειδών και προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.

Το συγκεκριμένο θέμα σχετίζεται με τον εμπορικό ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Μη ξεχνάμε πως α) η εξόρυξη και η μεταλλουργία των σπάνιων γαιών ελέγχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Κίνα, και β) οι σπάνιες γαίες χρησιμοποιούνται σε προϊόντα συνολικής εμπορικής αξίας η οποία κυμαίνεται μεταξύ 5 και 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μετά από τα παραπάνω, μπορούμε ίσως να αναμένουμε περισσότερες παγκόσμιες εξελίξεις στα θέματα των σπάνιων γαιών; Προσωπικά εκτιμώ πως ναι. Απλά να θυμίσω πως σπάνιες γαίες διαθέτει και η χώρα μας. Εάν υπάρχουν στην Ελλάδα ιθύνοντες που ενδιαφέρονται. Έγκαιρα αυτή τη φορά…

[1] https://www.congress.gov/bill/115th-congress/house-bill/1407
[2] http://www.defence-point.gr/news/?p=120104
[3] https://www.wsj.com/artices/commerce-secretary-wilbur-ross-talks-trade-1497838380

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σχεδόν σοκ προκάλεσε στο αμερικανικό Πεντάγωνο η τουρκική αθλιότητα να δώσει στη δημοσιότητα τις τοποθεσίες των αμερικανικών βάσεων στη Συρία, ένα ύπουλο, εκδικητικό και πρόστυχο «παιχνίδι» απέναντι σε ένα σύμμαχο στο ΝΑΤΟ το οποίο δείχνει να εξελίσσεται σε ένα πρώτης τάξεως μάθημα για τους Αμερικανούς, όσους τουλάχιστον εξακολουθούν να τρέφουν φρούδες ελπίδες, ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας μπορεί να ελεγχθεί.

Ο τρόπος με τον οποίον πήγαν να καλύψουν θα πρέπει να εξόργισε ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς, καθώς όπως το συνηθίζουν, οι Τούρκοι θεωρούν ότι απευθύνονται σε χαχόλους. Όχι, η τουρκική MIT και άλλες φιλικές στην Τουρκία μυστικές υπηρεσίες δεν έχουν καμία σχέση, «Τούρκοι ρεπόρτερ του Anadolu» που κάνουν ανταποκρίσεις στη Συρία τις κατέγραψαν.

Ο Έρικ Πάχον, εκπρόσωπος του Πενταγώνου που ρωτήθηκε από τους «Military Times», δήλωσε ότι δεν μπορεί να σχολιάσει το πώς το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu έλαβε τις πληροφορίες που μετέδωσε. Φρόντισε όμως να δηλώσει, ότι «…θα ανησυχούσαμε πολύ εάν αξιωματούχοι από έναν ΝΑΤΟϊκό σύμμαχο σκοπίμως έθεσαν σε κίνδυνο τις δυνάμεις μας, με την αποδέσμευση ευαίσθητων πληροφοριών».

Χωρίς σχόλια… Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου παραδέχθηκε από την πρώτη στιγμή ότι το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας γνωρίζει την υπόθεση και έχει ήδη εκφράσει τις ανησυχίες του στην τουρκική πλευρά. Διπλωματική γλώσσα… για να διευκρινίσει τα πάντα στη συνέχεια, πάντα γραπτά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο το κείμενο, ενδεικτικό του ευαίσθητου χαρακτήρα του θέματος:

«Για λόγους επιχειρησιακής ασφάλειας δεν δημοσιοποιούμε τα σημεία παρουσίας συμμαχικών δυνάμεων στη Συρία για την ήττα του ISIS… η αποδέσμευση ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών εκθέτουν τις συμμαχικές δυνάμεις σε αχρείαστο ρίσκο και μπορεί δυνητικά να παρεμποδίσει τις εν εξελίξει επιχειρήσεις».

Πρόκειται για ένα πραγματικό μάθημα για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους όμως, οι οποίοι, αν το αποφασίσουν, θα μπορέσουν να κατανοήσουν την κατάσταση που αντιμετωπίζει επί δεκαετίες η Ελλάδα με μια απροσάρμοστη – κυριολεκτικά – χώρα, με την οποία καλείται να βρει λύσεις στα διμερή προβλήματα.

Προβλήματα τα οποία βεβαίως μονομερώς προβάλει η Τουρκία ενώ ο «αντισυμβαλλόμενος» της Αθήνας παρουσιάζει φαινόμενα – σύνδρομα παρόμοια με αυτά του Χίτλερ, τον οποίο εξέθρεψε και γιγάντωσε εν τέλει, η απόπειρα κατευνασμού από αυτούς που ακολουθούν παρόμοια πολιτική απέναντι στον Ερντογάν…


Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»

Είναι κοινός τόπος ότι η Τουρκία έχει εισέλθει, εδώ και κάποια χρόνια, σε ολισθηρό δρόμο. Μετά τα γεγονότα και τις λαϊκές διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν άλλαξε άρδην τη μέχρι τότε μετριοπαθή πολιτική του.

Ήταν τότε που αντιλήφθηκε ότι, πλέον, στόχος του βαθέος κράτους της γείτονος είναι ο ίδιος και τα στενά συγγενικά του πρόσωπα. Άφησε, λοιπόν, κατά μέρους τη μετριοπάθεια και σκλήρυνε τη στάση του απέναντι στους αντιφρονούντες, κρατικούς λειτουργούς και μη.

Κρισιμότερο σημείο είναι η ήττα του Ερντογάν στις εκλογές του Ιουνίου του 2015. Τότε, που έχασε την αυτοδυναμία στην εθνοσυνέλευση και συγχρόνως εισήλθε στην τουρκική βουλή το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών. Χάνοντας το έδαφος κάτω από τα πόδια του, διέκοψε τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και συνέχισε την αιματηρή ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων της νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Δυνατό ράπισμα ήταν και η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, όταν συνειδητοποίησαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι ότι είναι αναλώσιμοι.

Προστιθέμενα όλα τα παραπάνω, ωστόσο, δεν παράγουν άθροισμα μεγαλύτερο από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Αυτές είναι που έχουν δημιουργήσει πραγματικό πανικό στις τουρκικές αρχές και όχι τώρα, αλλά από το φθινόπωρο του 2014. Εκείνη την εποχή, που το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος πολιορκούσε την πόλη Κομπάνι, η οποία βρίσκεται στα κουρδικά καντόνια της βόρειας Συρίας. Με τις ευλογίες της Άγκυρας, οι τζιχαντιστές είχαν περικυκλώσει τους υπερασπιστές της πόλης και αναμενόταν η κατάκτησή της. Όπως και η ματαίωση των κουρδικών σχεδίων για την ολοκλήρωση της Ροζάβα, που θα έφερνε ικανοποίηση στην Άγκυρα, διότι θα απέφευγε τον κουρδικό κίνδυνο στο μαλακό της υπογάστριο. Οι ΗΠΑ πίεσαν σε εκείνο το χρονικό σημείο την Τουρκία και ταυτοχρόνως, οι μαχητές του Κομπάνι υπερέβαλαν εαυτούς, έχοντας ως πρότυπο τον θυσιασθέντα Ντιγιάρ Μπακόκ. Κατόπιν και μέχρι σήμερα, οι Κούρδοι έχουν κερδίσει έδαφος από το ΙΚ και έχουν αποδειχθεί οι πιο αξιόμαχοι σύμμαχοι, επί του εδάφους, του συνασπισμού κατά του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους. Έχουν αποκτήσει βάσιμες και νόμιμες προσδοκίες για να συμπεριληφθούν στο νέο Σύνταγμα της Συρίας και αυτό έχει ανοίξει τον ασκό του αιόλου, που κατά τα φαινόμενα θα συμπαρασύρει και την Τουρκία στις επόμενες δεκαετίες.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή – αρνητικές για την Τουρκία – επισκιάζουν και την εσωτερική πολιτική και ίσως έως έναν βαθμό εξηγούν και την αλλοπρόσαλλη πολιτική που ακολουθεί ο Ερντογάν. Ήτοι, η εσωτερική πολιτική στην Τουρκία υπαγορεύεται από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκτός αυτής και συγκεκριμένα, στα νότια σύνορά της.

Για τον λόγο αυτόν, και επειδή η νεοεισερχόμενη στον συριακό εμφύλιο Ρωσία υποστήριζε τους Κούρδους και κατέλαβε ένα κρίσιμης σημασίας ύψωμα, το Μπαγίρνταγ, όπου κατοικούσαν Τουρκομάνοι, στις 24 Νοεμβρίου 2015 τουρκικά μαχητικά κατέρριψαν ένα ρωσικό βομβαρδιστικό Sukhoi Su-24. Το ρωσικό αεροσκάφος πετούσε στα τουρκοσυριακά σύνορα και δόθηκε εντολή από την ηγεσία της τουρκικής κυβέρνησης να βληθεί. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει: «Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε». Της ενέργειας αυτής ακολούθησε αμείλικτος οικονομικός αποκλεισμός της Άγκυρας από τη Μόσχα, εωσότου η πρώτη λύγισε και υπέκυψε στις ορέξεις της δεύτερης.

Παρόμοιας αξίας είναι και το γεγονός της αποκάλυψης, από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu της Τουρκίας, των βάσεων των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και Γαλλίας, καθώς και του αριθμού των μονάδων αυτών. Εν προκειμένω, το μίσος του τουρκικού κράτους κατευθύνεται κυρίως εναντίον αυτών των δύο χωρών για δύο διαφορετικούς λόγους. Οι Τούρκοι είναι δυσαρεστημένοι αφενός μεν από τις ΗΠΑ, επειδή μονίμως αυτές εφοδιάζουν με όπλα, πυρομαχικά και πολεμικό υλικό τους Κούρδους της Συρίας που μάχονται στη Ράκκα. Για την ακρίβεια, η διοχέτευση στον Τύπο φωτογραφιών που δείχνουν βαρέα όπλα και βαρέα οχήματα να παραδίδονται στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις είναι καρφιά στα μάτια του τουρκικού κράτους. Επιπροσθέτως, προσφάτως αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές αιτίες για τις οποίες οι ΗΠΑ δεν επέλεξαν την Τουρκία για την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκκας. Κι αυτές ήταν η δειλή πρόταση της Τουρκίας να προηγηθούν των τουρκικών στρατευμάτων δεκάδες χιλιάδες αμερικανικών και επίσης, η διαπίστωση από τις ΗΠΑ των κακών επιχειρησιακών επιδόσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη». Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η διαρροή των μυστικών τοποθεσιών των αμερικανικών βάσεων έγινε μία ημέρα μετά τις παραπάνω αποκαλύψεις.

Η Γαλλία πώς και γιατί μπαίνει στο στόχαστρο της Άγκυρας; Μα, φυσικά, περισσότερο λόγω των εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Πριν λίγες ημέρες η Γαλλίδα υπουργός ενόπλων δυνάμεων Φλωρένς Παρλύ επισκέφθηκε την Κύπρο και, παρά τις τουρκικές προκλήσεις, με ελικόπτερο ανέβηκε στο πλωτό γεωτρύπανο της TOTAL στο οικόπεδο 11. Αυτή ήταν μια επίσκεψη ισχυρού συμβολισμού και αταλάντευτης επιβεβαίωσης εκ μέρους της Γαλλίας των αποφάσεών της να συμμαχήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία στο ενεργειακό πεδίο.

Οι εξελίξεις στα ανωτέρω μέτωπα έχουν απογοητεύσει και θυμώσει την Άγκυρα, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι τραμπουκισμοί δεν περνούν. Μόνος τρόπος να εκδικηθεί η Τουρκία τις ΗΠΑ και τη Γαλλία ήταν να προβεί σε διαρροές ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών, αδιαφορώντας ότι έτσι στρέφεται εναντίον νατοϊκών της συμμάχων. Κι αυτή είναι μια πράξη για την οποία θα κληθεί να καταβάλει αντίτιμο…

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Η Τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών, παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των ΗΠΑ στη Συρία και ιδιαίτερα ό,τι αναφέρεται στις σχέσεις τους με τους Κούρδους, καθώς τους θεωρούν εχθρούς και απειλή για την ασφάλεια της χώρας τους.

Χθες κοινοποίησε λοιπόν πληροφορίες που προέρχονται από την ΜΙΤ μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων ANADOLU που αφορούν τη συνεχιζόμενη παροχή όπλων και εφοδίων στους Κούρδους της Συρίας. Ολόκληρο το σχετικό «ρεπορτάζ» στηρίζεται σε «έκθεση της ΜΙΤ» αλλά αποδίδεται σε δημοσιογράφους που κρύβουν το όνομά τους, πηγές που κρύβουν το όνομά τους και ούτω καθεξής. Αναφέρει λοιπόν το πρακτορείο:

«Συνολικά, 195 φορτηγά που φέρονται ότι μεταφέρουν στρατιωτικό εξοπλισμό για την τρομοκρατική ομάδα του PKK / PYD πέρασαν από τα ιρακινά σύνορα και αργότερα έφθασαν στη βορειοανατολική συριακή επαρχία Al-Hasakah, σύμφωνα με πηγές της περιοχής.

Η παράδοση πραγματοποιήθηκε σε δύο ξεχωριστές αποστολές. 95 φορτηγά έφθασαν στην πόλη στις 13 Ιουλίου ενώ 100 φορτηγά έφθασαν την Τρίτη, ανέφεραν πηγές, που ζήτησαν να μην κατονομάζονται, λόγω φόβων ασφαλείας, δήλωσαν στην υπηρεσία Anadolu.

Τα τεθωρακισμένα οχήματα «Stryker» μαζί με τις δεξαμένες καυσίμων προσελκύουν την προσοχή κατά την αποστολή.

Πριν από την τελευταία παράδοση, 434 φορτηγά είχαν ήδη αποσταλεί στην περιοχή που κελέγχει το PKK/PYD. 60 φορτηγά στις 5 Ιουνίου, 20 φορτηγά στις 12 Ιουνίου, 50 φορτηγά στις 16 Ιουνίου, 120 φορτηγά μεταξύ 21 και 26 Ιουνίου, 82 φορτηγά στις 5 Ιουλίου και 102 φορτηγά στις 9 Ιουλίου.

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια σε διάφορες ένοπλες ομάδες στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του PKK/PYD, περιλαμβάνει 12.000 Καλάσνικοφ, 6.000 πολυβόλα, 3.500 βαριά πολυβόλα, 3.000 RPG-7, 1.000 αμερικανικά AT-4 ή ρωσικά SPG- 9 αντι-τάνκ, 235 πυροβόλα όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων, 100 τουφέκια ελεύθερων σκοπευτών, 450 κιάλια νυχτερινής όρασης PV-7 και 150 κιάλια με υπέρυθρο φωτισμό λέιζερ.

Η Συνδυασμένη Κοινή Δύναμη της Επιχείρησης «Εγγενής λύση» (CJTF – OIR) υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών – ανακοίνωσε στις 6 Ιουνίου ότι ξεκίνησε η επιχείρηση κατά της Ράκα με σκοπό την εκκαθάριση από το κέντρο της πόλης των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους.

Ωστόσο, πηγές στην περιοχή λένε ότι η στρατιωτική βοήθεια από τις Η.Π.Α. φέρεται να έχει αρχίσει από το 2016.

Το PKK/PYD, η Συριακή έκδοση της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, ελέγχει την Al-Hasakah στα ανατολικά, βόρεια Ράκα, Μπανμπίτζ, στα ανατολικά τιν επαρχίες Χαλέπι, Αφρίν και Ταλ Ριφαάτ.

Το PKK, που αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση κατά την Τουρκία, τις Η.Π.Α. και την ΕΕ, διεξήγαγε τρομοκρατική εκστρατεία εναντίον της Τουρκίας για περισσότερα από 30 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι. Συμμετέχει επίσης στην παράνομη παραγωγή, κατασκευή και διακίνηση ναρκωτικών.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ βλέπουν το PKK/PYD, το οποίο είναι μέλος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), ως σύμμαχο στον αγώνα κατά του ΙΚ.

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δήλωσε τη Δευτέρα ότι μερικά από τα όπλα που στάλθηκαν στο PKK/PYD στο πλαίσιο της μάχης κατά των τζιχαντιστών είχαν εντοπιστεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών που εκτελούσαν πρόσφατα οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, αποδεικνύοντας ότι το PKK και η PYD είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που συνεργάζεται.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον τερματισμό μυστικού προγράμματος της CIA για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών που μάχονται την κυβέρνηση Άσαντ αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την Washington Post, που επικαλείται αξιωματούχους της Ουάσιγκτον.

Όπως τονίζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου με τη συμμετοχή του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέιο και του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Χέρμπερτ Μακμάστερ, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει προγραμματισμένης συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20, στο Αμβούργο.

Η κίνηση αυτή θεωρείται βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει τη Μόσχα, ενώ καθιστά σαφή τη διάθεση του Αμερικανού προέδρου να συνεργαστεί με τη Ρωσία στο Συριακό, χωρίς να θέτει την απομάκρυνση Άσαντ ως προϋπόθεση για την επίλυση του προβλήματος.

Το εν λόγω πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 2013, επί προεδρίας Ομπάμα, αλλά η αποτελεσματικότητά του αμφισβητούνταν και από στελέχη της προηγούμενης διοίκησης ύστερα από τη ρωσική παρέμβαση στη Συρία, το 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Κουλούρη

Τον τελευταίο μήνα το ήδη τεταμένο κλίμα στη Μέση Ανατολή ήρθε να κλονίσει αίφνης η διπλωματική απομόνωση του Κατάρ, στις 5 Ιουνίου, από τις υπόλοιπες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Με κυρίαρχη δύναμη την Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Υεμένη και τα ΗΑΕ προέβησαν στην απομόνωση του Κατάρ. Η συγκεκριμένη διαμάχη είναι πολυδιάστατη. Βασικοί παράγοντες που ώθησαν σε αυτή την εξέλιξη είναι η υποβόσκουσα χρηματοδότηση εκ μέρους της Ντόχα σε εξτρεμιστικές οργανώσεις που υπονομεύουν τη σταθερότητα στην περιοχή, η ισχυρή παρουσία του Al Jazeera στον αραβικό κόσμο αλλά και η ομαλή σχέση του με το Ιράν, αντίπαλο δέος της Σαουδικής Αραβίας.

Παρά τη συμφωνία της 11ης Ιουλίου μεταξύ ΗΠΑ και Κατάρ και το Μνημόνιο Συνεργασίας που υπεγράφη από τους υπουργούς Εξωτερικών, σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τον τερματισμό της χρηματοδότησης εξτρεμιστικών οργανώσεων δεν διαφαίνεται σύντομα αποκλιμάκωση της έντασης. Τα υπόλοιπα κράτη αναμένουν το Κατάρ να υλοποιήσει τα 13 αιτήματα, προκειμένου να άρουν τις κυρώσεις τους εναντίον του διατηρώντας με αυτό τον τρόπο την καχυποψία προς την πλευρά της Ντόχα.

Για να γίνει αντιληπτή η βασική αιτία της ρήξης στις σχέσεις μεταξύ των χωρών του Κόλπου πρέπει να ληφθούν υπόψη 2 βασικές μεταβλητές, η ισχυρή και αναδυόμενη παρουσία του Κατάρ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και η διαμάχη μεταξύ δύο σταθερών δρώντων της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία και το Ιράν.

Ο αναδυόμενος ρόλος του Κατάρ στη Μέση Ανατολή

Μολονότι το Κατάρ είναι πληθυσμιακά μικρή χώρα με μόλις 2,3 εκατ. κατοίκους όπου οι περισσότεροι εξ αυτών είναι αλλοδαποί εργαζόμενοι -88% αλλοδαποί και 12% Καταριανοί- διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής λόγω της ισχυρής οικονομικής παρουσίας του. Το 2013 το Κατάρ ήτανε η 2η χώρα παγκοσμίως όσον αφορά το κατά κεφαλήν ΑΕΠ με 100,000 δολάρια/ κάτοικο, αυτό οφείλεται κυρίως στην κατοχή μεγάλης ποσότητας υδρογονανθράκων. Επίσης, είναι στην 3η θέση παγκοσμίως αναφορικά με τα αποθέματα φυσικού αερίου, ενώ είναι στην 1η θέση αναφορικά με τις εξαγωγές LNG. Τα αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου υπερβαίνουν τα 25 τρισ. κ.μ., το 13% παγκοσμίως, ενώ όσον αφορά το πετρέλαιο ο αριθμός υπερβαίνει τα 25 δις βαρέλια με την παραγωγή να προβλέπεται στα ίδια επίπεδα για τα επόμενα 56 χρόνια.

Τα θετικά στοιχεία του και πλεονεκτήματα απεικονίζονται στο γεγονός ότι βρίσκεται στην 33η θέση στον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Ο.Η.Ε., υποδηλώνοντας έτσι το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Μάλιστα, κατέχει την υψηλότερη θέση εν συγκρίσει με τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου, με την Σαουδική Αραβία να βρίσκεται στην 38η. Όσον αφορά τη θρησκεία, το Κατάρ διαθέτει 68% Μουσουλμάνους –σουνίτες κατά πλειοψηφία-, 14% Χριστιανούς και 14% Χίντου.

Το Κατάρ για μία σειρά λόγων φαίνεται ότι επιθυμεί να καταστεί ισχυρή δύναμη στη Μέση Ανατολή, σε αυτό συνηγορούν εκτός από την περίοπτη θέση που κατέχει στους φυσικούς πόρους τόσο το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera που επηρεάζει την κοινή γνώμη στον αραβικό κόσμο όσο και οι συνεχείς προσπάθειες ανάληψης μεγάλων αθλητικών γεγονότων, προωθώντας έτσι την ήπια ισχύ του. Πιο συγκεκριμένα, μέσω του Al Jazeera ασκείτο δριμεία κριτική στις κυβερνήσεις των υπολοίπων γειτονικών χωρών ενώ συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη διάδοση των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης» που πλήττουν την περιοχή από το 2011 και μετά. Απώτερος στόχος είναι η διαμόρφωση της κοινής γνώμης υπό την σφαίρα επιρροής του Κατάρ, γεγονός που πυροδοτεί αντιδράσεις στο περιβάλλον του και ιδίως την Σαουδική Αραβία.

Βέβαια σημαντικό μερίδιο στον αναδυόμενο ρόλο του Κατάρ τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο έχει και η συνεχής διοργάνωση μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Η ήπια ισχύς, όρο που εισήγαγε ο αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Joseph Nye, που προωθεί το Κατάρ έχει ως στόχο την αναβάθμιση της εικόνας του στο διεθνές επίπεδο. Μέσω της διοργάνωσης μεγάλων αθλητικών δραστηριοτήτων όπως οι αγώνες Ασίας το 2006 και το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου το 2022, το Κατάρ προσπαθεί να επιτύχει τις κοινωνικο-πολιτικές φιλοδοξίες του. Πρέπει να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο κράτος στη Μέση Ανατολή που θα φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο από το λαοφιλέστερο άθλημα. Συνεπώς, παρά τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουν καταγραφεί στο εσωτερικό του κατά την κατασκευή των υποδομών, το Κατάρ επιδιώκει να εξάγει το προφίλ ενός φιλειρηνικού κράτους που θα υποδεχθεί χιλιάδες επισκεπτών αλλά και να διαφοροποιήσει την θέση του από τα υπόλοιπα κράτη της Μέσης Ανατολής.

Η διπλωματική απομόνωση του Κατάρ

Παρά το σταδιακό αναδυόμενο ρόλο που αποκτά το Κατάρ και την ισχυρή οικονομική του δύναμη, στις 5 Ιουνίου 2017 τα υπόλοιπα γειτονικά κράτη με πρωτεργάτη την Σαουδική Αραβία αποφάσισαν την διπλωματική απομόνωσή του επειδή θεωρούν ότι χρηματοδοτεί εξτρεμιστικές οργανώσεις. Μετά την επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Ν.Τραμπ στη Σαουδική Αραβία στις 20-21 Μαΐου και την υπογραφή συμφωνίας για την προμήθεια όπλων ύψους 110 δις δολαρίων , η Σαουδική Αραβία αναβαθμίζεται και εναντιώνεται προς την Ντόχα.

Η Σαουδική Αραβία μέσω της απομόνωσης του Κατάρ επιθυμεί εμμέσως να αποδυναμώσει τον έτερο μεγάλο αντίπαλο στην Μέση Ανατολή, το Ιράν. Ιράν και Κατάρ είναι δύο χώρες που παρά τις θρησκευτικές διαφορές τους διατηρούν ομαλές σχέσεις, ενώ μοιράζονται και το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το South Pars/North Dome. Επίσης, το Κατάρ το 2006 είχε ψηφίσει κατά του ψηφίσματος 1696 του Ο.Η.Ε. που καλούσε το Ιράν να σταματήσει τον εμπλουτισμό του πυρηνικού του προγράμματος, γεγονός που μεγάλωνε το δίλημμα ασφαλείας της Σαουδικής Αραβίας. Συνεπώς, το Ριάντ βλέποντας την άνοδο του Κατάρ και τη συνεργασία με το Ιράν θέτει ως βασικό στόχο την απομόνωσή του από τις χώρες του Κόλπου ώστε να καταστεί ευάλωτο στο μέλλον. Αξίζει να σημειωθεί και ότι το Κατάρ έχει στηρίξει στο παρελθόν την Μουσουλμανική Αδελφότητα, ενώ η Σαουδική Αραβία την θεωρεί ως απειλή για το καθεστώς της.

Η διπλωματική απομόνωση αναμένεται να επηρεάσει το Κατάρ, καθώς εισάγει το 99% των τροφίμων του, ενώ ο κύριος όγκος περνά από την Σαουδική Αραβία όπου πλέον οι μεταφορές απαγορεύονται. Σε αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι όπως και η Σαουδική Αραβία το Κατάρ μαστίζεται από την έλλειψη υδάτινων πόρων, άρα ο τομέας της γεωργίας δεν μπορεί να ανθίσει στη συγκεκριμένη περιοχή. Για αυτό τον λόγο άλλωστε έχει μισθώσει στην Κένυα 40,000 εκτάρια γης από το 2010. Επιπροσθέτως, προβλήματα ενδέχεται να ανακύψουν και στο τραπεζικό σύστημα καθώς είναι εκτεθειμένο σε καταθέσεις από Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν και ΗΑΕ ύψους 18 δισ. δολαρίων. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστεί ότι προσφάτως ο Οίκος Moody’s υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα του Κατάρ από σταθερή σε αρνητική. Βέβαια, το Κατάρ διαθέτει αποθέματα 340 δισ. δολάρια και δύναται να αντιμετωπίσει τις κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί για ένα διάστημα.

Η διαμάχη Σαουδικής Αραβίας-Ιράν και το Κατάρ

Σαουδική Αραβία και Ιράν είναι χώρες με μακρόχρονη ιστορία και βασικές θρησκευτικές διαφορές. Η Σαουδική Αραβία ακολουθεί το σουνιτικό Ισλάμ ενώ το Ιράν το σιιτικό Ισλάμ, αμφότερες όμως επιδιώκουν την πρωτοκαθεδρία στην Μέση Ανατολή. Από το 1979 και την ιρανική επανάσταση η Σαουδική Αραβία βλέπει με καχυποψία το Ιράν, μία χώρα 80 εκατ. εν αντιθέσει με τα 31 εκ της Σαουδικής Αραβίας.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν το καθιστά ιδιαίτερα ασφαλές αλλά αποτελεί και αποτρεπτικό παράγοντα σε μία επικείμενη επίθεση. Στόχος του είναι η περιφερειακή κυριαρχία και η προώθηση του σιιτικού Ισλάμ, ίδιο πεδίο ενδιαφέροντος όμως έχει και η Σαουδική Αραβία με την προώθηση του σουνιτικού Ισλάμ, όπου επίσημη έκφραση είναι ο Ουαχαμπισμός. Η διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών παρατηρείται και στη Συρία όπου το Ιράν υποστήριζε τον Άσαντ ενώ η Σαουδική Αραβία την αντιπολίτευση, το ίδιο συμβαίνει και στην Υεμένη όπου υποστηρίζουν αντίπαλα στρατόπεδα. Παράλληλα ο θάνατος τον Φεβρουάριο του 2016 του Σιίτη κληρικού που εναντιωνόταν στο καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιδείνωσε περαιτέρω τις σχέσεις των δύο χωρών.

Όσον αφορά το πετρέλαιο, και οι δύο χώρες είναι ιδιαίτερα πλούσιες στην παραγωγή όπου το Ιράν παράγει 3,6 εκατ. βαρέλια/ημερησίως ενώ στη Σαουδική Αραβία το 80% των εσόδων της προέρχονται από αυτό. Γίνεται αντιληπτό το μεγάλο βάρος που δίνουν αμφότερες στους φυσικούς πόρους, όμως πρέπει να εξετασθεί το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των φυσικών πόρων στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε περιοχές που ελέγχονται από σιίτες. Ακόμα και στη Σαουδική Αραβία τα μεγαλύτερα αποθέματα βρίσκονται Ανατολικά σε περιοχές σιιτών. Για αυτό τον λόγο η Σαουδική Αραβία και το Ιράν μάχονται για την κυριαρχία στην περιοχή και επιδιώκουν την συρρίκνωση της δυναμικής του καθενός.

Το πλαίσιο συμπληρώνεται και από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Οι μεν πρώτες είναι υπέρ του Οίκου των Σαούντ και εναντίον του Ιράν η δε δεύτερη είναι σύμμαχος του Ιράν στην περιοχή γεγονός που απορρέει και από την κοινή στάση στη Συρία. Παράλληλα η Σαουδική Αραβία ανησυχεί ότι το Κατάρ μέσω του τηλεοπτικού δικτύου Al Jazeera μπορεί να υπονομεύσει το καθεστώς της γεγονός που την καθιστά καχύποπτη εναντίον του δεδομένου ότι διατηρεί καλές σχέσεις και με το Ιράν.

Συμπέρασμα

Η βασική διαμάχη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής εστιάζεται στην Σαουδική Αραβία και το Ιράν, οι δύο συγκεκριμένοι δρώντες επιδιώκουν την περιφερειακή κυριαρχία και προώθηση της θρησκευτικής τους ιδεολογίας. Το Κατάρ διατηρώντας καλές σχέσεις με το Ιράν και ως αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας φαντάζει ο ιδανικός μοχλός πίεσης της Σαουδικής Αραβίας απέναντι στην Τεχεράνη. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και το Κατάρ έχουν κατηγορηθεί ότι υποδαυλίζουν την τρομοκρατία όμως η σταδιακή ανάδυση του Κατάρ ως ισχυρού συνομιλητή στην περιοχή αλλά και η βελτίωση της εικόνας του στο διεθνές σύστημα ανησυχούν την Σαουδική Αραβία. Παρά τις κυρώσεις που έχει υποστεί το Κατάρ, λόγω του ισχυρού οικονομικού του μεγέθους έχει την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τις όποιες δυσχέρειες για ένα διάστημα. Αυτό όμως που μένει, ακόμα και με μία βραχυπρόθεσμη επίλυση της κρίσης, είναι η καχυποψία μεταξύ του τριγώνου Κατάρ-Σαουδικής Αραβίας-Ιράν όπου αναμένεται να υπονομεύει την σταθερότητα στην περιοχή.

* Ο κ. Γιώργος Κουλούρης είναι Διεθνολόγος, ερευνητικό μέλος του Παρατηρητηρίου Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟΡΕΝΕ) ΙΔΙΣ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου