Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2018


Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είναι έτοιμος να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο Sputnik.

Ο Τραμπ προσκάλεσε τον Πούτιν να επισκεφθεί τις ΗΠΑ στη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν μετά την επανεκλογή του Ρώσου προέδρου, ενώ πρόσθεσε ότι θα χαρεί να δεχθεί τον Πούτιν στον Λευκό Οίκο.

Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σάρα Σάντερς επιβεβαίωσε την πληροφορία αυτή επισημαίνοντας ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν το ενδεχόμενο μιας συνάντησης «στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον» σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων και ο Λευκός Οίκος.

Παράλληλα ο Λαβρόφ σημείωσε ότι η Μόσχα είχε προειδοποιήσει τον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό στη Συρία να μην ξεπεράσει κάποιες «κόκκινες γραμμές», καθώς μετά θα αντιμετώπιζε αντίποινα.

Ο επικεφαλής του γενικού επιτελείου στρατού της Ρωσίας Βαλέρι Γκερασίμοφ είχε δηλώσει πριν τα πλήγματα που εξαπέλυσαν ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία εναντίον της Συρίας ότι ο ρωσικός στρατός θα στοχοθετήσει τους πυραύλους στο σημείο εκτόξευσής τους σε περίπτωση που δεχθούν επίθεση ρωσικά στρατεύματα.

«Αυτό ανακοινώθηκε απολύτως ξεκάθαρα και απερίφραστα», τόνισε ο Λαβρόφ. «Στη συνέχεια υπήρξαν επαφές σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας και στρατηγών μεταξύ των εκπροσώπων μας και της αμερικανικής διοίκησης του συνασπισμού. Ενημερώθηκαν για τις “κόκκινες γραμμές” μας επί του πεδίου. Ως αποτέλεσμα αυτές οι “κόκκινες γραμμές” δεν παραβιάστηκαν», εξήγησε ο Ρώσος υπουργός.

Πάντως ο Λαβρόφ διαβεβαίωσε ότι ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν θα επιτρέψουν την ένταση μεταξύ των δύο κρατών τους να καταλήξει σε ένοπλη σύγκρουση.

Εξάλλου μετά τα αεροπορικά πλήγματα στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα ήρε οποιαδήποτε ηθική υποχρέωση είχε η Ρωσία να μην παρέχει στη Δαμασκό αντιαεροπορικά συστήματα S-300.
«Δεν έχουμε πλέον καμία ηθική υποχρέωση αναφορικά με το θέμα αυτό», τόνισε ο Λαβρόφ. «Είχαμε δεσμευθεί να μην το κάνουμε πριν περίπου μία δεκαετία έπειτα από αίτημα των εταίρων μας και λαμβάνοντας υπόψη το επιχείρημά τους ότι κάτι τέτοιο θα αποσταθεροποιούσε την κατάσταση», πρόσθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η αμερικανική κυβέρνηση εκφράζει ανησυχίες σχετικά με την ικανότητα της Τουρκίας να διεξάγει ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, δεδομένης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που παραμένει σε ισχύ, μία ημέρα μετά την κήρυξη των εκλογών από τον πρόεδρο της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για την 24η Ιουνίου.

«Κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, θα είναι δύσκολο να διεξαχθούν απόλυτα ελεύθερες, δίκαιες και διαφανείς εκλογές με τρόπο που θα συνάδει… με το τουρκικό δίκαιο και τις διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας» επισήμανε η εκπρόσωπος τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χέδερ Νάουερτ κατά τη διάρκεια της τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων, υπογραμμίζοντας ότι η Τουρκία παραμένει υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης για σχεδόν 2 χρόνια, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016.

«Διατυπώνουμε ανησυχίες σχετικά με την ικανότητά τους να τις διεξάγουν (τις εκλογές) κατά τη διάρκεια αυτού του είδους κατάστασης έκτακτης ανάγκης» τόνισε η Αμερικανίδα αξιωματούχος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας 

Προβληματισμός, αγωνία και άγχος (αν και από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις) επικρατούν στην Αθήνα, στις συμμαχικές κυβερνήσεις και στο ΝΑΤΟ μετά την κλιμάκωση της προκλητικότητας του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν. Ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι, παρά τις θερμότατες σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ, η κυβέρνηση Τσίπρα διαπιστώνει ότι η αμερικανική πλευρά αδυνατεί να παρέμβει προς την Τουρκία για την πρόληψη μιας σοβαρής κρίσης στο Αιγαίο.

Λόγω της προτεραιότητας του θέματος της Συρίας και της εσωτερικής αναταραχής στην Ουάσιγκτον (καθυστέρηση στην έγκριση διορισμού του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, διάφορες ανακριτικές διαδικασίες κ.λπ.) οι ανησυχίες για την κατάσταση μεταφέρονται, από τις ΗΠΑ προς την Τουρκία, κυρίως σε μέσο υπηρεσιακό επίπεδο ή έστω επίπεδο υφυπουργού.

Οι συγκεκριμένες επαφές είναι ασφαλώς χρήσιμες, αλλά πλέον όχι επαρκείς για την αποτροπή δυσμενέστερων εξελίξεων αν ληφθεί υπόψη ότι οι αμερικανικές παροτρύνσεις περιορίζονται στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και δεν φθάνουν για τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος στον κ. Ερντογάν. Οι ίδιες πηγές προσθέτουν πως, παρά τη μέγιστη οργή για τη συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν, η Ουάσιγκτον θα επιμείνει στην πολιτική συγκράτησης της Άγκυρας στο στρατόπεδο της Δύσης με κάθε τρόπο και κόστος.

Προς το παρόν, ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο έχουν βρει μια μέση λύση με το Κογκρέσο, ώστε οι κυρώσεις κατά της Άγκυρας για την προμήθεια του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400 να επιβληθούν μόνον αν γίνει η παράδοσή του και όχι για όσο διάστημα συνεχίζονται οι οικονομικές και τεχνικές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα.

Ταυτόχρονα, εγκυρότατοι κύκλοι της αμυντικής βιομηχανίας, με μεγάλη πείρα και παρελθούσα εμπορική ανάμιξη σε μεγάλα εξοπλιστικά συμβόλαια στη γεωγραφική περιοχή μας, σημειώνουν την πύκνωση των επαφών της αμερικανικής Raytheon με τη γειτονική χώρα. Οι επαφές επιβεβαιώνουν το πολυετές ενδιαφέρον της Raytheon για την πώληση συστοιχιών του πυραυλικού συστήματος Patriot (έκδοση PAC-3) στην Τουρκία που, εκτός της εμπορικής πτυχής της υπόθεσης, μπορεί να αποκτήσει πολιτική-διπλωματική διάσταση ως δέλεαρ αντικατάστασης του συμβολαίου των S-400 και αποφυγής κυρώσεων του Κογκρέσου.

Η Lockheed Martin υπέρ Τουρκίας

Άλλωστε, συζητήσεις για την απόκτηση Patriot από την Τουρκία έχουν διεξαχθεί, κατά διαστήματα, αρκετές φορές από το 1999-2000, όταν η Ελλάδα είχε σπεύσει πρώτη να ενισχύσει την άμυνά της, υπογράφοντας συμβόλαιο αγοράς των ίδιων συστημάτων (τότε έκδοση PAC-2) και παραλαμβάνοντας, αντί της Κύπρου, ρωσικούς πυραύλους (τότε έκδοση S-300).

Η σημασία του επιτυχημένου συστήματος της Raytheon για την Άγκυρα είναι τόσο μεγάλη, ώστε η επίθεση του διεθνούς συνασπισμού κατά του Ιράκ, την άνοιξη του 2003, είχε καθυστερήσει αρκετές εβδομάδες μέχρι τη μεταφορά και προσωρινή εγκατάσταση, σε τουρκικό έδαφος, Patriot/PAC 2 από το στρατό της Ολλανδίας υπό το φόβο αντιποίνων του Σαντάμ Χουσεΐν.

Επίσης, από το 2010, η Raytheon συνεργάζεται με την (ημικρατική) τουρκική εταιρία ηλεκτρονικών Aselsan για τα συστήματα Patriot των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το 2013-14, μάλιστα, είχε συζητηθεί και το ενδεχόμενο υποβολής κοινών προτάσεων της Raytheon και της Lockheed Martin (κατασκευάστρια των F-16 και F-35) προς την Άγκυρα.

Σε περίπτωση που υπάρξει πρόοδος στις τρέχουσες επαφές των Τούρκων αρμοδίων με τη Raytheon για προμήθεια των Patriot/PAC 3 αντί των S-400, αναμένεται πως θα εξεταστεί, εκ νέου, το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Lockheed Martin. Η τελευταία, με τη σειρά της, δεν επιθυμεί μέτρα του Κογκρέσου κατά της Άγκυρας που ίσως επηρέαζαν και το F-35. Η ίδια εταιρία έχει, ως γνωστόν, και άλλη εκκρεμότητα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου ως προς το τελικό ύψος και τον τρόπο χρηματοδότησης του συμβολαίου εκσυγχρονισμού των F-16 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Παράλληλα με τις διμερείς επαφές ΗΠΑ-Τουρκίας, μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η στάση του ΝΑΤΟ. Ούτως ή άλλως, η Ατλαντική Συμμαχία ανέχεται εδώ και αρκετά χρόνια, πριν ακόμα από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, την ιδιότυπη πολιτική του κ. Ερντογάν. Ακόμα και μέσα στην έδρα της με άκομψες ενέργειές του κατά των εκεί υπηρετούντων Τούρκων διπλωματών και στρατιωτικών.

Η νατοϊκή ζυγαριά υπέρ της Τουρκίας

Τώρα, ο Γενικός Γραμματέας Γενς Στόλτενμπεργκ εφαρμόζει την πολιτική κατευνασμού του Τούρκου προέδρου καθ’ υπερβολή. Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα, ξεπέρασε ακόμα και το γνωστό «δόγμα Λουνς» για την τήρηση ίσων αποστάσεων και τη μη ανάμιξη του ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δόγμα που ισχύει από το 1984.

Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Στόλτενμπεργκ άκουγε αμίλητος τον υπουργό Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου να αναφέρεται δημοσίως σε «επιχείρηση» Τούρκων κομάντος σε ελληνική νησίδα. Δεν διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γίνονται στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ δύο συμμάχων και ίσως δεν αναλογίστηκε καν τις συνέπειες της πολιτικής αυτής για τη συνοχή της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Ειδικά σε μία κρίσιμη περίοδο και λόγω της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και λόγω του μεταναστευτικού και λόγω της ισλαμικής τρομοκρατίας. Η παρούσα στάση του κ. Στόλτενμπεργκ προκαλεί ερωτηματικά, καθώς ο ίδιος είχε παρέμβει και πέρυσι και φέτος με άλλον τρόπο, όταν είχαν σημειωθεί άλλα περιστατικά έντασης στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Αιγαίο και την Κύπρο επιδεικνύουν, από την πλευρά τους, η Βρετανία και η Γαλλία. Ο κ. Ερντογάν θα επισκεφθεί τη βρετανική πρωτεύουσα το Μάιο και το Λονδίνο έχει ήδη επισημάνει προς την Αθήνα τη σύμπτωση απόψεων ως προς την ανάγκη συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην ΕΕ. Η δε γαλλική πλευρά τηρεί σκληρή στάση υπέρ της διαφύλαξης της κυπριακής ΑΟΖ και των εκεί συμφερόντων της TOTAL, ενώ ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση προσεκτική στάση στο Αιγαίο.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Απρ 2018


Πλεονέκτημα φαίνεται ότι έχει η συμμαχία του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ για τις πρόωρες εκλογές της 24ης Ιουνίου ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση παρουσιάζεται απροετοίμαστη καθώς δεν έχει ακόμη αποφασίσει τον υποψήφιό της.

Η βασική αντίπαλος της ισχυρής υποψηφιότητας του Ταγίπ Ερντογάν είναι μέχρι στιγμής η αρχηγός του IYI Parti (Καλό Κόμμα) της Μεράλ Ακσενέρ, η οποία ελπίζει ότι θα πάει στο δεύτερο γύρο και θα καταφέρει να πάρει όλες τις ψήφους της αντιπολίτευσης ανατρέποντας τον Ταγίπ Ερντογάν. Από την άλλη η συμμαχία ΑΚΡ-ΜΗΡ εκτιμά ότι το 45-46% που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις αυτή τη στιγμή μπορεί γίνει 50% μέχρι τις 24 Ιουνίου και να κερδίσουν τις εκλογές από τον πρώτο γύρο.

“Κίνηση ματ”, είναι ο τίτλος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Γενί Σαφάκ, η Χουριέτ έχει τίτλο “Σε 66 μέρες είμαστε στις κάλπες”, ωστόσο ο αντιπολιτευόμενος Τύπος έχει διαφορετική προσέγγιση. Η Τζουμχουριέτ “Έφοδος με εκλογές σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (OHAL)”, αφήνει αιχμές εναντίον της συμμαχίας του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ και την απόφασή τους για πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με την Τζουμχουριέτ, ένας από τους λόγους που αποφάσισαν ΑΚΡ-ΜΗΡ να γίνουν οι πρόωρες εκλογές στις 24 Ιουνίου είναι για να βρεθεί απροετοίμαστη η αντιπολίτευση και να μην δώσουν την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να βρει κοινό υποψήφιο.

Πριν λάβουν την απόφαση ρώτησαν το Ανώτατο Συμβούλιο Εκλογών (YSK) το οποίο απάντησε πως παλαιότερα είχαν διενεργηθεί εκλογές εντός 54 μερών αλλά λόγω του νέου προεδρικού συστήματος που θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά, αυτό θα ήταν πιο δύσκολο. Τελικά το YSK απάντησε ότι μπορεί να διεξάγει τις εκλογές. Ο Μπιναλί Γιλντιρίμ θα περάσει στην ιστορία ως ο τελευταίος πρωθυπουργός της Τουρκίας.

Τα επιχειρήματα Μπαχτσελί

Πώς όμως λήφθηκε η απόφαση και ποια ήταν τα επιχειρήματα του ηγέτη ακροδεξιού κόμματος Ντεβλέτ Μπαχτσελί υπέρ των πρόωρων εκλογών; Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί υποστήριξε ότι αρχίζουν να δημιουργούνται προβλήματα με τη συμμαχία ΑΚΡ-ΜΗΡ και πως αν στις δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου του 2019 δεν πάνε καλά, τότε θα δημιουργηθούν μεγαλύτερα προβλήματα που θα θέσουν σε κίνδυνο τη συμμαχία. Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι ξεκίνησαν σοβαρά προβλήματα με την οικονομία και ιδιαίτερα με το δολάριο που ξεπέρασε τις 4 τουρκικές λίρες και το ευρώ που ξεπέρασε τις 5 τουρκικές λίρες. Αν περιμένουν μέχρι το 2019 αυτά τα προβλήματα θα μεγαλώσουν και θα επηρεάσουν τα ποσοστά στις εκλογές, φέρεται να υποστήριξε ο Μπαχτσελί.

Πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι με αυτήν την απόφαση τα κόμματα της συμμαχίας (ΑΚΡ-ΜΗΡ) βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση. Το ΑΚΡ έχει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα καθώς ο υποψήφιός του όχι μόνο έχει ήδη αποφασιστεί αλλά με συνεχείς ομιλίες του είχε ήδη δημιουργήσει ένα προεκλογικό κλίμα, απευθυνόμενος στη βάση του ΜΗΡ με σκληρές ομιλίες τους και εθνικιστικούς λόγους. Η νίκη στο Αφρίν δημιουργεί ένα ακόμη μεγάλο ρεύμα υπέρ του Ταγίπ Ερντογάν.

Δημοσκοπήσεις των πιο μεγάλων εταιρειών έρευνας, Μετροπόλ και ΚΟΝΤΑ, δίνουν 45-46% στον Ερντογάν αλλά η συμμαχία ελπίζει ότι λόγω των προβλημάτων της αντιπολίτευσης θα καταφέρουν να πάρουν το 50% μέχρι τις εκλογές. Ταυτόχρονα το πιο απροετοίμαστο κόμμα είναι το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) το οποίο δεν έχει αποφασίσει καν τον υποψήφιό του ακόμη.

Η υποψηφιότητα Ακσενέρ

Η Μεράλ Ακσενέρ, η αρχηγός του İYİ Parti η οποία θεωρεί τον εαυτό της μεγάλο φαβορί έναντι της υποψηφιότητας Ερντογάν, έχει ήδη ανακοινώσει την υποψηφιότητά της και έχει δημιουργήσει ένα κλίμα υπέρ της αν και τα ποσοστά της δεν είναι γνωστά. Πιστεύει ότι θα περάσει στο δεύτερο γύρο και εκεί θα καταφέρει να συντρίψει τον Ταγίπ Ερντογάν λαμβάνοντας όλες τις αντιπολιτευτικές ψήφους. Δύσκολα όμως θα καταφέρει να πάρει τις ψήφους των Κούρδων, γιατί θεωρείται πιο ακραία και από τον ίδιο τον αρχηγό του ΜΗΡ Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Το ΑΚΡ φοβάται τί θα γίνει στην περίπτωση που το κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ δεν συμμετάσχει στις εκλογές λόγω της απαγόρευσης συμμετοχής σε νέα κόμματα που δεν έχουν κλείσει έξι μήνες από την ίδρυσή τους.

Αν η Μεράλ Ακσενέρ δημιουργήσει ένα αίσθημα αδικημένου υπέρ της, όπως γινόταν στο παρελθόν με το ΑΚΡ, τότε μπορεί αυτό να ενισχύσει την υποψηφιότητά της στην προεδρία. Γι’ αυτό και υπάρχει η σκέψη από το ΑΚΡ να πάει μίνι πακέτο στη Βουλή για μείωση από 6 μήνες στους 3 από την ίδρυση ενός κόμματος για να μπορεί να συμμετάσχει. Το ερώτημα είναι αν αυτό θα το δεχτεί ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Οι ελιγμοί Μπαχτσελί φαίνεται να άλλαξαν όλα τα σχέδια του ΑΚΡ. Μέσα σε 29 ώρες αποφασίστηκαν πρόωρες εκλογές στις 24 Ιουνίου αντί στις 3 Νοεμβρίου του 2019. Το ΑΚΡ σχεδίαζε να κάνει συνέδριο στις 6 Μαϊου στην Κωνσταντινούπολη και τέλη Ιουνίου να διεξάγει Μεγάλο Συνέδριο και να αλλάξει την εικόνα του κόμματος. Τώρα αναγκάζεται να το αφήσει για μετά τις εκλογές.

Τι άλλαξε ξαφνικά;

Ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες του αρθρογράφου της Χουριέτ Αμπντουλκαντίρ Σελβί για το τί άλλαξε και ο Ερντογάν αποφάσισε τελικά πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, όταν ο Μπαχτσελί ανακοίνωσε την πρότασή του για πρόωρες εκλογές στις 24 Αυγούστου, ο Ερντογάν συγκάλεσε τα όργανα του κόμματός του αμέσως και τους είπε ότι παρόλο που οι ίδιοι δεν θέλουν πρόωρες εκλογές δεν πρέπει να χαλάσουν τη συμμαχία με Μπαχτσελί. Άλλωστε, τους είπε, χάρη στον Μπαχτσελί πέρασε το νέο προεδρικό σύστημα στις 16 Απριλίου στο δημοψήφισμα. Εκεί λήφθηκε η απόφαση για πρόωρες εκλογές και συζήτησαν τις ημερομηνίες. Η 26η Αυγούστου, απερρίφθη επειδή είναι το Μπαϊράμι Θυσιών. Κάποιοι πρότειναν την 16η Σεπτεμβρίου αλλά απορρίφθηκε για να μην αφήσουν τις εκλογές το Φθινόπωρο. Η 24η Ιουνίου προτάθηκε και έγινε αποδεκτή επειδή είναι αρχές Καλοκαιριού. Άλλη πρόταση ήταν για 22η Ιουλίου αλλά ο Ταγίπ Ερντογάν πρότεινε να γίνουν οι εκλογές όσο πιο γρήγορα. “Αν είναι να γίνει να γίνει το συντομότερο”, φέρεται να είπε. Τελικά στη συνάντησή του με τον Μπαχτσελί του πρότεινε αυτή την ημερομηνία, 24 Ιουνίου και ο Μπαχτσελί το αποδέχτηκε.

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Επικίνδυνες ψευδαισθήσεις διατηρούν όσοι πιστεύουν στην παροχή στήριξης από τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία

Από τον Γιάννη Κουριαννίδη

Δείχνει απίστευτο, κι όμως υπάρχει μια ολόκληρη συνωμοσιολογία στο διαδίκτυο που αμφισβητεί την ύπαρξη κάποιων χωρών και περιοχών στον πλανήτη. Μεταξύ αυτών, η Αυστραλία και η Φινλανδία, αλλά και κάποιες περιφέρειες μεγάλων χωρών, όπως η Βραζιλία. Υποτίθεται ότι αυτές οι περιοχές του πλανήτη δεν υφίστανται και πως είναι προϊόν κάποιων μυστικών κέντρων του κόσμου προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους!

Οι γελοιότητες αυτές, που κανονικά θα έπρεπε να μην αποτελούν καν αντικείμενο αστειότητας, έχουν χιλιάδες οπαδούς που τις αναπαράγουν και… επιχειρηματολογούν σχετικά!
Oσο, όμως, κι αν σας ακούγονται αυτά εξωφρενικά και παράλογα (και είναι, βεβαίως!), θα ήταν χρήσιμο να αναλογιστούμε πόσα άλλα πράγματα, τα οποία θεωρούμε εντελώς φυσιολογικά, κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Κάποια από αυτά, μάλιστα, επηρεάζουν τόσο τη ζωή μας, ώστε τείνουν να διαμορφώσουν ακόμη και την εξωτερική πολιτική μας.

Αυτή η θεωρία, λ.χ., του «ξανθού γένους» που θα σώσει την πατρίδα μας, εκτός του ότι έκανε (και κάνει) πλουσιότερους κάποιους μπαγαπόντηδες των ΜΜΕ, οι οποίοι πουλάνε από αγιασμένα κομποσκοίνια μέχρι cd και παυσίπονα διανθισμένα με αρκετό… «πουτινισμό», έχει δημιουργήσει επικίνδυνες ψευδαισθήσεις στην κοινή γνώμη της πατρίδας μας.

Το ίδιο επικίνδυνες είναι κάποιες αντιλήψεις της αντίθετης πλευράς, που διαμορφώνονται από τις εμμονικές συμπεριφορές ανθρώπων οι οποίοι κυκλοφορούν με μπλουζάκια και κονκάρδες του Τραμπ, αγιοποιώντας έναν άνθρωπο που αποφάσισε να διοικήσει τη χώρα του με τη νοοτροπία με την οποία διαχειρίζεται την οικονομική αυτοκρατορία του, υποκαθιστώντας στη διαχείριση αυτήν όσους τάιζε τόσα χρόνια.

Συμπεριφορές και ψευδαισθήσεις επικίνδυνες, διότι η «εξωτερική πολιτική των ιδιωτών» έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι είναι ικανή να καταστρέψει διπλωματικές κινήσεις ετών. Η περίπτωση της παράδοσης Οτσαλάν είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική…

Είναι αλήθεια ότι και στην Αμερική και τη Ρωσία οι σημερινοί ηγέτες τους δείχνουν να υπερασπίζονται ένα σύστημα αξιών προσηλωμένο στις αρχές της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, αξίες δηλαδή που χαρακτήρισαν και στήριξαν την πλειονότητα των λαών τους στην ιστορική πορεία τους.

Η στήριξη των αρχών αυτών είναι σήμερα μια αναγκαιότητα, αφού η απαξίωση του ιδεολογήματος των πολυπολιτισμικών κοινωνιών θα έχει σύντομα συνέπειες (ήδη τις βιώνουμε) ανάλογες με αυτές που ακολουθούν την κατάρρευση αυτοκρατοριών.Παράλληλα, όμως, οι άνθρωποι αυτοί υπερασπίζονται, όπως είναι φυσικό, και το συμφέρον των χωρών τους. Είναι επόμενο, λοιπόν, να αναζητούν στήριξη, προς την κατεύθυνση αυτή, σε αξιόπιστους συνομιλητές και συμμάχους, και όχι σε τυχοδιώκτες και απλούς παρατηρητές των διεθνών εξελίξεων.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία των μυριάδων προβλημάτων, που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί οικονομικά και κοινωνικά, παρά τα «τσαμπουκαλίκια» του σύγχρονου «σουλτάνου» της, δείχνει να αποτελεί έναν εξ ανάγκης συνομιλητή και των δύο πλευρών, είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο των διεθνών εξελίξεων.

Oσοι απογοητεύτηκαν από την προσέγγιση Ρωσίας και Τουρκίας, αλλά και όσοι άλλοι από την πολιτική και τις δηλώσεις ίσων αποστάσεων των ΗΠΑ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας καλό θα είναι να θυμούνται ότι τα σοβαρά κράτη δεν κινούνται με βάση «φιλίες» και συναισθηματισμούς, αλλά αποκλειστικά με γνώμονα την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων τους.

Επομένως, ούτε κάποιος Βλαδίμηρος, ενδεδυμένος με πορφύρα, θα κατατροπώσει, στο όνομα του Σταυρού, τον ισλαμιστή Ερντογάν ούτε κάποιος σερίφης Ντόναλντ θα πιστολιάσει τους συμμορίτες της Ανατολίας με το βεβαρημένο ιστορικό μητρώο!

Πρωτίστως θα επιδιώξουν το καλό της δικής τους πατρίδας. Κι όσο αυτό δεν το καταλαβαίνουμε, «αλοίμονο εις την πατρίδα κ' εμάς, οπού θα χαθούμε μαζί μ' αυτείνη» («Απομνημονεύματα» Στρατηγού Μακρυγιάννη).

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κώστα Ράπτη

Υπάρχουν πάντοτε και οι εξαιρέσεις – όπως μας θυμίζει η περίπτωση της Βρετανίδας πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, η οποία, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές πέρσι, πήγε για το "μαλλί” μιας άνετης επανεκλογής και εντέλει βγήκε με το "κούρεμα” της απώλειας αυτοδυναμίας.

Όμως οι εξαιρέσεις υπάρχουν πρωτίστως για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα – ο οποίος εν προκειμένω προβλέπει ότι οι κυβερνώντες προκηρύσσουν τις πρόωρες εκλογές ακριβώς όταν είναι περισσότερο βέβαιοι για την επικράτησή τους.

Οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές που προκήρυξε αιφνιδιαστικά για τις 24 Ιουνίου ο Ταγίπ Ερντογάν στην γείτονα Τουρκία δεν είναι απλώς πρόωρες. Είναι "καταδρομικές”, σύμφωνα με την έκφραση του διευθυντή της Hurriyet Daily News, Μουράτ Γετκίν – καθώς αφήνουν στην αντιπολίτευση χρόνο μόλις 65 ημερών για να δώσει τη μάχη της, και μάλιστα σε ένα περιβάλλον έκτακτης νομοθεσίας και ακραίας ανισοτιμίας στον πολιτικό ανταγωνισμό.

Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι την ίδια ημέρα με την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών ανανεώθηκε για άλλο ένα τρίμηνο (που προφανώς συμπεριλαμβάνει και την ημέρα της ψηφοφορίας) το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επικρατεί από την επαύριο του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016. Ή ότι ο εργοδότης του Γετκίν, ο όμιλος Ντογάν συμφώνησε προ μηνός να πουλήσει σε φιλοκυβερνητική εταιρεία συμμετοχών τα πιο αξιόπιστα αντιπολιτευόμενα μέσα της Τουρκίας (Hurriyet, CNN Turk).

Πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης αποκαλούν "Εκλογές Πανικού” την αναμέτρηση της 24ης Ιουνίου, υποδεικνύοντας τις βαθύτερες αδυναμίες που καθιστούσαν απαγορευτική για τον Ερντογάν την επιλογή της αναμονής μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 2019, προγραμματισμένη ημερομηνία της προσφυγής στις κάλπες. Και είναι αληθές ότι η κατάσταση της οικονομίας δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της εξαγοράς χρόνου και της πολιτικής παροχών για άλλο ένα δεκαοκτάμηνο.

Αρκεί και μόνο να σημειώσει κανείς ότι τον μήνα Μάρτιο η λίρα έχασε το 5% της αξίας της, όταν ο επιχειρηματικός τομέας έχει να εξυπηρετήσει χρέη σε ξένο νόμισμα ανώτερα των 221 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η αναδιάρθρωση χρεών που ζήτησαν το τελευταίο διάστημα οι όμιλοι Ülker και Doğuş λειτούργησε ευρύτερα ως σήμα κινδύνου.

Ο ίδιος ο Ερντογάν, που πρωτοήρθε στα πράγματα χάρη στην οικονομική κρίση του 2001 που σάρωσε το έως τότε πολιτικό σκηνικό, γνωρίζει καλά τα ρίσκα που υποκρύπτει η κατάσταση. Εξ ού και τις προάλλες εξαπέλυσε μύδρους κατά του αρμόδιου για την οικονομία αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μεχμέτ Σιμσέκ (πρώην στελέχους της Merill Lynch) ο οποίος περιέγραψε δημοσίως το πρόβλημα με τον εξωτερικό ιδιωτικό δανεισμό και άφησε να εννοηθεί ότι θα ληφθούν περιοριστικά μέτρα. Αντίθετα, κατά τον Ερντογάν είναι πρόβλημα το ότι η κυβέρνηση δεν προβάλλει τους υψηλότατους αναπτυξιακούς ρυθμούς, της τάξης του 7%, και εστιάζει υπέρμετρα σε άλλους δείκτες.

Η ανοδική κίνηση της τουρκικής αγοράς μόλις έγινε γνωστή η προκήρυξη των πρόωρων εκλογών δείχνει την μεγάλη ανάγκη των επενδυτών για ειδήσεις που θα διασκορπίζουν την αβεβαιότητα.

Σε άλλα πεδία, ωστόσο, οι τουρκικές πολιτικές εξελίξεις αντιμετωπίσθηκαν με αδιαφορία έως εχθρότητα. Η ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ στο Twitter σχετικά με τον κρατούμενο επί διετία στην Τουρκία Αμερικανό πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο οποίος μόλις παρουσιάστηκε στο δικαστήριο με την κατηγορία της τρομοκρατικής δράσης, είναι χαρακτηριστική.

Όπως είναι και η εκ νέου προειδοποίηση, αυτή τη φορά δια στόματος του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις Ουές Μίτσελ ενώπιον επιτροπής του Κογκρέσου, ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο αμερικανικών κυρώσεων, εάν προμηθευτεί συστοιχίες ρωσικών πυραύλων S-400.

Άλλωστε, οι εκλογές της 24ης Ιουνίου δεν είναι απλώς μια μάχη για την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία. Είναι μια αναμέτρηση για την μετατροπή του πολιτεύματος σε ενός ανδρός αρχή, χωρίς θεσμικές εγγυήσεις και αντίβαρα.

Και μάλιστα στη βάση μιας ιδιόμορφης πολιτικοϊδεολογικής στροφής στα ακροδεξιά, όπως αποδεικνύει η σύνθεση και ο λόγος της Λαϊκής Συμμαχίας που συγκρότησε ενόψει εκλογών το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης και μικρότερους, ενίοτε περισσότερο ακραίους, σχηματισμούς.

Ότι ο ίδιος ο Ερντογάν και οι σύμμαχοί του προβάλλουν ως αίτιο επίσπευσης των εκλογών τις "εθνικές προκλήσεις” που προέρχονται από τη Συρία αναδεικνύει την συνάρθρωση της εσωτερικής πολιτικής με τη γεωπολιτική. Και δεν περιορίζεται η συνάρθρωση αυτή στα οφέλη των κυβερνώντων από τον μιλιταριστικό οίστρο που καλλιέργησε στο εκλογικό σώμα η επιχείρηση κατά του Αφρίν. Αφορά την επιδίωξη συνολικού μετασχηματισμού της Τουρκίας, της ταυτότητας και της θέσης της στον κόσμο.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Με μια πρώτη ματιά μπορεί κανείς να πει ότι πίσω από την απόφαση πρόωρων εκλογών βρίσκονται οικονομικοί λόγοι. Η διολίσθηση της λίρας τις τελευταίες εβδομάδες, το πάγωμα των επενδύσεων αλλά και η επιβράδυνση των αγορών έχουν καταστήσει επιτακτική την ανάγκη ανανέωσης της εμπιστοσύνης». Με αυτά τα λόγια ξεκινά να μας μιλάει ο Αϊχάν Ακτάρ, γνωστός καθηγητής κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Μπιλγκί και αρθρογράφος, ο οποίος απάντησε σε ερωτήσεις του ΑΠΕ-ΜΠΕ για την ξαφνική αυτή στροφή του Πρόεδρου Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, ενώ ήταν κάθετα αντίθετος σε ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, χθες αιφνιδίασε και τους πιο υποψιασμένους στην Τουρκία. Ο κ. Ακτάρ τονίζει επίσης και τα εξής:

«Μπορούμε να πούμε ότι ντόπιοι και ξένοι επενδυτές ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα θα αναθεωρήσουν τις αποφάσεις τους. Αλλά κατά την άποψή μου οι πιέσεις στην οικονομία δεν είναι ικανές από μόνες τους να εξηγήσουν την απόφαση αιφνιδιαστικών εκλογών. Πρόσφατα είχε περάσει από την Βουλή τροποποίηση που επιτρέπει τις συμμαχίες κομμάτων στις εκλογές. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή το Ρεπουμπλικανικό, έχει προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο και ζητά την ακύρωσή του. Αν πράγματι το Συνταγματικό Δικαστήριο πάρει μια τέτοια απόφαση, τα πράγματα στις προεδρικές εκλογές δεν θα είναι και τόσο εύκολα για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Θα είναι δυσκολότερο να κερδίσει τις εκλογές χωρίς συμμαχία. Στην περίπτωση που δεν θα μπορεί να έχει τη συμμαχία με το κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος μπορεί να καταστεί αδύνατη η εκλογή Ερντογάν. Κατά την άποψή μου και ένας από τους σημαντικούς λόγους που μπορεί να κρύβεται πίσω από την απόφαση αιφνιδιαστικών εκλογών είναι να οδηγηθούμε ταχύτατα σε αυτές και να καταστεί άνευ ουσίας μια απόφαση που θα πάρει το Συνταγματικό Δικαστήριο».

Τέλος, προσθέτει ο κ. Ακτάρ, σημαντικό ρόλο έχουν παίξει και οι μεταξύ των κομμάτων σχέσεις. Ειδικά των κομμάτων της αντιπολίτευσης:

«Τελευταία υπήρχαν φήμες ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα μπορούσαν να προτάξουν ως υποψήφιο τον τέως Πρόεδρο Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ. Στην περίπτωση υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου οι εκλογές θα ήταν δύσκολες για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Κατά την άποψή μου και αυτές οι φήμες μπορεί να έχουν σχέση με αυτή την απόφαση».

Ο κ. Ακτάρ, που ασχολείται σε άρθρα του και με τα ελληνοτουρκικά, απαντώντας σε ερώτηση για τις τεταμένες σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας τον τελευταίο καιρό εκτιμά πως δεν πιστεύει ότι η απόφαση για πρόωρες εκλογές θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στις σχέσεις των δύο χωρών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Νομίζω ότι τόσο η Ελλάδα όσο και οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν αναταράξεις τους επόμενους δύο μήνες εν όψει της επανεκλογής του προέδρου Ερντογάν». Αυτό το είπε σε συνέντευξή του, μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα της ιστοσελίδας Vice, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, λίγο αφότου είχε ολοκληρώσει επιτυχώς τον 41ο ποδηλατικό γύρο «Θυσίας» που ξεκίνησε από την Πάτρα και κατέληξε στα Καλάβρυτα.

Σήμερα, μία δήλωση αυτού του είδους δεν θα προξενούσε κάποια εντύπωση. Χθες προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές στην Τουρκία και σήμερα όλοι περιμένουν προεκλογικές επιδείξεις «πυγμής» από τους Τούρκους. Ομως ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα είπε για εκλογές στην Τουρκία «στους επόμενους δύο μήνες» στις 25 Μαρτίου! Πώς έμαθε εκείνος ότι θα γίνονταν προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, όταν το σενάριο ακόμα και για εκλογές τον Αύγουστο διαψευδόταν -εμμέσως πλην σαφώς- από τον ίδιο τον Ερντογάν έως τη 17η Απριλίου;

Είναι προφανές ότι εδώ έχει γίνει μεγάλη και συστηματική «δουλειά» στη... συνακρόαση της τουρκικής πολιτικής πραγματικότητας. Αλλοι, πιο καχύποπτοι, μπορεί να πουν ότι η υπερδύναμη έχει συνεισφέρει αρκετά στην «κατασκευή» αυτής της πραγματικότητας στη γείτονα.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος τι τεκταίνεται στα υπόγεια, στα ισόγεια και τα ρετιρέ των γραφείων των ανά τον κόσμο μυστικών υπηρεσιών. Δεν είναι εφικτό για έναν συνηθισμένο πολίτη, ακόμα κι αν έχει εξαιρετικές προσβάσεις σε πολιτικά και οικονομικά κέντρα, να μαθαίνει τους σχεδιασμούς όσων λειτουργούν στο παρασκήνιο και δρουν στο σκοτάδι.

Ομως, από τύχη ή και από σκοπιμότητα, πού και πού δίνεται η ευκαιρία στους πολλούς να αισθανθούν και να αντιληφθούν ότι υπάρχουν δύο ειδών Ιστορίες: η επίσημη και η αληθινή. Στην αληθινή Ιστορία περιλαμβάνονται πολλά κεφάλαια, που γίνονται γνωστά στους λαούς όταν αποδεσμεύονται από το απόρρητο τα σχετικά αρχεία των μυστικών υπηρεσιών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εφημερίδα «Εστία», σε δημοσίευμά της στις 2 Απριλίου (Μεγάλη Δευτέρα), είχε αναδείξει τις «προφητείες» του κ. Πάιατ.

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης

Οι πρόωρες εκλογές στην Τουρκία είχαν εδώ και λίγο καιρό καταστεί μονόδρομος. Η χώρα εισήλθε σε οιονεί προεκλογική περίοδο μετά το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017.

Εξετάζοντας τους παράγοντες που συνετέλεσαν στη σχεδόν αναπόφευκτη προσφυγή στις κάλπες, κυριότερος αυτών είναι η πορεία της τουρκικής οικονομίας. Παρότι, η ανάπτυξη έκλεισε στο 7,4% για το 2017, η ανεργία βρέθηκε στο 11,7% και ο πληθωρισμός σε διψήφιο ποσοστό (11,06%), το υψηλότερο μετά το 2003. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις ακολουθούν πτωτική πορεία από το 2012 (με εξαίρεση το 2015), έχοντας περίπου μειωθεί στο μισό εν συγκρίσει με το 2007 και 2008. Η έκθεση στις διακυμάνσεις του δολαρίου παραμένει αξιοσημείωτη, ενώ οίκοι αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει τα τουρκικά ομόλογα στην κατηγορία «σκουπιδιού», εντοπίζοντας ανησυχητικές τάσεις στους διάφορους οικονομικούς δείκτες και στην τρέχουσα εσωτερική κατάσταση. Οι εξαγωγές επηρεάστηκαν μεν θετικά λόγω της εξασθενημένης λίρας και ο τουρισμός ανέκαμψε, ωστόσο, τα ιστορικά χαμηλά που καταγράφει το τουρκικό νόμισμα έχουν αυξήσει το κόστος εισαγωγών, οδηγώντας σε ανάλογες αυξήσεις (άνω του 10%) σε τρόφιμα, ενέργεια και μεταφορές. Στο βαθμό, λοιπόν, που η καθημερινότητα του μέσου πολίτη άρχιζε να αλλάζει επί τα χείρω η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες εξελίχθηκε σε αναγκαστική επιλογή. Πολλώ δε μάλλον, που μέχρι τον Ιούνιο η λαϊκιστική πολιτική Ερντογάν των παροχών θα «πιάσει τόπο» χωρίς να προλάβει να γίνει αισθητό το αρνητικό κλίμα και οι διαρθρωτικές αδυναμίες της οικονομίας. Μάλιστα, έχοντας προαναγγείλει έως και 800 χιλιάδες μονιμοποιήσεις συμβασιούχων κάλλιστα προσδοκά να αντισταθμίσει εκλογικές απώλειες και να καλύψει κάποια κενά στον κρατικό μηχανισμό (αποτέλεσμα των μαζικών διώξεων και εκκαθαρίσεων).

Επιπρόσθετα, το πολωτικό κλίμα μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, το ανελέητο κυνηγητό σε βάρος γκιουλενιστών/αντικαθεστωτικών, η διατήρηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η εμπλοκή στο Συριακό ζήτημα (χωρίς προοπτική ασφαλούς εξόδου), η συνεπαγόμενη οικονομική αιμορραγία εξαιτίας των επιχειρήσεων και της αναγκαστικής παρουσίας στη Συρία, η σχετική αδυναμία ανάσχεσης της δυναμικής του Κουρδικού και οι τουλάχιστον περίεργες σχέσεις με τη Δύση, έθεσαν τις προϋποθέσεις για την απόφαση Ερντογάν. Οι φόβοι για μία νέα κίνηση υπονόμευσης του καθεστώτος από το -έστω και εξαιρετικά αποδυναμωμένο- δίκτυο Γκιουλέν και τα εναπομείναντα στελέχη του σε κάποιους εκ των μηχανισμών εξουσίας εξίσου πυροδότησε τις εξελίξεις. Άλλωστε, η εξάρθρωση/εξουδετέρωση του FETO αποτελεί την υπ’αριθμόν 1 προτεραιότητα του Ερντογάν. Σύμφωνα, πάντως, με πληροφορίες, οι καθημερινές μετρήσεις/έρευνες κοινής γνώμης μόνο βέβαιη δεν δείχνουν την εκλογή Ερντογάν από τον πρώτο γύρο (απαιτείται 50%+1 των ψήφων), από την άλλη, η παρατεταμένη αβεβαιότητα στα πεδία οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής –και δη με την κυβέρνηση να αδυνατεί να καθορίσει τις εξελίξεις στον επιθυμητό για αυτή βαθμό- συνεπάγετο μεγαλύτερο ρίσκο περαιτέρω απομείωσης της εκλογικής επιρροής σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Τώρα, ο κίνδυνος μία κατάσταση να παρεκτραπεί (π.χ. στο Συριακό ή στο εσωτερικό) περιορίζεται/ελέγχεται τουλάχιστον χρονικά.

Ασφαλώς, επιχειρήθηκε και ο αιφνιδιασμός της αντιπολίτευσης. Το κεμαλικό κόμμα αναλώθηκε τις προηγούμενες εβδομάδες κατά κύριο λόγο σε διαβουλεύσεις με άλλους κομματικούς σχηματισμούς (ιδίως της Ακσενέρ, η οποία αποχώρησε από το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) αναφορικά με την ασφάλεια της εκλογικής διαδικασίας.

Δείχνει, ωστόσο, να στερείται ενός συγκεκριμένου πλάνου για τις προεδρικές εκλογές, βρισκόμενο σε αναζήτηση συμμαχιών, χωρίς, πάντως, να τις έχει διασφαλίσει. Η αντιπολίτευση λογικά θα δυσκολευθεί, πιεζόμενη από τα χρονοδιαγράμματα, να βρει ένα κοινό υποψήφιο, ικανό να κοιτάξει στα μάτια τον Ερντογάν. Ενώ ανερχόμενα κόμματα, όπως το «Καλό Κόμμα» της Ακσενέρ, πιθανόν δεν θα προλάβουν να βρεθούν σε απόλυτη οργανωτική ετοιμότητα, όπως απαιτούν οι διπλές κάλπες. Το δε φιλοκουρδικό/φιλοεργατικό κόμμα, HDP, έχει αρκετούς εκ των βουλευτών του, συμπεριλαμβανομένου του συμπροέδρου του, στη φυλακή και παρότι «τσιμπάει» στις δημοσκοπήσεις λόγω της ταύτισης του AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) με το εθνικιστικό κόμμα του Μπαχτσελί, ίσως δεν καταφέρει υπό τις παρούσες συνθήκες να υπερβεί το εκλογικό όριο του 10%. Επιπρόσθετα, το σενάριο εξεύρεσης ενός σημαίνοντος στελέχους του AKP (π.χ. Γκιουλ) ώστε να αντιμετωπίσει τον Τούρκο πρόεδρο με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας απ’ότι άλλοι υποψήφιοι μάλλον εξασθενεί. Είναι, εντούτοις, και το μόνο που θα προκαλέσει ενδιαφέρον ως προς το τελικό αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών.

* Ο δρ. Κωνσταντίνος Φίλης είναι Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων και συγγραφέας του βιβλίου «Τουρκία, Ισλάμ, Ερντογάν»
Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο εκλογικός αιφνιδιασμός που επέλεξε ο Ερντογάν δεν δίνει στους πολιτικούς αντιπάλους τον χρόνο να οργανωθούν, ενώ αφήνει το κόμμα Ιγί (διάσπαση του εθνικιστικού MHP) της Μεράλ Ακσενέρ εκτός εκλογικής διαδικασίας. Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς, προκειμένου να συμμετάσχει ένα κόμμα στις βουλευτικές εκλογές, πρέπει να έχει ολοκληρώσει το συνέδριό του τουλάχιστον έξι μήνες πριν από τη διεξαγωγή τους. Το Ιγί θεωρείται πιθανός σύμμαχος του ρεπουμπλικανικού CHP. Η Ακσενέρ μπορεί παρ’ όλα αυτά να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές, υπό την προϋπόθεση ότι θα συλλέξει 100.000 υπογραφές υποστήριξης, με τους αναλυτές να θεωρούν ότι ίσως θα μπορούσε να συσπειρώσει γύρω της τους αντιπάλους του Ερντογάν, αν φυσικά υπάρξει δεύτερος γύρος. Ο ηγέτης του Κόμματος της Ευημερίας (Σααντέτ) Τεμέλ Καραμολάογλου εμφανίστηκε εν τω μεταξύ έτοιμος να συναντηθεί με τον τέως πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ, προκάτοχο του Ταγίπ Ερντογάν από το 2007 έως το 2014. Το κόμμα έχει επανειλημμένως αφήσει να εννοηθεί ότι βλέπει με καλό μάτι μια υποψηφιότητα Γκιουλ στις επικείμενες εκλογές.

«Είμαστε ανοικτοί στον διάλογο. Θα συναντηθούμε με άλλους. Θα μιλήσουμε με κόμματα της αντιπολίτευσης. Και θα δούμε τον Αμπντουλάχ Γκιουλ, όταν υπάρξει η ευκαιρία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο ίδιος ο Καραμολάογλου δήλωσε ότι δεν αιφνιδιάστηκε από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, ούτε θορυβήθηκε. Η πρώτη φορά που έκανε αισθητή τη διακριτή πολιτική του παρουσία ο Γκιουλ, συνιδρυτής του κυβερνώντος ΑΚΡ και πρώην σύμμαχος του Ερντογάν, ήταν τον Δεκέμβριο του 2017, όταν εξέφρασε την ενόχλησή του για την πολιτική της κυβέρνησης και ειδικότερα για το προεδρικό διάταγμα που αμνήστευε όσους πολίτες αντιστάθηκαν στην απόπειρα πραξικοπήματος. Σε ένα προσεκτικό tweet του, ο Γκιουλ χαρακτήρισε το διάταγμα «ανησυχητικό» για να λάβει την απάντηση του Ερντογάν: «Ντροπή σου, δεν μοιραστήκαμε ένα σκοπό;».

Η φημολογία ότι θα μπορούσε να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές ενισχύεται από την εκτίμηση πως είναι ο μόνος που θα μπορούσε να νικήσει τον Ερντογάν σε ένα πιθανό δεύτερο γύρο. Και αυτό γιατί είναι ο μόνος που θα μπορούσε να προσελκύσει ταυτόχρονα τις ψήφους Κούρδων, αριστερών, εθνικιστών, αλλά και μερίδας του ΑΚΡ.Στον αντίποδα, οι επικριτές του αμφισβητούν ότι θα μπορούσε ο Γκιουλ να σώσει την τουρκική δημοκρατία από τα νύχια του Ερντογάν, αφού ελάχιστα έχει πράξει για να αναχαιτίσει τον αυταρχισμό του Τούρκου προέδρου. Σε κάθε περίπτωση, η 24η Ιουνίου θα είναι ιστορική ημέρα για την Τουρκία, καθώς το αξίωμα του πρωθυπουργού θα καταργηθεί και η εκτελεστική προεδρία θα πάρει την πλήρη μορφή της.

Μποζντάγ: Οι πρόωρες εκλογές θα τερματίσουν την αβεβαιότητα στην Τουρκία

Οι πρόωρες εκλογές θα έχουν «θετικά» τις αγορές και θα τερματιστεί η αβεβαιότητα για το μέλλον της Τουρκίας, δήλωσε σήμερα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπεκίρ Μποζντάγ, σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο Anadolu.

Παράλληλα, πρόσθεσε ότι οι πρόωρες εκλογές είναι ένα βήμα για να σταματήσουν οι «βρώμικοι υπολογισμοί» κατά της Τουρκίας.

Η Τουρκία θα εισέλθει σε «νέα εποχή» μετά τις 24 Ιουνίου λόγω της εφαρμογής του προεδρικού συστήματος, διαμήνυσε ο Τούρκος αντιπρόεδρος με σχετική ανακοίνωση, η οποια εκδόθηκε μετά την πρόταση του επικεφαλής του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (ΜHP), Ντεβλέτ Μπαχτσελί για τη διεξαγωγή εκλογών νωρίτερα από τον Νοέμβριο του 2019, όποτε ήταν αρχικώς προγραμματισμένες. Υπενθυμίζεται ότι η ημερομηνία που είχε αρχικώς προτείνει ο Μπαχτσελί ήταν για τις 26 Αυγούστου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 16 Απριλίου του 2017, η Τουρκία διεξήγαγε δημοψήφισμα με την πλειοψηφία των Τούρκων πολιτών να τάσσεται υπέρ ενός νομοσχεδίου 18 άρθρων που μετατρέπει το κοινοβουλευτικό σύστημα σε προεδρικό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει ειδοποιηθεί ότι θα υπάρξουν συνέπειες στη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35, αν η Αγκυρα ολοκληρώσει τη διαδικασία αγοράς αντιαεροπορικών πυραυλικών συστοιχιών S-400 από τη Ρωσία, ανέφερε χθες σε ακρόασή του από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου, με αφορμή τις εξελίξεις στη Συρία, ο Αμερικανός υφ. Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, Γουές Μίτσελ.

«Ημασταν ξεκάθαροι ότι αν μια τέτοια συναλλαγή πραγματοποιηθεί, θα υπάρξουν συνέπειες με τις προβλέψεις του CAATSA (σ.σ. νόμος για την αντιμετώπιση αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων)», είπε ο κ. Μίτσελ επισημαίνοντας ότι θα υπάρξουν συνέπειες στην πιθανή συμμετοχή της Αγκυρας «στο πρόγραμμα των F-35, αλλά και ευρύτερα στη στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία μας με την Τουρκία».

Ο κ. Μίτσελ εξέφρασε την ανησυχία του για την πορεία της Τουρκίας σε ζητήματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου έπειτα από την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016.Ενώ περιέγραψε ως «πολύ ανησυχητικό» τον «συντονισμό» της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν.

«Οι ΗΠΑ έχουν επικεντρώσει μεγάλο μέρος των προσπαθειών τους τόσο διπλωματικά όσο και μέσω κυρώσεων στον περιορισμό της επιρροής της Ρωσίας. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ήταν και ο νόμος CAATSA, που προβλέπει τιμωρητικά μέτρα για κυβερνήσεις που αγοράζουν πολεμικό υλικό από τη Ρωσία», επισημαίνει στην «Κ» ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού Ν. Κατσίμπρας και τονίζει ότι «οι σημερινές δηλώσεις του Μίτσελ στο Κογκρέσο ήταν κατηγορηματικές και επιβεβαιώνουν ότι η αγορά S-400 από την Τουρκία θα προκαλέσει την αντίδραση των ΗΠΑ πλήττοντας το μέλλον των εξοπλιστικών συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης και της συμφωνίας για F-35». Μέλη του Κογκρέσου έχουν πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση με τη βοήθεια του Hellenic American Leadership Council.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον

Ένας Γερμανός τζιχαντιστής συριακής καταγωγής που κατηγορείται πως είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, δήλωσε την Τετάρτη στο Γαλλικό Πρακτορείο Κούρδος διοικητής.

"Ο Μοχάμεντ Χαϊντάρ Ζάμαρ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας στη βόρεια Συρία και η ανάκρισή του βρίσκεται σε εξέλιξη", είπε ο Κούρδος ανώτερος αξιωματικός, χωρίς να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτός ο πενηντάρης άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον.

Είχε συλληφθεί στο Μαρόκο τον Δεκέμβριο του 2001, σε μια επιχείρηση στην οποία είχαν εμπλακεί πράκτορες της CIA, και είχε παραδοθεί στις συριακές αρχές δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη Γερμανία, όπου είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του διότι φερόταν να είχε βοηθήσει μια τρομοκρατική οργάνωση, κάποιοι κοινοβουλευτικοί είχαν κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι δεν έπραξε αρκετά για να προστατεύσει έναν Γερμανό πολίτη που κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια και να περάσει από μια δίκη-παρωδία δικαιοσύνης.

Συριακό δικαστήριο τον είχε καταδικάσει σε 12 χρόνια κάθειρξη το 2007, αφού τον είχε κρίνει ένοχο της κατηγορίας πως ανήκε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους -- η κατηγορία αυτή μπορούσε να επισύρει ακόμη και τη θανατική ποινή.

Όμως, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, τέσσερα χρόνια αργότερα, πολλοί ισλαμιστές φυλακισμένοι αφέθηκαν ελεύθεροι κι εντάχθηκαν στις τάξεις τζιχαντιστικών οργανώσεων.

Η Αλ Κάιντα διέθετε μέχρι πρόσφατα έναν βραχίονα στη Συρία, γνωστό με το όνομα Τζαμπχάτ αλ Νούσρα ("Μέτωπο Υποστήριξης"). Η οργάνωση αυτή όμως υποστήριξε ότι διέκοψε κάθε σχέση με το τζιχαντιστικό δίκτυο.

Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εξάλλου κατείχε τη βόρεια και την ανατολική Συρία ως πρόσφατα, από όπου εκδιώχθηκε έπειτα από παράλληλες επιχειρήσεις εναντίον της, κυρίως από τις κουρδικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Και ξαφνικά ανακάλυψαν για πολλοστή φορά τα χημικά του Άσαντ! Και να ήταν αλήθεια, κάτι που δεν γωνιάζει με τη λογική, αφού δεν θα είχε κανένα λόγο να τα χρησιμοποιήσει σε μια στιγμή που κερδίζει τον πόλεμο, ποιος πιστεύει τους Αμερικανοδυτικούς μετά τα τόσα ψέματα που είπαν για τα χημικά όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ και αυτά του Καντάφι που δεν βρέθηκαν ποτέ;

Τα χημικά όπλα του Άσαντ –το παραμύθι δηλαδή κατά πάσαν πιθανότητα ή κάποια προβοκάτσια– είναι προπέτασμα καπνού για να κρύψουν τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Ο Τραμπ για να ξεχαστεί η έρευνα σε βάρος του από το FBI που έφτασε μέχρι να ερευνήσει το γραφείο του δικηγόρου του, αλλά και τα άλλα ευτράπελα της πολιτικής του, η Τερέζα Μέι για να ξεχάσουν οι Βρετανοί την ανικανότητά της να χειριστεί το Brexit και τα άλλα εσωτερικά της προβλήματα και ο μικρός Ναπολέοντας του Παρισιού, ο Μακρόν, για να ξεχαστούν οι απεργίες που δονούν τη Γαλλία λόγω της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του. Οι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν μεγάλα συμφέροντα με τη Ρωσία και σιγά-σιγά σκάνε μύτη στους Αμερικανούς, παρακολουθούν μουδιασμένοι.

Ούτως ή άλλως οι πύραυλοι ποτέ δεν ήταν όπλο αποτελεσματικής πολιτικής αν δεν ακολουθούνταν από στρατιωτική επέμβαση πεζοπόρων τμημάτων, όπως έδειξαν η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Λιβύη και μια σειρά από άλλα παραδείγματα. Τι επιδιώκουν λοιπόν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, αφού σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να στείλουν στρατεύματα στη Συρία; Μια επίδειξη δύναμης, μια προσπάθεια ταπείνωσης του Πούτιν και του Ιράν, μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν το Ισραήλ και τέλος, ίσως το κυριότερο, να δηλώσουν παρόντες σε μια τελική διευθέτηση του συριακού προβλήματος, να προωθήσουν με άλλα λόγια τα πιόνια τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μην αφήσουν την πρωτοβουλία στη Μόσχα.

Για τα δικά τους τελικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, σκυλεύουν ακόμη μια φορά πάνω στο πτώμα της Συρίας. Στην αρχή εξόπλισαν μέσω Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας τους τζιχαντιστές, για να ανατρέψουν τον Άσαντ, το παιγνίδι δεν τους βγήκε και τώρα, για να μην πέσει η Συρία κάτω από την απόλυτη επιρροή της Ρωσίας και του Ιράν, παίζουν τα τελευταία χαρτιά τους πάνω στο πτώμα της.

Φυσικά ούτε ο Άσαντ είναι αθώος, ένας δικτάτορας είναι, αλλά η δαιμονοποίησή του δεν έχει όρια, από αυτούς που αγιοποιούν άλλα διεφθαρμένα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα της περιοχής. Διότι, ως γνωστόν, υπάρχουν οι καλοί δικτάτορες όταν εξυπηρετουν τα συμφέροντα των Αμερικανών και των Δυτικών και αγοράζουν τα όπλα τους και οι κακοί δικτάτορες που αρνούνται να τους εξυπηρετήσουν και ακόμη χειρότερο συνάπτουν και συμμαχίες με τη Μόσχα. Ούτε φυσικά και οι Ρώσοι είναι αθώες περιστερές, και αυτοί τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούν και γι΄αυτό προχωρούν σε ανίερες συμμαχίες με τον Ερντογάν και του παραδίδουν τους Κούρδους.

Όλοι, σε τελευταία ανάλυση, ασέλγησαν και ασελγούν πάνω στο πτώμα της Συρίας. Όμως την κύρια ευθύνη και για την κατάσταση στη χώρα αυτή, αλλά και τις άλλες χώρες της περιοχής, τη φέρει η Δύση που έσπειρε, από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου και μετά, διχόνοια και καταστροφή για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Αυτή η Δύση της αποικοκρατίας που δημιούργησε τεχνητά σύνορα και νέα κράτη από φεουδάρχες που τους ανακήρυξε βασιλιάδες, με τους οποίους μοιράστηκε και μοιράζεται το μάννα του πετρελαϊκού πλούτου της περιοχής.

Επτά χρόνια πόλεμος στη Συρία για τη δημοκρατία και την ελευθερία, όπως έλεγαν, και το μόνο επίτευγμά τους είναι η καταστροφή της χώρας και η ανάδειξη του φανατικού ισλαμισμού των τζιχαντιστών. Με το ίδιο πρόσχημα να εισαγάγουν τη δημοκρατία στους ιθαγενείς έσπειραν την καταστροφή στο Ιράκ και τη Λιβύη, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Πατούν επί πτωμάτων για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και προσπαθούν να εξαπατήσουν τη διεθνή κοινή γνώμη περιτυλίγοντας τα επικοινωνιακά με τις έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, μεταμεσημβρινές ώρες της Πέμπτης, δεν έχουν ακόμη πέσει οι αμερικανικοί πύραυλοι πάνω στη Συρία. Αναμένονται… Ίσως στα παρασκήνια να γίνονται ύστατες προσπάθειες για να περιοριστεί η σύγκρουση Μόσχας – Δυτικών, ίσως για να δοθεί χρόνος στους Ρώσους να μετακινηθούν από τα σημεία που θα πληγούν. Αν και στο τελευταίο tweet του ο Πρόεδρος Τραμπ λέει, τώρα, πως οι επιθέσεις μπορεί και να μη γίνουν! Όπως αναφέρει στο νέο tweet του: «Ποτέ δεν είπα πότε θα γίνει επίθεση στη Συρία» για να προσθέσει πως αυτό μπορεί να συμβεί «σύντομα ή και καθόλου σύντομα».

Σε κάθε περίπτωση Ελλάδα και Κύπρος εμπλέκονται σε ό,τι συμβαίνει και θα συμβεί αφού το έδαφός τους θα χρησιμοποιηθεί για τις επιθέσεις εναντίον της Συρίας. Κι ας διαβεβαιώνει το αντίθετο ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης που νομίζει πως οι ιθαγενείς αγνοούν την ύπαρξη και τον ρόλο των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Ας επικεντρωθεί καλύτερα στο δείπνο Αναστασιάδη με τον Ακιντζί γιατί από αυτά τα δείπνα ξεκινούσε κάθε φορά και νέο χαντάκωμα του Κυπριακού. Και έτρεχε μετά ο ίδιος, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος τότε, να μπαλώσει αυτά που προέκυπταν ως απόδειπνα!

Καιρός για μια πιο σοβαρή πολιτική και με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναπληρώσει ο κυπριακός λαός νέες υποχωρήσεις Αναστασιάδη στο επερχόμενο δείπνο με τον Ακιντζί. Τα απόδειπνα μπορεί να αποδειχτούν ξανά πικρά, αν όχι δηλητηριασμένα. Και ο Κύπριος Πρόεδρος δεν μας έχει συνηθίσει σε μια μελετημένη, σοβαρή και αξιοπρεπή στάση σε αυτά τα δείπνα.

* O Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι πανεπιστημιακός, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚκαι μέχρι πρόσφατα επιστημονικός συνεργάτης του ΕΔΙΑΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
stephanos.constantinides@gmail.com

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Η χθεσινή, όχι και τόσο ξαφνική, προκήρυξη πρόωρων εκλογών στην Τουρκία, αποτελεί ακόμη μια απόδειξη ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει καταφέρει να δίνει το ρυθμό, και το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα χορεύει.

Με τη γνωστοποίηση της απόφασης του Προέδρου της Τουρκίας, για εκλογές στην γειτονική χώρα στις 24 Ιουνίου, ο δημόσιος ελληνικός βίος πλημμύρησε από τους εκλογολόγους των 70 ημερών, οι οποίου έτρεξαν να προβλέψουν μια έκρυθμη και επικίνδυνη περίοδο για τη χώρα μας μέχρι την ημέρα που η Τουρκία θα οδηγηθεί στις κάλπες, βγάζοντας για μια ακόμη φορά μόνοι μας τα μάτια μας.

Αναμφίβολα, οι εκλογές στην Τουρκία είναι ένα σημαντικό γεγονός για τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα, για το σκληρό γεωπολιτικό πόκερ που παίζεται στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, και βέβαια για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Μια σοβαρή ανάλυση της εκλογικής διαδικασίας και του κλίματος που επικρατεί και θα επικρατήσει στην Τουρκία κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είναι επίσης πολύ χρήσιμη.

Εκείνο που δεν είναι σε καμία περίπτωση χρήσιμο και στην ουσία είναι εξαιρετικά επικίνδυνο είναι, ως εθελοντές ανόητοι, να παίξουμε το παιχνίδι του απολυταρχικού ηγέτη της Τουρκίας, μετατρέποντας τον εαυτό μας, με ανόητες δηλώσεις και αναλύσεις, σε εργαλείο του Ερντογάν, έτσι ώστε να μετατρέψει την, εκτός μεγάλου απρόοπτου, βέβαιη επικράτησή του στις εκλογές του Ιουνίου, σε θρίαμβο. Και όσο και αν ακούγεται παράξενο οι εκλογολόγοι και κινδυνολόγοι των 70 ημερών, είναι ικανοί να το καταφέρουν.

Το καθεστώς και η πολιτική – κοινωνική κατάσταση που έχει διαμορφώσει ο Τούρκος Πρόεδρος στη χώρα του, δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση της επικράτησής του. Εκείνο στο οποίο υπάρχουν περιθώρια, είναι η επικράτηση αυτή να μην είναι ολοκληρωτική.

Και για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει όλοι οι εξωτερικοί παράγοντες, οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι Διεθνείς Οργανισμοί, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και ειδικά οι ανεγκέφαλοι και στερούμενοι οιασδήποτε διορατικότητας ανεγκέφαλοι των Βρυξελλών, να απέχουν από δηλώσεις και πράξεις που ο πανούργος ηγέτης της Τουρκίας, θα χρησιμοποιήσει για να επικαλεστεί εξωτερικές παρεμβάσεις και σχέδια συνομωσίας με στόχο να πληγεί ο ίδιος και κατ’ επέκταση το εθνικό συμφέρον της Τουρκίας. Θα πρέπει να του στερηθεί το δικαίωμα να μετατρέψει εξωτερικούς παράγοντες σε λαγούς μεγιστοποίησης του πολιτικού του κέρδους.

– Αυτό ισχύει διπλά για την Ελλάδα, η οποία θα πρέπει να είναι πολλαπλά προσεκτική σε σχέση με οποιονδήποτε άλλον, με δεδομένο ότι έχει την ατυχία να συνορεύει με την Τουρκία, και να αποτελεί στόχο της στρατηγικής επέκτασης του Ταγίπ Ερντογάν και της Άγκυρας.

Εκείνο με το οποίο θα πρέπει να ασχοληθούν τίς επόμενες 70 ημέρες οι εξωτερικοί παράγοντες και πολύ περισσότερο η Ελλάδα είναι ο σχεδιασμός μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση και διαχείριση, ενός πολύ πιο ισχυρού Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος θα είναι ακόμη πιο απελευθερωμένος και με περισσότερα εργαλεία στη διάθεσή του, για να υλοποιήσει τις αναθεωρητικές, εδώ και καιρό σχεδιασμένες, στρατηγικές του επιδιώξεις.

Γι’ αυτό λοιπόν οι εκλογολόγοι των 70 ημερών, καλό θα είναι να σωπάσουν και να αντισταθούν στον πειρασμό της ανόητης υπερεκτίμησης της όποιας δήλωσης, της όποιας πρόβλεψης και της όποιας ελπίδας για στραβοπατήματα του Ερντογάν.

Ας ασχοληθούν και αυτοί και όλοι μας με το δικό μας το χάλι, και το δικό μας πολιτικό τσίρκο. Ο απολυταρχικός Ερντογάν οδηγεί την Τουρκία σε πρόωρες εκλογές με στόχο να ενισχύσει το καθεστώς του και να αποκτήσει τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να υλοποιήσει τη στρατηγική του.

Εμείς διανύουμε μια περίοδο, με κύρια ευθύνη των κυβερνώντων, διχασμού και πολιτικού αχταρμά. Μια περίοδο που ενώ θα έπρεπε να ασχολούμαστε με εθνικής στρατηγικής αντιμετώπισης του ορατής , πλέον, δια γυμνού οφθαλμού απειλής των εθνικών μας συμφερόντων, της εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας της χώρας, οι κατέχοντες την εξουσία, στην πιο άκαιρη, από κάθε άποψη, στιγμή, έχουν ανοίξει μέτωπα σε όλα τα κρίσιμα εθνικά θέματα στηριζόμενοι σε μια αυστηρά οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και έχοντας απέναντι τους τη συντριπτικοί πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών.

Εκλογολόγοι των 70 ημερών, κυβέρνηση, αλλά και κάποιοι στην αντιπολίτευση, καλά θα κάνουν να αφήσουν τον Ερντογάν και να ασχοληθούν με την Ελλάδα και την επομένη των εκλογών στην Τουρκία, έτσι ώστε η χώρα και ο λαός της να είναι προετοιμασμένοι για τη θύελλα που έρχεται.

* Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.
HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος

Στις προσεχείς προεδρικές εκλογές της Τουρκίας ο νικητής θα είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού συστήματος ενώ ο ηττημένος χάνει τα πάντα. Έχοντας αυτό κατά νου ο Ερντογάν επέλεξε να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο του 2018 προτιμώντας να διαμορφώσει εκείνος τις εξελίξεις παρά να τρέχει πίσω από αυτές προσπαθώντας να προσαρμοσθεί. Η επιλογή είναι απολύτως ορθολογική για τους ακόλουθους λόγους:

Οικονομία της χώρας: ο βασικός παράγοντας επιτυχίας του Ερντογάν όλα αυτά τα χρόνια είναι η θαυμαστή ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας. Από το 2002 που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας του, η οικονομία εκτινάχθηκε κατά 74%. Η συνεχής οικονομική ανάπτυξη (που μερικές χρονιές έφτανε επίπεδα Κίνας) επέτρεψε στους ψηφοφόρους να παραβλέπουν αρχικώς τη διαφθορά του καθεστώτος και στη συνέχεια τον απολυταρχικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος. Τα σημάδια, όμως, των τελευταίων μηνών δείχνουν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η τουρκική λίρα κατρακυλά έναντι των ξένων νομισμάτων, ο πληθωρισμός ανεβαίνει ενώ η ανάπτυξη βασίζεται πλέον κυρίως στην κατανάλωση. Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν φοβάται σοβαρή επιδείνωση των οικονομικών δεικτών προς το φθινόπωρο του 2018.

Εθνικιστικός οίστρος λόγω του Αφρίν: Η σχετικά γρήγορη κατάληψη της συριακής πόλεως Αφρίν από τον τουρκικό στρατό, έχει δημιουργήσει εθνικιστικό οίστρο στην Τουρκία. Δύσκολα όμως, η Τουρκία θα μπορέσει να συνεχίσει τις επιθετικές κινήσεις έναντι των Κούρδων διότι κινδυνεύει να έλθει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Την ίδια περίοδο Δύση και Ρωσία πιέζουν την Άγκυρανα επιλέξει στρατόπεδο. Ο Ερντογάν επιθυμεί να εκμεταλλευθεί τα συναισθήματα του κόσμου ενόσω είναι ακόμη νωπές οι μνήμες των επιτυχιών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων διότι οι επόμενοι μήνες στο Συριακό προβλέπονται δύσκολοι.

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: Από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ο Ερντογάν συγκεντρώνει στα χέρια του υπερεξουσίες. Την ημέρα που ανακοινώθηκαν οι εκλογές έγινε και η έβδομη κατά σειράν παράταση της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης για ακόμη τρεις μήνες. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα πάει σε εκλογές ενώ θα συνεχίζει να βρίσκεται σε αυτό το καθεστώς. Εάν οι εκλογές γίνονταν, όπως ήταν προγραμματισμένο, το φθινόπωρο του 2019, ο Ερντογάν θα έπρεπε να παρατείνει έξι ακόμη φορές το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Κάτι τέτοιο θα συγκέντρωνε έντονη κριτική από την αντιπολίτευση.

Κοινές πολιτικές και προεδρικές εκλογές πριν τις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου 2019: Στις 24 Ιουνίου 2018 θα γίνουν παράλληλα προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ο Ερντογάν θέλει να κινητοποιήσει υπέρ του όλο τον μηχανισμό του κυβερνώντος ΑΚΠ, αφού όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές θα βγουν υποχρεωτικώς στις πόλεις και στα χωριά.

Επίσης αποφεύγει τον σκόπελο των δημοτικών εκλογών που είναι προγραμματισμένες για την άνοιξη του 2019. Υπενθυμίζεται ότι οι Ισλαμιστές ξεκίνησαν την ανοδική πορεία τους προς την εξουσία όταν στις δημοτικές εκλογές του 1994 εξελέγησαν δικοί τους δήμαρχοι σε μία σειρά από μεγάλες πόλεις της Τουρκίας. Μεταξύ αυτών ήταν και η Κωνσταντινούπολη όπου εξελέγη δήμαρχος ο ίδιος ο Ερντογάν. Εάν επαναληφθούν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος του Απριλίου 2017, οι Ισλαμιστές θα χάσουν όλες τις μεγάλες πόλεις περιλαμβανομένης και της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Ερντογάν δεν επιθυμεί να συρθεί σε προεδρικές εκλογές μετά από ένα τέτοιο ταπεινωτικό αποτέλεσμα.

Αποδιοργανωμένη αντιπολίτευση και η υποψηφιότητα της Ακσενέρ: Εδώ και μερικούς μήνες ο Ερντογάν έχει αρχίσει την προεκλογική του εκστρατεία. Μιλάει σε τρεις τουλάχιστον ανοιχτές προεκλογικές συγκεντρώσεις ανά εβδομάδα. Την ίδια περίοδο τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως είναι αποδιοργανωμένα. Οι Κεμαλικοί δεν έχουν ακόμη αποφασίσει ποιον θα υποστηρίξουν ως υποψήφιό τους στις εκλογές. Η μισή ηγεσία του φιλοκουρδικού κόμματος HDP είναι στη φυλακή, περιλαμβανομένου και του χαρισματικού ηγέτη του, Ντεμιρτάς. Μοναδική υποψηφιότητα που δείχνει να προβάλλει ως το αντίπαλο δέος είναι η πρώην βουλευτίς των Γκρίζων Λύκων Μερά Ακσενέρ.

Συγκεντρώνει ψήφους από εθνικιστές, κεμαλικούς και ήπιους ισλαμιστές. Είναι όμως αμφίβολο εάν θα μπορέσει να είναι υποψήφια. Ο τουρκικός εκλογικός νόμος ορίζει ότι ένα κόμμα επιτρέπεται να καταθέσει υποψηφιότητα για τις εκλογές έξι μήνες μετά το τέλος του ιδρυτικού του συνεδρίου. Η Άκσενέρ ολοκλήρωσε το ιδρυτικό συνέδριο του νέου της κόμματος (υπό την ονομασία “Καλό Κόμμα”) τον Φεβρουάριο. Επομένως μέχρι τα τέλη Αυγούστου είναι εκτός προεδρικής υποψηφιότητας. Αυτό, όμως είναι στην τελική κρίση της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής. Εναλλακτικώς, μπορεί κάποιος να κατέλθει υποψήφιος εάν συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές. Υπό τις παρούσες συνθήκες ο Ερντογάν μπαίνει στον αγώνα περίπου μόνος του. Το μόνο του πρόβλημα είναι εάν δεν εξασφαλίσει το 50% συν μία ψήφο από τον πρώτο γύρο και υποχρεωθεί να πάει σε δεύτερο γύρο. Εκεί υπάρχει η πιθανότητα (μάλλον ισχνή) ο όποιος αντίπαλος του να κερδίσει συγκεντρώνοντας τις αντι-ερντογανικές ψήφους.

Οι πρόωρες εκλογές δεν αποτελούν μακροπρόθεσμα κακή είδηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που βρίσκονται στο κόκκινο από τον Ιανουάριο. Για τον Ερντογάν τα δύο ορόσημα είναι η επανεκλογή του και το 2023 που συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μετά τις προεδρικές εκλογές για τις οποίες εμφανίζεται ως ο πλέον πιθανός νικητής, εικάζεται ότι μπορεί να κατεβάσει τους εθνικιστικούς τόνους. Υποτίθεται ότι ένας από τους λόγους που εμφανίζει επιθετικές διαθέσεις είναι για να μην αφήσει χώρο στην αντιπολίτευση να τον κατηγορήσει για ενδοτισμό. Απομένει να δούμε εάν θα ισχύσει και στην πράξη αυτή η πρόβλεψη. Το κακό είναι ότι για τους επόμενους δύο μήνες η κατάσταση θα είναι ακόμη πιο επικίνδυνη.

* O Αγγελος Συρίγος είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επιμονή του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν να αγοράσει το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S-400, όπλο που σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των εχθρών της Ρωσίας, που βασικά είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, θα εξαναγκάσουν την Αμερική να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία. Το αμερικανικό μήνυμα συμπυκνώνεται στη φράση: Ή εμάς ή τη Ρωσία και το Ιράν.

Η προειδοποίηση, που εκφράστηκε αρχικά από τον ίδιο τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στη διάρκεια συνομιλίας του με τον κ. Ερντογάν, έχει μετατραπεί σε απειλή και σύμφωνα με πληροφορίες αποφασίστηκε ισχυρή αντίδραση εάν προχωρήσει η αγορά των πυραύλων.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Ουάσιγκτον βρίσκεται στο στάδιο της απόφασης για ακύρωση της σχεδιαζόμενης πώλησης των μαχητικών S-400 στην Τουρκία, καθώς εκφράζονται βάσιμοι φόβοι ότι η αμερικανική τεχνολογία θα διαρρεύσει στους Ρώσους και σε άλλους εχθρούς των ΗΠΑ.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ κατέθεσε χθες στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων του Κογκρέσου και τόνισε ότι η Τουρκία πρέπει να έχει επίγνωση των κινδύνων εάν ολοκληρώσει τις στρατιωτικές της συμφωνίες με τη Ρωσία και εάν συνεχίσει την πολιτική της στη Συρία.

Η Αμερική ανησυχεί βαθύτατα και για τις τριμερείς συμφωνίες της Τουρκίας με τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Η Ρωσία και το Ιράν αποτελούν οι πλέον σκληροί εχθροί των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή.

Είπε σχετικά ο κ. Μίτσελ:

“Η Άγκυρα προσπάθησε να μας διαβεβαιώσει ότι βλέπει αυτή τη συνεργασία (με τη Ρωσία και το Ιράν) ως απαραίτητο βήμα προς την πρόοδο της διαδικασίας της Γενεύης και ως μέσο αποσυμπίεσης της σύγκρουσης. Αλλά η ευκολία με την οποία η Τουρκία διεξήγαγε διακανονισμούς με το ρωσικό στρατό, για να διευκολυνθεί για την επιχείρησή της στην Αφρίν, μας ανησυχεί βαθύτατα. Η Άγκυρα πρέπει να έχει επίγνωση των κινδύνων που προκύπτουν από τη στρατηγική παραχώρηση στη Μόσχα, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της στη Συρία. Η Τουρκία δήλωσε ότι αγοράσει το ρωσικό σύστημα πυραύλων S-400, το οποίο θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε κυρώσεις δυνάμει του άρθρου 231 της CAATSA και να επηρεάσει αρνητικά τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 “.

Ο κ. Μίτσελ θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον της Αμερικής να παραμείνει η Τουρκία στρατηγικά και πολιτικά ευθυγραμμισμένη με τη Δύση. Αυτό είναι επίσης προς το συμφέρον της Τουρκίας, τόνισε ο Αμερικανός πρωθυπουργός.

Πρόσθεσε:

«Στο πλαίσιο της Συρίας, έχουμε συμμετάσχει σε συζητήσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο πλευρών, τόσο για να αντιμετωπίσουμε τα νόμιμα ζητήματα ασφάλειας της Τουρκίας όσο και για να αποφύγουμε ακούσιες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεών μας. Οι συζητήσεις αυτές συνεχίζονται. Στόχος μας είναι η στήριξη της διαδικασίας της Γενεύης, η ήττα του ISIS και η σταθεροποίηση στη Συρία, καθώς και ένας μακροπρόθεσμος παράγοντας αποδυνάμωσης της επέκτασης της Ρωσίας και του Ιράν στη Συρία, όπως περιγράφεται στις εθνικές στρατηγικές εθνικής ασφάλειας και άμυνας” (των ΗΠΑ).

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Στην αναγνώριση 3.000 ατόμων που υπηρετούν στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και που πιστεύεται ότι έχουν διασυνδέσεις με τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ, ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί εγκέφαλο του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016, ανακοίνωσε ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Νουρετίν Τσανικλί, τονίζοντας ότι εντός των επόμενων ημερών τα πρόσωπα αυτά θα αποταχθούν από το στράτευμα.

Συγκεκριμένα, όπως μετέδωσε το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, o Τσανικλί ανέφερε ότι η απόταξη των συγκεκριμένων προσώπων θα επέλθει με την έκδοση ενός έκτακτου διατάγματος που θα υποβληθεί προς έγκριση στον πρωθυπουργό.

«Αποκαλύψαμε μια δομή 3.000 προσώπων στις τάξεις των ενόπλων δυνάμεων. Εντός των επόμενων ημερών, θα απολυθούν βάσει ενός νομοθετικού διατάγματος», είπε χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

Το τουρκικό κράτος έχει προβεί σε μαζικές εκκαθαρίσεις των ενόπλων δυνάμεων και γενικότερα ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού και των δημοσίων υπηρεσιών, στον απόηχο της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης - 16ης Ιουλίου 2016. Έκτοτε περισσότεροι από 55.000 άνθρωποι συνελήφθησαν και περισσότεροι από 140.000 απολύθηκαν ή τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που τέθηκε σε ισχύ την 20η Ιουλίου του 2016 και έκτοτε παρατείνεται.

Η αντιπολίτευση και οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδοκιμάζουν το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, κατηγορώντας την τουρκική κυβέρνηση ότι το χρησιμοποιεί για να φιμώσει κάθε φωνή που αντιτίθεται στο καθεστώς.

Η έκθεση αξιολόγησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες, η οποία δημοσιεύθηκε χθες Τρίτη, ζητά την άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης «χωρίς καθυστέρηση».

«Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν επηρέασε παρά μόνο τις τρομοκρατικές οργανώσεις, τους τρομοκράτες και όσους τους υποστηρίζουν», διαβεβαίωσε ωστόσο σήμερα ο Τσανικλί, υπογραμμίζοντας ότι «ουδείς άλλος δεν επηρεάστηκε».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ιωάννη-Σωτηρίου Ιωάννου

Η τακτική σέντρα του παλαίμαχου της Κασίμπασα

Η προκήρυξη πρόωρων εκλογών στη Τουρκία, για τις 24 Ιουνίου, έρχεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό και τις κινήσεις της Άγκυρας στο θέατρο του συριακού πολέμου. Ήταν μια κίνηση, εκ μέρους του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που αιφνιδίασε (σ.σ. ωστόσο επιστήμονες με ειδίκευση στην Τουρκία όπως ο Δρ. Ζήνων Τζιάρρας στη Κύπρο είχαν γράψει εκτενώς για το σενάριο εντός του καλοκαιριού).

Ωστόσο τόσο ο τακτικός της χαρακτήρας όσο και το γεγονός πως μια αξιόπιστη αντιπολιτευτική υποψηφιότητα στη Τουρκία λάμπει δια της… απουσίας της καταδεικνύουν πως ο Ερντογάν γνωρίζει, μετά από μια δεκαπενταετία, πολύ καλά το παιχνίδι της εκλογικής αναμέτρησης και πετυχαίνει το εξής απλό κι ορθολογιστικό: Αφαιρεί από τους εν δυνάμει αντιπάλους του, στη κούρσα αυτή των εκλογών που θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας όπως το γνωρίσαμε, το περιθώριο οργάνωσης. Με μια μίνι προεκλογική εκστρατεία λοιπόν, μόλις 63 ημερών, η Τουρκία εκλέγει Πρόεδρο, καταργεί τον θεσμικό ρόλο του πρωθυπουργού και μεταβαίνει σε μια ενδιαφέρουσα περίοδο «α λα τούρκα» προεδρίας (απευθείας ανάθεση υπουργών, έκδοση προεδρικών διαταγμάτων με νομική ισχύ, επιλογή των 12 από τους 15 δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου κοκ). Σε μια πρώτη απόπειρα συνοπτικής αποτίμησης των λόγων που μετέφεραν τις εκλογές τον προσεχή Ιούνιο αντί του Νοεμβρίου του 2019, αλλά και των συνεπειών αυτής της προεκλογικής εκστρατείας-εξπρές για Ελλάδα και Κύπρο θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τα κάτωθι:

α. Οι αναταράξεις στην οικονομία. Η αύξηση του πληθωρισμού, η εγγενής αγωνία εντός της τουρκικής κοινής γνώμης (που έχει ταυτίσει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με το… δεύτερο) για το μέλλον της οικονομίας, η κατρακύλα της τουρκικής λίρας και η ανεργία αποτελούν στοιχεία που παρακολουθώντας κανείς τις δημοσκοπήσεις στο εσωτερικό της χώρας, απασχολούν τον μέσο Τούρκο περισσότερο από την επιρροή των ξένων χωρών, το Κουρδικό και τα τεκταινόμενα της Συρίας.

β. Το timing στο Συριακό. Η Τουρκία είχε μια επιτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση στο Αφρίν και στο ρευστό και κατακερματισμένο συριακό θέατρο άλλαξε άρδην τον επιχειρησιακό και πολιτικό χάρτη ολόκληρου του υποσυστήματος της ΒΔ Συρίας. Μια αλλαγή ισορροπιών εντός των επόμενων μηνών με φόντο τις εξελίξεις στο Ίντλιμπ (όπου τα proxies της Συρίας είχαν θεαματικά αποτελέσματα κι εναντίον της αλ Κάιντα περιορίζοντάς την αισθητά) θα περιέπλεκε τα πράγματα για την συριακή στρατηγική του Ερντογάν, τις στρατηγικές επιδιώξεις του στη συνολική πολιτική διευθέτηση του Συριακού στο μέλλον και στην, εσχάτως, ρωσική του στροφή.

γ. Η πρακτική και «εύκολη» εξουδετέρωση της Μεράλ Ακσενέρ του Iyi Party («Καλό Κόμμα»). Η Ακσενέρ, πρώην υπουργός Εσωτερικών, που αποχώρησε από το υπερεθνικιστικό MHP (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) του… “brother in arms” του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί. H Ακσενέρ τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να μπει στη διαδικασία συλλογής 100.000 υπογραφών προκειμένου να νομιμοποιήσει την υποψηφιότητά της και να βρει μια φόρμουλα σύμπλευσης με το CHP και το Saadet («Κόμμα Ευδαιμονίας») μιας και το Iyi, στο timing της προκήρυξης εξουδετερώνεται πριν μπει στη μάχη. Η Ακσενέρ πάντως θα έχει, ας μας επιτραπεί μια μικρή πρόβλεψη, πρόβλημα στο να συγκεντρώσει ποσοστό που να απειλήσει, σε μεγάλο βαθμό, τον Ερντογάν δεδομένου ότι το 18% του εκλεκτορικού σώματος στη Τουρκία είναι κουρδικής εθνοτικής καταγωγής πράγμα που ισοδυναμεί με σχεδόν μηδενική μετακίνηση αυτής της εκλογικής δεξαμενής προς το πρόσωπό της (το HDP εξακολουθεί να διατηρεί leverage παρά την φυλάκιση Ντερμιρτάς και οι συντηρητικοί Κούρδοι «επανέρχονται» στο AKP). Οι πρόωρες εκλογές προσδίδουν επίσης επιπλέον πίεση στον Αμπντουλάχ Γκιουλ οι, μικρές, πιθανότητες του οποίου να κατέλθει περνούν αποκλειστικά μέσω του Saadet και του Καραμολλάογλου.

δ. Η μάχη των μεγάλων δήμων: Δεδομένης της πραγματικότητας ότι ο Ερντογάν αποτελεί έναν Πρόεδρο του 50% με σημαντικές απώλειες στους μεγάλους δήμους (Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Μερσίνη) στις τελευταίες εκλογές, αλλά και στη ψηφοφορία του δημοψηφίσματος, μια νίκη-εξπρές στις πρόωρες εκλογές θα αλλάξει τα δεδομένα των δημοτικών εκλογών του επόμενου Μαρτίου δίνοντας περιθώριο στον πελατειακό μηχανισμό του AKP να επανακάμψει και να κυριαρχήσει, στο προσεχές μέλλον, εκλέγοντας δημάρχους της επιλογής του και

ε. Η ιδιαιτερότητα της συμπόρευσης Μπαχτσελί-Ερντογάν που όπως εύστοχα επισήμανε, πολλάκις, στις αναλύσεις του ο Δρ. Ζήνωνας Τζιάρρας αποτελεί και μια διαδικασία «πολιτικού ελέγχου» του Ερντογάν πάνω στο πρόσωπο του υπερεθνικιστή ηγέτη. Σε αυτό θα προσθέταμε ότι οι υψηλοί εθνικιστικοί τόνοι ναι μεν εξυπηρετούν την ρητορική Ερντογάν ωστόσο, σε ιδεολογικό και εσωκομματικό πλαίσιο εντός του AKP δημιουργούν και κλυδωνισμούς που ο Ερντογάν θα ήθελε να αποφύγει μελλοντικά, φοβούμενος μια ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του όχι από κάποιο ιστορικό στέλεχος του κόμματός του αλλά από τον ίδιο του τον… γαμπρό, τον δυναμικό και παρεμφερούς δυναμικής και προσωπικότητας, Μπεράτ Αλμπαϊράκ.

Ψυχραιμία και ψυχραιμία

Υπό το βάρος της προστιθέμενης πολιτικής αξίας που προσθέτει στην πολιτική ατζέντα του Ερντογάν η σύμπλευσή του με το MHP η πρόσληψη της εκλογικής διαδικασίας από την Ελλάδα πρέπει να γίνει χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, με σοβαρότητα και επαγγελματισμό. Η χρονική συγκυρία καθίσταται δύσκολη μετά την υπόθεση των δύο Ελλήνων αξιωματικών που κρατούνται στην Τουρκία καθώς και της αυξημένης προκλητικότητας στο Αιγαίο. Θα το θέσουμε, με μια παράκληση για τους αναγνώστες του liberal.gr, χωρίς πολιτική ορθότητα και με χιούμορ: Η Τουρκία δεν θα διαλυθεί, δεν θα πάθει ένα νέο Βιετνάμ στη Συρία. Επίσης η Ρωσία δεν θα χτυπήσει την Τουρκία και η CIA δεν θα ανατρέψει τον Ερντογάν σαν τον Αλιέντε στη Χιλή.

Επιπλέον, ο Ερντογάν δεν είναι σουλτάνος και δεν βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου. Είναι πολιτικός. Το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου δεν είναι ο μοναδικός αλάνθαστος μπούσουλας ανάγνωσης της Τουρκίας. Και στην Τουρκία δεν υπάρχουν μόνο διπολισμοί μαύρου κι άσπρου, Γαλατασαράι και Φενέρμπαχτσε, πολιτικού Ισλάμ και Κεμαλισμού. Υπάρχει διαχρονικά μια δυναμική διαδικασία όσμωσης και κοινωνικής σύνθεσης. Που εμπεριέχει στοιχεία τόσο του πολιτικού Ισλάμ όσο και του τουρκικού μοντερνισμού που συνθέτουν την περιώνυμη Τουρκο-ισλαμική σύνθεση –που τέμνει πολλές εκφάνσεις της τουρκικής κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής διαδικασίας. Η ελληνική σημαία, πέραν του εθνικού συμβόλου του ελληνισμού, αποτελεί την θεσμική αποτύπωση και προέκταση της συνταγματικής έννομης τάξης. Κατσίκες, πρόβατα και… λοιπά ζωντανά δεν χρειάζεται να αποτελέσουν εργαλεία στις ατζέντες τοπικών αρχόντων για να εξυπηρετήσουν τοπικές πελατείες. Επίσης η επιστημονική και δημοσιογραφική πρόσληψη των τουρκικών εκλογών πρέπει να γίνεται με επαγγελματισμό, σοβαρότητα, χωρίς ακρότητες και την γνωστή ιδεολογική πόλωση.

Αν το 2017, όπως και στις αρχές του 2018, η Ολλανδία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας έντονης, τοξικής, αντιδυτικής ρητορικής εκ μέρους της Τουρκίας για σκοπούς εσωτερικής κατανάλωσης οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα μπορούσαν να εργαλειοποιηθούν με παρεμφερή τρόπο με συνεχιζόμενη ένταση στο Αιγαίο μέχρι τον προσεχή Ιούνιο. Στη περίπτωση τόσο της Γερμανίας όσο και της Ολλανδίας οι σχέσεις με την Τουρκία έλαβαν διαστάσεις συνεχιζόμενων διπλωματικών κρίσεων. Στην περίπτωση όμως της Ελλάδας και του περιβάλλοντος στο Αιγαίο τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα. Ας μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος υιοθετώντας τις ίδιες προβληματικές προσεγγίσεις. Εξάλλου, η ρητορική της τουρκικής πλευράς στο ζήτημα των Ιμίων θα έπρεπε να εκληφθεί ως ένα μήνυμα… πρόωρων εκλογών που η Αθήνα φαίνεται να μην ανέγνωσε εγκαίρως και που οφείλει να τύχει σοβαρής αντιμετώπισης σε επίπεδο διαχείρισης κρίσεων.

Η θέα από την Λευκωσία

Στην περίπτωση της Κύπρου υπάρχουν δύο ενδιαφέρουσες πτυχές: α. Η διάσταση επηρεασμού της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού υπό το βάρος της στασιμότητας στις διαπραγματεύσεις αλλά και των προκλητικών ενεργειών της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ με αποκορύφωμα την παρεμπόδιση της ερευνητικής γεώτρησης της ιταλικής ΕΝΙ τον περασμένο Φεβρουάριο και β. Η προέκταση των πρόωρων εκλογών στα Κατεχόμενα εντός της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Μια περαιτέρω δημιουργία εντάσεων στην ΝΑ Μεσόγειο θα μπορούσε να ενταχθεί στην προεκλογική διαδικασία της Τουρκίας με την δημιουργία μιας περαιτέρω de facto αμφισβήτησης του ενεργειακού προγράμματος της Κυπριακής Δημοκρατίας με την κάθοδο του Deep Sea Metro II εντός της κυπριακής ΑΟΖ –πριν το ορόσημο της ερευνητικής γεώτρησης της αμερικανικής ExxonMobil τον προσεχή Οκτώβριο. Εντός της τουρκοκυπριακής κοινότητας οι πρόωρες εκλογές θα ασκήσουν περισσότερη πίεση δεδομένου ότι τους τελευταίους μήνες καθίσταται σαφές, μήνυμα που όλοι εδώ στην Κύπρο λαμβάνουμε, πως ο μηχανισμός του AKP έχει «πάρει εμπρός» εντός των οργανώσεων των Τούρκων εποίκων με προεκτάσεις που φτάνουν μέχρι την αλλαγή του τρόπου αλληλεπίδρασης εποίκων-Τουρκοκυπρίων σε πολλαπλά επίπεδα. Η κάθοδος του Τούρκου ΥΠΕΞ, Τσαβούσογλου, την προσεχή Παρασκευή είναι ενδεικτική. Επιπλέον εντός των κομματικών ελίτ των Τουρκοκυπρίων αυξάνονται οι φωνές που δείχνουν να αντιλαμβάνονται την επόμενη ημέρα στη Κύπρο, εκτός της προοπτικής της λύσης. Κάτι τέτοιο θα είχε άμεσες συνέπειες που θα άλλαζαν τα ποιοτικά δεδομένα της λύσης του Κυπριακού όπως πρωτοβουλίες για την επιστροφή των Μαρωνιτών ή και αλλαγή καθεστώτος στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου –ενέργειες που θα οδηγήσουν εγγύτερα στην πραγματικότητα της οριστικής διχοτόμησης.

Αντί επιλόγου

Τους επόμενους δύο μήνες οφείλουμε, σε Κύπρο και Ελλάδα, να παραμείνουμε ψύχραιμοι. Το μεγάλο κι ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν ή πως ο Ερντογάν θα επικρατήσει στις προσεχείς εκλογές. Αλλά πως η επόμενη ημέρα θα επηρεάσει την Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Και κυρίως αν η Τουρκία της επόμενης ημέρας θα βρει την χώρα σε συνθήκες σχετικής σταθερότητας ή θα βγάλει κάποιο τζίνι, στην προκείμενη της πολιτικής αστάθειας, από το μπουκάλι.

*Ο Ιωάννης-Σωτήριος Ιωάννου είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Πολίτης» της Κύπρου και αναλυτής στην Διπλωματική Ακαδημία του Πανεπιστημίου Λευκωσίας. Στο Twitter: @JohnPikpas
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Patrick Buchanan

[Αυτή η ανάλυση, του έγκυρου Αμερικανού πολιτικού, πολιτικού συμβούλου και πολιτικού σχολιαστή, είναι κατατοπιστική για την κατάσταση στο «εσωτερικό μέτωπο» των ΗΠΑ, στην σημερινή τους στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ρωσία στη Συρία και τους συμμάχους της, αλλά και για τα σχέδια που έχουν κατά νουν το Κόμμα του Πολέμου και οι «ξένοι ηγετικοί κύκλοι» -που αποφεύγει να κατονομάσει- για «την κυριαρχία στην Μέση Ανατολή… των Σουνιτών» -όπως γράφει (από πολιτικής σκοπιμότητας αστοχία) στην καταληκτική φράση του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πριν δέκα ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από την Συρία. Τον επείσαμε ότι είναι απαραίτητο να παραμείνουν.»

Έτσι εκόμπαζε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν το Σάββατο, προσθέτοντας:

«Τον πείσαμε πως ήταν απαραίτητο να μείνουν για πολύ.»

Είναι πράγματι «για πολύ» οι ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας; Εάν ναι, ποιος πήρε αυτή την μοιραία για την Αμερικανική Δημοκρατία απόφαση;

Η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι επιβεβαίωσε την Κυριακή ότι δεν θα αποσυρθούν οι 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί από την Συρία, πριν επιτευχθούν τρείς στόχοι: Θα πρέπει να νικήσουμε πλήρως το «Ισλαμικό Κράτος». Να εξασφαλίσουμε ότι χημικά όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ πια από τον Άσαντ. Και να διατηρήσουμε την ικανότητα εποπτείας του Ιράν.

Μετάφραση: « Ότι κι αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική δεν αποχωρεί από την Συρία. Θα προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Η δέσμευση του Τραμπ να μας βγάλει από αυτούς τους πνιγμένους στο αίμα μεσανατολικούς πολέμους που μας οδηγούν στην χρεωκοπία και να επιδιώξουμε μια νέα προσέγγιση με την Ρωσία είναι ανεφάρμοστη.»

Το Κόμμα του Πολέμου, που ο Τραμπ κατατρόπωσε στις προκριματικές εκλογές, έχει αιχμαλωτίσει και καταστρώνει την εξωτερική πολιτική. Στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας η σελίδα της αρθρογραφίες έβριθε σχεδίων πολέμου.

« Η καλύτερη αμερικανική στρατηγική είναι . .. να μεταβληθεί η Συρία σε ένα Βιετνάμ του Ιράν. Μόνο όταν η Ρωσία και το Ιράν αρχίσουν να πληρώνουν ένα μεγαλύτερο τίμημα στην Συρία, θα έχουν ένα κίνητρο να τερματίσουν τον πόλεμο ή να εξετάσουν μιαν ειρήνη με διαίρεση της χώρας σε θύλακες, ανά εθνοτική σύνθεση.»

Προφανώς, πρέπει να αποστραγγίσουμε από αίμα την Συρία, την Ρωσία, τους Εσμπολά και το Ιράν, μέχρις ότου αποκάμουν και υποταγούν στον διαμελισμό της Συρίας κατά τις δικές μας επιθυμίες.

Αλλά υποθέστε ότι, όπως στον δικό μας εμφύλιο του 1861-1865, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 και τον κινεζικό του 1945-1949, ο Άσαντ και οι σύμμαχοί του, Ρώσοι, Ιρανοί, Εσμπολά και Σιϊτικές πολιτοφυλακές, επιμένουν μέχρι τέλους για να κερδίσουν τον πόλεμο και να ενοποιήσουν το έθνος.

Υποθέστε ότι διαλέγουν να πολεμήσουν και να στερεώσουν την νίκη που έχουν κερδίσει μετά εφτά χρόνια εμφύλιου πολέμου. Που θα βρούμε στρατό να ανακαταλάβει τα εδάφη που οι αντάρτες μας έχουν χάσει; Ή απλώς βομβαρδίζουμε συνέχεια χωρίς οίκτο;

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι λένε πως θα μας υποστηρίξουν σε μελλοντικές επιθέσεις εάν χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα, αλλά δεν κάνουν βουτιά στη Συρία.

Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις προσδιόρισε το συμμαχικό βομβαρδισμό ως μεμονωμένο πλήγμα. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον φαίνεται να συμφωνεί: «Ο υπόλοιπος πόλεμος στη Συρία πρέπει να εξελιχθεί όπως έχει».

Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία Ράϊαν Κρόκερ και ο Μάϊκλ Οχάνλον, εξέχων εταίρος του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, έγραψαν στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας:

« Την επόμενη φορά, οι ΗΠΑ πρέπει να ανεβάσουν τον πήχη, να χτυπήσουν το στρατιωτικό αρχηγείο, την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον Άσαντ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τσακίσουν το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του. Στόχοι και στο εσωτερικό του Ιράν δεν θα πρέπει να αποκλειστούν.»

Και πότε το Κογκρέσο εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ για πολεμική δράση εναντίον της Συρίας, των αεροπορικών της δυνάμεων και της ηγεσίας της; Πότε εξουσιοδότησε το Κογκρέσο τον φόνο του Προέδρου της Συρίας, μιας χώρας που ποτέ δεν μας επιτέθηκε;

Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν και στο Ιράν και να σκοτώσουν τον Αγιατολαχ, χωρίς να συμβουλευτούν το Κογκρέσο;

Με την Αμερική να πολεμά σε έξη χώρες, ο αρχιστράτηγος Τραμπ ασφαλώς δεν θέλει νέους πολέμους, ή την διεύρυνση όποιων συνεχιζόμενων πολέμων στην Μέση Ανατολή. Αλλά εξαναγκάζεται να γίνει ένας πρόεδρος πολέμου για την προαγωγή των σχεδίων ξένων ηγετικών κύκλων, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση αντιτάχθηκαν στην εκλογή του.

Έχουμε έναν απρόθυμο Πρόεδρο που εξωθείται σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει να εμπλακεί. Αυτό είναι μια συνταγή για στρατηγική καταστροφή. Παρόμοια με του Βιετνάμ ή με τόν πόλεμο του Τζωρτζ Μπους για να αφαιρέσει από το Ιράκ τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν υπήρχαν.

Το Κόμμα του Πολέμου φαίνεται να πιστεύει ότι εάν εξαπολύσουμε περισσότερα και φονικότερα πλήγματα στη Συρία, προκαλώντας θύματα στους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Εσμπολά και στον στρατό της Συρίας, αυτοί θα ενδώσουν στις αξιώσεις μας.

Αλλά που είναι τα στοιχεία γι΄αυτό;

Γιατί να πιστέψουμε πως αυτές οι δυνάμεις θα παραδώσουν αυτά που πλήρωσαν με αίμα για να κερδίσουν; Και αν αποφασίσουν να πολεμήσουν και να διευρύνουν τον πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είμαστε ετοιμασμένοι γι’ αυτό;

Όσο για την δήλωση του Τραμπ την Παρασκευή, « Καμιά ποσότητα αίματος και πλούτου δεν μπορεί να αγοράσει την ειρήνη στην Μέση Ανατολή», η Ουάσιγκτον Ποστ της Κυριακής, την απορρίπτει ως «μοιρολατρική» και «αποπλανημένη».

«Έχουμε ζωτικό συμφέρον –γράφει η Ποστ- να εμποδίσουμε το Ιράν να δημιουργήσει έναν «χερσαίο διάδρομο» διαμέσου της Συρίας.»

Ωστόσο ας εξετάσουμε πως απέκτησε το Ιράν αυτόν τον «χερσαίο διάδρομο»

Οι Σιίτες το 1979 ανέτρεψαν τον Σάχη, τον οποίο η δική μας CIA είχε εγκαταστήσει το 1953.

Οι Σιίτες ελέγχουν το Ιράκ, επειδή ο Πρόεδρος Μπους εισέβαλε και ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Σουνιτικό κόμμα του, Μπάαθ, διέλυσε τον Σουνιτικό κυρίως στρατό του Ιράκ και άφησε την Σιϊτική πλειοψηφία να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Σιίτες κυριαρχούν στον Λίβανο επειδή εγέρθηκαν και έτρεψαν σε φυγή τους Ισραηλινούς, που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους.

Ποιος αριθμός Αμερικανών νεκρών θα απαιτηθεί για να αντιστραφεί αυτή η Ιστορία;

Πόσο καιρό πρέπει να μείνουμε στην Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουμε την ηγεμονία του Σουνιτών επάνω στους Σιίτες;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου