Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2017


Του Κώστα Ράπτη

Αν η πολιτική Obama σκόρπισε το χάος στη Μέση Ανατολή επιμένοντας στην επιδίωξη αντιφατικών στόχων (καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους αλλά και "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, με αξιοποίηση τζιχαντιστών ανταρτών, χωρίς άμεση αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή) η διαφαινόμενη πολιτική Trump φιλοδοξεί να την ξεπεράσει – στρώνοντας το έδαφος για την παράταση και διεύρυνση της αιματοχυσίας.

Για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η συντριβή του Ισλαμικού Κράτους υποτίθεται ότι αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα – και κύριο επιχείρημα υπέρ της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία. Όμως οι πολέμιοι μιας τέτοιας επαναπροσέγγισης φαίνεται ότι έχουν ήδη αποκτήσει το πάνω χέρι στη Ουάσιγκτον (όπως δείχνει και η αντικατάσταση του Michael Flynn από τον Η.R. MacMaster στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας), ενώ και στη μεσανατολική πολιτική δείχνουν να επικρατούν παραδοσιακές επιλογές.

Η εχθρότητα προς το Ιράν (τρόπον τινά ελάσσονα εταίρο στην διαμορφούμενη ευρασιατική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας) αποτελεί ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας Trump και η προσπάθεια συγκρότησης ενός σουνιτικού μετώπου με αντι-ιρανική αιχμή φαίνεται πως έχει ήδη δρομολογηθεί – έστω και αν συνεπάγεται την αξιοποίηση δυνάμεων που έχουν μέχρι πρόσφατα στηρίξει παντοιοτρόπως τον τζιχαντισμό.

Η Τουρκία σαν έτοιμη από καιρό δείχνει ήδη να προσαρμόζεται – αλλάζοντας για άλλη μία φορά τη μεσανατολική πολιτική της.

Άλλωστε, οι αλλεπάλληλες επαφές με Αμερικανούς ιθύνοντες το τελευταίου διάστημα φαίνεται πώς έχουν κατευνάσει τις ανησυχίες της ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης Trump. Όλα τα άλλα (η φιλολογία για στροφή της Τουρκίας στο Σύμφωνο της Σαγκάης, οι απειλές για εκδίωξη των αμερικανικών δυνάμεων από τη βάση του Ιντσιρλίκ, η απαίτηση έκδοσης του Fethullah Gulen) δεν ήταν παρά τρόποι να διεκδικηθεί η αμερικανική εύνοια – που επί Obama είχε διασαλευθεί.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του στις 7 Φεβρουαρίου, ο νέος διευθυντής της CIA Mike Pompeo πραγματοποίησε στην Άγκυρα το πρώτο του ταξίδι εκτός συνόρων, ενώ κατόπιν ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Fikri Işik είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον επικεφαλής του Πενταγώνου Jim Mattis στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ και την επομένη ο επικεφαλής του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Joe Dunford είχε συνεργασία με τον ομόλογό του Hulusi Akar στη βάση του Ιντσιρλίκ. Δύο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Binali Yıldırım αλλά και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan είχαν επαφές με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, με την ευκαιρία της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.

Όμως η πιο ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν και η πιο ασυνήθιστη: ο Ρεπουμπλικάνος επικεφαλής της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ και άλλοτε διεκδικητής της προεδρίας John McCain (κάθε άλλο παρά φίλος του Trump) επισκέφθηκε την Άγκυρα προερχόμενος από το Κομπάνι (την πόλη σύμβολο του αγώνα των Κούρδων της βόρειας Συρίας) και κατευθυνόμενος προς τη Σαουδική Αραβία.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η αμερικανική πλευρά μεσολαβεί για μία κατανομή ρόλων στο πλαίσιο της οποίας, χωρίς να εγκαταλειφθούν οι αξιόπιστοι Κούρδοι σύμμαχοι του PYD, θα κατευνασθούν οι ανησυχίες της Τουρκίας και θα αξιοποιηθεί ο τουρκικός στρατός στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκκα, οιονεί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται άλλωστε για μία συγκυρία κατά την οποία γίνεται λόγος για ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στις κουρδοκρατούμενες περιοχές τις βορειοανατολικής Συρίας και παράλληλα σφίγγει ο κλοιός γύρω από τους τζιχαντιστές: οι δυνάμεις του PYD προωθήθηκαν κόβοντας την επικοινωνία μεταξύ Ράκκα και Ντέιρ Εζζόρ, ο συριακός κυβερνητικός στρατός κινείται με ρωσική στήριξη προς ανατολάς και παράλληλα ετοιμάζεται να ανακαταλάβει την Παλμύρα, ενώ και στο Ιράκ οι κυβερνητικές δυνάμεις εντείνουν την πολιορκία της Μοσούλης, καταλαμβάνοντας το αεροδρόμιό της.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ελέγχει εντέλει την στρατηγικής σημασίας πόλη al-Bab που πολιορκούσε επί τετράμηνο στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη” στη συριακή επικράτεια. Κατά το πρακτορείο al-Masdar, η πόλη παραδόθηκε κατόπιν συμφωνίας που επέτρεψε στους 5.000 τζιχαντιστές υπερασπιστές της να αποχωρήσουν. Τερματίζεται έτσι η ταπεινωτική καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων στις πύλες της al-Bab και ανοίγει ο δρόμος για την αξιοποίησή τους στην πορεία προς τη Ράκκα. Άλλωστε στα τέλη του μηνός λήγει η προθεσμία του Trump προς τους Αμερικανούς επιτελείς για την εκπόνηση συνολικού σχεδίου για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Η σύμπραξη αμερικανικών, τουρκικών, αλλά και σαουδαραβικών δυνάμεων σε μία τέτοια επιχείρηση θα ήταν ένας τρόπος για να διατηρηθεί (όχι χάρη στους τζιχαντιστές αυτή τη φορά, αλλά εις βάρος τους) το "κεκτημένο” της διαίρεσης του συριακού εδάφους, η οποία διακόπτει την συνέχεια Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολάχ και απώτερα περιπλέκει τα κινεζικά σχέδια για τον νέο "δρόμο του μεταξιού”.

Για την Τουρκία, ειδικότερα, η επαρκής συμμετοχή αμερικανικών δυνάμεων θα αποτελούσε προφύλαξη απέναντι σε ενδεχόμενα ρωσικά πλήγματα προς υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της Δαμασκού και θα μετρίαζε τις κουρδικές φιλοδοξίες.

Ο ίδιος ο Erdogan πραγματοποίησε περιοδεία στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, στο πλαίσιο της οποίας υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία. Κυρίως, όμως, εγκαινίασε πόλεμο δηλώσεων με το Ιράν, κατηγορώντας τον "περσικό εθνικισμό” ότι επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι Τουρκία, Ρωσία και Ιράν εξακολουθούν να αποτελούν συναναδόχους της "διαδικασίας της Αστάνα” για το διάλογο συριακής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όμως το ρωσο-τουρκικό φλερτ που προέκυψε αιφνιδίως το περασμένο καλοκαίρι, μετά από έξι μήνες αβυσσαλέας ψυχρότητας λόγω της κατάρριψης του Suhoi-24 τον Νοέμβριο 2015, πιθανότατα δεν έχει μέλλον. Άλλωστε, το γεγονός ότι η Ρωσία ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις της με το PYD, καταγράφηκε αρμοδίως – πόσω μάλλον το "ατύχημα” της ρωσικής αεροπορικής επιδρομής από την οποία σκοτώθηκαν 3 Τούρκοι στρατιώτες στα περίχωρα της al-Bab.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του προωθούνται αιφνιδιαστικά κατά το τελευταίο 24ωρο, στις περιοχές που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος στα βορειοδυτικά της Συρίας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει την έδρα του στη Βρετανία.

Η προέλαση των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων γίνεται ανατολικά και νοτίως της αλ-Μπαμπ, επεκτείνοντας τον έλεγχο τους σε 14 χωριά, σε απόσταση 25 χλμ., από την Λίμνη Άσαντ, όπου συγκεντρώνονται τα νερά του Ευφράτη ποταμού, πάνω από το φράγμα Τάμπκα.

Οι περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, στα βορειοδυτικά της Συρίας, έχουν μειωθεί ουσιαστικά τους τελευταίους μήνες, μετά την επιτυχή προέλαση τριών στρατιωτικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται εναντίον τους. Τις ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, τους ένοπλους αντάρτες που δρουν με την υποστήριξη της Τουρκίας, αλλά και τον συριακό στρατό.

Με την κατάληψη περιοχών που είχε υπό τον έλεγχό του το Ισλαμικό Κράτος, νοτίως της αλ-Μπαμπ, ο στρατός της Συρίας αποτρέπει κάθε πιθανή κίνηση της Τουρκίας και των ένοπλων ομάδων που υποστηρίζει προς τις νότιες περιοχές της πόλης. Παράλληλα, με την ίδια αμυντική τακτική οι στρατιωτικές δυνάμεις της Συρίας, πλησιάζουν πιο κοντά στην ανακατάληψη και τον έλεγχο των υδατικών πόρων του Χαλεπίου.

Οι μάχες στις αναφερόμενες παραπάνω περιοχές συνεχίζονται, καθώς ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του, προελαύνουν σύμφωνα με το παρατηρητήριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γνωρίζοντας το σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στη Συρία, η Άγκυρα αναδιατάσσεται προσπαθώντας να διαφύγει από τα χειρότερα

Του Μ.Κ. Bhadrakumar
Asia Times


(H κατωτέρω πλουσιότατη σε πληροφορίες και οξυδερκέστατη ανάλυση ενός πολύπειρου βετεράνου Ινδού διπλωμάτη, συγκλίνει και αποκωδικοποιεί τις χθεσινές δηλώσεις συμβούλου του Ερντογάν στο Δίκτυο Russia Today και προαναγγέλλει μια πλήρη ανατροπή της εικόνας των στρατιωτικών εξελίξεων στη Συρία, με τη νέα διπλωματική μεταμόρφωση της Τουρκίας, από θέση πλέον προωθημένου εισβολέα στο Συριακό έδαφος. Η Τουρκία -κατά τον συνήθως αλάνθαστο Μπαντρακουμάρ- φαίνεται σίγουρη για την ικανοποίηση των όρων της επιστροφής της στον παραδοσιακό ρόλο συνοριοφύλακα των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, στην περιοχή του Καυκάσου, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου)

Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Στις διακρατικές σχέσεις είναι κάποτε απαραίτητο ν’ ανοίξεις ένα καυγά με μιαν άλλη χώρα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Μπορεί η Τουρκία να έκανε τώρα αυτό ακριβώς με το Ιράν. Η διαμάχη εκθέτει σαν φάρσα την «τριμερή συμμαχία», μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, που επρόβαλε η Ρωσία στις συνομιλίες της Αστάνα για την Συρία. Με ένα μάτι στη νέα αμερικανική κυβέρνηση, η Τουρκία επιστρέφει στις προηγούμενες πολιτικές επιδιώξεις της στη Συρία.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είχαν το περασμένο δεκαπενθήμερο μια σειρά συναντήσεων υψηλού επιπέδου, μετά το πρώτο τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν στις 7 Φεβρουαρίου. Στους Αμερικανούς επισκέπτες στην Άγκυρα περιλαμβάνονταν ο διευθυντής της CIA Μάϊκ Πομπέο, ο πρόεδρος του μικτού γενικού επιτελείου στρατηγός Τζόζεφ Στάνφορντ και ο γερουσιαστής Τζων Μακέϊν, επικεφαλής της επιτροπής ενόπλων δυνάμεων.

Η ξαφνική έκρηξη του Ερντογάν εναντίον του Ιράν, στις 14 Φεβρουαρίου, στον πρώτο σταθμό μιας περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου -το Μπαχρέϊν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ- είχε τα χαρακτηριστικά του προετοιμασμένου. Ο Ερντογάν είπε: «Ορισμένοι θέλουν τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία να είναι κράτη διαιρεμένα. Υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν σκληρά για να διαιρέσουν το Ιράκ. Υπάρχει εκεί σε δράση ένας περσικός εθνικισμός. Ο περσικός εθνικισμός προσπαθεί να διαιρέσει τη χώρα. Πρέπει να εμποδίσουμε αυτή τη προσπάθεια»

Η Τεχεράνη αντέδρασε άμεσα κατηγορώντας τη Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις «για να αποσταθεροποιήσει γειτονικές χώρες». Την περασμένο Σαββατοκύριακο, στη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Καβάσογλου έβγαλε τα γάντια εναντίον του Ιράν, κατηγορώντας το ότι «θέλει να κάνει τη Συρία και το Ιράκ κράτη του ισλαμικού δόγματος Σία». Δήλωση που βρήκε άμεση απάντηση από την Τεχεράνη, με κλήση του Τούρκου πρεσβευτή στο υπουργείο των Εξωτερικών και δήλωση ότι η υπομονή του Ιράν έχει όρια.

Κινδυνεύουν έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, τις οποίες επίπονα προώθησε η Ρωσία, για να μην αναφέρει κανείς τον τριμερή μηχανισμό που συστήθηκε στις συνομιλίες της Αστάνα για να επιτηρεί την εκεχειρία στη Συρία.

Η Τουρκία δεν θα νοιάζεται πλέον, εφ’ όσον αρχίζει να εναρμονίζει και πάλι τις θέσεις της για το Συριακό πρόβλημα με τις θέσεις της Σαουδικής Αραβίας, και του Κατάρ. (Κατά την περιοδεία του Ερντογάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν μιαν αμυντική συμφωνία.)

Η ρωσική μέχρι σήμερα στρατηγική παρέκαμψε επιδέξια την μεγάλη αντίφαση να διατηρεί ως εταίρους της στη Συρία τη Τουρκία μαζί με το Ιράν, ιστορικά τα δύο αρχέτυπα αντιπάλων στην περιοχή τη Μέσης Ανατολής,. Αλλά η Μόσχα αντιλαμβάνεται ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια νέα αυτοπεποίθηση, μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις του με την κυβέρνηση Τραμπ.

Πράγματι η Ουάσιγκτων και η ΄Αγκυρα τείνουν προς μια συνεννόηση σχετικά με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει εξόριστος στην Πενσυλβανία, θέμα που έθετε ο Ερντογάν ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να προχωρήσει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων του Γκιουλέν και ο Ερντογάν να μην επιμείνει για την άμεση έκδοσή του.

Παρά ταύτα διατηρεί και τη σύνδεση με τη Μόσχα, λόγω των αβεβαιοτήτων σχετικά με την αμερικανική στρατιωτική στήριξη στους Κούρδους της Συρίας. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν δέχεται να διαπραγματευτεί η Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζει την κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία «τρομοκρατική οργάνωση».

Φυσικά, ενώ η Μόσχα διατηρεί την αδιαταραξία της όσον αφορά τη συμμαχία της με τον Ερντογάν, παράλληλα αναθερμαίνει τους παλιούς δεσμούς της με τις κουρδικές οργανώσεις. Η Μόσχα φιλοξένησε στις 15 Φεβρουαρίου μια συνάντηση κουρδικών οργανώσεων της περιοχής.

Ακόμη σημαντικότερο, η Ρωσία πρέπει ήδη να αμφιβάλλει για την παλαιότερη υπόσχεση του Τραμπ να συνεργαστεί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Ακριβέστερα, η Μόσχα περιμένει ακόμα την έμπρακτη συνέχεια από την αμερικανική πλευρά, στο μεταξύ όμως παρατηρεί τις εντατικές διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, με αντικείμενο την αναβίωση του παλαιού άξονα στη Συρία. Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ρωσο-αμερικανική συνεργασία κατά την προεδρία Τραμπ.

Οι Αμερικανοί επισκέπτες στην περιοχή του Κόλπου το περασμένο δεκαπενθήμερο περιλάμβαναν τον Μάϊκ Πομπέο, τον Τζων Μακέϊν και τον υπουργό Αμύνης Τζέϊμς Μάτις. Ο Πομπέο συσκέφθηκε με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό Αμύνης Μωχαμέτ Μπιν Ναγιέφ Μπιν Αμπντουλασίζ, κάτοχο του παρασήμου Τζωρτζ Τένετ της CIA για την καταπολέμηση τη τρομοκρατίας.

Toύρκοι και Αμερικανοί συζητούν τώρα τον σχεδιασμό και τον εφοδιασμό της τουρκικής επιχείρησης για την απελευθέρω ση της Ράκα, «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού Κράτους των τζιχαντιστών. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλντί Γιλντιρίμ συζήτησε την επιχείρηση της Ράκα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάϊκ Πενς, το Σαββατοκύριακο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Θα είναι μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, με τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολικό. Η Τουρκία ζητάει την συμμετοχή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, η οποία επίσης θα αποτρέψει την επέμβαση των Ρώσων -εκτός της αποδυνάμωσης της προσπάθειας των Κούρδων να δημιουργήσουν δική τους οντότητα στη Βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της Ράκα θα είναι αναμφίβολα ένα γεγονός μεγάλης συμβολικής σημασίας για τον Τραμπ. Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μπορούν ν’ ανεχθούν τη μείωσή τους σε απλούς παρατηρητές και είναι βέβαιο ότι θα υπεισέλθουν σε κάποια φάση στην διαμορφούμενη κατάσταση πέριξ της Ράκα.

Ο τουρκικός στρατός έχει ήδη φθάσει στη πόλη αλ-Μπαμπ της Βόρειας Συρίας. ΄Ολοι οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι σε πολιτικο-στρατιωτικούς όρους η αλ-Μπαμπ είναι η πύλη που ανοίγει το δρόμο προς τη Ράκα και ότι η Ράκα είναι το κλειδί του τι θα επακολουθήσει στη Δαμασκό.

Σε άλλη διατύπωση, ο έλεγχος της Ράκα θα κρίνει πόση από τη Συρία θα μείνει υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος –δηλαδή απλούστερα ποιο θα είναι το μέλλον της Συρίας.

Σ’ αυτό το μοιραίο σενάριο, η αντοχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας θα τεθεί υπό σκληρή δοκιμασία κατά τις προσεχείς μέρες και εβδομάδες. Επίσης οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις πρόκειται να εισέλθουν σε μιαν τελείως απροσδόκητη αρχή της περιόδου Τραμπ, πλήρη κινδύνου ανταγωνισμών και διενέξεων για τη Συρία.

Αρκεί να λεχθεί ότι η κίνηση του Ερντογάν να προκαλέσει μια διαμάχη με το Ιράν και να διασπάσει το τριμερές σχήμα (με την Μόσχα και της Τεχεράνη) στο θέμα της Συρίας πηγάζει από μιαν ήρεμη αυτοπεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει πράγματι την Τουρκία ως ένα «στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» (όπως του δήλωσε ο Τραμπ).

Ο Ερντογάν αναμένει μια πρόσκληση στην Τουρκία να επανέλθει στον παραδοσιακό ρόλο της του περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στις νότιες σειρές του Καυκάσου, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Απομένει ακόμη μόνο μια εβδομάδα στο χρονικό όριο που έδωσε ο Τραμπ στο Πεντάγωνο να προετοιμάσει ένα διεξοδικό σχέδιο για να νικήσει το Ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αλλά η Τουρκία ενεργεί σαν να έχει ήδη καταστεί ενήμερη αυτού του σχεδίου.

*Ο Μ Κ Bhadrakumar υπηρέτησε επί 29 χρόνια στη διπλωματική υπηρεσία της Ινδίας, σε θέσεις πρεσβευτού , μεταξύ άλλων στο Ουζμπεκιστάν και στη Τουρκία. Οι αναλύσεις του δημοσιεύονται στους Τάϊμς της Ασίας από το 2001.

Ειδησεογραφική Προσθήκη: Άρθρο του Alexander Mercouris, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Τhe Duran,επικαλούμενο το πρακτορείο Al–Masdar, αναφέρει ότι ο έλεγχος της αλ-Μπαμπ περιήλθε στους Τούρκους κατόπιν συμφωνίας με τους 5.000 τζιχαντιστές μαχητές του Ι.Κ. να αποχωρήσουν ασφαλείς με τον οπλισμό τους. Το άρθρο δεν συνδυάζει αυτή την κατάληξη της δεινοπαθήσασας τουρκικής επιχείρησης με τις συνομιλίες του Ερντογάν στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χορηγούς και στηρίγματα των τζιχαντιστών του ΙΚ, συμμάχων του ίδιου μέχρι προ λίγων μηνών.

Πηγή iThesis




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Φεβ 2017


Η Ρωσία προειδοποίησε σήμερα ότι θα ασκήσει βέτο στο σχέδιο ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών, που προωθούν οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία, για την επιβολή κυρώσεων στη Συρία, την οποία κατηγορούν για χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων.

"Μόλις εξήγησα με σαφήνεια τη θέση μας στους εταίρους μας. Εάν υποβληθεί το κείμενο θα ασκήσουμε βέτο" είπε ο αναπληρωτής πρεσβευτής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη, Βλαντίμιρ Σαφρόνκοφ, μετά από μια συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο Σαφρόνκοφ υποστήριξε ότι το μέτρο αυτό είναι "μονομερές", ότι δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι η Δαμασκός χρησιμοποίησε χημικά όπλα και ότι το προσχέδιο είναι αντίθετο "με τη θεμελιώδη αρχή" του να θεωρείται κανείς αθώος μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και να αποδειχθεί το αντίθετο.

Τα Ηνωμένα Έθνη και ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, μετά από κοινή έρευνα κατέληξαν τον Οκτώβριο του 2016 στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ εξαπέλυσε τουλάχιστον τρεις επιθέσεις με χημικά όπλα, το 2014 και το 2015, σε τρεις πόλεις, το Τελ Μανάς, το Κμένας και το Σαρμίν. Διαπιστώθηκε επίσης ότι και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους χρησιμοποίησαν αέρια μουστάρδας το 2015.

Η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Νίκι Χέιλι δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα της Μόσχας. "Για πόσο καιρό ακόμη θα συνεχίσει η Ρωσία να φροντίζει το συριακό καθεστώς και να του βρίσκει δικαιολογίες; Πεθαίνουν άνθρωποι, από ασφυξία. Είναι βάρβαρο. Είτε θα είναι κανείς υπέρ των χημικών όπλων είτε θα είναι κατά", σημείωσε.

Το σχέδιο ψηφίσματος προβλέπει την απαγόρευση ταξιδιών στο εξωτερικό και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων 11 Σύρων –κυρίως υψηλόβαθμων στρατιωτικών– και 10 οργανισμών. Απαγορεύεται επίσης η πώληση ή η παραχώρηση στον στρατό και τη συριακή κυβέρνηση ελικοπτέρων και άλλου στρατιωτικού υλικού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Φεβ 2017


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο τουρκικός στρατός έχει πάρει υπό τον έλεγχό του και έχει προχωρήσει στο κλείσιμο δύο υδάτινων φραγμάτων του ποταμού Ευφράτη, δημιουργώντας συνθήκες για την έναρξη ενός πολέμου που θα έχει ως τρόπαιο το ακριβότερο αγαθό, το νερό.

Η συγκεκριμένη ενέργεια της Τουρκίας αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης προς τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους απειλεί ευθέως με απώλεια νερού αλλά και ηλεκτρικού ρεύματος στις περιοχές που έχουν ήδη απελευθερωθεί από τους τζιχαντιστές του Daesh (Ισλαμικό Κράτος), με αποτέλεσμα να μην μπορούν είτε να κατοικηθούν είτε να καλλιεργηθούν από τους κατοίκους που επιστρέφουν στα σπίτια και στα χωράφια τους.

Μπορεί μεν η Άγκυρα να επιχειρεί να δημιουργήσει μια «νεκρή ζώνη» (κυριολεκτικά) μέσα στη Rojava, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό τους Κούρδους, οι οποίοι θα αντιδράσουν εάν δεν παρέμβουν ΗΠΑ και Ρωσία απαιτώντας από την Τουρκία να προχωρήσει στην επαναλειτουργία των φραγμάτων.

Η συγκεκριμένη τουρκική κλιμάκωση θεωρείται από ειδικούς αναλυτές ως «αιτία πολέμου», αλλά και ως απόδειξη των προθέσεων του Ερντογάν να επιβάλει τους δικούς του όρους στους Κούρδους της Συρίας και να τους εξαναγκάσει να διακόψουν τις πολύ καλές σχέσεις τους με τους Κούρδους της Τουρκίας (ΡΚΚ), στους οποίους έχει εξαπολύσει ολοκληρωτικό πόλεμο από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Μετά την τελευταία αυτή εξέλιξη, κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει τις αντιδράσεις των Κούρδων, αλλά –κυρίως- των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που φέρονται να έχουν συμφωνήσει (άτυπα) στην στήριξη των Κούρδων, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί ως οι αποτελεσματικότερη δύναμη αντιμετώπισης των τζιχαντιστών. Ειδικό ενδιαφέρον θα έχει και η τοποθέτηση της Συριακής κυβέρνησης, η οποία -σύμφωνα πάντα με πληροφορίες- μέχρι στιγμής δεν έχει προβεί σε καμία ανακοίνωση προς την Τουρκία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο Θουκυδίδης έλεγε πως η ανθρώπινη φύση, παραμένει σταθερή. Περιβάλλεται από τον φόβο, τη δόξα και το συμφέρον. Μολονότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και αποτελεί έγκλημα κατά της μεθοδολογίας να συγκρίνονται οι εποχές, υπάρχουν ορισμένες σταθερές που έχουν την αξία κανόνων (δεν είναι λίγοι που τους χαρακτηρίζουν και ως νόμους). Η διεθνής πολιτική, χαρακτηρίζεται από την αναρχία. Όταν λέμε αναρχία, εννοούμε πως η σφαίρα της διεθνούς πολιτικής δράσης δε διέπεται από ένα σύνταγμα. Αν σας ενοχλήσει κάποιος και η ενόχληση περικλείεται στο Ποινικό Δίκαιο, τότε, σε ένα κράτος έχετε τη δυνατότητα να καλέσετε την αστυνομία. Στις διεθνείς σχέσεις, δεν υπάρχει αστυνομία. Έτσι, τα κράτη ανταγωνίζονται το ένα το άλλο προκειμένου να επιτύχουν απόλυτα ή σχετικά κέρδη. Η ασφάλεια σε ένα τέτοιο, άναρχο περιβάλλον, δεν είναι ποτέ αρκετή.

Brzezinski και Ευρασία

Ο Zbigniew Brzezinski, από τα πρώτα χρόνια της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, προειδοποίησε-πρότεινε στις ΗΠΑ, να εκμεταλλευτούν τον χώρο που άφησε η διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο διάλογος στις ΗΠΑ, άρχισε να αφορά την επέκταση ή όχι του ΝΑΤΟ προς το χώρο που πριν το 1991, αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ. Η Ρωσία, ηθικά και οικονομικά χρεοκοπημένη μέχρι και το 1998, παρακολουθούσε μια περιοχή που ήταν αυλή της, να γίνεται μέρος της Δύσης.

Η άνοδος του Putin στην εξουσία, σήμανε το τέλος της παρακμής της Ρωσίας, η οποία είχε και ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1980. Η Ρωσική Ομοσπονδία, (πλέον) κατέστησε σαφές πως ενίσχυση νατοϊκών δυνάμεων γύρω από το έδαφός της, θα συνεπαγόταν δυναμικές απαντήσεις. Η Ευρασιατική Ένωση, αποτέλεσε μια πρωτόλεια προσπάθεια γεωπολιτικής και γεωοικονομικής ανασυγκρότησης σε έναν χώρο που πλέον, δε διεκδικούσαν μόνο οι ΗΠΑ αλλά και η ταχύτατα αναδυόμενη Κίνα. Ο φόβος περικύκλωσης και «στραγγαλισμού», βρίσκεται στον πυρήνα της σύγχρονης ρωσικής στρατηγικής κουλτούρας.

Αμυνόμενη... επιθετικά

Πέραν από τη «δημοσιογραφική» και «ηθικολογική» κατακραυγή που εν πολλοίς, πληρώνει η Δύση σε πολλά άλλα ζητήματα που αφορούν τη διεθνή πολιτική, υπάρχει και η κατανόηση. Τα κράτη, όταν δρουν με τον Α’ ή τον Β’ τρόπο, δεν το κάνουν γιατί έχουν «προσωπικά» με κάποιο άλλο κράτος. Η Ρωσία, προσπάθησε (και προσπαθεί) να αποφύγει την περικύκλωση διασπείροντας την επιρροή της σε όλη την Ευρασία, έτσι ώστε 1) είτε να τη χρησιμοποιήσει ως αντάλλαγμα για να διατηρήσει την ελευθερία κινήσεων στην περιοχή της, 2) είτε για να «μπλοκάρει» συμφέροντα των άλλων δύο μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ και Κίνας). Η Ρωσία, απάντησε στην ουκρανική κρίση με την ταχύτατη προσάρτηση της Κριμαίας και απέφυγε την εσωστρέφεια που θα έφερνε η ενασχόλησή της με τα του Καυκάσου, διεκδικώντας επιρροή στη Συρία. Κριμαία και Συρία, θα εξασφάλιζαν με τον πιο δυναμικό τρόπο, αν μη τι άλλο, την απρόσκοπτη έξοδο της Ρωσίας στα θερμά ύδατα και τη διατήρηση του ισχυρού ενεργειακού δικτύου της. Χωρίς αυτά, η Ρωσία θα μπορούσε να καταρρεύσει.

Το νέο κάδρο των αμερικανορωσικών σχέσεων

Για πάρα πολλούς που έχουν συνηθίσει στην ιδεολογικοποίηση της διεθνούς πολιτικής, η προσέγγιση ΗΠΑ και Ρωσίας, φαντάζει μια «συνωμοσία». Φαίνεται απίστευτο και ύποπτο, κάτι που στο παρελθόν έχει γίνει πάμπολλες φορές. Το Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ, αποτελεί ένα μνημείο, προκειμένου να θυμόμαστε μέχρι που μπορεί να φτάσει η πρακτική της κατοχύρωσης των συμφερόντων. Στη διεθνή πολιτική, τις αποκλίσεις και τις συγκλίσεις-προσεγγίσεις, δεν τις φέρνουν τα πολιτεύματα, ούτε κώδικες αξιών. Αυτά, θα ήταν όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, πολυτέλεια. Τα συμφέροντα, φέρνουν κοντά ή απομακρύνουν και επιφέρουν συγκρούσεις.

Οι ΗΠΑ, νιώθουν οτι απειλούνται πολύ λιγότερο από τη Ρωσία. Θεωρούν πως η Κίνα αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τα παγκόσμια συμφέροντα της Ουάσινγκτον. Επιπρόσθετα, ο λανθασμένος χειρισμός της Ρωσίας, έχει οδηγήσει τις ΗΠΑ να είναι σε αμηχανία καθώς ο Putin βρίσκεται –εκτός από τη Συρία- και στην Ινδία και στο Ιράν και στην Τουρκία, αλλά και στην Αίγυπτο και κάνει σκέψεις, για τη Λιβύη. Οι ΗΠΑ θα ήταν ικανοποιημένες αν την περιοχή της αστάθειας (Ευρύτερη Μέση Ανατολή) την «μοιράζονταν» με τη Ρωσία, αποφεύγοντας μεγάλη φθορά (οι ΗΠΑ) και αποκλείοντας παράλληλα, την Κίνα. Αυτό, σημαίνει πως οι ρωσοευρωπαϊκές σχέσεις και οι αντίστοιχες ευρωατλαντικές, θα περάσουν σε άλλη διάσταση. Η Ουκρανία, είναι ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του puzzle και η Ρωσία, έχει αρκετά «χαρτιά» υπέρ της, ώστε να διατηρεί το πάνω χέρι σχετικά με την τύχη της Ουκρανίας (ακόμη και της δυτικής Ουκρανίας). Παρόλα αυτά, το ό,τι έχει γίνει ως τώρα στην Ουκρανία και το τι εξελίσσεται σε Τουρκία και Συρία, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.

Οι διαστάσεις της Ουκρανικής κρίσης

Η Ουκρανική κρίση απειλεί την PAX AMERICANA. Εάν τεθεί σε έναν Στρατιωτικό ή σε έναν Διπλωμάτη το βασικό ερώτημα, για το ποιο συμφέρον εξυπηρετείται από την εμπλοκή της Δύσης στην κρίση της Ουκρανίας, η απάντηση φαίνεται να είναι σχετικά εύκολη. Αυτή είναι η στήριξη του υπέρτερου συμφέροντος των Δυτικών, δηλαδή των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, να διατηρήσουν την ειρήνη και την ελευθερία στην Ευρώπη.

Για να εξασφαλιστούν αυτά, έχουμε δημιουργήσει το σύστημα στρατιωτικών-πολιτικών εγγυήσεων που ρυθμίζονται από τα καταστατικά των δύο πολυμερών οργανισμών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που βασίζονται σε συμφωνημένους κανόνες. Το ΝΑΤΟ είναι ο κύριος μηχανισμός, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η εγγύηση της ασφάλειας των ΗΠΑ και της Ευρώπης, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει εισέτι φροντίσει να διαθέτει αντίστοιχο αξιόπιστο μηχανισμό ανάληψης αμυντικών επιχειρήσεων για την πρόληψη και την επίλυση συγκρούσεων. Καθώς η ΕΕ είναι ανίκανη και απρόθυμη να εγγυηθεί τη στρατιωτική ασφάλεια ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ θα παραμένει η πιο σημαντική συμμαχία για τη διατήρηση της ειρήνης και της ελευθερίας κατά της οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής. Ουσιαστικά, το ΝΑΤΟ είναι ο Στρατιωτικός μοχλός άσκησης πολιτικής υπέρ των ΗΠΑ στην περιοχή της Ευρασίας.

Ο πιο καλόπιστος παρατηρητής που μπορεί να μην έχει σχέση με στρατιωτικές αναλύσεις, αντιλαμβάνεται ότι η κρίση της Ουκρανίας δεν αποτελεί μόνο μια απειλή για την ειρήνη και την τάξη στην Ευρώπη αλλά πρωτίστως είναι μια σύγκρουση που υπονομεύει την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ευρασιατικό γεωπολιτικό χώρο. Επίσης αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνο είναι να μείνουμε αδρανείς, καθώς η αδράνεια θα επιφέρει περαιτέρω κλιμάκωση από τα αντίπαλα στρατόπεδα. Μέχρι στιγμής οι επίσημες πολιτικές της Δύσης στην Ουκρανική κρίση μπορούν να αποτυπωθούν ως το ενδιαφέρον για να διατηρηθεί η Ευρώπη ασφαλής και ελεύθερη, κατηγορώντας τη Ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία ως μια παραβίαση της ευρωπαϊκής ειρήνης. Όλοι επικρίνουν την προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ρισκάρει για να το ανατρέψει. Η Δύση είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό δεν κοστίζει πολύ, ούτε στην ΕΕ, ούτε στο ΝΑΤΟ. Η εκτίμηση είναι ότι η πρόκληση από την κρίση στην Ουκρανία θα παραμείνει σε χαμηλή προτεραιότητα για τους δυτικούς ηγέτες και δεν πρόκειται να αναλάβουν μεγαλύτερους κινδύνους πέραν των κυρώσεων. Αυτό θα μπορούσε πιθανότατα να αλλάξει μόνο αν ήταν ορατός ο κίνδυνος διακύβευσης κυριαρχίας ευρωπαϊκών εδαφών από τη Ρωσία. Όσο ο Vladimir Putin μένει μακριά από τέτοιες ενέργειες, πιθανότατα θα κερδίσει ακόμη περισσότερα από ότι έχει ωφεληθεί μέχρι στιγμής.

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμμαχία ΗΠΑ – Ε.Ε., με την Ελλάδα να αποκτά ρόλο “κλειδί”, για την προώθηση και την ενίσχυση του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου που θα οδηγήσει στη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, σηματοδοτεί η συνάντηση επτά υπουργών στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν.

Ο λόγος για τη τρίτη διυπουργική συνάντηση του συμβουλευτικού συμβουλίου του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου που πραγματοποιείται σήμερα με παρατηρητές τον αντιπρόεδρο της Ευρ. Επιτροπής Maros Sefcovic και την αναπληρωτή βοηθό Γραμματέα για την Ενεργειακή Διπλωματία των ΗΠΑ Robin Dunnigan.

Στο συμβούλιο συμμετέχουν οι υπουργοί των χωρών που εμπλέκονται στο Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, ο Ιταλός υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Carlo Calenda, ο Βούλγαρος υπουργός Ενέργειας Nikolay Pavlov ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Γεωργίας και υπουργός Ενέργειας Kakha Kaladze, ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Berat Albayrak, ο υφυπουργός Ενέργειας και Βιομηχανίας της Αλβανίας Ilir Bejtja, oυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Κροατίας Slaven Dobrovic και ο υπουργός Οικονομίας του Μαυροβουνίου Dragica Sekulic.

Αντικείμενο της διυπουργικής συνάντησης είναι η εξέταση της πορείας των έργων για την υλοποίηση του Νότιου Διαδρόμου. Αυτός αποτελείται σε πρώτη φάση από την επέκταση του Νότιου Καυκάσιου Αγωγού (SCP) και την κατασκευή των αγωγών TANAP και του TAP.Οι ποσότητες φυσικού αερίου που θα μεταφερθούν 10 δισ. κ.μ. θα προέρχονται από το νέο κοίτασμα του Σαχ Ντενίζ στο Αζερμπαϊτζάν και θα φτάνουν στην Ευρώπη μέσω της Γεωργίας και της Τουρκίας. Η χώρα μας εμπλέκεται στο έργο με τον αγωγό TAP που κατασκευάζεται και ο οποίος θα περνά στην Αλβανία καταλήγοντας στην Ιταλία.

Στο επίκεντρο των διαβουλεύσεων μεταξύ των εμπλεκόμενων χωρών είναι και ο σχεδιασμός των υπόλοιπων αγωγών που επεκτείνουν το Νότιο Διάδρομο, όπως ο ελληνοβουλγαρικός διασυνδετήριος αγωγός (IGB) – θα μεταφέρει ποσότητες 1 δισ. κ.μ. Αερίου από τον TAP στη γειτονική χώρα - , ενώ στο “παιχνίδι” μπαίνει και ο East Med (Ισραήλ- Κύπρος – Ελλάδα – Ιταλία). Οι δύο αυτοί αγωγοί όπως και ο TAP αποτελούν για την Ε.Ε. έργα κοινού ενδιαφέροντος και χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε.

Η παρουσία της εκπροσώπου της ενεργειακής διπλωματίας των ΗΠΑ κ. Dunnigan, της αξιωματούχου - η οποία το 2015 λίγο μετά τις ανακοινώσεις του τότε υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Πάνου Λαφαζάνη για τον αγωγό ρωσικών συμφερόντων (Turkish Stream) είχε εκφράσει τις ανησυχίες της στη διάρκεια συνεδρίου στην Αθήνα – σηματοδοτεί την αμερικανική στήριξη των έργων του Νότιου Διαδρόμου.

Πληροφορίες αναφέρουν επίσης, ότι και ο αντιπρόεδρος της Ευρ. Επιτροπής, πρόκειται να τονίσει στην ομιλία που θα κάνει στις εργασίες του συμβουλίου όπως και στην κατ' ιδίαν συνάντηση που θα έχει με τον κ. Σταθάκη, τη σημασία της εξασφάλισης εναλλακτικών ενεργειακών πηγών της Ε.Ε.

Οι εξελίξεις γύρω από το Νότιο Διάδρομο θα έχουν συνέχεια και τους επόμενους μήνες. Με κορυφαία εξέλιξη τον Απρίλιο. Στο Ισραήλ θα πραγματοποιηθεί τετραμερής συνάντηση μεταξύ των αρμόδιων υπουργών της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ιταλίας για τα επόμενα βήματα που αφορούν στο έργο του EastMed.

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο με τη δρομολόγηση αυτών των έργων, ενώ στο πλαίσιο των μεγάλων επενδύσεων που αναμένονται ο κ. Σταθάκης πρόκειται σήμερα να συναντηθεί και με τον διευθύνοντα σύμβουλο του TAP Ίαν Μπράντσοου, τον ομόλογο του υπουργό της Βουλγαρίας, τον αντιπρόεδρο της BP για το Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου Τζο Μέρφι και τον πρόεδρο της Περιφέρειας Γεωργίας, Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν της BP Γκόρντον Μπιρέλ.

Χρήστος Κολώνας
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Φεβ 2017


Μόνο τρελός δεν ήταν όπως φαίνεται ο βουλευτής του κυβερνώντος ισλαμιστικού κόμματος από το οποίο προέρχεται ο Ερντογάν, το AKP, όταν προειδοποιούσε ότι σε περίπτωση απόρριψης του ερωτήματος από τον τουρκικό λαό, τις αλλαγές στο Σύνταγμα δηλαδή που επιθυμεί ο Ερντογάν για να καταστεί παντοδύναμος, το αποτέλεσμα θα είναι εμφύλιος…

Εκ πρώτης όψεως αυτό φάνηκε σαν μια στρατηγική τρομοκράτησης των Τούρκων, σε μια δεύτερη όμως ανάγνωση, λαμβάνοντας υπόψη και κάποιες αρνητικές δημοσκοπήσεις και μάλιστα σε μια χώρα που τα μέσα ενημέρωσης ελέγχονται, δηλαδή τα πραγματικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα, ίσως ο βουλευτής να αποτύπωνε μια δυσμενή πραγματικότητα, τα εφιαλτικά σενάρια για το μέλλον της «δημοκρατίας» που κατασκεύασε ο Ερντογάν…

Με αυτό ως αφορμή και μη λησμονώντας ότι η Τουρκία έχει στρατηγική που αντέχει στο χρόνο τείνουμε να δώσουμε ολοένα και περισσότερο «εσωτερική ερμηνεία» στις συνεχείς προκλήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο Αιγαίο. Κάπου δε βγάζουν νόημα, ήρθε όμως ο πρωθυπουργός υπό κατάργηση, Μπινάλι Γιλντιρίμ, να μας λύσει τις απορίες, καθώς ο απίστευτος τύπος αυτός, μετατράπηκε ξαφνικά σε ισλαμοεθνικιστή και άρχισε να κάνει δημοσίως το σήμα των γκρίζων λύκων…

Με απλά λόγια, οι ισλαμιστές έχουν βγάλει μια γλώσσα σα… γραβάτα και γλύφουν το εθνικιστικό ακροατήριο της Τουρκίας μπας και συνταχθούν με τον Ερντογάν και περάσουν τις συνταγματικές αλλαγές, ενώ σε αντάλλαγμα προσφέρουν συνδιαχείριση του κρατικού μηχανισμού ο οποίος δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η συστηματική άλωσή του από το κίνημα του Γκιουλέν.

Η όλη κατάσταση, με μια προσεκτική παρατήρηση, δίνει την αίσθηση ενός Ερντογάν που εμμέσως παρακαλάει την Ελλάδα να στηθεί ένα επεισόδιο στο Αιγαίο, να ενισχύσει αυτός τα εθνικιστικά του διαπιστευτήρια και να περάσει τις συνταγματικές αλλαγές.

Κατά συνέπεια και με βάση αυτή την παρατήρηση η Ελλάδα θα πρέπει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που τη συμφέρει, καθότι γενική είναι η άποψη ότι στον καλό αυτόν άνθρωπο, τον Ερντογάν, θα πρέπει όλοι μας να ανάψουμε μια μεγάλη λαμπάδα, «υπέρ υγείας», διότι η τρέλα του ίσως και να συνεισέφερες τα μέγιστα για να κρατηθεί η χώρα μας στην επιφάνεια σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία.

Από την άλλη πλευρά όμως, η παρουσία των εθνικιστών που θεωρείται δεδομένο ότι έχουν βάλει στο μάτι σχεδόν τα πάντα, από τη Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου μέχρι την Κύπρο, ενώ ας μην ξεχνούμε τον Γκρίζο Λύκο που ενεπλάκη στην κατάρριψη του Ρώσου πιλότου στη Συρία και όλως τυχαίως συνελήφθη μόλις προσέγγισαν οι Τούρκοι με τους Ρώσους. Αλήθεια, είναι ακόμα κρατούμενος;

Εν ολίγοις, τέτοιες «συμφωνίες» με σκοπό να επηρεαστεί η διαδικασία του δημοψηφίσματος δεν μπορούν να υπάρξουν. Σε καμία περίπτωση. Πρόκειται για αναξιόπιστους ανθρώπους, χωρίς «μπέσα». Η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί τις εξελίξεις με προσήλωση ώστε να μη διαφύγει η οποιαδήποτε εξέλιξη που θα μπορούσε να έχει σημασία για την ελληνική ασφάλεια.

Η απειλή είναι πάντως το να δει ο Ερντογάν ότι το στοίχημα δεν του βγαίνει και να αναζητήσει τη διέξοδό του εκδηλώνοντας επίθεση σε βάρος του Ελληνισμού. Ίσως αυτή η εκτίμηση ήταν που έκανε τον Νίκο Κοτζιά να τον προειδοποιήσει, ότι αν διανοηθεί να ποντάρει το μέλλον του σε τέτοιο σενάριο, ανοίγει την πόρτα της καταστροφής του.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Toυ Έντουαρντ Λιους 

Αν κάτι δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα, θα σταματήσει. Το ερώτημα είναι πόσον καιρό θα ισχύσει αυτό για τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεν έχει νόημα να αναρωτιέται κανείς τι θα γίνει τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Είναι αρκετό να πολλαπλασιάσει τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες και να σκεφτεί πόσο διάστημα το αμερικανικό σύστημα μπορεί να αντέξει αυτή την πίεση.


Στον πρώτο μήνα της προεδρίας του, ο Τραμπ κήρυξε τον πόλεμο στις μυστικές υπηρεσίες και τα μέσα ενημέρωσης. Ο επόμενος στόχος του θα είναι μάλλον ο δικαστικός κλάδος. Δεν υπάρχει μέση λύση στην Ουάσινγκτον του Τραμπ. Ή οι δυνάμεις που είναι εναντίον του θα τον ανατρέψουν ή θα καταστρέψει το σύστημα. Πιστεύω ότι θα γίνει το πρώτο. Αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά.

Μην παρασύρεστε από την κυβέρνηση του Τραμπ. Πολλοί από αυτούς είναι έμπειροι άνθρωποι. Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις, ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον και ο υποψήφιος υπουργός Οικονομικών Στίβεν Μνούσιν είναι επαγγελματίες. Μπορεί να μη συμφωνούμε με τις προτεραιότητές τους, αλλά δεν μπορούμε να αμφισβητούμε τον ρεαλισμό τους.

Το πρόβλημα είναι πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να εκτελούν τις εντολές ενός προέδρου που χωρίζει τον κόσμο σε εχθρούς και φίλους  χωρίς να υπάρχει τίποτα ανάμεσα.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ρόμπερτ Χάργουορντ, που αρνήθηκε τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας. Σε άλλες συνθήκες, ένας άνθρωπος με το παρελθόν του Χάργουορντ θα αποδεχόταν με ενθουσιασμό αυτή την πρόταση. Όχι όμως όταν έχεις να κάνεις με τον Τραμπ, έναν πρόεδρο που θεωρεί ότι γνωρίζει περισσότερα από τους στρατηγούς του για τον πόλεμο, περισσότερα από τους κατασκόπους του για την αντικατασκοπία, περισσότερα από τους διπλωμάτες του για τον κόσμο. Οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους συμφωνεί ο Τραμπ είναι εκείνοι που συμφωνούν μαζί του. Το ερώτημα είναι πόσον καιρό θα χρειαστούν οι συνεργάτες του για να φτάσουν στο ίδιο συμπέρασμα. Το όριο ανάμεσα στο να κάνεις το καθήκον σου και στο να σε εξευτελίζουν δεν είναι πάντα ευδιάκριτο.

Οι υπηρεσίες αντικατασκοπίας έχουν ήδη διασχίσει αυτό το όριο. Εννέα πηγές έδωσαν στην Ουάσινγκτον Ποστ λεπτομέρειες για το τηλεφώνημα του Μάικλ Φλιν στον Ρώσο πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον. Ένας λόγος για τις διαρροές αυτές ήταν η εκδίκηση για την περιφρόνηση του Φλιν προς τις υπηρεσίες όταν ήταν επικεφαλής της Υπηρεσίας Αμυντικής Αντικατασκοπίας. Ένας άλλος όμως ήταν η βαθιά ανησυχία για την αλαζονική στάση του προέδρου απέναντι στην εθνική ασφάλεια της χώρας.

Ο Τραμπ έχει παρομοιάσει τη CIA με τη ναζιστική Γερμανία και την έχει κατηγορήσει ότι εργαζόταν για τη Χίλαρι Κλίντον. Αντίθετα, δεν φείδεται επαίνων για τον διευθυντή του FBI Τζέιμς Κόμεϊ, που συνέβαλε αποφασιστικά στην ήττα της Κλίντον.

Το μήνυμα είναι σαφές: ακολουθήστε το παράδειγμα του Κόμεϊ για να μην περιληφθείτε στη λίστα των εχθρών. Είναι δύσκολο όμως να φανταστεί κανείς πολλούς δημόσιους λειτουργούς που θεωρούν πρότυπο τον Κόμεϊ. Μερικοί από αυτούς διακινδυνεύουν τη ζωή τους, με σχετικά μικρή αμοιβή, για να υπηρετήσουν τη χώρα τους. Και η χώρα τους δεν είναι ο Τραμπ.

Ύστερα υπάρχουν τα μέσα ενημέρωσης, που ο Τραμπ κατηγορεί διαρκώς ότι ψεύδονται και συνωμοτούν για να υπονομεύσουν την προεδρία του. Το επόμενο βήμα είναι να τα κατηγορήσει για προδοσία. Σε ένα τουιτ, που στη συνέχεια έσβησε, τα χαρακτήρισε «εχθρούς του αμερικανικού λαού». Όλα αυτά δεν μπορεί να έχουν καλό τέλος. Οι δημοσιογράφοι στην Ουάσινγκτον είναι συνηθισμένοι στις θανατικές απειλές. Φοβάμαι πως είναι ζήτημα χρόνου προτού οι απειλές αυτές μεταφραστούν σε επιθέσεις. Το ίδιο ισχύει και για τους δικαστές που ανέτρεψαν την απαγόρευση εισόδου των Μουσουλμάνων στο αμερικανικό έδαφος και δέχονται ήδη θανατικές απειλές.

Οι αισιόδοξοι θεωρούν ότι ο Τραμπ θα κάνει κάποια στιγμή μια διόρθωση πορείας και θα διώξει από κοντά του τους πιο φανατικούς. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό. Όμως κανείς δεν μπορεί να περιμένει μια μεταμόσχευση προσωπικότητας. Ο Τραμπ μπορεί να περάσει το 95% του χρόνου του ακούγοντας τις συμβουλές των ειδικών και 5% παρακούοντας τις. Αυτό το 5% θα καθορίσει την ατζέντα. Γιατί ο Τραμπ δεν είναι ένας χαρακτήρας που μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Όσο μεγαλύτερη πολιορκία δέχεται, τόσο σφοδρότερα θα επιτίθεται.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πόσο διάστημα θα χρειαστεί για να λυθούν οι διαφορές ανάμεσα στον Τραμπ και το λεγόμενο βαθύ κράτος. Είναι επίσης δύσκολο να πει κανείς πόσον καιρό θα αντέξει την πίεση το Κονγκρέσο. Κάποια στιγμή όμως θα τεθεί το δίλημμα ανάμεσα στον Τραμπ και το αμερικανικό Σύνταγμα.

* Ο Εντουαρντ Λιους είναι αρθρογράφος των Financial Times
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ερντογάν ενεπλάκη σε μια αιματηρή και κυνική κουρδική πολιτική. Πολιόρκησε τους Κούρδους πριν από τις εκλογές, αλλά ξέχασε τις υποσχέσεις του από τη στιγμή που δεν χρειαζόταν πια την κουρδική ψήφο. Το αγκάλιασμα της ειρηνευτικής διαδικασίας ήταν ανειλικρινές.

Του Μάικλ Ρούμπιν

Από τη στιγμή που κατάλαβε ότι οι Κούρδοι θα ψηφίσουν το φιλοκουρδικό κόμμα HDP, ξεκίνησε μια πολιτική καμένης γης που μετέτρεψε πόλεις όπως το Σίζρε, τη Σιλώπη και το Νουσαϊμπίν κατά τρόπον που θυμίζει το Χαλέπι στη Συρία.

Μετά από την προσπάθεια για ειρήνη που κατέληξε να βιώσουν βία παρόμοια με αυτή των μέσων της δεκαετίας του 1980, οι περισσότεροι Κούρδοι της Τουρκίας έχουν παραιτηθεί από τη φιλοδοξία για ένα κοινό μέλλον με τους Τούρκους συμπατριώτες τους.

Αλλά, δεν είναι μόνο οι Κούρδοι των οποίων η νοοτροπία έχει αλλάξει. Καθώς ο Ερντογάν έχει να ελέγχει εκπομπές [σ.σ. ραδιόφωνα και τηλεοράσεις] και εφημερίδες, οι Τούρκοι είναι εκτεθειμένοι σε ένα διαρκώς συρρικνούμενο εύρος φωνών που επιτρέπεται να ακουστούν.

Οι Τούρκοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα: Η Τουρκία έχει επί της ουσίας διαιρεθεί. Ως αποτέλεσμα, μια νέα γενιά Τούρκων βλέπει τώρα τους Κούρδους ως «το άλλο», αν όχι τον εχθρό.

Προσθέστε το πρόβλημα ότι οι περισσότεροι δυτικόστροφα προσανατολισμένοι Τούρκοι δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ τη νοτιοανατολική Τουρκία, και οι περισσότεροι Κούρδοι από τα νοτιοανατολικά της χώρας δεν μπορούν πλέον να επισκεφθούν την Αττάλεια, την Προύσα και τη Σμύρνη.

Η Τουρκία υφίσταται ήδη ψυχολογική διαίρεση. Πράγματι, ακόμη κι ο Ερντογάν καταλαβαίνει σε κάποιο επίπεδο, ότι η διχοτόμηση είναι αναπόφευκτη, και οικονομικές πολιτικές του φαίνεται να δείχνουν ότι έχει ήδη ξεγράψει τις κουρδικές κατά πλειοψηφία περιοχές.

Ο ψυχολογικός διαχωρισμός είναι αδύνατο να αντιστραφεί απουσία συνολικής εθνοκάθαρσης. Αυτό θα είναι σχεδόν αδύνατο να τραβήξει σε μάκρος, καθώς οι Κούρδοι είναι οπλισμένοι και έμπειροι. Οι Τούρκοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα: Η Τουρκία έχει επί της ουσίας διαιρεθεί.

Τα σύνορά της θα αλλάξουν το μόνο ερώτημα είναι αν οι νέες γραμμές θα είναι διεθνή σύνορα ή εσωτερικές, ομοσπονδιακές διαιρέσεις. Ο Ερντογάν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του ως ένα μεγάλο ηγέτη, έναν νέο Ατατούρκ. Αλλά ενώ ο Ατατούρκ έχτισε τη σύγχρονη Τουρκία, ο Ερντογάν την έχει σκοτώσει. Θα μείνει στην Ιστορία όχι ως ήρωας, αλλά ως ένας διεφθαρμένος κακοποιός ο οποίος κατέστρεψε την Τουρκία για τη ματαιοδοξία του.

Πηγή Defence-Point




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Κατά το επόμενο χρονικό διάστημα, οι χώρες της Ευρώπης θα αντιμετωπίσουν μια σειρά από προκλήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων ενδέχεται να αποσταθεροποιήσουν τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ειδικά την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ, δύο δεδομένα πάνω στα οποία στηριχτήκαμε μετά από δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, το Ψυχρό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση, και τις συνέπειες της διάλυσης της τελευταίας στα τέλη του εικοστού αιώνα.

Οι προκλήσεις είναι ηθικές και υπαρξιακές. Ηθικές καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει, στην πραγματικότητα, την αυγή μιας μετα-παγκοσμιοποιημένης και Ευρωσκεπτικιστικής εποχής που τροφοδοτείται από την αφύπνιση των εθνικιστικών κινημάτων που τρέφονται από τη ροή του μεταναστευτικού κύματος από την Αφρική, την Ασία (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας), και ακόμη και από την ίδια την Ευρώπη (Βαλκάνια , για παράδειγμα). Μια ακόμη πρόκληση είναι η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την ΕΕ. Υπαρξιακές διότι η επικράτηση του BREXIT δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των ιστορικών βρετανικών αποσχιστικών τάσεων από την Ευρώπη, αλλά περιλαμβάνει επίσης θέματα αρχών. Όπως την υπεροχή των νόμων της ΕΕ για τη μετανάστευση, το εθνικό νόμισμα (βρετανική λίρα) ως στοιχείο στην κατάσταση της νομισματικής πολιτικής, σε αντίθεση με το Ευρώ και το μεγάλο ερώτημα για το πώς η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης θα αποφασίζεται στο μέλλον.

Μια ακόμη μεγάλη πρόκληση για τους ευρωπαίους ηγέτες είναι η πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ κ. Τράμπ για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ. Οι ηγέτες της διατλαντικής συμμαχίας αναγνώρισαν ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τις απειλές του 21ου αιώνα και ότι η κοινή μας άμυνα απαιτεί τη λήψη κατάλληλων επενδύσεων σε στρατιωτικές δυνατότητες για να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι σύμμαχοι συμβάλλουν με το μερίδιο που τους αναλογεί για την συλλογική μας ασφάλεια. Αυτό σημαίνει ότι οι σύμμαχοι έχουν καθήκον να αναλάβουν το μερίδιο της οικονομικής επιβάρυνσης της διατήρησης της οργάνωσης.

Ποια είναι τα πραγματικά ερωτήματα;

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με την ευρωατλαντική σχέση, που μας βασανίζουν τον τελευταίο καιρό. Μάλιστα γίνονται όλο και πιο έντονα μετά την ανάληψη της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Το βασικό ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι αναλυτές είναι αν το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα πείσουν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ότι η ευρωατλαντική συμμαχία παραμένει ένα πολύτιμο εργαλείο της ηγεσίας των ΗΠΑ και αποτελεί σημαντικό πολυμερές φόρουμ συνεργασίας για την ασφάλεια και την άμυνα. Εκτιμώ ότι αυτό το ερώτημα μάλλον παραπλανεί παρά οδηγεί στην ανάληψη ευθυνών και ανεύρεση λύσεων, στην νέα αρχιτεκτονική των σχέσεων, όπως διαμορφώνονται καθώς έχει απαντηθεί από την ιστορία.

Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Ευρώπη, αλλά φαίνεται να το αγνοούν. Αυτό θα λέγαμε ότι είναι η παραδοσιακή πάλη μεταξύ συναισθήματος και πραγματικότητας. Ο απομονωτισμός στη δεκαετία του 1930, τα μέτρα εμπορικού προστατευτισμού κατά την ίδια περίοδο, και τα διδάγματα από τον Ψυχρό Πόλεμο έχουν δείξει σαφώς ότι ακόμη και ένα ισχυρό έθνος όπως η Αμερική χρειάζεται συμμάχους. Επιπλέον, στον σημερινό πολυπολικό κόσμο η αντιπαλότητα εναντίον του δυτικού στρατοπέδου από πολλές παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις απαιτεί αλληλεγγύη μεταξύ των διατλαντικών συμμάχων.

Τα επιχειρήματα αυτά μάλλον υπολείπονται όταν αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα της νέο συντηρητικής ιδεολογίας. Ως ενσάρκωση όλων των ιδεών που αυτή η σχολή σκέψης περιφρονεί, η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένας φυσικός εταίρος, πόσο μάλλον ως ένας αξιόπιστος παράγοντας στη διεθνή σκηνή.

Μπορεί η Ευρώπη να πείσει τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ για το αντίθετο; Μάλλον όχι, τουλάχιστο προς το παρόν. Αλλά αν η Ευρώπη είναι σε θέση να σταθεί σταθερή και ενωμένη γύρω από κοινά συμφέροντα, η σημασία της μπορεί να βρει σταδιακά το δρόμο της στη νοοτροπία της διοίκησης Τράμπ. Γι’ αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη τα πραγματικά ερωτήματα είναι δύο:

πρώτον, αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν πλήρως κατανοήσει τις αλλαγές στη διατλαντική σχέση ασφαλείας και

δεύτερο, αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το οστικό κύμα από τις πρώτες εβδομάδες της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ για την αναζωογόνηση των ευρωπαϊκών προσπαθειών για να παίξουν έναν αυτόνομο και αποτελεσματικό ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις.

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα

Η Ευρώπη θα πρέπει να αυξήσει άμεσα τις εισφορές στην άμυνα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα που αφορά το νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ήταν το ίδιο ζήτημα που έσπρωχνε και τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να ζητά επίμονα από τους Ευρωπαίους τη γενική υποστήριξη για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η απόφαση που ελήφθη στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο του 2016, που για να θυμηθούμε, ήταν η ενίσχυση με ευρωπαϊκά και αμερικανικά στρατεύματα των χωρών της Βαλτικής καθώς και ένα σημαντικό μήνυμα ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να κάνουν περισσότερα και να μοιραστούν την επιβάρυνση για τη Νατοϊκή άμυνα, και όχι μόνο από την άποψη των δαπανών.

Επίσης στη Γερμανική Λευκή Βίβλο του 2016 όπως επιβεβαιώνει, αλλά και η δέσμευση της Καγκελαρίου Μέρκελ, είναι ο στόχος του 2% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες. Αυτά αποτελούν περαιτέρω ενδείξεις ότι η ισχυρότερη ευρωπαϊκή χώρα είναι διατεθειμένη να κάνει περισσότερα για την ευρωπαϊκή άμυνα. Κινήσεις για την ενίσχυση των προσπαθειών στην άμυνα της ΕΕ είναι μια άλλη ένδειξη της αλλαγής. Εκτιμάται μετά τις γαλλικές και γερμανικές εκλογές του 2017, οι ηγέτες των δύο αυτών εθνών θα δώσουν ώθηση για περισσότερη ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.

Από τη μία πλευρά, φαίνεται ως σημαντικό που οι Ευρωπαίοι στοχεύουν να συνδράμουν στην τρέχουσα κατανομή των αμυντικών βαρών στο ΝΑΤΟ, όμως το πιο σημαντικό από το να δαπανήσουν το 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα, είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι να συντονίσουν τις πολιτικές τους για την ασφάλεια στο ΝΑΤΟ, ιδίως όσον αφορά στη διαχείριση της κρίσης στη γειτονιά της Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ πρέπει να διασφαλίσει επιτέλους την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), η οποία ιδρύθηκε πριν είκοσι πέντε χρόνια. Αυτή πρέπει να είναι η σωστή απάντηση στην ηγεσία των ΗΠΑ, μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ευθύνη στις διεθνείς υποθέσεις. Η εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ΚΕΠΠΑ είναι μια δύσκολη πρόκληση στους υπέρμαχους της κρατικής κυριαρχίας, αλλά χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να υποβάλουμε προτάσεις ώστε να αναλάβουμε περισσότερες ευθύνες στη δομή της στρατιωτικής διοίκησης του ΝΑΤΟ. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος πρέπει να είναι η αλλαγή του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης με Ευρωπαίο (μια θέση που παραδοσιακά είναι αμερικανική) με έναν αμερικανό γενικό γραμματέα.

Αντί επιλόγου

Υπάρχει ακόμα μια ευρεία υποστήριξη του ΝΑΤΟ στην καθιέρωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα ενισχυθεί από μια αντίληψη ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να αναλάβουμε την οικειοποίηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Τέλος το ΝΑΤΟ θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να δράσει με ταχύτητα και να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα σε ένα δεδομένο χρονικό πλαίσιο, αντί να χανόμαστε στις μεγάλες, γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως έχουμε μάθει στην Ευρώπη.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Θεαματική είναι η επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στο Ιράν και την Τουρκία τα τελευταία 24ωρα, καθώς ο πόλεμος των δηλώσεων που ακολούθησαν τις αναφορές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, από το βήμα της Διεθνούς Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, πυροδοτεί επικίνδυνη κρίση ανάμεσα σε Άγκυρα και Τεχεράνη, τερματίζοντας επί της ουσίας την υποτιθέμενη κοινή προσπάθεια, με την προσθήκη της Μόσχας, για την τήρηση εκεχειρίας στο έδαφος της Συρίας.

Το Ιράν, διά του εκπροσώπου του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, κατηγόρησε την Τουρκία για φιλοδοξίες ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο των οποίων δε διστάζει ούτε καν να χρησιμοποιήσει ως όπλο τη χρηματοδότηση ισλαμικών τρομοκρατικών ομάδων.

Η Τουρκία αντέδρασε απορρίπτοντας κι’ αυτή διά του εκπροσώπου του ΥΠΕΞ, Χουσεΐν Μουφτόουγλου τις ιρανικές κατηγορίες ότι προκαλεί περιφερειακές εντάσεις και αστάθεια. Ωστόσο, το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών είχε καλέσει τον Τούρκο πρεσβευτή και φέρεται να διαμαρτυρήθηκε εντονότατα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Όπως κάθε Φεβρουάριο τα τελευταία 53 χρόνια, έτσι και φέτος από τις 17 ως τις 19/2 διεξήχθη στο Μόναχο η Διεθνής Συνδιάσκεψη Ασφάλειας (Munich Security Conference 2017) στην οποία συμμετείχαν πάνω από 500 εκπρόσωποι κυβερνήσεων, ακαδημαϊκοί, εμπειρογνώμονες και επιχειρηματίες για να συζητήσουν τα παγκόσμια προβλήματα ασφάλειας.
Παραδοσιακά το σημαντικό αυτό φόρουμ χρησιμοποιείται ως ευκαιρία από τα κράτη να προωθήσουν σε διεθνές ακροατήριο τα εθνικά τους συμφέροντα, στοιχείο που στη φετινή διοργάνωση εκμεταλλεύτηκε πλήρως η Τουρκία, ενώ η Ελληνική πλευρά αυτοπεριορίστηκε σε αφωνία και ερασιτεχνικές δημόσιες σχέσεις, χάνοντας έτσι την ευκαιρία προώθησης των εθνικών μας συμφερόντων. Δυστυχώς, διότι η φετινή διοργάνωση στο Μόναχο ήταν από τις πιο πετυχημένες της τελευταίας δεκαετίας, υπήρχαν πάρα πολλές συμμετοχές σε πολύ υψηλό επίπεδο και ήταν ιδανική ευκαιρία να ακουστεί η Ελλάδα και τα συμφέροντά της απέναντι σε μια Τουρκία που καλλιέργησε πάλι το μύθο του περιφερειακού ειρηνοποιού.

Η σημασία της Συνδιάσκεψης στο Μόναχο προς την «post-Truth, post-West, post-Order» εποχή

Σε μια εποχή που οι δομές της μεταπολεμικής και μεταψυχροπολεμικής παγκόσμιας οικονομικής και διεθνοπολιτικής αρχιτεκτονικής μεταβάλλονται και αναθεωρούνται, βλέπουμε πως παλαιοί θεσμοί, όπως είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ή η Διεθνής Συνδιάσκεψη Ασφάλειας του Μονάχου, διοργανώσεις δηλαδή που εκπηγάζουν μέσα από ιδιωτικές πρωτοβουλίες προσωπικοτήτων, ενισχύουν τον ρόλο τους στη νέα εποχή ως σπουδαίες συναντήσεις ανταλλαγής απόψεων μεταξύ πολιτικών και επιστημόνων ακόμη και από χώρες που βρίσκονται σε τεταμένες διμερείς σχέσεις. Για παράδειγμα, όσο αδιανόητη θα μας ήταν μια συνύπαρξη μεταξύ του Ιρανού και του Ισραηλινού υπουργού εξωτερικών σε διακυβερνητικό επίπεδο, άλλο τόσο εφικτή ήταν η παρουσία και των δύο σε ένα πάνελ διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων στα πλαίσια της φετινής συνδιάσκεψης στο Μόναχο.

Ένα δεύτερο γενικό συμπέρασμα αφορά τη σημασία που δόθηκε φέτος στη Συνδιάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο σε σχέση με την χλιαρή διοργάνωση για την παγκόσμια οικονομία τον περασμένο Δεκέμβρη στο Νταβός. Είναι προφανές πως από τα προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία, η ανησυχία έχει περάσει πλέον στα προβλήματα για την παγκόσμια ασφάλεια, στοιχείο που ενδεχομένως υποδηλώνει το πως η παρατεταμένη οικονομική αστάθεια έχει πλέον επηρεάσει την παγκόσμια διεθνοπολιτική σταθερότητα.

Σημαντικές παρουσίες και μηνύματα

Εξέχουσα ήταν στη Συνδιάσκεψη η Αμερικανική παρουσία με τις ομιλίες του Αντιπροέδρου Michael Pence και του υπουργού άμυνας James Mattis. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος έστειλε στους συμμετέχοντες τους χαιρετισμούς του προέδρου Τράμπ και μαζί με τον υπουργό άμυνας διαβεβαίωσαν τους ανήσυχους ευρωπαίους φίλους τους ότι για τις ΗΠΑ το ΝΑΤΟ αποτελεί σημαντικό πολιτικό-στρατιωτικό θεσμό, το άρθρο 5 της Συμμαχίας θα ενώνει τις δύο όχθες του Ατλαντικού και ότι στην Συνδιάσκεψη του ΝΑΤΟ τον ερχόμενο Μάιο, θα παραστεί ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος ο οποίος εκεί θα αναπτύξει τις θέσεις του για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και την άποψή του για το μέλλον της Συμμαχίας.

Ωστόσο, προειδοποίησαν τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ ότι θα πρέπει να αυξήσουν την οικονομική (τουλάχιστο 2% του ΑΕΠ για την άμυνα) και επιχειρησιακή συμμετοχή τους, καθώς οι ΗΠΑ επωμίζονται πλέον δυσανάλογα βάρη σε σχέση με την Ευρώπη στη διατήρηση της Συμμαχίας σε αποδεκτά επιχειρησιακά επίπεδα. Στα πλαίσια μιας προσεκτικής ανάλυσης, το συμπέρασμα των όσων συζητήθηκαν από την πλευρά των Αμερικανών είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να σηκώνουν τα βάρη της Ευρωπαϊκής ασφάλειας και ότι οι Ευρωπαίοι αν θέλουν να απολαμβάνουν τα καλά της υπερδύναμης θα πρέπει να επωμιστούν και το κόστος που συνεπάγεται αυτό, πρωτίστως το κόστος της άμυνάς τους. Δηλαδή τα «χαιρετίσματα» του προέδρου Τράμπ προς τους Ευρωπαίους συμμάχους του είχαν πολλαπλή ερμηνεία και αποδέκτες. Ακόμη, εξόχως μεροληπτική εναντίον του Ιράν ήταν η δήλωση Pence ότι αποτελεί «προεξάρχων κράτος-υποστηριχτή της τρομοκρατίας», κάτι με το οποίο διαφωνούν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες ή τουλάχιστο δεν βλέπουν – και σωστά – το ζήτημα σε επίπεδο μαύρου-άσπρου, ιδιαίτερα όταν τα σκήπτρα στην τρομοκρατία κρατούν σουνιτικά κράτη όπως το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία. Παρόν στη συνδιάσκεψη ήταν και ο υπουργός εσωτερικής ασφάλειας των ΗΠΑ, John Kelly.

Σημαντική ήταν η ομιλία του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Sergey Lavrov, ο οποίος μίλησε για την ανάγκη οικοδόμησης μιας μετά-Δυτικής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφάλειας, χωρίς να υπάρξει – και εδώ είναι το πολύ ενδιαφέρον – αντίλογος σε αυτή την Ρωσική τοποθέτηση, σαν να δέχονται όλοι ως δεδομένο το τέλος της Δύσης ως ρυθμιστή της παγκόσμιας ασφάλειας.

Ομιλητής στη Συνδιάσκεψη του Μονάχου ήταν και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg.

Από την πλευρά της Ευρώπης, μίλησαν η επίτροπος της ΕΕ για θέματα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής Federica Mogherini, ενώ προηγουμένως είχαν μιλήσει η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel και ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Wolfgang Schauble. Η Γερμανίδα Καγκελάριος ήταν επικριτική απέναντι στο ρόλο της Ρωσίας στην Ευρώπη, ωστόσο τόνισε πως είναι έτοιμη να συνεργαστεί με τη Μόσχα στην καταπολέμηση της Ισλαμικής τρομοκρατίας, διαφωνώντας παράλληλα με τη νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον που στοχοποιεί συνολικά τους Μουσουλμάνους, λέγοντας πως δεν είναι το Ισλάμ η γενεσιουργός αιτία της τρομοκρατίας. Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών είπε πως προσβλέπει σε αναβαθμισμένο ρόλο της ΕΕ και της Γερμανίας στα παγκόσμια πράγματα, ενώ εξαιρετικά επικριτικοί ήταν ο Βρετανός και ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών απέναντι στο ρόλο της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά ζητήματα την ώρα μάλιστα που την φετινή χρονιά θα διεξαχθούν στην Ευρώπη πολύ σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Επίσης, η εμμονή των Αμερικανών στις αμυντικές δαπάνες έτυχε κριτικής λίγες μέρες νωρίτερα από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Junker, ο οποίος είχε δηλώσει πως στο σύγχρονο περιβάλλον ασφάλειας εξίσου σημαντική είναι και η προσφορά στην ανάπτυξη καθώς και η τεχνική-ανθρωπιστική βοήθεια, στοιχεία που πρέπει να προσμετρούνται στις συνολικές δαπάνες για την ασφάλεια και την άμυνα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ.

Σημαντική ήταν και η παρέμβαση της αξιωματούχου του ΟΗΕ Patricia Espinosa Cantellano που επεσήμανε τον κίνδυνο που εγκυμονεί η κλιματική αλλαγή για την παγκόσμια ασφάλεια, καθώς επίσης η ομιλία του Bill Gates για τη σημασία των πανδημιών στην παγκόσμια ασφάλεια που ξύπνησε ιστορικές μνήμες από την εποχή του Μεσαίωνα που ίσως δούμε να επαναλαμβάνονται στο μέλλον.

Αξιολόγηση της Τουρκικής και Ελληνικής παρουσίας

Η Τουρκία στο Μόναχο είχε σημαντική κυβερνητική συμμετοχή και παρουσία. Παρόντες ήταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim, ο υπουργός εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, ο υπουργός άμυνας Fikri Isik και ο αρχηγός της ΜΙΤ Hakan Fidan.

Αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του Τούρκου υπουργού εξωτερικών ο οποίος αναφέρθηκε στη συμβολή της Τουρκίας για τη σταθερότητα σε Συρία και Ιράκ, στον πόλεμο που διεξάγει η χώρα του μαζί με τους συμμάχους εναντίον του ΙΚ, την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία και το Ισραήλ παρά τις διαφορές που έχουν σε επί μέρους ζητήματα καθώς και το ενδιαφέρον της Τουρκίας για βιώσιμη λύση του Παλαιστινιακού Ζητήματος, στηλίτευσε τον «τρομοκρατικό» ρόλο του ΡΚΚ και των Κούρδων της Συρίας στην περιοχή, ήταν επικριτικός για το ρόλο της Δύσης στη Λιβύη, και τέλος δήλωσε πρόθυμος να συμβάλει η χώρα του στον αγώνα ανακατάληψης της al-Raqqa, υποτιθέμενης πρωτεύουσας του ΙΚ. Κουβέντα για Κυπριακό, για Αιγαίο, για μετανάστες, για ΕΕ…

Στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης υπήρξε συνάντηση μεταξύ του Τούρκου πρωθυπουργού και του Αμερικανού Αντιπροέδρου.

Η Ελλάδα σε κυβερνητικό επίπεδο εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό άμυνας Πάνο Καμμένο, ενώ οι άλλοι Έλληνες που συμμετείχαν στη Συνδιάσκεψη «χωρίς όμως εθνικό καπέλο»  ήταν ο Έλληνας Επίτροπος για τη Μετανάστευση Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο Στρατηγός Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ Μιχάλης Κωσταράκος, και ο Αλεξ Ρόντος ως ειδικός εκπρόσωπος της ΕΕ (EEAS) για το Κέρας της Αφρικής.

Δυστυχώς την ώρα που στο Μόναχο μίλαγε ο Τούρκος πρωθυπουργός και ο υπουργός των εξωτερικών και πλάσαραν τη χώρα τους ως νησίδα σταθερότητας και παγκόσμιου ειρηνοποιού, δεν υπήρχε εκείνη την ώρα μια Ελληνική φωνή να εκπροσωπήσει τα Ελληνικά συμφέροντα και να αποδομήσει με τρανταχτά επιχειρήματα τα τουρκικά μυθεύματα μπροστά σε διεθνές ακροατήριο. Ήμασταν για άλλη μια φορά απόντες… με την Τουρκία να κεφαλαιοποιεί τις εντυπώσεις με τα ψεύδη της.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής 
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Καθισμένος στο μικροσκοπικό κελί του, ο Άμαρ Χουσέιν, μαχητής του Ισλαμικού Κράτους, παραδέχεται ότι έχει βιάσει περισσότερες από 200 γυναίκες, μέλη μειονοτήτων του Ιράκ, κι έχει σκοτώσει τουλάχιστον 500 ανθρώπους. Είναι μόλις 21 ετών και δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερες ενοχές για τις πράξεις του αυτές. Λέει πως διαβάζει καθημερινά το Κοράνι για να γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Σε μια σπάνια κίνησή τους, οι υπηρεσίες πληροφοριών του Κουρδιστάν έδωσαν στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters πρόσβαση στον Χουσέιν και σε άλλον έναν μαχητή του ΙΚ που συνελήφθηκαν τον Οκτώβριο στο Κιρκούκ, κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης στην οποία έχασαν τη ζωή τους 99 άμαχοι και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας. Σκοτώθηκαν επίσης 63 τζιχαντιστές.

Ο Χουσέιν υποστηρίζει ότι οι "εμίρηδες", δηλαδή οι τοπικοί διοικητές του ΙΚ, είχαν δώσει στον ίδιο και στους άλλους μαχητές την άδεια να βιάζουν όσες Γιαζίντι και άλλες γυναίκες θέλουν. "Οι νέοι άνδρες το χρειάζονται. Είναι φυσιολογικό", υποστήριξε μιλώντας στους δημοσιογράφους του πρακτορείου αφού ένας πράκτορας της υπηρεσίας αντικατασκοπείας του έβγαλε τη μαύρη κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι του.

Ο Χουσέιν είπε ότι την εποχή που το Ισλαμικό Κράτος άρπαζε ολοένα και περισσότερα εδάφη στο Ιράκ, ο ίδιος πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, σε πολλές ιρακινές πόλεις και βίαζε γυναίκες Γιαζίντι ή από άλλες μειονότητες. Κούρδοι αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας λένε ότι έχουν αποδείξεις για τους βιασμούς και τις δολοφονίες που διέπραξε αλλά δεν γνωρίζουν την ακριβή κλίμακα των εγκλημάτων του.

Το Reuters δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς του κρατούμενου.

Αυτόπτες μάρτυρες και Ιρακινοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι οι τζιχαντιστές βίασαν πολλές Γιαζίντι μετά την κατάληψη του βόρειου Ιράκ, το 2014. Πολλές γυναίκες απήχθησαν και πουλήθηκαν ως σκλάβες του σεξ ενώ οι άνδρες συγγενείς τους δολοφονήθηκαν.

Ο Χουσέιν είπε επίσης ότι από το 2013, όταν εντάχθηκε στο ΙΚ, έχει σκοτώσει περίπου 500 ανθρώπους. "Πυροβολούσαμε όποιον έπρεπε να πυροβολήσουμε και αποκεφαλίζαμε όποιον χρειαζόταν να αποκεφαλίσουμε" ανέφερε. Αφηγήθηκε επίσης πώς τον εκπαίδευσαν οι "εμίρηδες" να σκοτώνει: στην αρχή δυσκολευόταν, όταν του έφερναν να σκοτώσει κάποιον για να εξασκηθεί, αλλά μέρα με την ημέρα έγινε πιο εύκολο.

"Επτά, οκτώ, δέκα τη φορά. Τριάντα ή και σαράντα ανθρώπους. Τους πηγαίναμε στην έρημο και τους σκοτώναμε" πρόσθεσε. Τελικά, έγινε πολύ καλός και δεν δίσταζε ποτέ να δολοφονεί ανθρώπους. "Τους κάθιζα κάτω, τους έδενα τα μάτια και τους πυροβολούσα στο κεφάλι. Ήταν φυσιολογικό", εξήγησε.

Ο ίδιος θεωρεί ότι είναι θύμα των δυσκολιών της ζωής, της διαλυμένης οικογένειάς του και της φτώχειας στη γενέτειρά του, τη Μοσούλη. "Δεν είχα χρήματα. (Δεν είχα) κανέναν να μου πει αυτό είναι λάθος, εκείνο είναι σωστό. Δεν υπήρχαν δουλειές. Είχα φίλους αλλά κανέναν για να με συμβουλεύσει" πρόσθεσε.

Ο Χουσέιν είναι σήμερα 21 ετών. Ξεκίνησε την "καριέρα" του ως τζιχαντιστής στα 14. Υποστηρίζει ότι το μύησε στον τζιχάντ ο ιεροκήρυκας ενός τεμένους. Αρχικά εντάχθηκε στην Αλ Κάιντα, τώρα διώκεται ως μέλος του Ισλαμικού Κράτους.

Οι Κούρδοι πράκτορες περιέγραψαν ότι ο δεύτερος κρατούμενος, ο 31χρονος Γάφαρ Άμπντελ Ραχμάν, δεν είναι τόσο "κοινωνικός" και δεν έχει αποκαλύψει πολλά πράγματα για τα όσα έζησε όταν ήταν υπεύθυνος για την επιμελητεία του ΙΚ. Μιλώντας στο Reuters ο Άμπντελ Ράχμαν παραδέχτηκε ότι άνοιξε πυρ εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας στο Κιρκούκ αλλά υποστήριξε ότι δεν σκότωσε ποτέ κανέναν. Είπε επίσης ότι ο ίδιος και ο αδελφός του εντάχθηκαν στο ΙΚ επειδή ήταν δημόσιοι υπάλληλοι και αν δεν προσχωρούσαν στην οργάνωση θα τους εκτελούσαν. Οι Κούρδοι δεν σχολίασαν τους ισχυρισμούς του, όμως οι ιρακινές αρχές εκφράζουν πολλές επιφυλάξεις για τους μαχητές που δηλώνουν ότι ακολούθησαν το ΙΚ γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή.

Ο Άμπντελ Ράχμαν εξέφρασε θυμό μόνο όταν ρωτήθηκε ποια είναι η άποψή του για τον σιίτη πρωθυπουργό Χάιντερ αλ Αμπάντι. Απάντησε ότι το Ιράκ θα μαστίζεται πάντα από αστάθεια επειδή στη χώρα ζουν πολλές αιρέσεις. Ο Αμπάντι "δεν παρέχει δικαιοσύνη στους ανθρώπους", είπε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα ηγετικά στελέχη του Ισλαμικού Κράτους έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν τη Ράκα, την ντε φάκτο πρωτεύουσα της οργάνωσης στη Συρία, λόγω της προέλασης της αραβοκουρδικής συμμαχίας που στηρίζεται από τον διεθνή συνασπισμό που μάχεται τους τζιχαντιστές, ανέφερε σήμερα το Πεντάγωνο.

"Βλέπουμε ότι πολλά υψηλόβαθμα στελέχη του ΙΚ, πολλοί από την ηγεσία, αρχίζουν να εγκαταλείπουν τη Ράκα" είπε ο πλοίαρχος Τζεφ Ντέιβις, ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου. "Προφανώς έχουν αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος τους στη Ράκα", πρόσθεσε, κάνοντας λόγο για μια "πολύ οργανωμένη, πολύ τακτική" υποχώρηση.

Η Μοσούλη στο Ιράκ και η Ράκα της Συρίας είναι οι δύο μεγάλοι στόχοι του διεθνούς συνασπισμού.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, η αραβοκουρδική συμμαχία, ξεκίνησαν στις 6 Νοεμβρίου την επιχείρησή τους για την ανακατάληψη της Ράκας. Αρχικός στόχος είναι να "απομονώσουν" την πόλη, αποκόπτοντας όλες τις διόδους πρόσβασης σ' αυτήν.

Σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, ο στόχος αυτός έχει σχεδόν επιτευχθεί. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ανέφεραν ότι οι τζιχαντιστές έχουν πλέον μόνο μία δίοδο διαφυγής, στα νοτιοανατολικά της πόλης.

Ο Ντέιβις πάντως δεν έδωσε περισσότερες διευκρινίσεις για το πού ακριβώς κατευθύνονται οι τζιχαντιστές που φεύγουν από την πόλη.

Οι διάδρομοι προς τα βόρεια και τα δυτικά είναι αποκλεισμένοι από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις ενώ στα νότια οι γέφυρες στον ποταμό Ευφράτη έχουν καταστραφεί, είπε.

Μολονότι η επιχείρηση "απομόνωσης" της πόλης προχωρά, ο συνασπισμός δεν έχει ακόμη αποκαλύψει ποιο είναι το σχέδιό του για την ανακατάληψή της. Ασαφής παραμένει ο ρόλος που θα κληθούν να παίξουν οι Κούρδοι των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού (YPG) που έχουν αποδείξει ότι είναι αποτελεσματικοί στις μάχες αλλά η Τουρκία τους θεωρεί τρομοκράτες. Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πρότεινε μάλιστα στον διεθνή συνασπισμό να σταλούν στη θέση τους τουρκικές δυνάμεις.

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Τζέιμς Μάτις συναντήθηκε την Πέμπτη στις Βρυξέλλες με τον Τούρκο ομόλογό του Φικρί Ισίκ. Για σήμερα είναι προγραμματισμένη μια συνάντηση του αρχηγού του γενικού επιτελείου ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, του Τζο Ντάνφορντ, με τον Τούρκο ομόλογό του στην Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Φεβ 2017


Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Εκφρασμένη άποψη του γράφοντος είναι ότι η αποστολή του νέου Αμερικανού προέδρου, ως επιλογή του «σιωπηλού κατεστημένου» των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι να εφαρμόσει ένα νεοβαστφαλιανό μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που θα βασίζεται στο «διαίρει και βασίλευε», έτσι ώστε να αποσυσπειρώσει την Ευρασία και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας ενιαίας δύναμης σε αυτήν. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας εντάσσεται και η πολυδιαφημισμένη προσέγγιση της Ρωσίας από τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, με σκοπό να διασπαστεί ο σινορωσικός άξονας.

Ωστόσο, ενδέχεται τα πράγματα να μην είναι ακριβώς έτσι. Η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι εξαιρετικά σύνθετη και πολύπλοκη ώστε να χωράει σε παρόμοια απλουστευτικά μοντέλα. Έτσι λοιπόν, θα εξετάσουμε δύο παράγοντες που καθιστούν την μισαλλόδοξη εχθρότητα προς τη Ρωσία περίπου αναγκαία για τη μακρόπνοη αμερικανική γεωστρατηγική αλλά και την υπερσυστημική δομή στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν ως γεωπολιτικό μέγεθος, κυρίαρχο κομμάτι της οποίας είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Η ανάγκη για διπλή ανάσχεση της Ρωσίας

Καταρχάς λοιπόν, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αποσυσπείρωση της Ευρασίας οφείλει να στοχεύει προς όλες τις κατευθύνσεις. Με άλλα λόγια, δεν έχει νόημα μια διάσπαση του σινορωσικού άξονα, που η νέα ηγεσία της Ουάσιγκτον ευελπιστεί να επιτύχει δια της προσέγγισης με τη Μόσχα, αν η προσέγγιση αυτή οδηγήσει ταυτοχρόνως σε μια εξομάλυνση των σχέσεων Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας.

Άρα, η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Μόσχας πρέπει να έχει δύο πρόσωπα. Και το φιλικό και το εχθρικό, με το δεύτερο να αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα του πρώτου. Το κατά πόσον αυτό είναι εύκολο ή έστω δυνατόν να επιτευχθεί είναι μια άλλη ιστορία αλλά αυτή είναι η βασική απαίτηση.

Άρα λοιπόν, θα πρέπει μάλλον να αναμένουμε μια πολιτική Ιανού από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών προς τη Μόσχα. Και το βλοσυρό πρόσωπο της Ουάσιγκτον έναντι της Ρωσίας θα πρέπει εξ αντικειμένου να βασιστεί σε έναν μισαλλόδοξο αντιρωσισμό. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει πλέον ο οικονομικός και πολιτικοοικονομικός δυισμός του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ του καπιταλιστικού κόσμου και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, που εξασφάλιζε εκ των πραγμάτων το συγκρουσιακό περιβάλλον μεταξύ «Δύσης» και «Ανατολής».

Για να επιτευχθεί σήμερα αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να δαιμονοποιηθεί η Ρωσία αυτή καθεαυτή και αυτό θα συνεχιστεί και επί εποχής Τραμπ, ακόμη και αν όντως οι ΗΠΑ επιδιώξουν να υλοποιήσουν μια νεοβεστφαλιανή πολιτική, στο πλαίσιο της οποίας θα επιχειρηθεί κάποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία.

Η προσπάθεια της Δύσης να κρατήσει παγωμένη στο χρόνο τη στιγμή της νίκης επί του υπαρκτού σοσιαλισμού

Ο άλλος παράγοντας που ωθεί τη Δύση σε μια μισαλλόδοξη εχθρότητα έναντι της Ρωσίας είναι υπερσυστημικός και σε σημαντικό βαθμό βρίσκεται εκτός των ορίων παρέμβασης και επιλογών της όποιας αμερικανικής ηγεσίας.

Συγκεκριμένα, οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα το οποίο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού έπαψε να είναι ένα γενικό και ρευστό σύνολο κανόνων και αρχών όσον αφορά την πολιτική και οικονομική λειτουργία των χωρών και απόκτησε ένα συμπαγές και άκαμπτο σχήμα, ενδεδυμένο το μανδύα του νικητή του Ψυχρού Πολέμου και «δικαιωμένο» από την Ιστορία. Η αντίληψη, λοιπόν, περί του «Τέλους της Ιστορίας» αποτέλεσε υπαρξιακό κομμάτι της ευρύτερης οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας που διαμορφώθηκε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μιας πραγματικότητας που επεχείρησε να παγώσει τον χρόνο και να διατηρήσει αιώνια ζωντανή τη στιγμή του θριάμβου της.

Κατά συνέπεια, αφού ο καπιταλισμός έπρεπε να διατηρήσει παγωμένη στον χρόνο αυτήν τη στιγμή της «τελικής νίκης», η Ρωσία «όφειλε» να φέρεται εσαεί ως νικημένη χώρα, που θα πρέπει να υπακούει αδιαμαρτύρητα στις προσταγές των «νικητών» και φυσικά να μην επανακάμψει ποτέ. Από τη στιγμή που δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, αυτομάτως ενεργοποιεί την εχθρότητα της Δύσης προς αυτήν, μιας και ξαναθέτει σε κίνηση την ιστορική εξέλιξη και κατά συνέπεια σπάει το εύθραυστο κρύσταλλο της παγωμένης στον χρόνο στιγμής του δυτικού θριάμβου.

Εν κατακλείδι, η παθολογική και μισαλλόδοξη εχθρότητα της Δύσης προς τη Ρωσία, από τη μία είναι μέρος της μακρόπνοης «ορθολογικής» στρατηγικής των ΗΠΑ όσον αφορά τη διαχείριση της Ευρασίας, ενώ από την άλλη ενδέχεται να αποτελεί μια, ανορθολογική μεν αναπόφευκτη δε, εκδήλωση της υπερσυστημικής γεωπολιτικής δομής που κυριάρχησε στον κόσμο μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η οποία προσπαθεί να διαιωνίσει την ύπαρξή της δια του παγώματος του ιστορικού χρόνου.

Είναι δεδομένο ότι αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Και όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν ότι η Ιστορία δεν σταματάει, για την ακρίβεια δεν έχει σταματήσει ότι για ένα δευτερόλεπτο από τότε που επήλθε το «τέλος» της μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι δυνάμεις θα εμφανιστούν στο προσκήνιο.

(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το κείμενο αυτό, είχε δημοσιευτεί στο τεύχος 367 του περιοδικού «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο σημερινός κόσμος έχει μπει σε μια συγκρουσιακή περιδίνηση με ανεξέλεγκτα και καταστροφικά αποτελέσματα. Οι συνεχιζόμενες πολιτικές της προηγούμενης δεκαετίας οδήγησαν στην άνοδο του εξτρεμισμού, του φόβου για το αντίθετο, στη μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό.

Γράφει ο Α. Παπανδρέου
Ναυπηγός Μηχανικός, BEng/MSc
University of Strathclyde


Τα μεγάλα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα ανέτρεψαν ισορροπίες δεκαετιών στο όνομα του κέρδους και έφεραν χώρες στο χείλος της καταστροφής. Οι πολιτικοί των περισσότερων ισχυρών κρατών έχουν αποδειχθεί πολιτικοί νάνοι χωρίς όραμα αλλά πρωτίστως, να έχουν με τις ευλογίες τους επιτρέψει ο έλεγχος του παγκόσμιου γίγνεσθαι να γίνεται από τις τράπεζες και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Στη Δύση, οι πολίτες ψάχνουν σωτηρία και δικαίωση πράγμα που εκμεταλλεύονται επικίνδυνοι λαϊκιστές πολιτικοί και προσφέρουν αυτό που θέλει να ακούσει ο μέσος αγανακτισμένος ψηφοφόρος, με σκοπό να πάρουν τα ηνία της εξουσίας και να επιβάλουν τη δική τους μισαλλόδοξη και εθνικιστική ατζέντα.

Ως αποτέλεσμα, ο κόσμος, με τη συναίνεση των κατοίκων αυτού του πλανήτη, περνάει σιγά σιγά σε λαϊκιστές και ακροδεξιούς ηγέτες ως μέσο αντίδρασης λόγω της αρνητικής επιρροής των περασμένων πολιτικών στην προσωπική τους ζωή και ευημερία. Δυστυχώς, η μνήμη του κόσμου φαίνεται να είναι κοντή και το μέλλον που εμείς οι ίδιοι υπογράφουμε με την ψήφο μας ζοφερό.

Ο κόσμος αντί να προχωράει μπροστά, πάει με ταχύ βήμα πίσω, στις μέρες του 1914 και 1936. Οι αντιθέσεις μεταξύ των λαών εν έτη 2017, αντί να αμβλύνονται χρόνο με το χρόνο και οι λαοί να ευημερούν μέσα στο πλαίσιο των διεθνών νόμων και συνθηκών, απεναντίας, οξύνονται καθημερινά.

Έννοιες όπως δημοκρατία, ισονομία, ισότητα κ.α. εξέπεσαν τα τελευταία χρόνια στο όνομα του χρήματος με αποτέλεσμα μέσω των επόμενων εκλογικών διαδικασιών, με τη συναίνεσή μας, να εκλείψουν σταδιακά.

Με την κατάρρευση του διπολικού συστήματος ισχύος και την παγκόσμια ισορροπία που αυτό διατηρούσε έστω και υπό τον φόβο της πυρηνικής καταστροφής, έφερε στο προσκήνιο άλλες μικρότερες δυνάμεις οι οποίες άδραξαν την ευκαιρία να διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο σε περιφερειακό επίπεδο αποσταθεροποιώντας όλες τις καυτές περιοχές του πλανήτη και φέρνοντας τον κόσμο πιο κοντά σε ένα ατύχημα που θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες διαστάσεις.

Έτσι γεννήθηκε το σημερινό πολυπολικό σύστημα ισχύος που όμως είναι ακόμα στα σπάργανα, ενώ οι αλλαγές των πολιτικών δυνάμεων, όπως προαναφέραμε, το κάνουν πλήρως συγκρουσιακό. Η συγκρουσιακή αυτή κατάσταση θα συνεχίσει να υφίσταται μέχρις ότου γίνουν οι απαραίτητες αναδιατάξεις στις νέες σφαίρες επιρροής που αναδύονται.

Στο ήδη βεβαρημένο γεωπολιτικό σύστημα ισορροπιών έρχεται να προστεθεί το γεγονός ότι σήμερα παρατηρείται η ταυτόχρονη αποσταθεροποίηση όλων των θερμών περιοχών, Μ. Ανατολή, Β. Αφρική, Βαλκάνια, Νότια Σινική Θάλασσα, κορεατική χερσόνησος κ.α., την ώρα που η Ε.Ε. δείχνει να πνέει τα λοίσθια και οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πολιτική αναταραχή μετά την άνοδο του Τραμπ στο αξίωμα του προέδρου της ισχυρότερης στρατιωτικά δύναμης στον κόσμο.

Όλη αυτή η αναταραχή ξεκίνησε μετά τον δεύτερο Πόλεμου του Κόλπου και την αποτυχία ελέγχου της νέας κατάστασης εκεί και σε συνέχεια την αποσταθεροποίηση της Β. Αφρικής και της Συρίας από τις δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου.

Αυτό που τα δυτικά think tank δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν, είναι ότι οι απλοί άνθρωποι είναι ένα δυναμικό σύστημα το οποίο εν τέλει είναι δύσκολο να ελέγξεις από τη στιγμή που οι ενέργειές σου περάσουν ένα κρίσιμο σημείο. Παραδείγματα στη σύγχρονη παγκόσμια Ιστορία υπάρχουν πολλά (Βιετνάμ, Ιράκ, Αίγυπτος, Συρία, Αφγανιστάν κ.α.)

Ο μόνος τρόπος είναι η δικτατορία και ο φόβος (Σαντάμ Χουσεΐν, Άσαντ, Κιμ Γιονγκ Ουν, Ερντογάν) και εκεί είναι που θα είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για το κοντινό μέλλον που μας επιφυλάσσεται. Οι δυτικές δυνάμεις σε όλα τα παραπάνω παραδείγματα προσπάθησαν να εκθρέψουν και να γιγαντώσουν τα μίση και τις διαφορές των ανθρώπων και να τα χρησιμοποιήσουν για την εκτέλεση των δικών τους συμφερόντων είτε οικονομικών είτε γεωπολιτικών.

Αυτό είχε τελικά αποτέλεσμα την εξαγωγή της τρομοκρατίας στο έδαφός τους. Σε Γαλλία και Τουρκία ουσιαστικά εδώ και πολλούς μήνες λειτουργεί στρατιωτικός νόμος και στη Γερμανία η αστυνομία κάνει προληπτικές επιχειρήσεις και συλλήψεις.

Είναι επιεικώς τραγικό μετά από δύο Παγκόσμιους και μερικούς περιφερειακούς πολέμους με εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες να ζούμε πάλι σήμερα την ίδια ιστορία με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια παραγκωνισμένους (πρόσφυγες) που εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε και να υψώνουμε τείχη και αδιαφορία για την τύχη τους. Αποφάσεις που εν τέλει θα γυρίσουν μπούμερανγκ για την εσωτερική μας ασφάλεια.

Από την άλλη η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με βαριά τραυματισμένη οικονομία και κατά συνέπεια με μειωμένη οποιουδήποτε τύπου ισχύ για να αντιπαρατεθεί στα κοσμογονικά γεγονότα που έρχονται, την ώρα που όλοι γύρω μας εξοπλίζονται σαν αστακοί. Ίδωμεν…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν κάλεσε σήμερα για την «αποκατάσταση του διαλόγου» ανάμεσα στις ρωσικές και τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

«Στο πιο υψηλό επίπεδο πρέπει να καλλιεργήσουμε τη συνεργασία στον τομέα κατά της τρομοκρατίας με τους ξένους εταίρους μας», δήλωσε ο Πούτιν στη διάρκεια μιας τελετής ενώπιον αξιωματούχων των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών (FSB), προσθέτοντας ότι επιθυμεί «την αποκατάσταση του διαλόγου με τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων χωρών του ΝΑΤΟ».

«Δεν είναι δικό μας λάθος αν διακόπηκε και δεν αναπτύχθηκε», διευκρίνισε ο ρώσος πρόεδρος, ο οποίος πρόσθεσε πως είναι «προφανές πως στον τομέα της μάχης κατά της τρομοκρατίας, όλες οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί οφείλουν να συνεργαστούν».

Συγχαίροντας τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν διευκρίνισε πως οι τελευταίες απέτρεψαν το 2016 «45 εγκλήματα τρομοκρατικής φύσης», μεταξύ των οποίων και 16 επιθέσεις.

Είπε επίσης πως 53 αξιωματικοί και 386 πράκτορες ξένων υπηρεσιών ασφαλείας αποκαλύφθηκαν στη Ρωσία το 2016, προσθέτοντας πως «η δραστηριότητα των υπηρεσιών ασφαλείας στη Ρωσία δεν μειώνεται».

Ο ρώσος πρόεδρος κατήγγειλε επίσης τις επιθέσεις στον κυβερνοχώρο στόχο των οποίων αποτέλεσε η Ρωσία και οι οποίες σύμφωνα με τον ίδιον τριπλασιάστηκαν σε σχέση με το 2015, καλώντας να αυξηθούν οι κυβερνητικοί πόροι στον τομέα της μάχης κατά του κυβερνο-εγκλήματος.

Μεταξύ των κινδύνων για την ασφάλεια της χώρας, ο Βλαντίμιρ Πούτιν κατονόμασε ωστόσο το ΝΑΤΟ το οποίο, κατά τη σύνοδο κορυφής στη Βαρσοβία τον Ιούνιο, «προσδιόρισε τη Ρωσία ως την κύρια απειλή που αντιμετωπίζει και καθιστά τον περιορισμό της την κύρια αποστολή του».

«Προς τον σκοπό αυτόν, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ συνεχίζεται», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος.

Στο μεταξύ, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσε σήμερα ότι δεν θεωρεί πως υφίστανται οι συνθήκες για στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία.

Ο Μάτις έκανε τις δηλώσεις αυτές έπειτα από μια σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες κατά την οποία έδωσε διαβεβαιώσεις για τη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών στη συμμαχία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από «την ισχύ του διατλαντικού δεσμού».

Απαντώντας σε ερώτηση αν είναι δυνατό σήμερα να έχει κανείς εμπιστοσύνη στη Ρωσία ο Τζέιμς Μάτις απάντησε: «Το θέμα με τη Ρωσία είναι ότι πρέπει να συμμορφωθούν με το διεθνές δίκαιο όπως αναμένει κανείς από κάθε λογικό έθνος σε αυτό τον πλανήτη».

«Δεν είμαστε σε θέση τώρα να συνεργαστούμε σε στρατιωτικό επίπεδο. Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες μας θα συναλλαγούν και θα προσπαθήσουν να βρουν κοινό έδαφος», πρόσθεσε ο νέος επικεφαλής του Πενταγώνου.

Απαντώντας σε άλλη ερώτηση, αν πιστεύει πως η Ρωσία παρενέβη στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, ο Μάτις είπε: «Αυτή τη στιγμή, θα έλεγα απλώς πως δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες είτε ότι αναμίχθηκαν είτε ότι προσπάθησαν να αναμιχθούν σε έναν αριθμό εκλογών στις δημοκρατίες».

Ο Μάτις είχε πει σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση του ΝΑΤΟ χθες πως η συμμαχία πρέπει να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες όσον αφορά τις πιθανότητες αποκατάστασης μιας σχέσης συνεργασίας με τη Μόσχα και να διασφαλίσει ότι οι διπλωμάτες της θα «διαπραγματευθούν από θέση ισχύος».

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν μια λακωνική απάντηση από τον ρώσο υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού.

«Οι προσπάθειες να οικοδομηθεί ένας διάλογος με τη Ρωσία από θέση ισχύος θα ήταν ανώφελες», δήλωσε ο Σοϊγκού, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων TASS.

Ο Μάτις ανταπάντησε: «Δεν χρειάζεται καθόλου να απαντήσω στη ρωσική δήλωση. Το ΝΑΤΟ συμβόλιζε πάντα τη στρατιωτική ισχύ και προστασία των δημοκρατιών και των ελευθεριών που σκοπεύουμε να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Φεβ 2017


Τα συστημικά media τον «χτυπούν» υποστηρίζοντας ότι, εκτός του Φλιν, είχαν και άλλα στελέχη επαφές με Μόσχα

Aφού έχουν επιστρατεύσει κάθε μέσο προκειμένου να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ, τώρα, για να «σκοτώσουν» πολιτικά τον Ντόναλντ Τραμπ, επιδιώκουν να κατασκευάσουν ένα νέο... Γουότεργκεϊτ!

Ο λόγος, βέβαια, για το σκληρό μπλοκ των συστημικών μέσων ενημέρωσης των ΗΠΑ, που βάλλουν κατά του νέου προέδρου αυτή τη φορά, με αφορμή την παραίτηση του Μάικλ Φλιν, του πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ.

Χθεσινό δημοσίευμα των «New York Times», το οποίο επικαλείται πληροφορίες του από τέσσερις «πρώην και νυν» Αμερικανούς αξιωματούχους, υποστηρίζει ότι και άλλα στελέχη της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ αλλά και συνεργάτες του είχαν συστηματικές επαφές με υψηλόβαθμα στελέχη των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και με μέλη της ρωσικής κυβέρνησης, τη χρονιά πριν από τις αμερικανικές εκλογές.

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (μέλη των οποίων προφανώς ήταν οι τέσσερις αξιωματούχοι) υπέκλεψαν τα σχετικά τηλεφωνήματα, στο πλαίσιο των ερευνών που έκαναν για το θέμα της υποτιθέμενης ρωσικής εμπλοκής στην αμερικανική προεκλογική εκστρατεία. Η διαφορά, όμως, με την υπόθεση Φλιν είναι ότι, όπως μάλιστα παραδέχεται και η εφημερίδα, δεν προκύπτουν στοιχεία που αποδεικνύουν οποιαδήποτε «συνεργασία» μεταξύ του επιτελείου του Τραμπ και των Ρώσων, ενώ πάλι, κατά τους «New York Times», πολλοί από τους συνεργάτες αυτούς είναι και επιχειρηματίες που «δεν είναι ασυνήθιστο να έχουν επικοινωνίες με στελέχη των μυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών»!

Από τους φερόμενους εμπλεκομένους κατονομάστηκε μόνο ο παραιτηθείς πρώην διευθυντής της εκστρατείας του Τραμπ Πολ Μάναφορτ, ο οποίος διέψευσε πως μίλησε ουδέποτε, εν γνώσει του, με Ρώσους πράκτορες. Ο ίδιος ο Τραμπ χαρακτήρισε παραλογισμό τις κατηγορίες, κατηγορώντας τα μέσα ενημέρωσης για θεωρίες συνωμοσίας και τυφλό μίσος, ενώ έστρεψε τα πυρά του και κατά των μυστικών υπηρεσιών NSA και FBI, τις οποίες κατηγόρησε για αντιαμερικανισμό. Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία Τσακ Σούμερ ζήτησε να αρχίσει ανεξάρτητη έρευνα για ενδεχόμενες αξιόποινες πράξεις σχετικά με την υπόθεση Φλιν.

Συγγνώμη από τους «Times»

Με απολογητική διάθεση απέναντι στη Μελάνια Τραμπ εμφανίστηκε, στο μεταξύ, η ίδια εφημερίδα, με αφορμή τον χαρακτηρισμό «πόρνη» που έκανε για την πρώτη κυρία, στο πλαίσιο επίδειξης μόδας, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Τζέικομπ Μπέρνσταϊν (γιος του θρυλικού Καρλ Μπέρνσταϊν, ο οποίος αποκάλυψε το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ). «Σε ένα πάρτι χθες το βράδυ, ένας ρεπόρτερ των “Times”, που δεν καλύπτει την Ουάσινγκτον ή το πολιτικό ρεπορτάζ, αναφέρθηκε σε μια αβάσιμη φήμη που αφορά τη Μελάνια Τραμπ» αναφέρουν οι «New York Times» σε δήλωσή τους στην ιστοσελίδα Politico.

«Το σχόλιο δεν έγινε με σκοπό να δημοσιοποιηθεί, αλλά ήταν εντελώς ακατάλληλη η στιγμή και δεν θα έπρεπε να γίνει. Οι συντάκτες της εφημερίδας έχουν μιλήσει στον ρεπόρτερ ρωτώντας τον σχετικά με το ατόπημα που έκανε». Συγγνώμη, άλλωστε, ζήτησε και ο ίδιος ο Μπέρνσταϊν. Το σχόλιο διέρρευσε στο twitter από το σούπερ μόντελ Εμιλι Ραταϊκόφσκι -τυγχάνει μάλιστα υποστηρίκτρια του Μπέρνι Σάντερς-, την οποία έσπευσε να ευχαριστήσει η πρώτη κυρία.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου