Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Νοε 2017


Η Τουρκία και ο Τουρκικός λαός βρίσκονται, εδώ και πολλά χρόνια, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο μιας σύγχρονης «οικογένειας Κορλεόνε» που ακούει στο όνομα Ερντογάν. Όποιος Τούρκος πολίτης, δημοσιογράφος, πολιτικός, ακτιβιστής, δικαστής, αστυνομικός ή στρατιωτικός τολμήσει να αρθρώσει «ενοχλητική» φωνή διαμαρτυρίας ή αντίδρασης, βρίσκεται αυτόματα στο σκοτάδι των Τουρκικών φυλακών που χτίζονται συνεχώς, η μία μετά την άλλη, για να «φιλοξενήσουν» νέους κρατούμενους.

Ο αρχηγός της «φαμίλιας», ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, γεννημένος το 1954 στις φτωχογειτονιές του Κασίμπασα της Κωνσταντινούπολης, ασχολήθηκε με την πολιτική ακολουθώντας μια κάθετη πορεία προς την κορυφή, ανάλογη με πολλούς διάσημους της ίδιας «κατηγορίας» οι οποίοι ξεκίνησαν από το απόλυτο μηδέν.

Μέλη της «φαμίλιας», η γυναίκα του Εμινέ, οι γιοί του Μπιλάλ και Μπουράκ, οι κόρες του Έσρα και Σουμεϊγέ, καθώς και οι γαμπροί του Μπεράτ Αλμπαϊράκ και Σελτσούκ Μπαιρακτάρ πλαισιωμένοι από τον δοτό πρωθυπουργό – εφοπλιστή Μπιναλί Γιλντιρίμ και τον μυστηριώδη αρχηγό της ΜΙΤ Δρα Φιντάν Χακάν. Μια σύγχρονη «οικογένεια Κορλεόνε» με διαφορετικό όνομα.

Οι «δραστηριότητες» του αρχηγού της «οικογένειας» είναι διάσημες σε ολόκληρο τον κόσμο. Ακόρεστη δίψα συγκέντρωσης πλούτου (ο καλύτερα «αμειβόμενος» πολιτικός του κόσμου, σύμφωνα με το Forbes), απολυταρχισμός, μεγαλομανία, φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις πολιτικής ή θρησκευτικής κυριαρχίας, αίσχιστα συμπτώματα νεοπλουτισμού, άριστη δημαγωγική ικανότητα για ταχυδακτυλουργική παραμόρφωση  δεδομένων, περιφρόνηση σε κάθε νομική ή ηθική υποχρέωση προκειμένου να πετύχει ή να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας.

Η σύζυγος του αρχηγού της «οικογένειας» Εμινέ (γεννήθηκε το 1955 και παντρεύτηκε τον αρχηγό της «φαμίλιας» επίσημα μεν το 1974, ανεπίσημα όμως το 1978) οικοδομεί  μέσα στην Τουρκία την εικόνα μιας πιστής μουσουλμάνας η οποία ακολουθεί σεμνή και ταπεινή ζωή, πλήρως ανταποκρινόμενη στην πίστη της. Η πραγματικότητα βέβαια είναι εντελώς διαφορετική. Από τα νιάτα της λάτρευε τα πανάκριβα ρούχα, τα ακριβά αυτοκίνητα και κόντεψε να αυτοκτονήσει, όπως δήλωσε η ίδια, όταν ο αδελφός της την υποχρέωσε να φορέσει μαντίλα στα 15 χρόνια της. Σήμερα όχι μόνο φοράει μαντίλα αλλά κινεί δυναμικά τα νήματα της «φαμίλιας», είτε συμβουλεύοντας τον αρχηγό, είτε συντονίζοντας διάφορες συγκεντρώσεις και ομιλίες. Δηλώνει ότι θεωρεί τα χαρέμια «σχολεία που προετοίμαζαν τις γυναίκες για την ζωή», ενώ δεν ξεχνάει καθόλου τις «νεανικές της αδυναμίες», ακόμα και αν έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την δημόσια εικόνα που καλλιεργεί: Τον Οκτώβριο του 2015 παρέλυσε το κέντρο των Βρυξελλών όταν ήθελε να κάνει τα ψώνια της ανενόχλητη και τον Ιούλιο του 2016 χαρακτηρίστηκε «μανιακή για ψώνια» όταν επισκέφτηκε παζάρι αντίκας στην Βαρσοβίας ξοδεύοντας 44.000 ευρώ! Είναι φανερό ότι η μεγαλομανία του «αρχηγού» για μεγαλοπρεπή παλάτια ανείπωτης χλιδής είναι η μεταδοτική ασθένεια που «κόλλησε» από την γυναίκα του!

Ο πρωτότοκος γιός του αρχηγού της «φαμίλιας»  Μπουράκ Ερντογάν, γεννημένος το 1979, μοιάζει περισσότερο με την μητέρα του: Προσπαθεί να παραμείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς βέβαια να παραλείπει να αξιοποιεί πλήρως τα αγαθά της «φαμίλιας»: Απαλλαγή από τον στρατό, θανατηφόρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα οδηγώντας χωρίς δίπλωμα –φυσικά χωρίς καμιά συνέπεια, «ξαφνική» ενασχόληση με εφοπλιστικές δραστηριότητες, εξαίρεση πλοίων ιδιοκτησίας του από το εμπάργκο της Τουρκίας προς το Ισραήλ μετά το επεισόδιο στο «Μαβί Μαρμαρά» (31 Μαΐου 2010), γάμος και διαζύγιο μέσα στην απόλυτη ομίχλη, όπως ακριβώς και οι «επιχειρηματικές» δραστηριότητες του οι οποίες, ως δια μαγείας, τον μετέτρεψαν σε εφοπλιστή!

Ο μικρότερος όμως γιός της «φαμίλιας», ο Μπιλάλ Ερντογάν, εκφράζει αυθεντικά την παροιμία το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει. Γεννήθηκε το 1981, έκανε μάστερ στο Χάρβαρντ των ΗΠΑ, δούλεψε ένα διάστημα για την Παγκόσμια Τράπεζα, παντρεύτηκε το 2003 και έχει δύο γιούς. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2006, όταν ο πατέρας του είχε ήδη γίνει πρωθυπουργός, επέστρεψε στην Τουρκία για να συντονίζει τις υποθέσεις της «φαμίλιας». Μερικές μόνο από τις κατηγορίες που του έχουν αποδοθεί μέχρι σήμερα περιλαμβάνουν ξέπλυμα μαύρου χρήματος, μεταβιβάσεις κρατικής γης ανάλογα με το «τίμημα» που θα καταβληθεί στον αρχηγό της «φαμίλιας» (το καταγεγραμμένο τηλεφώνημα με τον πατέρα του, που μιλούσε για μία πληρωμή ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων δημιούργησε το 2014 ένα τεράστιο σκάνδαλο που αποδόθηκε σε «εχθρούς της Τουρκίας» και κουκουλώθηκε αμέσως), οικονομική διαφθορά, απροκάλυπτες παρεμβάσεις στην λειτουργία των ΜΜΕ, σε διώξεις «αντιφρονούντων» (δημοσιογράφων, στρατιωτικών, δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών κ.ο.κ.ε). Όλες οι δικαστικές υποθέσεις που ξεκίνησαν στην Τουρκία και στην Ιταλία (όπου κατέφυγε το 2015 μέχρι η κατάσταση να τεθεί «υπό απόλυτο έλεγχο» μέσα στην Τουρκία), έχουν κυριολεκτικά θαφτεί. Ρώσοι και Σύριοι έχουν καταγγείλει δημόσια τον Μπιλάλ Ερντογάν, μικρότερο γιό του αρχηγού της «φαμίλιας», για ισχυρούς δεσμούς με δίκτυα τρομοκρατίας και λαθρεμπόριο πετρελαίου από τους τζιχαντιστές, γεγονός που του έχει «χαρίσει» τον τίτλο «Υπουργός Πετρελαίου του Ισλαμικού Κράτους». Για την απρόσκοπτη μάλιστα διεξαγωγή του λαθρεμπορίου πετρελαίου ο Μπιλάλ Ερντογάν έγινε ξαφνικά και αυτός εφοπλιστής -  είναι ένας από τους τρεις μετόχους της BMZ, μιας πολυεθνικής εταιρείας θαλάσσιων μεταφορών!

Τον Μάιο του 2016 η Γερμανική Bild σε δημοσίευμα της αναφέρει ότι η μεγαλύτερη κόρη του Ερντογάν Εσρα, είχε εμπλακεί το 2013 σε σκάνδαλο διαφθοράς μαζί με τον αδελφό της Μπιλάλ. Το 2007 παντρεύτηκε τον Μπεράτ Αλμπαιράκ ο οποίος είναι σήμερα Υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας και προορίζεται για πρωθυπουργός. Ο Μπεράτ Αλμπαιράκ, σύμφωνα με Γερμανικά δημοσιεύματα που είδαν το φως της δημοσιότητας την άνοιξη του 2017, είναι μπλεγμένος μέχρι τον λαιμό στους φακέλους διαφθοράς γνωστούς σαν «Malta Files».

Η μικρότερη κόρη του «αρχηγού» Σουμεγιέ Ερντογάν, σπούδασε στο Indiana University και έχει μεταπτυχιακό τίτλο από το London School of Economics. Εργάστηκε σαν σύμβουλος του αντιπροέδρου του κόμματος ΑΚΡ όταν ο πατέρας της ήταν πρωθυπουργός ενώ θεωρείται από τον Τουρκικό τύπο πως έχει πολιτικές φιλοδοξίες. Στις 22 Ιουλίου 2015, σύμφωνα με ανάρτηση του Global Research, η Σουμεγιέ Ερντογάν διεύθυνε ένα μυστικό νοσοκομείο στην πόλη Σανλιούρφα, το οποίο παρείχε ιατρική περίθαλψη (προφανώς με εξαιρετικά υψηλό «τίμημα») σε βαριά τραυματισμένους τζιχαντιστές οι οποίοι κατέφθαναν καθημερινά με φορτηγά του τουρκικού στρατού. Στις 14 Μάιου 2016 παντρεύτηκε  τον Σελτσούκ Μπαιρακτάρ ο οποίος είναι σήμερα ένας από τους επικεφαλής της ομάδας που κατασκευάζουν για τον τουρκικό στρατό τα μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones), στο εργοστάσιο του πατέρα του.

Άλλα σημαίνοντα μέλη της «φαμίλιας» είναι ο δοτός εφοπλιστής και πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλνιρίμ (ο ίδιος εμπλέκεται στο σκάνδαλο Malta Files και οι γιοί του στο σκάνδαλο Paradise Papers), ο οποίος δημιούργησε μια αμύθητη περιουσία –άγνωστο ακόμα αν ολόκληρη ή ένα μέρος της αποτελεί «βιτρίνα» του αρχηγού της «φαμίλιας» και ο Δρ Φιντάν Χακάν, ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος μέσα στην Τουρκία, ο μυστηριώδης και «αόρατος» αρχηγός της ΜΙΤ, ο οποίος αποτελεί ταυτόχρονα και το μακρύ χέρι του αρχηγού της «φαμίλιας» για όλες τις βρώμικες δουλειές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως κοινή μοίρα όλων ανεξαιρέτως των διεφθαρμένων πολιτικών είναι η απαξίωση, η φυλακή ή ο βίαιος θάνατος. Κάτι ανάλογο είναι φυσικό να συμβεί και στο σημερινό αρχηγό της «φαμίλιας Ερντογάν», ο οποίος συσσωρεύει αμύθητο πλούτο, έχοντας μετατρέψει ολόκληρη την Τουρκία σε γωνιακό κατάστημα της «φαμίλιας» του και τον μισό πληθυσμό της Τουρκίας σε πιστούς υποτακτικούς.

Όπως είναι φυσικό, όλο αυτό το σκηνικό, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξασφαλίσει μακροημέρευση στην «φαμίλια» Ερντογάν. Η κάθαρση, αργά η γρήγορα, είναι αναπόφευκτη…


ΥΓ: Από τον Ιανουάριο του 2018, στο πλαίσιο του προγράμματος ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, θα προβάλλεται, με ελεύθερη είσοδο, στο νεοκλασικό μέγαρο του Συλλόγου, ένα ντοκιμαντέρ που αφορά την πορεία του Πολίτικου Ελληνισμού στην σύγχρονη Ελλάδα, με τίτλο «Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, 90 χρόνια 1928-2018». Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ εδώ.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης 

Τι ακριβώς συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία και ποια είναι η αληθινή φυσιογνωμία του καθεστώτος, πέρα από την προπαγάνδα και τις επιφανειακές προσεγγίσεις; Μια ματιά στα αριθμητικά δεδομένα και τις σχετικές στατιστικές μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση στη γειτονική χώρα. Δεν πρόκειται για αριθμούς που μιλούν για παραγωγή, επενδύσεις και κατανάλωση.
Οι δείκτες της οικονομίας μπορεί να ευημερούν, αλλά η κοινωνία να υποφέρει, όπως άλλωστε γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μπορεί να συμβεί και από τη δική μας εμπειρία, στην Ελλάδα. Επομένως, στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την πολιτική κατάσταση μιας χώρας, πρέπει να στρέψουμε την αναλυτική μας ματιά και σε «πολιτικού τύπου» αριθμούς και στατιστικές. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως αυτή της Τουρκίας, οι οικονομικοί δείκτες μπορεί να είναι παραπλανητικοί.

Ομοιότητες Εβρέν-Ερντογάν

Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε κάποιους αριθμούς συγκριτικά. Έχουμε, λοιπόν, τα εξής ενδιαφέροντα δεδομένα: Με το πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρέν της 12ης Σεπτεμβρίου του 1980, εκδιώχθηκαν από την τουρκική δημόσια διοίκηση 35.000 υπάλληλοι. Με την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι και σήμερα, απολύθηκαν από το τουρκικό Δημόσιο 124.000 υπάλληλοι.

Η δικτατορία του Εβρέν απομάκρυνε από το στράτευμα 2.000 αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Το καθεστώς Ερντογάν μέχρι σήμερα έχει αποστρατεύσει 7.200. Ο δικτάτορας Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 3.854 δασκάλους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το καθεστώς Ερντογάν μέσα σε ένα χρόνο απέλυσε 60.532 δασκάλους. Η δικτατορία του Εβρέν απέλυσε και οδήγησε σε δίκη 120 καθηγητές πανεπιστημίου. Ο Ερντογάν απέλυσε από τα πανεπιστήμια 4.093 καθηγητές. Επί δικτατορίας Εβρέν, διώχθηκαν 47 δικαστές και εισαγγελείς, ενώ τον τελευταίο χρόνο ο Ερντογάν απέλυσε 4.238 δικαστές και εισαγγελείς.

Επιπλέον τα τελευταία δύο χρόνια έχουν συλληφθεί περισσότερα από 11.000 στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), περιλαμβανομένων των ηγετικών του στελεχών. Από τους συλληφθέντες, οι 4.500 βρίσκονται ακόμα κρατούμενοι στις φυλακές. Αυτές οι συλλήψεις και φυλακίσεις έχουν αποδιαρθρώσει σημαντικά τον διοικητικό μηχανισμό του κόμματος, αφού επηρέασαν 750 τοπικές επιτροπές και οργανώσεις.

Κυκλοφορούν κι οπλοφορούν

Μια ματιά στο θέμα της διακίνησης όπλων είναι επίσης αποκαλυπτική. Με βάση επίσημα στατιστικά στοιχεία, μέχρι το 2012 στην Τουρκία κυκλοφορούσαν 17 εκατομμύρια όπλα, εκ των οποίων το 85% παράνομα. Υπολογίζεται πως το 2016 ο αριθμός των όπλων που έχουν στην κατοχή τους οι πολίτες έφτασε τα 22 εκατομμύρια!

Σύμφωνα με στοιχεία του τουρκικού ιδρύματος Ουμούτ (Ελπίδα), που κάνει εκστρατεία κατά της οπλοφορίας, στην Τουρκία κάθε χρόνο δολοφονούνται κατά μέσο όρο περίπου πέντε χιλιάδες άνθρωποι με τη χρήση αυτών των παράνομων όπλων. Ένα στα δύο σπίτια και ένας στους τέσσερις πολίτες διαθέτουν κάποιου τύπου όπλο. Πρόκειται για μια κοινωνία πλήρως εξοπλισμένη!

Αν λάβουμε υπόψη μας και την έντονη ιδεολογική και πολιτική πόλωση καθώς και τα εντεινόμενα ρήγματα στον κρατικό μηχανισμό, οι προσδοκίες για σταθεροποίηση είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

Πηγή SLPRESS.GR


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Νοε 2017


Γράφει ο Ceteris Paribus

Οι επιστήμονες «υπογράφουν» αυτό που τείνει να γίνει η πικρή εμπειρία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στην Ελλάδα και εκατοντάδων εκατομμυρίων αν όχι δισεκατομμυρίων σε όλο τον πλανήτη: «ο καιρός τρελάθηκε», η κλιματική αλλαγή πλησιάζει στο σημείο πέρα από το οποίο κάθε «επιστροφή» θα είναι αδύνατη, οι κληρονομημένες δημόσιες υποδομές είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν τα νέα προβλήματα που γεννά μια διαδικασία η οποία φαίνεται αναπότρεπτη.

Οι φονικές πλημμύρες στη Δυτική Αττική, πέρα από τις άμεσες, ανθρώπινες και εντελώς πρακτικές παραμέτρους τους, είναι μια καλή ευκαιρία να σκύψουμε πάνω από ένα πρόβλημα που από τις φονικές πυρκαγιές στην Καλιφόρνια και την Πορτογαλία μέχρι τη βύθιση διάσημων αμμουδιών στη Χαβάη ή και τη δρομολογημένη βύθιση παράλιων περιοχών ή και νησιών σε όλη την έκταση του πλανήτη, έχει «εκραγεί» και βοά για την ανάγκη ριζικής αντιμετώπισης.

Όμως -φευ!- είναι το πρόβλημα που κατεξοχήν απαιτεί λύσεις οι οποίες έρχονται σε ευθεία αντίθεση με ισχυρά οικονομικά και πολιτικά «δόγματα»… και συμφέροντα.

Όταν η Κριστίν Λαγκάρντ μιλά σαν… Κασσάνδρα

Στις 24 Οκτωβρίου, η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κριστίν Λαγκάρντ επέλεξε το βήμα οικονομικού συνεδρίου στη Σαουδική Αραβία για να μιλήσει μα «ακραίες» διατυπώσεις που δεν συνηθίζει, για το «σκοτεινό» μέλλον της ανθρωπότητας αναφερόμενη σε δύο βασικές αιτίες: την κλιματική αλλαγή και την ανισότητα.

«Εάν δεν αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα, θα έχουμε ένα σκοτεινό μέλλον σε 50 χρόνια», δήλωσε. «Θα ψηθούμε ζωντανοί εάν δεν λάβουμε κομβικές αποφάσεις στο θέμα της κλιματικής αλλαγής»!

Οι δηλώσεις αυτές είναι πασίγνωστες και προφανώς δεν απευθύνονταν στους… Σαουδάραβες πρίγκιπες -οι περισσότεροι των οποίων είναι σήμερα στις φυλακές- αλλά στους οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς του πλανήτη. Όταν η διευθύντρια ενός οικονομικού οργανισμού που έχει δεχθεί σκληρές για οικονομικό αμοραλισμό και σκληρότητα, αναδεικνύει σε μείζονες αιτίες για το «σκοτεινό» μέλλον του κόσμου την κλιματική αλλαγή και την ανισότητα, κάτι πολύ σοβαρό πρέπει να συμβαίνει. Στο παρόν άρθρο θα με απασχολήσει η πρώτη αιτία, αν και θα κάνω μια αναφορά και σε ό,τι αυτή έχει κοινό με τη δεύτερη.

 Ο μακρύς κατάλογος με τις σύγχρονες «πληγές του Φαραώ»

Διακεκριμένοι επιστήμονες και πολυάριθμες μελέτες πιστοποιούν πλέον ότι οι μεγάλοι κίνδυνοι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής πλησιάζουν σε απόσταση 2 έως 3 δεκαετιών.
Ο κατάλογος είναι πραγματικά μεγάλος και… εντυπωσιακός. Μεταξύ άλλων, η κλιματική αλλαγή απειλεί με:

- Άνοδο της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας ικανή να επιταχύνει επικίνδυνα το λιώσιμο των πάγων της Ανταρκτικής και άρα την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, με πολλαπλά αποτελέσματα: βύθιση παράκτιων περιοχών, νησιών κ.λπ., οικονομικές καταστροφές και πρόκληση μεταναστευτικών ρευμάτων εξαιτίας τους κ.λπ., αποσταθεροποίηση της τουριστικής βιομηχανίας εξαιτίας βύθισης παραλιών και τουριστικών υποδομών.

- Αύξηση συχνότητας και έντασης των ακραίων καιρικών φαινομένων, με ανάλογη αύξηση των καταστροφικών κοινωνικών και οικονομικών τους συνεπειών.

- Αλλαγή κλιματικών ζωνών, ερημοποίηση μεγάλων περιοχών και όξυνση των προβλημάτων λειψυδρίας (ακόμη και μεταναστατευτικά ρεύματα εξαιτίας της ερημοποίησης αλλά πολέμους για το νερό, προβλέπουν πλέον αρκετοί αναλυτές).

- Μεγάλη αύξηση, επέκταση και επιδημιοποίηση προβλημάτων υγείας (από ασθένειες που επιστρέφουν σε αναπτυγμένες χώρες, όπως η ελονοσία και ο διάγγειος πυρετός) μέχρι διάφορες μεταδιδόμενες ασθένειες, διατροφικές ασθένειες, αναπνευστικά προβλήματα (που πλήττουν ιδιαίτερα τα παιδιά), αλλεργίες, καρδιαγγειακές και ψυχικές παθήσεις, ασθένειες που προκαλούνται από την κατανάλωση μη πόσιμου νερού, νεφρικές παθήσεις, καρκίνος κ.λπ. και όλα αυτά δεν επίκεινται αλλά συμβαίνουν σήμερα που μιλάμε…

- Απώλεια οικοσυστημάτων και βιοποικιλότητας.

Αυτές οι σύγχρονες «πληγές του Φαραώ» είναι οι συνέπειες του γεγονότος ότι ο πλανήτης τείνει να «σκάσει», μη αντέχοντας τις συνέπειες ενός ανταγωνιστικού και ενεργοβόρου βιομηχανικού μοντέλου που προσπαθεί να θρέψει έναν ραγδαία αυξανόμενο παγκόσμιο πληθυσμό με «ανορθόδοξα» μέσα και μεθόδους.

Η Ελλάδα, στο «μάτι του κυκλώνα»

Σε αυτή την «αλυσίδα», η Ελλάδα συγκαταλέγεται ξανά στους αδύναμους κρίκους. Έχοντας την ιδιαιτερότητα να βρίσκεται μεταξύ της αφρικανικής ερήμου και της εύκρατης Ευρώπης, με εξαιρετικά μεγάλο μήκος ακρογραμμής (16.300 χλμ. Περίπου, όσο περίπου το 1/3 της περιφέρειας της Γης!) εκ των οποίων τα 1.000 χλμ. είναι περιοχές υψηλής ευπάθειας στην κλιματική αλλαγή, με εξαιρετικά πολύπλοκο ανάγλυφο που έχει αποτέλεσμα η δυτική πλευρά της Ελλάδας να δέχεται σημαντικές βροχές, ενώ οι περιοχές των Κυκλάδων και της ανατολικής Στερεάς να πάσχουν από λειψυδρία.

Τα αποτελέσματα είναι πλέον υπόθεση του κοινού βιώματος: ακραία καιρικά φαινόμενα που προσιδιάζουν σε ημι-τροπικές ζώνες («κατακλυσμοί» και κυκλώνες), ακραίες μεταπτώσεις θερμοκρασίας και καιρικών συνθηκών, αρχή ερημοποίησης περιοχών (ανατολική Κρήτη, περιοχές της Πελοποννήσου), ανισοκατανομή υδάτινων πόρων ανάμεσα στην ανατολική και τη δυτική πλευρά της χώρας, μετρήσιμες επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού κ.λπ. κ.λπ.

Τις επιπτώσεις και τους κινδύνους διεκτραγωδεί έκθεση της ΤτΕ που δημοσιεύτηκε το 2011, επί διοίκησης Γ. Προβόπουλου, η οποία προσπάθησε να προσεγγίσει και τα οικονομικά κόστη, αλλά και τα κόστη από την αδράνεια στην αντιμετώπιση των προβλημάτων. Ωστόσο, όταν δημοσιεύτηκε η έκθεση… είχαν έρθει ήδη τα μνημόνια, και οι προτεραιότητες ήταν άλλες…

Ένας πλανήτης στο όριο, ένας κόσμος σε ασφυξία…

Η πιο επιπόλαιη σκέψη θα ήταν να αναθέσουμε τη λύση των προβλημάτων στον υποτιθέμενο «υπέρτατο ρυθμιστή», την αγορά. Να ελπίσουμε δηλαδή ότι η μείωση των αποθεμάτων σε ορυκτά καύσιμα θα στρέψει εκ του ασφαλούς την οικονομική δραστηριότητα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ότι αυτή η αλλαγή «ενεργειακού υποδείγματος» θα προλάβει το κακό. Η κρίση του 2008 απέδειξε περίτρανα ότι η αγορά δεν μπορεί από μόνη της ούτε τα στενά δικά της ζητήματα να ρυθμίσει – πολύ περισσότερο ένα πρόβλημα ιστορικών διαστάσεων.

Εδώ απαιτείται ένας συνδυασμός «αμυντικών» (δημόσιες υποδομές πάσης φύσεως: από αναβάθμιση των συστημάτων υγείας μέχρι αντιπλημμυρικά έργα και υπηρεσίες άμεσης παρέμβασης σε περιπτώσεις ακραίων καιρικών φαινομένων) και «επιθετικών» (π.χ. δραστικός περιορισμός των βιομηχανιών άνθρακα, σχεδιασμός και γενναία χρηματοδότηση – ενίσχυση της μετάβασης στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) δράσεων, με βραχυμεσοπρόθεσμο ορίζοντα και σε πλανητική κλίμακα και άρα το λόγο έχουν τα κράτη και οι διεθνείς θεσμοί.

Μπροστά σε τέτοια καθήκοντα, τα εμπόδια είναι πολλά:

- Η εμπέδωση στις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές ελίτ μιας κουλτούρας στην οποία κυριαρχεί το βραχυπρόθεσμο. Τα 20 ή 30 χρόνια μπροστά, μοιάζουν πολύ μακρινά για να καθορίσουν τις σημερινές επιλογές, ενώ απουσιάζει η αίσθηση της ιστορικότητας και δραματικότητας που έχει το πρόβλημα. Το βραχυπρόθεσμο οικονομικό κέρδος ήταν πάντα κινητήριος μοχλός για την οικονομία, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό οξύνθηκε ιδιαίτερα στα χρόνια της χρηματιστικής παγκοσμιοποίησης, το δε βραχυπρόθεσμο πολιτικό όφελος γίνεται αδήριτος κανόνας όσο πιο ασταθές είναι το υπόβαθρο στο οποίο στηρίζονται οι πολιτικές ελίτ. Σε αυτόν τον κόσμο, ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και η αίσθηση της ιστορικότητας είναι… είδη προς εξαφάνιση.

- Η υποτίμηση του προβλήματος. Η οποία συντηρεί την αίσθηση πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο, πως όλα είναι δραματοποιήσεις των επιστημόνων ή των οικολόγων και άρα η καταστροφή θα αποφευχθεί – αίσθηση που κυριαρχεί τόσο στις ελίτ όσο και στις κοινωνίες συνολικότερα.
Είναι χαρακτηριστικό πως όταν τα ακραία καιρικά φαινόμενα «χτυπούν», από την Καλιφόρνια μέχρι την Αθήνα, το σκηνικό είναι πανομοιότυπο: η συζήτηση για την κλιματική αλλαγή και κυρίως για τον επείγοντα χαρακτήρα των μέτρων που πρέπει να ληφθούν, πνίγεται στις χαμηλές πτήσεις της συζήτησης για την κατανομή ευθυνών, για την ικανότητα του κρατικού μηχανισμού κ.λπ., ενώ η κλιματική αλλαγή, δηλαδή το συνολικό πρόβλημα από το οποίο απορρέουν οι συγκεκριμένες καταστροφές, γίνεται γαρνιτούρα πολυτελείας… Έτσι, η κοινωνική και πολιτική πίεση πάνω στις ελίτ για λήψη άμεσων μέτρων παραμένει αναιμική, συντηρώντας τη γενική «νωχελικότητα».

- Η κρίση της παγκοσμιοποίησης. Για πρώτη φορά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο κόσμος βιώνει μείζονες ανατροπές στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων (ραγδαία άνοδος της Κίνας, της Ινδίας και γενικά της «Ανατολής» σε βάρος των δυνάμεων της Δύσης), που οδηγούν σε κρίση τις συναινέσεις της παγκοσμιοποίησης. Τα πρώτα θύματα είναι οι συναινέσεις πάνω σε ζητήματα κλιματικής αλλαγής. Η δηλωμένη πρόθεση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για αποχώρηση των ΗΠΑ και από αυτή την εντελώς ανεπαρκή συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, είναι εντελώς χαρακτηριστική.

- Η ανισότητα. Ανισότητα (ή, ορθότερα, ανισομέρεια) στους ρυθμούς αυξομείωσης της ισχύος σε διεθνή κλίμακα, αλλά και κοινωνική ανισότητα, εδραιωμένη τόσο στο ίδιο το οικονομικό μοντέλο όσο και στις κρατικές πολιτικές λιτότητας. Πόση αναβάθμιση των κρατικών συστημάτων υγείας και πόση αύξηση δαπανών για νέες δημόσιες υποδομές, σύσταση νέων υπηρεσιών, χρηματοδότηση της έρευνας και του τεχνολογικού μετασχηματισμού στην κατεύθυνση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας χαρούν οι πολιτικές λιτότητας; Πόσα αντιπλημμυρικά έργα «χαρούν» τα ελληνικά μνημόνια;

- Η αντίφαση ανάμεσα στην ιδιοτέλεια των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων από τη μια και στην «παγκοσμιότητα» του προβλήματος και των λύσεων που απαιτούνται, από την άλλη. Οι κλιματικές αλλαγές δεν γνωρίζουν σύνορα και απαιτούν παγκόσμια διαχείριση και παγκόσμιες λύσεις με μακροπρόθεσμο «όραμα».

Ένας κόσμος που ενώ βρίσκεται σε κίνδυνο, ασφυκτιά μέσα στις φόρμες που κληρονόμησε: τις εθνικές στρατηγικές ενώ τα προβλήματα γίνονται παγκόσμια, το βραχυπρόθεσμο όφελος (οικονομικό κέρδος, πολιτικά οφέλη κ.λπ.) όταν ζούμε σε περίοδο ιστορικών διακυβεύσεων, το «δόγμα» των καθηλωμένων κρατικών δαπανών όταν χρειαζόμαστε μια νέα γενιά υποδομών, τον περιορισμό της πρόσβασης σε βασικές βιοτικές ανάγκες όταν η κοινωνική εξέλιξη και η αιχμή της τεχνολογίας γεννούν σε καθολική κλίμακα άλλου είδους, σύγχρονες ανάγκες. Προσθέστε αν θέλετε και τα πυρηνικά, ένα ακόμη παγκόσμιο πρόβλημα, και η εικόνα ολοκληρώνεται.

Ο κόσμος κινδυνεύει ξανά από τη βιβλική Βαβέλ: μια καταστροφή εξαιτίας της «πολυγλωσσίας» οικονομικών, πολιτικών και κρατικών συμφερόντων.

RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



O ισχυρός πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν που θέλει να αλλάξει τη χώρα. [FAYEZ NURELDINE / AFP]

Η οικονομία του βασιλείου παραμένει στάσιμη όπως και η τιμή του πετρελαίου, ο πόλεμος στην Υεμένη δεν φέρνει αποτελέσματα, ο αποκλεισμός του Κατάρ απέτυχε, η επιρροή του Ιράν σε Λίβανο, Συρία και Ιράκ μεγαλώνει. Όμως ένας νέος πρίγκηπας θέλει να αποδείξει ότι έχει την πυγμή να τα αλλάξει όλα αυτά.

Το καλοκαίρι του 2015, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, γιος του βασιλιά Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας από την τρίτη του σύζυγο, βρισκόταν στη νότια Γαλλία, όταν ξαπλωμένος είδε ένα ογκώδες γιοτ. Ήταν τόσο μεγάλο που έμεινε για πολλή ώρα να το κοιτά. Τότε ζήτησε από έναν από τους ακολούθους του να μάθει σε ποιον ανήκε και ποια ήταν η τιμή του.

Το μήκους 440 ποδών SereneNew York Times names the owner of megayacht Serene | Yacht Harbour ανήκε στον Ρώσο Γιούρι Σέφλερ, μεγιστάνα της βότκας που πουλά 380 ετικέτες σε 160 χώρες (μία από αυτές είναι η Stolichnaya). Παραξενεύτηκε όταν έμαθε ότι ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας θέλει το γιοτ του, ήταν εκτός συζήτησης. Τότε ο ακόλουθος του πρίγκιπα του έδωσε μια λευκή επιταγή. Ο Σέφλερ έγραψε πάνω 500 εκατομμύρια, 150 περισσότερα από την τρέχουσα τιμή του γιοτ, και το ίδιο απόγευμα ο Mοχάμεντ ξάπλωνε στα ντεκ του Serene.

Χρόνια τώρα ακούγονται ιστορίες μεταξύ μύθου και πραγματικότητας για τους πρίγκιπες από την Αραβική Χερσόνησο, οι οποίοι χάρη στον ορυκτό πλούτο κάτω από τα πόδια τους, κάνουν ζωή playboy. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που απασχόλησε τα μίντια ο γιος του Σαλμάν, του βασιλιά που ανέβηκε στον θρόνο το 2015. Σύντομα όμως ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν θα παρουσιαζόταν ως το νέο πρόσωπο της Σαουδικής Αραβίας, κάποιος που περιόδευε ανά τον κόσμο, μιλούσε με ξένους δημοσιογράφους και φωτογραφιζόταν με τον Μαρκ Zούκερμπεργκ.

سمو #ولي_ولي_العهد الأمير #محمد_بن_سلمان يزور شركة @facebook
ويجتمع بالشريك المؤسس ورئيس الشركة مارك زوكربيرغ. pic.twitter.com/
J4aJ86rlEx — بندر الجلعود (@Bandaralgaloud) June 22, 2016

Σήμερα είναι ο μοναδικός παίκτης σε αυτό που πολλοί περιγράφουν ως Game of Thrones ή House of Cards της Σαουδικής Αραβίας, που ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2017, όταν ο βασιλιάς παρέκαμψεSuccession Shake-Up: The Current King of Saudi Arabia Will Be the Last of His Generation | Slate τον επόμενο στη διαδοχή ανιψιό του, τον 58χρονο πρίγκιπα ΝαγιέφMuhammad bin Nayef, και με ένα μίνι πραξικόπημα όρισε διάδοχο τον 32χρονο γιο τουMohammad bin Salman.

Μετά τον θάνατο του Σαλμάν, η Σαουδική Αραβία θα κυβερνηθεί για πρώτη φορά από εγγονό του ιδρυτή της χώρας, Αμπντουλαζίζ.Succession Shake-Up: The Current King of Saudi Arabia Will Be the Last of His Generation | Slate Ο MBS, όπως είναι γνωστός ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, έδειξε τον τελευταίο καιρό ότι θέλει να μείνει στην ιστορία της χώρας ως ο μεγαλύτερος των Σαούντ. Και ετοιμάζει από τώρα το έδαφος.


Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών
Οι Σαουδάραβες πολίτες, πρίγκιπες και κληρικοί είχαν πάρει μια γεύση του τυφώνα που λέγεται πρίγκιπας-διάδοχος Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν από το 2015, οπότε ανέλαβε το Υπουργείο Αμύνης. Σε μια συνάντηση του πατέρα του με τον πρόεδρο Ομπάμα, ο MBS, σπάζοντας το πρωτόκολλο, άσκησε σκληρή κριτική στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Μέχρι τότε, στα διεθνή θέματα της Σαουδικής Αραβίας τον κύριο λόγο είχε ο τότε διάδοχος Ναγιέφ, επονομαζόμενος και «τσάρος της αντιτρομοκρατίας». Ο χαμηλών τόνων Ναγιέφ έχει το στάτους ήρωα καθώς έχει επιζήσει πολλών τρομοκρατικών επιθέσεωνWould-Be Killer Linked to Al Qaeda, Saudis Say | Τhe New York Times, την τελευταία φορά το 2009 όταν ο βομβιστής αυτοκτονίας τη της Αλ-Κάιντα παραπάτησε και ανατινάχθηκε λίγο πριν τον φτάσει.

Την παράκαμψή του είχαν προβλέψει από τα τέλη του 2015 σε έγγραφο που είχε διαρρεύσει, οι μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας που ήταν σίγουρες ότι ο νέος βασιλιάς Σαλμάν θα προτιμούσε το γιο του. Στις αρχές του 2016 ο Ναγιέφ για κάποιο καιρό απομονώθηκε σε μια από τις εξοχικές του κατοικίες στο Αλγέρι και δεν απαντούσε ούτε στον τότε διευθυντή της CIA Τζον Μπρέναν με τον οποίο είχε στενή σχέση. Ήταν σαν ήξερε ότι τα πράγματα δεν ήταν καλά γι’ αυτόν. Λίγους μήνες αργότερα, ακολούθησε η απομάκρυνσή του από τη διαδοχή, ενώ έκτοτε βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμόDeposed Saudi crown prince confined to palace | The Guardian στο παλάτι του στην Τζέντα με όλους τους λογαριασμούς του παγωμένους.


Ίκαροι παρελαύνουν μπροστά από αφίσα του βασιλιά Σαλμάν με τον γιο του, Μοχάμεντ, και τον πρώην διάδοχο, πρίγκιπα Ναγιέφ, Ιανουάριος 2017. [FAYEZ NURELDINE / AFP]
Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο νέος διάδοχος Μοχάμεντ ήταν να συστήσει μια επιτροπή καταπολέμησης της διαφθοράς, της οποίας προεδρεύει ο ίδιος. Μια νύχτα στις αρχές Νοεμβρίου, χωρίς καμία προειδοποίηση, προχώρησεSaudi Crackdown Targets Up to $800 Billion in Assets | Τhe Wall Street Journal σε μαζικές συλλήψεις υπουργών, πριγκίπων, επιχειρηματιών. Υπολογίζεται ότι 200 περίπου άτομα, έως τότε πανίσχυρα, βρίσκονται υπό κράτηση σε πολυτελή ξενοδοχεία της χώρας αφού δεν υπάρχει φυλακή για πρίγκιπες.

Στρωματσάδα συλληφθέντες πρίγκιπες (δεξιά) στο Ballroom B του The Ritz-Carlton Riyadh
Βίντεο που υποτίθεται διέρρευσε από άνθρωπο της κυβέρνησης δείχνει κρατούμενους να κοιμούνται στα χαλιά αίθουσας δεξιώσεωνRitz-Carlton Has Become a Gilded Cage for Saudi Royals | The New York Times του Ritz-Carlton Riyadh.



Πρώην δισεκατομμυριούχοι βρέθηκαν με τη μοίρα τους άγνωστη, κατηγορούμενοι για τη διαφθορά που ομολογουμένως κυριαρχεί στη χώρα εδώ και δεκαετίες. Όμως οι συλλήψεις που σόκαρανHigh stakes as Saudi crown prince tries to remove opponents | Αl-Monitor περισσότερο ήταν 11 πριγκίπων, όπως του αρχηγού της Εθνοφρουράς πρίγκιπα Μίτεμπ Μπιν Αμπντούλαχ και του δισεκατομμυριούχου Αλ Ουαλίντ μπιν ΤαλάλCitigroup, Twitter, Lyft: Prince’s Arrest Touches Many | Τhe New York Times, στο πορτοφόλιο του οποίου βρίσκονται μεγάλες εταιρείες της Δύσης.


Ο Αλ Ουαλίντ μπιν Ταλάλ κάνει διακοπές στο Σαρμ ελ Σέικ της Αιγύπτου

Ο τυφώνας MBS έφτασε μέχρι τις αυλές του πανίσχυρου Ομίλου Binladin, του οποίου πρόεδρος είναι ο ετεροθαλής αδελφός του διαβόητου Οσάμα μπιν Λάντεν, Μπακρ, και τους ιδιοκτήτες των (περίπου) ιδιωτικών σταθμών της χώρας MBC, Art και Rotana.

Ο βασιλιάς Σαλμάν για πολλά χρόνια είχε υπό την κατοχή του όλα τα αρχεία του Οίκου των Σαούντ, που του εξασφάλιζε τον σεβασμό και πολλές φορές τον φόβο των υπολοίπων της βασιλικής οικογένειας. Τώρα, στα 81 του χρόνια και με αρκετά προβλήματα υγείας, είναι ρεαλιστής και θέλει να προετοιμάσει τη χώρα για τη διαδοχή του. Αφήνει τον γιο του να δείξει από τώρα την πυγμή του και συγχρόνως του μεταφέρει πολλές αρμοδιότητες, τόσες ώστε να τον κάνει τον πιο ισχυρό πρίγκιπα στην ιστορία της χώρας.

Tο όραμα για το 2030
Για μια χώρα τόσο συντηρητική και απολυταρχική όπως η Σαουδική Αραβία, παραδόξως έχουν προβλεφθεί αντίβαρα εξουσίας, ειδικά στον τομέα της ασφάλειας, ο οποίος απασχολεί περισσότερο τη βασιλική οικογένεια. Έτσι οι βασιλιάδες παραδοσιακά φρόντιζαν να μοιράζουν τις αρμοδιότητες που αφορούν τον τομέα αυτόν στον αρχηγό της Εθνοφρουράς, τον υπουργό Εσωτερικών και τον αρχηγό Εθνικής Ασφάλειας. Αυτή ήταν μια αρχή που είχε θέσει το 1932 ο ιδρυτής της χώρας, Αμπντουλαζίζ Ιμπν Σαούντ.

Ο διαμοιρασμός των εξουσιών είχε δύο στόχους: αφενός να μην παραπονούνται οι διάδοχοι πρίγκιπες, αφετέρου να απορροφώνται τόσο οι εξωτερικές όσο και οι εσωτερικές απειλές. Χαρακτηριστικό της επιτυχίας του συστήματος ήταν ότι η κατάληψη του μεγάλου τζαμιού της ΜέκκαGrand Mosque seizure το 1979 από ισλαμιστές εξτρεμιστές και η βομβιστική επίθεση της Αλ-Κάιντα το 2003Riyadh compound bombings αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από την Εθνοφρουρά.
Με διάταγμα του, ο βασιλιάς Σαλμάν προσπέρασε αυτούς τους άγραφους νόμους και δημιούργησε μια νέα θέση, την Προεδρία Εθνικής Ασφάλειας, μεταφέροντας όλες τις αρμοδιότητες σε αυτόν και τον διάδοχο.

Ο Σαλμάν θέλει ο MBS να κυβερνήσει για πολλά χρόνια, όπως o παππούς του, Αμπντουλαζίζ, που ένωσε το βασίλειο ανάμεσα στο 1902 και το 1932 και βασίλεψε έως το 1953. Αμφότεροι όμως γνωρίζουν ότι για να μακροημερεύσει ο νεαρός πρίγκιπας δεν μπορεί να στηριχτεί αποκλειστικά στα κέρδη από τα κοιτάσματα πετρελαίου που ουσιαστικά δημιούργησαν τη χώρα και έδωσαν απέραντο πλούτο στους Σαούντ. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια η οικονομία παραμένει στάσιμη, όπως η τιμή του πετρελαίου από το 2015 που μειώθηκεIs Saudi Arabia’s Oil Strategy Working? | oilprice.com σχεδόν στο μισό.

Ο βασιλιάς ήδη έχει δημιουργήσει την Επιτροπή Οικονομικών & Αναπτυξιακών Υποθέσεων, ένα σχήμα που υπερκαλύπτει όλα τα αρμόδια υπουργεία και θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την απεξάρτηση της χώρας από το πετρέλαιο, που αυτήν την στιγμή παρέχει το 80% των εσόδων της κυβέρνησης. Σε γενικές γραμμές το σχέδιο προβλέπει την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, του θρησκευτικού τουρισμού, τη διακοπή της εξάρτησης του επιχειρηματικού κόσμου από το κράτος και τη δημιουργία βιομηχανίας όπλων καθώς ξοδεύονται πάρα πολλά χρήματα στις ΗΠΑ για τον σκοπό.

Το φιλόδοξο σχέδιο λέγεται Vision 2030vision2030.gov.sa και μέσω αυτού ο MBS επιδιώκει να κτίσει μια νέα Σαουδική Αραβία και να κάνει ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο». Αξίζει να σημειωθεί ότι η χώρα έχει νεαρό πληθυσμό καθώς περίπου 70% είναι κάτω των 30 ετών. Στο πρόσωπο του διαδόχου πρίγκιπα οι νέοι βλέπουν έναν δικό τους άνθρωπο που τους καταλαβαίνει και μπορεί να τους δώσει δουλειές. Ο MBS φρόντισε να τονώσει το λαϊκό του έρεισμα με τις συλλήψεις που πραγματοποίησε η Επιτροπή για την Διαφθορά θυμίζοντας στον λαό ότι περίπου 3 τρισ. σαουδαραβικά δολάρια βρίσκονται σε offshores. Παραβλέποντας το γεγονός ότι σε μια επιτροπή κατά της διαφθοράς τοποθετείται κάποιος τεχνοκράτης ή πολιτικός, ο MBS δείχνει παράλληλα ότι δεν ενδιαφέρεται για αυτό που στην Δύση ονομάζεται Rule of Law.



Όμως τα σχέδια του MBS μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ πολύ εύκολα αφού για να γίνουν πραγματικότητα απαιτούνται επενδυτές (ο συλληφθείς δισεκατομμυριούχος Ταλάλ υποτίθεται ότι είχε αρνηθεί να επενδύσει στο σχέδιο Vision 2030), οι οποίοι ενδεχομένως να αποθαρρύνονται στη θέα μαζικών συλλήψεων δισεκατομμυριούχων. Κατά δεύτερον, τα μέχρι τώρα σχέδια του MBS για το 2030 δεν έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών καθώς δεν έχουν γνωστοποιηθεί οι νομικές, οικονομικές και πολιτικές τους λεπτομέρειες, παρά μόνο οι γενικές τους γραμμές.

Ένα μετριοπαθές Ισλάμ;

Το όραμα του MBS δεν περιορίζεται στα οικονομικά, αλλά επεκτείνεται στην αναμόρφωση της κοινωνίας. Η Σαουδική Αραβία είναι μια υπερσυντηρητική χώρα στα χέρια των κληρικών του μουσουλμανικού σουνιτικού δόγματος Ουαχάμπι. Δεν έχει αίθουσες σινεμά ή συναυλιακούς χώρους και οι γυναίκες έχουν ελάχιστη ελευθερία. Ο νέος διάδοχος φαίνεται ότι επιθυμεί κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει συλλήψεις δεκάδων κληρικώνSaudi Arabia Detains Critics as New Crown Prince Consolidates Power | The New York Times. Παράλληλα, επετράπη για πρώτη φορά στις γυναίκες να οδηγούν, κάτι που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους νέους. Παρόλα αυτά, δεν αναιρέθηκε το καθεστώς της πατρωνίαςSaudi Arabia: End Male Guardianship | Human Rights Watch υπό το οποίο κάθε γυναίκα οφείλει να έχει έναν άνδρα-προστάτη που αποφασίζει γι’ αυτήν.


Επίσης, αρκετοί από τους κληρικούς που συλλαμβάνονται δεν μπορούν να θεωρηθούν ακραίοι. Για παράδειγμα, ο Σαλμάν Αλ ΑουάνταLeftward Shift by Conservative Cleric Leaves Saudis Perplexed | The New York Times είναι από τους λίγους κληρικούς στην χώρα με λογαριασμό στα social media ενώ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να διώκονται οι ομοφυλόφιλοι.

O MBS γνωρίζει επίσης καλά ότι η Σαουδική Αραβία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου δεν υπάρχουν χώροι λατρείας άλλων θρησκειών, και παρότι στις υπόλοιπες συντηρητικές χώρες του Κόλπου υπάρχουν ινδουιστικοί και χριστιανικοί ναοί, δεν φαίνεται να κάνει τέτοια ανοίγματα προς το παρόν.

Τα εξωτερικά μέτωπα
Ο MBS φαίνεται να θέλει να αντικαταστήσει την σκληρή Ουαχαμπίτικη γραμμή με την ανάδειξη του σαουδαραβικού εθνικισμού. Ως υπουργός Αμύνης άνοιξε αρκετά μέτωπα: τον πόλεμο στην ΥεμένηΤο άρθρο μας που επεξηγεί τι συμβαίνει στη χώρα, τον αποκλεισμό του Κατάρ και την υπόγεια ανάμειξη της χώρας στη Συρία, όπου η χώρα στήριξε τη συριακή αντιπολίτευση. Όμως έσφαλε όταν πίστεψε ότι για να καμφθούν οι αντάρτες (σιίτες) Χούθι στην Υεμένη αρκούν τα χρήματα και η δύναμη της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της. Παράλληλα ο αποκλεισμός του Κατάρ στην ουσία απέτυχε ενώ το Ιράν κερδίζει επιρροή στη Συρία και το Λίβανο. Παρά την καλοπληρωμένη στρατιά συμβούλων και λομπιστών που ασκούν πίεσηHow Saudi Arabia captured Washington | Vox για να προωθηθούν τα συμφέροντα της χώρας στη Δύση, η Σαουδική Αραβία δεν έχει καταφέρει να κερδίσει όσα θα ήθελε ως ηγέτιδα δύναμη των χωρών του Κόλπου.

Αρκετά ξεκάθαρη είναι η σχέση του διαδόχου με έναν «πρίγκιπα» της Αμερικής, τον γαμπρό του Τραμπ, Τζάρεντ ΚούσνερAmerica: Beware Of Kushner Of Arabia | HuffPo, που μαζί με τον πρέσβη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Γιουσέφ ΟτάιμπαThe Sordid Double Life of Washington’s Most Powerful Ambassador | The Intercept, έχουν δημιουργήσει ένα πανίσχυρο τρίγωνο υπόγειας εξουσίας. To ταξίδι του Τραμπ τον περασμένο Μάιο φαίνεται να έφερε ξανά κοντά την Σαουδική Αραβία και την Ουάσιγκτον, καθώς το βασίλειο δεν είχε δει με καθόλου καλό μάτι τη συμφωνία του προέδρου Ομπάμα με το Ιράν για τα πυρηνικά. Σαουδάραβας whistleblower πήγεCrown Prince bin Salman 'bribed' Trump, Saudi Twitter whistleblower claims | Μiddle East Eye την ιστορία λίγο παρακάτω, ισχυριζόμενος στο Τwitter ότι ο πρίγκιπας δωροδόκησε τον Τραμπ με 1 δισ. δολάρια, κάτι που ασφαλώς δεν είναι εξακριβωμένο. Οι πρόσφατες συλλήψεις πάντως φαίνεται να χαροποίησαν τον Αμερικανό πρόεδρο, ιδιαίτερα εκείνη του δισεκατομμυριούχου πρίγκιπα Ταλάλ, του «Άραβα Γουόρεν Μπάφετ», όπως αποκαλείται. Ο Ταλάλ, που έχει ποσοστά μεταξύ άλλων στο Twitter, φαίνεται να μην συμφωνούσε ιδιαίτερα με τον Τραμπ.
Η τελευταία πράξη ισχύος του MBS ήταν η ξαφνική παραίτησηLebanon's Prime Minister resigns, plunging nation into new political crisis | CNN του πρωθυπουργού του Λιβάνου, Σαάντ Χαρίρι. Ο Λίβανος, όπως η Υεμένη και η Συρία, είναι χώρες όπου μένεται η σύγκρουση του σουνιτικού με το σιιτικό Ισλάμ, δηλαδή της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν, κυρίως όμως είναι μια μάχη επιρροής. Ο Λίβανος, μετά την παράδοξη συγκυβέρνηση της σιιτικής Χεζμπολάχ, η οποία στηρίζεται από το Ιράν, και του σουνίτη Χαρίρι, οδηγείται ξανά σε πολιτικό αδιέξοδο.
Ο Χαρίρι τη δήλωση παραίτησης την έκανε μάλιστα από τη Σαουδική Αραβία, και κάποια Μέσα έκαναν λόγο για κράτησήThe Prime Minister of Lebanon's Unnerving Interview | Τhe Atlantic του από τον διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Όπως είπαμε, οι ιστορίες με τους Άραβες πρίγκιπες κινούνται μεταξύ μύθου και πραγματικότητας...

Γιάννης Μαντζίκος
Ερευνητής σε θέματα εξτρεμιστικών Ισλαμικών οργανώσεων, και είναι ο ένας εκ των δύο συγγραφέων του βιβλίου "Al Qaeda: The Transformation of Terrorism in the Middle East and North Africa", που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Praeger το 2015.
InsideStory



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Νοε 2017


Ένα αρρωστημένο σύστημα κερδοσκοπεί αναζητώντας στους δρόμους του Καΐρου απελπισμένους ανθρώπους που θα πουλούσαν τα όργανά τους για μια καλύτερη ζωή -συχνά με την ελπίδα να φτάσουν στην Ευρώπη.

Πέρασαν μόλις μερικοί μήνες από την ημέρα που τρεις άνδρες άρπαξαν τον Ιμπραήμ σταματώντας δίπλα του με ένα αυτοκίνητο. Ο 57χρονος πρόσφυγας από την Ερυθραία είχε ακούσει ιστορίες για πτώματα που εντοπίζονταν μετά από μέρες δίπλα σε κάδους σκουπιδιών χωρίς τα όργανά τους, τα οποία είχαν αφαιρεθεί. Οι απαγωγείς οδήγησαν τον Ιμπραήμ σε ένα διαμέρισμα και τον έδεσαν χειροπόδαρα ακινητοποιώντας τον σε ένα κρεβάτι. Εκεί επρόκειτο να γίνει η αφαίρεση των οργάνων. Ωστόσο, όταν έμεινε για λίγο μόνος στον χώρο, με κάποιο τρόπο κατάφερε να κόψει τα δεσμά του. Χωρίς να κοιτάξει πίσω του κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και απλά πήδηξε κάτω για να ξεφύγει. Για τις πολλές συμμορίες της αιγυπτιακής πρωτεύουσας άνθρωποι σαν τον Ιμπραήμ έχουν αξία μόνο για τα όργανά τους, τα οποία μπορούν να πωληθούν με υψηλό αντίτιμο. Περιπτώσεις σαν του Ιμπραήμ υπάρχουν πολλές στο Κάιρο.

Κανείς δεν μιλάει όμως ανοιχτά για αυτό το πρόβλημα στην Αίγυπτο. Όσοι το κάνουν, συχνά συκοφαντούνται ως ψεύτες. Πάντως δεν είναι μόνο οι συμμορίες που εποφθαλμιούν τα νεφρά ή το ήπαρ απελπισμένων και άπορων ανθρώπων. Ένα ολόκληρο σύμπλεγμα γιατρών, νοσοκομείων και μεσαζόντων συνθέτει τη δομή ενός εγκληματικού συστήματος. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε χαρακτηρίσει την Αίγυπτο πριν από λίγα χρόνια ως ένα από τα σταυροδρόμια του διεθνούς εμπορίου οργάνων. Τα θύματα είναι συχνά πρόσφυγες και μετανάστες, για παράδειγμα από το Σουδάν. Η σουδανέζικη κοινότητα στο Κάιρο αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες άτομα. Έχει τα δικά της καταστήματα, τα δικά της στέκια. Αυτά γίνονται συχνά πεδίο εγκληματικής δράσης.

7.000 δολάρια για ένα νεφρό

Σε μια σουδανέζικη καφετέρια είχε βρεθεί πριν από λίγους μήνες ο Χαϊντάρ. Ο σουδανός πρόσφυγας είχε μόλις φτάσει στο Κάιρο και δεν είχε χρήματα ούτε στέγη. Ένας συμπατριώτης του τού έπιασε κουβέντα. Του πρόσφερε να κοιμηθεί στο διαμέρισμά του. Και αργότερα τον ρώτησε αν θέλει να δώσει ένα από τα νεφρά του έναντι 7.000 δολαριων. Ο 30χρονος δεν είχε ποτέ τόσα χρήματα. Άρχισε να φαντάζεται το ενδεχόμενο να πάει με την οικογένειά του στην Ευρώπη μέσω θαλάσσης. Οι ελπίδες για μια καλύτερη ζωή μεγάλωναν. Θα έδινε ένα κομμάτι του σώματός του αν είχε τη δυνατότητα να πάει στην Ευρώπη. Όταν ξύπνησε αργά από τη νάρκωση σε ένα νοσοκομείο σε μια γειτονική πόλη του Καΐρου, νιώθει ότι το σώμα του έχει αλλάξει και είναι μόνος. Μια νοσηλεύτρια του απαντά ότι ο γνωστός του κάλεσε ταξί για να τον μεταφέρει σπίτι.

«Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι απέναντι στο σύστημα», λέει ο Μοχάμεντ Μεναλλά, διευθυντής της αιγυπτιακής οργάνωσης για τα δικαιώματα των προσφύγων Tadamon. Ο ίδιος γνωρίζει το δίκτυο των μεσαζόντων, γιατρών και νοσοκομείων που εμπλέκονται. Στην Αίγυπτο απαγορεύεται μεν η πώληση οργάνων, ωστόσο επιτρέπεται υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις η δωρεά. Αυτό εκμεταλλεύονται τα εγκληματικά δίκτυα. Μεσάζοντες αναζητούν πρόθυμους δωρητές και τους παραπέμπουν στα νοσοκομεία. Τα θύματα είναι συνήθως μεταξύ 20 και 40 και ελπίζουν να λάβουν ως αντίτιμο από 5.000 έως 7.000 δολάρια. Οι δυνητικοί παραλήπτες -συνήθως πλούσιοι Άραβες του Κόλπου- απευθύνονται στα εμπλεκόμενα νοσοκομεία, τα οποία εν μέρει είναι και κρατικά. Στα χαρτιά γίνεται λόγος για δωρεά οργάνων και όχι για αγοραπωλησία. Τα μεγαλύτερο κέρδος αποκομίζουν οι γιατροί και διευθυντές των νοσοκομείων. Η αστυνομία κάνει ευκαιριακές έρευνες και ενίοτε συλλαμβάνει πιθανούς συνεργούς. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και πάλι.

Ο Χαιντάρ και η οικογένειά του δεν θα καταφέρουν μάλλον ποτέ να επιβιβαστούν σε κάποια βάρκα για την Ευρώπη. Το ταξί που υποτίθεται ότι θα τον παραλάμβανε από το νοσοκομείο δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ο σουδανός πρόσφυγας έφυγε μόνος. Ο συμπατριώτης που τον είχε προσεγγίσει και του είχε υποσχεθεί τα χρήματα ως αντίτιμο εξαφανίστηκε. Το διαμέρισμά του ήταν άδειο. Ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να πιστέψει πως έπεσε θύμα τέτοιας απάτης. Μέχρι να πεθάνει θα ζει με σοβαρούς περιορισμούς. Η βαριά χειρωνακτική εργασία δεν κάνει για αυτόν. Ωστόσο, ο Χαϊντάρ αυτοπαρηγορείται λέγοντας ότι «αν έχω έναν ανεμιστήρα το καλοκαίρι και καλό φαγητό, θα είμαι καλά».

Μπένο Σβινγκχάμερ (dpa) / Άρης Καλτιριμτζής
Deutche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Kαμιά αμερικανική υπηρεσία δεν έχει πια εμπιστοσύνη στην Αγκυρα, αλλά κανείς στην Ουάσινγκτον δεν θέλει να χαθεί η Τουρκία για τη Δύση

Αν και στις διεθνείς σχέσεις η περίοδος δύο ετών είναι εξαιρετικά μεγάλο διάστημα για τη διατύπωση προβλέψεων και στην ελληνική κοινή γνώμη έχει παγιωθεί η αντίληψη ότι η Δύση έχει ήδη «ξεγραμμένο» τον Ρ. Τ. Ερντογάν, η διπλωματική εικόνα που διαμορφώνεται στην Ουάσινγκτον και στις πρωτεύουσες των μελών της Ε.Ε. είναι ότι ο παρών κύκλος εξελίξεων στην Αγκυρα δεν θα κλείσει πριν από τις ταυτόχρονες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2019.

Ασφαλώς, όπως και στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών στην Τουρκία το φθινόπωρο του 2018 ή την άνοιξη του 2019, αλλά σχεδόν κανείς (ο ίδιος ο Ερντογάν, η αντιπολίτευση και οι ξένες ενδιαφερόμενες χώρες) δεν επιθυμεί έναν αιφνιδιασμό που θα καθιστούσε ακόμα πιο ασταθή μια ευρεία περιοχή από τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολία μέχρι τη Μεσόγειο.

Άλλωστε ως τότε θα υπάρχουν, έτσι κι αλλιώς, αρκετοί απρόβλεπτοι παράγοντες, όπως η επιβαρημένη υγεία του κ. Ερντογάν, οι θύλακοι εναντίον του (αν και εξασθενημένοι μετά τις εκκαθαρίσεις στις ένοπλες δυνάμεις και στα υπουργεία) και η πίεση λόγω του Κουρδικού και του Μεταναστευτικού.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, οι ΗΠΑ είναι οι πρώτες που δεν βιάζονται για την άσκηση πίεσης προς τον Τούρκο πρόεδρο, καθώς δεν θέλουν να ριψοκινδυνεύσουν απρόβλεπτες εξελίξεις, όπως αυτές από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 μέχρι πρόσφατα. Οι προ μηνός συνομιλίες του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά στην Ουάσινγκτον ήταν επιτυχημένες υπό την έννοια της εδραίωσης επικοινωνίας με μια, μέχρι πρότινος, «αντιπαθή» αριστερή κυβέρνηση και της πιο ουσιαστικής ένταξης της Ελλάδας στον αμερικανικό στρατηγικό-αμυντικό σχεδιασμό, αλλά δεν πρόσφεραν κάτι νέο σε σχέση με την Αγκυρα.

Αντιθέτως, ο πρόεδρος Ντ. Τραμπ φέρεται να μη συμμερίζεται, στην πλήρη έκτασή του, τον οξύτατο προβληματισμό του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου. Το συνοπτικό συμπέρασμα είναι ότι καμιά αρμόδια αμερικανική υπηρεσία δεν έχει πια εμπιστοσύνη στην Αγκυρα και, ιδιαίτερα, στον πρόεδρο Ερντογάν, αλλά κανείς στην Ουάσινγκτον δεν θέλει να χαθεί η Τουρκία για τη Δύση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Στο δε βραχυπρόθεσμο επίπεδο οι ίδιοι φορείς επείγονται για κρίσιμα ζητήματα, όπως η αντιτρομοκρατική συνεργασία με την Τουρκία, και αποφεύγουν ν’ ανοίξουν πολλά μέτωπα συζητήσεων.

Ως προς το Κυπριακό, που αποτελεί πάντοτε ζήτημα προβληματισμού, οι ΗΠΑ δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο πρωτοβουλίας του ΟΗΕ μετά την άνοιξη του 2018, αλλά η τουρκική πλευρά δεν ανοίγει τα χαρτιά της.

Ομοίως, οι συζητήσεις για την εξωτερική πολιτική του νέου κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας δείχνουν ότι θα τηρηθεί στάση αναμονής έναντι της Τουρκίας.

Όπως έχει επισημάνει η «δημοκρατία» εδώ και μήνες, η προεκλογική ένταση θα αντικατασταθεί από μετεκλογική εκτόνωση.

Κύριοι άξονες της γερμανικής πολιτικής, μετά την ανάληψη καθηκόντων της νέας κυβέρνησης, θα παραμείνουν η αντίθεση στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. με ταυτόχρονη υποστήριξη της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου 2016 για το Μεταναστευτικό και της αναβάθμισης της τελωνειακής σχέσης.

Πρακτικά η κυρία Μέρκελ και οι εταίροι της θα προτιμήσουν ως τις τουρκικές εκλογές του 2019 αφενός να καλύψουν τα νώτα τους (κοινώς, ο κ. Ερντογάν να μην ανοίξει πολύ την «κάνουλα» του Μεταναστευτικού) και αφετέρου να εξασφαλίσουν οικονομικά οφέλη από την αύξηση των εμπορικών συναλλαγών.

Παρόμοια στάση κατά των αναβαθμισμένων ενταξιακών συνομιλιών της Τουρκίας και υπέρ της αναθεώρησης-βελτίωσης της τελωνειακής σχέσης έχει και η Γαλλία. Το πολύ θετικό στοιχείο είναι ότι ο πρόεδρος Εμ. Μακρόν και ο υπουργός Εξωτερικών Ζ. Λε Ντριάν φέρεται, επίσης, ότι ενδιαφέρονται εντονότατα για την ενεργειακή συνεργασία με την Κύπρο, παρά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα των πρώτων γεωτρήσεων από την TOTAL στην ΑΟΖ της Μεγαλονήσου.

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Νοε 2017


Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) έχει χάσει το 95% των εδαφών που είχε καταλάβει το 2014 στη Συρία και το Ιράκ, ανακοίνωσε σήμερα ο διεθνής συνασπισμός που μάχεται τους τζιχαντιστές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Αφότου συγκροτήθηκε ο διεθνής συνασπισμός, το ΙΚ έχασε το 95% των εδαφών που είχε υπό τον έλεγχό του, διαβεβαίωσε ο Μπρετ Μαγκέρκ, ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στον συνασπισμό, σε μια ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα από την Ιορδανία.

"Περισσότεροι από 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι απελευθερώθηκαν", υπογράμμισε.

Σύμφωνα με τον Μαγκέρκ, η άφιξη νέων ξένων μαχητών στη Συρία έχει "σχεδόν σταματήσει". Πρόσθεσε ότι "ολοένα και περισσότεροι μαχητές συλλαμβάνονται στα σύνορα".

Ο Αμερικανός αξιωματούχος έκανε επίσης λόγο για "μια βάση δεδομένων της Ιντερπόλ που περιλαμβάνει 43.000 ονόματα" και επιτρέπει στις χώρες-μέλη του συνασπισμού να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν μαχητές του ΙΚ κατά τη διάρκεια οδικών ελέγχων ρουτίνας ή όταν προσπαθούν να περάσουν από τα σύνορα της μιας χώρας στην άλλη.

Η χρηματοδότηση του ΙΚ έχει φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της και έχουν αυξηθεί οι πιέσεις που δέχεται η οργάνωση, τόσο επί του πεδίου όσο και στον κυβερνοχώρο, όπου έχει μπει στο στόχαστρο "η τρομοκρατική προπαγάνδα", συνέχισε.

Το 2014, με μια εντυπωσιακή και αιφνιδιαστική προέλαση, το ΙΚ κατέλαβε σχεδόν τη μισή Συρία και το ένα τρίτο του Ιράκ. Στη συνέχεια ίδρυσε ένα "χαλιφάτο" στα εδάφη αυτά. Τρία χρόνια αργότερα, οι τζιχαντιστές έχουν χάσει σχεδόν όλα τα εδάφη που είχαν υπό τον έλεγχό τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


Κανείς δεν καυτηρίασε τη στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους λαούς που διοικούσαν δικτάτορες, όσο αυτοί εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ισχυρών

Η περίπτωση του Ερντογάν, θυμίζει την περίπτωση του Καντάφι, με άγνωστο αν θα έχει το ίδιο τέλος. Όταν ο Καντάφι, ξεκίνησε την δημιουργία αφρικανικού νομίσματος, πρόσθεσε την τελευταία σταγόνα να βυθίσει την βάρκα [Ευβουλίδης: "Κόκκος σταριού ανατρέπει λέμβον"], αφού ήδη είχε αποφασιστεί ο διαμελισμός των κρατών.

Μέχρι τότε ο Καντάφι ήταν ο αγαπημένος ηγέτης της Δύσης, με την Γαλλία μάλιστα λίγους μήνες πριν από το απάνθρωπο λιντσάρισμά του, να του επιτρέπει να στήσει βεδουίνικη σκηνή στο Λούβρο για την ολιγοήμερη διαμονή του και την Ιταλία να τον υποδέχεται εν χορδαίς και οργάνοις.

Το θέμα επομένως, είναι οι παραβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται από ηγέτες, όπου γης, και που άλλοτε προκαλούν τις διαμαρτυρίες της "πολιτισμένης" Δύσης, άλλοτε όμως αυτή έχει κλειστά τα μάτια.
Και μέσα στην εντός εισαγωγικών πολιτισμένη Δύση συμπεριλαμβάνω και τη χώρα μας, όπου ο τότε πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος είχε γράψει ένθερμο πρόλογο σε βιβλίο για τον Τσαουσέσκου της Ρουμανίας, ενώ οι Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου δεν έκρυψαν τη συμπάθειά τους ο μεν πρώτος με τον Τίτο της Γιουγκοσλαβίας, ο δε δεύτερος με τον Γιαρουζέλσκι της Πολωνίας. Και οι τρεις ήσαν δικτάτορες (με περισσότερο επιβαρυντική περίπτωση του Τίτο, ο οποίος εξέθρεψε τον ψευτομακεδονισμό των Σκοπιανών).

Κανείς δυτικός ηγέτης δεν καυτηρίασε τη στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους λαούς που διοικούσαν δικτάτορες, όσο αυτοί εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ισχυρών. Απεναντίας, τους τιμούσαν με τη φιλία τους. Άλλοι το έπρατταν για ιδιοτελείς λόγους, άλλοι διότι εξυπηρετούνταν τα συμφέροντα των λαών τους. Τα περί παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων πήγαιναν περίπατο.

Σήμερα, κατηγορείται ο Άσαντ της Συρίας για τον βίαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους αντικαθεστωτικούς, που επιφέρει χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Για το δικτατορικό καθεστώς της Κίνας, δεν ακούγεται λέξη. Για την τιμή των όπλων γίνεται που και που κάποια αναφορά στις απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες, που παραμένουν φυσικά οι ίδιες, αφού η οικονομική άνθηση της Κίνας στις δυτικές πολυεθνικές στηρίχτηκε..

Το άλλο υποκριτικό σημείο είναι το δήθεν ενδιαφέρον, όχι μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και για τα πολιτικά. Έτσι, οι μεν Κούρδοι είναι «τρομοκράτες», αλλά «εξεγερμένοι» είναι οι τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα. Όπως «τρομοκράτες» αποκαλούνταν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ και αργότερα οι Ιρλανδοί και οι Βάσκοι, που έχουν κάθε λόγο να μη επιθυμούν την κυριαρχία του βρετανικού και ισπανικού στέμματος αντίστοιχα.

Μόλις λοιπόν παύσουν οι δικτάτορες να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Ισχυρών της γης, τότε θυμάται η «πολιτισμένη» Δύση, ότι πρέπει να «εξεγερθούν» οι λαοί τους και να τους ανατρέψουν. Οι εναγκαλισμοί και τα φιλιά ξεχνιούνται. Οι λόγοι περί "αμοιβαίας φιλίας" και άλλοι σχετικοί, όπως και οι φωτογραφίες, θα μπουν στο συρτάρι.

Αυτό λέγεται «πολιτισμός». Βουτηγμένος στο ψέμα και υπηρέτης στυγνών συμφερόντων. Στη θέση του απομακρυσμένου δικτάτορα, τοποθετούν άλλον, που θα τον απομακρύνουν κι αυτόν αν ξεφύγει από την πορεία που του χάραξαν. [Η Σαουδική Αραβία έχει "αιχμαλωτίσει" τον πρωθυπουργό του Λιβάνου, και θέλει να τον αντικαταστήσει με τον μεγαλύτερο αδελφό του, που είναι προθυμότατος να πράξει ό,τι αρνείται ο μικρότερος. Απεχθείς καταστάσεις, κυνικές, που δεν προξενούν πλέον εντύπωση].

Ηγέτης, επομένως, είναι αυτός που τηρεί τους κανόνες που επιβάλλουν οι Ισχυροί, ανεξάρτητα από το είδος του καθεστώτος και τη λαϊκή ή αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθεί. Μεταβάλλεται δε σε δικτάτορα, όταν πάψει να υπακούει. Απλά πράγματα.

Αυτό συμβαίνει και με τον Ερντογάν. Επισήμως και δημοσίως καμιά χώρα δεν αποκαλεί δικτάτορα τον Ερντογάν. Και υπάρχουν ακόμη χώρες, όπως η Ελλάδα, με οθωμανικά κατάλοιπα ραγιαδισμού, που δεν του κλείνουν κατάμουτρα την πόρτα, αλλά την ανοίγουν για να του επιτρέψουν να υποδαυλίσει το μίσος των αυτοπροσδιοριζόμενων Τούρκων, και να προβεί σε μαθήματα… δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου, όπως ανερυθρίαστα συνηθίζει.

Θα θυμηθούν οι πολιτικοί μας στην Ελλάδα ότι είναι δικτάτορας, όταν βρεθεί ο κατάλληλος αντικαταστάτης του που δεν θα οδηγήσει σε εμφύλιο την Τουρκία, επανερχόμενος στο «μαντρί». Και συγχρόνως, οι ίδιοι που δεν αντιδρούν όταν τους σφίγγει το χέρι, θα τον καταγγείλουν ως δικτάτορα. [Υπάρχει μάλιστα δημοσιογράφος που είχε ευχηθεί να υπήρχε και στην Ελλάδα ένας Ερντογάν].

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι ΗΠΑ φροντίζουν για την ασφάλεια μονάδων του Ισλαμικού Κράτους προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα υποκρίνονται ότι μάχονται κατά της τρομοκρατίας, κατήγγειλε σήμερα το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Σύμφωνα με το υπουργείο, στη διάρκεια της επιχείρησης του συριακού στρατού για την απελευθέρωση της πόλης Αλμπού Καμάλ υπήρξαν περιστατικά στα οποία ο υπό τις ΗΠΑ συνασπισμός είχε άμεση επαφή και υποστήριξε τους τζιχαντιστές.

«Τα γεγονότα αυτά αποτελούν αδιαμφισβήτητη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ στην πραγματικότητα ενεργούν για την προστασία των μάχιμων μονάδων του ΙΚ προκειμένου αυτές να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, να ανασυνταχθούν και να τις χρησιμοποιήσουν για να προωθήσουν τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα προσποιούνται ότι πολεμούν την τρομοκρατία για χάρη της διεθνούς κοινότητας», τονίζει στην ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η επιχείρηση του συριακού στρατού για την ανακατάληψη της Αλμπού Καμάλ «ανέτρεψε τα σχέδια των ΗΠΑ να δημιουργήσουν φιλοαμερικανικές αρχές που δεν θα ελέγχονται από τη συριακή κυβέρνηση και οι οποίες θα ελέγχουν τα εδάφη στην ανατολική όχθη του Ευφράτη», προστίθεται στην ανακοίνωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι πρόεδροι Vladimir Putin και Tayyip Erdogan ανακοίνωσαν ότι τις αμέσως επόμενες ημέρες θα μπει ο θεμέλιος λίθος για την κατασκευή του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Ακούγιου απέναντι από την Κύπρο.

Οι δηλώσεις των δύο αντρών έγιναν στο πλαίσιο της συνάντησης που είχαν χθες στο ρωσικό θέρετρο του Σότσι. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Ρωσίας δήλωσε ότι οι σχέσεις Ρωσίας και Τουρκίας έχουν στην ουσία αποκατασταθεί πλήρως.

«Όπως είχαμε συμφωνήσει, κατά την διάρκεια της επίσκεψης μου στην χώρας σας θα πραγματοποιήσουμε την σημερινή συνάντηση εργασίας. Σας είμαι ευγνώμων που δεχθήκατε την πρόσκληση, και πράγματι, όπως είχατε πει βρισκόμαστε πολύ κοντά, μια ώρα και κάτι πτήσης. Θέλω να επισημάνω στην αρχή της συνάντησης μας , ότι μπορούμε να θεωρήσουμε ότι οι σχέσεις μας έχουν στην ουσία αποκατασταθεί πλήρως».

Από την πλευρά του ο Τούρκος πρόεδρος επεσήμανε ότι «αφότου άρχισε η διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των χωρών μας, οι συχνές (μας) συναντήσεις, επιταχύνουν την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων» και προσέθεσε ότι «οι διμερείς μας σχέσεις και η συνεργασία που αφορά την επίλυση των περιφερειακών ζητημάτων μας προσφέρουν την δυνατότητα να κοιτάμε από κοινού το μέλλον».

Όσον αφορά τον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Ακούγιου, είναι ένα σχέδιο αποτελεί εδώ και αρκετά χρόνια διακηρυγμένο στόχο της Τουρκίας, στην προσπάθειά της να αποκτήσει πρόσβαση σε πυρηνική τεχνολογία αιχμής, για ειρηνικούς σκοπούς σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζονται επισήμως, τουλάχιστον, Τούρκοι αξιωματούχοι. Την υλοποίηση του σχεδίου έχει αναλάβει η ρωσική κρατική εταιρεία Rosatom.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Νοε 2017


Της Nelly Lahoud

Είναι λογικό να ρωτάμε εάν το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να επιβιώσει ως μη εδαφική οντότητα. Η οργάνωση, επίσης γνωστή ως ISIS ή ISIL, έχει ξεχωρίσει από τις άλλες τζιχαντιστικές οργανώσεις λόγω της επιτυχίας της στο να κατακτά και να κυβερνά τις περιοχές. Η ISIS υποστήριξε πως η εδαφική της δύναμη (tamkin) απέδειξε ότι είναι το νόμιμο ισλαμικό κράτος, που υποσχέθηκε ο Θεός στο Κοράνι (24:55).

Πραγματικά, τον Απρίλιο του 2014, δύο μήνες πριν από την κήρυξη του χαλιφάτου, ο εκπρόσωπος του, Abu Muhammad al-Adnani, ήταν τόσο σίγουρος για την μοίρα της οργάνωσης που δήλωσε πως εάν η οργάνωση αποδεικνυόταν ότι δεν είναι το Ισλαμικό Κράτος που υποσχέθηκε ο Θεός, θα πρέπει να την καταστρέψει και να σκοτώσει τους ηγέτες της. Στην ισλαμική θρησκεία, η πρόκληση του Adnani ισοδυναμεί με mubahala, μια δημόσια υπόδειξη που αντανακλά το Κοράνι (3:61). Η ετυμηγορία του Θεού πρέπει να αποδειχθεί μέσω πράξεων. Σε αυτή την περίπτωση, η επιτυχία του ISIS θα επιβεβαιώσει τη νομιμότητά του και η αποτυχία του στην μη νόμιμη ύπαρξη.

Εδώ και ένα χρόνο μετά το mubahala του Adnani, τα σημάδια του Θεού φαίνονται ευνοϊκά για την ISIS καθώς η οργάνωση συνέχισε να καταλαμβάνει πόλεις στο Ιράκ και στη Συρία. Τα τελευταία δύο χρόνια ωστόσο, οι ενδείξεις του Θεού ήταν διαφορετικές. Κοιτώντας μέσω θρησκευτικού πρίσματος, είτε οι υποστηρικτές της ISIS έχουν αποκλίνει από το σωστό μονοπάτι, είτε το ISIS δεν ήταν το κράτος που υποσχέθηκε ο Θεός.

Ο ηγέτης της ISIS, Abu Bakr al-Baghadi σκέπτεται διαφορετικά. Στην τελευταία του δημόσια δήλωση, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2017, ο Baghdadi είπε στους υποστηρικτές του ότι οι τρέχουσες δοκιμασίες της οργάνωσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευλογία, υποστηρίζοντας ότι "η υπομονή και η σταθερότητα” είναι ο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Ανησυχώντας για το ηθικό των μαχητών της ISIS στη Ράκκα, τους διαβεβαίωσε ότι η σταθερότητά τους προκαλεί τέτοιο φόβο ανάμεσα στα "άπιστα έθνη” που οι ΗΠΑ, το Ιράν, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν βάλει στην άκρη τις διαφορές τους και ένωσαν τις δυνάμεις τους για να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος. Οι διαβεβαιώσεις του ωστόσο, δεν απέτρεψαν την απώλεια του ελέγχου της Ράκκα.

Θα μπορέσει η ISIS να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Μπορεί να υποστηρίξει κανείς πειστικά ότι και η απώλεια εδαφών και η κατάκτηση, συνιστούν νίκη; Οι υποστηρικτές της ISIS μπορεί να κάνουν λόγο για ηθική νίκη, και να προσεύχονται οι δοκιμασίες που συναντούν σε αυτό τον κόσμο να αποζημιώνονται στον άλλο. Ωστόσο, το momentum που είχε η οργάνωση στη στρατολόγηση υποστηρικτών έχει μειωθεί σημαντικά. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι, όσον αφορά στην προσέλκυση υποστηρικτών και μαχητών, το πρόσφατο αρνητικό σερί της ISIS δεν συμβαδίζει με τις προηγούμενες νίκες.

Ωστόσο, για τους υπεύθυνους της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, η διάλυση οργανώσεων που αποκαλούνται τζιχαντιστικές, όπως η ISIS και η al-Qaeda, δεν είναι μια απλή φόρμουλα. Αυτές οι οργανώσεις δεν ήταν ποτέ πιθανό να νικήσουν, από την αρχή. Η ιδεολογική στήριξη του τζιχαντισμού δεν προσφέρεται για ρεαλισμό και οικοδόμηση συναίνεσης, ούτε διατίθεται για μη βίαιη διαφωνία.

Γιατί τότε, οι οργανώσεις που είναι προορισμένες να αποτύχουν, αποτελούν τέτοια απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια; Η ιστορία των τζιχαντιστικών οργανώσεων έχει αρκετά παραδείγματα εσωτερικών βίαιων αντιδράσεων, και τα παρακλάδια αυτών αποδεικνύουν τα διαπιστευτήριά τους με το να είναι πιο βίαιες από ό,τι οι μητρικές τους. Πραγματικά, μέσω μιας εσωτερικής διαφωνίας προέκυψε η ISIS από την al-Qaeda. Η αποτυχία της τζιχάντ υπό αυτή την έννοια, προκαλεί πρόσθετες απειλές για την ασφάλεια.

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος προτού η al-Qaeda στο Ιράκ, υπό την ηγεσία του Abu Musab al-Zarqawi (σκοτώθηκε το 2006) και των διαδόχων του, να ονομαστεί σε al-Qaeda 2. ΟΙ αναλυτές καταφεύγουν τώρα σε παρόμοια ορολογία (ISIS 2.0 ή 3.0) για να αναφερθούν στο Ισλαμικό Κράτος ως μετά-εδαφική οντότητα. Η εκδοχή 1.0 δεν ήταν νικητήρια. Οι εκδόσεις 2.0 και 3.0 είναι μια φυσική εξέλιξη και είναι, κατ’ ανάγκη, πιο ριζοσπαστικές, διότι μόνο οι μεγαλύτερες και οι πιο καινοτόμες σε βία ομάδες θα καταργήσουν την μητρική. Ως εκ τούτου, η πρόκληση των τζιχανιστών στην παγκόσμια κοινότητα δεν είναι η ικανότητά τους να νικήσουν τους εχθρούς τους. Αντιθέτως, κατά ειρωνικό τρόπο, η αποτυχία τους και η τάση που τις συνοδεύει να διασπώνται, συνιστά μια σοβαρή βραχυπρόθεσμη απειλή για την ασφάλεια.

Το τοπίο της τζιχάντ σήμερα είναι γεμάτο με υπάρχουσες και δυνητικές αντιπαλότητες. Η αποτυχία της ISIS να καταφέρει να νικήσει ολοκληρωτικά την al-Qaeda, σε συνδυασμό με τις εδαφικές της απώλειες, επιτρέπει μία πιο ισότιμη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο οργανώσεων. Ίσως το πιο ενδιαφέρον είναι ο ανταγωνισμός που μπορεί να προκύψει μεταξύ αυτών των εδαφών που η ISIS χαρακτηρίζει ως "επαρχίες” (wilayat) και των "στρατιωτών του χαλιφάτου”. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δύο τελευταίες δημόσιες δηλώσεις του, ο Bagjdadi δήλωσε πως αυτοί που δεν μπορούν να εκτελέσουν την μετανάστευση προς τα εδάφη του Ιράκ και του Λεβάντ, θα πρέπει να κατευθυνθούν προς το wilayat έτσι ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα από τα καταφύγια του Ισλάμ.

Εάν οι αποτυχίες είναι η ελπίδα του χαλιφάτου για ένα μέλλον, ο ανταγωνισμός μεταξύ των οργανώσεων που είναι επισήμως στην τροχιά της ISIS μπορεί να κάνει την εμφάνισή του. Δεν είναι σαφές για ποιον λόγο η ISIS έδωσε τον τίτλο της επαρχίας σε ορισμένες οργανώσεις (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που δραστηριοποιούνται στην Αίγυπτο, στην Αλγερία, στην Υεμένη, στη Λιβύη, στη Σαουδική Αραβία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και στο Μπαχρέιν), ενώ αναφέρονται σε άλλους ως στρατιώτες του χαλιφάτου (μεταξύ των οποίων η Σομαλία, η Κένυα, η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η κίνα και το Μπαγκλαντές). Οι διαφορετικοί τίτλοι ίσως να δίνουν μια μορφή "outbidding”, μια στρατηγική που αναπτύσσεται όταν "πολλαπλές οργανώσεις εμπλέκονται σε έναν ανταγωνισμό και χρησιμοποιούν βία για να αυξήσουν το πρεστίζ τους", όπως υποστηρίζεται από τη Mia Bloom στο Dying to Kill: The Allure of Suicide Terror, ένα βιβλίο που εξηγεί τη χρήση των επιθέσεων αυτοκτονίας από τις παλαιστινιακές οργανώσεις.

Η αξιοπιστία του Ισλαμικού Κράτους στα μάτια των υποστηρικτών του έχει υποβαθμιστεί, και η ικανότητά του να καθορίζει την πορεία της τροχιάς τους δεν θα πρέπει να υπερβάλλεται. Αλλά η απειλή που προκύπτει από ομάδες εντός της τροχιάς της ISIS και από εκείνους που εμπνέονται από το brand της, δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Το Ισλαμικό Κράτος μετά από το χαλιφάτο, μπορεί να εμπνεύσει ακόμη περισσότερη και αυξανόμενη βία.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον χαρακτήρισε σήμερα «γελοίες» τις κατηγορίες ότι η Τουρκία προσέφερε πολλά εκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ με αντάλλαγμα την έκδοση του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, που κατηγορείται από την Άγκυρα ότι υπέθαλψε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του 2016.

«Όλοι οι ισχυρισμοί σύμφωνα με τους οποίους η Τουρκία κατέφυγε σε μέσα έξω από το κράτος δικαίου για την έκδοση (του Φετουλάχ Γκιουλέν) είναι εντελώς ψευδείς, γελοίοι και αβάσιμοι», αναφέρει η πρεσβεία σε ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα μέσω του Twitter.

Η Άγκυρα κατηγορεί τον Φετουλάχ Γκιουλέν ότι είναι ο εγκέφαλος της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος που πραγματοποιήθηκε τη νύκτα της 15ης προς τη 16η Ιουλίου 2016 και στη διάρκεια της οποίας έχασαν τη ζωή τους σχεδόν 250 άνθρωποι, χωρίς να υπολογιστούν οι πραξικοπηματίες, ενώ χιλιάδες τραυματίσθηκαν.

Ο Γκιουλέν, ο οποίος έχει εγκατασταθεί από το 1999 στις ΗΠΑ, διαψεύδει οποιαδήποτε ανάμιξη. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις της Τουρκίας για την έκδοσή του έχουν μείνει μέχρι σήμερα αναπάντητες.

Το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC και η εφημερίδα Wall Street Journal ανέφεραν την Παρασκευή πως ο ειδικός εισαγγελέας Ρόμπερτ Μιούλερ δείχνει ενδιαφέρον για μια συνάντηση ανάμεσα στον πρώην σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου Μάικλ Φλιν, τον γιο του, τον Μάικλ Φλιν Τζούνιορ, και αξιωματούχους της τουρκικής κυβέρνησης που πραγματοποιήθηκε στο χρονικό διάστημα από τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου 2016 μέχρι την ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων στις 20 Ιανουαρίου φέτος.

Σύμφωνα με το NBC, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο 2016 σε ένα κλαμπ της μόδας στη Νέα Υόρκη. Οι Τούρκοι φέρεται ότι προσέφεραν στον Φλιν «15 εκατομμύρια δολάρια για να παραδώσει τον Φετουλάχ Γκιουλέν στην τουρκική κυβέρνηση».

Επίσης φέρεται ότι ζητήθηκε από τον Φλιν να βοηθήσει στην απελευθέρωση του τουρκοϊρανού επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ, σε βάρος του οποίου και εννέα άλλων προσώπων έχουν απαγγελθεί στις ΗΠΑ κατηγορίες ότι παραβίασαν το οικονομικό εμπάργκο σε βάρος του Ιράν.

Η WSJ αναφέρει πως αγνοεί αν οι τούρκοι αξιωματούχοι έδωσαν συνέχεια στο θέμα και διευκρινίζει πως δεν υπάρχει κανένα ίχνος ότι έγινε κάποια πληρωμή.

Οι δικηγόροι του Φλιν διαβεβαίωσαν πως οι κατηγορίες σε βάρος του πελάτη τους, που «κυμαίνονται από απαγωγή μέχρι δωροληψία» είναι εξοργιστικές και ψευδείς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Νοε 2017


Η τουρκική αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη 101 ανθρώπων που είναι ύποπτοι για σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος. Οι συλλήψεις έγιναν στην Άγκυρα, ενώ έχουν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης για 245 υπόπτους στην τουρκική πρωτεύουσα, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Στις επιχειρήσεις που διεξάγονται λαμβάνουν μέρος 1.500 αστυνομικοί που ελέγχουν 250 διευθύνσεις υπόπτων, ενώ δεν δημοσιοποιήθηκαν άμεσα περισσότερα στοιχεία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Νοε 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Το τελευταίο διάστημα μονοπώλησε την επικαιρότητα η προσπάθεια της Τουρκίας να έχει ρόλο και λόγο στις ενεργειακές εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, εκεί που εντατικά πλέον διεξάγονται έρευνες για ανεύρεση φυσικού αερίου και πετρελαίου (Υ/Α).

Το γεγονός ότι τα γειτονικά της κράτη συγκεντρώνουν περισσότερες πιθανότητες από την ίδια να έχουν σημαντικά κοιτάσματα Υ/Α, καθώς και οι πιεστικές ενεργειακές της ανάγκες, οδηγούν την τουρκική ηγεσία σε βίαια ξεσπάσματα διεκδικήσεων και αναθεωρητισμού για να επιβληθεί η χώρα ως εταίρος στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής.

Με «συνταγή Κυπριακού», η Τουρκία διεκδικεί τον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας – και το κάνει αφού με την ανοχή και εσχάτως προτροπή της διεθνούς κοινότητας η «συνταγή» της αυτή τελικά φαίνεται να δικαιώνεται – την ώρα που παράλληλα προωθεί δικά της προγράμματα ερευνών σε συνεργασία με κολοσσούς της παγκόσμιας πετρελαϊκής αγοράς (Statoil, Shell, ExxonMobil και μικρότερες όπως η Transatlantic Petroleum και η Anatolia Energy) και συμμετέχοντας ως κρίσιμος διαμετακομιστικός κόμβος σε δίκτυα ενεργειακών αγωγών (Turkish Stream, TANAP) από τα πλούσια ενεργειακά πεδία της Ανατολής προς τις αγορές της Δύσης.

Ωστόσο, εκτός από την Νοτιοανατολική Μεσόγειο, άξιες προσοχής και με ιδιαίτερο Ελληνικό ενδιαφέρον είναι οι ενέργειες της Τουρκίας στον ενεργειακό τομέα στην Ανατολική Θράκη.

Λίγα πετρέλαια, υψηλή γεωπολιτική αξία

Σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων του Τουρκικού Υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων καθώς και έμπειρων στελεχών της παγκόσμιας πετρελαϊκής αγοράς, λόγω της γεωμορφίας του τουρκικού υπεδάφους εκτιμάται ότι η Τουρκία διαθέτει πολύ λιγότερα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου απ’ ότι οι γείτονές της [1].

Η Μεσόγειος και η Μαύρη Θάλασσα πιθανολογούνται ως περιοχές που έχουν κάποιες αξιόλογες συγκεντρώσεις σε φυσικό αέριο, ενώ στο νότιο χερσαίο τμήμα της χώρας πιθανολογούνται ορισμένα αξιόλογα κοιτάσματα πετρελαίου.

Ήδη γίνονται κάποιες εκμεταλλεύσεις ενεργειακών πεδίων, όπου σύμφωνα με στοιχεία του 2013 η Τουρκία παρήγαγε περίπου 44.000 βαρέλια (bbl) πετρελαίου την ημέρα (bpd) ή μόλις το 8% των ημερήσιων εγχώριων αναγκών της. Συγκριτικά να αναφέρουμε ότι η ημερήσια παραγωγή πετρελαίου στη Νορβηγία αγγίζει τα 2 εκατ. βαρέλια (bpd), ενώ στη Ρωσία ανέρχεται σε περίπου 10 εκατ. βαρέλια (bpd) [2].

Η έλλειψη εγχώριων ενεργειακών πόρων ωστόσο αντισταθμίζεται από την σημαντική γεωπολιτική αξία της Τουρκίας ως διαμετακομιστικού κόμβου ενεργειακών αγωγών από τα πλούσια πεδία της Ρωσίας και του Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρωπαϊκή αγορά.

Δύο πολύ σημαντικοί αγωγοί οι οποίοι θα μας απασχολήσουν είναι ο αγωγός Turkish Stream Ι που θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο για την κάλυψη των αναγκών της εγχώριας τουρκικής αγοράς και μελλοντικά – αν υπάρξει στήριξη και αποδοχή της ΕΕ – ο Turkish Stream ΙΙ που θα εξάγει ρωσικό φυσικό αέριο μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη. Παράλληλα, έχει κατασκευαστεί το μεγαλύτερο μέρος του αγωγού TANAP, προέκταση του οποίου είναι ο υπό κατασκευή «ελληνικός» TAP και αναμένεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρώπη.

Ως εκ τούτου, η πιθανολογούμενη ύπαρξη αξιόλογων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα, οι ενδείξεις που υπάρχουν για φυσικό αέριο στο χερσαίο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας και η έλευση των αγωγών, αναδεικνύουν την περιοχή της Ανατολικής Θράκης ίσως ως σημαντικότερης ενεργειακά περιοχής – σε σχέση με την Νοτιοανατολική Μεσόγειο – για τα τουρκικά συμφέροντα.

Η ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Θράκη

Η Ανατολική Θράκη έχει σημασία τόσο ως πεδίο ερευνών για εγχώριους Υ/Α, όσο και ως χώρος διέλευσης σημαντικών ενεργειακών αγωγών με στρατηγικό τοπικό και διεθνές ενδιαφέρον.
Σχεδόν ολόκληρη η περιοχή της Ανατολικής Θράκης έχει κατατμιστεί από το Υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας σε γεωτεμάχια, τα οποία με διαγωνιστικές διαδικασίες δίνονται προς εκμετάλλευση σε κοινοπραξίες πετρελαϊκών εταιρειών (Χάρτης 1).

Οι τουρκικές έρευνες για πετρέλαια στην Ανατ. Θράκη

(Χάρτης 1 , Πηγή: Ministry of Energy and Natural Resources, Republic of Turkey)

Η προσπάθεια της Τουρκίας να αναδείξει τον εγχώριο ενεργειακό της πλούτο είναι η μία διάσταση του ζητήματος. Πολύ μεγαλύτερης σημασίας είναι η προσπάθεια της Τουρκίας να αναδείξει την ενεργειακή γεωστρατηγική αξία της Ανατολικής Θράκης και μέσω αυτής να πείσει για την αναγκαιότητα της προσοχής και του ενδιαφέροντος της παγκόσμιας κοινότητας για την συνολική αξία της Τουρκίας στην διεθνή σκακιέρα.

Στην ανάδειξη της γεωστρατηγικής αξίας της Ανατολικής Θράκης συμβάλλει καθοριστικά η σύγκλιση των δύο μεγάλων αγωγών Turkish Stream και TANAP στην εν λόγο περιοχή (Χάρτης 2).

(Χάρτης 2)

Μία τρίτη διάσταση της γεωστρατηγικής αξίας της Ανατολικής Θράκης στον ενεργειακό τομέα προσπαθεί η Τουρκία να αναδείξει με την κατασκευή του σταθμού αερίου LNG και αποθηκευτικών εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στο Ereglisi στη Θάλασσα του Μαρμαρά (Χάρτης 3).
(Χάρτης 3)

Ανατολική Θράκη και Ελληνικά συμφέροντα

Οι ενέργειες της Τουρκίας στον ενεργειακό τομέα στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης θα πρέπει να μελετηθούν με προσοχή και σε βάθος από την πλευρά της Ελλάδας διότι παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ένα ευρύ φάσμα που καλύπτει από τον αμυντικό τομέα και εκτείνεται ως τον επιχειρηματικό τομέα.

Ακροθιγώς θα αναφέρω ορισμένα σημεία που χρίζουν προσοχής και μελέτης.
  1. Τι σημαίνει για την άμυνα και ασφάλεια της Ελληνικής Δυτικής Θράκης το πολυεπίπεδο ενεργειακό ενδιαφέρον που συγκεντρώνει πλέον η Ανατολική Θράκη;
  2. Τι σημαίνει για τα Ελληνικά συμφέροντα ή τι κινδύνους εγκυμονεί το όψιμο Αμερικανικό ενεργειακό ενδιαφέρον στην Δυτική Θράκη έναντι των Ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων στην Ανατολική Θράκη με έπαθλο την Ευρωπαϊκή αγορά;
  3. Τι σημαίνει για τον υπό κατασκευή σταθμό FLNG στην Αλεξανδρούπολη η ύπαρξη ενός ανταγωνιστικού σταθμού LNG με σημαντικές δυνατότητες αποθήκευσης και ασφάλειας στο Ereglisi (σε επίπεδο στρατιωτικής ασφάλειας, ενεργειακής ασφάλειας και ασφαλιστικού και τελικού κόστους);
Τα παραπάνω αποτελούν μόνο μερικά ερωτήματα που θα πρέπει να μελετηθούν και να απαντηθούν. Το ενδιαφέρον σήμερα μπορεί να εστιάζεται στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά οι ενεργειακές εξελίξεις στην Ανατολική Θράκη χρίζουν πολλαπλάσιας προσοχής για τα Ελληνικά συμφέροντα.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής.
Πηγές
[1], [2] Selcan Hacaoglu and Brian Swint, “Turkey beating Norway as biggest regional oil driller”, Bloomberg, January 10, 2013


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου