Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Του Patrick J. Buchanan

(Μια πολλαπλώς εξέχουσα φωνή πολιτικής σωφροσύνης από την Αμερική, είδος που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει, έρχεται με το παρόν άρθρο να προσφέρει και στους σκεπτόμενους ΄Ελληνες πολύτιμο κώδικα ερμηνείας του μηνύματος που, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, μετέδωσε η λαϊκή Αμερική, επιβάλλοντας Πρόεδρο τον αιρετικό, μισητό στη τάξη του, αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, σε πείσμα μανιώδους πολέμου εγχώριων και ξένων κατεστημένων δυνάμεων, με όλα τα επίσημα και σκοτεινά όπλα που διαθέτουν.
Το άρθρο γράφτηκε προφανώς προ της ορκωμοσίας και δεν αναφέρεται στην πρώτη ομιλία του νέου προέδρου στο αμερικανικό έθνος, η οποία, επισημοποιώντας αυτό το μήνυμα, έχει προκαλέσει στους εγκεφάλους του 4ου Ευρωπαϊκού Ράιχ (Βερολίνου και Βρυξελλών) και της Ατλαντικής Συμμαχίας μιαν ασυγκράτητη κρίση delirium tremens, έκδηλη σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και αρθρογραφία των μίντια).

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

« Μην κάνεις οποιεσδήποτε απότομες κινήσεις» είναι η συμβουλή του Ρίτσαρντ Χάας, νέου προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, το οποίο δεν είναι παραδοσιακά γνωστό σαν κέντρο «λαϊκίστικων» πεποιθήσεων.

Ο Χάας εννοούσε ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να μελετήσει τις συνέπειες προτού σχίσει τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν και προτού μεταφέρει την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ (από το Τελ Αβίβ), ή καταρρίψει ένα δοκιμαζόμενο πύραυλο της Βορείου Κορέας. Επιχειρηματολογώντας εναντίον βιαστικών ενεργειών, ο Χάας έχει δίκιο.

Αλλά όταν το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και το κατεστημένο έχουν λάθος και έχει δίκιο ο Τραμπ, τότε πρόκειται για πρόβλημα αναγνώρισης του νέου κόσμου στον οποίο έχουμε μπει.

Η παλαιά τάξη φεύγει. Συνθήκες και συμμαχίες, που γεννήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο παύουν να έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και δεν μπορούν να συντηρηθούν επί πολύ.

Ο οικονομικός πατριωτισμός και ο εθνοκεντρισμός που προσωποποιεί ο Τραμπ ανέρχεται παντού. Ο διεθνισμός υποχωρεί απέναντι στη φυλετική συσπείρωση*.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι να εγκαταλειφθεί το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, οι ελπίδες του να ματαιωθούν και το πρόγραμμα που απέρριψε και ανέτρεψε ο Τραμπ να επανεπιβληθεί από το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους συνεργάτες του στην πολιτική και στον Τύπο.

Αλλά και πάλι, ο Τραμπ είναι που διάβασε σωστά την ψυχολογία του έθνους και γι’ αυτό ορκίστηκε Πρόεδρος.

Η υπαρξιακή απειλή κατά της Δύσεως δεν προέρχεται πια από την Ανατολή, από ένα ρωσικό στρατό που συντρίβει και διασχίζει την Πολωνία και τη Γερμανία και προχωρεί προς τον ΄Ελβα και το Κενό της Φούλντα.

Η υπαρξιακή απειλή για τη Δύση προέρχεται, αντιθέτως, από τον Νότο.

Το ένα δισεκατομμύριο και πλέον των λαών της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Υποσαχάρειας Αφρικής, ο αριθμός των οποίων εκρήγνυται, κινείται αδυσώπητα προς τη Μεσόγειο, ερχόμενο να καταλάβει τον ελεύθερο χώρο που αφήνει μια Ευρώπη που γερνά και πεθαίνει.

Αυτό που νοιάζει τους Αμερικανούς είναι τα αμερικανικά σύνορα που ματώνουν, όχι τα σύνορα της Εσθονίας, της Νότιας Κορέας, του Κουβέιτ ή της Νότιας Θάλασσας της Κίνας.

Όταν ο Τραμπ αποκαλεί το ΝΑΤΟ «απαρχαιωμένο», λέει πως η μεγάλη απειλή για τη Δύση δεν είναι η ανακατάληψη από τον Πούτιν της Κριμαίας, που ανήκε στη Ρωσία για 150 χρόνια. Και αν το τίμημα για την ειρήνη είναι ν’ αποσυρθούμε από την πρόσοψη της Ρωσίας και από τον χώρο της Ρωσίας, ίσως πρέπει να καταβάλουμε αυτό το τίμημα.

Ο ίδιος ο Τζωρτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ανάσχεσης της Ρωσίας του Στάλιν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μας συνέστησε να μη προωθήσουμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. ο Τραμπ είπε την περασμένη εβδομάδα: «Λαοί, χώρες, θέλουν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και η Βρετανία θέλησε τη δική της ταυτότητα… ώστε, αν με ρωτήσετε, πιστεύω πως και άλλοι θα θελήσουν να φύγουν…»

Δεν έχει δίκιο; Είναι τόσο συγκλονιστικό το ν’ ακούς μιαν ολοφάνερη αλήθεια;

Πως μπορούσαν οι οδηγήτριες τάξεις της Ευρώπης να μη βλέπουν την άνοδο των φιλολαϊκών δυνάμεων; Οι ευρωπαϊκοί λαοί ποθούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη κυριαρχία τους και την εθνική τους ταυτότητα. Και ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για να το επιτύχουν.

Προφανώς οι άνθρωποι του Νταβός δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχουν αγαθά πιο σημαντικά από τον πλούτο.

Ωστόσο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις, αν πρόκειται να καταστεί ένας αναμορφωτής πρόεδρος, θα πρέπει ν’ απολακτίσει ένα κατεστημένο που απελπισμένα θέλει ν’ αγκιστρωθεί σ’ ένα κόσμο που πεθαίνει…

Το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να απαιτεί από εμάς να αντιμετωπίσουμε μια ρωσική κίνηση στη Βαλτική ως επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά κανένας Αμερικανός πρόεδρος με τα μυαλά του στη θέση τους δεν θα ξεκινήσει ένα πόλεμο με την πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία χάριν της Εσθονίας.

Κανένας πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν θα διανοείτο μια τόσο παρακινδυνευμένη κίνηση.

Για να μη διακινδυνεύσει ένα τέτοιο πόλεμο, ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να στείλει και ένα τουφέκι, ή μια σφαίρα στους ήρωες της ουγγρικής εξέγερσης το 1956. Οδυνηρό, αλλά ο ΄Αϊκ έβαλε πρώτη την Αμερική, όπως υπόσχεται να το κάνει και ο Τραμπ.

Και με τον δεδομένο εθνοκεντρισμό στην Ευρώπη, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Ε.Ε. δεν είναι πιθανό να επιζήσουν της δεκαετίας. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε γ’ αυτή την ημέρα, να μην υποκρινόμαστε πως αυτό που συμβαίνει απ’ άκρου σε άκρο της Ευρώπης -και ακόμη παγκόσμια- είναι κάποιος περαστικός πυρετός εθνικισμού.

Παρά τη δήλωση του επιλεγμένου ως Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τη Κίνα να εκκενώσει τα οχυρωμένα ξερονήσια στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, που διεκδικεί ως εθνική της κυριαρχία.

Αν επιμείνουμε σ’ αυτή την απαίτηση, καλύτερα να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

΄Οσο για το χαρτί με την Ταϊβάν, αυτό παίχτηκε το 1972 από τον Ρίτσαρντ Νίξον, ως το τίμημα για το άνοιγμα στη Κίνα. Ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και τερμάτισε το σύμφωνο ασφαλείας.

Το να δεχτεί ο Ξι Ζιπίνγκ πως η Ταϊβάν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη θα σήμαινε το τέλος του ίδιου και την ανατροπή του Κ,Κ, της Κίνας.

Οι Κινέζοι θα πολεμήσουν για να αποτρέψουν την μόνιμη απώλεια της Ταϊβάν.

Η επιταγή της νέας εποχής στις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις -Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ- είναι να μη κάνουν, η μια κατά της άλλης, ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν, η μία εναντίον της άλλης, πριν ένα αιώνα για ένα νεκρό αρχιδούκα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να χτίσει το τείχος, να ασφαλίσει τα σύνορα, να επιβάλει δασμούς, να περικόψει τους φόρους, να ελευθερώσει την αμερικανική οικονομία (σημ: από τα καρτέλ και τη χειραγώγηση δόλιων τραπεζιτών), να φέρει τα εργοστάσια πίσω, να δημιουργήσει εκατομμύρια θέσεων εργασίας και να μας κρατήσει μακριά από οποιουσδήποτε νέους πολέμους.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πόλεμοι τείνουν να γίνονται μοιραίοι για τις προεδρίες.

* Σημ.μτφ: Το θέμα: «Νέος Κόσμος, Νέα Εποχή» φαίνεται πως επιβλήθηκε από τις εξελίξεις και στο Συνέδριο του Νταβός, όπου σειρά συμμετεχόντων, κυρίως πραγματιστών επιχειρηματιών, σε δηλώσεις τους σε δίκτυα TV, διέγνωσαν με βεβαιότητα τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης αλλά και αδυναμία πρόβλεψης των χαρακτηριστικών του μέλλοντος.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Tου Christopher Caldwell


Η παγκοσμιοποίηση ρουφάει το αίμα των ελεύθερων Αμερικανών, με κάθε γουλιά από τον decaf frappuccino τους. Οποιοσδήποτε εξεπλάγη που ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αισθάνεται έτσι, δεν πρόσεχε και πολύ στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.

Και όμως, η ομιλία του την Παρασκευή στην ορκωμοσία φαίνεται να έριξε τους αντιπάλους του σε κατάσταση σοκ. Φαίνεται ότι πράγματι τα εννοούσε αυτά που είπε. Μίλησε για την αρχή του «πρώτα η Αμερική», επικαλέστηκε την «προστασία» ως πολιτική του και το «αγοράστε αμερικανικά» ως μότο του.

Εκατομμύρια άνθρωποι συναντήθηκαν το Σάββατο σε πόλεις σε όλη τη χώρα και παγκοσμίως για τα «women's marches», ώστε να διαμαρτυρηθούν κατά της προεδρίας του. Ο κ. Τραμπ αποδέχεται τις ριζικές επιπτώσεις της άποψής του για τον κόσμο. Μάλιστα, έχει αρκετές πιθανότητες να τις υλοποιήσει.

Το γεγονός ότι η αγόρευση του κ. Τραμπ έχει τη δύναμη να σοκάρει, είναι κάποιου είδους δικαίωση. Η προεκλογική του καμπάνια είχε να κάνει με πράγματα που δεν βλέπει η κυβερνώσα Αμερική, ξεκινώντας από τη μη κυβερνώσα Αμερική. Το αόρατο, η ανωνυμία και η έλλειψη φωνής ήταν το βασικό μοτίβο ολόκληρης της ομιλίας: «Ένα ένα, τα εργοστάσια έκλεισαν και έφυγαν από τα εδάφη μας», είπε, «χωρίς ούτε μια σκέψη για τα εκατομμύρια Αμερικανούς εργάτες που έμειναν πίσω».

Αυτή η πρόταση ακούγεται λες και έχει να κάνει με την αποβιομηχάνιση, αλλά έχει να κάνει και με την αλαζονεία του ηγέτη. Η κλιμάκωση της ομιλίας είναι: «Ακούστε αυτά τα λόγια: Δεν θα σας ξανααγνοήσουν ποτέ». Ο κ. Τραμπ, επομένως, προτείνει μια νέα ταυτότητα για την κυβερνώσα τάξη: όχι ως σπλαχνικούς υπερασπιστές των αποκλεισμένων, όχι ως τολμηρούς ηγέτες της βιομηχανίας, ούτε καν ως συμπονετικούς υπέρμαχους της αξιοπρέπειας, αλλά ως γουρούνια στην ποτίστρα.

Σχεδόν κάθε συντάκτης εφημερίδας είναι πεπεισμένος ότι τα σχόλια του κ. Τραμπ ήταν ένα χυδαίο αίσχος. Αυτή είναι μια απερίσκεπτη άποψη. Σε μια χώρα όπου το μάρκετινγκ είναι η κοινή γλώσσα και στο οποίο οι περισσότεροι από τα 324 εκατ. κατοίκους έχουν ταλέντο, ο κ. Τραμπ μόλις έκανε την πιο αποτελεσματική μαρκετίστικη καμπάνια που έχει κάνει οποιοσδήποτε Αμερικανός για το οτιδήποτε.

Αν δώσετε προσοχή στην ομιλία, ακούγεται λιγότερο σαν παραλήρημα και πολύ περισσότερο ως σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα. Μια φράση, «Αυτό το μακελειό των Αμερικανών σταματά εδώ και σταματά αυτή τη στιγμή», φάνηκε στον κόσμο ως αναφορά στη βία στις φτωχογειτονιές, και όντως αυτό θα σήμαινε, αν ο πρόεδρος την είχε χρησιμοποιήσει πριν από μία γενιά. Αλλά η θέση της φράσης μέσα στην ομιλία καθιστά πιθανό ο κ. Τραμπ να κάνει πλάγια αναφορά στο κύμα των θανάτων από υπερβολική δόση, κυρίως από ηρωίνη και άλλα οπιοειδή, στα προάστια και σε μικρές πόλεις. Πρόκειται για την πιο θανατηφόρα κρίση ναρκωτικών που είχαμε ποτέ. Το 1970, ο Κέρτις Μέιφιλντ τραγουδούσε για τα ναρκωτικά και το έγκλημα στο γκέτο. Τη δεκαετία του 1980, δύο πρόεδροι κήρυξαν «πόλεμο στα ναρκωτικά». Οι σημερινοί θάνατοι από υπερβολική δόση είναι εκτός του ραντάρ, τόσο της κυβέρνησης όσο και του ίδιου αυτού του κύκλου. Ο κ. Τραμπ έκανε δυνατή καμπάνια στο Νέο Χάμσαϊρ και στη Δυτική Βιρτζίνια, τις δύο πολιτείες που έχουν πληγεί περισσότερο.

Μια ακόμη φράση που παρεξηγήθηκε ευρέως είναι, «έχουμε υπερασπιστεί τα σύνορα άλλων κρατών, τη στιγμή που αρνηθήκαμε να υπερασπιστούμε τα δικά μας». Αυτό δεν αντιβαίνει, όπως πολλοί ακροατές υπέθεσαν, στην υπόσχεση του κ. Τραμπ σε άλλο σημείο της ομιλίας, να «ενισχύσει τις παλιές συμμαχίες». Προσπαθεί να επαναπαγιώσει την αρχή ότι οι χώρες έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τα σύνορά τους, όχι μόνο ενάντια σε στρατούς αλλά και σε μετανάστες.

Αυτό που επίσης αγνοήθηκε ήταν η «ανάσταση» από τον κ. Τραμπ της λέξης του 19ου αιώνα, «προστασία», την οποία χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στους δασμούς. Σήμερα ακούγεται όσο γραφικές και αλλόκοτες ακούγονται και άλλες παρωχημένες λέξεις. Συνήθως μιλάμε για προστατευτισμό και εννοούμε την προφανώς εξτρεμιστική ιδεολογία που αντιτίθεται στο ελεύθερο εμπόριο. Αλλά ο κ. Τραμπ υπαινίσσεται ότι κάνουμε λάθος όταν μπερδεύουμε αυτά τα δύο. Η διαφορά μεταξύ προστασίας και προστατευτισμού είναι σαν τη διαφορά μεταξύ Ισλάμ και ισλαμισμού. Προσπαθεί να βάλει τους δασμούς στο μυαλό του κόσμου.

Στην πραγματικότητα, αυτό το έχει ήδη καταφέρει. Ο κ. Τραμπ έριξε το γάντι σε κάποια εταιρικά στελέχη και κέρδισε. Όταν η General Motors ανακοινώνει ένα σχέδιο επένδυσης ενός δισ. σε αμερικανικές θέσεις εργασίας, όπως έγινε τις ημέρες πριν την ορκωμοσία, το αίσθημα αλλάζει στους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, πως ο κ. Τραμπ πρέπει να έχει δίκιο. Το ίδιο και όταν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίζουν να μεταβάλλουν τις προτεραιότητες στους προϋπολογισμούς, για να οδηγήσουν τις δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Στον απόηχο της εκλογής του κ. Τραμπ, ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, ο Δανός πρωθυπουργός, υποσχέθηκε να αυξήσει τους προϋπολογισμούς. Η προηγούμενα εριστική Λιθουανία υποσχέθηκε να φέρει τις δικές της δαπάνες για την άμυνα μέχρι το 2% του ΑΕΠ που προβλέπει το ΝΑΤΟ, ως το 2018, δύο χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι απαιτείται.

Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό σχετικά με τη διάγνωση του κ. Τραμπ για την παγκοσμιοποίηση, εκτός του ότι δείχνει να μιλά ειλικρινά. Κάθε δυτικός πολιτικός των τελευταίων 20 ετών, από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι τον Χέλμουτ Κολ και τον Τζέρεμι Κόρμπιν, έχει παραπονεθεί πως η παγκοσμιοποίηση αφήνει έναν κόσμο πίσω. Αλλά δεν κατάλαβαν πως η Νέα Οικονομία ήταν μια νέα οικονομία. Περιλάμβανε την εξαφάνιση κάθε πλευράς της παλιάς οικονομίας, μαζί και του προσωπικού.

Οι θεωρητικοί της Νέας Οικονομίας είπαν πως θα έπρεπε να είναι δυνατό να αποζημιωθούν οι «χαμένοι». Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Διότι όταν ήρθαν τα χρήματα, ο κόσμος που διαχειριζόταν τη νέα οικονομία δεν αναγνώρισε τους χαμένους ως μέλη της ίδιας κοινότητας. Ίσως αυτό που αποτελεί έκπληξη να είναι πως πήρε τόσο καιρό όσο πήρε, μέχρι ένας πολιτικός να επιχειρηματολογήσει πως αν οι ηγέτες του συστήματος δεν είναι αξιόπιστοι για να κάνουν μεταρρυθμίσεις από τα μέσα, πρέπει να πάρουν εντολή να το κάνουν με εξωτερικούς παράγοντες.

* Ο Christopher Caldwell είναι ανώτατος συντάκτης στη Weekly Standard και συγγραφέας ακυκλοφόρητου βιβλίου για την άνοδο και την πτώση της πολιτικής τάξης μετά τη δεκαετία του 1960.
Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ορκίστηκε. Αν και φαίνεται να προτιμάει πολύ πιο άμεσες ατάκες, δε θα διαφωνούσε πολύ αν του βάζαμε στο στόμα το διάσημο ρητό του συμβόλου-ηγέτη της Ινδίας, του Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά τους νικάς». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εγκιβωτίσουμε τα ιδανικά του Γκάντι στο νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως η προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον οδήγησε στο χορό με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υπό τον αξέχαστο και μοναδικό ήχο του Frank Sinatra και του “My way”, μπορεί να ταιριάξει με αυτά που ανέφερε ο Γκάντι.

Πράγματι, ο Τrump αγνοήθηκε όταν ανέβαινε. Όταν ήταν σε επίπεδο «νηπιακής βιομηχανίας», όπως θα λέγαμε στην οικονομία. Οι αστείες ατάκες του, οι φρενήρεις και κατά πάντων, άκομψες επιθέσεις του, χλευάστηκαν. Ξέχασαν οι χλευάζοντες ωστόσο, δύο πράγματα. Το πρώτο, είναι ότι το πώς λέγεται κάτι με τι λέγεται, δεν ταυτίζονται πάντα. Η εκλογή του Trump, διαχώρισε μια και καλή τη ρητορική από την πολιτική. Όταν ξεκίνησαν να τον αντιμετωπίζουν πολιτικά, ήταν ήδη αργά. Αναστάτωσε ένα ολόκληρο... Ρεπουμπλικανικό κόμμα, έκανε Ρεπουμπλικανούς να συνεργάζονται με Δημοκρατικούς. Με όρους εμπορικού πεζοδρομίου, «χάλασε την πιάτσα» για τα καλά. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο Trump, η κυρία Clinton με τον Putin και τα παραμύθια; Κάποια παραμύθια, έχουν δράκο...

Το τέλος της πολιτικής ανάλυσης με όρους showbiz

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το «κουτσομπολιό». Μόνη τους δυναμική, η πρόκληση ενασχόλησης των άλλων, μαζί τους. Αυτή η τάση, όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, οδηγεί σε υπερ-ερμηνείες και σε παρ-ερμηνείες. Ενώ τα lobbies που υποστήριζαν την κυρία Clinton ασχολούνταν με την «προσωπική» σχέση του Trump με τον Putin, εκείνος με αλαζονική σιγουριά, έλεγε πως «μπορώ να πυροβολήσω στη μέση του δρόμου κάποιον και να μη χάσω ούτε έναν ψηφοφόρο». Απίστευτα πράγματα.

Εξ’ όσων γνωρίζουμε, ο Χένρι Κίσσινγκερ μπορεί να είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Putin και Trump. Είναι πλέον σίγουρο πως ο ένας, έδινε τροφή στον άλλον. Στον κόσμο που οι δύο τους αντάλλαξαν κολακευτικά σχόλια, η συμπάθεια διαρκεί όσο το κοινό συμφέρον. Η σύγκλιση. Κάποτε, ένας καθηγητής μου, μου είχε πει πως «στο τέλος, αγαπούμε τον εαυτό μας». Κάπως έτσι, σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι οργανισμοί, τα κράτη. Ποιες είναι οι επιταγές της πραγματικότητας που καθορίζουν όμως την προσώρας, σύγκλιση Trump και Putin;

Η Αιώνια Σοφία...του Ρεαλισμού

Στο τελευταίο debate πριν την ιστορική 8η Νοεμβρίου 2016, ο Τrump, με κυνικό χιούμορ απάντησε στις κατηγορίες της κυρίας Clinton για συνεργασία του νυν (πλέον) POTUS με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος, πως «Τόσο διάτρητο που είναι το σύστημα που διοικεί η κυβέρνηση Obama, πώς να μην λάβουν δράση οι Ρώσοι;». Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να έχει σταθερούς πυλώνες, όμως έχει και «υδραυλικό τιμόνι» και αλλάζει «ταχύτητες» ανάλογα με τη ροή των διεθνών εξελίξεων.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο δομικός ρεαλισμός του οποίου πνευματικός πατριάρχης είναι ο Kenneth Waltz, το διεθνές σύστημα είναι εκείνο που παρέχει τις ορίζουσες χάραξης της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, όσο «ηγετόμορφο» και να είναι ένα πολιτικό σύστημα (π.χ. ρωσικό) οι λήπτες μιας απόφασης περιορίζονται στην ελευθερία κίνησής τους, από τη δυναμική του αθροίσματος των διεθνών εξελίξεων. Οι ΗΠΑ, είναι η συντηρητική δύναμη του διεθνούς status quo. Στη βιβλιογραφία, ο όρος «συντηρητική δύναμη», πόρρω απέχει από την ιδεολογική χρήση του όρου. Οι ΗΠΑ, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος και επιθυμούν να τη διατηρήσουν.

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηριστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ως παθητική. Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δε συνιστούν απαραίτητα στοιχειοθέτηση της λεγόμενης «εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλιών». Πολλές φορές, η επιθετικότητα ή η παρεμβατικότητα, έχουν αμυντικά χαρακτηριστικά. Η Μέση Ανατολή, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ σε μια περιοχή που αποτελεί και την περιφερειακή αυλή της Ελλάδας, έχει μειωθεί. Γιατί όμως;

Το Pivot στην Ασία που ο... Bill Clinton δεν είχε δει

Άλλοτε, η Τριγωνική Διπλωματία του Richard Nixon που σε πολλά μπορεί να συγκριθεί με τον Trump (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) ήταν εκείνη που ουσιαστικά, έδωσε τη νίκη στις ΗΠΑ έναντι στην ΕΣΣΔ. Τότε, η Κίνα αναβαθμίστηκε και έγινε ο άσπονδος σύμμαχος των ΗΠΑ. Διεκδίκησε τη θέση της ηγέτιδας δύναμης των χωρών του Τρίτου Κόσμου, προσφέροντας έτσι το Πεκίνο στις ΗΠΑ, «καλές υπηρεσίες», καθώς αποφεύχθησαν οι «μπολεβικοποιήσεις» αρκετών λαών. Το κακό για τις ΗΠΑ, είναι πως η Κίνα, σήμερα, συνεχίζει να μην ανατιμά το νόμισμά της και να υιοθετεί εμπορικές πρακτικές που «δικαιολογούνται» από το Πεκίνο, με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή Bill Clinton, μολονότι ανθηρή για τις ΗΠΑ οικονομικά, (είχαν το πλεονέκτημα της ανάληψης μιας ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) ξοδεύτηκε στις διεθνείς υποθέσεις στην κατοχύρωση αμερικανικών θέσεων στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που κατά τραγική ειρωνεία, χάθηκε για τις ΗΠΑ από το Μάαστριχτ και μετά, αφού η Γερμανία, εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον την αμερικανική πλειοδοσία ενδιαφέροντος στην Ευρώπη.

Σε κάθε διαπραγμάτευση στο G7, G20 ή στον Π.Ο.Ε, η Κίνα λέει: «Είμαστε αναπτυσσόμενη δύναμη». Οι ρήτρες που ισχύουν για τέτοιες χώρες, άρουν τη ρήτρα του μάλλον ευνοούμενου κράτους. Τα αποτελέσματα για τις ΗΠΑ, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διατήρησης των διεθνών συσχετισμών ισχύος υπέρ της, δεν ήταν καλά. Στα έτη της κυβέρνησης Οbama, η Κίνα, με βάση το ΑΕΠ έγινε η πρώτη οικονομία στον πλανήτη ενώ και φέτος, προβλέπεται να διατηρήσει ρυθμούς ανάπτυξης που αγγίζουν το 6,5%, παρά τα πολλά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει. Η Ασία λοιπόν, είναι η Ήπειρος που πλέον κλέβει τα φώτα από την Ευρώπη. Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, η Ασία παρουσιάζει πληθυσμιακή και οικονομική έκρηξη που και οι δύο αυτές εκρήξεις, αποτελούν τη μαγιά του Καπιταλισμού, του δυτικού Καπιταλισμού. Τραγική ειρωνεία, στην Ασία, εφαρμόζεται πολύ πιο αποτελεσματικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο «Δράκος», η Κίνα δηλαδή, αποτελεί για τις ΗΠΑ τον επόμενο αντίπαλο που θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος. Ο Βοναπάρτης κάποτε το έλεγε «Αν ξυπνήσει ο γίγαντας (για Κίνα) ο κόσμος θα είναι πολύ διαφορετικός».

Ένα καλό DEAL για τη Ρωσία...

Ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αυξανόταν και περιοχές σαν το Detroit μετατρέπονταν σε μνημεία παλιών καλών καιρών που το model of self made man και το American Dream λάμβαναν χώρα, σε πληθωρισμό βρισκόταν μια ρωσοφοβία άνευ προηγουμένου. Η Ρωσία, είναι πολύ μεγάλη χώρα και πολύ ισχυρή για να πέφτει σε αξιωματικά συνθήματα σαν αυτό του Brzezinski «Με την Ουκρανία, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, χωρίς αυτήν, είναι τίποτε». Με άλλα λόγια, θα ήταν επικίνδυνο ακόμη και για τη συλλογική ειρήνη και ασφάλεια ένας εγκλωβισμός της Ρωσίας με όρους zero sum game. Την ώρα που ο πληθωρισμός ρωσοφοβίας αυξανόταν ραγδαία και το blame game έδινε και έπαιρνε, η Ρωσία βρήκε το αντάλλαγμα που θα προσέφερε στις ΗΠΑ, προκειμένου οι ΗΠΑ, να δεχτεί πως Εγγύς Ανατολή, Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη ρωσική παρουσία. Η Ρωσία, «ανοίχθηκε» στο Ιράν, υπέγραψε στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες με την Κίνα και ήρθε στη θέση που ήθελε, διατηρώντας τον πρώτο λόγο σε Ουκρανία και Συρία και ενεργειακά, κρατά «όμηρο» την Ε.Ε. Ήρθε στη θέση του διακυβεύματος, που σε μια διαπραγμάτευση που λαμβάνει χώρα είτε στον μικρόκοσμο (μικρές, καθημερινές συμφωνίες) είτε στον μακρο-κοσμο των διεθνών σχέσεων, είναι η καλύτερη δυνατή.

Για να «τιμωρηθεί» ο Δράκος, συμμαχούν ο Κόνδορας και η Αρκούδα

Ήδη ο Χένρι Κίσσινγκερ έδωσε τον παλμό. Οι ΗΠΑ πρέπει να επανακτήσουν τον έλεγχο της Ευρώπης, (δική μας, ελεύθερη απόδοση της διπλωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε) και να συνάψει δεσμούς με Ρωσία και Κίνα. Μια αρχαία συμβουλή που πάντα κρατά διαχρονική αξία είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Οι εμμονές, είναι δύσκολο να υποχωρήσουν. Υποχωρούν μόνο όταν υπάρχει κίνητρο στη στρατηγική. Αυτό, που ορίζουμε ως συμφέρον.

Η Ρωσία, δε θέλει να δει την Κεντρική Ασία και την Βορειο-ανατολική Ρωσία να γίνονται κινεζικά προπύργια. Στα σινο-ρωσικά σύνορα, οι πάμπτωχες και ακριτικές ρωσικές περιοχές, ελέγχονται οικονομικά από την Κίνα και η αραιοκατοικημένη τους πυκνότητα, τρομάζει τη Ρωσία η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεν μπορεί να έχει τέτοια μέτωπα. Και Κίνα και ΗΠΑ ως αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν ένας ρωσικός εφιάλτης. Οι ΗΠΑ από την άλλη, γνωρίζουν ότι ως υπερπόντιοι εξισορροπητές, δεν μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές και σε Βαλτικές χώρες και σε Βόρειο Παγωμένο και σε Μέση Ανατολή και σε Κεντρική Ασία και σε μια διαλυμένη Ευρώπη. Ξέρουν επίσης, πως το ΝΑΤΟ διοικείται πολύ δύσκολα και το βλέπουν με ένα γειτονικό μας case study, την Τουρκία. Η «ομηρία» της Τουρκίας από τη Ρωσία, δε δείχνει τίποτε παραπάνω από 1. Την ανελαστική για τον σύγχρονο κόσμο δομή του ΝΑΤΟ 2. Το ρωσικό κάλεσμα προς τις ΗΠΑ για επαναδιαπραγμάτευση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρωσία, βρίσκεται και στις 5 χώρες-κλειδιά της περιοχής. (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως το follow the money είναι ανάμεσα στην περιοχή του Ινδικού και στην Κίτρινη Θάλασσα. Αυτή η τεράστια έκταση, (και σε αριθμούς πληθυσμού, πόρων, οικονομικής αξίας) θα κρίνει το αμερικανικό μέλλον. Οι ΗΠΑ στο δίλημμα «διατήρηση υπερέκτασης-συστολή και στρατηγική παρουσία», θα επιλέξουν το δεύτερο. Είναι η μόνη περίπτωση για να συνεχίσουν να είναι η συντηρητική δύναμη των διεθνών εξελίξεων και να δημιουργήσουν μια νέα στρατηγική, εξίσου καινοτόμα με αυτήν που κάποτε εφάρμοσε ο George Kennan για να ανασχέσει τη σοβιετική επιρροή.

Η Ρωσία, θα είναι για τις ΗΠΑ ένας «κατ’ ανάγκην» εταίρος, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως η Κίνα οφείλει να ανασχεθεί. Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, θα βελτιωθούν αρκετά, δε θα ευθυγραμμιστούν όμως. Δε γίνεται δυνάμεις τέτοιου βεληνεκούς να ευθυγραμμιστούν καθώς βασική αρχή μιας διαπραγματευτικής ευθυγράμμισης, είναι πως οι διακυβευτές, δε γίνεται να θέλουν ακριβώς τα ίδια. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμούν ηγεμονία, επομένως ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος. Τα όρια αυτού και οι προτεραιότητες μόνο, περνούν σε διακυμάνσεις.

Για κάποιους, αυτό είναι αδιανόητο όμως η ιστορία έχει αποδείξει πως το μόνο αδιανόητο, είναι να μην υπάρχει συμφέρον. Φόβος, δόξα και συμφέρον, συνεχίζουν να επηρεάζουν καθετί ανθρώπινο. Αλλαγή στην ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αν η βιολογία το θελήσει. Μέχρι τότε, οι σκοποί παραμένουν πάντα ίδιοι και αλλάζουν μόνο τα μέσα. Ο Τrump, θα ακολουθήσει αυτά τα παραδείγματα καθώς η φάση της αμερικανικής ανασυγκρότησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι αναπόφευκτη. Οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν, ούτε ζουν το τέλος της ηγεμονίας τους. Απλά ανασυγκροτούνται για τον πρώτο μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό που λαμβάνει χώρα, ενόσω συνιστούν υπερδύναμη. Ο κόσμος και η θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, δεν είχε λάβει χώρα ούτε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αντί Επιλόγου:

Πίσω από τις αναλύσεις περί προσωπικών σχέσεων, υπάρχουν πάντα συμφέροντα που τις διαμορφώνουν.

Ο Richard Nixon, το 1970 είπε για το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ (κάτι που πρέπει να μάθουμε καλά και στην Ελλάδα): «Πρέπει τα συμφέροντά μας να διαμορφώνουν τις δεσμεύσεις μας και όχι το αντίστροφο».

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Ο πρόεδρος Trump εξελέγη με την πρόθεση να κηρύξει τον πόλεμο στο καταστημένο της χώρας του – έχοντας απέναντι του το 50% των Αμερικανών, ιδιαίτερα των ισχυρών της πολιτικής, των ΜΜΕ και της Wall Street. Απέναντι του είναι επίσης το σύνολο των δυτικών ελίτ, μεταξύ των οποίων η Γερμανία και η Κομισιόν, εκτός του Καναδά, του Μεξικού κοκ. – οπότε εύλογα λέγεται ότι, θα ήταν πιο εύκολο να είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Κίνα και στη Ρωσία.

Με κριτήριο τώρα τόσο τις προεκλογικές του δηλώσεις, όσο και τις πρώτες ενέργειες του, όπως η κατάργηση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με τις ασιατικές χώρες (TPP), ενώ θα ακολουθήσει η NAFTA της Βορείου Αμερικής, θα γκρεμίσει από τα θεμέλια το υφιστάμενο σύστημα – ενώ οι αμφιβολίες δεν αφορούν το γκρέμισμα του, αλλά την ανοικοδόμηση του επάνω σε νέες βάσεις, η οποία αποτελεί Ηράκλειο έργο.

Περαιτέρω, οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ασφαλώς συνώνυμες με τη γεωπολιτική – αφού οι μεν πρώτες εμπερικλείουν τη συμπεριφορά των κρατών μεταξύ τους, ενώ η δεύτερη αφορά τις διεθνείς σχέσεις που βασίζονται στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στη γεωγραφία και στην εξουσία. Ακόμη περισσότερο, η γεωπολιτική μας βοηθάει να κατανοήσουμε τις δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τη διεθνή πολιτική, καθώς επίσης τους τρόπους που θα το κάνουν – εκτός του ότι προσφέρει τη δυνατότητα προσδιορισμού του τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέροντες οι τέσσερις χάρτες που ακολουθούν, μέσω των οποίων γίνεται προσπάθεια να ερευνηθούν οι σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 2017, σε τέσσερις «περιοχές» του πλανήτη.

Χάρτης Ι: Η οικονομική αδυναμία της Ρωσίας


Ο χάρτης απεικονίζει τρεις βασικές πτυχές της Ρωσίας (ανάλυση), οι οποίες είναι απαραίτητες για την κατανόηση της χώρας το 2017. Πρώτη είναι το γεγονός ότι, η Ρωσία είναι μία ομοσπονδία κρατών που έχει μεν μία ισχυρή εθνική κουλτούρα, αλλά διακρίνεται ταυτόχρονα από μία απίστευτα μεγάλη ποικιλία πολιτικών οντοτήτων – οι οποίες απαιτούν μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Όπως φαίνεται από το χάρτη, υπάρχουν 87 διαφορετικές περιοχές εάν συμπεριλάβει κανείς την Κριμαία και τη Σεβαστούπολη – οι οποίες δεν έχουν το ίδιο καθεστώς, αφού μερικές είναι απλά περιοχές, άλλες αυτόνομες περιφέρειες, πόλεις και δημοκρατίες.

Η δεύτερη πτυχή είναι το ότι, υπάρχει μία μεγάλη οικονομική πολυμορφία στην τεράστια ρωσική ομοσπονδία – όπου άλλες περιοχές έχουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και άλλες ελλείμματα. Τα μεγαλύτερα πλεονάσματα τα έχουν η Μόσχα και η Σαχαλίνη – ενώ 52 περιφέρειες ή το 60% των περιφερειακών προϋπολογισμών της Ρωσίας είναι στο κόκκινο (ελλειμματικοί). Η κεντρική περιφέρεια, στην οποία υπάγεται η Μόσχα, παράγει το 20% περίπου του ρωσικού ΑΕΠ – ενώ η Σαχαλίνη, καθώς επίσης ορισμένες άλλες περιοχές προικισμένες με πετρέλαιο, είναι αντίστοιχα πλούσιες.

Η τρίτη πτυχή προκύπτει από το συνδυασμό των δύο προηγουμένων – σύμφωνα με την οποία η Ρωσία είναι τεράστια, ενώ ένα μεγάλο μέρος της ευρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Έτσι, ακόμη και αν η τιμή του πετρελαίου παραμείνει στα 55 $ για ολόκληρο το 2017, δεν θα είναι αρκετή για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας – ενώ ο πρόεδρος Putin κυβερνάει αυταρχικά, επειδή δεν γίνεται διαφορετικά, λόγω του ότι αφενός μεν η Ρωσία είναι μία δυσκίνητη χώρα, αφετέρου χρειάζεται μεγάλη πολιτική δύναμη για να εξασφαλίσει την αναδιανομή του πλούτου, χωρίς την οποία η ύπαιθρος θα εξεγερθεί και θα τον ανατρέψει.

Χάρτης ΙΙ: Η Κίνα από την πλευρά του Ειρηνικού


Οι κινήσεις της κυβέρνησης στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι πολύ σημαντικές – ενώ θεωρείται πως η κινεζική επιθετικότητα αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων που έχει δημιουργηθεί μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρόσβαση της Κίνας τώρα στον Ειρηνικό περιορίζεται από δύο εμπόδια:

Το πρώτο είναι μία μικρή αλυσίδα νησιών στα νότια και ανατολικά της Θάλασσας της Κίνας – τα οποία θέλει λογικά να ελέγξει, επειδή διαφορετικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της σε μία στρατιωτική σύγκρουση.

Το δεύτερο είναι η περικύκλωση της από τους συμμάχους των Η.Π.Α. – μερικοί εκ των οποίων, όπως η Ιαπωνία (λιγότερο η Νότια Κορέα και η Ταιβάν), έχουν πολύ σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όσοι δεν έχουν, όπως οι Φιλιππίνες, διαθέτουν εγγυήσεις των Η.Π.Α., όσον αφορά την ασφάλεια τους – οπότε η Κίνα έχει σημαντικά μειονεκτήματα στα θαλάσσια ύδατα, ανοιχτά των ακτών της.

Το πλέον κρίσιμο σημείο όμως δεν φαίνεται στο χάρτη, ενώ δεν είναι άλλο από το ότι, το αμερικανικό ναυτικό υπερτερεί του κινεζικού από κάθε πλευρά – παρά τις προσπάθειες της Κίνας να αυξήσει τις δυνατότητες της. Ως εκ τούτου, η βασική πρόθεση της Κίνας είναι να αλλάξουν πλευρά οι σύμμαχοι των Η.Π.Α. – μεταξύ άλλων μέσω της οικονομικής τους εξάρτησης από την ίδια. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει περιορίσει σημαντικά τα πλεονάσματα της τα τελευταία χρόνια, αυξάνοντας τις εισαγωγές από τα γειτονικά της κράτη.

Χάρτης ΙΙΙ: Η επαναχάραξη της Μέσης Ανατολής


Όλοι γνωρίζουν πως τα κράτη στην περιοχή δημιουργήθηκαν μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, όπως η Μ. Βρετανία και η Γαλλία – ενώ οι εξεγέρσεις τα τελευταία χρόνια έχουν καταστήσει τα σύνορα άνευ αντικειμένου. Εν προκειμένω, ο χάρτης ΙΙΙ έχει καταρτισθεί με βάση το ποιός ελέγχει σήμερα ποιό έδαφος – όπου ουσιαστικά η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη δεν υπάρχουν πια.

Άλλα σύνορα, όπως του Λιβάνου και του Ισραήλ, παρουσιάζονται με βάση την πραγματική δυναμική της εξουσίας που ασκείται – ενώ δεν υπάρχουν αλλαγές στα σύνορα των τριών μεγάλων δυνάμεων της περιοχής, όπως είναι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, με την Αίγυπτο να μη θεωρείται μεγάλη δύναμη, παρά το ότι είναι σημαντική, διαθέτοντας την πιο συνεκτική εθνική κουλτούρα στον Αραβικό κόσμο.

Χάρτης IV: Το μέλλον της Ευρώπης


Εδώ δεν πρόκειται για τον καθορισμό νέων συνόρων, αλλά για τις περιοχές της ηπείρου μας με ισχυρές εθνικιστικές τάσεις – ενώ οι περιοχές με πλάγιους χαρακτήρες είναι αυτές που απαιτούν αυξημένη αυτονομία, αλλά όχι ανεξαρτησία. Εν προκειμένω, το θέμα δεν είναι το μέγεθος των αποσχιστικών κινημάτων, αλλά το ότι σε όλες αυτές της περιοχές υπάρχει κάποιος βαθμός εθνικής συνείδησης που δεν ταιριάζει με τα σύνορα τους.

Ολοκληρώνοντας, είναι πλέον σαφές πως η ΕΕ είναι μία ελαττωματική κατασκευή, τα μέλη της οποίας αδυνατούν να συμφωνήσουν όσον αφορά βασικά ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό – με αποτέλεσμα να κάνει το καθένα ότι θέλει. Εκτός αυτού, η έξοδος της Βρετανίας κλόνισε τα θεμέλια της – ενώ οι επερχόμενες εκλογές στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Γερμανία θα δημιουργήσουν ακόμη περισσότερα ρήγματα, ειδικά όσον αφορά την Ευρωζώνη.

Επιμύθιο

Οι παραπάνω χάρτες δεν φιλοδοξούν να προβλέψουν το μέλλον – αποσκοπώντας μόνο στο να διευκολύνουν τον τρόπο σκέψης, όσον αφορά τις γεωπολιτικές δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τον πλανήτη, με αφετηρία το 2017. Από την πλευρά αυτή και μόνο είναι χρήσιμοι – ενώ επιβεβαιώνουν ασφαλώς το ότι, βιώνουμε πράγματι μία αλλαγή παραδείγματος, με πολλές και σημαντικές συνέπειες.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όλες οι εξουσίες στα χέρια του σουλτάνου Ερντογάν και με τον νόμο…

Το κοινοβούλιο της Τουρκίας ενέκρινε σήμερα τα ξημερώματα κατ΄ άρθρο το νομοσχέδιο συνταγματικής μεταρρύθμισης που προβλέπει την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Με αυτό τον τρόπο άνοιξε ο δρόμος για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την άνοιξη για την υιοθέτηση του νέου συντάγματος.
Ποιά είναι όμως τα βασικά σημεία της συνταγματικής μεταρρύθμισης;

Ενισχυμένες εξουσίες του προέδρου

Το νομοσχέδιο προβλέπει την πλήρη μεταβίβαση της εκτελεστικής εξουσίας στον πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος θα ορίζει πλέον και τους υπουργούς της κυβέρνησης. Επίσης θα διορίζει έναν ή δύο αντιπροέδρους της κυβέρνησης, ενώ πλέον δεν θα υπάρχει πρωθυπουργός.

Το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο υιοθετήθηκε το 1982 μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, διασφαλίζει την ελευθερία των δικαστηρίων απέναντι σε κάθε «όργανο, αρχή, πρόσωπο ή υπηρεσία». Όμως βάσει της συνταγματικής αναθεώρησης που εγκρίθηκε, ο πρόεδρος έχει την εξουσία να επεμβαίνει άμεσα στον δικαστικό τομέα.

Ο Ερντογάν κατηγορεί τις δικαστικές αρχές ότι χειραγωγούνται από τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ πρώην ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί υπεύθυνο για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Πλέον ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο θα επιλέγουν από κοινού τέσσερα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων, το οποίο έχει την αρμοδιότητα να διορίζει και να αποπέμπει τους δικαστικούς υπαλλήλους. Το τουρκικό κοινοβούλιο θα επιλέγει μόνο του επτά μέλη.

Τα στρατιωτικά δικαστήρια, τα οποία έχουν καταδικάσει στο παρελθόν στην εσχάτη των ποινών πολλούς αξιωματικούς, ακόμη και τον πρώην πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές μετά το πραξικόπημα του 1960, θα καταργηθούν.

Κατάσταση έκτακτης ανάγκης

Βάσει της συνταγματικής μεταρρύθμισης, κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μπορεί να κηρύσσεται σε περίπτωση «εξέγερσης κατά της πατρίδας» ή «βίαιων ενεργειών που θέτουν το έθνος σε κίνδυνο διχασμού», όπως μετέδωσε το πρακτορείο Anadolu.

Ο πρόεδρος θα αποφασίζει αν θα κηρύξει ή όχι κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προτού υποβάλει την πρότασή του στο κοινοβούλιο. Αυτό θα αποφασίζει αν θα μειώνει τη διάρκειά της, αν θα την παρατείνει ή αν θα την άρει, διευκρινίζει η ίδια πηγή.

Αρχικά η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν θα μπορεί να ισχύει για περισσότερους από έξι μήνες και στη συνέχεια θα μπορεί να παρατείνεται για 4 μήνες κάθε φορά.

Το τουρκικό κοινοβούλιο δέχθηκε στις 4 Ιανουαρίου, έπειτα από αίτημα της κυβέρνησης, να παρατείνει κατά τρεις μήνες την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει κηρυχθεί στη χώρα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Κοινοβούλιο

Ο αριθμός των βουλευτών θα αυξηθεί από 550 σε 600, αντίθετα θα μειωθεί από τα 25 έτη στα 18 η ηλικία στην οποία μπορεί κάποιος να εκλεγεί βουλευτής. Πλέον οι βουλευτικές εκλογές θα διεξάγονται ταυτόχρονα με τις προεδρικές, κάθε πέντε χρόνια, αντί για κάθε τέσσερα που ίσχύει ως τώρα.

Το τουρκικό κοινοβούλιο θα εξακολουθήσει να έχει την εξουσία να καταθέτει, να τροποποιεί ή να ακυρώνει νόμους. Επίσης διατηρεί την εξουσία ελέγχου, με τη δυνατότητα να συντάσσει εκθέσεις για κάποιες υποθέσεις.

Ο κοινοβούλιο θα ελέγχει τις ενέργειες του προέδρου, όμως αυτός θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα που θα αφορούν τους τομείς της εκτελεστικής του εξουσίας. Αντίθετα το νομοσχέδιο αναφέρει ρητά ότι ο πρόεδρος δεν θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα για θέματα τα οποία ρυθμίζονται ξεκάθαρα από τους νόμους.

Στην περίπτωση που ο πρόεδρος κατηγορηθεί ή θεωρηθεί ύποπτος ότι διέπραξε εγκληματική ενέργεια, το κοινοβούλιο θα μπορεί να ζητεί να διεξαχθεί έρευνα.

Πρόεδρος ως το 2029;

Το προσχέδιο της συνταγματικής μεταρρύθμισης αναφέρει την 3η Νοεμβρίου 2019 ως ημερομηνία για τις επόμενες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Για να είναι κανείς υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές θα πρέπει να είναι Τούρκος πολίτης επί τουλάχιστον 40 χρόνια και να έχει κάνει ανώτατες σπουδές. Ο πρόεδρος θα εκλέγεται για μια πενταετή θητεία και θα μπορεί να επανεκλεγεί μία ακόμη φορά μόνο.

Ο Ερντογάν εξελέγη πρόεδρος τον Αύγουστο του 2014 στις πρώτες άμεσες εκλογές προέδρου, αφού διετέλεσε περισσότερα από δέκα χρόνια πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αν ο ανώτατος αριθμός θητειών ξεκινήσει να ισχύει από τις εκλογές του 2019, κάτι που ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί, ο Ερντογάν ενδέχεται να παραμείνει στην εξουσία ως το 2029.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Η διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ γίνονται περισσότερο πιθανές, μετά την εκλογή του νέου προέδρου – ενώ η Ελλάδα θα επηρεαστεί από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων από το ΔΝΤ, καθώς επίσης από τη σύγκρουση του με τη Γερμανία.
«Η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη ανόητα να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα, εκτός από τη χρήση της ως «ανάχωμα» απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε για αυτό λέγεται πως δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο – γεγονός που ενισχύεται από τα σημερινά εγκλήματα ή/και τις απάτες πολλών εταιρειών της, όπως της Deutsche Bank, της Volkswagen, της Siemens κοκ.» (πηγή).
Ασφαλώς η εκλογή ενός νέου προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός, αφού πρόκειται για τη χώρα που κυριαρχεί στον πλανήτη, ενώ ηγείται της «δυτικής τριάδας» – στην οποία συμπεριλαμβάνονται εκτός από την ίδια η Ευρώπη, καθώς επίσης η Ιαπωνία (δευτερευόντως ο Καναδάς, η Αυστραλία και ορισμένα άλλα μικρότερα κράτη).

Η κυριαρχία τους αυτή δεν αφορά μόνο το γεωπολιτικό και στρατιωτικό σκέλος μέσω του ΝΑΤΟ αλλά, επίσης εάν όχι κυρίως, το οικονομικό – με τη βοήθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν εγκαθιδρύσει και ελέγχουν απόλυτα, της Fed, της Wall Street, του δολαρίου, των τριών μονοπωλιακών εταιρειών αξιολόγησης, των επενδυτικών γιγάντων, των κερδοσκόπων, του διαδικτύου, της πληροφορίας κοκ.

Η σημερινή εκλογή είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη, αφενός μεν επειδή οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, αφετέρου επειδή ο νέος πρόεδρος θεωρείται μη συμβατικός – με την έννοια ότι διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από όλους τους προηγουμένους αφού προέρχεται από την (πραγματική) οικονομία, ενώ δεν έχει καμία σχεδόν πολιτική εμπειρία. Εκτός αυτού φαίνεται πολύ αποφασιστικός ως επιχειρηματίας, ενώ πιθανολογείται πως εκ φύσεως θα θελήσει να κυβερνήσει τις Η.Π.Α. σαν μία μεγάλη εταιρεία – με στόχο το υψηλότερο εφικτό κέρδος, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Στα πλαίσια αυτά, κυρίως με βάση το κεντρικό μήνυμα της προεκλογικής του εκστρατείας, σύμφωνα με το οποίο θέλει να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον συγκρίνουν με τον M. Gorbachev – ο οποίος ανέλαβε το 1985 τα ηνία της καταρρέουσας τότε Σοβιετικής Ένωσης, δηλώνοντας πως θέλει να μεταρρυθμίσει δραστικά το σοβιετικό κομμουνισμό, να τον κάνει οικονομικά αποτελεσματικότερο, καθώς επίσης να αυξήσει το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Ο κ. Gorbachev, κατά κάποιον τρόπο όπως ο κ. Trump, αναρριχήθηκε στην κορυφή ενός μεγάλου ιεραρχικού συστήματος – στο οποίο η Ρωσία ήταν η επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης, το κομμουνιστικό κόμμα ήλεγχε τόσο τη Ρωσία, όσο και ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο γενικός γραμματέας ήλεγχε το κομμουνιστικό κόμμα. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του γενικού γραμματέα ήταν δεσμευτικές για τη Σοβιετική Ένωση – ενώ όσα ήθελε η Σοβιετική Ένωση όφειλαν να γίνονται αποδεκτά από τους «συμμάχους», καθώς επίσης από τα κράτη-δορυφόρους τους.

Επομένως, όταν κρυολογούσε ελαφρά η Ρωσία, όλες οι παραπάνω χώρες υπέφεραν από πνευμονία – όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τις Η.Π.Α., όσον αφορά τους δικούς τους «συμμάχους» και δορυφόρους. Προφανώς δε το κόστος διατήρησης της «σοβιετικής αυτοκρατορίας», ειδικά όσον αφορά την άμυνα της, ήταν τεράστιο για τη Ρωσία, ιδίως για τους απλούς Πολίτες της – κάτι που διαπιστώνεται επίσης στις Η.Π.Α., οι Πολίτες των οποίων είναι υπερχρεωμένοι, το δημόσιο επίσης, 50 εκ. επιβιώνουν από τα κουπόνια διατροφής, ενώ αρκετοί είναι θαμμένοι ζωντανοί (ανάλυση).

Ταυτόχρονα, η υπερδύναμη έχει τρομακτικά εμπορικά ελλείμματα με τους συμμάχους της (800 δις $), μεταξύ των οποίων με τη Γερμανία – η οποία δεν πληρώνει καν τη συμφωνηθείσα συμμετοχή της στα στρατιωτικά έξοδα του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πλεονάσματα της για να χρηματοδοτεί τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγει κρυφά στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, όταν ο κ. Gorbachev ανήλθε στην εξουσία αρχίζοντας να αλλάζει τα πάντα, τόσο οι σοβιετικές, όσο και οι ανατολικοευρωπαϊκές κομμουνιστικές ελίτ, εξεπλάγησαν και παρέλυσαν – ενώ η μεταρρύθμιση του ρωσικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος, καθώς επίσης η έγκριση που δόθηκε στα κράτη του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» να ακολουθήσουν το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, προβλημάτισαν ακόμη περισσότερο τις ελίτ. Κυρίως βέβαια επειδή όλες αυτές οι αλλαγές υπέσκαπταν την ισχύ τους, καθώς επίσης την ιδεολογική τους νομιμοποίηση – οπότε ήταν διαμετρικά αντίθετες, όσον αφορούσε την ηγεμονία τους.

Εν τούτοις, οι ελίτ δεν μπορούσαν καν να φαντασθούν την κατά μέτωπο σύγκρουση τους με το γενικό γραμματέα, αφού θεωρούταν αλάθητος όπως ο πάπας – κάτι που δεν ισχύει σήμερα στις Η.Π.Α. όπου ο νέος πρόεδρος αντιμετωπίζει τις επιθέσεις του συστήματος προτού καν εκλεγεί, μεταξύ των οποίων από τους Clinton, την CIA και τον G.Soros, ενώ ο κ. Putin τον προειδοποίησε για ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα.

Σε κάθε περίπτωση, οι σοβιετικές ελίτ ήταν διχασμένες ανάμεσα στην υπονόμευση της κυριαρχίας τους, καθώς επίσης στην αδυναμία τους να αμυνθούν – οπότε περίμεναν άπρακτοι και σιωπηλοί τα αποτελέσματα των αποφάσεων του κ. Gorbachev, τα οποία γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά σήμερα: μεταξύ αυτών τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του κομμουνισμού ως καθεστώς και ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης την τελική χρεοκοπία της Ρωσίας, μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ.

Περαιτέρω, ο καπιταλιστικός κόσμος της Δύσης ήταν μετά το 1945 οργανωμένος με μία παρόμοια ιεραρχική δομή – όπου όλες οι χώρες ήταν μεν ίσες μεταξύ τους αλλά μία από αυτές, οι Η.Π.Α., ήταν «πιο ίση». Αποτελεί όμως αναμφίβολο γεγονός το ότι, ούτε η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία, ούτε η Ιαπωνία δεν θα ευρισκόταν σε τόσο καλή θέση, εάν οι Η.Π.Α. δεν δαπανούσαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων, κόπο και χρόνο – για να ανοικοδομήσουν, καθώς επίσης για να στηρίξουν τις δύο αυτές περιοχές.

Στην ανώτατη ιεραρχική θέση τώρα της ηγετικής δύναμης της δυτικής τριάδας ευρίσκεται ο εκάστοτε αμερικανός πρόεδρος που μπορεί μεν να είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο, περισσότερο ή λιγότερο συμπαθής, αλλά μέχρι σήμερα ακολουθούσε απαράβατα ορισμένους βασικούς κανόνες: όπως είναι η στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία των δυτικών δημοκρατιών υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., η οποία δεν τέθηκε ποτέ σε συζήτηση και δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Σήμερα όμως ο κ. Trump, θεωρεί ξεπερασμένο, παρωχημένο όπως είπε το ΝΑΤΟ, καθώς επίσης ότι δεν έχει αντικείμενο – κατ’ αναλογία με τον κ. Gorbachev το 1985, όσον αφορούσε τότε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Δήλωσε επίσης πως αδιαφορεί τόσο για την ΕΕ, όσο και για την Ευρωζώνη – επαινώντας τη Μ. Βρετανία για την έξοδο της, αφού είπε ότι οι Πολίτες της πήραν πίσω τη χώρα τους, κάτι πολύ καλό!

«Ευρώπη; Ποιά Ευρώπη;», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας σωστά πως είναι το όχημα της Γερμανίας – η οποία θέλει επί πλέον να καλύπτεται πίσω από τον προστατευτικό τοίχο της νομισματικής ένωσης, για να μη φαίνονται οι ηγεμονικές της βλέψεις, καθώς επίσης ο παράνομος πλουτισμός της μέσω των πλεονασμάτων της. Εκτός αυτού ο κ. Trump θέλει να επιβάλλει δασμούς στην Κίνα, στο Μεξικό κοκ., αδιαφορώντας για τους κανόνες του ΠΟΕ – γεγονός που σημαίνει ότι, κατεδαφίζει κυριολεκτικά ολόκληρο το οικοδόμημα που είχαν κατασκευάσει οι Η.Π.Α. μετά το 1945, αλλάζοντας εντελώς την αρχιτεκτονική του.

Στα πλαίσια αυτά οι δυτικές ελίτ έχουν εκπλαγεί, καθώς επίσης παραλύσει, όπως οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ ζητούν εναγωνίως να συναντηθούν με το νέο πρόεδρο παρά το ότι τον κατακρίνουν, ενώ ελάχιστοι ήθελαν να εκλεγεί. Λογικά βέβαια, επίσης σε αναλογία με το 1985, αφού κανένας δυτικός ηγέτης δεν διανοείται να συγκρουστεί με τις Η.Π.Α. – επειδή καμία ευρωπαϊκή δύναμη, μόνη της ή μαζί με κάποια άλλη, δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει ή να λειτουργήσει ένα σύστημα, όπως το αμερικανικό.

Ως εκ τούτου, όλες οι δυτικές ελίτ συμπεριφέρονται απέναντι στον κ. Trump όπως τα σκυλιά σε ένα λιοντάρι, με το οποίο βρέθηκαν στο ίδιο κλουβί χωρίς να το θέλουν – με την έννοια ότι προσπαθούν να είναι φιλικοί μαζί του, ελπίζοντας ότι δεν θα τους κατασπαράξει, καθώς επίσης πως σύντομα θα εγκαταλείψει το κλουβί, συνεχίζοντας όμως να τους προστατεύει από τα άλλα άγρια λιοντάρια.

Φυσικά οι δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές και οργανωμένες, από ότι οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ κυβερνώνται από τεχνοκρατικές ελίτ που γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο τους, σε αντίθεση με τις τότε κομμουνιστικές. Εκτός αυτού, ο καπιταλισμός ως σύστημα είναι οικονομικά πιο επιτυχημένος – οπότε πολύ δύσκολα θα έχει ο κ. Trump ανάλογα αποτελέσματα με τον κ. Gorbachev, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα κάνει τα ίδια ή περισσότερα λάθη.

Εν τούτοις είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι, θα κατεδαφίσει αρκετά μέρη του παλαιού οικοδομήματος – ενώ οι δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα βιάζει τη χώρα του, ενώ θα ήταν ανόητος αυτός που δεν θα επεδίωκε καλές σχέσεις με τη Ρωσία, προϊδεάζουν για μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές.

Ολοκληρώνοντας, η εκλογή του νέου προέδρου θα έχει σημαντικές επιπτώσεις επίσης για την Ελλάδα, αφενός μεν επειδή αυτός θα κατευθύνει πλέον το ΔΝΤ, αφετέρου λόγω της σύγκρουσης του με τη Γερμανία (άρθρο) – ενώ δεν πρέπει πλέον να υποτιμάει κανείς την προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην ήπειρο μας. Ακολουθεί η σημερινή τηλεφωνική συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο, με θέμα την εκλογή Trump.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ανοίγει το δρόμο για μια σειρά ριζικών αλλαγών στην εγχώρια και εξωτερική πολιτική.

Μια προεδρία Τραμπ μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση των πιο σημαντικών επιτευγμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, όπως το Obamacare, η πολιτική για το κλίμα και η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Παρελθόν πρέπει να θεωρούνται οι ελπίδες των Δημοκρατικών για την διαμόρφωση του Ανώτατου Δικαστηρίου για μια ολόκληρη γενιά. Είναι πλέον πιο πιθανό ένα αρκετά πιο συντηρητικό δικαστήριο. Είναι πιθανή και μια δραματική στροφή στην εξωτερική πολιτική.

Πολλοί αναλυτές προειδοποιούν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και στις επίσημες πολιτικές.

Οι επαναδιαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών αποδεικνύονται πολλές φορές λιγότερο ουσιαστικές από ότι αναμενόταν αρχικά. Οι δεσμεύσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η μετακίνηση της αμερικάνικης πρεσβείας στο Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ παραμερίζονται.

Αλλά παρουσιάζουμε επτά τρόπους με τους οποίους η ζωή θα μπορούσε να αλλάξει με πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ.

1) Ο κ. Τραμπ έχει αντιταχθεί στην εμπορική συμφωνία TPP μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού και έχει ζητήσει ριζικές αλλαγές στη συμφωνία NAFTA με το Μεξικό και τον Καναδά. Οι πολιτικές αυτές φαίνεται πως ενίσχυσαν την απήχηση του στη «ζώνη της σκουριάς» στις μεσοδυτικές πολιτείες, κάτι που επηρέασε σημαντική το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών. Έχει επίσης απειλήσει με την επιβολή δασμών 45% στα αγαθά από την Κίνα, προκαλώντας φόβους για εμπορικό πόλεμο.

2) Ο κ. Τραμπ έχει δηλώσει πως η συμφωνία του κ. Ομπάμα με το Ιράν, η οποία έχει σαν στόχο να εμποδίσει την ισλαμική δημοκρατία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, θα εξουδετερωθεί ή θα αναδιαρθρωθεί. Ενώ ο κ. Ομπάμα ξεκίνησε τη θητεία του παρουσιάζοντας το όραμα ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα, ο κ. Τραμπ έχει διαμηνύσει ότι θα είναι ανοιχτός αν αποκτήσουν πυρηνικά οπλοστάσια η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα. Έχει αμφισβητήσει επίσης τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ προς τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν πληρώνουν για την ασφάλεια τους, ενώ έχει δείξει πως θα επιδιώξει μια πιο στενή σχέση με τον Ρώσο Βλαντιμίρ Πούτιν.

3) Ο κ. Τραμπ έχει υιοθετήσει την υπόσχεση των Ρεπουμπλικάνων να «ανακληθούν και να αντικατασταθούν» οι μεταρρυθμίσεις του Ομπάμα για την υγεία. Δεν έχει συγκροτήσει κάποια συνεκτική εναλλακτική πρόταση αλλά λέει πως θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις αγορές σε διαφορετικές πολιτείες.

4) Ο κ. Τραμπ έχει υποσχεθεί να υλοποιήσει τη μεγαλύτερη φορολογική επανάσταση από την εποχή του Ρόναλντ Ρήγκαν, υποσχόμενος να προχωρήσει σε οριζόντιες περικοπές φόρων. Υποστηρίζει ότι καμία αμερικάνικη εταιρεία δεν θα πληρώσει πάνω από 15% φόρο για τα κέρδη της, έναντι 35% που ισχύει σήμερα. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής θα πέσει από το σημερινό 39,6%, καθώς ο Ρεπουμπλικάνος θα μειώσει τον αριθμό των φορολογικών κλιμακίων.

5) Για πολλούς πολιτικούς ακτιβιστές στις ΗΠΑ αυτή θα μπορούσε να είναι η πιο σοβαρή συνέπεια των εκλογών. Με το Ανώτατο Δικαστήριο να είναι αυτή τη στιγμή μοιρασμένο ανάμεσα σε 4 συντηρητικούς και τέσσερις πιο φιλελεύθερους δικαστές, πολλοί υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον ήλπιζαν πως ένας ένατος δικαστής που θα επιλεγόταν από ένα Δημοκρατικό πρόεδρο θα άλλαζε τις ισορροπίες, πιθανότατα για μια γενιά. Αντίθετα, ο κ. Τραμπ είναι σχετικά εύκολο να κερδίσει την έγκριση της Ρεπουμπλικάνικης Γερουσία για την επιλογή του ενώ μπορεί να έχει την ευκαιρία να αντικαταστήσει κάποιον από τους πιο ηλικιωμένους φιλελεύθερους δικαστές.

6) Ο κ. Τραμπ έχει αποκαλέσει την παγκόσμια υπερθέρμανση μια απάτη που έχει επινοήσει η Κίνα για να καταστήσει λιγότερο ανταγωνιστική την αμερικάνικη μεταποίηση και έχει υποσχεθεί να ακυρώσει την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, η οποία βασίστηκε σε μια συμφωνία του κ. Ομπάμα με την Κίνα. Διαμηνύει ακόμα πως θα σταματήσει όλες τις πληρωμές των ΗΠΑ προς τα προγράμματα του ΟΗΕ για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

7) Αυτό είναι το ζήτημα που προκάλεσε τις μεγαλύτερες εντάσεις στην καμπάνια, τόσο μεταξύ των υποστηρικτών του κ. Τραμπ όσο και μεταξύ των ισπανόφωνων ψηφοφόρων που ήθελαν να τον εμποδίσουν να πάρει το Λευκό Οίκο. Η κα. Κλίντον και ο κ. Ομπάμα έχουν ταχθεί υπέρ ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων που θα έδιναν στους παράνομους μετανάστες μια ευκαιρία να λάβουν πλήρη ιθαγένεια. Αλλά ο κ. Τραμπ βάσισε την καμπάνια του στην υπόσχεση του να υψώσει ένα τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, ζήτησε να απαγορευτεί η είσοδος Μουσουλμάνων στη χώρα και να απελαθούν 11 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες.

Ωστόσο, έκτοτε, έχει κάνει πιο αμφιλεγόμενες δηλώσεις, υποσχόμενος αντίθετα «εξονυχιστικούς ελέγχους» και αποφεύγοντας να ξεκαθαρίσει τα σχέδια του για τους μη μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με την προεδρία Τραμπ αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, παρά τις πιθανές τροποποιήσεις λόγω των πιέσεων...

Είναι αναμφισβήτητο, ότι η σημερινή ημέρα, με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί την απαρχή σημαντικών εξελίξεων, ακόμη και στην περίπτωση που προκύψει κάτι έκτακτο και δεν ολοκληρώσει την θητεία του ο καινούργιος πρόεδρος.

Στην στήλη πολλές φορές αναφέρθηκε ότι δεν είναι αληθές πως όποιος και να είναι πρόεδρος στις ΗΠΑ -και σε πάρα πολλές άλλες χώρες- η εξωτερική πολιτική παραμένει σταθερή. Απεναντίας, ακόμη κι αν παραμείνει σταθερός ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός -έχουν καταρτιστεί και 50ετή προγράμματα- αλλάζουν οι προτεραιότητες και οι τακτικές. Στην περίπτωση όμως του Ντόναλντ Τραμπ, αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, όσον και αν οι πιέσεις είναι τέτοιες που μπορεί να υποχρεώσουν σε τροποποιήσεις της πολιτικής Τραμπ.

Και τούτο διότι, σε κάθε κράτος, πολύ περισσότερο στις ΗΠΑ, δεν είναι ο πρόεδρος που καθορίζει αποκλειστικά την ακολουθητέα πολιτική. Τα εξωθεσμικά κέντρα που τον επιλέγουν, τον προβάλλουν και τον αναδεικνύουν σε πρόεδρο έχουν συγκεκριμένους στόχους, που υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Μάλιστα δε, αν αναλογιστεί κάποιος ότι κατά την τελευταία 40ετία δεν υπήρξε πρόεδρος στις ΗΠΑ που να διακρίνεται για την πολιτική του ευφυία, ή να μην είναι ευάλωτος, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε για πολύ ποιοι κυβερνούν (και όχι μόνον στις ΗΠΑ).

Βεβαίως, δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα μόνον από τους λόγους και τις εξαγγελίες κατά την προεκλογική περίοδο, μπορεί όμως να στηριχτεί σε ενδείξεις. Όπως στην περίπτωση του Ισραήλ, φερ’ ειπείν, όπου μπορεί μεν ο Τραμπ να μη είναι ο Μεσσίας που ονομάτισαν ήδη, σίγουρα όμως αλλάζει άρδην η πολιτική Ομπάμα, ο οποίος αναφέρθηκε σ’ αυτήν κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, λέγοντας πως εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος (σημ.: ο εποικισμός, και η άρνηση αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους) για το ίδιο το Ισραήλ και είναι πολύ άσχημο για τους Παλαιστίνιους, τονίζοντας μάλιστα, πως όλο το πλέγμα που έχει διαμορφωθεί, αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της ίδιας της Αμερικής.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ απάντησε στην αντι-ισραηλινή πολιτική Ομπάμα: «Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή και όπως είπε και ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτό πρόκειται να γίνει γρηγορότερα απ' ό,τι πιστεύουν κάποιοι. Σε αυτήν την καινούργια εποχή όσοι προσπαθούν να βλάψουν το Ισραήλ θα πληρώνουν βαρύ τίμημα», πρόσθεσε.

Το ενδιαφέρον του Τραμπ εστιάζεται στον Ειρηνικό διαβλέποντας ότι σε λίγο χρόνο η Κίνα δεν θα είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη, αλλά υπερδύναμη ικανή να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς. Και όπως έγραψα σε παλαιότερο σημείωμα, αυτή η πολιτική υποχρεώνει τις ΗΠΑ να κλείσουν το μέτωπο με την Ρωσία. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με όλους ταυτοχρόνως, ούτε καν το Βυζάντιο κατά την εποχή της παντοδυναμίας του.

Για την έναρξη της σύγκρουσης με την Κίνα, έγραψα προ ημερών, και είναι βέβαιο πως πολλά θα γραφούν προσεχώς επ’ αυτού. Πλην της Κίνας, υπάρχουν και δύο άλλα προβλήματα που ανακύπτουν και που μπορεί να καταστούν καθοριστικά. Πρόκειται για τον φόβο κατάρρευσης του Πακιστάν, όχι μόνον λόγω των αυξανομένων εντάσεων με την Ινδία, αλλά και λόγω απειλής ενίσχυσης εξτρεμιστικών ισλαμικών ομάδων. Πρόκειται επίσης και με την απρόβλεπτη συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, η οποία έχει έτοιμους διηπειρωτικούς πυραύλους.
Ως προς την Βόρεια Κορέα, μπορεί να διασκεδάζουμε με τα καμώματα του Προέδρου της, αλλά λησμονούμε ότι έχει 1.2 εκατομμύρια εν ενεργεία στρατιώτες. Τι θα συμβεί αν υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος; Η αστάθεια ή κατάρρευση ενός κράτους που διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Υ.Γ.: Για τρία εφιαλτικά σενάρια κάνει λόγο το βιβλίο «7 Deadly Scenarios: A Military Futurist Explores War in the 21st Century» του Andrew Krepinevich και ένα άρθρο των Bruce Bennett και Jennifer Lind, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Security.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Σε νέο βίντεό τους προειδοποιούν την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο

Kατά των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας και ειδικότερα κατά του ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίο απειλούν ότι θα κατεδαφίσουν, στρέφονται Τούρκοι τζιχαντιστές του ISIS σε νέο βίντεo που έδωσαν στη δημοσιότητα.

Η ισλαμική οργάνωση κατηγορεί την Τουρκία ότι έχει «παραστρατήσει από τον δρόμο του Αλλάχ» και πως γι’ αυτό το λόγο θα την εντάξουν στο Χαλιφάτο τους ώστε να την επαναφέρουν στον σωστό δρόμο.

Παράλληλα, το βίντεο προειδοποιεί, ξανά, την Τουρκία να σταματήσει την ανάγνωση του Κορανίου μέσα στην Αγία Σοφία γιατί κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο.

Να σημειωθεί πως ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, το Ισλαμικό Κράτος μέσα από το περιοδικό προπαγάνδας του Dabiq καλεί όλους όσοι εντάσσονται στις τάξεις τους να επιτεθούν στους Χριστιανούς και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία καλώντας τους να «σπάσουν το σταυρό».

Το βίντεο που αναρτήθηκε σε ιστότοπο των τζιχαντιστών στις 16 Ιανουαρίου, έχει διάρκεια 3,5 λεπτών, ενώ εμπεριέχει εικόνες από την πρόσφατη επίθεση στο κλαμπ Ρέινα της Κωνσταντινούπολης.

«Το καθεστώς Ερντογάν θα πληρώσει ακριβά για τους τεμενάδες στους απίστους. Δεν υπάρχει Αγιά Σοφιά. Δεν υπάρχει Τοπ Καπί. Θα βρείτε συντρίμμια και σπασμένες εικόνες. Το τρομο-δόγμα των Τούρκων τζιχαντιστών έχει στόχο την Τουρκία. Αλλά αποδέκτη τη Δύση», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Να σημειωθεί ότι μεγάλες μηχανές αναζήτησης έχουν αφαιρέσει ήδη το βίντεο.

Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας

Η Ρωσία απειλεί την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς εμπλέκεται σε σειρά επιθετικών και αποσταθεροποιητικών ενεργειών, τόνισε η απερχόμενη πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σαμάνθα Πάουερ. Δεν έκρυψε η Πρέσβειρα την πικρία της στην τελευταία ομιλία της, αφού θα αντικατασταθεί, και καταλόγισε στη Ρωσία ότι εμπλέκεται σε μια σειρά "επιθετικών και αποσταθεροποιητικών" δραστηριοτήτων, οι οποίες απειλούν παγκόσμια τάξη!

Έχω την αίσθηση όμως, πως "τα έλεγε στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά", όπου πεθερά είναι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, του οποίου η πολιτική πράγματι ανατρέπει τα δεδομένα, που δημιουργήθηκαν εδώ και 40 χρόνια, με την απονομή των Νόμπελ Οικονομίας σε φιλελευθέρους και νέο-φιλελευθέρους οικονομολόγους, που ύμνησαν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια της λύσης των προβλημάτων της υφηλίου.

Ο Τραμπ, δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας, ώστε αυτός είναι που ανατρέπει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για την οποία θρηνεί η Σαμάνθα Πάουερ και η κυβέρνησή της. Τι ήταν αυτό που έδωσε τη νίκη στον Τραμπ απέναντι σε ένα πανίσχυρο σύστημα, κι ενώ στην αρχή φαινόταν ότι θα αποτελέσει τον σάκο του μποξ για την προπόνηση της Κλίντον;

Ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté, καθηγητής στο Μόντρεαλ, έγραψε στην Le Figaro ότι η επανάσταση Τραμπ ήταν εν πολλοίς ένα είδος δημοψηφίσματος εναντίον του συστήματος - με την Χίλαρι Κλίντον να εκπροσωπεί το σύστημα.

Αυτή η επανάσταση παραμένει ακατανόητη αν δεν καταλάβουμε ότι ο Τραμπ γύρισε την απόρριψή του από το σύστημα και τις ελίτ, υπέρ του.

Το μιντιακό κατεστημένο παρουσίαζε τον "παραδοσιακό Αμερικανό" -όπως και το αντίστοιχο ελληνικό, τον παραδοσιακό Έλληνα- σαν καρτούν, σαν έναν μικρό λευκό ανθρωπάκο, ετεροφυλόφιλο, ο οποίος εμμένει στα αποκτήματά του και ποθεί να καταπιέσει τις μειονότητες. Αυτή η απαξίωση των μεσαίων και λαϊκών τάξεων γύρισε μπούμερανγκ στο μιντιακό και πολιτικό σύστημα. Αυτές οι τάξεις έβαλαν όλα τα λεφτά τους πάνω στον υποψήφιο τον πιο brutal και ριζοσπαστικό που υπήρχε.

Να σημειώσω, ότι αυτό δεν συνέβη μόνον στις ΗΠΑ, αλλά σε όλη την Ευρώπη, με την άνοδο κομμάτων τα οποία σε ήρεμους καιρούς δεν θα είχαν καμιά τύχη (θα είχε τύχη στην Ελλάδα ο Β. Λεβέντης ή ο Γκρίλο στην Ιταλία;). Δεν έγινε κατανοητό, ότι δεν μεταλλάχθηκαν οι Ευρωπαίοι και αίφνης έγιναν ακραίοι της Δεξιάς ή ριζοσπάστες της Αριστεράς. Αλλά, πρόκειται για αντίδραση σ’ αυτήν την παγκόσμια τάξη που υμνεί η Πάουερ, η οποία τάξη έταξε λαγούς με πετραχήλια, και απογοήτευσε πλήρως, μέχρι του σημείου να διαπιστώνεται πως οκτώ (8) άνθρωποι κατέχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο.

Η υποψηφιότητα του Τραμπ επομένως, ήταν μια ευκαιρία διαμαρτυρίας. Ίσως μάλιστα, το μιντιακό κατεστημένο να συνεισέφερε στη νίκη του Τραμπ, καταφερόμενο με πάθος εναντίον του, επειδή στα μάτια των λαών -και των ευρωπαϊκών λαών, το είδαμε και στην Ελλάδα- η πλειονότητα των ΜΜΕ κατέστησαν αναξιόπιστα, υπηρετώντας ένα σύστημα που καταδυναστεύει τους λαούς. Γυρίζει αντίστροφα επομένως η προπαγάνδας τους.

Για να επανέλθω στον Mathieu Bock-Côté, αυτός υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα "παγκόσμια τάξη πραγμάτων" θα αντεπιτεθεί -ήδη το πράττει- και θα ξεκινήσει ένα ιδεολογικό αντάρτικο, χωρίς προηγούμενο. Κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα τα κεκτημένα.
Ως προς την Πάουερ, μπορεί να είναι καλή ιδεαλίστρια, πιστή στο σύστημα που υπηρετεί και το οποίο την ανέδειξε, αλλά παραμένει πιστή και σε σαθρά στερεότυπα ότι "εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί", καθώς επίσης και το "καθήκον" των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον κόσμο με βάση "τις αρχές και τις αξίες" τους. Παρά τις προσπάθειες όμως, η ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι έπαυσε να είναι ελκυστική, επειδή οι λαοί διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι, ότι μεταξύ λόγων και πράξεων υπάρχει χάσμα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Οι εισαγγελείς στην Τουρκία έχουν εκδώσει εντάλματα σύλληψης για 243 στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, στο πλαίσιο της διεξαγωγής της έρευνας για το αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού, μεταδίδει το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Το ίδιο πρακτορείο υποστηρίζει ότι οι συλληφθέντες, είναι ύποπτοι για τη χρήση του “Bylock” μιας κρυπτογραφημένης εφαρμογής αποστολής μηνυμάτων για κινητά τηλέφωνα, που σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιήθηκε από το δίκτυο του Fetullah Gullen που ζει στις ΗΠΑ και κατηγορείται από την Άγκυρα, για την οργάνωση του αποτυχημένου πραξικοπήματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τη θέση ότι οι ΗΠΑ υποστήριξαν με συνέπεια την Ελλάδα στα χρόνια της θητείας του Barack Obama και αποφεύχθηκε η κρίση στην Ευρωζώνη, εξέφρασε ο βοηθός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου, Ben Rhodes, στην τελευταία του δημοσιογραφική διάσκεψη.

Όπως μεταδίδει στην ιστοσελίδα του ο Μιχάλης Ιγνατίου, απαντώντας σε ερωτήσεις Ελλήνων δημοσιογράφων, είπε πως οι ΗΠΑ ήταν υποστηρικτικές απέναντι στην Ελλάδα. «Συχνά ήρθαμε σε σύγκρουση με κάποιους από τους σημαντικούς Ευρωπαίους εταίρους μας, διότι συμβουλεύαμε για μια προσέγγιση λιγότερο τιμωρητική, με μεγαλύτερη έμφαση στην ανάπτυξη. Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκαμε ότι αυτή ήταν η προσέγγιση που θα έπρεπε να είχε υιοθετηθεί. Σε τελική ανάλυση όμως, δεν επρόκειτο για δική μας απόφαση.

Υπήρχαν σε εξέλιξη – πρωτίστως – οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και στους Ευρωπαίους και ο ρόλος ο δικός μας ήταν υποστηρικτικός». Ο Ben Rhodes τόνισε ότι η κυβέρνηση Obama κατέστησε σαφές ότι για την περίπτωση της Ελλάδος και των άλλων χωρών του ευρωπαϊκού νότου που έχουν υποφέρει, η προσέγγιση θα έπρεπε να ήταν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης και μείωσης των συνεπειών και του πόνου που προκαλεί η λιτότητα. «Αυτή δεν ήταν πάντα η προσέγγιση που ακολουθήθηκε. Νομίζω ότι η Ελλάδα έχει ακόμη την ευκαιρία να επιδιώξει την ανάκαμψη.

Όταν ο Πρόεδρος ήταν στην Ελλάδα συζήτησε με τον Πρωθυπουργό Τσίπρα για τις προσπάθειες που έχουν γίνει προκειμένου να προωθηθεί η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα, παράγοντες που θα οδηγήσουν στην δημιουργία θέσεων εργασίας για τους νέους. Αυτή ούτως η άλλως θα πρέπει να είναι η επιλογή για την Ελλάδα». Ο απερχόμενος σύμβουλος βοηθός Εθνικής Ασφαλείας επισήμανες ότι η αμερικανική κυβέρνηση επιθυμεί να δει στιγμή την επίλυση των διαφορών της Ελλάδας και των Ευρωπαίων, κάτι που θα επιτρέψει στην οικονομία να αναπτυχθεί.

«Αισθανόμαστε ότι με συνέπεια υποστηρίξαμε την Ελλάδα και αποφύγαμε κρίση στην Ευρωζώνη και αναγνωρίζουμε ότι οι Έλληνες έχουν κάνει μεγάλες θυσίες. Πιστεύω ότι συμβάλαμε στην παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Υπήρξαν στιγμές που αυτή δεν ήταν δεδομένη και κοιτώντας πίσω το 2011 και το 2012, υπήρχε μεγάλη αβεβαιότητα για το αν θα έπρεπε η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη και αν η ίδια η Ευρωζώνη θα έμπαινε σε κάποιου τύπου ευρύτερη κρίση. Αυτό που νομίζω ότι ήμασταν σε θέση να κάνουμε σε συνεργασία με άλλες ευρωπαϊκές χώρες ήταν να αναλάβουμε δράση για να αποφευχθούν χειρότερες εξελίξεις».

Ο κ. Rhodes πρόσθεσε ότι έγιναν αρκετά για να παραμείνει η κατάσταση εντός τροχιάς και να διατηρηθεί κάποια σταθερότητα στην Ευρωζώνη, όμως δεν θεωρεί ότι έγιναν αρκετά για να προωθηθεί ο τύπος της ανάπτυξης για τον οποίο οι ΗΠΑ πίεσαν την Ευρώπη να επιδιώξει. «Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει μέλλον εντός της Ευρωζώνης είναι θετικό και είναι κάτι που δεν ήταν δεδομένο το 2011 και το 2012. Οι Έλληνες σε διαφορετικές περιστάσεις έχουν επιδείξει μεγάλο κουράγιο στην λήψη δύσκολων αποφάσεων και τους αξίζουν περισσότερα εύσημα από ότι τους αποδίδονται», κατέληξε ο απερχόμενος βοηθός σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017

Αντιδυτικό μέτωπο και επιλογή πόλωσης

Μια ημέρα μετά τον Ιμπραήμ Καλίν, σύμβουλο και εκπρόσωπο του Ταγιπ Ερντογάν, που κατηγόρησε την Δύση και την Ε.Ε. ότι δεν έχει συγχωρήσει την Τουρκία για την Κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, ένας ακόμη υπουργός της τουρκικής κυβέρνησης κατήγγειλε ότι το… Σχέδιο των Δυτικών να καταστρέψουν την Τουρκία στοχεύει στην ολοκλήρωση των… Σταυροφοριών.

Ο υπουργός Δασών και Υδάτινων Πόρων Βεϊσέλ Ερογλου δήλωσε χθες ότι οι «Δυτικές χώρες θέλουν να ολοκληρώσουν την αποστολή των Σταυροφόρων, καταστρέφοντας την Τουρκία με όπλο τις τρομοκρατικές οργανώσεις τις οποίες υποστηρίζουν!

Σε συνέντευξη του στην φιλοκυβερνητική Γενι Σαφάκ ο κ Ερογλου υποστήριξε ότι η Δύση επιχειρεί να καταστρέψει την Τουρκία, την σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία , καθώς η Συνθήκη του Καρλοβιτς το 1699 τερμάτισε τον Οθωμανικό Έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης».

«Από την Συνθήκη του Καρλοβιτς η Δύση σχεδιάζει να καταστρέψει την Τουρκία. Το Έθνος μας ήταν ο θρύλος στην Καλλίπολη και αναγεννήθηκε από τις στάχτες του. Μετά ξεκίνησαν ένα νέο παιγνίδι για να καταστρέψουν την Τουρκία, αποκλείοντάς την. Μετά δημιούργησαν και εξόπλισαν το ΡΚΚ. Όμως οι Κούρδοι πολίτες μας έμειναν πιστοί στην σημαία μας και στην θρησκεία μας κι έτσι το ΡΚΚ δεν ρίζωσε σε αυτούς..»

Ο τούρκος υπουργός συνέχισε όμως λέγοντας ότι η Δύση μετά το ΡΚΚ ίδρυσε το κίνημα Γκουλεν ,το οποίο εχει κατηγορήσει ο κ. Ερντογάν ως υπεύθυνο για την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

«Δεν θέλουν μια ισχυρή και αναπτυγμένη Τουρκία. Αναθεωρούμε το Σύνταγμα μας υιοθετώντας το Προεδρικό Σύστημα, για τις μελλοντικές γενιές. Το Προεδρικό Σύστημα θα επιτρέψει στην Τουρκία να λαμβάνει γρηγορά αποφάσεις και να κάνει όλο και μεγαλύτερά βήματα..».

Το τελευταίο διάστημα η δημόσια αντιδυτική και αντιευρωπαϊκή ρητορική κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο στην Τουρκία, ενώ ο Τ. Ερντογάν και το καθεστώς που οικοδομεί απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες αλλά και από τα γενικώς αποδεκτά στάνταρτ της κοσμικής Δημοκρατίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η καγκελάριος, μετά το λάθος να υπενθυμίσει την ιστορία της χώρας της που μοιάζει με ποινικό μητρώο στους εταίρους της, με την άθλια συμπεριφορά της προς τα κράτη του Νότου, κινδυνεύει να κάνει ένα ακόμη – το οποίο όμως θα ήταν απόλυτα καταστροφικό.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Η γερμανική οικονομία στηρίζεται κατά 50% στις εξαγωγές – ενώ εκ φύσεως οι Γερμανοί δεν είναι καθόλου ευέλικτοι, όταν τυχόν αλλάξουν οι συνθήκες. Στα πλαίσια αυτά, ο μεγαλύτερος εφιάλτης της χώρας είναι οι δηλώσεις του κ. Trump – αφενός μεν όσον αφορά την Ευρωζώνη, όπου φαίνεται να «πριμοδοτεί» τη διάλυση της, αφετέρου σε σχέση με την επιβολή δασμών στις αμερικανικές εισαγωγές (άρθρο).

Ειδικότερα, εάν τυχόν διαλυθεί η Ευρωζώνη, μεταξύ άλλων λόγω της εξόδου κινδύνου που άνοιξε η Βρετανία μετά το δημοψήφισμα για την αποχώρηση της από την ΕΕ, τότε η Γερμανία θα αναγκασθεί να επιστρέψει στο μάρκο – με αποτέλεσμα τη ραγδαία ανατίμηση του, οπότε τη μείωση των εξαγωγών, με την ταυτόχρονη αύξηση των εισαγωγών. Έτσι θα έχανε σε χρόνο μηδέν τα τεράστια πλεονάσματα της, τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως – όσο δηλαδή το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Σε ποσοστά επί του ΑΕΠ τα πλεονάσματα της, τα οποία αυξήθηκαν κατακόρυφα μετά την παγκόσμια κρίση χρέους που ασφαλώς συνεχίζεται με τη συσσώρευση νέων βουνών χρεών, θα υπερβούν το 9% – όταν τα αντίστοιχα της Κίνας έχουν μειωθεί στο 3% περίπου, επειδή η χώρα δεν λειτούργησε αχόρταγα όπως η Γερμανία, αυξάνοντας τις εισαγωγές της από τη γύρω περιοχή (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της μετά το 2008 (γαλάζιες στήλες, δεξιά κάθετος), σε σύγκριση με το αντίστοιχο της Κίνας (διακεκομμένη γραμμή, αριστερή κάθετος)

Εκτός αυτού η Γερμανία, ως η μεγαλύτερη δανείστρια χώρα παγκοσμίως μετά την Ιαπωνία, θα διακινδύνευε να υποστεί σημαντικές ζημίες λόγω της απώλειας των απαιτήσεων της – αφενός μεν από το σύστημα Target 2, στο οποίο είναι εκτεθειμένη με πάνω από 700 δις €, αφετέρου από τις πιστώσεις που δίνουν οι τράπεζες, καθώς επίσης οι επιχειρήσεις της στις ελλειμματικές χώρες.

Εν προκειμένω οφείλει να γνωρίζει κανείς πως το μεγάλο μειονέκτημα των πλεονασματικών κρατών είναι οι αντίστοιχες εκροές κεφαλαίων – κάτι που συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στη Γερμανία, λόγω των χαμηλών εγχώριων ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων (έτσι δημιουργεί πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της).

Από γεωπολιτικής τώρα πλευράς η διάλυση της Ευρωζώνης, οπότε ενδεχομένως της ΕΕ, θα μετέτρεπε την Ευρώπη σε μικρές ανεξάρτητες χώρες, πολλές από τις οποίες θα επέλεγαν τη στενότερη συνεργασία τους με τη Ρωσία – εκτός του ότι οι Γερμανοί υποπτεύονται μία καινούργια Γιάλτα, όπου η Ευρώπη θα μοιραζόταν μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο εφιάλτη, την επιβολή δασμών δηλαδή στις αμερικανικές εισαγωγές και ειδικά στα αυτοκίνητα, το βασικότερο εξαγωγικό πυλώνα της Γερμανίας, σε συνδυασμό με την άνοδο του προστατευτισμού που θα σηματοδοτούσε για πολλά άλλα κράτη, είναι φανερός ο κίνδυνος για τη χώρα – η οποία τοποθετείται ως δήθεν υπέρμαχος του φιλελευθερισμού ιδεολογικά, καθώς επίσης του ελεύθερου εμπορίου, αποκλειστικά και μόνο επειδή συμφέρει την ίδια.

Εν τούτοις, η οργισμένη αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις δηλώσεις του κ. Trump, δεν ήταν η καλύτερη – πολύ περισσότερο η ειρωνεία του αντικαγκελαρίου, ο οποίος ισχυρίσθηκε πως εφόσον επιβάλλουν δασμούς 35% στις εισαγωγές αυτοκινήτων οι Η.Π.Α., θα έχουν ένα πολύ «κακό ξύπνημα». Ως αιτία ανέφερε το ότι, οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες είναι αρκετά εξαρτημένες από τις διατλαντικές αλυσίδες εφοδιασμού – οπότε, τυχόν αύξηση των δασμών, θα τις κάνει ασθενέστερες, χειρότερες, κυρίως όμως σημαντικά πιο ακριβές.

Συμπλήρωσε δε πως θα περιμένει τις αποφάσεις του Κογκρέσου, το οποίο είναι γεμάτο από ανθρώπους που επιθυμούν το αντίθετο από αυτά που θέλει ο πρόεδρος Trump (πηγή: Guardian) – ενώ, όταν ρωτήθηκε για το τι θα συμβούλευε τον Αμερικανό, απάντησε εγωιστικά πως θα του έλεγε να κατασκευάζει η χώρα του καλύτερα αυτοκίνητα, για να τα αγοράζουν και οι Γερμανοί!

Εν τούτοις, μετά τις δηλώσεις περί δασμών του κ. Trump οι μετοχές των τριών μεγάλων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (Mercedes, BMW και Volkswagen) σημείωσαν πτώση – μεταξύ άλλων επειδή έχουν διενεργήσει μεγάλες επενδύσεις στο Μεξικό, λόγω του φθηνότερου κόστους παραγωγής, προσβλέποντας φυσικά στις εξαγωγές προς τις Η.Π.Α.

Από την άλλη πλευρά ο Γερμανός, απαντώντας στις δηλώσεις του προέδρου Trump για την καταστροφική μεταναστευτική πολιτική της καγκελαρίου, κατηγόρησε ως υπεύθυνη για την κρίση την υπερδύναμη – επειδή αυτή διεξήγαγε τους πολέμους που αποσταθεροποίησαν τελικά τη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείπουν μαζικά οι άνθρωποι, ζητώντας άσυλο στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, αυτό που ενόχλησε ίσως ακόμη περισσότερο τη Γερμανία ήταν η φράση του Αμερικανού, σύμφωνα με την οποία η ΕΕ (επομένως και η Ευρωζώνη), είναι ένα όχημα που εξυπηρετεί μόνο τη Γερμανία – μία απόλυτα κατανοητή ενόχληση, αφού πρόκειται για μία μεγάλη αλήθεια, την οποία όμως δεν επιτρέπει να εκφραστεί από κανέναν η γερμανική κυβέρνηση, έχοντας συνηθίσει στις υποκλίσεις και στην υποτέλεια των δήθεν εταίρων και στην πραγματικότητα σκλάβων της.

Σε αντίθεση βέβαια με τη Γερμανία, η Ρωσία ήταν ενθουσιασμένη με της δηλώσεις του Αμερικανού – ειδικά με την αναφορά του, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο και άνευ αντικειμένου. Εν τούτοις, δεν είδε καθόλου θετικά την πρόταση άρσης των κυρώσεων, σε αντάλλαγμα για μία μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων των δύο χωρών – λέγοντας πως πρόκειται για δύο διαφορετικά θέματα, τα οποία δεν πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους.

Συνεχίζοντας η καγκελάριος, παρά τις επιθετικές δηλώσεις του αντικαταστάτη της, φαίνεται πως επιδιώκει μία συνάντηση με τον κ. Trump – όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, μετά την ορκωμοσία του. Προφανώς γνωρίζει πολύ καλά πως είναι μεν σε θέση να επιβάλλεται στους αδύναμους εταίρους της, έχοντας κυριαρχήσει στην ΕΕ, αλλά όχι στις Η.Π.Α. – η ισχύς των οποίων, παρά τα οικονομικά τους προβλήματα, είναι απείρως μεγαλύτερη από τη γερμανική σε όλους τους τομείς.

Γνωρίζει λοιπόν ότι, εάν συγκρουσθεί με τις Η.Π.Α., δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να αναδειχθεί νικητής – ενώ έχει πολύ περισσότερα να χάσει, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο κράτος. Εκτός αυτού, θορυβήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την ενδεχόμενη έξοδο της Μ. Βρετανίας, παρά το ότι προσπαθεί να μην το δείξει – αφού έχει δημιουργηθεί η πρώτη μεγάλη ρωγμή στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο πιθανότατα θα καταρρεύσει, ειδικά εάν το επιθυμούν επί πλέον οι Η.Π.Α.

Δυστυχώς όμως για την ίδια τα λάθη πληρώνονται, ενώ έκανε ήδη πάρα πολλά – μεταξύ άλλων υπενθυμίζοντας την ιστορία της με την άθλια συμπεριφορά της απέναντι στις χώρες του Νότου, η οποία πραγματικά μοιάζει με ποινικό μητρώο, όσο επιεικής και να είναι κανείς.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου