Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Σεπ 2017


Το καλοκαίρι του 2014 μια τρομοκρατική οργάνωση αναδείχθηκε για πρώτη φορά οιονεί κράτος, καταλαμβάνοντας έκταση συγκρίσιμη με εκείνη της Ελλάδας στο δυτικό Ιράκ και στην ανατολική Συρία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να μπαίνει στον επιθανάτιο ρόγχο του στη Μεσοποταμία – αν και στο μεταξύ έχει προκαλέσει μεταστάσεις σε ένα μεγάλο γεωγραφικό τόξο, από τη Λιβύη και το Σινά μέχρι το Αφγανιστάν.

Στο Ιράκ, ύστερα από τις διαδοχικές ήττες του από τον κυβερνητικό στρατό και τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις (Πεσμεργκά), έχει απομείνει μόνο ένας αστικός θύλακος στη Χαουίτζα, κοντά στο Κιρκούκ, και έρημες εκτάσεις προς τα σύνορα με τη Συρία. Στη γειτονική χώρα τα εδάφη του συρρικνώθηκαν από 40% σε 12% τους τέσσερις τελευταίους μήνες.

Η τελική μάχη δίνεται στην κοιλάδα του Ευφράτη, σε δύο μέτωπα: στην περιοχή γύρω από το Ντέιρ αλ Ζορ, όπου ο στρατός του Ασαντ, από πολιορκούμενος που ήταν μέχρι πρότινος, διεξάγει τώρα εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας και στη Ράκα, άτυπη πρωτεύουσα του χαλιφάτου, που ελέγχεται πλέον σε ποσοστό 80%-90% από τους Κούρδους και τους συμμάχους τους, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Τίποτα δεν δείχνει ότι η έκλειψη του Ισλαμικού Κράτους θα φέρει την ποθητή ειρήνη και σταθερότητα. Αντίθετα, φαίνεται να προοιωνίζεται μια νέα εποχή τεκτονικών ανατροπών σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, συγκρίσιμη με τις αλλαγές συνόρων, την ανάδυση κρατών και τη δημιουργία προτεκτοράτων που συνόδευσαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν πολύτιμα έπαθλα λυσσαλέων συγκρούσεων.

Το κενό που αφήνουν η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους και η τραγική αποδυνάμωση της Συρίας και του Ιράκ (δύο εκ γενετής ασταθών, πολυεθνικών κρατών) οδηγεί σε παροξυσμό τον ανταγωνισμό των τεσσάρων ισχυρών εθνών-κρατών της περιοχής: της Τουρκίας, του Ισραήλ, του σιιτικού Ιράν και της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας.

Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος του σύγχρονου κόσμου, οι Κούρδοι, που βλέπουν μια ιστορική ευκαιρία δικαίωσης των αλυτρωτικών τους ονείρων. Στη στρατιωτική υποστήριξη που δέχονται οι Κούρδοι από τις ΗΠΑ, ήρθε να προστεθεί η ανοικτή υιοθέτηση της κουρδικής ανεξαρτησίας από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κάτι που θύμισε στους παλαιότερους την υποστήριξη της Γκόλντα Μέιρ στον ιστορικό ηγέτη των Κούρδων (και πατέρα του σημερινού προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν) Μουσταφά Μπαρζανί. Προφανώς, το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί ένα φιλικό κουρδικό κράτος, που θα του έδινε απόσταση ασφαλείας και στρατηγικό βάθος απέναντι στους Αραβες και τους Πέρσες.

Για την ώρα, ο μεγάλος κερδισμένος από τις εξελίξεις είναι η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Η γαλλική Le Monde μιλούσε τις προάλλες για Pax Putina στη Συρία, όπου ο στρατός του Ασαντ ελέγχει πλέον όχι μόνο τις μεγαλύτερες πόλεις στο πυκνοκατοικημένο δυτικό τμήμα της χώρας, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας. Την ίδια ώρα η Ρωσία –η μόνη μεγάλη δύναμη που δεν καταδίκασε το δημοψήφισμα των ιρακινών Κούρδων για ανεξαρτησία– εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς στον υπ’ αριθμόν ένα ξένο επενδυτή στο ιρακινό Κουρδιστάν, με τελευταίο ορόσημο μεγάλη συμφωνία της ρωσικής Rosneft για το κουρδικό φυσικό αέριο.

Ωστόσο, όσο προχωράει το «τέλος της παρτίδας» στη Συρία, ο κίνδυνος «ατυχήματος» στον αγώνα δρόμου Ρωσίας - Αμερικής για την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών θέσεων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεγαλώνει. Ηδη από την περασμένη εβδομάδα ο στρατός του Ασαντ και η ρωσική αεροπορία επιχειρούν πολύ κοντά στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ SDF, ανατολικά του Ευφράτη, στο τόξο Ράκα - Ντέιρ αλ Ζορ. Οσο η πολιτική λύση για τη Συρία και το Ιράκ εξακολουθεί να αποτελεί μαγική εικόνα, ο κίνδυνος του μοιραίου ατυχήματος θα βρίσκεται καθημερινά στην ημερήσια διάταξη.

Τύμπανα πολέμου στο Κουρδιστάν

Ακόμη και στο παρά πέντε, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν, που είχε προγραμματιστεί για αύριο, Δευτέρα, βρισκόταν στον αέρα. Αντιμέτωπος με ασφυκτικές διεθνείς και εσωτερικές πιέσεις, ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης, Μασούντ Μπαρζανί, εμφανιζόταν ανοιχτός στο ενδεχόμενο ακύρωσης του δημοψηφίσματος αν η Βαγδάτη του προσέφερε μια «εναλλακτική λύση» για την ανεξαρτησία, με σαφείς εγγυήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι στο βόρειο Ιράκ, καθώς Τουρκία, Ιράκ και Ιράν –τρεις χώρες με μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς– συντόνιζαν τις πιέσεις τους στον Μπαρζανί. Ο τουρκικός στρατός πραγματοποίησε αιφνιδιαστικές ασκήσεις στα σύνορα με το Ιράκ, ενώ η αεροπορία βομβάρδισε περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν πάνω από το Ντουχόκ.
Σύμφωνα με την Αγκυρα, στόχος ήταν βάσεις του ΡΚΚ, της ένοπλης αποσχιστικής οργάνωσης των Κούρδων της Τουρκίας στα βουνά Καντίλ, ενώ τα κουρδικά μέσα ανέφεραν ότι επτά άμαχοι έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Την ίδια στιγμή, ο κυβερνητικός στρατός του Ιράκ ξεκινούσε επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της πόλης Χαουίτζα από το Ισλαμικό Κράτος, χωρίς τη συμμετοχή των Πεσμεργκά. Ηταν μια σαφής προειδοποίηση προς τον Μπαρζανί ότι ο στρατός της Βαγδάτης δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια αν γίνει, τελικά, το δημοψήφισμα, ιδίως αν συμπεριληφθεί σε αυτό και η πολυεθνική πόλη του Κιρκούκ, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της παραγωγής ιρακινού πετρελαίου. Στο ίδιο το Κιρκούκ, η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά ηλεκτρισμένη λόγω της πρώτης φονικής σύγκρουσης Κούρδων - Τουρκμενίων και της παρουσίας σιιτικών, φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών που απειλούσαν ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν το δημοψήφισμα. Το κοινό μέτωπο Τουρκίας - Ιράκ - Ιράν στο Κουρδικό τονίστηκε εμφαντικά το βράδυ της Τετάρτης με τη συνάντηση των τριών υπουργών Εξωτερικών στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.

Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία, οι Κούρδοι του βορείου Ιράκ εμφανίζονται για άλλη μία φορά διχασμένοι. Το κόμμα Γκοράν (δεύτερο σε ψήφους, αλλά χωρίς ένοπλο τμήμα) και η Κουρδική Ισλαμική Ενωση κατηγόρησαν τον Μπαρζανί ότι προσφεύγει στο δημοψήφισμα για να θωρακίσει την κλονισμένη θέση του (κυβερνά ενώ έχει τελειώσει από καιρό η θητεία του, κόβει τους μισθούς δημοσίων υπαλλήλων).

Τα δύο κόμματα τον πιέζουν να δεχτεί την απροσδιόριστη «εναλλακτική» που υποτίθεται ότι του προσφέρουν οι Αμερικανοί, προειδοποιώντας ότι αν επιμείνει στην τυχοδιωκτική, κατ’ αυτούς, απόφαση, οι Κούρδοι μπορεί να χάσουν και την αυτονομία που ήδη διαθέτουν. Διστακτικό εμφανίζεται και το PUK του Ταλαμπανί, που διατηρεί καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και από στρατιωτική άποψη είναι εξίσου ισχυρό με το KDP του Μπαρζανί.

Αναγκαστική αλλαγή πορείας Ερντογάν

Αιώνες μοιάζει να έχουν περάσει από την Αραβική Ανοιξη του 2011, όταν η Τουρκία του Ερντογάν μεθούσε με την προέλαση του πολιτικού Ισλάμ, που έθρεφε τα νεοοθωμανικά όνειρα του Νταβούτογλου. Σήμερα, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου είναι στην παρανομία ή στη φυλακή. Το Κατάρ, από τους πιο σταθερούς συμμάχους της Τουρκίας, υφίσταται σκληρότατη πίεση από τη Σαουδική Αραβία του πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, θιασώτη της πιο σκληρής γραμμής απέναντι στην Αδελφότητα. Εγκαταλελειμμένη από τους υποστηρικτές της, η παλαιστινιακή Χαμάς παραιτείται από τη διακυβέρνηση της Γάζας.
Το χειρότερο απ’ όλα, ο συριακός εμφύλιος όχι μόνο δείχνει να κερδίζεται από τον Ασαντ, αλλά έχει δημιουργήσει μια κουρδική οντότητα στο μεγαλύτερο μέρος των συνόρων με την Τουρκία. Επιδεικνύοντας, έστω και καθυστερημένα, πολιτικό ρεαλισμό, ο Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε θεαματικές αλλαγές συμμαχιών και στόχων.
Η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία προχώρησε μέχρι την αγορά πυραύλων S-400 και την τριμερή συνεργασία Αγκυρας - Μόσχας - Τεχεράνης για το Συριακό. Αφού απέσυρε τις αξιώσεις της για απομάκρυνση του Ασαντ, η Τουρκία συμφώνησε με τις άλλες δύο δυνάμεις, που υποστηρίζουν τον Σύρο πρόεδρο, τη δημιουργία τεσσάρων «ζωνών αποκλιμάκωσης», όπου θα εγκατασταθούν στρατεύματα και των τριών χωρών για να εγγυηθούν την ανακωχή.
Τίποτα όμως δεν έχει αποκρυσταλλωθεί οριστικά. Η ευκαιριακή σύγκλιση της Τουρκίας με Ρωσία και Ιράν είναι πολύ δύσκολο να μετατραπεί σε στρατηγική συμμαχία, ενώ η αποξένωσή της από ΗΠΑ και Ισραήλ είναι βέβαιο ότι θα της κοστίσει πανάκριβα, εάν μονιμοποιηθεί.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Καθημερινή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Σεπ 2017


Προς Ρωσο-Αμερικανική Σύγκρουση στον Ευφράτη;

Του Mike Whitney
Unz Review


Η επικείμενη κατάρρευση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους έθεσε σε κίνηση έναν αγώνα κατάκτησης εδαφών στο ανατολικό τμήμα της Συρίας, φέρνοντας αντιμέτωπες δυνάμεις στηριζόμενες από τις ΗΠΑ εναντίον συνασπισμού δυνάμεων Συρίας, Ιράν και Εσμπολά, υπό ρωσική ηγεσία. Αυτό είναι το εφιαλτικό σενάριο που όλοι θα ήθελαν να αποφύγουν.

Οι στρατοί της Ουάσιγκτον και της Μόσχας συγκλίνουν τώρα στην ίδια περιοχή, την ίδια ώρα, αυξάνοντας σημαντικά το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης μεταξύ των δυο πυρηνικά εξοπλισμένων υπερδυνάμεων. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι η μια πλευρά να υποχωρήσει, κάτι που φαίνεται όλο και περισσότερο απίθανο.

Η κατάσταση εξηγείται εύκολα. Η τεράστια εδαφική έκταση που είχαν καταλάβει οι Τζιχαντιστές συρρικνώνεται συνεχώς χάρις στην πεισματική επιμονή του Συριακού Αραβικού Στρατού (ΣΑΣ), που απελευθέρωσε το μέγιστο μέρος της υπαίθρου δυτικά του Ευφράτη Ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του πρώην οχυρού των Τζιχαντιστών στο Ντέϊρ Εζόρ.

Οι Τζιχαντιστές πιέζονται επίσης στα βόρεια, όπου οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» (ΣΔΔ) με αμερικανική στήριξη σφυροκοπούν την πρωτεύουσά τους Ράκκα, παράλληλα αναπτύσσοντας στρατεύματα και τανκς νότια προς τις πετρελαιοπηγές της επαρχίας του Ντέϊρ Εζόρ. Η Ουάσιγκτον κατέστησε σαφές πως θέλει ο στρατός των πληρεξουσίων της να καταλάβει την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη εγκαθιστώντας μια διχοτόμηση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Συρίας. Οι ΗΠΑ θέλουν επίσης τον έλεγχο των πλουσίων πετρελαιοπηγών του Ντέϊρ Εζόρ, για να εξασφαλίσουν σταθερή πηγή εσόδων για το αναδυόμενο κουρδικό κρατίδιο.

Ο Σύρος πρόεδρος ΄Ασαντ έχει πολλάκις δηλώσει ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ στην διχοτόμηση της χώρας του. Αλλά η απόφαση δεν θα ληφθεί από μόνον τον ΄Ασαντ. Οι εταίροι του συνασπισμού του, στην Μόσχα, την Τεχεράνη και την Βηρυτό θα συμβάλουν επίσης στην διαμόρφωση του τελικού διακανονισμού.

΄Οσον αφορά τον Πούτιν, φαίνεται εξαιρετικά απίθανο πως θα διακινδυνεύσει έναν παρατεταμένο και αιματηρό πόλεμο με τις ΗΠΑ απλώς για την ανακατάληψη κάθε ίντσας της συριακής επικράτειας. Ο Ρώσος πρόεδρος θα επιτρέψει πιθανώς στους Αμερικανούς να διατηρήσουν τις βάσεις τους στα βορειανατολικά, υπό τον όρο ότι οι κρίσιμες περιοχές θα αφεθούν στο συριακό κράτος. Αλλά που θα χαραχτούν τα όρια. Αυτό είναι το ερώτημα.

Η Στρατιωτική Κατάσταση στην Ανατολική Συρία

ΟΙ ΗΠΑ θέλουν τον έλεγχο της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη, περιλαμβανομένων των πλουτοπαραγωγικών πετρελαιοπηγών. Γι’ αυτό και αναπτύσσουν στρατεύματα των πληρεξουσίων της (ΣΣΔ) στα νότια, μολονότι χρειάζονται ακόμη στη Ράκκα. Στις αρχές της εβδομάδας φάνηκε πως ο Συριακός στρατός είχε υπερκεράσει τους (ΣΣΔ), καθώς στρατεύματα και τεθωρακισμένα οχήματα πέρασαν τον Ευφράτη κατευθυνόμενα ανατολικά προς τις πετρελαιοπηγές. Αλλά πληροφορίες που κυκλοφόρησαν αργά την Πέμπτη αναφέρουν οι (ΣΣΔ) τους πρόλαβαν.

Αυτά ανέφερε η ιστοσελίδα «Νότιο Μέτωπο»:
« Την Πέμπτη οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις… κατέλαβαν τις πετρελαιοπηγές Ταμπίγιε και αλ-΄Ισμπα στην ύπαιθρο χώρα βορειοδυτικά του Ντέϊρ Εζόρ, σύμφωνα με φιλο-κουρδικές πηγές… Εάν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, οι (ΣΣΔ) θα αποκτήσουν τον έλεγχο του μισού των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Συρίας. Επιπλέον αυτό σημαίνει ότι οι (ΣΣΔ) έχουν, τουλάχιστον εν μέρει, εγείρει φράγμα στην προέλαση του Συριακού Αραβικού Στρατού στην ανατολικήν όχθη του Ευφράτη.»

Αυτό είναι μια σημαντική απώλεια για τον ρωσικό συνασπισμό. Σημαίνει ότι ο (ΣΑΣ), με την στήριξη της ρωσικής αεροπορίας, θα πρέπει να συγκρουστεί με μιαν ομάδα που μέχρι τώρα ήταν σύμμαχοι στον πόλεμο εναντίον των Τζιχαντιστών. Τώρα γίνεται σαφές ότι οι βασικά κουρδικές (ΣΣΔ) δεν είναι σύμμαχοι. Είναι εχθροί που θέλουν να αρπάξουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Συρίας και να της αποσπάσουν ένα κομμάτι από την ανατολική της πλευρά για την δημιουργία κράτους.

Η είδηση για την άφιξη των δυνάμεων (ΣΣΔ) στις πετρελαιοπηγές ήρθε λίγες ώρες μετά την αυστηρή προειδοποίηση του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Αμύνης στις ΗΠΑ και στις (ΣΣΔ) ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα προβούν σε αντίποινα εάν οι θέσει των (ΣΑΣ) υποστούν επίθεση όλμων και πυραύλων.

Επί λέξει: « Η Ρωσία απροσχημάτιστα δήλωσε στους διοικητές των αμερικανικών δυνάμεων στην αεροπορική βάση Αλ Ουμπέϊντ (στο Κατάρ) ότι δεν θα ανεχθεί οποιονδήποτε βομβαρδισμό από τις περιοχές όπου σταθμεύουν οι (ΣΣΔ)… Πυρά από θέσεις των θα σιγασθούν με όλα τα διαθέσιμα μέσα.»

Εκ των υστέρων φαίνεται ότι οι με αμερικανική στήριξη (ΣΣΔ) είχαν ήδη αποφασίσει να διακόψουν κάθε σχέση με την συριακή κυβέρνηση, διαλύοντας κάθε ασάφεια για την στάση τους. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις (ΣΣΔ) για να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές και να διεκδικήσει την όλη ανατολική πλευρά του Ευφράτη ως ιδιοκτησία της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι μάχιμες μονάδες (ΣΣΔ) συνοδεύονται από αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις, που παρέχουν κρίσιμη επικοινωνιακή, επιμελητειακή και τακτική υποστήριξη. Αυτή η επιχείρηση φέρει παντού επάνω της τα αποτυπώματα της Ουάσιγκτον.

Την Παρασκευή το πρωί, νομιμόφρονες δυνάμεις, με επικεφαλής το 5ο Σώμα Καταδρομέων Κυνηγών, απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του χωριού Χουσάμ, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, κοντά στην πόλη Ντέϊρ Εζόρ. Το σε στρατηγική θέση χωριό κλείνει τον δρόμο που συνδέει την περιοχή που κατέχουν οι (ΣΣΔ)με τις πετρελαιοπηγές Ομάρ.

Αντιληπτή η εικόνα; Δυνάμεις υπό αμερικανική προστασία και δυνάμεις του ρωσικού συνασπισμού, κινούμενες δίπλα-δίπλα στο ίδιο μέτωπο, προσπαθώντας να καταλάβουν το ίδιο πετρελαιοφόρο κομμάτι γης. Να κάτι που συγκεντρώνει όλα τα συστατικά μιας κατά μέτωπο σύγκρουσης.

Ο Πούτιν είναι ένας προσεκτικός και λογικός άνθρωπος, αλλά δεν πρόκειται να παραδώσει τις πετρελαιοπηγές της Συρίας αμαχητί. Εξάλλου ό ΄Ασαντ έχει ανάγκη τις εισπράξεις του πετρελαίου για να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση της ερειπωμένης χώρας του. Επίσης σημαντικό, έχει ανάγκη την περιοχή ανατολικά του Ντέϊρ Εζόρ για την εθνική οδό διασύνδεσης της Βηρυτού-Δαμασκού-Βαγδάτης-Τεχεράνης την καλούμενη Αραβική Υπερλεωφόρο.

Η αποστολή του Πούτιν είναι να συγκολλήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της χώρας όσο χρειάζεται για την δημιουργία ενός βιώσιμου κράτους. ΄Ετσι, ενώ μπορεί να αφήσει στους Κούρδους και στον αμερικανικό στρατό να καταλάβουν τμήματα στο βόρειο-ανατολικά, δεν πρόκειται να παραδώσει κρίσιμες πλουτοπαραγωγικές πηγές ή εδάφη στρατηγικής σημασίας.

Επομένως τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι η Ρωσία θα στηρίξει τις προσπάθειες του ΄Ασαντ να απελευθερώσεις τις πετρελαιοπηγές, ακόμη κι’ αν αυτό πυροδοτήσει έναν ευρύτερο πόλεμο με τις ΗΠΑ;
Ναι, αυτό ακριβώς σημαίνει.

Ο Πούτιν δεν επιθυμεί έναν καυγά με τον Μπάρμπα Σαμ, αλλά και δεν πρόκειται να εγκαταλείψει έναν σύμμαχο. ΄Ετσι θα υπάρξει μια σύγκρουση, επειδή καμιά πλευρά δεν θα εγκαταλείψει αυτό που αισθάνεται πως έχει ανάγκη για να έχει επιτυχία.

Ορίστε λοιπόν που βρισκόμαστε. Καθώς τα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης αρχίζουν να διαμορφώνονται στην ανατολική Συρία, οι δύο ανταγωνιστικές υπερδυνάμεις προετοιμάζονται για το χειρότερο. Είναι σαφές πως φτάσαμε στην πιο επικίνδυνη καμπή του εξαετούς πολέμου.

Σε ενίσχυση των εκτιμήσεων του Mike Whitney, ακολούθησε, μετά παρέλευση ωρών, το εξής δημοσίευμα του ρωσικού δελτίου Russia Insider:

Οι Ρώσοι Καταγγέλλουν Αμερικανικές Επιθέσεις
Michael Bateman, R.Insider, 23-9-2017

Εκπρόσωπος ΥΠΕΘΑ, στρατηγός Κονασένκωφ: Σταματήστε να υποκρίνεστε πως πολεμάτε τους Τζιχαντιστές και κάντε στην άκρη.
Η Ρωσία καταγγέλλει τις ΗΠΑ ότι εξακολουθούν να πραγματοποιούν εχθροπραξίες εναντίον των δυνάμεων που συνεχίζουν της εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τζιχαντιστών στη Συρία.

Το ακόλουθο δελτίο ειδήσεων μεταδόθηκε από το κύριο κρατικό ρωσικό ειδησεογραφικό κανάλι χθες (Παρασκευή) το απόγευμα:
Μαχητές επιτέθηκαν σε συριακές δυνάμεις στο Ντέϊρ-εζ-ζορ.
΄Ηρθαν από τα βόρεια, όπου οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις έχουν την βάση τους.
Αυτό ανέφερε ο στρατηγός Ιγκόρ Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Αμύνης.
Επιπλέον σημειώθηκε μια δραματική αύξηση της στάθμης του νερού στον ποταμό Ευφράτη το τελευταίο 24ωρο, καθιστώντας δύσκολη την διάβαση του ποταμού από τον συριακό στρατό.
Δεν είχε σημειωθεί βροχή στην περιοχή.
Οι Σύροι δηλώνουν πως αυτό μπορούσε να συμβεί μόνο εάν το νερό ελευθερωνόταν από τα φράγματα σε υπέρτερα σημεία του ποταμού.
Τα φράγματα ελέγχονται από τους αντιπάλους της κυβέρνησης, που ελέγχονται από τον αμερικανικό συνασπισμό.

Ο στρατηγός Κονασένκωφ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ακόλουθη δήλωση:
Καθώς το τέλος του ISIS (Τζιχαντιστών) πλησιάζει στη Συρία, είναι φανερό ποιος πραγματικά τους πολεμά και ποιος υποκρίνεται πως τους πολεμά τα τελευταία τρία χρόνια. Εάν ο συνασπισμός που ηγούνται οι Αμερικανοί προτιμά να μην πολεμά την τρομοκρατία στη Συρία, τότε το τελευταίο που μπορεί να κάνει είναι να φύγει από τον δρόμο εκείνων που τους πολεμούν με συνέπεια και αποτελεσματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά, ο στρατός της Συρίας, με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας συνεχίζει να επεκτείνει το προγεφύρωμά του στην ανατολική όχθη του Ευφράτη. ΄Εχει ελευθερώσει 60 τετραγωνικά Χιλιόμετρα από τους τρομοκράτες.
Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για μια περιοχή πλούσια σε αντλούμενο πετρέλαιο, που χρησιμοποιούσαν οι τρομοκράτες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί (οι Αμερικανοί) κάνουν ότι μπορούν για να εμποδίσουν την ανακατάληψή της.

Ο Mike Whitney, είναι γνωστός, έμπειρος αναλυτής, κάτοικος στην Ουάσιγκτον, συνεργάτης πολλών ανεξάρτητων ιστοσελίδων σημαντικής δημοτικότητας, μεταξύ των οποίων το Counterpunch και η Unz Review.

Mετάφραση Μιχ. Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Του Ανδρέα Ματζάκου

Τον Μάρτιο του 2015 και μετά από διαπραγματεύσεις που είχαν αρχίσει πολλά χρόνια πριν, μια Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ επικυρώθηκε από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, ο Τούρκος πρεσβευτής στο Κατάρ, περιέγραψε την Συμφωνία σαν μια «συμμαχία για την αντιμετώπιση κοινών εχθρών» ενώ τον Απρίλιο του 2016, οι πρώτοι Τούρκοι στρατιωτικοί άρχισαν προπαρασκευαστικές ενέργειες για την ανάπτυξη στρατιωτικής βάσεως στην Ντόχα.

Όπως είναι γνωστό, στις 5 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, διέκοψαν διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις. Δυο ημέρες μετά, η τουρκική εθνοσυνέλευση, επικύρωσε αυτήν την συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Κατάρ, δίδοντας άδεια για την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στο έδαφος του Κατάρ. Για δε την εξομάλυνση των διακοπεισών διπλωματικών σχέσεων, δόθηκε από την Σαουδική Αραβία στο Κατάρ, μια λίστα με 13 προϋποθέσεις που αυτό θα έπρεπε να εκπληρώσει, μεταξύ των οποίων και το κλείσιμο της τουρκικής βάσεως. Γεννώνται λοιπόν τα ερωτήματα: Τι σημαίνει συνολικά για την τουρκική εξωτερική πολιτική η ανάπτυξη της τουρκικής βάσεως στο Κατάρ; Τι επιδιώκει η Τουρκία με την παρουσία της στο Κατάρ; Επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα από αυτήν την κίνηση της Τουρκίας;

Η θέση του άρθρου είναι ότι η ανάπτυξη των τουρκικών στρατευμάτων στο Κατάρ δεν αποτελεί έκπληξη αφού προϋπήρχαν στρατιωτικές συμφωνίες μεταξύ των δυο χωρών που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν και σε αυτό το βήμα. Με την βάση αυτή, η Τουρκία προβάλλει στρατιωτική ισχύ στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου, 100 χρόνια μετά την υποχώρηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την περιοχή. Σε συνδυασμό δε και με την παρουσία της σε βόρειο Ιράκ και Σομαλία, μετατρέπεται σταδιακά σε περιφερειακή δύναμη. Στην αρχή του άρθρου, θα παρατεθεί εν συντομία το ιστορικό των στρατιωτικών συμφωνιών μεταξύ των δυο κρατών. Στη συνέχεια θα αναλυθούν οι επιδιώξεις της Τουρκίας με την παρουσία της στο Κατάρ, αλλά και τα οφέλη που προσδοκά ως ανταλλάγματα το Κατάρ. Τέλος, θα προσεγγισθούν οι επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Ιστορικό  Στρατιωτικών Συμφωνιών μεταξύ Τουρκίας – Κατάρ 

Οι αμυντικές συμφωνίες μεταξύ των δυο χωρών ξεκινούν από το 2007, όταν υπέγραψαν συνεργασία, μεταξύ άλλων και στον τομέα της στρατιωτικής εκπαιδεύσεως. Το 2012, ακολουθεί υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας (MOU) στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας. Το Κόμμα της Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης του τότε πρωθυπουργού κ. Ερντογκάν, ακολουθώντας πιστά τα όσα όριζε ο κ. Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος’’ για την μετατροπή της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη, ήθελε την ανάπτυξη μιας ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας με εξαγωγικό χαρακτήρα, ώστε χώρες που θα αγόραζαν στρατιωτικό υλικό από την Τουρκία, να περνούσαν στη σφαίρα επιρροής της. Τέλος, το 2014 οι δυο χώρες συμφώνησαν για την υιοθέτηση μηχανισμού για εμβάθυνση της συνεργασίας τους και την ανάπτυξη δυνάμεων της μιας στο έδαφος της άλλης. Συνεπώς η σταδιακή ανάπτυξη των τουρκικών στρατευμάτων που παρατηρείται στο Κατάρ, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Όταν θα έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξη και επάνδρωση της βάσεως μέχρι το 2018, αυτή θα αποτελεί έδρα ενός διακλαδικού τακτικού στρατηγείου επιπέδου Μεραρχίας (Joint Tactical Division HQ) και θα έχει δύναμη 3.000 ανδρών περίπου. Το προσωπικό θα προέρχεται και από τους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων.

Τι επιδιώκει η Τουρκία με την παρουσία της στο Κατάρ 

Σε διπλωματικό επίπεδο προσπαθεί να υλοποιήσει το όραμα του Νέο-Οθωμανισμού για μετατροπή της σε περιφερειακή δύναμη. Η Τουρκία ανέπτυξε στρατιωτική βάση εκεί που ευρίσκεται και η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην Μέση Ανατολή. Εκεί που είναι η έδρα της Κεντρικής Διοικήσεως (CENTCOM), στο Al Udeid, στο οποίο έχουν αναπτυχθεί 10.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Η δε Αμερική ήταν πάντοτε παρούσα στην περιοχή του Κόλπου που παίζει σημαντικό ρόλο στην ομαλή ροή πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Άρα η Τουρκία συμπορεύεται με την Αμερική, σε μια εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη. Επίσης η παρουσία της στον Κόλπο δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη από το Ιράν, το οποίο προσπαθεί να διευρύνει την επιρροή του στον αραβικό κόσμο. Γι’ αυτό και η παρουσία της Τουρκίας στο Κατάρ έχει μεγάλη σημασία.

Σε οικονομικό επίπεδο, προσδοκά την σύναψη συμφωνιών για κατασκευή μεγάλων έργων και στην αύξηση των πωλήσεων στρατιωτικού υλικού τουρκικής παραγωγής. Σημειώνεται ότι η αρχή για σοβαρή οικονομική συνεργασία είχε γίνει με την συμφωνία  για την κατασκευή της Χρυσής Γραμμής του μετρό της Ντόχα, εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου του 2022, από ένα πενταμερές consortium εταιρειών. Σ’ αυτό συμμετέχουν κατέχοντας την μερίδα του λέοντος, δηλαδή το 40% ενός συμβολαίου ύψους 4,4 δις $, δυο τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες. Ειδικά στον τομέα του αμυντικού υλικού, υπάρχουν πολλά περιθώρια για αύξηση των πωλήσεων, υπό την στρατιωτική απειλή της Σαουδικής Αραβίας και του σιϊτικού Ιράν. Το 2016, οι πωλήσεις τουρκικού αμυντικού εξοπλισμού έφθασαν το 1,68 δις $, ενώ ο στόχος που το ΑΚΡ έχει διακηρύξει για το 2023, ανέρχεται στα 25 δις $. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά το έλλειμμα ασφαλείας που αισθάνεται το Κατάρ, ένεκα του οποίου το 2014, υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 11 δις $ για προμήθεια στρατιωτικού υλικού από τις ΗΠΑ. Όπως γνωρίζει ότι το Κατάρ έχει την δυνατότητα να δαπανήσει μεγάλα ποσά για την άμυνα του.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναλάβει ένα μεγάλο μέρος της εκπαιδεύσεως των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία έχει την ευκαιρία να μεταδίδει στα στελέχη του Κατάρ την φιλοσοφία της για την αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιφέρειας, αλλά και να εμφανίζεται ως ηγέτιδα στρατιωτική δύναμη στον σουνιτικό κόσμο.

Σε επίπεδο ενεργειακής ασφαλείας, το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και συνεπώς σε περίπτωση επιδεινώσεως των σχέσεων της με την Ρωσία από την οποία προμηθεύεται φυσικό αέριο μέσω αγωγών, έχει υποκατάστατο. 

Τι προσδοκά το Κατάρ από την τουρκική παρουσία στο έδαφος του 

Για την οικονομία του χώρου, θα αναφερθούν μόνο οι δυο βασικότεροι λόγοι που το Κατάρ επεδίωξε στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας, μιας μεγάλης σουνιτικής χώρας στο έδαφος του:

- Όντας μια μικρή χώρα εν μέσω του Κόλπου, τις πολιτικές επιλογές της οποίας δεν εγκρίνουν πολλές χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου [Gulf Cooperation Countries, (GCC)], το Κατάρ χρειάζεται πολιτική στήριξη. Και την στήριξη αυτή του την παρέχει το ειδικό βάρος της Τουρκίας. Για παράδειγμα, Τουρκία και Κατάρ υποστηρίζουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα, την οποία έχουν χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική οργάνωση, σχεδόν όλες οι μεγάλες σουνιτικές χώρες. Και οι δυο  χώρες στηρίζουν την Χαμάς, την οποία δεν υποστηρίζει η Σαουδική Αραβία η οποία και πρωτοστατεί στην διαμάχη με το Κατάρ. Για να μην απομονωθεί  διπλωματικά λοιπόν το Κατάρ, θέλει σύμπραξη με την Τουρκία.

- Το αίσθημα ασφαλείας που παρέχει στο Κατάρ η συμμαχία του με την Τουρκία, σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο. Οι ένοπλες δυνάμεις του Κατάρ αριθμούν 11.800 άνδρες, ενώ υφίσταται την απειλή της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν. Μάλλον αυτούς πρέπει να εννοούσε και ως κοινούς εχθρούς ο πρεσβευτής της Τουρκίας στο Κατάρ, το 2016. Στην δε πρόσφατη περίπτωση του εμπορικού αποκλεισμού που του επέβαλλαν Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, αφού από το έδαφος της Σαουδικής Αραβίας διέρχονταν το 40% των εισαγωγών τροφίμων για τις ανάγκες του. Η Τουρκία ήταν αυτή που φρόντισε για την ανακούφιση του Κατάρ από τις συνέπειες του αποκλεισμού. (Βλέπε Χάρτη) 


Επιπτώσεις για τα Ελληνικά Συμφέροντα 

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να αναμένεται οι θέσεις της Τουρκίας ως περιφερειακής πλέον δυνάμεως, για μεγάλα ζητήματα ασφαλείας και αμύνης, να λαμβάνονται όλο και πιο σοβαρά υπόψιν από τις χώρες του Κόλπου. Άλλωστε για να χαρακτηριστεί ένα κράτος ως περιφερειακή δύναμη, θα πρέπει να είναι σε θέση να επηρεάζει την διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της περιφέρειας του. Στις δε διεθνείς σχέσεις, τα αδύναμα κράτη στον συσχετισμό ισχύος προσαρμόζουν τις αποφάσεις τους σε αυτά που πρεσβεύουν τα ισχυρότερα. Όσο δε η Τουρκία θα αισθάνεται ισχυρότερη, τόσο πιο αδιάλλακτη στάση θα τηρεί στις διμερείς μας σχέσεις και τόσο εντονότερα θα στηρίζει τις παράνομες απαιτήσεις της στο Αιγαίο.

Σε οικονομικό επίπεδο:

- Στον Κόλπο υπάρχει, το 50% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και το 43% των αποθεμάτων φυσικού αερίου.

- Οι χώρες του Κόλπου παίζουν σημαίνοντα ρόλο στην διαμόρφωση των διεθνών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, η δε χώρα μας, χρησιμοποιεί πετρέλαιο και φυσικό αέριο για την παραγωγή ενεργείας, σε ποσοστό άνω του 60%. Άρα η ελληνική οικονομία επηρεάζεται σοβαρά από τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τον Οργανισμό Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ), η δε Τουρκία θα μπορεί μέσω του Κατάρ να ασκεί επιρροή στις αποφάσεις του.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, το Κατάρ προσδένεται στο άρμα της Τουρκίας, ιδίως αν προχωρήσει και στην προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού από αυτήν. 

Επίλογος 

Η Τουρκία με την ενεργοποίηση στρατιωτικής βάσεως στο Κατάρ, μετατρέπεται σε περιφερειακή δύναμη, η οποία ενώ κατά την αρχική εφαρμογή του Νέο-Οθωμανισμού την δεκαετία 2003 - 2013 χρησιμοποιούσε την ήπια ισχύ της για διείσδυση στα κράτη που ήθελε να θέσει στην σφαίρα επιρροής της, τώρα προσφεύγει και στην προβολή στρατιωτικής ισχύος. Με την ενεργοποίηση της βάσεως στο Κατάρ, η Τουρκία έχει πλέον παρουσία με στρατιωτικές δυνάμεις σε τρεις χώρες. (Βόρειο Ιράκ, Σομαλία με την νέα στρατιωτική βάση που εγκατέστησε εφέτος στο Μογκαντίσου και Κατάρ). Όμως ειδικώς η  παρουσία της στο Κατάρ σηματοδοτεί:

- Σε παγκόσμιο επίπεδο, την είσοδο της στην ομπρέλα ασφάλειας των κρατών του Κόλπου τα οποία παίζουν σημαίνοντα ρόλο στην ροή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές, κάτι που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστικό μονοπώλιο των ΗΠΑ.

- Σε περιφερειακό επίπεδο, την αποφασιστικότητα της για περιορισμό της επιρροής του Ιράν στον χώρο της Μέσης Ανατολής καίτοι αυτός ήταν ο πραγματικός σκοπός της συστάσεως του GCC και, την ικανότητα της να ηγηθεί ενός σουνιτικού συνασπισμού. 

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Χωρίς τον φίλο Γκιουλέν και μακριά από τις ΗΠΑ o Ερντογάν

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως η Τουρκία διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση. Ως αποτέλεσμα αυτού, Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την Άγκυρα πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν.

Τα σημάδια είναι πολλά και σχεδόν καθημερινά προστίθενται νέα. Εκ των πραγμάτων, μάλιστα, η εν λόγω αλλαγή έχει βαρυσήμαντες γεωπολιτικές επιπτώσεις, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα και καθοριστικά τον Ελληνισμό.

Είναι δεδομένο πως η Δύση δεν θέλει να χάσει την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, όμως, συνειδητοποιεί ότι το νεοοθωμανικό σύστημα εξουσίας του Ερντογάν έχει καταστεί καθεστώς. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έκλεισε την μεγάλη παρένθεση του κεμαλισμού και έχει επαναφέρει την Τουρκία στην παραδοσιακή κοίτη της. Το κατάφερε, επειδή η “βαθιά Τουρκία” μόνο επιφανειακά είχε προσχωρήσει στις δυτικότροπες κεμαλικές προδιαγραφές.

Με όχημα την ανάπτυξη

Υπενθυμίζουμε ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν έγινε κυβέρνηση το 2002, όταν η οξύτατη οικονομική κρίση εκείνης της εποχής καταβαράθρωσε τα μέχρι τότε κόμματα εξουσίας. Το κόμμα αυτό προέρχεται από τον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, που παραδοσιακά εκπροσωπούσε ο Ερμπακάν, αλλά καινοτόμησε ιδεολογικά-πολιτικά. Έκανε σημαία του αφενός τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αφετέρου τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Η Δύση αντιμετώπισε τους νεοοθωμανούς σαν εκσυγχρονισμένο φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ. Τους αποκαλούσε “ισλαμοδημοκράτες” και θεωρούσε πως θα λειτουργούσαν σαν μοντέλο για τον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο. Γι’ αυτό και υποστήριξε την κυβέρνηση Ερντογάν, προστατεύοντάς την από τις συνομωσίες του κεμαλικού κατεστημένου.

Η πολιτική εδραίωση των νεοοθωμανών δεν θα είχε επιτευχθεί, χωρίς τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες τους. Και αυτές δεν θα είχαν καταστεί δυνατές εάν δεν είχε συντελεστεί η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη. Την ανάπτυξη αυτή προκάλεσε η μαζική εισροή άμεσων δυτικών επενδύσεων. Και αυτές δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί εάν η Δύση δεν είχε πολιτικά “ευλογήσει” την κυβέρνηση Ερντογάν.

Η αυτονόμηση και η ρήξη

Όταν –με τη βοήθεια της αδελφότητας Γκιουλέν– ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού “βαθέος κράτους”, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα και σιγά-σιγά να αυτονομείται. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε το δίκτυο του Γκιουλέν στον σκληρό πυρήνα του τουρκικού κράτους για να τον επαναφέρει στη γραμμή, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει μία δυναμική ρήξης.

Ο “σουλτάνος” κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της αδελφότητας Γκιουλέν και πήρε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι τον υπονομεύουν. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 ήταν ουσιαστικά η χαριστική βολή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όταν ο Ερντογάν κατηγορεί δημοσίως σαν υποκινητή τον Γκιουλέν, εμμέσως πλην σαφώς κατηγορεί τη CIA.

Για να φθάσουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις στο ναδίρ αποφασιστικό ρόλο είχε παίξει το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επένδυσε στον κουρδικό παράγοντα. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία ξεκίνησε την εμπλοκή της στη Συρία, αναλαμβάνοντας με τις ευλογίες των δυτικών την εργολαβία να ανατρέψει (μέσω κυρίως τζιχαντιστών) το καθεστώς Άσαντ και να εγκαθιδρύσει ένα ελεγχόμενο από την ίδια σουνιτικό καθεστώς.

Πίστευε τότε ότι όχι μόνο θα είχε αυτό το υψηλό γεωπολιτικό κέρδος, αλλά και θα συνέτριβε τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Η Άγκυρα σε νευρική κρίση

Τα γεγονότα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του Ερντογάν. Στο Ιράκ, κατόπιν απαίτησης τόσο της Βαγδάτης όσο και του (υπό τον Μπαρζανί) αυτόνομου κουρδικού κρατιδίου, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν από την επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Ως εκ τούτου, έμειναν εκτός νυμφώνος.

Δεν θα συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση για το μελλοντικό καθεστώς στην περιοχή εκείνη.

Σε λίγες ημέρες, μάλιστα, οι Κούρδοι στο βόρειο Ιράκ προγραμματίζουν να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα, το οποίο θα νομιμοποιήσει πολιτικά και θα ανοίξει πρακτικά τον δρόμο για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Στην πραγματικότητα, θα καταστήσει de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει μήνυμα στον Μπαρζανί πως διαφωνεί με την πρωτοβουλία του και πως δεν θα παρέμβει για να προστατεύσει το κρατίδιό του εάν δεχθεί στρατιωτικές πιέσεις. Είναι, ωστόσο, δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι οι Αμερικανοί θα αφήσουν να καταστραφεί μία γεωπολιτική επένδυση δυόμιση δεκαετιών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν κάνει ό,τι απαιτείται για να οικοδομήσουν κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, έστω κι αν αυτό τυπικώς είναι αυτόνομο κι όχι ανεξάρτητο. Επίσης, έχει τη σημασία του ότι ο Νετανιάχου δήλωσε επισήμως πως υποστηρίζει την ανεξαρτησία του κουρδικού κρατιδίου, ενώ θετική στάση έχουν υιοθετήσει και κάποιοι Ευρωπαίοι.

Η Άγκυρα έχει πάθει νευρική κρίση, δεδομένου ότι στην επικράτεια του κουρδικού κρατιδίου έχει συμπεριληφθεί και η πετρελαιοφόρος περιοχή του Κιρκούκ, την οποία εποφθαλμιά. Για τον ίδιο λόγο δηλώνει αποφασισμένη να αντιδράσει εμπράκτως και η Βαγδάτη. Οι Τούρκοι απειλούν με αντίποινα και εν όψει του κουρδικού δημοψηφίσματος πραγματοποιούν μεγάλη στρατιωτική άσκηση δίπλα στα σύνορα.

Δεν είναι, ωστόσο, τόσο εύκολο γι’ αυτούς να προχωρήσουν σε στρατιωτική εισβολή. Δεν την θέλει ούτε η Βαγδάτη και βεβαίως ούτε οι ΗΠΑ. Μπορούν, όμως, να κλείσουν τον αγωγό που μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα στερήσουν από την κυβέρνηση του Μπαρζανί πολύτιμα έσοδα, αλλά θα έχουν και οι ίδιοι οικονομικό κόστος.

Στροφή προς τη Μόσχα

Τα πράγματα δεν πάνε καλά για τον Ερντογάν ούτε στη Συρία. Η Ουάσιγκτον κάνει παιχνίδι αποκλειστικά με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας, οι οποίες είναι ένας συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό τους Κούρδους, οι οποίοι ανήκουν στο τοπικό παρακλάδι του ΡΚΚ. Οι Τούρκοι ζήτησαν να συμμετάσχουν στην κατάληψη της Ράκα (άτυπη πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στη βορειοανατολική Συρία), αλλά αποκλείσθηκαν και από αυτή την επιχείρηση.

Το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μία περιοχή εντός της Συρίας, η οποία ξεκινάει από ένα τμήμα των τουρκοσυριακών συνόρων και φθάνει νοτίως μέχρι την Αλ Μπαμπ. Με τον τρόπο αυτό εμπόδισαν προς το παρόν τη συνένωση του κουρδικού καντονίου του Αφρίν (στα βορειοδυτικά της Συρίας) με την ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία.

Όταν συνειδητοποίησε ότι παρά τις πιέσεις του οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία, αλλά και τον εξόπλισαν, ο Ερντογάν στράφηκε πιο αποφασιστικά προς τη Μόσχα. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, μάλιστα, έπεσε στην αγκαλιά της, παρότι η ανταπόκριση του Πούτιν παρέμεινε σχετικά συγκρατημένη.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Εκτός νυμφώνος η Τουρκία στη Μέση Ανατολή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Βαδίζει με σχέδιο για απόκτηση βαλλιστικών πυραύλων

«Υπάρχουν κι άλλα βήματα που πρέπει να κάνουμε για να ενισχύσουμε την άμυνά μας, όπως το να αποκτήσουμε βαλλιστικό πύραυλο». Με αυτή τη δήλωση, την οποία έκανε μιλώντας σε συνέδριο του Bloomberg, ο Tayip Erdogan προανήγγειλε τη συνέχεια και την ένταση των εξοπλισμών από την πλευρά της Τουρκίας, μετά τη συμφωνία με τη Ρωσία για την προμήθεια του υπερσύγχρονου αντιπυραυλικού συστήματος S-400.

Υπενθυμίζεται ότι τον περασμένο Μάιο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είχαν πραγματοποιήσει με επιτυχία δοκιμή ενός βαλλιστικού πυραύλου μικρού βεληνεκούς στη Μαύρη Θάλασσα. «O δικός μας πύραυλος Bora βεληνεκούς 280 χιλιομέτρων εκτοξεύτηκε από τη Σινώπη χτυπώντας με επιτυχία στόχο στη Μαύρη Θάλασσα. Η Τουρκία φτιάχνει πια τους δικούς της πυραύλους, έχουμε αποκτήσει μεγάλη αυτοπεποίθηση και είμαστε περήφανοι γι' αυτό», είχε τονίσει στις δηλώσεις του ο υπουργός Άμυνας, προαναγγέλλοντας και άλλες δοκιμές στο μέλλον.

Η υπόθεση του εξοπλισμού της Τουρκίας με βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μέσου βεληνεκούς είναι, βεβαίως, αρκετά πιο παλιά. Για του λόγου το αληθές, σε ομιλία που είχε πραγματοποιήσει στα τέλη του 2011 (ως πρωθυπουργός ακόμη) στην επιτροπή «Τεχνολογίας και Υψηλής Τεχνολογίας», ο Erdogan είχε δηλώσει: «Το Ιράν κατασκεύασε πυραύλους 2.000-2.500 χιλιομέτρων. Οι δικοί μας πύραυλοι πόση εμβέλεια έχουν; 150 χιλιόμετρα, το πολύ 300 χιλιόμετρα. Αυτό δεν μπορεί να είναι έτσι πρέπει να το βελτιώσουμε. Το Ιράν το κατάφερε αυτό, γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς;».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ενώ τα συνεχιζόμενα γυμνάσια του τουρκικού στρατού στα σύνορα με το Ιράκ υπογραμμίζουν την ανησυχία της Αγκυρας για το δημοψήφισμα που έχουν εξαγγείλει οι Αρχές του ιρακινού Κουρδιστάν για την ερχόμενη Δευτέρα, ο Ταγίπ Ερντογάν επιστράτευσε και την απειλή των οικονομικών κυρώσεων. Μιλώντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε την τοπική κυβέρνηση των Κούρδων, υπό τον Μασούντ Μπαρζανί, να ακυρώσει το δημοψήφισμα, υποστηρίζοντας ότι η πραγματοποίησή του θα ανοίξει καινούργιο κύκλο συγκρούσεων και αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή. «Μην ξεκινάτε μια διαδικασία που θα σας στερήσει και αυτά που έχετε», δήλωσε σχετικά.

Λίγο αργότερα, μιλώντας σε δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στη Νέα Υόρκη, υπενθύμισε ότι η Τουρκία στήριξε όλα τα προηγούμενα χρόνια τον Μπαρζανί, εκφράζοντας τη δυσφορία του για το γεγονός ότι ο τελευταίος τον αγνόησε στο κρίσιμο θέμα του δημοψηφίσματος και συνέχισε: «Το εθνικό συμβούλιο ασφαλείας και η κυβέρνηση θα εξετάσουν τις επόμενες ημέρες την κατάσταση και θα καθορίσουν τι είδους κυρώσεις θα επιβάλουμε, αν τις επιβάλουμε. Πάντως, δεν θα είναι συνηθισμένες».

Στις απειλές εναντίον των Κούρδων υπερθεματίζει η κεμαλική αντιπολίτευση του κόμματος CHP, που ζητάει να διατυπωθεί τελεσίγραφο 24 ωρών στην κουρδική ηγεσία. Ανάμεσα στα πιο σκληρά μέτρα που συζητούνται στον τουρκικό Τύπο είναι η διακοπή της διανομής κουρδικού πετρελαίου μέσω του αγωγού Κιρκούκ - Τσεϊχάν και ο εμπορικός αποκλεισμός του ιρακινού Κουρδιστάν από την Τουρκία.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία κινείται ταχύτατα, με προοπτική να αναδειχθεί στον κύριο οικονομικό χρηματοδότη των Κούρδων του Ιράκ, εκτοπίζοντας τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Λίγες ημέρες πριν από το επίμαχο δημοψήφισμα, το ρωσικό ενεργειακό μεγαθήριο Rosneft ανακοίνωσε μεγάλο πρόγραμμα επενδύσεων για την αξιοποίηση του κουρδικού φυσικού αερίου. Ηταν η τρίτη μεγάλης κλίμακας συμφωνία της Rosneft στο ιρακινό Κουρδιστάν από τον περασμένο Φεβρουάριο. Σημειώνεται ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις που πιέζουν τον Μπαρζανί να ακυρώσει το δημοψήφισμα, η Ρωσία έχει αποφύγει τις όποιες συστάσεις. Μάλιστα, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε πρόσφατα ότι η χώρα του σέβεται «τα νόμιμα δικαιώματα του κουρδικού έθνους, όπως και κάθε έθνους».

Το μέτωπο της Ράκα

Την ίδια ώρα, στη Συρία οι Κούρδοι μαχητές και οι σύμμαχοί τους κερδίζουν έδαφος στη μάχη για την απελευθέρωση της Ράκα, της μεγαλύτερης συριακής πόλης που έπεσε στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους το 2014.

Με την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ, οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» (SDF) κατάφεραν να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές από άλλες πέντε συνοικίες της Ράκα και έφτασαν να ελέγχουν άνω του 80% της πόλης, όπως ανακοίνωσαν χθες. Την είδηση επιβεβαίωσε και το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tης Roula Khalaf

Μάλλον δεν θα έχετε ακούσει ποτέ τη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ (Republic of Mahabad), του κουρδικού κράτους που υπήρξε για λίγο το 1946 σε μια γωνιά του σημερινού Ιράν. Αν είστε Κούρδος, ωστόσο, το Μαχαμπάντ είναι χαραγμένο στο μυαλό σας, με τους γονείς ή τους παππούδες να σας έχουν αφηγηθεί τις ιστορίες της εθνικιστικής του αίγλης. Ίσως έχετε εξιδανικεύσει τη φευγαλέα ανεξαρτησία του και ονειροπολείτε την επαναδημιουργία του.

Κανείς δεν έχει μείνει πιο πιστός στην ιδέα του Μαχαμπάντ από τον Μασούντ Μπαρζανί, τον πρόεδρο του Κουρδιστάν, του ημιαυτόνομου θύλακα στο βόρειο τμήμα του Ιράκ, που σχεδιάζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας την επόμενη εβδομάδα.

Ο 71χρονος Μπαρζανί γεννήθηκε στο Μαχαμπάντ στη διάρκεια της βραχύβιας ύπαρξής του. Ο πατέρας του, Κούρδος εθνικιστής ηγέτης, αγωνίστηκε για την ίδρυση του Μαχαμπάντ.

Αλλά αν το Μαχαμπάντ ενσαρκώνει το όνειρο του Μπαρζανί, η ταχύτατη πτώση του συνιστά μια προειδοποιητική ιστορία. Όπως και στο Μαχαμπάντ, οι Κούρδοι εκμεταλλεύονται μια ιστορική ευκαιρία για να αποκτήσουν κρατική υπόσταση. Όπως και στο Μαχαμπάντ, χρειάζονται φίλους για να διασφαλίσουν ότι αυτό το κράτος θα επιβιώσει. Προς το παρόν δεν έχουν ούτε έναν.

Η Δημοκρατία του Μαχαμπάντ στο βορειοδυτικό Ιράκ σηματοδοτεί μια σπάνια στιγμή αυτοδιάθεσης μιας εθνικής ομάδας που ήταν διασκορπισμένη στο Ιράκ, στο Ιράν, στη Συρία και στην Τουρκία. Πριν και μετά το Μαχαμπάντ, οι προσπάθειες των Κούρδων να διαμορφώσουν τη μοίρα τους είχαν ανατραπεί επανειλημμένως, αφήνοντάς τους ευάλωτους στις διακρίσεις, στην καταπίεση και, στο Ιράκ της δεκαετίας του 1980, στις χημικές επιθέσεις του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.

Το Μαχαμπάντ γεννήθηκε αφότου οι σύμμαχοι εισέβαλαν στο Ιράν το 1941 και η Σοβιετική Ένωση και η Βρετανία μοίρασαν τη χώρα μεταξύ τους. Στις 22 Ιανουαρίου του 1946, οι Κούρδοι κήρυξαν τη δημοκρατία, με σκοπό τη δημιουργία μιας αυτόνομης περιοχής μέσα σε ένα δημοκρατικό Ιράν.

Αλλά η επιβίωση του Μαχαμπάντ βασιζόταν στη διαρκή σοβιετική παρουσία στο Ιράν. Όταν οι Σοβιετικοί, υποκύπτοντας στις αμερικανικές πιέσεις, αποχώρησαν από το Ιράν λίγους μήνες αργότερα, αρνούμενοι στο Μαχαμπάντ τη μοναδική του οικονομική σανίδα σωτηρίας, το Ιράν ανέκτησε τον έλεγχο και η δημοκρατία κατέρρευσε.

Δεν αποτελεί έκπληξη που ο Μπαρζανί προσπαθεί τώρα να εξασφαλίσει στήριξη για την κουρδική ανεξαρτησία. Οι πόλεμοι στη Συρία και στο Ιράκ έχουν αναταράξει την πολιτική τάξη που σχεδιάστηκε με τη Συμφωνία Σάικς-Πικό, το γαλλοβρετανικό σύμφωνο του 1916 που ορίζει τα σύνορα της σύγχρονης Μέσης Ανατολής.

Μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου -οπότε οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία θέσπισαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το βόρειο Ιράκ για να προστατεύσουν τους Κούρδους- ο λαός του Κουρδιστάν διαχειρίζεται μόνος τις υποθέσεις του -ένα status που ενισχύθηκε μετά την αμερικανική εισβολή το 2003. Κατά συνέπεια, μια γενιά Κούρδων του Ιράκ νιώθει ελάχιστα συνδεδεμένη με τη Βαγδάτη. Πολλοί δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην πρωτεύουσα.

Η προσπάθεια για ανεξαρτησία παγιώθηκε αφότου το Ισλαμικό Κράτος απείλησε το Κουρδιστάν το 2014 και οι Κούρδοι ηγέτες αισθάνθηκαν ότι δεν ακούστηκαν ποτέ, ούτε υποστηρίχθηκαν από τη Βαγδάτη. Κάτι κρίσιμο, καθώς απέκρουαν το Ισλαμικό Κράτος, οι Κούρδοι ανέκτησαν την εξουσία τους επί του Κιρκούκ, της πλούσιας σε πετρέλαιο και επίμαχης περιοχής που επιμένουν να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα. Η Βαγδάτη, ήδη αντίθετη στο δημοψήφισμα, έχει εξαγριωθεί από την αρπαγή της εξουσίας στο Κιρκούκ.

Το δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί για τις 25 Σεπτεμβρίου έχει πολλούς ακόμη αντιπάλους: η Τουρκία και το Ιράν ανησυχούν ότι θα τονώσει τις φιλοδοξίες των δικών τους κουρδικών μειονοτήτων. Οι ΗΠΑ και άλλες δυνάμεις της Δύσης φοβούνται πως θα πυροδοτήσει νέα κουρδοαραβική σύγκρουση στο Ιράκ, ακριβώς τη στιγμή που έσβησε η φωτιά του ISIS.

Στο ίδιο το Κουρδιστάν, δεν συμφωνούν όλοι για το timing του δημοψηφίσματος, ακόμη κι αν κάθε Κούρδος λαχταρά την ανεξαρτησία. Η κουρδική οικονομία, άλλοτε ένα υποσχόμενο νέο σύνορο στο πετρέλαιο, έχει γονατίσει, η κυβέρνηση βαρύνεται από μεγάλο χρέος. Κάποια τοπικά κόμματα, στο μεταξύ, υποψιάζονται πως το δημοψήφισμα οδηγείται πάνω απ’ όλα από προσωπική φιλοδοξία: ο Μπαρζανί έχει παραμείνει παραπάνω από τη θητεία του στην προεδρία και είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει μια νίκη για τους Κούρδους πριν αποσυρθεί.

Ακόμα και ελάχιστες μέρες πριν το δημοψήφισμα, ο Μπαρζανί μπορεί να υποκύψει στις αυξανόμενες διεθνείς πιέσεις και να το αναβάλλει. Αν το προχωρήσει, η πρόθεσή του, υποστηρίζει, δεν είναι τόσο να κηρύξει την ανεξαρτησία, όσο να ενισχύσει την διαπραγματευτική του θέση απέναντι στη Βαγδάτη.

Μπορεί να είναι κι έτσι. Αλλά η επιμονή του στο δημοψήφισμα θα μπορούσε να περιπλέξει τη σχέση του με το υπόλοιπο Ιράκ, να αναζωπυρώσει τις κουρδοαραβικές εντάσεις και να παρεμποδίσει την επιδίωξη του Κουρδιστάν να αποκτήσει ανεξάρτητο κράτος.

Το δημοψήφισμα μπορεί να φέρει τους Κούρδους του Ιράκ πιο κοντά στο να ξαναζήσουν το όνειρο του Μαχαμπάντ -ή να κινδυνεύσει να θάψει το όνειρο ακόμη πιο βαθιά στην κουρδική ιστορία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Ρωσία κατηγόρησε τους Σύρους αντάρτες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ ότι άνοιξαν πυρ εναντίον κυβερνητικών δυνάμεων κοντά στη Ντέιρ αλ Ζορ και προειδοποίησε τους Αμερικανούς στρατιωτικούς ότι θα απαντήσει σε περίπτωση που επαναληφθεί ένα ανάλογο περιστατικό.

«Τα συριακά στρατεύματα δέχθηκαν πυρά του πυροβολικού και όλμους από θέσεις στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, όπου βρίσκονται μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ», δήλωσε ο στρατηγός Igor Konachenkov του ρωσικού στρατού.

Σύμφωνα με τον Κοnachenkov, στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων της Ρωσίας βρίσκονται στο πλευρό των δυνάμεων του Σύρου προέδρου Bassar al Ashad στις περιοχές που ήταν στόχος της επίθεσης.

Η Μόσχα ενημέρωσε έναν υψηλόβαθμο εκπρόσωπο του αμερικανικού στρατού μέσω ενός διαύλου επικοινωνίας στο Κατάρ ότι πλέον «τα πυρά που προέρχονται από περιοχές όπου βρίσκονται μαχητές των SDF θα αναχαιτίζονται αμέσως». «Οι θέσεις από τις οποίες προέρχονται τα πυρά θα δέχονται αμέσως πλήγματα με κάθε διαθέσιμο στρατιωτικό μέσο», πρόσθεσε.

Η Ρωσία είχε κατηγορήσει και την Τρίτη τους Σύρους αντάρτες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ ότι βάλλουν εναντίον των δυνάμεων του Assad και ότι εμποδίζουν την προέλασή τους στον Ευφράτη από όπου προσπαθούν να εκδιώξουν το Ισλαμικό Κράτος.

Σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό, οι Σύροι αντάρτες δημιούργησαν φράγματα στο ρεύμα του Ευφράτη για να εμποδίσουν τα κυβερνητικά στρατεύματα να διασχίσουν τον ποταμό.

Περνώντας τον Ευφράτη ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας πλησίασε το σημείο όπου δρουν οι Σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Ουάσινγκτον. Το Σάββατο οι SFD κατηγόρησαν τη ρωσική Πολεμική Αεροπορία ότι τους βομβάρδισε βορειοανατολικά της Ντέιρ αλ Ζορ, κάτι που διέψευσε η Μόσχα.

Σύμφωνα με τον ρωσικό στρατό, τα στρατεύματα του Assad συνεχίζουν την προέλασή τους στη Ντέιρ αλ Ζορ και στη διάρκεια της νύχτας της Τετάρτης προς Πέμπτη ανακατέλαβαν 16 τετραγωνικά χιλιόμετρα από το ΙΚ.

«Περισσότερο από το 85% του εδάφους της Ντέιρ αλ Ζορ βρίσκεται υπό τον έλεγχο των συριακών δυνάμεων. Η πόλη θα απελευθερωθεί εντελών την επόμενη εβδομάδα», τόνισε ο Κοnachenkov.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με τον προχθεσινό λόγο του στον ΟΗΕ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε γνωστή για μια ακόμη φορά την απόφασή του να αλλάξει πορεία η χώρα του -και όχι μόνο- εγκαταλείποντας την παγκοσμιοποίηση και επιστρέφοντας στο "έθνος-κράτος", που κυριαρχούσε μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’70, χάνοντας σιγά-σιγά δύναμη.

Τι είπε ο Τραμπ; Ό,τι είχε πει και ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Η Ελλάδα στους Έλληνες». Αν το έλεγε πολιτικός της Δεξιάς, θα τον αποκαλούσαν ίσως φασίστα, αλλά ο εθνικισμός του Ανδρέα, υπό τον μανδύα του σοσιαλιστή, θεωρήθηκε -και κατ’ εμέ, ήταν- μια υγιής παρότρυνση να ασχοληθεί ο Έλληνας πρώτα για τον τόπο του.

Αυτό είπε και ο Τραμπ, πιο αναλυτικά: «Ως πρόεδρος των ΗΠΑ, θα βάζω πάντα την Αμερική πρώτη, όπως και εσείς θα βάζετε -και πρέπει να βάζετε- πρώτες τις δικές σας χώρες», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος. Αυτή η στάση για τις ΗΠΑ και σύσταση για τις υπόλοιπες χώρες, είπε προφανές ότι δεν βρίσκει σύμφωνους ούτε τους διεθνιστές της Αριστεράς, που πρώτα βάζουν τον εργάτη οποιασδήποτε χώρας και όχι την πατρίδα εν τω συνόλω της, ούτε τους διεθνιστές-νεοφιλελεύθερους αστούς, που ομνύουν στην "παγκόσμια υπερεθνική αρχή".

Δεν είναι κατάλληλη η στήλη για φιλοσοφικές αναζητήσεις, γι’ αυτό αναφέρομαι μόνο στην προσπάθειά μου να κατανοήσω τι ήταν αυτό που οδήγησε τα κράτη -κυρίως Ιταλία και Γερμανία- στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης, που στα περισσότερα έθνη συνέβη κατά την Αναγέννηση. Εξαιρώ την Ελλάδα, επειδή ολίγον κατ’ ολίγον επανακτούσε δικά της εδάφη. Ενώ στις δύο αναφερόμενες χώρες, υπήρχαν πάμπολλα ανεξάρτητα κρατίδια-πόλεις που συνενώθηκαν.

Δεν μπορώ να μιλήσω για εθνική συνείδηση στους Ιταλούς, επειδή αποτελούν πανσπερμία φυλών, και μάλιστα ούτε καν ο Μουσολίνι αναφερόταν σε έθνος, παρά μόνο στο Ρωμαϊκό Ιμπέριουμ. Το ίδιο θα έλεγα και για τους Γερμανούς, με τα διάφορα γερμανικά φύλα να έχουν ουσιώδεις διαφορές, που παρέμειναν και μέχρι σήμερα στην ονομασία της χώρας - Γερμανοί για τους Έλληνες, Αλαμαννοί για τους Γάλλους.

Καταλήγω στο συμπέρασμα, μελετώντας και την πορεία του Γκιουζέπε Μαντσίνι που σ’ αυτόν αποδίδεται η φράση «ένα έθνος ένα κράτος και σ’ ένα κράτος ένα έθνος», ότι υπήρχε έμμεση αφανής παρότρυνση από ισχυρούς κύκλους της εποχής, για δημιουργία ισχυρών κρατών προ αντιμετώπιση της κραταιάς ρωσικής αυτοκρατορίας. Τα μικρά κρατίδια, αντίπαλα και μεταξύ τους πολλές φορές, δεν θα μπορούσαν να σταματήσουν την επέκτασή της ούτε προς την κεντρική Ευρώπη, ούτε προς την Αδριατική και την Μεσόγειο.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, και με την υπερίσχυση των ΗΠΑ αυτή η ανάγκη εξέλιπε. Οι σημερινοί ισχυροί βρίσκουν εμπόδια στα δυνατά και μεγάλα κράτη, και με την παγκοσμιοποίηση που την παρουσίασαν ως πανάκεια για την επίλυση των προβλημάτων των λαών -και που γρήγορα απογοήτευσε, όταν έγινε αντιληπτό πως επρόκειτο για παραπλάνηση-, θέλουν την εξασθένηση των κρατών, είτε με πολεμικές εκστρατείες προς διάλυσή τους, είτε με τα οικονομικά προβλήματα.

Έπρεπε επομένως να ασκηθεί κάθε πίεση προς δυσφήμιση της έννοιας του πατριωτισμού και κατ’ επέκταση του έθνους, γι’ αυτό και ενίσχυσαν τόσο τα Αριστερά κόμματα όσο και τα νεοφιλελεύθερα, που έχουν τον ίδιο στόχο, αλλά φυσικά προς διαφορετική κατάληξη. Οι μέθοδοι όμως είναι οι ίδιες. Διάλυση κάθε θεσμού που διατηρεί την ισορροπία στις κοινωνίες.

Η υπερίσχυση του Τραμπ, οφείλεται βεβαίως στην αντιπάθεια των Αμερικανών προς την πολιτική οικογένεια των Κλίντον, που βαρύνεται με αριθμό πανανθρώπινων εγκλημάτων, αλλά και στο ότι ο Τραμπ αφύπνισε τον πατριωτισμό των Αμερικανών, συνδεδεμένων βεβαίως και με ενδιαφέρον πρωτίστως για την αμερικανική οικονομία. Ο Τραμπ ήταν πιο ξεκάθαρος αυτή την φορά στον λόγο του, γι’ αυτό και δέχθηκε πολλές επιθέσεις από οπαδούς της παγκοσμιοποίησης. Η αλήθεια είναι, ότι πάλι κατ’ εμέ, λέγει τα σωστά ο λάθος άνθρωπος. Υπό την έννοια, ότι με τις επικοινωνιακές αλλά και ουσιαστικές "γκάφες" του, υποβαθμίζει την ορθότητα των λόγων.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος κατέληξε: «Θα παλέψουμε μαζί (ως έθνη), θα θυσιάσουμε μαζί, και θα σταθούμε μαζί για ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, οικογένεια, ανθρωπότητα». Αλλά, οι Αμερικανοί να ενδιαφέρονται πρώτα για τους Αμερικανούς.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Σεπ 2017


Ο Τούρκος πρόεδροs Recep Tayyip Erdogan, κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να πραγματοποιήσουν από κοινού στρατιωτική επιχείρηση για την απελευθέρωση της Ράκα από το «Ισλαμικό Κράτος», προτρέποντας τις να συνεργασθούν για τον σκοπό αυτό με την χώρα του και όχι με τους Κούρδους αντάρτες.

Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε την έκκληση αυτή κατά την διάρκεια συνέντευξης του στο τηλεοπτικό δίκτυο RBS, το οποίο και επικαλείται το ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο TASS.
«Γνωρίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναγνωρίσει το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, Το Κόμμα PYD και το YPG είναι παρακλάδια του PKK. Νομίζω ότι δεν είναι σωστό οι ΗΠΑ να πολεμούν το «Ισλαμικό Κράτος» μαζί με αυτές τις οργανώσεις. Αυτές τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορούμε να τις κάνουμε μαζί», 
δήλωσε ο Erdogan.

Στο ερώτημα του δημοσιογράφου, αν η Τουρκία έρχεται πιο κοντά στη Ρωσία και αν απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ, δεδομένης της αγοράς των συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας S-400, ο Erdogan, επέκρινε την απόφαση της Ουάσιγκτον να εξοπλίσει του Κούρδους της Συρίας για να πολεμήσουν τους τρομοκράτες.
«Η Τουρκία ως ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ δεν μπόρεσε να αγοράσει από τις ΗΠΑ κάποια οπλικά συστήματα. Αλλά στους τρομοκράτες έδωσαν τρεις χιλιάδες φορτηγά με όπλα εντελώς δωρεάν. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο, για αυτό κι εμείς φροντίζουμε μόνοι μας να διασφαλίσουμε την δική μας ασφάλεια», 
ήταν η απάντηση του Τούρκου προέδρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Σεπ 2017


Οι αμερικανικές διωκτικές αρχές υπέκλεπταν τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του Paul Manafort, του πρώην προέδρου της προεκλογικής εκστρατείας του Donald Trump, βάσει μυστικών δικαστικών ενταλμάτων, τόσο πριν διεξαχθούν όσο και αφού ολοκληρώθηκαν οι εκλογές του Νοεμβρίου του 2016, αποκάλυψε χθες το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN.

Η εφημερίδα New York Times, επικαλούμενη δύο πρόσωπα ενήμερα για την υπόθεση, έγραψε από την πλευρά της ότι εισαγγελείς έχουν ενημερώσει τον Manafort πως σκοπεύουν να του απαγγείλουν κατηγορίες. Ομοσπονδιακοί πράκτορες είχαν κάνει έφοδο και είχαν ερευνήσει το σπίτι του Manafort στη Βιρτζίνια τον Ιούλιο.

Ο Manafort είναι ένας από τους πολλούς στενούς συμβούλους του Trump που συνέβαλαν στην εκλογική του νίκη το 2016 οι οποίοι βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο της έρευνας του ειδικού εισαγγελέα Robert Muller για τη φερόμενη ανάμιξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

Ο Manafort είχε οριστεί επικεφαλής της εκστρατείας του Trump τον Ιούνιο του 2016, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί δύο μήνες αργότερα, εν μέσω μιας ομοβροντίας δημοσιευμάτων για τις επιχειρηματικές του δοσοληψίες με τον πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας Viktor Yanoukovic, προστατευόμενο του Κρεμλίνου.

Ο δικηγόρος του Manafort και ο Λευκός Οίκος δεν απάντησαν αμέσως όταν το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς τους ζήτησε να σχολιάσουν τα δημοσιεύματα.

Τα εντάλματα εκδόθηκαν από το μυστικό δικαστήριο που είναι αρμόδιο για αυτό, βάσει του νόμου περί κατασκοπείας ξένων κρατών (Foreign Intelligence Surveillance Act, ή FISA). Το δικαστήριο ενέκρινε αρχικά ένα ένταλμα ερεύνης για την παρακολούθηση του Μάναφορτ, το οποίο ακύρωσε αργότερα το 2016 λόγω έλλειψης στοιχείων, ανέφερε το CNN, επικαλούμενη μία από τις πηγές του.

Όμως το ομοσπονδιακό γραφείο έρευνας (FBI) ξανάρχισε τις υποκλοπές βάσει ενός νέου εντάλματος FISA κάποια στιγμή πέρυσι και τις συνέχισε το 2017, συμπλήρωσε το δίκτυο. Το δεύτερο ένταλμα εκδόθηκε στο πλαίσιο της έρευνας του FBI για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων της εκστρατείας του Τραμπ και ανθρώπων που δρούσαν για λογαριασμό της Ρωσίας, προσέθεσε το CNN.

Τα εντάλματα αυτού του είδους πρέπει να εγκρίνονται από κορυφαία στελέχη του FBI και του υπουργείου Δικαιοσύνης. Για να εκδοθούν, οι διωκτικές αρχές πρέπει να πείθουν το αρμόδιο μυστικό δικαστήριο ότι υπάρχουν λόγοι να πιστεύουν πως το πρόσωπο που στοχοθετούν μπορεί να ενεργεί ως πράκτορας ξένου κράτους.

Σύμφωνα με το CNN, το ενδιαφέρον για τον Μanafort εντάθηκε εξαιτίας του περιεχομένου υποκλαπεισών συζητήσεων μεταξύ του ιδίου και ανθρώπων που δρούσαν για λογαριασμό της Ρωσίας, καθώς και μεταξύ Ρώσων. Οι υποκλοπές συνεχίστηκαν το 2017, συμπεριλαμβανομένης μιας περιόδου που ο Manfort ήταν γνωστό πως μιλούσε με τον Donald Trump αφού ο ρεπουμπλικάνος ανέλαβε την προεδρία. Το CNN σημειώνει ότι δεν είναι σαφές εάν υπεκλάπησαν συνδιαλέξεις του Manafort με τον Trump.

Το FBI δεν είχε τρόπο να ακούσει τι διαμείφθηκε τον Ιούλιο του 2016, όταν ο Donald Trump Jr, ο Μanafort και ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου Jared Kushner συναντήθηκαν με μια ρωσίδα δικηγόρο που υποσχόταν να τους δώσει στοιχεία σε βάρος της αντιπάλου του Τραμπ, της υποψήφιας των Δημοκρατικών Hillary Clinton, σύμφωνα με το CNN.

Η Ρωσία έχει αρνηθεί επανειλημμένα ότι προσπάθησε να επηρεάσει την έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. Ο D. Trump έχει διαψεύσει πως υπήρξε οποιαδήποτε αθέμιτη σύμπραξη της εκστρατείας του με τους Ρώσους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να αναστείλει τις πωλήσεις όπλων στην υπηρεσία προστασίας του προέδρου της Τουρκίας Τ. Erdogan, σωματοφύλακες του οποίου είχαν χτυπήσει διαδηλωτές τον Μάιο στην Ουάσινγκτον, δήλωσαν τη Δευτέρα δύο Aμερικανοί γερουσιαστές.

Σύμφωνα με τα δύο μέλη του Κογκρέσου, τους γερουσιαστές, η απόφαση αυτή πάρθηκε μετά την υποβολή από τους ίδιους ενός σχεδίου νόμου για τον σκοπό αυτό.

Η Ουάσινγκτον θα εμποδίσει την πώληση όπλων αξίας 1,2 εκατ. δολαρίων από μια εταιρεία με έδρα το Νιού Χάμσιρ, τη Sig Sauer, στην υπηρεσία φύλαξης του προέδρου της Τουρκίας. Σωματοφύλακες του Erdogan είχαν επιτεθεί σε διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του τούρκου προέδρου στην αμερικανική πρωτεύουσα τη 16η Μαΐου, γεγονός που είχε προκαλέσει σάλο.

«Αυτή η πώληση στους πράκτορες που εγγυώνται την ασφάλεια του προέδρου Ερντογάν δεν έπρεπε να είχε εγκριθεί ποτέ, λαμβανομένων υπόψη των προηγουμένων όσον αφορά τη χρήση υπέρμετρης βίας» από πλευράς τους, υπογράμμισαν οι γερουσιαστές σε κοινή ανακοίνωσή τους.

«Πρέπει επίσης να διακόψουμε την πώληση όπλων στις μονάδες της τουρκικής αστυνομίας, οι οποίες προχωρούν σε αυθαίρετες συλλήψεις και κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους σε βάρος τούρκων πολιτών οι οποίοι επικρίνουν την κυβέρνηση ειρηνικά», προσέθεσαν.

Συνολικά δεκαεννιά μέλη της υπηρεσίας ασφαλείας του Erdogan αντιμετωπίζουν διώξεις από την αμερικανική δικαιοσύνη για τα γεγονότα που είχαν εκτυλιχθεί μπροστά στην κατοικία του πρεσβευτή της Τουρκίας στην Ουάσινγκτον και είχαν οδηγήσει στην εισαγωγή πολλών διαδηλωτών σε νοσοκομείο.

Αντιδρώντας στην απαγγελία κατηγοριών αυτή, ο τούρκος πρόεδρος κατήγγειλε μια «σκανδαλώδη επίδειξη του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η αμερικανική δικαιοσύνη», χαρακτηρίζοντας εν παρόδω τους διαδηλωτές «τρομοκράτες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Σεπ 2017


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Ένα πρωτοφανές διπλωματικό γεγονός σημάδεψε την συνέλευση 11-22 Σεπτεμβρίου 2017 του Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ / OSCE Human Dimension Implementation Meeting 2017) που πραγματοποιήθηκε στην Βαρσοβία.

Στην εναρκτήρια συνεδρίαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2017 ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στον ΟΑΣΕ Rauf Engin Soysal κατέθεσε μια δήλωση διαμαρτυρίας και αποχώρησης της Τουρκικής αντιπροσωπείας κατηγορώντας τον ΟΑΣΕ –ούτε λίγο, ούτε πολύ- για… προδοσία! Η αφορμή της πρωτοφανούς αυτής ενέργειας ήταν (τι άλλο;) ο Φετουλάχ Γκιουλέν.

Σύμφωνα με την δήλωση – αποχώρηση του Τούρκου πρέσβη, ο ΟΑΣΕ έκανε το  ασυγχώρητο «έγκλημα» να αποδεχτεί την παρέμβαση δύο ΜΚΟ (Jurnalists και Writers Foundation), οι οποίες σύμφωνα με τον κ. Soysal, έχουν σαν επίτιμο Πρόεδρο τον Φετουλάχ Γκιουλέν! (Ολόκληρη η δήλωση του Τούρκου πρέσβη εδώ).

Όπως ήταν φυσικό η ενέργεια αυτή δημιούργησε ένα έντονα αρνητικό κλίμα εναντίον της Τουρκίας, αναδεικνύοντας πανηγυρικά τον στραγγαλισμό της ελευθερίας έκφρασης, την δίωξη δημοσιογράφων και την φίμωση των ΜΜΕ που ασκούν κριτική στον δικτάτορα της Τουρκίας! 

Όλα αυτά την πρώτη ημέρα της συνέλευσης που ήταν αφιερωμένη (πρωί και απόγευμα) στην ελευθερία έκφρασης, την ελευθερία του τύπου και την ελευθερία μετάδοσης πληροφοριών.

Προφανώς, η βέβαιη άσκηση δριμείας κριτικής στο ανελεύθερο καθεστώς που έχει επιβληθεί στην Τουρκία και η αδυναμία στοιχειώδους υποστήριξης του απροκάλυπτου στραγγαλισμού κάθε αντίθετης φωνής, οδήγησε την Τουρκική αντιπροσωπεία σε αποχώρηση από την συνέλευση Σεπτεμβρίου 2017 του ΟΑΣΕ.

Η αποχώρηση δεν αφορούσε φυσικά την ΜΙΤ του Δρα Φιντάν Χακάν ούτε τις διάφορες οργανώσεις – σφραγίδες που δημιούργησε στην Ελληνική Θράκη, τα Δωδεκάνησα, την Αγγλία, την Σουηδία, την Γερμανία, την Αυστρία και αλλού. Σχεδόν όλοι οι υπάλληλοι της ΜΙΤ, κάτω από τον μανδύα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων με βαρύγδουπα ονόματα, μοιράζουν και φέτος, όπως κάθε χρόνο, ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα σε κάθε συνεδρίαση του ΟΑΣΕ, για την δήθεν καταπίεση που ασκεί η Ελλάδα σε Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα, τους οποίους η Τουρκική προπαγάνδα αποκαλεί «Τουρκική μειονότητα»! 

Η υπερβολή των «κατηγοριών» εναντίον της Ελλάδος είναι τόσο εξωφρενική που προκαλεί πλέον τη θυμηδία πολλών αντιπροσωπειών, αφού το συντριπτικό ποσοστό όσων μόνιμων αντιπροσώπων συμμετέχουν στον ΟΑΣΕ γνωρίζουν απ΄ έξω και ανακατωτά την μέθοδο Γκαίμπελς «Ρίξε –ρίξε λάσπη, κάτι θα μείνει»!
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, σε κάθε βήμα του ΟΑΣΕ από το πολυπληθές «συνεργείο» της Τουρκικής ΜΙΤ, προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα και πολύ γέλιο: Πρόκειται για την εξαιρετικά σοβαρή «καταγγελία» εναντίον της τοπικής πολεοδομίας  Θράκης η οποία «καταπιέζει» τους Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα, επειδή δεν καταργεί τους πολεοδομικούς της κανονισμούς και δεν επιτρέπει την ανέγερση μιναρέ στο επιθυμητό ύψος!!!

Καλό θα ήταν οι υπάλληλοι του Φιντάν Χακάν που μιλάνε θαυμάσια Ελληνικά, να διαβάσουν προσεκτικά τα ερωτήματα προς τον Θρακιώτη Μεχμέτ Μουεζίνολγλου αν και δεν πρέπει να τους κατηγορούμε σε προσωπικό επίπεδο, αφού οι άνθρωποι αυτοί είναι απλοί εργαζόμενοι, πληρώνονται αδρά για να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα στις συνεδριάσεις του ΟΑΣΕ, όπως ακριβώς οι πληρωμένοι ηθοποιοί όταν εργάζονται σε μια θεατρική παράσταση! 

Στα πλαίσια της φετινής συνέλευσης του ΟΑΣΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης παρουσίασε τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει με δύο παρεμβάσεις του ιστορικού Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών (έτος ίδρυσης 1928) και μία παρέμβαση της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών αποτελεί συν-ιδρυτικό πυλώνα, από την ίδρυση της το 2006):

Η πρώτη παρέμβαση του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών αφορούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με πλήρη τεκμηρίωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει:
(1)        Η Τουρκική Δημοκρατία δεν αναγνωρίζει την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
(2)        Η Τουρκική Δημοκρατία δεν αναγνωρίζει νομική προσωπικότητα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ενός θρησκευτικού θεσμού με ιστορία δεκαεπτά αιώνων.
(3)        Από τον Ιανουάριο του 2013 απαγορεύτηκαν και πάλι οι εκλογές στα μειονοτικά ιδρύματα, με αποτέλεσμα 15 ακόμα ιδρύματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να αποτελέσουν την νέα «λεία» της Τουρκικής Γενικής Διεύθυνσης Ιδρυμάτων.
(4)        Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει αδικαιολόγητα κλειστή από το 1971, εμποδίζοντας την επιμόρφωση χριστιανών ορθόδοξων κληρικών, σε πλήρη αντίθεση με τους νόμους της ίδιας της Τουρκίας.
(5)        Η διαρκής απειλή μετατροπής του ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας από μουσείο που είναι τα τελευταία 85 χρόνια σε τέμενος, προβληματίζει έντονα τον παγκόσμιο χριστιανισμό.
(6)        Οι χριστιανικές ορθόδοξες εκκλησίες της Παναγίας Καφατιανής, του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Νικολάου στον Γαλατά καθώς και 72 ακίνητα που άρπαξε, με τις ευλογίες της ΜΙΤ, το ανύπαρκτο μόρφωμα του «Τουρκικού Ορθόδοξου Πατριαρχείου», δεν έχουν ακόμα αποδοθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
(7)        Η Τουρκία επιμένει να απαιτεί πως μόνο Τούρκοι πολίτες μπορούν να αποτελούν μέλη της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, παρεμβαίνοντας με τον τρόπο αυτό απροκάλυπτα στην εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Η εισήγηση αυτή, σε πλήρη ανάλυση, ήδη αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ στην Αγγλική γλώσσα.

Η δεύτερη παρέμβαση του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, η οποία επίσης  αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ στην Αγγλική γλώσσα, αφορούσε τις απάνθρωπες διώξεις του Τουρκικού κράτους κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που είχαν σαν αποτέλεσμα την μείωση του χριστιανικού πληθυσμού από 120.000 που ήταν το 1923 μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σε λίγες μόλις χιλιάδες που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, σήμερα. 

Υπενθυμίζεται ότι ανάλογη Τουρκική πολιτική υπερβολικής «φροντίδας» των κατοίκων των νησιών  Ίμβρος και Τένεδος, συρρίκνωσαν τον Ελληνικό πληθυσμό από το 95% που ήταν το 1923 όταν τα νησιά παραδόθηκαν στην Τουρκία με την Συνθήκη της Λωζάνης, σε μόλις 1% σήμερα.

Η παρέμβαση της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών  θα αναρτηθεί επίσης, στην ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ στην Αγγλική γλώσσα, σύντομα.
Εξ άλλου, αξίζει να σημειωθεί το πολύ λυπηρό γεγονός της παντελούς άγνοιας ορισμένων πολιτικών της χώρας μας γύρω από θέματα που αφορούν τον Πολίτικο Ελληνισμό αλλά και ευρύτερα, τα Ελληνοτουρκικά θέματα. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο δήμαρχος της Νέας Φιλαδέλφειας Άρης Βασιλόπουλος ο οποίος στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, σε εκδήλωση μνήμης της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών για τα Σεπτεμβριανά του 1955, μίλησε «για τις θηριωδίες ελληνοκυπρίων κατά τουρκοκυπρίων σε δύο θύλακες στην Κύπρο» - δηλαδή μην μιλάμε και πολύ για αυτά που τραβήξαμε, κάναμε και εμείς θηριωδίες … δέκα ή είκοσι χρόνια μετά από τα Σεπτεμβριανά!!!

Ένας πολιτικός που πάει να μιλήσει σε εκδήλωση μνήμης Κωνσταντινουπολιτών και δεν μπαίνει ούτε καν στον κόπο να διαβάσει κάτι για τα Σεπτεμβριανά του 1955, για τα Δεκεμβριανά του 1942, τις απελάσεις του 1964, την Κύπρο, το Αιγαίο,  ή «τα σύνορα της καρδιάς» του Τούρκου δικτάτορα, εξισώνοντας ταχυδακτυλουργικά θύτες και θύματα, δεν προσβάλλει μόνο το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, αποκαλύπτοντας σε όλο της το μεγαλείο την άγνοια και την ιστορική σύγχυση που έχει για πολύ σοβαρά εθνικά θέματα. 

Συμπέρασμα: Ο «Σουλτάνος» Ερντογάν τρομοκρατημένος από τις σφοδρές διεθνείς αντιδράσεις εναντίον της δικτατορίας που έχει επιβάλει στον Τουρκικό λαό, βλέπει πλέον καθαρά πως  κινδυνεύει η εξουσία … και το κεφάλι του! Για τον λόγο αυτό κάνει αλλεπάλληλα λάθη - ένα από αυτά είναι η «προδοσία» του ΟΑΣΕ να εγγράψει στον κατάλογο ομιλητών δύο «ανεπιθύμητες» στο Τουρκικό καθεστώς Μ.Κ.Ο.
Αλήθεια, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για την συνεχή και εξακολουθητική εγγραφή στους πίνακες ομιλητών, σχεδόν όλων των συνεδριάσεων, δεκάδων υπαλλήλων της ΜΙΤ που εμφανίζονται με τον φερετζέ διαφορετικών ΜΚΟ με βαρύγδουπα ονόματα και περιπλανώνται στις αίθουσες των συνεδρίων σκορπώντας παντού κροκοδείλια δάκρυα υποκρισίας για δήθεν «καταπίεση» Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα;
Για τέτοια μάλιστα «καταπίεση» που τους επέτρεψε, από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης μέχρι σήμερα, να αυξήσουν τον πληθυσμό τους περισσότερο από 60%, την ίδια στιγμή που η «περιποίηση» του Ελληνισμού από το Τουρκικό κράτος οδήγησε στην εκδίωξη του από τις αλησμόνητες πατρίδες σε ποσοστό μεγαλύτερο από 95%!
Αυτοί λοιπόν ψεύδονται ασύστολα και κάνουν απροκάλυπτη και ψευδή προπαγάνδα, χωρίς ούτε ένα «φύλο συκής». Οι ΜΚΟ Jurnalists και Writers Foundation όμως λένε την αλήθεια με πραγματικά γεγονότα που βασίζονται σε φυλακίσεις εκατοντάδων Τούρκων δημοσιογράφων, φίμωση δεκάδων ΜΜΕ και διώξεις δεκάδων χιλιάδων αντιφρονούντων με αόριστες κατηγορίες «τρομοκρατίας». Θα μου πείτε βέβαια, εδώ η Σουλτανική ασυναρτησία βρίζει ή προσβάλλει συνεχώς και αδιακρίτως τους πάντες, ο ΟΑΣΕ θα την γλύτωνε;

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου