Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2017


Του Σταύρου Λυγερού

Η σκηνή στον Λευκό Οίκο, με τις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ να την μεταδίδουν live, κραύγαζε. Η Μέρκελ ζητάει από τον Τραμπ να ανταλλάξουν χειραψία και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιδρά. Ο εκπρόσωπός του είπε αργότερα πως δεν άκουσε, αλλά όλοι ερμήνευσαν το περιστατικό ως εσκεμμένη ενέργεια. Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ενώπιον των πάντων ο Τραμπ είπε με τη γλώσσα του σώματός του όσα δεν ήθελε να πει με το στόμα του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο απέφυγε τις συνηθισμένες αβρότητες, αλλά και ούτε καν έριξε ένα βλέμμα στη φιλοξενούμενή του.

Δεν πρόκειται ούτε για αμηχανία λόγω απειρίας, ούτε για απλή αγένεια. Από τα πρώτα βήματά του ως υποψήφιος και στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Τραμπ έχει δείξει πως δεν ακολουθεί την πεπατημένη και στο επικοινωνιακό και στο διπλωματικό επίπεδο. Η πεπατημένη είναι οι ηγέτες δημοσίως να κρύβουν τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις τους πίσω από δημόσιες αβρότητες και γενικόλογες ρητορείες.

Με τις συχνές αντισυμβατικές δηλώσεις του και τα αιχμηρά τουίτ του, ο Τραμπ κινείται στον αντίποδα. Μπορεί το στυλ του να ξενίζει και σε κάποιους να προκαλεί σοκ, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ιδιότυπη δημόσια διπλωματία. Προφανώς, ταιριάζει στον χαρακτήρα του αθυρόστομου μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη ιδιαιτέρως αποτελεσματική.

Θεωρήθηκε από τους ψηφοφόρους σαν καθαρός λόγος και όχι σαν πολιτικάντικη ρητορεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της προεδρίας, παρότι είχε μαχητικά απέναντί του τον κορμό των αρχουσών ελίτ, του βαθέως αμερικανικού κράτους και της διεθνούς των απανταχού φιλελευθέρων. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν τον στήριξε.

Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε έτσι στη Μέρκελ, επειδή ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν είχε στόχο απλώς να υπογραμμίσει τις διαφωνίες τους. Είχε στόχο να δείξει ότι η Ουάσιγκτον αλλάζει σελίδα, ότι οι ισορροπίες στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας θα ανατραπούν. Το είχε, άλλωστε, προαναγγείλει από την προεκλογική περίοδο.

Είναι ενδεικτικό πως μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη Βρετανίδα πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να την πιάσει και χεράκι-χεράκι να εισέλθουν στον Λευκό Οίκο. Το μήνυμα τότε ήταν πως η παραδοσιακή ειδική σχέση Ουάσιγκτον-Λονδίνου όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά και πως στις συνθήκες του Brexit θα προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ο Τραμπ δεν έκρυψε ούτε την αρνητική γνώμη του για το ευρώ, ούτε την ικανοποίησή του για την αποχώρηση της Βρετανίας. Ο καθηγητής Μάλοξ, τον οποίο προορίζει για πρέσβη στην ΕΕ, έφθασε στο σημείο να τρολάρει τους Ευρωπαίους με τις δηλώσεις του για σορτάρισμα του ευρώ. Προφανώς, όχι χωρίς να έχει λάβει υπόψη του τον αέρα που φυσάει στον Λευκό Οίκο.

Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς πως ο Αμερικανός πρόεδρος είναι απλώς αντιευρωπαίος. Δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυόταν, αλλά δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος εκστρατεία για τη διάλυσή του. Στην πραγματικότητα, με τον πραγματισμό και την ωμότητα του επιχειρηματία ανοίγει μέτωπα για να οδηγήσει τα πράγματα σε νέες πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες. Το λέει, άλλωστε ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία.

Στο οικονομικό επίπεδο δήλωσε ότι δεν είναι απομονωτιστής, αλλά υπέρ του δίκαιου διεθνούς εμπορίου. Είπε, μάλιστα, στη Μέρκελ ότι οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές της διατλαντικής εμπορικής συμφωνίας αποδείχθηκαν πιο ικανοί από τους Αμερικανούς. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών Μινούτσιν αποσαφήνισε ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί εμπορικούς πολέμους, αλλά την αλλαγή των εμπορικών σχέσεων, ώστε να καταστούν δικαιότερες για τους Αμερικανούς εργαζόμενους.

Η καγκελάριος, βεβαίως, επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από το πρόσχημα ότι τις ευρωαμερικανικές εμπορικές συμφωνίες δεν τις διαπραγματεύεται το Βερολίνο, αλλά η ΕΕ. Ο Τραμπ, όμως, δεν συνομιλεί με βάση προσχήματα. Θεωρεί την ΕΕ γερμανικό μαγαζί και πως με το ευρώ η Γερμανία εκμεταλλεύεται τους εταίρους της. Θεωρεί ότι το Βερολίνο επιδιώκει την οικονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι σχετικά υποτιμημένο και κατ’ αυτό τον τρόπο να διευκολύνονται οι γερμανικές εξαγωγές και η συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, κατηγορεί τους Γερμανούς για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Προφανώς, εάν δεν υπήρχε το ευρώ θα είχε ενεργοποιηθεί ο νομισματικός μηχανισμός εξισορρόπησης. Λόγω μεγάλης ζήτησης, το μάρκο θα είχε αναπόφευκτα υπερτιμηθεί. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τα γερμανικά προϊόντα να γίνουν ακριβότερα και κατ’ αυτό τον τρόπο να ανοίξει χώρος για τους ανταγωνιστές εντός και εκτός ΕΕ.

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η προσέγγιση του νέου Αμερικανού προέδρου για το ΝΑΤΟ. Μπορεί να πιστεύει ότι η Συμμαχία δεν έχει προσαρμοσθεί στις νέες προκλήσεις για τη διεθνή ασφάλεια, αλλά δεν έχει πρόθεση να την διαλύσει. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει για την άμυνα της Ευρώπης. Με άλλα λόγια ζητάει από τους Ευρωπαίους να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αυξάνοντας άμεσα τις αμυντικές δαπάνες τους.

Οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ πίστευαν πως δεν θα εκλεγεί και όσο αυτός πλησίαζε προς τον Λευκό Οίκο τόσο οι εναντίον του επιθέσεις προσλάμβαναν διαστάσεις υστερίας. Ο ίδιος, άλλωστε, φρόντιζε να ανταποδίδει τα χτυπήματα με την ίδια οξύτητα. Το γεγονός ότι σ’ αυτό το μπαράζ επιθέσεων εναντίον του Τραμπ πρωτοστατούσαν Αμερικανοί αποχαλίνωσε τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα διεξήχθη ένας ιδεολογικός-πολιτικός πόλεμος. Η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Διαχώρισε τη Δύση οριζοντίως. Κατά τη διάρκεια της παραβιάσθηκαν όρια και κανόνες. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Τραμπ είναι απειλή όχι μόνο για την παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά και για τη γερμανική οικονομία, οι γερμανικές άρχουσες ελίτ ευθέως ή εμμέσως πρωτοστάτησαν σ’ αυτή τη σύγκρουση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το γερμανικό Σπίγκελ κυκλοφόρησε με εξώφυλλο που δείχνει τον Τραμπ να αποκεφαλίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας! Πριν ακόμα αναλάβει τα προεδρικά καθήκοντά του, άρχισαν δημοσίως συζητήσεις και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ για την καθαίρεσή του! Ο Ζόφε, εκδότης-διευθυντής της σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας Ντι Τσάιτ, έφθασε στο σημείο (σε εκπομπή στο κανάλι ARD) να μιλήσει για «φόνο στον Λευκό Οίκο»! Οι επιθέσεις, όμως, δεν προήλθαν μόνο από δημοσιογράφους. Ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Σουλτς χαρακτήρισε το νέο Αμερικανό πρόεδρο «κίνδυνο για τη δημοκρατία».

Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον Τραμπ και στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Γερμανία λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα έδωσε συμβολικά στη Μέρκελ το “δαχτυλίδι” του ηγέτη της Δύσης. Πολλά ΜΜΕ, αλλά ακόμα και πολιτικοί έκαναν σχετικές δηλώσεις.

Όταν ο νέος πρόεδρος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο Οβάλ Γραφείο οι φαντασιώσεις άρχισαν να διαλύονται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να υποχωρεί η υστερία και να αραιώνουν οι επιθέσεις, παρότι αποδείχθηκε πως ο Τραμπ εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Μπορεί οι φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ στη Δύση και όχι μόνο να αντιμετώπισαν τον Τραμπ σαν επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία, αλλά σύντομα υποχρεώθηκαν να προσαρμοσθούν στην πραγματικότητα.

Στο Βερολίνο νοιώθουν μεγάλη αμηχανία και ανησυχία. Η Μέρκελ πήγε στον Λευκό Οίκο με σαφώς συμβιβαστική διάθεση. Πρόσφερε, μάλιστα, τη δέσμευση ότι η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της από 1,2% του ΑΕΠ της στο 2% μέχρι το 2024. Ήλπιζε πως αυτή η δέσμευσή της θα την βοηθούσε να βρει έναν κοινό παρονομαστή με τον Αμερικανό πρόεδρο ή τουλάχιστον να γεφυρώσει δημοσίως το χάσμα που έχει ανοίξει από την προεκλογική περίοδο. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι προσπάθησαν να βρουν δίκαιες συμβιβαστικές λύσεις. Τόνισε, μάλιστα, «είναι πάντα καλύτερο να μιλάμε ο ένας με τον άλλον παρά ο ένας για τον άλλον».

Η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά μικρή για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο μόνος τρόπος να το επιτύχει είναι μέσα από το σχήμα “γερμανική Ευρώπη”. Όσο οι ΗΠΑ ανέχονταν τον οικονομικό (και όχι μόνο) εθνικισμό του Βερολίνου δεν προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα. Η μετατροπή της Γερμανίας σε “αφεντικό” της ΕΕ δεν αντέφασκε με το μεταπολεμικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ότι δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η εκλογή του Τραμπ άλλαξε τα πράγματα. Οι γερμανικές άρχουσες ελίτ νοιώθουν σήμερα πιο οικονομικά ισχυρές και πολιτικά χειραφετημένες, αλλά ταυτοχρόνως και απειλούμενες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να χειρισθούν το νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Η Μέρκελ προσπάθησε να ρίξει γέφυρες και να ρυμουλκήσει το νέο Αμερικανό πρόεδρο σε μία διαδικασία εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων. Αυτό, άλλωστε, θα το πουλούσε επικοινωνιακά εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου.
Πρώτον, ως επιβεβαίωση του ηγετικού ρόλου της όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο διεθνές φιλελεύθερο στρατόπεδο.
Δεύτερον ως επιβεβαίωση της ικανότητάς της να χειρίζεται αποτελεσματικά “λαϊκιστές ηγέτες”, όπως ο Μπερλουσκόνι, ο Ερντογάν, αλλά και ο Πούτιν.

Ο Τραμπ, όμως, δεν ψάχνει συμβιβασμό με το Βερολίνο. Επιδιώκει να επανεγκαταστήσει την αδιαμφισβήτητη αμερικανική ηγεμονία. Και φέρεται αποφασισμένος να το επιτύχει, αφενός ανακτώντας οικονομική ισχύ με την επαναφορά των βιομηχανιών στο αμερικανικό έδαφος, αφετέρου με άσκηση διπλωματίας εθνικής ισχύος που να στηρίζεται σε ακόμα πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η εξαγγελία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο, αλλά παραλλήλως του εξασφαλίζει και την πολύτιμη συμμαχία του περιβόητου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Δεν είναι παράδοξο, λοιπόν, ότι ο Τραμπ χρησιμοποίησε την επίσκεψη της Μέρκελ όχι για να βρει ένα modus vivendi μαζί της, αλλά για να διακηρύξει εμμέσως πλην σαφώς ότι παρά τις αντιδράσεις είναι αποφασισμένος να προωθήσει τη στρατηγική του. Δεν περιορίσθηκε, λοιπόν, στο να υπογραμμίσει τη θέση του ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν για την άμυνά τους. Ούτε ικανοποιήθηκε από τη δέσμευση της καγκελαρίου για αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών. Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι εννοεί αυτά που λέει, κατέφυγε και στον δικό του τρόπο δημόσιας διπλωματίας.

Αφού έγραψε τουίτ ότι η συνάντηση με τη Μέρκελ ήταν «εξαιρετική», πρόσθεσε σε άλλο ότι η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει τεράστια χρηματικά ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ για την πολύ ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που της παρέχεται». Η απάντηση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας ότι «δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ» επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συνεχίζουν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και στα άλλα ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι.

Το μόνο που ο Τραμπ βρήκε να πει ότι έχει κοινό με τη Μέρκελ ήταν η δηλητηριώδης ατάκα πως και οι δύο είχαν πέσει θύματα υποκλοπών από την κυβέρνηση Ομπάμα. Πολλοί εστιάζουν στο γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος είναι πολύ διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό ισχύει, αλλά η γεφύρωση του χάσματος καθίσταται δύσκολη, επειδή εκπροσωπούν δύο ισχυρά ρεύματα στους κόλπους του δυτικού κόσμου. Η μέχρι πρότινος κυρίαρχη φιλελεύθερη συναίνεση αμφισβητείται από τις κοινωνίες και αυτή η αμφισβήτηση στις ΗΠΑ βρήκε έκφραση από τον Τραμπ. Το σύνθημά του «πρώτα η Αμερική» μπορεί να έχει εθνική χροιά, αλλά έχει και οικουμενικές συνέπειες. Κι αυτό, επειδή είναι ο τρόπος του για να ανασχέσει, αν όχι να ακυρώσει, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της.

Για την Ελλάδα, η αντιπαράθεση των ΗΠΑ του Τραμπ με τη “γερμανική Ευρώπη” θέτει κρίσιμα διλήμματα εθνικού προσανατολισμού. Προς το παρόν το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, αναλισκόμενο στις γνωστές ρητορείες χωρίς αντίκρισμα. Το επόμενο διάστημα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να κάνει επιλογές.

Πηγη εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος

Όπως είναι γνωστό, από τις 24 Αυγούστου του 2016, η Τουρκία συμμετέχει μαζί με δυνάμεις Σουνιτών αντιφρονούντων στο καθεστώς Άσαντ, στην επιχείρηση ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ, μέσα στο έδαφος της Συρίας.
Πολλοί σχολιαστές βλέποντας την επί τρίμηνο σχεδόν πολιορκία της πόλεως Al-Bab (Χάρτης 1) και τις απώλειες του τουρκικού στρατού, εξέφρασαν τη γνώμη ότι η επιχείρηση αποτελεί αποτυχία του τουρκικού στρατού. Είναι όμως έτσι;
Χάνει η Τουρκία από τη μέχρι τώρα εμπλοκή της στη Συρία;

Η Τουρκία οργάνωσε την επιχείρηση αυτή, πρώτα από όλα για να αποφύγει τη δημιουργία ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους στα νώτα της. Με την επιχείρηση αυτή, απελευθερώθηκε κατ’ αρχάς η πόλη Jarabulus (Αντικειμενικός Σκοπός 1 στον Χάρτη 1), στη συνέχεια η Al-Bab (Αντικειμενικός Σκοπός 2), ενώ τώρα η Τουρκία σχεδιάζει να συμμετέχει και την απελευθέρωση της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), Raqqa (Αντικειμενικός Σκοπός 3).

Πλέον αυτού, ο στρατός της κατέχει συριακό έδαφος έχοντας δημιουργήσει μια Ζώνη Ασφαλείας μήκους 90 περίπου Χλμ. (Χάρτης 1). Έτσι απεφεύχθη ο κίνδυνος συνδέσεως του κουρδικού καντονιού Κομπάνι, στο κέντρο της κουρδικής περιοχής, με το καντόνι του Αφρίν στα ανατολικά. Βεβαίως παραμένει το πρόβλημα της πόλεως Manbij, η οποία ευρίσκεται δυτικά του Ευφράτη ποταμού και η οποία κατέχεται από κουρδικές δυνάμεις, για το οποίο όμως Αμερική – Ρωσία και Τουρκία προσπαθούν να βρουν λύση.
Πάντως η μη σύνδεση των κουρδικών καντονιών είναι ζωτικό συμφέρον για την Τουρκία. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Χωρίς στρατιωτική επέμβαση δεν θα το είχε επιτύχει.


Λόγω της παρουσίας της στη Συρία πλέον, η Ρωσία και το Ιράν, κάλεσαν την Τουρκία στις ειρηνευτικές συνομιλίες που έλαβαν χώρα στην Αστάνα του Καζακστάν από 24 έως 26 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους, όπου συζητήθηκε το μέλλον της Συρίας. Στη συνέχεια η Τουρκία συμμετείχε και πάλι σε συνομιλίες με το ίδιο θέμα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στην Γενεύη από 23 Φεβρουαρίου μέχρι 7 Μαρτίου.
Χωρίς αυτήν την επέμβαση, η εκτίμηση είναι ότι η Τουρκία θα ήταν απούσα από τις συζητήσεις. Ενώ τώρα, είναι βασικός συνομιλητής.

Με την επιχείρηση αυτή επίσης, η Τουρκία απέδειξε τόσο στη διεθνή κοινότητα, όσο και στους Σουνίτες Μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής των οποίων ο πρόεδρος Ερντογκάν φιλοδοξεί να γίνει ο ηγέτης, ότι είναι μια μετριοπαθής δύναμη που πράγματι πολεμά το ΙΚ.

Η πρόσφατη συνάντηση των Αρχηγών ΓΕΕΘΑ, ΗΠΑ, Ρωσίας και Τουρκίας, στην Αττάλεια της Τουρκίας την 7η Μαρτίου, αποδεικνύει ότι η Τουρκία μπήκε ενεργά στη διαμόρφωση του μέλλοντος της εγγύς περιοχής της, ως περιφερειακή δύναμη.
Άρα ό,τι δεν είχε καταφέρει η πολιτική Νταβούτογλου των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, φαίνεται να αρχίζει να επιτυγχάνει με τη νέα στρατηγική Ερντογκάν.

Βεβαίως τα κέρδη της Τουρκίας είναι προσωρινά, η δε στρατηγική της θα χρειαστεί έναν συνδυασμό παραγόντων για να χαρακτηριστεί τελικώς ως επιτυχημένη. Και πολλοί εξ’ αυτών των παραγόντων δεν εξαρτώνται από τις δυνατότητες της Τουρκίας, αλλά από την εξέλιξη των συμφερόντων και τη συνεννόηση των δυο μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξιωματικός ΣΞ, MSc Διεθνείς Σχέσεις και Διπλωματικές Σπουδές
Πηγή ηλεκτρονική εφημερίδα "Κοινωνείν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Όλα είναι έτοιμα για την «μάχη των μαχών» που όχι μόνο θα επιδιώξει να βάλει τέλος στο ISIS τουλάχιστον ως «κρατική οντότητα» αλλά θα σφραγίσει και τις ισορροπίες και τον νέο χάρτη στην κρίσιμη αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Τις επόμενες ημέρες ξεκινά η μεγάλη επιχείρηση για την ανακατάληψη της Ράκκα στην βόρειο Συρία που αποτελεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους και των τζιχαντιστών που τροφοδοτούν από εκεί την παγκόσμια τρομοκρατία όχι μόνο με πληροφορίες τεχνογνωσία και εξοπλισμό, αλλά και με «ιδέες» στρατολογώντας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μαχητές και «μοναχικούς λύκους» σε όλο τον κόσμο, μπολιάζοντας παντού αυτόν τον σπόρο του μίσους κατά της ανθρωπότητας.

Η μάχη της Ράκκα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, καθώς πέραν των σημαντικών στρατιωτικής φύσης προκλήσεων, η επιχείρηση σχεδιάζεται σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο περιβάλλον και εμπλέκονται οι δυο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, γειτονικές και περιφερειακές δυνάμεις, Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Ισραήλ και άλλες δυνάμεις όπως οι ουνιτικές χώρες του Κόλπου και η σιϊτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου…

Όμως πλέον η μεγάλη σύγκρουση αφορά τον ρόλο που θα έχουν στην κρίσιμη αυτή επιχείρηση οι κούρδοι της Συρίας, που έχουν αποδειχθεί από τις πιο αξιόπιστες στρατιωτικά μονάδες έναντι των Τζιχαντιστών. Γιατί ο ενισχυμένος ρόλος των Κούρδων, τους βάζει στο παιγνίδι της διαμόρφωσης του νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής, σε μια ιστορική «ρεβάνς» των Συνθηκών Σάικς-Πικό (1916), που άφησαν ανεκπλήρωτο το αίτημα για εθνική ολοκλήρωση του Κουρδικού Έθνους.

Η Τουρκία έτσι ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε ένα δραματικό αδιέξοδο: γνωρίζει ότι δεν μπορεί να έχει ενεργό ρόλο στην Συρία χωρίς την στήριξη αν όχι και των δυο, τουλάχιστον της μιας υπερδύναμης. Όμως είναι αδύνατον να διεκδικήσει ρόλο έχοντας έρθει σε αντίθεση και με την Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Για την Τουρκία ο μαξιμαλιστικός στόχος της γρήγορης εξόντωσης του ISIS,της εκπαραθύρωσης του Άσαντ, της επιβολής μιας νεκρής ζώνης μέχρι και 50 χιλιομέτρων στο έδαφος της Συρίας, από την οποία είναι προφανές ότι ποτέ δεν θα αποχωρούσε, αποτελεί πολύ μακρινό παρελθόν.

Τώρα πλέον η προσπάθεια της Τουρκίας περιορίζεται στην διαχείριση της ζημιάς που έχει προκληθεί με την αναβάθμιση των κουρδών του YPG.

Μια προσπάθεια όμως που με δεδομένο τον εκτροχιασμό του Τ. Ερντογάν οδηγεί σε διαρκή αντιπαράθεση και κίνδυνο ρήξης των σχέσεων με τις ΗΠΑ και σε σκληρές «αψιμαχίες» με την Ρωσία.

Η Μόσχα η οποία συνεργάσθηκε με τους Κούρδους, όταν αυτοί προκειμένου να αποφύγουν την επίθεση των τουρκικών δυνάμεων παρέδωσαν την στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίζ στον έλεγχο των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων, δέχθηκε με οργή την ξαφνική απόφαση της Τουρκίας να επιβάλλει εμπάργκο στα ρωσικά σιτηρά, κίνηση που ερμηνεύθηκε ως αντίποινα για την συνεργασία των ρωσικών δυνάμεων με τους Κούρδους. Αυτά τα «αντίποινα» εξόργισαν ακόμη περισσότερο την Μόσχα η οποία απέρριψε (κατ αρχήν τουλάχιστον) την απαίτηση της Τουρκίας να κλείσει τα γραφεία που διατηρούν στην Ρωσία το ΡΚΚ, και το YPG.

Η Ρωσία έχοντας βάλει για τα καλά πόδι στην Συρία και έχοντας πετύχει την αποδοχή από όλους της διατήρησης του προέδρου Άσαντ τουλάχιστον για ένα σημαντικό διάστημα, έχει θέσει την Τουρκία σε σχέση εξάρτησης από τις ρωσικές επιλογές, ελέγχει τις παρεμβάσεις του Ιράν, έχει ανοικτό δίαυλο με το Ισραήλ και έχει αποκαταστήσει ένα modus vivendi με τους Αμερικάνους. Και φυσικά οι Ρώσοι έχουν άριστες σχέσεις με τους Κούρδους του YPG. Εξάλλου η διάψευση της Μόσχας στην είδηση που μετέδωσε το Ρόιτερ ότι ετοιμάζεται ρωσική βάση στην Βόρειο Συρία που θα εκπαιδεύονται και κούρδοι μαχητές, ήταν χλιαρή και σε συνδυασμό με την είδηση ότι οι Κούρδοι σε μια μεγάλη επιστράτευση θα κινητοποιήσουν συνολικά δύναμη 100.000 ανδρών και γυναικών, έχει σημάνει συναγερμό στην Άγκυρα.

Η μεγάλη εμπλοκή όμως αφορά τις ΗΠΑ. Όλο το αμερικανικό επιτελείο, από τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου, στρατηγό J. Dunford μέχρι τον διοικητή της CENTCOM στρατηγό J. Votel και τον στρατηγό S. Townsend, διοικητή της CJT-OIR (Combined Joint Task Force for Operation Inherent Resolve) υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιχείρηση για την κατάληψη της Ράκκα χωρίς την συμμετοχή των Κούρδων.

Και στην περίπτωση της Συρίας και της Ράκκα ισχύει το δόγμα ότι δεν αρκεί η αεροπορική ισχύς για μια στρατιωτική επιτυχία, εάν δεν υπάρξουν boots on the ground.

Η αμερικανική κυβέρνηση αλλά και το επιτελείο είναι εντελώς απρόθυμοι να προσφέρουν μεγάλο αριθμό στρατιωτών για μια τέτοια δύσκολη επικίνδυνη και χρονοβόρα επιχείρηση.

Ήδη οι Αμερικανοί έχουν αναπτύξει στην βόρειο Συρία μια δύναμη σχεδόν 1000 ανδρών, 400 Marines και 500 SEALs οι οποίοι επιχειρούν μαζί με τις δυνάμεις της SDF που αποτελείται κυρός από Κούρδους μαχητές. Υπάρχουν ήδη προτάσεις για ανάπτυξη ακόμη 2000 ανδρών, με τρόπο που η αμερικανική δύναμη θα παραμένει θεωρητικά δύναμη συνδρομής και τεχνικών συμβουλών.

Η επιδίωξη να μην εμφανισθούν οι ΗΠΑ ως δύναμη εισβολής, ενισχύει την επιλογή της υποστήριξης μιας καθαρά συριακής δύναμης όπως είναι το SDF (και οι Κούρδοι της Συρίας) η οποία δρα και έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον αγώνα εναντίον του ISIS. Συγχρόνως απαλλάσσει την Ουάσιγκτον από δεσμεύσεις για αποστολή και παραμονή για μεγάλο διάστημα σημαντικών αμερικανικών δυνάμεων υπό την μορφή του «στρατού κατοχής» όπως τον αντιλαμβάνονται ακόμη και μετριοπαθείς μουσουλμάνοι.

Την Τετάρτη οι δυνάμεις της SDF με την υποστήριξη των Αμερικάνων και με την κάλυψη αμερικανικών ελικοπτέρων, των πυρών του πυροβολικού 155mm των πεζοναυτών και πυκνών αεροπορικών βομβαρδισμών από τα αμερικανικά μαχητικά προσέγγισαν και κατέλαβαν σημαντικό μέρος του στρατηγικής σημασίας φράγματος Tabqa του Τίγρη. Το φράγμα βρίσκεται σε απόσταση 25 μιλίων από την Ράκκα και τροφοδοτεί με ρεύμα και νερό όλη την περιοχή.

Οι Κούρδοι μάλιστα εξέδωσαν χθες ανακοίνωση μέσω του εκπροσώπου τους στον Λίβανο, καλωσορίζοντας τις κυβερνητικές δυνάμεις του προέδρου Άσαντ στην μάχη για την ανακατάληψη και του φράγματος αλλά και της Ράκκα. Με την επισήμανση ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις είναι αυτές που έχουν δικαίωμα σε σχέση με άλλες δυνάμεις (σ.σ. της Τουρκίας) να εμπλακούν σε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις.

Για την Τουρκία έτσι, το συριακό παιγνίδι παίρνει άσχημη τροπή.

Μέσω ανωτέρων αξιωματούχων, του υπουργού εξωτερικών και του αναπληρωτή πρωθυπουργού, διεμήνυσε ότι δεν πρόκειται να συμβάλουν οι τουρκικές δυνάμεις στην επιχείρηση της Ράκκα εάν κληθούν να συμμετάσχουν οι Κούρδοι. Αλλά αυτός ο εκβιασμός έχει ήδη ξεπερασθεί στην πράξη. Και έτσι αναζητά άλλους τρόπους παράβασης η Άγκυρα. Σιωπηρά και κυρίως μέσω διαρροών και δημοσιευμάτων η Τουρκία συνδέει την στάση των συμμάχων της στην Συρία με την λειτουργία της βάσης του Ιντσιρλίκ.

Όμως γνωρίζει ότι κάθε κίνηση που θα υπονόμευε την ομαλή λειτουργία του Ιντσιρλίκ θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου σύγκρουση με την Ουάσιγκτον αλλά και το ΝΑΤΟ, την οποία ούτε και αυτός ο αχαλίνωτος Ερντογάν μπορεί να αντέξει.

Η Τουρκία έτσι κινδυνεύει να βρεθεί εκτός παιγνιδιού στην πιο κρίσιμη στιγμή της συριακής κρίσης. Γιατί πλέον είναι σαφές ότι κανείς δεν επιθυμεί και δεν είναι διατεθειμένος να επιτρέψει την επέκταση της επιρροής η της κυριαρχίας της Τουρκίας στο συριακό έδαφος. Αντιθέτως ο «περιζήτητος σύμμαχος» οι κούρδοι του YPG ισχυροποιούν την θέση τους διατηρούν άριστες σχέσεις με την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, έχουν διαύλους με την Τεχεράνη και πλέον συζητούν με τον Άσαντ.

Και είναι δεδομένο ότι στην επόμενη ημέρα, όποτε αυτή έρθει για την Συρία, που πάντως δεν θα είναι μακριά μετά την κατάληψη της Ράκκα, οι Κούρδοι θα διεκδικήσουν μερίδιο εξουσίας. Και τότε η Τουρκία στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο τετελεσμένο: ένα ενοποιημένο αυτόνομο κουρδικό καντόνι στο βόρειο τμήμα μιας ομόσπονδης Συρίας. Ένα καντόνι που θα ελέγχεται πλήρως από το YPD την κουρδική παράταξη που συνδέεται ευθέως με τον θανάσιμο εχθρό του Ερντογάν και του τουρκικού καθεστώτος, το ΡΚΚ.

Αυτό θα αποτελέσει μια σημαντική στρατηγικής σημασίας ήττα για την Άγκυρα και προσωπικά για τον Ταγίπ Ερντογάν, καθώς θα αποτελέσει, μετά την ενίσχυση της αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την εθνική ολοκλήρωση του κουρδικού Έθνους πυροδοτώντας τον αλυτρωτισμό για το μεγάλο μέρος του κουρδικού Έθνους που παραμένει ακόμη εντός των συνόρων του τουρκικού κράτους.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαρ 2017


Tου Ζαχαρία Μίχα

Τις κλασικές θεωρίες της γεωπολιτικής έχει ξεσηκώσει η ρωσική ηγεσία, κατανοώντας προφανώς, ότι εάν πετύχει η στρατηγική συνεργασία με την Κίνα και κατορθώσει έστω σε ένα βαθμό να εμπλέξει σε θετική κατεύθυνση τα συμφέροντα της Ινδίας, τότε θα κυριαρχήσουν από κοινού στην «παγκόσμια νήσο» (world island) και συνεπακόλουθα στην υφήλιο!

Τα πράγματα όμως είναι εξαιρετικά πιο πολύπλοκα στο γεωστρατηγικό παίγνιο των ημερών μας…

Δυο σύνοδοι που βρίσκονται στην ατζέντα στο προσεχές διάστημα έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη ρωσική εξωτερική πολιτική. Η μία είναι η ετήσια σύνοδος Ρωσίας-Ινδίας τον Ιούνιο, ενώ θα έχει προηγηθεί η σύνοδος που αφορά στο σχέδιο «μια ζώνη, ένας δρόμος» (OBOR: One Belt, One Road), το φιλόδοξο σχέδιο της Κίνας για τη συνένωση των συμφερόντων χωρών που θα δημιουργήσουν έναν εμπορικό και ταυτόχρονα στρατηγικό «διάδρομο».

Η ρωσική διπλωματία δείχνει να αντιμετωπίζει τα δυο αυτά σχέδια ως συμπληρωματικά, με τελικό στόχο να διαθέτει τη δική της «εναλλακτική λύση», σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφερθούν για τη συνεργασία με τη Μόσχα που ζητά επί της ουσίας συνδιαχείριση των ζητημάτων της υφηλίου, χωρίς βέβαια να παρακάμπτει το Πεκίνο, καθώς αυτό θα ήταν απλώς αδύνατο.

Η Ρωσία επιχειρεί να σταθεροποιήσει τις σχέσεις της με την Ινδία, αν και πρόκειται για μια χώρα που δεν επιθυμεί απόλυτη ταύτιση είτε με τη Ρωσία είτε με τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα αποτελεί την κύρια απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Κατά συνέπεια, η ρωσική «στρατηγική σύλληψη» για να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στο Νέο Δελχί και το Πεκίνο, είναι εξ ορισμού μια πολύ δύσκολη προσπάθεια.

Η Ρωσία δεν έχει καν την πολυτέλεια να εγκαταλείψει μια από τις δυο δυνάμεις, την Ινδία ή την Κίνα και είναι «καταδικασμένη» να επιδιώκει τη βελτίωση των σχέσεων και με τις δυο. Στην προσπάθεια εξισορρόπησης των σχέσεων, αλλά και διατύπωσης μιας έμμεσης απειλής στην Ινδία – και χειρονομία στο Πεκίνο που είναι ο στρατηγικός σύμμαχος του Ισλαμαμπάντ – η οποία αναπτύσσει ταχύτατα τις σχέσεις της και με τις ΗΠΑ, οι σχέσεις της Ρωσίας με το Πακιστάν έδειξαν κάποια κινητικότητα τα τελευταία χρόνια, με τη Μόσχα να προμηθεύει μικρό αριθμό επιθετικών ελικοπτέρων τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις και να έχει ανοίξει διαύλους στρατηγικού διαλόγου.

Ωστόσο, θα πρέπει κανείς να παρατηρήσει, ότι η μεγάλη παρουσία ρωσικών κύριων οπλικών συστημάτων στο ινδικό οπλοστάσιο στρέφεται εναντίον των κινεζικών συμφερόντων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, κάτι που όμως ισχύει και από την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι Κινέζοι εντάσσουν στο οπλοστάσιό τους τα κορυφαία σε υπηρεσία ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-35 – αν και σε πολύ μικρό αριθμό, μία μοίρα 24 μαχητικών – και τα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας τύπου S-400 Triumf, τα οποία μάλιστα θα παραλάβουν νωρίτερα από τους Ινδούς, που επίσης έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να προμηθευτούν.

Η Ρωσία με την Ινδία έχουν θέσει ως στόχο να πετύχουν ετήσιες εμπορικές ανταλλαγές ύψους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 2025, ένα «όραμα» των ηγετών των δυο χωρών, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ναρέντρα Μόντι, στο πλαίσιο του εορτασμού της 70ης επετείου διπλωματικών σχέσεων.

Από την άλλη, όποιος θεωρεί ότι η σχέση της Μόσχας με το Πεκίνο είναι απαλλαγμένη από προβλήματα, είτε αγνοεί είτε εθελοτυφλεί. Και οι δυο πλευρές είναι παραδοσιακά και ιστορικά καχύποπτες για τις προθέσεις της άλλης για πλειάδα λόγων.

Στα πιο πρόσφατα, οι αναλύσεις διεθνώς επικέντρωσαν στο προηγούμενο της προσέγγισης της Κίνας το 1974 από το αμερικανικό δίδυμο Νίξον-Κίσιντζερ τη δεκαετία του 1970, με στόχο την ανάσχεση της ΕΣΣΔ, θέτοντας το ερώτημα εάν τώρα θα επιχειρηθεί το αντίστροφο από τις ΗΠΑ, λόγω των διαφημιζόμενων καλών σχέσεων και της ρητορικής του «κύκλου Τραμπ» με τη ρωσική ηγετική ομάδα.

Η Κίνα, σε μια ενέργεια που καλύφθηκε ελάχιστα από τα φώτα της δημοσιότητας προχώρησε σε μια ενέργεια που θα ήταν ασφαλές να υποτεθεί, ότι δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στη Μόσχα και αντιθέτως προκάλεσε εκνευρισμό και προβληματισμό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, Ουάνγκ Γι, δήλωνε ότι η Κίνα έχει πλήρη εμπιστοσύνη στις σχέσεις της με τη Ρωσία, οι οποίες δεν έχουν επηρεασθεί από εξωτερικούς παράγοντες, και η χώρα του προτίθεται να ενισχύσει τη διμερή στρατηγική συνεργασία, προσθέτοντας ότι οι διμερείς σχέσεις, στην παρούσα φάση, διανύουν την καλύτερη στιγμή στην Ιστορία τους με βάση πάντα τα αμοιβαία συμφέροντα, ξεκινούσε στενή συνεργασία με την Ουκρανία στον διαστημικό τομέα.

Συγκεκριμένα, η κινεζική Ακαδημία Τεχνολογίας Εκτοξεύσεων (China Academy of Launch Vehicle Technology) ανακοίνωσε τη συνεργασία της με ουκρανικές εταιρίες για την από κοινού ανάπτυξη νέας γενιάς αεροεκτοξευόμενων (από αεροσκάφη) ρουκετών για την αντικατάσταση προβληματικών δορυφόρων.

Όπως δημοσίευσε η China Daily, οι ρουκέτες αυτές θα μπορούν να μεταφέρουν στο διάστημα φορτίο 200 κιλών. Η εκτόξευση θα γίνεται από εξειδικευμένα στην αποστολή μεταφορικά αεροσκάφη με βάση το Y-20 (τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παραδόθηκαν τον περασμένο Ιούλιο στην κινεζική Αεροπορία).

Οι Κινέζοι φέρονται αν έχουν ήδη αναπτύξει ένα τέτοιο σύστημα που δύναται να μεταφέρει φορτίο 100 κιλών στο διάστημα και να το θέσει σε χαμηλή τροχιά. Παρόμοιο πρόγραμμα έχουν σε εξέλιξη μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα πάντα με το κινεζικό δημοσίευμα.

Επίσης, υπενθυμίζεται ότι οι Κινέζοι, στις 30 Αυγούστου του 2016 υπέγραψαν συμφωνία διά της Aviation Industry Corporation of China (AICC) με την ουκρανική Antonov Corporation, για την επανέναρξη παραγωγής του μεγαλύτερου αεροσκάφους στον κόσμο, του AN-225, που έχει 84 μέτρα μήκος και πτερυγικό εκπέτασμα μεγαλύτερο των 88 μέτρων, το οποίο μπορεί να μεταφέρει 250 τόνους φορτίου.

Το πρόγραμμα είχε σταματήσει μετά τη δραματική επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, με τους Κινέζους να αρπάζουν την ευκαιρία, κάτι που θα ήταν αδιανόητο να μην έχει ενοχλήσει τη ρωσική ηγεσία, δεδομένου του ψυχροπολεμικού κλίματος στις σχέσεις με την Ουκρανία και όσα διακυβεύονται στην ανατολική Ουκρανία και την χερσόνησο της Κριμαίας, σε στρατηγικό επίπεδο για τη Μόσχα.

Σε κάθε περίπτωση, δείχνει να συνιστά μια ενέργεια από αυτές που οι δυο πλευρές χρησιμοποιούν για να «προειδοποιήσουν» την άλλη, όμως ακόμα κι αν πετυχαίνει τον στόχο της, παράλληλα ενισχύει την υφιστάμενη καχυποψία και θέτει περιορισμούς στη δυνατότητα πραγματοποίησης «αλμάτων» στη στρατηγική συνεργασία.

Πλέον, για να επιστρέψουμε στο «τρίγωνο» Μόσχας, Νέου Δελχί και Πεκίνου, η Ρωσία σήμερα καλεί για μια ειλικρινή συζήτηση. Κάπου εκεί υποκρύπτεται η ανησυχία της Μόσχας για τις κινεζικές πρωτοβουλίες, αφού τα στρατηγικά συμφέροντα των δυο δυνάμεων στην περιοχή της κεντρικής Ασίας -τουλάχιστον- είναι αποκλίνοντα.

Όπως αναφέρει το ρωσικό Sputnik, η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την κατάρρευση της συμφωνίας TPP (Trans-Pacific Partnership), καθώς αυτό έδωσε νέα δυναμική στο δικό της σχέδιο, το OBOR, για τη συνένωση της ασιατικής ηπείρου, υπό τη δική της όμως ηγεμονία και κατεύθυνση.

Αυτό η Ρωσία δεν θα το επέτρεπε να συμβεί και αυτονόητα κινείται για την εξασφάλιση των συμφερόντων της, προσπαθώντας να εντάξει στον κινεζικό σχεδιασμό τον κάθετο άξονα που ενώνει τη Ρωσική Ομοσπονδία με την Ινδία. Στόχος είναι, σύμφωνα με τα λόγια Ινδού αναλυτή που μίλησε στο Sputnik, «μια πιο εποικοδομητική και έξυπνη εμπλοκή» από κινεζικής πλευράς, λόγια στα οποία προκύπτει η έκδηλη ανησυχία για τις κινεζικές ενέργειες.

Κατά συνέπεια, δύο είναι τα τελικά συμπεράσματα:

Το πρώτο, ότι τις Ρωσία και Ινδία ανησυχούν σφόδρα τα κινεζικά σχέδια, κάτι που θεωρητικά τις φέρνει πιο κοντά, χωρίς αυτό να αποκλείει και την προσθήκη των ΗΠΑ, όταν κάποια στιγμή εξευρεθούν νέες ισορροπίες στο «σύστημα» στην Ουάσιγκτον.

Το δεύτερο, ότι ο περίφημος «άξονας» Ρωσίας-Κίνας θα πρέπει να θεωρείται κάθε άλλο παρά δεδομένος. Πέραν του «ιστορικού βάρους» το οποίο πολλοί λησμονούν στις αναφορές τους στο θέμα, είναι μια δυναμική διαδικασία που υπαγορεύεται από τη σημερινή διεθνή πραγματικότητα και επιδιώκει να ορθωθεί ως τείχος στα στρατηγικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών με στόχο τη διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας.

Οι εξελίξεις όμως διεθνώς, κινούνται με χαοτικό τρόπο. Ίσως και αυτό να είναι καλύτερο, εάν το ζήτημα προσεγγιστεί από «φιλοσοφική» πλευρά. Δηλαδή, το ότι οι συμμετέχοντες στο παίγνιο, έχουν συνεχώς τη δυνατότητα σε τακτικό επίπεδο να επηρεάσουν ο ένας τις υπόλοιπες διπλωματικές σχέσεις του άλλου, επιδιώκοντας να «ρυθμίσουν» τη στρατηγική του συμπεριφορά.

Την ίδια στιγμή, Μόσχα και Πεκίνο δείχνουν αμφότερες πως κατά βάθος θα επιθυμούσαν να έχουν εξασφαλίσει τη συμμαχία της Ουάσιγκτον, ώστε να υποβιβάσουν ο ένας τον άλλον, de facto σε μια άτυπη τρίτη θέση στην «παγκόσμια ιεραρχία», χωρίς όμως να αποκλείουν αλλήλους από μια διαδικασία στρατηγικής συνεννόησης…

Μπορεί αυτό που συμβαίνει να μοιάζει με μια ισορροπία τρόμου, όμως ας αναλογιστούμε ότι αν έλειπε αυτό το «χαοτικό στοιχείο» από την εξίσωση και θεωρητικά υπήρχαν δύο «στρατόπεδα» αφοσιωμένα το ένα στο άλλο, ο πειρασμός στρατιωτικού ξεκαθαρίσματος της υπόθεσης θα ήταν μεγάλος και δυνητικά καταστροφικός.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (IAAA/ISDA)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Ένα κεφάλαιο κλείνει για τον Ερντογάν με τον χειρότερο τρόπο στη χειρότερη χρονικά στιγμή

Το κεφάλαιο της εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία ξεκίνησε μετά το 2003 ως επίθεση φιλίας στον Ασαντ, για να γίνει μετά το 2011 τυχοδιωκτική εμπλοκή συμμαχίας με τον διάβολο, προκειμένου να υπάρξει καθεστωτική ανατροπή στη Δαμασκό.

Στη χειρότερη στιγμή, λιγότερο από έναν μήνα πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την έγκριση της συνταγματικής μεταρρύθμισης με την οποία υιοθετείται προεδρικό καθεστώς, μια ψηφοφορία που ήδη προδιαγράφεται να έχει οριακό αποτέλεσμα και σε καμιά περίπτωση εκλογικός περίπατος.

Εξελίξεις

Οι εξελίξεις είναι αμείλικτες και μη διαχειρίσιμες επικοινωνιακά, αλλά και επί της ουσίας, από τον Ερντογάν: Μέσα σε δύο βδομάδες πρώτες οι ΗΠΑ του διεμήνυσαν ότι την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή.

Το δεύτερο και ισχυρότερο ράπισμα ήλθε από τη Ρωσία, η οποία ανακοίνωσε τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην κουρδοκρατούμενη περιοχή της Δυτικής Συρίας, μια εξέλιξη που ακυρώνει πλέον οποιαδήποτε δυνατότητα της Τουρκίας να περιορίσει εδαφικά τις περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι και όχι μόνον: Στην ουσία ακυρώνεται, με άδοξο για τον Ερντογάν τρόπο, ο ελιγμός της προσέγγισης με τη Μόσχα που υλοποιήθηκε το 2016, λίγο πριν και λίγο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Τότε ο Ερντογάν διαβεβαίωσε τη Μόσχα ότι δεν πρόκειται να ενοχλήσει την προέλαση του Ασαντ και της φιλοϊρανικής συμμαχίας που τον στηρίζει προς το Χαλέπι και σε αντάλλαγμα πήρε την ανοχή του Κρεμλίνου να προωθήσει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις πέριξ του Ευφράτη, ώστε να εμποδίσει τη συνένωση των Κούρδων της Βορειοανατολικής Συρίας με τον κουρδικό θύλακο της Βορειοδυτικής Συρίας που έχει τη δυναμική πρόσβασης στη Μεσόγειο.

Σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία

Με το «πράσινο φως» της Μόσχας ως πλεονέκτημα, ο Ερντογάν άρχισε να ενισχύει τις δυνάμεις του στο Βόρειο Ιράκ πέριξ της Μοσούλης, με στόχο να εμποδίσει την κατάληψη της άλλης πρωτεύουσας των τζιχαντιστών από τους Κούρδους Πεσμεργκά του Βόρειου Ιράκ.

Παρενόχληση

Σήμερα η περίπλοκη παραπάνω στρατηγική είναι σμπαράλια και θρύψαλα, καθώς γύρω από τον Ευφράτη όσο και γύρω από τη Μοσούλη η τουρκική παρουσία ανεδείχθη σε μείζονος σημασίας παρενόχληση τόσο για τη Μόσχα όσο και για την Ουάσιγκτον.

Οι Κούρδοι πρωταγωνιστούν στην ολοκλήρωση της κατάληψης της Μοσούλης, περιμένουν το σύνθημα να εφορμήσουν στη Ράκα, οι Ρώσοι με την εγκαθίδρυση βάσης στην κουρδική Βορειοδυτική Συρία δηλώνουν δυναμικό «παρών» στο Κουρδικό συνολικά.

Είναι προφανές ότι σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία και κυρίως ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την εδαφική συνέχεια του κουρδικού Βόρειου Ιράκ, με την υπό κουρδικό έλεγχο περιοχή της Μοσούλης που συνορεύει με την κουρδική Βορειανατολική Συρία, η οποία θα αποκτήσει δυτικά του Ευφράτη πρόσβαση στη Μεσόγειο!

Την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή

ΗΠΑ και Ρωσία δείχνουν «κόκκινη κάρτα», οι σχέσεις με το Ισραήλ έχουν ραγίσει ανεπανόρθωτα, με την Αίγυπτο υπάρχει ψυχροπολεμική καχυποψία ενώ το μόνο πεδίο που συμφωνούν οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι για την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, είναι ότι δεν θέλουν οποιονδήποτε ρόλο της Αγκυρας στο Ιράκ και στη Συρία.

Πέραν της συγκυρίας, στη Συρία και στο Ιράκ η χειραφέτηση των Κούρδων είναι στρατηγική επένδυση των ΗΠΑ. Ενα σταδιακά ενιαίο Κουρδιστάν αποδυναμώνει κάθε επανεμφάνιση του Αραβικού Ριζοσπαστικού Εθνικισμού στο Ιράκ και στη Συρία, ψαλιδίζει την ισχύ του Ιράν και επιταχύνει ως μη αντιστρέψιμη νομοτέλεια τη χειραφέτηση των Κούρδων στη Νοτιοανατολική Τουρκία.

Γιώργος Καπόπουλος
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν

Η συζήτηση της σύνδεσης του προσφυγικού/μεταναστευτικού με την ισλαμική τρομοκρατία είναι θέμα που βασανίζει αρκετούς ειδικούς επί των θεμάτων αυτών. Η έστω και παραμικρή αναφορά μιας τέτοιας θεωρίας αποφεύγεται μετά βδελυγμίας από τα ΜΜΕ αλλά και πολιτικούς κύκλους της Δύσης έτσι ώστε να μην υπάρξει άμεση δαιμονοποίηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Μια τακτική που, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μια λογική στρουθοκαμήλου, καθώς το πρόβλημα δεν θα σταματήσει να υφίσταται αν δεν αντιμετωπιστεί στην ωμή του κατάσταση.

Τα τελευταία 7 περίπου χρόνια υπάρχει μια ροή μετακίνησης ανθρώπων για διάφορους λόγους από τις περιοχές της Ασίας, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η ροή έχει κύριο στόχο μετακίνησης την Βορειοδυτική Ευρώπη και λιγότερο χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ. Ακόμα πιο μικρό είναι το ποσοστό προς την ήπειρο της Αυστραλίας. Η σύνθεση της ροής έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία και την διαμορφώνουν. Αποτελείται, στη συντριπτική πλειοψηφία της, από άντρες ενεργής ηλικίας (15 - 55 ετών) και λιγότερο από ηλικιωμένους, γυναίκες και παιδιά. Ακόμη μεγαλύτερα είναι τα ποσοστά που αφορούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους που δείχνουν ως κεντρική θρησκεία το Ισλάμ, ενώ είναι σχεδόν δεδομένο πώς οι κοινωνικές τους τάξεις αφορούν τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα που δεν έχουν την δυνατότητα να ξοδέψουν χρήματα για την μετανάστευση τους με άλλο τρόπο πλην αυτόν της παράνομης εισόδους σε τρίτες χώρες μέσα από μακρά σε διάρκεια ταξίδια.

Οι περισσότεροι, επίσης, προέρχονται από χώρες όπου το Ισλάμ δεν είναι απλά μια θρησκευτική πεποίθηση, καθώς αποτελεί το πρότυπο της καθημερινής ζωής, αλλά και ένα πλαίσιο εφαρμογής νομοθεσιών σε πολιτικό επίπεδο (βλ. Σαρία). Είναι δηλαδή κάτοικοι και πολίτες χωρών όπου το Ισλάμ με την απόλυτη και δογματική του μορφή έχει αποτελέσει τη βασική μαγιά κουλτούρας των ανθρώπων εκεί για την αντιμετώπιση κάθε πτυχής της ζωής τους.

Μέσα, λοιπόν, από αυτή τη δογματική μορφή κατήχησης και δημιουργίας κουλτούρας, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αντιμετώπισαν και τις όποιες κακουχίες, δυσκολίες, προτροπές ακόμα και πολέμους ώστε να επιβιώσουν. Η νομαδική, επίσης, μετακίνηση ειδικά σε αραβικά και αφρικανικά φύλα δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ελάχιστα τυπικά κράτη υπήρχαν, ενώ οι πιο πολλές περιοχές δεν είχαν χαρακτηρισμένα σύνορα. Μαζί με όλα αυτά υπήρχαν και οι διδαχές ειδικών νομικών σχολών του Ισλάμ, αλλά και οι «παραινέσεις πολέμαρχων» για την μεταφορά του λόγου του Αλλάχ, συνδυαστικά φυσικά με την τρομερή ανάπτυξη της τεχνολογίας που μέσα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο ενημέρωσαν τους πληθυσμούς των περιοχών αυτών για ηπείρους και χώρες που η ζωή του ανθρώπου έχει αξία, όπως και για τις ανέσεις που έχει ο κάθε πολίτης σε οργανωμένα κράτη.

Το σύνολο των παραπάνω, είναι ικανό να δώσει μια καλή εικόνα γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι των ηπείρων αυτών θέλουν να έρθουν στην δυτική «Γη Επαγγελίας», προσπαθώντας να βρουν τη δική τους τύχη. Ας μην ξεχνάμε πως όπως επισημαίνω, το συντριπτικό ποσοστό των μετακινούμενων πληθυσμών αφορά οικονομικούς μετανάστες και πολύ λιγότερο πρόσφυγες υπό διωγμό. Είναι δηλαδή εκατομμύρια άνθρωποι που ψάχνουν την ευδαιμονία και την καλύτερη ευκαιρία για να ζήσουν, βασιζόμενοι όμως σε απαρχαιωμένες αντιλήψεις, κουλτούρα και φυσικά με ελάχιστα εφόδια να επιβιώσουν σε ένα Δυτικό κόσμο με αστραπιαίες εξελίξεις όπου απαιτούνται εξειδικεύσεις και γνώσεις για να αποκτήσει ο πολίτης, πλέον, ένα ικανό βιοτικό επίπεδο.

Ξεκινώντας το ταξίδι τους όλοι αυτοί οι άνθρωποι ρευστοποιούν ή/και δανείζονται ποσά της τάξης των χιλιάδων δολαρίων (τεράστια ποσά για αυτούς) προκειμένου να φτάσουν στη Δύση. Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα απελπιστικό αδιέξοδο, καθώς η μόνη επιλογή είναι να ολοκληρώσουν τη διαδρομή τους με την ελπίδα να καταλήξουν στον πολυπόθητο προορισμό τους. Αυτή ακριβώς λοιπόν η ελπίδα, συνδυαστικά όλων των υπολοίπων, είναι και η «αχίλλειος πτέρνα» που δένει ως δεσμός με την τρομοκρατία.

Η τρομοκρατία, όπως γνωρίζουμε, έχει μερικά χαρακτηριστικά που την περιγράφουν (διότι δεν υπάρχει απόλυτος ορισμός). Αυτά είναι η ιδεολογία της κάθε ομάδας και πώς την αντιπροσωπεύει, οι τρόποι προσπάθειας επιβολής της ιδεολογίας της και τελευταίο, ο τρόπος προσέγγισης και στρατολόγησης μελών της για να συνεχίσει να υπάρχει ως οργάνωση.

Οι ομάδες που βρίσκουν αυτές τις ιδεολογίες ως μια διέξοδο των προβλημάτων ή/και της έκφρασής τους με έδρα τις χώρες τους, έχουν ήδη στη διάθεσή τους, έναν «ανθρώπινο διάδρομο» που ξεκινάει έξω από το σπίτι τους και καταλήγει εκεί που θέλουν εκείνοι να εκτελέσουν τις τακτικές τους για μέγιστο αποτέλεσμα. Δηλαδή ένας φανατικός τρομοκράτης, θα κάνει χρήση όλων αυτών, μεταναστών και προσφύγων, ως «διάδρομο μεταφοράς» , κρυμμένος σε ανοιχτή θέα για να επιτύχει τον στόχο του. Αυτό σημαίνει πως θα κοιμάται, θα τρώει και θα συνυπάρχει με πολλούς από τους ταξιδιώτες σε όλη την διάρκεια της πορείας αυτής. Θα κάνει επαφές και δεσμούς, ενώ συνάμα θα έχει μια πλήρη εικόνα του ποιος πάει που από το κοντινό περιβάλλον του. Αυτό θα χρησιμεύσει αργότερα, όταν πλέον θα είναι στην χώρα προορισμού για υποψήφιους προς στρατολόγηση.
Παράλληλα θα είναι σε θέση να εντοπίσει και διάφορες άλλες ομάδες που ίσως να είναι «συγγενικές» προς την ιδεολογία του και να βρίσκονται ήδη σε άλλες χώρες.
Η ερώτηση φυσικά είναι λογικά επακόλουθη:« Μα κανείς από τους συνταξιδιώτες του δεν καταγγέλλει πώς είναι πιθανώς φανατικός τρομοκράτης;» Δεν θα το κάνει κανείς, διότι οι περισσότεροι είτε φοβούνται γνωρίζοντας τι ζούσαν παλαιότερα στις περιοχές τους, ενώ υπάρχουν και κάποιοι ελάχιστοι που θεωρούν δίκαιη την αντίδρασή τους αυτή, αλλά δεν θέλουν να συμπράξουν. Όμως δεν θα τους προδώσουν κιόλας.

Στο τελικό στάδιο της άφιξης όλων αυτών των μεταναστών και προσφύγων και με την ελπίδα τους σε πλήρη έκταση καθώς μπαίνουν στην χώρα προορισμού, έρχεται η πρώτη απογοήτευση. Κανένα σοβαρό και οργανωμένο κράτος δεν θα δεχτεί φυσικά με ανοιχτές αγκάλες πρόσφυγες και μετανάστες που ήρθαν παράνομα, ούτε θα τους εντάξει αυτόματα στην καθημερινότητά του.
Αρχίζουν οι έλεγχοι που όλοι περνάμε όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό και γνωρίζουμε επειδή ζούμε δεκαετίες σε αυτές τις περιοχές του πλανήτη, αλλά δεν έχουν τις ίδιες εμπειρίες και εκείνοι. Αρχίζει η απομόνωση, ο διαχωρισμός που είναι αναγκαία και απαιτητά στοιχεία για την πιθανή ένταξη κάποιων ανθρώπων μέχρι να εξακριβωθεί το ποιος και τι είναι αυτός που ήρθε. Αρχίζει η δυσκολία παραμονής σε μια ξένη χώρα, όπου δεν γνωρίζει κάποιος τη γλώσσα, δεν έχει ουδεμία εργασιακή τύχη και φυσικά καμία δυνατότητα κίνησης, ακριβώς επειδή για τη χώρα φιλοξενίας μπορεί να είναι τρομοκράτης, εγκληματίας ή ακόμα και φορέας μεταδοτικής ασθένειας.

Η απογοήτευση μεγαλώνει όταν διαπιστώνεται πως υπάρχει και μια σχετική εχθρότητα από τον ιθαγενή πληθυσμό και φυσικά δεν βοηθάει και η κουλτούρα της καθημερινότητας των μεταναστών, η οποία δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτή που συναντούν στην Δύση. Οι δυσκολίες προφανείς και ακριβώς επειδή το δογματικό όταν έχει γίνει αντικείμενο κατήχησης από μικρή ηλικία δεν αποτινάσσεται, πόσο μάλλον από ανθρώπους χαμηλής παιδείας και μορφωτικού επιπέδου, η κατάσταση γίνεται προβληματική. Ενδεικτικά αναφέρω την αντίληψη περί θέσης της γυναίκας στην κοινωνία για τους περισσότερους μετανάστες, για το πώς θεωρούν κάποιες ηθικές αξίες ως δεδομένο και μη κατακριτέο καθώς έχουν «Θεϊκή προέλευση» σε σχέση με όσα βλέπουν, κτλ. Η όλη αντιπαράθεση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν η επιβολή θεωρείται επίσης δεδομένη από τους ιδίους για να μπορέσουν να ζήσουν εκεί που ήρθαν, μεταφέροντας έτσι ένα πολιτισμικό μεσαίωνα στη Δύση που φυσικά και δεν γίνεται αποδεκτός. Οπότε, στην περίπτωση αυτή ο βαθμός απομόνωσης γίνεται μεγαλύτερος και η ελπίδα μετατρέπεται σε απελπισία. Απελπισία που γιγαντώνεται όταν ο μετανάστης διαπιστώνει πώς δεν έχει τρόπο διαφυγής προς τα πίσω όταν χρωστάει χιλιάδες δολάρια ενώ δεν μπορεί να παραμείνει και εκεί που είναι καθώς θεωρείται ήδη «ξένο σώμα».

Η επιβίωση του γίνεται προβληματική και οδηγεί σε μικροπαραβατικές συμπεριφορές τις οποίες και «ευλογεί» με το «Θείο κήρυγμα» ο κάθε φανατικός που ήδη έχει έρθει μέσα σε αυτό τον ξένο όχλο και βρίσκει έδαφος πλέον, αλλά και μια τεράστια δεξαμενή ανθρώπων για να περάσει την ιδεολογία του και να προσδιορίσει και τον στόχο εκτόνωσης της οργής. Η Δύση φταίει και οι πολίτες της. Είναι ανήθικοι και προσβάλλουν τον Αλλάχ. Ευκολότερος στόχος φυσικά οι νεαρότεροι, οι οποίοι αν και σε πολλές περιπτώσεις γεννημένοι στις χώρες της Δύσης, βρίσκονται σε μεγαλύτερο αδιέξοδο μην έχοντας στην ουσία καμία πατρίδα, ούτε εκεί που ζουν, ούτε στη χώρα καταγωγής τους. Μάλιστα πολλοί σπεύδουν να γυρίσουν στις χώρες των γονιών τους για να τις απελευθερώσουν, αλλά και για να νιώσουν την προσωπική τους αξία να ανεβαίνει, καθώς αισθάνονται αδύναμοι και ανενεργοί στις δυτικές κοινωνίες.
Με απλά λόγια μιλάμε για μια δεξαμενή ανθρώπων που λόγω πολλών αιτιών (κοινωνικές, ιδεολογικές, οικονομικές) και ακόμα περισσότερων παραμέτρων στη συνέχεια εκεί που φτάνουν, αποτελούν την πρώτη και κύρια δεξαμενή στρατολόγησης τρομοκρατών, είτε στις χώρες καταγωγής τους, είτε στις χώρες μετανάστευσής τους, όπου οι φανατικοί θα βρουν τους «καλύτερους στρατιώτες», απελπισμένους λόγω αδιεξόδων και εύκολους προς κατήχηση, καθώς μέσα από το «Θείο κήρυγμα» θα τους δοθεί διέξοδος.
Ποια είναι όμως αυτή η διέξοδος που δίνεται από τον εκάστοτε στρατολόγο τρομοκράτη για να προσελκύσει; Οι τακτικές και οι μέθοδοι στρατολόγησης τους χτυπάνε σε δύο κυρίως σημεία. Στην ανάδειξη της προσωπικότητας του ατόμου ως ξεχωριστή και με «Θεϊκή ευλογία», ενώ παράλληλα δίνεται και η υπόσχεση πώς η οικογένεια του θα θεωρηθεί προστατευμένη από τους υπόλοιπους της εκάστοτε οργάνωσης και τον Αλλάχ.

Ο κάθε υποψήφιος «ιερός μαχητής» προσελκύεται δια προσέγγισης κάποιων Ιμάμηδων ή κάποιων προσώπων που γνωρίζουν (π.χ. από το ταξίδι τους όπως προειπώθηκε ) και με διάφορες τακτικές αξιολογούν την ετοιμότητα του στο να δεχτεί να περάσει στη δεύτερη κλίμακα που αφορά την ένταξη του σε μια «λειτουργική ομάδα» που αρχικά θα θεωρηθεί ως πιθανή ομάδα μελέτης του Θεού ή κάποιας άλλης παρόμοιας ανώτερης σε φύση δικαιολογίας. Η όλη διαδικασία κατήχησης περιγράφεται άριστα στο Staircase model για την τρομοκρατία. Απαριθμεί τα 5 επίπεδα (μια μελέτη που δεν είναι αντικείμενο του άρθρου) και πώς φτάνει στην τελική κλιμάκωση του χτυπήματος ο κάθε «ιερός μαχητής».

Συμπερασματικά έχουμε μια ροή αλλογενούς, αλλόφυλου και διαφορετικής νοοτροπίας και πολιτισμικού επιπέδου πληθυσμού σε μια περιοχή του πλανήτη που έχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ αυτά τα στάδια. Είναι επόμενο, λοιπόν, πως θα υπάρξουν τριβές και διαφορές που πολύ σύντομα θα οδηγήσουν και σε συγκρούσεις. Τι μπορεί να γίνει όμως;

Η μελέτη μιας CONTEST (αντιτρομοκρατικής στρατηγικής) καθώς και η μελέτη για μεταρρυθμίσεις σε μεταναστευτικό είναι αντικείμενα που θα χρειαστούν διατριβή για να παρουσιαστούν, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει μια καλή αποτύπωση στο σχεδιασμό και στα πιθανά αποτελέσματα τους. Οπότε επιγραμματικά και μόνο προτείνονται τα εξής:
- Αυστηρός έλεγχος συνόρων
- Εξέταση στην διαδικασία αφομοίωσης του ξένου πληθυσμού. Ιδανικό πρότυπο είναι οι ΗΠΑ όσον αφορά την διαδικασία απόδοσης εγγράφων παραμονής και απόδοσης υπηκοότητας
- Διαχωρισμός ιθαγένειας/υπηκοότητας. Ο διαχωρισμός γίνεται για να διαχωριστεί ποιος είναι ο γηγενής κάτοικος και ποιος ο πολιτογραφημένος. Αυτό διευκολύνει και το παρακάτω:
- Αφαίρεση υπηκοότητας σε περίπτωση πράξης ενάντια στην Εθνική Ασφάλεια.
- Αλλαγή διαδικασίας ασύλου υποχρεώνοντας να ξεκινάει από τις κατά τόπους πρεσβείες. Σε περιπτώσεις πολέμου και μόνον σε αυτές θα επιτρέπεται η είσοδος των προσφύγων σε έδαφος τρίτης χώρας (μόνο από ορισμένες πύλες ειδόσου).
- Δημιουργία σχεδίου που θα απορροφά μέρος αιτήσεων οικονομικών μεταναστών από τις κατά τόπους πρεσβείες βάσει δεξιοτήτων και σχετικής αξιολόγησης για την πιθανή προσαρμογή ενός ανθρώπου στην χώρα προορισμού του. Ιδανικό πλαίσιο τέτοιας αξιολόγησης έχει για παράδειγμα η Αυστραλία.
- Χρήση του εργατικού δυναμικού αυτών των χωρών από επιχειρήσεις της Δύσης με δυνατότητες teleworking για όσους έχουν δεξιότητες ενώ εξέταση κάποιου business case σε συνεργασία με κράτη για την ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στην χώρα κατοικίας τους. Ο σκοπός είναι να δημιουργηθούν κίνητρα παραμονής τους εκεί αλλά και πιθανή ανάπτυξη αγοράς. Παρόμοιο έργο είναι αυτό που έγινε στην Ινδία και πολλές πλέον εταιρίες έχουν στείλει υπηρεσίες υποστήριξης τους από τον τομέα πληροφορικής εκεί.
Η λογική των παραπάνω καταδεικνύει εν ολίγοις, όπως είναι εμφανές, πώς το μεταναστευτικό και η τρομοκρατία βρίσκουν πηγή τροφής σε προβλήματα που είναι κοινά, εξού και η σύνδεση των δύο φαινομένων δεν είναι κάτι που πρέπει να περνάει χωρίς ιδιαίτερο βάσανο. Φυσικά δεν ταυτίζονται, αλλά η σύνδεσή τους είναι εμφανής και σε σημεία επίσης είναι ορατό πώς τα δύο φαινόμενα, όπως είναι διαμορφωμένες οι σημερινές συνθήκες στις συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Αν μπορέσει και μειωθεί η πίεση και η φόρτιση στο ένα εξ αυτών, θα αποτελέσει και απαρχή αποκλιμάκωσης της έντασης και στο δεύτερο.

Πηγή HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν δήλωσε σήμερα ότι η μάχη για την ανακατάληψη της πόλης της Ράκας, προπυργίου της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στη Συρία, θα αρχίσει “εντός των προσεχών ημερών”.

“Σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι η Ράκα έχει περικυκλωθεί και ότι η μάχη της Ράκας θα αρχίσει εντός των προσεχών ημερών”, δήλωσε ο Λε Ντριάν μιλώντας στο ειδησεογραφικό δίκτυο CNEWS.

Η συγκεκριμένη μάχη αναμένεται να είναι η πλέον αιματηρή, αφού οι τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος) που δεν έχουν διαφύγει σε άλλες χώρες (Τουρκία κ.α.) έχουν συγκεντρωθεί στην Ράκκα για να δώσουν "την μάχη των μαχών". Μια μάχη που στην ουσία θα "κλείσει" το κεφάλαιο του Ισλαμικού Κράτους, τα απομεινάρια του οποίου αναμένεται να διασκορπιστούν σε ερημικές περιοχές, προκειμένου να αναδιοργανωθούν και να ξεκινήσουν ανταρτοπόλεμο κατά του συριακού στρατού και, κυρίως, κατά αμάχων πολιτών σε χωριά της Συρίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Μόσχα προσεγγίζει τους Κούρδους 
«Μήλον της Έριδος» η πόλη Αφρίν

Αντιστρέφεται το πνεύμα συνεργασίας που επιδείκνυαν μέχρι πρόσφατα Τουρκία και Ρωσία στο θέμα της Συρίας, καθώς το κλίμα στις σχέσεις των δύο πλευρών έχει ψυχρανθεί το τελευταίο διάστημα. Αιτία, η στρατιωτική συνεργασία της Μόσχας με τους Κούρδους της βόρειας Συρίας, αλλά και η απόφασή της να διατηρήσει τους περιορισμούς στην εισαγωγή τουρκικών αγροτικών προϊόντων, με ανυπολόγιστη οικονομική ζημιά για τους Τούρκους παραγωγούς.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, η Αγκυρα κάλεσε τον ρώσο επιτετραμμένο στο υπουργείο Εξωτερικών δύο φορές μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα για να διαμαρτυρηθεί σε υψηλούς τόνους, την πρώτη φορά για τα πυρά που δέχθηκε από το κουρδικό καντόνι του Άφριν τουρκικό συνοριακό φυλάκιο, με αποτέλεσμα την απώλεια -σύμφωνα με την τουρκική πλευρά- της ζωής ενός Τούρκου στρατιώτη, και τη δεύτερη φορά για τη μεταφορά ρωσικών δυνάμεων στην ίδια περιοχή της βορειοδυτικής Συρίας που ελέγχεται από του Κούρδους, προκειμένου να τους εκπαιδεύσει και να συνεργαστεί μαζί τους.

Το μήνυμα της Άγκυρας προς την Μόσχα δόθηκε σε απειλητικό ύφος και περιελάμβανε την προειδοποίηση ότι σε περίπτωση που επαναληφθεί το συμβάν, των πυρών δηλαδή από την συριακή πλευρά των συνόρων, η αντίδραση της Τουρκίας θα είναι πολύ σκληρή.

Παράλληλα, η τουρκική πλευρά προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και έθεσε ένα νέο αίτημα. Συγκεκριμένα, ζήτησε από την ρωσική κυβέρνηση να απαγορεύσει την λειτουργία αντιπροσωπειών του κουρδικού κινήματος της Συρίας στην Ρωσία.

Οι κινήσεις της Τουρκίας έρχονται σε μία στιγμή που στο άλλο άκρο της συρο-τουρκικής μεθορίου, στα βορειοανατολικά της Συρίας, οι αμερικανικές δυνάμεις συνεργάζονται με τις «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας», που ηγούνται οι Κούρδοι του YPG, προκειμένου να εκδιώξουν το «Ισλαμικό Κράτος» από ην πρωτεύουσά του Ράκα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Tα ουρλιαχτά του Ερντογάν και η διατήρηση σχέσεων με την Ευρώπη

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Οι οργισμένες δηλώσεις ενός μαινόμενου Ερντογάν, με κατηγορίες ότι η σημερινή Ευρώπη είναι ναζιστική, έβαλαν ταφόπλακα στην όποια ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, αν υποθέσουμε ότι ποτέ υπήρχε. Αυτό εκτιμά η γαλλική εφημερίδα «Le Monde», σε άρθρο της στις αρχές της περσμένης εβδομάδας.

Η συμπεριφορά του Ερντογάν, συνεχίζει η εφημερίδα, δείχνει ότι η Τουρκία δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα. Και η εφημερίδα παραθέτει δήλωση του πρώην γάλλου υπουργού των Εξωτερικών, Hubert Védrine, ( 14 Μαρτίου 2017) ότι, αφού ηρεμήσουν τα πράγματα μετά το δημοψήφισμα του Ερντογάν, «πρέπει να ειπωθεί στην Τουρκία ότι δεν μπορεί να γίνει μέλος της Ευρώπης» (il faudra dire à la Turquie qu’elle ne peut pas entrer dans l’Europe).

Υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή δεν είναι άλλος, κατα την εφημερίδα, από τον Ερντογάν με την αυταρχική νεο-οθωμανική πολιτική του. Ουσιαστικά η γαλλική εφημερίδα εκφράζει αυτό που σκέπτονται και λένε, κάποιοι χαμηλόφωνα και κάποιοι ανοιχτά και μεγαλόφωνα σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η συμπεριφορά του Ερντογάν υποχρέωσε και τους τελευταίους φίλους του στην Ευρώπη να αναδιπλωθούν.

Κερδισμένος από την κρίση που προκλήθηκε, φαίνετα να είναι ο ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε και το κόμμα του στις εκλογές της περασμένης Τετάρτης. Κερδισμένος, κατά πάσαν πιθανότητα, θα είναι και ο Ερντογάν στο δημοψήφισμα του, οπότε η κρίση θα λήξει με αμοιβαία οφέλη, τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα!

Θα διερωτηθεί κάποιος, αν δεν υπήρχε και πριν τα ξεσπάσματα του Ερντογάν ένα κλίμα ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη. Βεβαίως υπήρχε, για διάφορους λόγους. Όμως η Τουρκία διέθετε ισχυρά στηρίγματα, όσο η χώρα προχωρούσε προς την δημοκρατικοποίηση. Η δε Ολλανδία, με σημαντικές επενδύσεις στην Τουρκία, ήταν από τις χώρες με την πιο φιλοτουρκική πολιτική στην Ευρώπη. Ήταν η εποχή που και ο ίδιος ο Ερντογάν και οι Ισλαμιστές είχαν ανάγκη την Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν τον στρατό και το κεμαλικό κατεστημένο. Από τη στιγμή όμως που ο Ερντογάν εδραίωσε το καθεστώς του, εγκατέλειψε τον δρόμο των δημοκρατικών αλλλαγών και μετέτρεψε τη χώρα του σε ανοιχτή φυλακή. Έτσι έχασε σταδιακά τους ευρωπαίους συμμάχους του. Το τελικό πλήγμα ήρθε από την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη, της χώρας που στήριζε με νύχια και με δόντια την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, επειδή αυτό θα οδηγούσε, σύμφωνα με τα βρετανικά σχέδια, σε μια ασπόνδυλη Ευρώπη Ευρώπη που δεν θα ήταν τίποτε άλλο από μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου.

Βεβαίως μιας μορφής τουρκική πρόσδεση στην Ευρώπη θα διατηρηθεί με την αναβαθμισμένη τελωνειακή ένωση που συζητείται αυτή τη στιγμή, μιας μορφής ειδική σχέση. Ανεξάρτητα από τα ουρλιαχτά του Ερντογάν, η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να διατηρήσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Η οικονομία της δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Ευρώπη και ούτε η Ρωσία, ούτε η Ασία, ούτε και ο αραβικός κόσμος , με τον οποίο άλλωστε έχει τεταμένες σχέσεις, δεν μπορούν να της προσφέρουν εναλλακτική λύση. Ακόμη και την ίδια την ασφάλεια της, μόνο η Ευρώπη μπορεί να την εγγυηθεί, ειδικά τώρα που ένα νέο κρατικό κουρδικό μόρφωμα αναδύεται στη Συρία με την στήριξη ή την ανοχή ΗΠΑ, Ρωσίας και Ισραήλ. Ασφαλώς και η Ευρώπη προσβλέπει στην διατήρηση καλών σχέσεων με την Τουρκία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της, γεωπολιτικών και οικονομικών. Στο σημείο αυτό υπάρχει αμοιβαιότητα συμφερόντων. Είναι γι΄αυτό που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα υπάρξει μιας μορφής συνύπαρξη.

Εξάλλου, αν ο Ερντογάν κερδίσει το δημοψήφισμα, αυτό θα είναι η ταφόπλακα του κοσμικού κράτους και της Τουρκικής Δημοκρατίας που δημιούργησε ο Μουσταφά Κεμάλ. Μόνο μια δύναμη θα μπορούσε να ανακόψει αυτή την πορεία: Ο στρατός, παρά τις εκκαθαρίσεις και τον στενό έλεγχο που του ασκεί πια Ερντογάν και οι Ισλαμιστές. Αυτό θα μπορούσε να διευκολυνθεί και από το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά την ίδρυση της νέας Τουρκίας από το 1923, η Αγκυρα βρίσκεται σε ταυτόχρονη σύγκρουση με τους Κούρδους σε τρία μέτωπα : στο εσσωτερικό της, στο Ιράκ και στη Συρία. Γενικότερα οι εξελίξεις στη Συρία, πιθανόν να διαδραματίσουν ένα αποφασιστικό ρόλο και στις εσωτερικές τουρκικές εξελίξεις.

Η Τουρκία σε κάθε περίπτωση βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Αν ο Ερντογάν και οι Ισλαμιστές πετύχουν, θα είναι η ώρα της νεο-οθωμανικής ισλαμικής Τουρκίας

Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται στην Αθήνα, αλλά κυρίως στη Λευκωσία, είναι ότι, με τον ένα ή τον άλλο τροπο, έχει χρεωκοπήσει η πολιτική εξημέρωσης του θηρίου μέσω της πορείας της Άγκυρας προς την Ευρώπη. Είναι η περιβόητη πολιτική του Ελσίνκι, της εποχής Σημίτη, για την οποία κάποιοι είχαμε από τότε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας και την οποία ακολούθησαν οι αγάπες με τον Ερντογάν. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι μιας μορφής πίεση δεν θα μπορεί να εξασκείται και στο μέλλον μέσω Ευρώπης, αλλά δεν είναι δυνατό να παραμείνει ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής της Λευκωσίας και της Αθήνας απέναντι στην Τουρκία. Χρεάζεται επειγόντως να γίνει επεξεργασία μιας νέας πολιτικής που θα λαμβάνει υπόψη τα νέα δεδομένα, στα οποία έγινε παραπάνω αναφορά. Με αυτά τα δεδομένα η Τουρκία του Ερντογάν γίνεται περισσότερο επικίνδυνη και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Διαφορετικά θα συνεχίζεται η πολιτική των ικεσιών σε Ακιντζί και Ερντογάν για να δείξουν την καλή θέληση και την μεγαλοψυχία τους!

* Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης. E-mail stephanos.constantinides@gmail.com
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις, συνιστούν προτεραιότητα στα νέα οπλικά συστήματα, δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin κατά την διάρκεια συνάντησης που είχε με αξιωματικούς του ρωσικού στρατού που προορίζονται να αναλάβουν ανώτατες θέσεις στην στρατιωτική διοίκηση της χώρας.

«Θα συνεχίσουμε να ενισχύομε την αμυντική θωράκιση της χώρας, εξοπλίζοντας τον στρατό μας με οπλικά συστήματα και τεχνολογίες νέας γενιάς. Αυτό αφορά πρωτίστως τις στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις», δήλωσε ο ρώσος πρόεδρος, προσθέτοντας ότι «έως το τέλος του 2020 τα σύγχρονα οπλικά συστήματα θα υπερβαίνουν το 60% και σε ορισμένα είδη το 90%».

Επεσήμανε μάλιστα ότι το 2021, οι δυνατότητες των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, με τα οποία θα εφοδιασθεί ο ρωσικός στρατό, θα τετραπλασιασθούν ως προς την υψηλή ακρίβεια των πληγμάτων που θα είναι σε θέση να καταφέρουν.

Ο ρώσος πρόεδρος επεσήμανε παράλληλα ότι οι δυνατότητες των οπλικών αυτών συστημάτων αποδείχθηκαν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας στην Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όταν ο λαός συναισθάνεται κίνδυνο δεν θα αποδώσει ευθύνες εκείνη την ώρα, αλλά θα συσπειρωθεί γύρω από τον υπάρχοντα ηγέτη

Στα όσα παρανοϊκά συμβαίνουν στην τουρκική πολιτική ζωή, ίσως υπάρχει ενδεχόμενο να μας λησμονήσει ο νέο-σουλτάνος μέχρι το δημοψήφισμα, λόγω του ότι ανεφύη σημαντικότερος εχθρός για να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους. Η ίδια η Ευρώπη - πλην Ουγγαρίας.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, κατά τον Ερντογάν, επιβουλεύονται την Τουρκία και το Ισλάμ, και ως εκ τούτου καλεί τους Τούρκους να υπερψηφίσουν την πρότασή του κατά το δημοψήφισμα, ώστε να του δώσουν την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τόσο ισχυρούς εχθρούς. Θα υπενθυμίσω εδώ το κοινωνικο-πολιτικό στερεότυπο στο οποίο έχω αναφερθεί κι άλλες φορές: Την «συσπείρωση γύρω από τη σημαία».

Όταν ο λαός συναισθάνεται κίνδυνο -αδιάφορο αν είναι υπαρκτός ή όχι- δεν θα αποδώσει ευθύνες εκείνη την ώρα, αλλά θα συσπειρωθεί γύρω από τον υπάρχοντα ηγέτη, ώστε να διατηρηθεί σταθερή η κατάσταση και να μη υπάρχουν αναταραχές την ώρα αντιμετώπισης του εχθρού. Ο λαός πείθεται ότι είναι θύμα, όπως και ο ηγέτης του, επειδή είναι σύνηθες να φταίνε πάντα οι άλλοι. Και αν δεν υπάρχουν… εφευρίσκονται.

Ο Ερντογάν το ξέρει καλά αυτό, και χειρίζεται εύκολα τους Τούρκους. Πάντα σε δύσκολες καταστάσεις, κάποια περίεργα γεγονότα θα συμβούν στην Τουρκία, ορισμένα δε να δίνουν την υπόνοια ότι είναι προβοκάτσιες από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες του τουρκικού κράτους, και οι οποίες καταστάσεις δίνουν το δικαίωμα στον Ερντογάν να εμφανίζεται ως υπέρμαχος της ειρήνης και ευημερίας του λαού του.

Ασφαλώς, αυτό το παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον, ιδίως όταν υπερβαίνει τα όρια (το έχει αντιληφθεί ο Α. Τσίπρας;), όπως στην περίπτωση του Ερντογάν, ο οποίος εχθές έριξε λάδι στη φωτιά, στην κυριολεξία μάλιστα, επειδή προέβη σε διαπίστωση -όπως θα υποστηρίξει- αλλά μάλλον ως υλοποίηση απειλής μπορεί να εκληφθεί.

Είπε μεταξύ άλλων: «Αν η Ευρώπη συνεχίσει με αυτόν τον τρόπο, κανένας Ευρωπαίος, σε κανένα μέρος του κόσμου δεν θα μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια στο δρόμο». Και πριν αποσώσει τον λόγο του, συνέβη η τρομοκρατική ενέργεια στην Βρετανία. Προφανώς και δεν θα αποδοθεί σε δική του προτροπή, αλλά η σύμπτωση δεν θα περάσει απαρατήρητη.

Εξίσου σημαντική είναι και η διαστροφή της πραγματικότητας, όταν ο ίδιος κυβερνά με αυταρχικότητα, μακριά από κάθε έννοια δημοκρατίας, αλλά δίνει μαθήματα γι’ αυτήν σε δημοκρατικούς λαούς: «Εμείς, σαν Τουρκία, καλούμε την Ευρώπη να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Δημοκρατία», είπε ο Τούρκος Πρόεδρος. Και προέβη στη συνηθισμένη του απειλή, ότι «Η συμφωνία της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανακοπή της μεγαλύτερης ροής προσφύγων από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βρίσκεται κοντά σε κατάρρευση».

Απάντηση σε όλα αυτά, πήρε αρχικώς από τον Έλληνα ΥΠΕΞ, Ν. Κοτζιά, ο οποίος αποφάσισε να αποφύγει τον «κατευνασμό του θηρίου», όπως επί χρόνια συμβαίνει με αποτέλεσμα να αποθρασυνθεί πλήρως η Τουρκία, και απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή, είπε -για το καθεστώς της Ίμβρου και της Τενέδου-, ότι «η Τουρκία σαφώς και οφείλει, βάσει των διεθνών δεσμεύσεων της, να πράξει πολλά ακόμη, σε όλους τους τομείς», ενώ τα βήματα που έκανε «είναι ανεπαρκή και αποτελούν απλώς την αρχή για την εκπλήρωση από τη γειτονική χώρα των σχετικών διεθνών υποχρεώσεών της, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Την ίδια μέρα πληροφορηθήκαμε, και ενώ Τουρκία και Ισραήλ προχωρούν ταχέως στην ολοκλήρωση συμφωνίας για αγωγό που θα μεταφέρει φυσικό αέριο στην Τουρκία, ότι η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας και αντικατασκοπείας του Ισραήλ, η Shin Bet, προχώρησε στη σύλληψη του μάνατζερ της Τουρκικής Υπηρεσίας Συνεργασίας και Ανάπτυξης (TIKA) στη Γάζα, του 40χρονου Μουχάμαντ Μουρτάγια και αναζητεί τον Μεχμέτ Καγιά, επικεφαλής της γνωστής ισλαμικής τουρκικής «ανθρωπιστικής» IHH, γνωστής από την υπόθεση του «Μαβί Μαρμαρά», με την οποία συνέπραξαν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Γι’ αυτές τις δύο οργανώσεις, παραρτήματα της ΜΙΤ, έχω γράψει παλαιότερα. Κυριαρχούν στα Βαλκάνια με το δήθεν ανθρωπιστικό τους έργο εκτουρκίζοντας συνειδήσεις.
Για κατακλείδα, να εξηγήσω την διαφοροποίηση της Ουγγαρίας, με τον Ερντογάν να αποκτά έναν Ευρωπαίο σύμμαχο, τον πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπάν, ο οποίος δήλωσε: «Είναι απαραίτητο να τα πάμε καλά με την Τουρκία. Παραδώσαμε την ασφάλειά μας και τώρα τους επικρίνουμε, τους κάνουμε επίθεση και τους καταδικάζουμε σε άσχετα θέματα. Αυτό δεν είναι μια έξυπνη πολιτική», ανέφερε.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαρ 2017


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Στο «δημοψήφισμα» που έχει προκηρυχτεί στην Τουρκία, παραχωρείται μεγαλόψυχα σε όλους τους ψηφοφόρους το δικαίωμα να ψηφίσουν μόνο ΝΑΙ, αφού όσοι θα ήθελαν να ψηφίσουν ΟΧΙ απειλούνται απροκάλυπτα πως εάν επικρατήσει το ΟΧΙ στην νομιμοποίηση της δικτατορίας Ερντογάν, ο εμφύλιος πόλεμος, η τρομοκρατία και ο διαμελισμός αποτελούν το βέβαιο μέλλον της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, αυτά ακριβώς που πιθανότατα θα συμβούν όταν «νομιμοποιηθεί» ο νέος Τούρκος δικτάτορας,  παρουσιάζονται σαν συνέπειες  ενός πιθανού «ΟΧΙ».  

Οι εξωπραγματικοί «στόχοι» που οδηγούν την Τουρκία στον γκρεμό έχουν διακηρυχτεί με απόλυτη σαφήνεια από τον θεωρητικό του νέο-οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου στις 7 Απριλίου 2011 κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε μέλη του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας: «Μέχρι το έτος 2023 θα ξανασμίξουμε με τα αδέλφια μας που βρίσκονται στα εδάφη που χάσαμε την περίοδο 1911-1923 και στα εδάφη από τα οποία αποχωρήσαμε. Αυτό αποτελεί ένα επιτακτικό ιστορικό καθήκον». 

Ο ίδιος ο Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος διαλαλεί χωρίς αναστολές τα σύνορα της καρδιάς  του και κόπτεται θορυβωδώς για τους κανόνες της δημοκρατίας σε διάφορες χώρες, εκτός βέβαια από την Τουρκία, τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του καριέρας είχε διακηρύξει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις απόψεις του για την δημοκρατία την οποία μέχρι σήμερα επικαλείται όπου τον συμφέρει: «Η Δημοκρατία είναι σαν ένα τρένο. Όταν φτάσεις στον προορισμό σου, κατεβαίνεις!»

Με τα δεδομένα αυτά, όλοι παρακολουθούμε άφωνοι την τρελή πορεία της Τουρκίας  προς τον γκρεμό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017, όπως προκύπτει ανάγλυφα μέσα από την καθημερινή ειδησεογραφία της περιόδου 13 Φεβρουαρίου έως 20 Μαρτίου 2017:

13 Φεβρουαρίου 2017: Μετά από ανηλεής ρωσικούς βομβαρδισμούς οι Τούρκοι στρατιώτες κατάφεραν να φθάσουν στο διοικητικό κέντρο της συριακής πόλης Αλ-Μπάμπ, ενώ ο Συριακός στρατός στις νότιες περιοχές της πόλης. Ο νεο-σουλτάνος της Άγκυρας άρχισε αμέσως τις γνωστές μεγαλοστομίες: «Ο τελικός στόχος μας είναι όχι απλώς η ανακατάληψη της πόλης Αλ Μπαμπ, αλλά η εκκαθάριση της περιοχής των συνόρων, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης Ράκκα, από τους τζιχαντιστές σε μια συνολική περιοχή 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων». Η απάντηση δεν άργησε να έρθει από το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας: «Ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας έφθασε ήδη στο προσωρινό σύνορο της περιοχής Αλ-Μπάμπ που συμφωνήθηκε με την Τουρκία». Χωρίς συμφωνία και χωρίς ρωσική βοήθεια ο Τουρκικός στρατός δεν μπορούσε να προχωρήσει ούτε ένα βήμα για ολόκληρους μήνες! Όσον αφορά την Ράκκα, την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους,  έγινε γνωστό πως οι στρατιωτικές δυνάμεις του κουρδικού YPG έχουν ήδη πλησιάσει την πόλη σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων.

14 Φεβρουαρίου 2017: Την ώρα που έκθεση του Αμερικανικού κογκρέσου επεσήμανε με νόημα πως ο Τούρκος πρόεδρος προβάλλει «περίεργες απαιτήσεις που περιπλέκουν τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού», μέσα στην ίδια την Τουρκία όσοι δημοσιογράφοι τολμούν να εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 θεωρούνται «πραξικοπηματίες» με συνέπεια είτε να διώκονται, είτε να απολύονται από τις δουλειές τους. Τα προεδρικά διατάγματα που κυβερνούν την Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016 έχουν ήδη φιμώσει όλα τα ΜΜΕ  που δεν έγιναν «φιλοκυβερνητικά». Αλλά και δημοσιογράφοι «φιλοκυβερνητικών» μέσων, αν τολμήσουν και εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ, απολύονται – τελευταία κρούσματα εκείνα των δημοσιογράφων Ιρφάν Ντεμιρτσί που εκφράστηκε υπέρ του ΟΧΙ μέσω twitter και του Χακάν Τσελένκ της εφημερίδας Posta Hakan. Και οι δύο απολύθηκαν αμέσως από τον όμιλο Ντογάν επειδή έκαναν το μεγάλο «έγκλημα» να υποστηρίξουν το ΟΧΙ. Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Μπαρίς Πεχλιβάν του τηλεοπτικού σταθμού Oda TV, είναι αποκαλυπτικός σε συνέντευξη του στην Γερμανική Deutsche Welle: «Καθημερινά μάς έρχονται δικαστικές αποφάσεις να απομακρύνουμε συγκεκριμένες ειδήσεις από τις ιστοσελίδες μας. Εάν δεν το κάνουμε, τότε μας αναγκάζουν να κλείσουμε». Έτσι λοιπόν θα διεξαχθεί στην Τουρκία το «αδιάβλητο» δημοψήφισμα το οποίο θα «νομιμοποιήσει» την δικτατορία Ερντογάν!

15 Φεβρουαρίου 2017: Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, επτακόσιοι Τούρκοι στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην Ευρώπη διατάχθηκαν να επιστρέψουν στην χώρα. Οι 400 υπάκουσαν και οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές. Οι υπόλοιποι δεν θέλησαν να το διακινδυνεύσουν και ζητούν μαζικά πολιτικό άσυλο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και από την Ολλανδία, για να γλυτώσουν από την «δημοκρατία» του Ερντογάν.

16 Φεβρουαρίου 2017: Ο Νιλς Μούιζνιεκς, επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης σε έκθεση για την κατάσταση στην Τουρκία υπογραμμίζει μεταξύ άλλων τα εξής: «Εφαρμόζοντας µε υπερβολική ευρύτητα τις έννοιες της «τρομοκρατικής προπαγάνδας» και της «υποστήριξης προς µια τρομοκρατική οργάνωση» …. η Τουρκία έχει µπει σε µια πολύ επικίνδυνη οδό».

17 Φεβρουαρίου 2017: Το πρωί της Παρασκευής 17/2/2017 το τουρκικό πολεμικό πλοίο «Κουσάντασι» εκτέλεσε βολές με πραγματικά πυρά, μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μόλις δύο μίλια από το Φαρμακονήσι. Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σε σχετική ανακοίνωση τονίζει ότι  «Η Τουρκία, για μια ακόμη φορά κατά την τρέχουσα περίοδο, προβαίνει σε μια απαράδεκτη ενέργεια, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για τις συνέπειες που δύναται να έχει η συμπεριφορά της στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής».

20 Φεβρουαρίου 2017: Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη της Άγκελα Μέρκελ στην Τουρκία, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο στο περιθώριο της διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια, «εισπράττοντας» και αυτός συστάσεις για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην συνέχεια επισκέφθηκε το Όμπερχάουζεν όπου απευθύνθηκε σε Τούρκους που ζουν στην Γερμανία καλώντας τους να ψηφίσουν ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα «αν αγαπούν την Τουρκία». Κατά την διάρκεια της ομιλίας, πολλές εκατοντάδες Τούρκων υποστηρικτών του ΟΧΙ συγκεντρώθηκαν έξω από τον κλειστό χώρο της εκδήλωσης. Στην Τουρκία, με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK), αποτάχθηκαν από το δικαστικό σώμα 227 δικαστές και εισαγγελείς, ανεβάζοντας σε 3.886 τον συνολικό αριθμό των δικαστικών που δεν ήταν αρεστές στο καθεστώς Ερντογάν και απολύθηκαν.

21 Φεβρουαρίου 2017: Μετά τους ηγέτες του φιλοκουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών - HDP Φιγκέν Γιουξεκντάγ και Σελαχατίν Ντερμιτάς που βρίσκονται στις Τουρκικές φυλακές από τον Νοέμβριο του 2016, συνελήφθη και ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος  Ιντρίς Μπαλουκέν με τις κατηγορίες «διατάραξης της ενότητας της εδαφικής ακεραιότητας του Τουρκικού κράτους, σχέσεις με μέλη ένοπλης τρομοκρατικής ομάδας και διάδοση τρομοκρατικής προπαγάνδας», αντιμετωπίζοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Το κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο Ανθρωπίνων ∆ικαιωμάτων (Ε∆Α∆) για τις διώξεις του Τουρκικού καθεστώτος εναντίον του.  Την ίδια μέρα συνελήφθη και ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής της Γερμανικής εφημερίδας Die Welt στην Τουρκία ενώ άρχισε η δίκη 47 κατηγορουμένων για απόπειρα δολοφονίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

24 Φεβρουαρίου 2017: Ο κατευθυνόμενος φιλοκυβερνητικός τύπος της Τουρκίας εγκαινίασε ένα οξύ, πολεμικό κλίμα εναντίον της Ελλάδας με αφορμή την επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΣ Αλκιβιάδη Στεφανή στην νήσο Παναγιά του Δήμου Οινουσών γιατί δήθεν «μετέβη σε Τουρκικό έδαφος και ύψωσε Ελληνική σημαία!». Σίγουρα ένα ακόμα βήμα στον υβριδικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον της Ελλάδος εδώ και μερικές δεκαετίες, από αυτούς που κατά καιρούς αντιπροσωπεύουν το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας.

25 Φεβρουαρίου 2017: Την σκυτάλη της ανθελληνικής υστερίας ανέλαβε το εξαπτέρυγο του Τούρκου ψευτο-σουλτάνου, ο Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβιούσογλου: «Δυστυχώς για εμάς η συμπεριφορά των Ελλήνων δεν αποτελεί έκπληξη. Η Ελλάδα έκρυψε κάποτε τον επικεφαλής του ΡΚΚ (σ.σ. Αμπντουλάχ Οτσαλάν) ο οποίος είναι τώρα στη φυλακή και δεν έχει επιτρέψει την έκδοση των προδοτών για τα εγκλήματά τους - αυτό δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας!», ενώ αναφερόμενος στα τα Ίμια δήλωσε πως «Αν θέλαμε να ανεβούμε θα μπορούσαμε».  Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε όπως ακριβώς θα απαντούσε σε ένα κακομαθημένο παιδί: «Όταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Επιθέσεις που δεν προάγουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και είναι ξένες στον πολιτικό πολιτισμό μας. Ο καθείς και το μέτρο του». Τέλος, ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας σε συνέντευξη στον ΣΚΑΙ δήλωσε μεταξύ άλλων «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσουν ελληνικό νησί. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους» προσθέτοντας με νόημα ότι «οποιαδήποτε πρόκληση απαντάται».

26 Φεβρουαρίου 2017: Το εξαπτέρυγο – Τσαβούσογλου επιδόθηκε σε μια ακόμα παράσταση για τους διάφορους «χρήσιμους ηλίθιους» αλλά και όλους τους αμόρφωτους της ανατολής: Χαρακτήρισε «κακομαθημένο παιδί» τον Έλληνα Υπουργό Εθνικής Άμυνας και απείλησε την Ελλάδα για το «τι μπορεί να κάνει ο Τουρκικός στρατός» καλώντας την Ελλάδα «να μην δοκιμάζει την υπομονή» της Τουρκίας. Στο θέμα παρενέβη, με πιο διπλωματικό τρόπο, ο Τούρκος κυβερνητικός εκπρόσωπος Νουμάν Κουρτουλούς: «Υπήρξαν πολλοί πολιτικοί που έκαναν δηλώσεις που αυξάνουν την ένταση στο Αιγαίο. Εγώ θέλω να πιστεύω ότι και ο Έλληνας ΥΠΑΜ εξέφραζε μόνο τις δικές του απόψεις. Ελπίζω ότι δεν είναι επίσημες απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν εξυπηρετούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη διασφάλιση ειρήνης στο Αιγαίο. Η Τουρκία γνωρίζει τα δικαιώματά της στο Αιγαίο. Δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο. Τα Ίμια για την Τουρκία έχουν ένα συμβολικό νόημα. Με αυτή την έννοια η Τουρκία έχει και τη δύναμη, και την δυνατότητα και τη στρατηγική για να προστατεύσει κάθε δικαίωμά της και δίκαιο στη θάλασσα του Αιγαίου».

27 Φεβρουαρίου 2017: Ο αρμόδιος για τη διεύρυνση της Ε.Ε. επίτροπος Γιoχάνες Χαν, απαντώντας σε ερώτηση του Έλληνα Ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη κάλεσε την Άγκυρα «να σεβαστεί όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων καλής γειτονίας καθώς και του σεβασμού στις εσωτερικές δικαστικές διαδικασίες των κρατών – μελών». Την ίδια μέρα το Ελληνικό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ανακοίνωσε ότι δύο Τούρκοι στρατιωτικοί οι οποίοι συνελήφθησαν την 15η Φεβρουαρίου 2017 στην περιοχή του Έβρου, κρατούνται από την Ελληνική Αστυνομία σε ασφαλή χώρο.

28 Φεβρουαρίου 2017: Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεµπάστιαν Κουρτς σε μήνυμα του στο Facebook έγραψε πως «Ο πρόεδρος της Τουρκίας μπορεί να έρθει στην Ευρώπη και στην Αυστρία για επίσημες διμερείς επισκέψεις, αλλά όχι για να εξαγάγει την Τουρκική προεκλογική εκστρατεία στην Αυστρία». Σχεδόν ταυτόχρονα, ανακοινώθηκε ότι η Τουρκία έχει ολοκληρώσει την ανέγερση τείχους μήκους 290 χιλιομέτρων και ύψους 3 μέτρων κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, στις επαρχίες Χατάι, Κιλίς, Σανλιούρφα, Μαρντίν, Σιρνάκ και Γκαζιαντέπ. Η συνολική έκταση των συνόρων με την Συρία φθάνει τα 900 χιλιόμετρα, από τα οποία στα 511 χιλιόμετρα θα ανεγερθεί τείχος. Τέλος ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων MHP ο οποίος στις 27 Μαΐου 2013 χαρακτήριζε τον Ρ. Τ. Ερντογάν «ψεύτη με παραισθήσεις που θέτει σε αμφισβήτηση και σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας», αλλά μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε ένα ακόμα εξαπτέρυγο του «ψεύτη με τις παραισθήσεις», και τι δεν είπε κατά την διάρκεια ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του (διχασμένου) κόμματός του, προκειμένου να το «πείσει» να ψηφίσει ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα: Διακήρυξε πως η Κύπρος είναι Τουρκική, ζήτησε να μπει τέρμα στην «κατοχή των νήσων του ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα» και απείλησε να ρίξει τους Έλληνες στην θάλασσα όπως το 1922!  Φαίνεται πως οι ψευτιές και οι πολιτικές παραισθήσεις είναι μεταδοτική ασθένεια…

1 Μαρτίου 2017: Την ώρα που άρχιζε η μεγάλη δίκη με 330 κατηγορούμενους για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 (όλοι απειλούνται με ποινές ισόβιας κάθειρξης), σάλος με μεγάλο Ελληνικό ενδιαφέρον ξέσπασε στην Τουρκία όταν η εφημερίδα «Χουριέτ» επιβεβαίωσε πληροφορίες του Φουάτ Αβνί, ενός Τούρκου χάκερ του διαδικτύου με 3 εκατομμύρια φίλους στο Twitter, ότι η ιδιωτική εταιρία SADAT είναι δημιούργημα του Adnan Tanrıverdi, έμπιστου και επίσημου συμβούλου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αποτελεί την βιτρίνα μιας μυστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης του καθεστώτος Ερντογάν. Το «έργο» της οργάνωσης  δεν είναι άλλο από όλες τις  βρώμικες δουλειές που παραδοσιακά εκτελούσε το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας: Προπαγάνδα, αποσταθεροποίηση ξένων χωρών, ανορθόδοξος και υβριδικός πόλεμος τύπου Ίμια, εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, επιδρομές και πολιτικές δολοφονίες, σαμποτάζ και φυσικά η οργάνωση, εποπτεία και κατεύθυνση των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο Ρ.Τ. Ερντογάν από το 2012 προχώρησε στην σύσταση της παραστρατιωτικής αυτής οργάνωσης, με τον μανδύα της ιδιωτικής εταιρίας SADAT, αναθέτοντας το έργο αυτό στον εκδιωχθέντα το 1996 από τον Τουρκικό στρατό με την κατηγορία της «ακραίας ισλαμικής προπαγάνδας» ταξίαρχο Adnan Tanrıverdi και 23 άλλους στρατιωτικούς που είχαν αποστρατευτεί με την ίδια κατηγορία. Στις αποκαλύψεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι ο Τουρκικός όχλος που βγήκε «αυθόρμητα» στους δρόμους την νύχτα της 15ης Ιουλίου 2016 κινητοποιήθηκε από την SADAT η οποία ήδη παρουσιάζει πλούσια δράση και σε πολλές χώρες εκτός Τουρκίας όπως η Συρία, η Βοσνία, η Αλβανία και άλλες! Με άλλα λόγια, η δολοφονική μαφία του Τουρκικού παρακράτους, απέκτησε τώρα επίσημη αρχή – τον ίδιο τον αρχηγό του Τουρκικού κράτους!

2 Μαρτίου 2017: Η «Επιτροπή της Βενετίας» η οποία εδρεύει στο Στρασβούργο και είναι αρμόδια για τον έλεγχο των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης, μετά από έρευνα εβδομάδων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Στην Τουρκία λαμβάνει χώρα µία δραματική οπισθοδρόμηση της δημοκρατικής τάξης και η χώρα οδεύει προς ένα μονοπρόσωπο αυταρχικό καθεστώς» ζητώντας την αναβολή του δημοψηφίσματος μέχρι την άρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που ισχύει στην Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016. Την ίδια μέρα, οι Γερμανικοί δήμοι Gaggenau (Στουτγάρδης) και Κολωνίας απαγόρευσαν συγκεντρώσεις Τούρκων πολιτών που ζουν στις περιοχές αυτές, στις οποίες επρόκειτο να διαφημίσουν το ΝΑΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα στην Τουρκία, οι Τούρκοι Υπουργοί Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ και Οικονομίας Νιχάτ Ζειμπεκτσί αντίστοιχα, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας.

5 Μαρτίου 2017: Ο Ρ. Τ. Ερντογάν που δεν διστάζει να περιοδεύει ολόκληρη την Τουρκία για να εξασφαλίσει την «τυπική» υπερψήφιση των εξουσιών που ήδη ασκεί, επιτέθηκε με ασυνήθιστη σφοδρότητα στην Γερμανία, υποστηρίζοντας πως «η απαγόρευση προεκλογικών ομιλιών μελών της Τουρκικής κυβέρνησης στη Γερμανία αποτελεί ναζιστική συμπεριφορά», προσθέτοντας μάλιστα πως «Εάν θέλω να έλθω, έρχομαι αύριο κιόλας. Έρχομαι και εάν δεν μου επιτρέψετε την είσοδο, ή εάν δεν με αφήσετε να μιλήσω, τότε θα δημιουργήσω μεγάλη αναταραχή». Ο ψευτο-σουλτάνος της Τουρκίας θεωρεί ήδη ολόκληρη την Ευρώπη… τσιφλίκι του!

6 Μαρτίου 2017: Ο (σοσιαλδημοκράτης) Υπουργός Δικαιοσύνης της Γερμανίας Χάικο Μάας, σε συνέντευξη του στο πρώτο πρόγραμμα του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού δικτύου ARD χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου «επαίσχυντες», «ανάρμοστες» και «απαράδεκτες», ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Φόλκερ Κάουντερ δήλωσε: «Πρόκειται για απίστευτο και απαράδεκτο γεγονός, να εκφράζεται ο πρόεδρος μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ για ένα άλλο μέλος με αυτόν τον τρόπο». Η Γιουλια Κλέκνερ, αναπληρώτρια εκπρόσωπος της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ξεδιάντροπες», «ανιστόρητες» και «θρασείς», ενώ ο Στέφαν Ζάιµπερτ, εκπρόσωπος της Καγκελαρίου πρόσθεσε την σύσταση να «διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας». Την εικόνα των έκπληκτων Γερμανών συμπλήρωσε ο Γ. Γ. του Χριστινοκοινωνικού Κόμματος της Βαυαρίας Αντρέας Σόιερ ο οποίος μίλησε για «απίστευτη παρεκτροπή του Δεσπότη του Βοσπόρου», την ώρα που η αστυνομία του Αμβούργου απαγόρευε εκδήλωση υπέρ του ΝΑΙ με ομιλητή τον Τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου για τον ίδιο πάντα λόγο.

7 Μαρτίου 2017: Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μιλώντας στην Κάλυμνο στα πλαίσια των εκδηλώσεων εορτασμού της 70ης επετείου Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, διακήρυξε πως η Ελλάδα «είναι αποφασισμένη, με βάση το διεθνές δίκαιο στο σύνολό του -κυρίως δε με βάση την Συνθήκη της Λωζάνης, της οποίας κάθε αμφισβήτηση είναι αδιανόητη- καθώς και με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο να υπερασπισθεί, και μάλιστα στο ακέραιο, τα σύνορά της, την εδαφική της ακεραιότητα και την κυριαρχία της». Η Άγκυρα έσπευσε να αντιδράσει υποστηρίζοντας πως «αν και η Αθήνα κατηγορεί την ίδια για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, οι «προκλητικές δηλώσεις» του κ. Παυλόπουλου υποδηλώνουν σοβαρή έλλειψη γνώσης των θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου και δείχνουν στη διεθνή κοινότητα ποια πλευρά αυξάνει την ένταση». Και επειδή τα αυτονόητα για τα οποία μίλησε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θεωρούνται από τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς της Τουρκίας που απέκτησαν πλέον και επίσημη εξουσία σαν «προκλητικές δηλώσεις», το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε σε ένα λακωνικό και εύστοχα καυστικό σχόλιο:  «Το να γνωρίζεις το διεθνές δίκαιο σημαίνει πάνω από όλα να το σέβεσαι και να μην το παραβιάζεις». Βέβαια, το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας που εκπροσωπεί πλέον αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Ερντογάν με τον ιδιωτικό στρατό που δημιουργεί εξ αιτίας της μεγάλης του ανασφάλειας, θυμήθηκε και την Κύπρο: Με σχετική NAVTEX δέσμευσε περιοχές μόλις 28 χιλιόμετρα ανοιχτά του λιμανιού της Πάφου. Οι δρομολογημένες έρευνες φυσικού αερίου στην ίδια περιοχή από την Γαλλική TOTAL καθώς η ήδη προγραμματισμένη εξόρυξη φυσικού αερίου από την Κυπριακή Δημοκρατία «προσελκύουν» επίδοξους πειρατές όπως το αίμα προσελκύει τους καρχαρίες! 

8 Μαρτίου 2017: Μετά την απαγόρευση της ομιλίας του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Αμβούργο, ο Τούρκος ΥΠΕΞ μίλησε στο σπίτι του γενικού προξένου της Τουρκίας σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών κατηγορώντας την Γερμανία ότι «πιέζει συστηματικά τους Τούρκους που επιθυμούν να παραστούν σε ομιλίες υπέρ του ΝΑΙ στο επικείμενο Τουρκικό δημοψήφισμα». Την ίδια ώρα δρόμοι και πλατείες της κατεχόμενης Κύπρου πλημμύρισαν με αφίσες υπέρ του ΝΑΙ εν όψει ομιλίας του Μπιναλί Γιλντιρίμ στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας.

9 Μαρτίου 2017 : Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ χαρακτήρισε «ντροπή» τις δηλώσεις Ερντογάν για «ναζιστικές πρακτικές της Γερμανίας». Ο Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Οµέρ Τσελίκ έσπευσε να σχολιάσει δεικτικά τις δηλώσεις Γιουνκέρ: «Δουλειά του δεν είναι να λειτουργεί ως εκπρόσωπος τύπου της Γερμανικής κυβέρνησης!». Την ίδια ώρα, ο Ουρς Γκροµπ, εκπρόσωπος του Υπουργείου Ασφαλείας του Καντονιού της Ζυρίχης ανακοίνωσε πως ζητήθηκε η ματαίωση ομιλίας του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017 στη Ζυρίχη.

10 Μαρτίου 2017: Ενώ στην Τουρκία διατάχτηκε η σύλληψη 84 ατόμων, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της αμυντικής βιομηχανίας Aselsan, με την συνηθισμένη κατηγορία ότι «ηγήθηκαν ή υπήρξαν µέλη ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης», έγινε γνωστό ότι Τούρκοι διπλωμάτες –μεταξύ των οποίων ο δεύτερος στην ιεραρχία Τούρκος διπλωμάτης στη Βέρνη με την οικογένειά του- ζήτησαν πολιτικό άσυλο, αρνούμενοι να επιστρέψουν στην «δημοκρατία» Ερντογάν. Την ίδια ημέρα, μετά την Ζυρίχη και οι αρχές του Ρότερνταμ της Ολλανδίας απαγόρευσαν ομιλία του Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017.

11 Μαρτίου 2017: Παρά την απαγόρευση της ομιλίας του στο Ρότερνταμ, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου επέμεινε στην απόφασή του να μεταβεί στην Ολλανδική πόλη, απειλώντας μάλιστα την Ολλανδία με κυρώσεις, αν επιχειρούσε να μπλοκάρει την επίσκεψή του. Η Ολλανδική αντίδραση ήταν το ίδιο προσβλητική: «Οι Τουρκικές αρχές απείλησαν δημοσίως με κυρώσεις. Αυτό καθιστά αδύνατη την αναζήτηση μιας λογικής λύσης, γι' αυτό η Ολλανδία έκανε γνωστό πως ανακαλεί τα δικαιώματα προσγείωσης του αεροπλάνου του Τούρκου υπουργού». Σχεδόν ταυτόχρονα, η Τουρκάλα υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Φατμά Μπετούλ Σαγιάν Καγιά, πήγε στην Ολλανδία οδικώς από την Γερμανία όπου βρισκόταν αλλά οι Ολλανδικές αρχές δεν της επέτρεψαν να επισκεφθεί το Τουρκικό Προξενείο του Ρότερνταμ, την έδιωξαν από το Ολλανδικό έδαφος και διέλυσαν με αντλίες νερού διαδήλωση Τούρκων πολιτών που ζουν στην Ολλανδία κοντά στο Τουρκικό Προξενείο. Οι αντιδράσεις των Τούρκων ξεπέρασαν κάθε όριο: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν αποκάλεσε τους Ολλανδούς «απομεινάρια των Ναζί» και «φασίστες», ότι ενεργούν σαν «μπανανία» και απείλησε, μεταξύ πολλών άλλων, «να διδάξει στους Ολλανδούς διεθνή διπλωματία». Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μάρκ Ρούτε, στα πλαίσια προεκλογικής συγκέντρωσης για τις Ολλανδικές εκλογές της 15ης Μαρτίου 2017, φάνηκε πιο ψύχραιμος: «Είναι φυσικά ένα τρελό σχόλιο. Καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι, αλλά αυτά (που λέχτηκαν) ήταν εντελώς απαράδεκτα!». 

13 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια επίσημης επίσκεψης του Ρ. Τ. Ερντογάν στην Μόσχα, ο μεν Ρώσος Πρόεδρος σημείωσε πως «Το τελευταίο διάστημα καταβάλλονται προσπάθειες ώστε οι Ρωσοτουρκικές σχέσεις να περάσουν σε επίπεδο αντάξιο των χωρών µας», ο δε Τούρκος Πρόεδρος προανήγγειλε συνεργασία στους τομείς κοινού ενδιαφέροντος όπως είναι η ενέργεια και η άμυνα. Ταυτόχρονα 
(α) έγινε γνωστή έκθεση του ΟΗΕ με την οποία κατηγορείται η Τουρκία «για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα νοτιοανατολικά της χώρας» όπου περίπου 500.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί με εκατοντάδες δολοφονίες, εξαφανίσεις και βασανισμούς, καθώς και «άλλου τύπου» παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να χαρακτηρίσει «Προκατειλημμένη την έκθεση του ΟΗΕ για τη δράση των Αρχών στα νοτιοανατολικά της χώρας», 
(β) επτά άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο (δύο χειριστές, ένα στέλεχος του Ομίλου Ετζατζίµπασι και τέσσερις ρώσοι πολίτες) κατά την συντριβή ελικοπτέρου στην περιοχή Μπουγιουκτσεκμετζέ της Κωνσταντινούπολης, 
(γ)  Ο αρμόδιος για την Διεύρυνση Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν ανακοίνωσε το μερικό «πάγωμα» της χρηματοδότησης από τον Μηχανισμό Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ) προς την Τουρκία, καθώς η χώρα «κινείται μακριά από την Ευρώπη», 
(δ) Ο Δανός πρωθυπουργός Λάρς Λόκε Ράσμουσεν, σε ένδειξη στήριξης της Ολλανδίας στην διπλωματική της διένεξη µε την Τουρκία, ζήτησε την αναβολή προγραμματισμένης συνάντησης του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, 
(ε) Με σύνθημα «Η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα» πενήντα τολμηροί Τούρκοι δημοσιογράφοι διαδήλωσαν στην Κωνσταντινούπολη κατά της κράτησης συναδέλφων τους στις Τουρκικές φυλακές, 
(ζ) Οι αστυνομικές αρχές στο Άαργκαου, της βόρειας Ελβετίας απαγόρευσαν συγκέντρωση του Χουρσίτ Γιλντιρίµ, αντιπρόεδρου του ΑΚΡ η οποία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην Ελβετική πόλη για λόγους ασφαλείας.  

15 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια προεκλογικής ομιλίας του στην Άγκυρα ο Ρ. Τ. Ερντογάν κατέφυγε στην προσφιλή μέθοδο των ύβρεων που απολαμβάνει το ακροατήριο του: «Ξέρουμε την Ολλανδία και τους Ολλανδούς από τη σφαγή της Σρεµπρένιτσα. Ξέρουμε πόσο η ηθική τους έχει υποστεί πλήγμα από τους 8.000 Βόσνιους που σφαγιάσθηκαν». Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε έσπευσε να χαρακτηρίσει τις δηλώσεις «αποκρουστική παραποίηση της ιστορίας» προσθέτοντας πως «Ο τόνος του Ερντογάν έχει γίνει ακόμα πιο υστερικός. Συνεχίζει να δηλητηριάζει την κατάσταση».

16 Μαρτίου 2017 : Την ώρα που ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου καυχιόταν πως «Μπορούμε να ακυρώσουμε μονομερώς την συμφωνία για το προσφυγικό, δεν χρειαζόμαστε την άδεια κανενός, όλα είναι στο χέρι μας», ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιµπλε σχολίασε: «αυτήν την στιγμή η κατάσταση (στην Τουρκία) είναι για να κλαίει κανείς». Ο απτόητος Ερντογάν συνέχισε να επιδίδεται στην προσφιλή του συνήθεια – αυτή τη φορά από την επαρχία Sakarya: «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  πήρε μια απόφαση. Θέλετε να την ακούσετε; Είπαν: Οι εργοδότες στην ΕΕ μπορεί να απαγορεύσουν την μαντίλα στις εργαζόμενες. Πού είναι η ελευθερία της πίστης; Πού είναι η ελευθερία της θρησκείας; Ποιος πήρε  αυτή την απόφαση; Είναι φανερό ότι η ΕΕ, ξεκίνησε  τον πόλεμο του Σταυρού εναντίον της  ημισελήνου. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Τι γίνεται με την θρησκευτική ελευθερία; Ποιος έλαβε αυτήν την απόφαση; Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγαπητοί αδελφοί, εξαπέλυσαν μια σταυροφορία εναντίον του ολοένα κι ισχυρότερου συμβόλου του Ισλάμ!». Φυσικά  κανείς δεν τον ρώτησε αν η υποχρεωτική επιβολή μαντίλας παραβιάζει την ελευθερία πολλών άλλων θρησκειών ούτε αν η ίδια η Τουρκία σέβεται καμιά από αυτές…

17 Μαρτίου 2017: Σε 22 περιοχές οκτώ επαρχιών της νοτιοανατολικής Τουρκίας κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος με πλήρη απαγόρευση διακίνησης πολιτών στις περιοχές αυτές «λόγω επιχειρήσεων του Τουρκικού στρατού κατά τρομοκρατών» ενώ ο Ρ.Τ. Ερντογάν συνέχισε τις επιθέσεις του εναντίον της Ολλανδίας - από την Σακάρια αυτή τη φορά: «Ω Ρούτε, μπορεί να κέρδισες τις εκλογές και να είσαι πρώτο κόμμα, όμως να ξέρεις ότι έχασες έναν φίλο όπως είναι η Τουρκία. Είπες ότι μετά τις εκλογές μπορούμε να τα πούμε. Ξέχασέ τα αυτά. Σε εμάς τέτοια πράγματα δεν περνάνε, δεν υπάρχει εδώ τέτοιος πρωθυπουργός. Εσύ είσαι ξοφλημένος». Φυσικά δεν ξέχασε και την Ευρώπη παίρνοντας σαν αφορμή την απαγόρευση της μαντίλας σε Ευρωπαϊκούς χώρους εργασίας: «Πού είναι λοιπόν η ελευθερία της πίστης; Η ελευθερία του θρησκεύματος; Αυτοί πάνε να ξεκινήσουνε πόλεμο σταυροφόρων - ημισελήνου, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για τη συμπεριφορά τους. Το λέω καθαρά και ξάστερα: Η Ευρώπη διολισθαίνει µε μεγάλη ταχύτητα στις μέρες πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Αυτό βέβαια θα το ήθελε πάρα πολύ γιατί ξέρει πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»…

18 Μαρτίου 2017: Την ημέρα που ο οίκος αξιολόγησης Moody’s υποβάθμισε το αξιόχρεο των κρατικών αξιόγραφων της Τουρκίας στην κατηγορία των «σκουπιδιών»,  οι σχέσεις Βουλγαρίας – Τουρκίας βρέθηκαν ένα βήμα πριν από την διακοπή τους μετά την ανάκληση της πρέσβειρας της Βουλγαρίας στην Άγκυρα Ναντέζντα Νέινσκι. Αιτία, η απροκάλυπτη ανάμειξη της Τουρκίας στις Βουλγαρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 26 Μαρτίου 2017 με την παρέμβαση του Τούρκου υπουργού υγείας Mehmet Müezzinoğlu ο οποίος –ούτε λίγο, ούτε πολύ- κάλεσε όσους Βούλγαρους μουσουλμάνους έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου με πακτωλό δισεκατομμυρίων ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους «Τούρκους», να ψηφίσουν το κόμμα DOST που δημιούργησε η Τουρκική ΜΙΤ μέσα στην Βουλγαρία – όπως ακριβώς δημιούργησε το κόμμα DEB με χρυσοπληρωμένους πράκτορες μέσα στην Ελλάδα! 

19 Μαρτίου 2017: Ο Ερντογάν σε τηλεοπτική ομιλία εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ: «Όταν τους αποκαλούν ναζί, δεν τους αρέσει. Διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους. Ιδιαίτερα η Μέρκελ.  Όμως καταφεύγεις αυτή τη στιγμή σε ναζιστικές πρακτικές. Ενάντια σε ποιον; Στους αδελφούς μου Τούρκους πολίτες στη Γερμανία και στους αδελφούς υπουργούς. Το μπαλ μασκέ τελείωσε! Η Ευρώπη υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις!»  Η τελευταία αναφορά φανερώνει την έντονη ενόχληση της Τουρκίας για την διαδήλωση χιλιάδων Κούρδων με σημαίες του ΡΚΚ στην Φρανκφούρτη οι οποίοι καλούσαν τους Τούρκους πολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μετά από όλα αυτά, ήταν φυσικό να γίνουν «Τούρκοι» ακόμα και οι Γερμανοί. Ο επικεφαλής της Γερμανικής διπλωματίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Passauer Neue Presse  δήλωσε πως «Δείχνουμε ανοχή αλλά δεν είμαστε ηλίθιοι. Για τον λόγο αυτό διαμήνυσα ξεκάθαρα στον Τούρκο ομόλογό μου, ότι εδώ ξεπέρασαν τα όρια».  Η Γιούλια Κλέκνερ, στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου Α. Μέρκελ και αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) διερωτήθηκε αν «Ο κ. Ερντογάν έχει ακόμη τα λογικά του» ενώ ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Μάρτιν Σουλτς, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ανάρμοστες για αρχηγό κράτους» εκτιμώντας πως «Η Τουρκία εξελίσσεται σε απολυταρχικό κράτος».

20 Μαρτίου 2017: Μια μικρή γεύση της «δημοκρατίας» που εφαρμόζεται μέσα στην Τουρκία μας δίνει η είδηση που ξέφυγε «στα ψιλά» της εφημερίδας Χουριέτ: Στην πλατεία ελευθερίας του Μακροχωρίου της Κωνσταντινούπολης ομάδα ανδρών επιτέθηκε σε γυναίκες που είχαν στήσει ένα πρόχειρο πάγκο για να υποστηρίξουν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μια άλλη είδηση αφορά τον θάνατο ενός λοχαγού και ενός υπαξιωματικού του Τουρκικού στρατού, καθώς και 6 μελών του ΡΚΚ κατά την διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ στην οποία έχει κηρυχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας. Όπως είναι γνωστό, με «φιρμάνι» του Προέδρου Ερντογάν απαγορεύεται η μετάδοση ειδήσεων για τρομοκρατικές ενέργειες ή ένοπλες συγκρούσεις μέσα στην Τουρκία, εκτός από τις επίσημες ανακοινώσεις των Τουρκικών αρχών. Στην Δανία βέβαια, οι «δραστηριότητες» των υπαλλήλων της Τουρκίας περιλαμβάνουν απειλές εναντίον Τούρκων πολιτών που ζουν στην Δανία και επικρίνουν τον Ερντογάν (θα καταγγελθούν για εσχάτη προδοσία, οι οικογένειες τους στην Τουρκία θα έχουν προβλήματα κλπ) με αποτέλεσμα ο επικεφαλής της διπλωματίας της Δανίας  Άντερς Σάµουελσον να δηλώσει στην δημόσια ραδιοτηλεόραση πως αυτό «είναι απαράδεκτο» και πως «θα καλέσει στο υπουργείο Εξωτερικών τον πρεσβευτή της Τουρκίας στην Κοπεγχάγη προκειμένου να δώσει εξηγήσεις σχετικά µε τις απειλές που έχουν δεχθεί Δανοί Τουρκικής καταγωγής που επικρίνουν τον πρόεδρο κ. Ερντογάν». Την ειδησεογραφία όμως της ημέρας συμπληρώνουν τρείς ακόμα ενδιαφέρουσες ειδήσεις: 
(α) Σε άρθρο του στην ειδική έκδοση του περιοδικού «Νέα Τουρκία» η οποία είναι αφιερωμένη στο Misaki Milli, τον «Εθνικό Όρκο» των νεότουρκων που ψηφίστηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920, ο Ρ. Τ. Ερντογάν γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:  «Οι Οθωμανοί κατείχαμε εδάφη που ανέρχονταν σε 2,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, όταν μπήκαμε στον Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μας άφησαν μόνο τα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα… η μεγάλη Εθνοσυνέλευση συνήλθε στην Άγκυρα και αποδέχθηκε τον Εθνικό Όρκο που περιείχε μέρη, όπως η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμι, την Κύπρο και ορισμένα από τα νησιά... δυστυχώς όταν ανακηρύξαμε την Τουρκική Δημοκρατία αναγκαστήκαμε να αποδεχθούμε λιγότερα εδάφη από όσα είχαμε διακηρύξει στον «Εθνικό Όρκο»…  εμείς απορρίπτουμε τώρα την αντίληψη να εγκλωβίσουμε την αρχαία μας ιστορία σε μία περίοδο», 
(β) Ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού δήλωσε πως η Τουρκία θα στέλνει 15.000 μετανάστες τον μήνα στην Ελλάδα (διόρθωσε μάλιστα την λέξη «πρόσφυγες» που είχε πει προηγουμένως σε «μετανάστες») – ήδη μεταξύ 16 και 20 Μαρτίου 2017 κατέφθασαν στα Ελληνικά νησιά Χίο, Λέσβο και Σάμο 566 μετανάστες, αριθμός πενταπλάσιος σε σχέση με ολόκληρο τον μήνα, 
(γ) Σε άρθρο της με τίτλο «Hamaset ve gerçekler» (Ρητορική και πραγματικότητα) στην εφημερίδα Sözcü, η δημοσιογράφος Zeynep Gürcanlı γράφει πως ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν πρόκειται να κάνει την μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής λίγο πριν τις 16 Απριλίου 2017 μέσα στην Αγία Σοφία μαζί με όλη την κυβέρνηση και τους ανώτερους αξιωματούχους του ΑΚΡ. Θα πρόκειται για μια (συμβολική) παράσταση εναντίον των Σταυροφόρων που θα συνοδεύεται με την ρητορική μετατροπής του μουσείου σε χώρο μουσουλμανικής λατρείας.

Συμπέρασμα: Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Πρόεδρος Τουρκικής Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Αρχηγός Στρατού, Δικαιοσύνης, Θρησκείας και Μυστικών Υπηρεσιών (μαζί με το αναβαθμισμένο Βαθύ Κράτος) επιδιώκει με κάθε θυσία να εξασφαλίσει την τυπική «νομιμοποίηση» του καθεστώτος που έχει επιβάλλει στην Τουρκία,  με ένα  «δημοψήφισμα» που έχει προκηρύξει για τις 16 Απριλίου 2017.
Για τον σκοπό αυτό, ένας άνθρωπος χαρακτηρισμένος από εχθρούς και φίλους σαν «παρανοϊκός», «ψεύτης», «ψυχοπαθής», «απατεώνας», «δυνάστης», «δικτάτορας» κ.ο.κ.ε. σέρνει ολόκληρη την Τουρκία σε μια τρελή πορεία προς την καταστροφή. 

Αμερικανοί, Εβραίοι, Κούρδοι, Έλληνες, Ρώσοι, Βούλγαροι, Γερμανοί, Ολλανδοί, Κύπριοι, Αρμένιοι, Αιγύπτιοι, Αυστριακοί, Πέρσες, Δανοί και Ιρακινοί – όλοι έχουν κάτι να πουν για τον Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος συμπεριφέρεται σαν να έχουν εκπληρωθεί όλες ανεξαιρέτως οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του, οι οποίες βέβαια θα παραμείνουν στην σφαίρα των σημερινών ψευδαισθήσεων του…

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε  τον σύντομο «Αποχαιρετισμό». Το τελευταίο του βιβλίο «Η Τουρκία στις φλόγες» κυκλοφόρησε το 2017 μέσα από την πλατφόρμα της Create Space και διατίθεται από το Amazon.com.

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου