Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης

Οι εξελίξεις στην Τουρκία το τελευταίο διάστημα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ακόμη και στους πιο καλόπιστους στην Ελλάδα και στη Δύση γενικότερα, για τον χαρακτήρα του καθεστώτος και τις πραγματικές επιδιώξεις του στη Μέση Ανατολή, στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ερντογάν θέτει πλέον τις βάσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος, στο οποίο θα ηγεμονεύουν εσαεί οι τουρκοσουνιτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Στόχος του είναι να περιθωριοποιήσει περαιτέρω τους αντισυστημικούς Κούρδους και Αλεβίτες, καθώς και όλες τις άλλες μειονοτικές ομάδες και φιλελεύθερες φωνές. Το νέο Σύνταγμα είναι πολύ χειρότερο και από αυτό του δικτάτορα Κενάν Εβρέν των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Το τουρκικό «βαθύ κράτος» και οι πολιτικές του βιτρίνες, ισλαμικά και κεμαλικά κόμματα, εφαρμόζουν μια σειρά από αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές, που στοχεύουν στην αποδυνάμωση «απειλών» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Όμως, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επιτύχουν αυτά τα οποία επιδιώκουν.

Ο κουρδικός εφιάλτης

Η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ. Γι’ αυτό και υποστηρίζουν τη διατήρηση της ενότητας αυτών των δύο χωρών. Διαφορετικά, η μεγαλοϊδεατική τουρκική ηγεσία θεωρεί πως αυτά τα εδάφη θα πρέπει να περάσουν στη δικαιοδοσία της, ως πρώην «οθωμανική επικράτεια»!

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών, οι πρόσφατες τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις κατά κουρδικών θέσεων και η μαζική συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα με Συρία και Ιράκ αποτελούν αδιάψευστες ενδείξεις αυτής της πολιτικής. Επίσης, η σχετική προπαγανδιστική εκστρατεία των πλήρως ελεγχόμενων τουρκικών ΜΜΕ αποτελεί επιπλέον επιβεβαίωση των τουρκικών προθέσεων.

Περαιτέρω, όμως, στρατιωτική εμπλοκή του τουρκικού κράτους στην περιοχή θα αποδυναμώσει περισσότερο τον κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ θα ενισχύσει το αντιπολεμικό κίνημα και τον διχασμό στο εσωτερικό. Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος η Τουρκία να έρθει αντιμέτωπη με το Ιράν. Οι κουρδικές συνιστώσες δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν την τουρκική πολιτική και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μέχρι τελικής εθνικής δικαίωσης.
Η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί να καταστήσει τη χώρα διεθνές κέντρο μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη. Οι Τούρκοι ιθύνοντες εκτιμούν πως μια τέτοια κοσμογονική εξέλιξη θα μετατρέψει την Τουρκία σε μεγάλη δύναμη και ισότιμο παίκτη με τα άλλα μεγάλα κράτη του διεθνούς συστήματος. Ελέγχοντας τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή προς τη Δύση, το τουρκικό καθεστώς θα μπορεί να απειλεί και να κλιμακώνει τις διεκδικήσεις του.

Η πρόσφατη πικρή εμπειρία με τις τουρκικές απειλές περί αποστολής εκατομμυρίων προσφύγων στην ΕΕ αποτελεί μόνο μια μικρή ένδειξη του μαφιόζικου, τυχοδιωκτικού τρόπου σκέψης και δράσης τμημάτων της τουρκικής πολιτικής ελίτ και γραφειοκρατίας. Είναι σαφές ότι η ανάδειξη της Τουρκίας σε ρυθμιστή της ροής ενέργειας προς τον δυτικό κόσμο θα συνιστούσε αυτοκτονική επιλογή για τις ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον, θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Επίδοξος ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου

Η ισλαμική κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ως προστάτης και ηγέτης των απανταχού μουσουλμάνων, αναπτύσσοντας έντονα αντιδυτική ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές. Με αυτό τον τρόπο πιστεύει πως θα ενισχύσει τον διεθνή ρόλο της και θα διευρύνει τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών της.

Απευθυνόμενη σε ισλαμικά ακροατήρια κυρίως της Μέσης Ανατολής, μονίμως κατηγορεί τη Δύση για την υστέρηση των μουσουλμανικών κρατών και κοινωνιών. Καλλιεργεί την ταξική-θρησκευτική συνείδηση του «φτωχού και καταπιεσμένου μουσουλμάνου». Αξίζει να σημειωθεί ότι η ρητορική της αυτή έχει αρκετά κοινά με την αντίστοιχη ρητορική της ευρωπαϊκής Αριστεράς και τμημάτων της Κεντροαριστεράς.

Ο αραβικός κόσμος, όμως, δεν βλέπει την Τουρκία με αυτό το μάτι. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντί της και δεν πρόκειται να της επιστρέψει να ηγεμονεύσει στο σουνιτικό στοιχείο. Άλλωστε, το Κοράνι γράφτηκε στα αραβικά και όχι στα τουρκικά…

Ο εσωτερικός πόλεμος

Το «βαθύ κράτος» επιδιώκει την καταστροφή όλων των μη ελεγχόμενων από το ίδιο κουρδικών πολιτικών δικτύων μέσα στην Τουρκία. Εδώ και μήνες, χιλιάδες στελέχη του φιλελεύθερου και κουρδικού κόμματος HDP βρίσκονται στη φυλακή μαζί με βουλευτές και τους δύο συμπροέδρους. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι σχεδόν αδύνατο το εν λόγω κόμμα να αναπτύξει επιτυχώς οποιαδήποτε αποτελεσματική πολιτική δραστηριότητα.

Παράλληλα, το τουρκικό «βαθύ κράτος» προωθεί την ανάδειξη νέων, ισλαμικών κουρδικών οργανώσεων, φίλα προσκείμενων στον Ερντογάν και στο κόμμα του ΑΚΡ. Στόχος είναι η πλήρης πολιτική περιθωριοποίηση του HDP, το οποίο κατηγορείται ως προέκταση του ΡΚΚ, και η αντικατάστασή του με τις ισλαμικές κουρδικές οργανώσεις.
Αυτή η μυωπική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας στενεύει τα περιθώρια διαλόγου και πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού ζητήματος, γεγονός που οδηγεί περισσότερους νέους Κούρδους στη ριζοσπαστικοποίηση και στη χρήση βίας για την επίτευξη των πολιτικών τους στόχων. Έτσι, το ΡΚΚ βγαίνει ακόμα πιο ενισχυμένο σε ανθρώπινο δυναμικό και σε πολιτική νομιμοποίηση εντός της κουρδικής εθνότητας.

Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι τους τελευταίους μήνες τα δυτικά ΜΜΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, έχουν πάψει να χαρακτηρίζουν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση. Το αναφέρουν είτε ως «Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν» ή ως «Κούρδοι ριζοσπάστες». Πρόκειται για σαφέστατη ένδειξη αυξάνουσας διεθνούς νομιμοποίησης της ένοπλης αυτής παράταξης.

Επιπλέον, ο αγώνας του ΡΚΚ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του παρείχε μεγαλύτερη νομιμοποίηση. Αντιθέτως, η ταύτιση της Τουρκίας –στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης– με την ισλαμική τρομοκρατία την κατέστησαν στόχο δριμείας κριτικής.

Αντί το τουρκικό κράτος να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κουρδική ηγεσία, επέλεξε τον δρόμο του πολέμου και της καταστροφής. Αυτός, όμως, είναι ένας αδιέξοδος δρόμος. Η δημογραφική, κοινωνική και πολιτική δυναμική του κουρδικού στοιχείου, αλλά και η διεθνής συγκυρία, δεν ευνοούν «λύσεις» παρόμοιες με αυτές που επιβλήθηκαν στους Αρμένιους και στους Έλληνες της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ρεύμα υπέρ της φιλελευθεροποίησης

Το τουρκικό κράτος επιδιώκει τον έλεγχο και την αντιστροφή του κοινωνικού ρεύματος που ζητά εκδημοκρατισμό και φιλελευθεροποίηση. Πρόκειται για ρεύμα που εμπνέει εκατομμύρια νέους, κυρίως Αλεβίτες και Κούρδους, αλλά και πάρα πολλούς εκκοσμικευμένους Τούρκους των δυτικών και νότιων παράλιων περιφερειών.

Έτσι συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις στον ακαδημαϊκό χώρο. Ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες, στις τέχνες, στη δημοσιογραφία, στους χώρους του κοινωνικοπολιτικού ακτιβισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου καλλιεργούνται δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες που εμπνέουν ευρύτατα στρώματα της νεολαίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εντός του κυβερνητικού ΑΚΡ υπάρχει η εκτίμηση, μετά και το πρόσφατο δημοψήφισμα, ότι το ισλαμικό κόμμα έχει χάσει σημαντικό μέρος της υποστήριξής του από πολίτες νεαρής ηλικίας. Οι μαζικές πολιτικές διώξεις δημιουργούν χιλιάδες νέους αντικαθεστωτικούς εντός και εκτός Τουρκίας. Ένα ποσοστό από αυτούς ενδεχομένως να ριζοσπαστικοποιηθούν και να στραφούν δυναμικά εναντίον του καθεστώτος Ερντογάν.

Σε εξέλιξη βρίσκεται και η εκκαθάριση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού από στελέχη της επιρροής του δικτύου Γκιουλέν. Τα μέλη και οι υποστηρικτές του δικτύου αντικαθίστανται συστηματικά με εθνικιστές και ισλαμιστές προσκείμενους στο κόμμα του Ερντογάν. Επίσης, το καθεστώς διαλύει όλα τα μη ελεγχόμενα κοινωνικά δίκτυα δραστηριότητας και επαφής με τον δυτικό κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Οι δύο πόλεμοι του Ερντογάν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει φτάσει στην πρεσβευτική κατοικία και παραμένει στην προεδρική λιμουζίνα. Μετά από λίγο, αφού έχει δώσει εντολή για επίθεση εναντίον των διαδηλωτών, βγαίνει από το αυτοκίνητο και ετοιμάζεται να εισέλθει στην πρεσβευτική κατοικία
Του Μιχάλη Ιγνατίου

Σκληρό ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζεται η αήθης και βίαιη συμπεριφορά των μπράβων του Ταγίπ Ερντογαν υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία ζητά να ληφθούν άμεσα μέτρα για να δικαστούν οι άνδρες της προσωπικής φρουράς του Προέδρου της Τουρκίας.

Το καταδικαστικό ψήφισμα υιοθετήθηκε δια βοής, και αποτελεί ισχυρό μήνυμα στους γραφειοκράτες του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μερικοί εκ των οποίων πιστεύουν ακόμα ότι ο κ. Ερντογάν είναι σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ στην πράξη αντιπαλεύεται τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

Οι βουλευτές απαιτούν και την αποτροπή επανάληψης των βίαιων συγκρούσεων, που συνέβησαν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη στην Ουάσιγκτον. Το ψήφισμα θα προωθηθεί στην Ολομέλεια της Βουλής για υιοθέτηση απ’ όλους τους βουλευτές, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.


Ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Έντ Ρόις, δήλωσε χαρακτηριστικά:
«Ένοπλα μέλη της ασφάλειας του Προέδρου Ερντογάν χτύπησαν βίαια, έπνιξαν και κλώτσησαν διαδηλωτές σε μία απρόκλητη επίθεση που στόχευσε στο να σιγήσει τα δικαιώματα Αμερικανών πολιτών στην ελευθερία του λόγου και της συνάθροισης. Αυτό το επίκαιρο ψήφισμα στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση, ότι δεν θα επιτρέψουμε σε καμία ξένη κυβέρνηση να καταπνίξει τα δικαιώματα των πολιτών μας».
Είναι σημαντικό ότι ο Πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής, Πολ Ράιαν, που ηγείται της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας χαιρέτησε το ψήφισμα. Αποτελεί επίσης σπουδαία εξέλιξη ότι το ψήφισμα υποστήριξαν σθεναρά τα μέλη της Επιτροπής και από τα δύο κόμματα.

Ο κ. Ράιαν, τόνισε τα εξής:
«Η Τουρκία είναι σημαντική σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, όμως οι ηγέτες της θα πρέπει να καταδικάσουν πλήρως και να ζητήσουν συγγνώμη για τη βάναυση αυτή συμπεριφορά σε βάρος αθώων πολιτών, οι οποίοι ασκούσαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Την ίδια στιγμή είμαστε πλήρως δεσμευμένοι στο να έλθουν οι υπεύθυνοι ενώπιον της δικαιοσύνης», 
τονίζει χαρακτηριστικά.

Ενώπιον της Επιτροπής παρουσιάστηκαν Αμερικανοί που οργάνωσαν τη διαμαρτυρία έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία και οι οποίοι ήταν θύματα της βίας των μπράβων του Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος της υποεπιτροπής, Ντάνα Ροραμπάκερ, κάλεσε τον Λευκό Οίκο να μην καλέσει ποτέ ξανά τον πρόεδρο της Τουρκίας στην αμερικανική πρωτεύουσα. Τον χαρακτήρισε «Τούρκο δικτάτορα».


Επεισόδια είχαν δημιουργηθεί και στην προηγούμενη επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Ουάσιγκτον κάτι που υπενθύμισε ο κ. Ροραμπάκερ.

Σημειώνουμε ότι οι μπράβοι του Τούρκου προέδρου είχαν επιτεθεί σε διαδηλωτές έξω από το Ινστιτούτο Μπρούκινκς και είχαν συγκρουστεί με παριστάμενους Αμερικανούς αστυνομικούς.
Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής χαρακτήρισε τεράστια ασέβεια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον αμερικανικό λαό τα αιματηρά επεισόδια, που ξεκίνησαν μετά από εντολή του κ. Ερντογάν, όπως έδειξαν τα αποκαλυπτικά βίντεο της τουρκικής υπηρεσίας της «Φωνής της Αμερικής».

Ο κ. Ροραμπάκερ είπε ότι «η υπεροψία αυτή κάνει κάθε τι να ωχριά. Ο Ερντογάν δεν θα πρέπει ποτέ να καλεστεί ξανά στις ΗΠΑ. Είναι εχθρός σε κάθε τι που αντιπροσωπεύει η Αμερική», τόνισε και πρόσθεσε ότι «κάνουν τα πράγματα χειρότερα» τα διαβήματα της Άγκυρας προς τον Πρέσβη της Αμερικής στην Τουρκία, που χαρακτήριζαν «επιθετική» τη συμπεριφορά των αμερικανικών αρχών.

Ο επικεφαλής της δημοκρατικής μειοψηφίας στην υποεπιτροπή, Ντέιβιντ Σιτσιλίνε, είπε ότι ο Πρόεδρος Τράμπ δεν ήγειρε κατά τη συνάντησή του με τον κ. Ερντογάν τις αμερικανικές ανησυχίες για την επίθεση που εξαπέλυσε το καθεστώς του ισλαμιστή προέδρου σε βάρος αντιφρονούντων, δημοσιογράφων, μειονοτήτων και κάθε άλλου που μιλά εναντίον των παραβιάσεων της τουρκικής κυβέρνησης.

Ο κ. Σιτσιλίνε χαρακτήρισε ενοχλητικό (disturbing) το βίντεο που δείχνει τον Ταγίπ Ερντογάν να δίνει εντολές στους μπράβους του. Είπε ότι οι αμερικανικές αρχές συνέλαβαν δύο φρουρούς του Ερντογάν, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς είχαν διπλωματική ασυλία.

Ο δημοκρατικός βουλευτής χαιρέτισε το ψήφισμα που υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, και τόνισε ότι προσβλέπει να υλοποιηθούν οι πρόνοιές του από την αμερικανική Βουλή και την Τραμπ.

Έγινε επίσης γνωστό ότι 48 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων συνυπέγραψαν επιστολή που εισήγαγαν οι βουλευτές Κώστας Μπιλιράκης και Ιλιάνα Ρος – Λετίνεν και απευθύνετα στους Υπουργούς Δικαιοσύνης Τζεφ Σέσιονς και Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον. Η επιστολή αναφέρεται στα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι μπράβοι του Ερντογάν.

Οι βουλευτές απαιτούν την άμεση απέλαση του προσωπικού ασφαλείας της τουρκικής πρεσβείας που έλαβε μέρος στα επεισόδια και την απαγόρευση στο μέλλον της εισόδου τους στις ΗΠΑ.

Το ψήφισμα κατέθεσαν από κοινού, ο πρόεδρος της Επιτροπής Εντ Ρόις, ο επικεφαλής των δημοκρατικών Έλιοτ Ένγκελ, ο επικεφαλής των ρεπουμπλικανών στην επιτροπή Κέβιν Μακκάρθι κι ο επικεφαλής των δημοκρατικών Στένι Χόγιερ.

Ζητείται η προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης των υπευθύνων της φρουράς της Ερντογάν και της τουρκικής πρεσβείας και τη λήψη μέτρων για την αποτροπή παρομοίων περιστατικών στο μέλλον.
Οι τέσσερις βουλευτές σε κοινή δήλωση τους αναφέρουν ότι «επιθυμούν να καταστήσουν σαφές ότι η απρόκλητη επίθεση της περασμένης εβδομάδας σε βάρος φιλειρηνικών διαδηλωτών από τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας επί αμερικανικού εδάφους δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες κι οι υπεύθυνοι να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης».
Σημειώνουν σχετικά:
“Η επίθεση της περασμένης εβδομάδας εναντίον διαδηλωτών είναι επανάληψη παρόμοιας συμπεριφοράς της κυβέρνησης Ερντογάν και έστειλε ένα επικίνδυνο μήνυμα, ότι αυτή η ιδεολογία καταστολής έχει θέση μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, μιας συμμαχίας που δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τη δημοκρατία και τα βασικά δικαιώματα έναντι εκείνων που θα επέβαλαν το αντίθετο στον κόσμο. Πρέπει να διαλύσουμε εντελώς αυτή την εντύπωση και να καταστήσουμε σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτουν οποιεσδήποτε προσπάθειες να στερηθούν οι άνθρωποι το δικαίωμα να υψώνουν τις φωνές τους με μη βίαια μέσα ενάντια σε όσους βρίσκονται στην εξουσία».
Ζητούν:
Από την υπηρεσία Διπλωματικής Ασφάλειας του υπουργείου Εξωτερικών να μελετήσει όσα συνέβησαν και να επιβεβαιώσει με τις τουρκικές αρχές τη συμπεριφορά που αναμένει να επιδείξουν στο μέλλον τα μέλη του προσωπικού ασφαλείας που συνοδεύουν τον πρόεδρο.

Καλούν:
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει αμέσως την άρση της ασυλίας οποιουδήποτε μέλους του τουρκικού προσωπικού ασφαλείας που ενεπλάκη στην επίθεση στις ΗΠΑ, πριν αφεθεί ελεύθερος.

Ζητούν:
Να εξεταστούν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τα μέτρα που λαμβάνονται από αυτό, για να μην υπάρξουν ξανά στο μέλλον παρόμοια περιστατικά.

Απαιτούν:
Από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει την ενίσχυση των ελευθεριών για την Τύπο και την κοινωνία των πολιτών σε χώρες όπως η Τουρκία και να καταπολεμηθούν προσπάθειες ξένων ηγετών για να απαγορευτούν ελεύθερες και ειρηνικές διαμαρτυρίες στις χώρες τους.

Την Πέμπτη, σε ειδική συνεδρίαση της υποεπιτροπής Ευρώπης και Ευρασίας, κατέθεσαν η κ. Λουσίκ Ουσογιάν (πρόεδρος του Ezidi Foundation), o Μουράτ Γιουσά (από τους οργανωτές της διαμαρτυρίας) κι ο Αράμ Χαμπάριαν. εκτελεστικός διευθυντής της Εθνικής Αρμενικής Επιτροπής Αμερικής.

Ο πρόεδρος της επιτροπής κ. Ρόαρμπακερ δήλωσε σχετικά:
“Οι επιθέσεις των ανδρών ασφαλείας της συνοδείας του προέδρου Ερντογάν ήταν προκλητική και επέδειξε βαθιά ασέβεια στις ΗΠΑ και στις αξίες που σεβόμαστε. Οι υπεύθυνοι θα πρέπει να τιμωρηθούν όπως προνοεί ο νόμος και καλούμε τις δικές αρχές να διασφαλίσουν ότι παρόμοια κατάσταση δεν θα επιτραπεί να επαναληφθεί ποτέ ξανά”.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαΐ 2017


Του Δρ. Σπύρου Πλακούδα

Οι Θεωρίες περί της Διεθνούς Πολιτικής

Στην επιστήμη των διεθνών σχέσεων υπάρχουν αρκετές και αλληλοσυγκρουόμενες σχολές σκέψης περί διεθνούς πολιτικής (π.χ. ρεαλισμός, ιδεαλισμός κτλ.). Έκαστη εξ αυτών διαθέτει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της ως προς την ικανότητα (και και την επάρκεια) της να αναλύει το άναρχο διεθνές σύστημα· ουδεμία, πάντως, δεν επιτυγχάνει (παρά τους σχετικούς ισχυρισμούς των οπαδών εκάστης) να ερμηνεύσει αποκλειστικά το σύνολο των διεθνολογικών τεκταινομένων. Γιατί; Μα επειδή η ουσία της ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής βασίζεται στη σύνθεση, όχι την αντίθεση, των σχολών σκέψης. Ως εκ τούτου, η δράση ενός κράτος εντός του κρατικο-κεντρικού (πλην όμως άναρχου) διεθνούς συστήματος χρίζει μιας πολυδιάστατης, όχι μονοδιάστατης, ανάλυσης.

Το τρίγωνο Ελλάς-Τουρκίας-ΗΠΑ αποτελούσε και αποτελεί μια αγαπημένη θεματική των αναλυτών εξ Ελλάδος και Τουρκίας. Οι αναλύσεις τους, παρά τις επιμέρους διαφορετικές αφετηρίες, συγκλίνουν στην εξής (άβολη προς ημάς) διαπίστωση: πως το εν λόγω τρίγωνο ήταν ανέκαθεν σκαληνό – ουδέποτε ισοσκελές. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται πως η εν λόγω ανισορροπία οφείλεται στη γεωγραφική θέση της Τουρκίας λόγω του ελέγχου των Στενών των Δαρδανελίων και της εγγύτητας με τη Ρωσία – την πρώην ΕΣΣΔ. Άλλοι αποδίδουν το φαινόμενο τούτο στα υπέρτερα μεγέθη (πληθυσμιακά, οικονομικά και ούτω καθεξής) της Τουρκίας – με σημαντικότερο εξ αυτών τον 2ο μείζονα στρατό ξηράς στο ΝΑΤΟ μετά το 1989. Μια τελευταία κατηγορία, εν τέλει, ερμηνεύει την εν λόγω τάση ως απόρροια της διείσδυσης της Άγκυρας (χάρη στη βοήθεια του Εβραϊκού Λόμπυ τα προηγούμενα χρόνια) στα υψηλά κλιμάκια της Αμερικανικής γραφειοκρατίας – ιδίως του Υπουργείου Εξωτερικών.

Μια προσεκτικότερη ανάλυση, όμως, της πρόσφατης ιστορίας των τριών χωρών αποδεικνύει πως οι τριγωνικές σχέσεις δεν ήταν πάντοτε ανισόρροπες υπέρ της Τουρκίας. Τα έτη 1974 και 2003 αποτελούν ορόσημα για χαμηλά βαρομετρικά στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας. Παρ’ όλο που οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν εν τέλει, η εξέλιξη αυτή δεν οφειλόταν τόσο στα κρίσιμα μεγέθη της Τουρκίας (όπως θα ισχυρίζονταν οι οπαδοί της ρεαλιστικής σχολής σκέψης) όσο στις αντιλήψεις των εκάστοτε ενοίκων του Λευκού Οίκου και των υφιστάμενών τους ως προς την χρησιμότητα της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ (όπως θα αντέτειναν οι οπαδοί της κονστρουκτιβιστικής θεωρίας). Δυστυχώς, η διαχρονική ατολμία της Ελλάδος να προτείνει εαυτόν ως πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον έναντι της απειθούς Τουρκίας στοίχισε εν μέρει την γεωπολιτική απαξίωση της πατρίδας μας. Πως προδιαγράφεται λοιπόν το μέλλον των Τουρκο-Αμερικανικών σχέσεων επί προεδρίας Trump;

Η Διάψευση των Ελπίδων περί Trump

Η Τουρκία αρχικώς επένδυσε στην εκλογή του Trump επειδή ο Erdogan δυσανασχετούσε για την σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας επί προεδρίας Obama. Με αδρή αμοιβή, ακολούθως, στρατολόγησε στον μακρύ κατάλογο των διαδρομιστών της τον πρώην στρατηγό Φλιν που προαλειφόταν για σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Trump. O τελευταίος επιχείρησε (αρχικώς επιτυχώς) να εμποδίσει την υλοποίηση ορισμένων αντι-Τουρκικών σχεδίων της απερχόμενης προεδρίας – όπως η παράδοση βαρέος οπλισμού στους Κούρδους της Συρίας. Η έφεση του Φλιν προς τη δωροδοκία αποτέλεσε, όμως, την Αχίλλειο Πτέρνα του ιδίου και του προέδρου Trump. Ύστερα από την αποπομπή του, υλοποιήθηκε η προηγούμενη δέσμευση των ΗΠΑ προς τους Κούρδους – προς βαθιά απογοήτευση του Erdogan. Ο οποίος, σημειωτέον, πραγματοποίησε την χειρότερη στα χρονικά των διμερών σχέσεων επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Η συζήτηση διήρκησε επί της ουσίας περίπου 10 λεπτά (!!!) (συν 10 λεπτά χάριν της διερμηνείας) και δεν ευοδόθηκε ούτε ένας εκ των τριών στόχων του Erdogan (ήτοι περί των Κούρδων της Συρίας, ιεροκήρυκα Gulen και επιχειρηματία Ζαράμπ). Χειρότερα, οι σωματοφύλακες του Erdogan προκάλεσαν οξύτατο διπλωματικό επεισόδιο με τον ξυλοδαρμό των ειρηνικών διαδηλωτών εκτός του Καπιτωλίου.

Αρκετοί αναλυτές ισχυρίζονται πως η Τουρκία αποτελεί ένα τόσο κρίσιμο μέγεθος που οι ΗΠΑ δεν θα την αποκλείσουν από τους σχεδιασμούς τους για την Μέση Ανατολή – ενώ το πανίσχυρο Τουρκικό Λόμπυ διαθέτει ακόμα ισχυρές προσβάσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η εν λόγω εκτίμηση, κατά τη γνώμη μου, παραγνωρίζει τους εξής τρεις παράγοντες:

Α) Το σύστημα «ελέγχων και ισορροπιών» (checks and balances) των ΗΠΑ. Όση επιρροή και εάν η Τουρκία αποκτήσει επί συγκεκριμένων αξιωματούχων (π.χ. ο πρώην στρατηγός Φλιν ή πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Giuliani), ουδείς εγγυάται στην Άγκυρα πως ο Πρόεδρος ή το Κονγκρέσο εν τέλει θα αποφασίσουν υπέρ της. Η στήριξη των Κούρδων από τον πρόεδρο Obama αποτελεί ένα παράδειγμα αντιπροσωπευτικό της εν λόγω τάσης.

Β) Την «στρατηγική κουλτούρα» (strategic culture)[1] της Αμερικής. Εκ της γενέσεώς της ως έθνους, οι ΗΠΑ διεξάγουν τους (ενδοκρατικούς ή διακρατικούς) πολέμους έως την τελική νίκη καταβάλλοντας μια τεράστια (και δυσανάλογη ενίοτε) προσπάθεια. Ως εκ τούτου, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, ως φορέας της εν λόγω στρατηγικής κουλτούρας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναλάβει κάθε απαραίτητη δράση για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Και οι Κούρδοι της Συρίας αποτελούν τις καλύτερες «μπότες στο έδαφος» (boots on the ground) κατά του ΙΣΙΣ. Ενδεικτικά, οι Τούρκοι και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ΣΣΣ) χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες για να καταβάλλουν την αντίσταση 1,000 μαχητών του ΙΣΙΣ στην Μάχη της Αλ Μπαμπ ενώ οι Κούρδοι μόλις 60 ημέρες για την άλωση της Μανμπίζ (μιας πόλης περίπου 10 φορές μεγαλύτερης από την Αλ Μπαμπ) παρά την αντίσταση 2,500 μαχητών του ΙΣΙΣ.

Γ) Τη σύνθεση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η τωρινή κυβέρνηση των ΗΠΑ διαθέτει ένα ισχυρότατο στρατιωτικό «αποτύπωμα» και θυμίζει εν πολλοίς τη σύνθεση της κυβέρνησης Eisenhower στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Και όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις, στρατιωτικές και όχι πολιτικές ή διπλωματικές λύσεις έχουν προταθεί για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, μια οργισμένη αντίδραση εκ μέρους των στρατιωτικών πρέπει να αναμένεται ως προς τα «τσαλίμια» της Τουρκίας περί της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ και των διευκολύνσεων προς το ΙΣΙΣ. Ούτως ή άλλως, οι εκκαθαρίσεις στο στράτευμα την επαύριον του αποτυχημένου πραξικοπήματος έχουν οδηγήσει στην αποπομπή των δυτικόφυλων Τούρκων αξιωματικών και την αντικατάστασή τους από τους αποκαλούμενους «Ευρασιανιστές» που τάσσονται αναφανδόν υπέρ της στροφής προς τη Ρωσία – ακόμη και υπέρ της  εξόδου από το ΝΑΤΟ.

Η Μη Χρησιμότητα της Άγκυρας

Η Άγκυρα πλέον δεν διαθέτει την ίδια χρησιμότητα για την Ουάσινγκτον. Άλλωστε ο Trump, πριν ακόμη αναλάβει τα καθήκοντά του ως ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε δηλώσει πως η Αίγυπτος και το Ισραήλ θα αποτελέσουν τους άξονες της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο – δύο χώρες με τις οποίες η Ελλάδα έχει συσφίξει τις σχέσεις της τα τελευταία χρόνια. H πρόσφατη επίσκεψη του Trump στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ (αλλά όχι την Τουρκία) προϊδεάζει για τις προτεραιότητες (και τους φορείς) της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και το Σύμφωνο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) δύναται να αναπληρώσουν επαρκώς τα όποια οφέλη προσφέρει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ επί του παρόντος. Συν τις άλλοις, η στροφή της Άγκυρας προς τη Ρωσία μάλλον δεν αποτελεί μια διαπραγματευτική τακτική αλλά μια ριζική στροφή της πρώτης προς τα Ευρασιατικά οράματα της τελευταίας και, ως εκ τούτου, οι φωνές εντός του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ για την αποβολή της Τουρκίας από την Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία αυξάνονται διαρκώς.

Στο μέτωπο της Συρίας, οι ΗΠΑ βασίζονται ολοένα και περισσότερο στους Κούρδους. Οι τελευταίοι, μάλιστα, σκοπεύουν έως τα τέλη του 2017 να έχουν συγκροτήσει ένα στράτευμα ύψους 100,000 ανδρών και γυναικών με βαρύ οπλισμό. Ήδη χάρη στην υποστήριξη της Ουάσινγκτον, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) αριθμούν 75,000 άνδρες και γυναίκες – με αιχμή του δόρατος το YPG με περίπου 50,000 μαχητές. Η αριθμητική ισχύς και η επιχειρησιακή δεινότητά τους καθιστούν τις SDF έναν πονοκέφαλο τόσο για το ΙΣΙΣ όσο και για την Τουρκία. To ΙΣΙΣ δεν διαθέτει παρά μόνον περίπου 5,000 μαχητές στα πέριξ της Ράκα ενώ η Τουρκία διατηρεί περίπου 4,000 άνδρες στην βόρεια Συρία ως «ασπίδα» για τους περίπου 5,000 μαχητές του ΕΣΣ λόγω της χαμηλής φερεγγυότητάς και αρτιότητάς τους. Ως εκ τούτου, οι SDF δεν απειλούνται σοβαρά από κρατικούς ή μη κρατικούς δρώντες στη βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Χαλιφάτου αποτελεί, επί της ουσίας, ζήτημα χρόνου μοναχά. H συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας δεν θα παύσει να υφίσταται μετά το πέρας της Μάχης της Ράκκα. Γιατί; Διότι έχει ήδη αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής, και όχι τακτικής, φύσεως συμμαχίας μεταξύ των δύο πλευρών. Ήδη ορισμένες δεξαμενές σκέψης με ισχυρή επιρροή στα κέντρα λήψης αποφάσεων (π.χ. το American Enterprise Institute) καλούν την Ουάσινγκτον να διαλέξει τους Κούρδους έναντι της Τουρκίας λόγω της αφερεγγυότητας του αυταρχικού και ισλαμιστή ηγέτη της. Το Υπουργείο Άμυνας, όμως, πρωτοπορεί στην αναθεώρηση της στάσης των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας. Ήδη οι ΗΠΑ έχουν κατασκευάσει αθόρυβα τρεις βάσεις στη βόρεια Συρία και θα μεταφέρουν δίχως δεύτερη σκέψη το προσωπικό τους (και τα πυρηνικά όπλα) από την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ σε φιλικότερες χώρες (π.χ. στις Βρετανικές κυρίαρχες βάσεις στην Κύπρο) εάν η Τουρκία δεν διακόψει τα έως τώρα «τσαλίμια» της. Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν πλέον πως ένα ημιανεξάρτητο Κουρδικό κρατίδιο στη βόρεια Συρία (συν ένα de facto ανεξάρτητο στο βόρειο Ιράκ) συνιστά την καλύτερη εγγύηση των πάγιων συμφερόντων των ΗΠΑ και των στενών συμμάχων του (ήτοι Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας) στην Μέση Ανατολή. Ένα (Μεγάλο) Κουρδιστάν θα αποτελεί το φιλοδυτικό ανάχωμα έναντι της Σιιτικής Ημισελήνου[2] και του Νεο-Οθωμανισμού.

Μα, όπως θα ισχυριστούν ορισμένοι αναλυτές, οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν ουδέποτε η Τουρκία να προσδεθεί στο άρμα της Ρωσίας και θα επιχειρήσουν με αρκετά «καρότα» και ολίγα «μαστίγια» να την πείσουν να παραμείνει στο ΝΑΤΟ. Δεν συνέβη άλλωστε το ίδιο ύστερα από το 1964 και την επιδείνωση των διμερών σχέσεων μετά την περιώνυμη επιστολή Τζόνσον; Πρέπει, όμως, να σημειωθεί πως πλέον τα δεδομένα διαφέρουν δραματικά. Η λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η άνοδος των χωρών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου, η (σχετική) ασφάλεια του Ισραήλ και, προπαντός, η εμφάνιση των Κούρδων έχουν προσδώσει πλέον στις ΗΠΑ περισσότερες επιλογές για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της. Το μέλλον των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας προδιαγράφεται δυσοίωνο παρ’ όλο που οι δύο χώρες θα προσπαθήσουν να τηρήσουν τα προσχήματα περί συμμαχίας, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής στο American University in the Emirates

[1] Για περισσότερες πληροφορίες περί του όρου «στρατηγικής κουλτούρας», δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Η Στρατηγική Κουλτούρα της Ελλάδας: 1831-1974», Foreign Affairs, Τεύχος 38 (2016), σσ. 165-177 http://www.academia.edu/30371321/H_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82_1831-1974_The_Strategic_Culture_of_Greece_1831-1974_
[2] Περί Σιιτικής Ημισελήνου, δείτε: Spyridon Plakoudas: “The Syrian Civil War and Peace in the Middle East: A Chimera?”, KEDISA (Geopolitical Risk Analysis), 29/12/2016 http://www.academia.edu/31274624/The_Syrian_Civil_War_Peace_Prospects_Dr_Plakoudas_.pdf

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την αιματηρή βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ.

Η αριστερή και φιλελεύθερη προσέγγιση αποδίδει τη στράτευση νεαρών μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με υψηλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και ενίοτε αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Οι εθελοντές του Ιράκ και της Συρίας

Οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν κατά κανόνα από ριζοσπαστικοποιημένους νέους σουνίτες, οι οποίοι πήγαν στο Ιράκ και στη Συρία για να πολεμήσουν στις γραμμές των τζιχαντιστών. Όσοι επιστρέφουν στρατολογούν κυρίως με βάση τους αρχέγονους δεσμούς εμπιστοσύνης: Στρατολογούν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενούς φίλους.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια.

Ιμάμηδες που έχουν καταγγελθεί για εμπρηστικά κηρύγματα ισλαμικού φονταμενταλισμού όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά και προστατεύονται. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να αποσπούν πληροφορίες και να ελέγχουν τι γίνεται σε τζαμιά.

Παρά τα μαθήματα που δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Ταυτότητα, η οποία αρνείται τον δυτικό τρόπο ζωής και συχνά ωθεί σε γκετοποίηση.

Συνολικά στην Ευρώπη έχουν επιστρέψει από τη Συρία και το Ιράκ, όπου είχαν πάει για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων πάνω από 5000 άτομα. Όλοι τους έχουν εκπαιδευθεί στα όπλα και εικάζεται από τις υπηρεσίες ασφαλείας πως οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν εκπαιδευθεί και στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, στο δυνάμει αυτό τρομοκρατικό δίκτυο θα πρέπει να προστεθούν όχι μόνο όσοι μουσουλμάνοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων θα επιστρέψουν το επόμενο διάστημα από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που εισήλθαν στην Ευρώπη με το γιγαντιαίο κύμα των προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Κάποιοι από αυτούς ήταν ήδη τζιχαντιστές και ήλθαν με σκοπό να εμπλουτίσουν τα τρομοκρατικά δίκτυα στις χώρες που θα εγκατασταθούν. Τον ίδιο δρόμο ενδέχεται να πάρουν και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που πήγαν στην Ευρώπη για άλλους λόγους. Εάν θελήσουν, δεν θα τους είναι δύσκολο να δικτυωθούν.

Χώροι προσευχής, αλλά και στρατολόγησης

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Ισλαμική τρομοκρατία και πολιτική ορθότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σχεδίαζαν επιθέσεις σε μετρό, λεωφορεία

Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB), συνέλαβε στην Μόσχα τέσσερα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης “Ισλαμικό Κράτος” που σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν τρομοκρατικές επιθέσεις σε μέσα συγκοινωνιών.

Οπως δήλωσε στο πρακτορείο Tass το γραφείο δημοσίων σχέσεων της FSB “στις 25 Μαίου στην Μόσχα συνελήφθησαν τέσσερα μέλη τρομοκρατικής ομάδας, που είναι πολίτες της Ρωσίας και χωρών της Κεντρικής Ασίας, τα οποία σχεδίαζαν να πραγματοποιήσουν τρομοκρατικές επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε μέσα συγκοινωνιών της Μόσχας”

Σύμφωνα με την FSB τα ηγετικά στελέχη της τρομοκρατικής ομάδας, που είναι μέλη του “Ισλαμικού Κράτους” σχεδίαζαν μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις να πάνε στην Συρία για να συμμετάσχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Η FSB εντόπισε στα σπίτια όπου διέμεναν οι τρομοκράτες, ολόκληρο εργαστήριο κατασκευής αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών, αυτόματα όπλα, σφαίρες, χειροβομβίδες, βιβλία και βίντεο με περιεχόμενο που σχετίζεται με την τρομοκρατική δράση.

Όπως ανακοίνωσε η FSB εναντίον τους θα σκηθεί ποινική δίωξη.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ΝΑΤΟ θα ενταχθεί στον διεθνή συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, ανακοίνωσε σήμερα ο γενικός του γραμματέας Jens Stoltenberg, λίγες ώρες πριν την έναρξη της συνόδου της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στην οποία θα συμμετάσχει για πρώτη φορά ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump.

Η απόφαση αυτή, η οποία εκπληρώνει ένα μακροχρόνιο αίτημα των ΗΠΑ που διοικούν τον συνασπισμό αυτόν, «θα στείλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα ενότητας στην μάχη κατά της τρομοκρατίας», τόνισε ο Stoltenberg.

Όμως «αυτό δεν σημαίνει ότι το ΝΑΤΟ θα συμμετάσχει σε επιχειρήσεις μάχης», υπογράμμισε.

Το καθένα από τα 28 κράτη-μέλη του NATO έχει ήδη ενταχθεί μεμονωμένα στον διεθνή συνασπισμό, αλλά το NATO ως συμμαχία δεν είχε κάνει αυτό το βήμα, προτιμώντας να έχει καθεστώς «παρατηρητή».Η Ουάσινγκτον ζητούσε εδώ και πάνω από έναν χρόνο το NATO να ενταχθεί στον συνασπισμό.

Σύμφωνα με διπλωματική πηγή που μίλησε χθες Τετάρτη στο AFP, η απόφαση, η οποία εγκρίθηκε σε επίπεδο πρεσβευτών των 28 χωρών μελών της Ατλαντικής Συμμαχίας, «απομένει ακόμη να εγκριθεί από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων» κατά τη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης στις Βρυξέλλες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Οι Τούρκοι ζητάνε τώρα τα... ρέστα από τις ΗΠΑ για το ξύλο που «εισέπραξαν» Κούρδοι διαδηλωτές έξω από την τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Αγκυρα περνά στην αντεπίθεση προσποιούμενη αμνησία για το γεγονός ότι η εντολή για τα επεισόδια δόθηκε από τον ίδιο τον «σουλτάνο».

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι κάλεσε τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αγκυρα, προκειμένου να δηλώσει τις διαμαρτυρίες της Τουρκίας για τον τρόπο που οι αμερικανικές Αρχές συμπεριφέρθηκαν στους αξιωματούχους ασφαλείας του Ερντογάν στο περιθώριο της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον.

Οι αντιδράσεις στις ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα καταλαγιάσει μετά τις πρωτοφανείς αιματηρές συγκρούσεις Κούρδων διαδηλωτών και ανδρών της φρουράς του Ερντογάν, με τον Ρεξ Τίλερσον να χαρακτηρίζει τα επεισόδια «εξωφρενικά» και μια σειρά Αμερικανών αξιωματούχων να εκφράζουν την «έντονη ανησυχία τους» σχετικά με τον τρόπο που η Τουρκία αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Τίλερσον δήλωσε ότι και η αμερικανική κυβέρνηση κάλεσε τον Τούρκο πρεσβευτή στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να δώσει εξηγήσεις. Κι όλα αυτά, ενώ ξεκίνησε χθες στα περίχωρα της Αγκυρας η δίκη 221 ατόμων, που κατηγορούνται για συμμετοχή στο αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου. Στους 221 κατηγορουμένους περιλαμβάνονται 26 στρατηγοί και 12 πολίτες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Michael Rubin 

Για δεύτερη φορά τα τελευταία δύο χρόνια, Τούρκοι αξιωματικοί ασφαλείας επιτέθηκαν σε Τούρκους διαδηλωτές και άλλους παρευρισκόμενους στην Ουάσινγκτον. Πέρσι, αυτό συνέβη στο Brookings Institution, όπου μέλη της ακολουθίας του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησαν να απομακρύνουν με τη βία καλεσμένους και δημοσιογράφους που πίστευαν ότι μπορεί να θέσουν δύσκολες ερωτήσεις. Το γεγονός ότι τα μέλη της φρουράς ήρθαν προετοιμασμένα να παρεμποδίσουν συγκεκριμένους ανθρώπους καταδεικνύει έναν βαθμό σχεδιασμού που κάνει μια ήδη κακή κατάσταση, ακόμη χειρότερη.

Φέτος, η επίθεση συνέβη έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη όπου το Ατλαντικό Συμβούλιο είχε επιλέξει ένα φιλικό ακροατήριο για να συνομιλήσει με τον Ερντογάν. Το βίντεο της επίθεσης είναι ανησυχητικό και φαίνεται να δείχνει τον Ερντογάν να παρακολουθεί καθώς κάποιοι από τους φρουρούς του επιτίθενται στο πλήθος για να χτυπήσουν, να στραγγαλίσουν και να ποδοπατήσουν διαδηλωτές. Αντίθεταα από το περιστατικό στο Brookings, τα βίντεο δεν δείχνουν μόνο μέλη της φρουράς ασφαλείας να εμπλέκονται στη σύρραξη, αλλά και τουλάχιστον έναν δημοσιογράφο από τα ελεγχόμενα από το τουρκικό κράτος μέσα ενημέρωσης όπως το πρακτορείο Αναντολού.

Η αρχική αντίδραση του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών υπήρξε αδύναμη. Ναι, πολλά μέλη της ακολουθίας του Ερντογάν έχουν διπλωματική ασυλία, αλλά η διπλωματική ασυλία μπορεί να αρθεί. Και αν ο Τούρκος πρέσβης επιλέξει να μην το κάνει αυτό, τότε μπορούν να υπάρξουν συνέπειες, όπως η κήρυξη κάποιων αξιωματούχων ως ανεπιθύμητων προσώπων και η απαίτηση να αποχωρήσουν από την Ουάσινγκτον. Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι που συμμετείχαν στη σύρραξη θα πρέπει να δικαστούν και, στην περίπτωση που κριθούν ένοχοι, θα πρέπει να εκτίσουν τις ποινές τους στη φυλακή για βίαιη επίθεση. Και, τουλάχιστον, κάθε φρουρός του Ερντογάν που συνόδευε τον Πρόεδρο στο ταξίδι του στην Ουάσινγκτον πρέπει να μπει σε μαύρη λίστα για τις ΗΠΑ εφ’ όρου ζωής. Μπορείς να με κοροϊδέψεις μια φορά, άντε δύο, αλλά όχι και τρεις.

Το πρόβλημα εδώ είναι βαθύτερο από ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όσο κλιμακώνονται τα παιχνίδια των ακολούθων του Ερντογάν και της τουρκικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον - και στην περίπτωση που το Υπουργείο Εξωτερικών δεν κάνει τίποτε ουσιαστικό για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα - η Ουάσινγκτον μπορεί μια μέρα να δει μια κατάσταση που θα θυμίζει το φόνο της Yvonne Fletcher στο Λονδίνο το 1984. Τότε, μια βρετανίδα αστυνομικός που μετείχε στα μέτρα ασφαλείας στο πλαίσιο μιας διαμαρτυρίας προς την πρεσβεία της Λιβύης στο Ηνωμένο Βασίλειο πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από ένοπλο στοχευτή από το εσωτερικό της πρεσβείας ο οποίος θωρακιζόταν από τις αξιώσεις αμνηστείας της Λιβύης. Στην περίπτωσή μας φταίει και το Κογκρέσο. Τα μέλη του Κογκρέσου και οι Γερουσιαστές που μετέχουν στο Congressional Turkey Caucus - μέσω της ιδιότητας του μέλους - στηρίζουν τις πράξεις του Ερντογάν.

Σε ό,τι αφορά τους αυταρχικούς ηγέτες, η αδυναμία ενθαρρύνει τη θρασύτητα. Το θέμα δεν είναι πλέον η διπλωματική ευαισθησία της Τουρκίας. Όταν έχουμε να κάνουμε με την ασφάλεια των Αμερικανών στην πατρίδα τους, η ασφάλεια και η νομιμότητα είναι ζητήματα που το Υπουργείο Εξωτερικών δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να θυσιάζει.

* Ο Michael Rubin είναι πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, με κύρια ερευνητικά ενδιαφέροντα τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, το Ιράν και τη διπλωματία.
**Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 19 Μαΐου 2017 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του American Enterprise Institute (ΑΕΙ) και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ “Μάρκος Δραγούμης”.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η Δύση συνεχίζει να μετρά ανείπωτες τραγωδίες από την ισλαμική τρομοκρατία και τον ISIS. Αυτή τη φορά ήταν το Μάντσεστερ ο τόπος που χτύπησαν τα κτήνη του χαλιφάτου σπέρνοντας το θάνατο σε δεκάδες αθώα θύματα, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά.

Κι ενώ ο αυτός ο ιδιότυπος πόλεμος όχι απλώς δεν δείχνει να κοπάζει, αλλά, αντιθέτως, διαρκώς κλιμακώνεται, η Δύση, ιδίως η Ευρώπη, δείχνει ταυτόχρονα να παραμένει ανέτοιμη και ανίκανη να τον αντιμετωπίσει ριζικά και σε βάθος.
Εκείνο που κάνει πιο ευάλωτες τις δυτικές κοινωνίες, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ίδια τους η φύση: είναι κοινωνίες ανοικτές με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Αυτό εκμεταλλεύονται οι στυγνοί δολοφόνοι του φανατικού ισλάμ: τη δημοκρατία την ίδια, την ελευθερία που υπάρχει στη Δύση είναι που στρέφουν εναντίον της.

Όλα αυτά πρέπει επιτέλους να τελειώνουν. Οι απειλούμενες χώρες πρέπει το γρηγορότερο δυνατό να αντιληφθούν ότι πρόκειται για μια φοβερή μορφή πολέμου κι όχι για ένα ζήτημα κινδύνου των πολιτευμάτων τους. Η ισλαμική τρομοκρατία δεν δοκιμάζει τη δημοκρατία στη Δύση. Δοκιμάζει την ίδια την ύπαρξή της.

Ο δυτικός κόσμος, ιδίως η κοινή γνώμη του, οφείλει να αφυπνιστεί επιτέλους και να απαιτήσει από τις κυβερνήσεις και τους υπερεθνικούς οργανισμούς στους οποίους τα κράτη μετέχουν να πολεμήσουν με όσα μέσα διαθέτουν τη μεγαλύτερη μάστιγα των τελευταίων δεκαετιών. Δεν μπορεί να παραμένουμε άλλο πρακτικά βουβοί, όπως μέχρι σήμερα συμβαίνει, απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα.

Ο φόβος ότι πραγματικά έκτακτα μέτρα και αυξημένες εξουσίες για την αντιμετώπιση αυτού του κακού μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τις δημοκρατικές αρχές του κράτους δικαίου, είναι ψευδεπίγραφος και παραπλανητικός. Και, το κυριότερο, ενθαρρυντικός των δολοφόνων τρομοκρατών.

Είναι αδιανόητο να έχουν επιφυλάξεις οι άνθρωποι στις δυτικές χώρες ως προς τις αυξημένες εξουσίες που απαιτούνται για να γίνει έστω μία ουσιαστική αρχή για την καταπολέμηση των τρομοκρατών. Οσο συμβαίνει αυτό, τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί πραγματικά. Οι δημοκρατίες δεν κινδυνεύουν από το να αμυνθούν πάση δυνάμει. Κινδυνεύουν από το να μην αμύνονται.

Αυτά τα κτήνη δεν μπορείς να τα πολεμήσεις με συζητήσεις και επιχειρήματα. Δεν μπορείς να τα πείσεις, ούτε να τα αλλάξεις, ούτε να τους αφήνεις χώρο να κινούνται επειδή είναι κατ΄ επίφαση άνθρωποι. Γιατί δεν είναι.
Ένα πράγμα είναι λοιπόν αυτό που μπορεί και πρέπει κανείς να κάνει: μια αποφασισμένη πανστρατιά για να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Εύας Στάμου

Οι βομβιστικές εκρήξεις δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία του Μάντσεστερ. Ως πρότυπο φιλελεύθερης, προοδευτικής πόλης, το Μάντσεστερ ήταν από τους κύριους στόχους των αεροπορικών βομβαρδισμών των Ναζί, ενώ τη δεκαετία του ’90 επλήγη από τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις του IRA που διέλυσαν το κέντρο της – εκεί που λίγο αργότερα χτίστηκε ο συναυλιακός χώρος του Manchester Arena.

Με αφορμή το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα στο Μάντσεστερ, διαβάζουμε πλείστες αναλύσεις για τα λάθη και τα ιστορικά εγκλήματα της Δύσης, καθώς και για τα χαρακτηριστικά των δυτικοθρεμμένων μαχητών του Ισλάμ.

Αρκετά από αυτά τα κείμενα, αντί να αναλύουν κάτι, εκφράζουν πιθανόν τις προσωπικές ενοχές που αισθάνεται ο συντάκτης τους ως κάτοικος της Δύσης, με αποτέλεσμα να συσκοτίζεται έως έναν βαθμό η αλήθεια αλλά και –ακούσια- να παρέχονται δικαιολογίες για τις αποτρόπαιες πράξεις εγκληματιών που φαίνεται ότι στερούνται ολοκληρωτικά την ενσυναίσθηση, την ικανότητα δηλαδή που διακρίνει τον άνθρωπο από τα κτήνη.

Καταλαβαίνω ότι αρκετοί θεωρούν πως, ασκώντας μονομερή κριτική στις πολιτικές τής Δύσης, αντιστέκονται στον επεκτατισμό και τον καταναλωτισμό, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα συμβάλουν τόσο στην διατήρηση της συνωμοσιολογίας, όσο και στην απενοχοποίηση εγκληματικών συμπεριφορών.

Κανείς δεν αμφισβητεί την προσπάθεια μεγάλων Δυτικών κρατών –και βεβαίως, της Ρωσίας- να ελέγξουν προς οικονομικό τους όφελος τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ανατολής. Το να υποστηρίζει όμως κάποιος ότι η αποικιοκρατία και οι Σταυροφορίες του Μεσαίωνα είναι ο λόγος που κάποιοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι έχουν αναθραφεί στην καρδιά της Ευρώπης, τελούν μαζικούς φόνους, είναι ύποπτα αφελές.

Η άποψη ότι τα εγγόνια των Πακιστανών «με το μαγαζάκι της γωνίας» που γεννήθηκαν στη Βρετανία νιώθουν αδικημένα επειδή οι κοινωνίες στις οποίες ζουν τα έχουν καταδικάσει να αναπαράγουν τους επαγγελματικούς και κοινωνικούς ρόλους των παππούδων τους, έχει να κάνει περισσότερο με μία ‘λογοτεχνική’ προσέγγιση του θέματος και λιγότερο με μία σοβαρή κοινωνιολογική ανάλυση.

Στη Βρετανία, συχνά η κοινωνική ανέλιξη των μουσουλμάνων είναι ραγδαία. Οι περισσότεροι νέοι Πακιστανικής καταγωγής, για παράδειγμα, έχουν πανεπιστημιακά πτυχία, οι γυναίκες γνωρίζουν ελευθερίες που δεν θα μπορούσαν ποτέ να βιώσουν στο μέρος καταγωγής τους, οι οικογενειακές τους επιχειρήσεις ανθούν συνεισφέροντας αδρά στην οικονομία της χώρας.

Τα εγγόνια του Πακιστανού με το corner-shop δεν κληρονομούν οπωσδήποτε τη δουλειά του παππού τους: γίνονται γιατροί, καθηγητές, δικηγόροι, μεγαλοεπιχειρηματίες. Διότι στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τις χώρες του Ισλάμ, είναι εφικτό να ανέλθει κάποιος κοινωνική τάξη, χωρίς αυτό να καθορίζεται με βάση τη φυλετική, την εθνική ή τη θρησκευτική του ταυτότητα.

Οι νεαρές και οι νεαροί που αποφασίζουν να ενστερνιστούν την ιδεολογία του Ισλαμικού Κράτους μην έχοντας στην πλειονότητά τους ποτέ επισκεφθεί τις χώρες καταγωγής των προγόνων τους, αδυνατούν να συλλάβουν τους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται η βαναυσότητα εν ονόματι του Ισλάμ στην καθημερινότητα των συνομήλικών τους. Οι ίδιοι απολαμβάνουν μια σειρά από πνευματικά και υλικά αγαθά που τους προφέρει η διαβίωση σε μια κοινωνία όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ανεξιθρησκεία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ισότητα των φύλων, παρά τις ατέλειες στην εφαρμογή τους, αποτελούν ύψιστες αρχές. Οι όποιοι περιορισμοί βιώνουν, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στους άγραφους νόμους και στα ήθη της δικής τους θρησκείας και κουλτούρας.

Έχοντας μία διαστρεβλωμένη εικόνα για το τι πραγματικά ισχύει στην «αγνή κι εξωτική» Ασία και κουβαλώντας τον διχασμό που τους κληροδότησαν οι οικογένειές τους, νιώθοντας ανίκανοι να διαχειριστούν την ελευθερία τους, γίνονται ευήκοοι δέκτες της σκληρής κριτικής που ασκείται στον δυτικό τρόπο ζωής όχι μόνο από την Ανατολή, μα και από την ίδια τη Δύση.

Τα κηρύγματα μίσους του Ισλάμ αλλά και η αυτοκριτική των δυτικών όπως συχνά εκφράζεται μέσα από τις προκλητικές εξυπνάδες των Μέσων Μαζικής Δικτύωσης, κατά του καταναλωτικού μοντέλου ζωής που έχει υιοθετηθεί από τις Δυτικές κοινωνίες, οι ενοχές των Ευρωπαίων, η έλλειψη υπερηφάνειας για όσα θετικά έχει επιτύχει μέσα στους αιώνες ο Δυτικός πολιτισμός, συμβάλλουν δυστυχώς, στην κατάρρευση τής ήδη θρυμματισμένης επαφής των επίδοξων «ηρώων» του Ισλάμ με την πραγματικότητα.

Το δικαίωμα στην κριτική αποτελεί βασική διάσταση της ελευθερίας της έκφρασης που απολαμβάνουμε οι πολίτες των Δυτικών κοινωνιών. Ωστόσο η μονόπλευρη κι επιδερμική κριτική κατά της δημοκρατικής παράδοσης της Ευρώπης, από λαϊκιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους, με σκοπό τον εντυπωσιασμό ενός εύπλαστου κοινού, καταφέρνει το τελειωτικό πλήγμα στη σκέψη κάποιων νέων που – όπως έχει ήδη φανεί από ακροαματικές διαδικασίες σε Βρετανικά δικαστήρια -- βρίσκονται κοντά στην πλήρη νοητική και ψυχική αποδιοργάνωση.

* Η κ. Εύα Στάμου είναι συγγραφέας και Δρ Ψυχολογίας. Δίδαξε Ψυχιατρική Ηθική στο Πανεπιστήμιο του Manchester κι εργάστηκε στην Ψυχιατρική Κλινική του York. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνή φεστιβάλ βιβλίου και λογοτεχνικά κείμενά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα δανικά, και τα λιθουανικά. Πρόσφατα έργα της: Ageing and Female Identity in Midlife (Scholars’ Press, 2013), Η επέλαση της ροζ λογοτεχνίας (Gutenberg, 2014) και το μυθιστόρημα Η εκδρομή (Αρμός, 2016).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Ο Τούρκος είναι Τούρκος, παντού και εντός και εκτός της χώρας του. Ακόμα και όταν βρίσκεται στο διοικητικό κέντρο μιας υπερδύναμης, στο κέντρο λήψης αποφάσεων που καθορίζουν την πορεία του κόσμου. Και εκεί θα εκδηλώσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλα τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του, τα οποία τον συνοδεύουν από τις πρώτες εμφανίσεις του στις σελίδες της παγκόσμιας Ιστορίας.

Ο απόλυτος άρχων της γείτονος μπορεί να μην έχει άμεση και ευθεία φυλετική συγγένεια με τα φύλα των Αλταίων Ορέων, που ενώθηκαν σε συνομοσπονδίες και σχημάτισαν τις πρώτες τουρκόφωνες νομαδικές κοινότητες, αλλά αποτελεί γνήσιο εκπρόσωπο της μάστιγας της Ασίας. Πιστεύει στη βία, την εφαρμόζει ως μέσον πολιτικής πειθούς και επιβολής όπου μπορεί. Το έκανε και στις ΗΠΑ.

Οπως απέδειξαν και τηλεοπτικά πλάνα, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όχι μόνο γνώριζε για την επίθεση των αντρών της προσωπικής του ασφαλείας εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών στην Ουάσινγκτον, αλλά την κατηύθυνε κιόλας!

Αυτό υποδεικνύει πολλά και για τον χαρακτήρα του Τούρκου προέδρου αλλά και για την ίδια τη φύση του κράτους το οποίο εκπροσωπεί. Η βία, συντονισμένη και καθοδηγούμενη από τους επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, δεν είναι ένα μέσο το οποίο μεταχειρίζεται το κράτος σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης ή οποτεδήποτε δεν γίνεται διαφορετικά, αλλά ένα εγγενές χαρακτηριστικό του συλλογικού βίου στη γειτονική χώρα.

Ας μη λησμονούμε ότι ακόμα και τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια γραμμή αίματος που χαράχτηκε με τα ξίφη των σφαγέων Τούρκων επιδρομέων που έπεσαν πάνω σε αντιφρονούντες, μειονότητες, κατακτημένους λαούς και εθνότητες.

Η εθνοκάθαρση και η γενοκτονία δεν είναι ταμπού στην Τουρκία, αλλά εγκλήματα που τιμούνται με αργίες και εθνικές εορτές. Και ο Ερντογάν δεν μπλοφάρει, ούτε «εξάγει» κρίσεις για να κοροϊδέψει ψηφοφόρους.

Ο ίδιος είναι δημιούργημα του τουρκικού «πολιτισμού», που έχει χτιστεί πάνω σε εκατομμύρια πτώματα. Πολλά εξ αυτών ανήκαν σε αδέλφια μας. Η μόνη τιμή που τους πρέπει είναι η αντίσταση στην τουρκική βαρβαρότητα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαΐ 2017


Ο τούρκος πολίτης Αλπαρσλάν Τσελίκ,που ειχε παραδεχθεί την ευθύνη του για τον θάνατο του πιλότου του ρωσικού μαχητικού βομβαριστικού S-24 Όλεγκ Πεσκόφ, το οποίο είχε καταρριφθεί τον Νoέμβριο του 2015 από τουρκικό μαχητικό στον εναέριο χώρο της Συρίας, καταδικάστηκε σήμερα σε πενταετή φυλάκιση για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή, όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο Ria Novosti ο δικηγόρος Μουράτ Ουστιουντάγκ.

"Το δικαστήριο δεν εξέτασε την υπόθεση που αφορούσε την συμμετοχή του Τσελίκ στον θάνατο του ρώσου πιλότου Πεσκόφ, αλλά η έρευνα της υπόθεσης συνεχίζεται" δήλωσε ο δικηγόρος.

Από την πλευρά του το ρωσικό πρακτορείο Tass, επικαλείται τον δικηγόρο του Τσελίκ Τασκίν Κανγκάλ, ο οποίος δήλωσε τα εξής: " Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι τον Αλπαρσλάν Τσελίκ τον καταδίκασαν σε πέντε χρόνια φυλακή, για παράνομη οπλοφορία. Προς το παρόν δεν πήραμε εγγράφως την απόφαση του δικαστηρίου, αλλά επιβεβαιώνω την απόφαση του".

Ο Όλεγκ Πεσκόφ σκοτώθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 2015, όταν πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στο έδαφος την στιγμή που προσγειωνόταν με το αλεξίπτωτο του, λίγα λεπτά αφότου ένα τουρκικό μαχητικό F-16 είχε καταρίψει το αεροσκάφος του στον εναέριο χώρο της Συρίας. Ο Όλεγκ Πεσκόφ τιμήθηκε μετά θάνατον ως Ήρωας της Ρωσίας, ενώ ο συγκεβερνήτης του ρωσικού μαχητικού είχε διασωθεί.

Αμέσως μετά το συμβάν ο Αλπαρσλάν Τσελίκ, ως διοικητής ομάδας ανταρτών, είχε αναλάβει την ευθύνη για τον θάνατο του Πεσκόφ. Ωστόσο κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ είχε δηλώσει ότι ο ίδιος δεν σκότωσε τον πιλότο όπως και ότι είχε δώσει εντολή στους υφισταμένους του μαχητές να μην πυροβολήσουν τον Πεσκόφ. Τον Απρίλιο του 2016 η τουρκική αστυνομία συνέλαβε τον Τσελίκ για παράνομη οπλοφορία και οπλοκατοχή. Κατά την διάρκεια της ανάκρισης ο Τσελίκ αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Το πρακτορείο Interfax, αναφερόμενο στην απόφαση του δικαστηρίου της Σμύρνης για τον Τσελίκ, υπενθυμίζει τις δηλώσεις του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος είχε δηλώσει σε συνέντευξη του στο τηλεοπτικό δίκτυο "Ρωσία 24" στις 2 Νοεμβρίου του 2016 ότι "ο Τσελίκ... είχε ομολογήσει ότι ήταν ο ίδιος που σκότωσε τον πιλότο, αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί".



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Παπαγεωργίου
Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

Στις 16 Απριλίου 2017 οι πολίτες της Τουρκίας ψήφισαν και αποφάσισαν με οριακή πλειοψηφία (51,4% έναντι 48,6% με συμμετοχή που άγγιξε το 86% των πολιτών)[1] την αλλαγή του Τουρκικού Συντάγματος του 1980 και τη μετατροπή του πολιτεύματος από Προεδρευομένη Δημοκρατία σε Προεδρική Δημοκρατία. Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις (ένα πακέτο 18 άρθρων) τις οποίες και υπερψήφισε ο Τουρκικός λαός, αφορούν, ως επί το πλείστον, τη συγκέντρωση των εκτελεστικών εξουσιών και τυπικά πλέον γύρω από το πρόσωπο του Προέδρου Ερντογάν αλλάζοντας ουσιαστικά τη μορφή -αλλά και το πνεύμα- του πολιτεύματος που είχε εγκαθιδρύσει ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1923.

Οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν ξεκινήσει ήδη, αναμένεται να πραγματοποιηθούν σε τρία στάδια με χρονικό ορίζοντα το 2019. Το πρώτο στάδιο αφορά τη θέση του Προέδρου στην κυβέρνηση, συγκεκριμένες δομικές αλλαγές στο Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu ή HSYK) καθώς και την παύση των στρατοδικείων.[2] Πιο συγκεκριμένα αίρεται η ρήτρα αμεροληψίας και συνεπώς ο Τούρκος Πρόεδρος μπορεί να αποτελεί και τυπικά πλέον μέλος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Μέσα σε 30 ημέρες από τη δημοσίευση των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Resmi Gazete), το προαναφερθέν HSYK μετονομάστηκε σε Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (Hâkimler ve Savcılar Kurulu ή HSK)[3] παραλείποντας τον χαρακτηρισμό του οργάνου ως «Ανώτατο», ενώ τα μέλη του μειώθηκαν από 22 σε 13.[4] Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος ηγείται του Συμβουλίου, καθώς και ο Υφυπουργός, αποτελούν αυτόματα μέλη του HSK, ενώ 4 μέλη προέρχονται από επιλογή του Προέδρου και άλλα 7 μέλη από επιλογή του Κοινοβουλίου.[5]

Το επόμενο στάδιο της διαδικασίας αφορά μια μεταβατική περίοδο έξι μηνών από την ημέρα της δημοσίευσης των αποτελεσμάτων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στάδιο το οποίο διανύουμε ήδη, όπου το Κοινοβούλιο θα επεξεργάζεται και θα πραγματοποιεί αλλαγές σε πλήθος νόμων (περίπου 2000 νόμοι αναμένεται να τροποποιηθούν) βάσει των παραπάνω συνταγματικών αλλαγών.[6] Η περίοδος αυτή αποτελεί ένα σημαντικό προπαρασκευαστικό βήμα για την πλήρη εφαρμογή της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία θα πραγματοποιηθεί ολοκληρωτικά το 2019, όπου αναμένονται οι επόμενες προεδρικές εκλογές.[7] Το αξιοσημείωτο είναι πως το 2019 αναμένεται να πραγματοποιηθούν τρεις διαφορετικές εκλογές, προεδρικές, βουλευτικές αλλά και δημοτικές, με τη νέα συνταγματική αναθεώρηση να ορίζει τη διενέργεια προεδρικών και βουλευτικών εκλογών από κοινού στις 3 Νοεμβρίου του 2019.[8] Αυτό δεν θα πρέπει να αποκλείει το σενάριο να πραγματοποιηθούν πρόωρες εκλογές εφόσον κριθεί αναγκαίο και ψηφιστεί κάτι τέτοιο από το Κοινοβούλιο.[9] Με το πέρας των διπλών εκλογών του Νοεμβρίου του 2019, οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις θα ολοκληρωθούν πλήρως μέσα σε διάστημα 6 μηνών.[10]

Οι πιο αξιοσημείωτες μεταρρυθμίσεις που αναμένεται να λάβουν χώρα αφορούν, μεταξύ άλλων, την κατάργηση του θεσμού του πρωθυπουργού, τη θέσπιση θέσεων αντιπροέδρου, ενώ δίνεται η δυνατότητα στον Τούρκο Πρόεδρο να διορίζει κυβερνητικούς αξιωματούχους και υπουργούς, να εκδίδει διατάγματα καθώς και να κηρύσσει καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Επίσης, αναμένεται η αύξηση των βουλευτών από 550 σε 600, ενώ το Κοινοβούλιο θα μπορεί να διεξάγει έρευνα κατά του Προέδρου με πλειοψηφία δύο τρίτων. Τέλος, η θητεία του Προέδρου θα έχει όριο τις 2 πενταετίες (2 θητείες).[11]

Οι παραπάνω μεταρρυθμίσεις έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν και de jure, την de facto κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 8-10 χρόνια, αρχής γενομένης από το δημοψήφισμα της 21ης Οκτωβρίου 2007, όπου με ένα ποσοστό της τάξεως του 69%, οι τούρκοι πολίτες αποφάσισαν την άμεση εκλογή του Προέδρου από τον ίδιο το λαό.[12] Οι κοινωνικές και πολιτικές βάσεις της νέας πραγματικότητας οι οποίες είχαν ξεκινήσει να μπαίνουν από το 2007, έγιναν πιο ευδιάκριτες όταν το 2014 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Τουρκίας ο Ερντογάν. Έκτοτε, ο Τούρκος Πρόεδρος έχει κατηγορηθεί για έντονη παρεμβατική και αυταρχική συμπεριφορά σε όλα σχεδόν τα θέματα που άπτονται της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.[13] Η πρωτοβουλία του για την μετατροπή του πολιτεύματος και την αλλαγή του συντάγματος έχει σχολιαστεί αρνητικά από τα διεθνή ΜΜΕ καθώς υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η εφαρμογή ενός Προεδρικού συστήματος σε μια χώρα χωρίς ανεξάρτητη δικαστική λειτουργία και ελευθερία του τύπου (καταλαμβάνει μόλις τη 151η θέση σε σύνολο 180 χωρών στο σχετικό δείκτη ελευθερίας του τύπου των «Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα»)[14] και πρακτικά με απουσία μηχανισμών «ελέγχου και ισορροπιών» (checks and balances), αποτελεί το κύκνειο άσμα για τη δημοκρατία στην Τουρκία.[15]

Αν και «η Τουρκία δεν ήταν ποτέ ακριβώς δημοκρατία»[16] η de facto κυριαρχία του Ερντογάν στην εσωτερική πολιτική σκηνή είναι αδιαμφισβήτητη. Παρ’όλα αυτά δεν θα πρέπει να προσωποποιούμε απόλυτα τον Ερντογάν με την κοινωνικοπολιτική αλλαγή που υφίσταται αυτήν τη στιγμή η Τουρκία. Ο Ερντογάν αποτελεί φορέα αυτής της αλλαγής και δεν αποτελεί την ίδια την αλλαγή που βιώνει η Τουρκία.[17] Παρά το γεγονός ότι έχει καταφέρει με αξιοσημείωτο τρόπο να θέσει τις βάσεις για την μετατροπή της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας στη γείτονα χώρα, ο Ερντογάν αποτελεί απλώς έναν εκφραστή-φορέα (σαφέστατα τον πιο πετυχημένο) μιας ιδεολογίας που ξεκινάει να διαμορφώνεται από την 1η Τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920.[18] Εν αντιθέσει με την ιδρυτική φιλοσοφία της Τουρκικής Δημοκρατίας την οποία πρέσβευε η 1η ομάδα με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), η 2η ομάδα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης υποστήριζε, μεταξύ άλλων, την εκλογή του Προέδρου απευθείας από το λαό, καθώς και την υιοθέτηση φιλελεύθερων αρχών όσον αφορά την οικονομία.[19] Η πολιτική αυτή προσέγγιση πήρε σάρκα και οστά μέσω του νεωτεριστικού κινήματος, το οποίο με τη σειρά του προήλθε μέσα από το ισλαμικό κίνημα.[20] Η εμφάνιση του Τουργκούτ Οζάλ (Halil Turgut Özal) σηματοδότησε την πρώτη σημαντική προσπάθεια των νεωτεριστών για εφαρμογή της παραπάνω προσέγγισης. Και μολονότι ο Οζάλ κατάφερε να πετύχει ένα μέρος από τους οικονομικούς στόχους που είχε θέσει, δεν πέτυχε την εφαρμογή ενός προεδρικού συστήματος στα πρότυπα των ΗΠΑ όπως επιθυμούσε.[21] Αντίθετα, η δεύτερη γενιά των νεωτεριστών, με απόλυτο εκφραστή της τον Πρόεδρο Ερντογάν, φαίνεται πως έχει θέσει με επιτυχία τις βάσεις για τη μετάβαση σε αυτήν τη νέα πολιτειακή αλλά και κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, με τα δημοψηφίσματα του 2007 και του 2017, να αποτελούν τα πλέον χαρακτηριστικά ορόσημα.[22] Μέσα σε 10 χρόνια, ο Ερντογάν, κατάφερε να πετύχει σε σημαντικό βαθμό το όραμα του Οζάλ, αλλά και των νεωτεριστών, για μια Τουρκία με ισχυρό πρόεδρο.

Όσον αφορά το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος[23] αυτό σηματοδοτεί ότι η κοινωνία της Τουρκίας είναι διχασμένη γύρω από τη φύση της πολιτειακής αυτής μεταβολής, ενώ αναδεικνύει τις βαθιές ρίζες της ιδεολογικοπολιτικής διαφοράς που γεννήθηκε, όπως προαναφέραμε, μαζί με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Αν συμπεράνουμε πως η κεμαλική προσέγγιση όσον αφορά το ρόλο της θρησκείας στην πολιτική αλλά και στην εν γένει ζωή του μέσου Τούρκου έχει δώσει ανεπιστρεπτί τη θέση της στο υπο-διαμόρφωση μόρφωμα, είναι σημαντικό να κατανοηθεί πως η Τουρκία είναι διχασμένη όχι τόσο λόγω της Ισλαμικής στροφής που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια ο Τούρκος Πρόεδρος, αλλά λόγω του είδους του Ισλάμ που ο ίδιος πρεσβεύει.[24] Η πολιτική που ακολούθησε τους τελευταίους μήνες ο Ερντογάν μολονότι συσπείρωσε κάποιους γύρω από το πρόσωπό του, δίχασε τον Τουρκικό λαό, με τις φυλακίσεις που πραγματοποίησε το καθεστώς αλλά και την επιθετική ρητορική του περί τρομοκρατίας, η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά κόρων εις βάρος όλων όσων του ασκούσαν κριτική.[25]

Η επόμενη μέρα για την Τουρκία είναι δύσκολο να προβλεφθεί με ασφάλεια. Η μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται αυτήν τη στιγμή η Τουρκία αναμένεται να διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμα, ίσως και στη μετά-Έρντογαν εποχή.[26] Φαίνεται πως οδεύουμε προς μια διαφαινόμενη παγίωση ενός δικομματικού συστήματος στην Τουρκική πολιτική σκηνή, με το AKP να εντάσσει στην ατζέντα του σημαντικό μέρος της ατζέντας του ακροδεξιού MHP (Milliyetçi Hareket Partisi), και με αντιπολίτευση το κεμαλικό, σοσιαλδημοκρατικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα CHP (Cumhuriyet Halk Partisi) με το φιλο-κουρδικό κόμμα HDP (Halkların Demokratik Partisi).[27] Αυτός ο δικομματισμός ενδέχεται να εγκυμονεί κινδύνους για τους γείτονες της Τουρκίας, καθώς ενδεχομένως να «αναγκάσει» την τουρκική πολιτική ελίτ να συνεχίσει την προκλητική της στάση απέναντι στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, με σκοπό να αποκτήσει ευρύτερη νομιμοποίηση στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας, τουλάχιστον μέχρι το 2019. Αντίστοιχα, από την πλευρά της αντιπολίτευσης, το χαρτί του εθνικισμού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στο πρόσφατο παρελθόν από τον ηγέτη του CHP, κυρίως για ψηφοθηρικούς λόγους πριν το δημοψήφισμα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως, λίγες μέρες μετά τη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Ερντογάν στο Πεκίνο, καταγράφηκε σωρεία παραβιάσεων στον εθνικό εναέριο χώρο (141 παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά) ενώ επίσης σημειώθηκαν παραβιάσεις στα χωρικά ύδατα έξω από το Αγαθονήσι.[28]

Οι πρόσφατες κινήσεις της Τουρκίας έρχονται σε αντίθεση με την ελπίδα που υπήρχε για μερική εκτόνωση της κατάστασης μετά το πέρας του δημοψηφίσματος. Εκτός των άλλων δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία βρίσκεται ακόμα αντιμέτωπη με σημαντικά προβλήματα στο εσωτερικό της, όπως είναι η εύθραυστη οικονομική της ανάπτυξη, η διαχείριση του κουρδικού αλλά και πλήθος άλλων ζητημάτων, υπενθυμίζοντας παράλληλα πως διαχρονικά η γειτονική μας χώρα συνηθίζει να εξάγει τα προβλήματά της στην άμεση περιφέρειά της.[29] Στο παραπάνω πλαίσιο, θα πρέπει να συνυπολογιστεί πως, με ορίζοντα το 2023 και τον εορτασμό της επετείου για τα 100 χρόνια από την ίδρυσης του σύγχρονου Τουρκικού κράτους, ο κίνδυνος για θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο θα παραμείνει υψηλός για το επόμενο χρονικό διάστημα.

Συμπερασματικά η Τουρκία του Ερντογάν μετά το δημοψήφισμα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες και θα πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά οι Ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ για το αν πραγματικά θέλουν μία τέτοια χώρα να γίνει, έστω και στο απώτερο μέλλον, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγές
[1] Επίσημη ανακοίνωση Ανωτάτου Εκλογικού Συμβουλίου της Τουρκίας [Supreme Electoral Council of Turkey (YSK)]. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.ysk.gov.tr/ysk/content/conn/YSKUCM/path/Contribution%20Folders/SecmenIslemleri/Secimler/2017HO/2017HO-Ornek136.pdf, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[2] Βλ. Beklan Kulaksizoglu, “What happens now following the yes vote in the Turkish referendum”, Deutsche Welle, 18 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.dw.com/en/what-happens-now-following-the-yes-vote-in-the-turkish-referendum/a-38466341, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[3] Βλ. Επίσημη ιστοσελίδα Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων Τουρκίας. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.hsyk.gov.tr/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[4] Βλ. Milliyet.com.tr, “HSYK bitti HSK geldi”, 18 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.milliyet.com.tr/hsyk-bitti-hsk-geldi-siyaset-2434350/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[5] Βλ. Milliyet.com.tr, “HSYK bitti HSK geldi”, ο.π.
[6] Βλ. Beklan Kulaksizoglu, “What happens now following the yes vote in the Turkish referendum”, Deutsche Welle, ο.π.
[7] Ο.π.
[8] Ο.π.
[9] Ο.π.
[10] Ο.π.
[11] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, 16 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.bbc.com/news/world-europe-38883556, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[12] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, 17 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.avgi.gr/article/10937/8072586/demopsephisma-sten-tourkia-e-synkrouse-dyo-kosmotheorion, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[13] Βλ. The Economist, “Turkey is sliding into dictatorship”, 15 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.economist.com/news/leaders/21720590-recep-tayyip-erdogan-carrying-out-harshest-crackdown-decades-west-must-not-abandon, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[14] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, ο.π.
[15] Ο.π.
[16] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Ο Ερντογάν απέναντι στον Κεμάλ Ατατούρκ», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.kathimerini.gr/905558/article/epikairothta/kosmos/o-erntogan-apenanti-ston-kemal-atatoyrk, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[17] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, ο.π.
[18] Ο.π.
[19] Ο.π.
[20] Ο.π.
[21] Ο.π.
[22] Ο.π.
[23] Τα αντιπολιτευτικά κόμματα αμφισβήτησαν το οριακό αποτελέσμα, κάνοντας λόγο για νοθεία, όμως οι προσφυγές ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας (YSK). Βλ. CNN Greece, «Δημοψήφισμα Τουρκία: Νοθεία καταγγέλλει η αντιπολίτευση», 16 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/76883/dimopsifisma-toyrkia-notheia-kataggellei-i-antipoliteysi, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017] Βλ. επίσης: HuffPost Greece, «Το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο της Τουρκίας απέρριψε τις προσφυγές για ακύρωση του δημοψηφίσματος», 19 Απριλίου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.huffingtonpost.gr/2017/04/19/eidhseis-diethnes-to-anwtato-eklogiko-symbolio-ths-tourkias-prosfyges_n_16101222.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 19/05/2017]
[24] Ο.π.
[25] Βλ. BBC, “Why did Turkey hold a referendum?”, ο.π.
[26] Βλ. Χρήστος Τεάζης, «Δημοψήφισμα στην Τουρκία: Η «σύγκρουση» 2 κοσμοθεωριών», Η ΑΥΓΗ, ο.π.
[27] Ο.π.
[28] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Μπαράζ τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15 Μαΐου 2017. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.kathimerini.gr/909677/article/epikairothta/ellada/mparaz-toyrkikwn-paraviasewn-sto-aigaio, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 18/05/2017]
[29] Βλ. Βασίλης Νέδος, «Ο Ερντογάν απέναντι στον Κεμάλ Ατατούρκ», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17 Απριλίου 2017, ο.π.

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου