Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Φεβ 2017


Γιατί δεν πρέπει τώρα να φύγουμε από το ευρώ, αν και είναι πολύ κακό νόμισμα για την Ελλάδα

Το παρακάτω άρθρο, με κάποιες επιμέρους προσθέσεις και διευκρινίσεις που προσθέσαμε, αλλά που δεν αλλάζουν τη βασική δομή του επιχειρήματός του, γράφτηκε στα τέλη Ιανουαρίου και δημοσιεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου στο περιοδικό Zero.
Δηλαδή πριν από την έμμεση πλην σαφή πρόσκληση της κυβέρνησης Τραμπ προς την Ελλάδα να φύγει από το ευρώ και πριν γίνει γνωστή η συνάντηση στο Παρίσι των κ.κ. Τσίπρα και Ρότσιλντ.

“Εκεί που φυτρώνει ο κίνδυνος,
εκεί φυτρώνει κι αυτό που θα μας σώσει”
Φρίντριχ Χαίντερλιν

Η ελληνική φυλή ήταν πάντα, είναι ακόμα η φυλή που έχει το επικίνδυνο μέγα προνόμιο να κάνει θάματα. ΄Οπως όλες οι δυνατές, μεγάλης αντοχής φυλές, κι η ελληνική μπορεί να φτάσει στον πάτο του γκρεμού, κι ακριβώς εκεί, στην πιο κρίσιμη στιγμή, όπου οι αδύνατες ράτσες γκρεμίζουνται, αυτή δημιουργεί το θάμα. Επιστρατεύει όλες τις αρετές και πετιέται μονομιάς, χωρίς διάμεσους σταθμούς, στην κορυφή της λύτρωσης. Το απότομο τούτο, απρόβλεπτο από το λογικό, ανατίναγμα προς τ’ απάνω ονομάζεται θάμα. ‘Ολη μας η Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βίαιο επικίντυνο δρασκέλισμα από το χαμό στην σωτηρία”
Νίκος Καζαντζάκης, Ταξίδι στον Μωριά

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αποφάσισα τώρα, που μπάζει από παντού το ευρωπαϊκό καράβι, να κάνω το αντίθετο από τα ποντίκια. Πριν πέσω, ή με πετάξουν στο νερό, όπου δεν με περιμένει ο παράδεισος του “εθνικού νομίσματος”, αλλά μάλλον οι καρχαρίες, να εκμεταλλευθώ τον ελάχιστο χρόνο που απομένει και ότι υλικά βρω, να φτιάξω μια σχεδία πριν βρεθώ στο πέλαγος.

Έβαλα τον τίτλο για να προκαλέσω σκέψη, όχι γιατί πιστεύω, ποτέ δεν πίστευα, ότι πρέπει να μείνουμε καλά και σώνει στο ευρώ. Πάντα το θεωρούσα πολύ κακό νόμισμα για Ελλάδα και Ευρώπη. Μας διώχνουν άλλωστε, άσε που μπορεί να διαλυθεί μόνο του! Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ρήξη και σύγκρουση με τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές για να γλυτώσουμε. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι αυτοσχεδιασμούς και τυχοδιωκτισμούς που υποστήκαμε, και εξαιτίας των οποίων ο ελληνικός λαός είναι τώρα στο χώμα, χωρίς ούτε τη δύναμη να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο.

Ήμουν από τους πρώτους που άρχισαν τη συζήτηση περί νομίσματος στις αρχές της κρίσης, με μια συνέντευξη του Σαμίρ Αμίν στον Επενδυτή που τάχθηκε από τότε υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Όσοι τάχθηκαν υπέρ τέτοιας εξόδου συνέβαλαν να σπάσει ένα μεγάλο ταμπού. Η υπόλοιπη κουβέντα όμως δεν ήταν παρά μια υπεκφυγή.

Για τους μεν η “Ευρώπη”, για τους δε η “έξοδος από την Ευρώπη” δεν χρησίμευσε παρά σε συγκάλυψη της πιο απόλυτης προγραμματικής αμηχανίας, ως προς το πως η χώρα μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολλές, σύνθετες προκλήσεις της, είτε μένοντας, είτε φεύγοντας.

Δεν είναι σοβαρό να συγκρίνουμε θεωρητικά μια οικονομία εντός και εκτός ευρώ. Γιατί κάνουμε αφαίρεση της πραγματικότητας: δεν έχουμε σχεδόν έθνος-κράτος εν λειτουργία σήμερα που θα βγάλει νόμισμα, έχουμε υποστεί τεράστια καταστροφή, έχουμε επικίνδυνους γείτονες, θα αντιμετωπίσουμε οικονομικό πόλεμο, το χρέος είναι μη βιώσιμο και υπογράψαμε την υποδούλωσή μας. Δεν υπάρχει, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό απόλα, το κυριότερο, το πιο βασικό, πολιτική ηγεσία των Ελλήνων ανεξάρτητη από ξένους, με την ικανότητα και την απόφαση να εκφράσει τη συλλογική βούληση των Ελλήνων. ‘Εχουν αποκεφαλίσει τον ελληνικό λαό, το έθνος μας.

Αντί να γράφουμε διατριβές για την ανάγκη εξόδου, καλύτερα να τα μελετήσουμε όλα αυτά, ώστε, αν χρειαστεί ή θελήσουμε, να μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ χωρίς να καταστραφούμε ή να υποταγούμε ακόμα πιο πολύ στην αποικιακή μας κατάσταση, στα ίδια ή λίγο παραλλαγμένα αφεντικά. Αν το κάνουμε, και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση θάχουμε και να διαπραγματευτούμε θα μπορούμε.

Το να λες “φεύγω από το ευρώ και σώζομαι”, είναι σα νά 'χει πάθει κάποιος έμφραγμα και να του λες να κόψει το τσιγάρο και τα γλυκά. Αν τόχε κάνει, μπορεί και να μην το πάθαινε. Αυτή τη στιγμή το έμφραγμα είναι το μη βιώσιμο χρέος, οι νομικές συνέπειες όλων των δανειακών συμβάσεων, που εγκαθίδρυσαν μια “οικονομία δουλείας” στην Ελλάδα και την έκαναν προτεκτοράτο, η πολυετής διεθνής πολιτική επίθεση εναντίον της, η αποσύνθεση του παραγωγικού ιστού, της κοινωνίας και του κράτους.

Πρέπει να αντιτάξουμε σε αυτό το “έμφραγμα” μια ολοκληρωμένη στρατηγική σωτηρίας. Από αυτήν και όχι ανάποδα, πρέπει να καθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο νόμισμα. Δεν ωφελεί άλλωστε καθόλου την ελληνική υπόθεση μια διεθνής συζήτηση για το ευρώ, που θα εξελιχθεί σήμερα, σε μια κουβέντα γιατί η αναξιοπαθής Ελλάδα δεν είναι ικανή να μείνει εκεί μέσα. Η συζήτηση που ωφελεί τώρα την Ελλάδα, είναι ποιός έχει φτιάξει το χρέος, ποιές είναι οι συνέπειες των μνημονίων, τι είδους Ευρώπη θέλουμε, αν είναι δυνατό να αφήνουμε τους τραπεζίτες του Σίτυ και της Ουώλ Στρητ να υπαγορεύουν στην Ευρώπη πότε θα ενώνεται και πότε θα χωρίζει και τι είδους Ευρώπη θa φτιάχνουν.

Αυτή είναι η συζήτηση που συμφέρει εμάς, και όλη τη Νότια Ευρώπη, αλλά που μπορεί επίσης να ενδιαφέρει και πολλούς στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη. Αυτή τη συζήτηση δεν καταφέραμε να ανοίξουμε σοβαρά τόσα χρόνια.

Δεν πας να αμυνθείς σε κατωφέρεια, ούτε ξεκινάς τον πόλεμο αυτοδεσμευόμενος να σταθείς συνέχεια στο ίδιο σημείο! Μου έχει μάλιστα κάνει μεγάλη εντύπωση ότι διάφοροι Έλληνες αντίπαλοι ή και μη του ευρώ, που συμμετέχουν και πρωταγωνιστούν σε διάφορες διεθνείς συναντήσεις και κινήσεις, δεν φροντίζουν καν αυτές να βγάζουν τουλάχιστο ψηφίσματα και αποφάσεις υπέρ της Ελλάδας, της διαγραφής του χρέους της, της καταγγελίας των αποικιακών συμβάσεων. Δεν τους έχει περάσει από το μυαλό ότι μπορεί οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι φίλοι τους να θέλουν να βγούνε για εντελώς αντίθετους λόγους από αυτούς που μπορεί να θέλουμε εμείς;

Πρέπει να γίνουμε, γιατί δεν είμαστε ακόμα, έτοιμοι να φύγουμε από το ευρώ, ώστε να μη μας εκβιάζουν, δεν υπάρχει όμως κανείς λόγος να φύγουμε τώρα με δική μας πρωτοβουλία. (Εκτός μιας περιπτώσεως, αν ο Σόιμπλε προσφέρει εξαιρετικά γενναιόδωρους όρους για να φύγουμε, που δεν μοιάζει πολύ πιθανό. Αμφιβάλλω μάλιστα κι αν έχουμε κανέναν που να μπορεί να εκτιμήσει καν μια τέτοια πρόταση. Πάντως τέτοιος δεν υπάρχει σήμερα στο επιτελείο της κυβέρνησης, των κύριων πολιτικών δυνάμεων και του κράτους, το τραγικό δε είναι ότι κανείς εκεί δεν φαίνεται ούτε να μπορεί, ούτε να θέλει να σκεφτεί με το δικό του , όχι με δάνειο μυαλό).

Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η ελληνική κρίση δεν οφείλεται μόνο στο ευρώ. Οφείλεται επίσης στην κατάρρευση του ελληνικού μοντέλου “κλεπτοκρατικού καπιταλισμού”, στην παγκόσμια οικονομική κρίση, σε κρυφή “γεωπολιτική ατζέντα”. Συνέκλιναν όλα να μας κάνουν πρώτο στόχο νέας μορφής πολέμου, με οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά και γεωπολιτικά μέσα. Γίναμε το πεδίο εφαρμογής παγκόσμιας σημασίας πειράματος καταργήσεως των εθνών και των κρατών, εφαρμογής, με τη θέληση του θύματος, νέων μορφών ολοκληρωτισμού.

Δεν αρκεί μια επιλογή νομισματικής πολιτικής για να απαντήσεις σε τέτοιες προκλήσεις. Θέλει ολοκληρωμένη στρατηγική απάντηση σε όλα μαζί και όχι μόνο σε ένα από τα προβλήματα. Αν καταλάβουμε εξάλλου τι γίνεται και το εξηγήσουμε και διεθνώς, θα βρούμε πολύ περισσότερους συμμάχους από όσους νομίζουμε, γιατί η Ελλάδα παράγει τώρα την ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου, όπως είπε κάποτε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Η λογική υπαγορεύει να αφήσουμε στους άλλους την ευθύνη αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ, αφού εξαντλήσουμε όλα τα πολλά θεσμικά και πολιτικά όπλα που μας δίνει η ιδιότητα μέλους της ΕΕ για να διεκδικήσουμε το δίκιο μας. Ουδείς έχει καν ετοιμαστεί να το κάνει. Π.χ. τη δυνατότητα να μπλοκάρεις τη λειτουργία της ΕΕ που εξακολουθεί να έχει αναρίθμητα βέτο, όπως έκανε ο Ντε Γκωλ, έχοντας προηγουμένως δημιουργήσει πολιτική δυνατότητα για να το κάνεις αυτό.

Η επιβίωση υπαγορεύει ότι, μια χώρα σε αυτό το σημείο που βρίσκεται η Ελλάδα, τα παίζει όλα για όλα για να σώσει το τομάρι της. Εξηγεί σε εταίρους και συμμάχους ότι δεν γίνεται νά 'χουν το ελεύθερο να κάνουν ότι θέλουν στον χώρο της, στρατιωτικά και στρατηγικά, και ταυτόχρονα να την καταστρέφουν. Υπαγορεύει επίσης πολύ σοβαρή προσπάθεια στους τομείς παραγωγής, δικτύου καταναλωτικών-παραγωγικών συνεταιρισμών, ετοιμασίας εισαγωγής μεθόδων “πολεμικής οικονομίας”, αναζήτηση συμμαχιών σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία του ορίζοντα, πολύ σοβαρή νομική προετοιμασία και, ασφαλώς, όλα όσα συνεπάγεται η προετοιμασία και ετοιμότητα εισαγωγής εθνικού μέσου πληρωμών. Αν υπάρχει άλλωστε μια πιθανότητα ενός κάποιου υποφερτού συμβιβασμού, αυτή μόνο με τέτοιες απειλές και τη βεβαιότητα ότι θα πραγματοποιηθούν, μπορεί να υπάρξει. Είναι αυτό που οι Γάλλοι λένε “αποτροπή του αδύνατου απέναντι στον ισχυρό”. (Πρέπει βέβαια κι ο Δαυίδ να είναι πιο έξυπνος, όχι πιο χαζός από τον Γολιάθ!)

Για να συζητήσουμε καν θέμα εθνικού νομίσματος, οφείλουμε νά 'χουμε πάρει πολλές αποφάσεις και να κάνουμε σοβαρές ετοιμασίες. Στο παρελθόν Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας μας κράτησαν στο πρόγραμμα υποθέτοντας ότι κάπως θα μας φροντίσει η Ευρώπη. Αγνοούσαν ότι χρησιμοποιούσαν την Ευρώπη δυνάμεις που ήθελαν την καταστροφή μας (αν δεν το πιστεύετε, πείτε τι επιδιώκουν). Δεν αποκλείω ότι, αν μαζευτεί διεθνής υποστήριξη στο σενάριο “εξόδου από το ευρώ” (“πολύ επιθυμητό” για Heritage Foundation και Σόιμπλε) να δούμε αύριο νέο εθνοσωτήρα, που θα ξεκινήσει αγώνα κατά της ”γερμανικής Ευρώπης”, χωρίς να μας πει που πάμε, να οργανώσουμε πάλι μόνοι μας την καταστροφή μας (τα μνημόνια δεν μπορούσαν να υπάρξουν αν δεν τα υπέγραφαν Έλληνες Πρωθυπουργοί). Εμείς θα τον πιστέψουμε, γιατί ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Την πατήσαμε με την ψευτο-αριστερά, δεν χρειάζονται τώρα ψευτο-εθνικισμοί.

Η χώρα δεν πρέπει ούτε να μείνει, ούτε να φύγει από το ευρώ. Χρειάζεται να ξαναγίνει κράτος, με δική της, ιθαγενή βούληση. Χρειάζεται σοβαρό πλαν Α και σοβαρό Β (γιατί χωρίς το δεύτερο, δεν υπάρχει πρώτο). Αλλιώς, θα φύγει στο τέλος, όχι με όρους επιβίωσης, αλλά Σόιμπλε, Goldman Sachs και αμερικανικών κύκλων που θέλουν να διαλύσουν την ΕΕ (ίσως χρησιμοποιώντας και μας), για τους ακριβώς αντίθετους από τους λόγους που δεν μας αρέσει εμάς η ΕΕ.

Ακόμα πιο σημαντικό από το θέμα του ποιό νόμισμα θα χρησιμοποιείται (αλλά και για να μπορούμε άλλωστε να έχουμε αν θέλουμε δικό μας νόμισμα), είναι το να παύσουμε να είμαστε αποικία χρέους, όπως ήταν ο εύστοχος τίτλος ενός βιβλίου του κ. Κοτζιά, προτού γίνει και ο ίδιος Υπουργός της αποικίας. Έστω και αν είδε πολύ καλά τον ρόλο της Γερμανίας, σχεδόν καθόλου όμως τον ρόλο του ΔΝΤ, του μεγάλου κυρίως μη ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των ΗΠΑ πίσω τους. Αν είμαστε μόνο αποικία του Βερολίνου και όχι του παγκόσμιου Χρήματος και αρκετών άλλων, το θέμα μας θα ήταν πολύ ευκολότερο. Ο σκοπός δεν πρέπει να είναι να βγούμε από την ευρωζώνη, για να βουλιάξουμε ακόμα περισσότερο στην τωρινή αποικιακή κατάσταση. Και δεν καταλαβαίνω γιατί, προτού βγούμε, να μην το κάνουμε μπάχαλο εκεί μέσα.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων επαναλαμβάνω. Ο γράφων δεν τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ υπό όποιους όρους. Είναι απολύτως αναγκαία για την κοινωνική-εθνική επιβίωση των Ελλήνων, η διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους, η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, ο αυστηρός επανέλεγχος των μεταφορών ιδιοκτησίας, η άμεση οργάνωση ευρωπαϊκής και παγκόσμιας άμυνας της Ελλάδας, επικοινωνιακής-πολιτικής αντεπίθεσης. Χρειαζόμαστε όμως μεγάλη προετοιμασία και σοβαρότητα, αφοσίωση, λαό σε εγρήγορση, πολλαπλές στρατηγικές. Πρέπει να τα αποκτήσουμε όλα αυτά, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται, για μην μας πάρουν οριστικά το κράτος μας, μας καταστρέψουν και μας διασκορπίσουν στα πέρατα της Οικουμένης, όπως έκανε ο Αυτοκράτωρ Τίτος στους Εβραίους.

Σας φαίνονται ουτοπία όλα αυτά; ‘Ισως δεν έχετε άδικο. Μόνο που η εναλλακτική είναι να πεθάνετε, να πεθάνουμε όλοι μας δηλαδή, άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα, και μάλιστα χωρίς καμιά αξιοπρέπεια. Μετά από εφτά χρόνια, το ξέρετε καλά, ότι κι αν λέτε για παρηγοριά στον εαυτό σας και τους άλλους, όσο σφιχτά κι αν φυλάτε, όπου τα φυλάτε, τα όποια, λίγα ή πολλά υπάρχοντά σας, ότι αυτό ακριβώς θα συμβεί και σε μας και στη χώρα μας. Μη σας μπερδεύει ότι είσαστε σε διαφορετικό ο καθένας όροφο του βυθιζόμενου σκάφους. Ακόμα και στο εξωτερικό να πάτε, κι εκεί ακόμα, μην έχετε αμφιβολία, θα σας πριονίζει πολύ καιρό το κεφάλι και θα στοιχειώνει το υπόλοιπο της ζωής σας, η κραυγή ενός ενδεχόμενου τέλους.

Μήπως είναι καλύτερα να ψάξουμε τώρα όλοι μαζί έναν τρόπο να αλλάξουμε, έστω και την υστάτη, αυτό το παιχνίδι;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



25 Ιαν 2017


Να ακούμε και να σκεφτόμαστε και κυρίως ότι τα σωστά βρίσκονται συνήθως στα αντίθετα από όσα μας υπόσχεται πολιτικό σύστημα και μας σερβίρουν τα ΜΜΕ, για τα μεγάλα θέματα του ελληνισμού, όπως τα μνημόνια ή το Κυπριακό, λέει στο Ράδιο 9.84 ο αρθρογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Στη Κύπρο όπως είπε, η Γενεύη «πέτυχε το θαύμα», ουσιαστικά τη θεμελίωση ενός νέου προτεκτοράτου, που αυτοκαταργείται η Κυπριακή Δημοκρατία, η μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική οντότητα, με ευθύνη τριών χωρών της Ελλάδας που έχει καταστεί οικονομικό προτεκτοράτο, της Αγγλίας με τα ζωτικά συμφέροντα των βάσεων της στη Κύπρο και της Τουρκίας με τη εισβολή, κατοχή και εποικισμό στο βόρειο τμήμα του νησιού.

Ημερομηνία συνέντευξης: 23-01-2017




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.

Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.

Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.

Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.

Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).

Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.

Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.

Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.

Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.

Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.

Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).

Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.

Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.

Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμη διαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.

Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.

Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.

Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.

Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.

Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.

Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;

Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.

Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.

Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).

Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;

Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;

Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.

Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.

Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού

Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.

‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2017


Γιατί η διάσκεψη της Γενεύης συνιστά απόπειρα κατάλυσης της κυριαρχίας και συνταγματικής τάξης του Κυπριακού κράτους, κατά παράβαση του Κυπριακού και Ελληνικού συντάγματος, των συνθήκων της Ε.Ε. και του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Από τα όσα ήδη προέκυψαν από δηλώσεις και ενέργειες του Νίκου Αναστασιάδη, του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί και του εκπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ για το κυπριακό προκύπτει, χωρίς δυνατή αμφιβολία, ότι

α) η ίδια η σύγκληση, αυτή καθ’ εαυτή, της Διάσκεψης της Γενεύης,
β) η συμμετοχή σε αυτήν του κ. Αναστασιάδη και εκπροσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας,
γ) πολύ περισσότερο η υπογραφή οποιασδήποτε συμφωνίας στη Γενεύη,

συνιστούν και αποβλέπουν σε βαριά προσβολή της κυπριακής συνταγματικής τάξης (και ειδικά του άρθρου 183 σε συνδυασμό με το 184 του κυπριακού συντάγματος), των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, συγκεντρώνοντας τα χαρακτηριστικά και πραξικοπήματος (stricto sensu) και ανεπίτρεπτης ξένης παρέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία.

(Από νομικής πλευράς, το πλησιέστερο διεθνές ιστορικό παράδειγμα προς ότι επιχειρείται να συμβεί στη Γενεύη, είναι οι αποφάσεις, με συντριπτική πλειοψηφία, της εκλεγμένης γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στις 10 Ιουλίου 1940, στο Βισύ της Γαλλίας, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο ο αρχηγός του γαλλικού κράτους στρατάρχης Πετέν. Κύρια διαφορά, ο Αναστασιάδης στην Κύπρο ούτε καν συγκάλεσε τη Βουλή, ή πήρε κάποια εξουσιοδότηση για όσα πράττει ή προτίθεται να πράξει, ενώ αρνήθηκε ακόμα και αίτημα της αντιπολίτευσης για κοινοβουλευτική συζήτηση).

Οι πράξεις αυτές συνιστούν απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους και πραξικοπηματικής μεταβολής του συνταγματικού καθεστώτος στην Κύπρο η οποία κινδυνεύει να πλήξει, αν δεν σταματήσει άμεσα, ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, σε Ελλάδα και σε Κύπρο, και να τον θέσει σε μεγάλο και βέβαιο κίνδυνο για την ασφάλειά του, όπως άλλωστε συνέβη ουκ ολίγες φορές στην πρόσφατη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνιστούν επίσης σοβαρή απειλή για την ειρήνη στην Κύπρο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όπως προκύπτει με σαφήνεια από τις δηλώσεις και πράξεις των πρωταγωνιστών της Διάσκεψης της Γενεύης αυτή έχει τρεις επιδιώξεις
  • να πλήξει βαριά, έως και εξαφανίσεως, την κυριαρχία του κυπριακού κράτους, όπως αυτό έχει γίνει δεκτό στην ΕΕ, ως κράτος πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, και να το πράξει αυτό από τώρα, προτού δοθεί στους πολίτες οποιαδήποτε δυνατότητα να αποφανθούν για το αν εγκρίνουν οτιδήποτε από αυτά
  • να ανατρέψει το διεθνές νομικό καθεστώς που συνιστούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τα οποία ζητείται η αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς να συνδέεται αυτή η υποχρέωση ούτε με οποιαδήποτε λύση, ούτε καν με το αν θα υπάρξει λύση του κυπριακού προβλήματος, ούτε με οποιαδήποτε “μεταβατική περίοδο”. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται η παρουσία των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο. ‘Οπως άλλωστε προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς από τις δηλώσεις Αναστασιάδη στην εφημερίδα “Πολίτης”, προτίθεται να επιδιώξει την έκδοση νέου ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που θα εγκρίνει, πριν από οποιοδήποτε δημοψήφισμα, τις αποφάσεις της Γενεύης και θα μπορεί, ως πλέον πρόσφατο, να ερμηνευθεί ως υπέρτερης αξίας των υπαρχόντων ψηφισμάτων, που απαιτούν την άνευ όρων αποχώρηση των δυνάμεων αυτών. (Ο λόγος που ο κ. Αναστασιάδης δηλώνει υπέρ της παρουσίας της ΕΕ και των μονίμων μελών του ΣΑ στη Γενεύη, δεν είναι, όπως στο παρελθόν, η συνδρομή τους στην προάσπιση του κυπριακού κράτους, αλλά η νομιμοποίηση της κατάλυσής του). Σύμφωνα με δηλώσεις των κ.κ. Αναστασιάδη και Κοτζιά, θα προβλέπεται η παρουσία τουρκικών δυνάμεων για απροσδιόριστη “μεταβατική περίοδο”, αφού δηλαδή θα έχει διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του και θα συνδέεται η εκπλήρωση της αυτοτελούς υποχρέωσης της Τουρκίας να αποσύρει τα στρατεύματα που εισέβαλαν με τη λύση του κυπριακού και με αλλαγές στα θεμέλια της συνταγματικής τάξης της κυπριακής πολιτείας. Επιπλέον, οι συμφωνίες αυτές, σύμφωνα με επανειλημμένες δηλώσεις του ίδιου του Αναστασιάδη, θα προβλέπουν την απαγόρευση στο κυπριακό κράτος να ασκεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και να διαθέτει μέσα να το ασκήσει (Εθνοφρουρά). Η τυχόν συμπερίληψη τέτοιων συμφωνιών σε ψηφίσματα του ΟΗΕ κινδυνεύει να ερμηνευθεί ως οικειοθελής παραίτηση του κυπριακού κράτους από το σχετικό θεμελιώδες δικαίωμα που του παρέχει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και από μία των πλέον βασικών ιδιοτήτων όλων των κρατών παγκοσμίως, το δικαίωμα να αμύνονται και να έχουν δικά τους μέσα προς τούτο
  • να δημιουργήσει τις νομικές, πολιτικές και διεθνείς συνθήκες αδυναμίας άσκησης της ελεύθερης βούλησης των Κυπρίων πολιτών, πολύ προτού διεξαχθεί, αν διεξαχθεί, οποιοδήποτε δημοψήφισμα

Σαν να μην έφταναν αυτά, δύο μέρες προ της διασκέψεως, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ διετύπωσε έμμεσες πλην σαφείς και ανήκουστες απειλές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού, που δεν είναι δυνατόν να έχουν διατυπωθεί ως αποτέλεσμα δικής του ή πρωτοβουλίας του ΓΓ του ΟΗΕ.

Γι’ αυτό και όλα τα συντεταγμένα όργανα της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και κάθε πολίτης που έχει τη δυνατότητα να το πράξει, έχουν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, για να μη θεωρηθούν συνεργοί του επιχειρούμενου σοβαρού εγκλήματος ει;ς βάρος του κυπριακού (και εμμέσως του συνόλου του ελληνικού λαού), αλλά και συνυπεύθυνοι των βαρύτατων συνεπειών που θα έχουν τέτοιες ενέργειες, να δράσουν άμεσα για τη διακοπή της απόπειρας κατάλυσης της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που δεν είναι άλλωστε η πρώτη στην ιστορία του.
Ιδού αναλυτικά οι λόγοι που τεκμηριώνουν τους παραπάνω ισχυρισμούς
  1. Ο Αναστασιάδης,αν και δηλώνει το αντίθετο, δέχτηκε ήδη εν τοις πράγμασι, τη συμμετοχή του στη διάσκεψη της Γενεύης ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις σχετικές προσκλήσεις του ΟΗΕ αναφέρονται μάλιστα οι Ακιντζί και Αναστασιάδης ως άτομα, με τον κ. Ακιντζί να προηγείται λόγω αλφαβητικής σειράς. Ο ΓΓ του ΟΗΕ αποδέχθηκε επ’ αυτού την άποψη του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ακιντζί, όπως διατυπώνεται σε έγγραφο προς αυτόν. Ο ειδικός απεσταλμένος του ‘Αιντε, με δηλώσεις του, αποποιήθηκε τις σχετικές ευθύνες, αποδίδοντάς τες στους Ακιντζί και Αναστασιάδη. Υπό τέτοιους όρους η διάσκεψη συνιστά, ανεπίτρεπτη επαναφορά της Κύπρου, από νομικής απόψεως, στο καθεστώς που επικρατούσε προ των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, σε καθεστώς δηλαδή ισοδύναμο προς αυτό της “εκλιπούσης Κυπριακής Δημοκρατίας”, όπως αναφέρεται στα τουρκικά διπλωματικά έγγραφα. Σε ότι αφορά τουλάχιστο τις αποφάσεις για το κυπριακό της Διάσκεψης της Γενεύης η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη καταλυθεί. Το νόμιμο κυπριακό κράτος δεν εκπροσωπείται ως τέτοιο σε διεθνή διάσκεψη που καλείται να αποφασίσει το μέλλον της Κύπρου και του λαού της.
  1. Επειδή η διάσκεψη αυτή έχει ακριβώς τη σύνθεση και την επιδίωξη της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων, που προβλέπονται από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η σύγκλησή της μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα αναβίωσης των συμφωνιών αυτών και, επομένως, και των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων που προέβλεψαν αυτές, και τα οποία επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974.
  1. Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου συνιστούν ανεπίτρεπτη επιβολή της αποικιακής δύναμης επί του κυπριακού λαού, προκειμένου να ακρωτηριάσει το δικαίωμά του στη αυτοδιάθεση και τα δικαιώματα του υπό σύσταση τότε ανεξαρτήτου κράτους του. Οι συμφωνίες αυτές συνήφθησαν υπό καθεστώς ανεπίτρεπτων εκβιασμών και πιέσεων, παρά την αντίθετη γνώμη των παρόντων στο Λονδίνο εκπροσώπων της οργάνωσης που διεξήγαγε τον κυπριακό εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιακό αγώνα και ουδέποτε ετέθησαν υπό την κρίση του κυπριακού λαού. Είναι παράνομες σύμφωνα με σχετική απόφαση του ΟΗΕ, που αφορά αποφάσεις που επεβλήθησαν από αποικιακή δύναμη επί λαού αποικίας. Ακριβέστερα, είναι παράνομες ως προς τις υποχρεώσεις που δημιουργούν στο θύμα των πιέσεων και εκβιασμών, δηλαδή την πρώην αποικία, αλλά νόμιμες ως προς τα δικαιώματα που προβλέπουν για αυτήν, όπως τη σύσταση ανεξαρτήτου κράτους, που απορρέει άλλωστε και από πολύ πιο θεμελιώδεις και αναγνωρισμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Ο κυπριακός λαός μόνο δύο φορές στην ιστορία του εξέφρασε άμεσα τη βούλησή του επί του καθεστώτος της νήσου, στα δημοψηφίσματα του 1951 και του 2004, με τα οποία απέρριψε το νομικό καθεστώς που προβλέπουν οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και το οποίο είναι παρά η συνέχιση του συστήματος των “μιλιέτ” με το οποίο κυβερνάτο η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τις “τρεις εγγυήτριες” (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία) στη θέση του Οθωμανού Σουλτάνου. Ο ΟΗΕ, με ειδική απόφασή του, έχει χαρακτηρίσει παράνομες τέτοιου είδους συμφωνίες που επεβλήθησαν στους λαούς αποικιών από την αποικιακή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση το ειδικό καθεστώς ακρωτηριασμού της κυριαρχίας του κυπριακού λαού και κράτους, που μπορεί να ερμηνευθεί ότι προβλέπουν αυτές οι συμφωνίες, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο του καθεστώτος κράτους πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, που προσδιορίζει η πράξη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και οι θεμελιώδεις διατάξεις των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της ‘Ενωσης και να χρησιμοποιηθεί για τον ακρωτηριασμό βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του κυπριακού λαού.
  1. ‘Εως τώρα διεξήγοντο στην Κύπρο διαπραγματεύσεις μεταξύ Ακιντζί και Αναστασιάδη για τη λύση του κυπριακού ζητήματος. Η μεταξύ τους συμφωνία, αν επήρχετο, θα έπρεπε να τεθεί στην κρίση του κυπριακού λαού και να εξασφαλισθούν οι συνθήκες να εκφράσει τη βούλησή του ο λαός υπό συνθήκες απουσίας πιέσεων, εκβιασμών και απειλών. Πουθενά δεν προβλεπόταν και δεν υπήρχε ή δεν προέκυψε λόγος να προβλεφθεί διάσκεψη, όπως αυτή της Γενεύης, όπως δεν έγινε τέτοια διάσκεψη και κατά την προηγούμενη απόπειρα λύσης του κυπριακού, το 2004. Η σύγκλιση κατά τους νόμους αναρμόδιας διεθνούς διάσκεψης για την Κύπρο, συνιστά ανεπίτρεπτη προσπάθεια να δημιουργηθούν τέτοια νομικά, πολιτικά και διεθνή αποτελέσματα , που να καθιστούν άνευ αντικειμένου το δημοψήφισμα, πλήττοντας βάναυσα την παγκόσμια αναγνωρισμένη αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, αλλά και της Εθνικής Κυριαρχίας, αφού τρίτες χώρες, εν προκειμένω η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία καλούνται ουσιαστικά να αποφασίσουν θέματα που αφορούν τον κυπριακό λαό και μόνον αυτόν και επί των οποίων δεν του έχει δοθεί η δυνατότητα αν αποφανθεί.
  1. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της διαδικασίας, πλην μερικώς του κ. Ακιντζί, δεν έδωσαν καμμιά ικανοποιητική εξήγηση ούτε από που προέκυψε η ιδέα της διάσκεψης, ούτε για τους λόγους σύγκλισής της, ούτε για την ακριβή ημερήσια διάταξη και αποστολή της. Αν η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν μια νόμιμη διαδικασία που αποσκοπούσε στη λύση ενός προβλήματος, δεν θα είχαν κανένα λόγο να μην το πράξουν. Απαντώντας στην εφημερίδα “Πολίτης”, ο Αναστασιάδης είπε ότι συμφώνησε στη διάσκεψη γιατί δεν ήθελε να έχει την ευθύνη απόρριψης της ιδέας, δηλαδή γιατί δεν μπορεί να λέει ‘Οχι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν εξήγησε γιατί γίνεται αυτή η διάσκεψη και γιατί προτίθεται να συμμετάσχει. Ο κ. ‘Ειντε, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το κυπριακό, είπε ότι επρόκειτο περί πρωτοβουλίας των δύο ηγετών, επιβεβαιώνοντας όμως ότι θα απουσιάζει από τη διάσκεψη για την Κύπρο το κυπριακό κράτος! Μόνο ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων εξήγησε με κάποια σαφήνεια τις επιδιώξεις της διάσκεψης, με τις δηλώσεις του προς τον τουρκοκυπριακό τύπο στις 27 Δεκεμβρίου (αξίζει να σημειωθεί ότι όσα έχει δηλώσει κατά το παρελθόν ο κ. Ακιντζί, έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί ορθά και ακριβή). Σύμφωνα με όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη Διάσκεψη, ούτε θα υπογράψει καμιά συμφωνία στη Γενεύη. Τις συμφωνίες θα τις υπογράψει η “συσταθησομένη νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος”. Δηλαδή είπε ότι στη Γενεύη πρόκειται να καταλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και να δημιουργηθεί νέο, η “νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος” κατά προφανή παράβαση των πιο θεμελιωδών προβλέψεων του κυπριακού συντάγματος, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου.
  1. Ο Αναστασιάδης στην ίδια συνέντευξη στον Πολίτη άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτίθεται να πάει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να προκαλέσει την έκδοση ψηφίσματος που να υιοθετεί τις συμφωνίες της Γενεύης, πολύ προτού υποβληθούν στην κρίση του κυπριακού λαού. Δηλαδή προτίθεται να τις νομιμοποιήσει διεθνώς με δική του πρωτοβουλία.
  1. ‘Ολες οι ενέργειες του Αναστασιάδη και αυτές που ο ίδιος δηλώνει ότι προτίθεται να αναλάβει, συνιστούν προφανή κατάχρηση των συνταγματικών εξουσιών του και μπορούν να θεμελιώσουν βάσιμες υποψίες ότι δεν ενεργεί (έστω εσφαλμένα) προς ώφελος των πιο βασικών συμφερόντων του λαού του και της πιο μεγάλης υποχρέωσης ενός αρχηγού κράτους, που είναι η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του πολιτεύματός του. Εγείρεται εκ των πραγμάτων το εύλογο ερώτημα κατά πόσον, διεθνείς δυνάμεις που έχουν ενεργήσει επανειλημμένα και αποδεδειγμένα στο παρελθόν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και του κυπριακού κράτους, όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποί τους έχουν αναγνωρίσει, απολογούμενοι, έχουν και πάλι ενεργοποιηθεί και ασκούν καθοριστική επιρροή στον Κύπριο Πρόεδρο, που δημοσιεύματα ελληνικών, κυπριακών και διεθνών ΜΜΕ, φέρουν επίσης ως αντικείμενο άμεσου διεθνούς εκβιασμού.
  1. Επιπροσθέτως προς όλα τα προηγούμενα, ο εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ κ. ‘Αϊντα προέβη σε ανήκουστες δηλώσεις την 10η Ιανουαρίου, υπενθυμίζοντας σε όλους το προηγούμενο του πολέμου στη Συρία και απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς με πόλεμο την Κύπρο. Τέτοιου είδους δηλώσεις απάδουν προς την ιδιότητα διεθνούς διπλωμάτη και δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν ο κ. ‘Αιντα ενεργεί όντως ως απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα και όχι ως εκπρόσωπος ισχυρών δυνάμεων που επιδιώκουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  1. Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση και συνδρομή στον κυπριακό λαό για πολλούς λόγους, περιλαμβανομένης και της προστασίας των πιο βασικών συμφερόντων ασφαλείας των πολιτών της Ελλάδας. Αλλά η “συμπαράσταση” δεν μπορεί βέβαια να επεκτείνεται σε πράξεις του Κυπρίου Προέδρου που θέτουν σε κίνδυνο το κράτος του και την ασφάλεια του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Η ελληνική πολιτεία δεν επιτρέπεται να υποκαθιστά ή να επιβάλλει στην κυπριακή το τι θα πράξει (όπως επεχείρησαν να πράξουν οι εξ Ελλάδος οπαδοί του σχεδίου Ανάν το 2002-04). Ούτε όμως και η κυπριακή πολιτεία δικαιούται να αποφασίζει για λογαριασμό της Ελλάδας. Η υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας και η συμμετοχή της σε οποιαδήποτε ενέργεια που αφορά το Κυπριακό είναι αρμοδιότητα της ίδιας και το ιστορικό βάρος της υπογραφής της το φέρουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους που δεν μπορούν να το μεταβιβάσουν σε κανέναν, ούτε και στον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά οφείλουν αντίθετα να φροντίσουν ανεπηρέαστοι να συνάδει με τις πιο βασικές αρχές του δικαίου και με τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Πηγή Κωνσταντακόπουλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αρκετά πράγματα γίνονται τώρα όλο και σαφέστερα εν σχέσει με το τι και πως ακριβώς επιχειρείται στη Γενεύη, που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι συντελείται πραξικόπημα και ξένη επέμβαση στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αντικειμενικό σκοπό την καταστροφή της.

Πρόκειται για μια από τις πιο επικίνδυνες και ύπουλες επιθέσεις που έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός στους δύο αιώνες από την μεγάλη εθνική και κοινωνική του επανάσταση, που έρχεται εξάλλου μετά την προηγηθείσα επίθεση κατά της Ελλάδας, που αφαίρεσε το μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχίας της και την κατέστρεψε οικονομικά και κοινωνικά.

Η επίθεση συνοδεύεται από μεγάλη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, που αποβλέπει στο να μην γίνει εγκαίρως κατανοητό το διακύβευμα αυτής της υπόθεσης. Συζητάμε για παράδειγμα τις λεπτομέρειες των συμφωνιών και όχι την ουσία τους. Αλλά δεν είναι σοβαρό όταν κάποιος έρχεται να σε σκοτώσει, εσύ να τον κατηγορείς ότι θέλει να σου κλέψει επιπλέον και ένα χιλιάρικο. Το ζήτημα είναι να μη σε σκοτώσει.

Και ο τελευταίος Κύπριος θα είχε κάνει ασφαλώς φοβερά πράγματα αν καταλάβαινε ότι ο νόμιμος πληρεξούσιος του σπιτιού ή της περιουσίας του έχει πάει στον συμβολαιογράφο και χρησιμοποιεί το πληρεξούσιο που τούδωσε για να γράψει το σπίτι και την περιουσία του αλλού. Αυτό που κάνει δηλαδή τώρα ο Αναστασιάδης με το κυπριακό κράτος – πάει σε διεθνείς συμβολαιογράφους και το γράφει αλλού. Παραδίδει τους τίτλους ιδιοκτησίας.

Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι Κύπριοι νομίζουν ότι θα διατηρήσουν τα σπίτια, τις περιουσίες και τις οικογένειές τους, ακόμα κι αν στερηθούν του κράτους τους. ‘Όταν ξυπνήσουν ξανά εν μέσω ερειπίων, όπως το 1974, με άλλους τρόπους και μεθόδους σήμερα, θα είναι αργά για κλάματα. Ας ελπίσει κανείς ότι τα σημάδια μιας πρώτης συνειδητοποίησης, ακόμη καθυστερημένα και ανεπαρκή, θα γίνουν εγκαίρως σαφής συνείδηση και πράξη, γιατί, όπως έγραψε κάποτε και ο αξέχαστος Μιχάλης Ράπτης, να καταλαβαίνεις κάτι σε βάθος, σημαίνει και να δρας.

Απέναντί μας είναι οι πιο επικίνδυνες δυνάμεις στην ιστορία, οι ίδιες ακριβώς που οργάνωσαν το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974 στην Κύπρο και παρολίγον να προκαλέσουν παγκόσμιο πόλεμο με τη δράση τους στο Κίεβο πριν τρία χρόνια. Αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Και ίσως, ένας από τους πολλούς λόγους που γίνονται αυτά που τώρα γίνονται στο νησί, τόσο βιαστικά και τόσο επίμονα, να σχετίζεται με την προετοιμασία μεγάλου πολέμου. Η Κύπρος είναι ιδανική αλλά και απαραίτητη για να περικυκλωθούν οι ρωσικές δυνάμεις στη Συρία.

Οι δυνάμεις αυτές έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι μπορούν να οδηγούν το κράτος των ΗΠΑ και την ΕΕ στην ανάληψη των πιο αποσταθεροποιητικών και επικίνδυνων δράσεων διεθνώς. Ακόμα και τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα παραπλάνησαν, όπως ο ίδιος ομολόγησε, στην περίπτωση της Λιβύης. Προφανώς και σε αρκετές άλλες, που δεν ομολόγησε.

Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες των επιτιθέμενων

Το νέο αυτό κύμα της επίθεσης κατά του ελληνισμού είναι σε πλήρη εξέλιξη και ήδη σημειώνει μεγάλες επιτυχίες.

Μια τέτοια επιτυχία είναι η υπαγωγή της Κύπρου σε νομικό καθεστώς αποικίας, η επιστροφή της δηλαδή στο προ του 1959 νομικό status της. Μέχρι πριν από τρεις μέρες, η προσπάθεια λύσης του κυπριακού γινόταν από τους ηγέτες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που υποτίθεται ότι διαπραγματεύονταν μια λύση, την οποία θα ενέκριναν ή θα απέρριπταν οι πολίτες του κυπριακού κράτους. Τώρα, έχει συσταθεί μόνιμη διεθνής διάσκεψη, στην οποία τρεις ξένες χώρες, χωρίς την παρουσία του κυπριακού κράτους, συζητούν για το μέλλον της Κύπρου. Αν αυτό δεν συνιστά ένα πραξικόπημα, τότε τι είναι πραξικόπημα; Αν αυτό δεν είναι αποικιοκρατία, τι είναι η αποικιοκρατία;

Ως αποτέλεσμα της σύγκλησης και μόνο της Διάσκεψης, η Ελλάδα και η Κύπρος αποδέχθηκαν την αναβίωση των συμφωνιών της Ζυρίχης και Λονδίνου που θεωρούσαν έκπτωτες μετά την τουρκική εισβολή του 1974.

Μερική ακύρωση της Πράξης Ένταξης στην ΕΕ

Η σύγκληση της Διάσκεψης της Γενεύης θέτει σε αμφισβήτηση την Πράξη Προσχώρησης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, δηλαδή το καθεστώς πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας που απολαμβάνει κάθε μέλος της ΕΕ.

Ξένα στρατεύματα

Αυτά για αρχή. ‘Εχουμε και μεις ακούσει όσα μας λένε οι τηλεοράσεις ότι η Αθήνα δεν δέχεται εγγυήσεις και ξένα στρατεύματα. Αυτό όμως είναι απολύτως ανακριβές, τμήμα της προσπάθειας παραπλάνησης του ελληνικού λαού, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, διότι αν δεν τα δέχεται, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος σύγκλησης αυτής της διάσκεψης. Εκτός αν περιμένει κάποιος την τουρκική κυβέρνηση να πάει στη Γενεύη και να ανακοινώσει την αποχώρηση των δυνάμεών της από την Κύπρο και την παραίτησή της από την ιδιότητα εγγυητή και τα δικαιώματα επέμβασης που προβλέπει η Ζυρίχη και το Λονδίνο.

Το συμπέρασμα είναι απολύτως σαφές και επιβεβαιώνεται άλλωστε από την προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων και του κ. Αναστασιάδη, δυστυχώς όμως και του κ. Κοτζιά. Παίζοντας όμως με τα μηχανάκια μας και σε καθεστώς καθημερινής προσπάθειας αποβλάκωσής μας από τις τηλεοράσεις, σταματήσαμε να διαβάζουμε και χάσαμε προ πολλού την ικανότητα να σκεφτόμαστε, τουλάχιστο θέματα που δεν άπτονται στενά της τσέπης μας.

Με άλλα λόγια, επιδιώκεται δια της Γενεύης η αναίρεση των βασικών προβλέψεων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, και ειδικά αυτής που ζητά την άμεση αποκατάσταση της πλήρους κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων, χωρίς να τη συνδέει με το αν θα υπάρξει και τι λύση και χωρίς να προβλέπει βεβαίως κανενός είδους μεταβατικές περιόδους και χρονοδιαγράμματα, “δεσμευτικά” (σιγά αδέρφια που θα δεσμεύσετε τον Ερντογάν) ή μη.

Αυτό είναι το αντικείμενο των τριμερών συζητήσεων που ήδη άρχισαν μεταξύ εμπειρογνωμόνων Ελλάδας, Βρετανίας και Τουρκίας (δεν ξέρω αν θα φωνάξουν και κανέναν ιθαγενή κει πέρα) που θα καταλήξει σε συνάντηση των τριών Υπουργών Εξωτερικών. (Ξανά τρόικα, επιδημία πια κατάντησαν).

Το δικαίωμα στην Αυτοάμυνα και στα μέσα επιβολής της τάξης και της κυριαρχίας

Επιπλέον η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ένοπλες δυνάμεις, την Εθνοφρουρά της. ‘Οπως όλα τα κράτη του κόσμου έχει κι αυτή το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο να το ασκήσει, όπως .και το μέσο επιβολής της κυριαρχίας της, αν υπάρχει λόγος, δηλαδή την αστυνομία. Τώρα διαβάσαμε έκπληκτοι τον κ. Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος να μας εξηγεί ότι θα προτείνει, όχι για τη δική του, αλλά για μια άλλη χώρα, την ανάπτυξη διεθνούς αστυνομίας. Εμείς δεν ξέρουμε πολλά κράτη που να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Αφού εμείς οι ‘Ελληνες έχουμε κάνει τέτοιες καταπληκτικές εφευρέσεις, τότε να καταργήσουμε και μεις τον στρατό μας και την αστυνομία μας να εξοικονομήσουμε και πολλά χρήματα. Αν μάλιστα τύχει και μπει ο στρατός του Ερντογάν στη Θράκη ή σε κανα νησί, να κάνουμε μια συμφωνία μαζί του με πολυετές “δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα αποχώρησης”. Εμπρός στον δρόμο που άνοιξε ο Αναστασιάδης.

Kατά συνέπεια η Γενεύη αποσκοπεί επίσης στην οικειοθελή παραίτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τα πιο βασικά δικαιώματα και ιδιότητες των κυριάρχων και ανεξαρτήτων κρατών όπως τις αναγνωρίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Πολύ προτού δοθεί στους Κυπρίους, αν τελικά δοθεί, η δυνατότητα να πούνε τη γνώμη του για όλα αυτά.

O κ. Aναστασιάδης επιπλέον φώναξε στη Γενεύη την ΕΕ και τον ΟΗΕ για ένα βασικό λόγο, να νομιμοποιήσουν διεθνώς αυτό το έγκλημα, δηλαδή για να επιχειρήσει να ενσωματώσει τα νομικά αποτελέσματα της Γενεύης σε αποφάσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ.

Ο Αναστασιάδης, που πηγαίνοντας στη Γενεύη είχε χάσει το καπελλάκι του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αύριο θα το ξαναβρεί, και θα πάει ως Κύπρος στην ΕΕ και τον ΟΗΕ να ζητήσει την έκδοση αποφάσεων που να νομιμοποιούν όλα αυτά. Εκεί θα εκπροσωπεί την Κύπρο, το κράτος που υπέστη εισβολή, δεν θα εκπροσωπεί τους Ελληνοκύπριους. Ποιός τώρα θα πει όχι στο θύμα του βιασμού αν πάει μόνο του και πει στο δικαστήριο, μπα δε με βίασε, συμπαθητικός είναι και λέμε να παντρευτούμε τώρα.

Και επειδή μπορεί κανείς να μου πει, αν και μάλλον δεν θα συμβεί αυτό, δεν συμφέρει η πολλή κουβέντα, όπως είπε μια μέρα ο Κυπριανού στον Ακιντζί, όταν βγήκε και είπε την αλήθεια για τη Γενεύη, μπορεί όμως να μου πει ότι τέτοια πράγματα προβλέπονται για την Κύπρο επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φύγουν οι Τούρκοι από το νησί, τους απαντώ ευθύς αμέσως: Πρώτον ότι η Τουρκία δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να φύγει από πουθενά, όπως μπορεί να καταλάβει και ένα μικρό παιδί. Δεύτερον, αυτά τα μέτρα κατάργησης της κρατικής κυριαρχίας της Κύπρου δεν τα προέβλεψαν έστω για την τουρκοκυπριακή ζώνη, αλλά και για την ελεύθερη σήμερα Κύπρο.

Δηλαδή, η διάσκεψη της Γενεύης δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιεί το αποτέλεσμα της εισβολής του 1974, αλλά και κάτι ακόμα, να καταργεί την κυπριακή κυριαρχία (προς το παρόν τους τίτλους, αύριο και το πραγματικό κράτος εκεί) στην περιοχή που απέμεινε ελεύθερη).

Αυτά κατάφερε ήδη η Γενεύη. Θάχε ίσως καταφέρει και πολύ περισσότερα, αν ο Ερντογάν είχε αφήσει να γίνουν (Ο θεός να τον έχει καλά, κυττάζοντας το δικό του συμφέρον, προστατεύει και το δικό μας και την ειρήνη), αν διάφοροι διεθνείς παίκτες δεν έκαναν δεύτερες σκέψεις για το τι πάει να γίνει κι αν μερικοί Χριστιανοί δεν έβαζαν εγκαίρως τις φωνές

Είναι εξαιρετικά παρήγορο το γεγονός ότι τέσσερα κόμματα της Κύπρου διαχώρισαν, έστω και την υστάτη, τη θέση τους. Είναι ένα πρώτο βήμα που χρειάζεται ασφαλώς τώρα να ολοκληρώσουν.

Άλλωστε ο κ. Ακιντζί συνιστά φωτεινό παράδειγμα και ηγέτη και νοικοκύρη. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. ‘Εστειλε στον διεθνή συμβολαιογράφο, τον ΓΓ του ΟΗΕ, επίσημη και πρωτοκολλημένη επιστολή, για να του πει δεν υπάρχει καμία Κυπριακή Δημοκρατία στη Γενεύη. Μήπως κάποιος, εξ ονόματος του κυπριακού λαού, πρέπει να στείλει κι αυτός εξώδικα, να πει ότι το νησό ανήκει στον λαό του, σε κανέναν άλλο και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης τρι΄΄ων άλλων κρατών; Λέω εγώ τώρα, ο αφελής ίσως.

Στην Κύπρο περιμένουν το δημοψήφισμα όπως οι Γάλλοι τον Χίτλερ στη γραμμή Μαζινό (και οι ‘Ελληνες στα οχυρά του Ρούπελ). ‘Οταν και αν γίνει αυτό το δημοψήφισμα, δεν θα έχει πολύ νόημα το τι θα ψηφίσουν γιατί θα έχουν απωλέσει προ πολλού τη νομική πραγματικότητα του κράτους τους. Και θα εκβιαστούν να μην ψηφίσουν διαφορετικά γιατί αν το πράξουν, θα κινδυνεύσουν να έρθουν σε σύγκρουση με όλο τον κόσμο και να οδηγηθούν σε χάος.

Σε επόμενο άρθρο θα επιδιώξουμε, όσο είναι δυνατό να ανιχνεύσουμε τις πρακτικές συνέπειες αυτού του νομικού πραξικοπήματος. Δεν σταματάει ασφαλώς στη Γενεύη η συνωμοσία, η πρόθεση είναι να συνεχιστεί στο εσωτερικό το νησιού. Αν πάντως οι Κύπριοι πιστεύουν ότι αυτά θα μείνουν στα χαρτιά και θα τους μείνει στο χέρι το κράτος και το δημοψήφισμα, τότε να πάνε να γράψουνε το σπίτι τους σε κανέναν τρίτο και να δούνε μετά τι θα συμβεί.

 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


13 Ιαν 2017


Κασσάνδρα προς ηγεσία Τροίας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τι θα συμβεί στην “πρώτη φορά αριστερά” αν δώσει και την Κύπρο σε αυτούς που τη θέλουνε, όπως έχει ήδη αρχίσει να το κάνει και με μόνη τη συμμετοχή της στο έγκλημα της Γενεύης;

Θα σας πω τι θα της κάνουνε, αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να διηγηθώ μια ιστοριούλα. ‘Ενα βράδυ, πριν από πολλά χρόνια, κάλυπτα δημοσιογραφικά την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ Κάρολου Παπούλια στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Το βράδυ μας κάλεσε να φάμε στην Πρεσβεία, έρρεε η βότκα, είμαι και κάπως αθυρόστομος, τον ρώτησα:

“Υπουργέ μου, αν ο (ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας) Μιλόσεβιτς πάει και δώσει στους Αμερικάνους το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς (Σερβοβόσνιων ηγετών εκείνη την εποχή), για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το δικό του κεφάλι στους ώμους του;”

Ο Παπούλιας με κοίταξε και στραβομουτσούνιασε. Υποστήριζε τότε την πολιτική του Μιλόσεβιτς, που πίεζε τους Σερβοβόσνιους να πούνε το μεγάλο “Ναι” στο Ντέιτον. Αυτοί όντως το είπανε. Ούτε δεκαετία αργότερα, ο Μιλόσεβιτς πέθανε σε ένα μπουντρούμι στη Χάγη, ενώ ο δικηγόρος του πάσχιζε να βρει τους Ρώσους να τους δώσει ένα υπόμνημα ότι ο πελάτης του φοβάται ότι θέλουν να τον σκοτώσουν. Τον αθώωσε το περασμένο καλοκαίρι για τη Βοσνία το Διεθνές Δικαστήριο, αλλά δεν βρέθηκε ούτε μια μεγάλη εφημερίδα να γράψει την είδηση.

Το ίδιο θα γίνει λοιπόν με την “πρώτη φορά αριστερά”, τουλάχιστον πολιτικά (το τι θα συμβεί με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και τους συνεργούς αυτής της ιστορίας ατομικά είναι άλλη ιστορία, εκφεύγει αυτού του άρθρου, ανήκει στη σφαίρα της ψυχανάλυσης και της εγκληματολογίας. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την απόφαση των Θεών, δεν νομίζω πάντως ότι θα είναι τελείως αυθαίρετη σε ένα τέτοιο ζήτημα).

Το λάθος του Μιλόσεβιτς ήταν ότι, και στο Ντέιτον και αργότερα, κατέστρεψε τους λόγους που είχε ο λαός του να τον υποστηρίζει. Αν και η ιστορία θα του αναγνωρίσει ένα σοβαρό ελαφρυντικό – η διεθνής κατάσταση ήταν πολύ απελπιστική και δεν είχε κανέναν σύμμαχο. Ο Πούτιν πήρε την Κριμαία για τον ίδιο ακριβώς λόγο, για να μην καταστρέψει τους λόγους που τον υποστηρίζουνε οι Ρώσοι. Κι επειδή δεν μπορείς να κάνεις μόνο άμυνα, όπως οι πατριώτες Κύπριοι – οι μη πατριώτες προσπαθούνε να βάλουνε γκολ στη δική τους εστία – τράβηξε και μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, επιφυλάσσοντας στους Αμερικανούς τη σοβαρότερη ήττα τους μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Τα κατάφερε και με τον Ερντογάν και τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα.

Κι εκεί ακριβώς που τα τραβούσαν θυμήθηκαν την Κύπρο, που τόσο πολύ μπορεί να χρησιμεύσει και σε μια ολόκληρη βεντάλια επιδιώξεων, που αφορούν την Ελλάδα, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Επιτέλους, δεν το παίρνουμε αυτό το νησί, που μας ξεγλίστρησε μέσα από τα χέρια και το 1955-59, και το 1964, και το 1974 και το 2004; Δεν βάζουμε το σχέδιο τάδε πού 'χουμε τόσο προσεκτικά ετοιμάσει μαζί με άλλα εκατό, από το 2004 και μετά; (Στην Ελλάδα νομίζουν ότι η υπερδύναμη λειτουργεί όπως το ΙΚΑ). Πότε θα ξαναβρούμε είπαμε τέτοιο Πρόεδρο να κυβερνά την Κύπρο και την Ελλάδα στην κατάσταση που είναι; Το είπανε στο ‘Αγιο Πνεύμα, επικοινώνησε με τον Αναστασιάδη την 1η Δεκεμβρίου και εγένετο Γενεύη!

Δηλαδή τι έγινε; Από κει πού 'χαμε διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για να βρούνε μια λύση και να την υποβάλουμε σε δημοψήφισμα, να αποφασίσουν οι πολίτες, νά 'σου και αλλάζουμε αιώνα, πάμε στον 19ο αιώνα, μαζεύονται να αποφασίσουν για την Κύπρο τρεις ξένες χώρες, η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία, χωρίς καν να συμμετέχει το κυπριακό κράτος! Αντ’ αυτού φωνάζουνε, δίκην ιθαγενών φυλάρχων, τον απερίγραπτο Αναστασιάδη και τον ομολογουμένως αξιοπρεπή κ. Ακιντζί.

Το χειρότερο είναι ότι διάφοροι κει πέρα στην υπερδύναμη, σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς της σύγχυσης και της παραπλάνησης, μπορεί να σκέφτονται άλλα πράγματα και για την Ελλάδα και για την Εγγύς Ανατολή. Πόσο θα πάει ακόμα η ελληνική κατάσταση όπως πάει σήμερα – μήπως σκάσει το 2017 η Ελλάδα, ή μήπως τη σκάσουνε; Θα υπάρχει ΕΕ σε ένα χρόνο από τώρα; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως να περικυκλώσουμε το ρωσικό στρατό στη Συρία;

Ταυτόχρονα με τον Αναστασιάδη, και πολλοί άλλοι ειδοποιήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα σε Ελλάδα, Κύπρο και Βρυξέλλες να μπουν σε “κόκκινο συναγερμό”. ‘Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Δεν τους ξέρουμε, ούτε τους υποπτευόμαστε, γιατί δεν πρέπει να τους ξέρουμε, ούτε να τους υποπτευόμαστε.

Αν τώρα τους βοηθήσει η της Ελλάδος “Αριστερά” να πάρουνε και την Κύπρο, θα έχει εξαντλήσει μάλλον τη χρησιμότητά της. Και για να είναι σίγουροι ότι δεν θα συνέλθει ποτέ πια, όχι η κομματική ηγεσία της, αυτή ουδόλως τους απασχολεί, αλλά η μεγάλη πλειοψηφική παράταξη που υπήρξε από την Κατοχή μέχρι το δημοψήφισμα, με διάφορες ανεπρόκοπες ηγεσίες, ο πυρήνας του ανθιστάμενου ελληνικού λαού, θα τη βάλουνε να διαχειριστεί και να φορτωθεί εκείνη πιθανώς, πριν εγκαταλείψει οριστικά τον μάταιο τούτο κόσμο, τις ευθύνες και μερικών ακόμα από τις καταστροφές πού 'ρχονται. Προτού την πετάξουνε, και τη χώρα μαζί της, στα σκυλιά.

Για παράδειγμα, κάτι που έχουνε ίσως σχεδιάσει για αρχή, είναι η αποπομπή από το ευρώ. Με τους δικούς τους όρους όμως, όχι με τους όρους που ονειρεύονται διάφοροι συμπαθείς μεν, αλλά μη επαρκούς γενικής εποπτείας δε, όπως έγραφε ως “πολύ επιθυμητό ενδεχόμενο” το περασμένο καλοκαίρι, το Heritage Foundation σε μια έκθεσή του. Αυτό το Ινστιτούτο ακούω ότι κάνει και τη διαχείριση της ομάδας μετάβασης στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα κάνουνε, αυτό δεν είναι αναγκαστικά το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο. Αυτό που ξέρω είναι ότι, σε αντίθεση με το 1974, θά 'ναι πολύ δύσκολο για την Ελλάδα να γλυτώσει ως χώρα από μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο.

Αυτό που ξέρω επίσης είναι ότι ο Σατανάς έχει αναλάβει από καιρό ρόλο Σεφ στην ελληνική (και κυπριακή) κουζίνα. Είμαστε εντός προγράμματος καταστροφής του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού και έθνους, χωρίς νά 'χουμε βρει τρόπο να το αντιμετωπίσουμε, άρα όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Αν κάποιος, εφτά χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο, δεν το πιστεύει αυτό, τότε να μου πει τι ακριβώς πιστεύει.

Τον Μάρτη του 1974, ο Ιωαννίδης είπε στον Ωνάσση: “Στην εξωτερική πολιτική πάμε πολύ καλά. Και στο βορειοηπειρωτικό και στην Κύπρο. Μού 'πανε να βγάλω από τη μέση τον παπά κι αυτοί θα μας δώσουνε το νησί”. Τρελάθηκε προφανώς ο Ωνάσης και τον ρώτησε “Και καλά, γιατί σου λένε να το κάνεις εσύ και δεν το κάνουνε οι ίδιοι;”

Ο Ιωαννίδης τό 'κανε, επεχείρησε δηλαδή να σκοτώσει τον Μακάριο και να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα πασχίζουνε τώρα στη Γενεύη να πετύχουν, και πέθανε στο τέλος κι αυτός στη φυλακή. Παρόλο που είχε όντως το ελαφρυντικό ότι τον είχαν ξεγελάσει, ότι δεν κινήθηκε με ιδιοτελές κίνητρο. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν στη δική μας εποχή τέτοια ελαφρυντικά.

Πηγή Κonstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



12 Ιαν 2017


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για πολλούς λόγους, ο γράφων ελπίζει και εύχεται ολόψυχα να αποτύχουν οι λεγόμενες συνομιλίες της Γενεύης για το κυπριακό, όπως και πολλοί άλλοι σε Ελλάδα και Κύπρο το ελπίζουν, αλλά φοβούνται να το πουν δημόσια.

Αφού οι ‘Ελληνες δεν έχουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να μην προσέλθουμε καν στη Γενεύη, ας ελπίσουμε ότι θα την οδηγήσει σε ναυάγιο ο Ερντογάν. Είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι, θα προσφέρει τεράστια υπηρεσία και στον λαό του και στην ειρήνη στη Μεσόγειο. Δυστυχώς όμως, αν και φαίνεται πιθανό, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα το κάνει (όπως δεν τόκανε και τον Φεβρουάριο 2004). (1)

‘Ισως ξαφνιάζουν αυτά που γράφουμε. Αυτό θέλουμε και μεις. Να ξαφνιάσουμε μπας και ξυπνήσουμε. Δυστυχώς, είναι η καθαρή αλήθεια που χρησιμοποιούμε ως ξυπνητήρι.

Μόνον αφελείς “ειρηνόφιλοι”, αν υπάρχουν, ή ιδιοτελείς υπηρέτες, με το αζημίωτο ασφαλώς, των πιο εξτρεμιστικών ολοκληρωτικών δυνάμεων που παρήγαγε το ανθρώπινο είδος, μπορούν να εύχονται την λύση του κυπριακού μέσω της επιβολής των σχεδίων που συζητούνται τώρα, δηλαδή μιας παραλλαγής επί τα χείρω του απορριφθέντος, το 2004, σχεδίου Ανάν.

Πως γίνονται οι πόλεμοι

Γιατί αυτές οι λύσεις δεν προωθούν την ειρήνη αλλά θεσμοποιούν τους μηχανισμούς που προκαλούν τους πολέμους. Η ενσωματωμένη στο σχέδιο αδικία εις βάρος των Ελλήνων, της πλειονότητας του πληθυσμού (που το ΑΚΕΛ ονόμαζε, στην Ιδρυτική του Διακήρυξη, όταν δηλαδή ήταν ακόμα αριστερό κόμμα, “καταπληκτική πλειοψηφία” του πληθυσμού), όπως και τα ενσωματωμένα ανήκουστα προνόμια της μειοψηφίας, μία επιδίωξη έχουν και ένα αποτέλεσμα μπορούν να προκαλέσουν. Την αιώνια δυσφορία των μεν εναντίον των δε, τον εγκλωβισμό των δε σε θέση αντίθεσης προς τους μεν. Αν σε αυτό προσθέσεις και την πλήρη εξάλειψη, από το συζητούμενο σχέδιο, όλων των φυσιολογικών μηχανισμών που έχουν εφεύρει οι κοινωνίες για να λύνουν τις διαφορές τους, έχεις τον ιδεώδη τρόπο να μετατρέψεις σε Συρία ένα νησί που ζει ειρηνικά μετά το1974. (Μην έχετε αυταπάτες, κι αυτή ειρηνικά ζούσε πριν γίνει αυτό που τώρα είναι). (2)

‘Ισως μάλιστα αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της επιχείρησης. Αφού αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες του νησιού αυτό που θα λέγαμε “τίτλους ιδιοκτησίας” της νήσου, μετά να μπορούν να την κάνουν, όταν θα εξυπηρετεί τα μακιαβελικά σχέδια που ξέρουμε ότι έχουν για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για τη Μέση Ανατολή, μια”φλεγόμενη βάτο” πολλαπλών χρήσεων.

Τα σπίτια, οι περιουσίες και τα κράτη

Υποθέτω ότι κανείς Κύπριος, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του, δεν θα ήθελε να το ζήσει αυτό. Γι’ αυτό και συνιστώ στους ομοεθνείς μου στο νησί να προσέχουν το κράτος τους περισσότερο ακόμα κι από όσο ξέρω ότι προσέχουν την οικογένειά τους και την περιουσία τους. Και να μην εκτρέφουν την αυταπάτη ότι θα τα διατηρήσουν αυτά, αν εξακολουθήσουν να αφήνουν την ηγεσία τους να ξεπαστρεύει το κράτος της.

Μα θα μου πουν τώρα (δηλαδή μου τούπαν ορισμένοι της αντιπολίτευσης) “δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να σταματήσουμε τον Αναστασιάδη”. Λοιπόν υπάρχει και τον ξέρουν και οι ίδιοι. Θέλουν να πουν ότι αν, κάποιος με νόμιμο πληρεξούσιο να διαχειρίζεται την περιουσία τους, σκέπτεται να πάει στον συμβολαιογράφο και να τη γράψει σε τρίτο πρόσωπο, δεν θα κάνουν τίποτα για να τον εμποδίσουν; Πιθανολογώ ότι θα κάνουν πάρα πολλά και νόμιμα και παράνομα. Το λιγότερο που θα κάνουν είναι να στείλουν στο συμβολαιογράφο ένα εξώδικο, να του λένε ότι είναι παράνομα αυτά που προτίθεται να κάνει ο πληρεξούσιος.

Αυτό κάνουν οι Τουρκοκύπριοι και οι Τούρκοι. Δείχνουν την ίδια φροντίδα για το κράτος τους που δείχνουν για την περιουσία τους. Ο κ. Ακιντζί π.χ. σου λέει αίφνης, για κάτσε, μπας κι ο Αναστασιάδης εννοεί αυτά που λέει στους Ελληνοκύπριους και δεν τηρήσει τη συμφωνία μας; Τσουπ, τόστειλε το εξώδικό του στον Γκουτιέρες και, δεν πάει να λέει ότι θέλει ο κ. Αναστασιάδης, τουλάχιστο στη Γενεύη έχει “εκλείψε锨η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα μας ενημέρωσε από καιρό η τουρκική διπλωματία με τα έγγραφά της.

Από τον Λένιν στο ΑΚΕΛ

Μεταξύ των σοσιαλιστών των αρχών του περασμένου αιώνα, ο Λένιν, στον οποίο πολλοί “αριστεροί” αναφέρονται ακόμα παρ’ ημίν, αλλά δεν διαβάζουν ποτέ, όπως και τίποτα άλλο φοβούμαι, είναι αυτός που κατάλαβε καλύτερα από όλους τους μαρξιστές τη σημασία του εθνικού παράγοντα κι αυτός που υιοθέτησε την πιο ριζοσπαστική θέση στο θέμα αυτό, καλώντας μάλιστα σε αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, μέχρι και του πλήρους κρατικού αποχωρισμού, αν το επιθυμεί ένα έθνος.

Στο βασικό βιβλίο του για το θέμα, “Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση”, ο ηγέτης μιας από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, που διαμόρφωσε τον κόσμο που ζούμε και εξαιτίας της οποίας δημιουργήθηκε και το ΑΚΕΛ στην Κύπρο (πολύ προτού “απαχθεί” κι αυτό, όπως και ο “ελληνικός εθνικισμός” και πολλοί άλλοι, από τον “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”, που θάλεγε και η Χαραυγή) συνόψισε ως εξής τη θέση του:

“Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμία ανοχή στην επιδίωξη προνομίων από το καταπιεζόμενο έθνος” (2)

Ποιά είναι η μειονότητα στην Κύπρο;

Στην πραγματικότητα, ούτε καν περί αυτού δεν μιλάμε στην Κύπρο. Οι Ελληνοκύπριοι είναι η πραγματική μειονότητα στην ευρύτερη ζώνη που κατοικούν, όχι οι Τουρκοκύπριοι, όπως παρατηρεί, όχι κανένας “’Ελληνας εθνικιστής”, αλλά ο Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και του Λος ‘Αντζελες (UCLA) Πέρυ ‘Αντερσον, πρώην διευθυντής της New Left Review και ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές της μεταπολεμικής “Νέας Αριστεράς”. (Προφανώς ο άνθρωπος δεν διαβάζει Αυγή και Εποχή). (3)

Φυσικά μπορεί να έχει κανείς όποιες απόψεις έχει, ακόμα και υπέρ της δουλείας αν θέλει να ταχθεί. Προσωπικά είμαι κατηγορηματικά εναντίον της ποινικοποίησης των απόψεων. Με ενοχλούν όμως πολύ οι απάτες, δεν μου αρέσει να με κοροϊδεύουν. Πείτε το κουσούρι, αλλά τι να κάνω τώρα;

Ακούστε, αν κλείσεις δύο ερωτευμένους σε ένα δωμάτιο για ένα μήνα, θα σκοτώσεις τον έρωτά τους. Τι περιμένετε εσείς να γίνει αν κλείσουνε ‘Ελληνες και Τούρκους, που αλληλοσφάχτηκαν το 1974, χεροπόδαρα δεμένους σε κάτι χειρότερο από το “τέρας” (κατά Βαγγέλη Βενιζέλο), “κράτος Φρανκεστάιν” (κατά Στέλιο Περράκη), “σχέδιο παράφρονος” (κατά Δημήτρη Τσάτσο) που περιγράφει το σχέδιο Ανάν;

Δυστυχώς και εδώ περί ξεγυρισμένης απάτης πρόκειται. Μια μέρα συνάντησα σε ένα συνέδριο έναν νέο Τουρκοκύπριο δημοσιογράφο πούχε ερωτευτεί μια Ελληνοκύπρια, ανηψιά μιας από τις μεγάλες “προσωπικότητες” του χώρου των ΑΚΕΛιστών “συμφιλιωτών” και “επαναπροσεγγιστών” της Λευκωσίας, τροφίμων και πρωταγωνιστών των πολλών ΜΚΟ που ξοδεύουν (γιατί άραγε;) άπειρα λεφτά να συμφιλιώσουν ‘Ελληνες και Τούρκους. ‘Οταν η θεία έμαθε τα καμώματα της ανηψιάς, μόνο τον Τρωϊκό Πόλεμο δεν ξεκίνησε. “’Οχι να μας φέρεις Τούρκο στην Οικογένεια!” Αυτή είναι η “συμφιλίωση” και η “επαναπροσέγγιση” στην Κύπρο (και ένας από τους ευκολότερους τρόπους επίσης να βγάλει κανένας λεφτά).

‘Αλλωστε τι κουβεντιάζουμε τώρα. Αν αυτά που γράφει ο κ. Μπουρνούς του ΣΥΡΙΖΑ στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 9.1, είχαν οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα, τότε θάχανε βγει στους δρόμους οι δύο κοινότητες να κάνουν πανηγύρι με νταούλια. Δεν θάχε ξεσπάσει τέτοιος άγριος σκυλοκαυγάς για τα στρατεύματα. Που ξανακούστηκε άνθρωπος που πάει να αρραβωνιαστεί να επιμένει τόσο πολύ να πάρει κι ένα πολυβόλο, κάτω από το προσκεφάλι του, στο νυφικό κρεβάτι; Δεν ξέρω αν συνηθίζεται στην Κύπρο τέτοιος συνδυασμός σεξ με ρώσικη ρουλέτα. Tι να πω; Very exciting!

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οι κακοί κάνουν και τα αδέρφια να σκοτωθούν.

Ας εξαντλήσω όμως τη φαντασία μου και δεχθώ, για τις ανάγκες της ανάλυσης, ότι είναι τόσο προχωρημένος ο εκφυλισμός του ελληνικού λαού, που θα δεχτεί εύκολα τη θέση του δούλου που του προτείνουν. Ποιός θα εμποδίσει τους τρίτους καλοθελητές, τόσο εύκολο που θάναι, να ρίξουν ένα σπίρτο, αν τους χρειάζεται, για τους δικούς τους λόγους, στο μπιτόνι με τη βενζίνη που κάνουν την Κύπρο, με αυτά που συζητάνε στην Ελβετία;

Αξιοπρέπεια και Ισχύς

Κατάπληκτος μια μέρα διάβασα ένα άρθρο για το Ιράκ του Ντέιβιντ Ινγκάτιους, πολύ συντηρητικού εκδότη της Ουάσιγκτων Ποστ και από τους βαθύτερους σχολιαστές του αμερικανικού τύπου. Προσπαθώντας να εξηγήσει τις αμερικανικές ήττες στο Ιράκ, παρά τον συντριπτικό υπέρ των ΗΠΑ συσχετισμό δύναμης, τόνισε την τεράστια ανάγκη αξιοπρέπειας που χαρακτηρίζει, παρά τις άλλες άθλιες ιδιότητές τους, τους ανθρώπους. Υποστήριξε ότι αυτός ήταν ο παράγοντας που προσέφερε στους ‘Αραβες που αντιστάθηκαν στην εισβολή το αποφασιστικό πλεονέκτημα.

Εμείς βέβαια, στο απέραντο Λαμογιστάν που κατάντησαν με τα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος, επανερμηνεύσαμε και τον Θουκυδίδη ακόμα, υπαινισσόμενοι ότι, αφού δεν υπάρχει δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις, όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, αλλά μόνο η δύναμη, δικαιολογούμαστε να κάνουμε και όποια βρωμιά θέλουμε.

Στην πραγματικότητα το αντίθετο ισχύει. Επειδή ακριβώς το δίκαιο είναι επίσης μια σημαντική πηγή ισχύος, υπάρχει ακόμα η Κυπριακή Δημοκρατία και υπάρχουν επίσης ακόμα οι νομικές αποτυπώσεις αυτής της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και κάνουν τόσο μεγάλη και συστηματική και καλά προετοιμασμένη προσπάθεια να αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες τους τίτλους ιδιοκτησίας του νησιού, προτού τους ρίξουν στα σκυλιά να τους φάνε, και οι ίδιοι να κρατήσουν και τις περιουσίες και τα πετρέλαιά τους, αν και όσα υπάρχουν. (Καλό θα είναι οι πρόκριτοι της Κύπρου να θυμούνται ότι το 1821 οι Τούρκοι δεν έστησαν τις κρεμάλες μόνο για πολιτικούς λόγους, τις έστησαν και για να αρπάξουν την περιουσία των κρεμασμένων. Μην κάνετε αδέρφια λάθος υπολογισμούς, όπως κάνανε κάποτε και οι έμποροι της Χίου. Χωρίς κράτος τέρμα και τα χρυσάφια).

Εμείς δεν ελπίζουμε στην αποτυχία των “διαπραγματεύσεων”, που δεν είναι παρά η τέταρτη (μετά το 1963-64, το 1974 και το 2004) απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνο γιατί θα αποτελέσουν, αν πετύχουν, στη βάση που διεξάγονται, μια ανυπολόγιστων, ιστορικών διαστάσεων καταστροφή για κάθε ‘Ελληνα και Ελληνίδα προσωπικά, είτε στην Ελλάδα ζει, είτε στην Κύπρο.

Δεν το ελπίζουμε μονο επειδή είμαστε ‘Ελληνες. Κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος, είτε ‘Ελληνας είτε Τούρκος, είτε Αμερικανός είτε Ρώσος, είτε Γερμανός είτε Εβραίος, έστω και ελάχιστα εξοικειωμένος με το είδος της λύσης που επιχειρείται να επιβληθεί στο κυπριακό, δεν θα μπορούσε να εύχεται την επιτυχία ενός σχεδίου λύσης που κατεδαφίζει όλα τα πολιτικά επιτεύγματα της νεώτερης εποχής, την κληρονομιά από την Αγγλική, τη Γαλλική, την Αμερικανική Επανάσταση ως τις μέρες μας, ότι δηλαδή δίνει κάποια υπόσταση και κάποια αξία στην ανθρώπινη ιδιότητα.

Δεν το ελπίζουμε μόνο, γιατί η επιβολή ενός τέτοιου σχεδίου, όπως αυτό που τώρα συζητείται, είναι μια κατάφωρη αδικία για τους ‘Ελληνες της Κύπρου. Το ελπίζουμε επίσης γιατί η σημασία και του ελληνικού “οικονομικού πειράματος” και του κυπριακού “γεωπολιτικού πειράματος” υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθος και τον ρόλο των δύο χωρών. Είναι παγκόσμιας σημασίας νέο ιστορικό υπόδειγμα, σηματοδοτεί την είσοδο τώρα, από τις χώρες μας, και του “πρώτου κόσμου” στον ολοκληρωτισμό, όπως στις παραμονές του Παγκοσμίου Πολέμου η Ισπανία έγινε ο προθάλαμος και το δοκιμαστήριο προτού δοκιμάσουν να απλώσουν σε όλη την Ευρώπη και στην ανθρωπότητα τη “Φαιά Πανούκλα” .

‘Ενα ανθρωπολογικό πείραμα

Θυμάμαι την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τον Βάσσο Λυσσαρίδη στο σπίτι του στη Λευκωσία, τον περασμένο Νοέμβρη. Αν υπάρχει σήμερα, ακόμα, κράτος στην Κύπρο, είναι γιατί αστόχησαν και οι επίδοξοι δολοφόνοι του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και αυτοί του Γιατρού, το 1974. Χωρίς τον δεύτερο, δεν είμαι σίγουρος ότι θα γύρναγε ποτέ ο πρώτος στο νησί.

‘Εχει πάντα έναν ιδιαίτερο τρόπο να μιλάει ο Λυσσαρίδης, τον διακρίνει η ανεπιτήδευτη απλότητα που συναντά κανείς στους μεγάλους, σημαντικούς ανθρώπους, αυτούς που ενδιαφέρονται για το νόημα των πραγμάτων, όχι για ανταλλαγές κύρους επί του τίποτα.

“Παληά”, γύρισε και μούπε, “έλεγα ζητείται ηγεσία. Τώρα λέω “ζητείται λαός”. Βαριά κουβέντα, από κάποιον που προσέφερε στον λαό του όλο του το είναι.

Δεν είναι μόνο οικονομικό το ελληνικό πείραμα, δεν είναι μόνο γεωπολιτικό το κυπριακό. Είναι προπάντων ανθρωπολογικά πειράματα. Σαν τα κουνέλια πολλαπλασιάζονται τώρα γύρω μας τα τομάρια, αν και, σε αντίθεση με ότι έκανε η Κίρκη στους συντρόφους του Οδυσσέα, διατηρούν την εξωτερική ανθρώπινη μορφή τους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μούπε μια μέρα, εκεί που πίναμε καφέ στο Κολωνάκι, ο Μιχάλης Ράπτης, ορίτζιναλ αυτός, όχι απομίμηση επαναστάτη και διεθνιστή – μια μέρα “τρέλλανε” τον πρόεδρο του δικαστηρίου που κατέθετε, απαντώντας του “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι”, όταν τον ρώτησε τι δουλειά κάνει. Γύρισε ξαφνικά αυτός, ο υποτίθεται άθεος “επαναστάτης μαρξιστής” και μούπε εκείνη τη μέρα στη Λυκόβρυση, “το κακό είναι μέσα σου”. Κατάλαβα αμέσως ότι μούλεγε κάτι πολύ σημαντικό αλλά μου πήρε χρόνια να καταλάβω τη σημασία του.

Η δύναμη της ιδέας και οι λόγοι υποταγής των βαρβάρων στους Αθηναίους

Ο Ράπτης συνεργαζόταν στενά με τον Μακάριο και για το κυπριακό, αλλά και για να συνδράμει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής – τον είχε μάλιστα ορίσει επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι, τη Μέκκα τότε των εθνικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων. Καμιά φορά γινότανε και πιεστικός στον Αρχιεπίσκοπο, όταν ήθελε να γίνει κάτι, κι αυτός του απαντούσε “Μιχάλη δεν μπορώ να τα κάνω αυτά που μου ζητάς. Είμαι και παπάς. Μη το ξεχνάς”.

Πολλοί προσήψαν “μικρομεγαλισμό” στον Μακάριο, αλλά εκείνος ήξερε τι έκανε, γιατί αν δεν γινότανε μεγάλος, δεν θα μπορούσε να προασπίσει έναν τόσο μικρό τόπο. Τα κατορθώματα της ΕΟΚΑ έκαναν πολλούς να μισήσουνε την Κύπρο, αλλά έδωσαν και απέραντη, παγκόσμια ακτινοβολία στον λαό της. Φτάσανε να βαφτίζουνε Μακάριους τότε τα παιδιά τους και στις πιο μακρινές χώρες της Αφρικής.

Τι αξία έχουνε θα μου πείτε εσείς όλα αυτά; Θα σας πω τι αξία έχουν. Στην κρίσιμη ώρα μετασχηματίστηκαν σε πολιτική δύναμη και επέτρεψαν την έκδοση των ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από την Κύπρο και συνιστούν σήμερα την κύρια διεθνή νομική ασπίδα της Δημοκρατίας.

Αυτά έχει επιφορτισθεί δια της Γενεύης να αφαιρέσει από τον λαό του ο Νίκος Αναστασιάδης, γιατί τέτοια ψηφίσματα είναι αδύνατο να ξαναβγούνε σήμερα.

Θα το κάνει πιθανώς υπογράφοντας πρωτόκολλα “αποχώρησης” που θα συνδέουν την αποχώρηση με συγκεκριμένη λύση και με μεταβατικές περιόδους, δηλαδή θα νομιμοποιούν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Στη συνέχεια θα επιχειρήσει να τα περάσει αυτά σε ψηφίσματα του ΣΑ που, εκ των πραγμάτων, θα ακυρώσουν την αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας να αποσύρει τον στρατό της από την Κύπρο, είτε βρεθεί είτε δεν βρεθεί λύση στο κυπριακό.

Αν η κυπριακή αντιπολίτευση ή οποιοσδήποτε άλλος στο νησί θέλει να σώσει την πατρίδα του, πρέπει να πάψει να μουρμουράει αριστερά δεξιά, να κατηγορεί τον Αναστασιάδη για παλινδρομήσεις και υποχωρητικότητα (που τις είδε αλήθεια, από τον καιρό του Αλκιβιάδη έχει να παρουσιαστεί μεταξύ των Ελλήνων τέτοια αποφασιστική προσήλωση στον σκοπό και τέτοιο θράσος σε ηγέτη;). Πρέπει να πάψει να είναι αντιπολίτευση, πρέπει να νοιώσει ηγεσία του λαού της και εκφραστής της ιστορικής ανάγκης του ελληνισμού στο σύνολό του, αντί να περιμένει από τον Ερντογάν, από την Αθήνα ή δεν ξέρω από ποιόν άλλο τη σωτηρία. Μόνο αν το νοιώσει αυτό, θα καταφέρει να αρθρώσει το ‘Οχι που χρειάζεται να πει με τρόπο σαφή προς όλους (γιατί όπως έλεγαν οι Αρχαίοι, οι βάρβαροι υποτάσσονται δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε την λέξη ‘Οχι).

Για να σωθούμε οι ‘Ελληνες, πρέπει να ξαναγίνουμε πάλι αυτό που κάποτε είμαστε.

Σημειώσεις

1. Σε υποθέσεις όπως αυτή που τώρα εξελίσσεται στην Κύπρο συνιστά δυνάμει θανάσιμο λάθος να παίρνει κανείς τις επιθυμίες του για πραγματικότητα ή να ποντάρει στο καλύτερο ενδεχόμενο. Δεν πρέπει εξάλλου να λησμονούμε ότι αυτή εδώ είναι μια από τις καλύτερα προετοιμασμένες και πιο ύπουλες από τις πολλές προσπάθειες κατάλυσης του κυπριακού κράτους στην ιστορία του. Οι αρχιτέκτονες φρόντισαν επίσης να κάνουν διαρκή τον μηχανισμό του πραξικοπήματος, ώστε να μη ναυαγεί ποτέ, σε κάθε φάση να αποσπούν ότι μπορούν, συνεχίζοντας την προσπάθεια μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό τέλος. Η πείρα επίσης δείχνει ότι συχνά, σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις, εκεί που δημιουργείται (σκοπίμως) η αίσθηση της αποτυχίας, εμφανίζονται και οι μεγάλες πιέσεις. ‘Οσο για τους φίλους που μου λένε ότι αυτή τη φορά οι Αμερικανοί δεν ασκούν ισχυρές πιέσεις, σε αντίθεση με το 2004, μακάρι νάναι έτσι, αλλά από την άλλη μεριά δεν πρέπει κανείς να τους υποτιμά. Κάτι μάθανε από το 2004. Οι τρόποι που έχει μια υπερδύναμη για να πετυχαίνει τους σκοπούς της είναι πολλοί. Θα μπορούσε π.χ., δεν ξέρουμε αν το έχει κάνει, να βοηθήσει την αναρρίχηση ανθρώπων που ούτε τους φανταζόμαστε στο ελληνικό/κυπριακό σύστημα, επιφορτισμένων να ανοίξουν τις “Κερκόπορτες” ή να ανατινάξουν τις οχυρωματικές γραμμές στην κρίσιμη στιγμή. Ποιός τώρα μπορεί να ξέρει τι έχουν κάνει. Μακάρι να μην έχουν κάνει τίποτα.
Προς υπεράσπισή τους εξάλλου, από τον τελευταίο ίσως που θα περιμένατε να την κάνει, πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι φταίνε λιγότερο από όσο συνήθως τους προσάπτουμε. Με την έννοια ότι έχουν απέναντί τους συχνά ένα βαθιά ελαττωματικό εθνικό υποκείμενο, πολιτικούς που πασχίζουν να κάνουν ότι μπορούν για να τους ικανοποιήσουν και δεν ξέρουν ότι βασικό τμήμα της δουλειάς τους είναι η υπεράσπιση της κυριαρχίας της ανεξαρτησίας και του πολιτεύματος σε Ελλάδα και Κύπρο.
Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσαν οι Αμερικανοί, αν είχαν απέναντί τους κυβερνήσεις που θα είχαν ορίσει και θα μιλούσαν καθαρά για το ελληνικό “εθνικό συμφέρον” αντί για πολιτικούς που πονοκεφαλιάζουν να φανταστούν τι θα άρεσε στην Ουάσιγκτων. Δεν λέω ότι ασφαλώς αυτό θα ήταν αρκετό για να αποτρέψει οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ, αλλά κοινή λογική θα το επέβαλλε, προτού κανείς οδηγηθεί σε ρήξεις. Γιατί συχνά ο ελληνικός λαός ξυπνάει και διαπιστώνοντας ότι οι ηγέτες του υα έχουν δώσει όλα, υποχρεώνεται τότε να επαναστατεί, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο για μια χώρα να είναι πραγματικά ανεξάρτητη στον σύγχρονο κόσμο. Δεν της απαγορεύει όμως κανείς να διαπραγματεύεται τουλάχιστο την εξάρτησή της, αντί να στέλνει διαρκώς τη μπάλα στο “πάρτα όλα”
Οποιοσδήποτε κι αν περάσει από ένα αφύλαχτο και ξεκλείδωτο σπίτι και δει απάνω στο τραπέζι μια πλάκα χρυσού, θα μπει στον πειρασμό να την κλέψει. Με τον τρόπο μας έχουμε κάνει ζημιά και στην ΕΕ, γιατί δεν είχε σκεφτεί ο Ευρωπαίος “νομοθέτης” να βάλει μια διάταξη να προστατεύει την ‘Ενωση από εθνικές κυβερνήσεις που επιτίθενται στα εθνικά συμφέροντα των χωρών τους!

2. Για μια ευσύνοπτη παρουσίαση του σχεδίου Ανάν (μια χειρότερη εκδοχή του οποίου διαπραγματεύεται τώρα ο κ. Αναστασιάδης), ο αναγνώστης μπορεί να συμβουλευθεί το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη https://seisaxthia.wordpress.com/2014/02/14/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BD/

3. Λένιν, Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση, Κλασικά Κείμενα, Μακρυωνίτη και Σια, σελ. 21

4. Πέρυ ‘Αντερσον, Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα και το αγγλικό πρωτότυπο εδώ http://www.defenddemocracy.press/the-divisions-of-cyprus-by-perry-anderson/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



5 Ιαν 2017


ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Βικτόρια Νούλαντ, Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν ξόδεψε πολύ χρόνο και ενέργεια φέτος για τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς εφέτος. Εχει ένα άλλο πολύ επείγον και πιεστικό πρόβλημα να λύσει, πριν εγκαταλείψει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τη διαμάχη στην Κύπρο.

Ο τρόπος που θέλει να λύσει αυτή τη διαμάχη είναι με τη μετατροπή ενός δεύτερου μέλους της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, μετά την Ελλάδα, σε προτεκτοράτο. Καθώς βέβαια η προτεινόμενη λύση για την Κύπρο είναι οργανικά ασταθής, δυνάμεις εκτός της ΕΕ θα αποκτήσουν έτσι μια βόμβα στο εσωτερικό της, δηλαδή την δυνατότητα να προκαλέσουν μια Βοσνιακού τύπου σύγκρουση στο εσωτερικό, όχι εκτός των συνόρων της ΕΕ.

Την ίδια στιγμή θέλει επίσης να εντάξει από τώρα την Τουρκία στην ΕΕ, μέσα από το παράθυρο της “λύσης του κυπριακού”, που ετοιμάζεται να επιβάλλει. Δυνάμει των προβλέψεων της υπό υιοθέτηση “λύσης”, η Τουρκία αποκτά μετά τις 12 Ιανουαρίου πολλά από τα δικαιώματα και τις εξουσίες (και καμία από τις υποχρεώσεις) των κρατών-μελών της ‘Ενωσης. Θα νομιμοποιήσει επίσης στη Γενεύη τη στρατιωτική της παρουσία στην Κύπρο και το δικαίωμά της να επεμβαίνει στρατιωτικά στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ενα τέτοιο αποτέλεσμα από τη διάσκεψη της Γενεύης θα έχει τεράστιες στρατηγικές συνέπειες για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας το σύνολο της «Ανατολικής Μεσογείου», ένα θαλάσσιο διάδρομο ζωτικής σημασίας, σε ένα είδος «Mare Nostrum» των «Ναυτικών Δυνάμεων” και αποκλείοντας από την περιοχή οποιοδήποτε “ξένη” στρατηγική επιρροή (γερμανική, ρωσική ή κινεζική), αλλά και συμβάλλοντας στο χτίσιμο ενός ακόμα κρίκου στην αλλυσσίδα περικύκλωσης της Ρωσίας από τα Νότια με ένα είδος «ζώνης ασφαλείας». Αποσκοπώντας να εμποδίσει την πρόσβασή της στις «θερμές θάλασσες»- όνειρο από πολλούς αιώνες των Βρετανών αυτοκρατορικών σχεδιαστών.

Μια τέτοια μεταβολή θα αποτελέσει την πιο βαθιά αλλαγή στο στρατηγικό τοπίο της Μεσογείου από τον καιρό της εμφάνισης του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος ή, τουλάχιστον, από την έκρηξη της ελληνικής εθνικής επανάστασης, πριν δύο αιώνες.

Το σχέδιο Ανάν – Δημιουργώντας ένα “Κράτος” Φρανκεστάιν στην Κύπρο

Ο τύπος της διευθέτησης που η κα Νούλαντ θέλει να επιβάλει στην Κύπρο είναι μια παραλλαγή (σε μερικά σημεία αρκετά χειρότερη) του σχεδίου Ανάν, που απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων κατά το δημοψήφισμα του 2004, παρά την τεράστια πίεση που δέχτηκαν και μια αληθινή εκστρατεία τρόμου εναντίον τους, που περιέγραφε την επομένη ενός ‘Οχι ως ημέρα της κρίσεως.

Το σχέδιο Ανάν παραβιάζει όλες τις βασικές διατάξεις του ευρωπαϊκού, διεθνούς και συνταγματικού δικαίου, περιλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Συνιστά την πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια που αναλήφθηκε ποτέ, μετά την ήττα του Ναζισμού το 1945, για την επιβολή ενός ολοκληρωτικού συστήματος σε δυτικό κράτος. Προωθεί ένα είδος κράτους Φρανκενστάιν στην Κύπρο, όπου, μεταξύ άλλων, ο κανόνας της πλειοψηφίας (δημοκρατία) θα καταργηθεί επίσημα, όπου θα υπάρχουν μόνιμα βέτο των δύο κυπριακών κοινοτήτων σε κάθε επίπεδο λήψης αποφάσεων και σε όλους τους κλάδους της εξουσίας (εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής), ενώ, στην πολύ πιθανή περίπτωση που το σύστημα περιέρχεται σε αδιέξοδο, ξένοι δικαστές θα αποφασίζουν τα πάντα. Στην πραγματικότητα, το νέο «κράτος» θα κυβερνιέται από ξένους δικαστές, που θα συγκεντρώσουν, τρεις αιώνες μετά τον Μοντεσκιέ, όλους τους κλάδους των εξουσιών.

Η λύση αυτή προβλέπει την επιβολή στο νέο «κράτος» μιας κατάστασης πλήρους αφοπλισμού, δηλαδή του απαγορεύει το δικαίωμα της αυτοάμυνας καθώς και τα μέσα να το ασκεί (στρατό). Και το κάνει αυτό σε μόνιμη βάση, και όχι ως προσωρινό μέτρο, όπως συνέβη με τη Γερμανία και την Ιαπωνία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με Οργουελιανούς όρους, αυτό είναι που ονομάζουν “αποστρατικοποιημένη Κύπρος”. Στην πραγματικότητα, θα προκληθούν εκεί πολλά κυκλοφοριακά προβλήματα, εξαιτίας των στρατιωτικών οχημάτων της Βρετανίας, της Τουρκίας και άλλων χωρών του ΝΑΤΟ, καθώς και των αστυνομικών οχημάτων από διάφορες “χριστιανικές και μουσουλμανικές χώρες” που θα βρίσκονται εκεί. Βρετανία και Τουρκία θα έχουν το νόμιμο δικαίωμα να επεμβαίνουν στρατιωτικά μέσα στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

“Γάμα τα Δημοψηφίσματα” (“Fuck Referendums”)

Η κα Νούλαντ δε θέλει να περιμένει οποιοδήποτε δημοψήφισμα. Γνωρίζει ότι δύσκολα μπορεί να κερδίσει ένα δεύτερο δημοψήφισμα στην Κύπρο με τέτοιους όρους (ή σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα τέτοιους καιρούς). Δεν έχει και χρόνο, γιατί φεύγει αφήνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 20 Ιανουαρίου και θέλει να τελειώσει την καριέρα της με ένα θρίαμβο, δηλαδή πετυχαίνοντας εκεί όπου οι MacMillan, Τζόνσον, Κίσσινγκερ, Μπους, Ανάν, πριν απ’ αυτήν, απέτυχαν παταγωδώς.

Υπάρχουν όμως επίσης πιο ουσιαστικοί λόγοι που θέλει να λύσει τώρα αυτό το πρόβλημα (ή, μήπως, να το δημιουργήσει ξανά;). Τόσο η ελληνική όσο και η ευρωπαϊκή κρίση μπορεί να εισέλθουν σε νέα και πιο δραματική φάση το επόμενο (τρέχον) έτος. Και δίπλα στην Κύπρο, η Μέση Ανατολή, περιμένει τώρα είτε τη Μεγάλη Συμφωνία (Big Deal) είτε τον μεγάλο Πόλεμο (Big War).

Ο μόνος τρόπος που έχει για να κάνει αυτό που θέλει, προκειμένου να παρακάμψει την πρόβλεψη για δημοψήφισμα, είναι να βάλει τον Πρόεδρο της Κύπρου κ. Αναστασιάδη και τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί να τα υπογράψουν όλα αυτά, ή όσα μπορούν απ’ αυτά. Στη συνέχεια, ο κ. Τσίπρας, ο κ. Ερντογάν και η κα Μέι θα τα εγκρίνουν και θα κάνουν και κάτι άλλο επίσης, θα νομιμοποιήσουν την τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για διάστημα και υπό όρους που δεν γνωρίζουμε ακριβώς καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές. Ο κ Γιούνκερ σχεδιάζει επίσης να είναι εκεί για να τα επιδοκιμάσει όλα αυτά στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το Στέιτ Ντηπάρτμεντ ειδοποίησε ήδη το Κογκρέσο των ΗΠΑ να είναι έτοιμο να υιοθετήσει νομοσχέδια για την Κύπρο και η Επιτροπή τροποποίησε όλα τα προγράμματά της για τις 12 Ιανουαρίου. Εκείνη την ημέρα, το CNN θα ανακοινώσει σε όλο τον κόσμο, ότι η Κυπριακή διαμάχη έχει ήδη επιλυθεί. ‘Οταν οι άνθρωποι θα συνειδητοποιήσουν τι συνέβη κι αρχίσουν να τραβούν τα μαλλιά τους, δεν θα υπάρχει Ομπάμα ή Νούλαντ να απαντήσει σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις. (Και ίσως αυτό βολεύει πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους φαντάζεται κανείς).

Ο κ. Αναστασιάδης έχει ήδη συμφωνήσει σε όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας είναι επίσης υπό πίεση να συμφωνήσει. Ο κ. Γιούνκερ, η κα Μέι και ο κ. Ερντογάν έχουν ήδη συμφωνήσει. Εξακολουθούν ακόμα να υπάρχουν κάποιες σοβαρές διαφορές σχετικά με τη σύνθεση της Διάσκεψης που απομένουν να διευθετηθούν τη στιγμή που γράφουμε αυτό το άρθρο.

Και το δημοψήφισμα; θα ρωτήσει ενδεχομένως κάποπιος. Εντάξει, θα υποσχεθούν να κάνουν δύο δημοψηφίσματα, ένα για τους Ελληνοκύπριους και ένα για τους Τουρκοκύπριους. Ισως και να τα κάνουν, αλλά μόνο αν είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν αυτά τα δημοψηφίσματα γίνουν, δεν θα έχουν και πολύ νόημα, καθώς θα είναι αδύνατο για τους κατοίκους να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση, στο status quo ante.

Η Κυπριακή Δημοκρατία όπως τη γνωρίζουμε θα είναι νεκρή και η τουρκική στρατιωτική παρουσία πάνω στο νησί θα καταστεί νόμιμη. ‘Οσον αφορά τους ψηφοφόρους θα βρεθούν μπροστά στην επιλογή να αποδεχθούν τελικά ό,τι είναι πολύ αργά για να το αλλάξουν ή να διακινδυνεύσουν μια χαοτική κατάσταση, αν το αρνηθούν εκ των υστέρων (post factum).

Πόσο νόμιμα είναι όλα αυτά;

Καθόλου. Τίποτα από αυτά δεν είναι νόμιμο. (Δες στο Παράρτημα 1, τη γνώμη του Επίτιμου Προέδρου της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, Καθηγητή Γ. Κασιμάτη). Αντίθετα, συνιστούν ένα πραξικόπημα stricto sensu, με τη στενή έννοια του όρου και κατά δύο τρόπους.

Συνιστούν την σοβαρότερη δυνατή παραβίαση της συνταγματικής τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αφού η Κύπρος είναι μέλος αυτής της Ενωσης.

Καμιά διεθνής διάσκεψη, ούτε ακόμη ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου (ή, φυσικά, ο ‘Ελληνας πρωθυπουργός) δεν έχει το δικαίωμα να υπογράψει συμφωνίες που παραβιάζουν την κυριαρχία του κυπριακού κράτους (όπως, για παράδειγμα, να νομιμοποιήσουν την τουρκική στρατιωτική παρουσία στο νησί, όταν πολυάριθμα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών ζητούν την χωρίς όρους άμεση απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων, που εισέβαλαν το 1974).

Ακόμη περισσότερο, κανείς, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της Κύπρου, δεν έχει το δικαίωμα να αλλάξει τη συνταγματική δομή του κράτους του, πολύ περισσότερο να το καταργήσει εντελώς! Αν το πράξουν, θα είναι πραξικόπημα (coup d’ etat), με την αυστηρή νομική έννοια του όρου, δηλαδή σοβαρή παραβίαση της συνταγματικής τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και, δεδομένου πως η Δημοκρατία αυτή είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βαριά παραβίαση των Συνθηκών της ΕΕ.

Τέτοια πράγματα πιθανώς να ήταν αποδεκτά, μόνο αν ζούσαμε ακόμη κάτω από ένα μεσαιωνικό καθεστώς απόλυτης μοναρχίας, και όχι στην Ευρώπη του 2016.

Ολόκληρη η διάσκεψη της Γενεύης θυμίζει πολύ αυτό που συνέβη στο Vichy της Γαλλίας, στις 10 Ιουλίου 1940, όταν η γαλλική Εθνοσυνέλευση, με συντριπτική πλειοψηφία, περιέβαλε τον στρατάρχη Πεταίν με συνταγματικές εξουσίες. Παρά το γεγονός ότι ήταν η Εθνοσυνέλευση που έλαβε αυτή την απόφαση, ό,τι έπραξε ο Πεταίν θεωρήθηκε πραξικόπημα και, παρότι υπήρξε ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καταδικάστηκε σε θάνατο μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας. Ο Charles De Gaulle έχει γίνει ό,τι έγινε, στην ιστορία της Γαλλίας και του κόσμου, επειδή αρνήθηκε να αναγνωρίσει αυτό, το υποθετικά νόμιμο πραξικόπημα, από τους Γάλλους βουλευτές και τον Πεταίν και πολέμησε εναντίον του.

Στην Κύπρο, σε αντίθεση με τον Πεταίν, ο κ. Αναστασιάδης δεν πήρε καν την εξουσιοδότηση του κοινοβουλίου του για αυτό που κάνει, αρνήθηκε μάλιστα ακόμη και αίτημα της αντιπολίτευσης, για μια επείγουσα κοινοβουλευτική συζήτηση.

Ο σκοπός της Γενεύης: Καταστρέψτε την Κύπρο ως κυρίαρχο, δημοκρατικό και ανεξάρτητο κράτος

Μέχρι και πριν από μερικές εβδομάδες όλες οι Κυπριακές και Ελληνικές κυβερνήσεις από το 1974 και μετά αρνήθηκαν την τουρκική πρόταση για σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης, υποστηρίζοντας ότι το μόνο πράγμα που θα μπορούσαν να συζητήσουν με την Τουρκία για την Κύπρο, ήταν η χωρίς όρους, άμεση απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων που εισέβαλαν στο νησί και παρέμειναν εκεί, κόντρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ που καλούν για την άμεση απόσυρσή τους.

Αλλά αυτά ίσχυαν μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 2016. Εκείνη την ημέρα, ο κ. Αναστασιάδης ανακοίνωσε στους πολίτες του, ότι δέχεται την πρόταση χωρίς να εξηγήσει πολλά γιατί το κάνει, ποιός θα είναι ο σκοπός και η ημερήσια διάταξη αυτής της περίεργης διάσκεψης. Δεν διαβουλεύτηκε με τα πολιτικά κόμματα στο νησί ή την ελληνική κυβέρνηση πριν να ανακοινώσει την απόφασή του. Η απόλυτη σύγχυση επικράτησε στο νησί, μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου, όταν ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί, μιλώντας σε τουρκοκυπριακά μέσα μαζικής ενημέρωσης, και ίσως για να προειδοποιήσει τον κ. Αναστασιάδη να μην αποκλίνει απ’ ό,τι είχαν ήδη συμφωνήσει κρυφά, έδωσε κάποιες εξηγήσεις για το τι θα συμβεί στη Γενεύη.

Σύμφωνα με τα όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη διάσκεψη της Γενεύης. Ολα τα κείμενα εκεί θα υπογραφούν από τη “νέα ομοσπονδία της Κύπρου που θα συγκροτηθεί”. Με αυτόν τον τρόπο ο ίδιος επιβεβαίωσε τον πραγματικό σκοπό της επιχείρησης, που δεν είναι άλλος από το να καταργήσει το υπάρχον κράτος της Κύπρου (επαναλαμβάνουμε, κράτος μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ) και να δημιουργήσει ένα νέο, χωρίς να ζητήσει τη γνώμη των πολιτών, χωρίς να εκλέξει Συντακτική Συνέλευση και χωρίς εξουσιοδότηση από κανέναν να το πράξει. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε ούτε καν για επιχείρηση “αλλαγής καθεστώτος”, όπως αυτές που γνωρίσαμε διεθνώς. Πρέπει να μιλήσουμε για επιχείρηση “αλλαγής χώρας”.

Ενας Ελληνοκύπριος πολιτικός, φίλος του κ. Ακιντζί του απάντησε εξηγώντας ότι είναι καλύτερα να αποφεύγει τις πολλές δημόσιες συζητήσεις.

Οι ίδιοι οι πολίτες της Δημοκρατίας βρίσκονται τώρα σε κατάσταση πλήρους σοκ, καθώς δεν μπορούν να πιστέψουν ότι μετά τις 12 Ιανουαρίου θα ζουν σε άλλο κράτος, για το οποίο δεν ξέρουν τίποτα! Η Κύπρος έχει ιστορικά παράδοση σε επιδρομές και πραξικοπήματα, αλλά, παραταύτα, είναι δύσκολο για τους πολίτες της να κατανοήσουν τη νέα και απίστευτη πραγματικότητα ότι ο ίδιος ο δικός τους Πρόεδρος σχεδιάζει να υπογράψει το θάνατο του κράτους του! Είναι πολύ δύσκολο, ψυχολογικά και διανοητικά, να σταματήσουν να πιστεύουν ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν είναι ο ηγέτης τους (έστω κι αν ορισμένοι τον κρίνουν ως κακό, σφάλλοντα, διεφθαρμένο ή ανίκανο), αλλά ο δολοφόνος τους!

Αν αυτό το πράγμα στην Κύπρο πετύχει θα αντιπροσωπεύει καθαυτό ένα κολοσσιαίο επίτευγμα των νέων πολιτικών τεχνολογιών. Το κόλπο είναι απλό και ιδιοφυές. Προκειμένου ένας βιασμός να αναγνωριστεί ως βιασμός, το θύμα πρέπει να αντισταθεί και να καταγγείλει τον βιαστή του. Αλλά εδώ, στην περίπτωση της Κύπρου, ο βιαστής και το πρόσωπο υπεύθυνο για να καταγγείλει το βιασμό είναι το ίδιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο ελληνικός παράγοντας

Ο Αναστασιάδης είναι το πιο ισχυρό όπλο που είχαν ποτέ οι ΗΠΑ στην Κύπρο. Αλλά η κ. Νούλαντ έχει επίσης ένα άλλο πολύ ισχυρό όπλο και αυτό είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, η σύγχυση και η εξάρτηση των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Η συνεργασία της Ελλάδας στην επιχείρηση αυτή κρίνεται απολύτως αναγκαία για πολιτικούς λόγους.

Ο κ. Τσίπρας στην Αθήνα, βρίσκεται τώρα υπό τεράστια αμερικανική πίεση για να δώσει τη συγκατάθεσή του και σε κατάσταση ούτως ή άλλως πολύ δύσκολη. Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται επιπλέον από τεράστια σύγχυση σχετικά με το κυπριακό. Η ελληνική οικονομία και η κοινωνία βρίσκονται σε βαθιά δίνη θανάτου, ενώ ο Πρωθυπουργός μοιάζει να βρίσκεται, όσο ποτέ άλλοτε, στο απόλυτο έλεος των Δανειστών, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ. Η γερμανική κυβέρνηση κήρυξε σχεδόν πόλεμο εναντίον της Ελλάδας, όταν η ελληνική αποφάσισε, την παραμονή των Χριστουγέννων, να δώσει κάποια ψίχουλα σε πολύ φτωχούς Ελληνες συνταξιούχους, που διατρέχουν πολύ μεγάλο και πραγματικό κίνδυνο για την επιβίωσή τους, σεβόμενη την πειθαρχία του προγράμματος που επιβλήθηκε στην

Ελλάδα (κόντρα στη θέληση του λαού της). Ο υπουργός Οικονομικών αναγκάστηκε να στείλει μια ταπεινωτική επιστολή, υποσχόμενος περισσότερες περικοπές στις συντάξεις κατά το επόμενο έτος, έτσι ώστε να πάρει μια ανακωχή από τον Σόιμπλε. Σαν όλα αυτά να μην ήταν αρκετά, ο κ. Ερντογάν απειλεί να πλημμυρίσει την Ελλάδα με νέα κύματα προσφύγων.

Από τον Πεταίν στον Γέλτσιν – τι είναι πραξικόπημα

Ας επανέλθουμε στο σημείο αυτό στον όρο πραξικόπημα που χρησιμοποιήσαμε. ‘Ισως οι αναγνώστες συνδέουν την έννοια του πραξικοπήματος με τανκς και πολυβόλα. ‘Οσον αφορά τη χρήση των όπλων θα πρέπει να είναι λίγο υπομονετικοί. Θα ακούσουν πιθανότατα τον ήχο των πολυβόλων (όπως τον ακούσανε και από το Κίεβο), αλλά θα πρέπει πρώτα να περιμένουν να πετύχει η επιχείρηση της Γενεύης κι εφόσον αυτή πετύχει.

‘Ενα πραξικόπημα όμως δεν έχει τίποτα να κάνει με τα μέσα που χρησιμοποιούνται. ‘Εχει να κάνει με την παραβίαση/ κατάλυση της συνταγματικής τάξης (και της ευρωπαϊκής στην περίπτωσή μας) ενός δεδομένου κράτους.

Ισως οι αναγνώστες ρωτήσουν επίσης αν ο ίδιος ο επικεφαλής ενός δεδομένου κράτους μπορεί να κάνει ή να συμμετάσχει σε πραξικόπημα κατά του ίδιου του κράτους του. Οχι μόνο μπορεί, είναι χίλιες φορές πιο αποτελεσματικός αν επιλέξει να το κάνει, καθώς το μόνο πράγμα που έχει να κάνει είναι η χρήση και κατάχρηση των εξουσιών που διαθέτει ήδη νόμιμα και μπορεί να χρησιμοποιήσει. Για παράδειγμα, ο νόμιμος αρχηγός του ελληνικού κράτους, βασιλιάς Κωνσταντίνος, συμμετείχε στο υποστηριχθέν από της ΗΠΑ πραξικόπημα κατά της συνταγματικής τάξης του δικού του κράτους το 1967, νομιμοποιώντας την κυβέρνηση των συνταγματαρχών.

Το ίδιο πράγμα έγινε από τον επικεφαλής του ρωσικού κράτους Μπόρις Γέλτσιν τον Δεκέμβριο 1991, όταν διέλυσε τη Σοβιετική Ενωση και τον Οκτώβριο του 1993, όταν βομβάρδισε το ίδιο του το Κοινοβούλιο, αν εξετάσουμε τα γεγονότα αυτά από την άποψη της σοβιετικής και της ρωσικής συνταγματικής τάξης. Αλλά κανείς βεβαίως στη Δύση δεν ενδιαφέρθηκε για αυτή τη νομική πτυχή των πραγμάτων, καθώς στους δυτικούς άρεσαν πολύ αυτά που έκανε ο Γέλτσιν. Αναφερόμαστε σ’ αυτό το παράδειγμα, επειδή έχει μεγάλες αναλογίες με αυτό που προσπαθούν να κάνουν τώρα στην Κύπρο.

Παράρτημα – Ο Καθηγητής Κασιμάτης σχετικά με τη νομική πτυχή της Διάσκεψης της Γενεύης

Ρωτήσαμε τον κορυφαίο ‘Ελληνα ειδικό στο Συνταγματικό Δίκαιο και Επίτιμο Πρόεδρο της Διεθνούς Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, καθηγητή Γιώργο Κασιμάτη, τι είναι και τι δεν είναι νόμιμο όσον αφορά τη δικαιοδοσία της διάσκεψης της Γενεύης. Παραθέτουμε τη γνώμη του:

«Η Δημοκρατία της Κύπρου είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως ένα πλήρως κυρίαρχο κράτος, με την εισδοχή της στα Ηνωμένα Εθνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κανένας, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου της, του Ελληνα Πρωθυπουργού ή οποιασδήποτε διεθνούς διάσκεψης, δεν δικαιούται να λάβει οποιεσδήποτε αποφάσεις παραβιάζουν, άμεσα ή έμμεσα, την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας ή μεταβάλλουν τη συνταγματική της δομή.

»Αν το κάνουν, θα είναι μια πολύ σοβαρή παραβίαση τόσο του συντάγματος της Κύπρου, όσο και των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μόνο μια συντακτική συνέλευση ή οι ίδιοι οι πολίτες μέσω ενός δημοψηφίσματος, έχουν δικαίωμα να λάβουν τέτοια μέτρα.

»Το μόνο ζήτημα που θα μπορούσε να συζητήσει μια διεθνής διάσκεψη είναι το πώς θα εφαρμόσει τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν είναι νόμιμο να συνδέσει ή να εξαρτήσει κανείς αυτές τις διεθνείς υποχρεώσεις, άμεσα ή έμμεσα, με οποιεσδήποτε συνταγματικές αλλαγές στη χώρα.

»Αντίθετα, όλοι οι τρίτοι έχουν την υποχρέωση να απέχουν από κάθε ενέργεια ή διακηρύξεις, και πολύ περισσότερο από το να υπογράψουν οποιοδήποτε κείμενο, το οποίο αποτελεί άμεση ή έμμεση παραβίαση του δικαιώματος των Κυπρίων πολιτών να αποφασίζουν με τη δική τους ελεύθερη βούληση σχετικά με τις βασικές αρχές της κρατικής τους δομής και το διεθνές καθεστώς της Δημοκρατίας. Ολα τα μέρη θα πρέπει να κάνουν το κάθε τι που βρίσκεται στη δύναμή τους για να εξασφαλίσουν στους Κυπρίους τις συνθήκες για την ελεύθερη έκφραση της βούλησής τους, χωρίς οποιεσδήποτε απειλές, εκβιασμούς, πιέσεις, τετελεσμένα (faits accomplis) κ.λπ».

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε Ειδικός Συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, για θέματα σχέσεων Ανατολής-Δύσης και ελέγχου εξοπλισμών, διηύθυνε το γραφείο του ΑΠΕ στη Μόσχα (1989-99), συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Ράπτη-Pablo στην έκδοση της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείριση Utopie Critique, υπήρξε Γραμματέας της Κίνησης Ανεξαρτήτων Πολιτών “Σπίθα” και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Επιτροπής Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Διέκοψε κάθε σχέση με το κόμμα αυτό τον Ιούλιο 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου