Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Απρ 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απόπειρα δολοφονίας ενός Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα και της κόρης του στη Βρετανία, με νευροπαραλυτικό αέριο, ήταν το τελευταίο από μια σειρά επεισοδίων που οδηγούν ταχύτατα σε πολύ σοβαρή επιδείνωση του όλου κλίματος στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας, που θυμίζει πια, όλο και περισσότερο, τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου, με τις εκατέρωθεν κατηγορίες να δίνουν και να παίρνουν, συνοδευόμενες και από αντίστοιχες στρατιωτικές κινητοποιήσεις συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων.

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται και εσωτερικά πάρα πολύ, με τον θόρυβο και τις ανακρίσεις περί την εικαζόμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016.

Δεν έχουμε φτάσει εκεί, αλλά το κλίμα και στις ΗΠΑ και στη Δυτική Ευρώπη αρχίζει, σε μερικές περιπτώσεις, να θυμίζει περίοδο Μακαρθισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα κατηγορήθηκε ο ίδιος ο αρχηγός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα, που μάλιστα προηγείται των Τόρις στις δημοσκοπήσεις, ότι συναντήθηκε με κάποιον υποτιθέμενο Σοβιετικό κατάσκοπο προ δεκαετιών.

Η κατάχρηση ψυχροπολεμικών κατηγοριών (όπως και της επίκλησης του τρομοκρατικού κινδύνου) έχει βέβαια και τις παρενέργειές της και αρχίζει να προκαλεί το αντίθετο αποτέλεσμα, ένα είδος ανοσίας στην κοινή γνώμη. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα ποσοστά δημοφιλίας του Κόρμπιν αυξήθηκαν, αντί να πέσουν, μετά από αυτές τις κατηγορίες!

Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο του Μακαρθισμού και κατά το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, χιλιάδες άνθρωποι, συχνά επίλεκτα μέλη της αμερικανικής διανόησης, κλήθηκαν να αποδείξουν ότι «δεν είναι ελέφαντες» και κατεστράφη η καριέρα τους γιατί θεωρήθηκαν «κομμουνιστές» και «κατάσκοποι της Μόσχας», συνήθως άνευ πολλών άλλων αποδεικτικών στοιχείων.

Άλλωστε, ακόμη και η διατύπωση της κατηγορίας, ήταν συνήθως επαρκής τότε για να απομονωθεί ένας άνθρωπος και να καταστραφεί η ζωή του. Εθεωρείτο ένοχος έως ότου καταφέρει να αποδείξει την αθωότητά του. Ακόμα κι αν όντως την αποδείκνυε κάποτε, δεν μπορούσε πια να αποκαταστήσει τη ζημιά.

Το «κυνήγι» αυτό των «μαγισσών», που αποθανατίστηκε σε σειρά πολύ γνωστών ταινιών και λογοτεχνικών βιβλίων, πιστευόταν ότι ανήκε οριστικά στο παρελθόν, φαίνεται όμως ότι τώρα, σιγά-σιγά, τείνει να αναστηθεί.

Το θύμα της δολοφονικής απόπειρας στη Βρετανία προ ημερών, ήταν συνταγματάρχης της ρωσικής υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών, που καταδικάστηκε στη Ρωσία για παροχή πληροφοριών στους Βρετανούς και μετά από τέσσερα χρόνια φυλάκισης απελάθηκε στα πλαίσια ανταλλαγής κατασκόπων.

Μιλώντας στο βρετανικό Κοινοβούλιο, προτού υπάρξει οποιοδήποτε σοβαρό στοιχείο ή πληροφορία για το περιστατικό, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον άφησε να πλανώνται υποψίες κατά της ρωσικής κυβέρνησης, αλλά και η απειλή ενός μποϋκοτάζ του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού κυπέλλου που θα γίνει στη Ρωσία το καλοκαίρι.

Με την εξαίρεση των Financial Times, τα περισσότερα κύρια ΜΜΕ του βρετανικού κατεστημένου, κατηγόρησαν τη Ρωσία του Πούτιν για την απόπειρα δολοφονίας. Υπήρξαν και ορισμένοι βέβαια σχολιαστές που έθεσαν το ερώτημα γιατί να κάνει μια τέτοια δολοφονία η Μόσχα; Αν το θύμα της απόπειρας ήξερε πράγματα που δεν έπρεπε οπωσδήποτε να μην μάθουν οι Δυτικοί, τότε δεν θα τον άφηναν να φύγει από τη Ρωσία. Ούτε είχε αναπτύξει, σε αντίθεση με άλλους, που δεν έχουν πάθει τίποτα, δράση κατά της Ρωσίας στο εξωτερικό.

Τέτοιες ενέργειες προσφέρουν άλλωστε επιχειρήματα σε σειρά παραγόντων δυτικών κρατών που ζητούν τώρα μεγάλες αυξήσεις στρατιωτικών δαπανών και προετοιμασία για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους «γεωπολιτικούς ανταγωνιστές».

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, οι Times αφιέρωσαν την πρώτη σελίδα τους στην έκκληση σειράς ανώτερων στρατιωτικών στελεχών, περιλαμβανομένου και του Νο2 στη βρετανική στρατιωτική ιεραρχία, να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, κατονομάζοντας τη Ρωσία ως τη δύναμη που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Στις αρχές του χρόνου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων Σερ Νικ Καρτ, υποστήριξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να προετοιμάζεται ενεργά για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές.

Όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, οι εκκλήσεις για πυγμή στο εξωτερικό, συνοδεύονται από «πειθάρχηση» στο εσωτερικό. Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν δέχεται επιθέσεις σχετικά με την διεθνή του πολιτική, από την πρώτη μέρα της εκλογής του, και μάλιστα ανώτεροι Βρετανοί στρατιωτικοί απείλησαν, ανωνύμως, στην αρχή της θητείας του ότι θα κινηθούν εναντίον του, αν τυχόν τεθεί θέμα ανάληψης της εξουσίας στη χώρα, από το Εργατικό Κόμμα υπό την ηγεσία του.

Ήλπιζε κανείς ότι ο κόσμος τα είχε αφήσει όλα αυτά πίσω του. Φαίνεται όμως ότι ισχύει και σε αυτή την περίπτωση το Back to the Future (Πίσω στο Μέλλον!). Η Ιστορία μάλλον έβαλε ‘Οπισθεν!

* Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.
HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Μαρ 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας έκανε μια δήλωση σχετικά με τις αμερικανικές βάσεις στη Συρία και το Ιράκ και την (όχι ασήμαντη) πιθανότητα παγκοσμίου πολέμου.

Μήπως πρέπει σε μερικά ζητήματα να μελετήσουμε καλύτερα τον τρόπο που ο κ. Ερντογάν αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και δρα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, το καθεστώς του, τη χώρα του, όπως τα καταλαβαίνει ο ίδιος ασφαλώς;

Μήπως για παράδειγμα δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή, εν μέσω μιας ραγδαία επιδεινούμενης διεθνούς κατάστασης, προετοιμασίας πολύ μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή, που μπορεί να εξελιχθεί και σε σύγκρουση με τη Ρωσία, να φτιάξουμε μια νέα Σούδα στη Θράκη, κάνοντας την περιοχή στόχο εξαΰλωσης και βάζοντας τρίτη δύναμη στην πρώτη γραμμή και στην καρδιά της άμυνάς μας απέναντι στην Τουρκία;

Παραχωρώντας ταυτόχρονα ουσιαστικά στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ τον έλεγχο της γραμμής που αρχίζει από το Διδυμότειχο και φτάνει στο Καστελόριζο και τελικά στην Κύπρο;

Αφαιρώντας μια περιοχή που είναι το στρατηγικό φιλέτο του Ελληνισμού, η γραμμή που ενώνει τα Στενά με το Σουέζ και το μεγάλο χαρτί του, από την ελληνική κυριαρχία, όπως αφαιρέσαμε την ελληνική οικονομία από τον ελληνικό λαό, τους Έλληνες αστούς και το ελληνικό κράτος, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές;

Που είναι η γεωπολιτική, αλλά και η πολιτιστική καρδιά της Ελλάδας, γιατί εδώ, στα Άβδηρα της Θράκης και στο Ιωνικό Δωδεκάπολο, έκανε ο Άνθρωπος τη μεγαλύτερη πνευματική επανάσταση στην ιστορία του Γένους του.

Και μάλιστα παραχωρούμε αυτή την έκταση στην ίδια ακριβώς δύναμη που οργάνωσε το πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974;

Μήπως βάζουμε τον Λύκο να φυλάει τα πρόβατα;

Μήπως πρέπει να σταματήσει η ταχύτατη μετατροπή όλης της Ελλάδας και της Κύπρου σε προκεχωρημένο φυλάκιο, και άρα στόχο πρώτης γραμμής, σε περίπτωση σύγκρουσης των Δυτικών με το Ιράν, την Τουρκία ή τη Ρωσία;

Κι αν τα κάνουμε αυτά, τόσο επικίνδυνες παραχωρήσεις, υπάρχει μήπως κάποιο αντάλλαγμα για τη χώρα από αυτή την τυχοδιωκτική πολιτική στην υπηρεσία Ξένων; Σε μια Ελλάδα που τα δυο της βασικά κόμματα διαγκωνίζονται με δημόσιες ανακοινώσεις τους ποιό ορθά διερμηνεύει τις δηλώσεις του… εκτελούντος χρέη Πρωθυπουργού Πρέσβη Πάιατ.

Όπως μας θύμισε φίλος, δεν θυμάται άλλον Αμερικανό αξιωματούχο να πηγαίνει και να συζητά δυόμιση ώρες με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν με τον Μπονάνο. Ζήτησαν να τον δουν το 1974, παρακάμπτοντας την κυβέρνηση, και τελικά τους έστειλε τον Αραπάκη, γιατί δεν μιλούσε εγγλέζικα.

Σε καλό να μας βγει. Αλλά πως μπορεί να μας βγει σε καλό; Πότε μας βγήκε σε καλό;

Έχει άραγε κανείς στην Αθήνα καθίσει, στα διαλείμματα των ρουσφετιών και της ίντριγκας έστω, να σκεφτεί τι μπορεί να συμβεί στη χώρα αν γίνει “κράτος πρώτης γραμμής”, όπως τη λένε διάφοροι παριστάνοντες τους σπουδαιοφανείς “στρατηγιστές”;

Είναι εύκολο να δικαιολογείς την απόλυτη και συμφέρουσα για σένα εξάρτηση με δήθεν πατριωτισμό, δήθεν εθνικοφροσύνη και ανάγκη υπεράσπισης της χώρας από την Τουρκία, ανάγκη που ασφαλώς υπάρχει.

Αλλά πότε οι δυτικοί “εταίροι και σύμμαχοι”, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, το ΝΑΤΟ ή το Ισραήλ βοήθησαν την Ελλάδα; Δεν μας το λέτε και μας να το μάθουμε;

Η ανάγκη άμυνας απέναντι στην Τουρκία καθόλου δεν υπηρετείται από την παράδοσή μας σε άλλες δυνάμεις, που έχουν διαχρονικά αποδειχθεί, πολύ πιο επίφοβος Εχθρός του Ελληνισμού.

Να δεχτούμε έστω ότι πρέπει να κάνουμε μερικούς συμβιβασμούς, ότι δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε πλήρη ανεξαρτησία.
Αλλά σε τι εξυπηρετεί αυτή η μανία της υποτέλειας, ο ενθουσιασμός της παράδοσης σε “συμμάχους και εταίρους”;

Το δράμα των Κούρδων

Την ίδια ώρα οι Κούρδοι, που είναι, μαζί με τους Παλαιστίνιους, ο πιο βασανισμένος και καταπιεσμένος λαός διαχρονικά στη Μέση Ανατολή, και που ασφαλώς και αξίζουν την μεγαλύτερη συμπαράσταση κάθε αξιοπρεπούς ανθρώπου στον κόσμο, μοιάζουν να διέπραξαν μοιραίο λάθος, συμμαχώντας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που τους πούλησαν χωρίς τύψεις, αφού τους χρησιμοποίησαν.
Το ίδιο που θα κάνουν και με τους Έλληνες αν χρειαστεί.

Αυτοί όμως έκαναν το λάθος στην ανάγκη και στην απελπισία τους, στριμωγμένοι όπως είναι ανάμεσα σε εχθρούς και δυνάμεις που θέλουν τον αφανισμό τους.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας και της Κύπρου το κάνουν μόνο και μόνο λόγω της ιδιοτέλειας και της εξάρτησής τους. Άντε, για να ‘μαστε και κάπως επιεικείς, και λόγω της σύγχυσης και επικίνδυνης άγνοιας που τους χαρακτηρίζει, μοιραία πρόσωπα σε μια κρίση, που, αν δεν βρούμε τρόπο να την ανακόψουμε, κινδυνεύει να είναι το ρέκβιεμ της περιπέτειας που ξεκίνησε, πριν διακόσια χρόνια, η Φιλική Εταιρεία.

Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Μαρ 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απομάκρυνση του Τίλερσον και η τοποθέτηση του Πομπέο επικεφαλής της CIA αυξάνουν την πιθανότητα πολύ μεγάλου νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή και πολύ σοβαρής κρίσης με τη Ρωσία.

Η Μόσχα προειδοποίησε την Ουάσιγκτων να μην προχωρήσει στο σχέδιο βομβαρδισμού της Δαμασκού που, σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές, έχει στα σκαριά.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης, ειρήσθω εν παρόδω, μπορεί να είναι τραγικές και για την Ελλάδα και Κύπρο, που μετατρέπονται τάχιστα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης απέναντι και στο Ιράν και στη Ρωσία.

Ότι γίνεται στα ελληνοτουρκικά, με το μακεδονικό, με την Αλβανία, είναι αποτέλεσμα της βούλησης των Αμερικανών και όχι κάποια ελληνική πρωτοβουλία. Η παγκόσμια κρίση συμπίπτει με την απουσία ελληνικού εθνικού υποκειμένου, την πλήρη σύγχυση και εξάρτηση του πολιτικού και μέρους του κρατικού προσωπικού, που δεν είχε σημειωθεί ποτέ στη χώρα μετά το 1974.

Ποτέ μετά τις κρίσεις της Κούβας και του Βερολίνου, η παγκόσμια κατάσταση δεν έμοιαζε τόσο επικίνδυνη όσο σήμερα. Η επιδείνωση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας άρχισε με το ουκρανικό, το 2013, τώρα όμως έχει φτάσει σε παροξυσμό, με καθημερινές ενέργειες και δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα, διαμορφώνοντας μια κατάσταση που κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη, οδηγώντας, ακόμα και από λάθος εκτιμήσεις ή εσφαλμένη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε παγκόσμια πυρηνική καταστροφή.

Κάθε σοβαρό κανάλι συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μοιάζει να έχει καταστραφεί. Η δομή των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών που οικοδομήθηκε σε δεκαετίες διαπραγματεύσεων έχει κλονιστεί. Δεν υφίσταται αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα διεθνώς, ούτε ανεξάρτητοι πολιτικοί τύπου Ντε Γκωλ. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό έχει ανδρωθεί σε μια πολύ ειδική κατάσταση δυτικής παντοδυναμίας, και δεν έχει τα αντανακλαστικά που είχαν οι γενηές των προηγούμενων πολιτικών, που είχαν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και την αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων. Θεωρούν ανωμαλία την ανάδυση της Ρωσίας ως ισχυρής πολιτικο-στρατιωτικής δύναμης και της Κίνας ως ισχυρής οικονομικής δύναμης. Ο διεθνής πολιτικός λόγος που υιοθετείται όλο και περισσότερο οδηγεί κανονικά μόνο σε πόλεμο και η εκατέρωθεν δυσπιστία έχει χτυπήσει κρεσέντο.

Το χάος που μοιάζει να επικρατεί στον Λευκό Οίκο, οι διαρκείς διαμάχες και για τα σοβαρότερα θέματα μεταξύ των συμβούλων και Υπουργών του Τραμπ, οι πρωτοφανείς δηλώσεις που κατά καιρούς γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά επίσης στο Κονγκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και μεταξύ βασικών συμμάχων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Η αμεσότητα και η σοβαρότητα του κινδύνου φαίνεται από το γεγονός ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, μία εβδομάδα μετά την ομιλία του για τα νέα πυρηνικά όπλα της 1ης Μαρτίου, έκρινε σκόπιμο, σε συνέντευξη που έδωσε, να εξηγήσει αναλυτικά γιατί είναι αποφασισμένος να διατάξει πυρηνική επίθεση, ακόμα και διακινδυνεύοντας παγκόσμια καταστροφή. ‘Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Ασφαλώς θα είναι μια παγκόσμια καταστροφή για την ανθρωπότητα, για όλο τον κόσμο… Αλλά ως πολίτης της Ρωσίας και ως ο αρχηγός του ρωσικού κράτους οφείλω να ρωτήσω τον εαυτό μου: Γιατί θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία;…Μια απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να ληφθεί μόνο αν το σύστημά μας έγκαιρης ειδοποίησης όχι μόνο ανιχνεύσει μια εκτόξευση, αλλά προβλέψει ότι οι πολεμικές κεφαλές θα πλήξουν τη ρωσική επικράτεια. Αυτό ονομάζεται ανταποδοτικό πλήγμα».

Λες και ήθελε να μην αφήσει αμφιβολίες για το τι θα πράξει σε κατάσταση κρίσης, δημοσιοποιήθηκε ταυτόχρονα περιστατικό που συνέβη κατά τους Ολυμπιακούς του Σότσι του 2014, όταν πιλότος επιβατικού αεροπλάνου που κατευθυνόταν στην Τουρκία ανακοίνωσε ότι ένας επιβάτης είπε ότι έχει βόμβα και θα ανατινάξει το αεροπλάνο αν δεν κατευθυνθεί στο Σότσι, στο στάδιο του οποίου ήταν 40.000 θεατές για την τελετή έναρξης. Ο Πούτιν διέταξε να καταρριφθεί το αεροσκάφος, που τελικά κατευθύνθηκε, παρά τις απειλές του αεροπειρατή, αν όντως υπήρξαν, στην Τουρκία και το περιστατικό έληξε χωρίς συνέχεια. Ειπώθηκε ότι ο πιλότος ήταν μεθυσμένος.

Πολύ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα μας είπε: «Εκτιμούμε ότι επίκεινται πολύ σοβαρές εξελίξεις στο θέμα του Πολέμου και της Ειρήνης». Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χτες, ο αναλυτής και ιστορικός Ισραέλ Σαμίρ υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που ο Πρόεδρος Πούτιν πιθανώς εξεφώνησε την ομιλία με την οποία αποκάλυψε τα νέα όπλα της χώρας του, ήταν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών του τον έπεισαν ότι επίκειται αμερικανική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας.

Η αλήθεια είναι ότι όταν αμερικανοί σχολιαστές παρομοιάζουν την εικαζόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές με το … Περλ Χάρμπορ και η Βρετανία αναφέρεται στην υπόθεση δηλητηρίασης πρώην Ρώσου πράκτορα στο έδαφός της ως επίθεση κατά της χώρας, η ερμηνεία ότι δημιουργείται προπολεμικό κλίμα δύσκολα μπορεί να αποκλεισθεί.

Είναι πιθανό ότι η επιδείνωση των τελευταίων ημερών μπορεί να εντάσσεται “απλώς” σε επικοινωνιακή «επίθεση» κατά της Ρωσίας και του Πούτιν, σχεδιασμένη να συμπέσει με τις προεδρικές εκλογές στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Και μόνο η καχυποψία που έχει τώρα εγκατασταθεί μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μπορεί να προκαλέσει αφ’ εαυτής μεγάλες περιπλοκές. Αν, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των μεν ή των δε δώσει λάθος συναγερμό, είναι πιθανότερο, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, να εκληφθεί ως πραγματική επίθεση, από αυτούς που θα πρέπει να λάβουν σε μερικά λεπτά την απόφαση να … καταστρέψουν ή όχι τον κόσμο.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται άλλωστε στη Μόσχα. Βρετανός δημοσιογράφος που ανήκει στον στενό κύκλο των συμβούλων του Τζέρεμι Κόρμπιν, του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, μας λέει ότι η Πρωθυπουργός Μέι είναι ένα βήμα από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσία, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου. Για τον λόγο αυτό ο κ. Κόρμπιν κάλεσε, μιλώντας χτες στο Κοινοβούλιο, τη βρετανική κυβέρνηση σε μια «αποφασιστική και αναλογική» απάντηση στην απόπειρα δολοφονίας πρώην Ρώσου πράκτορα σε βρετανικό έδαφος, αφού ολοκληρωθεί η έρευνα των υπευθύνων των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών, προσθέτοντας ότι χρειάζεται εστίαση «στον περιορισμό των συγκρούσεων και των εντάσεων, όχι στην άυξησή τους… Χρειάζεται να συνεχίσουμε να επιχειρούμε ένα σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία σε όλα τα ζητήματα, εσωτερικά και διεθνή, μάλλον, παρά απλά να κόψουμε τις επαφές και να αφήσουμε τις εντάσεις να χειροτερέψουν και να γίνουν, δυνητικά, πιο επικίνδυνες».

Η ομιλία του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος (που προηγείται στις δημοσκοπήσεις) προκάλεσε τις εντονότατες αντιδράσεις όχι μόνο των Βρετανών Συντηρητικών, αλλά και της «δεξιάς», «μπλαιρικής» πτέρυγας του κόμματος, ένας εκπρόσωπος της οποίας έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι συνιστά ευτύχημα για την εθνική ασφάλεια της Βρετανίας ότι την κυβερνά η Μέι και όχι ο Κόρμπιν!

Την ίδια στιγμή ο πρώην Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι που, όπως και ο Σαρκοζί, υπήρξε πιστός σύμμαχος των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Μακρόν ότι αφήνει αβοήθητους τους αμάχους της Συρίας. Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της χώρας του.

Παρατηρητής με μεγάλη πείρα στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο ιστορικός Gilbert Doctorow μας λέει, σχεδόν τρομοκρατημένος: «Φανταστείτε, ότι η ειρήνη κρέμεται σήμερα από μια κλωστή, από έναν μόνο άνθρωπο που προβάλλει αντίσταση μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση κι αυτός είναι ένας άνθρωπος που φέρει το παρατσούκλι Λυσσασμένο Σκυλί». Πρόκειται για τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας κ. Ματίς, που ονομάζεται έτσι από τον τύπο της χώρας του, αλλά έχει ανακόψει, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν στα Μέσα, την πλέον πολεμοχαρή πτέρυγα των διοικούντων την υπερδύναμη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Φεβ 2018


«Η πολιτική δεν γίνεται από τα κοσμοπολίτικα ξενοδοχεία στο Κάιρο μα στο πεζοδρόμιο πλάι. Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»
Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Θα πάω στο συλλαλητήριο. Θα πάω παρά τις διαφωνίες που μπορεί να έχω με τους οργανωτές, παρόλο που δεν μου άρεσαν καθόλου ορισμένες από τις φάτσες που είδα να μιλάνε στη Θεσσαλονίκη και παρά τις όποιες ανησυχίες διατηρώ για την πιθανή εξέλιξη αυτού του κινήματος. Ποιος ‘Ελληνας άλλωστε θα μπορούσε εύκολα να εμπιστευτεί πλήρως οτιδήποτε και οποιονδήποτε, μετά μάλιστα την απίθανη εμπειρία της μεταμόρφωσης του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (σε κατσαρίδα, που θάλεγε ο Κάφκα). Ελπίζω ότι οι οργανωτές έχουν κι αυτοί κάτι μάθει από τη Θεσσαλονίκη.

Από την αρχή τόξερα ότι θα πάω στο συλλαλητήριο, ότι πρέπει να πάω. ‘Εβαλα βέβαια αυτό πούνοιωθα και στη βάσανο της λογικής, αλλά κι αυτή το ίδιο μούπε, να πάω.

Μερικοί θα με ρωτήσετε: Πως θα πας αφού, όπως λες, έχεις και διαφωνίες, επιφυλάξεις ή ανησυχίες; Γιατί δεν κάθεσαι σπίτι σου; Εύλογο το ερώτημα και θα το απαντήσω ευθύς αμέσως.

Θα πάω γιατί αυτό δεν το νοιώθω μόνο ένα συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Νοιλωθω ότι είναι μια κραυγή για την Ελλάδα από ένα πληγωμένο έθνος, που, αφού του λεηλάτησαν οικονομικά τη χώρα, το ξευτέλισαν και του τσάκισαν την αξιοπρέπεια, τώρα θέλουν να του αρπάξουν την ιστορία και τα σύμβολα, και αύριο θα θελήσουν να του πάρουν και την σκληρή κυριαρχία στο Αιγαίο, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, να το τελειώσουν, οριστικά και αμετάκλητα. Σταματείστε να ξεπουλάτε τα πάντα, φέρτε πίσω τη χώρα μας. ‘Ετσι διαβάζω εγώ το μήνυμα της διαδήλωσης και αυτός είναι ένας βασικός λόγος που αποφάσισα να πάω.

Για δυόμισυ χρόνια οι ‘Ελληνες δεν μίλαγαν, έγλυφαν τις πληγές τους, δεν είχαν ούτε το κουράγιο να βαρέσουνε το κεφάλι τους στον τοίχο, έκρυβαν κι από τον ίδιο τους τον εαυτό τα αισθήματά μας. Και ξαφνικά, όλο αυτό το συμπιεσμένο, ταπεινωμένο, ποδοπατημένο εθνικό αίσθημα του ελληνικού λαού βρήκε τον τρόπο να ξεσπάσει.

Δεν πρόκειται για διαδήλωση, πρόκειται για εξέγερση και ήρθε απροειδοποίητα, όπως όλες σχεδόν οι γνήσιες εξεγέρσεις στην ιστορία.

Αλλά έχω έναν ακόμα λόγο, που τον θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό για τον οποίο θα πάω στο συλλαλητήριο. Η κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, το πολιτικό και το κρατικό σύστημα της χώρας, έχουν παραδοθεί, έχουν γίνει όργανα ξένων δυνάμεων που λεηλατούν και καταστρέφουν τη χώρα μας. Δεν έχουμε απολύτως κανένα άλλο εργαλείο, απολύτως κανένα άλλο μέσο για να τους σταματήσουμε, εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες ‘Ελληνες που συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη και θα συγκεντρωθούν, πολύ περισσότεροι νομίζω στην Αθήνα, από τη δύναμη δηλαδή της Οργής του ελληνικού λαού.

Θα πάω στη διαδήλωση της Αθήνας γιατί, αν δεν είχε γίνει με τέτοια επιτυχία η διαδήλωση της Θεσσαλονίκης, κι αν δεν προγραμματιζόταν αυτή της Αθήνας, θα είχαν ήδη κλείσει το θέμα της διαπραγμάτευσης για το όνομα, όπως ακριβώς θέλουν και απαιτούν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ. Μην έχετε αυταπάτες. Και θα τους είχε κάνει πλάτη και η αντιπολίτευση.

Θα πάω στη διαδήλωση γιατί ξέρω, και το ξέρουν και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, ότι αυτή η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο περίπου του πολιτικού κόσμου, ούτε τη διάθεση έχουν, ούτε τη δυνατότητα να πούνε ‘Όχι στους Ξένους, ότι κι αν τους ζητήσουνε.

Από τους Γερμανούς στους Αμερικανούς, από την οικονομία στη γεωπολιτική

Αυτοί επέτρεψαν στους Γερμανούς και την ΕΕ, με το πράσινο φως των ΗΠΑ και υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, να λεηλατήσουν, να υποδουλώσουν και να καταστρέψουν οικονομικά τη χώρα μας. Τσάκισαν, με την τεράστια συνδρομή της ηγεσίας ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ., την ικανότητα κοινωνικής και κατ’ επέκτασιν εθνικής αντίστασης του ελληνικού λαού, τον χτύπησαν στο φιλότιμο και την αξιοπρέπειά του με τις κωλοτούμπες του 2015. Τώρα θέλουν να του καταστρέψουν και όποια παραμένουσα δύναμη εθνικής αντίστασης, να οικειοποιηθούν τα σύμβολα και την ιστορία του, να τον ταπεινώσουν και να τον εξευτελίσουν.

‘Όπως έγινε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, έτσι και με τον οικονομικο-πολιτικό πόλεμο που υφιστάμεθα, οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους ακολουθούν τους Γερμανούς και κυριαρχούν στη δεύτερη φάση της επίθεσης κατά της Ελλάδας. Μας πήραν ήδη την εξωτερική και την αμυντική πολιτική. Θέλουν τώρα να αποσπάσουν από τον ελληνικό λαό τον σκληρό πυρήνα της εθνικής, λαϊκής, κρατικής κυριαρχίας του στην Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, το Αιγαίο. Θέλουν να τον αφοπλίσουν, να του αρπάξουν από τα χέρια του τα τελευταία χαρτιά πούχει για να σωθεί, την γεωπολιτική και πολιτιστική υπεραξία της χώρας του.

Θέλουν να μας τελειώσουν, να κάνουν τη χώρα χώρο, μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς ‘Ελληνες. Το όνομα και τα σύμβολα της Μακεδονίας είναι μόνο η αρχή.

Δεν μπορώ φυσικά να το αποδείξω, αλλά πιστεύω ότι η πολιτική τάξη της χώρας, τουλάχιστο η μεγάλη πλειοψηφία της, για να μην αδικήσω και κανένα, είχε ήδη δώσει προτού αρχίσουν όλα αυτά και το όνομα της Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο θέλουν να πάρουν από την Ελλάδα. Προσχήματα χρειάζονται, δεν κάνουν διαπραγματεύσεις. Παραδίδονται, δεν αναζητούν συμβιβασμούς.

Η τραγική μας πείρα

Το 2010 μπορεί να πιστώναμε ακόμα τους πολιτικούς μας με καλή πρόθεση, το ίδιο και το 2015, να πιστεύαμε ακόμα ότι κάνουν απλώς λάθη. Σήμερα, ποιος μπορεί να έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας; Αυτοί, αν τους το ζητούσαν κάπως επίμονα, θα μπορούσαν να πουλήσουν τους ‘Ελληνες και ως δούλους στα σκλαβοπάζαρα που λειτουργούν τώρα στη Λιβύη, ως αποτέλεσμα της επιχείρησης του ΝΑΤΟ για την σωτηρία της. Εγώ τουλάχιστον, πείτε με αν θέλετε κακόπιστο, τους έχω μηδενική εμπιστοσύνη.

Αυτά τα κόμματα άλλωστε δεν είναι που, το καλοκαίρι του 2015, ψήφισαν στη Βουλή, χωρίς να τις διαβάσουν, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου πρόχειρα μεταφρασμένου με προγράμματα υπολογιστών από τα αγγλικά; Υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλη πράξη που να εξευτέλισε περισσότερο την ιδέα της Δημοκρατίας; Αυτοί δεν είναι που συνομολόγησαν, αν είναι δυνατό, είκοσι διαδοχικές περικοπές συντάξεων των Ελλήνων;

Σε καμιά χώρα του πρώτου, του δεύτερου ή του τρίτου κόσμου δεν έχουν γίνει τέτοια πράγματα, δεν έχουν ψηφίσει Βουλευτές τέτοιες διατάξεις.

Μας λένε να εμπιστευθούμε αυτή τη Βουλή να αποφασίσει για το όνομα της πΓΔΜ. ‘Οχι μόνο δεν θέλουν να κάνουν δημοψήφισμα στην Ελλάδα, αν μπορούσαν θα τόχαν απαγορεύσει και στους Σλαβομακεδόνες. Να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας αυτοί οι εντιμότατοι, πατριώτες βουλευτές, που ψήφισαν και πάλι, την άνοιξη του 2016, χωρίς να τις διαβάσουν, 1600 σελίδες νομοθεσίας, πρόχειρα μεταφρασμένης από τα αγγλικά, με τις οποίες παίρνουν τώρα τα σπίτια, τα δικαιώματα και τις συντάξεις των Ελλήνων. Και μη μας πουν ότι υποχωρούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο μπροστά στη Δύναμη των Δανειστών. Υποχωρούν γιατί δεν σκέφτηκαν και δεν ετοιμάστηκαν ποτέ να κάνουν τίποτα άλλο.

Εκεί βρισκόμαστε. Κι όταν βρισκόμαστε εκεί, τα άλλα, χωρίς να χάνουν τη σημασία τους, γίνονται δευτερεύοντα. Και στους αριστερούς, τους γνήσιους δηλαδή, όχι τους απατεώνες, εκ των φίλων μου, που μου λένε τις συχνά όχι αβάσιμες αιτιάσεις και ανησυχίες τους, τους απαντώ με τη φράση του Λένιν, νάναι καλά η μούμια του και τα εικονίσματα που του φτιάξανε, «συγκεκριμένη ανάλυση συγκεκριμένης κατάστασης». Οι ξεσηκωμοί δεν γίνονται κατά παραγγελία, στον χρόνο και στον χώρο που θέλουμε, για τα ζητήματα που εμείς ιεραρχούμε ως σημαντικά. «Οι Μπολσεβίκοι διακρίνονται από όλα τα άλλα ρεύματα του εργατικού κινήματος», έλεγε ο ιδρυτής τους, «για την ικανότητά τους να διεισδύουν σε όλα ανεξαιρέτως τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά». Προτού αρχίσει κανείς να παραδίδει μαθήματα, πρέπει να μάθει να παίρνει.

‘Όχι άλλη ‘Ηττα

Σκοπεύω να πάω στη διαδήλωση και γιατί ο ελληνικός λαός δεν έχει κανένα περιθώριο να υποστεί μία ακόμα, και την παραμικρότερη, εθνική ήττα. Αν την υποστεί, δεν θα μπορέσει να αντισταθεί πια πουθενά, ούτε στα εθνικά, ούτε στα κοινωνικά του θέματα.

Το ζήτημα του ονόματος έχει την αυτονόητη διεθνοπολιτική σημασία του. Πολύ πιο σημαντική είναι όμως η ιδέα πούχουν οι ‘Ελληνες για τον εαυτό τους, για το δικαίωμα και τη δυνατότητά τους να διαφεντεύουν τον τόπο τους. Αυτή είναι που κυρίως απειλείται από μια κακή λύση στο ονοματολογικό.

‘Ενα έθνος κι ένα κράτος δεν είναι μόνο η υλική και θεσμική του υπόσταση, είναι και η Ιδέα που έχουν γι’ αυτό οι Πολίτες του. Στη θέση που βρίσκεται η Ελλάδα και με την Ιστορία που κουβαλάει ο ελληνικός λαός, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Αξιοπρέπειά του.

Ετοιμάζονται να μας τελειώσουν, θέλουν να ολοκληρώσουν τη μεταβολή αυτής της χώρας σε χώρο, να φτιάξουν μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς ‘Ελληνες. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το μόνο που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο κόσμος που πλημμύρισε τη Θεσσαλονίκη και θα πλημμυρίσει στην Αθήνα.

Θυμάμαι όταν έλεγα κάποτε στον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα, με έλεγαν συνωμοσιολόγο. Ο Βαρουφάκης πίστευε ότι το σύστημα κάνει λάθος και θα το διορθώσει μόνο του όταν ο ίδιος αρχίσει να του το εξηγεί. ‘Οσο για τον Τσίπρα με άκουγε δύσπιστος και με διαβεβαίωνε ότι ο ίδιος δεν θα υπογράψει ποτέ Μνημόνιο.

Δεν εκτιμώ ως σοβαρή την απειλή για την εδαφική μας ακεραιότητα από τον οποιοδήποτε αλυτρωτισμό των Σλαβομακεδόνων. ‘Όχι, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί. Είναι το πλήγμα που θα δεχτούν οι ‘Ελληνες στην αυτοεκτίμηση και στον αυτοσεβασμό τους, στην ιδέα πούχουν ότι πρέπει ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος στον τόπο του.

Το πως θα ονομαστεί η πΓΔΜ έχει ασφαλώς τη σημασία του και δεν είναι μικρή. Ακόμα περισσότερη σημασία έχει όμως το ποιος αποφασίζει την πολιτική του ελληνικού κράτους. Είναι και πάλι το διαχρονικό ερώτημα που στοιχειώνει την νεώτερη πολιτική μας ιστορία, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο, το ερώτημα πούθεσε ο Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη. Η διαφορά είναι ότι σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τη δεκαετία του 1960. Τώρα απειλείται η ίδια η κρατική και εθνική υπόσταση του ελληνικού λαού.

Περισσότερο από το αν θα παρθεί η σωστή ή η λάθος απόφαση για το όνομα της γειτονικής χώρας, εμένα με ενδιαφέρει ποιος θα την πάρει. Θέλω, πρέπει να την πάρει ο ελληνικός λαός κι ας είναι και λάθος. Δεν πρέπει να την πάρουν οι πολιτικοί του που ενεργούν για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, ακόμα κι αν πάρουν τη σωστή. Φυσικά δεν υπάρχουν και πολλές πιθανότητες να είναι σωστή αν την πάρουν αυτοί. Γι’ αυτό και συνέστησα στην κυβέρνηση, αν έχει αναλάβει τέτοιες δεσμεύσεις προς τους Αμερικανούς, που δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε συμφωνία, να τη φέρει σε δημοψήφισμα. Ας αγωνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πείσει τους ‘Ελληνες για την ορθότητα των απόψεών του.

Θα πάω στη διαδήλωση γιατί βλέπω σε αυτή τη διαδήλωση να εκδηλώνεται ξανά η δύναμη του εθνισμού ενός πληγωμένου λαού, του ίδιου που ξεσηκώθηκε κατά των Μνημονίων και των Δανειακών, που έφερε στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Αν.Ελλ., τους έδωσε την εντολή να προχωρήσουν, κόντρα σε Θεούς και σε Δαίμονες, στην αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας της Ελλάδας, για να δει να τον προδίδουν και να τον εξευτελίζουν, ακόμα μια φορά στην ιστορία του.

Είναι το ίδιο ποτάμι που το φράξανε το 2015 χειραγωγώντας και ελέγχοντας επιδέξια την ηγεσία του και που ζητάει τώρα να βρει διέξοδο και την βρίσκει, όπως τόσο συχνά στην ιστορία, από κει που δεν το περίμεναν. Είναι ο ελληνικός λαός που δεν θέλει να δώσουν τώρα την ιστορία και τα σύμβολά του, που ζητάει πίσω τη χώρα του.

Δεν ξέρει ακόμα πως ακριβώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, μήπως άλλωστε ξέρει και κανείς άλλος σήμερα, αλλά ξέρει τουλάχιστον ότι πρέπει να σταματήσουν οι παραχωρήσεις.

Το 2008, όταν ο Καραμανλής διαπραγματευόταν το θέμα και τασσόταν υπέρ σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, μόνο πέντε χιλιάδες είχαν διαδηλώσει στη Θεσσαλονίκη. Γιατί τώρα μαζεύτηκαν πεντακόσιες χιλιάδες κι αύριο θάναι πολύ περισσότεροι;

Γιατί τότε ο ελληνικός λαός εμπιστευόταν κάπως την κυβέρνησή του ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, ενώ τώρα ξέρει με βεβαιότητα ότι δεν θα το κάνει ούτε αυτή, ούτε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα από τα υπάρχοντα.

Γιατί αυτός ο λαός είναι που είδε στο ενδιάμεσο τη χώρα του, αφού της άρπαξαν την κυριαρχία στην οικονομική πολιτική, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, να τις παίρνουν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα τραίνα, τη ΔΕΗ, τις τράπεζες, τα σπίτια και τις συντάξεις του κόσμου. Να της παίρνουν τα ίδια τα παιδιά της, που τα στέλνουν στα πέρατα του κόσμου να βρούνε μια δουλειά. Στο τέλος της πήραν και την αριστερά της, το καλοκαίρι του 2015. Μια παράταξη, που, ότι κι αν κατηγορήσει κανείς την ηγεσία της, και για πολλά μπορεί να την κατηγορήσει, έχυσαν ποτάμια το αίμα οι οπαδοί της, η «βάση», στους αγώνες για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και προκοπή. Την κάνανε κι αυτοί όργανό τους οι Ξένοι, όπως έκαναν προηγουμένως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Γιατί αυτά πούγιναν το 2015, εξευτέλισαν και έπληξαν καίρια την ίδια την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, ότι πιο πολύτιμο έχει για να επιβιώσει ένας λαός, πολύ περισσότερο ένας λαός που κατοικεί σε αυτό το σημείο της Υφηλίου και φέρει το βάρος μιας τέτοιας Ιστορίας.

‘Ετσι εκμηδένισαν τη δυνατότητα των Ελλήνων να προτάξουνε την οποιαδήποτε αντίσταση στον κανιβαλισμό της κοινωνίας τους. Η τωρινή όμως εθνική εξέγερση δεν είναι παρά η συνέχεια της προδομένης κοινωνικής εξέγερσης του 2015, που κι αυτή άλλωστε ήταν επίσης στο βάθος και εθνική, όχι μόνο κοινωνική. Ο χαρακτήρας της τωρινής προσδιορίζεται και από τα πολιτικά και ψυχολογικά αποτελέσματα της πανωλεθρίας του 2015, αλλά και από την ίδια τη φύση του προγράμματος καταστροφής της Ελλάδας, που περνάει τώρα από την οικονομία στη γεωπολιτική και στον πολιτισμό και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το μετασχηματισμό της πατρίδας μας από χώρα σε χώρο, στην προοπτική μιας «Ελλάδας (και μιας Κύπρου) χωρίς ‘Ελληνες».

Το σοβαρότερο από τα επιχειρήματα που μούπαν οι φίλοι μου εναντίον της διαδήλωσης είναι ότι οι ίδιες δυνάμεις που κατάφεραν να χειραγωγήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, θα βρούνε τον τρόπο να χρησιμοποιήσουν πάλι για τους δικούς τους σκοπούς και αυτό το κίνημα που τώρα φουντώνει. ‘Ότι μετά την ψευτο-αριστερά που γνωρίσαμε, θα εμφανιστεί και ένας ψευτο-πατριωτισμός, ένας ψευτο-εθνικισμός, πάλι επιδέξια κατευθυνόμενος από τις ίδιες δυνάμεις που έχουν την εποπτεία της καταστροφής μας.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Στις μέρες μας, οι Αυτοκράτορες έχουν πολύ περισσότερα μέσα από το παρελθόν να χειραγωγούν και μάζες και λαούς και ηγεσίες. Αλλά και η ιδιαίτερη τραγωδία του ελληνικού λαού υπήρξε πάντα ότι επέδειξε, όταν χρειάστηκε, ηρωϊσμό και αγωνιστικότητα, δεν βρήκε όμως αντίστοιχα ηγετικά υποκείμενα, ούτε μπόρεσε να παράγει τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που χρειαζόταν. Η απουσία ιδεών και ανθρώπων είναι σήμερα πιο έκδηλη από ποτέ άλλοτε στη χώρα. Η εντιμότητα, η σοβαρότητα και η μόρφωση, η συνέπεια παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες ιδιότητες, ο τυχωδιωκτισμός, ο καιροσκοπισμός, η ιδιοτέλεια και η εξάρτηση από τους ξένους περισσεύουν.

Μακροχρόνια, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να σωθεί χωρίς να αναπτύξει όλα αυτά. Αλλά δεν μπορούμε ως τότε να καθόμαστε στα σπίτια μας περιμένοντας να πραγματοποιηθεί από μόνο του ένα Θαύμα.

ΥΓ. Και οι φασίστες;

Μερικοί θα με ρωτήσουν ίσως. Μα θα πας σε μια διαδήλωση που θα πάνε ίσως και ναζί, ακροδεξιοί, φασίστες, εθνικιστές, σωβινιστές; Δηλαδή, θα σας ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου, εσείς τι θέλετε ακριβώς; Να τους αφήσω αυτούς να διαδηλώνουν για την Ελλάδα και να μείνω εγώ στο σπίτι μου; Θα μειώσει κάτι τέτοιο την επιρροή του «φασισμού»;

Αν η κυβέρνηση και η συμμαχία παλαιού και νέου κατεστημένου θέλουν να χαρίσουν στους φασίστες τη λαοθάλασσα της Θεσσαλονίκης, εγώ δεν έχω λόγο να το κάνω. Αυτοί δεν είδαν καν ότι ένας ολόκληρος λαός είχε κατακλύσει τη συμπρωτεύουσα, ούτε καν η ΕΡΤ 3 δεν συνειδητοποίησε τι γινόταν στην πόλη που εδρεύει. ‘Όταν όμως υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα ματάκια τους, είδαν μόνο φασίστες. ‘Όπως άλλοι έβλεπαν μόνο μπαχαλάκηδες, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και κουκουλοφόρους στο πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές που τόσες φορές κατέκλυσαν το Σύνταγμα διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική υποδούλωση της πατρίδας τους, στις διαδηλώσεις των «Αντιμνημονιακών».

Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος, όταν έβλεπε ακροδεξιές ομάδες απομακρυνόταν, τις κύτταγε καχύποπτα και τις απέφευγε. ‘Ηξερε από ένστικτο ότι δεν θα κάνουν καλό στην υπόθεσή του, όπως οι αριστεροί διαδηλωτές ξέρουν ότι δεν θα τους κάνουν καλό οι κουκουλοφόροι.

Δεν νομίζω ότι οι ‘Ελληνες είναι λαός που θα ακολουθήσει, ότι και να γίνει, τη Σβάστικα. Τον προστατεύει διαχρονικά από την πανούκλα η Ιστορία, οι αγώνες και οι θυσίες του. Αλλά κι αν πράγματι παρατηρηθεί μια αύξηση της άκρας δεξιάς ή του τυφλού εθνικισμού, ή μια αναβίωση της πρακτόρικης εθνικοφροσύνης της δεξιάς, τότε μήπως αυτό δεν θα είναι παρά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης από την ψευδώνυμη αριστερά του αγώνα για την υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και των θεμιτών εθνικών συμφερόντων του ελληνικού λαού; Την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και των Αν.Ελλ. εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός να εκφράσει και τα εθνικά και τα κοινωνικά του συμφέροντα. Στη δύναμη του εθνισμού του στηρίχτηκαν αυτά τα δύο κόμματα για να πάρουν την εξουσία. Αυτοί δεν τον πρόδωσαν; Αυτοί δεν δημιούργησαν έτσι τις προϋποθέσεις για να υπάρξει, αν υπάρξει, άνοδος της ‘Ακρας Δεξιάς ή ενός καταστροφικού εθνικισμού;

Και τι πρέπει να κάνω εγώ επιτέλους; Αν αύριο, φερ’ ειπείν, η Χρυσή Αυγή δηλώσει ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή, μήπως θα πρέπει να αρχίσω να λέω ότι ανατέλλει από τη Δύση, για να την καταπολεμήσω;

Είναι γεγονός ότι ο Φραγκούλης ήταν μια κακοφωνία στη Θεσσαλονίκη. Αυτά που είπε δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα. Αλλά θα υπήρχε ο Φραγκούλης, ή θα του έδινε κανένας την παραμικρή σημασία, αν υπήρχε στη χώρα σήμερα μια Αριστερά που να συνδυάζει την υπεράσπιση των κοινωνικών και των εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και, προπάντων, της αξιοπρέπειάς του;

Χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο μέτωπο για την κοινωνική σωτηρία και την εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας. ‘Οσο δεν τόχουμε, θα κινδυνεύουμε από κάθε λογής τυχοδιώκτες και κάθε λογής μεθοδεύσεις ξένων υπηρεσιών.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος



 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Ιαν 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, πούλεγε κι ο Λένιν. Η συνέντευξη Τσίπρα στο «Έθνος της Κυριακής» περιείχε δύο θετικά στοιχεία προόδου και ένα στοιχείο επικίνδυνης οπισθοδρόμησης εν σχέσει με την έως τώρα κυβερνητική θέση στο μακεδονικό.

Πρώτον, φαίνεται ότι στην κυβέρνηση αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι ο Αλέξανδρος πέθανε 1000 χρόνια περίπου προτού εμφανισθούν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια. Κάτι είναι κι αυτό. Βεβαίως παραμένει η ζημιά των δηλώσεων του Βελιγραδίου που προηγήθηκαν, τι να κάνουμε όμως, αυτό είναι το κόστος της μεθόδου «στου κασίδη το κεφάλι». Ας ελπίσουμε ότι κάτι θα έχει μείνει στη χώρα μας στο τέλος όλων αυτών των «πειραμάτων» και των «εκπαιδεύσεων».
Δεύτερο, ο κ. Τσίπρας τάχθηκε με σαφήνεια εναντίον της διπλής ονομασίας. Αν συμφωνηθεί ένα όνομα, πρέπει να ισχύει για όλες τις χρήσεις, δηλαδή να αναγραφεί και στο σύνταγμα της γειτονικής μας χώρας. Τελευταίως, ίσως και να κουράστηκε ο άνθρωπος, αλλά πάντως ξεχνάει να το λέει αυτό ο Υπουργός Εξωτερικών στις δηλώσεις του.
Αφού όμως έκανε αυτά τα δύο σημεία προόδου, ο κ. Τσίπρας άλλαξε ξαφνικά την επίσημη θέση της κυβέρνησης, που ήταν μέχρι τώρα, και αναγραφόταν και στο site του Υπουργείου Εξωτερικών, για γεωγραφικό προσδιορισμό. ‘Ανοιξε την πόρτα στον χρονικό προσδιορισμό, που σημαίνει Νέα Μακεδονία.
Η νέα ελληνική θέση εγείρει δύο σοβαρά ζητήματα:
Πρώτον, το «νέα Μακεδονία», όπως και το «Νέα Σμύρνη» ή «Νέα Ιωνία» είναι όχημα αλυτρωτισμού. Σημαίνει (ή μπορεί να σημάνει) «μας έδιωξαν οι Έλληνες από την πατρίδα μας, τη Θεσσαλονίκη και φτιάξαμε τη Νέα Μακεδονία στα Σκόπια».
Δεύτερον, διερωτάται κανείς τι ακριβώς είναι η εξωτερική πολιτική λάστιχο, να αλλάζουν τη θέση της χώρας και των κομμάτων τους όποτε γουστάρουν οι εκάστοτε Πρωθυπουργοί, Υπουργοί Εξωτερικών ή Αμύνης,  αρχηγοί κομμάτων, χωρίς να συζητάνε με κανένα, χωρίς να συνεδριάζει κανένα όργανο κρατικό ή κομματικό, χωρίς να είναι κανείς υπόλογος και υπεύθυνος για τις θέσεις του, χωρίς να κάνει κανένας καμία επεξεργασία, χωρίς να γίνεται καμία σοβαρή δημόσια συζήτηση, πέραν της ανταλλαγής ύβρεων και ανακριβών ασυναρτησιών;
Ακόμα και στα πιο κρίσιμα ζητήματα δεν υφίστανται στη χώρα σοβαρότητα, σχεδιασμός και θεσμοί, ανυπαρξία που εξασφάλισε την καταστροφή της και συνεχίζει να την εξασφαλίζει και για το μέλλον. 
Αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική
Ας δούμε τι έγινε με την πολιτική της Αθήνας στο μακεδονικό.
Πρώτο η Αθήνα διακήρυξε με τον πιο επίσημο τρόπο «’Οχι Μακεδονία, όχι παράγωγα», με συμφωνία ακόμα και της Κυρίας Δαμανάκη, Προέδρου τότε του Συνασπισμού
Τώρα, ειρήσθω εν παρόδω, βρίζουν τους ανθρώπους που διαδηλώνουν  ζητώντας την εφαρμογή της επίσημης θέσης όλων σχεδόν των κομμάτων της χώρας ως πρωτόγονους, ακροδεξιούς εθνικιστές! Τους κατηγορούν δηλαδή ότι πήραν στα σοβαρά αυτά που οι ίδιοι τους είπαν!
Ενώ αυτά έλεγε επισήμως η χώρα, πολιτικοί και διπλωμάτες δεν υποστήριξαν τη θέση αυτή, αλλά επί χρόνια, στις συζητήσεις με τους ομολόγους τους στο εξωτερικό, ζητούσαν συγνώμη για την επίσημη θέση της Ελλάδας, εξηγώντας ότι, τι να κάνουν, έχουν να κυβερνούν και να εκπροσωπούν μια καθυστερημένη και ανεπαρκώς ευρωπαϊκή χώρα.
Δεύτερο όταν η κυβέρνηση Καραμανλή, ορθά πράττοντας, έθεσε βέτο στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, το 2008, η θέση της χώρας μετεβλήθη σε «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes». H γνώμη του γράφοντος είναι ότι αυτή είναι η σωστή θέση. Αλλά κάποιος θα έπρεπε και να την εξηγήσει στον ελληνικό λαό!
Τις τελευταίες μέρες όμως και αυτό το σημείο έχει μπει σε αμφισβήτηση. Από τη μια διαβάζουμε «διαρροές» του Καραμανλή ότι δεν συμφώνησε σε τίποτα, αναφορικά με το όνομα της χώρας, από την άλλη άρθρα που υποστηρίζουν, επί τη βάσει λέγεται τηλεγραφημάτων του Σπέρκχαρτ, ότι δέχτηκε οτιδήποτε, αρκεί να μην είναι σκέτο Μακεδονία.
Ένας Έλληνας πολίτης που θέλει να μάθει υπεύθυνα την πολιτική της χώρας του πρέπει μάλλον να γίνει ντέτεκτιβ και να ψάχνει ψύλλους στ΄άχυρα, την αλήθεια δηλαδή μεταξύ των ψεμμάτων που αφειδώς του εκτοξεύουν οι πολιτικοί, οι εφημερίδες, πλέον και τα σόσιαλ μήντια!
Τώρα το θέμα ξανάνοιξε με κυβερνητικές δηλώσεις που αποδίδουν στην πΓΔΜ μέρος της αλεξανδρινής κληρονομιάς (!!!), συνεχίστηκε με το  «γεωγραφική ονομασία erga omnes», μετά ξεχάσαμε και μετά ξαναθυμηθήκαμε το όχι σε διπλή ονομασία, για να φτάσουμε αισίως στον χρονικό προσδιορισμό. Τσιμουδιά στο μεταξύ για γλώσσα, εθνότητα, υπηκοότητα.
Η α’ ή β’ εξωτερική πολιτική μπορεί να έχουν διάφορα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Η ασυναρτησία ως πολιτική δεν έχει απολύτως κανένα πλεονέκτημα. Είναι η συνταγή για καταστροφή.
Η ιστορία έδωσε το 2011-12 σε αυτή την ομάδα ανθρώπων που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, υπόλειμμα ενός ιστορικού ρεύματος της ελληνικής αριστεράς, που ισχυρίζονταν ότι είναι οι κληρονόμοι της (φοβούμεθα όσο και οι Σλαβομακεδόνες απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου), μια ιστορική ευκαιρία, που έρχεται μια φορά στα 50 ή στα 100 χρόνια σε μια παράταξη.
Αντί να κυττάξουν όμως να δουλέψουν με σοβαρότητα πάνω στα προβλήματα της χώρας, να αποτελέσουν την αρχή μιας Νέας Ελλάδας που είναι πια όρος επιβίωσης του ελληνικού λαού, το μόνο που τελικά κατάφεραν ήταν να μιμηθούν κι αυτοί τις χειρότερες συνήθειες των παλαιών κομμάτων που μας κατέστρεψαν.
Η έλλειψη σοβαρότητας του πολιτικού προσωπικού της χώρας και των κρατικών της θεσμών είναι από τις κύριες συνθήκες καταστροφής της.
Το θράσος έχει προ πολλού αντικαταστήσει τη γνώση στην κλίμακα των ελληνικών αξιών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Ιαν 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθα στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:
«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικέςαποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τηλογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα, και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται, εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα». Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.
Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει σήμερα, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

Λύση ερήμην των κοινωνιών 

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.
Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

Σημειώσεις
  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.
Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Ιαν 2018


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Η κυβέρνηση της πΓΔΜ έχει δηλώσει ότι θα φέρει, την οποιαδήποτε συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα, στην κρίση των πολιτών με δημοψήφισμα.

Δεν βλέπω το λόγο γιατί πρέπει να δεχθούμε ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα και δίνει το δικαίωμα στους πολίτες της να αποφασίζουν για μείζονα θέματα που αφορούν τη χώρα τους και το μέλλον όλης της βαλκανικής χερσονήσου, αλλά δεν το δίνει στους Έλληνες η σύγχρονη Ελλάδα, που είναι, τρομάρα της, και η πατρίδα της Δημοκρατίας! Και μάλιστα η διοικούμενη από μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται «της αριστεράς».

Το δημοψήφισμα, σε συνθήκες ελεύθερης έκφρασης όλων των απόψεων και των επιχειρημάτων για το θέμα, ώστε να ενημερωθεί ο λαός πριν αποφασίσει, είναι η μόνη ορθή και δημοκρατική λύση στο ζήτημα της διαφοράς με την πΓΔΜ, για τους εξής λόγους:

1. Οι Έλληνες πολίτες και όχι οι ανεκδιήγητοι και βαθιά εξαρτημένοι από τον ξένο παράγοντα πολιτικοί μας θα λουστούν τις συνέπειες όποιας απόφασης (που μπορεί να είναι πολύ σοβαρές) ληφθεί για το όνομα της πΓΔΜ. ‘Αρα, αυτοί είναι οι μόνοι που πρέπει και δικαιούνται να αποφασίσουν.
Και πολύ καλύτεροι όμως να ήτανε οι πολιτικοί μας, αυτός είναι ο δημοκρατικός τρόπος να παρθεί μια τόσο σοβαρή απόφαση για ένα τέτοιο θέμα.

2. O ίδιος ο συντακτικός μάλιστα νομοθέτης έχει προβλέψει τη διενέργεια δημοψηφίσματος επί κρισίμων εθνικών θεμάτων και σημαντικών κοινωνικών θεμάτων, έστω και αν δεν την κατέστησε υποχρεωτική. Αν σε ένα τέτοιο ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου αφορούν το έθνος και για όλο του τον βίο, όχι την παρούσα κυβερνητική θητεία, και όπου η όποια απόφαση είναι μη αντιστρέψιμη, δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, τότε για ποιο θέμα προβλέφθηκε και που εφαρμόζεται ο θεσμός του δημοψηφίσματος;

3. Επειδή το θέμα του ονόματος διχάζει βαθιά τον ελληνικό λαό, αλλά και άπτεται εμμέσως της εθνικής συνοχής των Ελλήνων και της Ελλάδας, ο δημοκρατικός τρόπος λήψης της τελικής απόφασης μέσω δημοψηφίσματος, είναι και ο πιο αποτελεσματικός για να διαφυλαχθεί η συνοχή και η ενότητα του ελληνικού λαού σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για την ίδια τη συγκροτημένη, κοινωνική, κρατική και εθνική του ύπαρξη.

4. Το δημοψήφισμα συνιστά ένα διαπραγματευτικό όπλο για την διπλωματία της Αθήνας, αν φυσικά θέλει όντως να διαπραγματευθεί και όχι απλώς να βρει ένα τρόπο να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και διάφορους άλλους, όπως πολύ φοβόμαστε ότι συμβαίνει.

5. Με δεδομένο ότι οι ιθύνοντες (και οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας) έχουν αποδείξει περίτρανα την περίπου μηδενική διάθεση και ικανότητά τους να πουν τη λέξη ‘Όχι προς τους «Διεθνείς Νταβατζήδες» της χώρας, σε οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα έχει προκύψει εδώ και δέκα χρόνια, η πρόβλεψη για δημοψήφισμα αναγκάζει τους διεθνείς ενδιαφερόμενους για «λύση», ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και διάφορους άλλους, να λάβουν υπόψιν τους τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και τις διαθέσεις και γνώμες των Ελλήνων πολιτών.

Ο εκπρόσωπος της υποτίθεται «αριστερής», πρώην αντιμνημονιακής και νυν μνημονιακής κυβέρνησης, υποστήριξε ότι δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, άνευ επιχειρημάτων τινών. Τη στιγμή που η δική του κυβέρνηση μάλιστα προσέφυγε σε δημοψήφισμα το 2015, έστω και αν δεν εφήρμοσε το αποτέλεσμα.

Κατά ποία λογική, το δημοψήφισμα του 2015 ήταν δημοκρατική και ορθή μέθοδος και δεν είναι το δημοσψήφισμα το 2008;

Η χώρα έχει «υπεύθυνη κυβέρνηση», δήλωσε από την πλευρά του ο Υπουργός Εξωτερικών, εξηγώντας γιατί απορρίπτει την ιδέα ενός δημοψηφίσματος για το όνομα της πΓΔΜ.

Πρωτότυπη, για κάποιον υποτίθεται προερχόμενο από την αριστερά και τώρα Υπουργό μιας υποτίθεται αριστερής κυβέρνησης, η άποψη Κοτζιά σημαίνει ότι ο λαός δεν είναι «υπεύθυνος», γι’ αυτό προφανώς και δεν πρέπει να πάρει αυτός, αλλά η «υπεύθυνη κυβέρνηση» τις αποφάσεις.
Μας θύμισε ο κ. Κοτζιάς αυτό που είπε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ κάποτε, προς τους ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας. ‘Ετσι που πάτε, δεν έχετε παρά να αλλάξετε και το λαό.

Αλλά έναντι ποίου είναι υπεύθυνη η παρούσα κυβέρνηση και η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της χώρας;

Αν κρίνουμε από αυτά που κάνουν, όχι από αυτά που λένε (και που, όπως διαπίστωσαν από την προσωπική τους τραγική εμπειρία όλοι οι νοήμονες Έλληνες, είναι περίπου στο 100% ψέματα), οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν στη μεν οικονομική πολιτική ότι αποφασίζουν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, στα δε γεωπολιτικά η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θέλουν να δώσουν στο λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, μπας και δεν αποφασίσει όπως οι ίδιοι έχουν συμφωνήσει με τους ξένους.

Μακάρι να αλλάξει αυτό το τροπάρι στο μέλλον, είμαστε οι πρώτοι που θα χειροκροτήσουμε όταν και αν συμβεί, προς το παρόν όμως, ούτε εμείς, ούτε οποιοσδήποτε Έλληνας με ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του, δεν έχει τον παραμικρό λόγο να πιστέψει ότι δεν συμβαίνει ή θα συμβεί και στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ.

Αν το να κάνεις όλα όσα θέλουν από σένα η Αμερική, η Γερμανία και διάφοροι άλλοι, θεωρείται «υπεύθυνη κυβέρνηση», τότε, όντως, η Αθήνα έχει μια τερατωδώς υπεύθυνη κυβέρνηση.

Όσο για τη Βουλή, που θα πάρει, όπως μας λένε, την τελική απόφαση για το όνομα της πΔΓΜ, είναι κι αυτή τερατωδώς υπεύθυνη.

Η Βουλή δεν ήταν που ψήφισε το καλοκαίρι του 2015, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου μεταφρασμένου πρόχειρα από τα αγγλικά; ‘Ένα κείμενο που άλλαζε όλη την ελληνική ποινική δικονομία, όπως απαιτούσαν οι Πιστωτές, και που προέβλεπε την «μεταβίβαση» σχεδόν όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων; Η παρούσα Βουλή δεν ήταν που ψήφισε, την άνοιξη του 2016, προτού τις διαβάσει, 1500 σελίδες νομικού κειμένου, επίσης πρόχειρα μεταφρασμένου και ουδέποτε διαβασμένου από τα αγγλικά;

Είναι Βουλή αυτή; Τηρούν οι βουλευτές το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας; Εκπροσωπούν τη θέληση και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, εν ονόματι του οποίου νομοθετούν;

Δυστυχώς η απάντηση είναι γνωστή σε όλους τους Έλληνες πολίτες.

Ας μην προσθέσουμε στη συντελεσθείσα οικονομική, πολιτική και κοινωνική καταστροφή, από την οποία ένας Θεός ξέρει πως θα βγούμε, και μια μείζονα γεωπολιτική καταστροφή, όπως αυτές που απεργάζονται στην Κύπρο, με την πΓΔΜ, στο Αιγαίο κλπ., ιδίως μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική.

ΥΓ. Ελπίζουμε ότι είναι ασφαλή τα ηλεκτρονικά συστήματα καταμέτρησης των ψήφων που χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα. Δεν μας αρέσει καθόλου ότι μια ιδιωτική εταιρεία, που είναι ιδιοκτησία ξένων εξ όσων γνωρίζουμε, η Singular Logic, ελέγχει πλήρως και κατ’ αποκλειστικότητα την έκδοση ηλεκτρονικά των αποτελεσμάτων. Έχουμε διαβάσει τα όσα έχει γράψει στο παρελθόν ο κ. Βαξεβάνης, αλλά και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας για ηλεκτρονικές νοθείες αλλού, όπως στις ΗΠΑ. Νομίζουμε ότι λόγοι δημοκρατίας και εθνικοί επιβάλλουν να αφήσουμε για άλλους τομείς τις εφαρμογές των ηλεκτρονικών και να επιστρέψουμε άμεσα στην παραδοσιακή καταμέτρηση των ψήφων.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου