Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Σεπ 2017


Αναγκαία στάση για φόρτιση ενέργειας. Πνευματικής και ψυχικής. Αυτός ήταν ο λόγος που επί τρεις συνεχόμενες ημέρες δεν υπήρξε καμία ανάρτηση στον χωρο αυτό.

Πήγα για ένα τριήμερο στο Άγιο Όρος, έχοντας τεράστια ανάγκη να βρεθώ στο Περιβόλι της Παναγίας.
Αποτέλεσμα, το "κατέβασα στους διακόπτες" προκειμένου να ανασυντάξω τα ψυχικά μου αποθέματα για να στηρίξω αλλά και να εμπλουτίσω έτι περισσότερο την μικρότατη πνευματική μου αποθήκη.

Επέστρεψα με σοβαρούς προβληματισμούς όχι για τον προσανατολισμό αλλά κυρίως για την ταξινόμηση - ιεράρχηση των θεματικών του αγώνα που δίνουμε, εις έκαστος για τον εαυτό του αλλά και όλοι μαζί για τια αξίες, τα ιδανικά και την ίδια μας την Πίστη, έχοντας "ξεχάσει" πως τα κύρια προβλήματά μας είναι ηθικά, αξιών, παιδείας, πνευματικά και, κυρίως, πίστεως, αφού ξεχνάμε ή και αποφεύγουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να εντρυφήσουμε στην αναγκαιότητα αναγνώρισης και δημιουργίας μιας επίπονης αλλά βέβαιης οδού εξόδου από τα μαρτύρια που έχουμε υποβάλει εαυτούς με διακύβευμα όχι μόνο την ίδια μας την πατρίδα, αλλά κυρίως, την ίδια μας την ψυχή.

Είμαστε μόλις στον προθάλαμο ενός τεράστιου αγώνα που έχουμε να δώσουμε τόσο για τα φαινόμενα λίαν επικίνδυνα προβλήματα και εχθρούς, όσο και για τα μη φαινόμενα και εσωτερικά μας προβλήματα και κυρίως πάθη που απειλούν να μας εξοντώσουν και να μας προσφέρουν ως καύσιμη ύλη στην πηγή ενέργειας των δαιμόνων.

Ειρωνικό μεν, αλλά λίαν πραγματικό, πως πρέπει να ξεχάσουμε το εγώ και να κοινωνήσουμε στο εμείς, εάν πραγματικά επιθυμούμε να διασώσουμε όλα όσα μας δόθηκαν από τους προγόνους για να τα μεταφέρουμε ακέραια (ως απλοί αχθοφόροι) στους απογόνους.
Και το τραγικό είναι πως πρέπει πρώτα να ενσκύψουμε στο "εγώ" μας, κοιτώντας τα πάθη του σώματος αλλά και της ψυχής μας, να νικήσουμε τους δαίμονες που μας κατατρύχουν και μας εμποδίζουν να παράξουμε εκείνο το έργο που θα σώσει εμάς και θα γίνει αφετηρία για να βαδίσουμε προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσής μας από τις αλυσίδες (ορατές και αόρατες) που αυτή τη στιγμή μας κρατούν υποταγμένους είτε λόγω της δειλίας μας είτε λόγω του άκρατου εγωισμού μας.

Κλείνοντας ετούτες τις γραμμές θυμάμαι τα λόγια του ποιητή:
"...βόηθα με Θεέ μου να μάθω το ακρογιάλι
κι έπειτα να ξανοιχτώ στο πέλαγος..."

Κωνσταντίνος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Η πληροφορία είναι κάτι πανίσχυρο. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο με πληροφορίες. Οι περισσότερες από αυτές είναι άχρηστες. Ίσως ένα ελάχιστο ποσοστό, όμως, είναι αληθινές. Και μας αφορούν. Αφορούν τη ζωή μας και οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια στην ηθική και πνευματική μας ήττα. Αυτές οι πληροφορίες έχουν γεμίσει τις ζωές μας. Μας έχουν κάνει να θυμώσουμε, μας έχουν φοβίσει και τελικά, μας έχουν καθηλώσει. Μας έχουν καταστήσει ανάπηρους να αντιδράσουμε, να διεκδικήσουμε τις ζωές μας. Ενώ θα έπρεπε να έχει συμβεί το αντίθετο. Θα έπρεπε να μας έχουν σηκώσει ενάντια σε εκείνους που, φανερά πια, δουλεύουν εις βάρος μας, δουλεύουν για να μας εξοντώσουν. Σε καθημερινή βάση μας απειλούν πως θα μας συμβούν τα χειρότερα, εάν δεν ακολουθήσουμε πιστά τις εντολές τους. Και όμως, όλες οι πληροφορίες που δεχόμαστε, μας στέλνουν το ίδιο ακριβώς μήνυμα: Κανείς δεν μας σώζει, κανείς δεν νοιάζεται τι θα μας συμβεί… όλοι αυτοί που παλεύουν για εμάς, εκτελούν σχέδιο εξόντωσής μας…

Οι πληροφορίες είναι μπροστά μας. Και είναι μόνο εκείνες που δεν μπορούν να κρυφτούν. Γιατί υπάρχουν και άλλες, πολλές, κλεισμένες μέσα σε γραφεία, φρικτές και απάνθρωπες. Και όλες τους ασχολούνται με εμάς και την εξόντωσή μας. Την πνευματική. Την ηθική. Έως και την φυσική, αν καταστεί αυτό αναγκαίο… Κάθε ένας από εμάς, που κατανοεί την αλήθεια αυτών των πληροφοριών, είναι επικίνδυνος. Έχει επικηρυχθεί… Οι «εκλεκτοί» έχουν αποφασίσει την εξόντωσή του. Ο λόγος πολύ απλός. Είδε και κατάλαβε τα εγκλήματά τους. Κι εκεί που τα «εργαλεία» των «εκλεκτών» δεν αποδίδουν, τότε αρχίζει η μεθοδική εξόντωση. Στην αρχή του εύρους επικοινωνίας. Δεν πρέπει να ακούγονται οι φωνές εκείνων που βλέπουν τι θα συμβεί. Μετά, έρχεται η συκοφαντία. Ακολουθεί ο εκφοβισμός. Αν χρειαστεί, ο ανυπάκουος με ψευδείς κατηγορίες θα εμπλακεί με τον σκληρό πυρήνα και θα απειληθεί η προσωπική και οικογενειακή του ειρήνη και η ψυχική ισορροπία… Κι αυτό, επειδή κρίθηκε επικίνδυνος. Είναι φορέας μιας «αρρώστιας» που είναι μεταδοτική και ικανή να απειλήσει τα σχέδια των «επικυρίαρχων».

Κοιτώντας τον δρόμο που έχουμε βαδίσει, βλέπουμε την πορεία μας σαν μια γραμμή. Μια γραμμή από άπειρες κουκκίδες, συμβάντα, που οδηγούν κάπου. Ο χρόνος γράφεται με κουκκίδες, στίγματα… Κάποια από αυτά ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Είναι γεμάτα από χρώμα. Είναι εκείνα τα στίγματα, που φέρνουν χαρά και μας γεμίζουν με νοσταλγία μέχρι το επόμενο στίγμα. Είναι εκείνες οι μικρές αλλά σημαντικές περίοδοι, για τις οποίες ζούμε. Είναι εκείνες οι στιγμές του χρόνου που γράφονται ανεξίτηλα στον χάρτη της ζωής, και που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την πορεία μας, να αλλάξουν τον προορισμό μας σε κάτι καλύτερο.

Και καθόμαστε κάποιες από αυτές στιγμές για να δούμε. Για να ευχαριστήσουμε όσους λείπουν. Για να πιαστούμε από το χέρι όσων βρίσκονται μαζί μας στο σκληροτράχηλο και γεμάτο πόνο μονοπάτι της ζωής. Αλλά και για να θυμηθούμε όσους έφυγαν… Με αυτή, την τελευταία βεβαιότητα, αυτή του «μεγάλου ταξιδιού», πορευόμαστε αναζητώντας την επόμενη κουκκίδα που θα μας δώσει δύναμη. Που θα μας θυμίσει τις αρχές και τις αξίες μας. Που θα μας κάνει να θυμηθούμε από που ξεκινήσαμε και που θέλουμε να πάμε. Βαδίζοντας με αξιοπρέπεια αλλά και την ευθύνη που μας παρέδωσαν οι πρόγονοι να μεταφέρουμε στους απογόνους. Για να σταθούμε άξιοι στην τελευταία κουκκίδα της δικής μας γραμμής, να δώσουμε όσα ακριβώς πήραμε ή και περισσότερα αν είμαστε άξιοι, σε αυτούς που θα συνεχίσουν με τα δικά μας όνειρα να γράφουν τις δικές τους κουκκίδες στον χάρτη της ζωής…

Οι πληροφορίες μας έχουν δοθεί. Οι πολλές είναι άχρηστες και «θανατηφόρες». Οι λίγες είναι αυτές που αξίζουν. Και είναι αυτές οι λίγες που κραυγάζουν για να μας σώσουν. Εσύ τις βλέπεις; Τις ακούς; Αν όχι, γιατί δίνεις στους δημίους σου τη χαρά της παράδοσής σου στα άνομα σχέδιά τους; Αν ναι, πες μου τι κάνεις για να σταματήσεις την εξόντωσή σου; Γιατί επιτρέπεις να σε εξοντώνουν οι ανίκανοι να καταστρέφουν και να γκρεμίζουν όσα –λίγα ή πολλά- έχτισες, όσα λίγα ή πολλά ονειρεύτηκες, όσα λίγα ή πολλά θέλησες να μεταφέρεις στην δύσκολη, στενή και επικίνδυνη γραμμή της δικής σου ζωής.

Τελείωσε ο καιρός για συμπεράσματα. Ήρθε η ώρα των αποφάσεων ζωής. Η ώρα που θα αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του και για όλους μαζί. Η ώρα που οι ληστές πρέπει να πεταχτούν έξω από τα σπίτια μας και να οδηγηθούν εκεί που τους αξίζει… Ο χρόνος κυλά και η γραμμή τελειώνει, για όλους μας… αναζητώντας μια νέα πανίσχυρη κουκκίδα γεμάτη με χρώμα. Μια κουκκίδα που θα αλλάξει την πορεία της συνολικής μας, εθνικής, γραμμής…

ΥΓ: Στον μικρόκοσμο του καθενός μας υπάρχει μια σημαντική –απαράβατη- «εντολή». Η επιβίωση. Και η επιβίωση έχει δύο τρόπους. Τον άσχημο και τον καλό. Ο άσχημος εξασφαλίζει, μετά βίας, την τροφή. Ο καλός εξασφαλίζει τα πάντα, μα κυρίως την αξιοπρέπεια. Ποιόν δρόμο λοιπόν θα διαλέξεις εσύ; Ποια γραμμή θα αποφασίσεις να χαράξεις στον χάρτη της δικής σου, της δικής μας ζωής;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Μαΐ 2017


Μία αναίτια συνάντηση του Τσίπρα με τον Ερντογάν οδηγεί σε δραματικές εξελίξεις στο Αιγαίο, στα ελληνοτουρκικά και το δικαίωμα της Ελλάδας στην υπεράσπιση ελληνικού εδάφους...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Μια ώρα και δέκα λεπτά «κόστισε» στον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξη Τσίπρα, η συνάντησή του με τον τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά την οποία συζητήθηκαν σύμφωνα με τα όσα ανακοινώθηκαν, η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, το μεταναστευτικό, το θέμα της βίζας των Τούρκων πολιτών που επισκέπτονται χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, την Θράκη(;;;!!!) και το γνωστό θέμα των οκτώ τούρκων στρατιωτικών, ενώ δευτερόλεπτα μάλλον χρειάστηκαν για να ζητήσει ο Ερντογάν την «πλήρη υλοποίηση της συνθήκης της Λοζάνης»…

Από ελληνικής πλευράς στη συγκεκριμένη συνάντηση συμμετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς, και ο γ.γ. του Υπουργείου Εξωτερικών για θέματα διεθνούς οικονομικής συνεργασίας Γιώργος Τσίπρας. Από τουρκικής πλευράς στη συνάντηση συμμετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

Αν και ο πραγματικός χρόνος (επειδή υπήρχε εκατέρωθεν μετάφραση της «συζήτησης») της ελληνοτουρκικής συνάντησης ήταν λιγότερο από 35 λεπτά, η συνάντηση έγινε στο περιθώριο του Belt and Road Forum for International Cooperation που διοργανώνει η κινεζική κυβέρνηση, στο ξενοδοχείο “Four Seasons” και αποτέλεσε το πρώτο βήμα μιας νέας «εθνικής πολιτικής», όπως την βλέπει ο Αλέξης Τσίπρας»! Μιας «εθνικής πολιτικής» που ξεκινά σε έδαφος τρίτης χώρας και που δημιουργεί ένα πλήθος ερωτημάτων, παράλληλα όμως και ένα πλήθος αναδυόμενων εθνικών κινδύνων. Κι αυτό, επειδή είναι δεδομένο πως η ικανότητα διαχείρισης «ευαίσθητων θεμάτων» από την πλευρά του κ. Τσίπρα κινείται «επιτυχώς» μόνο σε κομματικά πλαίσια, δηλαδή μεταξύ της κοινοβουλευτικής του ομάδας και της κυβέρνησής του, ενώ στο «πεδίο» των εθνικών θεμάτων, η διαχείριση της σημερινής κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από «επικίνδυνη» έως «καταστροφική»…

Γιατί, όμως, η ελληνική κυβέρνηση συναντήθηκε με τον Ταγίπ Ερντογάν στο Πεκίνο; Τι ήταν εκείνο το γεγονός ή ο (ξένος;) «παράγοντας» που «εκβίασε» αυτή τη συνάντηση; Γιατί ο κ. Τσίπρας δέχθηκε να συναντηθεί με τον Ερντογάν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως θα υπάρξει μια αναίτια και παράλογη «κατάθεση προτάσεων – απαιτήσεων» της τουρκικής πλευράς προς την Ελλάδα, «προσφέροντας» ουσιαστικά ουσιώδη «όπλα» στην διαχείριση της τουρκικής εσωτερικής πολιτικής, η οποία εντείνει τον τουρκικό εθνικισμό έναντι όλων των γειτονικών με την Τουρκία χωρών και ιδιαίτερα κατά της Ελλάδας;

Όταν γίνονται συναντήσεις τέτοιου επιπέδου, υπάρχει μια κοινά αποδεκτή ατζέντα στη βάση της οποίας συζητούν οι δύο (κάποιες φορές και περισσότερες) πλευρές. Φυσιολογικά, λοιπόν, διερωτόμαστε:
α. Ποια η σκοπιμότητα δημιουργίας αυτής της ατζέντας που πρότεινε η ελληνική πλευρά…;
β. Ποια θέματα έθεσε η ελληνική πλευρά και ποια η Τουρκία;
γ. Τι απαντήσεις έδωσε ο κ. Ερντογάν σε θέματα που του έθεσε ο κ. Τσίπρας;

Γιατί ο κ. Τσίπρας μίλησε για την Θράκη; Ποιοι λόγοι (ή σκοπιμότητες) επέτρεψαν τη συζήτηση για την Θράκη; Τι ακριβώς του έθεσε ο κ. Ερντογάν για την Θράκη, ο οποίος «αναγνωρίζει» τους μουσουλμάνους της Θράκης ως Τούρκους, παραβιάζοντας τη συνθήκη της Λοζάνης, αλλά και δημιουργώντας εντάσεις με την Ελλάδα; Μήπως η Θράκη αποτελεί για τον κ. Τσίπρα «ψηφοδόχο» από την οποία έχει τη δυνατότητα να «εισπράξει» εκλογικά οφέλη μέσω μιας προσυμφωνημένης win-win πολιτικής με τον κ. Ερντογάν; Διερωτόμαστε εάν ο κ. Τσίπρας έθεσε θέμα λειτουργίας του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, το οποίο λειτουργεί ως «στρατηγείο» επιχειρήσεων (ψυχολογικών και όχι μόνο) εντός του ελληνικού εδάφους, και σχεδόν πάντα κατά παράβαση των κανόνων λειτουργίας διπλωματικών αρχών…;

Γιατί ο κ. Τσίπρας μίλησε για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, η οποία αντιμετωπίζεται λίαν αρνητικά από όλα σχεδόν τα ευρωπαϊκά κράτη, πλην της Γερμανίας; Μήπως ο κ. Τσίπρας παίζει τον «λαγό» της κυρίας Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να αλλάξει (να επιβάλει) ή και να δημιουργήσει ρήγμα στις αποφάσεις των ευρωπαίων για την σχέση της Ευρώπης με την Τουρκία;

Γιατί ο κ. Τσίπρας ανέχθηκε την από την τουρκική πλευρά κατάθεση αίτησης επιστροφής των οκτώ τούρκων στρατιωτικών, από τη στιγμή που η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει ήδη αποφασίσει την μη επιστροφή τους; Ή, μήπως, αυτή η επιλογή ήταν «επίδειξη δύναμης» του Αλέξη Τσίπρα, προς το εσωτερικό της Ελλάδας;
Γιατί δεν τέθηκε θέμα επιστροφής των δύο τούρκων κομάντος, ή άλλων μεμονωμένων περιπτώσεων τούρκων που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα; Να υποθέσουμε πως όλοι αυτοί συνεχίζουν να παραμένουν στην Ελλάδα ή, μήπως, έχουν επιστραφεί σιωπηλά στην Τουρκία, κατά παράβαση της Δικαιοσύνης που προέταξε στον κ. Ερντογάν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ξεχνώντας να του υπενθυμίσει πως θα έπρεπε η Τουρκία να απευθυνθεί πρώτα από όλους στην κ. Μέρκελ, αφού περισσότεροι από 300 τούρκοι στρατιωτικοί έχουν πάρει άσυλο στην Γερμανία…!

Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας συζήτησε για το «μεταναστευτικό» - προσφυγικό, αλλά και το θέμα της βίζας των Τούρκων πολιτών που επισκέπτονται χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη στιγμή που τα συγκεκριμένα θέματα συζητούνται μεταξύ των Βρυξελλών και της Άγκυρας;
Ήθελε, άραγε, ο κ. Τσίπρας, να προχωρήσει σε μια κίνηση «ένδειξης καλής φιλίας» προς τον απαιτητικό Ταγίπ Ερντογάν, ή θέλησε να συζητήσει το θέμα του εγκλωβισμού της Ελλάδας από την Ευρώπη, η οποία αναγνωρίζοντας τους πολυπληθείς κινδύνους του «μεταναστευτικού» έχει «σφραγίσει» τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, ουσιαστικά έχει θέσει την Ελλάδα εκτός γεωγραφικών ορίων της Ευρώπης και την έχει εγκαταλείψει στις ό,ποιες διαθέσεις του τούρκου «σουλτάνου», ο οποίος συχνά αρέσκεται να αναφέρεται σε «αύξηση του αριθμού των μεταναστών από την Τουρκία προς την Ευρώπη» (δηλαδή προς την Ελλάδα…) απειλώντας –εμμέσως πλην σαφώς- την Ευρώπη και, κυρίως, την Ελλάδα, με αλλοίωση των δημογραφικών στοιχείων, αλλά και με πιθανή είσοδο εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων;
Να θεωρήσουμε πως η συζήτηση του κ. Τσίπρα σχετικά με το «μεταναστευτικό» αφορά σιωπηλή και έμμεση αναγνώριση της ευρωπαϊκής εγκατάλειψης (μετά τα τσιτάτα του Αυγούστου 2015, στα οποία ο κ. Καμμένος διεμήνυε προς όλες τις κατευθύνσεις πως «το προσφυγικό είναι πρόβλημα της Ευρώπης και όχι της Ελλάδας», μέχρις ότου Αλβανία, Σκόπια και Βουλγαρία, «σφράγισαν» τα νότια σύνορά τους με εντολή των Βρυξελλών) και ταυτόχρονη κυβερνητική σιωπηλή και έμμεση αναγνώριση – αποδοχή πως η Ελλάδα βρίσκεται στο έλεος των τουρκικών διαθέσεων περί της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών;

Και στο σημείο που σταματούν τα δύσκολα ερωτήματα, ήρθε και η δήλωση – ανακοίνωση (ή απαίτηση;) του τούρκου προέδρου, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ζήτησε την «πλήρη υλοποίηση της συνθήκης της Λοζάνης», μετατρέποντας τη συνάντηση σε εφιάλτη. Μια δήλωση του τούρκου προέδρου, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τα όσα μέχρι σήμερα δήλωνε ο κ. Ερντογάν, ο οποίος θεωρούσε τη συνθήκη της Λοζάνης αρνητική για την Τουρκία και "προδότες" όσους τούρκους την υπέγραψαν...
Χωρίς να γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη δήλωση του τούρκου προέδρου ήταν εντός της προσυμφωνημένης ατζέντας της συνάντησης των δύο πλευρών (θέλουμε να ελπίζουμε πως «αιφνιδίασε» την ελληνική αντιπροσωπεία παραβιάζοντας την ατζέντα που του κατέθεσε η ελληνική πλευρά), πρέπει να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη δήλωση – αίτηση – απαίτηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως και κακόγουστο «ανέκδοτο», αφού τέθηκε από την πλευρά της Τουρκίας, δηλαδή μιας εκ των συμβαλλομένων χωρών της συνθήκης της Λοζάνης, η οποία όμως παραβίασε στο σύνολό της την συγκεκριμένη συνθήκη, καθιστώντας την αυτομάτως πλήρως αναξιόπιστη ως χώρα, η οποία δεν σέβεται τις αναγνωρισμένες από την ίδια διεθνείς της υποχρεώσεις, πόσο δε μάλλον τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διακρατικές της σχέσεις με την Ελλάδα…! Παραδόξως, αυτήν ακριβώς την δήλωση του Ερντογάν, κάποια ελληνικά ΜΜΕ την χαρακτήρισαν ως «δήλωση αίνιγμα»!!!

Τι ζήτησε, όμως, πραγματικά, ο τούρκος «σουλτάνος», από τον Αλέξη Τσίπρα μέσω της συγκεκριμένης του δήλωσης για τη συνθήκη της Λοζάνης; 
⏩ Ουσιαστικά ζήτησε (ή απαίτησε;) την αποστρατικοποίηση όλων των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.
⏩ Ζήτησε την πλήρη κατάρρευση της άμυνας της Ελλάδας, προκειμένου να ικανοποιήσει τους ό,ποιους μελλοντικούς του πολιτικούς, γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς.
⏩ Ζήτησε - απαίτησε την τουρκική συγκυριαρχία επί του Αιγαίου και την ελληνικότητα των νησιών ελέω της τουρκικής βούλησης...!

Και όμως, οι θέσεις αυτές της Τουρκίας δεν εμφανίστηκαν σήμερα. Εντελώς αυθαίρετα, η Τουρκία καταγγέλει την Ελλάδα ότι παραβιάζει τις Συνθήκες, για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου βάσει της απόφασης των «Έξι Δυνάμεων του 1914» και της Συνθήκης της Λοζάνης του 1923, με το παράρτημα της Συνθήκης που σχετίζεται με το καθεστώς των Στενών, καθώς και με την Συνθήκη των Παρισίων του 1947. Η Άγκυρα θεωρεί ότι πρέπει να είναι αποστρατικοποιημένα και στην περιοχή εφαρμογής της συνθήκρς της Λοζάνης να μην διεξάγονται στρατιωτικές δραστηριότητες.
Φυσικά αυτό δεν ισχύει καθώς τα νησιά βάση της Χάρτας των Θεμελιωδών δικαιωμάτων του ΟΗΕ έχουν το δικαίωμα στην Αυτοάμυνα, όμως, δυστυχώς, ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε ικανοποιητική απάντηση προς τον τουρκικό παραλογισμό - αναθεωρητισμό!

Δεν γνωρίζουμε (δεν ανακοινώθηκε μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές) την ελληνική απάντηση στον παραλογισμό του "σουλτάνου". Γνωρίζουμε, όμως πως σε μια τέτοια απαίτηση η απάντηση οφείλει να μην είναι απλά αρνητική, αλλά να επεκταθεί σε επίπεδο casus belli (αιτία πολέμου) εάν η Τουρκία επαναφέρει οποτεδήποτε μια τέτοια απαίτηση. Σε πολιτικό – διακρατικό επίπεδο, οποιαδήποτε άλλη επίσημη ενέργεια από την ελληνική πλευρά καθιστά σιωπηλή αποδοχή τουρκικής ισχύος και ταυτόχρονη αποδοχή ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας επί του Αιγαίου.
Ακόμη και αν (αύριο) ανακοινωθεί η δημιουργία ελληνικής στρατοχωροφυλακής (κατά τα πρότυπα της τουρκικής στρατοχωροφυλακής στην ανατολική Τουρκία που ιδρύθηκε για να αντιμετωπίσει τους Κούρδους του ΡΚΚ) στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αποτελεί ατιμώρητη αποδοχή όλων των τουρκικών παραβιάσεων επί της Συνθήκης της Λοζάνης, ενώ επιπλέον αποτελί και έμμεση αποδοχή αναγνώρισης δικαίου στην τουρκική πλευρά, δηλαδή αυτόματη μείωση της ελληνικής κυριαρχίας επί των συγκεκριμένων νησιών, αφού η απομάκρυνση του ελληνικού στρατού από αυτά αποτελεί ομολογία άρνησης υπεράσπισής τους σε οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια από την πλευρά της Τουρκίας.

Τέλος, επειδή γνωρίζουμε πως σε τέτοιου είδους επαφές – συναντήσεις – συζητήσεις, υπάρχουν καταγεγραμμένα πρακτικά (μόνο ο Γιώργος Α. Παπανδρέου δεν ήθελε και δεν εφάρμοζε εκ μέρους του την τήρηση πρακτικών στις συναντήσεις που έκανε ως πρωθυπουργός), γιατί αυτά τα πρακτικά δεν δημοσιεύθηκαν άμεσα, ώστε να γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες τι συζητάει ο κ. Τσίπρας με τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν;

Μετά από όλα αυτά, μπορεί, άραγε, η ελληνική κυβέρνηση μέσω του υπουργείου Εξωτερικών ή του μεγάρου Μαξίμου και του γραφείου του ίδιου του πρωθυπουργού, να ανακοινώσει τα οφέλη ή και τις ζημίες που προέκυψαν για την Ελλάδα μέσα από τη συγκεκριμένη διακρατική -ανώτατου επιπέδου- συνάντηση;

Και αν, ο Αλέξης, ο Πάνος, το "παρεάκι" και τα άλλα παιδιά που «πορεύονται» μαζί με τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τα αυτονόητα ή δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τους εθνικούς κινδύνους και να τους αποφύγουν, μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν στο πλέον καίριο ερώτημα; «Για ποιόν λόγο κυβερνάτε την Ελλάδα, όταν δεν είστε σε θέση να την υπερασπίσετε όπως με απόλυτη σαφήνεια το Ελληνικό Σύνταγμα επιτάσσει;»

ΥΓ: Ελπίζουμε πως η σιωπή από την πλευρά των ελληνικών ΜΜΕ, που ακολούθησε μετά την συγκεκριμένη δήλωση του τούρκου «σουλτάνου», αφορά σε περισυλλογή για την σύνταξη κατάλληλων τοποθετήσεων και όχι σε αναμονή «γραμμής» από την πλευρά του Μαξίμου ως προς την «διαχείριση» της σε ανώτατο επίπεδο τουρκικής πρόκλησης. Ελπίζουμε πως δεν θα μάθουμε από ξένα ΜΜΕ ή με «πολύ σκληρό τρόπο» το τι πραγματικά κόστισε στην Ελλάδα αυτή η τελευταία συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν…
ΥΓ2: Συνάντηση των πρωθυπουργών της Ελλάδας και της Τουρκίας, Αλέξη Τσίπρα και Μπιναλί Γιλντιρίμ, θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη, όπως συμφωνήθηκε στη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Πεκίνο. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας θα προηγηθούν συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά και Μεβλούτ Τσαβούσογλου και άλλων συναρμόδιων υπουργών των δύο χωρών.
ΥΓ3: Σχεδόν 12 ώρες μετά τις προκλητικές δηλώσεις του Ερντογάν για τη συνθήκη της Λοζάνης, δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη (ή έστω και ανεπίσημη) δήλωση του κυβερνητικού εταίρου, υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου... Να υποθέσουμε πως ο υπουργός δεν θέλει να ενημερώσει τους έλληνες πολίτες (έστω και τους ψηφοφόρους του) για τις προσωπικές του θέσεις απέναντι στο "διάταγμα του σουλτάνου" ή να υποθέσουμε πως προσπαθεί να "ξεχαστεί το θέμα", χωρίς να αναγκαστεί ο ίδιος σε "κυβιστήσεις";



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Φεβ 2017


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Τελικά, αν μη τι άλλο, η σύγχρονη Ελλάδα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η "χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας", η χώρα που είναι γεμάτη από αρμόδιους, αλλά δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ κάποιος υπεύθυνος. Αφορμή γι αυτό τον χαρακτηρισμό αποτελεί η πρόσφατη έλευση των δύο τούρκων καταδρομέων, οι οποίοι εισήλθαν παράνομα στη χώρα, παρουσιάστηκαν και παραδόθηκαν (παρουσία δικηγόρου) στην Αστυνομία της Ορεστιάδας στις 15/2/2017 και μετά από μερικές ημέρες (20/2/2017) αιτήθηκαν πολιτικού ασύλου στην Αλεξανδρούπολη.

Οι δύο κρατούμενοι είναι πρώην στελέχη των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού και φέρονται να μετείχαν στην ομάδα των 47 «κομάντος», που τη νύχτα της 15ης Ιουλίου είχαν ως αποστολή να δολοφονήσουν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε ξενοδοχείο στη Μαρμαρίδα όπου διανυκτέρευε.
Χαρακτηρίστηκαν ως "σκληροί", αφού δεν είπαν τίποτε περισσότερο από όσα έπρεπε για να υποστηρίξουν το αίτημα ασύλου που κατέθεσαν. Φυλάσσονται από την Ελληνική Αστυνομία και αναμένουν την απόφαση των ελληνικών αρμοδίων αρχών. Καταδρομείς του τουρκικού στρατού, άνθρωποι των τουρκικών ειδικών δυνάμεων, των "bordo berelli". Έμπειροι πολεμιστές, ειδικευμένοι σε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου, με εμπειρία σε πεδία μαχών στη Συρία, το βόρειο Ιράκ και τη Ν.Α. Τουρκία κατά των Κούρδων... Πιστοί στο τουρκικό Σύνταγμα, τούρκοι πατριώτες, που μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά του Ερντογάν εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους διωκόμενοι επί μήνες από το σύνολο των τουρκικών αρχών και υπηρεσιών...

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το ειδησεογραφικό σκέλος της υπόθεσης. Και στο σημείο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε να θέτουμε τα εύλογα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την ανακοίνωση - δημοσιοποίηση της έλευσης στην Ελλάδα αυτών των δύο τούρκων υπαξιωματικών...

Πότε ακριβώς μπήκαν στην Ελλάδα; Από που ακριβώς έγινε η είσοδός τους; Ενήργησαν με βάση ήδη υπάρχον σχέδιο των ειδικών δυνάμεων του τουρκικού στρατού ή σχεδίασαν οι ίδιοι την είσοδό τους κατά το διάστημα όλων αυτών των μηνών που κρυβόταν στην Τουρκία;
Γιατί επέλεξαν να εμφανιστούν ως τούρκοι στρατιωτικοί και όχι ως σύριοι πρόσφυγες; Θα μπορούσαν κάλλιστα να συγκεντρώσουν μια σειρά από κρίσιμες πληροφορίες για κάποιο χωριό της βόρειας Συρίας, να μάθουν και αραβικά (αν δεν γνωρίζουν ήδη) και να μην αντιμετωπίσουν την σωρεία προβλημάτων ως τούρκοι στρατιωτικοί που αιτούνται ασύλου στην Ελλάδα, δημιουργώντας πρόβλημα στην αίτηση του ασύλου τους, αλλά διακινδυνεύοντας και την επιστροφή τους (επίσημα ή ανεπίσημα) στην Τουρκία...
Τι επιδιώκουν, ακριβώς, οι δύο τούρκοι καταδρομείς; Μήπως να τοποθετηθούν μαζί με τους προηγούμενους 8 τούρκους, τους οποίους με απόφαση του Αρείου Πάγου η Ελλάδα αρνήθηκε  να επιστρέψει στην Τουρκία;

Τα ερωτήματα, όμως, δεν σταματούν στους τούρκους καταδρομείς, αλλά συνεχίζονται και προς στην ελληνική πλευρά, αφού ναι μεν οι αρμόδιες αρχές μπόρεσαν για ένα διάστημα μερικών ημερών να διατηρήσουν κρυφή την παράνομη είσοδο και την παράδοση των τούρκων καταδρομέων στην Ελληνική Αστυνομία, αλλά... ξαφνικά(!) το γεγονός έγινε γνωστό, πήρε δημοσιότητα και συγκαταριθμήθηκε στα ήδη υπάρχοντα "προς συζήτηση" θέματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Γιατί, λοιπόν, διέρρευσε ένα γεγονός, που μόνο προβλήματα θα δημιουργούσε, στην ήδη τεταμένη κατάσταση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας; Πρόκειται για ανικανότητα των αρμοδίων ή για πολιτική απόφαση;
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να υποθέσουμε πως η εξέλιξη αυτή σημαίνει απώλεια των στεγανών των αρμοδίων υπηρεσιών ή, μήπως, θα πρέπει να υποθέσουμε πως πρόκειται για μια καθαρή πολιτική απόφαση, η οποία πάρθηκε στο ανώτατο επίπεδο, και είναι άμεσα συνδεδεμένη με μια οργανωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Ελλήνων από θέματα, οι εξελίξεις των οποίων βλάπτουν σε σημαντικότατο βαθμό την εικόνα της σημερινής κυβέρνησης, όπως π.χ. οι περίφημες διαπραγματεύσεις και οι αποφάσεις - εντολές των δανειστών, που οδηγούν σε περαιτέρω εξαθλίωση την ελληνική οικονομία; Μήπως η δημοσιοποίηση της παράδοσης των δύο τούρκων καταδρομέων αφορά στην δημιουργία ενός επικοινωνιακού οπλοστασίου που προσδοκά να αποπροσανατολίσει από ζητήματα μείζονος πολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος;

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι δεν έχει κατατεθεί από την Τουρκία αίτημα επιστροφής - επαναπροώθησης των δύο φυγάδων καταδρομέων, ενώ από την πλευρά των γνωστών τουρκοφρόνων της Θράκης δεν έχει υπάρξει κάποια διαμαρτυρία και απαίτηση επιστροφής των δύο τούρκων καταδρομέων στην Τουρκία, όπως είχε συμβεί με τους 8 τούρκους στρατιωτικούς.

Επειδή υπήρξε η παράδοση των 8 τούρκων αξιωματικών, η δημοσιοποίηση της οποίας δημιούργησε μια ιδιαίτερα έντονη αρνητική κλιμάκωση επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ιδιαίτερα στο Αιγαίο, φυσιολογικό είναι να αναρωτηθεί ο οποιοσδήποτε: Δεν έμαθαν τίποτε οι κυβερνώντες στην διαχείριση τέτοιου τύπου υποθέσεων, μέσα από την περίπτωση των 8 τούρκων αξιωματικών; Για ποιόν λόγο επαναλαμβάνεται ένα λάθος, το οποίο θεωρείται δεδομένο πως θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα, εντάσεις και -φυσικά όλοι μας το απευχόμαστε- δυσάρεστες εξελίξεις;

Τελικά, σε αυτή τη χώρα πρέπει να κατανοήσουμε πως υπάρχουν πολλοί αρμόδιοι, άμεσα σχετιζόμενοι, για να απαντήσουν σε αυτά τα εύλογα ερωτήματα. Δυστυχώς, όμως, εκ των πραγμάτων, φαίνεται πως δεν υπάρχουν υπεύθυνοι. Δηλαδή, άνθρωποι που όχι μόνο έχουν πρόσβαση σε ειδικές πληροφορίες, αλλά είναι σε θέση και να τις διαχειριστούν κατάλληλα και αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της χώρας, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την ευθύνη των όποιων δυσάρεστων εξελίξεων.
Ελπίζουμε οι τούρκοι καταδρομείς να μην μεταφερθούν στον ίδιο, απόρρητο χώρο, όπου φυλάσσονται οι 8 τούρκοι αξιωματικοί. Γιατί, εάν εκτελούν εντεταλμένη υπηρεσία και προχωρήσουν σε αυτό που έμαθαν να κάνουν πολύ καλά, δηλαδή να δολοφονούν ανθρώπους που απειλούν την Τουρκία, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί σε ιδιαίτερα δυσάρεστη θέση, απολογούμενη στον ίδιο τον Ερντογάν, επειδή δεν θα έχει μπορέσει να εξασφαλίσει την ζωή των 8 τούρκων αξιωματικών. Και σε μια τέτοια εξέλιξη δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ανικανότητα των "ειδικών", αφού υπάρχουν δύο άλλοι πολύ σημαντικοί παράγοντες: Η διαφθορά και η πολιτική σκοπιμότητα...

Το μόνο που ελπίζουμε, είναι η ορθολογική διαχείριση του συγκεκριμένου ζητήματος, που, δυστυχώς, λίαν συντόμως, θα μεταβληθεί σε σοβαρό πρόβλημα, επειδή έγινε ευρύτερα γνωστό...
Και μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να κατανοεί την λειτουργία των "non papers" με τη διαρροή πληροφοριών που προσφέρουν πολιτικά ή κομματικά οφέλη, αλλά θα πρέπει, επιτέλους, να γίνει κατανοητό πως η εν κρυπτώ λειτουργία σε θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος είναι κανόνας απαράβατος και επ΄ ουδενί δεν θα πρέπει ευαίσθητα ζητήματα να δημοσιοποιούνται πριν υπάρξει η σε απόλυτο βαθμό εκμετάλλευσή τους από την πλευρά της Ελλάδας, η οποία σήμερα επιβαρύνει με ευθύνη των "αρμοδίων" τις ήδη επιβαρυμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Ιαν 2017


Έχουμε ήδη αρχίσει να βαδίζουμε στο 2017, μια χρονιά που αναμένεται να είναι αποκαλυπτική ως προς τις προθέσεις των ισχυρών, ανατρεπτική ως προς τις πεποιθήσεις και τις ανάγκες των λαών και εξοντωτική όσον αφορά τους αδύναμους. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως η οικονομία και η ισλαμική τρομοκρατία θα απασχολήσουν ενδεχομένως σε σημαντικό βαθμό την εσωτερική ασφάλεια δυτικών χωρών. Το πλέον βέβαιο όλων είναι πως οι ταχύτητες των διεθνών εξελίξεων θα είναι σημαντικές ιδιαίτερα στην Ευρώπη, στην οποία αναμένεται να δοθεί μια παρατεταμένη «μάχη» εκλογών, με τον ευρωσκεπτικισμό να ενδυναμώνεται σε καθημερινή βάση, με την Γερμανία να διεκδικεί την απόλυτη ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και την Μεγάλη Βρετανία να ανοίγει το παράθυρο στην επαναφορά της Ευρώπης μακριά από την θανατηφόρα αγκαλιά - κυριαρχία της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σε κάθε περίπτωση τα όσα συμβαίνουν θα λειτουργήσουν καθοριστικά στην ανάδειξη των ισχυρών χωρών του πλανήτη για τα επόμενα 100 χρόνια. Με δεδομένους παίκτες την Κίνα, την αναδυόμενη Ρωσία και τις απρόθυμες (αλλά και με πολλά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα) ΗΠΑ, μία ακόμη θέση στο τραπέζι των ισχυρών φαίνεται να διεκδικεί και η Γερμανία. Στην τελική «τοποθέτηση» των ισχυρών, η γεωπολιτική, η γεωστρατηγική, η γεωοικονομία αλλά και η ενέργεια αποτελούν τα σταθερά «κλειδιά ισχύος», των οποίων η διαμόρφωση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έτσι, το τρέχον έτος αναμένεται να είναι από κρίσιμο έως και λίαν αποκαλυπτικό για τις πραγματικές δυνατότητες των μνηστήρων του «παιγνίου», οι οποίοι ήδη χρησιμοποιούν θεμιτές και αθέμιτες μεθόδους για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συμμαχίες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να δημιουργήσουν ρηγματώσεις στις συμμαχίες των αντιπάλων τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σε θέση αναμονής

Οι ΗΠΑ μετά από την πανωλεθρία του παρελθόντος συστήματος διακυβέρνησης, και έπειτα από μία καταγεγραμμένη απροθυμία γενικότερης άμεσης εμπλοκής στα διαδραματιζόμενα ανά τον πλανήτη, έχοντας μια σωρεία οικονομικών προβλημάτων (τα οποία όμως μπορεί να διαχειριστεί μεσοπρόθεσμα αφού διαθέτει τα κατάλληλα "εργαλεία), αλλά και μια σειρά στρατηγικών αποτυχιών στην ικανοποίηση στόχων για την χάραξη του νέου παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη με κέντρο την Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ φαίνεται να ικανοποιούνται από την εναπομείνουσα ισχύ τους και, φυσικά, το «αλώβητο» αμερικανικό γόητρο.

Η Ουάσιγκτον, αφού επέλεξε να επηρεάζει την Ευρώπη μέσω της Γερμανίας και την Μέση Ανατολή μέσω ενός πολιτικού Ισλάμ που θα εισήγαγε η Τουρκία του Ερντογάν, είδε να καταρρέουν τα σχέδιά της και κατανοώντας πως το μεγάλο πρόβλημα για την ύπαρξη των ΗΠΑ είναι η Κίνα και η οικονομική απειλή του Πεκίνου, φαίνεται πλέον διατεθειμένη να αλλάξει άρδην τους σχεδιασμούς, ευελπιστώντας σε μια άτυπη συμμαχία και συνεργασία με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και με την Ρωσία του Πούτιν και την Ευρώπη να λειτουργεί ως κοινός χώρος «καλής θέλησης» (και, φυσικά, οικονομικού κέρδους) των δύο πλευρών με ή χωρίς την Γερμανία να πρωταγωνιστεί στη νέα κατάσταση που διαφαίνεται πως είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο βασικός - ουσιαστικός αντίπαλος για την Ουάσιγκτον είναι η οικονομική ισχύς του Πεκίνου, και συγκεκριμένα το αμερικανικό χρέος που διακρατεί η Κίνα και το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να λειτουργήσει αποδομητικά για τις ΗΠΑ, ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν δημόσια δηλώσει πως σε βάθος πλέον των 10 χρόνων, η Κίνα ενδέχεται να διαθέτει την θέση της παγκόσμιας υπερδύναμης και σε στρατιωτικό επίπεδο αποκαθηλώνοντας τις ΗΠΑ από την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Ουσιαστικά, η μέχρι στιγμής καταγραφόμενη καλή θέληση του νέου αμερικανού προέδρου προς την Ρωσία του Πούτιν, αποσκοπεί στην δημιουργία ρηγμάτων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου και στην δημιουργία μιας άτυπης συνεργασίας –συμμαχίας των μεγάλων αντιπάλων του προηγούμενου αιώνα απέναντι στο φαινόμενο, την Κίνα, που βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη και απειλεί την παγκόσμια τάξη όπως τη γνωρίζουμε ως σήμερα.

Η Ρωσία ανέρχεται δυναμικά

Η Ρωσία του Πούτιν, τόσο στην Κριμαία όσο και στην Μέση Ανατολή απέδειξε πως ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά επί της ουσίας στοχεύει σε μια –ει δυνατόν- αναίμακτη συνεργασία και με οικονομικά οφέλη παρουσία της τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία του Πούτιν επανακάμπτει ταχύτατα και με αποφασιστικότητα, έχει στρατηγικό σχέδιο και, κυρίως, κατανοεί πως το «μοίρασμα» του πλανήτη δεν γίνεται με κανόνες «ρωσικής ρουλέτας»… που ενδέχεται να οδηγήσουν σε ακραίες μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Η "γνώση του αντιπάλου", η εμπειρία και οι δίαυλοι επικοινωνίας που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η κατανόηση της καταστροφικής ισχύος που διαθέτει, αλλά κυρίως, η αποφασιστικότητα πλήρους επαναφοράς με κανόνες business as usual (γλώσσα που κατανοούν οι ΗΠΑ), είναι σημεία πάνω στα οποία μπορεί να υπάρξει μια ασφαλής μελλοντική επικοινωνία και συνεργασία των δύο χωρών.

Η αποφασιστική, δυναμική και αποτελεσματική παρέμβαση της Μόσχας τόσο στην Κριμαία (απέναντι στην Γερμανική αλαζονεία) όσο και στην Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, απέδειξε πως η Ρωσία είναι σε θέση να μην αποδέχεται τετελεσμένα εις βάρος των συμφερόντων της και να παρεμβαίνει ουσιαστικά -με ευέλικτη πολιτική- και αλλάζοντας εις βάρος της παγκόσμιους σχεδιασμούς στην επιχειρούμενη ευρύτερη γεωπολιτική αναδιάταξη. Όμως, το μήνυμα του Πούτιν στην σταθερά υποχωρητική Ουάσιγκτον ήταν απολύτως διακριτό, αφού της αναγνωρίζει παγκόσμιο ρόλο και επιλέγει την συνεργασία από μία σύγκρουση που θα κατέστρεφε και τις δύο πλευρές. Το ίδιο μήνυμα έχει κατορθώσει να περάσει η Μόσχα και στο Πεκίνο, κερδίζοντας χρόνο απέναντι στον κινεζικό δράκο, και προτάσσοντας καλή θέληση με ποικίλα βοηθήματα προς την Κίνα (έως και στρατιωτική τεχνολογία), παίρνοντας τον ρόλο του μπαλαντέρ έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο στις δυνάμεις ισχύος του σήμερα αλλά και της επόμενης ημέρας, ό,ποια κι αν είναι αυτή.

Κίνα, ο πεινασμένος δράκος

Η Κίνα είναι η πιο "ψύχραιμη" δύναμη, εν σχέσει με τις ΗΠΑ και Ρωσία, με πραγματικά μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τον οποίο είναι σε θέση να υλοποιήσει κυρίως λόγω του καθεστώτος που απέχει μακράν από τις αντιλήψεις της Δύσης. Στόχος του Πεκίνου είναι η κυριαρχία στο άμεσο γεωπολιτικό περιβάλλον, αν και γνωρίζει ότι η επίδειξη ισχύος οδηγεί σε αντισυσπειρώσεις τις οποίες όμως τις θεωρεί διαχειρίσιμες. Είναι υπέρ της το πλεονέκτημα του αμυνόμενου που έχει υπολογιστεί περί το ένα προς τρία.

Ταυτόχρονα, διά της οικονομικής της ισχύος σε όρους συναλλαγματικών αποθεμάτων, η Κίνα έχει αγοράσει αμερικανικό χρέος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή, άρα ένα έστω λίγο επιπόλαια δόγμα MAD, όχι όμως με τη χρήση πυρηνικών.
Όσα προβλήματα οικονομικά και να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό, είναι σε πολύ καλύτερη θέση να τα αντιμετωπίσει με παρεμβάσεις λόγω της φύσεως του καθεστώτος και της κινεζικής φιλοσοφίας που δεν έχει καμία σχέση με τη δυτική.

Η μεγάλη πρόκληση της Κίνας είναι να αλλάξει το μοντέλο που την οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη. Ένα μοντέλο που βασίστηκε σε φθηνότατη εργασία και χαμηλής ποιότητας προϊόντα που κυριάρχησαν στις δυτικές αγορές. Όσο όμως αναπτύσσεται αναγκάζεται να αυξάνει αποδοχές στους εργαζόμενους (προκειμένου να δημιουργήσει ένα εσωτερικό οικονομικό στήριγμα), οπότε καλείται να αντισταθμίσει την απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της διεθνώς (λόγω αύξησης του κόστους παραγωγής), με βελτιωμένη τεχνολογία, συν αύξηση της εσωτερικής ζήτησης λόγω των χρημάτων που έχουν οι Κινέζοι για να καταναλώσουν. Παράλληλα, το Πεκίνο καλείται να διαχειριστεί τις φούσκες που δημιουργούνται σε μια οικονομία ως αποτέλεσμα του φθηνού χρήματος και της πιστωτικής επέκτασης, αλλά και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Σε τελική ανάλυση, με αναγωγή στο γεωστρατηγικό επίπεδο, η Κίνα είναι η μοναδική χώρα που αναπτύσσει ισόρροπα την οικονομική και τη στρατιωτική της ισχύ και μάλιστα με τη σωστή σειρά. Η Ρωσία από την πλευρά της στηρίζεται στις πρώτες ύλες (των οποίων οι τιμές ανεβοκατεβαίνουν, ενίοτε και βοηθούμενες από τους ανταγωνιστές) με μια οικονομία που πολύ δύσκολα μπορεί να πλησιάσει τον χαρακτηρισμό της "μεταποιητικής".

Γερμανία, με όνειρα μεγάλης δύναμης, αλλά...

Στο τραπέζι της παγκόσμιας ισχύος προσπαθεί να τοποθετηθεί και η Γερμανία. Κι ενώ το Βερολίνο έχει κατορθώσει να επιβληθεί μέσω της οικονομίας (του ευρώ) και να εκμεταλλευθεί την ανεπάρκεια άλλων ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Γαλλία), δημιουργώντας όμως ένα πλήθος οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων στην γηραιά ήπειρο που απειλούν το μεγάλο σχέδιο της γερμανικής επιβολής, η γερμανική αλαζονεία και κυρίως η ανεπάρκεια χειρισμού της ισχύος που διαθέτει, σε συνδυασμό με την σε σημαντικότατο βαθμό ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία και την έλλειψη ενός ισχυρού στρατού, καθιστούν το "γερμανικό μοντέλο ισχύος" ανεπαρκές.

Βέβαια, η Γερμανία κατέβαλε (και συνεχίζει να καταβάλει) σημαντικές προσπάθειες τόσο προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός ισχυρού ευρωστρατού, όσο και απόκτησης - υφαρπαγής ενεργειακών πόρων από την κεντρική και ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα καταλήστευσής τους από την Κύπρο και την Ελλάδα μέσω μνημονίων. Λειτουργώντας στο ίδιο μοτίβο και προκειμένου το Βερολίνο να αναπτύξει την επιρροή του στην Μέση Ανατολή και στις οδούς διέλευσης της ενέργειας, έχουν επαναθερμανθεί οι ιστορικές σχέσεις με την Τουρκία και εκφράζονται στον μέγιστο βαθμό με την μεγαθυμία των Γερμανών απέναντι στον ημιπαράφρονα και συνεχώς απομακρυνόμενο από τα δημοκρατικά πλαίσια Ταγίπ Ερντογάν, στον οποίο εμμέσως πλην σαφώς παρέχει ένα άτυπο καθεστώς ατιμωρησίας έως και "διευκολύνσεις" σε θέματα που είτε άπτονται με την Ελλάδα και την Κύπρο είτε είναι άμεσα σχετιζόμενα με τις τουρκικές απειλές και εκβιασμούς προς την Ευρώπη μέσω των (λαθρο)μεταναστών, ενώ η ανάπτυξη των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών πληροφοριών τόσο στην Τουρκία όσο και στην Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ κ.α.) δημιουργούν "στίγματα" γερμανικής συνεργασίας και βοήθειας προς την φιλο-ισλαμική τουρκική εξωτερική πολιτική και τους τζιχαντιστές.

Σε κάθε περίπτωση, η γερμανική ωμότητα, όπως αυτή εκφράζεται οικονομικά εντός της Ευρώπης (μεταμοντέρνος πόλεμος) και ιδιαίτερα προς τις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, σε συνδυασμό με τους απαράδεκτους γεωπολιτικούς χειρισμούς του Βερολίνου από την Ουκρανία έως και τα Βαλκάνια, προϊδεάζουν για μια επερχόμενη αντίδραση (ήδη ξεκίνησε μέσω του ευρωσκεπτικισμού) και σημαντικές πολιτικές αλλαγές εις βάρος της γερμανικής προστεταντικής προσέγγισης σε όρους που ξεκινούν από την έννοια της "συμμαχίας" και καταλήγουν στην ίδια τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών και των κρατών της "Ενωμένης" Ευρώπης. Μια αντιστροφή του υπάρχοντος κλίματος θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Γερμανία σε οικονομικό όλεθρο, αφού η οικονομία της στηρίζεται σε σημαντικότατο βαθμό στις εξαγωγές προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι, παρά τις ό,ποιες προσπάθειες του Βερολίνου, εξαιτίας κυρίως της γερμανικής αντίληψης στην διαχείριση της οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής ισχύος, σε συνδυασμό με την απόλυτη ενεργειακή και στρατιωτική ανεπάρκεια, καθιστούν τη Γερμανία ως τη χώρα που θέλει, αλλά δεν μπορεί επ' ουδενί να σταθεί στο τραπέζι των ισχυρών του πλανήτη.

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας

Με τα υπάρχοντα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά δεδομένα των ισχυρών (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) και της Γερμανίας που επιθυμεί να μεταβληθεί σε ηγεμόνα της Ευρώπης (ακόμη και επί ερειπίων), η Ελλάδα βιώνει μια πρωτοφανή κατάσταση που δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με την οικονομία, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις γεωπολιτικές επιθυμίες, της ενεργειακές ανάγκες και τις ιστορικές βλέψεις της Γερμανίας έναντι των υπολοίπων ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών.

Μέχρι και σήμερα, οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας επέλεγαν να ανταλλάσσουν την στρατηγική θέση της χώρας με την εξουσία. Πολιτικά σχήματα και προσωπικότητες εξαρτώμενες (έως και εκβιαζόμενες) από εξωτερικά συμφέροντα, δεν παρήγαγαν σχεδόν ποτέ εθνική πολιτική, πόσω δε μάλλον ουσιαστικό πολιτικό έργο... Σήμερα, δίνεται μια τεραστίων διαστάσεων ευκαιρία στην Ελλάδα (αλλά και στην Κύπρο) να αντιταχθεί στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων που ασκεί αφόρητη έως και καταστροφική πίεση (βλ. Βερολίνο), μέσα από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τις ανάγκες των ισχυρών, όπως αυτές προκύπτουν μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας ανακατανομής σφαιρών πολιτικής ισχύος.

Εάν οι κυβερνώντες την Ελλάδα αντιληφθούν πως η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε επιθυμεί την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων (έως αφανισμού) προς οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τολμήσει να αμφισβητήσει το γερμανικό "uber alles", εάν αντιληφθούν πως ο γερμανικός γίγαντας μέσω των απειλών του επιχειρεί να κρύψει την αδυναμία του (ενέργεια και έλεγχος των ενεργειακών ροών) και κατατεθεί ένα ολοκληρωμένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει την αξιοποίηση των ελληνικών ενεργειακών πόρων (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρίτες κ.α.) σε συνεργασία με εταιρείες χωρών στις οποίες η Γερμανία σήμερα επιβάλει τις δικές της επιθυμίες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Μ. Βρετανία κ.α.), τότε θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη η πλήρης αναστροφή της σημερινής τραγικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Εάν, μάλιστα, μέσα από αυτή την πρόταση κατατεθεί ταυτόχρονα ένα γεωπολιτικό μοντέλο (επικαιροποιημένη πρόταση του οράματος του Ρήγα Φεραίου) που θα αναδεικνύει και θα ενισχύει την φύση, τα πλεονεκτήματα και τις οικονομίες των βαλκανικών χωρών, καταγράφοντας έναν χώρο μεταφοράς των ευρωπαϊκών βιομηχανιών από την Κίνα στα Βαλκάνια (μακριά από εθνικισμούς και με ευρωπαϊκούς μισθούς) και επί της ουσίας έναν χώρο - ζώνη ανάπτυξης και ασφάλειας μεταξύ της κεντρικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, τότε θα υπάρξει πλήρης ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης (στην Ελλάδα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων) σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην κορυφή των εξελίξεων, μακριά από τους κινδύνους που σήμερα βρίσκεται και τις απειλές που δέχεται από "φίλους", "εταίρους" και "συμμάχους".

Η καταρρέουσα Τουρκία του Ερντογάν

Η Τουρκία, είναι μια δημιουργήθηκε από την Δύση για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε στρατηγικός στόχος προς χειραγώγηση και μετέπειτα στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι η χώρα που έχει εκμεταλλευθεί στον απόλυτο βαθμό την γεωστρατηγική της θέση και συμμετείχε σε όλα τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά παίγνια των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (από Βαλκάνια έως και Μέση Ανατολή). Επίσης, μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως ιστορικός εταίρος της Γερμανίας, υπό την άτυπη προστασία της οποίας βρίσκεται έως και σήμερα.

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν συμμετείχε σε ένα τολμηρό αμερικανικό σχέδιο δημιουργίας και προώθησης ενός ιδιαίτερου μοντέλου, του πολιτικού Ισλάμ και της αμερικανικής διείσδυσης στον ευρύτερο χώρο της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Με την βοήθεια του Γκιουλέν και του δικτύου του, αλλά και του κεμαλικού - στρατιωτικού τουρκικού κατεστημένου, ο Ταγίπ Ερντογάν με ταχύτατους ρυθμούς εξελίχθηκε στο πρόσωπο που έφερε όλα τα "προσόντα" για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη Τουρκία. Συμμετείχε και στον τομέα της υποστήριξης των τζιχαντιστών του Ιλαμικού Κράτους και, κυριολεκτικά, έφτασε πολύ κοντά στο να καρπωθεί από τις εκ βάθρων ανακατατάξεις στην Μέση Ανατολή.

Μια σειρά από κορυφαία γεγονότα. όμως πρώτα η Μόσχα του Βλαντιμίρ Πούτιν με την αποφασιστική και στον απόλυτο βαθμό επιτυχημένη παρέμβαση στη Συρία, η κατάρριψη του ρωσικού SU-24 κι έπειτα ένα αποτυχημένο (και πολυσυζητημένο έως και σήμερα) στρατιωτικό πραξικόπημα, φαίνεται πως άλλαξαν ραγδαία τα σχέδια των ΗΠΑ (που είχαν ήδη αποσυρθεί και λειτουργούσαν μέσω προθύμων εκπροσώπων) και έβαλαν την Τουρκία και τον ίδιο τον Ερντογάν σε σοβαρές περιπέτειες, που μετέτρεψαν την "πανίσχυρη" Τουρκία σε έναν ετοιμόρροπο χώρο, που απειλούν την γεωγραφική ακεραιότητά της, ενώ την έχουν καταστήσει -εξαιτίας των επιλογών του Ερντογάν- σε μη ασφαλή χώρα (που όμως υπό την γερμανική ανοχή τολμά να απειλεί την Ευρώπη), την ίδια στιγμή που η τουρκική οικονομία ξεκίνησε μία πορεία προς τον όλεθρο (πρώτα εξαιτίας της Ρωσίας κι έπειτα εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης της τρομοκρατίας).

Κι ενώ η Τουρκία ετοιμαζόταν να μετατραπεί (με όλα τα συνακόλουθα οφελήματα) στον πανίσχυρο παίκτη μεταξύ Βαλκανίων και Μέση Ανατολής, η αλλαγή των αμερικανικών σχεδίων και ο προσανατολισμός των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας), εξανάγκασαν τον "σκληρό" Ερντογάν να στραφεί προς την Μόσχα του Πούτιν, αναζητώντας την προστασία και την εύνοια ενός ισχυρού. Αυτή η στροφή προς τη Μόσχα (και μια σειρά από λεκτικές επιθέσεις κατά των ΗΠΑ), κατέστησαν την Τουρκία ως αφερέγγυο σύμμαχο χώρα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ίδια την Τουρκία και, κυρίως, για την ακεραιότητά της στο προσεχές μέλλον.

Παρ' όλα αυτά τα προβλήματα, μέχρι και σήμερα η Τουρκία -με την σιωπηλή βοήθεια της Γερμανίας- προσπαθεί να παίζει σε πολλά μέτωπα, να συμμετέχει σε αποφάσεις το μέλλον των οποίων η ίδια δεν είναι σε θέση να ορίσει και υπό την ανοχή ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών να ασκεί πιέσεις (στον γνωστό ρόλο του μαντρόσκυλου) και να απειλεί την Κύπρο και την Ελλάδα, δηλαδή τις δύο χώρες που με κοινή πολιτική μπορούν να καταστρέψουν τα όνειρα του Βερολίνου!!!

Η σημερινή Τουρκία βρίσκεται σε δεινή θέση, αφού ο Ερντογάν γνωρίζει πως οι ΗΠΑ θα προωθήσουν τη δημιουργία ενός Κουρδιστάν (ακόμη και σε συνεργασία με τη Ρωσία), ενώ ταυτόχρονα έχει να επιλέξει μεταξύ της συμπάθειας του Ρωσίας και της "επιστροφής του ασώτου" στις διαθέσεις των ΗΠΑ. Με σοβαρούς κινδύνους στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο Ερντογάν είναι αντιμέτωπος με τους Κούρδους, τους φανατικούς ισλαμιστές που εγκατέλειψε με την στροφή του προς τη Μόσχα, το σύστημα Γκιουλέν και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που ο ίδιος επιχείρησε να αντικαταστήσει προς όφελός του, αλλά και την καταρρέουσα τουρκική οικονομία, ενώ τέλος, η τουρκική εμπλοκή στη Συρία πνίγεται στο αίμα στις μάχες με τους τζιχαντιστές και αναμένεται συντριβή όταν ο Συριακός στρατός θα απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων και των παραστρατιωτικών ομάδων που υποστηρίζει η Άγκυρα. Με αποφάσεις του ίδιου του τούρκου προέδρου ο κρατικός μηχανισμός στην Τουρκία υπολειτουργεί εξαιτίας των διώξεων που συνεχίζονται έως και σήμερα κατά οιουδήποτε εναντιώνεται στον "σουλτάνο Ερντογάν". Ποιά διέξοδο έχει ο τούρκος πρόεδρος; Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να απασχολήσει άμεσα και στον μέγιστο βαθμό την ελληνική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα την κυβέρνηση, αφού Κύπρος και Αιγαίο δείχνουν να βρίσκονται στο "κέντρο ενδιαφέροντος" για την Τουρκία, η οποία εναγωνίως αναζητά μια "νίκη", ακόμη και σε επίπεδο μιας βραχονησίδας...

Εγκαταλείποντας την μικροπολιτική προσέγγιση των όσων συμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας και κοιτώντας το σύνολο του "δάσους", των συμφερόντων και των δυνάμεων που κινούνται στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μια στοχευμένη παρέμβαση - πρόταση της Ελλάδας, μπορεί να οδηγήσει σε επαναδιατάξεις που θα ικανοποιούν όλους τους ισχυρούς, θα καλύπτουν και θα εγγυώνται τα ελληνικά συμφέροντα, την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία της χώρας, η οποία με τις κατάλληλες πολιτικές αναπροσαρμογές (π.χ. πλήρη συνεργασία με την ελληνική ομογένεια) μπορεί να επιβεβαιώσει το ρηθέν "οι ισχυροί έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά αυτά λειτουργούν για εμάς"... Τα μόνα που χρειάζονται, πέραν της ολοκληρωμένης σοβαρής ελληνικής πρότασης, είναι τόλμη, διάθεση για προσφορά, εντιμότητα και σοβαρότητα. Αυτά τα στοχεία, δηλαδή, που λείπουν από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματιών - βολεμένων πολιτικών (κατ' άλλους "πωλητικών") που πουλάνε τα πάντα για να εξασφαλίσουν την άνοδο ή την παράταση της παρουσίας τους στην εξουσία...

ΥΓ: Τόσο για το αποτυχημένο πραξικόπημα, όσο και για την εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη, ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί ως "ιθύνων νους" κάποια χώρα που θέλει να τραβήξει την Τουρκία μακριά από την "ρωσική αρκούδα" και να την τοποθετήσει στον όμιλο των χωρών που επιθυμεί να επηρεάζει ή και να ελέγχει η ίδια. Και αυτή η χώρα δεν είναι σίγουρα οι ΗΠΑ ή η Κίνα (φυσικά ούτε και η Ρωσία)...

ΥΓ2: Κάποιοι, πιθανότατα, θα χαρακτηρίσουν τα παραπάνω γραφόμενα ως "αντιγερμανικό μένος". Ίσως θα πρέπει να επανεξετάσουν τόσο τις εκάστοτε δημόσιες δηλώσεις Σόιμπλε (και την συμπεριφορά της γερμανικής κυβερνητικής πολιτικής προς την Ελλάδα), αλλά και τις δηλώσεις (που αυξάνονται συνεχώς) πολλών ευρωπαίων αξιωματούχων που καταδικάζουν το "σκεπτικό" της Γερμανίας προς την Ελλάδα (και όχι μόνο). Σε κάθε περίπτωση ο Σόιμπλε εργάζεται για τα συμφέροντα και την υλοποίηση των σχεδιασμών της Γερμανίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει πως η Ελλάδα πρέπει να σιωπά στην επιθετική - εξοντωτική πολιτική του γερμανού υπουργού ή πως πρέπει οι Έλληνες να αποδεχθούν την εξόντωσή τους ως "λογικό επόμενο" μιας ισχυρής Γερμανίας. Αυτό που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τόσο η κυρία Μέρκελ όσο και ο κ. Σόιμπλε, αλλά για ακατανόητους λόγους δείχνουν να αγνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πως στην παγκόσμια πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι και σύμμαχοι, παρά μόνο συμφέροντα, ισχυροί και ανίσχυροι, θύτες και θύματα. Όποιος νομίζει πως η γερμανική πολιτική αντιμετωπίζει φιλικά την Ελλάδα και τους Έλληνες, προφανώς δεν έχει κατανοήσει τα διεθνώς ισχύοντα και, προφανέστατα δεν έχει αντιληφθεί την αξία της Ελλάδας και την γερμανική ανάγκη να υφαρπάξει τόσο τον φυσικό όσο και τον ανθρώπινο πλούτο αυτής της μικρής αλλά τόσο σημαντικής χώρας.

ΥΓ3: Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα (και κυρίως από τους έλληνες πολίτες) οι πολιτικές ελίτ θα πρέπει να κατανοήσουν τα πραγματικά αίτια της (επιβληθείσας) κρίσης προκειμένου να καταστεί δυνατό να χαραχθεί μια ενιαία εθνική στρατηγική - αποφασιστική πολιτική που θα λειτουργήσει επιθετικά προς την διέξοδο της Ελλάδας από αυτή την κρίση, η οποία της έχει αφαιρέσει την εθνική κυριαρχία, διαλύει όλες τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές δομές της και την έχει καταστήσει γερμανικό προτεκτοράτο, σε ένα failed state, με μηδενικές πιθανότητες επαναφοράς και λειτουργίας της ως ανεξάρτητης και αυτοκυρίαρχης χώρας, η οποία απομυζάται και αποσυντίθεται προς όφελος μιας παντοδύναμης Γερμανίας. Οι πολιτικές υποτέλειας και αποδοχής της ασφάλειας των αλυσίδων, οι πρακτικές μεθοδικής εξόντωσης μιας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, η καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, η καταστρατήγηση του Ελληνικού Συντάγματος και οι εν γένει μνημονιακές "λογικές" πρέπει να καταγγελθούν επαρκώς, η πολιτική ανωμαλία την οποία διάγει η Ελλάδα ενώ οι εκφραστές - υποστηρικτές της θα πρέπει να οδηγηθούν πάραυτα ενώπιον των ποινικών ευθυνών τους τόσο ως προς το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας, όσο και ως προς το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Οι λογικές της "συνέχειας του κράτους" (δηλαδή η αναγκαστική υλοποίηση δεσμεύσεων κυβερνήσεων που καταπάτησαν κάθε έννοια του Ελληνικού Συντάγματος), θα πρέπει να παυθούν άμεσα και να χαρακτηριστούν αναλόγως. Η Ελλάδα είναι μια χώρα μικρή (πληθυσμιακά) και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μπορεί να ανταπεξέλθει σε πιθανές ακραίες πιέσεις που θα της ασκηθούν, οι οποίες όμως θα "ρίξουν τις μάσκες" όλων εκείνων που ισχυρίζονται πως επιθυμούν "το καλό των Ελλήνων".
Η μη εκμετάλλευση των υπαρχουσών διεθνών γεωπολιτικών συνθηκών και εν εξελίξει ανακατατάξεων θα αποτελέσει έγκλημα των πολιτικών - κυβερνητικών ιθυνόντων εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας, η οποία μπορεί να καταθέσει τη δική της πρόταση, διευκολύνοντας στο "ξεκαθάρισμα" των ισχυρών και αναδεικνύοντας την χρησιμότητα ενός αυτοκυρίαρχου και ανεξάρτητου ελληνικού χώρου, σπουδαιότατης γεωπολιτικής, γεωστρατηγικής και ενεργειακής αξίας. Επιτέλους, ας πάψουμε να πουλάμε σαν χώρα μόνο τον ήλιο και τις παραλίες μας και ας εκμεταλλευθούμε τον ζωτικό χώρο στον οποίο βρισκόμαστε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



11 Νοε 2016


Ο Ντόναλντ Τραμπ, με την εκλογή του στην θέση του προέδρου των ΗΠΑ, κατόρθωσε να «σπάσει το κατεστημένο», την ισχύουσα τάξη πραγμάτων τόσο εντός όσο και εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ο φόβος αντιμετώπισης του άγνωστου, η καχυποψία στην δύναμη του ανδρός που στηρίχθηκε στα εγκληματικά λάθη του ίδιου του αμερικανικού (και διεθνούς) συστήματος ήταν κάποιοι από τους σοβαρούς παράγοντες που τον οδήγησαν στη θέση του «πλανητάρχη».

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο κ. Τραμπ κατόρθωσε να «διαλύσει» και τη γνωστή παροιμία «μέγα θαύμα τρεις ημέρες», αφού χρειάστηκαν λίγες μόνο ώρες μετά την εκλογή του, για να μεταβάλει τα συναισθήματα χαράς όλων εκείνων που είδαν στο πρόσωπό του τον ηγέτη που με την (πραγματική) λαϊκή στήριξη θα αλλάξει τα πράγματα. Έτσι, ο αντιπρόεδρος του κ. Τραμπ, Μάικ Πενς, φέρεται να δήλωσε σε τουρκική εφημερίδα πως η Άγκυρα είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχός τους στην περιοχή.
Την ίδια στιγμή ο σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και επικρατέστερος νέος υπουργός Άμυνας, Μάικ Φλιν δηλώνει: «Πρέπει να δούμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της Τουρκίας και να αναπροσαρμόσουμε την εξωτερική μας πολιτική, ώστε να αναγνωρίσουμε την Τουρκία ως προτεραιότητα».
Ορατά πλέον, τα σημάδια της επαναπροσέγγισης προέρχονται μάλιστα και από τις δύο πλευρές, με τη συμπάθεια στον άξονα Τραμπ – Ερντογάν να διαφαίνεται… αμοιβαία. Μένει να φανεί ποιος ακριβώς θα είναι αντίκτυπος που αυτή η αμερικανοτουρκική επαναπροσέγγιση μπορεί να έχει πάνω στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφού από ότι φαίνεται, δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο στις σκέψεις και τους σχεδιασμούς στο επιτελείο του κ. Τραμπ η διαρροή των wikileaks στην οποία αναφερόταν η χρηματοδότηση της προεκλογικής περιόδου της κυρίας Κλίντον από την Τουρκία.

Αν δεχτούμε ως ισχύουσες τις δηλώσεις αυτές, τότε σαφέστατα πρέπει να αναρωτηθούμε:

  • Τι συνέβη, λοιπόν, για να υπάρξει αυτή η πολύ δυσάρεστη για την Ελλάδα εξέλιξη; 
  • Πως η Τουρκία κατόρθωσε σε «μηδενικό χρόνο» να «ελέγξει» σε τόσο μεγάλο βαθμό τον στρατηγικό σχεδιασμό στο επιτελείο του κ. Τραμπ;
  • Πως η Ελληνική κυβέρνηση «κατόρθωσε» να βρεθεί ξανά η Ελλάδα σε μειονεκτική έως ιδιαζόντως δυσάρεστη θέση στον τομέα των εθνικών θεμάτων και δη των ελληνοτουρκικών;

Αν και οι εκδοχές που μπορούν να υπάρχουν είναι πολλές, καλό θα ήταν να κατανοήσουμε πως:

Α. Ο κ. Τραμπ ξέρει πολύ καλά από «μπίζνες» και σέβεται όλους τους αντιπάλους – συνομιλητές που έχουν να του προτείνουν κάτι. Τόσο ο κ. Τραμπ, όσο –κυρίως- το επιτελείο του, γνωρίζουν τα συμβαίνοντα στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν και κατανοούν πως η οποιαδήποτε διάθεσή για παρέμβασή τους δεν μπορεί να διαγράψει την μέχρι σήμερα ισχύουσα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά μπορεί μερικώς να επαναδιαπραγματευθεί όρους και προϋποθέσεις συνεργασίας των ΗΠΑ με άλλες χώρες, με κύριο γνώμονα το συμφέρον των ΗΠΑ. Με την "στροφή" προς την Άγκυρα, το επιτελείο του κ. Τραμπ επιχειρεί ένα πρώτο μήνυμα καλής θέλησης και αναμένει στην ανταποδοτική προσφορά καλής θέλησης εκ μέρους της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν, η οποία έχει αναπτύξει αγαστές σχέσεις με τη Μόσχα του Πούτιν. Από την προσφορά της μέχρι τώρα "άτακτης" και εν πολλοίς προβληματικής στις συνεργασίες Τουρκίας, ενδεχομένως θα κριθεί και η ό,ποια προσπάθεια συνέχισης αυτής της προσέγγισης. Πάντως, πέραν της απομάκρυνσης της Άγκυρας από τη Μόσχα, ίσως να είναι ελάχιστα εκείνα που μπορεί να δώσει ο Ταγίπ Ερντογάν στον Ντόναλντ Τραμπ.

Β. Η Τουρκία γνωρίζει να εργάζεται πολυεπίπεδα και σε διάφορους προσανατολισμούς και γνωρίζει την γεωστρατηγική της θέση, την οποία εκμεταλλεύεται για να δημιουργήσει μια –κατά το δυνατόν- ανεξάρτητη γεωπολιτική στρατηγική, έχοντας ως κύρια στόχευση την γεωοικονομία όπως αυτή καταγράφεται στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και από την Ουκρανία έως Μέση Ανατολή και την Βαγδάτη. Επίσης, η Άγκυρα γνωρίζει τους υφιστάμενους για την ίδια κινδύνους που προκύπτουν από τις επικείμενες γεωπολιτικές (και γεωγραφικές) αλλαγές, οι οποίες θα δημιουργήσουν νέο γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό status, ένα Κουρδικό κράτος που θα απειλήσει άμεσα την γεωγραφική ακεραιότητα της Τουρκίας και θα βλάψει σε τεράστιο βαθμό της γεωστρατηγική αξίας της γείτονος, δημιουργώντας της σε μικρό χρονικό διάστημα σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης.
Από ότι φαίνεται, η επίθεση φιλίας που υπογείως και παραλλήλως είχε αναπτύξει η Τουρκία στην αμερικανική προεκλογική περίοδο, απέδωσε -σε πρώτη φάση- όταν ο αντιστράτηγος Μάικλ Φλιν, σύμβουλος του Τραμπ σε θέματα ασφαλείας και πιθανός επόμενος υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, δημοσίευσε άρθρο στην αμερικανική εφημερίδα «The Hill», με ημερομηνία 8 Νοεμβρίου και τίτλο «Η σύμμαχός μας Τουρκία είναι σε κρίση και χρειάζεται τη στήριξή μας». Η συνέχεια για την Τουρκία αναμένεται λίαν ενδιαφέρουσα, αφού το "παζάρι" έχει ξεκινήσει και η αντιπροσφορά του Ερντογάν θα καταδείξει και την ό,ποια ανάγκη του να επανασυνδεθεί με το οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.

Γ. Η Ελλάδα, δυστυχώς, έχει σταθερή πολιτική παρακολούθησης των εξελίξεων, δεν διαθέτει στρατηγικό σχεδιασμό επί των εθνικών της θεμάτων και λειτουργεί αποδεχόμενη αποφάσεις τρίτων χωρίς να εκμεταλλεύεται τους γεωστρατηγικούς, γεωπολιτικούς και γεωοικονομικούς παράγοντες που ισχύουν και που διαφαίνονται στον ορίζοντα, ενώ η πολιτική της ηγεσίας άγεται και φέρεται από τα σύνδρομα της κατωτερότητας και της ιδεοληψίας.
Από τις εξελίξεις αποδεικνύεται πως η ιδεοληπτική της πολιτική ηγεσία, η μονομερής εργασία και έκθεση των διαθέσεών της υπέρ της κυρίας Κλίντον, αλλά και η ηθελημένη άρνηση της πολιτικής της ηγεσίας να κατανοήσει την πραγματικότητα και τις επικείμενες αλλαγές που απέκρυπταν τα αμερικανικά συστημικά ΜΜΕ, έχουν οδηγήσει τη χώρα σε ένα πραγματικά δύσκολο σημείο, αφού είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας -έστω και τώρα- ενός ουσιαστικού διαύλου επικοινωνίας, στον οποίο θα προταχθεί η γεωστρατηγική θέση της χώρας, αλλά και -κυρίως- η υπάρχουσα γεωοικονομία, συνοδευόμενη με ισχυρή θέληση για υπεράσπιση της ίδιας της χώρας.
Η ελληνική κυβέρνηση, δυστυχώς, έχει αποδείξει πως δεν έχει ούτε θέλει να εργαστεί πραγματικά για την δημιουργία μίας πρότασης ουσίας, πρότασης συνεργασίας και αμοιβαίου οφέλους μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας, δηλαδή μιας πρότασης που θα ανοίγει έναν διάλογο για "δουλειές" (μπίζνες), αντί της αναμονής μεταφοράς εντολών προς εκτέλεση.
Επειδή κανένας δεν σέβεται εκείνον που δεν σέβεται και δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του, η Ελλάδα απέναντι στο "φαινόμενο Τραμπ" και στις επικείμενες γεωστρατηγικές, γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνθήκες και αλλαγές, οφείλει να ενώσει όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις της στην ομογένεια προκειμένου να συγκεντρώσει το πραγματικό και ουσιαστικό ενδιαφέρον του "πλανητάρχη" Τραμπ.

Μετά από αυτά τα δεδομένα, πρέπει ως χώρα να αντιληφθούμε πως οι ό,ποιες δηλώσεις ανθρώπων του επιτελείου του Τραμπ, αποτελούν στην πραγματικότητα προσκλήσεις ενδιαφέροντος για μια σειρά σοβαρότατων συνομιλιών οι οποίες και θα καθορίσουν το διεθνές γεωπολιτικό μοντέλο που θα ισχύσει για τα επόμενα 100 και πλέον χρόνια. Η Ελλάδα, μέσω της κυβέρνησής της, οφείλει να εργαστεί με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε να καταστεί σαφές πως το συμφέρον της Ελλάδας είναι και συμφέρον των ΗΠΑ.
Εάν σε αυτή τη χρονική στιγμή, για οποιοδήποτε λόγο υπάρξει αμηχανία, διστακτικότητα και ουσιαστικά αδράνεια από την ελληνική πλευρά, τότε μετά βεβαιότητας μπορούμε να θεωρήσουμε πως αυτή η κυβέρνηση είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να κατανοήσει την κρισιμότητα των συμβαινόντων και ως εκ τούτου είναι λίαν επικίνδυνη για την επιβίωση της χώρας σε μεσοπρόθεσμο χρόνο, αφού δεν μπορεί να κατανοήσει τα αυτονόητα και να εκμεταλλευτεί με τον βέλτιστο τρόπο το τεράστιο "οπλοστάσιο" που διαθέτει η χώρα στους τρεις ταυτόσημους, αλληλένδετους και αλληλοεπιδρώντες πυλώνες λειτουργίας και ισχύος του παγκόσμιου συστήματος. Στην γεωστρατηγική, την γεωπολιτική και την γεωοικονομία.

Το δυστύχημα για την Ελλάδα είναι πως όχι μόνο δεν έχει δικό της εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά δεν έχει δικό της σχέδιο ούτε για τα όσα αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της εθελούσιας πολιτικής εξάρτησης του πολιτικού προσωπικού της χώρας από τρίτους, Η αδυναμία ελιγμών, αλλά και η αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας, σε συνδυασμό με την ανικανότητα παραγωγής πολιτικού λόγου και έργου, συνιστούν παράγοντες επικείμενης σύνθλιψης της χώρας, οι πολίτες της οποίας, εάν δεν αποφασίσουν να απαλλαγούν από τους σύγχρονους εφιάλτες τους, τότε μπορούν πλέον να ελπίζουν μόνο σε κάποιο θαύμα...

ΥΓ: Απίθανο, αλλά αξίζει να τονιστεί, αφού η δήλωση του νέου αμερικανού αντιπροέδρου Μάικ Πενς «Θα επιστρέψουμε το παλιό μεγαλείο της στην Τουρκία», ενδεχομένως να προσεγγίζει την περίπτωση απαλλαγής της Τουρκίας από τον Ερντογάν... Πόσο θετική θα ήταν όμως για την Ελλάδα μια τέτοια εξέλιξη, δηλαδή η επιλογή μεταξύ του κακού και του κάκιστου, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, αφού κάτι τέτοιο εξαρτάται από την προετοιμασία που έχει γίνει (αν έχει γίνει) από την ελληνική πλευρά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η δήλωση έχει καταγραφεί και είναι καθαρά πολιτική (δηλαδή πολλαπλών μεταφράσεων).

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


3 Νοε 2016


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

«Σμίγουν τα σύννεφα, έρχεται μπόρα»… Όλοι πια ξέρουμε πως η επόμενη ημέρα θα είναι χειρότερη από τη σημερινή. Βλέπουμε, νιώθουμε, βιώνουμε καθημερινά και μια νέα μορφή πίεσης, μία νέα μορφή εξαθλίωσης, μία νέα μορφή ταπείνωσης και εξανδραποδισμού.

Όχι, αυτοί που «τιμάνε τις υπογραφές τους» στους επικυρίαρχους δυνάστες μας, αλλά δεν τιμάνε τον λόγο τους στους κατοίκους αυτής της χώρας, δεν ενδιαφέρονται ούτε για την δημοκρατία, ούτε για τον ανθρωπισμό.
Τους ενδιαφέρει το δικό τους καλύτερο αύριο, κανενός άλλου.
Τους ενδιαφέρει η δική τους διάσωση.
Τους ενδιαφέρει να επιπλεύσουν, σαν τις ακαθαρσίες…
Τους ενδιαφέρει να ασκούν την δοτή τους βρώμικη και απάνθρωπη εξουσία, παραδίδοντας γη και ύδωρ, αν χρειαστεί ακόμη και αίμα…
Ανακυκλώνουν την δική τους βρωμιά, έρχονται και παρέρχονται, αλλάζουν πρόσωπα, αλλά παραμένουν οι ίδιοι.
Μικρόψυχοι, πλήρεις παθών και αδίστακτα… πρεζόνια της εξουσίας.
Είναι αυτοί οι άθλιοι που σήμερα εξουσιάζουν, είναι και αυτοί που χθες ισοπέδωναν και επανέρχονται σήμερα ως λαμπρότατοι «νέοι σωτήρες»…!

Αλλά, δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι και όλοι εκείνοι που σήμερα εμφανίζονται πρόθυμοι να μας σώσουν. Επώνυμοι και ανώνυμοι.
Κάποιοι που στο χθες έσκυψαν, έγλειψαν, υποτάχθηκαν στο βρωμερό και πανάθλιο σύστημα που σήμερα καταγγέλλουν, για να ανελιχθούν εργασιακά, κοινωνικά, οικονομικά…
Κάποιοι άλλοι που τρέχουν να «εισπράξουν» το όνομα της «φαμίλιας», αλλά και άλλοι που ως πρακτορίδια ή ανθυποπρακτορίδια και εξυπηρετητές ξένων συμφερόντων μπορούν να χαρακτηριστούν.
Είναι εκείνοι που έχουν «διασπαρεί» από το ίδιο το δυσώδες σύστημα, εμπειρότατοι στον πολιτικό λόγο αλλά και στην προσέλκυση χορηγιών, με σκοπό να εισχωρήσουν, να χειραγωγήσουν, να γελοιοποιήσουν ή να κυριαρχήσουν σε αξιόλογες προσπάθειες πολιτών που βρίσκονται στο ξεκίνημά τους.
Είναι όμως κι εκείνοι που μέσα από την κρίση βλέπουν μοναδικές ευκαιρίες να «τακτοποιηθούν σε κάποια καρέκλα» με την ταμπέλα του «επαναστάτη» μέσα σε μια νέα πολιτική κατάσταση (νέος εκλογικός νόμος).
Τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που εμφανίζονται από το πουθενά, συγκροτούν μικρές ή μεσαίου μεγέθους πολιτικές ομάδες και επιχειρούν -με αγνές και έντιμες προθέσεις, χωρίς ολοκληρωμένες προτάσεις, αλλά με άδειες τσέπες-, να προσφέρουν στους συμπολίτες τους και να αγωνιστούν για την πατρίδα.

Και κάπου στο σημείο αυτό, με τη σχετική βοήθεια προπαγανδιστικών μηχανισμών επικυρώνεται το «διαίρει και βασίλευε».
Στους επιτήδειους εμφανίζονται χαμόγελα και στους άμαθους στις τακτικές της πολύ καλά οργανωμένης πολιτικής μαφίας επέρχεται η απογοήτευση και ο πιθανός τερματισμός της προσπάθειάς τους να συμβάλουν στα όσα χρειάζεται η πατρίδα.

Αυτά ζούμε σήμερα. Είναι όμως αυτά που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε και στην επόμενη ημέρα; Προφανέστατα όχι!
Είναι δύσκολος ο αγώνας που απαιτείται να δοθεί, τη στιγμή που ο «αντίπαλος» διαθέτει ισχυρά μέσα προπαγάνδας και πολύ μεγάλες ποσότητες χρημάτων. Είναι, όμως, απαιτητός ο αγώνας που πρέπει να δοθεί ώστε να υπάρξει μια σύμπνοια, μια ένωση, μια υπέρβαση των μικρών και των εγωπαθών ματαιόδοξων σκοπιμοτήτων, προκειμένου αυτός ο ιστορικά πολύπαθος λαός, να κατανοήσει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έφεσή του να πιστεύει σε όσους του υπόσχονται «χάντρες και καθρεφτάκια» και ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από τους «φίλους» του.

Αυτόν τον καιρό, που οι ιδεολογίες συγκλίνουν και αποκαλύπτουν είτε την ανικανότητά τους είτε την σκοπιμότητά τους να εξυπηρετήσουν συμφέροντα της νέας τάξης πραγμάτων…

Αυτόν τον καιρό, που οι μάσκες πέφτουν και οι απατεώνες ξεδιάντροπα μας απειλούν με κάθε παράνομο τρόπο –αφού προηγουμένως εξασφαλίσουν τη νομιμοποίηση των ανομιών τους- και γίνεται αντιληπτό σχεδόν από όλους πως είμαστε υποκείμενα μιας ολομέτωπης επίθεσης που σκοπό έχει την πλήρη υποταγή και τον εξανδραποδισμό μας ή την ιστορική μας εξαφάνιση…

Αυτόν τον καιρό, που κινδυνεύει το σπίτι μας, η πατρίδα μας, η πίστη μας η ίδια και οι αλαζόνες της εξουσίας επιβάλουν με τον πλέον φασιστικό τρόπο τον τρόμο και την ανασφάλεια…

Αυτόν τον καιρό αυτή η πατρίδα χρειάζεται γυναίκες και άντρες που θα γίνουνε θεριά και θα σταθούνε όρθιοι για να υπηρετήσουν και να υπερασπίσουν τα όσια και τα ιερά, τους νεκρούς και τους αγέννητους, το δίκαιο και την ίδια τη ζωή.

Αυτόν τον καιρό, αυτή η πατρίδα καλεί τους πολίτες να γίνουν οπλίτες και να σταθούν μπροστά σε κάθε είδους κατακτητή, να σταματήσουν τους «γκρεμιστές» και να γεννήσουν «χτιστάδες».

Αυτόν τον καιρό αυτή η πατρίδα, πληγωμένη απλώνει το χέρι της σε εκείνους που κρύβουν μέσα στην καρδιά τους τα ιδανικά, που κρατούν ως αλώβητο και ανείπωτο θησαυρό της πίστη τους βαθιά μέσα στην ψυχή τους. Σε εκείνους που δεν επιτρέπουν στους άθλιους να απλώσουν την βρωμιά τους σε ετούτη την ποτισμένη με αίμα γη… Στην γη που γέννησε που ανέδειξε και προήγαγε το ανθρώπινο πνεύμα τις τέχνες και τον πολιτισμό... Στην γη που γέννησε ήρωες αλλά και αγίους…

Στρατιώτες ψάχνει σήμερα η πατρίδα. Ανώνυμους και επώνυμους ταπεινούς πατριώτες που θα ξεπεράσουν τα ανθρώπινα όρια, που δεν θα φοβηθούν να βρεθούν απέναντι στους υπηρέτες δαιμόνων.
Σε στρατιώτες που θα προχωρήσουν μπροστά και που θα σταθούν για να παλέψουν, να πέσουν αγωνιζόμενοι ή να νικήσουν υπερασπιζόμενοι την λογική και την ελευθερία του ανθρώπου, τα ιδανικά και τις αξίες των προγόνων.
Μικρούς και μεγάλους ανθρώπους που θα μεταμορφωθούν σε μαχητές, θέλει ετούτη η πατρίδα.

Απλούς καθημερινούς ανθρώπους που θα γίνουν σύγχρονοι «μακαβαίοι» και δεν θα διστάσουν να πούνε ένα νέο μεγάλο ηρωϊκό όχι σε όσους θέλουν να συνθλίψουν τις ζωές και τις αξίες τους.
Ανθρώπους που έχουνε μεγάλη καρδιά, για να χωρέσουν και να υπερασπίσουν όσους τους χρειάζονται.
Ανθρώπους που αναγνωρίζουν ότι έχουν μονάχα ένα χρέος: προς την πατρίδα και τον Θεό.
Ανθρώπους που θα προσφέρουν ακόμη και τη ζωή τους, για να δώσουν ζωή, χαμόγελο κι ελπίδα σε όλους τους άλλους.

Αυτή η πατρίδα χρειάζεται Έλληνες κι όχι ραγιάδες.

Και το κακό, για όσους σήμερα απλώνουν τις βρωμιές τους επάνω στην πανέμορφη ετούτη χώρα, είναι πως αυτοί οι Έλληνες υπάρχουν. Ενώνονται αυξάνονται σιωπηλά κι έρχονται για να διαλύσουν «το κοπάδι των χοίρων», για να ξαναδοξάσουν αυτή την μικρή μα τόσο μεγάλη πατρίδα.
Κι ετούτοι οι λακέδες των εμπόρων των εθνών το γνωρίζουν.
Και βιάζονται να απλώσουν το σκοτάδι της ψυχής τους για να επιβληθούν, να καταστρέψουν όσα και όσους περισσότερους ελπίζοντας πως έτσι θα επικρατήσουν…
Αλλά δεν θα μπορέσουν, δεν θα προλάβουν… Αφού δεν έχουν καταλάβει πως οι πραγματικοί Έλληνες σκύβουν μονάχα για να προσκυνήσουν τον Θεό…
Εδώ είναι η Ελλάδα, με γη που δεν πατιέται. Κι όσοι τολμήσανε να την πατήσουν καταστράφηκαν. Ας το γνωρίζουν κι ας το θυμούνται όλοι αυτό...

Εμπρός λοιπόν, ας μαζευτούμε.
Ο χρόνος ήδη τρέχει.
Η πατρίδα και η πίστη μας καλούν.
Μας θέλουν γεωργούς και στρατιώτες…
Και σαν θα συνταχθούμε, ως πρέπει… Και σαν θα σπείρουμε τον σπόρο των ιδανικών… Τότε θα έρθει η ώρα να σταθούμε, ως μας αξίζει, μπροστά σε εκείνον που θα μας στηρίξει στην υπέρβαση, που θα υλοποιήσει μια νέα Παλιγγενεσία και θα μας οδηγήσει, διαπερνώντας το σκοτάδι, στο φως…

ΥΓ: Όσοι επιθυμούν να μετέχουν σε μια κίνηση χωρίς παρωπίδες, χωρίς εξαρτήσεις από το χθες, χωρίς διαχωρισμούς και ματαιοδοξίες, αλλά με εθνικό οργανωμένο σχέδιο, με εντιμότητα και καθαρότητα, με ρηξικέλευθες προτάσεις και με μοναδικό γνώμονα την ανάκαμψη και την επάνοδο σε μία πορεία του Ελληνισμού προς τα αυτονόητα, για μια ανεξάρτητη, αυτοκυρίαρχη και αυτοδιοικούμενη πατρίδα, πρέπει να μελετήσουν τα όσα «γεννιούνται» και να αναλάβουν την ευθύνη διάδοσης του ενωτικού λόγου, της δημιουργίας του πραγματικά νέου.
Κι αν σήμερα ζητάμε ένα θαύμα, τι κάνουμε εμείς για να το ζήσουμε;





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


27 Οκτ 2016


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Γεωστρατηγική, γεωπολιτική και γεωοικονομία. Τρεις λέξεις που καταγράφουν τα «εργαλεία» που χρησιμοποιούν οι ισχυροί (όχι απαραίτητα κυβερνήσεις) για να επιβληθούν. Οι ισχυροί στηρίζουν την υλοποίηση των σχεδιασμών τους, αλλά και την ίδια τους την ύπαρξή τους στην απαράβατη λειτουργία τους. Αυτά τα «εργαλεία» χρησιμοποιούνται σε μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς και ξεπερνούν κατά πολύ την ισχύ όλων εκείνων που τολμούν να τα αγνοούν ή να αποφεύγουν να κατανοήσουν την χρησιμότητά τους. Όσοι τα αγνοούν, πολύ γρήγορα αγνοούνται με τον πλέον επώδυνο -για τους ίδιους- τρόπο από τις ίδιες τις εξελίξεις.

Δυστυχώς, η Ελλάδα, σε βάθος πολλών δεκαετιών, δεν έχει αποκτήσει μια ηγεσία ικανή να αντιληφθεί τους όρους του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Δηλαδή, μια ηγεσία που θα έχει την ικανότητα να προσδιορίσει έναν ή περισσότερους μεγάλους στόχους, και θα δημιουργήσει ενδιάμεσους μετρήσιμους στόχους – σταθμούς, σε μία πορεία της χώρας προς ένα καλύτερο μέλλον. Η χώρα έχει αναλωθεί από πολιτικούς νάνους, μικροπρεπείς και ιδιοτελείς «σωτήρες», ματαιόδοξους και ανίκανους να αντιληφθούν οτιδήποτε αφορά τα δικά τους προσωπικά, εγωιστικά συμφέροντα. Έτσι, επί βάθος δεκαετιών, η χώρα προχωρά χωρίς πυξίδα, χωρίς ένα ουσιαστικό ολοκληρωμένο σχέδιο, το οποίο θα χειρίζονται με θρησκευτική ευλάβεια άνθρωποι που προσδοκούν σε μια καλύτερη επόμενη ημέρα για την χώρα. Η έλλειψη, λοιπόν, ενός σοβαρού, στιβαρού και ολοκληρωμένου εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, που θα λειτουργεί ως φάρος για την πορεία της χώρας αλλά και για την πορεία του ευρύτερου Ελληνισμού, έχει καταστήσει σήμερα την Ελλάδα μια χώρα που βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια πέραν την καταστροφής, στην εξολόθρευσή της. Ακόμη και αυτή τη στιγμή, που γίνονται τραγικά κατανοητά τα αποτελέσματα αυτού του χαώδους κενού στην πολιτική, οικονομική, κοινωνική ζωή της χώρας, τη στιγμή που δείχνει να κατακρημνίζεται ακόμη και η έννοια της ασφάλειας –εσωτερικής και επί των συνόρων-, άβουλοι μικροί δικτατορίσκοι, ιδεοληπτικοί τσαρλατάνοι και διάσπαρτοι «καινοφανείς σωτήρες» αντιμάχονται πάνω στο κουφάρι της πατρίδας που ξεψυχά, για να εξασφαλίσουν το δικό τους αιματηρό μερίδιο εξουσίας αλλά και ιστορικού όνειδους.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, πως τα ψευτοδιλήμματα, οι μάχες που χάνονται επειδή δεν δίνονται, αλλά, κυρίως, η ανικανότητα της πολιτικής σκηνής (και των εργαλείων παραμονής της στην εξουσία) να αναδείξει και να προάγει σθεναρές προσωπικότητες Ελλήνων (και όχι δουλοπρεπών ελληνόφωνων), είναι οι αιτίες εκείνες που επιταχύνουν όλες τις διαδικασίες εξοβελισμού της Ελλάδας από την παγκόσμια ιστορία.
Σήμερα γίνεται κατανοητό περισσότερο από ποτέ πως το μικρό αυτό κομμάτι γης, η Ελλάδα, δεν έχει ούτε φίλους, ούτε συμμάχους. Σήμερα αναδύεται η αλήθεια που είναι γνωστή, και χρησιμοποιείται ως πυξίδα, σε όσα κράτη σέβονται τους πολίτες τους και τον ίδιο τους τον εαυτό. Αλλά, ακόμη και εάν δεχθούμε το παράδοξο, ότι δηλαδή η Ελλάδα διαθέτει φίλους, και δεν εξαρτάται από σχέσεις βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων ή μακροπρόθεσμων συμφερόντων, πως μπορούμε να απαιτούμε από τους «φίλους», τους «εταίρους» και τους «συμμάχους, να σεβαστούν τόσο εμάς όσο και την χώρα μας, όταν εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, τη χώρα μας και δεν κατανοούμε πως δεν είναι δυνατόν να εξαρτώμαστε από τον ανθρωπισμό ή την μεγαλοθυμία εκείνων που εμείς αποκαλούμε «φίλους», αλλά οι ίδιοι πορεύονται αποκλειστικά και μόνο με βάση τα συμφέροντά τους;

Η εξαρχής ανάγκη κατανόησης του διεθνούς γίγνεσθαι, των επιδιώξεων και των εξαρτήσεων των μικρών ή μεγάλων χωρών, γειτονικών ή μη, οδηγεί, απαιτείται να οδηγήσει στην δημιουργίας ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, στον οποίο θα λαμβάνεται υπόψη όχι μόνο η θέση της χώρας μας στην σημερινή αλλά και στην αυριανή γεωπολιτική, γεωστρατηγική και γεωοικονομική πραγματικότητα. Τη στιγμή που οι γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές μεταβολές συνταράσσουν ολόκληρο τον πλανήτη, επίκεινται αλλαγές συνόρων κρατών με τη δημιουργία νέων χωρών, φτάνουν στη σημείο να απειλούν ακόμη και με γενικευμένο πόλεμο για να ικανοποιήσουν μελλοντικές απαιτήσεις ή να αποκρύψουν τεράστια οικονομικά εγκλήματα, η Ελλάδα στην φθίνουσα πορεία της ασχολείται με σκάνδαλα περί των ΜΜΕ και με δηλώσεις μικρόνοων πολιτικών μαριονετών, των οποίων οι σχέσεις με την αδιαφάνεια, την πολιτική λάσπη και τη διαφθορά ενώ εγγίζουν τα όρια της πολιτικής εκτροπής, γίνονται θέματα συζητήσεων αντί αιτίες άμεσης απομάκρυνσής τους.

Ολόκληρος ο πλανήτης αναδιατάσσεται (για άλλους αναδιανέμεται) και η Ελλάδα εθελοτυφλώντας ανασυντάσσεται για να συνεχίσει την πορεία της σε μια θύελλα, αντί να χαράξει μια νέα πορεία διαφυγής του κινδύνου και οριοθέτησης (ίσως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της) του αυτονόητου για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Κάποιοι «ιθύνοντες», «σωτήρες» και «διασώστες», επιμένουν να μην κατανοούν πως δεν μπορούν ή δεν επιτρέπεται πλέον να συνεχίζουν με το ρητό «βλέποντας και κάνοντας». Κι αυτό επειδή τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν είναι ζητήματα τα οποία αφορούν τους ίδιους (και τα προσωπικά τους μικροσυμφέροντα ή εξαρτήσεις), αλλά αφορούν το σύνολο της χώρας. Δεν μπορούν να διαστρεβλώνουν τις έννοιες λέξεων για να αντιστρέψουν την οικτρή πραγματικότητα που βιώνει το σύνολο σχεδόν του ελληνικού πληθυσμού ή να αποφεύγουν με λεκτικές αψιμαχίες κινδύνους που απειλούν την εθνική ακεραιότητα της χώρας.

Η χώρα βρίσκεται λίγο πριν από μια πρωτοφανούς μεγέθους καταστροφή. Οι «ηγέτες» της αρνούνται αποδεχθούν την ανικανότητά τους και να παραιτηθούν. Ο λαός άγεται και φέρεται, βομβαρδιζόμενος επικοινωνιακά και ψυχολογικά και τελικά καθοδηγείται στην επανάληψη οικτρών ιστορικών σφαλμάτων. Το δόγμα της "ασφάλειας του δειλού", μετατρέπεται με ταχύτατους ρυθμούς στο δόγμα προσωπικής επιβίωσης "ο σώζων εαυτόν σωθήτω". Οι μέχρι "υπεύθυνοι" έπαιρναν προσωπικές αποφάσεις, χωρίς να ακολουθούν κανένα σχέδιο, ανέστρεφαν προηγούμενες πορείες, δημιουργούσαν δικά τους "δίκτυα" ανθρώπων και υπηρεσιών, αναζητούσαν τους προσωπικούς τους συμμάχους και υποστηρικτές εντός και εκτός συνόρων. Και αυτά γινόντουσαν τόσο σε επίπεδο υπηρεσιών και υπουργείων, όσο και σε επίπεδο πρωθυπουργών, με τελικό αποτέλεσμα την καταγραφή μιας χωρίς στόχευση αλλά και, κυρίως, χωρίς αυτοσεβασμό χώρα, που σταθερά μεταβάλλονταν σε χώρο άσκησης εξουσίας ή εξυπηρέτησης συμφερόντων τα οποία τις περισσότερες φορές ήταν εναντίον των εθνικών συμφερόντων.

Η δέουσα απάντηση σε αυτό το πολιτικό χάος χάνεται σήμερα κάπου μεταξύ της πολιτικής μικροπρέπειας και των εγκάθετων πολιτικών «σωτήρων», που περιφέρονται με σκοπό να παρεισφρύσουν ως "νέοι σωτήρες" με στόχο για να ενσωματωθούν, να χειραγωγήσουν, εξευτελίσουν ή να καταστρέψουν έντιμες πολιτικές προσπάθειες, αποτρέποντας την κατανόηση της δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού μετώπου που θα αποτινάξει λογικές και πρακτικές του παρελθόντος και θα δημιουργήσει νέες συνθήκες απόλυτης εκμετάλλευσης όλων όσων οι «εταίροι», οι «φίλοι» και οι «σύμμαχοι» εποφθαλμιούν και που διαθέτει έως και σήμερα η χώρα.

Εάν δεν γίνει αντιληπτή η αξία της Ελλάδας, πρώτα σε εκείνους που αναλαμβάνουν τα ηνία διαχείρισης της χώρας...
Εάν δεν γίνει αντιληπτή η αναγκαιότητα δημιουργίας μιας πολιτικής αναζήτησης νέων συμμάχων..
Εάν δεν γίνει αντιληπτή η "χωροθέτηση" της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη και ειδικά μεταξύ της "θερμής" περιοχής Ουκρανίας έως Ιράν...
Εάν δεν γίνει κατανοητή η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σπουδαιότητα του Ελληνισμού και των επαφών που υπάρχουν ή μπορούν να δημιουργηθούν με χώρες της βόρειας Αφρικής ή της Μέσης Ανατολής...
Εάν δεν γίνει κατανοητή η γεωοικονομική και ενεργειακή αξία της χώρας μας, ως προς τις ενεργειακές ανάγκες (σημερινές και μελλοντικές) της Ευρώπης...
Εάν δεν αντιληφθούν οι ιθύνοντες πως η διπλωματική ισχύς απαιτείται να στηρίζεται αποφασιστικά από την στρατιωτική ισχύ...
Εάν δεν αντιληφθούν οι κρατούντες την εξουσίας πως ο κομβικός χώρος της Ελλάδας στον τομέα των πληροφοριών, των οποίων η περαιτέρω ανάπτυξη, εκσυγχρονισμός και ανεξαρτησία τους επιβάλλεται για να εξασφαλισθεί η παρεχόμενη ομπρέλα προστασίας σε ασθενέστερα κράτη των Βαλκανίων...
Αν δεν μπορέσουν οι διάφοροι "κληρονομικώ δικαίω" ή "διάττοντες" αστέρες της πολιτικής, καθώς και τα διάσπαρτα παρελκόμενα και υποπόδιά τους, να αντιληφθούν την απαιτητή μεταβολή στον τρόπο δράσης στην οικονομία, με παράλληλη επανατοποθέτηση - αναταξινόμηση των μέχρι σήμερα παταγωδώς αποτυχημένων πολιτικών και οικονομικών σχέσεων...
Εάν...

Πολύ φοβούμαστε πως η μετατροπή της Ελλάδας σε failed state θα υλοποιηθεί σε χρόνους ταχύτερους των αναμενόμενων (με βάση τα όσα σήμερα εξελίσσονται), με την ευθύνη όλων εκείνων που είτε στήριξαν, είτε συνεργάστηκαν, είτε σιώπησαν, είτε απείχαν από οποιαδήποτε ενέργεια υπεράσπισης και διάσωσης του Ελληνισμού. Και, δυστυχώς, με τα όσα γίνονται, αλλά και τα όσα δεν γίνονται, εάν δεν υπάρξει μια συσπείρωση και αντίδραση των πολιτών, η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν έχουν κανένα μέλλον, αφού για να προχωρήσεις σε ένα καλύτερο αύριο πρέπει πρώτα να το δεις κι έπειτα να σχεδιάσεις πως θα βρεθείς σε αυτό...

Εάν θέλουμε να εξασφαλίσουμε την ιστορική μας συνέχεια, είναι, πλέον, αναγκαιότητα η ενότητα και η Υπέρβαση στον κακοτράχαλο δρόμο προς την εθνική μας Παλιγγενεσία.
Εάν θέλουμε, ως λαός, να εξασφαλίσουμε την αξιοπρεπή μας ύπαρξη στο μέλλον θα πρέπει να κατανοήσουμε και να διδαχτούμε από το παρελθόν, να ανασύρουμε τις διαχρονικές και βασικές αξίες του Ελληνισμού, να κατανοήσουμε το τι ακριβώς συμβαίνει στο σημερινό μας άθλιο παρόν, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα τις ευθύνες των δικών μας επιλογών ως προς εκείνους που τοποθετούμε στην διαχείριση της χώρας, να συμμετέχουμε έμπρακτα στην αναδιαμόρφωση της ιστορίας και της επόμενης ημέρας για εμάς και τους απογόνους μας, όπως αυτή καταγράφεται σήμερα από τα σκοτεινά γραφεία των ισχυρών...

Η δημιουργία ενός οράματος (και είναι βέβαιο πως τα συσσίτια δεν αποτελούν όραμα για υγιείς κοινωνίες), εφικτού και καλά σχεδιασμένου μπορεί να μας απομακρύνει από την πνευματική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική παρακμή και να μας οδηγήσει σε μια ολική επαναφορά.
Είναι η στιγμή που αυτός ο λαός πρέπει να φωνάξει ένα νέο μεγάλο "όχι" στον εξανδραποδισμό και στην εξόντωσή του.
Ειδάλλως...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Οκτ 2016


Αναζητώντας τη λύση στο πρόβλημα που δεν θέλουμε να δούμε…
Ήρθε η ώρα για μια νέα πορεία παλιγγενεσίας
Κάποτε εταίροι και σήμερα "γεύμα" των άτυπων κατακτητών μας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είχε απόλυτο δίκιο ο Κομφούκιος όταν είπε πως «οι πιο επικίνδυνοι καιροί είναι και οι πιο ενδιαφέροντες». Και το ενδιαφέρον, προκύπτει από την αδήριτη ανάγκη που δημιουργείται ώστε να δημιουργηθούν όλες οι συνθήκες ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα και να απομακρυνθούν οι κίνδυνοι που σήμερα μας απειλούν με εθνική ισοπέδωση. Σε αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή βρίσκεται σήμερα και η πατρίδα μας, η Ελλάδα, η οποία φαίνεται πολιορκούμενη και καθηλωμένη από τους γνωστούς – αγνώστους, καταγεγραμμένους ιστορικά, «φίλους» και «συμμάχους» της.

Για να προχωρήσουμε στην ιστορία και για να αντιμετωπίσουμε επαρκώς, ως έθνος, τους κινδύνους που μας περιβάλλουν, θα πρέπει να κατανοήσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί, για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε με την απαιτούμενη επάρκεια. Αν και βρισκόμαστε σε μία χρόνια σύγχυση, κατά πολλούς εντέχνως επιβεβλημένη, και βιώνουμε έναν παρατεταμένο ψυχολογικό βομβαρδισμό, η ανάγκη αναγνώρισης του «τις πταίει», αλλά και πως ξεκίνησε το δράμα που ζούμε, είναι επίσης κάτι που θα πρέπει να διευκρινισθεί, παρακάμπτοντας τον κακό σύμβουλο που λέγεται οργή.

Τι έγινε, λοιπόν, και βρεθήκαμε ως οι καταγέλαστοι και «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της Ευρώπης; Ισχύει το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» ή μήπως η αλήθεια είναι παντελώς διάφορη από όσα με ιδιαίτερη προσπαθούν με ιδιαίτερη επιμέλεια να μας επιβάλουν ως «αλήθεια» πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες εντός και εκτός Ελλάδας; Το σίγουρο είναι πως οι υπηρεσίες έχουν πλήρη χαρτογράφηση των όσων φαγώθηκαν και που βρίσκονται τα «φαγωμένα» τώρα…

Για να είμαστε ειλικρινείς, η Ελλάδα πτώχευσε (ή τουλάχιστον την εμφάνισαν ως πτωχευμένη, για να μην ξεχνάμε και τα μαγειρέματα ποσοστών της ΕΛΣΤΑΤ του κ. Γεωργίου) το 2010. Και η «πτώχευση» επήλθε με πλήρη ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας, και την κάκιστη διαχείριση της οικονομίας της χώρας. Κι ενώ οι υπεύθυνοι έπρεπε να ομολογήσουν την ανικανότητά τους (αλλά και την συμμετοχή τους σε κυβερνητικά έργα –βλ. προμήθειες έργων και αγορών-) και να θέσουν εαυτούς στην κρίση της Δικαιοσύνης, τελικά επέλεξαν να συνεργαστούν μεταξύ τους αλλά και με εξωτερικούς παράγοντες (ΔΝΤ και Ε.Ε.) και να αποφύγουν την ποινική τους τιμωρία συνεργαζόμενοι σε ένα σχέδιο διάσωσης ευρωπαϊκών τραπεζών και καταστροφής της Ελλάδας.
Και η καταστροφή αυτή επήλθε, και διογκώνεται έως και σήμερα, με σειρά νομοθετημάτων (εξωχώριας προέλευσης) που αρχικά κατέστρεψαν στην οικονομία και στη συνέχεια δημιούργησαν τεράστια χρέη στους πολίτες, οι οποίοι απειλούνται σήμερα έως και με απώλεια της προσωπικής τους περιουσίας (έως και της κατοικίας)!!!

Κι ενώ σήμερα μετράμε το (τέταρτο;) αλλά όχι και τελευταίο μνημόνιο, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά αυτοματισμού (θρεφόμενο από την ίδια την καταστροφή που επιβάλλει), που παραβιάζει το σύνολο των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, που παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού Συντάγματος, που καταργεί επί της ουσίας την οποιαδήποτε αιτιολόγηση για συνέχεια ύπαρξης και πληρωμής των μισθών αυτής της κυβέρνησης αλλά και του κοινοβουλίου των αθλίων ανίκανων και υποτακτικών… Τελικά, η φυσιολογική ερώτηση δεν αφορά τη νομιμότητα ή την αντισυνταγματικότητα λειτουργίας της (αυτοκαθαιρούμενης) κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αλλά την πολιτική «λογική» ή την «ηθική» που με πράξεις ή παραλείψεις της καταργεί την Ελλάδα ως χώρα, η οποία αντιμετωπίζεται ως «πτωχευμένη επιχείρηση», βυθίζεται σε ένα καθεστώς 99 χρόνων υποτέλειας και σε απώλεια του συνόλου της κρατικής (αλλά και ιδιωτικής οσονούπω) περιουσίας. Μία απόφαση που ουσιαστικά επιδιώχθηκε και επιβλήθηκε από τους «εταίρους» και τους «φίλους» και η οποία ταιριάζει μόνο ως επιβολή επονείδιστων όρων του νικητή προς τον ηττημένο μετά από πόλεμο…

Αφού, λοιπόν, συμφωνήσουμε πως, το παρόν (αλλά και το προηγούμενο) πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας πρέπει να τοποθετηθεί έναντι των ποινικών ευθυνών που του αρμόζουν για παράδοση της χώρας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως η σημερινή Ευρώπη (όπως κάκιστα θέλει να αυτοπροσδιορίζεται η Ευρωζώνη) είναι κάτι περισσότερο από σαφές πως δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «φιλική» απέναντι στην Ελλάδα ή, τουλάχιστον, δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή διάφορα «θρασίμια», γείτονες της Ελλάδας, προχωρούν σε προσβολές έως και αιτιάσεις υφαρπαγής ελληνικής γης, ενώ η Τουρκία, χώρα γνωστή και ως «μαντρόσκυλο» (κατ’ άλλους κοπρόσκυλο) των πέραν του Ατλαντικού «συμμάχων», αλλά και ιστορικά φίλη χώρα της Γερμανίας ανεβάζει κατακόρυφα την κλιμάκωση στο Αιγαίο με επιθετικές κινήσεις αλλά και με λίαν επιθετικές δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν, ενώ λίαν προσφάτως η Άγκυρα μέσω του τουρκικού ΥΠΕΞ δεν δίστασε να προχωρήσει και σε «συστάσεις» προς την Αθήνα, σχετικά με τους «τούρκους» της Ελληνικής Θράκης, προχωρώντας σε μία απροκάλυπτη διείσδυση επί εσωτερικών θεμάτων της Ελλάδας…! Αξίζει να σημειωθεί πως η «όσμωση» μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας (δύο χωρών που διαθέτουν τεράστια ποινικά μητρώα εις βάρος της ανθρωπότητας) είναι σε τέτοιο βαθμό, που σκιαγραφεί μία συντονισμένη προσπάθεια των ιστορικών φίλων για υφαρπαγή και συνδιαχείριση μέρους ή ολόκληρης της Ελληνικής ΑΟΖ που βρίσκεται νότια της Κρήτης και νότια - νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου…

Κάποιοι επιμένουν πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, είναι κυρίως οικονομικό.
Κάποιοι άλλοι, επιμένουν πως το πρόβλημα είναι κυρίως πολιτικό.
Φυσικά, και οι δύο πλευρές έχουν απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, τα όσα βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποτελούν πρόβλημα γεωπολιτικό (για την ακρίβεια μία σημαντική παράμετρος στην επιβολή γεωπολιτική ισχύος στον παγκόσμιο χάρτη ισχύος για τα επόμενα εκατό χρόνια), αλλά και ενεργειακό όσον αφορά τις ενεργειακές οδούς και την εξόρυξη – εκμετάλλευση νέων (ήδη εντοπισμένων) ενεργειακών κοιτασμάτων που υπάρχουν στην Ελληνική ΑΟΖ. Η παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει πως οι χώρες στις οποίες βρέθηκαν ενεργειακά κοιτάσματα οδηγήθηκαν σε βίαιη φτωχοποίηση ή σε εμφύλιους πολέμους… Και, επίσης, πως έχουν υποστρεί συντριπτικές ήττες εκείνες οι χώρες που δεν κατανόησαν ότι οι Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες παραβιάζονται από εκείνους που διαθέτουν την πολιτική βούληση και την ισχύ για να τις παραβιάσουν...

Το ουσιώδες ερώτημα είναι: «Μπορεί η σημερινή Ελλάδα να ξεφύγει από την μέγγενη των «φίλων» και «εταίρων»;»
Η απάντηση είναι πως αυτό είναι δυνατό να συμβεί, αν… εκλείψει παντελώς το παρόν πολιτικό προσωπικό από έναν σχηματισμό εθνικής σωτηρίας. Ναι, υπό αυτή την αρχική αυστηρή προϋπόθεση, η διάσωση της Ελλάδας είναι εφικτή. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουν απόλυτο δίκαιο οι Ευρωπαίοι «εταίροι» όταν αναφέρονται σε έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης, αφού τα όσα οι ίδιοι επέβαλαν (με την απειλή ροπάλου) στους Έλληνες αποδείχθηκαν καταστροφικά και, όλως τυχαίως ιδιαίτερα ωφέλιμα για τους ίδιους (το έχουν ομολογήσει έως και γερμανικές εφημερίδες)!!!

Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: «Είναι απαραίτητη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη;»
Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, στο 2010 όταν από το Καστελλόριζο ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια και σε κατάσταση κατοχής, τότε θα θυμηθούμε διάφορες προπαγανδιστικές απειλές που ανέφεραν πως θα χάσουμε τους μισθούς, τις συντάξεις, πως θα χαθεί η κρατική και η ιδιωτική περιουσία, πως θα χάσουμε έως και τα σπίτια μας, εάν η Ελλάδα φύγει από το Ευρώ…
Αν σήμερα συγκρίνουμε την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, αλλά και τα όσα «δακρύζοντας» (ή διασκεδάζοντας γύρω από ένα πιάνο) υπογράφουν οι κυβερνώντες σηματοδοτώντας την πλήρη φτωχοποίηση του συνόλου σχεδόν του Ελληνικού πληθυσμού, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως το ευρώ (ή οι διαχειριστές του σε Βερολίνο και Βρυξέλλες) είναι ένα καταστροφικό σκεύασμα, το οποίο λειτουργεί με κανόνες ιδιοτέλειας και χρησιμοποιείται αυστηρά για την κάλυψη των πολιτικών, οικονομικών και «άλλων» αναγκών κυρίως της Γερμανίας και των κρατών δορυφόρων της.

Και τι μπορεί να γίνει αν βρεθεί μία ομάδα έντιμων Ελλήνων που θα είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τα «θηρία»;
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να κατανοήσουμε πως οι πολιτικοί μπορούν να κάνουν λάθη ή παραλείψεις. Όταν όμως αυτά τα λάθη και οι παραλείψεις είναι συνεχόμενα, διογκούμενα και μονότονα προς ζημιογόνα κατεύθυνση για την Ελλάδα, τότε παύουν να είναι λάθη και οφείλουν να ελεγχθούν προσεκτικά ως σκοπιμότητες, τα αποτελέσματα των οποίων θα κληθούν -όλοι οι παρελθόντες και παρόντες πολιτικοί- με κατάθεση αποδεικτικών στοιχείων - αποτελεσμάτων να αιτιολογήσουν στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
Αφού με διαδικασίες εξπρές προφυλακιστεί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των τελευταίων 40 χρόνων, δημευθεί το σύνολο της περιουσίας τους (κινητή, ακίνητη και τραπεζικοί λογαριασμοί) και ξεκινήσουν ανακρίσεις από ειδικό σώμα δικαστικών (αν και η Δικαιοσύνη φέρει τεράστια ευθύνη για τα όσα έχουν -με πράξεις ή παραλείψεις τους- συμβεί στην Ελλάδα) αμέσως μετά θα πρέπει να εφαρμοσθεί ένα ήδη έτοιμο εθνικό σχέδιο δράσης (δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται), μία «γαλάζια βίβλος», στην οποία θα κατατίθεται ένας εθνικός συνολικός σχεδιασμός, ένας Ελληνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός, όπου με σαφήνεια θα καταγράφονται οι στόχοι και οι διαδρομές επίτευξής τους, που με νόμο του κράτους θα είναι υποχρεωμένες οι κυβερνήσεις να ακολουθούν (και να τηρούν) με τη συνέργεια ειδικού σώματος τεχνοκρατών.

Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα θα «ανήκει» στην Δύση ή στην Ανατολή, απαιτείται να δοθεί με έμφαση η ιστορική και η σημερινή γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και να κατατεθεί μία πρόταση που θα προβληματίσει πολλούς, αλλά θα χαροποιήσει ακόμη περισσότερους, προσφέροντας άμεσα ευνοϊκό πολιτικό χώρο και ένα πλήθος από οικονομικά οφελήματα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η δημιουργία ενός ουδέτερου εδάφους, των σημερινών Βαλκανίων, πρόσφορου για οικονομικές δραστηριότητες μεσαίου κόστους, ασφαλούς για την διέλευση των ενεργειακών οδών και ικανού «φράχτη» για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και της ισλαμικής τρομοκρατίας, υπό καθεστώς ισότητας μέσα σε μία «Βαλκανική Κοινοπολιτεία», θα είναι και η ρηξικέλευθη πρόταση της σύγχρονης Ελλάδας για την ειρήνη και την ισότητα μεταξύ των λαών και των εθνών, απέναντι σε μία Ευρώπη που καταρρέει στον άκρατο φασισμό (και ναζισμό).

Η πλήρης αλλαγή του Ελληνικού Συντάγματος και του εκλογικού νόμου, με δικαίωμα συμμετοχής στη διαδικασία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και των ελλήνων της ομογένειας, προκειμένου να καλύψουν προεπιλεγμένους τομείς (πλήρους εξειδικευμένης ενασχόλησής τους) σε υπουργεία άμεσα σχετιζόμενα με την ανάπτυξη και την δημιουργία φιλικών σχέσεων με χώρες που σήμερα διατηρούν αποστάσεις εξαιτίας της πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς στην Ελλάδα.

Άμεση διερεύνηση του ελληνικού χρέους και άμεση καταφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη έναντι των εξωτερικών παραγόντων και προσωπικοτήτων που με ενέργειές τους έβλαψαν το κύρος και την οικονομία της Ελλάδας.
Τακτικές καλοσχεδιασμένες κινήσεις προς την κατεύθυνση απαίτησης αποπληρωμής του γερμανικού κατοχικού χρέους (αναγκαστικό δάνειο, καταστροφές στην ελληνική οικονομία).

Τέλος, άμεση κατάθεση ολοκληρωμένου προγράμματος διακυβέρνησης, με πλήρη ενημέρωση του ελληνικού λαού για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα, με προτάσεις ουσίας και άμεσης εφαρμογής, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, με καθεστώς φορολόγησης σε επιχειρήσεις και ιδιώτες 10% και με ειδικά προγράμματα ανάπτυξης της γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας, με επεξεργασία και συσκευασία των παραγόμενων προϊόντων σε αγαστή συνεργασία με τα επιμελητήρια της χώρας και τις πρεσβείες της Ελλάδας ανά τον κόσμο. Επίσης, άμεση και ολική αλλαγή του υφιστάμενου προγράμματος Εκπαίδευσης με έμφαση στην ελληνική γλώσσα (αρχαία και νεοελληνική), την ιστορία και τον πολιτισμό. Σε συνεργασία πανεπιστημίων και μεγάλων επιχειρήσεων, ανάπτυξη του τομέα έρευνας και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας σε ιδιαίτερους τομείς έρευνας και παραγωγής (π.χ. οπλικά συστήματα).
Άμεση αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, με συνεργασία κρατικών φορέων και εργαστηρίων εξωσωματικής (διαθέτουμε τα καλύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη), για δωρεάν εξωσωματικές σε άτεκνα ζευγάρια. Φοροαπαλλαγή 10% για κάθε παιδί, η οποία θα ισχύει από το τρίτο παιδί, ενώ θα υποστηρίζεται με κυβερνητικά προγράμματα η εργασία γονέων πολύτεκνων οικογενειών.
Άμεση αντιμετώπιση παρακρατικών λειτουργιών και ομάδων (ΜΑΡΦΙΝ, κουκουλοφόροι, «τρομοκρατικές οργανώσεις», και παύση λειτουργίας όλων των ξένων ΜΚΟ, αλλά και των ΜΚΟ που δεν θα λειτουργούν υπέρ των εθνικών συμφερόντων.

Η θεσμοθέτηση απολύτως ανεξάρτητης λειτουργίας στην Αστυνομία, στον Στρατό, στο Λιμενικό, Δικαιοσύνη και στην ΕΥΠ, με επιτροπές παρακολούθησης του έργου τους, και με ειδικά νομικά συμβούλια ανώτατων δικαστών που θα λειτουργούν με απόλυτη αμεσότητα και θα γνωμοδοτούν με βάση την εξασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας, αλλά και της γεωγραφικής επικράτειας, θεωρείται ως η επαρκέστερη λύση και απεμπλοκή σχέσεων πολιτικών και κρατικών λειτουργών, η οποία θα επιφέρει την αξιοκρατία και θα αποδίδει την διοίκηση (και τις ευθύνες που προκύπτουν από αυτήν) στους πλέον ικανούς και όχι στους πολιτικά αρεστούς ή σε κομματικά φερέφωνα…

Η αλλαγή του εκλογικού νόμου, προς την κατεύθυνση της αμεσοδημοκρατίας, θα προσφέρει το δικαίωμα οιουδήποτε πολίτη στην συμμετοχή των βουλευτικών εκλογών, με μόνη δέσμευση την υπογραφή του ότι ως έλληνας πολίτης θα λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδας, και σε περίπτωση που παραβιάσει αυτή την δέσμευση θα χάνει την βουλευτική του έδρα και θα οφηγείται πάραυτα στη Δικαιοσύνη. Για να συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί μια κυβέρνηση Ελλήνων, που θα αναλάβει την απομάκρυνση της κόπρου και της επαναφοράς στις βασικές αξίες και αρχές μιας πραγματικά ευνομούμενης πολιτείας προς την κατεύθυνση μίας εύλογης πορείας παλιγγενεσίας.
Ένα Κοινοβούλιο στο οποίο δεν θα υπάρχουν παρατάξεις, αλλά προσωπικές γνώμες για τα προς ψήφιση θέματα, θα απαλλάξει την Ελληνική Βουλή από φαινόμενα «βουλευτών – κομματικών υπαλλήλων» που δεσμευμένοι από το κόμμα έκλαιγαν αλλά ψήφιζαν υπέρ της καταστροφής της χώρας.
Η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας θα ισχύει μόνο για περιπτώσεις αστικού δικαίου, ενώ η άρση της βουλευτικής ασυλίας θα εφαρμοστεί αναδρομικά για όλους τους πολιτικούς των τελευταίων 50 χρόνων.
Η βουλευτική αποζημίωση θα ορίζεται στο ύψος της κατώτατης σύνταξης, ενώ τα έξοδα διαμονής, διατροφής, μετακίνησης, ένδυσης και υπόδησης των βουλευτών θα τα αναλαμβάνει το κράτος για όλη τη διάρκεια της βουλευτικής υπηρεσίας, στο τέλος της οποίας θα παραδίδεται η περιουσία που είχε παρακρατηθεί κατά την έναρξη της βουλευτικής δραστηριότητας.

Όλα αυτά μπορεί να σας φαίνονται ανώριμα, υπερβολικά ή λίγα. Όμως, πρέπει να κατανοήσουμε πως από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή... Αυτά είναι απλές διαπιστώσεις, απλές προτάσεις και απλές κινήσεις των δύο πρώτων μηνών μίας κυβέρνησης Ελλήνων και όχι ελληνοφώνων. Το μεγάλο όμως ερώτημα που μένει να απαντηθεί δεν είναι εάν είναι υλοποιήσιμα (τακτικό οργανωμένο σχέδιο ήδη υπάρχει), αλλά το εάν οι Έλληνες πολίτες είναι σε θέση να αποδεχτούν την αλήθεια, να κατανοήσουν πως η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, πως για να διεκδικήσουν μία καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους θα πρέπει να περάσουν αγωνιζόμενοι μέσα από τη φωτιά και πως, τελικά, θα πρέπει να ομονοήσουν και να διαφύγουν της επιβληθείσας σύγχυσης που τους οδηγεί στις λάθος επιλογές.
Το μεγάλο και κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι πολίτες της Ελλάδας θα μπορέσουν να εμπιστευτούν ανθρώπους που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν την «εύνοια» των συστημικών ΜΜΕ της χώρας, δηλαδή ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που θα επιχειρήσουν να επαναφέρουν και να λειτουργήσουν εκείνες τις αξίες και τις δομές του έθνους που επί σειράς ετών έχουν στοχοποιηθεί και η απώλειά τους συνέβαλε στα μέγιστα για να φτάσει η πατρίδα μας στο «σημείο μηδέν»…

Οι καιροί που ζούμε είναι πραγματικά ενδιαφέροντες, αλλά και επικίνδυνοι. Το που θα μας οδηγήσουν όμως, εξαρτάται από τις δικές μας επιλογές και τις ηθικές μας αντιστάσεις και στο κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αντιληφθούμε πως εκείνο που δεν λύνεται, απλά κόβεται και πως κανένας δεν θα μας χαρίσει την ελευθερία μας αν δεν αγωνιστούμε να την κερδίσουμε...
Εν κατακλείδι, ποτέ δεν θα μπορέσουμε σαν λαός να αντιμετωπίσουμε αυτά που σήμερα μας συμβαίνουν, εάν δεν αντιληφθούμε ότι μέρος του προβλήματος είμαστε κι εμείς, εξαιτίας της παθητικότητας και της σιωπηλής αποδοχής μας στην βίαιη δουλοποίησή μας...
Σήμερα υπάρχουν λαοί που πολεμάνε ενάντια στην φρίκη και που υπερασπίζονται την ελευθερία τους με κάθε τρόπο. Υπάρχουν όμως και λαοί που υποτάσσονται και παραδίδουν τα πάντα επειδή φοβούνται να αγωνιστούν. Σήμερα, λοιπόν, όλοι εμείς, πρέπει να αποφασίσουμε τι λαός είμαστε. Φοβικών υποταγμένων δούλων ή ελεύθερων σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων; Αυτή μας η απόφαση θα κρίνει το μέλλον μας και την καταγραφή ή την διαγραφή μας από την ιστορία, στην οποία θα καταγραφούμε είτε ως βόθρος είτε ως φάρος του σύγχρονου Ελληνισμού...

ΥΓ: Φυσικά, όποιος δεν ενοχλείται εάν ξεπουλιέται η πατρίδα του και εάν για τα επόμενα 100 χρόνια η Ελλάδα θα είναι μία κατεχόμενη χώρα, με κατοίκους που θα ζούνε σε φαβέλες, έχει κάνει τις προσωπικές του επιλογές. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν δικαιούται την προσωπική του υποταγή να την προτείνει ως «στάση ζωής» για όσους επιθυμούν να ονειρεύονται, να ζούνε και να σκέπτονται ως ελεύθεροι άνθρωποι.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου