Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Νοε 2017


«Αναρωτιέται» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

ΤΡΑΓΙΚΗ η τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα και η εμφανής σε απελπιστικά επίπεδα έλλειψη κάθε θετικής προοπτικής καθώς τελειώνει σε λίγο το 2017, ο έβδομος χρόνος της ‘τρόικας’ (τώρα είναι 4 και τους λέμε…ΘΕΣΜΟΥΣ).

Μπροστά μας αναδύεται απειλητικά ο όγδοος χρόνος της δυστυχίας μας και αυτή η πραγματικότητα κάνει επιτακτική, πλέον, την ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς τον φόβο της ΕΞΟΥΣΙΑΣ, αλλά χωρίς υστερικές αντιδράσεις.

Μήπως, θα αναρωτηθούν κάποιοι από τους υποψιασμένους αναγνώστες και αναγνώστριες του blog, τα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες ενδέχεται να υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες;

Απαντώ, κατηγορηματικά: ΟΧΙ!...

Είναι πλέον διάχυτη η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε ως κοινωνία, Λαός και Έθνος, στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και μαζί και της πατροπαράδοτης «ελληνικής αλληλεγγύης».

Βρισκόμαστε σε βαθύ πηγάδι, όχι σε τούνελ. («Οι Έλληνες είναι χωμένοι σε βαθιά σκατά» είχε πει κάποτε ο τότε Γενικός Διευθυντής του ΔΝΤ Dominique Straus Kahn πριν βουλιάξει ο ίδιος στον βούρκο των δικών του «χαμηλών ενστίκτων...»).

Κολλήσαμε, Συμπατριώτες!...

Εάν με τα δεδομένα που βιώνουμε από τον Μάη του 2010 μέχρι σήμερα και όσα εξυφαίνονται εις βάρος μας σε Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο περάσει τελικά στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια ΚΑΜΙΑ ελπίδα να βρεθεί στέρεο, υγιές, ηθικό κομμάτι γης για να σταθούμε και να σπρώξουμε το Εθνικό μας όχημα, τότε το επόμενο βήμα μας θα είναι ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ…

Θα ακολουθήσει, νομοτελειακά, η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που συνθέτουν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ, συστηματικά και με μεθοδική «πλύση εγκεφάλου» από τα περισσότερα ΜΜΕ, μας «έπεισαν» και το υποκαταστήσαμε με το μικροπρεπές... ΕΓΩ!

Επιτρέψαμε στους επιτήδειους να μας πείσουν υποσχόμενοι «οικονομική ευμάρεια και λεφτά», ότι το νόημα της επιτυχίας είναι ταυτόσημο με το ΕΓΩ…

Οι σκέψεις μου με τίτλο «Κοιμηθήκαμε Εμίρηδες, ξυπνήσαμε Κακομοίρηδες» φιλοξενήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στα blogs.

Λησμονήσαμε τόσο εύκολα και τόσο απερίσκεπτα ότι το ΕΓΩ χρειάζεται και άλλα ΕΓΩ για να εδραιώσει την αυθεντική του ύπαρξη και ότι μέσα στο ΕΜΕΙΣ κάθε υγιές και κάθε αυθεντικό ΕΓΩ άνετα διατηρεί τη δημιουργική αυτοτέλειά του!...

Συν-Έλληνες, συμπατριώτες μου, καιρός να... ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε ξανά το πατροπαράδοτο ΕΜΕΙΣ, που στο παρελθόν μάς οδήγησε να γράψουμε λαμπρές σελίδες στην Ιστορία μας ως Έθνος και ως Λαός…

Πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και πολύχρωμοι ηγέτες και ψηφοφόροι ας αρνηθούμε επιτέλους την εκφυλιστική αντίληψη πολιτικού κόστους και του οφέλους!...

Ας προσπαθήσουμε ΟΛΟΙ μαζί ως Έλληνες κοιτώντας μπροστά μας, να δημιουργήσουμε, έστω αμυδρά, την αίσθηση ότι ακόμη υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ…

Αλλιώς, ο τελευταίος ας φροντίσει, παρακαλώ, να ρίξει την αυλαία, να σβήσει τα φώτα και… Καληνύχτα Ελλάδα!...

ΔΕΝ νομίζω ότι ήταν επιλογή στην ατομική και συλλογική μας οντότητα να διαγράψουμε το ΕΜΕΙΣ και να σουλατσάρουμε «χαζοχαρούμενοι» κραδαίνοντας την προσωπική μας παντιέρα με μοναδική πάνω της γραμμένη λέξη το… ΕΓΩ!...

Θα αντιτάξουν κάποιοι φίλοι αναγνώστες καλοπροαίρετα:
Κύριε Πιπερόπουλε ξεχνάς ότι πάντα μετρούσαμε μπόλικους «ωχ-αδερφιστές;»
ΟΧΙ, βέβαια, ΔΕΝ το ξεχνώ όπως δεν ξεχνώ ότι πάντοτε είχαμε και πολλούς «ατομιστές» που δουλεύαν ΜΟΝΟ «για την πάρτη τους…»

Δυστυχώς, όμως, και με αφορμή το οικονομικό μας δράμα και τις κοινωνικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές και πολιτιστικές επιπτώσεις του ατομιστές και ωχ-αδερφιστές πολλαπλασιάστηκαν σε βαθμό που αποτελούν πλέον τον κανόνα και όχι τις εξαιρέσεις του…

Θα κατορθώσουμε «ΕΜΕΙΣ» οι Έλληνες, οι Ελληνίδες και τα παιδιά μας να σηκωθούμε ΟΡΘΙΟΙ, να συμπαρασύρουμε στην ανύψωσή μας και όσους Πολιτικούς το τολμήσουν για να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο της Εθνικής μας απαξίωσης επαναφέροντας το πνεύμα της «Ελληνικής Αλληλεγγύης;»

Εσείς τι λέτε;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Με το βλέμμα του ξένου, η σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης δεν είναι, πλέον, οι συμπαθητικοί και εξωτικοί Ζορμπάδες του ’60, αλλά κάποιοι απείθαρχοι χρεοκοπημένοι που ζητούν διαρκώς δάνεια.
Γράφει ο Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος 

Μ​​ία διάσταση της ελληνικής κρίσης για την οποία έχουμε συζητήσει ελάχιστα είναι η πολιτισμική. Είναι μάλλον φυσικό όταν πρυτανεύουν διαρκώς οι άλλες δύο διαστάσεις της: η οικονομική και η πολιτική. Αλλά είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ οι διχογνωμίες σχετικά με αυτές είναι πολύ έντονες, η σιωπή για την πολιτισμική διάσταση πέφτει τόσο βαριά που καταντά ύποπτη. Κρύβει απώθηση και σύγχυση.

Αν, για παράδειγμα, ζητούσαμε από διανοουμένους να μας περιγράψουν τι εκφράζει σήμερα ο νέος ελληνισμός, πρώτα και κύρια εντός της Ευρώπης, η αμηχανία θα ήταν μεγάλη. Ο νοσταλγός (φανταστικών) μεγαλείων και ο λαϊκιστής (αριστερός ή δεξιός) θα μας απαντούσε με τα συνήθη ελληνοκεντρικά στερεότυπα. Ο δε (ψευτο)προοδευτικός θα απέρριπτε το ίδιο το ερώτημα με τον ισχυρισμό ότι οι εθνικές ταυτότητες είναι ξεπερασμένες στον σύγχρονο κόσμο των πολλαπλών ετεροτήτων. Οσο υπάρχουν, όμως, εθνικά κράτη, οι ταυτότητες αυτές θα παραμένουν κρίσιμες. Ως τη δεκαετία του ’70, η ελληνική κοινωνία επέμενε να αναρωτιέται πάνω στο ποια είναι και ποια θέλει να είναι. Διότι οι ταυτότητες είναι κι ένα καθρέφτισμα του Εαυτού που δεν αφορά μόνο το παρόν του αλλά και το μέλλον του. Ετσι, για παράδειγμα, τόσο τη δεκαετία του ’60 όσο και τη δεκαετία του ’70, τα περιοδικά «Επιθεώρηση Τέχνης» και «Αντί» είχαν ανοίξει δύο μεγάλους διαλόγους για το «τι είναι λαϊκό», ένα ερώτημα καίριο για τον προσδιορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας. Σήμερα αυτά τα θέματα κρίνονται μπανάλ συγκρινόμενα, ας πούμε, με τη συζήτηση για το χι δικαίωμα της τάδε ομάδας.

Βεβαίως, μια εθνική ταυτότητα για να συγκροτηθεί και να νοηματοδοτηθεί θέλει δύο. Εκτός από το πώς βλέπουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας, πρέπει το βλέμμα αυτό να συναντηθεί και να λάβει υπόψη και το βλέμμα του ξένου. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν το εξωτερικό βλέμμα είναι εκείνο ηγεμονικών πολιτισμών που κυριαρχούν στην ήπειρο επί αιώνες. Μόνο που εδώ η απάντηση είναι πιο εύκολη αλλά, φευ, πιο απογοητευτική. Η σύγχρονη Ελλάδα της κρίσης δεν είναι, πλέον, οι συμπαθητικοί κι εξωτικοί Ζορμπάδες του ’60, που είχαν να προσφέρουν μια αυθεντική και ποιητική πρόταση ζωής στους βόρειους προτεστάντες (εξ ου και τα δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας σε Ελληνες ποιητές). Είναι, αντιθέτως, κάποιοι απείθαρχοι χρεοκοπημένοι που ζητούν διαρκώς δάνεια, κι έχουν με την Ευρώπη μια σχέση έντονης αμφιθυμίας. Θέλουν τα λεφτά της, αλλά στέκονται σκεπτικιστικά απέναντι στις αξίες της.

Αντεξαν βέβαια κοινωνικά την κρίση διότι είναι καπάτσοι, αλλά προς μίμηση σίγουρα δεν είναι. Είναι, εντέλει, μια «ειδική περίπτωση», όπως αρέσκονται να μας χαρακτηρίζουν. «Παιδί μας κι αυτό αλλά με πρόβλημα».

Το ζήτημα είναι ότι αυτός ο ελληνικός εξαιρετισμός δεν αντιμετωπίζεται πάντα ως κάτι προβληματικό από την ημεδαπή διανόηση. Θεωρείται, ίσα ίσα, μέρος του διαχρονικά αντιστασιακού «χαρακτήρα» του Ελληνα απέναντι στον υποτιθέμενο ισοπεδωτισμό της παγκοσμιοποίησης. Αυτός είναι, όμως, ένας αρνητικός αυτοπροσδιορισμός.

Ποια θέλει να είναι σήμερα η θετική συμβολή της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό πολιτισμό; Το πολιτικό ειδικό βάρος μιας μικρής χώρας είναι δεδομένο και δεν θα αλλάξει ποτέ. Υπάρχει όμως το πνευματικό και, ιδίως σήμερα, το επιστημονικό κεφάλαιο, που δεν προσδιορίζονται αναγκαστικά από το μέγεθος.

Το πνευματικό κεφάλαιο της χώρας μας υπάρχει και είναι υψηλών προδιαγραφών και στις τέχνες και στα γράμματα. Το θέατρο, η λογοτεχνία, τα περιοδικά ιδεών, οι εκδότες παράγουν, δεδομένων των συνθηκών, έργο επιπέδου ισάξιου με εκείνα του εξωτερικού. Το επιστημονικό δεν είναι ούτε αυτό αμελητέο αλλά δεν έχει κουλτούρα επιχειρηματικότητας, δεν βρίσκει εύκολα χρηματοδότηση, υπερφορολογείται και το αξιότερο μεταναστεύει εκτός. Το κυριότερο όμως είναι ότι λείπουν οι θεσμοί που θα συγκεντρώσουν αυτές τις διάσπαρτες δυνάμεις, και θα τις αξιοποιήσουν πολλαπλασιαστικά. Τα πανεπιστήμιά μας παραπαίουν μέσα στην εσωστρέφεια, την ανομία, τη μη διεθνοποίηση, την έλλειψη κινήτρων και πόρων. Ούτε και το επιστημονικό κεφάλαιο που διαπρέπει στην Εσπερία έχουμε καταφέρει να αξιοποιήσουμε. Οι διακεκριμένοι Ελληνες καθηγητές του εξωτερικού που κινητοποιήθηκαν στα συμβούλια των ΑΕΙ, με τον νόμο Διαμαντοπούλου, λοιδορήθηκαν κι έφυγαν απογοητευμένοι. Πρέπει να βρούμε τρόπο να τους ξαναφέρουμε. Κάτι που ονειρεύομαι στην Ελλάδα είναι ένα διεθνές ινστιτούτο, διεπιστημονικού χαρακτήρα, που θα προσκαλεί και θα στεγάζει ερευνητικά κάθε χρόνο μερικούς από αυτούς τους «άριστους» του εξωτερικού. Η δική τους εξωστρέφεια μπορεί να εμπλουτίσει με νέες παραστάσεις τη δική μας συχνά αυτοαναφορική ματιά.

Για να είναι, τέλος, συμπαγής μια εθνική ταυτότητα, πρέπει να καταφέρει να συναρθρώσει αρμονικά την υψηλή κουλτούρα με τη λαϊκή. Η τελευταία έχει πάντα βιωματικό χαρακτήρα. Στην ελληνική περίπτωση έχει ξεχάσει πού να αναφέρεται από τότε που το λαϊκό ταυτίστηκε με το κιτς. Σε κάθε περίπτωση, η ιδεολογία της μιζέριας, του εθνικού κομπλεξισμού και της αυτοθυματοποίησης, που συνόδευε πάντα τον ελληνικό λαϊκισμό, είναι καιρός να αφεθεί στο περιθώριο. Είναι ανάγκη η Ελλάδα να απαλλαγεί από το ασήκωτο βάρος της Ιστορίας της και να ξανα-ανακαλύψει εκείνο το μοντέλο ζωής που συνδυάζει μια ανάλαφρη ύπαρξη με τη συγκλονιστική ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντός της κι ενός ήπιου κλίματος στα μέτρα του ανθρώπου.
Απέναντι στην ποίηση της ήττας πρέπει να θριαμβεύσει ξανά η καταφατική ποίηση του Εμπειρίκου όταν έγραφε στην «Οκτάνα»: «Οχι! Οχι! Δεν βρίσκεται η χαρά στην άλλη όχθη μόνο! ...είναι παντού για όσους μπορούν να σπάσουν τα δεσμά των».

* Ο κ. Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας, διευθυντής του ΠΜΣ «Διακυβέρνηση και Επιχειρηματικότητα», αρχισυντάκτης της «Νέας Εστίας».
"Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Νοε 2017


Τελευταία η Ελλάδα στην κοινωνική δικαιοσύνη
Πόσο κοινωνικά δίκαιες είναι οι χώρες της ΕΕ; Η ετήσιος Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης του ιδρύματος Μπέρτελσμαν διαπιστώνει βελτιώσεις, αλλά και τεράστιες διαφορές μεταξύ Βορρά-Νότου

Δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης οι περισσότερες χώρες της ΕΕ δείχνουν να την ξεπερνούν, αργά αλλά σταθερά. Η ανάκαμψη της αγοράς εργασίας βελτίωσε την κατάσταση στο μέτωπο της κοινωνικής δικαιοσύνης, επισημαίνεται στον ετήσιο Δείκτη Κοινωνικής Δικαιοσύνης 2017 του ιδρύματος Μπέρτελσμαν, που βασίζεται στα στοιχεία της Eurostat για το 2016.

Με τον Δείκτη Κοινωνικής Δικαιοσύνης (Social Justice Index) το γερμανικό ίδρυμα που έχει έδρα το Γκύτερλσλο, εξετάζει εδώ και μια δεκαετία τις εξελίξεις στον τομέα της κοινωνικής δικαιοσύνης με βάση 6 τομείς: Aποφυγή φτώχειας, Aπασχόληση, Παιδεία, Υγεία, Αποφυγή διακρίσεων και Δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών.

Σύμφωνα με τον ειδικό κοινωνικών ζητημάτων του ιδρύματος Μπέρτελσμαν Ντάνιελ Σράαντ-Τίσλερ, "κοινωνική δικαιοσύνη" και "ίσες ευκαιρίες" ορίζονται από τους συντάκτες της έκθεσης ως οι δυνατότητες συμμετοχής του κάθε πολίτη στην κοινωνία όπου ζει βάσει των ικανοτήτων του, ανεξάρτητα από το κοινωνικό του υπόβαθρο.

Πρωτιές για την Σκανδιναβία, ουραγός Ρουμανία και Ελλάδα

Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκονται, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Τσεχία, Σλοβενία, Ολλανδία και Γερμανία, ενώ την τελευταία θέση, την 28η, καταλαμβάνει η Ελλάδα, παρά τις όποιες βελτιώσεις σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Σύμφωνα με το ίδρυμα Μπέρτελσμαν το 35,6% του ελληνικού πληθυσμού κινδυνεύει με φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει η έκθεση στην στέρηση υλικών αγαθών σε παιδιά, η οποία αυξήθηκε στην Ελλάδα στο 26,7% και είναι κατά συνέπεια τριπλάσια από ότι πριν από την κρίση. (9,7% το 2007).

Μολονότι η ανεργία στην Ελλάδα μειώθηκε από το 27,7% το 2013 στο 23,7% το 2016, σχεδόν οι μισοί νέοι είναι άνεργοι (47,3%). Πριν τέσσερα χρόνια η νεανική ανεργία στην Ελλάδα έφθανε το 58,3%. Την ίδια στιγμή η έκθεση καταγράφει βελτίωση ως προς την πρόσβαση νέων 20-24 ετών σε παιδεία, εργασία και εκπαίδευση από 31,3% το 2013 σε 23% το 2016. Ως προς το δημόσιο χρέος, φθάνει πλέον το 181,3% του ελληνικού ΑΕΠ.

Συνολικά ο Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης βαθμολογεί την Ελλάδα ως εξής με άριστα το 10:

- 2,53 Αποφυγή φτώχειας
- 5,27 Πρόσβαση στην Παιδεία
- 3,46 Απασχόληση
- 4,36 Κοινωνική συνοχή και αποφυγή διακρίσεων
- 3,99 Υγεία
- 3,60 Δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών.

Ας σημειωθεί ότι τα στοιχεία για την κοινωνική δικαιοσύνη βασίζονται στο βιοτικό επίπεδο της εκάστοτε χώρας. Ως γνωστόν το όριο για τον κίνδυνο φτώχειας ορίζεται στο 60% του μέσου εισοδήματος της κάθε χώρας-μέλους. Κατά συνέπεια δεν είναι εφικτή μια απευθείας σύγκριση μεταξύ των χωρών της ΕΕ σε όλους τους τομείς.

Στη Γερμανία θα πρέπει να κατανεμηθεί δικαιότερα ο πλούτος

Παρά το γεγονός ότι η χαμηλότερη νεανική ανεργία στην ΕΕ καταγράφεται στη Γερμανία, η χώρα καταλαμβάνει μόλις την 7η θέση. Αρνητικά αποτιμά ο Δείκτης του ιδρύματος Μπέρτελσμαν ότι το 41% των ανέργων στην Γερμανία είναι μακροχρόνια άνεργοι. Παράλληλα, εργαζόμενοι που γεννήθηκαν στο εξωτερικό έχουν ξεκάθαρα λιγότερες ευκαιρίες να βρουν δουλειά από ότι Γερμανοί. Σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ η Γερμανία καταλαμβάνει εδώ την 24η θέση. Ο Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης διαπιστώνει, εκτός αυτού, ότι παρά την αναπτυξιακή τροχιά της γερμανικής οικονομίας υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης στην κατανομή του πλούτου. Ο κίνδυνος φτώχειας, λόγω υπερβολικά χαμηλού εισοδήματος, δεν έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία, διαπιστώνει η έκθεση, ενώ παράλληλα καταγράφει ότι αυξήθηκε ο κίνδυνος φτώχειας για τους άνω των 65.

Ο ειδικός Μπέρτελσμαν Ντάνιελ Σράαντ-Τίσλερ επικρίνει πάντως ότι στη Γερμανία απουσιάζουν μακρόχρονα πολιτικά σχέδια για τη διασφάλιση της κοινωνικής μέριμνας αλλά και για την καταπολέμηση της ανεργίας στις λεγόμενες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Dpa, afp, kna / Στέφανος Γεωργακόπουλος
Deutche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Νοε 2017


Οι ομολογίες του οικονομικού επιτελείου αποκαλύπτουν πολιτικές επιλογές που οδηγούν σε δύο τάξεις: στους πλούσιους που κάνουν ντιλ με το κομματικό κράτος και στους φτωχούς που εξαρτώνται από το κομματικό κράτος

Γράφει ο Γιάννης Μαστρογεωργίου

Στην «κλασική» μαρξιστική ανάλυση, ο όρος «μεσαία τάξη» έχει ιστορική και ταξική σημασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα με έντονη την μαρξιστική θεώρηση των εξελίξεων.

Ιστορικά, μεσαία τάξη είναι οι μπουρζουάδες επαγγελματίες – εισοδηματίες που διαφοροποιήθηκαν από την παλιά (φεουδαρχική) αριστοκρατία, αλλά με όρους καπιταλιστικής οικονομίας είναι οι μικροαστοί, εκείνοι δηλαδή που βρίσκονται ανάμεσα στην άρχουσα τάξη των κεφαλαιοκρατών και το προλεταριάτο.

Η «μεσαία τάξη» αντιμετωπίζει μόνιμα τον κίνδυνο να διολισθήσει στο προλεταριάτο καθώς ο καπιταλισμός εξελίσσεται και οδηγεί την κοινωνία σε όλο και μεγαλύτερη πόλωση ανάμεσα στις δύο βασικές τάξεις: τους πλούσιους αστούς και τους φτωχούς προλετάριους.

«Τα μέχρι τώρα μικρομεσαία στρώματα, μικροβιομήχανοι, μικρέμποροι και εισοδηματίες, βιοτέχνες και αγρότες, όλες αυτές οι τάξεις κατρακυλούν στο προλεταριάτο, είτε επειδή το μικρό τους κεφάλαιο δεν αρκεί για μεγάλη βιομηχανική επιχείρηση και υποκύπτει στον ανταγωνισμό με τους μεγαλύτερους κεφαλαιοκράτες είτε επειδή η (επαγγελματική) δεξιοτεχνία τους εκμηδενίζεται από τους νέους τρόπους παραγωγής (…) Ολόκληρη η κοινωνία διχάζεται όλο και περισσότερο σε δύο μεγάλα εχθρικά στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες, άμεσα αντιμέτωπες, τάξεις: αστική τάξη και προλεταριάτο» (Μαρξ – Ένγκελς, Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος).

Στον Μαρξισμό, η μεσαία τάξη έχει αρνητική υπόσταση, παίζει ανασχετικό ρόλο στην ταξική πάλη. Όντας ένα «συμπλήρωμα» της καπιταλιστικής κοινωνίας, έχει τη δυνατότητα να ασκεί την επιρροή της στο εργατικό κίνημα.

Η μεσαία τάξη βρίσκεται σε διαρκή πάλη με την ανώτερη αστική τάξη όχι για να την ανατρέψει, αλλά για να εξασφαλίσει τη δική της άνοδο, επομένως η σύγκρουση αυτή δεν έχει επαναστατικά χαρακτηριστικά. Για τον Μαρξ, η μεσαία τάξη δεν είναι μόνον συντηρητική, αλλά και αντιδραστική, «προσπαθεί να στρέψει προς τα πίσω τον τροχό της Ιστορίας». Η ριζοσπαστικοποίησή της είναι μόνον συγκυριακή, όταν έλθει αντιμέτωπη με την επικείμενη «πτώση» της προς το προλεταριάτο τότε συντάσσεται μαζί του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει με τη φωτιά

Η Ελλάδα, κυρίως λόγω της ιστορίας της αλλά και για αρκετούς άλλους λόγους, δεν ευτύχησε να έχει μια επιχειρηματική αστική τάξη, αλλά ούτε ποτέ είχε και πολυάριθμη εργατική τάξη.

Έως ότου ήρθε η τελευταία κρίση που, έβαλε φραγμό στην παραπέρα ανέλιξη της κοινωνίας. Ειδικά οι νεότερες γενιές διαπίστωσαν ότι, πρώτον, το μέλλον είναι ήδη υποθηκευμένο από τους ίδιους τους γονείς τους και τους παππούδες τους και, δεύτερον, οι ίδιοι ίσως ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους.

Σε αυτή τη νέα κατάσταση, το μεγαλύτερο μέρος της άλλοτε δυναμικής και αισιόδοξης μεσαίας τάξης παρέμεινε παγιδευμένο εντός της χώρας και, όπως δείχνουν πολλές έρευνες, φτωχοποιείται ολοένα και περισσότερο. Στην πλειονότητα, πρόκειται για ανθρώπους που είναι θυμωμένοι, χωρίς σοβαρές ελπίδες για το μέλλον τους, δίχως εμπιστοσύνη στους θεσμούς, που νιώθουν προδομένοι από την αριστερά και τη δεξιά. Πρόκειται για ένα νέο είδος υπό εξαφάνισης πρώην μεσαίας τάξης, που όμως είναι πολιτικά επικίνδυνος. Γιατί, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ελπίζει στην παθητική αποδοχή εκ μέρους τους της κατάστασης τους, την ίδια στιγμή είναι πιθανό να εξεγερθούν με τρόπους που σήμερα δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Η τακτική της κυβέρνησης

Μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ο Πρωθυπουργός και εκμεταλλευόμενος την επικαιρότητα που δημιουργούν οι αποκαλύψεις για τα Paradise Papers, αποκάλυψε την ατζέντα με την οποία η κυβέρνηση θα επιχειρήσει την αντεπίθεσή της.

Πρώτον, επαναφορά της σκανδαλολογίας στην ατζέντα του επικοινωνιακού κυβερνητικού σχεδιασμού.

Δεύτερον, αξιοποίηση της στήριξης που απολαμβάνει η κυβέρνηση τόσο από τους Ευρωπαίους όσο και από τις ΗΠΑ στο πεδίο της οικονομίας και της γεωστρατηγικής.

Τρίτον, προσπάθεια να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι είναι εκείνη που εκπροσωπεί τα συμφέροντα εκείνων που δυσκολεύονται.

Επιστροφή λοιπόν, στο παλιό γνωστό και εν πολλοίς δικαιωμένο μοτίβο του αριστερίστικου μαξιμαλισμού εν όψει και της έναρξης της μακράς προεκλογικής περιόδου από τις αρχές του νέου έτους.

* Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου είναι διευθυντής του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στη Ελλάδα και την Ευρώπη
Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Νοε 2017


«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.
Στα blogs και στο διαδίκτυο, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο τίτλο…»

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή προτροπή: «διαβάστε περισσότερα…»

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του σύντομου άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας ή παρακολουθώ ΜΜΕ την ίδια ερώτηση:
«Γιατί με τόσα που… μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»
Γίναμε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξαμε στους καναπέδες!

Είναι αυτό μια σοβαρή «αιτιολογία» όταν τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς κλείσανε τα κοινόχρηστα καλοριφέρ και για πολλούς δεν υπάρχει πια χρήμα όχι για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…» λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!...
Όχι, δυστυχώς, δεν μας… ψεκάζουν!...
Ξεχάστε αυτή την εξήγηση…

Και τι θα θέλατε να κάνουμε;
Μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές.
Μετά οι «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο, αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»…
«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει… κρεμαστάρια!..»

Τα «παράτησε» ο Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη Παπαδήμο (που πρόσφατα έπεσε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας), είχαμε στο ΕΘΝΙΚΟ ΠΙΛΟΤΗΡΙΟ Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και Καρατζαφέρη και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα» και ακούστηκε η φωνή του Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο Καμμένου, υποσχόμενη «να σκίσει τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά!

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, το χάψαμε!...

Πήγαμε σε δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 και δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην…Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Έκτοτε «η πρώτη φορά…Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονται ΤΕΛΟΣ της τραγωδίας ενώ μάλλον μας σπρώχνουν πιο βαθιά στην απαξίωση...

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια… πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!

«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας… εξαπάτησε!»

Είναι δυνατόν οι Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» τώρα να στεκόμαστε με τόση υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και να ψελλίζουμε ψιθυριστά, «Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ να… αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και οσφυοκαμψίας που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλους;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, πέρα από τις ανόητες «αιτιολογίες» των «ξένων δακτύλων» και της επιβάρυνσης του εθνικού μας DNA με εναέριους ψεκασμούς, μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Leon Festinger.

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά.
Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση που μας περιγράφει τώρα ως Έλληνες ενώ εξελίσσεται το οικονομικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Δεν κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένανε να κάνουμε ενώ διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν εδώ και συνεχίζουν να μας απαξιώνουν…

Γυρίστε στις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Διανθίζω τον τίτλο μου θυμίζοντάς σας τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε… Ευρώ!...

Δεν θα πάρω όρκο εάν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το έκαναν εσκεμμένα από το καλοκαίρι του 2004 μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή…κατά λάθος, αλλά όταν ψύχραιμα και αντικειμενικά γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ή διαπίστωση είναι απλή:
Μας «νανούρισαν» πείθοντάς μας ότι γινόμαστε εμίρηδες…
Τον Μάη του 2010 ξυπνήσαμε διαπιστώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»

Η πίκρα δεν εξαντλήθηκε στην βίαιη… αφύπνιση! Αυξάνεται με τη διαπίστωση ότι και σήμερα η ΕΞΟΥΣΙΑ πρωτοτυπεί βρίσκοντας τρόπους να «νανουρίζει ως εμίρηδες» εκείνους τους «κακομοίρηδες» που ακόμη… κοιμούνται!....



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


Με ένα εσπευσμένο διάγγελμα, που απευθύνεται σε ηλίθιους ή αδαείς, και περιέχει περισσότερα ψέματα από τα 1,4 δις ευρώ που «μοιράζει» ως κοινωνικό μέρισμα, ο πρωθυπουργός χτες το βράδυ απέδειξε πόσο πολύ τον πόνεσε η προσέλευση των πασόκων να ψηφίσουν. Αλλά, απέδειξε και πόσο αποφασιστικός είναι να κοροϊδεύει το λαό μπροστά στα μούτρα του, ακολουθώντας προφανώς την Γκεμπελική τακτική: Όσο πιο μεγάλο είναι το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται.

Πάμε στα χοντρά: 

Το «μέρισμα» των 1,4 δις που είπε ο πρωθυπουργός δεν είναι 1,4 δις, είναι ακριβώς τα μισά! 700 δις! Το είπε ο ίδιος στο διάγγελμά του! Και δεν είναι μέρισμα. Είναι οικονομικά καταστροφική εξαγορά ψήφων. 

Τα υπόλοιπα 700 δις που… μοιράζει ως μέρισμα είναι:
  1. 315 εκ. οι υποχρεώσεις του κράτους στους συνταξιούχους, που τους έκλεβε εδώ και 5 χρόνια από τις κρατήσεις (και αυτή η κυβέρνηση) και που δικαιώθηκαν με δικαστικές αποφάσεις. Αυτά τα λεφτά είναι υποχρεωμένη να τα επιστρέψει η κυβέρνηση! Δεν τα χαρίζει ούτε κάνει χάρη σε κανέναν! Είναι κερδισμένα δικαστικά!!
  2. 360 εκ. δίνονται στη ΔΕΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για το κόστος των υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας, που δινόταν από όλες τις κυβερνήσεις!! Μόνο που αυτή η κυβέρνηση πετάει πλέον έξω από το κοινωνικό τιμολόγιο τα τρία τέταρτα των δικαιούχων!
Επομένως, από τα 4 εκατομμύρια των πολιτών που είπε με στόμφο ο κ Τσίπρας ότι θα ωφεληθούν από το «μέρισμα» πρέπει να αφαιρέσουμε 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχους που δεν παίρνουν μέρισμα αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΣ τα χρωστούμενα του κλεφτοδημοσίου, και άλλα 2 εκατομμύρια πολίτες που είναι οι καταναλωτές της ΔΕΗ που ωφελούνταν μέχρι φέτος από το κοινωνικό τιμολόγιο και που τους μέτρησε ο καθ έξιν ψεύτης πρωθυπουργός και το γραφείο προπαγάνδας του, ως ωφελημένους από την κρατική επιχορήγησε στη ΔΕΗ, που βαφτίστηκε «μέρισμα»! 

Κρυμμένα κριτήρια

Τα υπόλοιπα 700 εκ. που «μοίρασε» χτες ο πρωθυπουργός σε άνεργους, σε νέους και στη …μεσαία τάξη θα τα δουν με τα κυάλια οι μισοί «δικαιούχοι» που νομίζουν ότι θα τα πάρουν! Γιατί, ο πρωθυπουργός φρόντισε να απαριθμήσει οικογενειακές κατηγορίες, παιδιά, γονιούς και εργένηδες με εισοδήματα ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΟΥΝ και όχι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ, αλλά δεν είπε το κερασάκι: Ότι τα εισοδηματικά κριτήρια δεν είναι μόνο τι δηλώνουν, συν τα 180 χιλιάρικα ακίνητης περιουσίας με ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ  και όχι εμπορικές αξίες (!). Αλλά είναι και οποιεσδήποτε καταθέσεις σε λογαριασμούς τραπεζών! 

Θυμίζουμε ότι πέρυσι, με ακόμα πιο χύμα κριτήρια, ένα μεγάλο μέρος του «μερίσματος» έμεινε αδιάθετο γιατί δικαιούχοι που οι κατηγορίες τους διατυμπανίστηκαν από την προπαγάνδα, δεν συμπλήρωναν τα κριτήρια και δεν πήραν φράγκο! 

Επίσης, θυμίζουμε ότι το «μέρισμα» που μοίρασε υπό άλλες συνθήκες η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου ήταν 450 εκατομμύρια ευρώ, το 2014! Πριν από 3 χρόνια! 

Ψεύτικα οικονομικά στοιχεία

Πριν ανακοινώσει τους «δικαιούχους των μερισμάτων» ο πρωθυπουργός αναλώθηκε σε μια περιγραφή της οικονομικής κατάστασης της χώρας, που θα τη ζήλευε και ο Μινχάουζεν. 

Μίλησε για ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2% την ώρα που η ΕΕ διόρθωσε επί τα χείρω την πρόβλεψη 2,1% σε 1,6%, ενώ το ΔΝΤ («που πέφτει πάντα έξω» σύμφωνα με την κυβέρνηση) την έριξε στο 1,8% με ευνοϊκή διάθεση, μια και θέλει να μείνει εδώ ως τοποτηρητής, όπως δήλωσε προχτές. 

Αυτοί οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν απέχουν πολύ από τους αντίστοιχους του 2014 (1,4%) επί της «επάρατης» κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου! 

Ο πρωθυπουργός υπερηφανεύτηκε στη συνέχεια και για τη φορολογική ληστεία των φτωχών και της μεσαίας τάξης, κομπάζοντας ότι ο προϋπολογισμός θα ξεπερνά σε πρωτογενές πλεόνασμα το στόχο του 1,75%. Είχε μάλιστα το θράσος να υποστηρίξει, σε αντίθεση με τον κ Χουλιαράκη, ότι το πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα «εντατικής προσπάθειας εξορθολογισμού των δαπανών χωρίς περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος»!! 

Ξέχασε να πει στο λαό ότι οι δημόσιες δαπάνες έχουν τσεκουρωθεί ως προαπαιτούμενο από τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με τους δανειστές, ότι εξ αιτίας τους δεν έχει μείνει ίχνος κοινωνικού κράτους σε Υγεία, Παιδεία και κοινωνική ασφάλιση, και ότι ενώ σκορπάει εκατομμύρια σε επιδόματα δια της πλαγίας σε όλο το δημόσιο, έχει γονατίσει μισθολογικά τον ιδιωτικό τομέα. 

Επίσης, είχε το θράσος να υποστηρίξει ότι «το πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα του αποφασιστικού περιορισμού της διαφθοράς, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και της φοροδιαφυγής», την ώρα που η διαφθορά οργιάζει σε όλο το δημόσιο από ρεμούλες των κυκλωμάτων που δρούν ανεξέλεγκτα αφού δεν λειτουργούν ελεγκτικοί μηχανισμοί (Κώστα, φρόντισε να πληρούν τις προδιαγραφές οι προμηθευτές μας) ενώ η φοροδιαφυγή οργιάζει σε εισοδήματα, κέρδη και ΦΠΑ,Μ όπως ομολογούν τα στοιχεία και οι ίδιοι οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες. 

Φυσικά, με φρασεολογία επταετίας, όλα αυτά έχουν επιτευχθεί «παρά την υπονόμευση που υφίσταται η κυβέρνηση και η ελληνική οικονομία από τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς»! 

Στο απυρόβλητο ο Καραμανλής…

Σε ένα… αντικαπιταλιστικό κρεσέντο μαθητή γυμνασίου, ο πρωθυπουργός κατηγόρησε τους πλούσιους ότι επειδή φοροδιέφευγαν και έβγαλαν τα λεφτά τους έξω οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία! Αυτοί φταίνε, είπε. Ούτε η εγκληματική διαχείριση του δημόσιου χρήματος από την κυβέρνηση Καραμανλή, ούτε η παντελής απουσία οικονομικού ελέγχου και φοροκυνηγητού από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ούτε η διαπλοκή τους, ούτε το διεθνές οικονομικό σύστημα που επέλεξε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες την αλητεία των αμερικανικών τραπεζών, που πήρε ντόμινο και τις ευρωπαϊκές, όπως ομολόγησε και ο κ Ντάισενμπλουμ. 

Παρεμπιπτόντως, χτες έγινε «σε πολύ καλό κλίμα» στο μέγαρο Μαξίμου η συνάντηση των υπουργών Ν Παππά και Α Φλαμπουράρη με τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών καναλιών (πρώην βοθροκάναλα της διαπλοκής) Γ Βαρδινογιάννη, Θ. Κυριακού, Δ Κοντομηνά, και Γ Αλαφούζου, με θέμα τις τηλεοπτικές άδειες και την υλοποίηση του αιτήματος των καναλαρχών για μείωση του φόρου της διαφήμισης από το 20% στο 5%. Που έγινε…

Τέλος, ο πρωθυπουργός είχε το θράσος να διαφημίσει τις θέσεις κωπηλατών στην εργασιακή γαλέρα ως 300.000 νέες θέσεις εργασίας, την ώρα που με όλα τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗΣ ο Οκτώβριος ήταν ο χειρότερος μήνας από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα για τη μισθωτή εργασία! 

Συγκεκριμένα, οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν κατά 53.164 σε σχέση με τον Σεπτέμβριο, η μερική απασχόληση εκτοξεύτηκε τον ίδιο μήνα στο 63% της συνολικής απασχόλησης, από το 60% του Σεπτεμβρίου και με εκ περιτροπής απασχόληση είναι το 55% των εργαζόμενων! 

Και δεν είπε λέξη για τους μισθούς ντροπής των 300 ευρώ και κάτω, που έχει υπογράψει με την πολιτική του. 

Το κράτος ζητάει τα σπίτια τους!

Ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη φυσικά για τους πάνω από 20.000 πολίτες που απειλούνται να χάσουν τα σπίτια τους από τη γραφειοκρατία του Κτηματολογίου κυρίως σε Γαλάτσι, Νέα Ιωνία, Νέο Ηράκλειο, Ψυχικό, Βάρκιζα και Περιστέρι, που τα διεκδικεί ως δασικά του 1900!! 

Και, φυσικά, δεν είπε κουβέντα για τα χιλιάδες ακίνητα που βγαίνουν σε πλειστηριασμό αμέσως, μετά από ένα ακόμα δουλικό yes του αντιστασιακού μαρξιστή υπουργού Ε Τσακαλώτου στην τρόικα, που του τράβηξε το αυτί για την καθυστέρηση της διαδικασίας.

Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη. Όλα σε χέρια κυνόδοντα. Όχι του Λάνθιμου. Του ελληνικού δημόσιου και των ξένων κορακιών. Για να τονώσουμε τις τράπεζες. Οι οποίες δεν τονώθηκαν αρκετά με τα εισοδήματα και τις οικονομίες μας που σφαγιάστηκαν για να σωθούν αυτές, όπως ομολόγησε κυνικά και ο κ Ντάισενμπλουμ. 

Αφού, μετά τους δανειστές ήρθε και μαζεύει με τη φορολογία και τη φτωχοποίηση ό,τι έχει απομείνει από πένητες και μικροαστούς σε οικονομίες και ακίνητα, ο πρωθυπουργός, ήρθε χτες με θράσος να πει στο λαό ότι του μοιράζει και λεφτά! Το ένα δέκατο απ αυτά που του κλέβει! Ότι του μοιράζει αυτά που του αρπάζει! 

Προφανώς δεν ξέρει καν την κινέζικη θέση, που ήταν αγαπημένη του Μαό: «Αν θέλεις να ταΐσεις το λαό μάθε του να ψαρεύει αντί να του δίνεις ψάρια». 

Δε φταίει αυτός. Οι κακομοιριασμένοι που παίρνουν με ικανοποίηση ό,τι ψίχουλα τους πετάει και λένε κι ευχαριστώ φταίνε. Που καταπίνουν αμάσητα ό,τι ψέματα ξεφουρνίζει. Αντί να τον πάρουν στο κυνήγι. 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η κυβερνητική απόφαση για κλήρωση των σημαιοφόρων στα δημοτικά σχολεία και τις εντάσεις που σημειώθηκαν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, γονείς αριστούχων μαθητών έφεραν το θέμα στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο καλείται να κρίνει τον νέο τρόπο ορισμού των μαθητών που κρατούν τη σημαία, με αφορμή την πρώτη προσφυγή που κατατέθηκε από επτά γονείς αριστούχων μαθητών της Ε' και της ΣΤ' τάξης δημοτικών σχολείων της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ζητούν να ακυρωθεί το επίμαχο Προεδρικό Διάταγμα (79/2017) ως αντισυνταγματικό και παράνομο.

Όπως αναφέρουν οι γονείς στην προσφυγή τους, με το διάταγμα Γαβρόγλου παραβιάζονται οι αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας, καθώς καταργείται «η μέχρι σήμερα ισχύουσα αρχή του ορισμού του σημαιοφόρου κατά τις παρελάσεις του μαθητή/μαθήτριας του δημοτικού σχολείου που έχει υψηλότερο γενικό βαθμό και εισάγεται νέα ρύθμιση, ήτοι ο ορισμός του σημαιοφόρου διά κληρώσεως (η οποία μπορεί να αναδείξει ως σημαιοφόρο και τον πλέον ανίκανο μαθητή ή και τον έχοντα επιδείξει την πλέον κακή διαγωγή, καθ' όσον κανένα κριτήριο αξιοκρατικό δεν θεσπίζει)».

Επιπλέον, στην προσφυγή επισημαίνεται ότι σκοπός του εκπαιδευτικού πλαισίου έως σήμερα ήταν να τιμηθεί η ελληνική σημαία και γι' αυτό θα έπρεπε να φέρεται από άτομο υψηλού «μαθητικού επιπέδου».

Οι γονείς αναφέρουν πως το θέμα της σημαίας δεν μπορεί να ρυθμίζεται κατά την εκάστοτε βούληση του υπουργού Παιδείας και ειδικά όταν η νομοθετική ρύθμιση μπορεί να έχει και χαρακτήρα «πολιτικοϊδεολογικό», ενώ κάνουν αναφορά στην ηρωική πράξη των Μανώλη Γλέζου και Λάκη Σάντα, οι οποίοι τον Μάιο του 1941 κατέβασαν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία.

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Νοε 2017


Η ασθένεια, οι αντιδράσεις
και ο μονόδρομος της θεραπείας

Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Τραγικές στιγμές περνά η πατρίδα μας και αυτή είναι μία κυρίαρχη διαπίστωση σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. Μια χώρα υπό πολιτική και πνευματική κατοχή, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον βούρκο της οικονομικής εξαθλίωσης, της κοινωνικής κατάρρευσης, της δημογραφικής αποσύνθεσης, της πολιτικής διαφθοράς, της πολιτιστικής ασυναρτησίας. Και κυρίως βέβαια στον βούρκο της βαθύτατης πνευματικής κρίσης, όπου πνίγεται στερημένη πια από τα βασικά δομικά στοιχεία της ταυτότητάς της, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, αποξενωμένη απ’ όλες τις αξίες της, ιστορικά αμνησιακή και πνευματικά ευνουχισμένη.

Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα, όπως αναμφισβήτητη είναι και η αύξηση της αγωνίας σε μεγάλο μέρος του λαού μας. Και ειδικά βέβαια το τελευταίο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο «η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν» δείχνει να έχει γίνει ακόμη πιο απότομα κατηφορική, από τη στιγμή δηλαδή που μία δράκα αφιονισμένων εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων με ψευτοπροοδευτικό ιδεασμό έχει βαλθεί να τινάξει στον αέρα και να αποτελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες και τα τελευταία που έχουν απομείνει ακόμη όρθια μετά από μια μακρά περίοδο σταθερής αποδόμησης και αποσάθρωσης του τόπου από τις προγενέστερες (ούτως ή άλλως επίσης νεοταξίτικες) κυβερνήσεις. Από την - πασιφανώς χρήζουσα ψυχιατρικής μελέτης - άκρατη λαθρομεταναστολαγνεία και τις νομοθετικές θεσμοθετήσεις της ψευτο-ιθαγένειας, της αλλαγής φύλου και κάθε άλλης ανωμαλίας, που πραγματοποιήθηκαν ή βρίσκονται ακόμη επί θύραις, έως τα τελευταία (αλλά ασφαλώς όχι και στερνά) μέτρα για τη μετατροπή του δημόσιου σχολείου σε εκτροφείο νεοταξίτικης διαστροφής (με όσα ισχύουν πια σχετικά με τον εκκλησιασμό, τη σημαία, το μάθημα των Θρησκευτικών), η τεράστια αλυσίδα είναι γνωστή και δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε περισσότερο. Όπως γνωστή είναι και η αλυσίδα από όλες εκείνες τις εξελίξεις που βαθαίνουν την οικονομική ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια, την υποτέλεια, το ξεπούλημα της χώρας στα αρπακτικά της διεθνούς πολιτικοοικονομικής μεγαλομαστρωπείας. Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και τις συνεχόμενες ταπεινώσεις που γνωρίζουμε ως χώρα στην εξέλιξη των εθνικών μας θεμάτων, με πιο πρόσφατες τις διώξεις των Ελλήνων ομογενών από το αλβανικό καθεστώς και τη νέα επίδειξη προκλητικής συμπεριφοράς επικυριαρχίας στη Θράκη από τον αντιπρόεδρο του Ερντογάν (και ενώ επίκειται, όπως όλα δείχνουν, άλλη μία καταστροφική υποχώρηση στο θέμα των Σκοπίων), αντιλαμβανόμαστε πόσο ασφυκτικά βαραίνει το τοπίο και πόσο αυξάνουν η αγωνία, η οργή, η αγανάκτηση. Αυτό το διαπιστώνεις πράγματι καθημερινά, από τις καθημερινές σου συναναστροφές μέχρι την κλιμακούμενη αρθρογραφία και την εμφανώς διογκούμενη κατακραυγή στο διαδίκτυο και σε άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Και πολύ ορθώς φυσικά αυξάνουν. Μόνο που στη Θράκη δεν έγινε την προηγούμενη βδομάδα κάτι τόσο τρομακτικά καινοφανές, ώστε να πρέπει να εκπλαγούμε. Επειδή είναι πολλά χρόνια τώρα που μιλούμε και γράφουμε για το θέμα της τουρκικής απειλής, είμαστε σε θέση να διαβεβαιώσουμε ότι είναι ακριβώς η ίδια ιστορία που επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά χρόνια, μέσα στο γνωστό πλέον κάδρο της νεο-οθωμανικής επεκτατικής πολιτικής συνεχούς διείσδυσης και συνεχούς επίδειξης ισχύος αφ’ ενός και της ημετέρας πολιτικής ανυπαρξίας αφ’ ετέρου. Ποιος ανακάλυψε δηλαδή τώρα ξαφνικά την Αμερική; Ή ποιος την ανακάλυψε τώρα, όσον αφορά τα έτερα εθνικά μας θέματα (Αλβανία, Σκόπια), όπου η επίσημη εξωτερική μας πολιτική εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είναι απλώς φοβική και ενδοτική, αλλά αγγίζει σταθερά (και κατά καιρούς ξεπερνά κιόλας) τα όρια της εθνικής μειοδοσίας; Ή ποιος την ανακάλυψε στις άλλες εξελίξεις, όπου η μισελληνική παράνοια της ψυχωσικής συμμορίας που παριστάνει τη νυν ελληνική κυβέρνηση επιτάχυνε σαφώς μεν, αλλά ουδόλως ήταν εκείνη που γέννησε και επί το πλείστον προχώρησε το υλικό και πνευματικό ξεχαρβάλωμα της χώρας; Όλα αυτά είναι, επαναλαμβάνουμε, καταστάσεις που εξελίσσονται εδώ και πολλά χρόνια. Όσοι κοιμούνταν επί χρόνια τον μακάριο ύπνο τους και τώρα αρχίζουν σιγά-σιγά να ξυπνούν (επειδή προφανώς η ένταση των τωρινών γεγονότων τους αναγκάζει πια να βγάλουν το κεφάλι από την άμμο, όπου το είχαν βυθίσει ως στρουθοκάμηλοι) έχουν ξεκάθαρες ευθύνες για την έως σήμερα στάση τους. Για όλη την απάθεια, την ανοχή και συνεπώς και τη συνενοχή τους. Έστω κι έτσι όμως, η αφύπνιση όσων συνέρχονται έστω και την υστάτη ώρα και η προσέλευσή τους στον πραγματικό κόσμο (από την τεχνητή μακαριότητα του… Μάτριξ, μέσα στην οποία ζούσαν έως σήμερα) είναι αναμφίβολα ένα ευχάριστο γεγονός.

Από εκεί και πέρα πάντως, ας μη γελιόμαστε. Όσο και αν είναι κατ’ αρχάς θετική αυτή η κλιμακούμενη λαϊκή κατακραυγή για τους νέους τερατώδεις νόμους που ψηφίζονται ή για τον συνεχή εκπαιδευτικό κατήφορο ή για τη Θράκη που κινδυνεύει, είναι φανερό πως υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μέσα μας που πρέπει να διανυθεί. Γιατί κάποια στιγμή οφείλουμε επιτέλους και να κατανοήσουμε ότι δεν είναι απλά εν κινδύνω η ηθική μας ή η δημόσια εκπαίδευση ή η Θράκη, αλλά συνολικά όλη η πατρίδα. Όπως ακριβώς δεν μπορείς να απομονώσεις τα άθλια σχολικά βιβλία των Θρησκευτικών και τα υπόλοιπα αποδομητικά σκουπίδια της νεοταξίτικης ατζέντας από την ευρύτερη απόπειρα νόθευσης της ορθόδοξης πίστης εξαιτίας της οικουμενιστικής παναίρεσης (γιατί ακριβώς ο Οικουμενισμός - ως κινητήρια δύναμη του γενικότερου νεοεποχίτικου θρησκευτικού συγκρητισμού και της προετοιμασίας της παγκόσμιας Πανθρησκείας - είναι η αιτία της νόσου, ενώ τα άλλα απλώς συμπτώματα, οπότε αν «εξεγείρεσαι» κατά των συμπτωμάτων, αλλά δεν λες κουβέντα για την αιτία, είσαι ή υποκριτής ή στην καλύτερη περίπτωση τραγικά ανίδεος, και εν πάση περιπτώσει η όποια αντίδρασή σου δεν μπορεί να καρποφορήσει), το ανάλογο ακριβώς ισχύει και σε όλα τα άλλα θέματα. Εδώ η αρρώστια που τρώει και σαπίζει επί δεκαετίες τις σάρκες μας και τις ψυχές μας είναι πολύ βαριά και πολύ προχωρημένη - και αποτελεί συνεπώς θλιβερή και τραγικά ανόητη ματαιοπονία να πιστεύει κανείς πως σποραδικές απόπειρες συμπτωματικής απλώς αντιμετώπισής της θα μπορούσαν να έχουν το οποιοδήποτε νόημα.

Ξεκάθαρα τα πράγματα λοιπόν. Η λύση στο πρόβλημα δεν πρόκειται να έρθει ούτε με ευχολόγια, ούτε με διαδηλώσεις, ούτε με ομιλίες και άρθρα (και σε αυτά μπορείτε βεβαίως να συγκαταλέξετε και το κείμενο που διαβάζετε αυτή τη στιγμή), ούτε με κραυγές στο facebook ή άλλες σπασμωδικές (όσο και γραφικές) ανοησίες, ούτε με έτερες δήθεν «πιέσεις» βασισμένες σε ψευδαισθήσεις και σε χίμαιρες. Λες και υπάρχει δηλαδή η παραμικρή πιθανότητα να αλλάξουμε την πολιτική και τα μυαλά του αμαρτωλού συρφετού που διαφεντεύει εδώ και δεκαετίες τη χώρα. Και στο κάτω-κάτω ποιοι είμαστε άραγε εμείς για να τα αλλάξουμε; Μήπως οι…αναμάρτητοι; Αφού το πρόβλημα που τρώει τις σάρκες της πατρίδας είναι συνολικό (και είναι ασφαλώς 1000% πνευματικό, με όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές παθογένειες να αποτελούν απλώς παρεπόμενες προεκτάσεις, δηλαδή - για να το πούμε ξεκάθαρα - τα οψώνια της αμαρτίας), μοιραία και η λύση, αν ποτέ έρθει, θα πρέπει να είναι και αυτή συνολική. Και να είναι φυσικά επίσης πνευματική. Αλλιώς, πολύ απλά, δεν θα είναι λύση. Και η λύση ασφαλώς είναι μία και λέγεται μετάνοια. Μετάνοια πραγματική και έμπρακτη (που θα συνοδεύεται δηλαδή και από αλλαγή του τρόπου ζωής μας). Μετάνοια, μήπως και επισύρουμε πάνω μας και πάνω στην πατρίδα μας το έλεος του Θεού. Πριν πάντως σκεφτούμε καν ότι μπορούμε να επηρεάσουμε ή να αλλάξουμε τα πράγματα έξω από εμάς, ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε πρώτα λίγο τους άθλιους εαυτούς μας. Αυτή είναι η απολύτως αναγκαία συνθήκη, η μείζων και βασική προϋπόθεση. Η πρωταρχική και κυρίαρχη ανάγκη.

Από εκεί και πέρα, κανείς δεν μηδενίζει ασφαλώς τη σημασία και των άλλων δράσεων, που πρέπει ανθρωπίνως να πραγματοποιούνται για τα επιμέρους εθνικά, εκπαιδευτικά ή πολιτικά ζητήματα, για τα επιμέρους δηλαδή «συμπτώματα» της αρρώστιας. Σίγουρα πρέπει «κακείνα μη αφιέναι».
Από μόνα τους όμως όλα αυτά, δίχως τη βασική προϋπόθεση, είναι σκύβαλα και ασημαντότητες επί ματαίω. Όσο αρνούμαστε να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, πολύ απλά θα συνεχίσουμε να αναλωνόμαστε σε μία εντελώς άσκοπη και αποπροσανατολιστική σπατάλη ενέργειας (με ανούσιες «διαπιστώσεις», αναλύσεις, κριτικές και άλλες μάταιες «δράσεις»).
Και θα εξακολουθήσουμε να τρώμε συνεχείς σφαλιάρες, σε έναν ολοένα και πιο τραχύ κατήφορο…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κατάσταση έχει γίνει πλέον απελπιστική με το 50% του ελληνικού πληθυσμού να έχει φτάσει πλέον στο μη περαιτέρω. Τα στοιχεία με τα ληξιπρόθεσμα

Nοικοκυριά και οι επιχειρήσεις βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο και αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους που έρχονται ο ένας μετά τον άλλο, με έναν στους δυο φορολογούμενους να χρωστάει στην Εφορία, όπως έγινε γνωστό στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε. Η κατάσταση έχει γίνει πλέον απελπιστική με το 50% του ελληνικού πληθυσμού να έχει φτάσει πλέον στο μη περαιτέρω.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τον περασμένο μήνα έμειναν απλήρωτες οφειλές ύψους 706 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 662 εκατ. ευρώ είναι απλήρωτοι φόροι. Κι έτσι εξηγείται και η μεγάλη βουτιά από τον Σεπτέμβριο και μετά, που ενώ η κυβέρνηση επιμένει να την χαρακτηρίζει συγκυριακή, στην πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από μόνιμη και σταθερή.

Υπενθυμίζεται ότι από την αρχή του έτους τα φρέσκα ληξιπρόθεσμα χρέη ανήλθαν σε 9,257 δισ. ευρώ ανεβάζοντας το συνολικό ποσό των ληξιπρόθεσμων στα 98,745 δισ. ευρώ. Κάθε μήνα οι φορολογούμενοι δεν πληρώνουν φόρους ύψους 1 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα η ΑΑΔΕ πατάει ακόμη περισσότερο το γκάζι των κατασχέσεων στους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα εισοδήματα των οφειλετών. Στα δίχτυα κατασχέσεων και λοιπών αναγκαστικών μέτρων είσπραξης είχαν πιαστεί 991.392 φορολογούμενοι, με αύξηση περίπου 20.000 μέσα σε ένα μήνα.
Από τις αρχές του έτους, κατασχέσεις και ρυθμίσεις έχουν καταφέρει να οδηγήσουν στο ταμείο της εφορίας ποσό που ξεπερνά τα 3,5 δισ. ευρώ και επιμερίζεται σε 2,146 δισ. ευρώ εισπράξεων από παλαιές ληξιπρόθεσμες οφειλές και 1,404 δισ. ευρώ από φρέσκα ληξιπρόθεσμα χρέη. Ωστόσο και πάλι, δεν φτάνουν.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Νοε 2017


H νεκρική σιγή των Ελλήνων, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία της τελευταίας τους ελπίδας, δεν πρέπει να ερμηνεύεται λανθασμένα – αφού μία κοινωνία χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον της, βυθισμένη σε προβλήματα όπως το δημογραφικό, η μαζική φυγή των νέων, το μεταναστευτικό κοκ., είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Η Ελλάδα είχε πάρα πολλές δυνατότητες στο παρελθόν, για να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους, στην οποία οδηγήθηκε με την πιθανή συμβολή της ΕΛΣΤΑΤ. Ορισμένες από αυτές ήταν η εξυπηρέτηση των χρεών της με δικά της μέσα (εθνικά ομόλογα), ο μηδενισμός τους (ανάλυση), μία αντίστοιχη συμπεριφορά με αυτήν των Ισλανδών ή να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιρλανδίας.
Ειδικότερα, οι Ισλανδοί πλημμύρισαν τους δρόμους χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την υπερχρέωση των τραπεζών τους (1000% του ΑΕΠ),  αρνούμενοι να αναλάβουν τα χρέη τους απέναντι στους ξένους πιστωτές – ενώ επέβαλλαν τη δικαστική τιμωρία όλων των υπευθύνων. Στη συνέχεια υπέφεραν τα πάνδεινα για 1-2 έτη, αλλά τελικά επέστρεψαν σε πορεία ανάπτυξης.
Ανάλογα συμπεριφέρθηκαν με τα «Panama papers», όταν αποκαλύφθηκε πως ο πρωθυπουργός της χώρας τους είχε τοποθετήσει τα περιουσιακά του στοιχεία στο εξωτερικό σε μία εταιρεία offshore, παρακάμπτοντας την κοινοβουλευτική του υποχρέωση να τα δηλώσει – κάτι που δεν ήταν μεν ποινικά κολάσιμο, αλλά δεν εμπόδισε τους Ισλανδούς να πλημμυρίσουν τους δρόμους, απαιτώντας και επιτυγχάνοντας τελικά την παραίτηση του.
Αντίθετα, οι Έλληνες συνεχίζουν για 8η συνεχή χρονιά να μην αντιδρούν και να μη διαμαρτύρονται, ενώ δεν έχουν απαιτήσει την τιμωρία κανενός εκ των υπευθύνων – ισχυριζόμενοι πως δεν αποδίδουν τέτοιου είδους ενέργειες, όπως η ειρηνική έξοδος 2.000.000 ή περισσοτέρων ανθρώπων στους δρόμους, ενώ στην Ισλανδία πέτυχαν επειδή είναι μία πολύ μικρή χώρα!
Οι Ιρλανδοί τώρα, ως μέλη της Ευρωζώνης, ακολούθησαν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο – ενδίδοντας στους εκβιασμούς της ΕΚΤ και αναλαμβάνοντας ένα μέρος των χρεών των τραπεζών τους. Εν τούτοις, απαίτησαν και πήραν σοβαρότατα ανταλλάγματα από την Τρόικα – όπως ένα δάνειο με λήξη το 2040 (κρυφό τύπωμα χρημάτων), την ανοχή των τεράστιων παραποιήσεων στα στατιστικά τους στοιχεία (ανάλυση), η οποία τους εξασφάλισε την πρόσβαση στις αγορές και την έξοδο από τα μνημόνια, τη διατήρηση του φορολογικού συντελεστή τους στο 12,5% (όπως συνέβη επίσης με την Κύπρο), μέσω του οποίου εξασφαλίζουν την παραμονή των αμερικανικών πολυεθνικών στη χώρα τους κοκ.
Αντίθετα, οι ελληνικές κυβερνήσεις έδωσαν τα πάντα, κυριολεκτικά τα κλειδιά της χώρας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα – ενώ οι Πολίτες κρύφτηκαν στα σπίτια τους, όταν η πρώτη τους μεγάλη διαδήλωση «πνίγηκε» με το συμβάν της MARFIN.
Σήμερα, παρά το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, απειλούμενη ως Έθνος κυριολεκτικά με τον αφανισμό της, συνεχίζεται η εκκωφαντική σιωπή των αμνών – ενώ αρκετοί Έλληνες ισχυρίζονται πως οι μαζικές διαμαρτυρίες και το πλημμύρισμα των δρόμων είναι είτε αναχρονιστικές ενέργειες, είτε χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών κομμάτων.
Αναζητείται λοιπόν (θεωρητικά) ένας προικισμένος ηγέτης, ο οποίος θα προτείνει επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις, για να ξεφύγει η χώρα από την κρίση – κάτι που φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, αφού ούτε προικισμένοι ηγέτες υπάρχουν, ούτε μαγικές λύσεις μετά από όλα όσα έχουν υπογραφεί και συμβεί.

Η άλλη όψη του νομίσματος

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση κατηγορείται πως δεν είναι σε θέση να ελέγξει την αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας – η οποία γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή τις τελευταίες ημέρες. Εν προκειμένω, δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν οι Έλληνες τον τρόπο αντίδρασης των ανθρώπων, όταν χάνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και την αξιοπρέπεια τους, από εξωγενείς κυρίως αιτίες – όταν υπερχρεώνονται, μένουν άνεργοι, εξαθλιώνονται, λιμοκτονούν και δεν βλέπουν καμία προοπτική για το μέλλον τους.
Αναλυτικότερα, είναι σαφές πως κάποιοι αυτοκτονούν – ενώ ορισμένοι άλλοι πεθαίνουν από καρδιακές ή άλλες παθήσεις, οι οποίες οφείλονται κυρίως στο άγχος ή στη μη οικονομική δυνατότητα τους να επισκεφθούν τους γιατρούς τους. Υπάρχει όμως και μία τρίτη μεγάλη κατηγορία, μη παθητική όπως οι προηγούμενες, η οποία αφορά τις νεαρότερες συνήθως ηλικίες: οι πάσης φύσεως βίαιες και εγκληματικές πράξεις, οι οποίες κορυφώνονται σε τέτοιες περιόδους, όπως έχει τεκμηριωθεί πολλές φορές από εκείνες τις χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ. Υπενθυμίζουμε εδώ από το άρθρο μας για την κρίση της Βραζιλίας (πηγή) τα εξής:
«Το 2001, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου εκ μέρους του ΔΝΤ, στις μεγαλουπόλεις της νοτιοανατολικής πλευράς και του κέντρου της Βραζιλίας, είχε ξεσπάσει ένας απίστευτος «ταξικός» πόλεμος, ένας εμφύλιος πόλεμος δηλαδή τεραστίων διαστάσεων – με 40.000 θύματα συμπλοκών και πολυάριθμους βίαιους θανάτους. Το 90% της βίας, η οποία είχε καταλάβει τη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της εξτρεμιστικής φτώχειας, στην οποία είχε «υποχρεωθεί» ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού – μόλις το 10% καταλογιζόταν στο οργανωμένο, διεθνές έγκλημα.
Στο Sao Paulo, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες μετακινιόντουσαν μόνο με ελικόπτερα, ενώ οι απλά ευκατάστατοι πολίτες, με αλεξίσφαιρες λιμουζίνες. Ιδιωτικοί αστυνομικοί, με στρατιωτική εκπαίδευση και οπλισμό, καθώς επίσης τείχη ύψους τουλάχιστον τεσσάρων μέτρων, προστάτευαν τις πολυτελείς κατοικίες, ενώ ακόμη και η πρόσκληση επίσκεψης ενός φίλου της ανώτερης εισοδηματικής τάξης της χώρας, ισοδυναμούσε με πολεμική εκστρατεία.
Για να φτάσει δηλαδή κανείς στο σπίτι κάποιου φίλου του, για να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα ή για να εισέλθει σε κάποιον όροφο, ήταν απαραίτητη η γνώση και η χρήση μίας σειράς μυστικών κωδικών, μέσω των οποίων προστατευόταν οι χώροι διαμονής των ευκατάστατων πολιτών. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ειδικά ασφαλισμένες, καλυμμένες με ανθεκτικά μέταλλα και πολλαπλές κλειδαριές, ενώ ακόμη και η μεσαία εισοδηματική τάξη ζούσε σε διαμερίσματα που θύμιζαν χρηματοκιβώτια» (πηγή: J.Ziegler).
Φυσικά η Ελλάδα δεν είναι Βραζιλία, ενώ ευρίσκεται σε μία επικίνδυνη γεωπολιτική θέση, περικυκλωμένη από εχθρικές, χαμηλού επιπέδου χώρες – γεγονός που καθιστά τους Έλληνες προσεκτικούς εάν όχι φοβισμένους, όσον αφορά τη συμπεριφορά τους. Εν τούτοις, η εξαθλίωση, όταν υπερβεί ένα κρίσιμο μέγεθος, υπερνικά το φόβο – οπότε τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας η νεκρική σιγή των Ελλήνων, ιδιαίτερα μετά την προδοσία του δημοψηφίσματος, τη δολοφονία της τελευταίας τους ελπίδας από τη σημερινή κυβέρνηση, το ψήφισμα των μνημονίων από την πλειοψηφία των κομμάτων το 2015, καθώς επίσης την παραπλάνηση που ακολούθησε με τα παράλληλα προγράμματα, τον αφελληνισμό των τραπεζών κοκ., δεν πρέπει να ερμηνεύεται λανθασμένα – αφού μία κοινωνία χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον της, βυθισμένη σε τεράστια προβλήματα όπως το δημογραφικό, η μαζική φυγή των νέων της, το μεταναστευτικό, τον τρομακτικό δείκτη εξάρτησης κοκ. είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Η βία εν προκειμένω και η έξαρση της εγκληματικότητας, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα συμβούν – ειδικά όταν δεν έχει τιμωρηθεί απολύτως κανένας από τους υπευθύνους της χρεοκοπίας, ενώ τα κόμματα συνεχίζουν να συμπεριφέρονται όπως στο παρελθόν. Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση, για να καλύψει τις απίστευτες αδυναμίες της, δηλώνει πως εφαρμόζει συνειδητά μία ταξική πολιτική – η οποία όμως καταστρέφει μεθοδικά όλες τις εισοδηματικές τάξεις κατ’ εντολή των δανειστών, ο στόχος των οποίων είναι αποκλειστικά και μόνο η αλλαγή της ιδιοκτησίας της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με τη διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο

Προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι ενώ η αναφορά των κυβερνώντων στην ενότητα, κατά τις ομιλίες και δηλώσεις επί τη εθνική επετείω, ήταν εν αφθονία, στην άσκηση της πολιτικής προτιμητέα είναι η διχαστική τακτική, είτε λόγω "ρεβανσισμού", είτε για λόγους μικροπολιτικής.

Και βεβαίως, ουδόλως τους απασχόλησε η διαπίστωση, και συνάμα προειδοποίηση, του Διονυσίου Σολωμού στον "Ύμνο στην Ελευθερία", «Εάν μισούνται ανάμεσό τους / Δεν τους πρέπει ελευθεριά», γι’ αυτό και σκοπίμως και προκλητικώς εορτάσθηκε η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου με... αντάρτικα τραγούδια από την ορχήστρα του Στρατού Ξηράς στην εορτή του ΥΕΘΑ, στην Λέσχη Αξιωματικών της Αθήνας. Η μπάντα παιάνιζε το «Ήρωες, άπαρτα βουνά», τον κομμουνιστικό "ύμνο" του Πέτρου Πανδή, ενώπιον των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο διοργανωτής υπουργός, Βίτσας, χαμογελούσε πονηρά.

Βεβαίως, ο κ. Βίτσας γνωρίζει πως το αντάρτικο του ΕΑΜ άρχισε να διοργανώνεται το καλοκαίρι του 1941, και η ένοπλη φάση του εκκίνησε τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, λόγω της συμμαχίας ναζιστών και κομμουνιστών, του Χίτλερ με τον Στάλιν. Και μόνον όταν ο Χίτλερ επετέθη στη "μάνα" των απανταχού κομμουνιστών, την Σοβιετική Ένωση, το ΚΚΕ θυμήθηκε το αντάρτικο.

Τον Οκτώβριο του 1940, δεν υπήρχε αντάρτικο, ούτε ΕΑΜ και ΕΠΟΝ. Υπήρχε όμως η ΕΟΝ, άκρως δυσφημισθείσα, για να υποτιμηθεί και να προβληθεί η κομμουνιστική νεολαία. Αυτό το ομολογεί ένας νεολαίος της ΕΟΝ, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος αποθεώνει τον Ιωάννη Μεταξά. Εξηγεί σε βίντεο που κυκλοφορεί στο youtube, ότι κανείς δεν τον υποχρέωσε να εγγραφεί στην ΕΟΝ, όπου διαπαιδαγωγήθηκε σε "υγιή εθνικισμό". Και δημοσίευσε ποίημά του στο περιοδικό Νεολαία της 4ης Αυγούστου, με το όνομα Μιχαήλ Θεοδωράκης, για τα τέσσερα χρόνια του καθεστώτος: «Τέσσερα άστρα γύρω-γύρω / Κι είναι στη μέση ήλιος λαμπρός / Τέσσερα χρόνια όλο μύρο / Κι ο ήλιος ο Αρχηγός».

Ο κ. Βίτσας, και οι σύντροφοί του, διαστρεβλώνοντας σκοπίμως τα γεγονότα, ίσως και λόγω υποκρυπτόμενης ενοχής για την συμμαχία των κομμουνιστών με τους ναζί εις βάρος της Ελλάδος, επαναφέρουν την αγνοηθείσα από τους σημερινούς νέους και υιοθετούν την διχαστική πολιτική, επενδύοντας στον διχασμό ως επιτυχημένη τακτική, αρχικώς για την κατάληψη και εν συνεχεία διατήρηση της εξουσίας.

Επιτυγχάνουν δι’ αυτού του τρόπου δύο τινά: Αφ’ ενός την συσπείρωση των οπαδών τους, "πουλώντας" αριστεροσύνη, προς κάλυψη της πλήρους υποταγής στα νεοφιλελεύθερα κελεύσματα των δανειστών, αφετέρου εκφοβίζουν τους αστούς, όχι μόνον με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και στοχοποιήσεις, αλλά και εμπράκτως με αναξιοκρατικούς διορισμούς και ευνοϊκές τοποθετήσεις των "ημετέρων".

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος δεν είναι μ’ εμάς, είναι εναντίον μας. Το ξαναείδαμε κι αυτό με τους "πρασινοφρουρούς" κατά την δεκαετία του ’80. Άλλωστε, το είπε και ο Λένιν, ότι και οι "ουδέτεροι" είναι αντίπαλοι.

Με την διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο. Η απελευθέρωση του μίσους και των παθών, καθώς και η πρόκληση φόβου στους πολιτικώς αντιθέτους στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, λες και αποτελεί μίμηση -σε ηπιότερη βεβαίως μορφή- της πολιτικής που ακολουθεί ο Ερντογάν στην Τουρκία, αλλά και όλοι οι ηγέτες αυταρχικών καθεστώτων.

Επέλεξαν, δυστυχώς, οι κυβερνητικοί, τον λαϊκισμό. Ο ταξικός, κοινωνικός, ιδεολογικός και κάθε άλλος διχασμός αποτελεί εργαλείο για την εδραίωση και την πολιτική επιβίωσή τους. Ακόμη και τα εμφύλια πάθη, που έτειναν να λησμονηθούν, τα αναμόχλευσαν, για να θεωρήσουν ότι αποτελούν συνέχεια των ανδρών που ηττήθηκαν από τον ελληνικό στρατό. Τα ρήγματα που ανοίγονται στην κοινωνία, θα περάσουν δεκαετίες για να κλείσουν, αν κλείσουν.

Η θεραπεία, βρίσκεται στα χέρια του αστικού κόσμου, της συντριπτικής πλειονότητας του λαού, που όμως σιωπά, ίσως επειδή δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Νοε 2017


Το να καταδικάζεις ένα ολόκληρο Έθνος στην ποινή του θανάτου ή της αναξιοπρεπούς εξαθλίωσης για τα πράγματι μεγάλα λάθη του, η οποία έχει καταργηθεί σχεδόν παντού ακόμη και για τους πιο στυγνούς δολοφόνους, δεν είναι δείγμα πολιτισμού – αποτελώντας μεγάλη ντροπή για τη γερμανική Ευρώπη.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

«Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το ΑΕΠ μας μειώθηκε από τα 237,5 δις € το 2009 στα 174,1 δις € το 2016, άρα κατά 63,3 δις € ή 26,6%. Επομένως, τα έσοδα του δημοσίου παρουσίασαν πτώση το 2016 της τάξης των 19 δις € σε σχέση με το 2009 – εάν θεωρήσουμε πως είναι κατά μέσον όρο 30% ή περί τα 50 δις € στα 174 δις €.  Η ιδιωτική κατανάλωση μειώθηκε από 157,3 δις € το 2009 στα 116,8 δις € το 2016 – δηλαδή κατά 40,5 δις € ή 25,7%. Ως εκ τούτου πολλές επιχειρήσεις χρεοκόπησαν, «παράγοντας» εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους και εκτοξεύοντας το δείκτη εξάρτησης στα ύψη.


Οι δημόσιες καταναλωτικές δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, επιδοτήσεις υγείας, ασφαλιστικών ταμείων κοκ.) μειώθηκαν από 55,3 δις € το 2009 στα 35,2 δις € το 2016 – άρα κατά 20,1 δις € ή 36,3% (πίνακας). Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου μειώθηκε από 49,3 δις € το 2009 στα 20,4 δις € το 2016 – άρα κατά 28,9 δις € ή 58,5%, αποτεφρώνοντας τον παραγωγικό μας ιστό. Οι μισθοί των εργαζομένων περιορίσθηκαν από 84,8 δις € το 2009 στα 58,3 δις € το 2016 – δηλαδή κατά 26,4 δις € ή 31,2%.

Το μικτό εισόδημα των επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών παρουσίασε πτώση από 128,3 δις € το 2009 στα 90 δις € το 2016 – επομένως κατά 38,3 δις € ή 29,8%.  Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 298,5 δις € ή 128,9% του ΑΕΠ το 2009 στα 326,3 δις € το 2016 ή στο 187,3% του ΑΕΠ – παρά το PSI, με το οποίο διαλύθηκε ο τραπεζικός τομέας και η ελληνική οικονομία. Δημιουργήθηκε δε μία νέα γενιά πάμπτωχων εργαζομένων, σύμφωνα με την αναφορά γερμανικών ΜΜΕ – σκλάβων χρέους στο διηνεκές».

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι 326,3 δις €, άρα σχεδόν διπλάσιο από το ΑΕΠ – γεγονός που σημαίνει ότι, σε όρους επιχείρησης οφείλει δύο χρόνια τζίρο, οπότε μπορεί να πληρώνει τους «προμηθευτές» της κατά κάποιον τρόπο με πίστωση 24 μηνών. Απέναντι σε αυτό το χρέος υπάρχει μία δημόσια περιουσία η οποία, από τα 300 δις € που είχε εκτιμηθεί το 2010 εκ μέρους του ΔΝΤ (πηγή), έχει πλέον απαξιωθεί πολύ κάτω από τα 50 δις € (χωρίς τον υπόγειο πλούτο). Επομένως η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη, χωρίς καμία βιώσιμη δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους της – ακόμη και αν επιμηκυνθεί για περισσότερα χρόνια, με χαμηλά επιτόκια. Για να αναβιώσει δε η οικονομία απαιτούνται δημόσιες επενδύσεις – οι οποίες είναι αδύνατες, όταν οι πιστωτές επιμένουν σε τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα.

Το ιδιωτικό χρέος της Ελλάδας είναι 240 δις € απέναντι στις τράπεζες, 100 δις € στο κράτος και περί τα 30 δις € στους διαφόρους οργανισμούς – άρα μίας τάξης μεγέθους 370 δις € ή 212% του ΑΕΠ της (συν το εξωτερικό χρέος). Απέναντι σε αυτό ευρίσκονται κυρίως καταθέσεις 120 δις € και ακίνητα, η αξία των οποίων έχει μειωθεί στα 500 δις € περίπου από 1,1 τρις € το 2009 – τα οποία όμως, εάν ήθελε να τα πουλήσει κανείς, θα εισέπραττε σήμερα λιγότερα από 250 δις € λόγω της απαξίωσης τους εξαιτίας της κρίσης, του ΕΝΦΙΑ κοκ. Από τα 370 δις € τα 230 δις € περίπου είναι «κόκκινα» – δεν εξυπηρετείται δηλαδή ένα ιδιωτικό χρέος της τάξης του 130% του ΑΕΠ. Επομένως, ο ιδιωτικός τομέας της χώρας είναι επίσης χρεοκοπημένος, με μηδενική πιστοληπτική ικανότητα – αφού τα χρέη του είναι μεγαλύτερα από την εμπορική αξία των περιουσιακών του στοιχείων.

Με κριτήριο τα παραπάνω, δεν υπάρχει πλέον ρεαλιστική λύση για την Ελλάδα, υπενθυμίζοντας πως κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν πιστεύει πια ότι, μπορεί να τα καταφέρει χωρίς μία ονομαστική διαγραφή χρέους και εφαρμόζοντας τα μνημόνια – ούτε φυσικά η Γερμανία και το ΔΝΤ, έχοντας αποφασίσει να διατηρήσουν τη χώρα μας στην καραντίνα, στην απομόνωση, τυπικά μόνο μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ, παράλληλα με την υφαρπαγή του συνόλου του πλούτου της, πιθανότατα χωρίς τελικά να αποφύγει τη χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρωζώνη.

Όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης του 2017 που ίσως υπερβεί το 1,5% είναι κυριολεκτικά αστείος, μετά από την οκταετή τρομακτική ύφεση που προηγήθηκε και την πτώση κατά 1,2% του 2016 σε σχέση με το 2015  – πόσο μάλλον όταν οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στη συγκυριακή άνοδο του τουρισμού, λόγω των προβλημάτων των γύρω χωρών. Εάν συμβεί κάποιο τρομοκρατικό γεγονός ή υπάρξει κάποια αντιπαράθεση με την Τουρκία στο Αιγαίο, ενδεχόμενα που ασφαλώς απευχόμαστε, τι θα συνέβαινε;

Σημαίνουν τώρα οι παραδοχές αυτές ότι, αντιμετωπίζουμε την κατάσταση της χώρας μας με ηττοπάθεια; Ασφαλώς όχι, αφού η ηττοπάθεια παραπέμπει σε μία ορισμένη ψυχική κατάσταση που έχει νόημα μόνο σε σχέση με κάποια δράση (Schumpeter). Με απλά λόγια, τα ίδια τα γεγονότα και τα συμπεράσματα που εξάγονται από αυτά, δεν μπορούν ποτέ να είναι ηττοπαθή ή το αντίθετο.

Για παράδειγμα, η είδηση πως το πλοίο βυθίζεται, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, δεν είναι αυτή καθεαυτή ηττοπαθής. Το πνεύμα όμως, με το οποίο υποδεχόμαστε την είδηση θα μπορούσε να είναι ηττοπαθές: στην περίπτωση που το πλήρωμα καθόταν και άρχιζε να πίνει. Θα μπορούσε βέβαια και να μην είναι – εάν το πλήρωμα έτρεχε στις αντλίες για να διασώσει το πλοίο, χωρίς φυσικά να γνωρίζει εάν θα τα καταφέρει.

Στα πλαίσια αυτά, εάν οι άνθρωποι αρνούνται να δουν την είδηση παρά το ότι είναι καλά τεκμηριωμένη με αριθμούς (όπως συμβαίνει σήμερα με όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα, καθώς επίσης με ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού), τότε έχουν απλά τάσεις φυγής από την πραγματικότητα. 

Εκτός αυτού, ακόμη και αν οι διαπιστώσεις μοιάζουν με προβλέψεις/προγνώσεις, εξακολουθούν να μη φέρουν στοιχεία ηττοπάθειας – με την έννοια πως ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα αρνιόταν να υπερασπίσει τη ζωή του, ακόμη και αν γνώριζε πως αργά ή γρήγορα θα πέθαινε. Ηττοπαθής είναι εκείνος που ενώ ισχυρίζεται, για παράδειγμα, πως αγαπάει την πατρίδα του, αρνείται εν τούτοις να την υπερασπισθεί – αδιάφορο εάν θεωρεί την ήττα του δεδομένη (όπως το 1940) ή εάν αυταπατάται με μάταιες ελπίδες για τη σωτηρία της.

Σήμερα πάντως, με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας μας, η αισιοδοξία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία μορφή λιποταξίας – επειδή δεν τεκμηριώνεται με κανέναν απολύτως τρόπο. Εκτός αυτού η ελληνική πολιτική ηγεσία, ειδικά η υφιστάμενη ανεξαρτήτως κομματικών πεποιθήσεων, δεν είναι σε θέση να βοηθήσει χωρίς να εξαναγκασθεί από τους Πολίτες – οι οποίοι πρέπει να πάψουν να λιποτακτούν και να σιγούν όπως τα πρόβατα πλημμυρίζοντας τους δρόμους.

Προφανώς όχι κατά της οποιασδήποτε κατοχικής κυβέρνησης τους, αλλά εναντίον αυτών που τους επιβάλλουν μία πολιτική η οποία, σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό και με το δημογραφικό πρόβλημα, συν τις αυτοκτονίες λόγω χρεών, τους θανάτους εξαιτίας του άγχους, της αδυναμίας επίσκεψης γιατρών, της λιμοκτονίας κλπ., θα αφανίσει το Έθνος τους – καταδικάζοντας το στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Εάν δεν το κάνουν, περιμένοντας κάποιον εμπνευσμένο ηγέτη να τους καθοδηγήσει ή/και αναμένοντας να τους προταθούν ασφαλείς και «δομημένες» λύσεις χωρίς ρίσκα που δεν υπάρχουν, δεν θα αποφύγουν τον αφανισμό – ενώ έχουν πλέον κάθε δικαίωμα, μετά από την οκταετή υποδειγματική υπομονή που έχουν δείξει πληρώνοντας πολύ παραπάνω για τα μεγάλα πράγματι λάθη τους, μοναδική στον πλανήτη υπό αυτές τις συνθήκες. Το να καταδικάζεις πάντως ένα ολόκληρο Έθνος στην ποινή του θανάτου ή της εξαθλίωσης για τα λάθη του, η οποία έχει καταργηθεί ακόμη και για τους πιο στυγνούς δολοφόνους, δεν είναι δείγμα πολιτισμού – αποτελώντας μεγάλη ντροπή για τη γερμανική Ευρώπη.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Νοε 2017


«Ο μισθός μου φτάνει ίσα-ίσα για να προμηθευτώ το φαγητό μου». Αυτός είναι ο τίτλος στο πρώτο θέμα της ηλεκτρονικής έκδοσης του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, που αναφέρεται στους χιλιάδες εργαζόμενους και μάλιστα εξειδικευμένους, οι οποίοι λαμβάνουν μειωμένες αποδοχές.

Το περιοδικό αναφέρεται στην «κοινωνική ομάδα η οποία αναπτύχθηκε τόσο δυναμικά όσο καμία άλλη: τους επονομαζόμενους 'εργαζόμενους φτωχούς'». «Το ένα τρίτο των απασχολούμενων στον ιδιωτικό τομέα λαμβάνουν τόσο πενιχρές αμοιβές ώστε δεν μπορούν καν να επιβιώσουν με αυτές. Πρόκειται για πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους οι οποίοι αμείβονται με λιγότερα από 376 ευρώ μηνιαίως, άρα με λιγότερο από το 60% του μέσου μισθού. Σχεδόν το 9% των εργαζομένων αρκούνται μάλιστα σε λιγότερα από 200 ευρώ», τονίζεται επίσης.

Και συνεχίζει το ρεπορτάζ: «Ο κίνδυνος να συγκαταλέγεται κανείς στους φτωχούς ακόμη και με μια σταθερή θέση εργασίας είναι στην Ελλάδα τόσο μεγάλος όσο σε καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Είναι, όμως, καλύτερη η κατάσταση για εκείνους που βγάζουν περισσότερα χρήματα από τα παραπάνω; Όπως αναφέρει το Der Spiegel στην ανταπόκρισή του, «το κόστος διαβίωσης έχει αυξηθεί σημαντικά τα προηγούμενα χρόνια. Συγκριτικά, ενώ στο Βερολίνο απαιτείται κατά μέσο όσο ποσό κατά 14,5% μεγαλύτερο από ό,τι στην Αθήνα για την προμήθεια των αναγκαίων καθημερινών ειδών και υπηρεσιών, στην γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι υψηλότερη κατά 117%».

Σημειώνεται δε ότι μία από τις βασικές αιτίες γι' αυτό ανήκει στο ίδιο το κράτος το οποίο, προκειμένου να κλείσει τα ελλείμματα, «αύξησε τόσο τον ΦΠΑ όσο και τους φόρους για την κατοικία και τη γη». Μία επιπλέον αιτία είναι η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, «την οποία ζητούσαν επιμόνως οι δανειστές της Ελλάδας από την αρχή της κρίσης».

Το άρθρο υπογραμμίζει, τέλος, ότι παρ' όλα αυτά, ο στόχος της μείωσης της ανεργίας, κυρίως στους νέους, δεν έχει επιτευχθεί. «Το 2016, το 47% των νέων κάτω των 25 ετών ήταν χωρίς δουλειά, ενώ την ίδια στιγμή, δημιουργήθηκε μια κατηγορία εργατικού δυναμικού που είναι υποχρεωμένη να είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα, καθώς όσοι ανήκουν σε αυτήν γνωρίζουν ότι μπορούν να αντικατασταθούν ανά πάσα στιγμή».

Το αποτέλεσμα: «Πολλοί δεν έχουν καμία άλλη δυνατότητα από το να μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο, στο πατρικό σπίτι -χωρίς προοπτική να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για τη δημογραφική εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού σύμφωνα με όσα διατυπώνει σε σχετική του μελέτη ο καθηγητής Δημογραφίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Βύρωνας Κοτζαμάνης, ο οποίος μίλησε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο κ. Κοτζαμάνης, θεωρεί δεδομένη τη μείωση του πληθυσμού στις επόμενες δεκαετίες και προβλέπει ότι στην Ελλάδα μετά από 35 έτη θα κατοικούν από 10,4 εκατομμύρια έως 9,5 εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ η δημογραφική γήρανση θα είναι διαρκώς αυξανόμενη, καθώς το φαινόμενο όχι μόνο δε ανακόπτεται αλλά θα βαίνει αυξανόμενο με την πάροδο των ετών.

«Η συρρίκνωση του συνολικού πληθυσμού που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια και η συνεχιζόμενη γήρανσή του προφανώς αναμένεται να έχουν άμεση επίπτωση και στον πληθυσμό εργάσιμης ηλικίας ο οποίος φθίνει συνεχώς», θα πει χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων.

Πώς θα εξελιχθεί ο πληθυσμός της χώρας τις επόμενες δεκαετίες; Θα υπάρχει μείωση και σε ποιο βαθμό;

Η μείωση του συνολικού μόνιμου πληθυσμού της Ελλάδας την επόμενη τριακονταπενταετία αναμένεται να είναι - ανεξαρτήτως σεναρίων- συνεχής, αν και με διαφοροποιημένους, ανά σενάριο και περίοδο, ρυθμούς. Ειδικότερα, στο τέλος της επόμενης εικοσαετίας (2035) ο πληθυσμός μας θα κυμανθεί, αναλόγως των υιοθετούμενων σεναρίων από 10,4 (μέγιστο, το ευνοϊκότατο σενάριο) έως 9,5 εκατ. (ελάχιστο) έναντι 10,9 εκατ. το 2015, ήτοι μείωση από 0,45 έως και 1,4 εκατ. σε απόλυτες τιμές (και σε ποσοστά κατά 4,1 -12,4% σε σχέση με το 2015). Το 2050 ο πληθυσμός μας θα κυμανθεί, αναλόγως πάντοτε των σεναρίων από 10,0 (μέγιστο) έως 8,3 εκατ. (ελάχιστο) έναντι 10,9 εκατομ. το 2015, ήτοι μείωση σε απόλυτες τιμές από 0,9 έως και 2,4 εκατ. (7,5 έως 23,5 % σε σχέση με το 2015). Τα φυσικά ισοζύγια (γεννήσεις - θάνατοι) ανεξαρτήτως σεναρίων αναμένεται να είναι - αν και με διακυμάνσεις - αρνητικά την επόμενη τριακονταπενταετία, καθώς οι θάνατοι θα είναι σταθερά περισσότεροι από τις γεννήσεις, τα δε μεταναστευτικά ισοζύγια (είσοδοι-έξοδοι) από αρνητικά θα μετατραπούν πιθανότατα σε ελαφρώς θετικά μετά το 2025. Παρόλη όμως αυτή την αλλαγή του προσήμου τους στα τέλη της επόμενης δεκαετίας, το τελικό αποτέλεσμα της ζυγαριάς θα είναι αρνητικό, με αποτέλεσμα την μείωση του πληθυσμού μας.

Σημαντικές αλλαγές αναμένονται και στην κατανομή του πληθυσμού μας ανά ηλικία;

Εκτός από την μείωση του συνολικού πληθυσμού, σημαντικές αλλαγές αναμένονται και στην κατανομή του ανά ηλικία. Ειδικότερα, η μέση ηλικία από 43,45 έτη το 2015 αναμένεται να αυξηθεί το 2035 κατά 3,6 έως 4,5 έτη, και το 2050 από 3,7 έως 5,5 έτη. Μεγαλύτερη παράλληλα αύξηση θα έχει η διάμεσος ηλικία (η ηλικία δηλ. που χωρίζει τον πληθυσμό μας σε δυο ισοπληθή τμήματα) καθώς από 44 σχεδόν έτη το 2015 θα αυξηθεί κατά 5,5 έως 7,1 έτη το 2050. Έτσι, το 2035 το ποσοστό των > 65 ετών και των >85 ετών στον συνολικό πληθυσμό (21% και 2,8% το 2015) αναμένεται να κυμανθεί από 27,9% -27,2% για τους πρώτους και από 4,1%- 4,5% για τους δεύτερους, ενώ τα ποσοστά των νέων (0-14 ετών και 0-18 ετών) από 11,0% έως 12,4% για τους πρώτους και 15,8% - 14,2% για τους δεύτερους αντίστοιχα. Το δε 2050 το ποσοστό των > 65 ετών και των >85 ετών στον συνολικό πάντοτε πληθυσμό (21,0 και 2,8% το 2015) αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο (33,1% -30,3% για τους πρώτους και 6,5%-4,9% για τους δεύτερους), ενώ τα ποσοστά των νέων (0-14 ετών ή ακόμη των 0-18 ετών), πάντα αναλόγως των σεναρίων θα κυμανθούν από 14,8% έως 12,0% για τους πρώτους και 19% - 15,4% για τους δεύτερους αντίστοιχα.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί στο πλαίσιο αυτό και η ταχύτερη αύξηση των ατόμων ηλικίας 85+ (των «υπερηλίκων») σε σχέση με αυτήν των 65 ετών και άνω Το πλήθος των 85+ που δεκαπλασιάσθηκε σχεδόν ανάμεσα στο 1951 και το 2015, αναμένεται εκ νέου να παρουσιάσει μια σημαντική αύξηση την επόμενη τριακονταπενταετία (κατά +106 έως +45,6% αναλόγως των σεναρίων). Θα υπάρξει επομένως μια σημαντική γήρανση όχι μόνον του συνολικού πληθυσμού, αλλά και των 65+ ετών (δηλαδή “μια γήρανση μέσα στην γήρανση”).

Δηλαδή, η δημογραφική γήρανση δεν ανακόπτεται αλλά οι ρυθμοί της επιταχύνονται;

Η δημογραφική γήρανση όχι μόνον δεν ανακόπτεται, αλλά οι ρυθμοί της αναμένεται να επιταχυνθούν την επόμενη τριακονταπενταετία. Έτσι, ενώ το ποσοστό των 65+ ετών αυξήθηκε από 13% το 1980 στο 21% το 2015 (+8% σε μια τριακονταπενατετία), αναμένεται να αυξηθεί εκ νέου, ανάλογα με τα σενάρια κατά 6,5 - 7,0% ανάμεσα στο 2015 και το 2035 και κατά 9,5- 12,5% ανάμεσα στο 2015 και το 2050. Η αύξηση αυτή οφείλεται, κυρίως, σε όλα τα σενάρια, στην προοδευτική είσοδο τα επόμενα 35 έτη στην ηλικιακή ομάδα των 65 ετών και άνω, αφενός μεν των Ελλήνων που ανήκουν στις πολυπληθείς σχετικά γενεές της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (1950-1980, 150 χιλ. γεννήσεις ετησίως κατά μέσο όρο), αφετέρου δε των αλλοδαπών εκείνων που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας μετά το 1990 και θα παραμείνουν σε αυτήν, καθώς και αυτοί, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, έχουν γεννηθεί, την περίοδο 1965-1985.

Οφείλουμε τέλος να επισημάνουμε ότι οι αναμενόμενες μεταβολές των πληθυσμιακών δομών (ιδιαίτερα δε μέχρι το 2035) καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος και την δομή του πληθυσμού μας σήμερα (2015). Οι γυναίκες π.χ. που θα διανύσουν τις επόμενες δύο δεκαετίες ευρισκόμενες στις πλέον αναπαραγωγικές τους ηλικίες (25-40 ετών) έχουν ήδη γεννηθεί, γνωρίζουμε με ακρίβεια το πλήθος τους και κατ' επέκταση μπορούμε να εκτιμήσουμε -κάνοντας κάποιες υποθέσεις για την γονιμότητά τους - τις γεννήσεις τους. Γνωρίζουμε επίσης με σχετική ακρίβεια και το πλήθος των ατόμων τα οποία την περίοδο 2016-2035 θα βρεθούν σε ηλικίες υψηλής θνησιμότητας (το πλήθος δηλαδή των ατόμων που θα είναι άνω των 50 ετών) και επομένως δυνάμεθα να εκτιμήσουμε και τον αναμενόμενο συνολικό αριθμό θανάτων καθώς πάνω από το 90% των θανάτων ετησίως οφείλονται στα άτομα των ηλικιών αυτών. Η συρρίκνωση του συνολικού πληθυσμού που καταγράφεται σε όλα τα σενάρια και η συνεχιζόμενη γήρανσή του προφανώς αναμένεται να έχουν άμεση επίπτωση και στον πληθυσμό εργάσιμης ηλικίας ο οποίος φθίνει συνεχώς.

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Ειδικότερα, από 7,0 εκατ. το 2015, οι 15-64 ετών αναμένεται το 2035 να κυμανθούν από 5,8 έως 6,3 εκατ., οι δε 20-69 ετών (7,1 εκατ. το 2015) στα αντίστοιχα σενάρια από 6,6 έως 6,1 εκατ. Στο τέλος δε της περιόδου των προβολών μας (2050) οι μεν 15-64 ετών θα κυμανθούν από 4,6 έως 5,5 εκατ., οι δε 20-69 ετών από 4,8 έως 5,7 εκατ. Κατ' επέκταση, ανεξαρτήτως σεναρίων, το πλήθος των ατόμων αυτών θα μειωθεί ενώ το ειδικό τους βάρος θα συρρικνωθεί. Ειδικότερα, το 2035 το ποσοστό των 15-64 στο συνολικό πληθυσμό (65% το 2015), θα κυμανθεί από 60,2 έως 61,4% και 15 χρόνια μετά (το 2050) από 54 έως 56,5%). Ταυτόχρονα, οφείλουμε να τονίσουμε ότι η μείωση του πλήθους των ατόμων εργάσιμης ηλικίας στη διάρκεια της επόμενης τριακονταπενταετίας επιταχύνεται σε όλα τα σενάρια μετά το 2030.

Σε ποιους λόγους οφείλεται αυτή η επιτάχυνση;

Η επιτάχυνση αυτή οφείλεται κυρίως σε δυο λόγους: στην προοδευτική είσοδο στην ομάδα του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας (του πληθυσμού δηλαδή 15-64 ετών ή ακόμη των 20-69 ετών) των ολιγοπληθών γενεών >2010 (των ατόμων δηλαδή που γεννήθηκαν και θα γεννηθούν μετά το 2010) και στην προοδευτική έξοδο από την ίδια μεγάλη ηλικιακή ομάδα των πολυπληθέστερων γενεών της περιόδου 1960-1975. Η απρόσκοπτη αυτή μείωση θα επηρεάσει προφανώς και τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό (4,7 εκατ. το 2015), ο οποίος πιθανότατα το 2035 θα υπολείπεται αυτού του 2015, αναλόγως των σεναρίων, κατά 0,5-1 εκατ., το δε 2050 κατά 1,1-1,7 εκατ. Οι προαναφερθείσες εξελίξεις είναι δυνατόν μερικώς και μόνον να αμβλυνθούν στην περίπτωση που τα ανά ηλικία ποσοστά συμμετοχής του πληθυσμού παραγωγικής - εργάσιμης ηλικίας στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό αυξηθούν. Οι αναμενόμενες μεταβολές τόσο του μεγέθους όσο και της κατανομής του συνολικού πληθυσμού μας ανά ηλικία και, προφανώς, η αναμενόμενη μείωση και του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας ενδιαφέρουν όλους μας ιδιαίτερα όμως όσους έχουν την ευθύνη διαμόρφωσης πολιτικών σε ευρύ φάσμα πεδίων, καθώς η μεταβλητή «πληθυσμός» δεν είναι πλέον δυνατόν να μην λαμβάνεται υπόψη στην χάραξη των πολιτικών αυτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου