Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιαν 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ρόκειται για «κρίση» ή για «παρακμή»;
H ορθή διάγνωση είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση, προϋπόθεση για την ελπίδα – αν υπάρχει.

Eμπεριστατωμένα διεγνωσμένη είναι η διεθνής κρίση. Έχει ορατό επίκεντρο ή άξονα την οικονομία και ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης. Διαπλέκεται η κρίση (όπως πάντοτε η οικονομία) με το κυρίαρχο πολιτισμικό «παράδειγμα», σήμερα με τον παγκοσμιοποιημένο Iστορικό Yλισμό. Πριν από είκοσι εφτά χρόνια κατέρρευσε το ένα από τα δίδυμα γεννήματα του Iστορικού Yλισμού: η σοβιετική αυτοκρατορία του Mαρξισμού. Oι τριγμοί της κατάρρευσης και οι ρωγμές έχουν αρχίσει και στο δεύτερο των διδύμων: στον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό των «Aγορών» – της αυτονόμησης του χρήματος από τις παραγωγικές σχέσεις και την ανταλλακτική λογική.

Άραγε στην Eλλάδα ζούμε τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποιημένης κρίσης του «παραδείγματος»; ΄H καμουφλάρουμε με τη λεοντή της οικονομικής συμφοράς ένα ιθαγενές φαινόμενο κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτισμικού εκβαρβαρισμού; Δεκαετίες τώρα συντηρούμε, με την ψήφο μας και με μια καλοστημένη ραδιοτηλεοπτική αγυρτεία, ένα κομματικό σύστημα ανίκανο και φαύλο. Eξωφρενικά ανίκανο να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες του συλλογικού βίου. Διεφθαρμένο και φαύλο σε τέτοιο βαθμό, που μόνο απελπιστικά παρηκμασμένες κοινωνίες θα μπορούσαν να το ανεχθούν.

Έχει τεράστια σημασία η ορθή διάγνωση. Aν αυτό που ζούμε στην Eλλάδα είναι πραγματικότητα παρακμής και όχι μια περιπτωτική - περιστασιακή κρίση, ο προβληματισμός αλλάζει ριζικά, το ίδιο και οι στρατηγικές τής αντιμετώπισης. Oφείλουμε να διερευνήσουμε όχι τη φαινομενικότητα των συμπτωμάτων, αλλά τις καταγωγικές αφετηρίες της σημερινής ανημπόριας και ντροπής, τις κρίσιμες επιλογές που διαμόρφωσαν τους όρους της νεωτερικής συλλογικής μας υπόστασης.

Mια επιφυλλίδα μόνο παραδειγματικές νύξεις μπορεί να συνεισφέρει για το είδος των ερωτημάτων που θα ήταν γόνιμο να τεθούν:

Στη συνείδηση των ευπαίδευτων πληθυσμών του πλανήτη οι λέξεις Eλληνισμός, Έλληνες, ελληνικός παραπέμπουν κυρίως σε μια «παράδοση» πολιτισμού – όχι στο ομώνυμο κράτος με συμβολή ασήμαντη στη διαμόρφωση του ιστορικού παρόντος. H ελληνική παράδοση τοποθετείται χρονικά στην κλασική αρχαιότητα ή, από τους περισσότερο υποψιασμένους, και στο ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο»: στον χιλιόχρονο πολιτισμό της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης».

Aντίθετα εμείς, διακόσια χρόνια τώρα, παλεύουμε πεισματικά να αρνηθούμε (δηλαδή να αντιστρέψουμε) τους όρους αυτής της διεθνικά αυτονόητης καταξίωσης: Nα μας λογαριάζουν ότι μετέχουμε στο επίκαιρο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι ως αδιάλειπτα γόνιμη πρόταση πολιτισμού, αλλά ως «εκσυγχρονισμένο», δηλαδή μεταπρατικό, ευρωπαϊκό εθνικό κράτος. Aκολουθούμε την τυπική συμπεριφορά των τριτοκοσμικών, απελεύθερων από την αποικιοκρατία κοινωνιών, που τις ξιπάζει ο πρωτογονισμός των καταναλωτικών προτεραιοτήτων – χάντρες και καθρεφτάκια.

Yπάρχει περίπτωση άλλου «εθνικού κράτους» που να ποντάρει, σήμερα, πρωταρχικά στην παράδοσή του και δευτερευόντως στον «εκσυγχρονισμό» του; Nαι, το κράτος του Iσραήλ. Kαι μάλιστα, επειδή εκεί πρωτεύει η παράδοση γι’ αυτό ο εκσυγχρονισμός (το καινούργιο, το άκρως προηγμένο, το πρωτοποριακό) αφομοιώνεται οργανικά στην κοινωνική σκοποθεσία και την υπηρετεί γόνιμα – δεν γίνεται αυτοσκοπός ο εκσυγχρονισμός, ξιπασιά και απομίμηση.

Tο κράτος του Iσραήλ είναι ένα «εθνικό κράτος», όπως ορίστηκε και διαμορφώθηκε αυτή η οργανωμένη μορφή συλλογικότητας στα πλαίσια του νεωτερικού «παραδείγματος». Aλλά είναι η μόνη ή από τις ελάχιστες περιπτώσεις κρατών στη Nεωτερικότητα, που το πολιτειακό σχήμα υπηρετεί την «παράδοση» (τον ιστορικό ρόλο, την πολιτισμική πρόταση) του λαού, όχι χρηστικές απλώς σκοπιμότητες παραγωγικότητας, καταναλωτικής ευζωίας, κατασφάλισης «δικαιωμάτων» του ατόμου. Tο κράτος του Iσραήλ δημιουργήθηκε και υπάρχει για να υπηρετεί τον ρόλο και την αποστολή των Eβραίων στην Iστορία – όχι να υπηρετεί η εβραϊκή παράδοση (αλλοτριωμένη σε φτηνιάρικο φολκλόρ) την τουριστική (εισοδηματική) πολιτική του κράτους.

Aν θέλουμε ο Eλληνισμός να βγει από το επιθανάτιο παρακμιακό ψυχορράγημα δύο αιώνων, είναι προφανές ότι πρέπει να αποφασίσουμε, για ποιον Eλληνισμό ενδιαφερόμαστε: Γι’ αυτόν που εξαντλείται στην κρατική υπηκοότητα ή γι’ αυτόν που κομίζει πολιτισμική ταυτότητα; Aν μας ενδιαφέρει ο κρατικός Ελληνισμός, τότε αναπότρεπτα θα συνεχίσουμε τη ματαιοπονία που καλά γνωρίζουμε: Nα ψηφίζουμε, κάθε φορά, όποιον μας αηδίαζε ανυπόφορα στις προηγούμενες εκλογές, προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτόν που ανυπόφορα μας αηδιάζει σήμερα.

Aν μας ενδιαφέρει ο Eλληνισμός ως ενεργός διαχρονικά και εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα πρόταση πολιτισμού, τότε το εγχείρημα «θέλει δουλειά πολλή». Tο «εθνικό κράτος» μας είναι απαραίτητο ως επικαιρικό όχημα για την ιστορική επιβίωση. Aλλά να υπηρετεί τη δική μας πρόταση ένσαρκη στις δικές μας ανάγκες (όχι ιδέες ή «πεποιθήσεις»). Στον κρατικό μας βίο ό,τι είναι παθητική πρόσληψη, απομίμηση, πιθηκισμός, πρέπει να αλλάξει. Nα προσαρμοστεί στις δικές μας στοχεύσεις, στη δική μας ιστορική εμπειρία, ιδιαιτερότητα, νοο-τροπία, στον τρόπο που μάθαμε μέσα στους αιώνες να αντιτάσσουμε στην αλογία και απανθρωπία.

Όποια παραδειγματική εικόνα κι αν επιστρατευθεί για να υπηρετήσει την επιφυλλιδογραφική εκλαΐκευση, θα διακινδύνευε την παρανόηση του προβληματισμού. Παρ’ όλα αυτά, θα τολμήσω μιαν εικόνα - ένδειξη για το πρακτέο: Aν θελήσουμε να διαχειριστούμε την ελληνικότητά μας όχι σαν «εθνότητα», κρατική υπηκοότητα, πατριωτικό ιδεολόγημα, αλλά ως πρόταση πολιτισμού (τρόπου του βίου και οργάνωσης της συλλογικότητας), τότε καθένας που γεννήθηκε Έλληνας (με μητρική γλώσσα και ιστορική συνείδηση ελληνική), οπουδήποτε της γης, θα αναγνωριστεί αυτοδικαίως ενεργός πολίτης του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου. (Aκριβώς όπως κάθε Eβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Iσραήλ).

Tότε θα μιλάμε για το ελλαδικό κράτος όχι σαν τη μίζερη απόφυση ή το προτεκτοράτο των εκάστοτε ισχυρών της Eυρώπης, αλλά ως τον άξονα συνοχής του οικουμενικού Eλληνισμού: Kέντρο υπηρετικό της ενότητας ελληνικών πληθυσμών διάσπαρτων στα πέρατα του κόσμου, «πολιτικών» κοινοτήτων οργανωμένων με εκκλησιά, σχολειό, «Aγορά».

Oι εκπαιδευτικές και αυτοδιαχειριστικές δομές αυτού του αποκατεστημένου στον αυθεντικό κοσμοπολιτισμό του Eλληνισμού θα απαιτήσουν επιστράτευση δυναμικού από κάθε θύλακα της αποδημίας. Mε στόχο: Όπως άλλοτε εναλλάσσονταν στην ηγεσία του Γένους Έλληνες από τη Συρία (Iσαυροι) ή την Kαρχηδόνα (Hράκλειος) ή τον Πόντο (Kομνηνοί), τώρα να μπορεί να προέρχεται η ηγεσία από το Πρίνστον ή το Σίντνεϊ, την Kριμαία ή τη Pοδεσία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Με αφορμή οδοιπορικό σε χωριά του νομού Ηλείας (Εφύρα, Ροβιάτα, Οινόη), το περιοδικό των Financial Times φιλοξενεί εκτενές άρθρο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, οκτώ χρόνια μετά το ξέσπασμά της, «ζωγραφίζοντας» την κατάσταση με τα μελανότερα χρώματα και απορώντας πόσα ακόμα μπορούν να αντέξουν οι  Έλληνες.

«Κινδυνεύουμε», λέει στους FT ο Άγγελος Πετρόπουλος, αρτοποιός και δήμαρχος της Εφύρας. «Τα πάντα πάνε χειρότερα. Του χρόνου ακόμα περισσότερο. Οι γέροι θα πεθάνουν. Οι νέοι δεν θα μείνουν. Χρειαζόμαστε βοήθεια».

Αυτή η έκκληση ακούγεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια οικονομικής καταστροφής, γράφει ο συντάκτης των FT. Σήμερα η χώρα έχει γίνει συνώνυμη των βίαιων οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης του 2008. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά σχεδόν ένα τρίτο τα χρόνια που ακολούθησαν και η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη χωρίς εξωτερική βοήθεια: χρωστά περίπου 320 δισ. ευρώ, σχεδόν το διπλάσιο του ΑΕΠ της χώρας.

Οι επιπτώσεις αυτών των οικονομικών δυσκολιών γίνονται τώρα αισθητές σε όλη τη χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 23%, και το 44% των ατόμων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργα. Πάνω από το ένα τρίτο των Ελλήνων στερούνται τα βασικά, όπως θέρμανση ή τηλεφωνική σύνδεση.

Το 2015, το 15% του πληθυσμού ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, έναντι του 2% το 2009, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της διαΝΕΟσις. «Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν τίποτα να φάνε», λέει στους FT ο κ. Πετρόπουλος.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο, το καλοκαίρι του 2015 η Ελλάδα έφτασε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, με την ΕΕ να προειδοποιεί πως αυτό μπορεί να θέσει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης. Μετά από μήνες πολιτικών ακροβασιών από την ελληνική κυβέρνηση και τις ευρωπαϊκές αρχές, η Ελλάδα έλαβε πακέτο 86 δισ. ευρώ, το τρίτο πακέτο διάσωσης μέσα σε πέντε χρόνια.

Δεκαοκτώ μήνες μετά, η ελληνική κρίση έχει εξαφανιστεί από το μυαλό πολλών στην Ευρώπη και έχει αντικατασταθεί από δυσκολίες όπως το Brexit, το κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και τις επερχόμενες εκλογές σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Όμως στην Ελλάδα η κρίση μαίνεται.

Αν και η χώρα βρίσκεται αναμφίβολα σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά απ’ ό,τι ήταν πριν από δύο χρόνια, ωστόσο η κοινωνική κρίση έχει ενταθεί. Ως αντάλλαγμα για τη διάσωση, οι αξιωματούχοι απαίτησαν περισσότερα μέτρα λιτότητας.

Οι δαπάνες στα νοσοκομεία, στα σχολεία και στο δίκτυο κοινωνικής προστασίας έχουν πετσοκοπεί, αφήνοντας όλο και περισσότερους από τους πιο ευάλωτους Έλληνες χωρίς στήριξη.

Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μπορεί να χαιρετίζουν τις ενδείξεις ότι η ελληνική οικονομία βελτιώνεται, όμως φαίνεται απίθανο να υπάρξει κάποιο σημαντικό σημείο καμπής. Με πολλούς τρόπους, πρόκειται απλά για μια ανάκαμψη στα χαρτιά, σχολιάζει ο συντάκτης των FT: η φτώχεια αυξάνεται και η ανεργία εξακολουθεί να είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη.

Υπενθυμίζει την έκθεση του ΔΝΤ τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην οποία το Ταμείο ανέφερε πως η Ελλάδα έχει κάνει τεράστιες θυσίες για να φτάσει εκεί που είναι, όμως τα σημαντικά επιτεύγματα στον εξορθολογισμό του προϋπολογισμού, στη μείωση του ελλείμματος και στη βελτίωση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, είχαν «μεγάλο τίμημα για την κοινωνία και δοκίμασαν τις αντοχές της».

Την ίδια ώρα, αυξάνονται οι αντιδράσεις των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων, με το κυβερνών κόμμα να βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση» στις δημοσκοπήσεις.

Οι FT κάνουν λόγο για πολιτική αστάθεια, σημειώνοντας πως το ενδεχόμενο νέων εκλογών ή κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για τη μελλοντική οικονομική βοήθεια γίνεται ακόμα πιο πιθανό.

Οι Financial Times κάνουν αναφορά στα ελληνικά χωριά, που σε περιόδους εθνικών δυσκολιών προσέφεραν ένα καταφύγιο, λέγοντας πως σήμερα αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, αφού ακόμα και μικρές περικοπές στους δημοτικούς προϋπολογισμούς αρκούν για να βάλουν τέλος σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες.

Πολλά σχολεία έχουν κλείσει, δρομολόγια λεωφορείων έχουν καταργηθεί, αναγκάζοντας τα χωριά να εκτελούν τις συγκοινωνίες τους με ταξί.

Οι σαρωτικοί νέοι φόροι έχουν ήδη δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης των κοινοτήτων. Είναι σύνηθες από μια σύνταξη, που μπορεί να είναι και μόλις των 300 ευρώ μηνιαίως, να στηρίζεται μια ολόκληρη οικογένεια, γράφει ο συντάκτης του άρθρου, τονίζοντας πως οι πιέσεις εντείνονται, λόγω των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς και τις αυξήσεις στον ΦΠΑ.

Νέοι άνθρωποι φεύγουν από τα χωριά σε αναζήτηση εργασίας σε μεγαλύτερες πόλεις, μειώνοντας τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας κατά 2,5% μέσα σε οκτώ χρόνια, γράφουν οι FT, συμπληρώνοντας πως αυτοί που έμειναν στα χωριά μιλούν για εγκατάλειψη.

«Οι απαιτήσεις της τρόικας δεν έχουν επηρεάσει τους πλούσιους αλλά τους πιο φτωχούς», δηλώνει η Λίτσα Ανδριοπούλου, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου της Εφύρας. «Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν αλλάξει. Ο κόσμος κλείνεται στα σπίτια του. Δεν βγαίνει. Αυτοί που είχαν επιχειρήσεις εδώ τις έκλεισαν».

Η Εκάβη Βαλλερά, γενική διευθύντρια της ανθρωπιστικής ΜΚΟ ΔΕΣΜΟΣ, αναφέρει πως «η κατάσταση επιδεινώνεται». «Αυτό που βλέπουμε είναι πως εκείνο που χρειάζεται περισσότερο τώρα είναι το φαγητό. Αυτό δείχνει πως τα προβλήματα αφορούν στα στοιχειώδη, όχι στην ποιότητα της ζωής».

Όπως τονίζουν οι FT, η φτώχεια της Ελλάδας δεν περιορίζεται στις ιστορικά φτωχότερες αγροτικές περιοχές, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων αντιμετωπίζουν δυσκολίες και στις μεγάλες πόλεις.

Στην Αθήνα, άνθρωποι κουλουριάζονται έξω από κοινωνικά ιατρεία, ενώ δεκάδες άστεγοι κοιμούνται στις εισόδους  κτιρίων γύρω από τους μεγαλύτερους δρόμους. Εννέα χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα (σε πληθυσμό περίπου 665.000 ανθρώπων) είναι άστεγοι και το 71% εξ αυτών άρχισε να κοιμάται στους δρόμους τα τελευταία πέντε χρόνια, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε με τη στήριξη του δημάρχου Αθηναίων. Ναρκομανείς και πόρνες βρίσκονται λίγα μέτρα από ξενοδοχεία στα οποία τουρίστες πληρώνουν 200 ευρώ το βράδυ για ένα δωμάτιο με θέα την Ακρόπολη.

Το πρόβλημα της Ελλάδας εντείνεται και από την προσφυγική κρίση, τονίζουν οι FT, καθώς περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση στις παροχές του δημόσιου τομέα.

Πέραν του κόστους της διαχείρισης των προσφύγων/μεταναστών, η Αθήνα φοβάται πως η μαζική έλευση μεταναστών θα πλήξει τον κρίσιμης σημασίας τουριστικό τομέα της χώρας, αν και μέχρι στιγμής οι φόβοι αυτοί δεν επιβεβαιώνονται.

 Πάντως, δεν έχουν «αφεθεί» όλοι στη μοίρα. «Ναι, η κυβέρνηση δυσκολεύει όλο και περισσότερο τον κόσμο να βγάλει τα προς το ζειν, να έχει ένα κτήμα, να έχει μια επιχείρηση. Όμως πρέπει να προσπαθήσουμε. Δεν μπορούμε απλά να καθόμαστε και να περιμένουμε να έρθουν να μας σκοτώσουν», σχολιάζει ο Γιάννης Ρέτσης, από τη Ροβιάτα. «Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Αν είσαι στη θάλασσα, μέσα στα κύματα, πρέπει πάντα να λες ότι σύντομα θα δεις στεριά».

Financial Times
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Δεν είναι ντροπή να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας μία θλιβερή αποικία, έρμαιο των δανειστών της; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε εμείς, για τα τραγικά μας λάθη; Δεν πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι;
"Θυμηθείτε και προετοιμαστείτε: Όταν στύβεις μία λεμονόκουπα έως ότου δεν έχει πια καθόλου χυμό, την πετάς στα σκουπίδια".
Γράφει ο Σερένα Νομικού

Έχω την εντύπωση ότι, είμαστε μία από τις πλέον εγωιστικές γενιές που έχουν περάσει ποτέ από την Ελλάδα. Πιθανόν λόγω αυτού ακριβώς του εγωισμού και της βρώμικης ιδιοτέλειας μας, έχουμε «εκθρέψει» τη διαφθορά σε ολόκληρο το δημόσιο βίο. Επί πλέον, επιλέγαμε συνεχώς ανίκανες, προδοτικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η πατρίδα μας στην καταστροφή.

Όσον αφορά τα παιδιά μας, αφενός μεν τους έχουμε στερήσει εντελώς την αυτοτέλεια και τη μαχητικότητα, αφετέρου τα πλημμυρίσαμε με ανασφάλειες. Επιδεινώσαμε δε κατά πολύ τις δυνατότητες τους να επιβιώσουν μόνα τους, χωρίς τη δική μας στήριξη, στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζούγκλα που κατασκευάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Όσο για όλα όσα τα διδάξαμε με τις πράξεις μας και όχι με τα λόγια, είναι καλύτερα να μην αναφερθώ.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θέλουμε να τους κληρονομήσουμε μία υποδουλωμένη χώρα, έρμαιο των δικτατόρων δανειστών της, με δημόσια και ιδιωτικά χρέη που είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν. Με την ανεργία στη στρατόσφαιρα, με τις επιχειρήσεις στο καναβάτσο, με το σύστημα υγείας ετοιμοθάνατο και με τα σχολεία διαλυμένα.

Εκτός αυτού, έχουμε επιτρέψει να μας κλείσουν όλες τις εξόδους διαφυγής, με τελευταία την κατάληψη του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος από τους διεθνείς κερδοσκόπους. Μία ενέργεια που, συν τοις άλλοις, απογείωσε ξανά το δημόσιο χρέος μας, προσθέτοντας πάνω από 40 δις € στο ήδη αστρονομικό επίπεδο των 320 δις €.

Έτσι, θέσαμε τον εαυτό μας μόνοι μας στην ομηρία των ξένων, παραδίδοντας χωρίς καμία αντίδραση τα κλειδιά της πατρίδας μας. Ακόμη χειρότερα, αναζητούμε δυστυχώς τρόπους, για να μεταβιβάσουμε τις υποχρεώσεις και τα τεράστια λάθη μας στις επόμενες γενιές. Επίσης, σαθρές δικαιολογίες για να μην νοιώθουμε τύψεις στη συνείδηση μας που όμως δεν παύει να μας κατηγορεί νύχτα και μέρα, ακόμη και όταν προσποιούμαστε πως δεν την ακούμε.

Λογικά λοιπόν κατηγορούμαστε πως αποτελούμε τη ντροπή της Ευρώπης. Λογικά μας αποφεύγουν τα παιδιά μας, νοιώθοντας αηδία για τους πολιτικούς που εκλέγουμε και για τις κενές, χωρίς νόημα συζητήσεις που διεξάγουμε. Λογικά θεωρούμαστε η γενιά της καταστροφής που δεν έχει καταλάβει καν πως όταν στύβει κανείς μία λεμονόκουπα, όπως έχουν ήδη κάνει οι δανειστές μας, την πετάει μετά στα σκουπίδια.

Για να μη μείνω τώρα στα λόγια, πρέπει πρώτα από όλα να καταλάβουμε τι έχουμε κάνει. Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε μία πάμπλουτη, παραδεισένια χώρα, η οποία το 1980 χρωστούσε μόλις το 25% του ΑΕΠ της, σε μία χρεοκοπημένη, πάμπτωχη αποικία, με 200% χρέος και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Πώς η κάθε κυβέρνηση που εκλέγουμε, σαν να είμαστε διανοητικά ανάπηροι, είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Αποθέωση η σημερινή που ψηφίσαμε ανεύθυνα, παρά το ότι γνωρίζαμε το χάος που είχε προκαλέσει μέσα σε ελάχιστους μήνες, κλείνοντας τις τράπεζες και μεταφράζοντας το ΟΧΙ μας σε ΝΑΙ.

Πώς επιτρέψαμε να προδώσουν την πατρίδα τους κάποιοι που αργότερα χρηματίστηκαν με σεμινάρια των 1.000 € το λεπτό. Πώς αφήσαμε εγκληματίες να πουλήσουν μετοχές τραπεζών που αγοράστηκαν για 170 € η μία με δικά μας χρήματα, μόλις πέρυσι, για 3 μόλις Σεντ, κατακλέβοντας την Ελλάδα και καταστρέφοντας κυριολεκτικά το μέλλον των παιδιών μας.

Για να μην πλατειάζω, αφού όλοι γνωρίζουμε τι κάναμε, είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε εμείς για όλα αυτά τα λάθη μας, όχι τα παιδιά μας. Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να αποδοθούν οι ευθύνες σε αυτούς που τους ανήκουν: στους πολιτικούς που υπέγραψαν τα μνημόνια, στον πρωθυπουργό που μας κορόιδεψε πείθοντας μας ότι μπορεί να κυβερνήσει, στον πρόεδρο που εγκρίνει ότι του προσκομίζουν, στους τραπεζίτες που λήστεψαν τις τράπεζες τους, στους «Θεσμούς» που συμμετείχαν στη μεγάλη κλοπή (Τράπεζα της Ελλάδας) και σε όλους τους υπόλοιπους.

Στη συνέχεια πρέπει να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες, ως ώριμοι, συνεπείς πολίτες αυτής της χώρας. Πρακτικά να απαιτήσουμε την άμεση χρεοκοπία της Ελλάδας, χωρίς να φοβηθούμε τις οδυνηρές της συνέπειες στην καθημερινότητα μας. Εάν δεν μπορούν οι Έλληνες, τότε θα πρέπει να το επιβάλλουν οι Ελληνίδες. Εάν όχι για την πατρίδα τους, τότε για τα παιδιά τους.

Δεν υπάρχει πάντως κανένας άλλος τρόπος για να προστατέψουμε την εθνική μας κυριαρχία και τα περιουσιακά μας στοιχεία. Για να αποφευχθεί η μεταφορά των δικών μας χρεών στις επόμενες γενιές.
Η χρεοκοπία βέβαια πρέπει να συνοδεύεται απαραίτητα από την παραδειγματική τιμωρία όλων όσων οδήγησαν την Ελλάδα στα σημερινά της αδιέξοδα, όπως έκαναν οι Ισλανδοί. Διαφορετικά δεν πρόκειται κανένας να μας την εγκρίνει ενώ, εάν δεν δηλώσει στάση πληρωμών μία χώρα, δεν μπορεί ποτέ να διαπραγματευτεί τη διαγραφή των χρεών της.

Χρειάζεται ασφαλώς «αρετή και τόλμη» μία τέτοια απόφαση. Εάν όμως δεν την πάρουμε, τότε θα είναι καλύτερα να ξεχάσουμε την ελληνική μας καταγωγή. Δεν θα την αξίζουμε, αφού θα αποδειχτεί πως ενδιαφερόμαστε ξανά μόνο για τον εαυτό μας και τη μίζερη βολή μας. Καθόλου για την πατρίδα μας, για τα παιδιά μας και για τη δικαιοσύνη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των γενεών.

Γνωρίζω βέβαια πως αυτοί που φοβούνται περισσότερο τη χρεοκοπία, όπως ο διάβολος το λιβάνι, είναι εκείνοι που απομύζησαν αχόρταγα την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια: οι κάθε είδους διεφθαρμένοι, ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών, κάποια ΜΜΕ, οι αριστεροί δικτάτορες που θέλουν να τα κλέψουν για να τα φιμώσουν και διάφοροι άλλοι «προύχοντες» της χώρας.

Φοβούνται επειδή συνειδητοποιούν τις τεράστιες ευθύνες τους. Επομένως, δεν πρόκειται ποτέ να το επιτρέψουν, χωρίς να δώσουν τις μάχες που ξέρουν, η βασικότερη των οποίων είναι η παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Θα τα καταφέρουν; Ελπίζω πως όχι, αφού έτσι θα διαιωνιζόταν τα μαρτύρια μας. Πιστεύω όμως πως ναι, αφού ποτέ κανένα πρόβατο δεν τόλμησε να επιτεθεί σε λύκο, ακόμη και όταν πέθαινε από την πείνα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ήρθε η Αριάδνη, έφυγε, ήρθε τώρα και ο Βίκτωρ.
Αν περάσει και κανά σύστημα χαμηλού βαρομετρικού στα γρήγορα θα το βγάλουμε Αμπέμπε Μπεκίλα.

Όλα τα είχαμε, αυτές οι αμερικανιές μας έλειπαν.
Δίνουμε τώρα ονόματα και στα βαρομετρικά χαμηλά.  Μάλιστα.  Ονόματα. Μη τα μπερδέψουμε.
Μη δούμε να κάνουν μ@λακία πέρα απ' τον ωκεανό, αμέσως να την αντιγράψουμε.
Παλιά δίναμε ονόματα μόνο στους "μικρούς μας φίλους". Οι άντρες μόνον. Καταλαβαίνετε. Άλλος τον έλεγε Γιώργο, άλλος Μάκη, άλλος Μήτσο, και πάει λέγοντας.
Ε, τώρα πώς θα δείξουμε ότι είμαστε  "πολιτισμένοι" , παγκοσμιοποιημένοι ρε παιδί μου, του συρμού, avant garde μη χ@σω; Ονοματοδοτούμε και τις θύελλες.

Στα μνημόνια δώσατε ονόματα ρε λιγούρηδες;
Υπάρχει μεγαλύτερη λαίλαπα απ' τα μνημόνια
Αβάφτιστα θα τα αφήσουμε;  Τί είναι;  Αγνώστου πατρός;
Να βγάλουμε το πρώτο "Ηλίθιο" , το δεύτερο "Τσολάκογλου", και το τρίτο το αριστερότερο "Πηλιογούση".
Έτσι.  Για να θυμόμαστε και σε ποιούς τα χρωστάμε.

Άκου ονόματα στα βαρομετρικά!
Αλλά έτσι είναι ο έλληνας. Θέλει να αισθάνεται πολίτης του κόσμου. Αμερικανάκι.
Μη του κόψεις τα ονόματα στους κ@λόκαιρους, τον πέθανες.
Αυτό, και το σκί.
Διότι είναι γνωστό παγκοσμίως πως ο έλληνας χωρίς σκι δεν κάνει.
Έτσι γεννιέται ρε παιδί μου. Μ' ένα ζευγάρι πέδιλα στα πόδια. Και ξαμολιέται. Και δώστου Παρνασσούς κι Αράχωβες, και Τρία-Πέντε Πηγάδια, και Καϊμακτσαλάν και Καλάβρυτα.

Δεν πα' να ψωμολυσσάει ο κόσμος απ' τα μνημόνια. Δεν πα' να μη μπορεί να πληρώσει 20 λίτρα πετρέλαιο για τον καυστήρα; Ο έλληνας-σκιέρ είναι large και αβέρτος.
Φακές θα φάει όλη τη βδομάδα, χόρτα θα βοσκήσει, αλλά λεφτά για Σαββατοκύριακο στον Παρνασσό θα βρει.
Και σιγά τα λεφτά!
Βενζίνες, φαγητά, διόδια, καφέδες, λιφτ, μιφτ, νιχτ, κανα σουβενίρ, δυό ποτά, μία "μούρη" και διανυκτέρευση πεντ' έξη κατοστάρικα.  
Μιάμιση σύνταξη. Τζάμπα.

Ρε μνημόνια!
Και βρωμόκαιρους!
Για πάντα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


16 Ιαν 2017


Ξεκινά μετά τα μέσα Ιανουαρίου η εφαρμογή του Κοινωνικού Επιδόματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), το οποίο θα καλύψει πανελλαδικά περίπου 700.000 δικαιούχους που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Οι δικαιούχοι θα λάβουν:

- Για μονοπρόσωπο νοικοκυριό, 200 ευρώ τον μήνα.
- Για κάθε επιπλέον ενήλικο μέλος του νοικοκυριού, επιπλέον 100 ευρώ τον μήνα.
- Για κάθε ανήλικο μέλος, προσαύξηση του ποσού κατά 50 ευρώ κάθε μήνα.

Επιπλέον το ΚΕΑ συνδέεται με σειρά από κοινωνικές υπηρεσίες, παροχές και αγαθά, όπως η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανασφάλιστων, η παροχή σχολικών γευμάτων, η παραπομπή και ένταξη σε δομές και υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και υποστήριξης και η ένταξη στα προγράμματα των Κοινωνικών Δομών Αντιμετώπισης της Φτώχειας.

Τα εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια:

Ακίνητη περιουσία

Η συνολική αξία της ακίνητης περιουσίας του νοικοκυριού δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 90.000 ευρώ για το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, προσαυξανόμενη κατά 15.000 ευρώ για κάθε πρόσθετο μέλος και έως 150.000 ευρώ.

Κινητή περιουσία

1. Η αντικειμενική δαπάνη της κινητής περιουσίας του νοικοκυριού (επιβατικά ΙΧ αυτοκίνητα ή και δίκυκλα) δεν μπορεί να υπερβαίνει στο σύνολό της το ποσό των 6.000 ευρώ.

2. Το συνολικό ύψος εισοδήματος ή καταθέσεων του νοικοκυριού ή/και η τρέχουσα αξία μετοχών, ομολόγων κ.λπ. δεν μπορεί να υπερβαίνουν το εξής ποσό, έως έξι μήνες πριν από την υποβολή της αίτησης:

- Μονοπρόσωπο νοικοκυριό, 1.200 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 7.200 ευρώ.

- Νοικοκυριό αποτελούμενο από δύο ενήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με ένα ανήλικο μέλος, 1.800 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 10.800 ευρώ.

- Νοικοκυριό αποτελούμενο από δύο ενήλικα και ένα ανήλικο μέλος ή μονογονεϊκή οικογένεια με δύο ανήλικα μέλη, 2.100 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 12.600 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τρία ενήλικα μέλη ή δύο ενήλικα και δύο ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με τρία ανήλικα μέλη, το όριο που τίθεται είναι τα 2.400 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 14.400 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τρία ενήλικα και ένα ανήλικο μέλος ή δύο ενήλικα και τρία ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με τέσσερα ανήλικα μέλη, το όριο αυξάνεται στα 2.700 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 16.200 ευρώ.

- Για νοικοκυριό αποτελούμενο από τέσσερα ενήλικα μέλη ή δύο ενήλικα και τέσσερα ανήλικα μέλη ή μονογονεϊκή οικογένεια με πέντε ανήλικα μέλη, το όριο φτάνει στα 3.000 ευρώ. Όριο Χρηματοοικονομικών Περιουσιακών Στοιχείων (κατ’ έτος) 18.000 ευρώ.

Η αίτηση για συμμετοχή στο ΚΕΑ γίνεται από το μέλος του νοικοκυριού το οποίο υπέβαλε την πλέον πρόσφατη φορολογική δήλωση ή από τον/τη σύζυγό του. Είτε απευθείας από τον αιτούντα μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης www.keaprogram.gr.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2017


Ποιοι κινδυνεύουν να χάσουν επίδομα και κάρτα ανεργίας

Με αναστολή έως και περικοπή του επιδόματος καθώς και της κάρτας ανεργίας θα κινδυνεύουν όσοι άνεργοι δεν αποδεικνύουν έμπρακτα ότι ψάχνουν για δουλειά.

Αντιμέτωποι με τον ίδιο κίνδυνο βρίσκονται και όσοι δεν αποδέχονται εργασία σε τομείς που δεν έχουν σχέση με την ειδικότητά τους και προσφέρουν πολύ χαμηλές αμοιβές.

Οπως σημειώνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Αγορά αυτό προβλέπει εισήγηση για τον Κανονισμό του ΟΑΕΔ που έχει τεθεί προς έγκριση στην υπουργό Εργασίας και περιλαμβάνει μέτρα ελέγχου της ανεργίας, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, καθώς και επιβαλλόμενων κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε υποχρεώσεις.

Ο Κανονισμός υπερψηφίστηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΔ στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Κανονισμός προβλέπει ότι οι επιδοτούμενοι άνεργοι μπορεί να χάνουν το επίδομα ανεργίας ή να διαγράφονται από το μητρώο ανέργων ενώ οι επιδοτούμενοι άνεργοι θα απολέσουν την ιδιότητα του ανέργου εάν υποπέσουν σε μια σειρά παραπτωμάτων.

Ο άνεργος θα πρέπει να παρέχει αποδείξεις ότι αναζητεί δουλειά, είτε μέσω προσωπικής συνέντευξης, είτε μέσω στοιχείων που θα παρουσιάσει.

Ο άνεργος δικαιούται να απορρίψει θέση απασχόλησης που του προτείνει ο Οργανισμός μόνον αν συντρέχουν λόγοι όπως είναι η απόσταση από τον τόπο κατοικίας αλλά και πάλι σε συνδυασμό με το διάστημα που είναι εγγεγραμμένος στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Οσο περισσότερους μήνες επιδοτείται τόσο πιο δυσμενείς είναι οι όροι με τους οποίους είναι υποχρεωμένος να εργάζεται



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


13 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Συνεχίζοντας την χθεσινή παράλλαξη του ορισμού της τραγωδίας, σαν ορισμό της προδοσίας, θα δούμε σήμερα μία σημαντική παράμετρο -την σημαντικότερη- της επιτυχίας μιάς προδοσίας από τους άθλιους πολιτικούς.

Η παράμετρος αυτή δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον λαό.
Όλους εμάς δηλαδή.
Μιμούμενοι κι εμείς αναίσχυντα τα πολιτικά σκύβαλα, φροντίζουμε να προδίνουμε την πατρίδα και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Με τον τρόπο που όλοι μας καταλαβαίνουμε αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.

Αρχίζοντας απ' την κορύφωση της δικής μας προδοσίας και γυρίζοντας προς τα πίσω, βλέπουμε πως στην ουσία είμαστε εμείς που προδώσαμε εκείνο το επικό 62% του  "ΟΧΙ" του Ιουλίου 2015.
Όχι μόνον αφήσαμε αδιαμαρτύρητα την "αριστερή" φιλιππινέζα του συστήματος να το μετατρέψει σε "ΝΑΙ", αλλά έναν μήνα μετά την υπογραφή του νέου μνημονίου ως απόρροια εκείνου του "ΝΑΙ"επιβραβεύσαμε τον προδότη δίνοντάς του πάλι την εξουσία στις καινούργιες εκλογές (εδώ, δεν θα κουραστούμε να τονίζουμε ποτέ τον ρόλο που έπαιξε -και φιλοδοξεί να ξαναπαίξει- η πολυδιαφημισμένη από σύστημα και συστημικά ΜΜΕ αποχή ως διαμαρτυρία(!), που είχε σαν αποτέλεσμα το ντεμέκ αριστερό κυβερνητικό κόμμα ενώ έχασε 320.000 ψήφους σε σχέση με τον Ιανουάριο του '15, να χάσει σε ποσοστό μόνον  0,9%).

Πότε διαμαρτυρηθήκαμε πραγματικά και όχι με το συστημικό εφεύρημα της αποχής;
Πότε υπερασπίσαμε εκείνη την δική μας απόφαση του 62%;
Πότε εξεγερθήκαμε εναντίον της αδιαφορίας για την βούληση του λαού;
Πότε τιμωρήσαμε τους προδότες;

Πηγαίνοντας πιό πίσω, αλλά πάντα μέσα στα μνημόνια και την Νέα Κατοχή, βλέπουμε πως αφήσαμε (λάθος: δεν αφήσαμε, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΙΑΛΕΞΑΜΕ), να μας κυβερνούν οι απολύτως και απ' ευθείας υπαίτιοι της χρεοκοπίας της χώρας και της καταλήστευσης του λαού.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως όλα αυτά αποτελούν βλακεία, ηλιθιότητα και όχι προδοσία.
Θα μπορούσε ίσως, αν υπήρχε άγνοια. Αλλά άγνοια δεν υπάρχει.
Όταν όλες, ΟΛΕΣ, οι μνημονιακές και δωσιλογικές κυβερνήσεις όταν ήταν στην αντιπολίτευση έβριζαν και στηλίτευαν μνημόνια και τοκογλύφους, και κατόπιν ερχόμενες στην εξουσία εφάρμοσαν η μία μετά την άλλη την ίδια προδοτική πολιτική, την ίδια κατάλυση του Συντάγματος, την ίδια εκχώρηση της κυριαρχίας της χώρας, άγνοια δεν υπάρχει. Ούτε γι αυτές -τις κυβερνήσεις- ούτε για μάς που τις διατηρούμε στην εξουσία.

Εξακολουθούμε εν γνώσει μας να προδίνουμε την δική μας την πατρίδα.  Τους εαυτούς μας.  Τα παιδιά μας.

"...δι ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν".
Έτσι τελειώνει ο ορισμός της τραγωδίας κατά τον Αριστοτέλη.
Κι αν θεωρήσουμε πως η δική μας "κάθαρσις", δηλαδή ο εξαγνισμός ήδη συντελείται μέσω των παθημάτων μας, το ζητούμενο είναι η έκβαση της πράξεως (του ορισμού) να είναι σύμφωνη με το ηθικό αίσθημα του ανθρώπου που δεν είναι άλλο από την δικαιοσύνη για όσους προξένησαν τον φόβον και τον έλεον σ' έναν ολόκληρο λαό, ώστε να επέλθει η ίαση της ψυχής, του ήθους και της αξιοπρέπειάς του.

Η προδοσία μας πρέπει να σταματήσει.
Επανάσταση τώρα!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



11 Ιαν 2017


Αδιαμφισβήτητο είναι από όλους ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι ο μεγαλύτερος εις την Ιστορία της ανθρωπότητας, και ότι εκ του λόγου αυτού εμείς οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι για την μοναδική προσφορά των προγόνων μας. Η υπερηφάνεια όμως δεν πρέπει να είναι έννοια κενού περιεχομένου, αλλά να έχει βαθιές ρίζες εις την ικανότητα και την δύναμη να παρακολουθεί, να ερμηνεύει και να εναρμονίζει τις σχέσεις της με τον περιβάλλοντα χώρο. Ο οποίος ήταν και είναι η συνύπαρξη με τους άλλους λαούς, ώστε και να προστατεύεται, αλλά και να συνεχίζει το δημιουργικό της έργο. Αυτοί ήσαν οι πρόγονοι μας, ένας Λαός προσφιλής αλλά και σεβαστός από όλους τους άλλους λαούς.

Μετά την Επανάσταση του 1821 παρατηρείται η παρερμήνευση της Ιστορίας μας και η λάθος πορεία της χώρας με τα ολέθρια λάθη μας. Δύο από αυτά και τα πρώτα είναι ότι δεν δίνουμε απάντηση εις τον ίδιο τον εαυτόν μας, την οποία οφείλουμε: γιατί άντεξε ο Λαός μας τα «400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς». Διότι εμείς οι Έλληνες ήμασταν πολύ δραστήριοι και ο Πυλώνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το δεύτερο μεγάλο λάθος είναι η δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, ο οποίος το 1828 ως άμισθος Κυβερνήτης της χώρας μας ήθελε να κτίσει τότε ένα σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, όμοιο της Ελβετίας του οποίου υπήρξε αρχιτέκτονας του, και να μας διδάξει, ότι παράλληλα με την υπερηφάνεια οφείλουμε ως Λαός να παρακολουθούμε τις παγκόσμιες εξελίξεις. Ο τραγικός όμως θάνατος του σήμαινε το τέλος της συνέχισης του έργου του υπό το πνεύμα του, τη ανικανότητά και ανεπάρκειά μας να κτίσουμε εδώ και 189 χρόνια ένα σύγχρονο Κράτος, αλλά και η ολέθρια πορεία της Πατρίδας μας, παρά όλες τις εθνικές εξάρσεις, αλλά και τα σκαμπανεβάσματα που ενδιάμεσα ακολούθησαν.

Η Ιστορία όμως ποτέ δεν αλλάζει, διότι ως έννοια ακολουθεί την καταγραφή των παγκόσμιων γεγονότων, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από τις συμπεριφορές, τις ικανότητες και τις δυνατότητες κάθε λαού να αυτοπροστατεύεται, αλλά παράλληλα να παρακολουθεί και να συμμετέχει ως παίχτης εις την αρένα των ανταγωνισμών και παγκόσμιων εξελίξεων. Που αυτό σημαίνει, ότι εις την Παγκόσμια Πολιτική δεν υπάρχουν και δεν μπορεί να υπάρχουν φιλίες, αγκαλιές, κουμπαριά, συρτάκια, ρακί, μουσακάδες και τσαμπουκάδες, αλλά μόνον τα συμφέροντα των λαών που φροντίζουν δια της ικανότητας και του δυναμισμού των αφενός να θωρακίζουν τους εαυτούς τους, αλλά αφετέρου να επιβάλλονται απέναντι των άλλων, οι οποίοι αγνοούν αυτούς τους κανόνες και ευθύνες που έχουν απέναντι του ίδιου του εαυτού τους.

Δυστυχώς, εις την μετά το 1831 Ιστορία μας, εμείς ως Λαός περιχαρακωθήκαμε εις την καταστροφική μας εσωστρέφεια, αλλά παράλληλα και εις την εσφαλμένη αντίληψη, ότι η χώρα μας είναι το «Κέντρο της γης»! Δηλαδή μπερδέψαμε τον Πολιτισμό με την Παγκόσμια Πολιτική. Διότι ενώ είναι γνωστή σε όλη την ανθρωπότητα η τεράστια συμβολή των προγόνων μας, εμείς συνεχίζουμε να επικαλούμαστε κάθε τόσο το έργο και τα μνημεία τους, όμως τώρα ως άλλοθι, για να καλύπτουμε την απραξία, αδιαφορία, ανικανότητα, ανεπάρκεια, όλα τα λάθη μας, αυτή την έλλειψη ενός έργου ως συνέχιση του δημιουργικού έργου των προγόνων μας.

Οσο όμως περισσότερο προσβάλλουμε εμείς οι ίδιοι τους προγόνους μας με τις ανεύθυνες συμπεριφορές μας τόσο περισσότερο αυτοκαταστρεφόμαστε. Διότι ενώ συνεχίζεται η κατρακύλα μας, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων λαθών μας, τόσο περισσότερο συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα, μισαλλόδοξα, υπεροπτικά απέναντι και του εαυτού μας, αλλά και απέναντι των άλλων. Ενώ βυθιζόμαστε μέσα εις τον πολιτικο-οικονομικό βούρκο που εμείς δημιουργήσαμε, κατασκευάζουμε τώρα και εχθρούς για να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από τις δικές μας ευθύνες. Όλοι μας, ειδήμονες και μη, πολιτικοί και πολίτες, φλυαρούμε ατέρμονα και επί δεκαετίες εις τις καφετέριες, εις τα ΜΜΕ, τα Κανάλια και την Βουλή, ποίος φταίει για την κατάντια μας! Προβάλλοντες μάλιστα και τις ρητορικές ικανότητες και γνώσεις μας, όλα όμως κενού περιεχομένου, διότι βρίσκουμε κάθε τόσο τους ενόχους αλλού, αλλά ποτέ εις τον ίδιο τον εαυτό μας. Για εμάς φταίνε τώρα οι ικανοί, οι καλύτεροι, οι νικητές, και όχι εμείς οι χαμένοι! Και τούτο διότι όλοι μας αγνοούμε έναν βασικό κανόνα και της ζωής, αλλά και της Ιστορίας: ότι οι άνθρωποι και οι λαοί κρίνονται μόνον από τα έργα τους και όχι από τα λόγια.

Καταντήσαμε ένας Λαός με εκατοντάδες χιλιάδες εθνοσωτήρες και δεκάδες Εθνάρχες που και τώρα ακόμη ενώ βουλιάζουμε, μιλάμε για Πατρίδα και Έθνος, αλλά και για εξωγενείς εχθρούς, ενώ εμείς οι ίδιοι ήμαστε οι εχθροί του, οι ατιμώρητοι δολοφόνοι του.

Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες δεν καταλάβαμε ακόμη και το πιο απλό. Ότι το ΚΡΑΤΟΣ ήμαστε εμείς, ο καθείς από εμάς. Το οποίο όμως αντί να κτίζουμε, εμείς επί δεκαετίες διαλύουμε, καταστρέφουμε δια των εκατοντάδων παρανομιών μας, φόρο-και εισφοροκλέπτοντας, διαλύοντας τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, τα οποία μετατρέψαμε σε αχούρια και άσυλα του πολιτικού υποκόσμου. Και ως συνέπεια της αντεθνικής συμπεριφοράς μας, της αστάθειας και αβεβαιότητας, μεταφέρουμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια Ευρώ σε ξένες Τράπεζες, και χιλιάδες Επιχειρήσεις εις τις γείτονες χώρες, και παράλληλα στέλνουμε και 65.000 παιδιά μας εις τα ξένα Πανεπιστήμια, όπου οι Έλληνες φοιτητές αποτελούν την πλειοψηφία μεταξύ των εκεί αλλοδαπών φοιτητών, και οι οποίοι μετά τις σπουδές τους παραμένουν κατά το πλείστον εκεί.

Μετά από όλα αυτά τα δεινά τα οποία θα έπρεπε να μας γίνουν εμπειρίες και μαθήματα, εμείς αδυνατούμε να καταλάβουμε επίσης και το πιο απλό, αλλά και αναπόφευκτο: όταν μία οικογένεια αυτοκαταστρέφεται με τις συνεχείς έριδες και γκρεμίζει το ίδιο το σπίτι της, τότε ο οιοσδήποτε, είτε αυτός είναι ο γείτονας ή κάποιος άλλος, απλώνει το χέρι του για να σου το πάρει.

Εκ του λόγου αυτού εμείς οι ίδιοι ήμαστε οι εχθροί της Ελλάδος. Οι άλλοι και την δουλειά τους κάνουν, και τα συμφέροντά τους υπερασπίζονται, αλλά και επεκτείνουν!

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
* Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει στην Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



9 Ιαν 2017


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Όλη η παιδική μας ζωή μια προετοιμασία, μια μεγάλη και διαρκής μύηση στις δυσκολίες που μας περιμένουν.
Από τις πρώτες μέρες της γέννησης μας και καθ΄όλη την διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας, η ζωή μας έδειχνε τα σημάδια της, μας προειδοποιούσε για το τι μας περίμενε με έναν αθώο τρόπο που εμείς δεν είχαμε την δυνατότητα τότε να ερμηνεύσουμε να αντιληφθούμε.
Από το πρώτο μας κλάμα.
Και γιατί κλάμα και όχι γέλιο;
Γιατί ο φόβος και όχι η χαρά για την έλευση μας;
Άρχισε το παιδί να μπουσουλάει .. ααα τι καλά!
Και τι είναι τελικά το μπουσούλισμα;
Μήπως είναι το πρώτο καμπανάκι ότι κάποιες φορές η ζωή θα μας γονατίσει;
Μήπως η πρώτη προειδοποίηση ότι η ζωή δεν είναι εύκολη και πολλές φορές θα χρειαστεί να συρθούμε στα τέσσερα;

Και τα πρώτα και αθώα παιδικά μας παιχνίδια τι είναι;
Τι είναι πέρα από το διασκεδαστικό τους μέρος.
Μόνο ότι το παιδί παίζει και χαίρεται;
Μήπως είναι η προσπάθεια της κοινωνίας μας, να μας εκπαιδεύει από μικρούς να δεχόμαστε μόνο τη χαρά και να απομονώνουμε τα υπόλοιπα συναισθήματα μας;
Μια κοινωνία που πηγαίνει κόντρα στις απαιτήσεις της ζωής, μια κοινωνία που μας ετοιμάζει για μελλοντικούς κλόουν με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.
Μήπως μέσα από αυτά τα παιχνίδια η ζωή θέλει να μας στείλει το δικό της μήνυμα, η
μήπως μέσα από την διασκέδαση, ήθελε να μας προετοιμάσει για όλα αυτά που είχε έτοιμα για εμάς;
Γι αυτά που θα ακολουθούσαν. Γι αυτά που επιμελώς είχε σχεδιάσει εν αγνοία μας.
Τι είναι τα παιχνίδια πέρα από το προφανές. Την χαρά, το γέλιο, την διασκέδαση;
Όλα τα παιδικά παιχνίδια μέσα στην αθωότητα τους, κρύβουν και έναν τεράστιο συμβολισμό.
Ας πάρουμε κάποια από αυτά…

Το κρυφτό
Μήπως είναι η δυσκολία αναζήτησης αγαπημένων φίλων, δηλαδή ότι τους ανθρώπους που πρέπει να εμπιστευόμαστε θα τους ψάχνουμε στα τυφλά;
Μήπως είναι το κρυφτούλι που παίζουμε με τον εαυτό μας και τα συναισθήματα μας, η προσπάθεια να κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό, να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί γιατί δεν έχουμε το θάρρος να τα αντιμετωπίσουμε με ανοιχτά τα μάτια;

Το κουτσό
Μήπως είναι η προετοιμασία μας να στεκόμαστε στο ένα πόδι;
Πόσες φορές δεν θα αναγκαστούμε να βαδίσουμε τρεκλίζοντας ισορροπώντας στο ένα πόδι. Πόσες φορές δεν θα νοιώσουμε σαν σχοινοβάτες ενός τσίρκου δίχως δίχτυ προστασίας.

Τα μήλα
Μήπως είναι τα προβλήματα που θα μας βάλουν στο μάτι και θα πρέπει να τα αποφύγουμε, τρέχοντας από την μια άκρη στην άλλη για να μην βρουν στόχο;
Μήπως αυτά τα «μήλα» είναι οι πέτρες που μας πετά η ζωή και που τις περισσότερες φορές θα μας πετύχουν δημιουργώντας πληγές και τραύματα;

Τυφλόμυγα
Και στην ζωή στα τυφλά δεν βαδίζουμε; Με «δεμένα» μάτια. Ξέρει κανείς τι τον περιμένει στην πρώτη στροφή;
Η μήπως γνωρίζει τους ανθρώπους που θα συναντήσει στην ζωή του;

Το πατίνι
Δεν είναι τα ρίσκα που παίρνουμε όταν τρέχουμε χωρίς φρένα στην κατηφόρα, οι κίνδυνοι που τρέχουν με ταχύτητα κατά πάνω μας;
Οι δυσκολίες που περιγράφονται με την έκφραση "Μου έκανες τη ζωή πατίνι" η οποία σημαίνει μου δυσκολεύεις την ζωή.

Το ποδήλατο
Δεν είναι η ανάγκη να ισορροπήσουμε στις δυσκολίες που απλόχερα θα μας στείλει η ζωή; Και η ορθοπεταλιά τι άλλο είναι από το ότι αγκομαχούμε για να τα βγάλουμε πέρα στις ανηφόρες της ζωής.

Η μακριά γαϊδούρα
Μήπως είναι η προετοιμασία μας για να αποδεχτούμε ότι κάποιοι θα είναι από πάνω και κάποιοι από κάτω;
Ότι σε κάποιους θα δίνουμε το δικαίωμα η θα το παίρνουν μόνοι τους, να παίζουν παιχνίδια εις βάρος μας και να φορτώνουν στους αδύναμους ώμους μας φορτία που αδυνατούν να σηκώσουν και λυγίζουν;
Ότι κάποιοι θα χρησιμοποιούν τις δικές μας πλάτες σαν αναρριχητικές σκάλες για να ανέβουν ψηλά.

Κλέφτες και αστυνόμοι
Ρόλοι δεν είναι και αυτοί στην σύγχρονη κοινωνία;
Μια τεράστια πρόβα δεν ήταν και αυτό το παιχνίδι για να εξοικειωθούμε για τους ρόλους που θα αναλάβουμε να παίξουμε;
Από εδώ οι «καλοί», από εκεί οι «κακοί».
Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία η μικρότερη είναι οι αστυνόμοι, οι καλοί δηλαδή, ενώ η μεγαλύτερη είναι οι κλέφτες οι κακοί.
Το ίδιο δεν συμβαίνει και στην ζωή;
Θυμάστε πως τελειώνει το παιχνίδι; Όταν όλοι οι κλέφτες φυλακιστούν.
Και στην ζωή όπως και στο παιχνίδι, τις περισσότερες φορές οι κλέφτες είναι απ΄ έξω.

Το μπίζ
Το θυμάστε το μπίζ;
Δεν είναι οι σφαλιάρες που θα «τρώμε» καθημερινά και δεν θα ξέρουμε από πού μας ήρθαν; Πώς να μαντέψεις από πού σου ήρθαν με τόσα χέρια έτοιμα να σε τσακίσουν. Τα σκαμπίλια που δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλείνουμε τα μάτια για να μην βλέπουμε από που μας έρχονται. Τα μάτια δεν κλείνουμε για να νικήσουμε τον φόβο τον πόνο από τα σφαλιάρες της ζωής;

Κυνηγητό
Αυτό το παιχνίδι δεν είναι η ίδια η ζωή;
Ένα διαρκές κυνηγητό που απαιτεί ταχύτητα, ικανότητα στους «ελιγμούς» και αντοχή.
Και στην ζωή όπως και στο παιχνίδι, πότε γίνεσαι ο κυνηγός και πότε το θήραμα.
Στο παιχνίδι ο κυνηγός διαλέγει σαν θύμα του εκείνο το παιδί που δεν μπορεί να τρέξει πολύ, το αδύνατο εκείνο που είναι «του χεριού του».
Έτσι δεν γίνεται και στην ζωή; Το θύμα δεν είναι πάντα ο αδύναμος και ο θύτης ο ισχυρός;

Παρόλα αυτά...
Μεγαλώσαμε, γνωριστήκαμε με άλλες πολιτείες με άλλους ανθρώπους, με άλλα σπίτια, με άλλα φεγγάρια.
Οι καιροί περάσανε, όλα σβηστήκανε στο βάθος του χρόνου.
Ήρθανε μέρες που σαν να την ευχαριστηθήκαμε κάμποσο εκείνη την ανοικονόμητη ζωή.
Τι τα θες, το έχουμε αγαπήσει και πολύ ποθήσει εκείνο το παλιό παραμύθι, εκείνα τα παιδικά παιχνίδια, ίσως γιατί δεν είχαμε νιώσει τότε, πόσες λαβωματιές πρέπει να πάρει κανείς για να τα καταφέρει με τον καιρό και την τύχη…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



7 Ιαν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ασφυξία είναι η αίσθηση που αποκόμισε το blog διαβάζοντας το εξαιρετικό άρθρο  "Προς μιά οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;", που μπορείτε να βρείτε εδώ.
Διαβάστε το και είναι σίγουρο πως θα νοιώσετε κι εσείς τόσο ανήμποροι και λυσσασμένοι που το μυαλό σας θα πάει στην άμεση εξέγερση.

Φαίνεται πως ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης έχει κάνει άλματα, έχει καλπάσει πολύ περισσότερο απ' ό,τι είχαμε αρχικά νομίσει.
Με αιχμή του δόρατος διάφορους ξεπουλημένους "επιστήμονες" οικονομολόγους, και την απαραίτητη βοήθεια από τα ανά τον κόσμο (και εδώ) πολιτικά καθάρματα, και οχήματα τις τράπεζες, η εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας της Νέας Τάξης (οικονομικών στην αρχή, αλλά σύντομια πιό...γενικευμένων) πραγμάτων, είναι πολύ πιό κοντά από ποτέ άλλοτε.
Δεν αργεί η μέρα που ο εργαζόμενος, είτε μισθωτός, είτε αγρότης, είτε ελεύθερος επαγγελματίας, τεχνίτης κλπ, δεν θα έχει πρόσβαση στην αξία των κόπων του, δηλαδή στην αμοιβή του, στα ίδια του τα χρήματα, παρά κατά όσο θα ορίζει και θα επιτρέπει μιά αόρατη πλην υπαρκτή υπερκυβέρνηση του τεράστιου καεφαλαίου και των τραπεζών.

Ήδη τα τελευταία χρόνια οι πρόβες σε μικρότερη κλίμακα, και αλλού, αλλά προπαντός εδώ στην χώρα μας, βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Δεν αφορά όμως μόνον την χώρα μας, κι ας μας φαίνεται εμάς έτσι.
Απλώς εμείς είμαστε οι πρώτοι που θα καταστραφούμε ολοσχερώς, ως ακραίο πείραμα, του μέχρι πόσο μπορεί να τραβήξει στα άκρα ο φασισμός της Παγκοσμιοποίησης και μέχρι πού μπορεί να αντέξει ή πόσο να αποχαυνωθεί μία κοινωνία πολιτών οργανωμένου κράτους, μη τριτοκοσμικού, δυτικού τύπου.

Ακριβώς γι αυτή την παγκοσμιότητα του καλπάζοντος φασισμού, μιά οποιαδήποτε εξέγερση σε όποιοδήποτε μέρος του πλανήτη θα ήταν απολύτως χρήσιμη.
Θα σταματούσε για λίγο την επεκτατική ορμή της Νέας Τάξης, και θα έδινε μιά ανάσα, μιά ανάπαυλα και χρόνο στα έθνη και στους λαούς να σκεφτούν το πού οι "ηγέτες" τους, αυτά τα ιδιοτελή καθάρματα, τους οδηγούν.
Και θα ήταν ακόμη χρησιμότερη, απολύτως χρησιμότερη (ακούς χοντροφασίστα; εδώ ταιριάζει το "απολύτως") αν η ποθούμενη εξέγερση γινόταν εδώ, στον τόπο που έχει επιλεγεί για το ακραίο πείραμά τους.
Θα ήταν σημειολογικά τέλειο.
Άλλωστε δεν θα ήταν και η πρώτη φορά που η φυλή μας βάζει φρένο στα επεκτατικά σχέδια ενός φασιστικού παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλισμού.
Έχει ξανασυμβεί πριν 25 αιώνες με το σταμάτημα και την ταπείνωση των Περσών. 

Αν όμως η εξέγερση δεν έρθει ούτε εδώ ούτε αλλού, το μέλλον για την ανθρωπότητα θα είναι χειρότερο από ο,τιδήποτε έχει ζήσει ως τώρα στην καταγεγραμμένη ιστορία της.
Κι όσο νερό και αν πάρουμε μαζί μας αγαπητέ Μιχάλη Κατσαρέ, "το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία".
Τόση ώστε να μας σκοτώσει όλους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβότερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Τον χορό άνοιξε η -γνωστή μας από τις βρομιές της αλλά και από τον ρόλο της στο ξέσπασμα της σοβούσας καπιταλιστικής κρίσης- Citibank, η οποία ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει τα μετρητά από τα περιφερειακά της υποκαταστήματα στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, ο ελβετικός τραπεζικός κολοσσός UBS δημοσιοποίησε την εκτίμησή του ότι η απόσυρση των μεγάλων χαρτονομισμάτων θα αποδειχτεί ωφέλιμη για την οικονομία της χώρας. Παράλληλα, επίσημες φωνές δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν την πεποίθηση ότι η υλοποίηση της ιδέας περί πλήρους κατάργησης των μετρητών θα αποβεί ωφέλιμη για όλους.

Ασφαλώς, η κατάργηση της φυσικής μορφής τού χρήματος θα εξοικονομήσει πολύ χρήμα, αφού θα μηδενιστούν τα κόστη κοπής νομισμάτων, εκτύπωσης χαρτονομισμάτων, φύλαξης, μεταφοράς, ασφάλειας κλπ. Η μεγαλύτερη ωφέλεια θα είναι εκείνη που θα προκύψει για τις τράπεζες, αφού οι πάντες θα υποχρεωθούν να διατηρούν το σύνολο της ρευστότητάς τους σ' αυτές και έτσι θα ανοίξει λαμπρός δρόμος κερδοφορίας για το τραπεζικό σύστημα. Σοβαρή ωφέλεια, όμως, θα έχει και η κυβέρνηση, εφ' όσον θα αποκτήσει πλήρη και απόλυτο έλεγχο των αποταμιεύσεων των πολιτών, πράγμα που θα της επιτρέπει να επιβάλει πανεύκολα όποιο μέτρο θέλει, όπως ελέγχους κεφαλαίων, αρνητικά επιτόκια, έκτακτη φορολογία κλπ.

Στο σημείο αυτό αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο για να αναλογιστούμε κάτι που έγινε στον τόπο μας το 2015. Αναφέρομαι στην πρακτική τής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα των δημόσιων οργανισμών, της τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ προκειμένου να πληρώσει τοκοχρεολύσια. Στην αρχή, απηύθυνε "κάλεσμα" για βοήθεια αλλά, όταν διαπίστωσε ότι δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση, δεν δίστασε να καταφύγει στην κατάπτυστη τακτική τής έκδοσης Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου. Φανταστείτε τώρα πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ανεύρεση χρήματος σε ένα περιβάλλον όπου όλο το διαθέσιμο χρήμα θα βρισκόταν στις τράπεζες με παράλληλη ύπαρξη ελέγχου στην κίνηση των κεφαλαίων. Προφανώς, αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα ήταν πολύ ευκολότερη σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά.

Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η κατάργηση των μετρητών μπορεί να ωφελήσει πολλούς, εκτός από τους απλούς πολίτες. Αυτοί από την μια θα υπόκεινται σε πλήρη έλεγχο για το πού ή το πώς ξοδεύουν και την τελευταία τους δεκάρα κι από την άλλη θα καταντήσουν έρμαια τόσο του πολιτικού όσο και του χρηματοπιστωτικού συστήματος εφ' όσον δεν θα έχουν πλέον στα χέρια τους το βασικό αμυντικό τους όπλο: την ανάληψη των καταθέσεών τους. Λογικό επακόλουθο θα είναι η επέκταση της τραπεζικής ασυδοσίας εφ' όσον θα διευκολυνθεί η καθιέρωση της "διάσωσης από μέσα" (bail-in) με το κούρεμα καταθέσεων. Αυτή η προοπτική γίνεται ιδιαίτερα τραγική αν αναλογιστούμε ότι οι περισσότερες τράπεζες είναι υπερχρεωμένες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν την χρεωκοπία.

Νομίζω ότι το μήνυμα δόθηκε και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, δίπλα στην Ινδία και την Αυστραλία, έσκασε μύτη και η Σουηδία, αν και εκεί η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική μιας και υπερχρεωμένος δεν είναι ο δημόσιος αλλά ο ιδιωτικός τομέας (ναι! ναι! στην "σοσιαλιστική Σουηδία αυτό!). Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στις απαρχές μιας οργουελιανής "πλαστικής" κοινωνίας, όπου οι οικονομίες των πολλών απλών ανθρώπων θα χρησιμοποιούνται προς όφελος ολίγων, πλην εκλεκτών. Στην προσπάθεια να βρεθεί -επί τέλους!- διέξοδος από την πολυετή καπιταλιστική κρίση, τα όπου γης οικονομικά "φυντάνια" βρήκαν τον τρόπο να λύσουν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Για να αποδειχτεί ακόμη μια φορά πως δεν είναι τα κράτη που χρεοκοπούν αλλά οι πολίτες τους, κάτι που έχουμε μάθει πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Πηγή Cogito ergo sum


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



6 Ιαν 2017


Άκρως ανησυχητικά είναι τα ευρήματα πανελλαδικής έρευνας για τις συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων, την κατάσταση της υγείας τους καθώς και της πρόσβασής τους σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ενδεικτικό είναι ότι ένας στους πέντε Έλληνες δήλωσε ότι τον τελευταίο χρόνο δεν μπορούσε να τραφεί ικανοποιητικά ο ίδιος ή η οικογένειά του εξαιτίας οικονομικών λόγων!

Την ίδια στιγμή, το 34% του πληθυσμού ξοδεύει περίπου το 75% των εισοδημάτων του για την κάλυψη λογαριασμών και χρεών και το 15% ξοδεύει το σύνολο του εισοδήματός του για τους ίδιους λόγους. Μάλιστα ποσοστό 33,13% αντιμετωπίζει αρκετές ή πολύ σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, με αποτέλεσμα να αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε οφειλές και λογαριασμούς.

Τα παραπάνω στοιχεία προκύπτουν από την πανελλαδική έρευνα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ), τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του 12ου Πανελληνίου Συνεδρίου του Τομέα Οικονομικών της Υγείας της ΕΣΔΥ. Πρόκειται για μια διαχρονική ανάλυση της αυτοαναφερόμενης κατάστασης υγείας του ελληνικού πληθυσμού με σκοπό τη διερεύνηση των επιπτώσεων των πολιτικών λιτότητας στις συμπεριφορές υγείας που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την εταιρεία ερευνών GPO.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η ανασφάλεια, ο φόβος, ο θυμός, η αγανάκτηση, η απογοήτευση και το άγχος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που προκαλεί στο 44,6% των πολιτών η παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας, ποσοστό παρόμοιο με αυτό του Σεπτεμβρίου του 2015 και του Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς.

Ποσοστό 28,8% δηλώνει ότι αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε οφειλές και λογαριασμούς «τον περισσότερο καιρό», και ποσοστό 36,9% «μερικές φορές». Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η δυσκολία πληρωμής των οφειλών αυξάνεται σημαντικά από την προηγούμενη μέτρηση του Σεπτεμβρίου 2015 με τη μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση στη δυσκολία ανταπόκρισης στα καθημερινά έξοδα και την εφορία.

Το 15% του πληθυσμού ξοδεύει το σύνολο του εισοδήματός του για την κάλυψη λογαριασμών και χρεών. Το 34% ξοδεύει περίπου το 75% των εισοδημάτων του για τους ίδιους λόγους. Με αποτέλεσμα, όπως προκύπτει από τα ευρήματα της έρευνας, το 1/5 των Ελλήνων (20,4%) δήλωσε ότι τον τελευταίο χρόνο δεν μπόρεσε να τραφεί ικανοποιητικά ο ίδιος ή η οικογένειά του εξαιτίας οικονομικών λόγων. Αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζουν κυρίως οι γυναίκες (23,2%) και τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας (24,8%).

Σύμφωνα με τα ίδια αποτελέσματα, σημαντικό ποσοστό των Ελλήνων (3,4% του συνόλου) δήλωσε ότι τον τελευταίο μήνα δεν μπόρεσε να τραφεί ικανοποιητικά ο ίδιος ή η οικογένειά του τουλάχιστον τις μισές μέρες του μήνα, ενώ ένα άλλο 12,5% είχε το πρόβλημα για 1 ή 2 βδομάδες.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2015, διπλασιάστηκε το ποσοστό από 3,4% σε 7% όσων δηλώνουν πως δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μπορούν να βασιστούν πάνω του αν αντιμετωπίσουν σοβαρά προσωπικά προβλήματα. Αυξημένο επίσης καταγράφεται το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι οι γύρω τους δεν νοιάζονται καθόλου για τις δραστηριότητές τους (από 5,3% σε 7,9%).

Παράλληλα, μειωμένο κατά 5,4 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με την έρευνα του 2015 και 13,6 μονάδες με αυτή του 2011, καταγράφεται το ποσοστό όσων μπορούν εύκολα να έχουν πρακτική βοήθεια από τους γείτονές τους.

Την ίδια στιγμή, ποσοστό 53,4% του συνόλου σήμερα έναντι 43% το 2015 ένιωσε ότι χρειαζόταν περισσότερη συναισθηματική βοήθεια και υποστήριξη απ’ ό,τι είχε κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου.

Το 38,2% του συνόλου δήλωσε ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί τους περισσότερους ανθρώπους. Στις γυναίκες το ποσοστό αυτό φτάνει το 41,6%. Το μεγαλύτερο ποσοστό εμπιστοσύνης στους ανθρώπους δείχνει η ηλικιακή ομάδα 55-64 ετών με 19,9%.

Το 54% δηλώνει ότι δεν έχει καλή ψυχική υγεία

Καλή και πολύ καλή χαρακτηρίζει την υγεία του το 68,2% των συμμετεχόντων στην έρευνα. Ποσοστό 24,1% χαρακτηρίζει μέτρια την υγεία του και «κακή» και «πολύ κακή» ποσοστό 7,7%.

Το 37,1% του συνόλου δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα υπήρξαν ημέρες που η σωματική του υγεία δεν ήταν καλή. Υψηλότερο του μέσου όρου εμφανίζεται το ποσοστό στις γυναίκες (40,1%), στους νέους 18-24 ετών (39,3%), στους άνω των 65 ετών (41,8%), στους έχοντες χρόνιο πρόβλημα υγείας (46,8%) και στα παχύσαρκα άτομα (43,5%).

Αυξημένο σε σχέση με τη σωματική υγεία εμφανίζεται το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι δεν ήταν καλή η ψυχική τους υγεία τον τελευταίο μήνα (53,9%). Οι γυναίκες (61%), τα άτομα ηλικίας 25-39 ετών (56,8%), οι έχοντες χρόνιο πρόβλημα υγείας (60,9%) και τα λιπόσαρκα άτομα (65,1%) είναι οι ομάδες που εμφάνισαν τα μεγαλύτερα ποσοστά προβλήματος στην ψυχική υγεία.

Καλή και πολύ καλή θεωρεί την ποιότητα ζωής του το 58,2% των ερωτώμενων. Όσον αφορά την αίσθηση απόλαυσης της ζωής τους περισσότερες αναφορές (42,6%) συγκεντρώνει η απάντηση «Μέτρια». Ένας στους 3 Έλληνες απολαμβάνει τη ζωή του, ενώ ένας στους 5 απολαμβάνει τη ζωή του «λίγο» ή «καθόλου».

Για τους περισσότερους ερωτώμενους (62,4%) η ζωή έχει νόημα πολύ και υπερβολικά. Ένας στους 4 δίνει απάντηση «μέτρια» και παραμένει ένα 10% των ερωτώμενων που θεωρούν ότι δεν έχει νόημα η ζωή τους. Η αίσθηση αυτή κυριαρχεί στις γυναίκες, τις μεγάλες ηλικίες και σε αυτούς που έχουν χρόνιο πρόβλημα υγείας.

Οποιος δεν έχει χρήματα, δεν έχει ιατρική φροντίδα

Τρεις στους δέκα Έλληνες, κυρίως γυναίκες και έχοντες χρόνιο πρόβλημα υγείας, δεν αναζήτησαν ιατρική φροντίδα τον τελευταίο χρόνο, επειδή δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν οικονομικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2016 μόλις ένας στους τέσσερις Έλληνες που χρειάστηκαν πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας την έλαβε χωρίς να πληρώσει ευρώ, όταν δέκα χρόνια πριν οι μισοί Έλληνες λάμβαναν εντελώς δωρεάν υπηρεσίες.

Την ίδια στιγμή, ο μηνιαίος μέσος όρος δαπάνης των Ελλήνων από την τσέπη τους για αγορά φαρμάκων που δεν καλύπτει ο ασφαλιστικός φορέας είναι 21,1 ευρώ και για συμμετοχή στην αγορά φαρμάκων που συνταγογραφήθηκαν μέσω του ασφαλιστικού ταμείου είναι 29 ευρώ!

Σύμφωνα μάλιστα με την έρευνα της ΕΣΔΥ, η κατανάλωση φαρμάκων στην Ελλάδα το 2016 παρουσιάζει αύξηση (κατά 3%) σε σχέση με το 2015. Η αύξηση αφορά κυρίως σε φάρμακα που σχετίζονται με την αντιμετώπιση προβλημάτων του καρδιολογικού, του ενδοκρινολογικού, του ορθοπεδικού, του πνευμονολογικού και του γαστρεντερολογικού συστήματος. Η διάρκεια ωστόσο λήψης των φαρμάκων έχει μειωθεί αφού από το 75% των ατόμων που έκαναν λήψη φαρμακευτικής αγωγής για περισσότερους από 6 μήνες το 2015, το ποσοστό σήμερα έχει πέσει στο 68,9%.

Σχεδόν ένας στους τρεις συμμετέχοντες (ποσοστό 28,6%) αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα υγείας κατά την διάρκεια του τελευταίου μήνα και απευθύνθηκε σε υπηρεσία υγείας. Το 4,2% ενώ εμφάνισε κάποιο πρόβλημα δεν απευθύνθηκε τελικά σε επαγγελματία υγείας είτε λόγω οικονομικής αδυναμίας είτε γιατί τελικά δεν χρειάστηκε.

Το 2006 το 52,6% όσων επισκέπτονταν κάποια υπηρεσία υγείας δεν πλήρωνε τίποτα από την τσέπη του. Το αντίστοιχο ποσοστό σήμερα βρίσκεται στο 25,8%. Οι μισοί περίπου σήμερα (49,7%) πληρώνουν έως 50 ευρώ, ενώ αυξημένο σε σχέση με το 2006 είναι και το ποσοστό όσων πληρώνουν από 51 ? 150 ευρώ. (από 15,1% σε 18,0%).

Εντυπωσιακό είναι το εύρημα της έρευνας αναφορικά με τη νοσηλεία στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Συγκεκριμένα, από την διαχρονική εξέλιξη των εισαγωγών για νοσηλεία παρατηρείται την τελευταία 10ετία μια μικρή μείωση (από 9,9% σε 8,3%) των εισαγωγών και ταυτόχρονα μια μικρή αύξηση (από 2% σε 3,1%) των εισαγωγών στα ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Ωστόσο, ο μέσος όρος εισαγωγών παραμένει σχετικά σταθερός τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά νοσοκομεία.

Αυξημένες παρουσιάζονται σε σχέση με το 2006 οι εισαγωγές που σχετίζονται με παροδικά προβλήματα (κατά 20,9%) και με τα χρόνια νοσήματα (κατά 5,1%). αντίθετα μειωμένες εμφανίζονται οι εισαγωγές λόγω ατυχημάτων (κατά 5,1%).

Όπως προκύπτει από την έρευνα, η νοσηλευτική δαπάνη στην Ελλάδα παραμένει σε μεγάλο ποσοστό μηδενική αφού το 49,7% έναντι 52,6% το 2006 δεν πληρώνει τίποτα από την τσέπη του. Ωστόσο, έχει αυξηθεί κατά την διάρκεια των τελευταίων 10 ετών το ποσοστό όσων πληρώνουν έως 200 ευρώ για νοσοκομειακές υπηρεσίες (από 6,9% σε 15,6%). Επίσης, και στις δευτεροβάθμιες υπηρεσίες υγείας μειώνεται η πλήρης κάλυψη του ταμείου από 64,3% σε 54% και ταυτόχρονα αυξάνεται η συμμετοχή του ασφαλισμένου στα έξοδα νοσηλείας. Μικρή αύξηση παρουσιάζει η χρήση της ιδιωτικής ασφάλισης (από 2,6% σε 5,5%).

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



4 Ιαν 2017


«Πώς κατανέμουμε πόρους, βάρη και δαπάνες;» Αυτή η συζήτηση θα έπρεπε να προηγείται κάθε άλλης για τον Προϋπολογισμό, αλλά δεν γίνεται καν. Εδώ επιχειρείται μια περιήγηση στον παράδοξο κόσμο του Προϋπολογισμού του ελληνικού κράτους. Για να καταλάβουμε γιατί μας συμβαίνουν όλα...

Γράφει ο Γιώργος Στρατόπουλος

Ο Προϋπολογισμός περιγράφει δυο βασικές λειτουργίες του κράτους: από πού αντλεί έσοδα (πώς, ποιους και πόσο φορολογεί) και πώς τα κατανέμει, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της κοινωνίας και του κράτους.

Ο τρόπος που κατανέμονται τα διαθέσιμα κεφάλαια, πολλά ή λίγα, δείχνει πώς ιεραρχεί κάθε κυβέρνηση τις ανάγκες της κοινωνίας και του κράτους που διοικεί.

Ελλάδα και Πορτογαλία έχουν ίδιο μέγεθος πληθυσμού και οικονομίας. Εχουν και παρόμοιο μέγεθος προϋπολογισμού, ξοδεύουν περίπου τα ίδια. Ομως για κάθε τρία ευρώ που ξοδεύει η Ελλάδα για την Υγεία, η Πορτογαλία ξοδεύει τέσσερα, δηλαδή 33% περισσότερα!

Με αντικειμενικά κριτήρια, δεν είναι η Πορτογαλία που ξοδεύει πολλά αλλά η Ελλάδα που ξοδεύει λίγα για τη Δημόσια Υγεία. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως αυτή η υστέρηση είναι προϊόν σχεδιασμού και ιεράρχησης προτεραιοτήτων εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων. Είναι, κυρίως, ένδειξη φτωχού κεντρικού σχεδιασμού και ανορθολογικής, ευκαιριακής κατανομής των πόρων.

Και είναι διαχρονικό το φαινόμενο στην Ελλάδα, συντάσσουμε και εκτελούμε προϋπολογισμούς αποσπασματικούς, πρόχειρους, χωρίς πυξίδα και σχέδιο. «Πώς κατανέμουμε πόρους, βάρη και δαπάνες;». Αυτή είναι η συζήτηση που θα έπρεπε να προηγείται κάθε άλλης συζήτησης για τον Προϋπολογισμό. Αλλά δεν γίνεται καν. Το άρθρο σε αυτή τη συζήτηση θέλει να συμβάλει. Αποτελεί μια περιήγηση στον παράδοξο κόσμο του Προϋπολογισμού του ελληνικού κράτους. Αναδεικνύει κάποιες από τις διαρκείς αδυναμίες στην κατανομή των πόρων.

Η ανάλυση βασίζεται στη σύγκριση μεταξύ του τρόπου που κατανέμει τους πόρους η Ελλάδα και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Για να υπάρχει αντικειμενικό μέτρο, δεν συγκρίνονται τα απόλυτα ποσά που δαπανά κάθε χώρα αλλά τα ποσά που δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ της. Πόσο μέρος, δηλαδή, του παραγόμενου πλούτου επιμερίζει κάθε χώρα στις βασικές ανάγκες κράτους και κοινωνίας.

Τα βάρη της Ελλάδας (Άμυνα – Χρέος)

Πολλοί πιστεύουν ότι η Αμυνα και η εξυπηρέτηση του χρέους (τόκοι) είναι τα μεγάλα βάρη του ελληνικού Προϋπολογισμού. Πράγματι, η Ελλάδα δαπανά τα περισσότερα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών για την Αμυνα. Και για τόκους δαπανά πολλά, όχι όμως τα περισσότερα.

Λόγω γεωπολιτικής θέσης οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας είναι διαχρονικά υψηλές, ανεξαρτήτως νομίσματος και κυβέρνησης.

Ωστόσο, η γεωπολιτική θέση και η νησιωτικότητα επιβαρύνουν τις αμυντικές δαπάνες, δημιουργούν όμως και έσοδα καθιστώντας την Ελλάδα διαμετακομιστικό κόμβο & ελκυστικό τουριστικό προορισμό.


Οι τόκοι είναι πρόσθετο βάρος για όλες τις χώρες του Νότου. Η Ελλάδα δεν είναι καν στη χειρότερη θέση. Ιταλία και Πορτογαλία επιβαρύνονται περισσότερο. Πριν την κρίση, μάλιστα, ξοδεύαμε ακόμη περισσότερα. Και πριν το Ευρώ, το ποσοστό ΑΕΠ που δαπανούσε η Ελλάδα για την εξυπηρέτηση του χρέους ήταν διπλάσιο του σημερινού.

Συνολικές Δαπάνες (πλην Άμυνας και Χρέους)

Αν τώρα αφαιρέσουμε όσα δαπανούμε για Άμυνα και τόκους, αυτό που μένει για όλες τις άλλες ανάγκες κράτους και πολιτών, οι Συνολικές Δαπάνες (πλην άμυνας και χρέους), είναι πολύ κοντά στο μέσο όρο της Ευρώπης. Συγκεκριμένα μόλις κατά 1% χαμηλότερο από τον κοινοτικό μ.ό. και 2% από τον μ.ό. της Ευρωζώνης.

Αυτό σημαίνει ότι δεν δικαιολογείται να λείπουν γάζες από τα νοσοκομεία. Κάτι κάνουμε πολύ στραβά στην κατανομή των δαπανών.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Ανεργία

Η Ελλάδα καταγράφει εδώ και χρόνια το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην Ευρώπη.

Κι ενώ η ανεργία είναι το μεγάλο, οξύ πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, το ελληνικό κράτος δαπανά για τη στήριξη των ανέργων και της απασχόλησης τα λιγότερα στην Ευρωζώνη (εξαιρουμένων χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ).

Δαπανούμε τα μισά από το μ.ό. της ΕΕ, αν κι έχουμε τριπλάσιους ανέργους.

Το λιγότερο που θα περίμενε κανείς από τον ελληνικό Προϋπολογισμό είναι να αντιγράψει τον ισπανικό, που κατευθύνει σχεδόν τετραπλάσιους πόρους στη στήριξη των ανέργων.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Οικογένεια


Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολύ σοβαρό και επείγον. Καταγράφουμε το 2ο χαμηλότερο  δείκτη γεννητικότητας (fertility rate, Eurostat) στην Ευρώπη. Το 2008 γεννήθηκαν 118.000 παιδιά στην Ελλάδα. Το 2014 μόλις 92.000!


Η ανάσχεση της δημογραφικής κατάρρευσης είναι υψηλή προτεραιότητα. Απαιτεί εκτεταμένη προσχολική φροντίδα, φορολογικά κίνητρα για τη δημιουργία οικογένειας, αποτελεσματική υποστήριξη των εργαζόμενων γονέων.
Αντ΄αυτών, είμαστε προτελευταίοι στην Ευρωζώνη σε δαπάνες στήριξης της οικογένειας  και των παιδιών.
Η πιο γερασμένη κοινωνία της γηραιάς ηπείρου, χωρίς ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας – Ακραία φτώχεια

Στην Ελλάδα καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού που κινδυνεύει ή ζει ήδη σε συνθήκες ακραίας φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού (Eurostat-2015).

Αλλά θεσπίσαμε το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα τελευταίοι και κατόπιν πιέσεων των δανειστών. Και 3 χρόνια μετά τη θέσπισή του, 1 χρόνο μετά την ένταξή του στο 3ο Μνημόνιο, ακόμη δεν υλοποιείται απρόσκοπτα και πανελλαδικά. Διότι η κυβέρνηση αναρωτιέται ποια δαπάνη θα περικόψει για να μεταφέρει πόρους στους πιο αδύναμους.

Ναι, 2 χρόνια τώρα, το αριστερό κόμμα που εκλέχτηκε κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση δεν μπορεί να ανακατανείμει τις κοινωνικές δαπάνες ώστε να διασφαλίσει πόρους για τους άπορους.

Συνολικές Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας


Η Ελλάδα δαπανά για κοινωνικές παροχές περίπου ίδιο ποσοστό ΑΕΠ με το μ.ό. της Ευρωζώνης. Απλώς εμείς παραβλέπουμε τους άπορους, επειδή έχουμε  προτεραιότητα τους συνταξιούχους!


Για συντάξεις ξοδεύουμε τα περισσότερα απ’ όλους στην Ευρώπη. Μόνο οι συντάξεις γήρατος απορροφούν το 15,3% του ΑΕΠ. 


Στις Λοιπές Κοινωνικές Δαπάνες, ό,τι απομένει δηλαδή για το κοινωνικό κράτος μετά την αφαίρεση της συνταξιοδοτικής δαπάνης, είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη.

Αν και συνειδητοποιήσαμε πλέον όλοι τις αδικίες, τις ανισότητες και την ανθρωπιστική κρίση των τελευταίων ετών, το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να μοιράζει άνισα και ανορθολογικά τους πόρους του κοινωνικού κράτους.

Ο Προϋπολογισμός εξακολουθεί να υπηρετεί ανάγκες του πελατειακού συστήματος, κοινωνικών ομάδων με ισχυρή πολιτική επιρροή και το φόβο του πολιτικού κόστους.

Η υπόθεση του έκτακτου βοηθήματος προς τους συνταξιούχους είναι ενδεικτική. Όπως προκύπτει και από την απολογητική επιστολή Τσακαλώτου, η Κυβέρνηση πήρε από το κρατικό ταμείο χρήματα που είχε συμφωνηθεί να κατευθυνθούν στη χρηματοδότηση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Τα πήρε δηλαδή από τους πιο φτωχούς, τους πιο αδύναμους και τα έδωσε σε άλλες κοινωνικές ομάδες που συγκριτικά είχαν λιγότερη ανάγκη αλλά μεγαλύτερη εκλογική δύναμη.

Υγεία – Εκπαίδευση – Πολιτισμός
Ουραγοί στη χρηματοδότηση

Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό, Υγεία, Παιδεία και Πολιτισμός είναι τομείς δευτερεύουσας σημασίας, χαμηλής προτεραιότητας.


Για την Υγεία δαπανούμε πολύ λιγότερα από το μ.ό. στην Ευρώπη.
Εφόσον οι Συνολικές Δαπάνες της Ελλάδας (πλην άμυνας & τόκων) αθροίζονται στο  43% του ΑΕΠ – 1% λιγότερο από τον μ.ό. της Ε.Ε. (44%) ή 2% λιγότερο από την Ευρωζώνη- τηρουμένων των αναλογιών, η Ελλάδα θα ‘πρεπε να δαπανά για την Υγεία περίπου 7,1% του ΑΕΠ. Αλλά δαπανά μόλις 4,7%.
Η μεγάλη αυτή απόκλιση δεν οφείλεται στην οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά στις προτεραιότητες του Προϋπολογισμού της. Επιλέξαμε να διοχετεύουμε τους πόρους αλλού!


Για την Εκπαίδευση, οι δαπάνες της Ελλάδας (4,4%) παρουσιάζουν μικρή (-0,4%) απόκλιση από τον κοινοτικό μ.ό. (4,8%). Στην επιμέρους κατηγορία της Β’βάθμιας εκπαίδευσης, όμως, η απόκλιση της χρηματοδότησης είναι τεράστια (-0,6%). Υπολειπόμαστε κατά το 1/3 του κοινοτικού μέσου όρου. Αυτό αντικατοπτρίζει, κυρίως, τη δραματική υστέρηση στη Β΄βάθμια τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση.


Είναι άξιον απορίας! Ο τουρισμός χαρακτηρίζεται ως βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, η πολιτιστική κληρονομιά είναι ένα από τα κύρια συγκριτικά πλεονεκτήματα του ελληνικού τουρισμού, αλλά ο Πολιτισμός είναι πεδίο χαμηλής προτεραιότητας για τον Προϋπολογισμό. Ξοδεύουμε τα λιγότερα στην Ευρωζώνη! 

Δημόσια Τάξη – Περιβάλλον
Πρωταθλητές στις δαπάνες


Για υπηρεσίες Αστυνόμευσης (υποκατηγορία της δαπάνης «Δημόσια Τάξη & Ασφάλεια»), δεν ξοδεύουμε απλώς τα περισσότερα στην Ευρώπη. Ξοδεύουμε κατά 50% περισσότερα από το μ.ό. της Ευρωζώνης! Χωρίς να υπάρχει κάποιος δομικός λόγος (όπως π.χ. στην Άμυνα) που να δικαιολογεί την απόκλιση.
Και για το περιβάλλον δαπανούμε τα περισσότερα στην Ευρωζώνη! Ο κοινοτικός  μ.ό. για περιβαλλοντικές δαπάνες είναι 0,8% του ΑΕΠ και η Ελλάδα ξοδεύει τα διπλά (1,6%)!

Αυτή η υπέρβαση δαπανών οφείλεται κυρίως α) στην υπερβολική επιβάρυνση για ενίσχυση των μονάδων ΑΠΕ και β) στην αυξημένη δαπάνη για τη Διαχείριση Απορριμμάτων. Ναι, η Ελλάδα ξοδεύει τα περισσότερα, περίπου διπλάσια από το μ.ό. της Ευρωζώνης για διαχείριση απορριμμάτων!

Κράτος σπάταλο και υπερτροφικό


Οι δαπάνες της Ελλάδας για «Γενικές Υπηρεσίες» είναι υπερτριπλάσιες του μ.ό. της Ευρώπης!
 
Στον λογαριασμό «Γενικές Υπηρεσίες» καταχωρούνται όλες οι δαπάνες που δεν συνδέονται με τις βασικές υποχρεώσεις του κράτους για κοινωνικές δαπάνες, Υγεία, Άμυνα, Δημόσια Τάξη, Εκπαίδευση κ.λπ.. Εδώ σωρεύονται οι υπερβολές ενός σπάταλου και υπερμεγέθους κράτους.


Τα τελευταία οκτώ χρόνια η Ελλάδα δαπανούσε για «Γενικές Υπηρεσίες» 2,7% του ΑΕΠ περισσότερο από τον μ.ό. της Ευρωζώνης. Ως μέτρο σύγκρισης, στο ίδιο διάστημα  δαπανούσε για «Αμυνα» 1,4% του ΑΕΠ περισσότερο από τον μ.ό. της Ευρωζώνης.
Το βάρος στον Προϋπολογισμό από τις δαπάνες για «Γενικές Υπηρεσίες» είναι περίπου διπλάσιο του βάρους των αμυντικών δαπανών! Αν κινούμασταν στο μ.ό. της Ευρώπης, θα εξοικονομούσαμε 4,5 δισ.€ ετησίως.

Πρωταθλητές στους έμμεσους φόρους


Στα χρόνια της κρίσης, οι συντελεστές ΦΠΑ αυξήθηκαν σταδιακά από 18 σε 24%. Εχουμε τώρα τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ στην Ευρωζώνη.


Πρώτοι στην Ευρωζώνη και στα έσοδα από έμμεσους φόρους, που αναλογικά επιβαρύνουν περισσότερο τους φτωχούς. 
Κι έτσι, όλα στη χώρα δουλεύουν εναντίον των ανέργων!

Υψηλοί εταιρικοί φόροι και υψηλές ασφαλιστικές εισφορές αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα και δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τους ανέργους να βρουν δουλειά. Οι οποίοι, ταυτόχρονα, ενώ  από την κοινωνική πρόνοια λαμβάνουν ελάχιστη ή καθόλου στήριξη, επιβαρύνονται δυσανάλογα από τους υψηλούς έμμεσους φόρους.

Εταιρικοί φόροι

Αν κι έχουμε το οξύτερο πρόβλημα ανεργίας, το μεγαλύτερο έλλειμμα επενδύσεων, καταδιώκουμε φορολογικά την επιχειρηματικότητα και διευκολύνουμε τη φυγή των επιχειρήσεων.


Η Ελλάδα ανήκει στην ομάδα των κρατών μελών με τους υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές – πολύ υψηλότερους του μέσου όρου της ΕΕ. Κάποιες χώρες της ομάδας αυτής φορολογούν με χαμηλότερους συντελεστές τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (Βέλγιο, Γαλλία, Πορτογαλία). Η Ελλάδα τις φορολογεί με τον ίδιο υψηλό συντελεστή από το πρώτο ευρώ.

Φορολογικός Ανταγωνισμός

Από την ομάδα των κρατών με υψηλούς φορολογικούς συντελεστές καμιά δεν γειτνιάζει με χώρα της ΕΕ που προσφέρει εξαιρετικά χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές. Μόνον η Ελλάδα. Η οποία στο φορολογικό ανταγωνισμό των γειτόνων της απαντά με άγνοια κινδύνου: ήταν η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που αύξησε τους συντελεστές φορολόγησης των επιχειρήσεων το 2015.

Το 2014, τα έσοδα της Βουλγαρίας από τη φορολόγηση των επιχειρήσεων με φορολογικό συντελεστή 10% ήταν περισσότερα από τα αντίστοιχα έσοδα της Ελλάδας με φορολογικό συντελεστή 26%! Ενα μέρος των εσόδων της Βουλγαρίας προήλθε από εταιρείες ελληνικών συμφερόντων.

Η περιπέτεια του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος αναδεικνύει τη ρίζα των προβλημάτων δόμησης του Προϋπολογισμού

Ενα αριστερό κόμμα, γεμάτο ευαισθησία για τους αδύναμους, δεν κατάφερνε να βρει πόρους για να στήσει ένα ελάχιστο δίχτυ προστασίας από την ακραία φτώχεια. Υπάρχει μια απλή εξήγηση γι’ αυτήν την αντίφαση. Διότι το 3ο μνημόνιο επέβαλε μεν το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αλλά χωρίς προίκα. Η χρηματοδότησή του θα ήταν αποτέλεσμα ανακατανομής πόρων από άλλες κοινωνικές δαπάνες. 

Ομως το ελληνικό πολιτικό σύστημα –η Αριστερά του λαϊκισμού ακόμα περισσότερο– είναι εθισμένο στο σύστημα διακυβέρνησης του Αγιου Βασίλη: Να μοιράζει μόνο, χαριστικά και άκοπα. Η ανακατανομή πόρων με κριτήριο ανάγκες και προτεραιότητες και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός δείχνουν να είναι πέραν των δυνατοτήτων και προδιαγραφών του συστήματος. Γι’ αυτό και επιβίωσαν την εποχή των μνημονίων οι στρεβλώσεις που δημιουργήθηκαν όταν το πουγκί του Αγιου Βασίλη ήταν φουσκωμένο με δανεικά.

Ομως μια κυβέρνηση που αδυνατεί να περιορίσει τις δαπάνες της για να στηρίξει τους πιο αδύναμους, είναι κυβέρνηση ανίκανη να επενδύσει στην ανάπτυξη, να σχεδιάσει το μέλλον. Διότι επένδυση στο μέλλον σημαίνει δέσμευση πόρων από την κατανάλωση του παρόντος για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ευημερίας στο μέλλον. 

Ευημερία και Ανάπτυξη σημαίνει περισσότερες θέσεις εργασίας, λιγότεροι άνεργοι, λιγότερη φτώχεια, περισσότερα έσοδα στα ασφαλιστικά ταμεία. Περισσότερος πλούτος για τους πολίτες και κέρδη για τις επιχειρήσεις, περισσότερα έσοδα από φόρους. Ολα τα δημοσιονομικά προβλήματα είναι ευκολότερα διαχειρίσιμα σε περιβάλλον ανάπτυξης. Πώς θα έρθει όμως; 

Πολλά μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Στο επίπεδο του Προϋπολογισμού το βασικό αναπτυξιακό εργαλείο που διαθέτει είναι η φορολογική πολιτική και ειδικότερα η φορολόγηση των επιχειρήσεων. Ο Προϋπολογισμός του 2017 όμως αποδεικνύει ότι η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη, ακριβώς όπως δεν ενδιαφέρεται για τους ανέργους της. Τουλάχιστον όχι τόσο, ώστε να διαμορφώσει κατάλληλα τη φορολογική πολιτική του κράτους.  

Η υπερφορολόγηση, η εχθρική προς το επιχειρείν φορολογική πολιτική και η άνιση κατανομή των κοινωνικών δαπανών, η αδυναμία του κοινωνικού κράτους να στηρίξει τους ανέργους και να προστατεύσει τους ευάλωτους, είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι το πρόσωπο μιας κοινωνίας που βαθαίνει την ανισότητα και  συντηρεί την αδικία, που γυρίζει την πλάτη της στο μέλλον, χωρίς ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Τα στοιχεία για τις δαπάνες και τη φορολογία των κρατών μελών της Ε.Ε  αντλήθηκαν από τη βάση δεδομένων της Eurostat εδώ και εδώ
Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου