Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Απρ 2018


Καθώς μειώνεται η απόσταση προς τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, που κατάφερε να προκαλέσει μια σοβαρή στρατηγική ήττα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, γεννάται σήμερα ένα ερώτημα: Είναι άραγε σε θέση το ελληνικό κράτος να προστατεύσει το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του;

Το ερώτημα τίθεται, δεδομένου ότι έχει ήδη προηγηθεί μια αλυσίδα εθνικών καταστροφών που οδήγησαν σε συρρίκνωση ή και αφανισμό τον ευρύτερο ελληνισμό, από το 1922 έως τις απώλειες στα Βαλκάνια και στη Μ. Ανατολή μεταπολεμικά και από εκεί στην εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη, το 1955, και από τη Βόρεια Κύπρο το 1974. Και διατυπώνεται το ερώτημα ειδικότερα τώρα, που η Ελλάδα δέχεται ισχυρότατες πιέσεις από την Τουρκία και διάχυτη είναι η ανησυχία στην ελληνική κοινωνία για εθνικές απώλειες, ενώ γίνεται μάλιστα λόγος εδώ κι εκεί ακόμα και για ενδεχόμενες απώλειες «εδαφικές».

Όμως, αυτό δεν συμβαίνει χωρίς αιτία. Η ελληνική κοινωνία αισθάνεται όντως ανασφαλής, όχι επειδή έχει τρομάξει από τις απειλές του «σουλτάνου» Ερντογάν, αλλά γιατί έχει κατατρομάξει από την άθλια εσωτερική πολιτική κατάσταση της χώρας, που καθιστά μία διχασμένη Ελλάδα ευάλωτη απέναντι σε εξωτερικούς κινδύνους και εν προκειμένω στην επιθετική Τουρκία. Αυτή η βαθιά ανησυχία συνδέεται φυσικά με την αίσθηση ότι η οξεία οικονομική κρίση της χώρας δεν φαίνεται να έχει τέλος και μαζί με τη σωστή κοινή εκτίμηση ότι μια οικονομία αδύναμη με ισχνή παραγωγική βάση δεν μπορεί να στηρίξει και αποτελεσματική άμυνα.

Καταντά αβάστακτη η διαπίστωση ότι στην εσωτερική σκηνή ΟΛΕΣ οι πολιτικές δυνάμεις που με διάφορους τρόπους ενίσχυσαν την οικονομική πολιτική του παρασιτικού καταναλωτισμού, που υπονόμευσε κάθε προσπάθεια για αναβάθμιση της εθνικής άμυνας, όχι μόνο δεν συνειδητοποιούν τη μεγάλη ζημιά που έχουν κάνει, αλλά επιπλέον καυγαδίζουν καθημερινά κατά ελεεινό τρόπο και διχάζουν τους Έλληνες.

Οι Έλληνες πολίτες, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, δεν αμφιβάλλουν -και το δηλώνουν αυτό σε κάθε ευκαιρία- ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, παρά τις περικοπές αναγκαίων πόρων, διαθέτουν ακόμη σημαντική αποτρεπτική δύναμη και ψυχικό σθένος για να δώσουν, όποτε χρειαστεί, απαντήσεις στους Τούρκους εθνικιστές, ισλαμιστές και κεμαλιστές.

Αλλά, αυτό που αμφισβητείται δικαίως είναι η ικανότητα διαχείρισης μίας σύγκρουσης στο Αιγαίο ή αλλού από την «περίεργη» αυτή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και από την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα, που κι αυτή, δυστυχώς, δεν φαίνεται ικανή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, την ώρα που ο «μαινόμενος Ερντογάν» απειλεί και υβρίζει με πολιτική χυδαιότητα την Ελλάδα.

Ομοίως αμφισβητούν οι πολίτες το κατά πόσον έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί γίγαντες της χώρας τον τεράστιο κίνδυνο που συνιστά για τη χώρα η κατάσταση πραγμάτων στην ελληνική Θράκη, όπου η Τουρκία «οργιάζει» ανεμπόδιστα, με την Αθήνα να την παρακολουθεί υπνωτισμένη, ψελλίζοντας διάφορες ασυναρτησίες. Βεβαίως, και σ' αυτή την υπόθεση είναι απόλυτα συνδεμένα μεταξύ τους τα πολιτικά και τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας.

Εκεί στη Θράκη έχει κάνει «θαύματα» μετά το 1974 το «εθνικό κέντρο», η Αθήνα, με απίθανες «πολιτικές». Οι κυβερνήσεις μας πάντρεψαν αρμονικά τη ραθυμία με την ανοησία, προσφέροντας στην Άγκυρα μία εξαιρετική ευκαιρία για εντατικές ασκήσεις «εθνικής» πολιτικής εντός ελληνικού εδάφους. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι σήμερα η ελληνική κοινωνία αισθάνεται τόσο μεγάλη ανασφάλεια, βλέποντας την ελληνική ηγεσία να τραυλίζει απέναντι στην Άγκυρα, που όχι μόνο την απειλεί, αλλά της βγάζει και τη γλώσσα.

Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος
Παραπολιτικά



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Απρ 2018


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς θεσμοί, ο ΟΗΕ και κάποιες Συμβάσεις υποχρεωτικών για τους συμβαλλόμενους προνοιών (με την έννοια ότι τις ενσωματώνουν στο εσωτερικό δίκαιο) είναι μεγάλη κατάκτηση του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων. Πόρρω απέχουν βέβαια από την ισχύ ανάλογων και αντίστοιχων προόδων του πολιτικού πολιτισμού του κλασικού διαπολιτειακού συστήματος.

Κάτι που στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητο, είναι το γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς θεσμοί δεν αφορούν κάποια παγκόσμια δικαιοσύνη προάγγελο κάποιας παγκόσμιας εξουσίας ή και παγκόσμιου κράτους. Είναι δίκαιο της διεθνούς τάξης, η οποία επικάθεται πάνω στις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές των θουκυδίδειων αξιωμάτων: Σε ένα κόσμο διαφορετικών εθνοκρατών διαφορετικής ισχύος και διαφορετικής πολιτικής ανθρωπολογίας «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη (δηλαδή ισορροπία δυνάμεων). Όταν αυτό δεν ισχύει ο δυνατός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται» ή και εξαφανίζεται. Τους Μήλιους οι δημοκράτες Αθηναίοι τους εξόντωσαν.

Διόλου τυχαία, όταν επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα κατάπληκτοι από αυτά που ακούγαμε και διαβάζαμε, προτείναμε δημόσια το κράτος αντί να στηρίζει μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και να ενθαρρύνει την επιστημονική παρακμή, καλά θα έκανε να διαθέσει ένα σχετικά μικρό κονδύλι και να διανέμει τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» του Θουκυδίδη σε όλους τους Έλληνες.

Εκεί είναι όλα τα αξιώματα. Και επειδή, όπως είπε και ο Περικλής, «περισσότερο φοβούμαι τα ιδικά μας σφάλματα, παρά τα σχέδια των εχθρών μας» (Θουκυδίδου Α144), η παραγνώριση των αξιωμάτων οδήγησε σε φρικτά σφάλματα και στην σημερινή φρικτή κατάσταση των νεοελλήνων. Αναπόδραστα πλέον πολλά έπονται. Εξ ου και η διάγνωση των παθολογιών είναι σημαντική υπόθεση. Οι εξελίξεις στην Συρία αλλά και σε πολλές άλλες δύσμοιρες χώρες της περιφέρειάς μας και στον υπόλοιπο κόσμο καταμαρτυρούν τις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές και την καθημερινή επαλήθευση των θουκυδίδειων αξιωμάτων.

Επειδή ισχύει το scripta manent αυτά που καθημερινά επαληθεύονται και που μπορούν να τα δουν και οι πνευματικά τυφλοί, λογικά θα έπρεπε να οδηγήσουν αναρίθμητους φορείς επιστημονικών τίτλων να καταθέσουν τα διπλώματά τους για να κάνουν άλλη δουλειά και αναρίθμητους πολιτικούς να πουν ένα μεγάλο συγγνώμη και να πάνε στα σπίτια τους.

Οι αναλύσεις, εκτιμήσεις και παραδοχές για το κράτος και τη διεθνής πολιτική (ή όπως λέμε της «πολιτικής θεωρίας του διεθνούς συστήματος») είναι πολύ σοβαρό ζήτημα και ο πόλεμος η ασθένεια της διεθνούς πολιτικής. Αντίστοιχα και ανάλογα με την συμβατική ιατρική, λάθος διάγνωση οδηγεί σε λάθος θεραπεία ή κρατικό ύπνο αξύπνητο.

Aνθόσπαρτη παγκοσμιοποιημένη ζωή

Έτσι παρά το γεγονός πως ίαση δεν βλέπουμε να επέρχεται στο εγγύς μέλλον, καλά κάνουμε να αναφέρουμε μερικές πασίδηλες πλέον παθολογίες μαζί και να διατυπώσουμε κάποιες κατά τα άλλα αυτονόητα ορθολογιστικές θέσεις: Κυριάρχησαν φαντασιόπληκτα θεωρήματα και ιδεολογήματα περί μιας ανθόσπαρτης παγκοσμιοποιημένης μεταψυχροπολεμικής ζωής η οποία «θα καθιστούσε το κράτος περιττό», καθότι αυξάνεται ο αριθμός των αλτρουιστικών ΜΚΟ, των χορευτών-πολιτικών, των πολιτικών-κουμπάρων, των κοινωνικών συναντήσεων «επιστημόνων», των διεθνικών δρώντων τύπου Σόρος και ασφαλώς της διπλωματίας του ζεϊμπέκικου και των συναισθηματικών φορτίσεων.

Αντίστροφα, η ορθολογιστική πολιτική σκέψη διώχθηκε. Όσοι έλεγαν τα αυτονόητα έγιναν στόχος βάναυσων επιθέσεων. Πυροβολούσαν όσους προειδοποιούσαν για τις αναπόδραστες αρνητικές συνέπειες όταν σε ένα κράτος οι ηγέτες νεφελοβατούν και οι αναλυτές λένε ότι εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα. Ένας μικρός αριθμός αναλυτών κόντρα στο ρέμα απελπισμένα προειδοποιούσαν ότι η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και οι γιγαντιαίες ανακατανομές ισχύος και συμφερόντων θα ενεργοποιούσαν τις στρατηγικές σεισμικές πλάκες με αποτέλεσμα σεισμούς στις περιφέρειες, αλλά και στην Ευρώπη, καθότι οι αποφάσεις της ΕΕ του 1992 ήταν «άλμα στο κενό».

Επέρχονται, γραφόταν: «Κατεδαφίσεις κρατών, αλλαγές συνόρων, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, προσφυγικά κύματα, στρατηγικές μεταφοράς βαρών και κατατριβής φίλων και εχθρών των ηγεμονικών δυνάμεων, αναθεωρητισμούς κάθε είδους και στρατιωτικές απειλές, η δε “απροετοίμαστη και βασικά άσκοπη ένταξη στην ΟΝΕ αναπόδραστα θα εξελιχθεί σε φυλακή χωρίς απόδραση”» (τα εντός εισαγωγικών 1990, 1991, 1992, 1993 και εντεύθεν το τελευταίο για την ΟΝΕ το 1999 και 2000).

Τα προβλήματα των νεοελλήνων

Τα προβλήματα των νεοελλήνων, βέβαια, έχουν βαθιές ρίζες, δύο αιώνες πίσω, όταν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας και όταν έτσι, παρά τις προσδοκίες μετά το 1821, ματαιώθηκε η αξίωση να αποκτήσουμε ένα αληθινά εθνικά ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος. Μετά το 1945 όμως ο κατήφορος επιταχύνθηκε και ο εμφύλιος ήταν η χαριστική βολή που βασικά οδήγησε στα σημερινά. Αυταρχισμός, δεσποτεία, άκριτη αστικοποίηση, εγκατάλειψη των περιφερειών και έλλειμμα υποδομών.

Μετά το «νέο 1922 του κυπριακού 1974» είχαμε το ανάλγητο δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά και οι εκατοντάδες χιλιάδες Κύπριοι αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν και η Αθήνα … συμπαραστέκεται». Ακόμη, είχαμε τα «νέα τζάκια» και την απόλυτη παρακμή του τέλους της δεκαετίας του 1980. Ακολούθησε το φούσκωμα της οικονομίας ταυτόχρονα και η προαναφερθείσα άκριτη απροετοίμαστη ένταξη στην ΟΝΕ, τα συνθήματα «λεφτά υπάρχουν» και η πρόθυμη αριστεροδεξιά προσχώρηση στις λογικές των μνημονίων για να υπάρξει πειθαρχία και συμμόρφωση του «νεοελληνικού ετερόκλητου όχλου».

Γιατί όχλο θεωρούν τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας όσοι αριστεροδεξιοί καρεκλοκένταυροι πραιτοριανοί ξένων συμφερόντων κυβερνούν τους δύο τελευταίους αιώνες. Χειρότεροι όχλου και από τους δουλοπάροικους μιας και οι τελευταίοι έκαναν «επανάσταση» ενώ οι Μακρυγιάννηδες και οι Κολοκοτρωναίοι ήταν αλήτες, αγράμματοι και αχάριστοι, επειδή «εξεγέρθηκαν» κατά της μεγαλόψυχης οθωμανικής δεσποτείας. Κάκιστοι και ακατανόμαστοι ήταν για πολλούς φορείς επιστημονικών τίτλων οι επαναστάτες της Ελευθερίας του 1821.

Έτσι, για την πλειοψηφία της ελληνικής διανόησης το χείριστο αυτό είδος ιστορικού ανθρώπου κατέληξε σε συνωστισμό και καταποντισμό στο λιμάνι της Σμύρνης. Συνηγορώντας με τους εγχώριους εθνομηδενιστές η μεγάλη αυτή προσωπικότητα και αρχικά πολύ συμπαθής σε πολλούς διανοούμενους και «ευαγή ιδρύματα», ο Ερντογάν, εκτίμησε πρόσφατα ότι έτσι την γλυτώσανε με ένα ωραίο θαλασσινό πνιγμό γιατί οι μεγαλόψυχοι νεότουρκοι θα έκαναν τους Έλληνες της Ανατολής παστούς, όπως κάνουν στα ψάρια. Αυτό έχει φαίνεται κατά νου να κάνει στους σημερινούς Έλληνες.

Έτσι στην ύστερη φάση της συμφοράς μας και αφού τα αριστεροδεξιά κακέκτυπα αστών και αστικοφιλελεύθερων κάνουν πολλές μνημονιακές κωλοτούμπες (και στην συνέχεια οι αριστεροδεξιοί εξ Εξαρχείων ορμώμενοι σχίσουν τα μνημόνια τα ΕΝΦΙΑ και όλα τα άλλα), αναμενόμενα ο νεοελληνικός «ετερόκλητος όχλος» παρά το ότι ψήφισε όχι στα μνημόνια, εισήλθε σε κατηφορικό μονόδρομο προς την άβυσσο.

Χειρότεροι από τον Δαρβίνο

Εδώ είμαστε σήμερα: Κατηφορίζοντας ένα σύστημα τεχνοκρατών, τοκογλύφων, κερδοσκόπων και εγχώριων καρεκλοκένταυρων πραιτοριανών μαστιγώνουν και εξοντώνουν τους πολίτες. Ούτε ο Δαρβίνος δεν θα έφτανε σε αυτό το σημείο. Με άλλα λόγια αργός θάνατος μετά βασανιστηρίων. Πολύ περισσότερο από «αποικία χρέους», για να θυμηθούμε τίτλο βιβλίου συναδέλφου. Ανίσχυρα θύματα διεθνικών και ανεξέλεγκτων τοκογλυφικών βρυκολάκων κατάντησαν οι κληρονόμοι των πολιτικών παραδόσεων της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Σόροι, σοράκια και κοράκια επέπεσαν στα νεοελληνικά πεδία, τα οποία εξοντώνει ο μεταμοντέρνος πόλεμος.

Κάποια ελπίδα ίσως υπάρχει όταν βλέπουμε ότι ένα εκπληκτικό εκατομμύριο πολιτών χωρίς βασικά πολιτική ηγεσία παρά μόνο τον μεγάλο Μίκη να εκφωνεί ένα εκπληκτικό λόγο, διαμαρτυρήθηκε στο Σύνταγμα. Και πάλι, όμως, δεν άργησαν οι ύβρεις: Είναι «ετερόκλητος όχλος» και «μάζα» (δουλοπαροίκων;) που πρέπει να καθοδηγείται από πεφωτισμένους εθνομηδενιστές/διαφωτιστές. Πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν ακόμη. Συνοψίζουμε όμως με διάγνωση πασίδηλων ασθενειών, των οποίων μόνο μια σωστή θεραπεία θα φέρει ίαση.

Στο πνευματικό πεδίο: Επειδή οι ποικιλόχρωμες εθνομηδενιστικές συσπειρώσεις θόλωσαν την αλήθεια για τον άνθρωπο, το κράτος και την διεθνή πολιτική στα πεδία της σχολικής και πανεπιστημιακής μάθησης (αλλά και μέσω των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης ευρύτερα), το αποτέλεσμα ήταν να κυριαρχήσει η αμάθεια και οι ασυνάρτητες γνώμες της εθνομηδενιστικής σπουδαιοφάνειας. Επιπλέον εδώ και δεκαετίες όταν πεις το αυτονόητο γίνεσαι στόχος δολοφονιών χαρακτήρων από «αλήτες» (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου) που κατέχουν πέννες και όταν πεις αντικειμενικό επιχείρημα επισκιάζεται από κύμα ηλίθιων και γι’ αυτό αήττητων συνθημάτων. Αντίσταση λοιπόν, πνευματική.

Δολοφονίες χαρακτήρα

Στο θεσμικό και πολιτικο-οικονομικό επίπεδο: Εάν υπήρχε κάτι μείζον και ουσιώδες από την ένταξη και την συμμετοχή στους δυτικούς οργανισμούς και ιδιαίτερα στην ΕΕ θα ήταν η ενδυνάμωση του κράτους και των θεσμών του: Βελτίωση των κρατικών δομών και υποδομών, δημιουργία αποτελεσματικών θεσμών, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, συγκρότηση συμμαχιών και η συνδιαμόρφωση αποφάσεων που αφορούν την χώρα.

Το απίστευτο δόγμα «ανήκουμε στην Δύση» αντί «συμμετέχουμε ισότιμα και αγωνιζόμαστε για ισόρροπες σχέσεις», είχε ως αποτέλεσμα να ακυρωθεί κάθε πιθανό πλεονέκτημα. Επιπλέον, μεταξύ πολλών άλλων, η θέση πως απαιτείται προσδιορισμός και ιεράρχηση των εθνικών συμφερόντων προκάλεσε ύβρεις του είδους: «κάποιοι μιλούν για το εθνικό συμφέρον της Μαριορής» ή «στον σύγχρονο κόσμο του Χοσπμπάουμ αναφορά στην Ελληνικότητα είναι κατιτί αναχρονιστικό».

Στρατηγική; Όχι βέβαια!, γιατί «η αποτρεπτική στρατηγική είναι πολεμοκάπηλη και εθνικιστική προσέγγιση». Που να εξηγήσεις ότι η αποτροπή ενός αμυνόμενου κράτους είναι αυτό που λέει και ορίζει η έννοια «αποτροπή» ή να ορίσεις την τουρκική απειλή με όρους αξιωμάτων της στρατηγικής θεωρίας! Δολοφονίες χαρακτήρα κάθε ορθολογιστικής πολιτικής σκέψης, ζεϊμπέκικα, μυστικές διαπραγματεύσεις κατευνασμού και πολλά άλλα. Χωρίς ισχυρό και θεσμικά οργανωμένο κράτος (από Έλληνες όχι από ξένους που το υποτάσσουν για να το ληστεύουν) διέξοδος δεν υπάρχει.

Απώλεια κυριαρχίας

Απώλεια κυριαρχίας: «Βιώσιμο κράτος είναι αυτό που μπορεί να εφαρμόσει αυτό που προνοεί το διεθνές δίκαιο για την Επικράτειά του», έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές των διεθνών σχέσεων, ο Hans Morgenthau. Εμείς παρά τις αρχικές αποφάσεις όσον αφορά τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου όσον αφορά τα χωρικά ύδατα, υποχωρήσαμε. Συντομογραφικά υπενθυμίζουμε ότι πέραν της απώλειας κυριαρχίας στο Αιγαίο δεν εκμεταλλευτήκαμε τον υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας ο οποίος μαζί με αυτό της Κύπρου είναι από τους μεγαλύτερους του πλανήτη.

Χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ μπήκαν στο ράφι, ενώ ο συνδυασμός εθιμικών πλέον πρακτικών, του ολοένα και πιο έντονου τουρκικού αναθεωρητισμού και των στρατηγικών παιγνίων των ηγεμονικών δυνάμεων, οδηγούν στην οριστική απώλεια πλουτοπαραγωγικών πόρων και γεωπολιτικού ρόλου και θέσης η οποία θα καθιστούσε το κράτος ισχυρό και θα διασφάλιζε τις μελλοντικές γενιές Ελλήνων.

Εφαρμογή λοιπόν του διεθνούς δικαίου, κάτι που απαιτεί, επιτέλους, εθνική στρατηγική. Στρατηγική παγίδα με μεγάλη αχίλλειο πτέρνα στην Ανατολική Μεσόγειο: Τα προαναφερθέντα σχετίζονται και με τα γεγονότα της Ανατολικής Μεσογείου στην Μεγαλόνησο Κύπρο, η οποία υπήρξε θύμα της παρηκμασμένης Αθηναϊκής «μητρόπολης».

Εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων και μιας πιθανής μελλοντικής Τουρκίας με άλλο καθεστώς και πολύ πιθανό ξανά συμμάχου των ΗΠΑ, η Κυπριακή Δημοκρατία (που βρίσκεται όπως όλοι ξέρουν στο σημαντικότερο γεωοπολιτικό σημείο του πλανήτη και πλέον όλοι γνωρίζουμε ότι κάθεται πάνω σε μεγάλους πλουτοπαραγωγικούς πόρους) διολισθαίνει προς την Άγκυρα. Με την δολοφονική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία οδηγείται μονίμως στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Δεν είναι μόνο ότι πολλά χάνονται συμπεριλαμβανομένων «νόμιμων» πλέον προεκτάσεων των Τουρκικών διεκδικήσεων σε όλο το Αιγαίο (ο ενδιαφερόμενος να δει τουρκικούς χάρτες των θαλάσσιων συνόρων της «Νέας Κύπρου» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας).

Κυρίως παγιδεύεται στρατηγικά η Ελλάδα. Οι δε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μεγαλονήσου καταδικάζονται σε αργό θάνατο. Κάτι τέτοιο ακυρώνει προγραμματικά κάθε αξίωση Ελληνικής εθνικής στρατηγικής. Τα αίτια μιας τόσο μεγάλης συμφοράς απαιτείται να αντιμετωπιστούν: «Η Κύπρος δεν είναι μακριά». «Οι κύπριοι δεν αποφασίζουν να αυτοκτονήσουν με συνομοσπονδία με την Τουρκία και εμείς συμπαραστεκόμαστε αλλά εμείς το αποτρέπουμε ρητά και ξεκάθαρα».

Δυνατότητα ανοδικού αναπροσανατολισμού

Τέλος, όταν πρόσφατα κάτι μουρμούρισε η Αθήνα για τα στρατεύματα και τις εγγυήσεις μείναμε στην μια όψη του νομίσματος καθότι στην άλλη διαιωνίστηκε η θέση «για το είδος της λύσης αποφασίζουν μόνοι τους οι Κύπριοι και όχι η Αθήνα». Μια από τα ίδια δηλαδή. Απώλειες σε όλα τα μέτωπα, εκμηδένιση συμφερόντων, απουσία στρατηγικής και ραγδαία μετεξέλιξη των νεοελλήνων σε αναλώσιμο είδος. Άμεση υιοθέτηση αποφάσεων λοιπόν που αποτρέπουν μετατροπή της Κύπρου σε μεγάλη Ελληνική Αχίλλειο πτέρνα και σε ανεπίστροφη στρατηγική παγίδευση των νεοελλήνων.

Υπάρχει δυνατότητα ανοδικού αναπροσανατολισμού; Δύσκολο να απαντηθεί αλλά σίγουρο είναι ότι η απόφαση ανήκει στα εγκαταλειμμένα μέλη της Ελληνικής και Κυπριακής κοινωνίας. Μια ειρηνική μη εμφύλια Επανάσταση για αναπροσανατολισμό και ανασύνταξη δεν είναι απλή ή εύκολη υπόθεση. Αναπροσανατολισμό δημοκρατικό και ανεξαρτήτως θυσιών επανάκτηση σε πρώτη φάση της συλλογικής μας ελευθερίας, δηλαδή της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Ορθολογιστικά μιλώντας, πάντως, οι πολίτες απαιτείται να ξέρουν πως ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας, δηλαδή σε μια κατάσταση όπου το (όποιο) κράτος βρίσκεται υπό καταστολή και έξωθεν εξάρτηση, μόνο αν υπάρχει συλλογικό ένστικτο επιβίωσης μπορούν να σταθούν όρθιοι και να αυτό-οργανωθούν.

Τέλος, ποιος είμαι εγώ που τα λέω αυτά; Ποιος είσαι εσύ που θα μας πεις τι θα κάνουμε, θα διερωτηθεί εύλογα κάποιος. Μα μόνο ένας ταπεινός πολίτης. Ξεχάστε όλα τα άλλα. Κυρίως όχι πολύ εμπιστοσύνη σε επιστημονικούς τίτλους. Λογική και ένστικτο αυτοσυντήρησης χρειάζεται και λογικά τα έχουν όλοι οι πολίτες. Ως πολίτες πρέπει λοιπόν να λειτουργούμε και με όρους ενστίκτου επιβίωσης. «114» λέγαμε παλιά.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Σάκη Μουμτζή

Κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα περίμενε πως ο θάνατος ενός παλικαριού 34 χρόνων, που εκτελούσε το καθήκον του προς την πατρίδα, θα γινόταν η αφορμή για ειρωνικά, απαξιωτικά και βλακώδη σχόλια.

Κανένας νουνεχής άνθρωπος δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως στην ψυχή, δυστυχώς, πολλών ανθρώπων κρύβεται τόση κακία, τόσο μίσος και τόση ανοησία.

Θεωρώ προσβλητικό για την μνήμη του Γιώργου Μπαλταδώρου να αποδείξω πως δεν επρόκειτο για «εργατικό ατύχημα». Κάτι τέτοιο θα υποτιμούσε και την νοημοσύνη των αναγνωστών.

Κι όμως διαπράχθηκε και αυτή η ασέβεια απέναντι σε έναν νέο άνθρωπο, που ήταν υποχρεωμένος από την φύση του καθήκοντος του, να διαχειρίζεται σε καθημερινή σχεδόν βάση μια, τρομακτική, σωματική, ψυχολογική και διανοητική πίεση.

Έπρεπε να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στον χειρισμό ενός πολύπλοκου και πανάκριβου όπλου, που αγοράστηκε με τα χρήματα του Έλληνα πολίτη. Δεν εδικαιούτο ούτε δευτερόλεπτο χαλάρωσης.

Όλοι όσοι επέδειξαν αυτές τις δύο ημέρες αυτήν την αήθη συμπεριφορά, προφανώς, δεν εκτιμούν το έργο που επιτελούν καθημερινά οι Έλληνες αεροπόροι. Δεν το γνωρίζουν;

Φυσικά και το γνωρίζουν. Δεν το αναγνωρίζουν. Η ιδεολογική συγκρότηση των περισσοτέρων από αυτούς δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν την αξία των συνόρων, της σημαίας, της Εθνικής μας κυριαρχίας. Όλα αυτά που η υπεράσπιση τους διαφυλάσσει την αξιοπρέπεια μας.

Σχεδόν όλοι όσοι σκύλευσαν πάνω στο πτώμα του άτυχου πιλότου, υποστηρίζουν πως σύνορα δεν υπάρχουν, καθώς το μόνο που υπάρχει είναι η διεθνής ταξική αλληλεγγύη. Ο εχθρός, γι΄αυτούς, δεν βρίσκεται εκτός των συνόρων, αλλά εντός, και έχει ταξικά χαρακτηριστικά.

Για κάποιους άλλους, που αποτελούν κλινικές περιπτώσεις βαριάς μορφής εγκεφαλοπάθειας, αυτό το τραγικό συμβάν έφερε στην επιφάνεια όλα τα απωθημένα τους που δημιούργησε η κατάρρευση της μεγάλης Σοβιετίας.

Υπεύθυνος της πτώσης του αεροσκάφους ήταν το ΝΑΤΟ!

Μα είναι τόσοι πολλοί όλοι αυτοί, ώστε να ασχολούμαστε μαζί τους; Πολλοί δεν είναι. Ευτυχώς!

Δυστυχώς, όμως, στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, ο ευτελής λόγος τους αναπαράγεται ακαριαία από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, λειτουργώντας έτσι, πολλαπλασιαστικά. Φαίνονται πολύ περισσότεροι απ΄ ότι πραγματικά είναι.

Όμως τα λάθη του παρελθόντος δεν πρέπει να επαναληφθούν. Κάθε αμφισβήτηση, κάθε χλευασμός των συμβόλων του Έθνους μας και των θυσιών όλων αυτών που τα υπερασπίζονται θα πρέπει να αντιμετωπίζεται, στο ιδεολογικό επίπεδο, άμεσα και χωρίς αναστολές.

Αμείλικτα.

Συνεπώς, οφείλουμε να αντιληφθούμε πως όλα όσα απαξιωτικά γράφτηκαν για τον Γιώργο Μπαλταδώρο, δεν είναι μόνον μεμονωμένα σχόλια κάποιων κακεντρεχών ανθρώπων, αλλά αποτελούν στοιχεία μιας συγκεκριμένης αντίληψης των πραγμάτων που αυτοί έχουν. Οφείλονται στην κοσμοθεώρηση τους.

Ο θάνατος του παλικαριού, δυστυχώς, έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθούν και πάλι οι δύο Ελλάδες. Η μια που σέβεται τα σύμβολα του Έθνους και αυτούς που τα υπηρετούν. Και η άλλη που τα απορρίπτει, τα ειρωνεύεται και απαξιώνει τους εντεταλμένους φύλακες τους.

Θέλω να πιστεύω πως είμαστε οι πολλοί, απέναντι στους λίγους.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



13 Απρ 2018


Είναι απίστευτοι. Την ώρα που έχουν δεσμεύσει 1,7 εκατομμύρια τραπεζικούς λογαριασμούς για χρέη προς την Εφορία ή τα ασφαλιστικά ταμεία και συνεχίζουν ακάθεκτοι προσπαθούν να μας βγάλουν τρελούς ότι δεν πρόκειται για κατασχέσεις, αλλά για... αφαίρεση χρημάτων!
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Γάκης και ο υπουργός Γιάννης Τσιρώνης των Οικολόγων είναι οι θιασώτες αυτής της καινοφανούς θεωρίας (και υποψιάζομαι, πολλοί ακόμα), για να αποδείξουν τι άραγε;

Οτι δεν τρέχει τίποτα που η Εφορία αδειάζει εκατομμύρια τραπεζικούς λογαριασμούς αν τύχει και μπει κάνα ευρώ στους δικαιούχους οφειλέτες;
ΟΚ, περισπούδαστοι νομικοί και προπαγανδιστές της πεντάρας

Με τη νομική έννοια, η ενέργεια αυτή δεν είναι κατάσχεση με βάση τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που προβλέπει άλλες μεθοδεύσεις για την κατάσχεση.
Να δούμε, λοιπόν, τι ακριβώς είναι αυτή η πράξη του κράτους έναντι του πολίτη-οφειλέτη.

Για παράδειγμα, εγώ χρωστάω στον Β 100 ευρώ αλλά του γνωστοποιώ ότι δεν έχω να του τα δώσω εγκαίρως και θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία και εντόκως.
Ο Β όμως με συναντά και επειδή είναι και χειροδύναμος μου βουτάει το πορτοφόλι από την τσέπη, το ψάχνει, βρίσκει 20 ευρώ και μου τα παίρνει δίνοντάς το μου πίσω άδειο.
Αν εγώ στη συνέχεια προσφύγω στο δικαστήριο, ο δικαστής πώς θα κρίνει την πράξη του Β;
Για να μην το κουράζουμε, με απόλυτη βεβαιότητα ο δικαστής θα το χαρακτηρίσει κλοπή ή και ληστεία αν ασκήθηκε απειλή ή βία. Ούτε καν υπεξαίρεση.

Ε, λοιπόν, κύριοι Γάκη και Τσιρώνη, δεν είναι ούτε αφαίρεση χρημάτων ούτε κατάσχεση το άδειασμα των λογαριασμών 1,7 εκατομμυρίων πολιτών.
Είναι ληστεία.

Το κράτος, ενώ είναι πλήρως αποτυχημένο με ό,τι καταπιάνεται, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του και στον μόνο τομέα όπου τα πάει περίφημα είναι η καταδυνάστευση των αδύναμων και ανήμπορων πολιτών. Οι δυνατοί, οι πλούσιοι, αυτοί που έχουν τις άκρες και τα λαμόγια έχουν τους τρόπους και τα μέσα να τη βολεύουν μια χαρά. Αλίμονο στον μισθωτό, στον συνταξιούχο, στον επαγγελματία και τον μικροεπιχειρηματία που θα βρεθούν στην ανάγκη και θα μπλέξουν με εφορίες, Ταμεία και τράπεζες.

Είναι δεμένοι χειροπόδαρα και δεν μπορούν να ξεφύγουν στο παραμικρό. Και αυτό γιατί όταν είναι όλοι υποχρεωμένοι να πληρώνονται για οιαδήποτε δραστηριότητα μέσω τραπέζης είναι δύσκολο να γλιτώσουν από τα δίχτυα του κράτους. Απαξ χρωστάς, στην καλύτερη περίπτωση να σου αφήσουν το λεγόμενο ακατάσχετο ποσό, αν βέβαια έχεις κάνει τις σχετικές ενέργειες για να ζήσεις στοιχειωδώς. Οταν όμως σου χρωστάει το κράτος, εσύ, ο πολίτης, δεν έχεις το δικαίωμα και δεν μπορείς να του κάνεις αυτά που σου κάνει το ίδιο στην αντίθετη περίπτωση.

Πέραν όμως όλων αυτών, των κατάφωρων παραβιάσεων της αξιοπρέπειας και της προσβολής της προσωπικότητας των πολιτών, που είναι έρμαια στις αποφάσεις και τις εγκυκλίους της εκτελεστικής εξουσίας, το όλο θέμα με τις λεγόμενες κατασχέσεις λογαριασμών ίσως από μόνο του να μην ήταν τόσο μεγάλο αν σε αυτό δεν προστίθεντο και όλα τα άλλα παρελκόμενα της πολύχρονης κρίσης.

Οπως η αναγκαστική περικοπή των εισοδημάτων της συντριπτικής πλειονότητας των εργαζομένων και των συνταξιούχων έως και 60% στα χρόνια των μνημονίων.

Ή η απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και η θεσμοθέτηση των ελαστικών μορφών εργασίας με μισθούς από 100 έως 360 ευρώ.
Ή η επιβολή εκατοντάδων χιλιάδων πλειστηριασμών σπιτιών από τράπεζες και Εφορία.

Οταν, λοιπόν, στην πράξη και ανεξάρτητα από δημοσκοπήσεις και έρευνες, σχεδόν 8 στους 10 Ελληνες ζουν πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας και, το κυριότερο, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να βελτιωθεί η οικονομική τους θέση στο ορατό μέλλον, αντίθετα είναι πολύ πιθανόν να χειροτερέψουν τα πράγματα έτι περισσότερο, ε, τότε μάλλον μιλάμε για έναν υποθηκευμένο και κατασχεμένο λαό.

Βασίλης Στεφανακίδης
Πρώτο Θέμα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Απρ 2018


Του Δημήτρη Κατσαγάνη

Την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε αριθμό που μπορεί να φτάσει και τους 850.000 μετανάστες, ετοιμάζει η κυβέρνηση μέσα από ένα μπαράζ αλλαγών στο συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο, τις οποίες έχει ήδη ξεκινήσει και θα έχει ολοκληρώσει τον ερχόμενο Ιούνιο.

Οι αλλαγές αυτές, τις οποίες έχει δρομολογήσει το Υπουργείο Εσωτερικών, απλουστεύουν και επισπεύδουν σε εξαιρετικό βαθμό σε νομικό, διοικητικό αλλά και οικονομικό επίπεδο (πχ ακόμα και με τη δραστική μείωση του παράβολου που πρέπει να πληρώσει ο αιτών/η αιτούσα ιθαγένειας), τη διαδικασία απόκτησης ιθαγένειας.

Σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές, το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη (μαζί με τη Γερμανία) και οι συγκεκριμένες αλλαγές επιχειρούνται στην κατεύθυνση της αντιμετώπισής του.

Οι αλλαγές αυτές πάντως είναι τόσο μεγάλες όσον αφορά την απλούστευση και επίσπευση της διαδικασίας, που έχουν προκαλέσει την αντίδραση κύκλων της αντιπολίτευσης με τους οποίους ήρθε σε επαφή το Capital.gr, καθώς εκτιμούν πως αυτή έχει σαφέστατο προεκλογικό χαρακτήρα με δύο μάλιστα τρόπους.

Αφενός γιατί έτσι η κυβέρνηση επιχειρεί να προλάβει, το συντομότερο δυνατό, να εντάξει στους εκλογικούς καταλόγους όσους λάβουν ιθαγένεια και αφετέρου γιατί ελπίζει ότι η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας από μέρους της θα αποτελέσει λόγο εκλογικής στήριξής της από όσους μετανάστες τη λάβουν.

Ήδη, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2016 αυξήθηκαν κατά 138% όσοι έλαβαν ιθαγένεια στην Ελλάδα, φτάνοντας περίπου τους 33.000 έναντι 14.000 το 2015.

Αρμόδιοι κυβερνητικοί κύκλοι ανέφεραν στο Capital.gr, πως η αλλαγή που αφορά τους όρους απόκτησης ιθαγένειας για όσους μετανάστες έχουν κλείσει 12 χρόνια στην Ελλάδα έχει περάσει μέσω διάταξης.

Έτσι, εφεξής, όποιοι μετανάστες κλείνουν 12 χρόνια νόμιμης παραμονής στη χώρα, θα μπορούν να αιτηθούν την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας. Εκτιμάται ότι γύρω στους 250.000 μετανάστες ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.

Επίσης, με υπουργική απόφαση πέρασαν και οι προσθήκες των αδειών παραμονής στην 7ετία (αορίστου χρόνου, επενδυτών κλπ). Αυτό σημαίνει πως αν ένας μετανάστης έχεις 7 χρόνια μόνιμης διαμονής στη χώρα και έχει λάβει διαδοχικά άδειες παραμονής, θα μπορεί να αιτηθεί την ιθαγένειά του.

Την αμέσως επόμενη περίοδο, μήνα-μήνα, προβλέπεται να περάσουν και άλλες αλλαγές.

Συγκεκριμένα:

• Αν κάποιος μετανάστης είναι πάνω από 65 ετών και γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, θα μπορεί να αιτηθεί την απόκτηση ιθαγένειας, χωρίς να υποβληθεί σε κάποιο τεστ.

• Αν κάποιο παιδί είναι ΑμεΑ, έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και είναι 6 ετών ή δεν έχει γεννηθεί στην Ελλάδα αλλά είναι τουλάχιστον 15 ετών, θα μπορεί να ενταχθεί στη διαδικασία απόδοσης ιθαγένειας.

Παράλληλα, τον ερχόμενο Ιούνιο εκτιμάται ότι θα είναι έτοιμο το απαραίτητο Λογισμικό για την πραγματοποίηση του τεστ με τις ερωτήσεις, η απάντηση των οποίων (μαζί με τις κατά περίπτωση χρονικές προϋποθέσεις), θα αποτελεί το ''εισιτήριο'' για την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Υπουργείου Εσωτερικών, θα υπάρχουν 300 συγκεκριμένες ερωτήσεις, αναρτημένες με τις απαντήσεις τους στο διαδίκτυο.

Κάθε μετανάστης ο οποίος αιτείται την απόκτηση ιθαγένειας θα δεχθεί τυχαία 30 από τις 300 ερωτήσεις. Εφόσον απαντήσει στις 20 από τις 30 σωστά, θα εγκρίνεται το αίτημά του.

Η εικόνα την οποία έχει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση είναι πως οι νόμιμα διαμένοντες στην Ελλάδα ανέρχονται γύρω στους 600.000 υπηκόους τρίτων χωρών.

Γύρω στους 150.000 είναι υπήκοοι χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον 50.000 διαμένουν στη χώρα με διάφορες ειδικές άδειες παραμονής, ενώ 50.000 περίπου είναι ομογενείς που δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια και ασυλούχοι ή αιτούντες άσυλο. Δηλαδή πρόκειται για τουλάχιστον 800.000 με 850.000 μετανάστες που διαμένουν νομίμως στη χώρα, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις.

Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Παρότι έχουν περάσει από την κυβέρνηση της χώρας κόμματα σχεδόν όλων των αποχρώσεων, η χώρα βρίσκεται σχεδόν στα τάρταρα

Tου Κώστα Πάσχου

Στην Ελλάδα, τη χώρα μας έχουμε την αντίληψη ότι το δικό μας κόμμα (όσοι απέμειναν και πιστεύουν σε κόμματα) είναι αυτό που θα κάνει τον τόπο μας καλύτερο, πλουσιότερο, ισχυρότερο.

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από αυτή τη λογική.

Μας διαφεύγει όμως μία μικρή λεπτομέρεια: παρότι τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει από τη διακυβέρνηση της χώρας κόμματα σχεδόν όλων των αποχρώσεων, η χώρα βρίσκεται σχεδόν στα τάρταρα.
Ας κοιτάξουμε λίγο πίσω στην ιστορία.

Από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ό,τι χτίζεται από τη μία κομματική πλευρά, γκρεμίζεται από την άλλη.

Για να γίνω πιο σαφής θέτω το εξής ερώτημα: υπάρχει υπουργός παιδείας από τη διακυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου μέχρι και σήμερα που να μην έχει προβεί σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Η απάντηση είναι όχι.

Άλλη ερώτηση: είμαστε ευχαριστημένοι με το επίπεδο της εκπαίδευσής μας σήμερα; Η απάντηση είναι επίσης όχι.

Πως είναι λοιπόν δυνατόν να έχουν γίνει όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις και ακόμα να μην έχουμε αγγίξει το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Μα φυσικά γιατί καμία κυβέρνηση και κανένας υπουργός δε τόλμησε να λύσουν τα προβλήματα πάντα έβαζαν μπροστά το κομματικό συμφέρον και όχι το εθνικό συμφέρον.

Και έτσι απλά «πουλάνε» την προσδοκία επίλυσής των προβλημάτων της χώρας προεκλογικά και στο τέλος της τετραετίας –εάν φτάσει- αιτούνται την ψήφο του ελληνικού λαού για να ολοκληρώσουν αυτό που ξεκίνησαν.

Η ιστορία δείχνει ότι αυτό δε συμβαίνει τακτικά.

Αυτό που προσπαθώ να πω με αυτά τα παραδείγματα είναι απλά ότι όταν οι μείζονες, οι σημαντικές, οι δομικές πολιτικές του κράτους γίνονται αντικείμενο προεκλογικών υποσχέσεων και ταξιμάτων τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι παθογένειες διαιωνίζονται και τα προβλήματα περνούν εν είδη σκυτάλης από τον ένα υπουργό στον επόμενο από τη μια κυβέρνηση στην άλλη.

Με αυτόν τον τρόπο υποθηκεύεται σωρευτικά η ισχύς της χώρας.

Και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την κατάσταση στην οποία έχει επέλθει η πατρίδα μας.

Καλά, θα μου πείτε, τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό;

Ας το πάρουμε λίγο από την αρχή.

Κάθε κράτος πορεύεται ανάλογα με το εθνικό του συμφέρον.

Το εθνικό συμφέρον καθορίζεται από συγκεκριμένες παραμέτρους ανάλογα με τη φυσιογνωμία, τα στοιχεία ισχύος, τις συμμαχίες, τη γεωπολιτική.

Αυτές οι παράμετροι πρέπει να είναι ως επί το πλείστον σταθερές.

Συνεπώς, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ως κράτος έχουμε μια και μόνη δυνατότητα, να καθορίσουμε μόνοι μας τους όρους του εθνικού μας συμφέροντος.

Ως εκ τούτου, οι πολιτικές οι οποίες πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να επιτύχουμε τους στόχους είναι μια ενιαία στρατηγική για το εθνικό συμφέρον.

Ίσως παρατηρήσατε ότι χρησιμοποιώ την λέξη «εθνικό» αρκετά.

Εκεί θεωρώ ότι βρίσκεται και το κλειδί της επιτυχίας.

Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε ενιαία και δομική εθνική πολιτική για την παιδεία, για την υγεία, για τον πολιτισμό, για τον τουρισμό, για την αγροτική ανάπτυξη, για την τοπική αυτοδιοίκηση, για το περιβάλλον, για τα εξωτερικά μας θέματα κλπ κλπ.

Με αυτό εννοώ ότι οι στόχοι των πολιτικών αυτών θα έπρεπε να είναι αδιαίρετοι και ενιαίοι υπό την έννοια ότι όλα τα κόμματα θα έπρεπε να συναγωνίζονται ως προς το ποιο θα πετύχει αυτούς τους στόχους με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο και τίποτε άλλο.

Αυτό που έχουμε βιώσει μέχρι τώρα είναι μια μόνιμη κατάσταση των πολιτικών και του πολιτικού συστήματος, του ράβε-ξήλωνε προς τέρψη των κομματικών ακροατηρίων τους.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αποφύγουμε έτσι ώστε να υπάρξει από όλους μας στο ελάχιστο η στρατηγική για μια ενιαία ορθολογική ρεαλιστική δυνατή εθνική συνεννόηση.

Ας πάρουμε μια γενναία απόφαση επιτέλους σε αυτό τον τόπο.

Ας αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και ας δούμε για μια φορά πέρα από τα στενά όρια της τετραετίας.

Ας συναποφασίσουμε στη μακροπρόθεσμη στόχευση και την κατάρτιση εθνικών στρατηγικών σε όλα τα θέματα.

Και ας διαφωνήσουμε στο βραχυπρόθεσμο ή στον τρόπο που προσεγγίζει ο καθένας την επίτευξη του συνολικού στόχου.

Υπάρχει περιθώριο για αυτό.

Για αυτό που δεν υπάρχει περιθώριο είναι το χάσιμο χρόνου και οι αλληλοκατηγορίες για το πώς φτάσαμε ως εδώ ανακαλύπτοντας, ή ακόμα-ακόμα δημιουργώντας ενόχους.
Ας κοιτάξουμε μπροστά και ας γίνουμε όλοι υπηρέτες αυτού του σκοπού.

Και αυτή τη φορά ας το κάνουμε συγκροτημένα.

Αυτό που θα μας πάει μπροστά ως λαό δεν είναι να επενδύσουμε στο κομματικό συμφέρον αλλά στο εθνικό συμφέρον.

Πρέπει επιτέλους να αποκτήσουμε ενιαία στρατηγική για όλα τα εθνικά θέματα.

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Απρ 2018


«Με το κράτος να εισπράττει το 70% των εσόδων, πόσο μπορεί να αντέξει μια μικρή επιχείρηση; Θα κλείσει, κι εσύ θα βρεθείς άνεργη»

Ανακοινώθηκε ότι στο 60% των ελέγχων που διενήργησαν οι οικονομικού υπάλληλοι κατά την διάρκεια των διακοπών, διαπιστώθηκαν παραβάσεις. Το ποσοστό είναι μεγάλο, παρά τον φόβο των συνεχών ελέγχων, και παρά την προσπάθεια των πολιτικών να εμφυσήσουν το κατάλληλο πνεύμα στους καταναλωτές, ώστε ενσυνειδήτως να απαιτούν αποδείξεις.

Διάβασα επίσης προ ημερών, την στιχομυθία καταναλωτή με υπάλληλο μικρής επιχείρησης, που την απέτρεψε να κόψει απόδειξη για τα αγαθά που αγόρασε. Το επιχείρημα ήταν αφοπλιστικό: «Δεν θέλω απόδειξη, για να εξακολουθείς να εργάζεσαι. Με το κράτος να εισπράττει το 70% των εσόδων, πόσο μπορεί να αντέξει μια μικρή επιχείρηση; Θα κλείσει, κι εσύ θα βρεθείς άνεργη».

Έχω την αίσθηση, ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σαν μια εκδήλωση αλληλεγγύης του πληττομένου λαού από την φοροληστρική πολιτική της κυβέρνησης. Η οποία είναι φοροληστρκή όχι εξ ανάγκης, αλλ’ επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί, αλλά κυρίως δεν θέλει, να περιορίσει τις δαπάνες του δημοσίου. Απεναντίας τις αυξάνει με διορισμούς ημετέρων, με συγκροτήσεις αχρήστων επιτροπών, με αναθέσεις και με άλλα γνωστά τερτίπια του επάρατου παλαιοκομματισμού, τον οποίον όλοι καταγγέλλουν ευρισκόμενοι στην αντιπολίτευση, αλλά τον ερωτεύονται και τον σφιχταγκαλιάζουν, μόλις βρεθούν στην εξουσία.

Ο Ισοκράτης είχε γράψει, ότι ο λαός για να αποδεχθεί τα λεγόμενα του ρήτορα, πρέπει να τον εμπιστεύεται. Φαίνεται όμως, πως έχουμε υποστεί γονιδιακή μετάλλαξη, και ακολουθούμε τον ρήτορα, όχι επειδή πιστεύουμε ότι θα εφαρμόσει αυτά που υπόσχεται, αλλά επειδή δεν θα τα εφαρμόσει.

Ρώτησα δεξιό ψηφοφόρο που ψήφισε Αριστερά, πώς θα νιώσει που η αριστερή κυβέρνηση θα βγάλει την Ελλάδα από την Ε.Ε., από το ΝΑΤΟ και θα ακολουθήσει τριτοκοσμική πολιτική, συμφώνως προς τις διακηρύξεις της; Η απάντηση ήταν κι εδώ αφοπλιστική, και γνωστή σε όλους μας: «Έλα, μωρέ, πιστεύεις ότι θα τα κάνει αυτά»; Ψήφισε δηλαδή ένα κόμμα, εν γνώσει του ότι δεν θα εφαρμόσει κάποια από αυτά που υποσχέθηκε. Και φυσικά δικαιώθηκε.

Συνήθως όμως, ακολουθούμε, οι περισσότεροι, τα κόμματά μας στη γραμμή που χάραξαν, διότι εξ ορισμού οι αρχηγοί και τα στελέχη τους έχουν τις ικανότητες να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και μας οδηγούν στο σωστό δρόμο. Μάλιστα, υπάρχει τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτούς, όσο και στον κομματικό Τύπο, ώστε με τη συνήθη ελαφρότητα κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα με γνώση μόνο των τίτλων των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων, όπου οι "δικές μας" εφημερίδες μάς τροφοδοτούν με τις "δικές μας" αλήθειες.

Γνωρίζουν οι πολιτικοί και επιβεβαιώνουν οι δημοσκόποι, ότι υπάρχει ένα ποσοστό -περί το 10%- που ευρισκόμενο στο ενδιάμεσο των δύο κομμάτων εξουσίας, μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο και του δίνει την εξουσία. Μάλιστα, κάποιοι δημοσκόποι αποκαλούν αυτούς τους μετακινούμενους, "ψηφοφόρους της Κυριακής", επειδή αποφασίζουν συνήθως την τελευταία στιγμή. Ποτέ δεν εξηγήθηκε, με ποια μέθοδο αποφασίζουν αυτοί οι άνθρωποι, ποιον να εμπιστευθούν και ποιον να απορρίψουν, αφού επί μήνες προεκλογικής περιόδου δεν κατόρθωσαν να αποφασίσουν, παρά το έπραξαν μόνον λίγα λεπτά πριν από την ρίψη του ψηφοδελτίου.

Οι επαναλαμβανόμενες υπαναχωρήσεις των αρχηγών των κομμάτων, που αντί να βελτιώσουν, χειροτερεύουν τα πράγματα, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εμπιστοσύνης προς αυτούς από την πλειονότητα των ψηφοφόρων. Αλλά, και τι εμπιστοσύνη να έχει κάποιος στον "ηγέτη" που "αυταπατώμενος" συνειδητά μας έσπρωξε σε μια πορεία, με τεράστια ζημία, και ο οποίος δεν θα αναγνωρίσει ποτέ το μέγεθος της καταστροφής που επέφερε, αντιστρέφοντας τα πράγματα, στηριζόμενος σε μια απλή αλήθεια. Ότι ο λαός δεν έχασε την εμπιστοσύνη του μόνον προς αυτόν, αλλά προς όλους τους προϋπάρξαντες, που μετέχουν στην ευθύνη, ο καθείς με το ποσοστό που του αναλογεί.

Και θα ακούγεται πάντα η διαπίστωση «έλα καημένε, μήπως οι άλλοι είναι καλύτεροι», όποιοι κι αν είναι αυτοί οι άλλοι, και για όσο καιρό δεν αποφασίζουν να είναι μπροστάρηδες [γκεσέμια, που λένε οι κτηνοτρόφοι], αλλ’ απλώς ακολουθούν.

Μακεδών
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Απρ 2018


Το ανά ώρα κόστος της εργασίας (μισθολογικό και μη μισθολογικό) ανήλθε στην Ελλάδα το 2017 στα 14,5 ευρώ σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat). Στην ευρωζώνη ήταν κατά μέσο όρο στα 30,3 ευρώ, ενώ μεταξύ των κρατών της ΕΕ το μικρότερο εργατικό κόστος είχαν η Βουλγαρία με 4,9 ευρώ, η Ρουμανία με 6,3 ευρώ, η Λιθουανία με 8 ευρώ, η Λετονία με 8,1 ευρώ, και η Ουγγαρία με 9,1 ευρώ.

Στον αντίποδα, το μεγαλύτερο ανά ώρα κόστος εργασίας στην ΕΕ εμφάνισαν για το 2017 η Δανία με 42,5 ευρώ, το Βέλγιο με 39,6 ευρώ, το Λουξεμβούργο με 37,6 ευρώ, η Σουηδία με 36,6 ευρώ και η Γαλλία με 36 ευρώ.

Όπως αναφέρει η Eurostat, οι εν λόγω εκτιμήσεις προέρχονται από επιχειρήσεις που απασχολούσαν κατ' ελάχιστον 10 εργαζόμενους, ενώ δεν λαμβάνονται υπόψη οι εργαζόμενοι στη Δημόσια Διοίκηση.

Το 2008 το ωριαίο κόστος της εργασίας στην Ελλάδα ήταν, όπως αναφέρεται, στα 16,8 ευρώ. Το 2015 είχε πέσει στα 14,1 ευρώ ενώ το 2016 ήταν στα 14,2 ευρώ. Το μη μισθολογικό κόστος της εργασίας (κυρίως για ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα) ήταν το 2017 στην Ελλάδα στο 25,7% του συνολικού κόστους, δηλαδή περίπου όσο ήταν κατά μέσο όρο και στο σύνολο της ευρωζώνης (25,9%).

Στην Ελλάδα, τέλος το μεγαλύτερο ωριαίο κόστος εργασίας ήταν στον βιομηχανικό τομέα με 15,3 ευρώ. Στον τομέα των υπηρεσιών ήταν στα 14,3 ευρώ, ενώ στον τομέα των κατασκευών ήταν στα 10,2 ευρώ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Απρ 2018


Το έθνος ας αντλήσει ελπίδα από το θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

Aυτές τις άγιες ημέρες εκκλησιαζόμαστε πιο συχνά και προσευχόμαστε περισσότερο. Προσευχόμαστε για τη σωτηρία της ψυχής μας, για την υγεία μας, για την προκοπή των παιδιών μας, για την καρποφορία των καλών έργων. Ας ενώσουμε σήμερα την προσευχή μας για την ευόδωση των προσδοκιών του Ελληνισμού. Το έθνος ας προσευχηθεί και ας αντλήσει ελπίδα από το θαύμα της Αναστάσεως του Κυρίου.

Ας προσευχηθούμε για τα δύο παλικάρια μας, τον Αγγελο και τον Δημήτρη, που βρίσκονται αδίκως και παρανόμως κρατούμενοι από τους Τούρκους στην Αδριανούπολη.
Ας ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού για τη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή μας.
Ας προσευχηθούμε για την ηθική ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών μας, που επαγρυπνούν για τη διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητάς μας.
Ας ζητήσουμε την προστασία της Παναγίας του Κύκκου και του Μαχαιρά για την πολυβασανισμένη Κύπρο μας.
Ας ευχηθούμε να μπορούν οι Βορειοηπειρώτες να ψέλνουν το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ελεύθερα σε όλη την επικράτεια της Αλβανίας και να διδάσκονται ακωλύτως τα ελληνορθόδοξα γράμματα.
Ας προσευχηθούμε για τους διδάσκοντες, τους μαθητές και τους φοιτητές όλων των βαθμίδων της εκπαιδεύσεως. Να έχουν την ευλογία των Τριών Ιεραρχών και του αγίου Κοσμά του Αιτωλού και να αποφεύγουν τα άθεα γράμματα και τη σύγχυση της θολοκουλτούρας.
Ας προσευχηθούμε για να φωτισθούν οι κυβερνώντες μας και να μην παραχωρήσουν σε ένα πολυεθνικό συνονθύλευμα το όνομα, την Ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας μας.
Ας ακούσουμε με ιδιαίτερη προσοχή τον θρήνο και την αγωνία των χριστιανών της Μέσης Ανατολής, που διώκονται και υποφέρουν τα πάνδεινα. Ας ευχηθούμε του χρόνου να ψάλουν με αισιοδοξία και σε ειρηνικό κλίμα το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Ας διαβάσουμε φωναχτά για να ακούν τα παιδιά μας τα «Πασχαλινά διηγήματα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και το ποίημα του Διονυσίου Σολωμού «Η ημέρα της Λαμπρής». Οπως έλεγε ο Ελύτης, «Οταν σας βρίσκουν τα δύσκολα, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Πράγματι, σήμερα μας κυκλώνουν δυσκολίες. Εχουμε ανάγκη να πάρουμε διδάγματα από τους μεγάλους των ελληνικών γραμμάτων· από αυτούς που σεβάσθηκαν την Εκκλησία μας και την Ιστορία μας.

Στη σκοτεινή περίοδο της Τουρκοκρατίας, στα μέσα του 17ου αιώνος, ο εθνομάρτυς Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις δίδασκε στους υπόδουλους Ελληνες ότι μπορεί να μην έχουμε -λόγω δουλείας- τα φημισμένα πανεπιστήμια της δυτικής Ευρώπης, αλλά αυτό που μας στηρίζει περισσότερο από τα κοσμικά γράμματα είναι η σοφία του Σταυρού.

Σταυρωθήκαμε και αναστηθήκαμε. Επιζήσαμε πολέμων, κατακτήσεων και καταστροφών, διότι δεν παύσαμε να στηριζόμαστε στην ορθόδοξη πίστη, στον πλούτο της γλώσσας μας, στη συνείδηση της συνέχειας του Ελληνισμού.
Απαραίτητο εφόδιό μας, η ελληνορθόδοξη παιδεία. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Απρ 2018


Για να υπάρξει ανάσταση πρέπει να προηγηθεί ο θάνατος. Τίποτε στη ζωή, στη φύση, στην κοινωνία, δεν μπορεί να διατηρηθεί επί μακρόν, με σάπιες ρίζες

Δεν είναι τυχαίο, ότι για τους Έλληνες οι μέρες της Ανάστασης αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και λαμπρότητα, μεγαλύτερη από την Γέννηση. Μάλιστα, ένα από τα θρακιώτικα φύλα, στα παμπάλαια χρόνια, μοιρολογούσαν όχι το νεκρό, αλλά το νεογέννητο, για τα βάσανα που το περίμεναν στην ζωή.

Στα ίδια πανάρχαια χρόνια -με τις διηγήσεις για την Δήμητρα και την Περσεφόνη- ο θάνατος θεωρείτο μια πρόσκαιρη κατάσταση, αφού ακολουθούσε η αναγέννηση-ανάσταση. Ο μύθος, άλλωστε, του φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του είναι ενδεικτικός. Και πρέπει να προσεχθεί, ότι δεν αναγεννιέται από τις φλόγες, αλλά από την στάχτη, την ολοκληρωτική δηλαδή αφαίρεση ζωής. Κι αυτό έχει σημασία, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Για να υπάρξει επομένως ανάσταση πρέπει να προηγηθεί ο θάνατος. Στη ζωή, στη φύση, παντού. Ακόμη και στις κοινωνίες. Μόνο που, επειδή δεν συμβιβαστήκαμε με την ιδέα, αντί για αναγέννηση προτιμούμε τις… επισκευές, σε οικοδόμημα με καταστραμμένα θεμέλια. Αντίθετα δηλαδή από έναν αγρότη, που περιποιείται το δέντρο της αυλής του (το ποτίζει, σκαλίζει το χώμα στις ρίζες του, το ραντίζει, το κλαδεύει), και όταν διαπιστώσει πως εξακολουθεί να αποδίδει μικρούς, ακατάλληλους καρπούς, το ξεριζώνει και φυτεύει άλλο στη θέση του. Τίποτε στην κοινωνία δεν μπορεί να διατηρηθεί επί μακρόν, με σάπιες ρίζες.

Κι αυτό είναι που συμβαίνει με το κράτος μας. Σκότωσαν τον Καποδίστρια, και μας έστειλαν Έλληνες πολιτικούς από την Ευρώπη, δεύτερης διαλογής, που έφεραν μαζί τους ό,τι μικροκομματικό και μίζερο υπήρχε. Κωλέττης και Μαυροκορδάτος, και μόνο που ονοματοδότησαν τα κόμματά τους «γαλλικό» και «αγγλικό» γίνεται εμφανές ποιας ποιότητας πολιτικοί ήσαν.

Και τι συμβαίνει έκτοτε; Με απέλπιδες προσπάθειες επιχειρούμε να κρατήσουμε στη ζωή, κάτι που ήδη είναι στα πρόθυρα θανάτου. Διατηρούμε το κράτος ζωντανό, αλλά αυτό βρίσκεται μονίμως στην εντατική με σωληνάκια. Έχει νόημα τέτοιου είδους ζωή; Να το αφήσουμε να πεθάνει; Ναι, αρκεί στις στάχτες του να κτίσουμε κάτι το υγιές. Όλο το "μυστικό" βρίσκεται στο να συνειδητοποιήσουμε πως οι επιδιορθώσεις δεν ωφελούν, διότι η βλάβη βρίσκεται στα θεμέλια. Αν εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε ότι αρκεί ένας χρωματισμός της οικοδομής για να ξαναγίνει σταθερή, σίγουρα κάνουμε λάθος και κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε.

Το ίδιο συμβαίνει και μ’ εμάς. Αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις -ακόμη και την τελευταία- με μια ελαφρότητα, λέγοντας «έλα, μωρέ, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό». Καλό κάνει, γιατί δεν μας οδηγεί σε κατάθλιψη, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει ανάκαμψη αν δεν αντιληφθούμε τη σοβαρότητα της κατάστασης και δεν προσαρμόσουμε τον τρόπο ζωής μας στα νέα δεδομένα. Οι επισκευές, παρατείνουν απλώς μια μίζερη ζωή. Η αναγέννηση φέρνει μια καινούργια, με τις σωστές προδιαγραφές.

Ισχυρές ομάδες πίεσης απαιτούν τη διατήρηση αθέμιτων προνομίων που απέκτησαν εις βάρος των άλλων πολιτών, και με τις κυβερνήσεις να υποκύπτουν, ή ακόμη χειρότερα να επικροτούν προκειμένου να αποκτήσουν ψηφοφόρους, δύσκολα θα υπάρξει λύση. Όλα, πρέπει να ξαναρχίσουν από το μηδέν, μακριά από κάθε νησηρή κατάσταση που μας πνίγει.

Το θέμα δεν είναι ότι πρέπει να πεθάνει αυτό το κράτος για να ξαναγεννηθεί. Έχει ήδη πεθάνει. Το θέμα είναι να το παραδεχθούμε. Προς παρηγορία μας, ας κρατήσουμε τα λόγια του Ζήνωνα: «Από τη στιγμή που έγινα ναυαγός, βρήκα το σωστό δρόμο». Όσο ζούμε με ψεύτικες ελπίδες, λόγω της παραπλάνησης του λαού από πολιτικούς που θέλουν να διατηρηθούν στην εξουσία ανεξαρτήτως κόστους [της πατρίδας], τα λιγοστά στηρίγματα που κρατούν το οικοδόμημα, θα γίνονται ακόμη λιγότερα και περισσότερο αδύναμα. Κι όταν πέσει από την φθορά, θα είμαστε απροετοίμαστοι να το ξανακτίσουμε.

Μακεδών
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Απρ 2018


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Οι ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος συμπυκνώνουν ποίηση και πίστη. Κατά τον κορυφαίον Ορθόδοξο θεολόγο Παύλο Ευδοκίμωφ με αριστοτελικούς όρους η Εκκλησία είναι η εντελέχεια της ιστορίας, όπερ σημαίνει η μορφοποιητική της δύναμη.

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στον Ιερό Νιπτήρα και στο Μυστικό Δείπνο, όπου ο Υιός του ανθρώπου «μορφήν δούλου λαβών» νίπτει τους πόδας των μαθητών. Ως τότε ο δούλος δεν ήταν πρόσωπο, αλλά πράγμα (res). Ο Νιπτήρας συγκεφαλαιώνει την ουσία της κοινωνίας εν Χριστώ που είναι μια κοινωνία διακονίας, αγάπης, δικαιοσύνης και ελευθερίας. Και στα τελευταία λόγια του Ιησού αποκρυσταλλώνεται η χριστιανική θεωρία της ηγεσίας «ει τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος» (Μάρκ. 9, 35).

Επειδή κατά τον Μέγαν Φώτιον «Ο των αρχόντων τρόπος, νόμος γίνεται τοις υπό χείρα. Ει τι ουν το πλήθος εξαμαρτάνει, εις τον άρχοντα την αιτίαν αναπέμπει». Δηλαδή ο τρόπος ζωής των αρχόντων γίνεται νόμος για τους υπηκόους. Εάν, λοιπόν, το πλήθος σφάλλει σε κάτι, αποδίδει την αιτία του λάθους στον άρχοντα, επομένως, πρέπει αυτός να φροντίζει για την αρετή και διαρκώς να ξαγρυπνά επιδιώκοντας το καλό; (Εκ της προς Μιχαήλ τον άρχοντα Βουλγαρίας επιστολής να’).

Πάσχα χωρίς τον Παπαδιαμάντη δεν γίνεται.

Τί αντιπροσωπεύει ο μέγας Σκιαθίτης για τον Ελληνισμό; Κατά τον Ελύτη «ένα φωσάκι σαν αυτό που συντηρούν οι άγνωστες δυνάμεις μέσα στον ορυμαγδό της ανθρωπότητας για να τη σώζουν από μια συλλήβδην καταδίκη της. Κάτι που με διαφορετική ποιότητα, ή ένταση απαντούμε στις πιο ετερόκλητες φύσεις ένα Σολωμό, ή έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν Κουντουριώτη ή έναν Θεόφιλο». Για να καταλήξει: «Από τέτοια σπάνια φωτεινά σημεία κρέμεται η κλωστή που μας κρατάει πάνω από την άβυσσο» (Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη, σ. 17).

Ας προσγειωθούμε ωστόσο στα εθνικά μας βάσανα. Ο υπουργός μας των Εξωτερικών εκτίθεται εσχάτως όλο και περισσότερο. Πρωτίστως μ’ αυτά που λέει, «άρρητ’ αθέμιτα, κουκιά μαγειρεμένα»! Ιδού ένα δείγμα από πρόσφατη εισήγησή του σε παρουσίαση βιβλίου:

«Το παιδί [= το σκοπιανό κράτος] υπάρχει και λέγεται Μακεδονία εδώ και 70 χρόνια (…). Αυτοί που θέλουν να μου ρίχνουν σφαίρες φαίνεται ότι δεν αντιλήφθηκαν ότι στο ονοματάκι “Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας” υπήρχε το Μακεδονία. Ότι αυτή η χώρα λέγεται πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας»!

Ο ΥπΕξ ξεκινά από λάθος αφετηρία και εκ των πραγμάτων οδηγείται σε παράλογο συμπέρασμα: Το ζητούμενο – και το συζητούμενο – είναι ποια είναι η ιστορική αλήθεια για την Μακεδονία, η αλήθεια που διεθνώς κανένας σοβαρός επιστήμων, ιστορικός δεν αμφισβητεί είναι ότι: Η νοτιότερη επαρχία της πρώην Γιουγκοσλαβίας η οποία εδώ και 70 χρόνια αυτοαποκαλείται Μακεδονία και οι κάτοικοί της Μακεδόνες ουδέποτε υπήρξε ιστορικά Μακεδονία. Πρόκειται για την αρχαία Παιονία την οποία προσήρτησε ο Φίλιππος Β’ στη Μακεδονία, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος προσήρτησε την Αίγυπτο, τις Ινδίες, κλπ., χωρίς οι περιοχές αυτές και οι κάτοικοί τους τότε ή έκτοτε να ονομαστούν ποτέ Μακεδονία και Μακεδόνες.

Ο γιουγκοσλάβος κομμουνιστής ηγέτης «βάφτισε» την περιοχή αυτή με ΝΟΥΝΟ τον Στάλιν και συνταγή Λευκορωσίας την περιοχή Μακεδονία και τους πολίτες της Μακεδόνες. Το πείραμα τους κόστισε πολύ χρήμα, αλλά φαίνεται ότι ως ένα βαθμό πέτυχε.

Η διεθνής κοινότητα αντέδρασε στην αρχή. Καταδικαστική η δήλωση του αμερικανού ΥπΕξ Stettinius και άλλων. Η καθημαγμένη Ελλάδα του Εμφυλίου (ο οποίος καθυστέρησε την ανάπτυξή της μια τουλάχιστον γενιά) διεμαρτυρήθη εντόνως προς πάσαν κατεύθυνση, αλλά μη ακουόμενη.

Η μετατόπιση του Τίτο από την ΕΣΣΔ στις ΗΠΑ το 1948 άλλαξε την στάση των Δυτικών, οι οποίοι φρόντισαν έκτοτε να ναρκώσουν τις ελλαδικές αντιδράσεις καθησυχάζοντας τους Έλληνες ότι πρόκειται για εσωτερική ονομασία μιας επαρχίας, ακίνδυνη κ.τ.τ. Οι κυβερνήσεις μας αδράνησαν ως το 1992 με το ηρεμιστικό «δεν συζητούμε το ανύπαρκτο λεγόμενο μακεδονικό», το οποίο καθ’ οδόν παραέγινε υπαρκτό… Η άλλη πλευρά έμεινε άγρυπνη και επιθετικώς δρώσα, ιδίως μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Τα λάθη και οι παραλείψεις των προκατόχων του κ. Κοτζιά δεν φτάνουν για να ξεπλύνουν τα λάθη και τις παραλείψεις του ιδίου. Και ασφαλώς δεν του παρέχουν κανένα άλλοθι να τα πολλαπλασιάζει.

Χρέος ενός ΥπΕξ να εντοπίσει το καρκίνωμα – σφετερισμός του ονόματος Μακεδονία από ένα εχθρικό μόρφωμα που εξ ορισμού το κατευθύνει κατά της εδαφικής μας ακεραιότητας, της εθνικής και πολιτιστικής μας ταυτότητας και να το εγχειρίσει.

Gorna, ή Upper Macedonia, όποιο σενάριο και αν μας επιβληθεί, θα είναι εσαεί βλαπτικό. Άρα απορρίπτονται όλα.

Τα περί αναθεώρησης του σκοπιανού συντάγματος για να εξορκίσουν μέσω αυτής υποτίθεται τον (ψευδο)αλυτρωτισμό (= επεκτατισμό) τους είναι απλώς αναβλητικά του τελείου εγκλήματος.

Η παρούσα ευκαιρία είναι μάλλον η τελευταία να λυθεί άπαξ διά παντός πολιτικά το πρόβλημα, όσο τα Σκόπια κόπτονται να μπουν στο ΝΑΤΟ – ΕΕ και είναι conditio sine qua non η συγκατάθεση της Ελλάδος. Αν χαθεί αυτό το momentum, δεν γνωρίζουμε πότε και αν θα υπάρξει άλλο ανάλογο στο μέλλον.

Γι’ αυτό η ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης – και της αντιπολίτευσης – που αμφότερες δεν λαμβάνουν μια καθαρή θέση είναι τεράστια.

Έχει άμεση σχέση με την διεθνή προβολή της χώρας, της ιστορικής αλήθειας για τη Μακεδονία μας η συνέχιση και ολοκλήρωση του ανασκαφικού έργου της Αμφίπολης. Η διακοπή έως εγκατάλειψή του τα 3 τελευταία χρόνια είναι τουλάχιστον αδικαιολόγητη. Επιβάλλεται άμεση επανενεργοποίηση του έργου.

Στη Βιέννη είχαν, μας είπε ο ΥπΕξ, «εποικοδομητικές συζητήσεις». Στη γλώσσα της διπλωματίας οι όροι «εποικοδομητικές συζητήσεις», και «εποικοδομητικές ασάφειες» είναι του συρμού και μεταφράζονται: «μηδέν εις το πηλίκον»! Ως κάποιο σημείο καλή είδηση…

Εις πάσαν περίπτωση μη ξεχνούμε την ανεκτίμητη συμβουλή του Θουκυδίδη: «Άνευ ευψυχίας ουδεμία τέχνη προς τους κινδύνους ισχύει. Φόβος γαρ μνήμην εκπλήσσει, τέχνη δε άνευ αλκής ουδέν ωφελεί» (Β, 87). Δηλαδή χωρίς ευψυχία καμία τέχνη δεν έχει αξία την ώρα του κινδύνου. Γιατί ο φόβος παραλύει την μνήμη. Και τέχνη χωρίς θάρρος σε τίποτε δεν οφελεί...

Καλό Πάσχα. Καλή Ανάσταση!

* Στέλιος Παπαθενελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stpapathemelis@gmail.com, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Δημοσίευση από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Παναγιώτης Κονδύλης: Μια διαδρομή, που κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

...Κομβικό ρόλο σε αυτή τη νέα περίοδο της συγγραφικής δραστηριότητας και της προσωπικής εξέλιξης του Παναγιώτη Κονδύλη θα παίξει το κείμενό του, «Ελληνοτουρκικός πόλεμος», που δημοσιεύει ως επίμετρο στη Θεωρία του Πολέμου, κείμενο γραμμένο αμέσως μετά την εθνική ταπείνωση των Ιμίων, το 1996, που θα τον κάνει ευρύτερα γνωστό και θα προκαλέσει σκληρές δημόσιες διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Καταγράφει χωρίς κανένα ψιμύθιο τη σταδιακή υπαγωγή του συρρικνωμένου ελληνικού κόσμου στην τουρκική επικυριαρχία – αυτό που αποκαλούσαμε ήδη «ισλαμο-κεμαλισμό» και που θα γίνει γνωστός αργότερα ως νεο-οθωμανισμός. Αφού έχει καταγράψει απροκατάληπτα τη σταδιακή και ραγδαία επιδείνωση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας στο δημογραφικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, επιστρέφει χωρίς παρωπίδες στη μοιραία σχέση ελληνικού έθνους και ελλαδικού κράτους:

Με αυτήν την έννοια, το γεωπολιτικό δυναμικό της ελληνικής πλευράς αποτυπωνόταν κατά τον 19ο αι., και ίσαμε το σημαδιακό έτος 1922, πολύ περισσότερο στο έθνος παρά στο κράτος. Το έθνος ήταν κατά πολύ ευρύτερο από το κράτος, απλωνόταν από την Ουκρανία ως την Αίγυπτο κι από τις παρακαυκάσιες χώρες ως τις ακμαίες παροικίες των Βαλκανίων και της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης. Το κράτος ζητούσε να επεκταθεί, για να κλείσει μέσα του τουλάχιστον όσα τμήματα του έθνους βρίσκονταν εκάστοτε στις παρυφές του [ ] φτάνοντας σε μιαν ανεπανάληπτη κορύφωση το 1920. Έκτοτε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος, όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου (1).

...Και από τη στιγμή που έχει κλείσει ο κύκλος της εξωτερικής συρρίκνωσης, ακολουθεί αναπότρεπτα, εξαιτίας των δημογραφικών και οικονομικών παθογενειών του παρασιτικού καταναλωτικού προτύπου, η συρρίκνωση στο ίδιο το εσωτερικό του ελληνικού κράτους, «γιατί ήδη το ελληνικό κράτος βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει ακόμα και το έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του» (3). Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν διαφαίνεται καμία λύση γιατί ο παρασιτικός καταναλωτισμός έχει διαβρώσει όχι μόνο τις ελίτ της χώρας αλλά το ίδιο το λαϊκό σώμα σε αυξανόμενο βάθος και έκταση:

«Ο κυριότερος αντίπαλος μιας εθνικής στρατηγικής δεν είναι άλλος από τον παρασιτικό καταναλωτισμό, ο οποίος σε ένα «φθίνον έθνος», όπως το ελληνικό, οδηγεί αναπόφευκτα στην υπερχρέωση. Ο όρος «παρασιτικός καταναλωτισμός» χρησιμοποιείται εδώ στην κυριολεξία του για να δηλώσει ότι η σημερινή Ελλάδα, όντας ανίκανη να παραγάγει η ίδια όσα καταναλώνει: παρασιτεί στο εσωτερικό, που υποθηκεύει τους πόρους του μέλλοντος μετατρέποντάς τους σε τρέχοντα τοκοχρεολύσια, και παρασιτεί προς τα έξω, που έχει επίσης δανεισθεί υπέρογκα ποσά όχι για να κάνει επενδύσεις μελλοντικά καρποφόρες αλλά κυρίως για να πληρώσει με αυτά τεράστιες ποσότητες καταναλωτικών αγαθών, τις οποίες και πάλι εισήγαγε από το εξωτερικό» (4).

Ο μοναδικός τρόπος για να αποφευχθεί, έστω in extremis, η κατάρρευση είναι η αλλαγή του παραγωγικού, του εκπαιδευτικού και του κοινωνικού/δημογραφικού μοντέλου, δηλαδή ένας ενδογενής εκσυγχρονισμός, διαφορετικά θα ακολουθήσει η αδήριτη νέμεση της κατάρρευσης:
«Αν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάμει θα ήταν να παράγει όσα τρώει. Δεν εννοώ διόλου κάποιαν οικονομική «αυτάρκεια» με την παλαιά έννοια, αλλά την απαλλαγή από την πολιτική και την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού. [...] Ειδάλλως είναι αναπόφευκτη η πτώση στα κατώτερα σκαλιά του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, η καταχρέωση και η πολιτικοστρατιωτική εξάρτηση» (5).

... Και όποιος δεν διαθέτει επαρκή εσωτερική δυναμική δεν πρόκειται να διασωθεί από την «ευρωπαϊκή ενοποίηση»:
«Όποιος δεν θέλει να συγχέει τις ευχές του με την πραγματικότητα οφείλει να διαπιστώσει ότι… το έθνος, ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και συνεπώς η επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοκοινωνικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων, διόλου δεν έχουν πρακτικά ξεπερασθεί ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο» (6).

Και προφανώς καμιά εσωτερική ανασυγκρότηση δεν είναι δυνατό να ευοδωθεί όσο διαιωνίζονται οι μηχανισμοί της δημογραφικής συρρίκνωσης:

«...Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από δεκαετίες ο Ελληνισμός βρίσκεται σε διαδικασία γεωπολιτικής συρρίκνωσης και γνωρίζουμε από τώρα με βεβαιότητα ότι μία τουλάχιστον συνιστώσα της συρρίκνωσης αυτής θα προεκταθεί περίπου ευθύγραμμα: η δημογραφική. Αυτό δεν μπορεί να μην έχει ορισμένες συνέπειες μετά από μία ή δύο γενεές, όταν οι αλβανικοί πληθυσμοί θα υπερτερούν αριθμητικά του ελληνικού, ενώ η Τουρκία θα αριθμεί δεκαπλάσιους κατοίκους από την Ελλάδα...» (7)
...ακόμα και εάν, μελλοντικά, τα εθνικά κράτη παύσουν να αποτελούν το προνομιακό όχημα της συνομάδωσης των ανθρώπων, η Ελλάδα κινδυνεύει με εθνική έκπτωση, πολύ πριν από τα υπόλοιπα έθνη-κράτη, γι’ αυτό και απειλείται με εθνικό ακρωτηριασμό:

Δεν είμαι «εθνικιστής», και δεν θα στενοχωριόμουν καθόλου αν με τη συναίνεση όλων καταλύονταν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί στρατοί. Όμως είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κατάργηση ενός εθνικού κράτους μαζί με όλα τα άλλα και η διάλυση ή ο ακρωτηριασμός του γιατί ένα γειτονικό κράτος είναι ισχυρότερο και επιθετικότερο (8).

Σε ό,τι αφορά στο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ένταξη σε αυτήν δεν είναι ικανή να αποτρέψει την εθνική μας παρακμή και τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.

«Βεβαίως, μία τέτοια νηφάλια διαπίστωση κάθε άλλο παρά πρέπει να οδηγήσει σε μία –διόλου νηφάλια– διάθεση αποκοπής από κάθε συμμαχία και κάθε είδους ένταξη σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Αλλά…, μόνο μία ισχυρή (και στην ανάγκη αυτάρκης) Ελλάδα θα προσδώσει πολιτικό βάρος στην ευρωπαϊκή ένταξη, όντας σεβαστή στους εταίρους της... Ίσως να φαίνεται παράδοξο αλλά, στο πλαίσιο μιας τελεσφόρας και μακρόπνοης εθνικής πολιτικής, ο εξευρωπαϊσμός, και ο εκσυγχρονισμός γενικότερα, πρέπει να προχωρήσουν ακριβώς για να μπορεί μία κραταιωμένη Ελλάδα να μην είναι εξάρτημα ή μπαίγνιο της «Ευρώπης», για να είναι σε θέση, αν χρειασθεί, να τραβήξει τον δρόμο που θα της υπαγορεύσουν τα δικά της συμφέροντα, όταν αυτά συγκρουσθούν με εκείνα των Ευρωπαίων εταίρων της (10).

Παραπομπές 
1. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου», επίμετρο στην ελληνική έκδοση του Θεωρία του πολέμου, Θεμέλιο, 1997, σ. 384.

2. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

3. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

4. Π. Κονδύλης, «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι…», ό.π., σ. 385.

5. Π. Κονδύλης, Πλανητική..., ό.π., σ. 165.

6. Π. Κονδύλης, Πλανητική..., ό.π., σ. 165.

7. Απαντήσεις σε δέκα ερωτήματα του Σπύρου Κουτρούλη, στο Π. Κονδύλης, Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1998, σ. 142.

8. Απαντήσεις σε δέκα ερωτήματα του Σπύρου Κουτρούλη, όπ.π., σσ. 143-144.

9. Π. Κονδύλης, Πλανητική…, ό.π., σσ. 163-164.

10. Π. Κονδύλης, Πλανητική…, ό.π., σσ. 174-175.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Απρ 2018


Η Αριστοτελική Αρχή της ορθότητας των πολιτευμάτων χρησιμοποιεί ένα απλό αλλά λειτουργικό κριτήριο : είτε πρόκειται για μοναρχίες, είτε για ολιγαρχίες είτε ακόμη και για δημοκρατίες , εφόσον οι ενέργειές τους αποβλέπουν στο κοινό συμφέρον συνιστούν ορθά πολιτεύματα. Σε αντίθετη περίπτωση, και εφόσον υπηρετούν το συμφέρον του ενός, των λίγων, αλλά ακόμη και αυτών των πολλών, συνιστούν παρεκβάσεις και απολήγουν σε πολιτικό ναυάγιο και κακοδαιμονία των πολιτών.

Η πρώτη ανάγνωση των ανωτέρω γραμμών ξενίζει ενδεχομένως τον ενεργό Έλληνα και Ευρωπαίο πολίτη του σήμερα, αφού ενδεχομένως προτάσσει μια μοναρχία που κινείται με γνώμονα το κοινό συμφέρον έναντι μιας μοναρχίας ή έστω ολιγαρχίας, με τη μορφή κοινωνικής/επαγγελματικής τάξης, κομματικής κάστας ή όποιας άλλης μορφής , ή ακόμη και αυτής της δημοκρατίας, που υπηρετεί συμφέροντα του ενός ή των λίγων προσκείμενων που προσδοκούν να γίνουν ακόμη και πολλοί, εις βάρος , συχνά κατά τρόπο απροκάλυπτο, του κοινού συμφέροντος.

Σύμφωνα με την άκρως επίκαιρη διαπίστωση του καθηγητή Διακυβέρνησης του Χάρβαρντ Στίβεν Λεβίτσκι, «ο θάνατος της δημοκρατίας συμβαίνει στην κάλπη», εφόσον δημοκρατικά σε πρώτη φάση εκλεγμένοι κυβερνώντες μέσω έντεχνων μεθόδων χειραγωγούν τις τρεις εξουσίες, αναστέλλοντας τη διάκριση μεταξύ τους και ελέγχοντας την τέταρτη δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης των πολιτών.

Στη συνέχεια μεθοδικά και ανεπαίσθητα παροπλίζουν θεσμούς και δικλείδες ασφαλείας , επιστρατεύοντας προς το σκοπό αυτό ακόμη και θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, όπως τα δημοψηφίσματα, που επενεργούν ως Δούρειοι ίπποι άλωσης εκ των έσω των θεσμικών αντίβαρων. Και αν μου επιτρέπεται να προστεθεί στο σημείο αυτό, η έλλειψη παιδείας και επαρκούς πληροφόρησης/ενημέρωσης οδηγεί στο θάνατο τη δημοκρατία ακόμη και πριν την προσέγγιση στην κάλπη του πολίτη που με όπλο την ψήφο του θα έπρεπε να επιλέγει με ιδιαίτερη περίσκεψη και προσοχή τον διοικητικό προιστάμενο του δικαστή , του γιατρού, του εφοριακού του, του δασκάλου των παιδιών του...

Η λύση περιλαμβάνει επαγρύπνηση, πατριωτισμό, ορθή πληροφόρηση και περιφρούρηση των θεσμών. Και πρωτίστως ένωση των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων. Διότι ο υφιστάμενος πολιτικός διαχωρισμός στην Ελλάδα του σήμερα δεν είναι αληθής. Υπάρχουν εμείς και οι άλλοι, υπάρχουν οι υπηρετούντες την πρόοδο και οι προσκυνητές του παλαιοκομματισμού. Και σε διαφορετικό ποσοστό υπάρχουν και αγωνίζονται και στη ΝΔ, και στη ΔΗΣΥ, ακόμη και στον ΣΥΡΙΖΑ και πρωτίστως βέβαια στο Ποτάμι.

Το πολιτικό κίνημα με την επωνυμία «Ποτάμι» κυρίως μέσω του επικεφαλής του, αλλά και έγκριτων στελεχών του, υιοθέτησε εξαρχής το αριστοτελικό κριτήριο ως πολιτική πυξίδα των ενεργειών του και προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον έναντι του κομματικού και των ανθρώπων του πλήρωσε βαρύ τίμημα σε ψήφους και έμψυχο υλικό. Υπηρέτησε όμως και εξακολουθεί να υπηρετεί την πατρίδα επιλέγοντας ευρώ, επιλέγοντας λύση του Μακεδονικού, επιδιώκοντας συνεννόηση στα ελληνοτουρκικά και σε πλείστα άλλα ζητήματα. Για το λόγο αυτό συνιστά πολύτιμο εθνικό και πολιτικό κεφάλαιο και πρέπει να περιφρουρηθεί πάση θυσία, να συνενώσει τα μεταρρυθμιστικά ρεύματα και με τη συνδρομή όλων των ενεργών πολιτών να αναστήσει τη Δημοκρατία που υπηρετεί το κοινό συμφέρον στη γενέτειρά της.
Καλή Ανάσταση με υγεία και φως!

Ολυμπία Αναστασοπούλου
Παραπολιτικά



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο λαός, όπως πλημμύρισε τους δρόμους για τα Σκόπια, θα γεμίσει τους ναούς για το δράμα του Θεανθρώπου

Από τον Γιάννη Κουριαννίδη

Εχουμε την τάση να θαυμάζουμε τους «προοδευμένους» λαούς της Δύσης, μένοντας προσηλωμένοι στα τεχνολογικά επιτεύγματά τους και ξεχνώντας ότι η ανάπτυξη και η πρόοδος μιας κοινωνίας επέρχονται ως αποτέλεσμα του πνευματικού της πλούτου. Αυτός αποτελεί το βάθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί το όποιο υλικό οικοδόμημα.

Ας μη θαυμάζουμε, λοιπόν, την υλική ανάπτυξη, διότι αυτή από μόνη της οδηγεί στη σταδιακή απαξίωση της ανθρώπινης παρουσίας στη Γη και αποκόπτει τον άνθρωπο από τη φύση του, αριθμοποιώντας τον ως καταναλωτική μονάδα.
Κάποτε μετρούσαμε τον πληθυσμό μιας κοινωνίας σε ψυχές. Σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο από μία συγκέντρωση μονάδων, χωρίς την αναγκαιότητα καν της μέθεξης σε συνδετικά στοιχεία που να την ομογενοποιούν πολιτισμικά, θρησκευτικά, εθνικά.

Καμία αναγκαιότητα υπεράσπισης αξιών, μας λένε. Δεν υπάρχει λόγος. «Αν μπούνε νύχτα στο σπίτι σου κλέφτες, κάνε πως κοιμάσαι»! Κοινώς, κάνε τον ψόφιο. Δεν χρειάζεται, δα, και μεγάλη προσπάθεια γι’ αυτό... Ετσι σε θέλουμε, έτσι είσαι πιο χρήσιμος (και αξιοποιήσιμος!).

Και όμως, υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις στην Ελλάδα. Κι αυτό είναι που κάνει τους θιασώτες του μηδενισμού να φρίττουν - ειδικά αυτές τις ημέρες. Με την κορύφωση του Θείου Πάθους, ο Ελληνισμός εξακολουθεί να βιώνει έντονα το δικό του πάθος στον αγώνα του για επιβίωση αλλά και μεταλαμπάδευση της πνευματικής του κληρονομιάς στον κόσμο. Στην Ευρώπη, όπου οι ναοί γίνονται μπιραρίες και κέντρα «πολιτισμού» (πρόσφατα στο Αμστερνταμ διοργανώθηκε happening μέσα σε πρώην χριστιανικό ναό, που έγινε τέτοιος χώρος με γενικό τίτλο «Βρίστε ελεύθερα μέσα στην εκκλησία»!), οι λαοί της έχουν αποσυνδεθεί ολοκληρωτικά από το παρελθόν τους.

Το επιβληθέν καθεστώς του πολυπολιτισμού που εφαρμόστηκε είχε αποτέλεσμα τα ζωτικότερα και δυναμικότερα πολιτισμικά στοιχεία να επιβληθούν στα υπόλοιπα. Ετσι, τη θέση των χριστιανικών ναών παίρνουν τα τζαμιά και της οικογένειας παίρνει η «συμβίωση», ενώ η υποκατάσταση της φυσιολογικότητας από την ανωμαλία και το παρά φύσιν ζην είναι πλέον έκδηλα παντού.

Η προσπάθεια επιβολής αυτού του μοντέλου και στη χώρα μας, μέσα από δήθεν «προοδευτικά» πρότυπα που ευαγγελίζονται μια κοινωνία ειρήνης, δεν είναι σίγουρα χωρίς φθοροποιά αποτελέσματα. Και αυτό γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που χάνονται από την εθνική κοινωνία παρασυρμένοι από λόγια κενά περιεχομένου, που ακούγονται όμως ωραία. Ο θρίαμβος των αριθμών, είτε αυτοί είναι «αναπτυξιακοί» στους πίνακες των χρηματιστηρίων είτε αυξάνουν τις τάξεις των ταγμάτων εφόδου των δήθεν «αντιεξουσιαστών».

Θρίαμβος, όμως περιορισμένος. Οι πλατιές ομάδες της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι δεκτικές σε τέτοια μηνύματα. Φάνηκε πρόσφατα αυτό, με τις προκλήσεις της πολιτικής ηγεσίας στο Σκοπιανό, αλλά και τη δειλία των λοιπών ηγεσιών επί τούτου. Ο ελληνικός λαός, όπως σύσσωμος πλημμύρισε οδούς και πλατείες για το δίκαιο της Ιστορίας, έτσι θα πλημμυρίσει και φέτος τους ιερούς ναούς της πατρίδας μας για το δίκαιο της πίστης του.

Διότι το δίκαιο δεν είναι αυθύπαρκτο. Προκύπτει ως αντίδραση στην αδικία. Και ο ελληνικός λαός ποτέ δεν ανέχτηκε την αδικία. Είτε αυτή προέρχεται από τον σφετερισμό της ταυτότητάς του είτε αντανακλά στο μαρτύριο του αναμάρτητου Θεανθρώπου.

Αυτή την προσήλωσή του στο δίκαιο θα ομολογήσει άλλη μία φορά, με την κοινωνία του στα άχραντα μυστήρια της Ιστορίας και της πίστης του, δίνοντας τη δέουσα απάντηση σε εθνομηδενιστές και άθεους και αποτυπώνοντας τη βούλησή του για αντίσταση και αγώνα - μέχρι τη δικαίωση!
Καλή Ανάσταση, Συνέλληνες!

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Απρ 2018


Ο ΕΝΦΙΑ ζει και βασιλεύει.

Τα διόδια και αυξήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν.

Η ανεργία θεριεύει, το ίδιο και η μετανάστευση των νέων μας.

Οι «προσφυγικές» ροές συνεχίζονται με καταρρακτώδεις ρυθμούς.

Οι πρώτες κατοικίες πλειστηριάζονται και οι μισθοί κατάσχονται.

Οι συντάξεις έχουν τσεκουρωθεί, και έπεται συνέχεια.

Ο μέσος μισθός είναι δεν είναι 480 ευρώ, κι αυτά μεικτά.

Οι φόροι και τα χαράτσια επί παντός επιστητού πέφτουν σαν χαλάζι. Μετά τις πλαστικές σακούλες θέλουν να φορολογήσουν και τα κατοικίδια, ακόμη και τα καναρίνια.

Το μνημόνιο είναι ακόμη εδώ, ενωμένο δυνατό.

Η εγκληματικότητα είναι στα κόκκινα με εισβολές αδίστακτων Γεωργιανών αλλά και κάθε καρυδιάς καρύδι σε σπίτια, με σιδερώματα γιαγιάδων, χώρια οι δολοφονίες των νοικοκύρηδων, που δεν κάνουν πως κοιμούνται όπως τους ζητά ο Τόσκας. Μόνη αντίδραση αρμοδίου, εκείνη του Πόρτα Πόρτα, αντιπροέδρου της Βουλής, που θέλει να διδάσκονται πολεμικές τέχνες οι παππούδες στα ΚΑΠΗ για να γλιτώνουν από τις επιθέσεις.

Οι Ρουβίκωνες και οι κάθε λογής μπαχαλάκηδες κάνουν ντου όπου και όποτε θέλουν, και κανενός αρμόδιου το αυτί δεν ιδρώνει.

Το ποδόσφαιρό μας είναι για τα πανηγύρια και οι «κακοί κσαίνοι» εξετάζουν το ενδεχόμενο αποκλεισμού μας από κάθε διεθνή διοργάνωση.

Οι Τούρκοι έχουν φυλακίσει δυο στρατιωτικούς μας, που απλά έκαναν το καθήκον τους.

Ο Κοτζιάς έχει ήδη δώσει το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (σύνθετο ή μη δεν έχει σημασία) στους Σκοπιανούς.

Οι Τούρκοι μας περιπαίζουν και μας απειλούν καθημερινά.

Οι ΑΟΖ μας είναι «κλινικά νεκρές».

Τα Ίμια είναι πλέον και επίσημα αμφισβητούμενα, και έπεται το … Καστελόριζο.

Η αστυνομία είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, πλην της τροχαίας, που κάνει μπλόκα μπας και εισπράξει έμμεσους φόρους για να πληρώνεται ο Καρανίκας και η Νοτοπούλου.

Η Θεσσαλονίκη τους ενός εκατομμυρίου πληθυσμού έμεινε σχεδόν μια βδομάδα χωρίς νερό.

Η ακρίβεια αγγίζει ταβάνι, αν και δεν έχουμε πληθωρισμό και είμαστε στο «κλειδωμένο» ευρώ.

Τα κάπιταλ κοντρόλς, που θα διαρκούσαν μερικούς μόνο μήνες, συνεχίζουν κανονικά.

Και άλλα πολλά τέτοια, που τα θυμήθηκα πρωί πρωί όταν μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια συναδέλφων μου πριν από τρία χρόνια: «Έλα μωρέ, ας δοκιμάσουμε και τον Αλέξη… εξάλλου πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα»;

Έλα μου ντε…

AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Απρ 2018


Το δυσθεώρητο ελληνικό χρέος βάζει σε μεγεθυντικό φακό η Handelsblatt στη διαδικτυακή της έκδοση. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Διαχείρισης Κρατικού Χρέους στις 31 Δεκεμβρίου του 2017 ανέρχονταν σε 328,7 δις ευρώ και μέχρι τέλος του 2018 προβλέπεται να αγγίξει τα 332 δις ευρώ. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Γερμανός δημοσιογράφος, κάθε Έλληνας, από βρέφος μέχρι ηλικιωμένος, χρωστά 30.000 ευρώ ή 180% του ΑΕΠ, δηλαδή 3 φορές περισσότερο από όσο προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας.

«88 προαπαιτούμενα μέχρι το καλοκαίρι»

«Χρέη αυτού του μεγέθους δεν θεωρούνται βιώσιμα" γράφει η εφημερίδα. "Εάν η Ελλάδα θέλει να βγει κάποτε από την κρίση και να σταθεί στα πόδια της χρειάζεται ελάφρυνση του χρέους. Το θέμα βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη του επόμενου Eurogroup στις 27 Απριλίου στη Σόφια.

Το ερώτημα, στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι υπουργοί Οικονομικών, είναι τι πρόκειται να γίνει με την Ελλάδα, αν και αναμένονται απαντήσεις αφότου ολοκληρωθεί επιτυχώς και η τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος. Μέχρι το καλοκαίρι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει 88 προαπαιτούμενα».

Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει ότι οι υπουργοί Οικονομικών από τον Νοέμβριο του 2012 έθεσαν ως προοπτική τη λήψη μέτρων για να ελαφρύνουν τους Έλληνες από το βάρος των χρεών και από τότε το διατρανώνουν συνεχώς.

«Το ότι έχει μείνει μέχρι τώρα μόνο εξαγγελία οφείλεται κυρίως στον πρώην υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος επιβλήθηκε στο Eurogroup ότι μόνο στο τέλος του προγράμματος το 2018, κι αν είναι απαραίτητο, θα αποφασιστούν επιπλέον μέτρα για το χρέος».

Το χρέος και οι εκλογές το αργότερο το 2019

Θα μπορέσει ποτέ η Ελλάδα να επιστρέψει τα χρέη της; «Για την ώρα δεν φαίνεται να έχει προβλήματα, διότι η εξόφληση ξεκινά από το 2023, αλλά το πώς θα εξελιχθεί το χρέος εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη, τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και τους όρους χρηματοδότησης του χρέους της στις αγορές» σημειώνει η εφημερίδα.

«Σύμφωνα με ανάλυση βιωσιμότητας της Κομισιόν το ελληνικό χρέος μέχρι το 2060 θα πέσει στο 79,5% σύμφωνα με το καλύτερο σενάριο, και στο 244,1% σύμφωνα το χειρότερο.

Το μεγάλο εύρος της πρόβλεψης δείχνει πόσο αβέβαιο παραμένει αν η Ελλάδα τελικά απελευθερωθεί από την παγίδα του χρέους. Είναι βέβαιο ότι χωρίς ελάφρυνση του χρέους δεν μπορεί να γίνει» αποφαίνεται ο συντάκτης υπενθυμίζοντας ότι και πολιτικά το θέμα είναι πολύ δύσκολο.

«Σε μερικές χώρες του ευρώ, μεταξύ αυτών η Γερμανία, θα πρέπει να εγκριθεί μια ελάφρυνση χρέους από τα κοινοβούλια, όπου υπάρχουν μεγάλες αντιστάσεις σε νέες παραχωρήσεις απέναντι στην Ελλάδα.

Από την πλευρά των δανειστών εκφράζονται σωστά επιχειρήματα υπέρ της ελάφρυνσης, που θα μπορούσε να ενισχύσει την δανειοληπτική αξιοπιστία της χώρας και να τη βοηθήσει να χρηματοδοτήσει το χρέος της πιο οικονομικά. Από την άλλη υπάρχει και η ανησυχία ότι με τη λήξη του προγράμματος η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να ανατρέψει τις μη δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις και να μοιράσει χρήματα, όταν η χώρα δεν θα εξαρτάται πια από δάνεια, πόσο μάλλον που ο πρωθυπουργός Τσίπρας πρέπει να περάσει από εκλογές το αργότερο μέχρι το 2019».

Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



2 Απρ 2018


Του Τάσου Ευαγγελίου

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Τόσκας, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, λίγες, ελάχιστες ημέρες πριν, με αφορμή την υπόθεση του 88χρονου, ο οποίος πυροβόλησε τους ληστές που μπήκαν σπίτι του,... ξεσπάθωσε με δηλώσεις του επικρίνοντας τον ιδιοκτήτη του σπιτιού που αμύνθηκε με τη χρήση όπλου.

«Δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι», είχε δηλώσει και είχε δίκαιο ως προς το γεγονός ότι δεν μπορούμε όλοι να πάρουμε τα όπλα και να αρχίσουμε να κυνηγάμε ο ένας τον άλλο.

Όμως ο 88χρονος δεν πήρε το όπλο και βγήκε στο δρόμο να πυροβολεί ή να κυνηγά τους δύο ληστές. Ξύπνησε και είδε δύο ξένους μέσα στο σπίτι του. Και αντέδρασε. Κακώς κατά τον κ. Τόσκα και την ΕΛ.ΑΣ. που προτείνει να κάνουμε ότι κοιμόμαστε και να μην αντιδράσουμε. Για να μην γίνουμε Φαρ Ουέστ.

Ξημερώματα μια είδηση ήρθε και έπεσε πάνω στο υπουργείο... Προστασίας του Πολίτη. Ένας 52χρονος χτυπήθηκε με δύο σφαίρες στην πλάτη. Μέσα στο σπίτι του. Από ενόπλους δράστες. Από κάποιους που εισέβαλαν εκτιμώντας ίσως ότι οι πολίτες θα ακούσουν τις προτάσεις της ΕΛΑΣ. και του κ. Τόσκα και δεν αντιδράσουν την περίπτωση που καταλάβουν ότι κάποιοι έχουν μπει στο σπίτι τους.

Διότι κακά τα ψέματα, όταν η ΕΛΑΣ και ο αρμόδιος υπουργός προτείνουν να μην αντιδρούν οι πολίτες όταν κάποιοι μπαίνουν για να κλέψουν, αυτό το ακούν και οι υποψήφιοι δράστες. Και εκτιμούν ίσως ότι δεν θα συναντήσουν αντίσταση. Πολύ, δε, περισσότερο μετά τη σύλληψη του 88χρονου.

Πέραν αυτού όμως ο 52χρονος χτυπήθηκε στην πλάτη. Μέσα στο σπίτι του παρουσία της συζύγου του και των παιδιών του. Αντιστάθηκε και αφού τον χτύπησαν στο κεφάλι τον πυροβόλησαν. Και τώρα χαροπαλεύει στο νοσοκομείο.

Στην περίπτωση του 88χρονου ο κ. Τόσκας είχε συνδέσει την αυτοάμυνα με την αυτοδικία και με τα περιστατικά που σημειώνονται στις ΗΠΑ στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Άσχετα, μεν, με τις εισβολές σε σπίτια που συμβαίνουν στην Ελλάδα αλλά τα συνέδεσε. Σε αυτή την περίπτωση προς το παρόν δεν έχει πάρει θέση.

Αλλά διατηρεί τη δική του θέση. Διατηρεί τη θέση του υπουργού ...Προστασίας του Πολίτη σε μια χώρα όπου η λεγόμενη μικροεγκληματικότητα, δυστυχώς πολλές φορές με δυσάρεστες επιπτώσεις έχει χτυπήσει ταβάνι. Αν δεν απατά η μνήμη το αναφέρουν τα ίδια τα στοιχεία της ΕΛΑΣ. Τα στοιχεία που εμφανίζουν αύξηση στις εισβολές ληστών σε κατοικίες καθώς και ληστειών στο δρόμο στα μικρά μαγαζιά κ.λπ.

Αλλά ο κ. Τόσκας στη θέση του. Ούτε σκέψη για παραίτηση. Ούτε σκέψη για ανάληψη ευθυνών. Διότι όταν παρεμβαίνεις όπως στην περίπτωση του 88χρονου οι ευθύνες της ηγεσίας της ΕΛΑΣ μεταφέρονται σε εσένα ως πολιτική ηγεσία. Που δίνεις τις κατευθύνσεις.

Που αφήνεις τον Ρουβίκωνα να δρα ανεξέλεγκτα, που επιτρέπεις τη δημιουργία και την εμπέδωση μιας κατάστασης ανομίας που δεν διώκεται. Που καθιστάς την ΕΛΑΣ... τροχονόμο της ανομίας και εμφανίζεσαι μόνο όταν πρέπει να κάνεις δηλώσεις και «αυστηρές» συστάσεις.

Είναι βέβαιο πως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη αδυνατεί να κατανοήσει το πρόβλημα του... πολίτη. Με τον μεγάλο αριθμό αστυνομικών να τον φυλούν. Με τους αστυνομικούς να βρίσκονται έξω από το σπίτι και το γραφείο του. Με τη σιγουριά ότι κανείς δεν θα μπει σπίτι του και δεν θα χρειαστεί εκείνη τη στιγμή να αποφασίσει αν θα μπει μπροστά για να προστατέψει όχι την περιουσία του, αλλά τα παιδιά του.

Να αποφασίσει δηλαδή αν θα κάνει ότι κοιμάται, μαζί με την προσευχή του οι δράστες να είναι απλοί ληστές που θα πάρουν ότι βρουν μπροστά τους και δεν θα τον ξυπνήσουν να τον βασανίσουν για να τους πει που έχει τα λεφτά του, αν τελικά έχει. Να κάνει την προσευχή του να μην είναι αυτοί που βίαζαν επί 12 ώρες τη γυναίκα στο Περιστέρι.

Ουδείς υποστηρίζει τη λύση των όπλων. Ακόμη και εντός της οικίας του καθενός. Αυτό που υποστηρίζει ο μέσος Έλληνας είναι ένα. Να αναλάβει η πολιτεία τις ΕΥΘΥΝΕΣ της. Και να λάβει τα μέτρα που απαιτούνται για την καλύτερη φύλαξη πόλεων και χωριών. Ασφάλεια ζητούν οι πολίτες που ζουν στην Ελλάδα σήμερα και όχι χθες, στο μακρινό Φάρ Ουεστ.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου