Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Σεπ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πολλές φορές (υποθέτουν οι ιστορικοί) στην ιστορία, γνωστή και άγνωστη, της ανθρωπότητας το γένος των ανθρώπων έχει υποστείλλει την σημαία της προόδου και έχει πέσει σε χειμερία νάρκη, μέχρις ότου οι σκοταδιστικές δυνάμεις εκφυλιστούν απ΄ την ίδια τους την σκοταδιστική μανία και να επανέλθει πάλι δριμύτερη, πιό δυναμική, μετά τον αναγκαστικό της ύπνο.
Ήταν οι εποχές που οι ιδέες και η λογική είχαν ηττηθεί από την ανεξέλεγκτη μανία για εξουσία και χρήμα. 

Η τελευταία γνωστή και καταγεγραμμένη τέτοια περίοδος ήταν ο Μεσαίωνας.
Τότε όμως ο συνολικός πληθυσμός της γής ήταν ασύγκριτα μικρότερος από τον σημερινό, και τεχνολογία ικανή να θέσει σε κίνδυνο τον πλανήτη δεν υπήρχε ούτε καν σαν ιδέα κι έτσι μετά από κοντά δέκα αιώνες λήθαργου η ανθρωπότητα επανήλθε σε κανονική λειτουργία, για να κατορθώσει έκτοτε εκπληκτικά επιτεύγματα στο πνεύμα, στις τεχνες, στην τεχνολογία.
Πειραματίστηκε, τόλμησε, πολλές φορές πισωγύρισε, ξαναπήρε μπρός, αμφέβαλλε και ενθουσιάστηκε, έφτασε στο χείλος του γκρεμού, μα πάντα οι ιδέες , το όραμα, η λογική νικούσαν, ή έστω υπερτερούσαν ελάχιστα, και η θετική πορεία συνεχίζονταν.

Σήμερα όμως όλα πιά δείχνουν πως οι ιδέες και η λογική ηττώνται από τις σκοταδιστικές δυνάμεις της εξουσίας και του χρήματος.
Άλλος ένας κύκλος προόδου-οπισθοχώρησης φαίνεται ότι κλείνει στην ιστορία της ανθρωπότητας, η σημαία φαίνεται πως έχει ήδη υποσταλλεί, και ακολουθεί η χειμερία νάρκη, ο μακροχρόνιος λήθαργος.
Με μία διαφορά:
Η πιθανότητα τούτη τη φορά η ανθρωπότητα να μη ξυπνήσει και να περάσει από τον λήθαργο στην ανυπαρξία, είναι παραπάνω από ορατή. 
Κι αυτό γιατί η τεχνολογία που μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα και τελειωτικά τούτον τον πλανήτη είναι εδώ. Υπάρχει.
Και οι σκοτεινές δυνάμεις τής εξουσίας και του χρήματος, άπληστες και άφρονες μέσα στην ισχυριζόμενη παντοδυναμία τους δεν θα διστάσουν να την εξαπολύσουν στην διάρκεια που η ανθρωπότητα θα έχει πέσει στην χειμέρια νάρκη του νέου Μεσαίωνα.

Σε μικρότερη κλίμακα, εδώ στην μικρή μας χώρα, όχι μόνον η σημαία έχει υποσταλλεί, αλλά ήδη ο λήθαργος μετράει επτά χρόνια.
Ένας ληθαργικός ύπνος απ' τον οποίο οι μεγαλύτεροι δεν θα ξυπνήσουμε ποτέ, οι δε μικρότεροι αν τυχόν προλάβουν και ξυπνήσουν θα είναι ήδη γέροι και ανήμποροι για ο,τιδήποτε θετικό κι ελπιδοφόρο.

Δεν είναι κακό να παραδέχεσαι την ήττα.
Κακό είναι να μη παλέψεις ποτέ.
Κακό είναι ενώ βλέπεις πως έχεις ηττηθεί να θέλεις να συνεχίσεις μέχρι να προκαλέσεις τον θάνατό σου.
Η θυσία ποτέ δεν είναι αυτοσκοπός. 
Είναι μέσον για να πετύχεις κάποιο θετικό αποτέλεσμα.
Όταν το θετικό αποτέλεσμα είναι πλέον αδύνατο, κάνεις παραπέρα, κάθεσαι στον ήλιο και περιμένεις στωικός και σοφός, ποτέ υποταγμένος, ποτέ αρνούμενος τις ιδέες για τις οποίε πάλεψες και ηττήθηκες -πλην άχρηστος- το φυσικό τέλος.

Δυστυχώς το blog αισθάνεται πως έχουμε φτάσει ήδη εκεί.
Δεν θέλει να διασπείρει την απαισιοδοξία και την ηττοπάθεια, αλλά και δεν μπορεί να παριστάνει τον τυφλό.

Θα κάτσει στην άκρη, παράμερα, με πολύ λίγες παρουσίες, περιμένοντας να κλείσει πέντε χρόνια ζωής, και να εξαφανιστεί από τον κόσμο των δημόσιων ιδεών.

Ως τότε έχουμε λίγο ακόμη καιρό...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Σεπ 2017


Στην υπέροχη ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, «Ο Άνθρωπος του Τραίνου» (1958), ο Γιάννης Μαρής περιέλαβε στο σενάριό του έναν από τους ωραιότερους διαλόγους που έχουν ακουστεί στο ελληνικό σινεμά:
– Αυτός ο άνθρωπος είναι ένα όνειρο, ένα φάντασμα!
– Αυτό είναι το χειρότερο! Έναν πραγματικό άνθρωπο τον πολεμάς. Έχει αδυναμίες, κακές πλευρές... Ένα όνειρο όμως, ένα φάντασμα, πώς θα μπορέσεις να το πολεμήσεις; Είναι πιο ζωντανό απ' την ίδια τη ζωή!

Βέβαια, το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να προκαλέσει το φάντασμα ενός περασμένου – έστω κι αν όχι ξεχασμένου – εραστή είναι η προσωρινή διατάραξη της συζυγικής γαλήνης ενός κατά τα άλλα ευτυχισμένου ζευγαριού (αυτό τουλάχιστον μας διδάσκει η ταινία). Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν «φαντάσματα» που απειλούν σήμερα πολύ περισσότερες και πιο κρίσιμες βεβαιότητές μας. Πάνω απ’ όλα, το ίδιο το αίσθημα της ασφάλειάς μας, εκείνο που μας επέτρεπε κάποτε να βαδίζουμε ανέμελα στους δρόμους μιας πόλης, να απολαμβάνουμε ελεύθερα τις υπηρεσίες των μέσων μεταφοράς, ή να περνάμε ξένοιαστες στιγμές σε κάποιο χώρο μαζικής διασκέδασης...

Το πώς θα αντιμετωπίσει η (κάθε) συντεταγμένη Πολιτεία το χαοτικό φαινόμενο της αυτονομημένης και όχι κεντρικά ελεγχόμενης τρομοκρατίας, είναι ζήτημα που μας ξεπερνά και δεν θα επιχειρήσουμε εδώ να το θίξουμε. Το ερώτημα που εξίσου απασχολεί, όμως, είναι η ανταπόκριση της ίδιας της κοινωνίας στο νέο αυτό είδος μονόπλευρου πολέμου, όπου ο κάθε φιλήσυχος κι ανυποψίαστος πολίτης είναι στις συνειδήσεις κάποιων ένας «στρατιώτης του εχθρού» που πρέπει να αφανιστεί! Κι αυτοί οι «κάποιοι» μοιάζουν με φαντάσματα, δεν έχουν σχήμα και μορφή. Όταν τελικά την αποκτήσουν, είναι ήδη αργά για τα θύματα της παρανοϊκής δολοφονικής τους μανίας...

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αναμφίβολα ο πιο αιματηρός πόλεμος της Ιστορίας. Μέσα σ’ αυτόν καταγράφηκαν μερικά από τα φρικτότερα μαζικά εγκλήματα που διέπραξε ο Άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξής του. Αν κατάφεραν, τελικά, να υπάρξουν νικητές είναι γιατί απέναντί τους είχαν έναν απόλυτα οριοθετημένο και ξεκάθαρα προσδιορισμένο εχθρό: τον Φασισμό. Κυρίως στην αποκρουστικότερη εκδοχή του, αυτήν του Ναζισμού.

Σήμερα, η πολιτισμένη Δύση (παρά τις όποιες ενστάσεις, θα επιμείνω στην μη τοποθέτηση εισαγωγικών...) βιώνει ένα άλλο είδος πολέμου, απέναντι σε ένα διαφορετικό είδος βαρβαρότητας. Μια βαρβαρότητα που τούτη τη φορά δεν σχετίζεται με εθνική υπεροψία ή με ιδεοληπτικό ρατσισμό, αλλά με τυφλό θρησκευτικό φανατισμό που οδηγεί στο δόγμα πως ο «άπιστος» δεν πρέπει να έχει δικαίωμα στη ζωή!

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα είδος εξοντωτικού «νεο-ναζισμού» όπου η έννοια της ράτσας υποκαθίσταται από εκείνη της απόλυτης θρησκευτικής συμμόρφωσης και υποταγής, ενώ τη θέση του “Mein Kampf” παίρνει ένα ιερό βιβλίο που στο όνομά του έχουν χυθεί ποταμοί ανθρώπινου αίματος. Στόχος αυτού του νέου ολοκληρωτισμού είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνιών με βάση ιδέες, ήθη και πρότυπα που καταργούν πολιτισμικές κατακτήσεις αιώνων και επιχειρούν να γυρίσουν την ανθρωπότητα στις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας της.

Ο εχθρός, όμως, σ’ αυτό τον πόλεμο είναι ακόμα πιο ύπουλος και πιο επικίνδυνος, γιατί είναι κατ’ ουσίαν αόρατος. Δεν φορά στολή Ναζί, δεν οδηγεί τανκ, ούτε παρελαύνει ομαδικά και συντεταγμένα σε δρόμους κατακτημένων πόλεων. Μπορεί να έχει μορφή γνώριμη κι «ακίνδυνη». Όπως εκείνη του ήσυχου και συνεσταλμένου νεαρού φοιτητή που μένει στο διπλανό σπίτι, ή κάποιου φαινομενικά άκακου οικογενειάρχη δυο δρόμους παρακάτω, τον οποίο η τοπική κοινωνία θεωρούσε πάντα κι αντιμετώπιζε σαν έναν «δικό της άνθρωπο».

Ο εχθρός τώρα είναι αυτός ακριβώς που δεν περιμένεις πως είναι εχθρός! Κάποιος που ποτέ δεν σε άφησε να καταλάβεις το μίσος που κουβαλούσε μέσα του για τον δικό σου πολιτισμό, μέσα στον οποίο έχει εμφιλοχωρήσει σαν κακό μικρόβιο που καταστρέφει τον οργανισμό που το φιλοξενεί... Ο εχθρός - φάντασμα είναι ένας αυτονομημένος και οργισμένος «μοναχικός λύκος» που, έτσι ξαφνικά και απροειδοποίητα, χωρίς την παραμικρή πρόκληση και δίχως εμφανή αιτία, μπορεί να διαπράξει στη μέση του δρόμου τα φρικτότερα εγκλήματα από εποχής Άουσβιτς, στο όνομα μιας ιδεολογίας που αποτελεί διαστροφική παραποίηση θρησκευτικής πίστης...

Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του παρανοϊκού αυτού πολέμου πάνω στην κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων είναι αδύνατο να προβλεφθούν απόλυτα, αφού υπεισέρχεται μία ατέλειωτη σειρά παραμέτρων που είναι δύσκολο να ελεγχθούν επακριβώς και είναι τόσο ευαίσθητες ώστε η σχέση αιτίου – αιτιατού να προσλαμβάνει χαοτικό χαρακτήρα. Ένα από τα πιθανά αποτελέσματα – ίσως το χειρότερο όλων – είναι η ενδυνάμωση ενός φαινομένου της εποχής: η βαθμιαία μετάλλαξη της ανθρώπινης ατομικότητας σε πληροφορία. Ας δούμε το σενάριο συνοπτικά:

Το αίσθημα της δημόσιας ασφάλειας καταρρέει, και μαζί με αυτό καταργείται η εμπιστοσύνη προς οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί «ξένο» ή «διαφορετικό» σε μία κοινωνία. Με σκοπό την καλύτερη προστασία της ζωής του, ο πολίτης πρόθυμα πλέον καταθέτει το δικαίωμά του στην ιδιωτικότητα στα χέρια μηχανισμών της εξουσίας, ενώ παράλληλα τείνει να γίνεται όλο και περισσότερο εσωστρεφής, προτιμώντας συχνά την ασφάλεια του σπιτιού του από την αβεβαιότητα του έξω κόσμου. Κοινωνικός του χώρος γίνονται τώρα κατά κύριο λόγο τα social media, μέσα στα οποία πιστεύει πως μπορεί να αισθάνεται «πιο ασφαλής».

Έτσι, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, το άτομο απομακρύνεται βαθμιαία από την κοινωνία των ανθρώπων, εντάσσοντας τον εαυτό του ως σχεδόν απρόσωπο user name σε μία «κοινωνία δεδομένων». Και, δίχως καν να το υποπτεύεται, γίνεται εξάρτημα σε ένα αριστοτεχνικά στημένο οικονομικό παιχνίδι, αφού η παραμικρή πληροφορία και το κάθε δεδομένο – ναι, ακόμα και τα αθώα “Like” στο Facebook! – καταγράφονται συστηματικά από την αγορά και αξιοποιούνται με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί, εν τέλει, «πώς τρελάθηκαν» έτσι ξαφνικά μερικοί άνθρωποι και βγήκαν στους δρόμους για να σκοτώσουν τυφλά κι απρόκλητα και να σκοτωθούν. Είναι, άραγε, οι πολιτικές της «κακής Δύσης» προς τον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο» (ζητώ συγνώμη για την αδόκιμη αλλά πρακτικά αναπόφευκτη χρήση του όρου) ικανές από μόνες τους να δικαιολογήσουν αυτή τη δολοφονική παράνοια που βιώνουμε σήμερα; Επί πλέον, πόσο θα μπορούσαν όλα αυτά να επιταχύνουν την ήδη διαφαινόμενη βαθμιαία μετάλλαξη της ανθρώπινης κοινωνίας σε κοινωνία δεδομένων, όπου το άτομο τείνει να αποτελέσει μονάδα κωδικοποιημένης πληροφορίας;

Ένα σκοτεινότερο ερώτημα – ίσως και να ακούγεται σαν θεωρία συνωμοσίας – αφορά το κατά πόσον η παραπάνω μετάλλαξη όντως υπήρξε αναπόφευκτο προϊόν μιας περίπλοκης κι ανασφαλούς εποχής, καθώς και δυσάρεστη παρενέργεια μιας ασυγκράτητης τεχνολογικής προόδου, και όχι το εξαρχής ζητούμενο σε κάποιες αόρατες μεθοδεύσεις...

Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι διαθέτω τις απαντήσεις. Τα ίδια τα ερωτήματα, όμως, τρομάζουν. Ίσως ακόμα περισσότερο κι από την πρωταρχική αιτία που τα προκάλεσε...

Παπαχρήστου Κώστας
Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Σεπ 2017


Η εμμονή με τη θετική εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών και η βαθιά ασθένεια της χώρας από τη στιγμή ίδρυσης του ελληνικού κράτους.

Θέλω να ομολογήσω πως δεν αντέχω άλλο τις συζητήσεις για τον τρόπο σωτηρίας της Ελλάδας, με επίκεντρο αποκλειστικώς και μόνον την θετική εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών. Και τούτο επειδή θεωρώ πως δεν αντιληφθήκαμε καθόλου, ποια πραγματικά είναι η κρίση που βιώνουμε.

Από την πρώτη ημέρα που έγινε αντιληπτό -αρχές του 2010, και ιδίως τον Φεβρουάριο όταν ο Γ. Παπανδρέου επισκέφθηκε την Μόσχα και πληροφορηθήκαμε το παρασκήνιο αυτής της επίσκεψης- ότι οδηγούμαστε στο ΔΝΤ -και εκ των υστέρων πληροφορηθήκαμε ότι από τον Οκτώβριο του 2009, αμέσως με την εκλογή του, μας οδηγούσε προς τα εκεί, παραπλανώντας μας- όλες οι αναλύσεις περιστρέφονται γύρω από χρέος, το οποίο ανάγαμε στο ύψιστο ζήτημα της κοινωνικής και εθνικής μας ζωής.

Χάριν της συζήτησης, ας υποθέσουμε, ότι το πρόβλημα μας είναι οικονομικό. Και ότι κάποιος "από μηχανής" θεός θα αποπληρώσει το χρέος μας. Και από αύριο, αίρονται όλα τα επιβαρυντικά της τσέπης μας μέτρα και βρισκόμαστε στο 2008, όπου τα πράγματα μας τα παρουσίαζαν θετικά.

Θα έχουμε δηλαδή ένα κράτος, όπου για να δεχθούν οι όποιοι συνδικαλιστές να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις, θα υποχωρεί το κράτος εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, ικανοποιώντας και παράλογα αιτήματα. Το δημόσιο θα διογκώνεται με προσλήψεις και επίδειξη εύνοιας σε "ημέτερους" κλάδους ενισχύοντας τα Ταμεία τους από τον κρατικό προϋπολογισμό -δηλαδή από το δικό μας πορτοφόλι- και για να μη μακρηγορώ θα εξακολουθήσουμε να ζούμε με όλες τις παθογένειες που μας έφεραν στα Μνημόνια. Μαζί βέβαια με τα "φακελάκια" διαφθοράς που έχουν κατακλύσει την δημόσια και ιδιωτική μας ζωή.

Αυτό εννοούμε όταν λέμε πως θα σωθεί η Ελλάδα, αν ελαφρύνει ή και αποπληρώσει τα χρέη της; Η σωτηρία, δηλαδή, είναι η επαναφορά στην προ μνημονίων εποχή; Αν το παραδεχθούμε αυτό, θα σημαίνει ότι μάθαμε να ζούμε στο βούρκο και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε στον καθαρό αέρα.

Δεν είναι οικονομικό το πρόβλημά μας. Επαναλαμβάνω συνεχώς, με φόβο κόπωσης των αναγνωστών, ότι η οικονομική δυσπραγία είναι το σύμπτωμα, δεν είναι η ασθένεια. Αυτή έχει βαθιές ρίζες, είναι πολύμορφη και κατατρώγει τις σάρκες μας, εδώ και δεκαετίες - για να μη πω από τη στιγμή ίδρυσης του κράτους μας σε σαθρά θεμέλια, σκοτώνοντας τον Κυβερνήτη που επιχειρούσε να βάλει μια τάξη.

Το μικρόβιο που προκάλεσε την οικονομική κρίση είναι η απουσία πολιτικής. Όχι κάποιας πολιτικής, αλλά καθ’ ολοκληρίαν της πολιτικής. Αυτής, που θα οργάνωνε το κράτος με ισονομία, ισοκρατία και ισηγορία, τις βασικές θεμελειώδεις αρχές της Δημοκρατίας, και τις οποίες γνώριζε προφανώς ο Μακρόν μιλώντας στην Πνύκα, εκεί που ήταν η εστία τους, και οι οποίες δυστυχώς περιφρονήθηκαν και παραμερίστηκαν.

Το κενό κατέλαβαν νεοφανείς θεωρίες ή παρωχημένες ιδεοληψίες, καταδικασμένες από τη σύγχρονη πολιτική ιστορία, τις οποίες εκμεταλλεύονται οι δήθεν προοδευτικοί για να εξουσιάζουν τους λαούς προς όφελός τους.

Η απουσία πολιτικής έφερε φυσικά την έλλειψη πολιτικών προσώπων. Και στη θέση τους εμφανίσθηκαν οι "δήθεν", κατά κανόνα αφισοκολλητές κομμάτων ή παρατρεχάμενοι των κομματικών γραφείων, ή κληρονόμοι εδρών. Και το σύστημα βέβαια, το οποίο τέτοιους "πολιτικούς" χρειάζεται για να τους κατευθύνει, τους ανέδειξε σε "πολιτικές προσωπικότητες".

Και αν επεκταθούμε στους άνω των 10.000 κομματικούς-κυβερνητικούς συμβούλους, που ακολουθούν το κόμμα στην εξουσία, πολλοί από τους οποίους δεν θα είχαν θέση κλητήρα σε επιχείρηση, τότε θα συμφωνήσουμε πιστεύω, ότι εκεί βρίσκεται η ασθένεια. Και φυσικά, όταν αυτού του είδους "πολιτικοί" μας εκπροσωπούν, δεν είναι περίεργο που οδήγησαν την οικονομία στη γνωστή κατάσταση.

Η απουσία της πολιτικής, έφερε την ανομία με όλα τα συνεπακόλουθά της. Και οδηγηθήκαμε στην σήψη της κοινωνίας μας, που αυτή έφερε την οικονομική κρίση.
Η σωτηρία της Ελλάδας δεν θα προέλθει ούτε από τα μνημόνια ούτε από τα αντι-μνημόνια. Θα προέλθει από την απόφασή μας να ξαναγυρίσουμε στον ελληνικό τρόπο ζωής, της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας. Όταν η κοινωνία καυτηρίαζε τον παραβάτη, και όχι τον έντιμο, ως συμβαίνει σήμερα, επειδή θεωρείται βλάκας που δεν κλέβει κι αυτός όπως οι άλλοι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Σεπ 2017


Μια γενικότερη αλλαγή στάσης απέναντι στην Ελλάδα διαβλέπει σε άρθρο της η γαλλική Liberation, με αναφορά στις πρόσφατες δηλώσεις του ευρωπαίου Επιτρόπου Οικονομικών Pierre Moscovici και την επίσκεψη του γάλλου προέδρου Emmanuel Macron στην Αθήνα.

Ειδικότερα, η Liberation αναφέρει πως η δήλωση του κ. Moscovici στην Corriere della Sierra ότι «αποφασίζοντας με τέτοιο τρόπο για τη μοίρα μιας χώρας, επιβάλλοντας αποφάσεις για την περικοπή συντάξεων... θίγουμε τις θεμελειώδεις επιλογές της», θα μπορούσε να είναι η τοποθέτηση ενός ακτιβιστή κατά της παγκοσμιοποίησης. Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό που το 2012 καλούσε τους έλληνες ψηφοφόρους να μην ψηφίζουν το ΣΥΡΙΖΑ και την καμπάνια εναντίον της λιτότητας του Αλ. Τσίπρα, επισημαίνει το άρθρο.

Παράλληλα, καθώς ο γάλλος πρόεδρος Macron έρχεται στην Αθήνα με την πρόθεση να προωθήσει μια δημοκρατική μεταρρύθμιση της Ευρώπης, η Liberation εκτιμά ότι τα σχόλια Moscovici δεν ήταν τυχαία, αλλά επιβεβαιώνουν μια αλλαγή κατεύθυνσης όσον αφορά την προσέγγιση της ελληνικής κρίσης.

Στο πρόσφατο παρελθόν, Ελλάδα συγκρινόταν με τα... αδιόρθωτα τζιτζίκια και στιγματιζόταν για την κακοδιαχείριση που έκανε. Ο ίδιος ο Pierre Moscovici κατέκρινε την Ελλάδα το Μάρτιο του 2010 ως «αμελή χώρα» και φυσικά στη συνέχεια συγκαταλεγόταν στα λεγόμενα PIGS («γουρούνια»), το ακρωνύμιο για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότους, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία.

Πλέον υπάρχει μια αλλαγή του πλαισίου, εκτιμά η Liberation. To "PIGS" δεν είναι πλέον στη μόδα, απεναντίας τώρα μνημονεύονται οι θυσίες που έχουν κάνει οι Έλληνες. Η νέα ανάλυση του Macron καταγγέλλει ήπια τα «κατεπείγοντα μέτρα» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, υπό την πίεση των δανειστών. Δεν πρόκειται βέβαια για mea culpa, αλλά η Ελλάδα δεν στιγματίζεται πια.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Η πληροφορία είναι κάτι πανίσχυρο. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο με πληροφορίες. Οι περισσότερες από αυτές είναι άχρηστες. Ίσως ένα ελάχιστο ποσοστό, όμως, είναι αληθινές. Και μας αφορούν. Αφορούν τη ζωή μας και οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια στην ηθική και πνευματική μας ήττα. Αυτές οι πληροφορίες έχουν γεμίσει τις ζωές μας. Μας έχουν κάνει να θυμώσουμε, μας έχουν φοβίσει και τελικά, μας έχουν καθηλώσει. Μας έχουν καταστήσει ανάπηρους να αντιδράσουμε, να διεκδικήσουμε τις ζωές μας. Ενώ θα έπρεπε να έχει συμβεί το αντίθετο. Θα έπρεπε να μας έχουν σηκώσει ενάντια σε εκείνους που, φανερά πια, δουλεύουν εις βάρος μας, δουλεύουν για να μας εξοντώσουν. Σε καθημερινή βάση μας απειλούν πως θα μας συμβούν τα χειρότερα, εάν δεν ακολουθήσουμε πιστά τις εντολές τους. Και όμως, όλες οι πληροφορίες που δεχόμαστε, μας στέλνουν το ίδιο ακριβώς μήνυμα: Κανείς δεν μας σώζει, κανείς δεν νοιάζεται τι θα μας συμβεί… όλοι αυτοί που παλεύουν για εμάς, εκτελούν σχέδιο εξόντωσής μας…

Οι πληροφορίες είναι μπροστά μας. Και είναι μόνο εκείνες που δεν μπορούν να κρυφτούν. Γιατί υπάρχουν και άλλες, πολλές, κλεισμένες μέσα σε γραφεία, φρικτές και απάνθρωπες. Και όλες τους ασχολούνται με εμάς και την εξόντωσή μας. Την πνευματική. Την ηθική. Έως και την φυσική, αν καταστεί αυτό αναγκαίο… Κάθε ένας από εμάς, που κατανοεί την αλήθεια αυτών των πληροφοριών, είναι επικίνδυνος. Έχει επικηρυχθεί… Οι «εκλεκτοί» έχουν αποφασίσει την εξόντωσή του. Ο λόγος πολύ απλός. Είδε και κατάλαβε τα εγκλήματά τους. Κι εκεί που τα «εργαλεία» των «εκλεκτών» δεν αποδίδουν, τότε αρχίζει η μεθοδική εξόντωση. Στην αρχή του εύρους επικοινωνίας. Δεν πρέπει να ακούγονται οι φωνές εκείνων που βλέπουν τι θα συμβεί. Μετά, έρχεται η συκοφαντία. Ακολουθεί ο εκφοβισμός. Αν χρειαστεί, ο ανυπάκουος με ψευδείς κατηγορίες θα εμπλακεί με τον σκληρό πυρήνα και θα απειληθεί η προσωπική και οικογενειακή του ειρήνη και η ψυχική ισορροπία… Κι αυτό, επειδή κρίθηκε επικίνδυνος. Είναι φορέας μιας «αρρώστιας» που είναι μεταδοτική και ικανή να απειλήσει τα σχέδια των «επικυρίαρχων».

Κοιτώντας τον δρόμο που έχουμε βαδίσει, βλέπουμε την πορεία μας σαν μια γραμμή. Μια γραμμή από άπειρες κουκκίδες, συμβάντα, που οδηγούν κάπου. Ο χρόνος γράφεται με κουκκίδες, στίγματα… Κάποια από αυτά ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Είναι γεμάτα από χρώμα. Είναι εκείνα τα στίγματα, που φέρνουν χαρά και μας γεμίζουν με νοσταλγία μέχρι το επόμενο στίγμα. Είναι εκείνες οι μικρές αλλά σημαντικές περίοδοι, για τις οποίες ζούμε. Είναι εκείνες οι στιγμές του χρόνου που γράφονται ανεξίτηλα στον χάρτη της ζωής, και που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την πορεία μας, να αλλάξουν τον προορισμό μας σε κάτι καλύτερο.

Και καθόμαστε κάποιες από αυτές στιγμές για να δούμε. Για να ευχαριστήσουμε όσους λείπουν. Για να πιαστούμε από το χέρι όσων βρίσκονται μαζί μας στο σκληροτράχηλο και γεμάτο πόνο μονοπάτι της ζωής. Αλλά και για να θυμηθούμε όσους έφυγαν… Με αυτή, την τελευταία βεβαιότητα, αυτή του «μεγάλου ταξιδιού», πορευόμαστε αναζητώντας την επόμενη κουκκίδα που θα μας δώσει δύναμη. Που θα μας θυμίσει τις αρχές και τις αξίες μας. Που θα μας κάνει να θυμηθούμε από που ξεκινήσαμε και που θέλουμε να πάμε. Βαδίζοντας με αξιοπρέπεια αλλά και την ευθύνη που μας παρέδωσαν οι πρόγονοι να μεταφέρουμε στους απογόνους. Για να σταθούμε άξιοι στην τελευταία κουκκίδα της δικής μας γραμμής, να δώσουμε όσα ακριβώς πήραμε ή και περισσότερα αν είμαστε άξιοι, σε αυτούς που θα συνεχίσουν με τα δικά μας όνειρα να γράφουν τις δικές τους κουκκίδες στον χάρτη της ζωής…

Οι πληροφορίες μας έχουν δοθεί. Οι πολλές είναι άχρηστες και «θανατηφόρες». Οι λίγες είναι αυτές που αξίζουν. Και είναι αυτές οι λίγες που κραυγάζουν για να μας σώσουν. Εσύ τις βλέπεις; Τις ακούς; Αν όχι, γιατί δίνεις στους δημίους σου τη χαρά της παράδοσής σου στα άνομα σχέδιά τους; Αν ναι, πες μου τι κάνεις για να σταματήσεις την εξόντωσή σου; Γιατί επιτρέπεις να σε εξοντώνουν οι ανίκανοι να καταστρέφουν και να γκρεμίζουν όσα –λίγα ή πολλά- έχτισες, όσα λίγα ή πολλά ονειρεύτηκες, όσα λίγα ή πολλά θέλησες να μεταφέρεις στην δύσκολη, στενή και επικίνδυνη γραμμή της δικής σου ζωής.

Τελείωσε ο καιρός για συμπεράσματα. Ήρθε η ώρα των αποφάσεων ζωής. Η ώρα που θα αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του και για όλους μαζί. Η ώρα που οι ληστές πρέπει να πεταχτούν έξω από τα σπίτια μας και να οδηγηθούν εκεί που τους αξίζει… Ο χρόνος κυλά και η γραμμή τελειώνει, για όλους μας… αναζητώντας μια νέα πανίσχυρη κουκκίδα γεμάτη με χρώμα. Μια κουκκίδα που θα αλλάξει την πορεία της συνολικής μας, εθνικής, γραμμής…

ΥΓ: Στον μικρόκοσμο του καθενός μας υπάρχει μια σημαντική –απαράβατη- «εντολή». Η επιβίωση. Και η επιβίωση έχει δύο τρόπους. Τον άσχημο και τον καλό. Ο άσχημος εξασφαλίζει, μετά βίας, την τροφή. Ο καλός εξασφαλίζει τα πάντα, μα κυρίως την αξιοπρέπεια. Ποιόν δρόμο λοιπόν θα διαλέξεις εσύ; Ποια γραμμή θα αποφασίσεις να χαράξεις στον χάρτη της δικής σου, της δικής μας ζωής;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Έκρηξη φοροδιαφυγής και συρρίκνωση των εισοδημάτων από μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα από ακίνητα είναι τα αποτελέσματα της τελευταίας φορολογικής και ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, που οδήγησε στην υπερφορολόγηση των πολιτών.

Τα στοιχεία των εισοδημάτων του 2016 (που δηλώθηκαν στην εφορία το 2017) είναι σε γνώση τόσο του οικονομικού επιτελείου όσο και των πιστωτών της χώρας και όπως φαίνεται θα βρεθούν στο επίκεντρο των συζητήσεων, καθώς η πορεία των δημοσίων εσόδων το 2018, όταν το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να «σκαρφαλώσει» στο 3,5% του ΑΕΠ, είναι το κλειδί για την επιτυχία του υπεραισιόδοξου αυτού στόχου.

Εκτός από τη μείωση κατά περίπου 900 εκατ. ευρώ των εισοδημάτων των ελευθέρων επαγγελματιών (που αποκάλυψε η «Κ»), μισθωτοί και συνταξιούχοι αλλά και οι 1,5 εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων δήλωσαν χαμηλότερα εισοδήματα. Η μείωση του αφορολόγητου ορίου, η αύξηση των επιβαρύνσεων από τη νέα κλίμακα της εισφοράς αλληλεγγύης καθώς και των συντελεστών φορολόγησης των εισοδημάτων από ακίνητα οδήγησαν στον δραστικό περιορισμό των εισοδημάτων. Ταυτόχρονα ο νέος τρόπος υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών, ο οποίος ήταν γνωστός από το 2016, έδωσε και τη χαριστική βολή και αυτό καθώς μπλοκάκια και γενικότερα όσοι ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα, με στόχο να αποφύγουν τις υψηλές επιβαρύνσεις (και από το σκέλος της φορολογίας αλλά και των εισφορών), φαίνεται να εκτίναξαν τη φοροδιαφυγή και κατ’ επέκτασιν την εισφοροδιαφυγή. Η εξέλιξη αυτή δεν επέτρεψε την περαιτέρω αύξηση των δημοσίων εσόδων από την εκκαθάριση των δηλώσεων τον περασμένο Ιούνιο, η οποία κινήθηκε στα περυσινά επίπεδα (3,41 δισ. ευρώ από 3,46 δισ. ευρώ), παρά τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων:

1. Το συνολικό ποσόν εισοδήματος που δήλωσαν το 2016 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ανήλθε σε 57,9 δισ. ευρώ, έναντι 58,75 δισ. ευρώ το 2015, δηλαδή μειώθηκε κατά 1,5% ή κατά 864 εκατ. ευρώ. Ποσό το οποίο αντανακλά μία πραγματική μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, καθώς προέρχεται από την κατεξοχήν κατηγορία που δεν φοροδιαφεύγει.

2. Οι ιδιοκτήτες εκμισθούμενων ακινήτων δήλωσαν συνολικά για το 2016 ποσόν εισοδήματος 5,962 δισ. ευρώ προερχόμενο από ενοίκια, ενώ πέρυσι είχαν δηλώσει 6,083 δισ. ευρώ από την ίδια πηγή. Το εισόδημά τους μειώθηκε δηλαδή κατά 121 εκατ. ευρώ. Οι φόροι από το 2010 μέχρι και το 2015 αυξήθηκαν κατά 600% και πλέον, ενώ την ίδια στιγμή τα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 32,8%.

Σύμφωνα με στοιχεία:
• Το 2010 το Δημόσιο εισέπραξε από τη φορολόγηση των ακινήτων 487 εκατ. ευρώ, ενώ το δηλoύμενο εισόδημα από ακίνητα ανερχόταν στα 8,87 δισ. ευρώ.
• Το 2011 οι φόροι των ακινήτων έφθασαν το 1,17 δισ. ευρώ, ενώ το δηλούμενο εισόδημα τα 7,98 δισ. ευρώ (1.584.059 φορολογούμενοι είχαν εισοδήματα από ακίνητα).
• Το 2012 οι φόροι των ακινήτων διαμορφώθηκαν στα 2,75 δισ. ευρώ, ενώ το εισόδημα από ακίνητα στα 6,8 δισ. ευρώ
Το 2013 οι φόροι των ακινήτων αυξήθηκαν περαιτέρω και διαμορφώθηκαν στα 2,991 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να μειώνεται στα 6,22 δισ. ευρώ.
• Το 2014 οι φόροι των ακινήτων έσπασαν το φράγμα των 3 δισ. ευρώ και συγκεκριμένα εισπράχθηκαν 3,474 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να περιορίζεται στα 6,08 δισ. ευρώ.
• Το 2015 οι φόροι στα ακίνητα ανήλθαν στα 3,18 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα να υποχωρεί στα 6 δισ. ευρώ
• Το 2016 οι φόροι στα ακίνητα ανήλθαν στα 3,53 δισ. ευρώ, με το δηλούμενο εισόδημα από ακίνητα να περιορίζεται στα 5,96 δισ. ευρώ.
• Το συνολικό δηλωθέν εισόδημα των ελευθέρων επαγγελματιών μειώθηκε το 2016 κατά 20% σε σύγκριση με το 2015. Η εν λόγω κατηγορία φορολογουμένων δήλωσε για το 2016 (στις φορολογικές δηλώσεις του 2017) συνολικό ποσόν εισοδημάτων ύψους 3,8 δισ. ευρώ, έναντι 4,7 δισ. ευρώ για το 2015 (στις φορολογικές δηλώσεις του 2016). Οπως προαναφέρθηκε, η μείωση των εισοδημάτων στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους επιτηδευματίες ήταν απόρροια της νέας πολιτικής υπολογισμού των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών.

Προκόπης Χατζηνικολάου
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ευτυχώς που υπάρχει και το Ευρωκοινοβούλιο και μαθαίνουμε ότι το καθένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη είναι δημιούργημα αυτής της κυβέρνησης, που αποφάσισε με νόμο του 2015 να αφήσει απροστάτευτους τους δανειολήπτες! 

Το καταπληκτικό είναι που η κυβέρνηση δηλώνει διαρκώς ψέματα ότι η τρόικα απέρριψε κάθε προστασία των κόκκινων δανείων. Ενώ οι ηλεκτρονικές δημοπρασίες πήραν ήδη μπρος τρείς φορές την εβδομάδα! 

Ποιος αποκάλυψε το νέο κυβερνητικό παραμύθι; Ο Πιερ Μοσκοβισί, που καταγγέλλει παράλληλα την τρόικα ότι επιβάλλει μια οικονομική πολιτική στην Ελλάδα που καταλύει τη Δημοκρατία. Αυτό, για να μη νομίζει κανείς ότι ο Γάλλος έχει λόγους να πλήξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Ο Μοσκοβισί, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή Νίκου Ανδρουλάκη αν είναι οι θεσμοί που απέρριψαν πρόταση να δίνεται η δυνατότητα στους δανειολήπτες να εξαγοράσουν το δάνειό τους στην προνομιακή εμπορική ή κατώτερη αξία πριν αυτό πουληθεί σε funds ή σε πλειστηριασμό απάντησε ότι: 

Στη σχετική νομοθέτηση μπορούσε να προβλεφθεί ότι ο δανειολήπτης θα είχε δικαίωμα να εξαγοράσει το δάνειό του πριν πουληθεί ή εκπλειστηριαστεί. Κι αυτό, γιατί «οι ελληνικές αρχές είχαν την πρωτοβουλία για τη σύνταξη, τόσο του αρχικού όσο και του αναθεωρημένου νόμου 4354/2015. Η επιλογή των μέτρων και των μεθόδων εφαρμογής επαφίετο στις ελληνικές αρχές»

Οι ελληνικές αρχές επέλεξαν τελικά να αφήσουν τους δανειολήπτες σε δεύτερη μοίρα και να ευνοήσουν τις τράπεζες και τα funds κοράκια των κόκκινων δανείων. Κι αυτή η επιλογή ήταν το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων μεταξύ της τρόικας και της ελληνικής πλευράς! 

Σημειώνεται, ότι η Κύπρος φρόντισε να προστατέψει τους πολίτες της, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα επαναγοράς του δανείου τους πριν αυτό πουληθεί από τις τράπεζες! 

Μετά απ αυτά, ορθώνονται εύλογα ερωτήματα: Ποιοι αποφάσισαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των  funds σε βάρος των δανειοληπτών και γιατί; Υπήρχε αντάλλαγμα σ αυτή την πολιτική; Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης ή επιχειρηματικής κίνησης σε συνεννόηση με τις τράπεζες; Τι κέρδισε το ελληνικό δημόσιο από τη σχετική νομοθέτηση; Τι κέρδισαν οι τράπεζες; Η συγκεκριμένη νομοθεσία είναι σε όφελος των Ελλήνων πολιτών ή σε βάρος τους; Υπάρχει απάντηση; 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Πόσο ρομαντικός, και απομακρυσμένος από την τρέχουσα πραγματικότητα ο στίχος του ποιητή που αναζητούσε «έναν κόσμο όμορφο και… αγγελικά πλασμένο» καθώς από το καλοκαίρι του 2010 εμείς, τα παιδιά και εγγόνια μας ζούμε στην Ελλάδα «Θεσμών», ανεργίας, κατάθλιψης, ξενιτεμού, στερήσεων και έλλειψης της ελπίδας…

Επιτρέψετε μου λοιπόν να αποστασιοποιηθώ από τα πολιτικά και οικονομικά θέματα και να καλέσω την προσοχή σας σε θέμα κοινωνιολογικού και ψυχολογικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος ζητώντας σας να ελέγξετε πώς ακριβώς αντιδράτε στις καθημερινές ευχάριστες ή δυσάρεστες, επιθυμητές ή ανεπιθύμητες στιγμές και καταστάσεις της ζωής.

Έχουμε, ο καθένας και η καθεμιά μας, κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διαχείρισης των μικρών ή μεγάλων προβλημάτων ή είμαστε καράβια ακυβέρνητα, που παλινωδούμε προσπαθώντας να αντιδράσουμε όσο και όπως καλύτερα μπορούμε χωρίς σχέδια, χωρίς στρατηγική, ίσως και χωρίς ελπίδα;

Στην κλασική ορθόδοξη ψυχοδυναμική του άποψη ο Freud υποστήριξε ότι η δομή του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας αναπτύσσεται από το σύνολο των παιδικών μας εμπειριών και παγιώνεται γύρω στην ηλικία των επτά περίπου ετών.

Αντιδρώντας σε εκείνη την αυστηρά ορθόδοξη και περιοριστική άποψη του Freud, από την αρχή κιόλας της γέννησης του ψυχαναλυτικού κύκλου της Βιέννης, μερικοί συνάδελφοι και μαθητές του αντέδρασαν υποστηρίζοντας την άποψη ότι η θεμελιακή δομή του χαρακτήρα μας εξελίσσεται μέχρι και το τέλος της εφηβικής ηλικίας.

Στη συνέχεια επικράτησαν και ακόμη πιο προωθημένες απόψεις, χωρίς ίσως αυτές να γίνονται άμεσα αποδεκτές από τους «ορθόδοξους» του ψυχοδυναμικού κινήματος, που πρεσβεύουν ότι ο ανθρώπινος χαρακτήρας και η προσωπικότητά μας παραμένουν ανοιχτά συστήματα μέχρι και την μέση ώριμη σε χρόνια ζωής ηλικία μας…

Ο γερμανικής καταγωγής ψυχολόγος Abraham Maslow που διέφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία για να διαπρέψει στις ΗΠΑ, βοήθησε τα μέγιστα στον προσδιορισμό των ψυχολογικών κινήτρων μας με την πασίγνωστη «πυραμίδα των αναγκών του ανθρώπου». Για Maslow, όπως και για ένα μεγάλο αριθμό επιστημόνων της συμπεριφοράς (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) ο άνθρωπος μέχρι και τη στιγμή που θα αφήσει την τελευταία του πνοή ως έμβιο όν παραμένει ένα ανοικτό σύστημα και εξελισσόμενο μέχρι και την τρίτη ηλικία.

Στην εξελικτική του πορεία μέσα στον κόσμο των ατόμων που το περιτριγυρίζουν το παιδί έχει τρείς πιθανές επιλογές συμπεριφοράς που θα επιδείξει και στη συνέχεια θα υιοθετήσει σε βαθμό που ΜΙΑ από αυτές να αποτελέσει το ορατό, ευδιάκριτο και καθοριστικό τύπο και περίβλημα του χαρακτήρα του για το υπόλοιπο της ζωής του.

Όσοι είσθε κιόλας γονείς με ένα, δύο η περισσότερα παιδιά και όσοι μεγαλώσατε κάποια παιδιά βιώσατε και βιώνετε την διαπίστωση ότι κάθε ένα από τα παιδιά σας έχει το δικό του χαρακτήρα, τη δική του προσωπικότητα τους δικούς του τρόπους προσαρμογής στην ίδια ακριβώς αντικειμενική πραγματικότητα όπου συμβιώνει με άλλα αδέλφια/αδελφές.

Η Αμερικανίδα ψυχαναλύτρια Dr Karen Horney έχει ήδη υποστηρίξει ότι ο καθένας μας από την παιδική ακόμη ηλικία δείχνει ότι θέλει συγκεκριμένα:
— να προσεγγίσει τους ανθρώπους,
— να αντιπαραταχθεί με τους ανθρώπους ή
— να αποστασιοποιηθεί από τους ανθρώπους.

Ας δούμε τι ακριβώς σημαίνει ο κάθε ένας τύπος συμπεριφοράς στους απέναντί μας.

Προσεγγίζοντας τους ανθρώπους το παιδί αποδέχεται την αδυναμία του και , ανεξάρτητα από τους ενδόμυχους φόβους του, πασχίζει να κερδίσει την στοργή και την αγάπη τους.

Αντιπαρατασσόμενο το παιδί θεωρεί δεδομένη την εχθρότητα των συνανθρώπων του και αποφασίζει να τους πολεμήσει .

Αποφεύγοντας τους συνανθρώπους του το παιδί δεν επιθυμεί να έχει τη στοργή τους ούτε να τους ανταγωνισθεί – αλλά απλούστατα να κρατηθεί μακριά τους.

Έτσι γεννιέται ένα τρίπτυχο τυπολογίας ανθρώπινων χαρακτήρων που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ως: ο συμμορφούμενος, ο επιθετικός και ο αποστασιοποιημένος τύπος.

Αν δούμε τον εαυτό μας και τα άλλα πρόσωπα που μας περιτριγυρίζουν σε καθημερινή βάση στο σπίτι, το γραφείο, το εργοστάσιο, το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο πιο αναλυτικά και προσεκτικά νομίζω ότι εύκολα θα εντοπίσουμε τους τρεις αυτούς τύπους.

Ο συμμορφούμενος τύπος είναι το άτομο που δείχνει έντονα την ανάγκη του να κερδίσει την στοργή και την εκτίμηση των συνανθρώπων του. Τα άτομα με χαρακτήρα συμβιβαστικού τύπου είναι πρόσωπα αδύναμα που εξαρτώνται άμεσα από άλλα πρόσωπα, αντλούν την αυτοπεποίθησή τους από την στάση που οι τρίτοι κρατούν απέναντί τους και, αδυνατώντας να διακινδυνεύσουν την απώλεια της στοργής την οποία τόσο πολύ χρειάζονται, καταπιέζουν κάθε είδος επιθετικότητας προτιμώντας να επωμισθούν τις ευθύνες και τις ενοχές ακόμη και όταν σε μια συγκεκριμένη κατάσταση δεν είναι… δικές τους!

Ο επιθετικός τύπος είναι εκείνο το άτομο το οποίο θεωρεί δεδομένη την εχθρότητα των άλλων – ακόμη και όταν δεν υπάρχει – και υιοθετώντας τη θέση ότι η ζωή είναι μια ατέλειωτη πάλη για την επιβίωση πασχίζει για την απόκτηση δύναμης και εξουσίας. Στις διαπροσωπικές του σχέσεις το άτομο αυτό στοχεύει πάντοτε στην επικράτηση, στην μείωση των συνανθρώπων του, στη δική του τελική νίκη.

Ο αποστασιοποιημένος τύπος αφορά εκείνο το άτομο το οποίο πασχίζει να διατηρήσει μια συναισθηματική απόσταση ασφαλείας από τους συνανθρώπους του καθώς το συναίσθημα οικειότητας του δημιουργεί άγχος. Για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του το άτομο προσπαθεί να γίνει συναισθηματικά αυτοδύναμο αποφεύγοντας τον ανταγωνισμό ή την αντιπαράθεση με τρίτους όσο και την οικειότητα και συναισθηματική εξάρτηση που μπορεί να απολήξουν σε ερωτικό «δεσμό».

Ρίξτε μια ματιά, αφού τελειώσετε την ανάγνωση του άρθρου μου, στον εαυτό σας σε έναν συμβολικό καθρέπτη, εάν θέλετε να αποφύγετε τον πραγματικό, και για λίγα λεπτά της ώρας να είσθε απόλυτα ειλικρινείς και αντικειμενικοί στην κρίση και την αυτοκριτική σας.

Μη αντιμετωπίσετε τον εαυτό σας με σαδιστικά ή με μαζοχιστικά κριτήρια!.

Νοερά γυρίστε πίσω στα παιδικά χρόνια, όσο πιο πίσω μπορείτε και σταθείτε εκεί με κατανόηση για το παιδάκι που κάποτε ήσασταν και για τους γονείς και τα αδέλφια σας.

Στην δική σας περίπτωση φίλες και φίλοι που με διαβάζετε εδώ στο blog ποιοι παράγοντες διαδραμάτισαν τον καταλυτικό ρόλο και σας ώθησαν να αποκτήσετε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα που σήμερα σας διακρίνει στις διαπροσωπικές σας σχέσεις με γνωστά και οικεία ή με άγνωστα πρόσωπα;

Σας αρέσει ο τύπος που είσθε;

Εάν η απάντησή σας είναι ΝΑΙ, επιτρέψτε μου να ρωτήσω, εάν είσθε γονείς, τι κάνετε για να σας μοιάσουν τα παιδιά σας;

Εάν η απάντησή σας είναι ΟΧΙ πώς προσπαθείτε να αποφύγετε το λάθος της μεταβίβασης του δικού σας χαρακτήρα στα παιδιά σας;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Σεπ 2017


Θα μας κάνουν "αλληλέγγυους" ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ...

Φαίνεται πως τα έχει βρει πολύ δύσκολα η Νέα Τάξη Πραγμάτων με την άνοδο των εθνικιστικών κινημάτων διεθνώς... Δεν εξηγήται αλλιώς η ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ έρευνα που δημοσίευσε η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ....

Δεν είναι φαντασίωση. Δεν είναι επιστημονική φαντασία. Δεν είναι σάτιρα.

Μια νέα ψυχολογική έρευνα που δημοσιεύθηκε στην τελευταία έκδοση του περιοδικού της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναγκαστική χορήγηση οξυτοκίνης στους ξενοφοβικούς μπορεί να τους κάνει πιο φιλικούς στους πρόσφυγες.

Η δημοσιευμένη έρευνα (εδώ σε pdf), που έχει τίτλο “Η συμμόρφωση με υποχρεωτική οξυτοκίνη μειώνει την ξενοφοβική απόρριψη εξωτερικής ομάδας”, περιγράφει μια επιτυχή απόπειρα χειραγώγησης του ανθρώπινου μυαλού μέσω χημικής παρέμβασης. Ο στόχος ήταν να κάνει τους ανθρώπους πιο ανεκτικούς στη μαζική μετανάστευση αλλάζοντας την ορμονική ανταπόκρισή τους προς τους μετανάστες.

Οι επιστήμονες εξέτασαν 183 λευκούς Καυκάσιους που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να κάνουν δωρεές σε άτομα που έχουν ανάγκη, τα μισά από τα οποία ήταν πρόσφυγες (εξωτερική ομάδα) και τα μισά από τα οποία ήταν ντόπιοι (εσωτερική ​​ομάδα).

Οι συμμετέχοντες που σημείωσαν χαμηλά επίπεδα ξενοφοβίας ήταν ευνοϊκοί στην εξωτερική ομάδα. Αυτή η προτίμηση αυξήθηκε περαιτέρω μετά από ενδορινική χορήγηση οξυτοκίνης, μιας ορμόνης που παίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνική σύνδεση και στη σεξουαλική αναπαραγωγή. Από την άλλη πλευρά, οι συμμετέχοντες που σημείωσαν υψηλά ποσοστά ξενοφοβίας έδειξαν προτίμηση για την εσωτερική ομάδα.

Η εξελικτική ψυχολογία, οι συγγραφείς γράφουν, έχει δείξει ότι οι άνθρωποι έχουν μια πραγματική τάση να αντιπαραβάλλουν ανθρώπους σαν εμάς (εσωτερική ομάδα) με άλλους (εξωτερική ομάδα). Εάν δηλαδή οι άνθρωποι έχουν μια εξελικτική προτίμηση για την εσωτερική ομάδα, πώς θα μπορούσε να ενθαρρυνθεί η αλτρουιστική συμπεριφορά; Απάντηση: με κανονιστική πίεση για την επιβολή αυτής της συμπεριφοράς.

Σύμφωνα με την έρευνα:
"Εν μέσω της ταχείας παγκοσμιοποίησης, η ειρηνική συνύπαρξη των πολιτισμών απαιτεί μια βαθύτερη κατανόηση των δυνάμεων που επιβάλλουν την κοινωνική (θετική) συμπεριφορά και την ανατροπή της ξενοφοβίας. Ωστόσο, οι συνθήκες που προωθούν αυτόν τον εξωτερικό αλτρουισμό δεν έχουν καθοριστεί. Εδώ αναφέρουμε τα αποτελέσματα ενός ελεγχόμενου με φάρμακο πειράματος που δείχνει ότι η ενισχυμένη δραστηριότητα του συστήματος οξυτοκίνης συνδυασμένη με φιλανθρωπικούς κοινωνικούς δείκτες μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της ξενοφοβίας ενισχύοντας τον αλτρουισμό προς τους πρόσφυγες. Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι ο συνδυασμός οξυτοκίνης και ομότιμα προερχόμενων αλτρουιστικών προτύπων περιορίζει την απόρριψη εξωτερικών ομάδων ακόμη και στα πιο εγωιστικά και ξενοφοβικά άτομα και επομένως αναμένεται να αυξήσει την ευκολία προσαρμογής των ανθρώπων στα ταχέως μεταβαλλόμενα κοινωνικά οικοσυστήματα.”
Η έρευνα κατόπιν μας πληροφορεί ότι το πείραμα είχε επιτυχία καθώς μετά την χορήγηση της ορμόνης οι ”ξενοφοβικοί” άλλαξαν άποψη κατά 74%:
”Ποτέ πριν, τα άτομα δεν έπρεπε να προσαρμοστούν σε κοινωνικά περιβάλλοντα που ορίζονται από τέτοια μεγέθη εθνοτικής ποικιλότητας και πολιτιστικής διαφοροποίησης. Ωστόσο, οι νευροβιολογικές ενδείξεις σχετικά με τις στρατηγικές για τη μείωση του ξενοφοβικού αισθήματος και την ενίσχυση της αλτρουιστικής συνεργασίας με τους ξένους είναι σπάνιες. Σε μια σειρά πειραμάτων που διευθετήθηκαν στο πλαίσιο της τρέχουσας προσφυγικής κρίσης, δοκιμάσαμε την τάση 183 Καυκάσιων συμμετεχόντων να κάνουν δωρεές σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, οι μισοί από τους οποίους ήταν πρόσφυγες και οι μισοί από τους οποίους ήταν ντόπιοι. Οι συμμετέχοντες που σημείωσαν χαμηλά επίπεδα ξενοφοβίας έδειξαν αλτρουιστική προτίμηση για την εξωτερική ομάδα, η οποία αυξήθηκε περαιτέρω μετά τη ρινική απελευθέρωση της νευροπεπτιδικής οξυτοκίνης. Αντίθετα, οι συμμετέχοντες με υψηλότερα επίπεδα ξενοφοβίας γενικά απέτυχαν να παρουσιάσουν ενισχυμένο αλτρουισμό προς την εξωτερική ομάδα. Αυτή η τάση αντισταθμίστηκε μόνο με την αντιστοίχιση της οξυτοκίνης με ομότιμα προερχόμενους αλτρουιστικούς κανόνες, με αποτέλεσμα την αύξηση κατά 74% των δωρεών που απευθύνονται σε πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, αυτά τα ευρήματα αποκαλύπτουν τις υποκείμενες κοινωνικοβιολογικές συνθήκες που συνδέονται με τον εξωτερικό αλτρουισμό, δείχνοντας ότι φιλανθρωπικοί κοινωνικοί δείκτες που συνυπάρχουν με ενισχυμένη δραστηριότητα του συστήματος οξυτοκίνης μειώνουν τις επιπτώσεις της ξενοφοβίας διευκολύνοντας την κοινωνική συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες.”

Οι επιστήμονες μας πληροφορούν επίσης ότι για να επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα προχώρησαν σε ιδεολογική κατήχηση χρησιμοποιώντας μέχρι και ”πιέσεις φήμης”, σε αυτό που φαίνεται να είναι ένα κραυγαλέο πείραμα κοινωνικής μηχανικής:
“Στο Πείραμα 1, συνολικά 76 υγιή θηλυκά (ν = 53) και αρσενικά (ν = 23) προπτυχιακοί φοιτητές (μέση ηλικία ± SD, 21,2 ± 3,0 y) ολοκλήρωσαν την εργασία δωρεάς. Για τους σκοπούς της δημιουργίας ενός αλτρουιστικού κανόνα, τα υποκείμενα συγκεντρώθηκαν σε μια αίθουσα διαλέξεων, ενεργοποιώντας πιέσεις φήμης να πιέσουν τους πιθανούς δωρητές να ανταποκριθούν πιο γενναιόδωρα”.
Η ιδέα της χειραγώγησης ανθρώπων με χημικές ουσίες για την επιβολή κοινωνικής συμμόρφωσης θυμίζει το βιβλίο του Aldous Huxley το 1931 με τίτλο ”Brave New World”, στο οποίο ο πληθυσμός μιας δυστοπίας (μεταμφιεσμένης ως ουτοπία) ελέγχεται με ένα φάρμακο που ονομάζεται soma και φτιάχτηκε για να έχει τον πληθυσμό εφησυχασμένο και συνεργάσιμο με την κοινωνική (άρχουσα;) τάξη.

Σε σύγκριση με πραγματικά γεγονότα, το εν λόγω πείραμα θυμίζει το περίφημο MK Ultra.

Και, εκτός από το γεγονός ότι σημερινά πειράματα σαν κι αυτό δημοσιεύονται πλέον ανοιχτά, η πιο τρομακτική ίσως παράμετρος είναι ότι πολλοί άνθρωποι θα το θεωρήσουν ως ένα λογικό τρόπο ”αντιμετώπισης” του ρατσισμού.

Με τα λόγια του Jon Rappoport: ”Οι συντάκτες της μελέτης ελέγχου του νου βασικά λένε:  
“Αν έχετε πρόβλημα με τη μαζική μετανάστευση, το πρόβλημα δεν έχει καμία σχέση με τα γεγονότα. Έχει μόνο σχέση με το ορμονικό σύστημα. Βασικά, έχετε έλλειψη οξυτοκίνης....”

Πηγή OffTheRecord

Όλως τυχαίως βέβαια τα "πειραματόζωα" ήταν λευκοί άνδρες... 
Στο μέλλον ίσως ο άνθρωπος να δέχεται μια ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ "θεραπεία" με οξυτοκίνη για να γίνουμε κι εμείς πειθήνια όργανα της Νέας Τάξης. Είναι ικανοί για όλα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Σεπ 2017


Tου Παναγιώτη Στάθη

Μαζικοί πλειστηριασμοί σπιτιών, οικοπέδων και καταστημάτων ξεκινούν από τον Σεπτέμβριο που θα είναι έτοιμη η ηλεκτρονική πλατφόρμα του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Η έναρξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών η οποία αναμένεται να ξεκινήσει έως τις αρχές Σεπτεμβρίου θεωρείται ότι θα αλλάξει τα δεδομένα και θα διευκολύνει τους επισπεύδοντες που μέχρι σήμερα βρίσκονταν εγκλωβισμένοι, καθώς οι διαδικασίες είχαν παγώσει και δεν γίνονταν πλειστηριασμοί, ενώ το κυνήγι των τραπεζών να πετύχουν τους στόχους απομείωσης των κόκκινων δανείων που διαθέτουν στα χαρτοφυλάκια και μέσω ρευστοποιήσεων δεν αφήνει πολλά περιθώρια.

Τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος δείχνουν ότι εξασφαλίσεις έχουν περίπου τα 9 στα 10 μη εξυπηρετούμενα δάνεια όλων των κατηγοριών (επιχειρηματικά, στεγαστικά και καταναλωτικά).

Τον Σεπτέμβριο

Όλα πλέον θα γίνονται ηλεκτρονικά και ταυτόχρονα θα αποφευχθούν εικόνες λεκτικής (ή σωματικής) βίας στα Ειρηνοδικεία της χώρας σε βάρος συμβολαιογράφων. Στις αρχές του 2018 η Πολιτεία θα είναι σε θέση να διενεργεί μαζικούς πλειστηριασμούς.

Η διαδικασία δεν θα γίνεται μόνο μια φορά την εβδομάδα όπως μέχρι σήμερα αλλά τρεις. Τετάρτη με Παρασκευή και μάλιστα σε δυο βάρδιες 11 με 1 και 2 με 5. Σύμφωνα με πληροφορίες, σε πρώτη φάση θα μπουν στην πλατφόρμα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών 500 ακίνητα ενώ έως τον Δεκέμβριο ενδέχεται να ξεπεράσουν τις 5.000.

Παράταση του νόμου Κατσέλη

Στο μεταξύ στην κυβέρνηση επεξεργάζονται νέο σχέδιο για την προστασία της πρώτης κατοικίας, αφού η ισχύ του νόμου Κατσέλη παύει στα τέλη του έτους. Όπως ανακοίνωσε πρόσφατα ο υπουργός Δικαιοσύνης Στ. Κοντονής η κυβέρνηση θα εξετάσει τον Δεκέμβρη τη θέσπιση ειδικής νομοθετικής ρύθμισης για την προστασία της μοναδικής και πρώτης κατοικίας, η οποία ουσιαστικά που θα συνεχίζει την προστασία που είχε θεσπίσει ο συγκεκριμένος νόμος Κατσέλη.

Πώς θα γίνεται

Στις αρχές Μαΐου οι αναρτήσεις στην ηλεκτρονική πλατφόρμα Δημοσίευσης Πλειστηριασμών είχαν φτάσει στις 3.671. Αυτές οι περιπτώσεις θα είναι οι πρώτες μαζί με εκείνες για τις οποίες οι τράπεζες έχουν ήδη εξασφαλίσει την ιδιοκτησία των ακινήτων και αναζητούν επενδυτές για να τα διαθέσουν. Με την απόφαση 41756/26.5.2017 του υπουργείου Δικαιοσύνης για τη διενέργεια πλειστηριασμού με τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων ορίζεται η διαδικασία διεξαγωγής των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

Η Υπουργική Απόφαση προβλέπει:

Με την εντολή του άρθρου 927 ΚΠολΔ, ο επισπεύδων την αναγκαστική εκτέλεση δύναται να αιτηθεί τη διενέργεια του πλειστηριασμού με τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων (ηλεκτρονικός πλειστηριασμός) σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Ηλεκτρονικά Συστήματα Πλειστηριασμών (ΗΛ.ΣΥ.ΠΛΕΙΣ.)

Η διαδικασία ηλεκτρονικού πλειστηριασμού πραγματοποιείται μέσω των ηλεκτρονικών συστημάτων πλειστηριασμών ("ΗΛ.ΣΥ.ΠΛΕΙΣ.").

Υπάλληλος Ηλεκτρονικού Πλειστηριασμού

Υπάλληλος του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού είναι συμβολαιογράφος που προηγουμένως έχει πιστοποιηθεί σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 7 παρ. 1 της παρούσας.

Τόπος Ηλεκτρονικού Πλειστηριασμού

Ο ηλεκτρονικός πλειστηριασμός διενεργείται με επιμέλεια του συμβολαιογράφου της περιφέρειας του τόπου όπου έγινε η κατάσχεση, ο οποίος ορίστηκε για τον πλειστηριασμό.
Αρμόδιο για την επίλυση των διαφορών που αναφύονται από τη διενέργεια του ηλεκτρονικού πλειστηριασμού είναι το δικαστήριο της έδρας του συμβολαιογράφου.

Ανάρτηση αναγγελίας διενέργειας ηλεκτρονικού πλειστηριασμού

Ο συμβολαιογράφος αναρτά στην ιστοσελίδα των ΗΛ.ΣΥ.ΠΛΕΙΣ. την αναγγελία διενέργειας πλειστηριασμού κατά τα οριζόμενα στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

Η αναγγελία περιέχει υποχρεωτικά τα ακόλουθα πεδία: ονοματεπώνυμο και πλήρη στοιχεία επικοινωνίας του συμβολαιογράφου, αντικείμενο, ημερομηνία διενέργειας και τιμή πρώτης προσφοράς του πλειστηριασμού, ποσό εγγύησης, καθώς και τον υπερσύνδεσμο προς την ιστοσελίδα του ΕΤΑΑ-ΤΑΝ όπου έχει αναρτηθεί η περίληψη της κατασχετήριας έκθεσης, σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Με την αναγγελία μπορούν να προσαρτώνται φωτογραφίες του αντικειμένου που εκπλειστηριάζεται και κάθε σχετικό έγγραφο που βρίσκεται στην κατοχή του συμβολαιογράφου

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας, που υπαγορεύει το ευρωιερατείο, από κοινού με το ΔΝΤ, και εφαρμόζουν οι διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις, επιχειρεί να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά, αφυδατώνοντας την πραγματική οικονομία. Αυτό, όμως, είναι αδύνατον. Είναι στοιχειώδες ότι η εισροή δημοσίων εσόδων έχει διάρκεια μόνο όταν προέρχεται από λογική φορολόγηση των εισοδημάτων και της κατανάλωσης, εάν δηλαδή προέρχεται από τον παραγόμενο πλούτο.

Του Σταύρου Λυγερού

Η συντελούμενη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας μπορεί να απέδωσε ένα γιγαντιαίο πρωτογενές πλεόνασμα για το 2016, αλλά η υπερφολόγηση μόνο προσωρινά μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Η δραστική μείωση των εισοδημάτων και η διόγκωση της ανεργίας αναπόφευκτα πολλαπλασιάζουν τα κόκκινα δάνεια, τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, αλλά και τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος.

Με άλλα λόγια, επιβεβαιώνεται πως όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση ασφυξίας δεν μπορεί να εξυγιανθούν ούτε τα δημόσια οικονομικά, ούτε το τραπεζικό, ούτε το ασφαλιστικό σύστημα. Δεν είναι βιώσιμη λύση να καλύπτονται τα ελλείμματα, τρώγοντας τις σάρκες της πραγματικής οικονομίας. Βιώσιμη λύση θα προκύψει μόνο εάν η πραγματική οικονομία ορθοποδήσει και αποκτήσει αναπτυξιακή δυναμική. Η ασκούμενη πολιτική, όμως, αποδομεί την πραγματική οικονομία.

Αυτό είναι τόσο προφανές που εγείρει ερωτηματικά για τις πραγματικές προθέσεις του ευρωιερατείου, ακόμα και στους ακραιφνείς ευρωπαϊστές. Έχοντας τελικώς υποχρεωθεί να ακολουθήσει το μνημονιακό μονοπάτι, η κυβέρνηση Τσίπρα λειτουργεί ως εφαρμοστής των έξωθεν εντολών. Η ίδια δεν διαθέτει σχέδιο, αλλά το Βερολίνο, που δεσπόζει στους κόλπους του ευρωιερατείου, διαθέτει.

Διαβάστε τη συνέχεια "Πραγματικές προθέσεις και το κρυφό σχέδιο του “ευρωιερατείου"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Αυγ 2017


Όσο και εάν θέλει κάποιος να αναζητήσει μια αχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας, κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν φαίνεται.

Στο βάθος του τούνελ όχι μόνο δεν υπάρχει φως, αλλά σκοτάδι διαρκείας. Τα χειρότερα όχι μόνο δεν έχουν τελειώσει, αλλά έρχονται, γι’ αυτό, φίλοι αναγνώστες, το μόνο που μπορώ να πω είναι να προσδεθείτε, όχι, φυσικά, για απογείωση της οικονομίας, αλλά για απότομη προσγείωση σε μια ανώμαλη πραγματικότητα. Διότι, παρά όσα αντίθετα επιχειρούν να μας πείσουν, η κανονικότητα πολύ απέχει από αυτό που βιώνουν οι Ελληνίδες και οι Ελληνες.

Εκτός αν κάποιοι επιχειρούν να μας πείσουν ότι είναι κανονικότητα οι μισθοί των 360 ευρώ (όταν υπάρχουν), οι καθυστερήσεις πληρωμών, αλλά όχι υποχρεώσεων, η συνεχής αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, για να μπορεί να λειτουργεί το ασφαλιστικό σύστημα, και το ξεπούλημα κάθε περιουσιακού στοιχείου του τόπου, για να έρθει, τάχα μου δήθεν, η περιβόητη ανάπτυξη.

Οσα αποκάλυψε η «δημοκρατία» για το νέο Ασφαλιστικό που έρχεται είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Διότι στην πράξη το τσουνάμι που ξεκίνησε το 2010 δεν έχει πλήξει ακόμη όλες τις περιοχές που ήθελαν αυτοί που το προκάλεσαν. Σειρά έχει ό,τι απέμεινε, με τελευταίο οχυρό το Δημόσιο, που «πρέπει να γίνει πιο ευέλικτο», πιο «αξιόπιστο», πιο... παραγωγικό, ώστε να μπορούν οι αόρατοι επενδυτές να βρουν έτοιμο το έδαφος για να μας σώσουν.

Τώρα, ποιοι θα έχουν επιβιώσει για να τους σώσουν είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και δεν νομίζω ότι τους απασχολεί, από την ώρα που οι αριθμοί αντικατέστησαν τους ανθρώπους. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι απανωτές αποτυχίες των προγραμμάτων έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτούς που πιστεύουν ότι αυτές που πράγματι έχουν αποτύχει είναι οι πολιτικές ηγεσίες που ηγήθηκαν και ηγούνται αυτήν την κρίσιμη περίοδο της Ιστορίας του τόπου.

Ανθρωποι που έβαλαν μπροστά το κομματικό και το υπαρξιακό συμφέρον τους και όχι το καλό του τόπου και των πολιτών. Πολιτικές ηγεσίες που αρνήθηκαν και αρνούνται να καταστρώσουν ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, καθώς δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν σε ένα μίνιμουμ εθνικών στόχων. Δεν κατάφεραν καν να τα βρουν για να καταπολεμήσουν από κοινού την ανισότητα, που αποτελεί τη βόμβα στα θεμέλια κάθε κοινωνίας αλλά και κάθε προοπτικής βελτίωσης των πραγμάτων.
Από τη μια η Ελλάδα της Μυκόνου και από την άλλη η Ελλάδα της Λέσβου, αν αυτό σας λέει κάτι ως εικόνα για να συγκρίνετε μεγέθη.

Το χάσμα μέσα στην ελληνική κοινωνία μεγαλώνει, αλλά περί άλλα τυρβάζουν οι πολιτικοί, οι οποίοι στην πλειονότητά τους έχουν αποκοπεί από τα προβλήματα καθημερινότητας που αντιμετωπίζουν οι πολίτες, τους οποίους με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο διοικούν, καθώς κυνηγούν τους μνημονιακούς στόχους των εικονικών αποτελεσμάτων.

Είναι θλιβερό στην εποχή της κρίσης κάποιοι να γίνονται πλουσιότεροι, η πάλαι ποτέ μεσαία τάξη να εξαφανίζεται και να αυξάνονται τα ποσοστά των συμπολιτών μας που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Και αυτό βέβαια δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο.

Παγκοσμίως το 1% του πληθυσμού ελέγχει τώρα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία από το υπόλοιπο 99%! Ισως αυτό είναι που δημιουργεί το κύμα ενός τεράστιου θυμού που παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, απειλώντας τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού. Περισσότερο από την τρομοκρατία και τη μετανάστευση.

Νίκος Ελευθερόγλου
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Την ώρα που εκατοντάδες Έλληνες είναι άστεγοι...

Σε 70 διαμερίσματα στη Λάρισα θα εγκατασταθούν έως και 420 πρόσφυγες, με βάση την σύμβαση του Δήμου Λαρισαίων και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ η οποία εγκρίνεται σήμερα από τη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Λάρισας (ΔΗΚΕΛ) του δήμου.

Επίσης αναμένεται την επόμενη εβδομάδα να πραγματοποιηθεί και ειδική τελετή υπογραφής της σύμβασης, παρουσία του δημάρχου της πόλης.

Τα παραπάνω διευκρινίστηκαν στη χθεσινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ενώ τονίστηκε πως το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από την Υπάτη Αρμοστεία με το ποσό των 431.000 ευρώ μέχρι τον Δεκέμβριο του 2017 και με το ποσό των 1,8 εκατ. ευρώ για ολόκληρο το 2018.

Σημειώνεται επίσης πως για τις ανάγκες υλοποίησης του προγράμματος θα προσληφθούν 26 άτομα, ενώ η διαδικασία της ενοικίασης των διαμερισμάτων θα γίνει με ανοιχτή πρόσκληση.

Σύμφωνα με την εισήγηση που κατατέθηκε από τον πρόεδρο της ΔΗΚΕΛ και δημοτικό σύμβουλο Δημήτρη Μπαμπαλή, τα διαμερίσματα θα ελεγχθούν από μηχανικό του δήμου, θα πρέπει να είναι κατά μέσω όρο από 60 έως 90 τ.μ. σε καλή κατάσταση, με επαρκή θέρμανση κ.τ.λ.

Ο δήμαρχος Λαρισαίων Απόστολος Καλογιάννης σημείωσε πως γίνεται συζήτηση με το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής ώστε στα διαμερίσματα να εγκατασταθούν πρόσφυγες οι οποίοι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο κέντρο φιλοξενίας του Κουτσόχερου, ώστε να μειωθεί ο αριθμός των προσφύγων που φιλοξενούνται εκεί.

Από εκεί και πέρα ο κ. Καλογιάννης τόνισε πάντως πως ο δήμος και η δημοτική αρχή «δεν έχει σκοπό να πληρώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω για ενοίκια που ξεφεύγουν από το πρόγραμμα της Ύπατης Αρμοστείας».

«Θέλω να γίνει ξεκάθαρο προς την Υπάτη Αρμοστεία ότι η όλη προσπάθεια και το δυναμικό πρόγραμμα που στοχεύει είτε στην μετεγκατάσταση και το άσυλο, είτε στην απορρόφηση έχει ένα dead line για την ΔΗΚΕΛ και τον δήμο» είπε ο δήμαρχος.

Σημειώνεται πως, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής Δημήτρη Δεληγιάννη και με βάση μια άτυπη πρόσκληση ενδιαφέροντος που είχε διενεργηθεί το προηγούμενο διάστημα, έχει συγκεντρωθεί ένας αριθμός περίπου 50 διαμερισμάτων, ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται να ανακοινωθεί και η ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος προς ιδιοκτήτες διαμερισμάτων.

Πηγή Unpolitical


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Όταν η κοινωνία πείθεται συλλογικά ότι είναι ανόητη, διεφθαρμένη και ανίκανη, οπότε είναι η ίδια ένοχος για τα όλα τα δεινά που της συμβαίνουν, τότε εξουδετερώνεται πλήρως - αφού αυτός που νοιώθει ένοχος δεν είναι σε θέση να αγωνισθεί και να πλημμυρίσει τους δρόμους. Στα πλαίσια αυτά, η λέξη «πλύση εγκεφάλου» είναι μία έκφραση, η οποία αναφέρεται στην ψυχική χειραγώγηση που ασκείται, με στόχο να υποκινήσει τους χειραγωγούμενους να υποταχθούν ασυνείδητα σε προκαθορισμένες απόψεις και ενέργειες - κάτι που δεν θα συνέβαινε ποτέ με τη χρήση βίας.

Περαιτέρω, παρά το ότι μέσω της πλύσης εγκεφάλου δεν πλένεται τίποτα αλλά, αντίθετα, «λερώνεται» η σκέψη με την προσθήκη ξένων στοιχείων που προγραμματίζουν τον εγκέφαλο εν αγνοία του, πρόκειται πλέον για έναν όρο που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Τις τελευταίες δεκαετίες δε βιώνουμε μία κατακόρυφη άνοδο της χρήσης των συνεχώς εξελισσομένων μεθόδων χειραγώγησης - μέσω των οποίων γίνεται πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να διακρίνουν τα ουσιώδη σύνορα, μεταξύ της μυθοπλασίας και της πραγματικότητας.

Ελάχιστοι είναι μόνο σε θέση να εφαρμόσουν τα ευρήματα της σύγχρονης ψυχολογίας, για να καθοδηγήσουν την αντίληψη και τη συνείδηση μας προς την επιθυμητή από τους εντολείς τους πλαστή πραγματικότητα – κοιτάζοντας τότε από έξω τη «μήτρα» (matrix), στην οποία είμαστε φυλακισμένοι όλοι οι υπόλοιποι. Η κατανόηση της διαδικασίας αυτής μοιάζει με τον αποπρογραμματισμό του εγκεφάλου μας - με την απελευθέρωση του δηλαδή από τις έξωθεν επιρροές, με στόχο να δραπετεύσει από τη φυλακή της χειραγώγησης, στην οποία έχει εγκλεισθεί.

Μία από τις πιο διαδεδομένες μορφές χειραγώγησης τώρα είναι η σκόπιμη δημιουργία προβλημάτων, για τα οποία παρέχονται ταυτόχρονα οι ήδη προετοιμασμένες λύσεις - όπου, για να επιτευχθεί ένας δύσκολος στόχος, προκαλούνται ορισμένες προβληματικές καταστάσεις, αφού διαφορετικά ο πληθυσμός επαναστατεί. Για παράδειγμα, με σκοπό τον περιορισμό των κεκτημένων της πλειοψηφίας (μισθοί, κοινωνικό κράτος κλπ.), «παράγει» κανείς μία οικονομική κρίση, ενοχοποιώντας τους Πολίτες για τη δημιουργία της - παρέχοντας ταυτόχρονα «λύσεις», όπως η αύξηση της ποσότητας χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες, οι οποίες δεν αφήνουν μεν το σύστημα να καταρρεύσει, αλλά επιτυγχάνουν τη λεηλασία των πολλών που δεν αντιδρούν, επειδή δεν κατανοούν τι ακριβώς συμβαίνει.

Με απλά λόγια, αφενός μεν χειραγωγείται το πλήθος πιστεύοντας πως οι αποφάσεις που λαμβάνονται είναι επώδυνες μεν αλλά προς όφελος του, αφετέρου η χειραγώγηση αυτή όχι μόνο δεν κοστίζει στους χειραγωγούς αλλά, αντίθετα, παράγει κέρδη - αφού με τα προγράμματα ρευστότητας (QE) έχει επιτευχθεί η γρηγορότερη μεταφορά πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω όλων των εποχών. Στην περίπτωση της Ελλάδας, η «λύση» της κρίσης που προκλήθηκε σκόπιμα ήταν η Τρόικα, μέσω της οποίας δρομολογήθηκε η υφαρπαγή των περιουσιακών της στοιχείων - ενώ ακόμη και σήμερα αρκετοί Έλληνες ισχυρίζονται πως η ευθύνη της χρεοκοπίας τους είναι αποκλειστικά και μόνο δική τους.


Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



29 Αυγ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όποιος από μάς πιστεύει πως το πιό χυδαίο, το πιό σιχαμερό πρόσωπο της εξουσίας είναι αυτό που κόβει συντάξεις και επιδόματα στους ανήμπορους, που υπερφορολογεί ακόμη και τους άνεργους και τους άπορουςου ληστεύει την νόμιμα και τίμια αποκτημένη περιουσία του κοσμάκη, είναι βαθιά γελασμένος.

Το πιό αποτρόπαιο πρόσωπο της εξουσίας, είναι αυτό που δείχνει σε αυτούς που ήδη έχει καταστρέψει.

Είναι αυτό που όταν δύο νεαρά και ορφανά αδέλφια, που ζούν επί πέντε χρόνια χωρίς ρεύμα και νερό, και χωρίς κανένα προνοιακό-κρατικό επίδομα, απειλούν να αυτοκτονήσουν πέφτοντας απ' την ταράτσα των εργατικών πολυκατοικιών όπου κατοικούν, εσύ σαν εξουσία τα οδηγείς στην Ψυχιατρική κλινική του Νοσοκομείου του Ρίου.

Η εξουσία, το κράτος, η πολιτεία, απούσα στο δράμα των δύο συνανθρώπων (δράμα για το οποίο είναι η ίδια απολύτως υπεύθυνη), ξαντλεί το "καθήκον" της με λίγα ευρώ βενζίνη ή πετρέλαιο για τα οχήματα της πυροσβεστικής και των περιπολικών που "έσπευσαν" για την "διάσωση" των δύο αδελφών, καθώς και με τον εγκλεισμό τους σε ψυχιατρική κλινική.

Τα δύο αδέλφια που τόσα χρόνια ζούσαν από το έλεος των γειτόνων, έβλεπαν επί πέντε χρόνια το φρικιαστικό, το εμετικό πρόσωπο της εξουσίας, αυτής που δίνει δυόμιση εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση στον πρώην δοτό πρωθυπουργό-τραπεζίτη για μιά στρακαστρούκα που του γρατζούνισε τ' @@χίδια, ενώ αρνείται την παραμικρή συνδρομή για την στοιχειώδη επιβίωση δύο πολιτών της.

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που βρίσκουν δικαίωση όλοι όσοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προσπαθούν να ανατρέψουν αυτό το είδος εξουσίας, αυτήν την "τάξη πραγμάτων", αυτό το απάνθρωπο, τερατώδες και διαβολικό σύστημα που στρέφεται εναντίον των πολιτών, που είναι απολύτως εχθρικό προς τους αδύναμους και αδύνατους.

Μιά εξουσία-χαμαιλέοντα, πολύχρωμη, πότε δεξιά και πότε "αριστερή", μα πάντα ίδια αφού υπηρετεί τον ίδιο σκοπό, που είναι η Παγκοσμιοποίηση και η Νέα Τάξη (φασιστικών) Πραγμάτων.

Μιά εξουσία-δήμιο των φτωχών και των μικρών, και γλοιώδη γλύφτη των ισχυρών, των τοκογλύφων, των καθαρμάτων.

Μιά εξουσία έναντι της οποίας οι πολίτες έχουν μόνον μία υποχρέωση:
Την ανατροπή της και την αντικατάστασή της, από ένα σύστημα αμεσοδημοκρατικό, ανθρωποκεντρικό, ουμανιστικό, πολιτισμένο.

Ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα είναι μόνον κοινωνικός, επιβεβλημένος και άκρως δικαιολογημένος!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Αυγ 2017


Αυτό που χρειάζεται πριν από όλα η πατρίδα μας, για να πάψει να είναι διαιρεμένη, είναι να πεισθούν τεκμηριωμένα οι Έλληνες για το αυτονόητο: για το ότι καμία χώρα δεν μπορεί να θεωρηθεί φίλος τους, αλλά η Γερμανία είναι σήμερα ο εχθρός τους, ενώ έχει δυστυχώς δέσει στο άρμα της το Γάλλο πρόεδρο

Στη διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες, υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Οι Ρώσοι δεν είναι φίλοι μας, παρά το ότι οι Έλληνες υποστηρίζουν τον κ. Putin περισσότερο από κάθε άλλη χώρα – ούτε οι Αμερικανοί, αν και οι συμπάθειες προς τον κ. Trump μεταξύ των Ελλήνων είναι μεγάλες. Εν τούτοις, μπορεί να μην είναι φίλοι μας οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί, αλλά δεν είναι εχθροί μας – με την έννοια πως θέλουν μεν να ανήκουμε στις χώρες επιρροής τους, αλλά δεν έχουν καμία πρόθεση να μας υποδουλώσουν.

Αντίθετα οι Γερμανοί είναι εχθροί μας, όπως θα ήταν κάθε χώρα που θα ήθελε να μας μετατρέψει σε αποικία της – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, ενώ σήμερα το μόνο που έχει αλλάξει είναι η μέθοδος, επειδή ο πόλεμος διεξάγεται πλέον με οικονομικά όπλα. Δεν πιστεύουμε φυσικά όπως οι Πολωνοί ότι, πίσω από κάθε Γερμανό κρύβεται ένας ναζί, κατηγορώντας μόνο την πρωσική κυβέρνηση – ενώ θεωρούμε πως ο κ. Σόιμπλε είναι ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας.

Μπορεί δε να έχει το θράσος να υποστηρίζει ότι, κάποτε θα του κάνουμε άγαλμα για τα δηλητηριώδη φάρμακα που μας επιβάλλει, αλλά θα έπρεπε να προηγηθεί κάτι αντίστοιχο για το Χίτλερ (ανάλυση) – εάν βέβαια φτάναμε σε τέτοιο σημείο συλλογικής αποχαύνωσης. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να μας βοηθήσει κανείς αφιλοκερδώς εκτός από τον εαυτό μας, ενώ όλες οι χώρες θα μπορούσαν να είναι σύμμαχοι μας εάν είχαν κάποιο συμφέρον, αλλά η πρωσική Γερμανία όχι – επειδή για το κράτος αυτό η συμμαχία είναι συνώνυμη με την κατοχή όταν βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία, όπως συνέβη με την Ιταλία στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η συνεργασία ταυτόσημη με τη μονομερή εκμετάλλευση του εταίρου, όπως διαπιστώνεται στην Ευρωζώνη.

Περαιτέρω οι Έλληνες, οι οποίοι ενώνονταν από την αρχαιότητα ακόμη όταν έπρεπε να αντιμετωπίσουν κάποιον εχθρό, έχοντας σχεδόν πάντοτε επιτυχία, είναι σήμερα διαιρεμένοι – γεγονός που δεν μπορεί να οφείλεται στη δειλία ή στην αδιαφορία τους, παρά το ότι τους έχουμε επανειλημμένα κατηγορήσει τόσο για αυτά, όσο και για πολλά άλλα. Η αιτία είναι κατά τη γνώμη μας «διπολική» και συγκεκριμένα η εξής:

(α)  Δεν είναι σίγουροι για το ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός – αφενός μεν επειδή προηγήθηκε το ΔΝΤ με την πρώτη προδοσία της τότε κυβέρνησης τους, αφετέρου λόγω του ότι αντικαταστάθηκε από τη Γερμανία που ήταν καλυμμένη πίσω από το μανδύα της Τρόικας και της Ευρώπης.

Άλλωστε επειδή ο πόλεμος είναι οικονομικός και όχι στρατιωτικός, δεν αναγνωρίζεται εύκολα ο εχθρός – πόσο μάλλον όταν αρκετά πολιτικά κόμματα, μαζί με ορισμένα ΜΜΕ, παραπλανούν τους Πολίτες συστηματικά. Ισχυρίζονται δηλαδή πως τα λάθη είναι μόνο δικά τους, ότι κανένας δεν θέλει να υφαρπάξει τα περιουσιακά τους στοιχεία παρά το ότι συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους, καθώς επίσης πως οι ξένοι θέλουν το καλό τους – ενώ τα μνημόνια είναι το μοναδικό φάρμακο για τη θεραπεία τους, όταν όλες οι επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν πως επρόκειτο για ένα εκ προμελέτης έγκλημα.

(β)  Έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους σε ολόκληρο πολιτικό σύστημα, στα κόμματα, στα συνδικάτα, στους Θεσμούς, στο Σύνταγμα και στο Κοινοβούλιο, ειδικά μετά την προδοσία του δημοψηφίσματος και τη δολοφονία της τελευταίας τους ελπίδας από την κυβέρνηση – ενώ έχει προηγηθεί η απώλεια της εμπιστοσύνης τους στην οικονομική εξουσία, αφενός μεν λόγω της διαφθοράς και της διαπλοκής της με την πολιτική, αφετέρου επειδή αδιαφορεί εντελώς για την πατρίδα της. Απτό παράδειγμα οι εφοπλιστές μίας χώρας των 11 εκ. που κατέχει την 1η θέση του πλανήτη, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – όπως πολλοί άλλοι οικονομικά ισχυροί Έλληνες.

Με δεδομένο τώρα το ότι, έχει χαθεί επί πλέον η εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ και στην πνευματική/καλλιτεχνική «ελίτ», ενώ τείνει να συμβεί δυστυχώς το ίδιο και με τη Δικαιοσύνη, οι Έλληνες ευρίσκονται σε κατάσταση σοκ – κινδυνεύοντας σοβαρά να χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, ακόμη και την εθνική τους ταυτότητα.

Συμπερασματικά λοιπόν οι Έλληνες είναι διαιρεμένοι, επειδή δεν είναι σίγουροι ποιός είναι πράγματι ο εχθρός τους – ενώ δεν διαμαρτύρονται και δεν αντιδρούν, σκύβοντας δουλικά το κεφάλι, παρά το ότι γνωρίζουν πως αποτελούν την ντροπή της Ευρώπης, λόγω του ότι δεν εμπιστεύονται απολύτως κανέναν, ευρισκόμενοι σε κατάσταση σοκ. Ακόμη λοιπόν και αν εμφανιζόταν ένας «εμπνευσμένος ή φωτισμένος ηγέτης», τον οποίο δεν θα είχαν ανάγκη εάν δεν τους συνέβαιναν τα παραπάνω, δεν θα άλλαζε τίποτα εάν δεν τον εμπιστευόταν και δεν βεβαιωνόταν ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός – ενώ το πλέον διεφθαρμένο, ξενόδουλο, «άπατρις» και αρρωστημένο «κομμάτι» της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο της δημιουργεί συνεχώς προβλήματα, είναι δυστυχώς η πλειοψηφία των ελίτ της.

Ως εκ τούτου αυτό που χρειάζεται πριν από όλα, εκτός από την εσωτερική κάθαρση και την τιμωρία των υπευθύνων για τη χρεοκοπία, είναι να πεισθούν τεκμηριωμένα οι Έλληνες για το αυτονόητο: για το ότι καμία χώρα δεν είναι φίλος τους, αλλά η Γερμανία είναι σήμερα ο νούμερο ένα εχθρός τους (η Τουρκία επίσης, αλλά είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα, στρατιωτικής «υφής»), ενώ έχει δυστυχώς δέσει στο άρμα της το Γάλλο πρόεδρο.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, καθώς επίσης εάν υπάρξει κάποιο κόμμα που θα μπορέσουν να εμπιστευθούν έχοντας βεβαιωθεί πως είναι ανιδιοτελές, έντιμο και ικανό, κυρίως όμως ότι δεν θα τους προδώσει, τότε οι Έλληνες είναι ικανοί να κάνουν θαύματα – να ανακτήσουν δηλαδή την εθνική τους κυριαρχία και να διώξουν γρήγορα τους εισβολείς από την πατρίδα τους, παρά το ότι ευρίσκονται στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας τους.

Το πρόβλημα λοιπόν, το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο στην επίλυση του, δεν είναι ούτε ο φόβος των Ελλήνων μήπως χάσουν το ευρώ, ούτε η έλλειψη θάρρους εκ μέρους τους, ούτε οτιδήποτε άλλο – αλλά κάποιο κόμμα που θα εμπιστευθούν για να το ακολουθήσουν σε έναν αγώνα που προφανώς δεν θα κερδίσει αυτό, αλλά οι ίδιοι.

Το κόμμα δε αυτό, το οποίο ασφαλώς δεν μπορεί να είναι κάποιο από τα υφιστάμενα, είμαστε σίγουροι πως θα εμφανισθεί αμέσως, όταν οι ίδιοι το θελήσουν αντιμετωπίζοντας κατάματα την ψυχρή αλήθεια και παύοντας να έχουν ψευδαισθήσεις – ότι μπορούν δηλαδή χωρίς να αγωνισθούν, χωρίς αίμα και δάκρυα, να μην χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν. Με απλά λόγια, παντού και πάντοτε όταν είναι πραγματικά έτοιμος ο λαός, εμφανίζεται ο «ηγέτης» – ο οποίος αναγνωρίζεται από το ότι λέει την αλήθεια, χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης των συνθηκών, καθώς επίσης χωρίς να υποτιμάει τις θυσίες  που απαιτούνται για να μην παραμείνει η χώρα σκλαβωμένη στο διηνεκές.

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, με ένα εξαιρετικά ικανό και σωστά εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό – οπότε είναι ακόμη σε θέση να τα καταφέρει, ξεφεύγοντας από την παγίδα του χρέους στην οποία οδηγήθηκε. Αρκεί οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουν πού θα καταλήξει η χώρα τους εάν παραμείνουν αδρανείς, ποιές είναι οι υποχρεώσεις τους απέναντι στις επόμενες γενιές,  ποιός είναι ο εχθρός τους και τι χρειάζεται για να τον αντιμετωπίσουν με επιτυχία.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



27 Αυγ 2017


Του Στέλιου Παπαθεμελή

«Η Εκκλησία και η Οικογένεια απέτρεψαν τη ρήξη του κοινωνικού ιστού» στην πολλαπλώς δοκιμαζόμενη Ελλάδα. Το είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θεσμικό αντίβαρο στο αστόχημα του Προέδρου του Κοινοβουλίου. Ο τελευταίος ωστόσο βρήκε θερμό συνήγορο και δη ακαδημαίκόν, ο οποίος συνδαύλισε την πυρά ρίχνοντας και άλλο λάδι. Με το κύρος του ανωτάτου επιστημονικού Ιδρύματος, οία είναι η Ακαδημία διακωμώδησε έτι περαιτέρω το «γηραλέο [άπαγε της βλασφημίας] τρίπτυχο πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» (Βήμα/Νέες Εποχές 20/8/17).

O tempora, o mores!

Φωτισμένοι ομότεχνοι του αρνητή από παράπλευρες στήλες («Βήμα» ένθ’ αν.) αρθρώνουν λόγον αληθείας:

(α) Η Κοίμηση της Θεοτόκου ως πολιτική αλληγορία: «Εμείς όλοι πρέπει να αγρυπνούμε συνεχώς, καθώς σήμερα πολλοί, με τρόπο δόλιο και ανίερο, προσπαθούν να μιάνουν και να «λερώσουν» μια αδύναμη Δημοκρατία. Μέσα στη μεγάλη ήρεμη εικόνα της Κοιμήσεως, ο σπαθοφόρος Λαός πρέπει να μένει άγρυπνος» (Γιώργης Γιατρομανωλάκης).

(β) Αριστεία «άρση της ισότητας»; Σύγχυση εννοιών: «Η ισότητα είναι άλλης τάξεως μέγεθος και υποχρέωση καθ’ εαυτήν κάθε δημοκρατικής Πολιτείας προς τους πολίτες της. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι το αντίπαλον δέος» της αριστείας!» (Γεώργιος Μπαμπινιώτης).

Αποστομωτική όμως απάντηση δίνουν δύο κορυφαίοι καλλιτέχνες

(α) Ο Κώστας Καζάκος

«Από που να κρατηθεί ο Έλληνας για να μη λυγίσει;» ρωτάει η δημοσιογράφος (Enjou 20/8/17 Δημοκρατία).

Και η απάντηση - κεραυνός: «Από αυτά που κρατιόμασταν πάντα οι Έλληνες. Παράδοση, πολιτισμός, οικογένεια, θρησκεία. Είναι το στήριγμα του ηθικού μας. Η τέχνη, για να σας μιλήσω από το δικό μου μετερίζι, ανεβάζει το ηθικό. Αλλά αυτό που με ανησυχεί είναι ότι το μεγάλο πλήθος του κόσμου δεν ακολουθεί τις τέχνες, εμποδίζεται από το σύστημα. Αυτήν τη στιγμή η παιδεία μας έχει πιάσει πάτο. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στην τηλεόραση και στο γήπεδο. Τα παιδιά μας από το σχολείο βγαίνουν αγράμματα, ανιστόρητα και, το χειρότερο, χωρίς να γνωρίζουν ελληνικά. Πληροφορήθηκα ότι έβγαλαν έως και τον «Επιτάφιο» του Περικλή από τη διδακτέα ύλη. Χρησιμοποιούν 150 λέξεις το πολύ οι νεαροί και οι νεαρές για να εργάζονται σε μια υπηρεσία και για να βγουν στην αγορά για να ψωνίσουν. Αλλά είπα και πιο πριν, η γλώσσα θέλει σκέψη. Μπορεί να έχεις μια ωραία ιδέα αλλά, αν δεν τη διατυπώσεις σε λόγο, είναι μια ανύπαρκτη ιδέα».

Και (β) η μόλις εκδημήσασα Ζωή Λάσκαρη, σεμνή ομολογία πίστεώς της: «Τον Θεό τον έχω μέσα μου. Εμείς είμαστε η Εκκλησία. Δεν υπάρχει η Εκκλησία ως κτίριο. Πιστεύω βαθύτατα, κοινωνώ, έχω πνευματικό εδώ και 35 χρόνια» (Καθημερινή 19/8/17).

Ο απολογισμός των πρόσφατων πυρκαγιών προκαλεί τρόμο και δέος. Βουνό τα αναπάντητα ερωτηματικά. Και η πολιτική τάξη μονίμως σε αταξία, αντί να βρεθεί επί το αυτό, να αναζητήσει τις αιτίες και τα μέσα θεραπείας, επέλεξε την μέθοδο των αλληλοκαταγγελιών. Η υλικοτεχνική μας υποδομή παλαιοντολογική. Τα κανανταίρ δασοπυρόσβεσης εγήρασαν. Αθροίζουν ηλικία 40 ετών και από τα 18 λειτούργησαν μόνο τα 6. Στα μέτωπα Ηλείας και Ζακύνθου διατέθηκε μόνον 1 κανανταίρ και 3 ελικόπτερα. Είναι έκδηλη η απαξίωση της πυροπροστασίας σε επίπεδο πρόληψης. Πρέπει γι’ αυτό να αναγνωριστεί μετά πολλών επαίνων η ηρωϊκή δράση των Πυροσβεστών και των Εθελοντών. Άξιος ο ηθικός μισθός τους!

81.000 στρέμματα έγιναν στάχτη. Αριθμός που συμπληρώνει τον δραματικό απολογισμό (1981-2014) των 500.000 αγροτοδασικών εκτάσεων που καθίστανται κάθε χρόνο παρανάλωμα πυρός = 16.678.407 στρέμματα, συνολικός αριθμός ιλιγγιώδης. Καταστροφή βιβλική. 30 χρόνια θα απαιτηθούν για την επούλωση των πρόσφατων πληγών της Αν. Αττικής!

Δεν είδαμε εμπρηστές να προσάγονται. Διαχέεται όμως ότι υπάρχει τεράστια κόπρος Αυγείου και μέγας κύκλος ατιμώρητων, δικογραφίες για αλλοιώσεις εγγράφων με αντικείμενο δασικές πυρκαγιές και βρώμικα παιχνίδια αδίστακτων συμφερόντων. Θα μας μιλήσει κάποιος υπεύθυνα γι’ αυτά;

Να σοβαρευτούμε επιτέλους. Αφήνοντας κατά μέρος τις κομματικές αντιπαραθέσεις να συσκεφθούν οι πολιτικές ηγεσίες. Και επειδή «τα γενόμενα ουκ απογίγνονται», αλλά αν δεν υπάρξει πρόληψη επαναλαμβάνονται, και σε μείζονα ένταση και έκταση, να εκπονήσουν ένα επιτελικό σχέδιο δράσης για αντιμετώπιση της διαρκούς αυτής απειλής. Η αγορά, η τίμια όμως αγορά, σύγχρονων, ιδίως πτητικών μέσων είναι υπερκατεπείγουσα.

Κάποιοι υπέμνησαν τα δανεικά και αγύριστα των κομμάτων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, ποσά διόλου ευκαταφρόνητα. Δεν προθυμοποιείται να τα εξοφλήσει κανείς. Ούτε όμως και νοιάζεται να τα αναζητήσει κανείς!.. «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», όπως λέει ο ποιητής.

Ερώτηση δημοσιογράφου, χωρίς απάντηση και αυτή: Πόσα αεροπλάνα θα είχαμε αποκτήσει, από τα χρήματα που ξοδεύτηκαν στις δραστηριότητες των μπαχαλάκηδων τα τελευταία χρόνια; Ο ερωτών εννοεί προφανώς τις ακαταδίωκτες εγκληματικές πράξεις και το απροσμέτρητο κόστος της καταστροφικής μανίας αυτών των «ευγενών νέων».

Το όλο πρόβλημα φυσικά δεν είναι μόνον ελληνικό. Είναι γενικότερο ευρωπαϊκό. Ιδίως του Ευρωνότου. Γι’ αυτό επιβάλλεται να αναληφθεί πρωτοβουλία στα Κοινοτικά όργανα για μια άμεση και αποτελεσματική ευρωπαϊκή λύση, Ευρωπαϊκή Πυρόσβεση.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stpapathemelis@gmail.com, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Αυγ 2017


Για κάθε 1% ανάπτυξης που χάθηκε στο θέατρο της ηρωικής διαπραγμάτευσης οι συνεπείς φορολογούμενοι πληρώνουν 1 δισ. ευρώ περισσότερους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές για να ισοφαρίσουν τις απώλειες. Το 2016 το πέτυχαν και με το παραπάνω και η κυβέρνηση έκανε τα λεφτά διορισμούς και ψηφοθηρικά επιδόματα. Φέτος αντέχουν; 

Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Τι θα γίνει αν οι φορολογούμενοι που στηρίζουν κάθε χρόνο τα έσοδα του κράτους ξεμείνουν ξαφνικά από δυνάμεις; Τι θα γίνει αν απελπιστούν αυτοί οι ίδιοι που πληρώνουν κάθε χρόνο ΕΝΦΙΑ, ΕΦΚΑ και φόρο εισοδήματος περιμένοντας την ανάπτυξη; Το πατριωτικό τους καθήκον είναι να βάλουν στην άκρη την πίκρα και την απογοήτευση και να πληρώσουν. Θα το κάνουν και φέτος;

Στην κυβέρνηση κανείς δεν θέλει να σκέφτεται το σενάριο της «αποχής» των φορολογουμένων παρότι για πρώτη φορά τα σημάδια είναι ανησυχητικά. Σε ιδιωτικές συζητήσεις, στελέχη του οικονομικού επιτελείου δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για το γεγονός ότι ένας στους τρεις φορολογούμενους δεν πλήρωσε στο τέλος Ιουνίου την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος. Περιμένουν καλύτερη εικόνα τους επόμενους μήνες αλλά ανησυχούν. Αν τα προβλήματα συνεχιστούν τους επόμενους μήνες τα νέα μέτρα για το 2018 θα είναι αναπόφευκτα και η ευθύνη θα βαραίνει τους ίδιους.

Εν τω μεταξύ, έξω από το στενό κύκλο του υπουργείου Οικονομικών πολλοί από όσους βρίσκονται σήμερα στην εξουσία δεν γνωρίζουν ούτε καν βασικά για τα δημοσιονομικά της χώρας και ίσως να μην έχουν καταλάβει ότι οι μισθοί τους πληρώνονται από τους φόρους. Ακόμη όμως και ο πλέον άσχετος με τα οικονομικά βουλευτής ή διορισμένος σε κυβερνητικό γραφείο έχει πληροφορηθεί ότι η υπέρβαση του στόχου για το πλεόνασμα δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση «να κάνει την πολιτική της χωρίς τους περιορισμούς των δανειστών».

Τι περιλαμβάνει αυτή η πολιτική; Το μενού είναι λίγο πολύ γνωστό. Όταν το 2016 οι φορολογούμενοι ισοφάρισαν και με το παραπάνω τα σπασμένα του 2015, τα λεφτά χρησιμοποιήθηκαν για το ψηφοθηρικό χριστουγεννιάτικο επίδομα σε 1,6 εκατ. συνταξιούχους (χωρίς να δοθεί ένα ευρώ στους ανέργους) καθώς και για προσλήψεις συμβασιούχων με την υπόσχεση της μονιμοποίησης. Απλά πράγματα που εξυπηρετούν το στόχο της εκλογικής επιβίωσης του κόμματος. Το «θαύμα» έγινε το 2016 και στην κυβέρνηση βιώνουν ακόμη τα μεθεόρτια του πρωτογενούς πλεονάσματος 4,19% (με ανάπτυξη 0%) που τους επέτρεψε να λειτουργήσουν «πολιτικά».

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται φέτος. Διότι κάθε φορά που η κυβέρνηση υπονομεύει την ανάπτυξη καθυστερώντας την αξιολόγηση (τον Ιούνιο έκλεισε η 2η αντί για την 8η), «πουλώντας» αντίσταση, ηρωική διαπραγμάτευση, ή μεγαλοστομίες για το χρέος, είναι σαν να παίρνει λεφτά από την τσέπη των συνεπών φορολογουμένων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι για κάθε 1% ανάπτυξης που δεν έρχεται έναντι του στόχου που έχει τεθεί οι πολίτες πρέπει να πληρώσουν 1 δισ. ευρώ περισσότερα για φόρους και ασφαλιστικές εισφορές για να καλύψουν τη διαφορά. Ο κανόνας αυτός εξηγεί το άνοιγμα της συζήτησης για τη λήψη νέων μέτρων για το 2018. Αντί για πλεόνασμα 1,75% που είναι φέτος ο στοχος η κυβέρνηση πρέπει να πιάσει 3,5% όπως έχει δεσμευτεί.

Φαινόταν εφικτό αλλά με δική της επιλογή τα δεδομένα άλλαξαν. Τον Νοέμβριο του 2016, όταν άρχιζε η δεύτερη αξιολόγηση, η Κομισιόν ανέμενε ανάπτυξη 2,7% το 2017 και 3,1% το 2018. Πάνω εκεί χτίστηκε το μακροοικονομικό σενάριο για τα έσοδα του κράτους τη διετία 2017-2018. Το σενάριο προέβλεπε ότι η ανάπτυξη θα γέμιζε τα ταμεία. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν διαφορετικά γιατί η κυβέρνηση επέλεξε ξανά την τακτική της καθυστέρησης στην αξιολόγηση η οποία υπονόμευσε την εμπιστοσύνη και τους ρυθμούς ανάπτυξης.

Και όπως συμβαίνει πάντοτε, αν τα λεφτά δεν τα «βάλει» η ανάπτυξη με τη διεύρυνση της πίτας πρέπει να τα βάλουν οι ίδιοι πληρώνοντας περισσότερα για φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Η κυβέρνηση υπολογίζει πια τη φετινή ανάπτυξη στο 1,8% (αντί για 2,7%) ενώ ξένες τράπεζες και οργανισμοί την τοποθετούν στην περιοχή του 1%. Σε κάθε περίπτωση, για τη διετία 2017-2018 η διαφορά σε σύγκριση τις προβλέψεις θα αγγίξει το 2%. Το ισχυρό κύμα ανάπτυξης που αναμενόταν για να «πάρει πάνω του» τα φορολογικά έσοδα και τις εισφορές στα Ταμεία (με τη μείωση της ανεργίας) δεν ήρθε. Αναγκαστικά θα τα αναλάβουμε οι ίδιοι. Άλλωστε οι παράτες για το χρέος έχουν λογαριασμό και κάποιος πρέπει να τον πληρώσει. Πιο απλά: αν ο Αλέξης Τσίπρας πήγαινε γρήγορα οι συνεπείς φορολογούμενοι θα πλήρωναν λιγότερα. Καθυστέρησε γιατί αυτό ήταν το συμφέρον του ίδιου και του κόμματός του. Η διαφορά του γρήγορα από το αργά αποτυπώνεται πάντα στο ρυθμό ανάπτυξης και την πληρώνουμε πάντα εμείς με φόρους και εισφορές.

Στην κυβέρνηση γνωρίζουν ότι η ζημιά έχει γίνει και ότι για να πιάσουν το στόχο για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018 θα χρειαστεί να πάρουν νέα μέτρα. Ξέρουν όμως ότι το πρόβλημα δεν τους αφορά άμεσα και έχουν σκεφτεί και πως θα λυθεί. Για τα μέτρα θα κατηγορήσουν την τρόικα που θα ζητήσει την τήρηση των δεσμεύσεων που ίδιοι ανέλαβαν και για τα λεφτά θα απευθυνθούν στα συνήθη υποζύγια. Αν τα υποζύγια ανταποκριθούν και δώσουν και κάτι παραπάνω, τότε στο Μαξίμου θα κάνουν «πολιτική πέρα και έξω από τους περιορισμούς των δανειστών». Τη γνωστή δηλαδή εφόσον κάποια στιγμή θα γίνουν και εκλογές.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου