Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουλ 2017


Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Ο αριθμός των Ιταλών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας τριπλασιάστηκε μέσα σε μία δεκαετία (γράφημα που ακολουθεί), όπου η χώρα βίωσε μία ύφεση ρεκόρ σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη (από 1,7 εκ. το 2006 στα 4,7 εκ. το περασμένο έτος). Πρόκειται για το 7,9% του πληθυσμού της, με τους περισσότερους φτωχούς Πολίτες της να διαμένουν στη νότια πλευρά. Μεταξύ των ετών 2008 και 2013 δε, όπου η Ιταλία έχασε το 25% περίπου της βιομηχανικής της παραγωγής, η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 13% από 5,7% το 2007.


Την ίδια στιγμή η υπογεννητικότητα στη χώρα είναι εξαιρετικά χαμηλή συγκριτικά με το μέσον όρο της ΕΕ, αφού αντιστοιχούν μόλις 1,35 παιδιά ανά γυναίκα, όταν ο μέσος διαμορφώνεται στα 1,58. Σύμφωνα πάντως με τον αρμόδιο των ιταλικών οικογενειακών συλλόγων, «το να κάνεις ένα παιδί σημαίνει πως γίνεσαι φτωχός, ενώ φαίνεται πως στην Ιταλία τα παιδιά δεν θεωρούνται πως αποτελούν κοινωνικό αγαθό».

Φυσικά στην Ελλάδα η κατάσταση είναι κατά πολύ χειρότερη, από όλες τις απόψεις, μεταξύ άλλων κρίνοντας από την έρευνα, με βάση την οποία οι μισοί Έλληνες ηλικίας από 18 έως 35 ετών στηρίζονται οικονομικά από γονείς και άλλους συγγενείς. 

Γνωρίζοντας όμως πως η κατάρρευση της χώρας μας οφείλεται στην πολιτική των μνημονίων, ένας από τους στόχους της οποίας ήταν η αύξηση της ανεργίας μέσω της αφαίρεσης ΑΕΠ για να μειωθούν οι μισθοί, μου έκανε εντύπωση ένα άρθρο με τίτλο «Οι μισοί νέοι ζουν από χαρτζιλίκια. Οι άλλοι μισοί από φιλότιμο».

Ειδικότερα, ο συγγραφέας του υποστηρίζει ότι, η ευθύνη για την ανεργία των νέων ανήκει αφενός μεν στους ίδιους, επειδή δεν θέλουν να εργαστούν σε υποτιμητικές θέσεις όπως στην οικοδομή (η πτώση της οποίας υπολογίζεται στο -95%, οπότε δεν βλέπω θέσεις απασχόλησης) ή στη γεωργία, αφετέρου στους γονείς τους. Κυρίως στις Ελληνίδες μητέρες που δεν θέλουν τα παιδιά τους, τα οποία σπούδασαν, να σκάβουν χωράφια. Κατηγορεί λοιπόν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία για την ανεργία των νέων, γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής:
"Το τραγικό είναι που θεωρείται νεανικός πληθυσμός η ηλικία 25-35! Σε μια κοινωνία, που κρατάει τα παιδιά της σε ανώριμη, ανήλικη κατάσταση πολύ πέρα από την εφηβεία και την ενηλικίωση! Τις περισσότερες φορές όχι εξ αιτίας οικονομικής δυσπραγίας όπως καμώνεται υποκριτικά η κοινωνία. Εξ αιτίας της παιδολατρείας που μαστίζει τις ελληνικές οικογένειες.
Οι απόγονοι κρατιούνται αιχμάλωτοι μέσα στο «ασφαλές» ευνουχιστικό κουκούλι του μπαμπά και της μαμάς. Που δεν αντέχουν στην ιδέα ότι «το παιδί» είναι ανεξάρτητο, αυτόνομο, έξω και μακριά από τη δική τους επιρροή. Ότι δεν το εξουσιάζουν υπερπροστατευτικά.
Το «παιδί», που υπό κανονικές συνθήκες έπρεπε να έχει μάθει ότι είναι υποχρέωσή του να κάνει οποιαδήποτε δουλειά για να ζήσει τον εαυτό του και τα πιο αδύναμα μέλη της οικογένειάς του, έχει αντιθέτως μεγαλώσει από τα γεννοφάσκια του με τη νοοτροπία ότι όλοι του χρωστάνε και στην ακραία περίπτωση ότι του «έχουν κλέψει τα όνειρα και το μέλλον του»!
Αυτά τα παιδιά, που δεν είναι πια παιδιά από τα 18, έμαθαν από το σπίτι τους ότι η ζωή δεν τους χρωστάει τίποτε παρά μόνο αυτά που οι ίδιοι θα πάρουν απ αυτήν. Με το μόνο τρόπο που ξέρει η ζωή: Με ιδρώτα και αίμα. Έτσι, η ελληνική κοινωνία είναι σχεδόν διχασμένη.
Σε εκείνη που ανατρέφει μαμμόθρεφτα, υπερπροστατευμένα και ευνουχισμένα, έτοιμα για κάθε δικαιολογία προκειμένου να μην ιδρώσουν τη φανέλα της επιβίωσης, κατεστραμμένα από τους γονείς τους, που εγκληματούν επάνω τους. Και σε εκείνη που μεγαλώνει τη γενιά του αύριο, τη οικογένεια του αύριο, τους δημιουργούς του αύριο, το αυριανό μέλλον. Αυτούς που δεν φοβούνται να ρισκάρουν, να κουραστούν, να ξενιτευτούν, να αγωνιστούν ενάντια στο μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο θηρίο, αλλά και στο πιο γλυκό βραβείο: Τη ζωή. Το «κάτι έκανα εδώ που ήρθα»".
Δεν θέλω να κρίνω το συγγραφέα για τις απόψεις του, αφού είναι δικαίωμα του. Νομίζω όμως πως είναι άδικο να θεωρούνται οι Έλληνες Πολίτες αποκλειστικά υπεύθυνοι για όλα τα μαρτύρια που υπομένουν τα τελευταία χρόνια, κατηγορούμενοι ακόμη και για κακή ανατροφή των άνεργων παιδιών τους. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, αλλά αυτή η μνημειώδης απέχθεια των Ελλήνων για τους Έλληνες δεν συναντάται σε καμία άλλη χώρα στον πλανήτη.

Ακόμη χειρότερα, όλοι κατηγορούν όλους δημόσια, χωρίς να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν όσα πρέπει να αλλάξουν με πράξεις και όχι με λόγια. Έτσι καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε, εκβιαζόμενοι ακόμη και να πληρώσουμε τα έξοδα της δίκης του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ που αναμφίβολα διόγκωσε το έλλειμμα του 2009, με αντάλλαγμα τη δόση!

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Δημοσιεύθηκε ΦΕΚ και τίθεται σε ισχύ από την ερχόμενη Παρασκευή η απόφαση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (Α.Α.Δ.Ε). η οποία προβλέπει ότι για την εξόφληση των φόρων στο γκισέ των τραπεζών η προμήθεια θα καταβάλλεται από τους ίδιους τους φορολογούμενους.

Στην ίδια απόφαση προσδιορίζονται οι χρεώσεις που θα καταβάλλει η Α.Α.Δ.Ε. ανά συναλλαγή στις τράπεζες για την είσπραξη των φόρων και των οφειλών των φορολογούμενων.

Με την απόφαση, όπως ορίζεται σ αυτήν, η Α.Α.Δ.Ε. αναθέτει την είσπραξη δημοσίων εσόδων στους κάτωθι φορείς είσπραξης που έχουν αποδεχθεί γραπτώς τους οικονομικούς όρους και τις προϋποθέσεις

1. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.
2. ALPHA BANK Α.Ε.
3. ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Τ.Ε. BANK
4. ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK – ERGASIAS Α.Ε.
5. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΙΕΡΙΑΣ
6. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΕΡΡΩΝ
7. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΑΝΙΩΝ
8. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΡΑΜΑΣ
9. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΒΡΟΥ
10. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΗΠΕΙΡΟΥ
11. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ
12. ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
13. ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
14. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ Α.Ε. (ΕΛΤΑ)
15. ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
16. ATTICA BANK ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ
17. HSBC BANK PLC

18. ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ
Τα δημόσια έσοδα που θα εισπράττουν για λογαριασμό της ΑΑΔΕ είναι:

α. Βεβαιωμένες οφειλές σε Δ.Ο.Υ. Η είσπραξη διενεργείται μέσω του κωδικού πληρωμής με ονομασία «Ταυτότητα Οφειλής» ο οποίος εκδίδεται για κάθε βεβαιωμένη οφειλή.

β. Τέλη Κυκλοφορίας Οχημάτων. Η είσπραξη διενεργείται μέσω του κωδικού πληρωμής με ονομασία «Κωδικός Πληρωμής» ο οποίος εκδίδεται από την αντίστοιχη διαδικτυακή εφαρμογή.

γ. e-Παράβολο. Η είσπραξη διενεργείται μέσω του κωδικού πληρωμής με ονομασία «e-Παράβολο» ο οποίος εκδίδεται από την αντίστοιχη διαδικτυακή εφαρμογή.

δ. Δασμοί, φόροι και λοιπές επιβαρύνσεις καθώς και ρυθμισμένες ή μη οφειλές που βεβαιώνονται στα τελωνεία. Η υποβολή παραστατικών όπου η καταβολή του χρηματικού ποσού είναι απαραίτητη για την έκδοση της άδειας παράδοσης των εμπορευμάτων, γίνεται με ηλεκτρονικό τρόπο μέσω διαδικτύου. Η είσπραξη διενεργείται μέσω του κωδικού πληρωμής με ονομασία «Ταυτότητα Πληρωμής».

Καθώς και κάθε μελλοντικό έσοδο προς είσπραξη από τη φορολογική διοίκηση που θα εντάσσεται σε κάποια από τις ανωτέρω τέσσερις (4) κατηγορίες.

ΑΜΟΙΒΕΣ ΦΟΡΕΩΝ ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑ.Σ. Α.Ε.

1. Η αμοιβή των Φορέων Είσπραξης, συμπεριλαμβανομένων και των πάσης φύσεως αμοιβών τρίτων μέχρι την απόδοση των εισπραχθέντων ποσών στο Ελληνικό Δημόσιο (ενδεικτικά ΔΙΑ.Σ. ΑΕ, χρήση συστημάτων πληρωμών), ορίζεται στο ποσό των:

α) 0,075 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή, πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α., για πληρωμή μέσω εναλλακτικών δικτύων (Internet Banking, Phone Banking, ATM, APS και πληρωμές μέσω ηλεκτρονικού αρχείου).

β) 0,145 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή, πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α., για πληρωμή ΕΝΦΙΑ και ΦΕΦΠ (Φόρος Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων) μη ρυθμισμένων, μέσω καταστήματος με χρέωση τραπεζικού λογαριασμού, των φυσικών προσώπων που τη στιγμή της συναλλαγής ανήκουν σε κάποια από τις κάτωθι συγκεκριμένες ομάδες:
i) άνω των 70 ετών
ii) σε δικαστική συμπαράσταση
iii) παρουσιάζουν βαριές αναπηρίες σε ποσοστό 80% και άνω
iv) κάτοικοι μη τουριστικών περιοχών με πληθυσμό κάτω των 500 κατοίκων ή κάτοικοι μη τουριστικών νησιών με πληθυσμό κάτω των 3.100 κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από την τελευταία διαθέσιμη απογραφή ή από την τελευταία διαθέσιμη απογραφή
Η πιστοποίηση του υπόχρεου φορολογούμενου ως φυσικού προσώπου ανήκον σε κάποια από τις ανωτέρω συγκεκριμένες ομάδες θα πραγματοποιείται μέσω ειδικής ηλεκτρονικής διαδικτυακής εφαρμογής (web service) της ΑΑΔΕ τη στιγμή της συναλλαγής.

γ) 0,145 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή, πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α., για πληρωμή μέσω καταστήματος κατά την απόδοση παρακρατηθέντων ποσών στο Ελληνικό δημόσιο βάσει ενημερότητας ή βεβαίωσης οφειλής.

δ) 0,29 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή, πλέον αναλογούντος Φ.Π.Α, σε ότι αφορά τις συναλλαγές με χρήση πιστωτικών, προπληρωμένων ή/και χρεωστικών καρτών, μέσω TAXISNET ή μέσω της λειτουργίας του δικτύου συσκευών EFT/POS στις Δ.Ο.Υ. και στα τελωνεία.

Για όλες τις ανωτέρω συναλλαγές οι φορείς είσπραξης δεν θα επιβάλλουν για κανένα λόγο καμία επιβάρυνση στον υπόχρεο φορολογούμενο.
Η αμοιβή της ΔΙΑ.Σ. Α.Ε. ορίζεται σε 0,04 ευρώ ανά έγκυρη συναλλαγή, πλέον αναλογούντος ΦΠΑ, σε ότι αφορά συναλλαγές που παραλαμβάνει η ΔΙΑ.Σ. από Παρόχους Υπηρεσιών Πληρωμών οι οποίοι δεν είναι μέλη της και τις οποίες επεξεργάζεται, εκκαθαρίζει, δρομολογεί και διακανονίζει.
Για τις λοιπές συναλλαγές, σημειώνεται στην απόφαση, που αφορούν την είσπραξη δημοσίων εσόδων, η ΑΑΔΕ δεν θα καταβάλει καμία αμοιβή.

Ετσι χρέωση στα γκισέ των τραπεζών θα υπάρχει ενδεικτικά μεταξύ άλλων για τις παρακάτω συναλλαγές:

- Πληρωμή ΕΝΦΙΑ και ΦΕΦΠ (Φόρος Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων) μη ρυθμισμένων, μέσω καταστήματος με χρέωση τραπεζικού λογαριασμού, των φυσικών προσώπων που τη στιγμή της συναλλαγής δεν ανήκουν σε κάποια από τις κάτωθι συγκεκριμένες ομάδες:
i) άνω των 70 ετών
ii) σε δικαστική συμπαράσταση
iii) παρουσιάζουν βαριές αναπηρίες σε ποσοστό 80% και άνω
iv) κάτοικοι μη τουριστικών περιοχών με πληθυσμό κάτω των 500 κατοίκων ή κάτοικοι μη τουριστικών νησιών με πληθυσμό κάτω των 3.100 κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από την τελευταία διαθέσιμη απογραφή ή από την τελευταία διαθέσιμη απογραφή

- Πληρωμή τελών κυκλοφορίας μέσω καταστήματος από φορολογούμενους που δεν έχουν τραπεζικό λογαριασμό στην τράπεζα εξόφλησης.

- Ολες τις άλλες πληρωμές που αφορούν οφειλές (βεβαιωμένες ή μη) προς την ΑΑΔΕ (εκτός αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 4 της απόφασης)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών!

Τα πολύ συχνά πλέον κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινά από τους τσαντάκηδες για να καταλήξει σε ανθρωποκτονίες και περιλαμβάνει κλοπές, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε Τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, χουλιγκανισμό στα γήπεδα, αύξηση των διαζυγίων, αύξηση του αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους τεκμηριώνουν την ύπαρξη κοινωνικής παθολογίας στην Πατρίδα μας.

Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα» όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα στους πολίτες με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

Δεν προτίθεμαι σήμερα να διεγείρω την κοινή γνώμη με δημιουργία φοβικών συμπλεγμάτων αλλά δεν μπορώ να αποφύγω την δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών, αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς που προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που θα σχετίζεται στο άμεσο μέλλον με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και επτά χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία.

Οι ανησυχίες μου εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι ενώ βρίσκονται μπροστά μας όλες οι γενεσιουργές αιτίες για διόγκωση των διαδηλώσεων οργής και αγανάκτησης από τους πολίτες και την διαπιστωμένη αύξηση περιστατικών αντικοινωνικής συμπεριφοράς ΔΕΝ υπάρχει πρόγραμμα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που βασίζεται στην οικονομική κρίση) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ την συνεργασία ΟΛΩΝ των Πολιτικών Κομμάτων και όλων των Κεντρικών φορέων των παραγωγικών τάξεων με συμμετοχή των εργοδοτικών φορέων!

Προφανώς ανόητα ιδιοτελή θέματα πολιτικού και οικονομικού κόστους ή ωφέλειας οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις του τόπου που ΟΦΕΙΛΟΥΝ αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας Ιπποκρατικά και όχι… ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ!

Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά οφείλω να πω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικό-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις:
της σύγκρουσης αξιών,
της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και
της ματαίωσης των προσδοκιών.

Όπως γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας, στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, και από τα ΜΜΕ, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκονται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτιούνται, ή λέμε, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή ακόμη ότι τον πλούτο πολλοί μίσησαν, την δόξα ουδείς» και πολλά άλλα παρόμοια.

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και στην ουσία αυτοί που πετυχαίνουν είναι αυτοί που κατορθώνουν να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημο τρόπο ή ακόμη ότι η καπατσοσύνη είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση απ' ότι είναι η τιμιότητα.

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών αλλά συχνά αντιδρά με ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή οι νέοι μας με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά καταστρέφουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν την εξουσία για να μπορέσουν να βάλουν άλλα στην θέση τους.

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων.

Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν μια κατάσταση ψυχοκοινωνικής ανομίας που συχνά οδηγεί τα άτομα και τις ομάδες σε εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην Πατρίδα μας Κόμματα και Πολιτικοί φρόντισαν να ΑΥΞΗΣΟΥΝ τις προσδοκίες αλλά ΔΕΝ τήρησαν τις υποσχέσεις τους οδηγώντας άτομα και ομάδες στην πολύ πικρή πραγματικότητα της ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των προσδοκιών.

Όλοι οι Λαοί, δυστυχώς, υποκύπτουν στις πολλές πομπώδεις και υπερβολικές ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ των Πολιτικών και των Κομμάτων και στη συνέχεια βιώνουν την απογοήτευση.

Όλοι οι Λαοί πιστεύουν ότι ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ…
Εμείς στην Ελλάδα βιώσαμε το παραμύθι ότι ΔΕΝ δικαιούμαστε μια θέση στον ήλιο αλλά ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ του Ήλιου!..

Το πιστέψαμε, «το χάψαμε» το «παραμύθι» που μας σέρβιραν αρχικά ο κ. Σημίτης και οι Σημιτικοί εκσυγχρονιστές (και περιλάμβανε και την μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου), ακολούθησε στη συνέχεια εκείνη η θελκτική υπόσχεση του κ. Καραμανλή και της ΝΔ ότι «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε», με επίλογο το «λεφτά υπάρχουν!...» του κ. Παπανδρέου την οποία απογύμνωσε ο κ. Λοβέρδος δηλώνοντας «δεν υπάρχει… σάλιο!»

Εδώ και 7 χρόνια βιώνουμε τις δραματικές και πρωτόγνωρες επιπτώσεις από την ΜΑΤΑΙΩΣΗ των υπέρμετρων προσδοκιών μας…

Τα κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κοινωνικής παθολογίας, όπως κάθε άλλη παθολογική κατάσταση, πρέπει να προλαμβάνονται στο στάδιο της πρόληψης.

Στο στάδιο της πρόληψης η συστηματική δουλειά πρέπει να αρχίσει από το σχολείο και το σπίτι.

Είναι απαραίτητο να εξετασθεί ολόκληρη η κείμενη ποινική δικονομία και να γίνουν, όπου χρειάζονται, αναθεωρήσεις στο ποινικό δίκαιο, στο σύστημα Σωφρονισμού και Θεραπείας των φυλακισμένων, στο σύστημα παροχής Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων στους φυλακισμένους και Υποστήριξη για ενεργό και παραγωγική επανένταξη στο κοινωνικό σύστημα μετά την αποφυλάκισή τους.

Τέτοιες δράσεις απαιτούν χρήματα και κοινωνικές δομές που κάποτε υπήρχαν αλλά τότε ΔΕΝ υλοποιήθηκαν και τώρα που φούντωσε η παραβατικότητα ΔΕΝ υπάρχουν…

Επιπρόσθετα να διαφοροποιηθεί η καταδίκη ατόμων που προβαίνουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων, π.χ., ναρκομανείς, ή αλκοολικοί και να θεσπιστούν προγράμματα ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης στα δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, έτσι ώστε να προλάβουμε ΑΝΤΙ να θεραπεύουμε (κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε που λέει σοφά ο λαός μας) τη μετέπειτα εξέλιξη των ατόμων που επιδείχνουν από μικρή ηλικία αντικοινωνική συμπεριφορά για να μην βρούμε μπροστά μας πριν την φυλάκιση ή και μετά την ολοκλήρωση κάποιας ποινής ώριμους, έμπειρους και καλά εκπαιδευμένους στα χρόνια της φυλάκισής τους… «εγκληματίες».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Ιουλ 2017


Όπως ισχυρίζονται οι Έλληνες, «δώσαμε τη δυνατότητα σε όλα τα κόμματα που υπάρχουν για να κυβερνήσουν τη χώρα, φτάνοντας πλέον στο τελευταίο - το οποίο ήταν μία ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση, συγκριτικά με τα προηγούμενα. Επομένως, έχουμε κάνει το καθήκον μας και δεν έχει το δικαίωμα να μας κατηγορεί κανείς»!

Εν τούτοις, είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνουν ότι, δεν μπορεί να θεωρηθεί αντίσταση ή/και διαμαρτυρία η εκλογική αλλαγή των αναλώσιμων κυβερνήσεων που τοποθετούν οι «δανειστές», κατά το προηγούμενο της κατοχής του 1940, για να επιβάλλουν τη θέληση τους - όπως θα ήταν, για παράδειγμα, η αποχή όλων των Ελλήνων για μία εβδομάδα από τους χώρους εργασίας τους, οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις, η άρνηση πληρωμών στο δημόσιο για ένα μήνα κοκ.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως ναι μεν το καταλαβαίνουν, αλλά δεν θέλουν να χάσουν την ησυχία και τη βολή τους, έχοντας επί πλέον κυριευθεί από έναν ανείπωτο φόβο - ο οποίος κυριαρχεί στη καρδιά και στο νου τους, παραλύοντας κάθε υγιή αντίδραση εκ μέρους τους. Εάν όμως δεν αποτινάξουν το φόβο, συνεχίζοντας να ανέχονται τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τους, την υπεξαίρεση του τραπεζικού τους συστήματος, την κατάρρευση του κοινωνικού τους κράτους, τη μαζική φυγή των παιδιών τους κοκ, τότε θα είναι άξιοι της μοίρας τους – αποτελώντας πράγματι τη μεγάλη ντροπή της Ευρώπης.

Λυπάμαι βέβαια που αρχίζω να πιστεύω και εγώ πως έχουμε συλλογικά αποχαυνωθεί και περιμένουμε μοιρολατρικά να χάσουμε τα πάντα πριν εξεγερθούμε - ενώ θεωρούμε σαν ανόητοι πως εμείς φταίμε για τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα που αύξησαν το χρέος μας, για τους Ολυμπιακούς αγώνες που μας φόρτωσαν ακόμη περισσότερα χρέη και για τον ανόητο υπουργό οικονομικών που εγγυήθηκε για τις τράπεζες, ενώ δεν πρόσεξε καν τη μαζική λήξη των ομολόγων το 2010.

Επί πλέον μας έκαναν να πιστεύουμε πως εμείς φταίμε για τον ανίκανο πρωθυπουργό που προκήρυξε εκλογές εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εκτοξεύοντας τα ελλείμματα στα ύψη, για τον επόμενο που θεώρησε σωστό να μας παραδώσει στο ΔΝΤ κατηγορώντας μας δημόσια ως αθεράπευτα διεφθαρμένους, καθώς επίσης για εκείνον που ανέτρεψε την κυβέρνηση και υποσχέθηκε να συγκρουσθεί με την Τρόικα, χωρίς κανένα σχέδιο – ενώ, αγνοώντας παράνομα το δημοψήφισμα, πρόδωσε επαίσχυντα την πατρίδα του.

Εν τούτοις, όσο και αν κάποια σφάλματα του παρελθόντος δεν είναι δικά μας, ανήκοντας μετά το 2010 στην Τρόικα που μας κατέστρεψε με την πολιτική που επέβαλλε, τα σημερινά οφείλονται ασφαλώς σε εμάς - αφού ανεχόμαστε σαν τα πρόβατα τα πάντα, χωρίς καμία απολύτως αντίδραση. Επομένως, η τιμωρία που θα υποστούμε, η οποία μόλις τώρα ξεκινάει, θα είναι εύλογη – ενώ δυστυχώς θα επιβαρύνει πολλές γενιές Ελλήνων, οι οποίες δεν θα έχουν τη χαρά να ζήσουν σε μία ελεύθερη χώρα, επειδή εμείς θα τους την έχουμε στερήσει. Ντροπή μας!

Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την ώρα της κάλπης δεν ψηφίζουμε τον «κανένα», αλλά είτε τον μεγαλύτερο λαοπλάνο, είτε τον αντίπαλο αυτού που μας έχει απογοητεύσει...

Δεν είναι τυχαίο, πως κατά τις δημοσκοπήσεις, στο ερώτημα ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός, η απάντηση με τις περισσότερες προτιμήσεις είναι «κανένας».

Την ώρα της κάλπης όμως δεν ψηφίζουμε τον «κανένα», αλλά είτε τον μεγαλύτερο λαοπλάνο, είτε τον αντίπαλο αυτού που μας έχει απογοητεύσει.

Είναι αμφίβολο αν υπάρχει άλλος λαός τόσο πολιτικοποιημένος όσο εμείς. Κι ακόμη περισσότερο: κομματιζόμενος μέχρι υπερβολής. Όμως, είναι άλλο τόσο αμφίβολο αν αυτή η ενασχόλησή μας με την πολιτική, μας έχει εφοδιάσει με τα απαραίτητα, ώστε η κρίση μας να είναι, κατά το δυνατόν, ανεπηρέαστη από συναισθηματικές καταστάσεις και εξωγενείς παράγοντες.

Ασφαλώς, η παγίδα του πολιτεύματος έγκειται στο ότι έχει ο πολίτης την δυνατότητα να προτιμήσει τον λιγότερο κακό από τους υπάρχοντες. Και φυσικώ τω λόγω, όταν οι υπάρχοντες ηγέτες είναι μετρίας δυναμικότητας και περιορισμένων ικανοτήτων, ο καλύτερος εξ αυτών -ή ο μη χειρότερος- δεν πληροί τα προσόντα για να υπηρετήσει τον λαό. Αδιάφορο, αν είναι καλύτερος από τους άλλους συνυποψηφίους του.

Η αλήθεια είναι πως ενεργούμε παρακινούμενοι από την διαπίστωση του Ρωμαίου κωμωδιογράφου, Πλαύτου, που έγραψε «Δυοίν κακοίν προκειμένοιν, το μη χείρον βέλτιστον», αντί να μας ελκύσει η άλλη ρήση «εχθρός του καλού, το καλύτερο».

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε δύο κακές επιλογές, στην δεύτερη δύο ωφέλιμες. Ποια είναι τα κριτήρια επιλογής των αρχόντων μας; Ποια είναι τα προσόντα που πρέπει να έχουν, ώστε να τύχουν της προτίμησής μας; Δεν μας είναι άγνωστα. Είναι ενδεικτικός ένας διάλογος του Σωκράτη, που διέσωσε φυσικά ο Πλάτων, ο οποίος δεν είναι γνωστός, και γίνεται αντιληπτό γιατί.

Ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι καλός πολίτης είναι εκείνος, ο οποίος «διοικεί» σωστά το σπίτι του, ανατρέφει με τον πρέποντα τρόπο τα παιδιά του, επιδεικνύει ζήλο στην άσκηση του επαγγέλματός του, διακρίνεται για την εντιμότητά του, είναι αναμφισβήτητο το ενδιαφέρον του για τους άλλους, και για όλους τους παραπάνω λόγους έχει πετύχει την κοινωνική καταξίωση.

Τότε η ίδια η Πολιτεία, δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά έχει υποχρέωση να του αναθέσει δημόσιο αξίωμα. Αφού πέτυχε κατ’ αρχάς στον μικρόκοσμο της οικογένειάς του και στη συνέχεια διακρίθηκε στον κοινωνικό του περίγυρο, τότε έχει αποδείξει ότι είναι ικανός να αναλάβει σπουδαιότερα αξιώματα.

Προσπαθώ να καταμετρήσω, πόσοι από τους πολιτικούς μας -κεντρικής και τοπικής εξουσίας- των τελευταίων δεκαετιών κοσμήθηκαν ή κοσμούνται με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Πότε μελετήσαμε τη ζωή του υποψηφίου, και αφού βγάλαμε ικανοποιητικά συμπεράσματα γι’ αυτόν, τον επιλέξαμε να μας διοικήσει;

Πότε σκεφθήκαμε ότι από την ψήφο μας εξαρτάται η δική μας πορεία, το μέλλον των παιδιών μας, η τύχη του κοινωνικού συνόλου στο οποίο ανήκουμε; Συνειδητοποιούμε άραγε, ότι αναθέτοντας τιμητικά αξιώματα σε υποψήφιο, του οποίου ο βίος δεν είναι ανεπίληπτος, δεν μπορούμε να περιμένουμε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής μας;

Είναι προφανές ότι ελάχιστα μας απασχολεί. Άλλα μας επηρεάζουν. Πότε η κομματική πειθαρχία, πότε η γνωριμία, πότε η πίεση γνωστών και φίλων, άλλοτε πάλι η ικανοποίηση προσωπικών αιτημάτων, και δυστυχώς από τη στιγμή που ενέσκυψε η τηλεόραση, σημαντικός παράγοντας επιλογής κατέστη η «αναγνωρισιμότητα». Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα, πώς αποκτάται η τελευταία είτε με τον πλούτο είτε με τα σωματικά προσόντα.

Τα γνωρίζουμε όλοι. Και παρ’ όλα αυτά, κατά κανόνα ξαναδίνουμε την ευκαιρία σ’ αυτούς που επί χρόνια μας απογοητεύουν, να μας ξανααπογοητεύσουν. Οφείλουμε όμως να αντιληφθούμε, ότι σ’ αυτήν την περίπτωση δεν έχουμε δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα δυσάρεστα θα συμβούν εξαιτίας της επιλογής μας. Δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να μετανιώσουμε. Διότι έχουμε πίσω μας τέσσερα χρόνια, κατά τα οποία έπρεπε σιγά-σιγά να βγάζουμε συμπεράσματα. Και όμως, το 10% των ψηφοφόρων, λέγουν οι στατιστικές, αποφασίζουν την Κυριακή των εκλογών.

Θεωρώ την άμεση δημοκρατία -την πραγματική και όχι την ψευδεπίγραφη- ως το σπουδαιότερο αγαθό, από τα πολλά που πρόσφεραν οι πρόγονοί μας στην ανθρωπότητα. Την ευτελίζουμε όμως με την ελαφρότητα που επιδεικνύουμε μπροστά στην κάλπη. Οφείλουμε, να αποφασίσουμε κάποτε ότι ήμαστε πολίτες και όχι «ιδιώτες».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Ελληνες βρέθηκαν επί αιώνες στη δίνη του κυκλώνα της Ιστορίας. Υποδουλώθηκαν στους Ρωμαίους. Διώχθηκαν, πολεμήθηκαν, αντεπιτέθηκαν, κυριάρχησαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σκλαβώθηκαν από τους Τούρκους, ελευθερώθηκαν, προσπάθησαν να ξαναχτίσουν την αυτοκρατορία τους, έζησαν και ζουν διαρκώς ευρισκόμενοι ανάμεσα στη φωτιά και στο ατσάλι. Είναι έμπειρος ο λαός μας και οι ουλές στο εθνικό σώμα από τους αδιάκοπους αγώνες είναι πολλές.

Επειδή το κράτος που υφίσταται αυτή τη στιγμή, όπως υφίσταται, είναι αποτέλεσμα πολυαίμακτων απελευθερωτικών πολέμων, οι πολίτες δεν θέλουν να το διαλύσουν. Να το βελτιώσουν, να εξανθρωπίσουν τους θεσμούς του, να βελτιστοποιήσουν τις υπηρεσίες του, σίγουρα το επιθυμούν. Ομως, δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να γκρεμίσουν ό,τι έχει φτιαχτεί με τόσους πολλούς κόπους και θυσίες.

Τα παραπάνω, μαζί με την πασιφανή έλλειψη ηγεσίας, είναι η απλή απάντηση στο συνεχώς επανακάμπτον ερώτημα «γιατί δεν ξεσηκώθηκαν οι Ελληνες» κατά τη διάρκεια της κρίσης. Μόνο οι παράφρονες και οι πράκτορες ξένων δυνάμεων ήθελαν η Ελλάδα να γίνει Λιβύη ή Συρία.

Ομως, αυτός ο κίνδυνος δεν έχει ξεπεραστεί. Υπάρχουν πρόσωπα και καταστάσεις που προσφέρουν αρκετές αφορμές (οι αιτίες προϋπάρχουν) για να ξεσπάσει λαϊκός ξεσηκωμός.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα προκλητικής συμπεριφοράς είναι εκείνο του υφυπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μπαλάφα, ο οποίος νομίζει ότι οι Ελληνες έχουν νοημοσύνη οπωροκηπευτικού και άπειρη ανοχή στις προκλήσεις. Σε συνέντευξή του ο κ. Μπαλάφας είπε το ανήκουστο: «Εμποροι, βιοτέχνες και επαγγελματίες μάς θεωρούν ευεργέτες. [...] Με σταματάει ένα μηχανάκι στον δρόμο, είναι γεγονός, σας διαβεβαιώ, του ανοίγω το αυτοκίνητο και μου λέει “σας θεωρούν ευεργέτες”».

Ο κ. Μπαλάφας βαδίζει πιστά στα χνάρια του υφυπουργού Εργασίας Τάσου Πετρόπουλου που είχε πει ότι οι έμποροι τον ευχαριστούσαν επειδή «σώθηκαν» με τις νέες εισφορές του ΕΦΚΑ και του Γιώργου Παπανδρέου, που είχε «αποκαλύψει» ότι τον σταματούσαν γέροντες στον δρόμο και προσφέρονταν να χαρίσουν τις συντάξεις τους για να... σωθεί η πατρίδα.

Ας σταματήσουν όλοι τούτοι να προκαλούν τους Ελληνες, διότι μπορεί να βρεθούν προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από τους Δήμους η κάλυψη δαπανών ταφής οικονομικά αδύναμων
Προβλέπεται σε άρθρο πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών

Φτωχών ανθρώπων πάσα γη τάφος… Κοινή (και ανεξίθρησκη και χωρίς «χρώμα») η μοίρα των οικονομικά αδυνάτων -εντόπιων και προσφύγων- ακόμα και στα έξοδα θανάτου, όταν λείπει το ψωμί στη ζωή.

Στην Ελλάδα της λιτότητας και των μνημονιακών δεσμεύσεων, με το ζωνάρι να σφίγγει για…αναπτυξιακούς στόχους, αποτελούν πλέον πεδίο άσκησης πολιτικής οι δαπάνες για ταφή ή ανακομιδή οστών φτωχών ανθρώπων. Έχουν πληθύνει οι εικόνες από τα σημεία ταφής νεκρών προσφύγων, αγνώστου ταυτότητας και όχι μόνο, ιδίως στα νησιά του Αιγαίου, αλλά και πρόσφατα οι αναφορές για τους λάκκους, δίπλα σε νεκροταφείο, με θανόντες των οποίων οι συγγενείς τους δεν είχαν να πληρώσουν τις δαπάνες παράτασης ταφής και ανακομιδής των οστών.

Ετσι, οι δαπάνες θανάτου (μιας και οι δαπάνες ζωής είναι ακόμα συμπεφωνημένη εκκρεμότητα κεντρικής διοίκησης και «θεσμών) κινητοποίησαν την κυβέρνηση της «δεύτερης φοράς Αριστεράς».

Παρέχεται η δυνατότητα στους Δήμους, να πραγματοποιούν τέτοιου είδους δαπάνες για θανόντες, οικονομικά αδύναμους κατοίκους και πρόσφυγες. Κι αυτό, με προϋπόθεση ότι οι δαπάνες που πραγματοποιούνται εντός των διοικητικών τους ορίων και εφόσον έχει δηλωθεί αδυναμία κάλυψης των εν λόγω δαπανών από τυχόν συγγενείς τους. Μάλιστα, σε περίπτωση μη ύπαρξης σχετικών πιστώσεων του Δήμου, η δυνατότητα αυτή παρέχεται στην οικεία Περιφέρεια.

Στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο κατατέθηκε στη Βουλή, υπάρχει το άρθρο 78, με τίτλο «Κάλυψη από ΟΤΑ δαπανών ταφής θανόντων και ανακομιδής οστών οικονομικά αδύναμων προσώπων». Σε αυτό ορίζονται τα εξής:
«Οι δαπάνες για ταφή και ανακομιδή των οστών προσώπων τα οποία εν ζωή βρίσκονταν σε οικονομική αδυναμία ή είχαν την ιδιότητα πρόσφυγα ή είχαν αιτηθεί την αναγνώριση της ιδιότητας αυτής μπορούν να καλυφθούν από το δήμο ή, σε περίπτωση μη ύπαρξης σχετικών πιστώσεων του δήμου, από την περιφέρεια εντός των διοικητικών ορίων των οποίων πραγματοποιείται η ταφή ή ανακομιδή, μετά από αιτιολογημένη απόφαση του οικείου δημοτικού ή περιφερειακού συμβουλίου και εφόσον υποβληθεί δήλωση των οικείων του θανόντος περί αδυναμίας κάλυψης της σχετικής δαπάνης ή εφόσον διαπιστωθεί ότι δεν υφίστανται ή δεν ανευρίσκονται οικείοι του θανόντος που μπορούν να αναλάβουν τη δαπάνη».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Ιουλ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

Κι ενώ η αδικία ξεχειλίζει από παντού, κι ενώ η φτώχεια και η εξαθλίωση έχουν εισχωρήσει βαθιά στην ελληνική κοινωνία, προκειμένου οι κυβερνώντες να εξασφαλίσουν κάποιους μήνες παράτασης, ως εντολοδόχοι και διαχειριστές των δανειστών, δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα.

Είναι προφανές ότι το νέο μνημόνιο που ψήφισαν θα λειτουργήσει ως καταλύτης επιτάχυνσης της πορείας κινεζοποίησης της ελληνικής κοινωνίας. Η αρπαγή των μικρών και μεσαίων περιουσιών -γιατί περί αρπαγής πρόκειται- είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την ολοκλήρωση αυτής της πορείας.

Κι όμως, το θράσος και το ψέμα των αυτοαποκαλούμενων «αριστερών», να επιμένουν ότι τάχα στοχεύουν στα μεγάλα εισοδήματα, όχι μόνο ξεπερνά κάθε όριο κοινής λογικής, αλλά αποτελεί και μεγάλη πρόκληση και κοροϊδία για τα εκατομμύρια των Ελλήνων που στην κυριολεξία δεινοπαθούν.

Από την άλλη, το μαύρο δάκρυ που χύνουν οι μνημονιακοί που δεν είναι στην κυβέρνηση είναι ψεύτικο και επιχειρούν να εξαπατήσουν για μια ακόμη φορά τους ψηφοφόρους –όταν οι «προστάτες» ορίσουν εκλογές στο προτεκτοράτο- για την υφαρπαγή και πάλι της ψήφου. Εξ άλλου οι ίδιοι δήλωσαν ότι θα εφαρμόσουν ως κυβέρνηση και ό,τι δεν ψήφισαν ως… αντιπολίτευση!

Είναι γεγονός ότι με όλους τους παράγοντες που δημιουργούν χρέη προς το Δημόσιο –χωρίς προϋπόθεση εσόδων, όπως ο ΕΝΦΙΑ, τα λεγόμενα τεκμαρτά εισοδήματα κλπ- όλοι οι μνημονιακοί είναι σύμφωνοι, όπως επίσης και με τις κατασχέσεις και έχουν αναλάβει φυσικά όλες τις ανάλογες δεσμεύσεις με τα μνημόνια και τους νόμους που ψήφισαν!

Τώρα, και για τον πιο δύσπιστο –εάν θέλει να δει- είναι ορατή η άλλη άκρη του τούνελ. Αυτοί θα μας αφήσουν «ήσυχους», μόνο όταν καταφέρουν να αρπάξουν και το τελευταίο περιουσιακό μας στοιχείο, όταν καταφέρουν δηλαδή να κινεζοποιήσουν την ελληνική κοινωνία.

Τα στατιστικά στοιχεία, που δημοσιοποίησε για τη «δράση» της η λεγόμενη «Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων», όχι μόνο απλά τους διαψεύδουν σε σχέση με το κλίμα ευφορίας και προσδοκίας που καλλιεργούν, αλλά προκαλούν σοκ σ’ όλους εκείνους που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στη δίνη της μνημονιακής λαίλαπας.

Συγκεκριμένα
Πάνω από 4 εκατομμύρια οι οφειλέτες του Δημοσίου με το χρέος να ξεπερνά τα 93 δις ευρώ
Το 80% των οφειλετών χρωστά μόλις το 2% του συνολικού ποσού
Ενώ το 0,1% των φορολογούμενων ή 7296 οφειλέτες χρωστούν το 70% του συνολικού χρέους

Ενδεικτικά
Σελίδα 38 του απολογισμού του 2016 της «Ανεξάρτητης Αρχής». Πίνακας 2.1.7. Σύμφωνα με τον πίνακα, με την είσοδο του 2017, για τους οφειλέτες του δημοσίου προκύπτουν τα εξής:

α) Την 1/1/17 χρωστούσαν στο ελληνικό δημόσιο πάνω από 4 εκατ. 300 χιλ. φορολογούμενοι, ένα ποσό που αγγίζει τα 93 δις ευρώ.

β) Σχεδόν το 80% εξ αυτών, δηλαδή περίπου τα 3,5 εκατομμύρια, χρωστά μέχρι 2000 ευρώ, ένα συνολικό ποσό γύρω στο 1,8 δις ευρώ. Δηλαδή το 80% των φορολογουμένων χρωστά σχεδόν μόνο το 2% του συνολικού ποσού των ληξιπροθέσμων οφειλών προς το δημόσιο!

γ) Απ’ την άλλη άκρη του πίνακα προκύπτει ότι μόλις το 0,1% των φορολογούμενων ήτοι 7296 φορολογούμενοι έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο, που ξεπερνάει τα 72 δις ευρώ(!) και σε ποσοστό που πλησιάζει το 70% του συνολικού χρέους!

δ) Στους ενδιάμεσους του πίνακα που αντιπροσωπεύουν το 20% και που δεν ξεπερνούν τις 800 χιλ αναλογούν ληξιπρόθεσμες οφειλές περίπου 18 δις ευρώ.

Πίνακας 2.1.9 Σελίδα 40

Σελίδα 40 του απολογισμού του 2016 της «Ανεξάρτητης Αρχής». Πίνακας 2.1.9. Με απλή ανάγνωση προκύπτει ότι για τη χρονιά που μας πέρασε πάρθηκαν μέτρα αναγκαστικής είσπραξης για 1.602.835 φορολογούμενους, αριθμός υπερδιπλάσιος σε σχέση με τα αναγκαστικά μέτρα που πάρθηκαν για το 2015 που ήταν μόνο για… 746.707 φορολογούμενους που είχαν ληξιπρόθεσμα χρέη.

Τα χρέη αυξάνουν με ρυθμό 1,1 δις ευρώ το μήνα

Είναι ολοφάνερο λοιπόν προς τα πού κατευθύνεται η στόχευση και, για να μην υπάρχει η αμφιβολία, έρχεται η εγκύκλιος – εντολή της «Ανεξάρτητης αρχής» προς τις εφορίες και πολίτες που διευκρινίζει ότι στο στόχαστρο των κατασχέσεων μπαίνουν όλοι όσοι έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο από 500 ευρώ και πάνω, δηλαδή σίγουρα τα εκατομμύρια των μικροοφειλετών.

Ήδη, με το νέο μνημόνιο αυξάνουν οι φόροι, ενώ παράλληλα μειώνονται τα εισοδήματα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά ήδη μεγάλος αριθμός των «οφειλετών» προς το δημόσιο, αφού όλο και λιγότεροι θα μπορούν να ανταποκριθούν στη φοροκαταιγίδα που μας έχουν επιβάλει.


Και ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί

Το όλο σκηνικό συμπληρώνεται με την δημοσίευση στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» του νόμου για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο τις διαδικασίες και θα περιορίσει στο ελάχιστο τις δυνατότητες αντίδρασης των πολιτών για το συγκεκριμένο μείζον θέμα, ενώ προηγουμένως υπήρχε η δυνατότητα τέτοιων αντιδράσεων και μάλιστα έντονων.

Από την όλη κατάσταση, όπως περιγράφεται με βάση τα στοιχεία που οι ίδιοι δημοσιοποιούν, από πού λοιπόν προκύπτει ότι η στόχευση είναι στα μεγάλα εισοδήματα, όπως κατά κόρον ισχυρίζεται η κυβέρνηση και αναμασούν οι… «αριστεροί» που είναι στοιχημένοι πίσω της; Βέβαια, ένα ψέμα ακόμα! Τι κοστίζει μπροστά στα όσα μέχρι τώρα έχουν ειπωθεί;

Πίνακας 2.1.9 Σελίδα 40
Δημιουργούν ψεύτικες προσδοκίες

Κι ενώ όλοι τους, όσοι πίνουν νερό στο όνομα των δανειστών, αποσιωπούν το θέμα ουσιαστικά της αρπαγής των μικρών και μεσαίων περιουσιών, μεταφέρουν το «παιχνίδι» στο γήπεδο του χρέους προς τους δανειστές και στην αναμενόμενη πολυσυζητημένη ανάπτυξη... γαλέρας δημιουργώντας ψεύτικες προσδοκίες σ’ εκείνους που καθημερινά διευρύνουν τη φτώχεια τους και τους αρπάζουν τις περιουσίες.

Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι πλέον η λύση είναι στα χέρια του λαού. Το δίλημμα που αντιμετωπίζει είναι σαφές: ή μένει παρατηρητής σε μια προδιαγραμμένη πορεία που τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε καθεστώς σύγχρονης δουλείας ή παίρνει τις τύχες στα χέρια του.

ΥΓ. Δεν έχει γίνει αναφορά στα χρέη προς τις τράπεζες. Από εκεί έχουμε ένα δεύτερο μέτωπο. Οι τράπεζες πουλούν τα χρέη των πολιτών στα funds ακόμη και στο 15% της αξίας τους και εκείνα παράλληλα με τους μηχανισμούς του δημοσίου έχουν αναλάβει δράση.


Πηγή Faretra


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

10 Ιουλ 2017


Μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις του Δημοσίου, του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ) αλλά και των πρώην Ευγενών Ταμείων (ΔΕΚΟ-τραπεζών) αποκαλύπτουν τα επίσημα στοιχεία από τον επανυπολογισμό των ποσών που λαμβάνουν οι παλαιοί συνταξιούχοι.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Ελεύθερου Τύπου οι μειώσεις δεν θα είναι 18% αλλά φτάνουν και στο 25%, γιατί δεν κόβεται μόνο σύνταξη, λόγω προσωπικής διαφοράς, αλλά καταργούνται και τα επιδόματα συζύγου και τέκνων, όπως προβλέπει ρητά η διάταξη του ν. 4472/2017 με τα νέα μέτρα.

Η μέση κύρια σύνταξη για όσους συνταξιοδοτήθηκαν από το Δημόσιο με 25, 35 ή και 40 χρόνια υποχωρεί στα 868 ευρώ από 1.050 ευρώ που λαμβάνουν σήμερα.

Η μέση μείωση που θα έχουν από 1/1/2019 οι σημερινές συντάξεις των πολιτικών συνταξιούχων του Δημοσίου είναι 17,2%, λόγω της προσωπικής διαφοράς, πλην όμως, λόγω και της κατάργησης των επιδομάτων συζύγου – τέκνων, πολλοί συνταξιούχοι θα χάσουν από 1/1/2019 το 23% από το ποσό σύνταξης και επιδομάτων που λαμβάνουν σήμερα.

Στο ΙΚΑ, η μέση μείωση από τον επανυπολογισμό των παλιών συντάξεων είναι στο 15%, αλλά σε αυτό το ποσοστό θα προστεθεί και μια οριζόντια περικοπή άλλων 49 ευρώ από το επίδομα συζύγου που επίσης λαμβάνουν οι περισσότεροι συνταξιούχοι.

Οι συνταξιούχοι από τα πρώην Ευγενή Ταμεία (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, τραπεζών) έχουν «προσωπικές διαφορές» στις επανυπολογιζόμενες συντάξεις τους που είναι δύο ταχυτήτων:

• Όσοι αποχώρησαν με πολλά χρόνια (πάνω από 35 έτη) και με μεγάλους μισθούς (πάνω από 3.000 ευρώ) έχουν είτε μηδενική προσωπική διαφορά είτε οριακή μείωση.

• Όσοι (και κυρίως οι γυναίκες) αποχώρησαν με λίγα χρόνια (κάτω από 30 έτη), ακόμη και με μισθούς των 2.000-2.500 ευρώ, βγαίνουν ζημιωμένοι, γιατί η σύνταξή τους με τον επανυπολογισμό του νόμου Κατρούγκαλου βγαίνει κατά μέσο όρο μικρότερη κατά 10% με 12%.

Οι πρώτες περικοπές θα φανούν μέσα από τα ενημερωτικά σημειώματα του 2018 και το δεύτερο θα είναι με την πληρωτέα σύνταξη που θα πάρουν στο χέρι οι συνταξιούχοι την 1η/1/2019.

Εντός του 2018 στα ενημερωτικά σημειώματα θα περιλαμβάνεται το ποσό της νέας σύνταξης, που έχει επανυπολογιστεί, και το ποσό της λεγόμενης προσωπικής διαφοράς, που είναι η μείωση της νέας σύνταξης από αυτή που παίρνουν σήμερα. Για όλο το 2018, θα λαμβάνουν το άθροισμα των δύο ποσών, δηλαδή τη νέα μικρότερη σύνταξη συν την προσωπική διαφορά που καταργείται το 2019.

Την 1/1/2019 η μείωση από τα «χαρτιά» θα περάσει στην τσέπη. Όσοι έχουν προσωπική διαφορά που οδηγεί σε μείωση άνω του 18% θα έχουν περικοπή μέχρι το 18%. Όσοι έχουν προσωπική διαφορά που βγάζει μείωση 15% θα μείνουν στο 15%.

Ξεχωριστά η μείωση έως 18% και η κατάργηση οικογενειακών επιδομάτων

Τα επιδόματα συζύγου και παιδιών καταργούνται ξεχωριστά και δεν μπαίνουν στο πλαφόν του 18%. Αυτό λέει ρητά η διάταξη του ν. 4472/2017, αυτό λέει και η γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου (ότι τα επιδόματα καταργούνται και δεν είναι μέρος της προσωπικής διαφοράς), ενώ το ίδιο αναφέρει και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, ότι δηλαδή από τη μια έχουμε κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων από τις καταβαλλόμενες παλιές συντάξεις (παράγραφος 1 του άρθρου 1 του ν. 4472/2017) και από την άλλη τη μείωση της σύνταξης έως 18% λόγω προσωπικής διαφοράς (παράγραφος 2 του άρθρου 1 του ν. 4472/2017).

Οι δυο περικοπές (σύνταξη και επιδόματα) οδηγούν σε συνολική απώλεια εισοδήματος άνω του 18%.

Το υπουργείο Εργασίας υποστηρίζει προφορικά ότι τα επιδόματα συνυπολογίζονται στη σύνταξη και στη μείωση του 18%. Ο νόμος άλλα λέει και όχι μόνο ο νόμος αλλά και οι δικαστικοί του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Μένει να φανεί αν αυτό που υποστηρίζει προφορικά το υπουργείο θα εκδοθεί και σε εγκύκλιο.

Φωτογραφία: Sooc
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Ιουλ 2017


Το εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί τον ελληνικό λαό σε συλλογική αποχαύνωση – Τι δείχνουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων

Η κατάσταση που παγιώνεται από τη διακυβέρνηση των κυρίων Τσίπρα και Καμμένου καταγράφεται πλέον ως ποιοτικό στοιχείο σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης.

Του Κώστα Τσιτούνα

Το πιο σοβαρό στοιχείο δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει τις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Ούτε βεβαίως οι αναλύσεις επί της πρόθεσης ψήφου και των ποσοστών που θα πάρουν τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας εδραιώθηκαν ο φόβος, η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία για την επόμενη μέρα.

Δυστυχώς, ο ελληνικός λαός έχει πειστεί ότι η Ελλάδα τελείωσε και ότι δεν πρόκειται να έρθουν… καλύτερες ημέρες.

Οι τάσεις της MRB για τον Ιούνιο, που έκλεισε και η αξιολόγηση είναι ενδεικτικές του τι συμβαίνει στη χώρα.

Η λέξη «οργή» εκφράζει σε ποσοστό 62,3% περισσότερο τους πολίτες για το παρόν και το μέλλον της χώρας και ακολουθεί η λέξη «ντροπή» με ποσοστό 56%.

Σε ό,τι αφορά τους δείκτες αισιοδοξίας και συγκεκριμένα στο ερώτημα πώς πιστεύετε ότι πάνε τα πράγματα γενικά στη χώρα μας, το 92,4% απαντά «Πολύ Άσχημα - Αρκετά Άσχημα».

Δημιουργείται λοιπόν ένα εκρηκτικό μείγμα, το «management της οργής» όπως πολλοί το αποκαλούν, η λεγόμενη συστημική προπαγάνδα η οποία έχει κύριο στόχο την πλήρη αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας και την μετακίνησή της σε πολιτικό λήθαργο, σε ηθική απάθεια και σε συλλογική αποχαύνωση.

Η συστημική προπαγάνδα που διοχετεύθηκε στους πολίτες από συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, έπεισε την ψυχολογία της μάζας, πως ότι και να γίνει, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

Οι αντιστάσεις του λαού εξουδετερώθηκαν και η αριστερίζουσα συγκυβέρνηση με τις δεξιές αποχρώσεις (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ.), κάλυψε τις φαντασιώσεις των πολιτών περί δήθεν δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων…

Όλο το «παιχνίδι» στήθηκε με τρόπο… χειρουργικό.

Η λαϊκή οργή για την υποδούλωση της χώρας στα μνημόνια και την ξένη επιτροπεία μετατράπηκε σε παθητική απογοήτευση.

Τώρα πια οι Έλληνες έχουν την ψευδαίσθηση ή την παραίσθηση αν θέλετε ότι μια ενδεχόμενη ρύθμιση και επιμήκυνση του χρέους είναι σωτήρια λύση.

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

8 Ιουλ 2017


Του Γιώργου Α. Κορομηλά

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας μας οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν αδιακρίτως στα δημόσια βάρη σύμφωνα με τις δυνάμεις τους, όπου με τη φράση «σύμφωνα με τις δυνάμεις τους», ορίζεται η αρχή της φοροδοτικής ικανότητας δηλαδή η συνεισφορά κάθε πολίτη ανάλογα με το πραγματικό εισόδημά του, το οποίο πρέπει να φορολογείται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η φορολογική επιβάρυνση να είναι μικρότερη στα χαμηλά εισοδήματα και φυσικά μεγαλύτερη όσο μεγαλώνει το εισόδημα.

Τα τεκμήρια, διαβίωσης και απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, καθιερώθηκαν με το Ν. 820/1978 ο οποίος είχε τίτλο «Περί λήψεως μέτρων διά την περιστολήν της φοροδιαφυγής και άλλων τινών συναφών διατάξεων», σε μία προσπάθεια της πολιτείας να περιορίσει το συνεχώς εντεινόμενο φαινόμενο της φοροδιαφυγής έχοντας, μέσω αυτών, μια κατ’ αρχήν ένδειξη φοροδοτικής ικανότητας. Στην πράξη όμως τα τεκμήρια λειτούργησαν ως ένας τρόπος προσδιορισμού του φορολογητέου εισοδήματος και της επιβολής φόρου.

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε την από το 2002 έκθεση της επιτροπής για την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος (επιτροπή καθ. Γεωργακόπουλου), στο πόρισμα της οποίας αναφέρεται ότι ο προσδιορισμός του εισοδήματος με τα τεκμήρια εξασφαλίζει στο κράτος ορισμένα έσοδα και χρησιμοποιείται συνήθως σε λιγότερο αναπτυγμένες χώρες, όπου η φοροδιαφυγή είναι περισσότερο εκτεταμένη και ο προσδιορισμός του ύψους του πραγματικού εισοδήματος αντιμετωπίζει περισσότερες δυσκολίες ενώ αντίθετα, τέτοιος προσδιορισμός δεν συναντάται, κατά κανόνα, στα φορολογικά συστήματα των αναπτυγμένων χωρών, επειδή παρουσιάζει σημαντικά μειονεκτήματα, επισημαίνοντας ότι μετά την πρόοδο που έχει κάνει η Πολιτεία (Υπουργείο Οικονομικών, Α.Α.Δ.Ε.), τόσο στη μηχανοργάνωση όσο και στον ελεγκτικό τομέα, έπρεπε να καταργηθεί ο κατά τεκμήριο προσδιορισμός του φορολογητέου εισοδήματος και τα τεκμήρια να χρησιμοποιούνται ως ενδεικτικά, και μόνο, στοιχεία φοροδοτικής ικανότητας κατά τον έλεγχο.

Ως συνήθως σε αυτή τη χώρα οι βασικές αυτές επισημάνσεις της επιτροπής αυτής δεν ελήφθησαν ποτέ σοβαρά υπόψη και το 2010, με την τότε επιχειρούμενη φορολογική μεταρρύθμιση, τα τεκμήρια διαβίωσης αντικαταστάθηκαν με τις «αντικειμενικές δαπάνες» διαβίωσης. Ενώ λοιπόν η αιτιολογική έκθεση του νόμου ανέφερε ότι, καθιερώνεται ένα αντικειμενικό σύστημα προσδιορισμού των δαπανών που απαιτούνται να γίνουν λόγω της κατοχής και χρήσης ορισμένων περιουσιακών στοιχείων, δηλαδή το ετήσιο κόστος συντήρησης και λειτουργίας κατοικιών, αυτοκινήτων, σκαφών αναψυχής, εναέριων μέσων, πισινών, διδάκτρων, οικιακών βοηθών κ.λπ., προκειμένου να λειτουργήσει ως βάση για την καταρχήν αξιολόγηση από τις φορολογικές αρχές της ειλικρίνειας του δηλούμενου εισοδήματος, στην πράξη λειτούργησε ως εργαλείο προσδιορισμού του ελάχιστου φορολογητέου εισοδήματος, συνεπώς τα τεκμήρια διαβίωσης παρέμειναν με άλλο όνομα και με δεδομένο ότι το 2011 αυξήθηκαν υπερβολικά, σε συνδυασμό με τη δραματική μείωση του αφορολογήτου συνέβαλαν στην υπέρμετρη φορολόγηση φορολογουμένων με πραγματικά χαμηλά εισοδήματα όπως μισθωτοί – συνταξιούχοι. Τέλος με τη φορολογική μεταρρύθμιση του 2013 οι σχετικές διατάξεις μεταφέρθηκαν αυτούσιες στον νέο Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (Ν. 4172/2013) συνεχίζοντας να ταλανίζουν τους φορολογούμενους.

Έτσι όπως λειτουργούν σήμερα τα τεκμήρια διαβίωσης θεωρείται δεδομένο ότι, ένας μισθωτός με ετήσιο πραγματικό εισόδημα ύψους 8.400 ευρώ πρέπει να φορολογείται για εισόδημα ύψους 13.175 ευρώ επειδή έχει την ατυχία να μένει σε ένα διαμέρισμα 95 τ.μ. με βοηθητικούς χώρους 20 τ.μ. και έχει και ένα αυτοκίνητο 1.400 κ.ε. τεσσάρων ετών. Δηλαδή, ενώ με τις συνεχείς μειώσεις στις αποδοχές οι κυβερνώντες επιβάλουν σε αυτό τον άνθρωπο να «ζήσει;» με 8.400 ευρώ, θεωρούν ότι έχει δαπανήσει για τη διαβίωσή του 13.175 ευρώ και ζητούν φόρο για αυτό το «εισόδημα», καθιστώντας τις κατ’ όνομα «αντικειμενικές» δαπάνες διαβίωσης ένα εργαλείο φορολογικής εξόντωσης.

Ο φόρος εισοδήματος πρέπει να υπολογίζεται, με βάση το πραγματικό εισόδημα που πραγματοποιεί κάθε φορολογούμενος, όπως αυτό προκύπτει είτε από τη δήλωσή του είτε από πραγματικό έλεγχο από τη φορολογική αρχή για αυτό το λόγο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης πρέπει να προχωρήσει στην κατάργηση των τεκμηρίων διαβίωσης και στην καθιέρωση ενός καθολικού πόθεν έσχες, έτσι ώστε να προκύπτουν πιο ασφαλείς ενδείξεις φοροδοτικής ικανότητας οι οποίες θα χρησιμοποιούνται από τα ελεγκτικά όργανα για τον προσδιορισμό του πραγματικού εισοδήματος των φορολογουμένων.

* Ο κ. Γιώργος Α. Κορομηλάς είναι Πρόεδρος Ινστιτούτου Οικονομικών και Φορολογικών Μελετών
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το δημοψήφισμα, η προσαρμογή των πολιτών σε συνθήκες «ατελείωτης» κρίσης και η σταδιακή εξαφάνιση της τάξης των μεσαίων. Ο σωτήριος αλλά και «επιζήμιος» ρόλος της οικογένειας και το κατηγορώ των νέων προς τους ηλικιωμένους

Του Simon Kuper
Financial Times


Ένα γλυκό βράδυ πρόσφατα, ένας Ελληνας φίλος με πήγε μια βόλτα στην Αθήνα με τη μοτοσικλέτα του. Κινηθήκαμε μέσα στην κίνηση, που μειώθηκε κατά την περίοδο της οκταετούς «μεγάλης ύφεσης» που συνεχίζεται.

Εξω από το κοινοβούλιο, μερικές ντουζίνες ανθρώπων κουνούσαν ελληνικές σημαίες και διαμαρτύρονταν για κάτι. Αυτές οι σκηνές όμως έχουν γίνει σπάνιες: οι περισσότεροι Ελληνες παραδόθηκαν. «Για μένα τώρα δεν υπάρχει κρίση», φώναξε ο φίλος μου μέσα από το κράνος. «Ετσι ζούμε. Και μαθαίνουμε να ζούμε με τους φόβους μας». Οι Αθηναίοι προσαρμόστηκαν σε μια αιώνια κρίση.

Το σημείο καμπής από τον θυμό στην αποδοχή ήρθε πριν από ακριβώς δύο χρόνια. Η ΕΕ και άλλοι ξένοι ηγέτες πίεζαν τη βαριά χρεωμένη Ελλάδα να κόψει τις δαπάνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε το θέμα σε δημοψήφισμα.

Καθοδηγούμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν «όχι». Οι περισσότεροι πιθανότατα πίστευαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έδιωχνε τους δανειστές. Αντίθετα εντός εβδομάδας, με μια στροφή 180 μοιρών, ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά συμφώνησε να ακολουθήσει τις διαταγές των δανειστών. Οι περισσότεροι Ελληνες πήραν το μήνυμα: δεν υπάρχει εναλλακτική, δεν υπάρχει διέξοδος.

«Τώρα οι άνθρωποι δεν έχουν ελπίδα. Είναι ένα είδος κακής προσαρμογής στην κατάσταση», λέει ο Γιάννης Καλλινικάκης, ένας από τους ψυχολόγους που μίλησα στο Κέντρο Αλληλεγγύης της Αθήνας, ένα hub της κοινωνίας των πολιτών που βοηθά μετανάστες και φτωχούς Ελληνες.

Πολλοί ηλικιωμένοι Ελληνες κυρίως βλέπουν την κρίση μέσα από θεωρίες συνωμοσίας. Ενας μού εξήγησε ότι η κυβέρνηση σε συνδυασμό με τα γερμανικά και ισραηλινά επιχειρηματικά λόμπι δημιούργησε την κρίση για να γεμίσει τις τσέπες της. Ηθελα να φωνάξω «σκουπίδια» αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά η λάθος θεωρία συνωμοσίας. Η Ελλάδα είναι (εν μέρει) θύμα ξένης συνωμοσίας. Οι χώρες της ευρωζώνης δεν ήθελαν να καταστρέψουν την Ελλάδα, ήθελαν να την κρατήσουν στο ευρώ και να περικόψουν τις δαπάνες και η συνέπεια ήταν ένα οικονομικό αποδεκάτισμα. Η Ελλάδα είναι το πτώμα στο ντουλάπι, που θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ.

Πολλοί νεότεροι Αθηναίοι, που τείνουν να είναι καλύτερα μορφωμένοι, κατηγορούν για την κρίση τους ηλικιωμένους Ελληνες: αυτούς που μετείχαν στο προ 2009 «σύστημα» κρατικής λεηλασίας. Οι ζωές των νέων έχουν «κολλήσει». Λίγοι μπορούν να παντρευτούν, να αγοράσουν ένα σπίτι ή να κάνουν παιδιά: η μέση Ελληνίδα έχει μόλις 1,3 παιδιά. Ακόμα και μια βραδινή έξοδος είναι τώρα δύσκολη για τους περισσότερους.
Αν η Αθήνα αισθάνεται «χαλαρή», είναι εν μέρει χάρη στο διαδίκτυο: οι Ελληνες μπορούν τώρα να διασκεδάσουν στο σπίτι σχεδόν δωρεάν.

Αυτή η γενιά δεν θα ζήσει το ελληνικό όνειρο μιας σύνταξης, καφέ και ήλιου από την ηλικία των 60. Μπορεί να μη συνταξιοδοτηθούν ποτέ. Ενας κοινός μισθός για ένα μορφωμένο νέο Αθηναίο είναι 500 ευρώ τον μήνα, αλλά κάποιοι κερδίζουν μόλις 300 ευρώ, για να δουλεύουν τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη. Ο φίλος μου με τη μοτοσικλέτα, που είναι επικεφαλής τμήματος, λέει ότι κάθε πρωί οι συνάδελφοί του τσεκάρουν το πρόσωπό του για να κρίνουν τις διαθέσεις του. Αν καλέσει κάποιον στο γραφείο του, αυτός παγώνει: θα απολυθεί ή θα του ζητηθεί μια ακόμα μείωση μισθού; Οι πραγματικές αμοιβές στην Ελλάδα μειώθηκαν 10% από το 2007 ως το 2015, περισσότερο από κάθε άλλη αναπτυγμένη οικονομία, εκτός της Βρετανίας.

Ο μισθός του φίλου μου έχει μειωθεί στο μισό σε δέκα χρόνια. Εύχεται να είχε μεταναστεύσει και ελπίζει ότι η μικρή του κόρη θα το κάνει κάποια μέρα. «Ολοι οι συνομήλικοί μου, γύρω στα 30, έχουν το όνειρο της φυγής. Πολλοί έφυγαν: η «διαρροή εγκεφάλων» θα ξεπεράσει ακόμα και την κρίση.

Κι όμως, οι περισσότεροι σώθηκαν από την ελληνική οικογένεια -το εσωτερικό δίχτυ ασφαλείας σε ένα έθνος με αδύναμο κράτος. Αυξανόμενος αριθμός Αθηναίων ζει τώρα με τους γονείς του έως τα 40. Αλλοι μετακινούνται στο οικογενειακό σπίτι, στο ωραίο και φθηνό χωριό της καταγωγής τους.

Παραδοσιακά οι ηλικιωμένοι Ελληνες στηρίζουν τους νεότερους, αλλά αυτό αλλάζει. Ενας εργαζόμενος μου είπε ότι κάποιες φορές βοηθά τους γονείς του, των οποίων το άθροισμα των συντάξεων μειώθηκε από 2.800 ευρώ τον μήνα σε 1.800 ευρώ. Ενας άνεργος συγγενής μπορεί να υποστηρίζεται για χρόνια.

Οι ψυχολόγοι λένε γι’ αυτούς τους μηχανισμούς: «Οι άνθρωποι μπορεί να αναπτύξουν εθιστικές σχέσεις, συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδιά, καταναλώνουν πάρα πολύ: αυτοκίνητα, iphones». «Χωρίς όμως τις οικογένειες, η χτυπημένη από την κρίση Αθήνα θα ήταν μη βιώσιμη πόλη. Αυτοί που δεν έχουν, μπορεί εύκολα να καταλήξουν να μαζεύουν πράγματα από τους κάδους σκουπιδιών».

Βέβαια, κάποιοι Ελληνες τα πάνε μια χαρά. Ο φίλος μου με τη μοτοσικλέτα και εγώ καταλήξαμε για δείπνο σε μια γεμάτη ταράτσα μιας ταβέρνας σε μια μεσαία συνοικία. Οι πλουσιότεροι Αθηναίοι πέρασαν μια «καλή κρίση» λέει ο Π. Μαντζαβράς, broker στην Παντελάκης Securities. Απλά φροντίζουν να μην επιδεικνύουν τα χρήματά τους όπως στο παρελθόν.

Ο Alexander Kitroeff, που διδάσκει Ελληνική Ιστορία στο Haverford College των ΗΠΑ, βλέπει τη χώρα να μεταλλάσσεται όπως η Κεντρική Αμερική. Η κάποτε ισχυρή μεσαία τάξη συνταξιούχων, κατώτερων δημοσίων υπαλλήλων και μικροκαταστηματαρχών εξαφανίζεται, αφήνοντας μόνο φτωχούς και πλούσιους. Πριν από δέκα χρόνια, η Ελλάδα φανταζόταν ότι είχε γίνει βόρεια Ιταλία, αλλά έκτοτε ανακάλυψε ότι μοιάζει περισσότερο με τη Βουλγαρία.

Προσπαθήστε να ξεφορτωθείτε τις φαντασιώσεις σας για να το δεχτείτε.

Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουλ 2017


Η στρέβλωση του δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο υποτίθεται ότι προστατεύεται από το Σύνταγμα, είναι μια από τις αιτίες που υφιστάμεθα τόσα δεινά

Ίσως, έπρεπε το ερώτημα να ήταν "αν έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα". Και τούτο διότι, ο καθείς από τα εκατομμύρια των Ελλήνων δίνει και την δική του ερμηνεία στον όρο "δημοκρατία", προσαρμόζοντάς την στις δικές του επιθυμίες ή ιδεοληψίες.

Το σημερινό φαινόμενο να καταφέρονται υπουργοί εναντίον θεσμών, ή να αλληλοκαλύπτονται αρμοδιότητές τους, αποτελεί παρακμή. Η στρέβλωση του δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο υποτίθεται ότι προστατεύεται από το Σύνταγμα, αποτελεί μια από τις αιτίες που υφιστάμεθα τόσα δεινά.

Δεν είναι του παρόντος να κάνω λόγο για την αλληλοεπικάλυψη της νομοθετικής με την εκτελεστική εξουσία, θα αναφερθώ μόνον στις ανοίκειες επιθέσεις που δέχεται από υπουργούς ο θεσμός της Δικαιοσύνης, ένας από τους τρεις πυλώνες (με την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία) του δημοκρατικού, αλλά κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.

Και σε εμφανή δικτατορικά καθεστώτα, κρατούνται κάποια προσχήματα. Στην ημετέρα Σοβιετία -όχι μόνον κατά Πολάκη- υπάρχει πλήρης περιφρόνηση, όχι μόνον της Δικαιοσύνης αλλά καθ’ ολοκληρία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το βεβαίωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος δεν κατάλαβε, φυσικά, τι είπαν οι δικαστές με την φράση "αστοιχείωτη επίθεση", απευθυνόμενοι στον αντιδημοκράτη (ως μαρξιστή) Πολάκη, και ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε πως η κυβέρνησή του καταφέρνει και ξεπερνά πολλές φορές ακόμα και θεσμικά εμπόδια.

Αυτό είναι γνωστό. Το βλέπουμε καθημερινά. Δεν περιμέναμε να ομολογηθεί, γεγονός που δείχνει εφηβική έπαρση. Ίσως, επειδή ακόμη διατηρεί ελπίδες ο λαός, ότι κάποιο χέρι θα σταματήσει τον κατήφορο, και δεν αντιδρά, όπως επιβάλλεται. Έγραψα προχθές για την αληθινή δημοκρατία, με την οποία διοικήθηκαν οι Έλληνες τόσο κατά την Βυζαντινή όσο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με των "Ελλήνων τις Κοινότητες". Θέλω να προσθέσω ορισμένα πράγματα για να καταδειχθεί η αναντιστοιχία των λόγων με τις πράξεις.

Η επικρατούσα θέση για την τοπική αυτοδιοίκηση, είναι ότι πρόκειται για ένα «γόνιμο πεδίο συλλειτουργίας των αντιπροσωπευτικών θεσμών και των μορφών της άμεσης δημοκρατίας», ότι διαμορφώνει «ένα πλαίσιο συμμετοχής των πολιτών στη διαχείριση των τοπικών υποθέσεων, ενεργοποίησης και σύμπραξης της κοινωνίας των πολιτών» ή «συγκροτεί το πολιτικό σύστημα βασισμένο στις αρχές της συμμετοχικής δημοκρατίας».

Όλοι οι παραπάνω ορισμοί, έχουν κοινό σημείο τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Πώς υλοποιείται αυτό στη σημερινή μορφή της τοπικής αυτοδιοίκησης; Με την άσκηση του δικαιώματος του πολίτη να εκλέγει τους άρχοντές του κάθε πενταετία. Και μετά; Μετά θα περιμένει την επόμενη πενταετία για να το επανασκήσει. Πού είναι η συμμετοχή, πού είναι η συλλειτουργία, πού είναι η σύμπραξη της κοινωνίας των πολιτών; Πουθενά.

Παραμερίζω την υπόνοια ότι τα πολιτικά συστήματα, με τα οποία κυβερνώνται οι λαοί, αν τους ωφελούσαν θα είχαν κηρυχθεί παράνομα, και μένω στο γεγονός ότι το παρόν αυτοδιοικητικό σύστημα δεν ονομάστηκε "Κλεισθένης", ως μιμούμενο το έργο του μεγάλου Έλληνα νομοθέτη, αλλά προτιμήθηκε το όνομα του εργολάβου Καλλικράτη και ο Κλεισθένης απέφυγε έναν απαξιωτικό τίτλο. Φαίνεται, είτε δεν μελετήθηκε ορθά το έργο του Κλεισθένη, είτε έπρεπε να αναγνωριστεί ο ρόλος κάποιων "εθνικών εργολάβων" που δυναστεύουν τον τόπο.

Κατ’ αρχάς, η πολιτειακή δομή του Κλεισθένη βασιζόταν στην τοπογραφία, όχι υπό τη σημερινή έννοια συνένωσης δήμων με κομματικά κριτήρια, αλλά κάθε δήμος ("φυλή") χωρισμένος σε τρία μέρη ("τριττύες") ήταν αυτόνομος. Περιλάμβανε περιοχές από το άστυ (για τις υπηρεσίες και το εμπόριο), την παραλία (για ψαράδες και ναυτικούς) και τη μεσογαία (για γεωργούς και κτηνοτρόφους).

Κυρίως όμως η συμμετοχή των πολιτών ήταν άμεση, διότι αφενός όλοι είχαν κάποιο ρόλο, αφετέρου η λογοδοσία των αρχόντων δεν ήταν μια τυπική υπόθεση, αλλά ουσιαστική και εξονυχιστική. Ο μικρός αριθμός των πολιτών συνέβαλε, ώστε να γνωρίζουν καλά οι ψηφοφόροι τους υποψηφίους δια ζώσης και όχι από προεκλογικά φυλλάδια, και αυτό συντελούσε στο να κρίνουν καλύτερα τους υποψηφίους, αλλά και να τους ελέγχουν κατά την αποχώρησή τους, αφού γνώριζαν λεπτομερώς τις πηγές των εσόδων τους.

Έχει αυτό καμιά σχέση με τον σημερινό τρόπο ανάδειξης των αυτοδιοικητικών αρχόντων; Όχι. Το ίδιο το υπουργείο Εσωτερικών, ακυρώνει την άμεση δημοκρατία με την αυθαίρετη ονοματοδοσία των δήμων, είτε από άγνοια (δεν το αποκλείω) είτε από σκοπιμότητα (ούτε αυτό).

Δήμος θα πει λαός. Ο οποίος συμμετέχει ενεργά, όπως επιτάσσει η δημοκρατία (= η εξουσία στα χέρια του λαού). Γι’ αυτό και γίνεται λόγος για τον Δήμο (λαό) των Αθηναίων, και όχι της Αθήνας. Σε όλες τις ελληνικές πόλεις η αναφορά γίνεται στους πολίτες και όχι στο έδαφος. Δήμος Πατρέων, Δήμος Λαρισσαίων (πλην του δήμου Θεσσαλονίκης, όπου η ονομασία επιβλήθηκε επί τουρκοκρατίας και παρέμεινε).

Στην ιστοσελίδα, όμως του υπουργείου Εσωτερικών, αυθαίρετα (αλλά με τάση παγίωσης) επικρατεί η ελληνική "τσαπατσουλιά". Ελάχιστοι δήμοι αναφέρονται σωστά (Αθηναίων, Λαρισαίων, Πατρέων) οι περισσότεροι όμως λανθασμένα (Πύργου, Έδεσσας). Και διαβάζουμε στην ιστοσελίδα "Δήμος Κομοτηνής" κείμενο με την υπογραφή του "δημάρχου Κομοτηναίων".
Ίσως κάποιος αποδώσει όλα αυτά στη γνωστή έλλειψη παιδείας που μας διακατέχει. Αυτό όμως σημαίνει και πλήρη άγνοια ως προς το τι σημαίνει αυτοδιοίκηση και ποια η σχέση της με τη συμμετοχική δημοκρατία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Θέλουμε να μειώνεται έτσι η ανεργία; Με εργαζόμενους που βρίσκουν πολύ λιγότερες ώρες απασχόλησης και με απογοητευμένους πολίτες που τα παρατάνε; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η πολιτεία καθώς η αύξηση της απασχόλησης αντισταθμίζεται από τους «κρυφούς» ανέργους, ενώ η ανεργία των νέων τρομάζει.

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι αποκαλυπτικά: άλλοι εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης αλλά θα ήθελαν πλήρες ωράριο (κάτι συνηθισμένο στα χρόνια της κρίσης), άλλοι ενώ θέλουν να εργαστούν έχουν απογοητευτεί και δεν αναζητούν ενεργά εργασία και άλλοι ψάχνουν δουλειά όμως δεν καταγράφονται στα επίσημα στοιχεία διότι δεν μπορούν να αναλάβουν καθήκοντα εντός δύο εβδομάδων.

Αυτές είναι τρεις νέες κατηγορίες ανέργων, όπως τις καταγράφει και τις παρακολουθεί η ΕΚΤ, σε μία προσπάθεια να αξιολογήσει την «πραγματική» ανεργία στην Ευρωζώνη, ήτοι να συμπεριλάβει τους «κρυφούς» και «σιωπηλούς» ανέργους στις μετρήσεις.

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ανεργία, πολύ μακριά από τον δεύτερο. Όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία υποχώρησε στο 21,7% τον Απρίλιο, από 23,6% τον αντίστοιχο περσινό μήνα. Αν συνεχιστούν τα φαινόμενα που προαναφέρθηκαν, τότε οι ειδικοί εκτιμούν πως ακόμη και με σοβαρή μείωση της ανεργίας αρκετών ποσοστιαίων μονάδων, οι συνθήκες στην αγορά εργασίας θα παραμείνουν για χρόνια εξαιρετικά δυσμενείς.

Εκτός από το γεγονός ότι τα στοιχεία της ΕΚΤ εμφανίζουν μία εικόνα εντελώς διαφορετική από εκείνη που μας δίνουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η κεντρική τράπεζα αποκαλύπτει ότι η πραγματική υπο-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού στη χώρα μας φτάνει στο 31,3%. Αυτό σημαίνει ότι περίπου ένας στους τρεις πολίτες που ανήκουν στο ενεργό δυναμικό δεν αξιοποιείται σωστά.

Και μπορεί η μέτρηση της ΕΚΤ να βασίζεται σε διαφορετικό και πιο διευρυμένο ορισμό του εργατικού δυναμικού, σε σύγκριση με τα μοντέλα της ΕΛΣΤΑΤ, όμως αυτό δεν αλλάζει την ουσία των μετρήσεων που είναι να καταδείξουν τα προβλήματα στην αγορά εργασίας. Άλλωστε, η κρίση είναι η αιτία που η ΕΚΤ συμπεριλαμβάνει στη μέτρηση τις καινούριες κατηγορίες των ανέργων, αφού η υπο-χρησιμοποίησή τους θεωρείται «προϊόν» της κρίσης.

Όσους έχουν μερική απασχόληση αλλά θα ήθελαν να έχουν πλήρες ωράριο, όσους θέλουν να εργαστούν αλλά έχουν απογοητευτεί και δεν αναζητούν ενεργά εργασία, και τους «σιωπηλούς» άνεργους που ψάχνουν μεν δουλειά αλλά δεν καταγράφονται διότι δεν μπορούν να αναλάβουν καθήκοντα εντός δύο εβδομάδων.

Το φαινόμενο των κρυφών ανέργων δεν είναι ελληνικό, ενώ την καλύτερη αξιοποίηση του ενεργού πληθυσμού εμφανίζουν Γερμανία και Μάλτα. Σε επίπεδο Ευρωζώνης οι κρυφοί άνεργοι έχουν φτάσει ακόμη και σε διπλάσιο ποσοστό από τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία. Υπενθυμίζεται ότι η ανεργία στην ζώνη του ευρώ διαμορφώνεται κοντά στο 9,5%.

Ακόμη όμως και το 2006 που οι συνθήκες στη χώρα μας ήταν τελείως διαφορετικές, η υπο-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού διαμορφωνόταν στο 12,9% υψηλότερα δηλαδή από το τρέχον μέσο ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη.

Μέσα σε όλα αυτά έρχονται και τα στοιχεία του ΙΟΒΕ να επιβεβαιώσουν τις πολύ δυσμενείς συνθήκες και να υπερτονίσουν για μία ακόμη φορά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της κρίσης, που είναι η ανεργία στους νέους. Σύμφωνα λοιπόν με τον ΙΟΒΕ, η οικονομική κρίση επηρέασε σε μεγαλύτερο βαθμό τους νέους πτυχιούχους. Το ποσοστό της ανεργίας για όσους αποφοίτησαν μετά το 2011 διαμορφώνεται στο 36%. Μάλιστα, σε ποσοστό 73% όσοι αποφοίτησαν από το 2011 και μετά αμείβονται με λιγότερα από 800 ευρώ το μήνα, έναντι 24% για όσους αποφοίτησαν πριν το 2011.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η ανεργία για τους πτυχιούχους ΑΕΙ ή ΤΕΙ εκτινάχθηκε στο 18% το 2016, από 7% το 2009. Σημειώνεται δε, ότι οι επιπτώσεις για τους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σχετίζονται με ένα από τα βασικά συστατικά της ελληνικής οικονομίας η οποία είναι επικεντρωμένη στο κράτος. Για του λόγου το αληθές, το 2009 το 62% των απόφοιτων πανεπιστημίων απασχολούνταν στο δημόσιο, ποσοστό που στη συνέχεια υποχώρησε δραματικά.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Ιουλ 2017


Το ελληνόφωνο κράτος πατεντάρει ευρεσιτεχνίες βασανισμού των πολιτών και εφευρίσκει περιττές διαδικασίες για να τους εμπλέκει σε πολύμοχθα τίποτα

Λήγει σήμερα η προθεσμία της υποβολής «πόθεν έσχες» για τους δημοσιογράφους και μια σειρά άλλων λειτουργών της δημοκρατίας μας, που έχουν στείλει το έθνος αλειτούργητο ένθα απέδρα λύπη και στεναγμός. Μην ανησυχείς, βρε κουτό. Η υπόθεση της συμπλήρωσης της ηλεκτρονικής φόρμας είναι πολύ απλή. Παιχνιδάκι. Δεν απαιτεί τίποτα άλλο παρά τις στοιχειώδεις γνώσεις και την κατάρτιση που έχει ο μέσος λογιστής - φοροτεχνικός που εξυπηρετεί μικρομάγαζα, όπως η ΒΡ, η Apple, η Craft και η NASA. Δύο τρία διδακτορικά και καθάρισες. Κι ένα post doc στη μαντική τέχνη θα βοηθούσε. Τα κενά συμπληρώνεις, αν ξέρεις πώς και με ποια σειρά και με ποια δεδομένα. Κάνεις και προσωρινή αποθήκευση. Ξανά και ξανά. Μπαινοβγαίνεις διαδικτυακά στο TAXIS και βίρα μάινα, τραβάς στοιχεία από κει για να τα περάσεις εδώ κ.λπ. Αν μη τι άλλο, το κράτος φροντίζει να σε εξυπηρετεί. Να μη σε βάζει στον ίδιο κόπο μια και δυο και τρεις φορές. Σιγά τώρα, μην γκρινιάζεις. Και τι έγινε που τα είπες πέρυσι και πρόπερσι και συμπλήρωσες επί σειράν ετών τα Ε1, Ε2, Ε9 και όλα τα υπόλοιπα Ε, που είναι άκρως τοξικά για την ψυχική και τη σωματική υγεία;

Αν δεν το κάνεις και φέτος και με αλλιώτικη διαδικασία, πώς θα χτικιάσεις δίχως κανέναν λόγο στον κόσμο και θα σιχτιρίσεις και θα έχει καύσωνα και θα σε απειλούν οι χαριτωμένοι λαοφιλείς δυνάστες σου ότι θα πας Γκουαντάναμο Μπέι, αν δεν συμπληρώσεις το δυσνόητο ρημάδι; Τελειώνει η προθεσμία. Αντε, κουνήσου! Τελείωνε. Λιώνε από τη ζέστη και μπαινόβγαινε στο καταραμένο σάιτ που κολλάει.

Οχι, μη σου μπαίνουν τρελές ιδέες. Μην το κάνεις. Μη δηλώσεις ότι έχεις τη μισή Πλάκα σε ακίνητα, πύργους στη Σκοτία και ράβδους χρυσού από την πολυετή ενασχόλησή σου με λαθρεμπόριο διαμαντιών, τοκογλυφία, κατασκοπία, και παροχή υπηρεσιών πληρωμένου δολοφόνου κι αστρολόγου σε εκδικητικούς βασιλείς, πανβρόμικους πολιτικούς και βαριεστημένους, ανασφαλείς τρισεκατομμυριούχους.

Και του χρόνου με το καλό μια από τα ίδια. Ζήτω το κράτος μας!

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ανέκαθεν μέσα στην εποχή των μνημονίων, το blog πίστευε πως ίσως δύο ενδεχόμενα θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ανατροπή της Νέας Κατοχής:

Πρώτον: το τυχαίο και απρόσμενο γεγονός, όπως η αυτοπυρπόληση ενός απελπισμένου που οδήγησε σαν ντόμινο στην "αραβική άνοιξη", έστω κι αν αυτή τελικά δεν υπήρξε και τόσο "άνοιξη".
Αυτό το "τυχαίο (και τυχερό) γεγονός" θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε το οποίο θα λειτουργήσει σαν την σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι της λαϊκής οργής και θα φέρει την πολυπόθητη επανάσταση-εξέγερση, ακόμη και αν το ίδιο το γεγονός αυτό δεν θα συνδέεται άμεσα με την κακουργία των μνημονίων.
Η Ιστορία έχει δείξει πως ο ρούς της έχει αλλάξει πάμπολλες φορές από τέτοια τυχαία γεγονότα, τόσο τυχαία και τόσο άσχετα με την κάθε φορά ροή της, που ήταν αδύνατον να προβλεφθούν από τα εκάστοτε κατεστημένα, τα "συστήματα" της κάθε ιστορικής εποχής, και άρα να αντιμετωπιστούν έγκαιρα και ριζικά.
Εξ ού και η τεράστια αλλαγή που προέκυπτε κάθε φορά από τόσο δυσανάλογα "μικρά" γεγονότα.

Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι εντελώς συγκεκριμένο: βλέποντας πριν από τρία-τέσσερα χρόνια το αίσχος που γινόταν στην Ισπανία με τις μαζικές και βίαιες εξώσεις ιδιοκτητών απ΄ τα εκπλειστηριασμένα πιά σπίτια τους, το blog έλπιζε ενδόμυχα πως όταν το φαινόμενο φτάσει στην Ελλάδα, λόγω του μεγάλου συναισθηματικού δεσμού του έλληνα με το σπίτι του, το σπιτικό του, οι αντιδράσεις θα είναι τόσο έντονες και ίσως και βίαιες, που θα οδηγήσουν στην εξέγερση-επανάσταση που λέγαμε πριν.

Τώρα πιά, λίγο μόνον καιρό πριν την εμφάνιση του ίδιου εγκλήματος κι εδώ (μαζικοί ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί), δεν το πιστεύει πιά.
Το εύχεται, το ελπίζει, μα δεν το πιστεύει.

Στα λίγα χρόνια που πέρασαν από την ισπανική τραγωδία των μαζικών πλειστηριασμών και εξώσεων μέχρι σήμερα,  ο έλληνας, ο ελληνικός λαός έχει επιδείξει έναν ραγιαδισμό απρόσμενο και ολοκληρωτικό, τόσο, που φτάνει ο ραγιαδισμός αυτός να προσομοιάζει με ιδιοσυγκρασιακό χαρακτηριστικό του λαού αυτού.

Η ισπανική κοινωνία που φάνηκε τόσο πολύ πιό οργανωμένη απ΄ την δική μας σε συλλαλητήρια, διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις στα χρόνια του δικού της μνημονίου, και δεν κατάφερε τίποτα παραπάνω να πετύχει από την οργή λόγω των πλειστηριασμών.

Θα πετύχει η δική μας με τις μονοήμερες προαναγγελμένες "απεργίες" και τα λυμφατικά συλλαλητήρια; 
Αστεία πράγματα.

Ο λαός αυτός, ο δικός μας λαός, εμείς δηλαδή, έχουμε παραδοθεί.
Δεν έχουμε ηττηθεί. Έχουμε παραδοθεί. Δεν το παλέψαμε καν.
Κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο.

Αποκλείοντας λοιπόν το δεύτερο απ' τα δύο ποθητά -πλην τραγικά- ενδεχόμενα, μας μένει μόνο το πρώτο: το τυχαίο γεγονός.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Ιουν 2017


Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με τα... μπότοξ και τα κολλαγόνα. Από τους πραγματικούς εξαπατημένους πέφτουν, που δεν έχουν να ταΐσουν το παιδί τους

T ι μας... «τιτίβισες» προχθές, βρε Κυριάκο; Οτι εξαπατήθηκαν οι συμβασιούχοι «σκουπιδιαραίοι» από τους παπατζήδες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν «νομιμοποιούνται» να πνίγουν τη χώρα με τα σκουπίδια!
Σοβαρά, ε; Και πώς, δηλαδή, θα αντιδράσουν αυτοί οι δύστυχοι στην εξαπάτηση; Να καθίσουν σπίτι τους και να περιμένουν πότε ο Σόιμπλε θα μας επιτρέψει να προσλάβουμε προσωπικό για τα απορριμματοφόρα; Να περιμένουν μήπως ξυπνήσουν καλύτερα οι δικαστές του Ελεγκτικού; Ή να φέρουμε τίποτα «λαθρο»-ανασφάλιστους να κάνουν τη δουλειά με τα μισά λεφτά;

Σου είπε κανείς, Κυριάκο, αγόρι μου, τι σημαίνει να μαζεύεις σκουπίδια; Μπορείς στα αλήθεια να το φανταστείς ή απλά σε ξεπερνάει; Ξέρει κανείς από την αυλή σου τι σημαίνει να δουλεύεις μέσα στη βρομιά, αλλά να αισθάνεσαι περήφανος που μπορείς να θρέψεις μια οικογένεια; Ή μήπως ξέρουν μόνο από άλλες «βρόμικες» δουλειές, που τις κάνουν με μανικετόκουμπα;

Είναι πραγματικά απίστευτη η αντιπολιτευτική τακτική της σημερινής Ν.Δ.! Κουνούπι να πετάξει πάνω από το κεφάλι του Τσίπρα το μεταμορφώνει σε... Jumbo. Κι όταν έρχεται η ώρα να στηρίξει τους πραγματικά καταφρονεμένους, τους αληθινά αδύναμους, τους κατεξοχήν «μη προνομιούχους» μιας κοινωνίας, που η μοίρα τούς έταξε να μας κάνουν την τιμή και να μαζεύουν τα σκουπίδια (ΜΑΣ), σφυρίζει κλέφτικα. Οι «σκουπιδιαραίοι», οι καθαρίστριες και οι σχολικοί φύλακες φταίνε για την κακοδαιμονία της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης.
Ακου να σου πω λοιπόν, Κυριάκο, επειδή κανένας δίπλα σου δεν τολμάει να σου μουρμουρίσει την αλήθεια. Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από... εξεγέρσεις των μπότοξ και των κολλαγόνων.

Τους μέτρησες προχθές τους νοματαίους σου και βρέθηκαν λιγότεροι, πολύ λιγότεροι για την ακρίβεια από τους «περήφανους» του gay parade. Mε φρου φρου και αρώματα δεν γκρεμίζεται ο Τσίπρας. Ούτε με την υιοθέτηση των ορφανών του Σημίτη. Και ούτε ασφαλώς με πολιτικά αφηγήματα που στήνονται μέσα στον Κορυδαλλό...
Οι κυβερνήσεις λοιπόν, Κυριάκο μου, κλονίζονται μόνο από επαναστάσεις απελπισμένων. Και οι απελπισμένοι, ξέρεις, δεν είναι αυτοί με τα μαντιλάκια στο πέτο. Είναι οι «σκουπιδιαραίοι», τίποτα μεταλλωρύχοι, κάποιες δεκάδες χιλιάδες βιομηχανικοί εργάτες και η αγροτιά που βλέπει τη σοδειά της να πουλιέται για ένα ξεροκόμματο. Κι όταν αυτοί ξεσηκωθούν γιατί πας να τους πάρεις τη δουλειά, ποιος τους είδε και δεν τους φοβήθηκε.

Θα σε πνίξουν με τα σκουπίδια και θα σε περιλούσουν με τα σφουγγαρόπανα και τις σάπιες ντομάτες. Κι άντε μετά να λες ότι δεν... νομιμοποιούνται να αντιδρούν. Βγάλε τους κυρίους με το κολλαγόνο να τους αναχαιτίσουν...
Πάρ’ το αλλιώς λοιπόν, Κυριάκο, πριν είναι αργά. Κράτος που δεν είναι σε θέση να προσλάβει δυο τρεις χιλιάδες πρόθυμους να μαζέψουν σκουπίδια κι άλλους τόσους νοσοκόμους που μεταφέρουν ουροδοχεία αδιαμαρτύρητα δεν έχει μέλλον· ούτε στην Ευρώπη των Γερμαναράδων ούτε στην Υποσαχάρια Αφρική.
Κι ύστερα, δεν είδες τι έπαθε το ίνδαλμά σου ο Μακρόν; Δεν σου εξήγησε κανείς εκεί στην Πειραιώς σε τι συνίσταται ο εκλογικός «θρίαμβός» του; Οτι έγινε πρωθυπουργός χάρις στο 15% του γαλλικού εκλογικού σώματος; Και ότι καλείται να κυβερνήσει μια χώρα όπου το υπόλοιπο 75% τον κοιτάει με μισό μάτι; Μόνο με την αγάπη της Μέρκελ κινδυνεύει να μείνει κι αυτή δεν φτάνει...

Κοίτα λοιπόν, Κυριάκο, μην πάθεις τα ίδια. Γιατί η Ελλάδα του Μνημονίου και της γερμανοκατοχής δεν είναι Γαλλία. Ετσι και βγουν στους δρόμους οι απελπισμένοι η κατάσταση δεν θα μαζεύεται.
Και ξέρεις πόσο εύκολο είναι να στοχοποιηθούν μία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός, γόνος προνομιούχας πολιτικής φαμίλιας που έχει στην πλάτη του το... έπος με τις καθαρίστριες;

Θα βοηθήσουν στην εξέγερση και οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, να είσαι βέβαιος. Που σήμερα τους κάνεις πλάτες για τους συμβασιούχους και αύριο θα ξαμολήσουν τα σκυλιά των Εξαρχείων για να σε κάψουν ζωντανό.
Λίγη ανθρωπιά, λοιπόν, στην πολιτική δεν βλάπτει. Δεν είναι μεταρρύθμιση ο εμπαιγμός των εντίμων, που αντί να πουλάνε πρέζα προτιμούν να μαζεύουν σκουπίδια...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Ιουν 2017


Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Η οικονομική κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας, αλλά και πολλοί άλλοι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου, δεν είναι μόνον το αποτέλεσμα εσφαλμένων πολιτικών των ηγεσιών των, αλλά παράλληλα και συνέπειες της πολιτικής εκείνων οι οποίοι για ιδιοτελείς και καιροσκοπικούς και μόνον λόγους καταστρατήγησαν τις παγκόσμιες Αξίες και τις Αρχές του Δικαίου. Με τα γνωστά αποτελέσματα και τις βαρύτατες συνέπειες τις οποίες πληρώνει τώρα και η Πατρίδα μας.

Ο λαός μας ευρίσκεται σε απελπισία και απόγνωση, διότι η ανείπωτη ένδεια κτυπάει την πόρτα όλων μας. Και όταν ένας λαός υφίσταται όλα αυτά τα δεινά, επόμενο είναι να αδυνατεί να αμυνθεί απέναντι των άλλων που είναι υπεύθυνοι για την κατάντια του, αλλά και να υπερασπίζεται το Δίκαιο του. Φυσική συνέπεια της εξαπάτησής του, της υποτέλειας και εξάρτησής του από εκείνους που τον επιβουλεύονται, και ως γνωστόν, μάλιστα τον απειλούνε με τιμωρία, ταπείνωση και διάφορες άλλες ποινές. Ο απελπισμένος χάνει τότε και τον προσανατολισμό του, την δύναμη να αντισταθεί, αλλά και την ελπίδα και το φως του.

Όμως υπάρχει η πιο όμορφη φρόνηση των λαών, η Δικαιοσύνη. Η κράτιστη των αρετών η οποία έχει την πηγή της μέσα στην ανιδιοτέλεια και την ελευθερία της ψυχής. Δικαιοσύνη νοείται από τους μυθικούς χρόνους μέχρι σήμερα η ικανοποίηση του, αποκαλούμενου γενικά, περί Δικαίου αισθήματος. Η Δικαιοσύνη έχει μόνον ηθικά και νομικά ερείσματα. Αυτό το περί Δικαίου αίσθημα στο τέλος και κάποια στιγμή αφυπνίζει κάθε λαό. Διότι είναι πιο δυνατό, πιο ισχυρό και διαχρονικό από την πρόσκαιρη αδικία.

Παρακολουθούμε τώρα τελευταία μία αφύπνιση και εναντίωση εναντίον εκείνων οι οποίοι ευθύνονται για την κρίση η οποία ταλανίζει την Ευρώπη και την Πατρίδα μας. Διότι υπάρχουν όντως υπαίτιοι οι οποίοι ευθύνονται βαρύτατα για την μεγάλη κρίση στην Ευρώπη, την οικονομική εξαπάτηση και κοινωνική εξαθλίωση, την επαίσχυντη ταπείνωση μερικών λαών της.

Διότι είναι ήδη από αρκετό καιρό γνωστόν, ότι κατά τα τελευταία 30 χρόνια το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, των ευημερούντων εκείνων ισχυρών οικονομιών κρατών-μελών της γηραιάς ηπείρου μας, κατέστρωσε ένα σχέδιο κατεύθυνσης τεραστίων κεφαλαίων προς τα κράτη-μέλη της ΕΕ του Νότου. Θυμίζουμε ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα της ΕΕ ελέγχεται εδώ και τρείς και πλέον δεκαετίες από την ισχυρότατη οικονομία της Γερμανίας, το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της οποίας κυμαίνεται πλέον των 250 δις ευρώ ετησίως, το δε έτος 2016 υπερέβη τα 252.9 δις ευρώ.

Αυτό κατά παράβαση των κανόνων της ΕΕ, όμως εν κατακλείδι και εν πλήρει γνώσει ασφαλώς των κοινοτικών Οργάνων της ΕΕ και της Ευρωζώνης στις Βρυξέλλες. Αλλά εν γνώσει αυτών και η δόλια πρακτική της κατεύθυνσης και διοχέτευσης των κεφαλαίων αυτών της τάξης των τρισεκατομμυρίων ευρώ προς τις χώρες του Νότου, όπου αναμενόμενο ήταν, όχι μόνον κατέστρεφαν τις οικονομίες των δανειοληπτριών χωρών, αλλά ταυτόχρονα ως μη εξυπηρετούμενα, καθιστούσαν τις χώρες αυτές εξαρτώμενες και υποχείριες στους εκβιασμούς των δανειστριών χωρών. Αυτή η δόλια πρακτική προκάλεσε την οικονομική κρίση στην ΕΕ και την κατάρρευση της Ελλάδος, ιδιαιτέρως εξαιτίας της ευάλωτης και σαθρής οικονομίας της, του αρρωστημένου, διεφθαρμένου, σάπιου κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού συστήματος της. Μακροχρόνιες και αθεράπευτες παθογένειες της χώρας μας οι οποίες ήσαν επι δεκαετίες επίσης γνωστές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης, δηλαδή στους δανειστές, και ασφαλώς σε όλα τα Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όταν η κρίση στην Ελλάδα έφθασε στο απόγειο της, και μόλις προ 4 ετών στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ακούονταν έντονες συζητήσεις για το GREXIT ή κινδύνου ενός οικονομικού ατυχήματος (Graccident) της χώρας μας από το Ευρώ και την Ευρωζώνη, ο πολύ γνωστός σε όλους μας, και περιέργως συμπαθής Jean-Claude Juncker, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παραδέχθηκε δημοσίως τα κάτωθι: «ότι γνώριζε από πολλά χρόνια πριν τις συνέπειες αυτής της «χρηματοδότησης(!)» της Ελλάδος, και που κατέληγαν τα κεφάλαια αυτά, και ότι δεν έκανε τίποτε, μέσω των Βρυξελλών, για να το σταματήσει, εξαιτίας των αντιδράσεων 2 κρατών-μελών!» Υπαινισσόμενος, ως ήδη τώρα γνωστόν, την Γερμανία και την Γαλλία. Μία ανερυθρίαστη μάλιστα δημόσια παραδοχή της ευθύνης για την καταστροφή της Ελλάδος. Η οποία όμως εκθέτει όλους τους υπεύθυνους απέναντι της Δικαιοσύνης.

Προ ολίγων και μόνον χρόνων συνέβη στην Γερμανία το κάτωθι περιστατικό. Στην μικρή πόλη Hamm, μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της περιοχής Münster, του μεγαλύτερου στην Γερμανία Κρατιδίου της Ρηνανίας-Βεστφαλίας με πληθυσμό 19 εκατομμύρια κατοίκους και ένα υψηλό ΑΕΠ 645 δις ευρώ, ένας τραπεζίτης χορηγούσε σε εκατοντάδες απλούς πολίτες μεγάλα στεγαστικά δάνεια, ενώ γνώριζε, ότι αυτοί δεν ήσαν σε θέση να τα εξυπηρετήσουν. Το σχέδιο του αποκαλύφθηκε, όταν οι δανειολήπτες, ως ήταν αναμενόμενο, όντως χρεοκόπησαν, τα σπίτια τους αγοράστηκαν πάμφθηνα από αχυράνθρωπους της Τράπεζας, με τεράστια κέρδη για αυτήν. Η Γερμανική Δικαιοσύνη τιμώρησε τον τραπεζίτη σε πολυετή φυλάκιση.

Ο λαός μας οφείλει τώρα να αντισταθεί και να αρνηθεί όχι μόνον την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά και να ζητήσει ευθύνες από τους εμπλεκόμενους δανειστές της, ως υπαίτιους για την εκ προθέσεως εξαπάτηση και καταστροφή της Πατρίδας μας. Οι οποίοι τώρα και ταπεινώνουν ανηλεώς μία ολόκληρη χώρα, και αναιδέστατα απαιτούνε από πάνω όχι μόνον την αποπληρωμή του «χρέους», αλλά και την εκποίηση όλου του εθνικού της πλούτου έναντι πινακίου φακής.

* Ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης, κρητικής (Μαριού Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής, γεννήθηκε και διαμένει στην Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στην Βόννη και Πολιτιστική Κληρονομιά στην Αθήνα.
    Πηγή MIgnatiou

    Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου