Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ορκίστηκε. Αν και φαίνεται να προτιμάει πολύ πιο άμεσες ατάκες, δε θα διαφωνούσε πολύ αν του βάζαμε στο στόμα το διάσημο ρητό του συμβόλου-ηγέτη της Ινδίας, του Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά τους νικάς». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εγκιβωτίσουμε τα ιδανικά του Γκάντι στο νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως η προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον οδήγησε στο χορό με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υπό τον αξέχαστο και μοναδικό ήχο του Frank Sinatra και του “My way”, μπορεί να ταιριάξει με αυτά που ανέφερε ο Γκάντι.

Πράγματι, ο Τrump αγνοήθηκε όταν ανέβαινε. Όταν ήταν σε επίπεδο «νηπιακής βιομηχανίας», όπως θα λέγαμε στην οικονομία. Οι αστείες ατάκες του, οι φρενήρεις και κατά πάντων, άκομψες επιθέσεις του, χλευάστηκαν. Ξέχασαν οι χλευάζοντες ωστόσο, δύο πράγματα. Το πρώτο, είναι ότι το πώς λέγεται κάτι με τι λέγεται, δεν ταυτίζονται πάντα. Η εκλογή του Trump, διαχώρισε μια και καλή τη ρητορική από την πολιτική. Όταν ξεκίνησαν να τον αντιμετωπίζουν πολιτικά, ήταν ήδη αργά. Αναστάτωσε ένα ολόκληρο... Ρεπουμπλικανικό κόμμα, έκανε Ρεπουμπλικανούς να συνεργάζονται με Δημοκρατικούς. Με όρους εμπορικού πεζοδρομίου, «χάλασε την πιάτσα» για τα καλά. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο Trump, η κυρία Clinton με τον Putin και τα παραμύθια; Κάποια παραμύθια, έχουν δράκο...

Το τέλος της πολιτικής ανάλυσης με όρους showbiz

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το «κουτσομπολιό». Μόνη τους δυναμική, η πρόκληση ενασχόλησης των άλλων, μαζί τους. Αυτή η τάση, όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, οδηγεί σε υπερ-ερμηνείες και σε παρ-ερμηνείες. Ενώ τα lobbies που υποστήριζαν την κυρία Clinton ασχολούνταν με την «προσωπική» σχέση του Trump με τον Putin, εκείνος με αλαζονική σιγουριά, έλεγε πως «μπορώ να πυροβολήσω στη μέση του δρόμου κάποιον και να μη χάσω ούτε έναν ψηφοφόρο». Απίστευτα πράγματα.

Εξ’ όσων γνωρίζουμε, ο Χένρι Κίσσινγκερ μπορεί να είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Putin και Trump. Είναι πλέον σίγουρο πως ο ένας, έδινε τροφή στον άλλον. Στον κόσμο που οι δύο τους αντάλλαξαν κολακευτικά σχόλια, η συμπάθεια διαρκεί όσο το κοινό συμφέρον. Η σύγκλιση. Κάποτε, ένας καθηγητής μου, μου είχε πει πως «στο τέλος, αγαπούμε τον εαυτό μας». Κάπως έτσι, σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι οργανισμοί, τα κράτη. Ποιες είναι οι επιταγές της πραγματικότητας που καθορίζουν όμως την προσώρας, σύγκλιση Trump και Putin;

Η Αιώνια Σοφία...του Ρεαλισμού

Στο τελευταίο debate πριν την ιστορική 8η Νοεμβρίου 2016, ο Τrump, με κυνικό χιούμορ απάντησε στις κατηγορίες της κυρίας Clinton για συνεργασία του νυν (πλέον) POTUS με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος, πως «Τόσο διάτρητο που είναι το σύστημα που διοικεί η κυβέρνηση Obama, πώς να μην λάβουν δράση οι Ρώσοι;». Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να έχει σταθερούς πυλώνες, όμως έχει και «υδραυλικό τιμόνι» και αλλάζει «ταχύτητες» ανάλογα με τη ροή των διεθνών εξελίξεων.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο δομικός ρεαλισμός του οποίου πνευματικός πατριάρχης είναι ο Kenneth Waltz, το διεθνές σύστημα είναι εκείνο που παρέχει τις ορίζουσες χάραξης της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, όσο «ηγετόμορφο» και να είναι ένα πολιτικό σύστημα (π.χ. ρωσικό) οι λήπτες μιας απόφασης περιορίζονται στην ελευθερία κίνησής τους, από τη δυναμική του αθροίσματος των διεθνών εξελίξεων. Οι ΗΠΑ, είναι η συντηρητική δύναμη του διεθνούς status quo. Στη βιβλιογραφία, ο όρος «συντηρητική δύναμη», πόρρω απέχει από την ιδεολογική χρήση του όρου. Οι ΗΠΑ, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος και επιθυμούν να τη διατηρήσουν.

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηριστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ως παθητική. Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δε συνιστούν απαραίτητα στοιχειοθέτηση της λεγόμενης «εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλιών». Πολλές φορές, η επιθετικότητα ή η παρεμβατικότητα, έχουν αμυντικά χαρακτηριστικά. Η Μέση Ανατολή, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ σε μια περιοχή που αποτελεί και την περιφερειακή αυλή της Ελλάδας, έχει μειωθεί. Γιατί όμως;

Το Pivot στην Ασία που ο... Bill Clinton δεν είχε δει

Άλλοτε, η Τριγωνική Διπλωματία του Richard Nixon που σε πολλά μπορεί να συγκριθεί με τον Trump (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) ήταν εκείνη που ουσιαστικά, έδωσε τη νίκη στις ΗΠΑ έναντι στην ΕΣΣΔ. Τότε, η Κίνα αναβαθμίστηκε και έγινε ο άσπονδος σύμμαχος των ΗΠΑ. Διεκδίκησε τη θέση της ηγέτιδας δύναμης των χωρών του Τρίτου Κόσμου, προσφέροντας έτσι το Πεκίνο στις ΗΠΑ, «καλές υπηρεσίες», καθώς αποφεύχθησαν οι «μπολεβικοποιήσεις» αρκετών λαών. Το κακό για τις ΗΠΑ, είναι πως η Κίνα, σήμερα, συνεχίζει να μην ανατιμά το νόμισμά της και να υιοθετεί εμπορικές πρακτικές που «δικαιολογούνται» από το Πεκίνο, με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή Bill Clinton, μολονότι ανθηρή για τις ΗΠΑ οικονομικά, (είχαν το πλεονέκτημα της ανάληψης μιας ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) ξοδεύτηκε στις διεθνείς υποθέσεις στην κατοχύρωση αμερικανικών θέσεων στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που κατά τραγική ειρωνεία, χάθηκε για τις ΗΠΑ από το Μάαστριχτ και μετά, αφού η Γερμανία, εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον την αμερικανική πλειοδοσία ενδιαφέροντος στην Ευρώπη.

Σε κάθε διαπραγμάτευση στο G7, G20 ή στον Π.Ο.Ε, η Κίνα λέει: «Είμαστε αναπτυσσόμενη δύναμη». Οι ρήτρες που ισχύουν για τέτοιες χώρες, άρουν τη ρήτρα του μάλλον ευνοούμενου κράτους. Τα αποτελέσματα για τις ΗΠΑ, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διατήρησης των διεθνών συσχετισμών ισχύος υπέρ της, δεν ήταν καλά. Στα έτη της κυβέρνησης Οbama, η Κίνα, με βάση το ΑΕΠ έγινε η πρώτη οικονομία στον πλανήτη ενώ και φέτος, προβλέπεται να διατηρήσει ρυθμούς ανάπτυξης που αγγίζουν το 6,5%, παρά τα πολλά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει. Η Ασία λοιπόν, είναι η Ήπειρος που πλέον κλέβει τα φώτα από την Ευρώπη. Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, η Ασία παρουσιάζει πληθυσμιακή και οικονομική έκρηξη που και οι δύο αυτές εκρήξεις, αποτελούν τη μαγιά του Καπιταλισμού, του δυτικού Καπιταλισμού. Τραγική ειρωνεία, στην Ασία, εφαρμόζεται πολύ πιο αποτελεσματικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο «Δράκος», η Κίνα δηλαδή, αποτελεί για τις ΗΠΑ τον επόμενο αντίπαλο που θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος. Ο Βοναπάρτης κάποτε το έλεγε «Αν ξυπνήσει ο γίγαντας (για Κίνα) ο κόσμος θα είναι πολύ διαφορετικός».

Ένα καλό DEAL για τη Ρωσία...

Ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αυξανόταν και περιοχές σαν το Detroit μετατρέπονταν σε μνημεία παλιών καλών καιρών που το model of self made man και το American Dream λάμβαναν χώρα, σε πληθωρισμό βρισκόταν μια ρωσοφοβία άνευ προηγουμένου. Η Ρωσία, είναι πολύ μεγάλη χώρα και πολύ ισχυρή για να πέφτει σε αξιωματικά συνθήματα σαν αυτό του Brzezinski «Με την Ουκρανία, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, χωρίς αυτήν, είναι τίποτε». Με άλλα λόγια, θα ήταν επικίνδυνο ακόμη και για τη συλλογική ειρήνη και ασφάλεια ένας εγκλωβισμός της Ρωσίας με όρους zero sum game. Την ώρα που ο πληθωρισμός ρωσοφοβίας αυξανόταν ραγδαία και το blame game έδινε και έπαιρνε, η Ρωσία βρήκε το αντάλλαγμα που θα προσέφερε στις ΗΠΑ, προκειμένου οι ΗΠΑ, να δεχτεί πως Εγγύς Ανατολή, Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη ρωσική παρουσία. Η Ρωσία, «ανοίχθηκε» στο Ιράν, υπέγραψε στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες με την Κίνα και ήρθε στη θέση που ήθελε, διατηρώντας τον πρώτο λόγο σε Ουκρανία και Συρία και ενεργειακά, κρατά «όμηρο» την Ε.Ε. Ήρθε στη θέση του διακυβεύματος, που σε μια διαπραγμάτευση που λαμβάνει χώρα είτε στον μικρόκοσμο (μικρές, καθημερινές συμφωνίες) είτε στον μακρο-κοσμο των διεθνών σχέσεων, είναι η καλύτερη δυνατή.

Για να «τιμωρηθεί» ο Δράκος, συμμαχούν ο Κόνδορας και η Αρκούδα

Ήδη ο Χένρι Κίσσινγκερ έδωσε τον παλμό. Οι ΗΠΑ πρέπει να επανακτήσουν τον έλεγχο της Ευρώπης, (δική μας, ελεύθερη απόδοση της διπλωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε) και να συνάψει δεσμούς με Ρωσία και Κίνα. Μια αρχαία συμβουλή που πάντα κρατά διαχρονική αξία είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Οι εμμονές, είναι δύσκολο να υποχωρήσουν. Υποχωρούν μόνο όταν υπάρχει κίνητρο στη στρατηγική. Αυτό, που ορίζουμε ως συμφέρον.

Η Ρωσία, δε θέλει να δει την Κεντρική Ασία και την Βορειο-ανατολική Ρωσία να γίνονται κινεζικά προπύργια. Στα σινο-ρωσικά σύνορα, οι πάμπτωχες και ακριτικές ρωσικές περιοχές, ελέγχονται οικονομικά από την Κίνα και η αραιοκατοικημένη τους πυκνότητα, τρομάζει τη Ρωσία η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεν μπορεί να έχει τέτοια μέτωπα. Και Κίνα και ΗΠΑ ως αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν ένας ρωσικός εφιάλτης. Οι ΗΠΑ από την άλλη, γνωρίζουν ότι ως υπερπόντιοι εξισορροπητές, δεν μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές και σε Βαλτικές χώρες και σε Βόρειο Παγωμένο και σε Μέση Ανατολή και σε Κεντρική Ασία και σε μια διαλυμένη Ευρώπη. Ξέρουν επίσης, πως το ΝΑΤΟ διοικείται πολύ δύσκολα και το βλέπουν με ένα γειτονικό μας case study, την Τουρκία. Η «ομηρία» της Τουρκίας από τη Ρωσία, δε δείχνει τίποτε παραπάνω από 1. Την ανελαστική για τον σύγχρονο κόσμο δομή του ΝΑΤΟ 2. Το ρωσικό κάλεσμα προς τις ΗΠΑ για επαναδιαπραγμάτευση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρωσία, βρίσκεται και στις 5 χώρες-κλειδιά της περιοχής. (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως το follow the money είναι ανάμεσα στην περιοχή του Ινδικού και στην Κίτρινη Θάλασσα. Αυτή η τεράστια έκταση, (και σε αριθμούς πληθυσμού, πόρων, οικονομικής αξίας) θα κρίνει το αμερικανικό μέλλον. Οι ΗΠΑ στο δίλημμα «διατήρηση υπερέκτασης-συστολή και στρατηγική παρουσία», θα επιλέξουν το δεύτερο. Είναι η μόνη περίπτωση για να συνεχίσουν να είναι η συντηρητική δύναμη των διεθνών εξελίξεων και να δημιουργήσουν μια νέα στρατηγική, εξίσου καινοτόμα με αυτήν που κάποτε εφάρμοσε ο George Kennan για να ανασχέσει τη σοβιετική επιρροή.

Η Ρωσία, θα είναι για τις ΗΠΑ ένας «κατ’ ανάγκην» εταίρος, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως η Κίνα οφείλει να ανασχεθεί. Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, θα βελτιωθούν αρκετά, δε θα ευθυγραμμιστούν όμως. Δε γίνεται δυνάμεις τέτοιου βεληνεκούς να ευθυγραμμιστούν καθώς βασική αρχή μιας διαπραγματευτικής ευθυγράμμισης, είναι πως οι διακυβευτές, δε γίνεται να θέλουν ακριβώς τα ίδια. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμούν ηγεμονία, επομένως ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος. Τα όρια αυτού και οι προτεραιότητες μόνο, περνούν σε διακυμάνσεις.

Για κάποιους, αυτό είναι αδιανόητο όμως η ιστορία έχει αποδείξει πως το μόνο αδιανόητο, είναι να μην υπάρχει συμφέρον. Φόβος, δόξα και συμφέρον, συνεχίζουν να επηρεάζουν καθετί ανθρώπινο. Αλλαγή στην ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αν η βιολογία το θελήσει. Μέχρι τότε, οι σκοποί παραμένουν πάντα ίδιοι και αλλάζουν μόνο τα μέσα. Ο Τrump, θα ακολουθήσει αυτά τα παραδείγματα καθώς η φάση της αμερικανικής ανασυγκρότησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι αναπόφευκτη. Οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν, ούτε ζουν το τέλος της ηγεμονίας τους. Απλά ανασυγκροτούνται για τον πρώτο μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό που λαμβάνει χώρα, ενόσω συνιστούν υπερδύναμη. Ο κόσμος και η θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, δεν είχε λάβει χώρα ούτε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αντί Επιλόγου:

Πίσω από τις αναλύσεις περί προσωπικών σχέσεων, υπάρχουν πάντα συμφέροντα που τις διαμορφώνουν.

Ο Richard Nixon, το 1970 είπε για το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ (κάτι που πρέπει να μάθουμε καλά και στην Ελλάδα): «Πρέπει τα συμφέροντά μας να διαμορφώνουν τις δεσμεύσεις μας και όχι το αντίστροφο».

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


11 Ιαν 2017


Έχουμε ήδη αρχίσει να βαδίζουμε στο 2017, μια χρονιά που αναμένεται να είναι αποκαλυπτική ως προς τις προθέσεις των ισχυρών, ανατρεπτική ως προς τις πεποιθήσεις και τις ανάγκες των λαών και εξοντωτική όσον αφορά τους αδύναμους. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως η οικονομία και η ισλαμική τρομοκρατία θα απασχολήσουν ενδεχομένως σε σημαντικό βαθμό την εσωτερική ασφάλεια δυτικών χωρών. Το πλέον βέβαιο όλων είναι πως οι ταχύτητες των διεθνών εξελίξεων θα είναι σημαντικές ιδιαίτερα στην Ευρώπη, στην οποία αναμένεται να δοθεί μια παρατεταμένη «μάχη» εκλογών, με τον ευρωσκεπτικισμό να ενδυναμώνεται σε καθημερινή βάση, με την Γερμανία να διεκδικεί την απόλυτη ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και την Μεγάλη Βρετανία να ανοίγει το παράθυρο στην επαναφορά της Ευρώπης μακριά από την θανατηφόρα αγκαλιά - κυριαρχία της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σε κάθε περίπτωση τα όσα συμβαίνουν θα λειτουργήσουν καθοριστικά στην ανάδειξη των ισχυρών χωρών του πλανήτη για τα επόμενα 100 χρόνια. Με δεδομένους παίκτες την Κίνα, την αναδυόμενη Ρωσία και τις απρόθυμες (αλλά και με πολλά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα) ΗΠΑ, μία ακόμη θέση στο τραπέζι των ισχυρών φαίνεται να διεκδικεί και η Γερμανία. Στην τελική «τοποθέτηση» των ισχυρών, η γεωπολιτική, η γεωστρατηγική, η γεωοικονομία αλλά και η ενέργεια αποτελούν τα σταθερά «κλειδιά ισχύος», των οποίων η διαμόρφωση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έτσι, το τρέχον έτος αναμένεται να είναι από κρίσιμο έως και λίαν αποκαλυπτικό για τις πραγματικές δυνατότητες των μνηστήρων του «παιγνίου», οι οποίοι ήδη χρησιμοποιούν θεμιτές και αθέμιτες μεθόδους για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συμμαχίες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να δημιουργήσουν ρηγματώσεις στις συμμαχίες των αντιπάλων τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σε θέση αναμονής

Οι ΗΠΑ μετά από την πανωλεθρία του παρελθόντος συστήματος διακυβέρνησης, και έπειτα από μία καταγεγραμμένη απροθυμία γενικότερης άμεσης εμπλοκής στα διαδραματιζόμενα ανά τον πλανήτη, έχοντας μια σωρεία οικονομικών προβλημάτων (τα οποία όμως μπορεί να διαχειριστεί μεσοπρόθεσμα αφού διαθέτει τα κατάλληλα "εργαλεία), αλλά και μια σειρά στρατηγικών αποτυχιών στην ικανοποίηση στόχων για την χάραξη του νέου παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη με κέντρο την Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ φαίνεται να ικανοποιούνται από την εναπομείνουσα ισχύ τους και, φυσικά, το «αλώβητο» αμερικανικό γόητρο.

Η Ουάσιγκτον, αφού επέλεξε να επηρεάζει την Ευρώπη μέσω της Γερμανίας και την Μέση Ανατολή μέσω ενός πολιτικού Ισλάμ που θα εισήγαγε η Τουρκία του Ερντογάν, είδε να καταρρέουν τα σχέδιά της και κατανοώντας πως το μεγάλο πρόβλημα για την ύπαρξη των ΗΠΑ είναι η Κίνα και η οικονομική απειλή του Πεκίνου, φαίνεται πλέον διατεθειμένη να αλλάξει άρδην τους σχεδιασμούς, ευελπιστώντας σε μια άτυπη συμμαχία και συνεργασία με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και με την Ρωσία του Πούτιν και την Ευρώπη να λειτουργεί ως κοινός χώρος «καλής θέλησης» (και, φυσικά, οικονομικού κέρδους) των δύο πλευρών με ή χωρίς την Γερμανία να πρωταγωνιστεί στη νέα κατάσταση που διαφαίνεται πως είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο βασικός - ουσιαστικός αντίπαλος για την Ουάσιγκτον είναι η οικονομική ισχύς του Πεκίνου, και συγκεκριμένα το αμερικανικό χρέος που διακρατεί η Κίνα και το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να λειτουργήσει αποδομητικά για τις ΗΠΑ, ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν δημόσια δηλώσει πως σε βάθος πλέον των 10 χρόνων, η Κίνα ενδέχεται να διαθέτει την θέση της παγκόσμιας υπερδύναμης και σε στρατιωτικό επίπεδο αποκαθηλώνοντας τις ΗΠΑ από την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Ουσιαστικά, η μέχρι στιγμής καταγραφόμενη καλή θέληση του νέου αμερικανού προέδρου προς την Ρωσία του Πούτιν, αποσκοπεί στην δημιουργία ρηγμάτων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου και στην δημιουργία μιας άτυπης συνεργασίας –συμμαχίας των μεγάλων αντιπάλων του προηγούμενου αιώνα απέναντι στο φαινόμενο, την Κίνα, που βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη και απειλεί την παγκόσμια τάξη όπως τη γνωρίζουμε ως σήμερα.

Η Ρωσία ανέρχεται δυναμικά

Η Ρωσία του Πούτιν, τόσο στην Κριμαία όσο και στην Μέση Ανατολή απέδειξε πως ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά επί της ουσίας στοχεύει σε μια –ει δυνατόν- αναίμακτη συνεργασία και με οικονομικά οφέλη παρουσία της τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία του Πούτιν επανακάμπτει ταχύτατα και με αποφασιστικότητα, έχει στρατηγικό σχέδιο και, κυρίως, κατανοεί πως το «μοίρασμα» του πλανήτη δεν γίνεται με κανόνες «ρωσικής ρουλέτας»… που ενδέχεται να οδηγήσουν σε ακραίες μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Η "γνώση του αντιπάλου", η εμπειρία και οι δίαυλοι επικοινωνίας που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η κατανόηση της καταστροφικής ισχύος που διαθέτει, αλλά κυρίως, η αποφασιστικότητα πλήρους επαναφοράς με κανόνες business as usual (γλώσσα που κατανοούν οι ΗΠΑ), είναι σημεία πάνω στα οποία μπορεί να υπάρξει μια ασφαλής μελλοντική επικοινωνία και συνεργασία των δύο χωρών.

Η αποφασιστική, δυναμική και αποτελεσματική παρέμβαση της Μόσχας τόσο στην Κριμαία (απέναντι στην Γερμανική αλαζονεία) όσο και στην Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, απέδειξε πως η Ρωσία είναι σε θέση να μην αποδέχεται τετελεσμένα εις βάρος των συμφερόντων της και να παρεμβαίνει ουσιαστικά -με ευέλικτη πολιτική- και αλλάζοντας εις βάρος της παγκόσμιους σχεδιασμούς στην επιχειρούμενη ευρύτερη γεωπολιτική αναδιάταξη. Όμως, το μήνυμα του Πούτιν στην σταθερά υποχωρητική Ουάσιγκτον ήταν απολύτως διακριτό, αφού της αναγνωρίζει παγκόσμιο ρόλο και επιλέγει την συνεργασία από μία σύγκρουση που θα κατέστρεφε και τις δύο πλευρές. Το ίδιο μήνυμα έχει κατορθώσει να περάσει η Μόσχα και στο Πεκίνο, κερδίζοντας χρόνο απέναντι στον κινεζικό δράκο, και προτάσσοντας καλή θέληση με ποικίλα βοηθήματα προς την Κίνα (έως και στρατιωτική τεχνολογία), παίρνοντας τον ρόλο του μπαλαντέρ έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο στις δυνάμεις ισχύος του σήμερα αλλά και της επόμενης ημέρας, ό,ποια κι αν είναι αυτή.

Κίνα, ο πεινασμένος δράκος

Η Κίνα είναι η πιο "ψύχραιμη" δύναμη, εν σχέσει με τις ΗΠΑ και Ρωσία, με πραγματικά μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τον οποίο είναι σε θέση να υλοποιήσει κυρίως λόγω του καθεστώτος που απέχει μακράν από τις αντιλήψεις της Δύσης. Στόχος του Πεκίνου είναι η κυριαρχία στο άμεσο γεωπολιτικό περιβάλλον, αν και γνωρίζει ότι η επίδειξη ισχύος οδηγεί σε αντισυσπειρώσεις τις οποίες όμως τις θεωρεί διαχειρίσιμες. Είναι υπέρ της το πλεονέκτημα του αμυνόμενου που έχει υπολογιστεί περί το ένα προς τρία.

Ταυτόχρονα, διά της οικονομικής της ισχύος σε όρους συναλλαγματικών αποθεμάτων, η Κίνα έχει αγοράσει αμερικανικό χρέος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή, άρα ένα έστω λίγο επιπόλαια δόγμα MAD, όχι όμως με τη χρήση πυρηνικών.
Όσα προβλήματα οικονομικά και να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό, είναι σε πολύ καλύτερη θέση να τα αντιμετωπίσει με παρεμβάσεις λόγω της φύσεως του καθεστώτος και της κινεζικής φιλοσοφίας που δεν έχει καμία σχέση με τη δυτική.

Η μεγάλη πρόκληση της Κίνας είναι να αλλάξει το μοντέλο που την οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη. Ένα μοντέλο που βασίστηκε σε φθηνότατη εργασία και χαμηλής ποιότητας προϊόντα που κυριάρχησαν στις δυτικές αγορές. Όσο όμως αναπτύσσεται αναγκάζεται να αυξάνει αποδοχές στους εργαζόμενους (προκειμένου να δημιουργήσει ένα εσωτερικό οικονομικό στήριγμα), οπότε καλείται να αντισταθμίσει την απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της διεθνώς (λόγω αύξησης του κόστους παραγωγής), με βελτιωμένη τεχνολογία, συν αύξηση της εσωτερικής ζήτησης λόγω των χρημάτων που έχουν οι Κινέζοι για να καταναλώσουν. Παράλληλα, το Πεκίνο καλείται να διαχειριστεί τις φούσκες που δημιουργούνται σε μια οικονομία ως αποτέλεσμα του φθηνού χρήματος και της πιστωτικής επέκτασης, αλλά και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Σε τελική ανάλυση, με αναγωγή στο γεωστρατηγικό επίπεδο, η Κίνα είναι η μοναδική χώρα που αναπτύσσει ισόρροπα την οικονομική και τη στρατιωτική της ισχύ και μάλιστα με τη σωστή σειρά. Η Ρωσία από την πλευρά της στηρίζεται στις πρώτες ύλες (των οποίων οι τιμές ανεβοκατεβαίνουν, ενίοτε και βοηθούμενες από τους ανταγωνιστές) με μια οικονομία που πολύ δύσκολα μπορεί να πλησιάσει τον χαρακτηρισμό της "μεταποιητικής".

Γερμανία, με όνειρα μεγάλης δύναμης, αλλά...

Στο τραπέζι της παγκόσμιας ισχύος προσπαθεί να τοποθετηθεί και η Γερμανία. Κι ενώ το Βερολίνο έχει κατορθώσει να επιβληθεί μέσω της οικονομίας (του ευρώ) και να εκμεταλλευθεί την ανεπάρκεια άλλων ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Γαλλία), δημιουργώντας όμως ένα πλήθος οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων στην γηραιά ήπειρο που απειλούν το μεγάλο σχέδιο της γερμανικής επιβολής, η γερμανική αλαζονεία και κυρίως η ανεπάρκεια χειρισμού της ισχύος που διαθέτει, σε συνδυασμό με την σε σημαντικότατο βαθμό ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία και την έλλειψη ενός ισχυρού στρατού, καθιστούν το "γερμανικό μοντέλο ισχύος" ανεπαρκές.

Βέβαια, η Γερμανία κατέβαλε (και συνεχίζει να καταβάλει) σημαντικές προσπάθειες τόσο προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός ισχυρού ευρωστρατού, όσο και απόκτησης - υφαρπαγής ενεργειακών πόρων από την κεντρική και ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα καταλήστευσής τους από την Κύπρο και την Ελλάδα μέσω μνημονίων. Λειτουργώντας στο ίδιο μοτίβο και προκειμένου το Βερολίνο να αναπτύξει την επιρροή του στην Μέση Ανατολή και στις οδούς διέλευσης της ενέργειας, έχουν επαναθερμανθεί οι ιστορικές σχέσεις με την Τουρκία και εκφράζονται στον μέγιστο βαθμό με την μεγαθυμία των Γερμανών απέναντι στον ημιπαράφρονα και συνεχώς απομακρυνόμενο από τα δημοκρατικά πλαίσια Ταγίπ Ερντογάν, στον οποίο εμμέσως πλην σαφώς παρέχει ένα άτυπο καθεστώς ατιμωρησίας έως και "διευκολύνσεις" σε θέματα που είτε άπτονται με την Ελλάδα και την Κύπρο είτε είναι άμεσα σχετιζόμενα με τις τουρκικές απειλές και εκβιασμούς προς την Ευρώπη μέσω των (λαθρο)μεταναστών, ενώ η ανάπτυξη των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών πληροφοριών τόσο στην Τουρκία όσο και στην Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ κ.α.) δημιουργούν "στίγματα" γερμανικής συνεργασίας και βοήθειας προς την φιλο-ισλαμική τουρκική εξωτερική πολιτική και τους τζιχαντιστές.

Σε κάθε περίπτωση, η γερμανική ωμότητα, όπως αυτή εκφράζεται οικονομικά εντός της Ευρώπης (μεταμοντέρνος πόλεμος) και ιδιαίτερα προς τις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, σε συνδυασμό με τους απαράδεκτους γεωπολιτικούς χειρισμούς του Βερολίνου από την Ουκρανία έως και τα Βαλκάνια, προϊδεάζουν για μια επερχόμενη αντίδραση (ήδη ξεκίνησε μέσω του ευρωσκεπτικισμού) και σημαντικές πολιτικές αλλαγές εις βάρος της γερμανικής προστεταντικής προσέγγισης σε όρους που ξεκινούν από την έννοια της "συμμαχίας" και καταλήγουν στην ίδια τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών και των κρατών της "Ενωμένης" Ευρώπης. Μια αντιστροφή του υπάρχοντος κλίματος θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Γερμανία σε οικονομικό όλεθρο, αφού η οικονομία της στηρίζεται σε σημαντικότατο βαθμό στις εξαγωγές προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι, παρά τις ό,ποιες προσπάθειες του Βερολίνου, εξαιτίας κυρίως της γερμανικής αντίληψης στην διαχείριση της οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής ισχύος, σε συνδυασμό με την απόλυτη ενεργειακή και στρατιωτική ανεπάρκεια, καθιστούν τη Γερμανία ως τη χώρα που θέλει, αλλά δεν μπορεί επ' ουδενί να σταθεί στο τραπέζι των ισχυρών του πλανήτη.

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας

Με τα υπάρχοντα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά δεδομένα των ισχυρών (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) και της Γερμανίας που επιθυμεί να μεταβληθεί σε ηγεμόνα της Ευρώπης (ακόμη και επί ερειπίων), η Ελλάδα βιώνει μια πρωτοφανή κατάσταση που δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με την οικονομία, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις γεωπολιτικές επιθυμίες, της ενεργειακές ανάγκες και τις ιστορικές βλέψεις της Γερμανίας έναντι των υπολοίπων ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών.

Μέχρι και σήμερα, οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας επέλεγαν να ανταλλάσσουν την στρατηγική θέση της χώρας με την εξουσία. Πολιτικά σχήματα και προσωπικότητες εξαρτώμενες (έως και εκβιαζόμενες) από εξωτερικά συμφέροντα, δεν παρήγαγαν σχεδόν ποτέ εθνική πολιτική, πόσω δε μάλλον ουσιαστικό πολιτικό έργο... Σήμερα, δίνεται μια τεραστίων διαστάσεων ευκαιρία στην Ελλάδα (αλλά και στην Κύπρο) να αντιταχθεί στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων που ασκεί αφόρητη έως και καταστροφική πίεση (βλ. Βερολίνο), μέσα από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τις ανάγκες των ισχυρών, όπως αυτές προκύπτουν μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας ανακατανομής σφαιρών πολιτικής ισχύος.

Εάν οι κυβερνώντες την Ελλάδα αντιληφθούν πως η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε επιθυμεί την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων (έως αφανισμού) προς οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τολμήσει να αμφισβητήσει το γερμανικό "uber alles", εάν αντιληφθούν πως ο γερμανικός γίγαντας μέσω των απειλών του επιχειρεί να κρύψει την αδυναμία του (ενέργεια και έλεγχος των ενεργειακών ροών) και κατατεθεί ένα ολοκληρωμένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει την αξιοποίηση των ελληνικών ενεργειακών πόρων (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρίτες κ.α.) σε συνεργασία με εταιρείες χωρών στις οποίες η Γερμανία σήμερα επιβάλει τις δικές της επιθυμίες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Μ. Βρετανία κ.α.), τότε θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη η πλήρης αναστροφή της σημερινής τραγικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Εάν, μάλιστα, μέσα από αυτή την πρόταση κατατεθεί ταυτόχρονα ένα γεωπολιτικό μοντέλο (επικαιροποιημένη πρόταση του οράματος του Ρήγα Φεραίου) που θα αναδεικνύει και θα ενισχύει την φύση, τα πλεονεκτήματα και τις οικονομίες των βαλκανικών χωρών, καταγράφοντας έναν χώρο μεταφοράς των ευρωπαϊκών βιομηχανιών από την Κίνα στα Βαλκάνια (μακριά από εθνικισμούς και με ευρωπαϊκούς μισθούς) και επί της ουσίας έναν χώρο - ζώνη ανάπτυξης και ασφάλειας μεταξύ της κεντρικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, τότε θα υπάρξει πλήρης ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης (στην Ελλάδα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων) σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην κορυφή των εξελίξεων, μακριά από τους κινδύνους που σήμερα βρίσκεται και τις απειλές που δέχεται από "φίλους", "εταίρους" και "συμμάχους".

Η καταρρέουσα Τουρκία του Ερντογάν

Η Τουρκία, είναι μια δημιουργήθηκε από την Δύση για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε στρατηγικός στόχος προς χειραγώγηση και μετέπειτα στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι η χώρα που έχει εκμεταλλευθεί στον απόλυτο βαθμό την γεωστρατηγική της θέση και συμμετείχε σε όλα τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά παίγνια των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (από Βαλκάνια έως και Μέση Ανατολή). Επίσης, μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως ιστορικός εταίρος της Γερμανίας, υπό την άτυπη προστασία της οποίας βρίσκεται έως και σήμερα.

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν συμμετείχε σε ένα τολμηρό αμερικανικό σχέδιο δημιουργίας και προώθησης ενός ιδιαίτερου μοντέλου, του πολιτικού Ισλάμ και της αμερικανικής διείσδυσης στον ευρύτερο χώρο της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Με την βοήθεια του Γκιουλέν και του δικτύου του, αλλά και του κεμαλικού - στρατιωτικού τουρκικού κατεστημένου, ο Ταγίπ Ερντογάν με ταχύτατους ρυθμούς εξελίχθηκε στο πρόσωπο που έφερε όλα τα "προσόντα" για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη Τουρκία. Συμμετείχε και στον τομέα της υποστήριξης των τζιχαντιστών του Ιλαμικού Κράτους και, κυριολεκτικά, έφτασε πολύ κοντά στο να καρπωθεί από τις εκ βάθρων ανακατατάξεις στην Μέση Ανατολή.

Μια σειρά από κορυφαία γεγονότα. όμως πρώτα η Μόσχα του Βλαντιμίρ Πούτιν με την αποφασιστική και στον απόλυτο βαθμό επιτυχημένη παρέμβαση στη Συρία, η κατάρριψη του ρωσικού SU-24 κι έπειτα ένα αποτυχημένο (και πολυσυζητημένο έως και σήμερα) στρατιωτικό πραξικόπημα, φαίνεται πως άλλαξαν ραγδαία τα σχέδια των ΗΠΑ (που είχαν ήδη αποσυρθεί και λειτουργούσαν μέσω προθύμων εκπροσώπων) και έβαλαν την Τουρκία και τον ίδιο τον Ερντογάν σε σοβαρές περιπέτειες, που μετέτρεψαν την "πανίσχυρη" Τουρκία σε έναν ετοιμόρροπο χώρο, που απειλούν την γεωγραφική ακεραιότητά της, ενώ την έχουν καταστήσει -εξαιτίας των επιλογών του Ερντογάν- σε μη ασφαλή χώρα (που όμως υπό την γερμανική ανοχή τολμά να απειλεί την Ευρώπη), την ίδια στιγμή που η τουρκική οικονομία ξεκίνησε μία πορεία προς τον όλεθρο (πρώτα εξαιτίας της Ρωσίας κι έπειτα εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης της τρομοκρατίας).

Κι ενώ η Τουρκία ετοιμαζόταν να μετατραπεί (με όλα τα συνακόλουθα οφελήματα) στον πανίσχυρο παίκτη μεταξύ Βαλκανίων και Μέση Ανατολής, η αλλαγή των αμερικανικών σχεδίων και ο προσανατολισμός των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας), εξανάγκασαν τον "σκληρό" Ερντογάν να στραφεί προς την Μόσχα του Πούτιν, αναζητώντας την προστασία και την εύνοια ενός ισχυρού. Αυτή η στροφή προς τη Μόσχα (και μια σειρά από λεκτικές επιθέσεις κατά των ΗΠΑ), κατέστησαν την Τουρκία ως αφερέγγυο σύμμαχο χώρα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ίδια την Τουρκία και, κυρίως, για την ακεραιότητά της στο προσεχές μέλλον.

Παρ' όλα αυτά τα προβλήματα, μέχρι και σήμερα η Τουρκία -με την σιωπηλή βοήθεια της Γερμανίας- προσπαθεί να παίζει σε πολλά μέτωπα, να συμμετέχει σε αποφάσεις το μέλλον των οποίων η ίδια δεν είναι σε θέση να ορίσει και υπό την ανοχή ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών να ασκεί πιέσεις (στον γνωστό ρόλο του μαντρόσκυλου) και να απειλεί την Κύπρο και την Ελλάδα, δηλαδή τις δύο χώρες που με κοινή πολιτική μπορούν να καταστρέψουν τα όνειρα του Βερολίνου!!!

Η σημερινή Τουρκία βρίσκεται σε δεινή θέση, αφού ο Ερντογάν γνωρίζει πως οι ΗΠΑ θα προωθήσουν τη δημιουργία ενός Κουρδιστάν (ακόμη και σε συνεργασία με τη Ρωσία), ενώ ταυτόχρονα έχει να επιλέξει μεταξύ της συμπάθειας του Ρωσίας και της "επιστροφής του ασώτου" στις διαθέσεις των ΗΠΑ. Με σοβαρούς κινδύνους στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο Ερντογάν είναι αντιμέτωπος με τους Κούρδους, τους φανατικούς ισλαμιστές που εγκατέλειψε με την στροφή του προς τη Μόσχα, το σύστημα Γκιουλέν και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που ο ίδιος επιχείρησε να αντικαταστήσει προς όφελός του, αλλά και την καταρρέουσα τουρκική οικονομία, ενώ τέλος, η τουρκική εμπλοκή στη Συρία πνίγεται στο αίμα στις μάχες με τους τζιχαντιστές και αναμένεται συντριβή όταν ο Συριακός στρατός θα απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων και των παραστρατιωτικών ομάδων που υποστηρίζει η Άγκυρα. Με αποφάσεις του ίδιου του τούρκου προέδρου ο κρατικός μηχανισμός στην Τουρκία υπολειτουργεί εξαιτίας των διώξεων που συνεχίζονται έως και σήμερα κατά οιουδήποτε εναντιώνεται στον "σουλτάνο Ερντογάν". Ποιά διέξοδο έχει ο τούρκος πρόεδρος; Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να απασχολήσει άμεσα και στον μέγιστο βαθμό την ελληνική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα την κυβέρνηση, αφού Κύπρος και Αιγαίο δείχνουν να βρίσκονται στο "κέντρο ενδιαφέροντος" για την Τουρκία, η οποία εναγωνίως αναζητά μια "νίκη", ακόμη και σε επίπεδο μιας βραχονησίδας...

Εγκαταλείποντας την μικροπολιτική προσέγγιση των όσων συμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας και κοιτώντας το σύνολο του "δάσους", των συμφερόντων και των δυνάμεων που κινούνται στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μια στοχευμένη παρέμβαση - πρόταση της Ελλάδας, μπορεί να οδηγήσει σε επαναδιατάξεις που θα ικανοποιούν όλους τους ισχυρούς, θα καλύπτουν και θα εγγυώνται τα ελληνικά συμφέροντα, την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία της χώρας, η οποία με τις κατάλληλες πολιτικές αναπροσαρμογές (π.χ. πλήρη συνεργασία με την ελληνική ομογένεια) μπορεί να επιβεβαιώσει το ρηθέν "οι ισχυροί έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά αυτά λειτουργούν για εμάς"... Τα μόνα που χρειάζονται, πέραν της ολοκληρωμένης σοβαρής ελληνικής πρότασης, είναι τόλμη, διάθεση για προσφορά, εντιμότητα και σοβαρότητα. Αυτά τα στοχεία, δηλαδή, που λείπουν από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματιών - βολεμένων πολιτικών (κατ' άλλους "πωλητικών") που πουλάνε τα πάντα για να εξασφαλίσουν την άνοδο ή την παράταση της παρουσίας τους στην εξουσία...

ΥΓ: Τόσο για το αποτυχημένο πραξικόπημα, όσο και για την εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη, ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί ως "ιθύνων νους" κάποια χώρα που θέλει να τραβήξει την Τουρκία μακριά από την "ρωσική αρκούδα" και να την τοποθετήσει στον όμιλο των χωρών που επιθυμεί να επηρεάζει ή και να ελέγχει η ίδια. Και αυτή η χώρα δεν είναι σίγουρα οι ΗΠΑ ή η Κίνα (φυσικά ούτε και η Ρωσία)...

ΥΓ2: Κάποιοι, πιθανότατα, θα χαρακτηρίσουν τα παραπάνω γραφόμενα ως "αντιγερμανικό μένος". Ίσως θα πρέπει να επανεξετάσουν τόσο τις εκάστοτε δημόσιες δηλώσεις Σόιμπλε (και την συμπεριφορά της γερμανικής κυβερνητικής πολιτικής προς την Ελλάδα), αλλά και τις δηλώσεις (που αυξάνονται συνεχώς) πολλών ευρωπαίων αξιωματούχων που καταδικάζουν το "σκεπτικό" της Γερμανίας προς την Ελλάδα (και όχι μόνο). Σε κάθε περίπτωση ο Σόιμπλε εργάζεται για τα συμφέροντα και την υλοποίηση των σχεδιασμών της Γερμανίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει πως η Ελλάδα πρέπει να σιωπά στην επιθετική - εξοντωτική πολιτική του γερμανού υπουργού ή πως πρέπει οι Έλληνες να αποδεχθούν την εξόντωσή τους ως "λογικό επόμενο" μιας ισχυρής Γερμανίας. Αυτό που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τόσο η κυρία Μέρκελ όσο και ο κ. Σόιμπλε, αλλά για ακατανόητους λόγους δείχνουν να αγνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πως στην παγκόσμια πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι και σύμμαχοι, παρά μόνο συμφέροντα, ισχυροί και ανίσχυροι, θύτες και θύματα. Όποιος νομίζει πως η γερμανική πολιτική αντιμετωπίζει φιλικά την Ελλάδα και τους Έλληνες, προφανώς δεν έχει κατανοήσει τα διεθνώς ισχύοντα και, προφανέστατα δεν έχει αντιληφθεί την αξία της Ελλάδας και την γερμανική ανάγκη να υφαρπάξει τόσο τον φυσικό όσο και τον ανθρώπινο πλούτο αυτής της μικρής αλλά τόσο σημαντικής χώρας.

ΥΓ3: Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα (και κυρίως από τους έλληνες πολίτες) οι πολιτικές ελίτ θα πρέπει να κατανοήσουν τα πραγματικά αίτια της (επιβληθείσας) κρίσης προκειμένου να καταστεί δυνατό να χαραχθεί μια ενιαία εθνική στρατηγική - αποφασιστική πολιτική που θα λειτουργήσει επιθετικά προς την διέξοδο της Ελλάδας από αυτή την κρίση, η οποία της έχει αφαιρέσει την εθνική κυριαρχία, διαλύει όλες τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές δομές της και την έχει καταστήσει γερμανικό προτεκτοράτο, σε ένα failed state, με μηδενικές πιθανότητες επαναφοράς και λειτουργίας της ως ανεξάρτητης και αυτοκυρίαρχης χώρας, η οποία απομυζάται και αποσυντίθεται προς όφελος μιας παντοδύναμης Γερμανίας. Οι πολιτικές υποτέλειας και αποδοχής της ασφάλειας των αλυσίδων, οι πρακτικές μεθοδικής εξόντωσης μιας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, η καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, η καταστρατήγηση του Ελληνικού Συντάγματος και οι εν γένει μνημονιακές "λογικές" πρέπει να καταγγελθούν επαρκώς, η πολιτική ανωμαλία την οποία διάγει η Ελλάδα ενώ οι εκφραστές - υποστηρικτές της θα πρέπει να οδηγηθούν πάραυτα ενώπιον των ποινικών ευθυνών τους τόσο ως προς το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας, όσο και ως προς το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Οι λογικές της "συνέχειας του κράτους" (δηλαδή η αναγκαστική υλοποίηση δεσμεύσεων κυβερνήσεων που καταπάτησαν κάθε έννοια του Ελληνικού Συντάγματος), θα πρέπει να παυθούν άμεσα και να χαρακτηριστούν αναλόγως. Η Ελλάδα είναι μια χώρα μικρή (πληθυσμιακά) και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μπορεί να ανταπεξέλθει σε πιθανές ακραίες πιέσεις που θα της ασκηθούν, οι οποίες όμως θα "ρίξουν τις μάσκες" όλων εκείνων που ισχυρίζονται πως επιθυμούν "το καλό των Ελλήνων".
Η μη εκμετάλλευση των υπαρχουσών διεθνών γεωπολιτικών συνθηκών και εν εξελίξει ανακατατάξεων θα αποτελέσει έγκλημα των πολιτικών - κυβερνητικών ιθυνόντων εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας, η οποία μπορεί να καταθέσει τη δική της πρόταση, διευκολύνοντας στο "ξεκαθάρισμα" των ισχυρών και αναδεικνύοντας την χρησιμότητα ενός αυτοκυρίαρχου και ανεξάρτητου ελληνικού χώρου, σπουδαιότατης γεωπολιτικής, γεωστρατηγικής και ενεργειακής αξίας. Επιτέλους, ας πάψουμε να πουλάμε σαν χώρα μόνο τον ήλιο και τις παραλίες μας και ας εκμεταλλευθούμε τον ζωτικό χώρο στον οποίο βρισκόμαστε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



6 Ιαν 2017


«ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος ἤστραπτ᾽ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα, ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους, ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτ᾽ ἐν ἀγορᾷ μήτ᾽ ἐν θαλάττῃ μήτ᾽ ἐν οὐρανῷ μένειν. ἐντεῦθεν οἱ Μεγαρῆς, ὅτε δὴ ᾽πείνων βάδην, Λακεδαιμονίων ἐδέοντο τὸ ψήφισμ᾽ ὅπως μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας· κοὐκ ἠθέλομεν ἡμεῖς δεομένων πολλάκις.
κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων.»
Δικαιόπολις, Αριστοφάνους, Αχαρνης
«Ο Περικλής σαν το ᾽μαθε πολύ του κακοφάνη, άστραψε και μπουμπούνισε κι’ έκαψε την Ελλάδα. Μας γέμισε ψηφίσματα στριφνά σα να ᾽τανε αινίγματα: Οι Μεγαρείς στην αγορά να μη κοντοζυγώνουν, κι η θάλασσα και η στεριά να μη τους εσηκώνει». Οι Μεγαρίτες, σαν τους θέρισεν η πείνα, στους Σπαρτιάτες τρέξανε ν᾽ ακυρωθεί το ψήφισμα, που κάναμε για τρεις παλιοκουφάλες. Εμείς όμως δε θέλαμε κι αυτοί παρακαλούσαν. Έτσι αρχίνησαν ασπίδες να βροντάνε».
Μετάφραση του ανωτέρω από τον Στέφανο Κουμανούδη
Όπως θυμίζει ,με μεγάλη σατιρική υπερβολή, ο Αριστοφάνης ,στην σχετική κωμωδία του. ο Πελοπονησιακός Πόλεμος που διέλυσε την Ελλάδα ,άρχισε με οικονομικές κυρώσεις και εμπορικό πόλεμο.

Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε γράψει:
«Οι Γεωστρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ είναι δύο: Αντιμετώπιση της Κίνας ή αντιμετώπιση της Ρωσίας.
Ακόμη και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς και γρήγορα και τις δύο διότι αυτό θα επέφερε ένα δυσβάστακτο βάρος στην Οικονομία τους.
Από τις δύο επιλογές η σοβαρότερη είναι αυτή της Κίνας της οποίας η αδιαμφισβήτητη ανάπτυξη σε όλα τα πεδία, ευθέως απειλεί την Αμερικανική κυριαρχία, αρχικά στον Ειρηνικό και κατόπιν στην Αφρική και την Μέση Ανατολή με αργά αλλά σταθερά αυξανόμενη ισχύ και ένταση.»

Η μέχρι τώρα κρατούσα άποψη, σε όλα τα κέντρα που συνδιαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ήταν και πιθανώς είναι ακόμη, κυρίως των Δημοκρατικών αλλά όχι μόνο, ότι ο κύριος αντίπαλος είναι η Ρωσία.

Την άποψη αυτή ήρθε να ανατρέψει η εκλογή του κ. Τραμπ. Ο κ. Τραμπ δεν σταμάτησε να δηλώνει συνεχώς ότι χρειάζεται συνεννόηση με τον Πρόεδρο Πούτιν τον οποίο εκτιμά πολύ και ότι ο αντίπαλος είναι η Κίνα που «έκλεψε» τις δουλειές από τους Αμερικανούς παραγωγικούς εργαζόμενους και άλλα λαϊκιστικά σλόγκαν τα οποία βοήθησαν πολύ για να εκλεγεί. Ξεχνά ότι τις δουλειές τις μετέφερε εκεί το Αμερικανικό Κεφάλαιο κυρίως.

Υπάρχει συνεπώς μια δυνητικά μεγάλη ανατροπή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Η λέξη δυνητικά χρησιμοποιείται διότι στις ΗΠΑ ο Προέδρος, αν και στην εξωτερική πολιτική είναι πολύ ισχυρός, δεν αποφασίζει μόνος του. Έχουν μεγάλη ισχύ το Κογκρέσο και η Γερουσία, και άλλα κέντρα εξουσίας.

Ο ίδιος ο κ. Τραμπ δίνει την εντύπωση ότι μπορεί εύκολα να αλλάξει άποψη.
Αυτό όμως ισχύει τώρα που δεν έχει αναλάβει ακόμη τα ηνία της εξουσίας.
Ποιός θα είναι ο Πρόεδρος Τραμπ από τις 20 Ιανουαρίου και μετά δεν το ξέρουμε.
Αυτό που ξέρουμε μέχρι τώρα είναι ότι οι δηλώσεις του ανατρέπουν την σκακιέρα και αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.

Ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει, με tweets και ανεπεξέργαστες δηλώσεις δείχνουν κάτι σαφές: Ο κ. Τραμπ δεν προτίθεται να παίξει με κανόνες. Δημιουργεί ήδη το πολιτικό χάος που χρειάζεται ώστε να υπάρχει σύγχυση σε ότι αφορά τις προθέσεις του τόσο στους αντιπάλους όσο και στους συμμάχους του. Το είχε δηλώσει και στην προεκλογική εκστρατεία του:
«Σαν έθνος πρέπει να είμαστε περισσότερο απρόβλεπτοι» δήλωσε, «είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε απρόβλεπτοι». Το απέδειξε μετά την εκλογή του.

Παρ’ όλη την χυδαιότητα της συμπεριφοράς του, ο κ. Τραμπ απέδειξε ότι έχει και στρατηγική και τακτική και μεθοδολογία και είναι ένας ιδιαίτερα έξυπνος και πονηρός άνθρωπος, του οποίου είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την δική του, κρυφή ατζέντα. Αυτό φάνηκε και στην προεκλογική του εκστρατεία. Διέγνωσε την ανησυχία των λαϊκών ψηφοφόρων, την αντιπάθεια τους για το ισχύον κατεστημένο και τις παγιωμένες προκαταλήψεις τους και απευθύνθηκε σε αυτούς με οξυδέρκεια ικανότατου πωλητού που μίλησε την γλώσσα του πελάτη και του είπε αυτά που ήθελε να ακούσει. Στρατηγικά εστόχευσε τις Πολιτείες με τους περισσότερους εκλέκτορες και όχι με τις περισσότερες ψήφους. Η εκλογή του διέψευσε τους Δημοσκόπους και απέδειξε την ορθότητα των επιλογών του στην μάχη για την Προεδρία.

Τώρα πρέπει να ανακαλύψουμε τον Πρόεδρο Τραμπ.
Οι μέχρι τώρα επιλογές και δηλώσεις του δείχνουν μία κατεύθυνση. Πόσο αυτή θα τροποποιηθεί όταν ορκιστεί Πρόεδρος είναι άγνωστο, αλλά η στοχοθέτηση του είναι σαφής.

Η ομάδα εξουσίας που συνέστησε που αποτελείται από στρατηγούς και δισεκατομμυριούχους δίνει μία πρώτη ιδέα.
Δύο από τις επιλογές του δείχνουν καθαρά τον ρηξικέλευθο τρόπο με τον οποίο προτίθεται να διοικήσει.

Η επιλογή του Διευθύνοντος Συμβούλου της Exxon Mobil κ. Tillerson ως Υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος είναι και προσωπικός φίλος του κ. Πούτιν και η επιλογή του Στρατηγού των πεζοναυτών Mattis ως Υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο οποίος δεν έχει απομακρυνθεί αρκετό χρόνο από την ενεργό υπηρεσία ώστε να εξασφαλίζεται ο πολιτικός έλεγχος του στρατεύματος.

Οι μέχρι τώρα δηλώσεις του είναι ανατρεπτικές της μέχρι τώρα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο κ. Τραμπ προτίθεται να έρθει σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο Πούτιν και σε αντιπαράθεση με την Κίνα.

Οι αμοιβαίες αβρότητες με τον Πούτιν έχουν φτάσει σε σημείο να εμπλέκουν τον Πούτιν στις εσωτερικές διαφορές μεταξύ Τραμπ και Δημοκρατικών και οι δηλώσεις και επιλογές του κ. Τραμπ για την Κίνα έχουν θέσει την Κινεζική Ηγεσία σε συναγερμό.

Τα κύρια ανατρεπτικά σημεία των Σινοαμερικανικών σχέσεων που προέκυψαν από τις δηλώσεις και επιλογές του κ. Τραμπ είναι τα εξής:
Η αμφισβήτηση της αναγνώρισης μίας και μόνο Κίνας, που έγινε με το τηλεφώνημα Τραμπ-Προέδρου της Ταιβάν, και οι μετέπειτα δηλώσεις του, ότι δεν θα συνεχίσει την πολιτική 45 ετών των ΗΠΑ που αναγνωρίζουν μία μόνο Κίνα αν η Κίνα δεν κάνει εμπορικές παραχωρήσεις προς όφελος των ΗΠΑ.

Η απειλή δασμών για τα κινέζικα προϊόντα και ο διορισμός του καθηγητού Peter Navarro επικεφαλής του νεοσύστατου οργανισμού Εθνικού Εμπορικού Συμβουλίου. Ο καθηγητής Navarro έχει γράψει το βιβλίο Death by China, που είναι και ο τίτλος του παρόντος άρθρου, στο οποίο υποστηρίζει ότι ο Κινεζικός Καπιταλισμός βλάπτει τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Είναι με διάφορες δηλώσεις και δημοσιεύσεις οξύτατος εναντίον της εμπορικής σχέσης Κίνας-Αμερικής.

Ο συνδυασμός του διορισμού του Καθηγητή Navarro σε συνδυασμό με τον διορισμό του Wilbur Ross στη θέση του Υπουργού Εμπορίου, ο οποίος είναι επίσης «γεράκι» σε ότι αφορά τις οικονομικές/εμπορικές σχέσεις με την Κίνα προδικάζει σκληρή εμπορική πολιτική ΗΠΑ-Κίνας .

Ο καθηγητής Navarro έγραψε και το ανωτέρω βιβλίο, με το οποίο προδικάζει πως θα είναι ένας πόλεμος με την Κίνα .
Τονίζει τον αυξανόμενο κινεζικό μιλιταρισμό και την μεταβαλλόμενη ισορροπία δυνάμεων υπέρ της Κίνας και ορίζει πως, κατά την άποψη του, μπορεί να διατηρηθεί η Ειρήνη.
Σε αυτό όμως πρέπει να συμφωνήσουν και οι Κινέζοι.

Οι Κινέζοι είναι βαθύτατα ενοχλημένοι από την αμφισβήτηση της αναγνώρισης της ύπαρξης μίας και μόνης Κίνας.
Το έδειξαν με την «σύλληψη» του αμερικανικού υποβρυχίου drone σε διεθνή, μέχρι σήμερα, χωρικά ύδατα.

Σε ότι αφορά τον εμπορικό πόλεμο τα κινεζικά κρατικά ΜΜΕ έγραψαν:
«Η Κίνα οφείλει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, δηλαδή το ότι η ομάδα Τραμπ έχει στάση σκληρής γραμμής προς την Κίνα. Πρέπει να απορρίψει οποιεσδήποτε ψευδαισθήσεις και να κάνει πλήρεις προπαρασκευές για οποιαδήποτε επιθετική κίνηση από την Κυβέρνηση Τραμπ» έγραψαν σε κύριο άρθρο οι Global Times,που εκφράζουν την εξωτερική πολιτική του Πεκίνου, προειδοποιώντας για κίνδυνο ολοκληρωτικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο Υπερδυνάμεων.
Μέχρι τώρα όλα αυτά είναι επίδειξη προθέσεων και πόλεμος λέξεων.

“Θα αυξήσουμε πολύ τις δαπάνες μας για την βελτίωση του πυρηνικού μας οπλοστασίου μέχρις ότου ορισμένες χώρες λογικευθούν» δήλωσε ο κ. Τραμπ.

Ο νέος Πρόεδρος ,που είναι αναμφισβήτητα πολύ ευφυής, θα διαπιστώσει σύντομα ότι ο Πρόεδρος της Κίνας Xi Jinping,αν αισθανθεί ότι προσβάλλεται έχει πολύ ισχυρά αντίποινα στην διάθεση του.
Με την ανάληψη των καθηκόντων του ο κ. Τραμπ πρέπει να «λογικευτεί» διπλωματικά και να μειώσει τα φραστικά του πυροτεχνήματα. Το σχόλιο του π.χ. ότι «ο ΟΗΕ είναι λέσχη καλοπέρασης» ήταν μάλλον ατυχές.
Η Προεδρία και η Διοίκηση Εργολαβικών Επιχειρήσεων διαφέρουν πολύ.

Η παγίδα του Θουκυδίδη είναι το θεώρημα ότι αν η ανερχόμενη αντιπαρατεθεί με την εδραιωμένη δύναμη ακολουθεί πόλεμος. Το θεώρημα αυτό έχει διαχρονικά αποδειχτεί σωστό τρεις στις τέσσερις φορές.
Η διπλωματία ασκείται στην σκιά και χωρίς καταστροφές . Ο πόλεμος είναι ορατός και πολύ καταστροφικός για όλους.

Πηγή Κάσσανδρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



21 Δεκ 2016


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Η δολοφονία Stevens έκλεισε με τον πλέον δραματικό τρόπο το κεφάλαιο «Αραβική Άνοιξη» και άνοιξε το κεφάλαιο «Ισλαμικό Κράτος». Ενδιαφέρον έχει να δούμε ποιο κεφάλαιο κλείνει η δολοφονία Karlov και ποιο νέο κεφάλαιο ανοίγει...

Από την αρχαιότητα, ο πρέσβης μιας χώρας θεωρείται πρόσωπο σχεδόν «ιερό». Περιβάλλεται από σεβασμό και προστασία. Είναι ο ενδιάμεσος μεταξύ της χώρας του και μιας ξένης χώρας. Το ταλέντο, οι γνώσεις και η ικανότητά του, κρίνουν τις σχέσεις της χώρας του με το ξένο κράτος. Σχέσεις πολέμου ή ειρήνης. Σχέσεις σταθερότητας ή αστάθειας! Οι περισσότεροι πρέσβεις μάλλον κάνουν συνήθως μια καριέρα ρουτίνας και δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο, ορισμένοι εξ αυτών, αναλαμβάνουν δύσκολους ρόλους και αποστολές σε ζώνες έντονης σύγκρουσης διεθνοπολιτικών συμφερόντων. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Αμερικανού πρέσβη Christopher Stevens, ο οποίος δολοφονήθηκε άγρια από τζιχαντιστές στη Λιβύη στα τέλη του 2012. Τέτοια είναι και η περίπτωση της άνανδρης πισώπλατης δολοφονίας του Ρώσου πρέσβη Andrei Karlov στην Τουρκία, λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2016.

Ο Andrei Karlov και η συγκυρία της δολοφονίας του

Υπάρχουν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που συνοδεύουν τον εκλιπόντα πρέσβη Karlov. Και η δολοφονία του ίσως και να είναι θρυαλλίδα για τις εξελίξεις που πιθανότατα να έλθουν στο επόμενο διάστημα στο προσκήνιο.

Επί σειρά πολλών ετών, και πριν τοποθετηθεί πρέσβης της χώρας του στην Άγκυρα, υπήρξε διπλωμάτης και πρέσβης της Ρωσίας στη Βόρεια Κορέα. Υπηρέτησε εκεί, με κάποια διαλείμματα, από το 1979 έως το 2006, σε μια περίοδο δηλαδή που υπάρχουν έντονες φήμες για στήριξη της Ρωσίας και αργότερα της Κίνας στο καθεστώς της Πιον Γιανγκ και στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Τι μπορεί να γνώριζε o Karlov που να ενοχλούσαν ενδεχομένως τις σημερινές συνθήκες και που η διεθνής κοινότητα μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια θα πρέπει να αντιμετωπίσει δραστικά το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας;

Ο πρέσβης Karlov τοποθετείται στην Άγκυρα τον Ιούλιο του 2013, λίγες μέρες μετά την υπογραφή συμφωνίας κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα στην Τουρκία από την Ρωσική Rosatom.

Η χρονική συγκυρία της δολοφονίας δεν φαίνεται να είναι αδιάφορη για τις ΗΠΑ. Την ώρα που ο Karlov έπεφτε νεκρός από τα πυρά του εκτελεστή του, το σώμα των εκλεκτόρων στις ΗΠΑ αποφάσιζε για την προεδρία Trump. Clinton και Trump, μέχρι και την τελευταία στιγμή, κονταροχτυπιούνταν με κατηγορίες ότι η Ρωσία κρυβόταν πίσω από την εκλογή του νέου Αμερικανού προέδρου γελοιοποιώντας τη χώρα και τον θεσμό του Προέδρου. Η ετυμηγορία των Εκλεκτόρων έγραψε απώλειες και για τον κ. Trump και την κα Clinton. Το ζήτημα έκλεισε και τα φώτα της δημοσιότητας τράβηξε αυτόματα η δολοφονία Karlov, η οποία πιθανότατα κλείνει και την συζήτηση-έρευνα περί Ρωσικού δακτύλου στο εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ.

Η ταμπέλα του «Γκιουλενιστή» για το δολοφόνο του άτυχου Karlov, ίσως να διευκολύνει αρκετά τον νέο Αμερικανό πρόεδρο κ. Trump να εκδώσει τελικά στην Τουρκία τον ιμάμη Gülen και να πετάξει από πάνω του ένα φορτίο που κουβαλούσαν οι ΗΠΑ από το 2009 και που το περιέβαλλαν με περισσή εμπιστοσύνη οι πολιτικοί αντίπαλοι του Trump στην Ουάσιγκτον. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Δίνοντας ο Trump τον Gülen αποκαθιστά τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, δίνει χέρι βοήθειας στον Erdogan να παίζει στη ζυγαριά πλέον την Ρωσία που πανέξυπνα εκμεταλλεύθηκε τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα το περασμένο καλοκαίρι στην Τουρκία, ενώ παράλληλα εξυπηρετεί τον κ. Trump στην ρητορική του περί «διεφθαρμένου και σάπιου συστήματος» στην Ουάσιγκτον που έδινε άσυλο σε τρομοκράτες και που εκείνος θέλει να ανατρέψει.

Η δολοφονία Karlov εκτιμάται ότι μάλλον θα συσφίξει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας και νομιμοποιεί τον Τούρκο πρόεδρο Erdogan να κάνει και άλλες εκκαθαρίσεις χωρίς το ενοχλητικό στίγμα του δικτάτορα, ενώ ο Ρώσος πρόεδρος Putin να αντιδράσει δυναμικά στο Συριακό μέτωπο χωρίς την ενοχλητική δημόσια κατακραυγή.

Το σκηνικό της επόμενης μέρας...

Ο πρέσβης Karlov δολοφονείται την ώρα που ο ενεργειακός αγωγός Ρωσίας-Κίνας πιθανότατα δεν προχωρά, και την ώρα που πριν από περίπου ένα μήνα δημοσιεύθηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τρίτη συμφωνία κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα στην Τουρκία, αυτή τη φορά από την Κίνα.

Πριν καν αναλάβει επίσημα καθήκοντα προέδρου ο κ. Trump, είδαμε δυο πολύ σημαντικά σημεία γραφής στην εξωτερική πολιτική που πιθανώς θα ακολουθήσει. Πολιτική «συνεννόησης» με τη Ρωσία και σύγκρουσης με την επικίνδυνα ανερχόμενη Κίνα. Μάλιστα η «συνεννόηση» ΗΠΑ-Ρωσίας έχει στο επίκεντρο την από κοινού αντιμετώπιση της επικίνδυνα ανερχόμενης Κίνας. Μιας Κίνας που απειλεί τα συμφέροντα και των δυο άλλων υπερδυνάμεων και που συνεργάζεται και στηρίζει τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Βόρειας Κορέας. Κρατήστε αυτό το τελευταίο στοιχείο.

Ίσως η Τουρκία να είναι το πεδίο-αντιπρόσωπος που οι αντιδράσεις στην ανταλλαγή μηνυμάτων θα κρίνουν και το σκηνικό στην μακρινή Άπω Ανατολή. Και ίσως να θέλουν οι δυο υπερδυνάμεις να συσφίξουν τόσο τις σχέσεις τους με την Τουρκία που να την καταστήσουν σημαντικό πόλο απασχόλησης και ανταγωνισμού της Γερμανικής Ευρώπης. Κλείνοντας να υπενθυμίσουμε ότι στις διεθνείς σχέσεις συνήθως λέμε πως τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




16 Δεκ 2016


Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Κίνας προχώρησε στην κατάσχεση ενός υποβρύχιου drone που είχε στείλει αμερικανικό ωκεανογραφικό σκάφος σε διεθνή ύδατα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Οι ΗΠΑ προχώρησαν σε διάβημα, ζητώντας να τους επιστραφεί το drone, ανέφερε αμερικανός αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας, μιλώντας στο πρακτορείο Reuters.

Πρόκειται για το πρώτο περιστατικό τέτοιου τύπου στην πρόσφατη ιστορία.

Το περιστατικό σημειώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου βορειοδυτικά του κόλπου Σούμπικ, την ώρα που το USNS Bowditch, ένα ωκεανογραφικό ερευνητικό σκάφος, επρόκειτο να ανακτήσει το υποβρύχιο σκάφος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


2 Σεπ 2016

Η γεωπολιτική σπουδαιότητα της Μέσης Ανατολής συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της Κίνας, η οποία φαίνεται πως πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τα "βήματα" της Μόσχας

Ανάλυση: South Front 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Την περασμένη εβδομάδα, ο διευθυντής του Γραφείου Διεθνούς Στρατιωτικής Συνεργασίας της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής της Κίνας, Γκουάν Γιου Φέι, έφθασε στη Δαμασκό για συνομιλίες με τον Σύριο υπουργό Άμυνας, Φαχάντ Τζασίμ αλ-Φρέιζ, και άλλους αξιωματούχους της κυβέρνησης της Δαμασκού. Ο Γκουάν ανακοίνωσε ότι το Πεκίνο και η Δαμασκός είχαν συνάψει συμφωνία, σύμφωνα με την οποία ο κινεζικός στρατός θα παράσχει ανθρωπιστική βοήθεια προς την Συρία, και είχαν συζητήσει την δυνατότητα συμμετοχής Κινέζων στρατιωτικών στον τομέα της κατάρτισης του συριακού στρατού και άλλες δραστηριότητες με στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας στην αραβική αυτή χώρα.

Το δημοσίευμα του κινεζικού πρακτορείου Xinhua δεν περιείχε λεπτομέρειες σχετικά με την συμφωνημένη κινεζική αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Συρία. Επιπλέον, εντείνονται οι φήμες, σύμφωνα με τις οποίες οι Κινέζοι στρατιωτικοί σύμβουλοι ήδη εργάζονται στη Συρία, παρατηρώντας τις προσπάθειες της Δαμασκού για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει προς το παρόν καμία σαφής ένδειξη ότι η Κίνα έχει εμπλακεί στη σύγκρουση.

Κατά την επίσκεψή του στη Δαμασκό, ο Γκουάν συναντήθηκε επίσης με έναν Ρώσο στρατηγό, το όνομα του οποίου δεν έχει γνωστοποιηθεί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επίσκεψη του Γκουάν πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από κρίσιμες στρατιωτικές εξελίξεις μέσα και γύρω από τη Συρία, όπως ήταν η ανάπτυξη ρωσικών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση του Χαμεντάν στο Ιράν και η κλιμάκωση των εντάσετων μεταξύ των κουρδικών δυνάμεων που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και των φιλοκυβερνητικών πολιτοφυλακών στην ανατολική Συρία.

Η κλιμάκωση των στρατιωτικών ενεργειών της Μόσχας στην περιοχή ενδέχεται να εξωθήσει το Πεκίνο να ακολουθήσει τα βήματα της συμμάχου χώρας του και να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την εξασφάλιση διπλωματικών και οικονομικών πλεονεκτημάτων, προτού η συριακή σύγκρουση φθάσει στο τελικό της στάδιο. Σχεδόν όλοι οι εμπειρογνώμονες θεωρούν την συνεχιζόμενη μάχη για το Χαλέπι σημείο καμπής σε αυτόν τον πόλεμο. Εάν η Δαμασκός κερδίσει, οι “μετριοπαθείς” που στηρίζουν οι ΗΠΑ, όπως η ομάδα Τζαμπάτ Φατάχ αλ-Σαμ και άλλες παρεμφερείς ομάδες θα έχουν ελάχιστες πιθανότητες να παίξουν σημαντικό ρόλο στο μέλλον της Συρίας.

Η περαιτέρω σύγκλιση του Ιράν, της Κίνας και της Ρωσίας στα πλαίσια της συριακής σύρραξης αναγκάζει την κυβέρνηση Ομπάμα να αναπτύξει επειγόντως μια κατάλληλη στρατηγική, προκειμένου να διεκδικήσει τη θέση του κυρίαρχου παίκτη στην περιοχή. Μία έμμεση ενίσχυση της σύγκρουσης μεταξύ Δαμασκού και των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ κουρδικών δυνάμεων στο Χασάκε και μία ντε φάκτο διχοτόμηση των περιοχών που ελέγχονται από τους Κούρδους από την υπόλοιπη Συρία, με παράλληλη ενίσχυση της παρουσίας Αμερικανών στρατιωτικών, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις επιλογές της Ουάσιγκτον στην σημερινή γεωπολιτική συγκυρία. Όσο για τις άμεσες ανοιχτές προειδοποιήσεις προς την Ρωσία και την Συρία από τον κυβερνήτη των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ και την Συρία, αντιστράτηγο Στήβεν Τάουνσεντ, ότι το στρατιωτικό άγημα των ΗΠΑ στις κατεχόμενες περιοχές της ανατολικής Συρίας θα υπεραμυνθεί των θέσεών του, έδειξε σαφώς την κατεύθυνση της Ουάσιγκτον προς την στρατηγική του “διαίρει και βασίλευε” όσον αφορά σε αυτήν την κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα.

Τέλος, ένα ακόμη ενδιαφέρον γεγονός είναι ότι ορισμένα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης και μερικοί εμπειρογνώμονες, οι οποίοι παρακολουθούν στενά τις ρωσικές επιχειρήσεις στην Συρία, χαρακτηρίζουν την στρατηγική της Μόσχας στον πόλεμο της Συρίας ως υπερβολικά μετριοπαθή. Κατά την άποψή τους, η μερική απόσυρση των αεροπορικών δυνάμεων της Ρωσίας, οι διάφορες συμφωνίες εκεχειρίας για ανθρωπιστικούς λόγους σε ολόκληρη την συριακή επικράτεια και οι προσπάθειες για μια επίλυση της σύγκρουσης μέσω πολιτικού διαλόγου πριν από την πλήρη στρατιωτική ήττα των μισθοφορικών ομάδων και παρατάξεων που δρουν στη χώρα ήταν πρόωρη.

Βάσει αυτών των θέσεων, το Πεκίνο είναι πολύ πιθανό να συμβάλει στην ενίσχυση των περαιτέρω στρατιωτικών προσπαθειών με στόχο την επίλυση του προβλήματος της τρομοκρατίας στην Συρία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


2 Μαΐ 2016

Tου Ιωάννη Μιχαλέτου 

Κινήσεις πολλών παιχτών εν τω μεταξύ.

Οι πρώτοι μήνες του 2016 δείχνουν μια καλά προετοιμασμένη επέκταση του Κινεζικού Κεφαλαίου στις χώρες της Ν.Α. Ευρώπης και της Κεντρικής πέριξ του Δούναβη. Η αγορά του λιμένα του Πειραιά, της μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαίου της Αλβανίας (σε Κινεζική εταιρεία που συνδέεται με το Ρωσικό Κρεμλίνο), γεωργικών εκτάσεων στη Σερβία, του Αεροδρομίου των Τιράνων, χαλυβουργιών και εργοστασίων μηχανημάτων στη Τσεχία και στη Σερβία, οδικό δίκτυο στο Μαυροβούνιο, υδροηλεκτρικά κέντρα στο Μαυροβούνιο, οδικό δίκτυο στα Σκόπια, κέντρων επιμελητείας στη Βουλγαρία, εμπορικών κέντρων και αγροτικής γης στην Ουγγαρία και ξενοδοχείων στη Βουλγαρία καθώς και πολλές άλλες, συνολικής αξίας μέχρι στιγμής άνω των 11 δις. Δολαριών.

Ταυτοχρόνως ετοιμάζεται εξαγορά της ποδοσφαιρικής ομάδας της Μίλαν, εξαγορά της μεγαλύτερης εταιρείας χημικών της Ελβετίας (αξίας 42 δις Δολ.), κ.α. Σε ευρύτερο επίπεδο οι Κινέζοι επισπεύδουν την ρευστοποίηση Δολαρίων από τα αποθεματικά τους για την απόκτηση Κεφαλαίου, γεγονός που πλήττει τις μακροπρόθεσμες σταθερές του σημερινού παγκοσμίου οικονομικού συστήματος και τυγχάνει μάλιστα και μίμησης και από άλλες δυνάμεις.

Επιπλέον, προετοιμάζονται Ισλαμιστικά δίκτυα στην ίδια ακριβώς περιοχή με πιθανή εκτροπή της κατάστασης σε ακραίας μορφής αντιπαράθεση. Το παραπάνω σε συνδυασμό με την προσπάθεια αποκοπής της Ν.Α. Ευρώπης από την υπόλοιπη με σκοπό τον εξοβελισμό τυχόν Γερμανικής, Ρωσικής επιρροής αλλά και Τουρκικής, Ιρανικής και Γαλλικής, όπως και συγκεκριμένων Ισραηλινών επιχειρηματικών κύκλων (βλ. υπόθεση Ρουμανίας και εταιρείας "μαύρου κύβου").

Ακολουθεί κείμενο ενδιαφέροντος στα Αγγλικά

ΑΡΧΗ

SAFET EKREM DURGUTI
- Bosnia and Herzegovina passport number 4725900 , issued in Travnik on 20 Oct. 2005, valid until 20 Oct. 2009 National identification no.: a) Bosnia and Herzegovina national identity number JMB 1005967953038 b) Bosnia and Herzegovina identity card number 04DFC71259 c) Bosnia and Herzegovina driving license number 04DFA8802 issued by the Ministry of Interior of the Central Bosnia Canton, Travnik, Bosnia and Herzegovina Address: 175 Bosanska Street, Travnik, Bosnia and Herzegovina Listed on: 26 Dec. 2003 (amended on 16 Sep. 2008, 24 Mar. 2009)
- Other information: Father's name: Ekrem. Founder and head of Al-Haramain Islamic Foundation (listed under permanent reference number QE.A.71.02.) from 1998 until 2002. Reportedly located in Bosnia and Herzegovina as at Dec. 2008. Also reported to travel often in the area of Kosovo. Working as a teacher at Elci Ibrahim Pasha's Madrasah, Travnik, Bosnia and Herzegovina since Oct. 1994as at Dec. 2008).
- He was taken off from the list of Terrorist by US State Department in mid-2011 despite the fact that he was designed as terrorist instructor in charge of indoctrination and special training and that he was one of the establishers organization Vezir. Durguti was leading an organization known as "Vezir" or "Vazir."
The UN and US allege that Vezir is little more than a front for the al-Haramain Islamic Foundation, based in Travnik, Bosnia, where Durguti was last sighted. Vezir and al-Haramain were heavily supported by Saudi charities and members proselytized the fundamentalist Wahhabi strain of Islam. Safet Durguti established great network in Turkey with connection with East Turkestan Mοvement. Via Albanian network in Switzerand he is in touch with brothers Bahtiyar Mahmud and Arkin Mahmud.
ΤΕΛΟΣ

Ο Ντουργούντι ανήκε σε ομάδα περίπου 70 Ισλαμιστών που τέθηκαν εκτός "μαύρης λίστας" των διεθνών αρχών την περίοδο που ανέκυψε η "Αραβική Άνοιξη" στα μέσα του 2011 και εν συνεχεία οι οπαδοί τους προετοίμασαν την μαζική στρατολόγηση εθελοντών προς τις θερμές ζώνες και ιδίως της Συρίας.

Επιπλέον η ενασχόληση Βαλκανίων -Ισλαμιστών με τη Συρία ξεκινά το 2005 όταν και συνελήφθη στη Δαμασκό γνωστότατο στέλεχος του πρώην ΟυΤσεΚα, που ετοίμαζε ομάδες τρομοκρατών εκεί μέσω Ιορδανίας. Διέφυγε την εκτέλεση χάρης έντονες διπλωματικές διεργασίες εκείνη την εποχή.

Επιπροσθέτως υπάρχει άμεση ανάμειξη του Τουρκικού παράγοντα στις ανωτέρω εξελίξεις που υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να πυροδοτηθούν μετά την 1η εβδομάδα του Ιουνίου λόγω των εξελίξεων στη ΠΓΔΜ και την έκρυθμη κατάσταση εκεί.

Προσέτι, η Αλβανία επιθυμώντας να πατά σε δύο βάρκες, έδωσε άδεια προσφάτως για την εγκατάσταση 3.000 μαχητών της τρομοκρατικής ομάδος "Mujahideen-e Khalq". Η προηγούμενη παρουσία αυτής της οργάνωσης σε γειτονική χώρα της Ελλάδος προκάλεσε αντιδράσεις με αποτέλεσμα τρομοκρατική ενέργεια σε παραθαλάσσια πόλη το 2011. Εκείνη την περίοδο η παρουσία αυτής της οργάνωσης ήταν αριθμητικά μικρότερη αλλά και συγκεκαλυμμένη.
Αλβανικοί κύκλοι ασφαλείας εκφράζουν έντονη ανησυχία για αυτή τη κίνηση του Έντι Ράμα που βάζει σε κίνδυνο τόσο την Αλβανική ασφάλεια όσο και την περιφερειακή.

Η εντονότατη ανάδειξη και νέων ομάδων εξτρεμιστών στη Βόρειο -Δυτική Βοσνία έχει επιπλέον κινητοποιήσει όλες τις αρχές ασφαλείας της περιοχής αλλά και εμφάνισε την ενδιαφέρουσα συνεργασία Ιταλικών-Βρετανικών αρχών ασφαλείας σε όλα τα Δυτικά Βαλκάνια.

Στο Κοσσυφοπέδιο μαίνεται εδώ και ένα χρόνο πόλεμος φατριών που μέχρι στιγμής των κερδίζει η νυν επίσημη πολιτική τάξη, αλλά με άγνωστη συνέχεια και με άμεσες επιπτώσεις στο γειτονικό Τέτοβο και κατά συνέπεια στην ΠΓΔΜ.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα, πρέπει ταχύτατα να εκκενώσει τον καταυλισμό της Ειδομένης και να σταματήσει να έχει μνημονιακή λογική σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας. Εκ των ων ουκ άνευ πρέπει να είναι η ενδελεχής προετοιμασία του κράτους για πιθανό (άνω του 70%) νέου μαζικού εισερχόμενου κύματος προσφύγων/μεταναστών, μετά τις 12 Ιουνίου 2016.

Διαφορετικά από γεωπολιτικός παίχτης κινδυνεύει να γίνει γεωπολιτικό έπαθλο.

Υ.Γ.

- Το περιφερειακό κέντρο προετοιμασιών επιχειρήσεων αποσταθεροποίησης στη Ν.Α. Ευρώπη την παρούσα περίοδο είναι το Βελιγράδι (όχι όμως η κυβέρνηση εκεί)

- Με τα ανωτέρω βλ. και "Σχεδιασμοί "Μεγάλης Αλβανίας" και εμπλοκή Ισλαμιστών-εξτρεμιστών"

- Η Τουρκία κατάρτισε και εφαρμόζει σύστημα αποκλεισμού από την χώρα της οποιουδήποτε κρίνει πως μπορεί να παίξει ή παίζει ρόλο σε πληροφοριακές αποστολές. Ως εκ τούτου εκδίδονται συνεχώς "μαύρες λίστες" με αλλοδαπούς που τους αρνείται η είσοδος στα αεροδρόμια της. Πλην αυτών που έχουν δημοσιοποιηθεί, υπάρχουν και δεκάδες άλλες.
Η Άγκυρα φοβάται ότι αποτελεί στόχος μαζικών τρομοκρατικών ενεργειών από πολλές πλευρές, όπως και κινητοποίησης πολιτών τύπου "πορτοκαλί επανάσταση"

- Άλλες χώρες όπως η Ρουμανία έχουν ταυτοχρόνως αυξήσει τα μέτρα ασφαλείας τους σε σχέση με εισερχόμενους αλλοδαπούς δίνοντας έμφαση σε ΜΚΟ που σχετίζονται με "πρόσφυγες" και "ανθρώπινα δικαιώματα".

Η Ελλάδα οφείλει να είναι μέρος της λύσης των προβλημάτων και όχι το πρόβλημα.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


30 Ιαν 2016

«Καὶ ὁ ἕκτος άγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν, τὸν Εὐφράτην· καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου» 
Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφάλαιο 16ο

Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary  
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Κίνα οργάνωσε μια μεγαλειώδη στρατιωτική παρέλαση για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με χαιρετισμό που απηύθυνε για τη νίκη της χώρας του το 1945 επί της Ιαπωνίας, μια νίκη η οποία "επέτρεψε στην Κίνα να ξαναγίνει μια μεγάλη χώρα στον παγκόσμιο χάρτη", ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ κήρυξε την έναρξη της επιβλητικής στρατιωτικής παρέλασης, που διήρκησε σχεδόν δύο ώρες.

Παρών στις εκδηλώσεις ήταν ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ οι μεγαλύτεροι ηγέτες των χωρών της Δύσης, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, απέφυγαν την πρόσκληση. Περίπου 12.000 στρατιώτες και 500 άρματα μάχης άρχισαν την παρέλαση, πάνω από την οποία πετούσαν σχεδόν 200 αεροπλάνα και ελικόπτερα, σύμβολα της ανερχόμενης δύναμης της Κίνας.

Τι ακριβώς σημαίνει, όμως, η “ανερχόμενη δύναμη της Κίνας”;

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Κίνα έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε να μετατραπεί σε εξέχοντα “παίκτη” στην παγκόσμια σκηνή, με δραστηριότητες παγκόσμιας εμβέλειας και συμφέροντα που εκτείνονται αρκετά μακριά από τις ακτές της.

Στα πλαίσια αυτά, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ) της Κίνας προσανατολίζεται προς τις εξελισσόμενες προτεραιότητες της χώρας, ενισχύοντας τις δραστηριότητές του σε όλους τους τομείς, από την αγορά νέων οπλικών συστημάτων στην οργάνωση του στρατού. Ο αυξανόμενος ανταγωνισμός στην περιοχή Ινδίας-Ασίας-Ειρηνικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους καθιστά επιτακτική, όσο ποτέ άλλοτε, την ανάγκη της Κίνας να αυξήσει τη στρατιωτική της ικανότητα στην διεξαγωγή άψογων κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

O Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έχει ήδη αναβαθμίσει τον εξοπλισμό του και έχει διαθέσει ένα βαθμιαία αυξανόμενο μερίδιο πόρων για το ναυτικό, την αεροπορία και την Δύναμη Πυραύλων. Ο πιο πρόσφατος γύρος αμυντικών μεταρρυθμίσεων της Κίνας ξεκίνησε ήδη από τον πρώτο μήνα του 2016 και αποσκοπεί αφ’ ενός στο σχεδιασμό στρατιωτικών δομών, οι οποίες θα είναι σε θέση να συντονίζουν συνδυασμούς οπλικών συστημάτων στο πεδίο της μάχης και αφ’ ετέρου στην αύξηση της διοίκησης και του ελέγχου, της επίγνωσης της κατάστασης και της ακρίβειας. Η εφαρμογή της τεχνολογικής δικτύωσης αναμένεται να ενισχύσει τον ΛΑΣ, ώστε να διεξαγάγει επιτυχώς κοινές επιχειρήσεις και να προασπίζεται τα κινεζικά συμφέροντα στο πολύπλοκο περιβάλλον του σύγχρονου κόσμου.

Μετά το σημερινό κύμα μεταρρυθμίσεων στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, η κινεζική Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή (ΚΕΣ) θα είναι υπεύθυνη για τον καθορισμό και την εφαρμογή των γενικών πολιτικών που θα αφορούν το στράτευμα, ενώ οι διοικητές των ενοποιημένων ζωνών μάχης θα είναι υπεύθυνοι για τις πολεμικές επιχειρήσεις. Το αρχηγείο της υπηρεσίας θα επικεντρώνεται κυρίως στην ανάπτυξη των δυνάμων. Όι μεταρρυθμίσεις αυτές αναμένεται να βελτιώσουν την ικανότητα της ΚΕΣ να λειτουργεί ως μία κοινή δύναμη και να αποφεύγεται η σύγχυση που προκαλείται συνήθως σε μια περίπλοκη δομή διοίκησης. Ταυτόχρονα, οι διοικητές των αναμορφωμένων ζωνών μάχης θα πρέπει να αποδεχθούν τις νέες, αυξημένες αρμοδιότητές τους, εάν θέλουν να είναι αποτελεσματικοί.

Σήμερα η Κίνα έχει 2.285.000 μάχιμους στρατιωτικούς, ενώ η πλήρης διαθέσιμη δύναμή της ανέρχεται σε  795.500.000. Οι βελτιώσεις, οι οποίες θεσπίστηκαν και ήδη εφαρμόζονται, θα επιτρέψουν στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό να γίνει μια δύναμη ικανότατη, έτοιμη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις οποιουδήποτε σύγχρονου πολέμου από οργανωτικής απόψεως.

Παρ’ όλα αυτά, οι μεταρρυθμίσεις αυτές από μόνες τους δεν επαρκούν, ώστε να καλυφθούν πλήρως οι στόχοι της Κίνας σε αμυντικό επίπεδο. Παρά τις ήδη μεγάλης εμβέλειας και ολοένα επεκτεινόμενες κοινές εκπαιδευτικές ασκήσεις, ο ΛΑΣ έχει έλλειψη πραγματικής εμπειρίας.

Ωστόσο, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το πρόβλημα αυτό είναι θέμα χρόνου να επιλυθεί, με την αναμενόμενη αύξηση της συμμετοχής της Κίνας σε ανθρωπιστικές, αντιτρομοκρατικές και άλλου είδους αποστολές σε διάφορα σημεία του πλανήτη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2016


Του Πιότρ Ακόπωφ
Μετάφραση - Απόδοση Σωτήριος Δημόπουλος

Ο Σι Τσινπίνγκ θα επισκεφθεί, την επόμενη εβδομάδα, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Με φόντο την επιδείνωση της σαουδαραβο-ιρανικής αντιπαράθεσης, την άρση των κυρώσεων προς το Ιράν και τον πόλεμο στη Συρία, αυτό το ταξίδι αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Υπερασπίζοντας τα εθνικά της συμφέροντα, η Κίνα ενεργεί σε έναν γενικό γεωπολιτικό συντονισμό με τη Ρωσία. Συμμετέχει ενεργητικά στα μεσανατολικά ζητήματα –βεβαίως, όχι στο βαθμό των ΗΠΑ, της Ρωσίας ή της Ευρώπης, αλλά ήδη περισσότερο κι από σοβαρά, ώστε όλοι ν’ αναγκάζονται να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τον κινεζικό παράγοντα. Αν και μέχρι πρόσφατα η αλληλεπίδραση της Κίνας με τις χώρες της περιοχής ήταν δομημένη κυρίως σε μια δυσδιάστατη σχέση – το Πεκίνο αγοράζει μεσανατολικό πετρέλαιο και προσφέρει επενδύσεις- η Ουράνια Αυτοκρατορία αποδεικνύει ότι πλέον κινείται σε πολλαπλούς τομείς. Βεβαίως, σε αντίθεση με τη Ρωσία, δεν πρόκειται να συμμετάσχει ευθέως σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη συριακή σύγκρουση, και, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, δεν διαθέτει στην περιοχή στρατιωτικές βάσεις –ωστόσο το Πεκίνο ήδη από καιρό έχει υπερβεί το επίπεδο του απλού αγοραστή πρώτων υλών. Η Κίνα πήρε μέρος στις συνομιλίες για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τη Συρία και τώρα ο Σι πάει σε δύο χώρες, που βρίσκονται σε φάση οξύτατης σύγκρουσης: στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία.

Η επίσκεψη του προέδρου της Λ.Δ. της Κίνας ήταν προγραμματισμένη καιρό πριν την εκτέλεση του Αγιατολλάχ αλ-Νιμρ και την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στη Τεχεράνη – για την προετοιμασία της επίσκεψης για πρώτη φορά υπήρξε ανακοίνωση του Κινέζου πρέσβη στο Ιράν πριν από ένα χρόνο. Αλλά μέσα σ’ αυτό το διάστημα συνέβησαν τόσα γεγονότα -υπήρξε συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, άρχισε η ρωσική επιχείρηση στη Συρία, ήλθαν σε αντίθεση το Ριάντ και η Τεχεράνη- που η επίσκεψη πραγματοποιείται εν πολλοίς σε μια νέα περιφερειακή πραγματικότητα. Αν και, ωστόσο, η σημασία που έχουν οι συγκεκριμένες στάσεις της επίσκεψης του Σι θα εξακολουθήσει να υφίσταται για το Πεκίνο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

ΙΡΑΝ: Ο Σι θα φθάσει στην Τεχεράνη στις 23 Ιανουαρίου, έπειτα από τις επισκέψεις του σε Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο –και έτσι ο Κινέζος πρόεδρος θα γίνει ο πρώτος ηγέτης ξένου κράτους που θα επισκεφθεί αυτή τη χώρα μετά την άρση των κυρώσεων.
Το Ιράν πουλά πετρέλαιο στην Κίνα και λαμβάνει από αυτήν επενδύσεις, τεχνολογία και όπλα, επίσης κατασκευάζει μαζί της αγωγό φυσικού αερίου, ο οποίος θα φέρει το ιρανικό αέριο στο, μεταξύ του Ιράν και της Κίνας, Πακιστάν (μπορεί μέχρι την Κίνα), και θα καταστεί βασικό τμήμα του δημιουργημένου από το Πεκίνο μεγάλου οικονομικού τόξου, το οποίο θα περνά και ο νέος Δρόμος του Μεταξιού. Η Κίνα μπορεί να δώσει στο Ιράν –όπως έκανε έως τώρα στο Πακιστάν- δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις, μια αξιόπιστη καταναλωτική αγορά, και ακόμη βασικότερο τη γεωπολιτική βοήθεια.
Το Ιράν είναι ένα ανεξάρτητο κράτος -ένα από τα λίγα στον κόσμο, που απολαμβάνει απόλυτη κυριαρχία- και μόλις τώρα βγαίνει από μια τριαντάχρονη σύγκρουση με τους αγγλοσάξονες. Οι προσπάθειες να αναχαιτιστεί ή να εξολοθρευθεί το Ιράν, δεν συνδυάζονταν απλά με την επιθυμία να απαλλαγούν από έναν ανεξάρτητο παίκτη στην Μεγάλη Μέση Ανατολή, αλλά και από ένα εναλλακτικό στη δυτική δημοκρατία μοντέλο κρατικής και κοινωνικής συγκρότησης, που και μόνον το γεγονός της ύπαρξής του παρεμποδίζει την ιδεολογική εκστρατεία της χειραφέτησης και του «εκδημοκρατισμού» του ενάμιση δισεκατομμυρίου του ισλαμικού κόσμου. Το Ιράν άντεξε την πίεση, έχοντας την στήριξη της Κίνας και της Ρωσίας –και τώρα, όταν ήδη και η Μόσχα έχει μπει σε ανοικτή σύγκρουση με τις ΗΠΑ, εμφανίζονται νέες δυνατότητες για την στρατηγική συνεργασία της Τεχεράνης τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Κίνα.
Η ιρανική αγορά έχει τεράστιο δυναμικό – τόσο για επενδύσεις όσο και για εμπόριο. Οι εξαγωγικές δυνατότητες του Ιράν είναι επίσης τεράστιες, και είναι κατανοητό ότι προς την κατεύθυνση του Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία σε κάποιους τομείς λειτουργούν ανταγωνιστικά. Αλλά ο όποιος οικονομικός ανταγωνισμός ωχριά μπροστά στα κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα –και αυτά για τη Ρωσία και την Κίνα στο ιρανικό μέτωπο συμπίπτουν. Και το ίδιο το Ιράν επιθυμεί το συντομότερο να ενταχθεί στον «Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης», ώστε να γίνει τμήμα της σινο-ρωσικής συμμαχίας, που αποκτά πια τα χαρακτηριστικά ενός παγκοσμίου ευρασιατικού οργανισμού, που ασχολείται τόσο με την ασφάλεια, όσο και με την οικονομική ανάπτυξη των μελών του.
Η είσοδος του Ιράν στον ΟΣΣ, όπου εδώ και καιρό έχει το καθεστώς του παρατηρητή, καθυστέρησε λόγω των κυρώσεων. Αλλά τώρα αυτό το ζήτημα ήρθη, κι η Τεχεράνη μπορεί με βεβαιότητα να υπολογίζει στο ότι, αυτό το καλοκαίρι, στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού θα ληφθεί η απόφαση ώστε έπειτα από έναν χρόνο θα γίνει μέλος του. Πολύ περισσότερο που σε αυτή τη σύνοδο θα γίνουν μόνιμα μέλη η Ινδία και το Πακιστάν –δηλαδή ο ΟΣΣ τώρα δεν θα στηρίζεται στον σινο-ρωσικό άξονα αλλά στο τριμερές θεμέλιο Μόσχας-Δελχί- Πεκίνου.

ΣΥΡΙΑ: Στη συριακή σύγκρουση, όπου η Ρωσία και το Ιράν βοηθούν μαζί την Δαμασκό, το Πεκίνο βρίσκεται κι αυτό στην πλευρά του Άσαντ και φυσικά για την ανοικοδόμηση της Συρίας, για την οποία έχυσαν το αίμα τους Ιρανοί στρατιώτες και πολέμησαν Ρώσοι πιλότοι, θα συνεισφέρουν κατά πολύ οι κινεζικές επενδύσεις.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Η Κίνα, όπως και η Ρωσία, πρέπει να εμβαθύνουν τη συνεργασία με το Ιράν για τη διευθέτηση του αφγανικού ζητήματος, το οποίο αποτελεί βασικό περιφερειακό ζήτημα για τον Οργανισμό της Σαγκάης και μόνιμο πονοκέφαλο για το Ιράν. Στο Πεκίνο περίφημα καταλαβαίνουν ότι χωρίς διαρκή ειρήνευση του Αφγανιστάν (που περιλαμβάνει φυσικά και την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων) κανένα από τα σχέδια για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού δεν θα αντέξει –τόσο αυτά μέσω της Κεντρικής Ασίας όσο και όσα θα περνούν μέσω του γειτονικού Πακιστάν. Για την διευθέτηση του αφγανικού ενδιαφέρεται ομοίως και η Τεχεράνη – καθώς, πρακτικά, για 37 χρόνια, από τότε που έγινε η ανακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, στα ανατολικά της σύνορα, στο γειτονικό Αφγανιστάν, διεξάγεται, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, ένας συνεχής πόλεμος.

ΙΡΑΚ: Ένα άλλο σημείο αλληλεπίδρασης του Πεκίνου με την Τεχεράνη αποτελεί ο δυτικός γείτονας του Ιράν, το Ιράκ. Το πρώην ισχυρό περιφερειακό κράτος σήμερα βρίσκεται σε ημιδιαλυμένη και συγκρουσιακή κατάσταση, στην ελίτ της οποίας γίνεται ένας μόνιμος ανταγωνισμός μεταξύ των εγκαθέτων της Αμερικής και των φιλο-ιρανικών σιιτικών δυνάμεων. Συγχρόνως πάνω από το μισό ιρακινό πετρέλαιο το αγοράζει η Κίνα και είναι κατανοητό ότι ένα από τα κλειδιά της σύσφιξης των σχέσεων με τη Βαγδάτη βρίσκεται στη Τεχεράνη. Γι’ αυτό το λόγο ο Σι δεν θα πάει στο Ιράκ –και όχι μόνον για λόγους ασφαλείας και της αδύναμης ιρακινής κυβέρνησης.
Είναι σίγουρο ότι στο Ιράν υφίσταται και ο φόβος της ισχυρής κινεζικής διείσδυσης στο Ιράκ και στις γειτονικές επαρχίες του Πακιστάν –αλλά ωστόσο δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι στη Τεχεράνη δεν κατανοούν ότι σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, οι Κινέζοι δεν θα χρησιμοποιήσουν τους γείτονες του Ιράν για την αποσταθεροποίηση της κατάστασης στη χώρα τους.

ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ: Συνολικά, πάνω από το μισό πετρέλαιο που αγοράζει η Κίνα προέρχεται από το Ιράν, το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Και η επίσκεψη του Σι ξεκινά από το Ριάντ, όπου δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από τις ερωτήσεις σε σχέση με τη σινο-ιρανική φιλία. Το Πεκίνο πάντα κατόρθωνε να οικοδομεί καλές σχέσεις και με τις δύο πλευρές του Περσικού κόλπου – σε όλους μας είναι απαραίτητος ο πλούσιος πελάτης, ο οποίος δεν χώνεται στις εσωτερικές σου υποθέσεις, και επίσης σου πουλά και όπλα. Και η Κίνα δεν πουλά όπλα μόνον στο Ιράν αλλά και στη Σαουδική Αραβία – και μάλιστα της έδωσε πρόσφατα και τους πλέον σύγχρονους βαλλιστικούς πυραύλους. Έως πριν από λίγο καιρό οι Σαουδάραβες ήσαν οι βασικοί εξαγωγείς πετρελαίου στην Κίνα αλλά σταδιακά τους ξεπέρασε η Ρωσία και είναι σαφές ότι βάσει των συνολικών οικονομικών και γεωπολιτικών παραγόντων το Ιράν έχει για την Κίνα υψηλότερη προτεραιότητα.

ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ: Την ίδια στιγμή η Κίνα πάντα θα διαφοροποιεί τις πηγές προμήθειας πρώτων υλών – με σαφή προτεραιότητα στους προμηθευτές μέσω επίγειας μεταφοράς πρώτων υλών (όπως η Ρωσία)- και θα αγοράζει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από όλον τον κόσμο. Και κάνει τα πάντα ώστε τα στενά σημεία από όπου γίνεται η μεταφορά πρώτων υλών να μην κλειστούν. Αυτό αφορά τα στενά της Μαλάκα (πλησίον της Σιγκαπούρης), μέσω των οποίων από τον Ινδικό Ωκεανό κατευθύνεται η βασική ροή των φορτίων από την Μέση Ανατολή και την Αφρική στην Κίνα, όπως και τα στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, μέσω των οποίων τα πλοία εισέρχονται στον Ινδικό ωκεανό.
Αν στην ασφάλεια του πρώτου, που βρίσκεται στην έξοδο του Περσικού κόλπου η Κίνα προς ώρας δεν μπορεί παρέμβει –εκεί και ανάμεσα στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία βρίσκεται ο αμερικανικός στόλος- στα άλλα στενά το Πεκίνο έχει αρχίσει να πλησιάζει. Πριν από λίγους μήνες οι Αμερικανοί δημοσίευσαν στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η Κίνα διεξάγει συνομιλίες για τη δημιουργία στρατιωτικής και ναυτικής βάσης στο Τζιμπουτί –τη μικρή αφρικανική χώρα, που βρίσκεται νοτίως της Σαουδικής Αραβίας, στην έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας προς τον Ινδικό Ωκεανό.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Η Κίνα έχει αποκτήσει ισχυρές προσβάσεις στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας, στο Σουδάν, και ολοένα περισσότερες επενδύσεις κατευθύνονται και προς την Αίγυπτο. Στο Κάιρο ο Σι Τσινπίνγκ θα βρεθεί καθ’ οδόν μετά το Ριάντ και πριν τη Τεχεράνη – πολύ περισσότερο που το να πάει απευθείας, στις παρούσες συνθήκες της σαουδαραβο-ιρανικής σύγκρουσης, δεν θα ήταν διπλωματικά ευγενές.
Ο Στρατάρχης Σίσι λαμβάνει μεγάλη οικονομική βοήθεια από τη Σαουδική Αραβία, αλλά γενικά δεν επιδιώκει να συμμετάσχει στο αντι-ιρανικό της μπλοκ. Η προσέγγιση Σίσι, Ρωσίας και Κίνας – για παράδειγμα ο Αιγύπτιος πρόεδρος πέρυσι παρίστατο στις παρελάσεις σε Μόσχα και Πεκίνο- αναδείχθηκε ως ένα από τις εμφανή στοιχεία της αποδυνάμωσης των αμερικανικών θέσεων σε αυτή την πολύ σημαντική αραβική χώρα. Η Αίγυπτος είναι σημαντική για την Κίνα λόγω του καναλιού του Σουέζ –χωρίς το οποίο ουσιαστικά δεν είναι δυνατό να υπάρξει καμία θαλάσσια εμπορική σχέση μεταξύ Ευρώπης και Κίνας.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΔΥΝΑΜΕΩΝ: Οι Κινέζοι αντιλαμβάνονται ότι καμία επένδυσή τους στο εξωτερικό, που τους είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση της χώρας με πρώτες ύλες, δεν είναι προστατευμένη έως ότου συνεχίζει να υφίσταται ο μονοπολικός κόσμος, τουλάχιστον στη στρατιωτική του διάσταση. Ο μεγάλος κινεζικός στόλος είναι ακόμη υπό κατασκευή, και αν και ο Κινέζοι διεξήγαγαν επιδεικτικές στρατιωτικές ασκήσεις ακόμη και με Ιρανούς ναυτικούς, είναι σαφές ότι από μόνη της η Κίνα δεν είναι ικανή να προστατεύσει ούτε την προμήθεια πρώτων υλών έως τις ακτές της. Δεν μπορεί επίσης να εξασφαλίσει ούτε τα ισχυρά ερείσματα που κατέχει στην προμήθεια πρώτων υλών και στην εξορυκτική βιομηχανία χωρών της Αφρικής και της Ασίας, και τα οποία κέρδισε τα τελευταία 25 χρόνια. Στις σχέσεις με οποιοδήποτε κράτος η Κίνα ακολουθεί φυσικά τα δικά της συμφέροντα, αλλά τώρα το βασικό πρόβλημα του Πεκίνου δεν είναι πώς να συνδέσει μαζί του την μια ή την άλλη χώρα που έχει ανάγκη, αλλά πώς να εξασφαλίσει ένα ευνοϊκό για το ίδιο γεωπολιτικό κλίμα. Στην Κίνα είναι αναγκαία μια νέα αρχιτεκτονική των διεθνών σχέσεων, μια νέα ισορροπία δυνάμεων και γι’ αυτό εργάζεται πάνω σε αυτό το πλαίσιο μαζί με τη Ρωσία, η οποία βεβαίως ακολουθεί μια πολύ πιο επιθετική εξωτερική πολιτική.

Ο συντονισμός, ωστόσο, των ενεργειών του Πεκίνου με τη Μόσχα στην παγκόσμια αρένα δεν σημαίνει καθόλου ότι υπάρχει καταμερισμός ρόλων του τύπου «η Ρωσία κάνει πόλεμο και συγκρούεται, και η Κίνα αγοράζει και επενδύει». Και οι δύο χώρες κάνουν και το ένα και το άλλο, έστω και σε διαφορετική αναλογία. Για να μην αναφέρουμε για την ήπια ισχύ, τη μετριοπάθεια, τη διαμεσολάβηση και τις άλλες λειτουργίες μιας παγκόσμιας δύναμης.

Αυτή τη φορά στον Σι Τσιπίνγκ παρουσιάζεται η ευκαιρία να δείξει πως το Πεκίνο ενεργεί με το ρόλο του ειρηνοποιού στην σαουδαραβο-ιρανική σύγκρουση –ακόμη και εάν αυτό μπορεί να μην έχει καμία πραγματική επίπτωση, το ίδιο το γεγονός της κινεζικής στάσης θα αυξήσει την επιρροή του Πεκίνου στα παγκόσμια πράγματα συνολικά. Επιπλέον, στην περιοχή, που αποχωρεί ο χωροφύλακας-ΗΠΑ, υπάρχει ζήτηση στο ρόλο του βαρέων – βαρών γεωπολιτικού ειρηνευτή, ώστε μαζί με τη διεξαγόμενη επιχείρηση της Ρωσίας «επιβολής της ειρήνης» η Κίνα ταιριάζει κατά τρόπο ιδανικό.

Πηγή Σωτήριος Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2016


Η Κίνα διέταξε τις τράπεζές της να διακόψουν την αγορά δολαρίων ΗΠΑ!

Ανάλυση: Investment WatchJim RickardsFinancial Times 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Με μια αιφνιδιαστική κίνηση, η Κίνα ανέστειλε τις αγορές συναλλάγματος σε ορισμένες κινεζικές τράπεζες και διέταξε άλλες τράπεζες να πάψουν να αγοράζουν δολάρια.

Σύμφωνα με τρεις κινεζικές πηγές, η εντολή της ρυθμιστικής αρχής συναλλάγματος της Κίνας προς τις τράπεζες της χώρας τονίζει την ανάγκη να περιοριστεί η αγορά δολαρίων ΗΠΑ για τουλάχιστον ένα μήνα, σε μια προσπάθεια να ανακοπούν οι εκροές κεφαλαίων. Η κίνηση αυτή ακολουθεί το γεγονός ότι η Κίνα κατέγραψε την μεγαλύτερη ετήσια πτώση της σε συναλλαγματικά αποθέματα το 2015, ενώ η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας (η κεντρική τράπεζα της χώρας) έχει επιτρέψει μια απότομη πτώση στο κινεζικό γουάν, αυξάνοντας τους φόβους για ακόμη μεγαλύτερη φυγή κεφαλαίων.


"Όλες οι τράπεζες σε συγκεκριμένα χρηματιστήρια, μεταξύ άλλων της Σαγκάης και του Σενζέν, έλαβαν την εντολή πρόσφατα", διευκρίνισαν οι τρεις πηγές. Και οι τρεις προτίμησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, επειδή δεν τους επιτρέπεται να μιλήσουν στα μέσα ενημέρωσης.


"Το συνολικό ποσό των δολαρίων ΗΠΑ, που διατίθεται σε πελάτες από μια τράπεζα σε ένα από αυτά τα χρηματιστήρια τον Ιανουάριο, δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει το ποσό που πωλήθηκε τον Δεκέμβριο", σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

"Μας ζήτησαν να περιορίσουμε το ποσό αγοράς μας και υπάρχουν στόχοι, αλλά αυτό αφορά κυρίως τα ιδρύματα και τις επιχειρήσεις. Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στην πολιτική για ιδιώτες", δήλωσε μία από τις πηγές.

Αξιωματούχοι της Κρατικής Διοίκησης Ξένου Συναλλάγματος της Κίνας έδειξαν συγκρατημένοι και απέφυγαν να σχολιάσουν αμέσως, όταν τους τέθηκαν ερωτήματα.

Η Κίνα ανέστειλε επίσης πράξεις συναλλάγματος για ορισμένες ξένες τράπεζες, όπως η Deutsche Bank, η DBS και Standard Chartered, στα τέλη του περασμένου έτους.

Αλλά ενώ οι τρεις πηγές ισχυρίζονται πως τους πληροφόρησαν ότι η κίνηση αυτή γίνεται στα πλαίσια μιας προσπάθειας να ανακοπεί η εκροή κεφαλαίων, μια διαφορετική πηγή λέει πως κάτι εντελώς διαφορετικό ισχύει στην πραγματικότητα. Αυτό το κάτι δεν είναι άλλο από την πεποίθηση στην Κίνα ότι το δολάριο είναι τώρα άνευ αξίας και σύντομα θα καταρρεύσει εντελώς, ως νόμισμα, αφήνοντας τον κάθε κάτοχο δολαρίων απένταρο. Γι 'αυτό και η Κίνα κάνει ό, τι μπορεί για να ξεφορτωθεί το δολάριο. Ο τρόπος που γίνεται αυτό, ωστόσο, είναι ένα "χρήσιμο πρόσχημα" για τους Κινέζους για να αποτρέψουν την πρόωρη κατάρρευση, γεγονός το οποίο θα τους αφήσει με τρισεκατομμύρια άχρηστα δολάρια ΗΠΑ στα χέρια.

Χθες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όρισε ότι το κινεζικό γουάν κατατάσσεται πλέον ανάμεσα στα παγκόσμια νομίσματα που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της αξίας που έχουν τα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα.

Το γεγονός αυτό δεν αποκλείεται να προμηνύει μια σημαντική αναδιάταξη του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος και να ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι η συνεχιζόμενη κατάσταση του αμερικανικού δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος του κόσμου δεν είναι εγγυημένη.

Ο Jim Rickards των Νew York Times χαρακτήρισε την εν λόγω απόφαση του ΔΝΤ ως «πολιτική απόφαση» σε ειδικό άρθρο του σχετικό με το τι σημαίνει η κίνηση αυτή τόσο για την Κίνα όσο και για τις ΗΠΑ.

Η ιδιότητα μέλους στο αποκλειστικό “κλαμπ” των χωρών που διαθέτουν νόμισμα με ΕΤΔ   έχει αλλάξει μόνο μία φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η αλλαγή αυτή σημειώθηκε το 1999, ήταν καθαρά τεχνικής φύσεως και οφείλεται στο γεγονός ότι το γερμανικό μάρκο και το γαλλικό φράγκο αντικαταστάθηκαν από το ευρώ.

Ας φανταστούμε το όλο γεγονός σαν ένα παιχνίδι πόκερ τεσσάρων ατόμων, όπου ένας πέμπτος παίκτης απλά κάθισε στο τραπέζι με ένα τεράστιο αριθμό τσιπ. Αναγκαστικά, το παιχνίδι αυτό θα αποκτήσει νέα δυναμική.

Παρ’ όλο που η Κίνα έχει βελτιώσει αρκετά το βαθμό διαφάνειας στις εκθέσεις για τα αποθέματά της, ιδίως σε σχέση με το χρυσό, μεταξύ 2009-2015 δεν ανέφερε καμία αύξηση στα αποθέματα χρυσού της. Ωστόσο, από τα στοιχεία (κυρίως τα στατιστικά στοιχεία των ορυχείων και τις εισαγωγές του Χονγκ Κονγκ εισαγωγών) προκύπτει ότι, στην πραγματικότητα, η Κίνα έχει αγοράσει χιλιάδες τόνους χρυσού.

Βίντεο άρθρου:




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Νοε 2015

«Πρόσφατα και μετά τη συμμετοχή της ρωσικής αεροπορίας στη μάχη κατά της τρομοκρατίας η κατάσταση βελτιώθηκε και ο συριακός στρατός προελαύνει σε πολυάριθμες ζώνες στο συριακό έδαφος στο μέτωπο .Αν και δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε κάτι ως συγκεκριμένο μέτωπο θα ήταν προτιμότερο να μιλήσουμε για κατευθύνσεις και διάφορες περιοχές στο συριακό έδαφος», διαβεβαίωσε ο σύριος πρόεδρος al-Assad σε συνέντευξή του στην κινέζικη τηλεόραση TV Phœnix.

Ο πρόεδρος al-Assad πρόσθεσε ότι μετά τον πρώτο μήνα της ρωσικής συμμετοχής οι τρομοκρατικές οργανώσεις μειώθηκαν και κατά χιλιάδες τα μέλη τους τράπηκαν σε φυγή προς την Τουρκία και προς άλλες χώρες.

«Η αντιτομοκρατική μάχη δεν μπορεί να διεξαχθεί μόνο από αεροπορικές επιδρομές αλλά πρέπει να έχεουμε στρατιώτες στο έδαφος που να επιχειρούν», τόνισε ο al-Assad που διευκρίνισε ότι αυτός ο συντονισμός επιτεύχθηκε με το συνδυασμό του συριακού στρατού που επεμβαίνεις τα πεδία των μαχών και της ρωσικής αεροπορίας που βάλει από αέρος.

Ο σύριος πρόεδρος αρνήθηκε ότι υπάρχει κάποιος συντονισμός ή επαφή μεταξύ των αμερικανών δυνάμεων και της συριακής κυβέρνησης. Ήδη εδώ κι 1 χρόνο αυτό που αποκαλείται αμερικανική συμμαχία ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των τρομοκρατών αλλά το αποτέλεσμα ήταν οι τρομοκράτες να κερδίσουν και περισσότερο έδαφος και να στρατολογήσουν περισσότερους απ΄ όλον τον κόσμο.Κτά τη διάρκεια του 1ου μήνα της ρωσικής συμμετοχής οι τρομοκρατικές ομάδες κάποιοι στην Ευρώπη κάποιοι στην Υεμένηκαι καποιοι αλλού.Κι ένα άλλο θέμα που είναι μύθος.Δεν μπορείς να χτυπήσεις την τρομοκρατία μόνο από αέρος.

Η βασική διαφορά είναι ότι οι αμερικανοί δεν συνεργάζονται με καμιά δύναμη στο έδαφος ενώ οι ρώσοι το κάνουν.Για τους τελευταίους από κοινού στρατιωτικούς χειρισμούς μεταξύ αμερικανικών μαχητικών και ρωσικών ο πρόεδρος al-Assad ανέφερε ότι αυτοί αποσκοπούσαν ν΄αποφευχθεί κάθε εμπλοκή ανάμεσά τους γιατί επειχειρούσαν μερικές φορές στις ίδιες περιοχές..

Ο πρόεδρος al-Assad σημείωσε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν απτές οργανώσεις τςη συριακής αντιπολίτευσης και πρόσθεσε ότι μια αντιπολίτευση είναι πολιτικός όρος και δεν σημαίνει ούτε μπορεί να σημαίνει μια ομάδα ή ργάνωση μαχητών με αυτόματα όπλα ή κάθε τύπο άλλου όπλου ανά χείρας.«Αν μιλάμε για μέρη που σχετίζονται με εξτρεμιστές η πλειοψηφία αυτών των οργανώσεων έχουν διασυνδέσεις με την al-Qaïda, είτε μέσω Daech είτε μέσω Nosra, αλλά αν μιλάμε για πολιτική αντιπολίτευση κάποια μέρη αυτής της αντιπολίτευσης είναι στο εσωτερικό Συρίας και άλλες εκτός Συρίας.Ένα μέρος της διοχετεύει πολιτική υποστήριξη στους τρομοκράτες και ένα άλλο μέρος δεν κάνει κάτι τέτοιο αλλά αντιτίθεται στους τρομοκράτες και υποστηρίζει την κυβέρνηση παρ΄ότι είναι αντιπολίτευση », δήλωσε ο σύριος πρόεδρος al-Assad.

Δεν μπορείς να κάνεις κανένα πολιτικό βήμα πριν νικήσεις την τρομοκρατία γιατί αυτή είναι το εμπόδιο και αυτή αποτελεί την πρώτη προετεραιότητα για κάθε σύριο.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΕΊΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Μπορείς να πεις ότι είναι εμφύλιος όταν έχεις να κάνεις με μια συγκεκριμένη γραμμή που διαχωρίζει διαφορετικές συνιστώσες μιας συγκεκριμένης κοινωνίας ασχέτως αν είναι σεκταριστική, κοινωνική, η πολιτική. Αυτό δεν υπάρχει στη Συρία. Ο εμφύλιος πόλεμος καθορίζεται από εσωτερικούς παράγοντες και μοχλούς όχι από κράτη που υποστηρίζουν τρομοκράτες που έρχονται στη Συρία και τα οποία κράτη αναγγέλουν δημόσια ότι ο σκοπός τους είναι να αλλάξουν αυτό το κράτος ή όπως οι ίδιοι το λένε να αλλάξουν το καθεστώς αυτό δεν είναι ένας εμφύλιος πόλεμος αυτό είναι πόλεμος.

Και το Ισλαμικό Κράτος και η αλα Νούσρα είναι γεννήματα της αλ Κάιντα του Αφγανιστάν και όπως είπε και η Κλίντον είχαν εκπαιδευθεί για να πολεμήσουν τους σοβιετικούς με τα χρήματα των σαουδαράβων και υπό αμερικανική επίεβλεψη και καθοδήγηση.Είναι σαφές ρεαλιστικό κι όλοι το γνωρίζουν.Στην ιδεολογία τους είναι ουαχαμπίτικη σαουδαραβική.Τους υποστήριξαν η βασιλική οικογένεια Σ Αραβίας που υποστήριξε τους ουαχαμπίτικους θεσμούς δημόσια και επίσημα και βεβαίως έχουμε τόσες προσωπικότητες ουααχαμπισμού που μπορούν να τους χρηματοδοτούν.Ολα τα είδη υποστήριξης χρηήματα, αγορά πετρελαίου, ανθρώπινοι πόροι περνάνε μέσα από Τουρκία σε συνεργασία με σαουδάραβες και καταριανούς και βεβαίως με την αμερικανική και δυτική εποπτεία σε όλα αυτά.Αλλά χωρίς αυτή την πίσω βάση η ΙΣΙΣ δεν μπορεί να επιβιώσει γιατί δεν έχει εκκολαπτήριο στη Συρία γιατί δεν το έχει στη Συρία είναι σαν ξένο σώμα στη χώρα αλλά λόγω του φόβου δολοφονιών μπόρεσαν και πήραν κάποιες περιοχές αλλά στην πραγματικότητα η δύναμή τους προέρχεται από την Τουρκία με προσωπική υποστήριξη των Ερντογάν και Νταβούτογλου.

Ο τωρινός πρόεδρος της Τουρκίας είναι αδερφός μουσουλμάνος στην καρδιά του όταν είδε οτι η Μουσουλμανική αδερφότητα πηρε το πάνω χερι στην Τυνησία στη Λιβύη και στην Αίγυπτο πίστεψε ότι μπορούσε να αναβιώσει την οθωμανική αυτοκρατορία στον αραβικό κόσμο όχι όμως με το οθωμανικό όνομα αλλά με το ισλαμικό έτσι πίστεψε ότι θα κυβερνούσε τον κόσμο το μόνο του εμπόδιο ήταν η Συρία. Γι αυτό ο Ερντογάν λειτούργησε σύμφωνα με την προσωπική του ιδεολογία ξεχνώντας κάθε πλάνο που είχαμε με σκοπό να έχουμε καλές σχέσεις ευημερία κλπ όμως γι αυτόν η ιδεολογία είναι το παν .Γι αυτόν η Μουσουλμανική Αδελφότητα πρέπει να πάρει το πάνω χέρι στη Συρία κι αυτός να γίνει ο ιμάμης της Αδελφότητας στην περιοχή.

Η Κίνα με αυτή τη συνέντευξη στέλνει μήνυμνα μετά την εκτέλεση κινέζου ομήρου από την ΙΣΙΣ στη διεθνή κοινότητα υποστήριξης στον πρόεδρο Άσαντ και προειδοποίηση και σε ΙΣΙΣ και ουιγούρους τουρκόφωνους εντός της επικράτειάς της.sana 22/11/15

Πηγή Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου