Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Αυγ 2017


Προβληματισμό και ανησυχία έχει δημιουργήσει στις βελγικές αρχές η πληροφορία ότι ο ιμάμης Αμπντελακί Ες Σατί που φέρεται ως υπαίτιος για τη ριζοσπαστικοποίηση των δραστών της τρομοκρατικής επίθεσης στη Βαρκελώνη, διέμεινε μερικούς μήνες πέρυσι στη βελγική πόλη Βιλβόρντ, η οποία θεωρείται λίκνο της εγχώριας ισλαμικής τρομοκρατίας. Η σχετική είδηση απασχολεί τα πρωτοσέλιδα του βελγικού Τύπου (De Morgen: «Τι έκανε αυτός ο άνθρωπος στο Vivoorde;», De Standaard: «Τι έκανε ο ύποπτος ιμάμης στη χώρα μας;»).

Επισημαίνεται πως η βελγική εισαγγελία ξεκίνησε έρευνες προκειμένου να εξακριβωθεί τι ακριβώς έκανε ο ιμάμης στο Βέλγιο. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, τα ίχνη του μέντορα των τρομοκρατών της Βαρκελώνης χάθηκαν ακριβώς δύο εβδομάδες πριν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες. Όπως, τέλος, σημειώνεται οι δεσμοί που εμφανίζονται να έχουν οι τζιχαντιστές που αιματοκύλισαν τη Βαρκελώνη με το Βέλγιο δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία, καθώς τον Απρίλιο η ισπανική Αστυνομία είχε συλλάβει εννέα άτομα που φέρονται να ανήκουν στην ίδια ομάδα που οργάνωσε τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες.

Ένα χρόνο προετοιμάζονταν οι τρομοκράτες της Βαρκελώνης για το χτύπημα

Μεγάλο διάστημα, τουλάχιστον ενός έτους, διήρκεσε η προετοιμασία της τρομοκρατικής επίθεσης στην Βαρκελώνη -συμπεριλαμβανομένης της ψυχολογικής και πνευματικής προετοιμασίας των δραστών. Μιας επίθεσης που έχει κοστίσει μέχρι στιγμής τη ζωή σε 15 ανθρώπους.

Ο ισχυρισμός ότι «η ριζοσπαστικοποίησή τους συντελέστηκε γρήγορα είναι ψέμα», δήλωσε στην ισπανική εφημερίδα el Pais ένας ξάδελφος δύο εκ των δραστών, ο οποίος ζήτησε να μείνει ανώνυμος. Πρόσθεσε δε ότι «επί ένα τουλάχιστον χρόνο, πραγματοποιούνταν συναντήσεις του ιμάμη με ορισμένους εκ των δραστών εκτός τζαμιού».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο ιμάμης Abdelbaki Es Satty χρησιμοποιούσε το βαν του ως τόπο συνάντησης με τους Mohamed Hichamy, τον αδελφό του Omar, καθώς και τους Moussa Oukabir and Youssef Aalla. Εκεί, κάθε φορά, έμεναν περισσότερες από δύο ώρες, ενώ τηρούσαν όλους τους κανόνες της συνωμοτικότητας. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν συναντούνταν σε οποιοδήποτε άλλο σημείο, στο τζαμί είτε στον δρόμο, αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλο ως απλό γνωστό, με ένα χαιρετισμό και τίποτε άλλο θα μπορούσε να κινήσει υποψίες.

Η πηγή της εφημερίδας ισχυρίζεται, επίσης, ότι οι δράστες «απαλλάγηκαν από τον φόβο τους για τον θάνατο» τον περασμένο Ιούνιο, στη διάρκεια του Ραμαζανιού. «Νομίζω ότι από τότε και μετά γνώριζαν τι επρόκειτο να κάνουν. Από εκείνη τη στιγμή καιμετά άρχισαν να έχουν μια πολύ συναισθηματική σχέση με τις μητέρες τους και με τις οικογένειές τους, έμεναν για πολλές ώρες στο σπίτι, μαζί με τους συγγενείς τους». Πρόκειται, όπως σημειώνει η εφημερίδα, για μια συμπεριφορά που έχει αναγνωριστεί σε πολλούς νέους μουσουλμάνους που έχουν ασπαστεί τον εξτρεμισμό, στο διάστημα προτού φέρουν σε πέρας μια επίθεση.

Στο μεταξύ, ο αριθμός των νεκρών από τις δύο επιθέσεις στη Βαρκελόνη και την Καμπρίλς, την ευθύνη για τις οποίες ανέλαβε η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, ανέρχεται στους 15, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών της Καταλονίας, σε συνέντευξη Τύπου.

Το νέο θύμα που αναγνωρίστηκε είναι ένας άνδρας 34 ετών από τη Βιλαφράνκα ντε Πενέδες, ο οποίος βρέθηκε νεκρός μέσα σε αυτοκίνητο που είχε διαφύγει από έλεγχο της αστυνομίας μερικές ώρες μετά το μακελειό στη Βαρκελόνη και το οποίο επανεμφανίστηκε στη συνέχεια κοντά στη Βαρκελόνη, στο Σαντ Ζουστ Ντεσβέμ. Οι αστυνομικοί δεν είχαν συνδέσει μέχρι τώρα το περιστατικό με τις επιθέσεις στην Καταλονία.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το Σάββατο, οι αρχές της Βαρκελώνης διοργανώνουν μεγάλη συγκέντεωση μνήμης για τα θύματα, προκειμένου να διαδηλώσουν την αποφασιστικότητά τους να παραμείνει η πόλη ανοιχτή και δημοκρατική, μακριά από τον φόβο και την τρομοκρατία.

Η Ιταλία θωρακίζεται για πιθανές τρομοκρατικές ενέργειες

Το υπουργείο Εσωτερικών της Ρώμης συνεργάζεται συνεχώς με την διεύθυνση της αστυνομίας και των καραμπινιέρων. Ο στόχος είναι να προστατευθούν όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται οι κάτοικοι των ιταλικών πόλεων και οι τουρίστες και να τοποθετηθούν μηχανήματα ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων στις πλατείες όπου γίνονται γιορτές και συναυλίες.

Παράλληλα θα αυξηθεί η παρουσία στρατιωτών και αστυνομικών σε κεντρικούς εμπορικούς δρόμους, όπως στην Bια Ντελ Κόρσο της Ρώμης. Το ίδιο θα γίνει και στο Tραστέβερε, στην πιο παραδοσιακή και τουριστική συνοικία της αιώνιας πόλης.

Ο πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι ευχαριστεί την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες για το έργο πρόληψης. Παράλληλα, όμως, τονίζει ότι οι Ιταλοί δεν πρόκειται να θυσιάσουν την ελευθερία τους. Η πρόσβαση βέβαια φορτηγών και αυτοκινήτων στα ιστορικά κέντρα των μεγάλων πόλεων πρόκειται να περιορισθεί αυστηρά. Στην είσοδο της μεγαλύτερης στοάς του Μιλάνου την Βιτόριο Εμανουέλε τοποθετήθηκαν ήδη τσιμεντένια φράγματα.

Διαρκής αστυνομική παρουσία

Παρόμοια μέτρα εφαρμόσθηκαν και στη Σικελία στην περιοχή γύρω από τον καθεδρικό ναό του Παλέρμο, πρωτεύουσας του νησιού. Στην Νάπολη τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας αφορούν κυρίως την παραλιακή οδό, αλλά και το σημείο από το οποίο σαλπάρουν ταχύπλοα και φέρυ -μποτ με προορισμό τα γνωστά, μικρά νησιά Κάπρι και Ίσκια.

Ουσιαστικά, ενισχύεται το όλο σχέδιο που είχε εφαρμοσθεί από τον Νοέμβριο του 2015, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι. Στο Βατικανό, οι ήδη αυστηροί έλεγχοι των περασμένων μηνών έγιναν σχεδόν αδιάκοποι. Χθες οι ουρές των πιστών που περίμεναν να μπουν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία της Κυριακής ήταν σαφώς αυξημένες. Αλλά οι προσκυνητές δείχνουν να κατανοούν πως όλα γίνονται για να προστατευθεί η ακεραιότητά τους.

Για το τέλος του καλοκαιριού, στην νότια αλλά και στην βόρεια Ιταλία, έχουν προγραμματισθεί εκατοντάδες λιτανείες και θρησκευτικές γιορτές. Η παρουσία αστυνομικών θα είναι συνεχής, όσο και διακριτική.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Αυγ 2017


Οι αρχές της Ιταλίας ανακοίνωσαν χθες ότι προχώρησαν στην απέλαση δύο Μαροκινών και ενός Σύρου, τους οποίους βάρυναν υποψίες για σχέσεις με τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό, εξέλιξη που αύξησε σε 202 τον αριθμό των απελάσεων για λόγους δημόσιας ασφαλείας από τη χώρα αυτή μετά τον Ιανουάριο του 2015.

Οι υπουργικές εντολές απέλασης προσώπων που θεωρούνται δυνητικά επικίνδυνα για τη δημόσια ασφάλεια — κατά των οποίων δεν μπορεί να υπάρξει έφεση ή άλλη προσφυγή στη δικαιοσύνη — είναι ένα από τα βασικά μέτρα που χρησιμοποιεί η ιταλική κυβέρνηση για την πρόληψη τζιχαντιστικών επιθέσεων.

Μεταξύ των τριών προσώπων που απελάθηκαν τελευταία βρισκόταν ένας 38χρονος Μαροκινός ο οποίος φέρεται να ριζοσπαστικοποιήθηκε στη φυλακή, όπου είχε οδηγηθεί για πλημμελήματα.

Ο άνδρας, που χαρακτηριζόταν πρόσωπο «μέσης» επικινδυνότητας, θεωρήθηκε ύποπτος «υψηλού κινδύνου» όταν συνελήφθη να πανηγυρίζει μαζί με άλλους φυλακισμένους για την επίθεση με ένα φορτηγό στη Στοκχόλμη τον Απρίλιο, όταν σκοτώθηκαν πέντε άνθρωποι.

Ο δεύτερος άνδρας ο οποίος απελάθηκε, ένας Σύρος, είχε ψεύτικη τυνησιακή ταυτότητα. Συνελήφθη το 2015 για συμμετοχή σε παράνομη μετανάστευση και οδηγήθηκε σε ένα κέντρο για αιτούντες άσυλο στην Καλαβρία, στη νότια Ιταλία.

Επέδειξε βίαιη συμπεριφορά απέναντι στο προσωπικό και άλλους αιτούντες άσυλο στο κέντρο. Επίσης εκδήλωσε ικανοποίηση για την επίθεση, τον Μάιο, σε ένα γήπεδο μετά την ολοκλήρωση μιας συναυλίας της τραγουδίστριας Αριάνας Γκράντε στο Μάντσεστερ, στην Αγγλία, όπου σκοτώθηκαν 22 άνθρωποι και τραυματίστηκαν δεκάδες.

Ο Σύρος είχε καταφέρει να αποφύγει τις αρχές παρότι είχαν εκδοθεί δύο εντολές απέλασής του το 2011.

Ο τρίτος άνδρας που απελάθηκε είναι ένας Μαροκινός 31 ετών, ο οποίος φερόταν να εκφράζει συμπάθεια προς το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), κάτι που συχνά συνδέεται με προβλήματα ψυχιατρικής φύσης. Υποβλήθηκε σε υποχρεωτική θεραπεία, πριν συλληφθεί διότι έκλεψε ένα μικρό λεωφορείο.

Οι διαταγές απέλασης εκτελέστηκαν και οι τρεις άνδρες βρίσκονται πλέον στις χώρες καταγωγής τους, ανέφερε το υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας.

Η Ιταλία δέχεται συχνά απειλές από τους τζιχαντιστές του ΙΚ κι έχει αυξήσει το επίπεδο των μέτρων ασφαλείας σε τουριστικά αξιοθέατα και δημόσιους χώρους.

Πάντως ιταλοί αξιωματούχοι διαβεβαιώνουν ότι μέχρι τώρα δεν έχουν καμιά πληροφορία περί μιας άμεσα επικείμενης τρομοκρατικής ενέργειας.

Η ανακοίνωση για τις απελάσεις καταγράφηκε μετά τη διπλή επίθεση στην Ισπανία, όπου έχασαν τη ζωή τους 14 άνθρωποι και τραυματίστηκαν άλλοι 120. Την ευθύνη για την διάπραξη των επιθέσεων αυτών ανέλαβε το ΙΚ.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

6 Ιουλ 2017


Στην Ιταλία μεταφέρεται το μέτωπο του προσφυγικού. Η ΕΕ υπόσχεται ένα μικρό «πακέτο Μάρσαλ» για την Αφρική σε μία προσπάθεια να αναχαιτίσει τις ροές των προσφύγων και μεταναστών.

Ρεαλιστική διέξοδος ή ευσεβής πόθος; Με το επενδυτικό πακέτο συνολικού ύψους 44 δισεκατομμυρίων ευρώ οι Ευρωπαίοι ελπίζουν να προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης για τους φτωχότερους των φτωχών, ώστε εκείνοι να μην αναζητούν καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Το σχέδιο φαίνεται να ακολουθεί τη λογική του «πακέτου Γιούνκερ» για την ίδια την ΕΕ: το αρχικό ποσό επιδοτήσεων και δανειακών εγγυήσεων δεν ξεπερνά τα 3,3 δις ευρώ, αλλά οι αρμόδιοι ελπίζουν ότι αυτή η πρώτη «μαγιά» θα μοχλεύσει ιδιωτικές επενδύσεις συνολικού ύψους 44 δις.

Το σχέδιο αναμένεται να εγκριθεί κατ΄αρχήν την Πέμπτη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Θα αποδώσει όμως τα αναμενόμενα; Επιφυλάξεις από τον ιταλό ευρωβουλευτή Χέρμπερτ Ντόρφμαν: «Μακροπρόθεσμα ελπίζω ότι δίνει μία ρεαλιστική προοπτική, αλλά δεν λύνει το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα, δηλαδή ότι εκατοντάδες χιλιάδες Αφρικανοί έχουν συγκεντρωθεί στη Λιβύη και περιμένουν να περάσουν στην Ιταλία. Το επενδυτικό πακέτο για την Αφρική σίγουρα δεν θα τους αποτρέψει. Θέλουμε άμεσες λύσεις. Δεν μπορούμε να αφήνουμε την Ιταλία να λύσει μόνη της το πρόβλημα, όπως γινόταν τους τελευταίους μήνες» λέει στην Deutsche Welle ο ιταλός ευρωβουλευτής από τη γερμανόφωνη επαρχία του Μπολτσάνο.

Ιταλία- όπως Ελλάδα;

Μόνο στους πρώτους έξι μήνες του 2017 διασώθηκαν στη Μεσόγειο και οδηγήθηκαν στην Ιταλία περισσότεροι από 85.000 πρόσφυγες και μετανάστες. Στη γειτονική Αυστρία δημοσιεύματα κάνουν λόγο για μία «επόμενη Ιδομένη στη βόρεια Ιταλία». Κάποιοι θέλουν να κινητοποιήσουν τον στρατό για να κλείσουν τα σύνορα στο συνοριακό πέρασμα του Μπρένερ. Εύλογη η αγωνία σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τον κεντροδεξιό Ντόρφμαν μέχρι τον επικεφαλής της σοσιαλιστικής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο, Τζιάνι Πιτέλα, που επικαλείται το προηγούμενο της Ελλάδας και προειδοποιεί: «Η Ιταλία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της αυτό το φαινόμενο, το οποίο κάθε μέρα επιδεινώνεται. Όπως και η Ελλάδα δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνη της. Το θέμα δεν είναι μόνο η διάσωση των προσφύγων και μεταναστών, αλλά και η υποδοχή και διαμονή τους. Είναι ανυπόφορη πλέον η κατάσταση. Και είναι ντροπή ότι μόνο οι Ιταλοί κάνουν το καθήκον τους, ενώ οι υπόλοιπες χώρες αποφεύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους».

Αν το ελληνικό προσφυγικό δράμα του 2015-16 φαίνεται να επαναλαμβάνεται στην Ιταλία του 2017, το ερώτημα είναι τί έχει διδαχθεί η ΕΕ από την ελληνική περίπτωση. Ο Χέρμπερτ Ντόρφμαν φαίνεται απαισιόδοξος, εκφράζει την αγανάκτησή του για την έλλειψη αλληλεγγύης από ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και προειδοποιεί ότι αν τελικά δεν υπάρξει λύση, η Ιταλία θα αναγκαστεί να επιβάλει τη δική της λύση. «Μάλλον δεν έχουμε διδαχθεί και πολλά από τα όσα έγιναν στην Ελλάδα, αν δείτε τί συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη νότια Ιταλία. Έχουμε την ίδια κατάσταση με εκείνη που επικρατούσε στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας. Πολλά κράτη-μέλη δεν θέλουν να δεχθούν πρόσφυγες και μετανάστες ή να συνεργαστούν για μία καλύτερη επιτήρηση στη Μεσόγειο. Περιμένουμε να δούμε τί θα γίνει, αλλά αν συνεχιστεί αυτό, η Ιταλία πρέπει να περάσει στη δράση. Και όταν λέω δράση, εννοώ ότι απλά θα κλείσει τα λιμάνια της ή τουλάχιστον μερικά λιμάνια».

«Σαν να λένε ότι δεν είμαστε ΕΕ»

Το νέο μεταναστευτικό κύμα μέσω Αφρικής προς την Ιταλία προκαλεί ανησυχία στη γειτονική Αυστρία και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Είναι αυτός ένας λόγος για να συνειδητοποιήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι την ανάγκη για αλληλεγγύη; Ή θα αποδειχθεί ένας λόγος παραπάνω για να κλείσουν ερμητικά τα σύνορα; Μία αποτίμηση από την ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Ελίζα Βόζεμπεργκ: «Αν είναι λόγος για να κλείσουν τα σύνορά τους, τότε μας λένε ευθέως ότι ‘δεν είμαστε ΕΕʼ. Το λέω με έναν τρόπο σκληρό, κατηγορηματικό. Διότι αν μία προς μία, κάθε χώρα, γυρίζει τα νώτα, κατά το κοινώς λεγόμενο, τότε δεν μιλάμε πλέον για ΕΕ».

Η ελληνίδα ευρωβουλευτής δίνει εύσημα στην Κομισιόν και επισημαίνει ότι τουλάχιστον η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό λειτουργεί «σε έναν βαθμό». Όσο για το επενδυτικό πακέτο των 44 δις, πιστεύει ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα, αλλά μόνο αν υλοποιηθεί ταχύτατα. Κάτι που βέβαια δεν συνηθίζεται στην ΕΕ. «Αν αυτό υλοποιηθεί σε σχετικά γρήγορους χρόνους- διότι ξέρουμε ότι οι αποφάσεις της ΕΕ αργούν- είναι σημαντικό» λέει η Ελίζα Βόζεμπεργκ στην Deutsche Welle. «Αν λειτουργήσει άμεσα, μπορεί να αποτρέψει χιλιάδες ανθρώπων από τη μετανάστευση. Για να μείνουν στις χώρες τους όμως, πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες για την επιβίωση αυτών των ανθρώπων...»

Γιάννης Παπαδημητρίου, Στρασβούργο
Πηγή DW



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

4 Ιουλ 2017


Η Αυστρία σχεδιάζει «πολύ σύντομα» να ξαναρχίσει τους ελέγχους και να αναπτύξει στρατιώτες στα σύνορά της με την Ιταλία εάν η μαζική έλευση μεταναστών δεν επιβραδυνθεί, διεμήνυσε ο υπουργός Άμυνας της χώρας σε δηλώσεις του σε μια βιεννέζικη εφημερίδα χθες.

«Αναμένω ότι οι έλεγχοι στα σύνορα και μια αποστολή αρωγής (των ένοπλων δυνάμεων) πολύ σύντομα θα είναι κάτι επιβεβλημένο», σημείωσε ο Hans Peter Doskozil, σύμφωνα με τον ιστότοπο της εφημερίδας Krone. Τα μέτρα αυτά θα είναι «απολύτως απαραίτητα εάν η συρροή (των μεταναστών) στην Ιταλία δεν επιβραδυνθεί», πρόσθεσε ο ίδιος.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ήδη «είναι διαθέσιμοι» 750 στρατιώτες και τέσσερα τεθωρακισμένα οχήματα για να σταλούν στην περιοχή των συνόρων το Σαββατοκύριακο.

Η Αυστρία ξανάρχισε να προβαίνει σε ελέγχους στα σύνορά της με την Ουγγαρία το 2015, ενώ έχει καταστήσει σαφές ότι είναι διατεθειμένη να ανεγείρει φράκτες στα σύνορά της με την Ιταλία.

Νωρίτερα χθες, η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) ανακοίνωσε ότι 83.650 άνθρωποι έχουν φθάσει στην Ιταλία διά θαλάσσης μέχρι στιγμής φέτος, ήτοι ένας αριθμός αυξημένος κατά σχεδόν 20% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Στην πλειονότητά τους, οι άνθρωποι αυτοί αναχώρησαν από τις ακτές της Λιβύης, συχνά με επικίνδυνα πλεούμενα. Πάνω από 2.00 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αποπειρώμενοι τον διάπλου.

«Δεν είναι ρεαλιστικό να θεωρούμε ότι η Ιταλία έχει την ευθύνη να χειρίζεται τις αφίξεις όλων» αυτών των μεταναστών, σημείωσε ο Vensan Kostel, ο ειδικός απεσταλμένος της UNHCR για την περιοχή της κεντρικής Μεσογείου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Εφετείο στην Ολλανδία μετά από προσφυγή που έγινε, έκρινε πως η Ολλανδία δεν είναι υποχρεωμένη να δεχτεί άλλους πρόσφυγες από αυτούς που είναι στα στρατόπεδα προσφύγων σε Ιταλία και Ελλάδα.

Στην ανακοίνωση που έγινε από το εφετείο αναφέρεται, πως η συμφωνία για την κατανομή των προσφύγων που έγινε πριν από δύο χρόνια ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. , ήταν σύμφωνη με την προσδοκώμενη τότε ροή των προσφύγων.

Για αυτό όπως αναφέρει το δικαστήριο η Ολλανδία που δέχθηκε λίγους πρόσφυγες, στην χώρα, δεν μπορεί να υποχρεωθεί να φτάσει στα συμφωνηθέντα νούμερα.

Το δικαστήριο ανακοίνωσε πως αποφασιστικό στην απόφαση αυτή ήταν τον ότι στις αναφορές που γίνονται από την Ε.Ε. δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση που να λέει πως η Ολλανδία δεν εφαρμόζει την συμφωνία.

Το ίδρυμα ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ¨Εμείς θα τους φέρουμε¨, είχε προσφύγει στο δικαστήριο υποστηρίζοντας πως παρά το ότι η Ολλανδία θα έπρεπε να πάρει 8.712 πρόσφυγες, το χρονικό διάστημα πέρασε και πήρε μόνο 1.433 και ότι η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει επαρκώς την συμφωνία.

Το συμβούλιο της Ε.Ε. το 2015 είχε αποδεχτεί ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο οι 160.000 στριμωγμένοι σε Ελλάδα και Ιταλία μετανάστες έπρεπε να μοιραστούν και στις άλλες χώρες της ΕΕ. Αλλά παρά το ότι το χρονικό διάστημα ολοκληρώθηκε, μόνο 21.000 μπόρεσαν και εγκαταστάθηκαν.

Sondakika
Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Απρ 2017


Η Ιταλία παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον τις όλες εξελίξεις στην Τουρκία και το κύριας σημασίας δημοψήφισμα που οργανώνεται για την έγκριση ή την απόρριψη των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που επιθυμεί ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τις ώρες αυτές, όμως, μια ακόμη υπόθεση, αμιγώς ιταλικού ενδιαφέροντος, συνδέεται άμεσα με την στάση και συμπεριφορά των τουρκικών αρχών.

Ο Ιταλός δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ Γκαμπριέλε Ντελ Γκράντε βρίσκεται σε «κατ΄οίκον περιορισμό» στην νοτιοανατολική Τουρκία, στην περιφέρεια της Αντιοχείας. Σύμφωνα με την Άγκυρα, είχε φτάσει κοντά στα σύρο-τουρκικά σύνορα, χωρίς να διαθέτει τις επιπλέον άδειες που προβλέπονται από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης η οποία έχει επιβληθεί. Ο Ντελ Γκράντε, τριάντα πέντε ετών, έχει μεταβεί στην Τουρκία για να γράψει βιβλίο με αναφορά στην γέννηση του ισλαμικού κράτους, και είχε ήδη πραγματοποιήσει ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις. Κάτι, όμως, από την δουλειά του μπορεί να «ενόχλησε» τις τουρκικές αρχές, οι οποίες αποφάσισαν να τον θέσουν υπό προσωρινή κράτηση την περασμένη Δευτέρα. Διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι επρόκειτο να απελαθεί ήδη την περασμένη Πέμπτη, αλλά, τελικώς, η πληροφορία δεν επιβεβαιώθηκε από τις εξελίξεις. Σε ανακοινωθέν που εξέδωσε σήμερα, το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών τονίζει ότι ο δημοσιογράφος και συγγραφέας είναι καλά στην υγεία του και καθιστά σαφές ότι η ιταλική διπλωματία παρακολουθεί από πολύ κοντά την όλη υπόθεση, με στόχο την άμεση επίλυσή της.

Πρόκειται, σίγουρα, για μια ακόμη απόδειξη της κατάστασης που επικρατεί στην Τουρκία. Η εφημερίδα La Repubblica τονίζει σήμερα ότι το δημοψήφισμα είναι και «η τελευταία ευκαιρία για να μπορέσουν να περιορισθούν οι υπερεξουσίες του Ερντογάν». Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο πρόεδρος θέλησε να επιτεθεί και στους διεθνείς παρατηρητές, στέλνοντας το μήνυμα ότι «δεν είναι δική τους αρμοδιότητα να προβλέψουν τι θα συμβεί αν υπερισχύσει το "ναι" ή το "όχι"».

O απεσταλμένος της La Repubblica εκτιμά ότι μόνον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η πολιτική αντιπαράθεση των υποστηρικτών των δυο αυριανών επιλογών ήταν ισορροπημένη, από την στιγμή που «οι γιγαντογραφίες με το πρόσωπο του Ερντογάν, για την εκστρατεία υπέρ του "ναι", έχουν αφισοκολληθεί και δεσπόζουν σε όλες τις πόλεις της χώρας».

Σύμφωνα, δε, με την εφημερίδα Corriere della Sera, «η Τουρκία του Ερντογάν, στο αυριανό δημοψήφισμα θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε μια δικτατορία ακόμη χειρότερη από την σημερινή και την απειλή μιας αστάθειας η οποία θα είναι ακόμη πιο ματωμένη από εκείνη των τελευταίων δυο ετών».

Σύμφωνα με τον αναλυτή Φράνκο Βεντουρίνι, «σε ότι αφορά τον Ερντογάν, η δύση έκανε λάθος εκτιμήσεις», και, ιδίως «έκανε λάθος η Ευρώπη, η οποία δεν κατάφερνε πια να περιορίσει τους μετανάστες και πρόσφυγες τους οποίους, απερίσκεπτα, είχε προσκαλέσει η Άγγελα Μέρκελ. Η Ευρώπη, λοιπόν, συμβιβάστηκε με το ότι έπρεπε να γεμίσει χρήματα και υποσχέσεις τον Ερντογάν, με αντάλλαγμα ένα "τουρκικό τείχος", που θα εμπόδιζε τους σύρους πρόσφυγες να μεταβούν, και να παραμείνουν, στην Ελλάδα».

Η εφημερίδα του Μιλάνου υπογραμμίζει ότι «ο μεσοπρόθεσμος στόχος μπορεί, σε μεγάλο βαθμό να έχει επιτευχθεί», αλλά θυμίζει ότι στο μεταξύ, μέσα σε οκτώ μήνες ο Ερντογάν διέταξε την σύλληψη 40.000 ανθρώπων, σημειώθηκε «κυβερνητική κατάληψη του τηλεοπτικού χρόνου» και απαγορεύθηκε, σε μια κωμικοτραγική αυταρχική πραγματικότητα, ακόμη και η προβολή κινηματογραφικού έργου που παρουσιάζει την ήττα του Αουγκούστο Πινοσέτ, στο δημοψήφισμα που οργανώθηκε στην Χιλή το 1988.

«Όπως και να λήξει η αναμέτρηση του δημοψηφίσματος, πρέπει να σταματήσουμε τον Ερντογάν», ολοκληρώνει την ανάλυσή του ο Φράνκο Βεντουρίνι. Και θεωρεί ότι η άμεση προτεραιότητα είναι η έγκριση μιας ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, με πραγματισμό, επενδύσεις «και μεγάλη προσοχή στο νότιο μέτωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαρ 2017


Του Tony Barber
Financial Times

Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, η Ιταλία αντιμετώπιζε μια καταιγίδα προβλημάτων που μπορεί να συγκριθεί με τις σημερινές φουρτούνες.

Το πολιτικό σύστημα διαλυόταν. Ένα γιγάντιο σκάνδαλο διαφθοράς άγγιζε τις υψηλότερες βαθμίδες του δημόσιου βίου. Το ταχύτατα αυξανόμενο δημόσιο χρέος συνέτριβε την οικονομία. Οι πολίτες είχαν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για την δυνατότητα του κράτους να επιβάλλει το νόμο και την τάξη.

Η Ιταλία κατάφερε με κάποιο τρόπο να περάσει αυτό τον σκόπελο, καθώς η μεταπολεμική κόντρα ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες και τους Κομμουνιστές έδωσε τη θέση της στη μάχη ανάμεσα στον δεξιό συνασπισμό του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το αριστερό μπλοκ του Ρομάνο Πρόντι.

Οι ξένοι συχνά υποτιμούν τη δυνατότητα της Ιταλίας να υπερβαίνει τις δυσκολίες. Βεβαίως, η πρόκληση είναι μεγαλύτερη από ότι το 1992. Οι λύσεις είναι πιο δύσκολο να βρεθούν. Ο λόγος έχει να κάνει με το ριζικά διαφορετική κατάσταση στην Ε.Ε. και στην Μεσόγειο.

Ορισμένα από τα σύγχρονα προβλήματα της Ιταλίας φαίνονται παρόμοια με αυτά των αρχών της δεκαετίας του 1990. Το κομματικό σύστημα είναι για άλλη μια φορά κατακερματισμένο. Το κυβερνών κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) διασπάστηκε τον προηγούμενο μήνα. Η δεξιά είναι διχασμένη. Το πιο δημοφιλές κόμμα της αντιπολίτευσης είναι το αντισυστημικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων.

Από τον Νοέμβριο του 2011, τέσσερις πρωθυπουργοί έχουν αναλάβει καθήκοντα όχι γιατί τους επέλεξαν οι ψηφοφόροι, αλλά εξαιτίας μιας έκτακτης οικονομικής κατάστασης, μιας φατριακής σύγκρουσης, ενός κομματικού πραξικοπήματος και μιας αποτυχημένης συνταγματικής μεταρρύθμισης.

Είναι αλήθεια πως τα προβλήματα της Ιταλίας με τη μαφία και τη διαφθορά δεν φαίνονται τόσο απειλητικά όσο το 1992. Ωστόσο, ο Ματέο Ρέντσι, ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος, δέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα αυτόν τον μήνα όταν αποκαλύφθηκε ότι ο Τιτσιάνο Ρέντσι, ο πατέρας του, και ο Λούκα Λότι, ένας στενός πολιτικός σύμμαχος, έχουν εμπλοκή στη δικαστική υπόθεση για κρατικές εργολαβίες.

Η πιο ανησυχητική σύγκριση με το 1992 αφορά τις ανησυχίες για την ιταλική οικονομία, η οποία προβλέπεται φέτος να έχει την χαμηλότερη ανάπτυξη στην ευρωζώνη. Το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί πάνω από το 132% του ΑΕΠ. Η ανεργία βρίσκεται σχεδόν στο 12%. Η ανεργία των νέων υπερβαίνει το 37%.

Το αποτέλεσμα είναι πως όλο και περισσότεροι Ιταλοί πολιτικοί αμφισβητούν τα οφέλη της συμμετοχής στην ευρωζώνη. Το ίδιο και οι Ιταλοί ψηφοφόροι. Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο, το 47% αποκάλεσε το ευρώ «κάτι κακό» για τη χώρα και μόνο το 41% υποστήριξε ότι είναι «κάτι καλό».
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά σε σχέση με 25 χρόνια πριν. Τότε, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση φαινόταν στους περισσότερους Ιταλούς ως η απάντηση στις αποτυχίες που ταλαιπωρούσαν την Ιταλία από την ενοποίηση της το 1861.

Ο βιομηχανικός Βορράς ευημερεί χάρη στις επιδόσεις στις εξαγωγές και στη σύνδεση με τις γερμανικές εφοδιαστικές αλυσίδες.

Οι ειδικοί στην κεντρική τράπεζα και στο υπουργείο Οικονομικών γνωρίζουν τους κινδύνους μιας εξόδου από την ευρωζώνη για την Ιταλία, την Ε.Ε. και το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα. Αλλά η μακροχρόνια στασιμότητα που έχει συμπέσει με τη συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη κάνει πολλούς Ιταλούς να βλέπουν το ευρώ ως ένα ζουρλομανδύα.

Δύο παράγοντες, ενισχύουν αυτή την απογοήτευση.

Πρώτον, οι δημοσιονομικοί κανόνες της ευρωζώνης φαίνεται να έχουν σχεδιαστεί στα μέτρα των Γερμανών, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνθήκες στην Ιταλία. Οι εκκλήσεις των ιταλικών κυβερνήσεων για λιγότερη ακαμψία δεν έχουν εισακουστεί από το Βερολίνο. Δεν είναι αυτό που οραματιζόταν η Ιταλία όταν υπέγραφε για την υιοθέτηση του ευρώ το 1999.

Δεύτερον, οι Ιταλοί αισθάνονται έλλειψη αλληλεγγύης στην προσφυγική και μεταναστευτική κρίση στη Μεσόγειο, μια κρίση που δεν υπήρχε το 1992. Τα τελευταία τρία χρόνια μισό εκατομμύριο άνθρωποι έφτασαν με βάρκες στην Ιταλία. Οι εισροές βρίσκονται σε επίπεδα ρεκόρ φέτος. Η έλλειψη στήριξης από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη θυμώνει την Ιταλία.

Για όσο καιρό η μετριοπαθής αριστερά ή δεξιά κυβερνά την Ιταλία, μπορεί να είναι εφικτό να περιοριστεί αυτή η απογοήτευση με την Ε.Ε. και το ευρώ. Αλλά τα ρήγματα στο Δημοκρατικό Κόμμα αποτελούν το τελευταίο σημάδι πως το κομματικό σύστημα δεν αντέχει στην πίεση.

Το Κίνημα των Πέντε Αστέρων παραμονεύει στη γωνία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιαν 2017


Την άποψη ότι αργά ή γρήγορα ο Isis θα πλήξει και την χώρα του εξέφρασε σε δυο συνεντεύξεις, στις εφημερίδες Il Giornale και Quotidiano Nazionale, ο επικεφαλής της ιταλικής αστυνομίας Φράνκο Γκαμπριέλι.

«Θέλω να το πω με πολύ ωμό τρόπο. Αργά ή γρήγορα θα πληρώσουμε και εμείς ένα τίμημα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Ελπίζουμε να είναι σε όσο γίνεται πιο περιορισμένη κλίμακα», πρόσθεσε ο Γκαμπριέλι.

Ο επικεφαλής της ιταλικής αστυνομίας έκανε γνωστό επίσης ότι «οι έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, πολλές φορές έπειτα από απελάσεις, απέδειξαν ότι σημαντικός αριθμός των προσώπων που ετέθησαν υπό προσωρινή κράτηση στην Ιταλία επειδή θεωρήθηκε ότι παρείχαν στήριξη στον Isis όντως ετοιμάζονταν να πραγματοποιήσουν επιθέσεις και να δολοφονήσουν αθώους πολίτες».

Ο Φράνκο Γκαμπριέλι, πάντως, είναι της άποψης ότι «ο ιταλικός λαός θα ηττηθεί μόνον αν επιτρέψει να αλλάξουν οι καθημερινές συνήθειές του» και πως οι απελάσεις των υπόπτων πρέπει να συνεχιστούν με τον ταχύτερο δυνατό ρυθμό «αμέσως μετά την καταδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου».

Όπως και ο ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι και ο Γκαμπριέλι θεωρεί ότι οι ακραίες ιδέες του ισλαμικού φονταμενταλισμού μπορούν να διαδοθούν κυρίως μέσα στις φυλακές «διότι υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν απαντήσεις για την κοινωνική και οικονομική τους κατάσταση μέσα στην θρησκευτική διάσταση».

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



23 Δεκ 2016


Μία σειρά συνομωσιών για τρομοκρατικές επιθέσεις σε χριστουγεννιάτικες αγορές και εμπορικά κέντρα ανά την Ευρώπη κατά την περίοδο των εορτών πιστεύουν ότι έχουν αποτρέψει οι αρμόδιες εθνικές αρχές, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Independent.

Οι πηγές ασφαλείας της βρετανικής εφημερίδας αναφέρουν πως οι αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν στη βάση συγκεκριμένων πληροφοριών για απειλές που συνδέονταν με το ISIS.

Στη Βρετανία η προ δέκα ημερών σύλληψη πέντε ανδρών στην κεντρική Αγγλία και μίας γυναίκας στο Λονδίνο πιστεύεται ότι απέτρεψε σχέδιο επίθεσης σε ένα ή περισσότερα εμπορικά κέντρα κατά την περίοδο των εορτών.

Κατά τις έρευνες στα σπίτια των υπόπτων εντοπίστηκαν υλικά που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, σύμφωνα με τις πηγές του Independent. Δύο εκ των έξι συλληφθέντων αφέθηκαν έκτοτε ελεύθεροι, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις εξακολουθούν να κρατούνται.

«Επικείμενη επίθεση υπό την καθοδήγηση διοικητή του ISIS» φέρονται να σχεδίαζαν και οι προ μηνός συλληφθέντες σε Μασσαλία και Στρασβούργο, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές. Στόχος τους πιστεύεται ότι θα μπορούσε να είναι η χριστουγεννιάτικη αγορά του Στρασβούργου που συγκεντρώνει κάθε χρόνο δύο εκατομμύρια επισκέπτες.

Στη σύλληψη δέκα νεαρών ανδρών προέβησαν την περασμένη εβδομάδα και οι βελγικές αρχές, κατηγορώντας τους ότι σχεδίαζαν επίθεση σε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση.

Νεκρός από αστυνομικά πυρά στο Μιλάνο ο δράστης της επίθεσης στη Γερμανία

Ο Τυνήσιος Anis Amris, ύποπτος για την επίθεση με φορτηγό σε χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου, σκοτώθηκε σήμερα τα ξημερώματα στο Μιλάνο κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών με την αστυνομία.

Ο ύποπτος ο οποίος ήταν πεζός, κλήθηκε από την αστυνομία να σταματήσει για έλεγχο ρουτίνας στην πλατεία I Maggio στην περιοχή Sesto S.Giovanni, γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Τράβηξε όπλο και πυροβόλησε εναντίον των αστυνομικών, οι οποίοι απάντησαν με πυροβολισμούς τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Την ταυτότητα του άνδρα που σκοτώθηκε στο Μιλάνο επιβεβαίωσε ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών, σε συνέντευξη Τύπου που βρίσκεται σε εξέλιξη, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι πρόκειται "χωρίς αμφιβολία" για τον Τυνήσιο που αναζητούσαν οι γερμανικές αρχές.

Σύμφωνα με άλλη πηγή, η ιταλική αστυνομία είχε πληροφορίες ότι ο δράστης της επίθεσης με φορτηγό σε χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου βρισκόταν σε προάστιο του Μιλάνου.

Και μπορεί το ανθρωποκυνηγητό του Anris Amis να τελείωσε με τον θάνατό του, όμως η χωρίς κανένα εμπόδιο μετακίνησή του από τη Γερμανία στην Ιταλία ενώ ήταν καταζητούμενος, εγείρει ένα πλήθος ερωτημάτων για την ποιότητα λειτουργίας των αρμοδίων ευρωπαϊκών αρχών και της ασφάλειας που (αποδεδειγμένα) δεν παρέχουν στους ευρωπαίους πολίτες...

«Ανακούφιση» εκφράζει το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών

Η ανακοίνωση του θανάτου του κύριου ύποπτου ως δράστη της επίθεσης στο Βερολίνο αποτελεί ανακούφιση για τη Γερμανία, δήλωσε ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών.

«Πολλαπλασιάζονται οι ενδείξεις ότι πρόκειται πραγματικά για το πρόσωπο αυτό και, αν επιβεβαιωθεί, τότε το υπουργείο Εσωτερικών είναι ανακουφισμένο που το άτομο αυτό δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Τομπίας Πλάτε.

Πληροφορίεςε από ΑΠΕ - ΜΠΕ και Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



13 Δεκ 2016


Το μέλλον της Ιταλίας στην ευρωζώνη και η Λεπέν στη γαλλική προεδρία είναι οι μεγάλες απειλές για ευρώ και ΕΕ
Η Ιταλία θα πρέπει να κάνει αυτό που οι ηγέτες της αποφεύγουν χρόνια: Να προειδοποιήσει τη Γερμανία πως μπορεί να αποχωρήσει από το ευρώ

Η χρόνια ανικανότητα να διαχωριστεί το πιθανό από το επιθυμητό, έχει σταθεί η τραγωδία του 2016. Οι ευσεβείς πόθοι έχουν αρχίσει και γίνονται απειλή για την επιβίωση του ίδιου του φιλελευθερισμού.

Αυτή η τάση είναι ιδιαίτερα εμφανής στη συζήτηση σχετικά με το μέλλον την Ιταλίας στην ευρωζώνη. Όσοι εφησυχάζονται λένε πλέον πως η Ιταλία είναι καλή στο να τα κουτσοκαταφέρνει, πως το κατεστημένο μπορεί πάντα να «μπαλώσει» το εκλογικό σύστημα ώστε να αποτρέψει νίκη κάποιου εξτρεμιστικού κόμματος.

Σε κάθε περίπτωση, το ιταλικό σύνταγμα δεν επιτρέπει να γίνει δημοψήφισμα επάνω στην αποχώρηση από το ευρώ. Επομένως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Αλήθεια; Δεν το νομίζω. Αρχίστε με την απόκλιση μεταξύ των οικονομικών επιδόσεων Γερμανίας και Ιταλίας.

Μια μέθοδος μέτρησης είναι οι ανισορροπίες στο πλαίσιο του Target 2, του συστήματος πληρωμών της ευρωζώνης. Στα τέλη Νοεμβρίου, αυτές άγγιξαν υψηλότερα επίπεδα απ’ ότι στο απόγειο της κρίσης της ευρωζώνης το 2012. Το πλεόνασμα της Γερμανίας έχει διαμορφωθεί στα 754 δισ. ευρώ, ενώ το έλλειμμα της Ιταλίας είναι στα 359 δισ. ευρώ. Ένα μέρος των ανισορροπιών έχει να κάνει με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και άρα δεν είναι επιβλαβές. Αλλά ο κύριος όγκος οφείλεται σε αυτό που μπορεί να περιγραφεί ως σιωπηρό bank run (μαζική απόσυρση καταθέσεων/τραπεζικός πανικός).

Η έλλειψη βιωσιμότητας δεν συνεπάγεται απαραίτητα και έξοδο. Είναι πιθανό, στη θεωρία, η πολιτική βούληση να υπερισχύει των οικονομικών αναγκών για πάντα. Ή αυτό που είναι μη βιώσιμο να μετατραπεί σε βιώσιμο. Για να συμβεί αυτό, τουλάχιστον μία από πέντε προϋποθέσεις θα πρέπει να εκπληρωθεί.

Πρώτον, η Ιταλία και η Γερμανία θα μπορούσαν να συγκλίνουν. Για να το κάνουν αυτό, η Ιταλία θα χρειαστεί να προχωρήσει σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις για να «συγυρίσει» το δικαστικό σύστημα και τη δημόσια διακυβέρνηση, να μειώσει φόρους και να επενδύσει σε τεχνολογίες που θα ενισχύσουν την παραγωγικότητα.

Η Γερμανία θα χρειαστεί να εμφανίσει μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα. Δεύτερον, τα κράτη της βόρειας Ευρώπης θα αποδεχθούν μεγάλες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις στον Νότο. Τρίτον, η ΕΕ θα δημιουργήσει μια ομοσπονδιακή πολιτική αρχή με εξουσίες που θα της επιτρέπουν να αυξάνει τους φόρους, προκειμένου να μεταφέρει εισόδημα από χώρες υψηλού εισοδήματος σε χώρες χαμηλού εισοδήματος. Τέταρτον, η ΕΕ θα βρει έναν τρόπο για να χρηματοδοτεί επ’ αόριστον το δημόσιο και το ιδιωτικό ιταλικό χρέος. Ή, πέμπτον, η κυβέρνηση της Ιταλίας θα συνεχίσει να στηρίζει τη συμμετοχή της στο ευρώ για πάντα.

Μόνο μία από αυτές τις προϋποθέσεις μπορεί να είναι αρκετή ώστε η Ιταλία να παραμείνει μέλος του ευρώ. Το πρόβλημα είναι πως καθεμία από αυτές είναι εξαιρετικά απίθανες. Και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία έκτη.

Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Ματέο Ρέντσι ήταν ασήμαντες, με εξαίρεση ένα μικρούτσικο πακέτο μεταρρυθμίσεων στα εργασιακά. Ο πρώην Ιταλός πρωθυπουργός επέλεξε αντ’ αυτού να εστιάσει σε πολιτικές μεταρρυθμίσεις και έχασε όταν το δημοψήφισμα έφερε ένα 60% υπέρ του «Όχι». Μετά την αποτυχία του, μια κυβέρνηση με προσανατολισμό σε μεταρρυθμίσεις δε φαίνεται στον ορίζοντα.

Η επιλογή του Πάολο Τζεντιλόνι ως αντικαταστάτη του κ. Ρέντσι, δεν πρόκειται να το αλλάξει αυτό. Η κυβέρνησή του, εξάλλου, έχει πολύ συγκεκριμένη εντολή. Επίσης, δεν βλέπω τη Γερμανία να διασώζει την ευρωζώνη –είτε πριν ή μετά τις εθνικές εκλογές της επόμενης χρονιάς. Το σύνταγμα της χώρας απαιτεί ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Κανένα άλλο από τα κράτη του Βορρά δεν έχει την πρόθεση να αποδεχθεί μεγάλες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις, πόσο μάλλον μια πολιτική ένωση.

Και τι γίνεται με την ΕΚΤ; Την περασμένη εβδομάδα παρέτεινε το QE μέχρι τα τέλη του 2017. Το πρόγραμμα έχει βοηθήσει την Ιταλία, αλλά αυτό δε θα είναι αρκετό για να χρηματοδοτείται η χώρα επ’ αόριστον, ιδιαίτερα δεδομένου του μικρού μεγέθους του προγράμματος σε σχέση με το συνολικό δημόσιο χρέος που εκκρεμεί.

Έτσι μένουμε μόνο με την ιταλική πολιτική. Μεταξύ των τριών μεγάλων πολιτικών κομμάτων, μόνο το κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα (PD) του κ. Ρέντσι είναι φίλα προσκείμενο στο ευρώ. Στη θεωρία, υπάρχει μια πιθανότητα ένα αναγεννημένο PD να κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Δεν είμαι σίγουρος πως αυτό θα συμβεί, αλλά είμαι σίγουρος πως το PD δεν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για πάντα.

Μια μέρα, της Ιταλίας θα ηγείται ένα κόμμα που θα είναι υπέρ της αποχώρησης από το ευρώ. Όταν συμβεί αυτό, η έξοδος από το ευρώ θα μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Θα υπάρξει έξοδος από τις τράπεζες της Ιταλίας και από τα κυβερνητικά ομόλογα.

Η μοίρα της Ιταλίας στην ευρωζώνη και η πιθανότητα μιας προεδρίας Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, είναι οι δύο μεγάλες απειλές για την ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν η Ιταλία θέλει να παραμείνει στο ευρώ, χρειάζεται να στείλει σαφή προειδοποίηση στη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά, πως η ευρωζώνη βρίσκεται σε πορεία αυτοκαταστροφής εκτός κι αν υπάρξει αλλαγή στις παραμέτρους.

Ο επόμενος Ιταλός πρωθυπουργός θα χρειαστεί να εξηγήσει στον επόμενο Γερμανό καγκελάριο, πιθανότατα στην Άνγκελα Μέρκελ, πως η επιλογή της δε θα είναι μεταξύ μιας πολιτικής ή μιας μη πολιτικής ένωσης, αλλά μεταξύ μιας πολιτικής ένωσης και της αποχώρησης της Ιταλίας από το ευρώ.

Το δεύτερο θα υπαινιχθεί τη μεγαλύτερη πτώχευση στην ιστορία. Το γερμανικό τραπεζικό σύστημα θα κινδυνεύσει με κατάρρευση και η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης θα χάσει την ανταγωνιστικότητα που τόσο επώδυνα έχει οικονομήσει τα τελευταία 15 χρόνια.

Αποτελεί ιστορική αποτυχία των διαδοχικών Ιταλών πρωθυπουργών, το γεγονός πως απέφυγαν αυτή την απαραίτητη αντιπαράθεση, καθώς και το ότι νόμιζαν πως το να περνάς απαρατήρητος είναι βιώσιμη στρατηγική.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


9 Δεκ 2016


Οι ανησυχίες που εκφράζονται σε διάφορα ΜΜΕ σχετικά με την μετά Renzi εποχή είναι ανυπόστατες και καλά ενορχηστρωμένες από την ΕΕ, της οποίας το "σχέδιο Β" για την Ιταλία είναι ήδη έτοιμο...

Γράφει ο Daniele Pozzati για το Sputnik News
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Μετά την παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουργού Matteo Renzi, έχουν μπει στο τραπέζι διάφορα σενάρια για το τι θα συμβεί στη συνέχεια. Ο Ιταλός ευρωβουλευτής Marco Zanni και ο ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής καθηγητής Daniele Scalea μίλησαν στο Sputnik News για την πιθανότητα μιας κρίσης τύπου “Ελλάδα No 2” και για τις “παρτίδες” παιχνιδιών εξουσίας που θα παιχθούν μεταξύ της μεταβατικής κυβέρνησης της Ιταλίας, της ΕΕ και των διεθνών δανειστών.

Καθώς ο Ιταλός πρόεδρος Sergio Mattarella δεχόταν την παραίτηση του Renzi στις 5 Δεκεμβρίου, ανέκυψαν τα εξής δύο ερωτήματα:

1) Θα προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές και αν ναι πότε;
2) Εάν δεν προκηρυχθούν εκλογές, τι είδους μεταβατική κυβέρνηση θα διορίσει ο πρόεδρος Mattarella;

Στην σημερινή κεντροαριστερά πλειοψηφία της ιταλικής βουλής, με επικεφαλής το Δημοκρατικό Κόμμα του Renzi [Partito Democratico (PD)], απομένουν λιγότεροι από 18 μήνες διακυβέρνησης, αφού η θητεία της εξαντλείται στα τέλη Φεβρουαρίου του 2018. Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές έγιναν τον Φεβρουάριο του 2013, με την θητεία της εκάστοτε κυβέρνησης να διαρκεί 5 χρόνια.

O καθηγητής κ. Daniele Scalea, αναλυτής και γενικός διευθυντής του ανεξάρτητου γεωπολιτικού think tank “Istituto di Studi Alti in Geopolitica e Scienze Ausiliarie” (IsAG) θεωρεί ότι το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών είναι κάτι απίθανο.

“Θεωρώ ότι ο πρόεδρος Mattarella θα προτιμήσει να εξαντληθεί κανονικά η τρέχουσα πενταετία, ενώ το κόμμα Partito Democratico (PD) του Renzi διαθέτει το απαιτούμενο ποσοστό ώστε να σχηματίσει ένα νέο συνασπισμό. Προσωπικά, αναμένω μια μεταβατική κυβέρνηση η οποία θα είναι μεν ασθενέστερη από του Renzi, αλλά παρ’ όλα αυτά θα είναι σε θέση να κυβερνήσει για τον υπόλοιπο ένα χρόνο συν”, δήλωσε στο Sputnik News ο Ιταλός καθηγητής.

“Οι υποψήφιοι για τον ρόλο ήδη κατονομάζονται στην Ιταλία. Ένα από τα ονόματα, αυτό του νυν υπουργού Οικονομικών, καθηγητή Pier Carlo Padoan, είναι βέβαιο ότι θα καθησυχάσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, τις Βρυξέλλες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)”, υποστηρίζει ο κ. Scalea. “Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χτυπηθεί από μια κρίση το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας από το 2018, το διάστημα δηλαδή εκείνο, κατά τον οποίο θα ασκεί την εξουσία η μεταβατική κυβέρνηση”.

Σενάριο “Ελλάδα Νο 2”; 

Ο Ιταλός ευρωβουλευτής Marco Zanni, μέλος του Κινήματος των Πέντε Αστέρων (M5S) του Beppe Grillo, δήλωσε στο Sputnik News ότι “οι ανησυχίες που εκφράζονται σε διάφορα ΜΜΕ, σχετικά με την μετά Renzi εποχή, είναι ανυπόστατες και καλά ενορχηστρωμένες από την ΕΕ, της οποίας το "σχέδιο Β" για την Ιταλία είναι ήδη έτοιμο. Θα βιώσουμε άλλη μία τραπεζική κρίση που θα έχουν σχεδιάσει οι ίδιοι, μέσα στα πλαίσια αυτής της φαινομενικά ατέρμονης κρίσης του ευρώ”.

“Όντως θα μοιάζει με σενάριο τύπου “Ελλάδα Νο 2”, διευκρινίζει ο Marco Zanni: “Ο στόχος είναι σαφής και έχει ήδη διατυπωθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Eurogroup και τα μέλη μιας γερμανικής κάστας διανοούμενων: να αναγκάσουν την Ιταλία να μπει σε καθεστώς πτώχευσης υπό την Τρόικα”.

Εάν σας φαίνεται τραβηγμένο το σενάριο, οι μηχανισμοί που θα οδηγήσουν στον στόχο, τον οποίο έθεσαν οι ενδιαφερόμενοι, είναι ήδη αρκετά οικείοι:

“H "στήριξη" της Ιταλίας θα μπορούσε να επιτευχθεί με δύο τρόπους:

1) Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (EΜΣ) θα μπορούσε να "διασώσει" αυτές τις ιταλικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας και απέτυχαν στα τεστ αντοχής του περασμένου καλοκαιριού.

2) Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μπορούσε να αγοράσει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ιταλικά κρατικά ομόλογα, για να μειωθεί η διαφορά στα επιτόκια επί του δημόσιου χρέους μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας”.

Φυσικά, κανένα από τα δύο είδη μηχανισμού “στήριξης” δεν πρόκειται να παραχωρηθεί με το αζημίωτο. Ούτε πρόκειται να βοηθήσουν στο ελάχιστο οι δανειστές, όπως μας δείχνει με σαφήνεια η περίπτωση της Ελλάδας. Οι δε όροι τους οποίους οι κυβερνήσεις καλούνται να εκπληρώσουν, προκειμένου να λάβουν “βοήθεια” από τον ΕΜΣ ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, περιστρέφονται γύρω από ένα από τα πιο αντιλαϊκά φαινόμενα της εποχής μας: την λιτότητα.

Πολιτικές αυξημένων φορολογικών μέτρων και περικοπών

Τα παραπάνω μας οδηγούν στο σενάριο μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης, την οποία ο  ιταλικός λαός είναι βέβαιο ότι θα μισήσει όσο τίποτε άλλο – μιας λεγόμενης “κυβέρνησης τεχνοκρατών” (“Governo tecnico”). Αυτό ίσως και να οδηγούσε σε μια λαϊκή εξέγερση”, τονίζει ο ευρωβουλευτής κ. Zanni. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο της μετά Renzi εποχής, ο πρόεδρος Mattarella θα διορίσει σε θέσεις υπουργών εμπειρογνώμονες και όχι πολιτικούς.

“Αλλά εάν αυτοί οι εμπειρογνώμονες θα είναι μια έκφραση ισχυρών δυνάμεων, όπως οι διεθνείς δανειστές, θα πρέπει να αναμένουμε τις ίδιες πολιτικές αυξημένης φορολογίας και περικοπών που είχαμε και με την κυβέρνηση Monti”, εξήγησε ο κ. Scalea στο Sputnik News.

Πράγματι, το ιστορικό του “Governo tecnico” του Monti, το οποίο κυβέρνησε την χώρα από τον Νοέμβριο του 2011 έως τον Απρίλιο του 2013, δείχνει ότι οι εν λόγω εμπειρογνώμονες βρίσκονται στις συγκεκριμένες θέσεις, για να υπακούν στις επιταγές λιτότητας της ΕΕ.

Η καλύτερη λύση για τον Renzi

Ένας άλλος τύπος μεταβατικής κυβέρνησης θα ήταν η λεγόμενη “Governo del Presidente” (“Κυβέρνηση του Προέδρου”). Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος της Ιταλικής Γερουσίας και Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας Pietro Grasso θα πάρει την σκυτάλη από τον Renzi, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η χώρα σε μια θεσμική λύση, αντί μιας πολιτικής ή τεχνικής.

“Πρόκειται για μια ισχυρή πιθανότητα, την οποία θα κληθεί να διαχειριστεί ο Renzi. Ενώ ο ίδιος θα ασκεί τα καθήκοντα του γραμματέα του κόμματος και ο Grasso του πρωθυπουργού, ο Renzi θα μπορούσε να επηρεάζει την κυβέρνηση, ενώ, ταυτόχρονα, να αποστασιοποιείται από αυτήν, εάν χρειαστεί”, υπογράμμισε ο κ. Scalea.

Εάν όλο αυτό το σενάριο σας ακούγεται μακιαβελλικό, είναι επειδή όντως είναι. Ωστόσο, ακόμη και μια μακιαβελλική παράσταση θα ήταν σίγουρα προτιμότερη από μια νέα (αρχαιο)ελληνικού τύπου τραγωδία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


8 Δεκ 2016


«Όχι για πρώτη φορά μέσα στο έτος, οι Κασσάνδες έχουν διαψευστεί» αναφέρει ο αρθρογράφος Simon Nixon σε δημοσίευμα που φιλοξενείται στη Wall Street Journal, το οποίο καταπιάνεται με την παρούσα φάση της ευρωζώνης, ύστερα και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία.

Όπως αναφέρει, «δεν έπεσε ο ουρανός, το ευρώ βυθίστηκε, αλλά ανέκαμψε αργότερα και τα ιταλικά ομόλογα και οι τραπεζικές μετοχές μόλις που “κουνήθηκαν”».

«Γιατί δεν αντέδρασαν οι αγορές, όπως κάποιοι φοβούνταν ή κάποιοι, που ονειρεύονται την αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου, ελπίζουν;», διερωτάται ο αρθρογράφος και εξηγεί: «Η μία απάντηση είναι ότι η ήττα του Renzi ήταν αναμενόμενη για τις αγορές. Η άλλη εξήγηση είναι ότι το δημοψήφισμα, όπως και η ψήφος υπέρ του Brexit και η εκλογή Trump από μόνες τους δεν αλλάζουν τίποτα. Μπορεί να ακολουθήσουν πολιτικές συνέπειες μετά την απόφαση, αλλά είναι πολύ νωρίς να πούμε ποιες θα είναι αυτές και οι αγορές θα περιμένουν για να τις αξιολογήσουν», τονίζεται.

Σημειώνεται ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα, το πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση της Ιταλίας θα περιοριστεί στη χώρα. «Αυτό που έχει γίνει σαφές τα τελευταία εφτά χρόνια είναι ότι μια κρίση χώρας γίνεται κρίση για το σύνολο του μπλοκ, όταν απαιτείται μια συλλογική ευρωπαϊκή απάντηση», τονίζεται.

Εξηγείται πως o κίνδυνος να ξεσπάσει μια νέα ελληνική κρίση είναι ρεαλιστικός, εκτός και αν η ευρωζώνη βρει έναν τρόπο να βγει από το μακροχρόνιο αδιέξοδο ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Γερμανία και το ΔΝΤ, για την επόμενη φάση του ελληνικού προγράμματος».

«Η Γερμανία έχει πει ότι δεν θα εκταμιεύσει περαιτέρω χρήματα αν το ΔΝΤ δεν μπει στο πρόγραμμα. Το ΔΝΤ θα συμμετέχει στο πρόγραμμα, ώσπου η Ευρωζώνη συμφωνήσει να βάλει το ελληνικό χρέος σε βιώσιμη βάση. Αλλά η ευρωζώνη δεν θα γνωρίζει πόση ελάφρυνση χρέους χρειάζεται η Ελλάδα μέχρι η Αθήνα και οι δανειστές της συμφωνήσουν ποιοι θα πρέπει να είναι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι του προϋπολογισμού όπως και πώς τα επιτευχθούν».

«Κανείς δεν επιθυμεί άλλο ένα αποτυχημένο ελληνικό πρόγραμμα. Τουλάχιστον όχι τη στιγμή που η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας ενισχύεται. Εντούτοις, κάποιοι αξιωματούχοι κάνουν τα πάντα για να δουν πώς μπορεί να επιλυθεί η κατάσταση. Και αν η Ευρωζώνη πασχίζει να επιλύσει της διαφορές της για την Ελλάδα, αυτό τι σημαίνει για την ικανότητα της ΕΕ, αν καταστεί αναγκαίο να βοηθήσει την Ιταλία;» σημειώνεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


5 Δεκ 2016


Οι Πολίτες δεν φοβήθηκαν τελικά την εκδίκηση των τοκογλυφικών αγορών, ούτε τη γερμανικές απειλές, προκαλώντας ένα πρώτο ρήγμα στην Ευρωζώνη – ενώ διαμαρτυρήθηκαν ταυτόχρονα για τη διαφθορά και το νεποτισμό της πολιτικής τους ηγεσίας.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Προφανώς η απόρριψη της συνταγματικής αναθεώρησης εκ μέρους των Ιταλών, μέσω της οποίας θα δινόταν πολύ μεγαλύτερη εξουσία στην εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ γινόταν προσπάθεια να επιβληθεί στη χώρα έμμεσα ένα πρώτο μνημόνιο (άρθρο), ήταν ένα σοβαρό δείγμα δημοκρατικής ωριμότητας – αν και οι χρηματαγορές, οι οποίες ήταν υπέρ του ΝΑΙ, μάλλον θα προσπαθήσουν να τιμωρήσουν τη χώρα, αφού όμως μεσολαβήσει κάποιο χρονικό διάστημα.

Το θετικό στοιχείο είναι αναμφισβήτητα η σημαντική πλειοψηφία που συγκέντρωσε το ΟΧΙ, υπερβαίνοντας το 59% (πηγή) – γεγονός που θυμίζει το ελληνικό δημοψήφισμα, με τη διαφορά όμως πως η κυβέρνηση μας τότε το είχε στηρίξει, αντιστρέφοντας το λίγο αργότερα, ενώ η ιταλική είχε τοποθετηθεί εναντίον. Εντυπωσιακή εν προκειμένω είναι η παραίτηση του πρωθυπουργού της Ιταλίας, αμέσως μετά την ανακοίνωση της συντριπτικής ήττας του – αν και δεν πρέπει να είναι κανείς πολύ βιαστικός, όσον αφορά τις τελικές αποφάσεις, κυρίως όμως τα τεχνάσματα των πολιτικών.

Περαιτέρω, εάν δεχθεί κανείς πως η άρνηση των Ιταλών δηλώνει ταυτόχρονα την επιθυμία τους να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη, θεωρώντας την βασικό υπαίτιο για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία τους (ανάλυση), θα συμπεράνει ότι, πρόκειται για ένα σημαντικό ρήγμα στη νομισματική ένωση.

Πολύ περισσότερο αφού η Ιταλία ήταν ιδρυτικό μέλος της ευρωπαϊκής κοινότητας άνθρακα και χάλυβα που ξεκίνησε το 1951, εξελισσόμενη στην ΕΟΚ και στην ΕΕ – ενώ οι Πολίτες της ήταν πάντοτε φιλικοί προς την ενωμένη Ευρώπη έως πρόσφατα σχετικά, όπου αποστασιοποιήθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Εκτός αυτού η χώρα έχει υιοθετήσει τα τελευταία 25 χρόνια μία σειρά μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών πιεζόμενη ασφυκτικά από την Ευρώπη, οι οποίες την έφεραν στη σημερινή της κατάσταση: στα όρια της κατάρρευσης και του χάους δηλαδή, με μία τραπεζική κρίση που πολύ δύσκολα θα αντιμετωπισθεί, καθώς επίσης με μία ελλοχεύουσα κρίση δημοσίου χρέους – η οποία θα μπορούσε να εκβάλλει σε μία καταστροφική ύφεση και σε έναν αποπληθωρισμό που τελικά θα οδηγούσε στη χρεοκοπία της ή σε μία διαδικασία, ανάλογη με αυτήν που βιώνει η Ελλάδα (κυλιόμενη πτώχευση).

Συνεχίζοντας, το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι η μη υιοθέτηση ή/και η καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της, αλλά το ότι οι σημαντικότερες από αυτές ήταν εσφαλμένες ή/και εφαρμόσθηκαν με λάθος τρόπο – γεγονός στο οποίο έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό η συχνά διεφθαρμένη ή/και ανίκανη πολιτική της ηγεσία.

Το σημαντικότερο δε όλων ήταν το ότι, οι βασικές μεταρρυθμίσεις επιβλήθηκαν και εφαρμόσθηκαν σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης – όπως συμβαίνει επίσης στην Ελλάδα, παρά το ότι είναι γνωστό πως σε μία οικονομία που ήδη υποφέρει, οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν καμία αλλαγή.

Επί πλέον οι κυβερνήσεις της δεν είχαν ποτέ προετοιμασθεί σωστά, ενώ δεν είχαν σκεφθεί όλες τις συνέπειες που αναπόφευκτα έχουν οι αλλαγές – όπως στο παράδειγμα της αναγκαστικής εξόδου της χώρας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών το 1992/93, της κυβέρνησης τεχνοκρατών πρόσφατα κοκ.

Περαιτέρω μία τραπεζική κρίση, ειδικά αυτής της έκτασης που βιώνει σήμερα η Ιταλία, έχει πάντοτε σημαντικές νομισματικές και χρηματοοικονομικές αιτίες και πτυχές – ενώ είναι γνωστό πως η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανέναν αποτελεσματικό μηχανισμό αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων. Ως εκ τούτου, οι ευθύνες τόσο της κεντρικής τράπεζας της χώρας, όσο και της ΕΚΤ, η οποία λειτουργεί ουσιαστικά πυροσβεστικά και όχι προληπτικά, ως οφείλει, είναι τεράστιες – κάτι που ισχύει προφανώς και για την Ελλάδα, η οποία βαδίζει προς το χάος, μέσα από λάθη αυτού του είδους.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πάντως της μορφής που επιβλήθηκαν στην Ιταλία, όπως επίσης στην Ελλάδα, προκαλούν άμεσα στασιμότητα στην οικονομία, εάν όχι βαθιά ύφεση και αποπληθωρισμό – παράλληλα δημιουργούν φτώχεια, περιθωριοποίηση, απώλεια της αξιοπρέπειας, μείωση της παραγωγικότητας και απελπισία στον πληθυσμό, οπότε χάνεται εντελώς η πίστη του για το μέλλον, πόσο μάλλον για το κοινό νόμισμα και την ενωμένη Ευρώπη.

Συνεχίζοντας, η συνταγματική αναθεώρηση παρουσιάστηκε από τον πρωθυπουργό ως ένα τεχνοκρατικό εγχείρημα, για την επιτάχυνση των διαδικασιών ψήφισης των νόμων – οι οποίοι είναι δήθεν απαραίτητοι για τη σωστή λειτουργία της οικονομίας. Εν τούτοις, η μεταρρύθμιση του Κοινοβουλίου ήταν εξαιρετικά προβληματική, αφού το υφιστάμενο σύστημα με τα ισότιμα δύο σώματα της Βουλής και Γερουσίας, θα αντικαθίστατο ουσιαστικά από ένα Κοινοβούλιο των αντιπροσώπων – το οποίο θα έπαιρνε αποφάσεις πλειοψηφικά, οπότε θα ήταν έρμαιο της εκάστοτε κυβέρνησης (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα).

Επομένως θα έπαυε να υπάρχει ο δημοκρατικός έλεγχος του ενός σώματος από το άλλο, οπότε θα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό η Δημοκρατία στη χώρα – προς όφελος φυσικά των αγορών, οι οποίες θα μπορούσαν έτσι να εκβιάζουν ευκολότερα την Ιταλία.

Αναλυτικότερα, σε αντίθεση με τη Μ. Βρετανία, το ισχυρότερο κόμμα στις εκλογές θα μπορούσε, ακόμη και λαμβάνοντας μόνο το 20% των ψήφων, να έχει αυτόματα το 54% τουλάχιστον των βουλευτών – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θα χρειαζόταν πλέον κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως συμβαίνει στη χώρα μετά το 1948, ενώ το πρώτο κόμμα θα διέθετε σχεδόν απεριόριστη εξουσία.

Εκτός αυτού τα μέλη της Γερουσίας, ως δεύτερο σώμα αλλά με περιορισμένη ισχύ, δεν θα αποτελούταν πια από εκλεγμένα άτομα, αλλά από διορισμένα – κάτι που στην Ιταλία θεωρείται ως η συνταγή της διαφθοράς και του νεποτισμού των πολιτικών. Λόγω αυτής της ιδιαιτερότητας, οι περιφέρειες θα έχαναν σε επιρροή, προς όφελος της κεντρικής κυβέρνησης – η οποία τότε θα μπορούσε να κυβερνάει τη χώρα απολυταρχικά.

Συμπερασματικά λοιπόν το ΟΧΙ των Ιταλών δεν είχε μόνο οικονομικές αιτίες αλλά, επίσης, πολιτικές – αφού οι Πολίτες, με κριτήριο τις τραυματικές εμπειρίες τους από φασιστικά καθεστώτα, δεν διανοούνταν να δώσουν τόσο μεγάλη δύναμη σε καμία κυβέρνηση. Εν τούτοις το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα παρουσιαστεί διαφορετικά από τις αγορές – οι οποίες θα το θεωρήσουν αυθαίρετα, όπως συνηθίζουν, ως άρνηση των Ιταλών για τη διενέργεια μεταρρυθμίσεων.

Επομένως είναι πολύ πιθανόν να θελήσουν να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στο ήδη υπερχρεωμένο τραπεζικό σύστημα – πόσο μάλλον όταν το ενδεχόμενο να εκλεγεί το κόμμα των πέντε αστέρων το 2017, το οποίο είναι υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από την Ευρωζώνη, δεν είναι ότι καλύτερο για τους ξένους επενδυτές.

Βέβαια, η ΕΚΤ θα στηρίξει εν πρώτοις τα ομόλογα, τις τράπεζες και το χρηματιστήριο της Ιταλίας, όπως έχει άλλωστε ήδη δηλώσει. Εν τούτοις υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, σχετικά με το εάν είναι δυνατόν να αποφευχθούν οι τραπεζικές χρεοκοπίες, οι διασώσεις τους με τα χρήματα των ομολογιούχων, μετόχων και αποταμιευτών (Bail-in), καθώς επίσης οι επιθέσεις των καταθετών (bank runs) – κάτι που δεν θα φανεί τις πρώτες ημέρες λόγω της στήριξης της χώρας, αλλά ασφαλώς αργότερα.

Υστερόγραφο: Η κατάσταση της οικονομίας της Ιταλίας, η οποία βαίνει από το κακό στο χειρότερο, φαίνεται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί – στο οποίο απεικονίζεται η εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της, σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο έτος:


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του πραγματικού ΑΕΠ της Ιταλίας

Όπως διαπιστώνεται, το ΑΕΠ της χώρας μειωνόταν σταθερά όλες τις προηγούμενες δεκαετίες – ενώ μετά την υιοθέτηση του ευρώ παραμένει στάσιμο, με μεγάλες πτώσεις κατά τη διάρκεια κρίσεων. Στα πλαίσια αυτά, εάν η ΕΚΤ νομίζει πως θα ξεγελάσει τις αγορές μακροπρόθεσμα, κάνει πολύ μεγάλο λάθος – αφού αυτές επενδύουν με γνώμονα τις δικές της ενέργειες, οι οποίες προβλέπουν πως λόγω της επικράτησης του ΟΧΙ θα είναι βραχυπρόθεσμα εκτεταμένες.

Έτσι αιτιολογείται η σημερινή άνοδος των χρηματιστηρίων, η οποία ήταν αναμενόμενη – επειδή μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία αντιμετωπίσθηκε με την αύξηση της φθηνής ρευστότητας εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα των μεγάλων χωρών θεωρούνται θετικά, όσον αφορά την άνοδο των μετοχών.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Ας ξεκινήσουμε από τη θετική είδηση: δεν εξελέγη στην Αυστρία ο ακροδεξιός προεδρικός υποψήφιος του κόμματος FPÖ στην Αυστρία, Νόρμπερτ Χόφερ, έχασε καθαρά από τον ανεξάρτητο Αλεξάντερ Βαν Ντερ Μπέλεν στις επαναληπτικές προεδρικές εκλογές.

Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη καλή είδηση που είχε η Ε.Ε. εδώ και μήνες και αποδεικνύεται πως ο φόβος των πολιτών από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ δεν λειτούργησε σωρευτικά υπέρ του κ. Χόφερ, ο οποίος μέχρι περίπου τις αμερικανικές εκλογές είχε ελαφρύ προβάδισμα έναντι του κ. Βαν Ντερ Μπέλεν. Τα πράγματα γύρισαν, η τάση γύρισε και έτσι η Αυστρία εξέλεξε έναν σοβαρό άνθρωπο στη θέση του προέδρου της χώρας. Έτσι, φαίνεται πως δεν θα γίνουν πρόωρες εκλογές, μιας και ο νέος πρόεδρος που έχει τη δυνατότητα διάλυσης της Βουλής φαίνεται πως προκρίνει την παραμονή της κυβέρνησης Κερν έως το 2018.

Τα καλά νέα όμως για την Αυστρία τελειώνουν εδώ. Το FPÖ, το ακροδεξιό κόμμα (όποιος αμφισβητεί πως είναι ακροδεξιό, απλά ας κάνει μια έρευνα για το πώς ιδρύθηκε, από ποιους και τι πρεσβεύει κλπ.) διατηρεί σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές, αν και οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν πάρει κάπως τα πάνω τους με τον νέο καγκελάριο έναντι του αποχωρήσαντος Βέρνερ Φάυμαν.

Το κόμμα του κ. Στράχε είναι ισχυρό στην επαρχία και σε πολίτες που είναι απογοητευμένοι με το πολιτικό σύστημα και τα mainstream κόμματα, συνεπώς, εκτιμάται πως έχει καλές πιθανότητες να κόψει πρώτο το νήμα στις εκλογές του 2018. Θα μπορεί να συγκροτήσει κυβέρνηση; Δύσκολο μεν, όχι απίθανο δε, αλλά, σε κάθε περίπτωση, θα είναι ένα σαφές μήνυμα πως πολλοί πολίτες έχουν αποκοπεί από τα παραδοσιακά κόμματα και εξερευνούν ανενόχλητοι τη γοητεία του αντισυστημικού. Μπορείτε φυσικά να καταλάβετε πως μια κυβέρνηση υπό τον κ. Στράχε ή τον κ. Χόφερ, αν αποφασίσει να διεκδικήσει την Καγκελαρία, θα είναι μια κυβέρνηση που θα προκαλεί εφιάλτες στις Βρυξέλλες. Συνεπώς, τα δύσκολα στην περίπτωση της Αυστρίας για την Ε.Ε. δεν πέρασαν, εξακολουθούν να είναι μπροστά.

Και πάμε στην περίπτωση της Ιταλίας. Εκεί, όπου ο κ. Ρέντσι που πιέζεται από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ανεβασμένη σε διψήφια ποσοστά Λέγκα του Βορρά, της οποίας ηγείται ο επικοινωνιακός λαϊκιστής Ματέο Σαλβίνι, αποφάσισε να μετατρέψει ένα άσχετο δημοψήφισμα για τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση σε δημοψήφισμα-ψήφο εμπιστοσύνης για τον ίδιο και την κυβέρνησή του.

Επρόκειτο ομολογουμένως για πολιτική κίνηση εξαιρετικά υψηλού ρίσκου, με πολύ σοβαρές πιθανότητες να γυρίσει μπούμερανγκ εξ’ αρχής. Ιταλία και λαϊκισμός είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες, συνεπώς μπορείτε να καταλάβετε τι υπάρχει εκτός του κ. Ρέντσι στην ιταλική πολιτική σκηνή: ο κωμικός Γκρίλο των 5 αστέρων και ο δυνητικός υποψήφιος πρωθυπουργός, ο σαραντάρης Λουίτζι Ντι Μάιο, ο Ματέο Σαλβίνι της Λέγκας και ο πανταχού παρών Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η προοπτική ρήγματος με την Ε.Ε. γίνεται όλο και πιο πιθανή για το άμεσο μέλλον.

Το αποτέλεσμα του χθεσινοβραδινού δημοψηφίσματος δεν κάνει τα πράγματα για την Ε.Ε. πιο εύκολα. Αναμένεται να φανεί τι μέλλει γενέσθαι με τις ιταλικές τράπεζες, οι οποίες είναι σε ευαίσθητη κατάσταση, ενώ το πολιτικό μέλλον του κατ’ εξοχήν φιλοευρωπαϊστή (φανταστείτε!) πολιτικού της γειτονικής χώρας, του Ματέο Ρέντσι, φαντάζει επισφαλής.

Με άλλα λόγια: μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά, μαύρη είναι και για την Ευρώπη. Και, ένας Βαν Ντερ Μπέλεν δεν φέρνει την άνοιξη. Τα προβλήματα των πολιτών που τους ενώνουν απέναντι στις πολιτικές της Ένωσης και στα κόμματα που τις υποστηρίζουν δεν λύνονται εν τη μία νυκτί, ούτε πλέον μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η πανωλεθρία για τον Ματέο Ρέντσι στο δημοψήφισμα-παγίδα που έστησε ο ίδιος για τη συνταγματική μεταρρύθμιση σημαδεύουν τις εξελίξεις τις επόμενες μέρες στην Ευρώπη. Το τελικό αποτέλεσμα προβλέπεται να διαμορφωθεί υπέρ του «όχι» κοντά στο 60% -ήττα ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη που προέβλεψαν τα exit poll. Ο Ματέο Ρέντσι εμφανίστηκε στο Παλάτσo Κίτζι και ανακοίνωσε την παραίτησή του.

Οι εξελίξεις από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ενδέχεται να προκαλέσουν έντονες πιέσεις στην ιταλική οικονομία αλλά και ολόκληρη την ευρωζώνη.

Οι αναλυτές φοβούνται ότι το «Όχι» θα οδηγήσει την Ιταλία σε πολιτική αστάθεια και οι τράπεζές της θα καταρρεύσουν, συμπαρασύροντας τις αντίστοιχες της Ισπανίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας, δηλαδή ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Οι Ιταλοί είναι συνηθισμένοι στην πολιτική αστάθεια, αλλά οι αγορές δεν νιώθουν καθόλου καλά με αυτήν και ο κίνδυνος επικράτησης ενός αντιευρωπαϊστή ηγέτη προκαλεί πανικό σε μια Ευρώπη τα θεμέλια της οποίας τρίζουν από τη λιτότητα, την άνοδο του εθνικισμού και τις διασπαστικές τάσεις που γοητεύουν τους Ευρωπαίους ψηφοφόρους.

Οι οικονομικοί κίνδυνοι

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ιταλική αλλά και εν γένει την ευρωπαϊκή οικονομία αυτή τη στιγμή προέρχεται από τις ιταλικές τράπεζες, οι οποίες μαστίζονται από υπέρογκα κόκκινα δάνεια και πολλές από αυτές χρειάζονται ανακεφαλαιοποίηση. Η Ευρωπαϊκή Ενωση απαιτούσε πριν από λίγους μήνες από τον Ρέντσι να ακολουθήσει τη μέθοδο του bail in, δηλαδή του κουρέματος των καταθέσεων στις ιταλικές τράπεζες.

Ο Ρέντσι είχε σαφώς δηλώσει στη Μέρκελ ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ στην Ιταλία, η Γερμανία είχε υποχωρήσει και ο Ρέντσι είχε αποφασίσει να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών με αυξήσεις κεφαλαίου από την αγορά αλλά και από τον Προϋπολογισμό αν χρειαστεί σπάζοντας τους ευρωπαϊκούς κανόνες. Μην μπορώντας να αντιδράσει σε μια τέτοια απόφαση, επειδή η Ιταλία είναι μια από τις μεγάλες οικονομίες της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ενωση είχε υποχωρήσει και καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η δήλωση του Ρέντσι στην Ανγκελα Μέρκελ ότι «αν επιμείνεις στο bail in, πάρε τα κλειδιά και κάνε το εσύ. Εγώ δεν το κάνω».

Τι θα γίνει, όμως, τώρα που θα φύγει ο Ρέντσι, ο οποίος έχει συγκεκριμένο πλάνο αντιμετώπισης των κόκκινων δανείων;

Οι διεθνείς οικονομικοί αναλυτές φοβούνται ότι η ανακεφαλαιοποίηση των ιταλικών τραπεζών θα είναι πολύ δύσκολη επειδή οι επενδυτές θα φοβηθούν να τοποθετήσουν κεφάλαια σε μια χώρα με πολιτική αστάθεια. Αν οι επενδυτές δεν βάλουν λεφτά, θα χρειαστεί η κυβέρνηση να βάλει σημαντικά κεφάλαια από τον ιταλικό προϋπολογισμό δεδομένου ότι τα κόκκινα δάνεια ανέρχονται επισήμως στο υπέρογκο ποσόν των 380 δισ. ευρώ. Ανεπισήμως, όμως, οι εκτιμήσεις διεθνών τραπεζιτών τα ανεβάζουν ακόμη και στα 800 δισ. ευρώ.

Σε κάθε περίπτωση, ο ιταλικός προϋπολογισμός δεν αντέχει τόσο μεγάλο ποσό, καθώς το δημόσιο χρέος της χώρας ξεπερνά το 132% του ΑΕΠ, ποσοστό που θεωρείται ήδη ιδιαίτερα υψηλό με βάση τα διεθνή κριτήρια.

Οι Ιταλοί δεν μπορούν να προσβλέπουν σε βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αφού με βάση τους ευρωπαϊκούς νόμους για να ενισχύσει η Ε.Ε. ένα τραπεζικό σύστημα πρέπει πρώτα να έχει προηγηθεί bail in, δηλαδή μετατροπή των καταθέσεων των Ιταλών σε κεφάλαια των τραπεζών, εν ολίγοις κούρεμα όλων των καταθέσεων. Αυτό θα προκαλούσε καταστροφή στους Ιταλούς καταθέτες και ενδεχομένως απρόβλεπτες κοινωνικές επιπτώσεις και αντιδράσεις.

Οι αναλυτές εκτιμούν επίσης ότι τα επιτόκια στην Ιταλία θα αυξηθούν πολύ και ότι η ρευστότητα θα στερέψει εντελώς, σε μια χώρα που ούτως ή άλλως δεν έχει ικανοποιητικό ρυθμό ανάπτυξης επί πολλά χρόνια.

Οι ιταλικές τράπεζες ενδέχεται να καταρρεύσουν. Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι οι μετοχές τους έχουν χάσει περισσότερο από το 60% της αξίας τους από την αρχή του έτους, με την πιο επικίνδυνη τη Monde Dei Paschi να έχει χάσει 83%.

Οι τιμές των ιταλικών ομολόγων επίσης έχουν γκρεμιστεί. Οι ανησυχίες για τις τράπεζες προκαλούν παράλληλα πτώση και στις ευρωπαϊκές τραπεζικές μετοχές.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι βοηθάει όσο μπορεί την κατάσταση μέσω του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης και αγοράζει ιταλικά ομόλογα για να ενισχύσει και τις τράπεζες και τη χώρα, αλλά αυτό δεν θα αρκεί αν δεν βρεθεί λύση στο πρόβλημα τόσο των κόκκινων δανείων όσο και του υψηλού δημοσίου χρέους. Δεν είναι, δε, λίγοι οι αναλυτές που υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα των ιταλικών τραπεζών είναι άλυτο και εντάσσεται σε ένα γενικότερο πρόβλημα όλων των τραπεζών παγκοσμίως, οι οποίες μετά το 2008 ζουν με «τεχνική υποστήριξη», η οποία όμως δεν αποδίδει πλέον.

Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Ιταλία αναμένεται να πλήξουν άμεσα και τις ισπανικές τράπεζες και στη συνέχεια τις γαλλικές, αφού το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης είναι διασυνδεδεμένο μέσω δανείων από τη μια χώρα στην άλλη. Φανταστείτε, ότι η τέταρτη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα, η HypoVereinsbank, είναι θυγατρική της UniCredit που είναι η μεγαλύτερη ιταλική τράπεζα και η οποία κινδυνεύει.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τα χρηματιστήρια αναμένεται να μπουν σε φάση πολύ μεγάλης αστάθειας και η Ευρωπαϊκή Ενωση να μην μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα χωρίς να αλλάξει άρδην πολιτική και κανόνες.

Ολα αυτά προκαλούν μεγάλη ανησυχία στους διεθνείς οικονομικούς αναλυτές.

Μια πρώτη ανάλυση επιχειρεί και ο Guardian

«Η Ιταλία στο δημοψήφισμα της Κυριακής δεν ψήφισε έξοδο από την Ευρωζώνη ή την ΕΕ. Ωστόσο, οι συνέπειες του δημοψηφίσματος θα μπορούσαν να είναι εκτεταμένες« σημειώνει.

Η εφημερίδα αναφέρει πως μια νέα υπηρεσιακή κυβέρνηση θα αναλάβει τη διακυβέρνηση και οι εκλογές το συντομότερο, θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν τον επόμενο χρόνο.

Ενας λόγος για τον οποίο μερικοί παρατηρητές πιστεύουν ότι το εν λόγω δημοψήφισμα ήταν σημαντικό, ήταν γιατί θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα για την εκλογή του επικεφαλής του Κινήματος των 5 Αστέρων, ενός λαϊκιστικού κόμματος που πηγαίνει αντίθετα στο κατεστημένο και το οποίο στο παρελθόν έχει δηλώσει ότι θα ήθελε να κάνει δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Ιταλίας στο ευρώ.

Αλλά ακόμη και αν το Κίνημα των 5 Αστέρων μπει στο πρωθυπουργικό Μέγαρο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ιταλία θα εγκαταλείψει το ευρώ σύντομα. Για να γίνει αυτό θα απαιτούνταν συνταγματική αλλαγή και ένα άλλο δημοψήφισμα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όπως σημειώνει ο Guardian οι επόμενες εκλογές στην Ιταλία θα πραγματοποιούνταν κανονικά σε 14 μήνες.

«Το πιθανότερο τώρα είναι ο Ιταλός Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα να διορίσει υπηρεσιακό πρωθυπουργό -πιθανότατα από το Δημοκρατικό Κόμμα του Ρέντσι- που θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι το Φεβρουάριο του 2018 όταν και θα γίνουν οι εκλογές, στην ώρα τους.

Το λαϊκιστικό κίνημα των 5 Αστέρων και το αντιμεταναστευτικό κόμμα της Λίγκας του Βορρά ζητούν εκλογές εδώ και τώρα, αλλά δεν έχουν καμία εξουσία να τις επιβάλλουν» σημειώνεται.

Οι επιπτώσεις στην Ελλάδα

Το Bloomberg προσπάθησε να ρίξει λίγο «φως» σε αυτό το ζήτημα, δίνοντας απάντηση σε ερωτήματα σχετικά με το ιταλικό δημοψήφισμα.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η παρέμβαση του διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα ο οποίος μιλώντας στο Bloomberg δήλωσε προ ημερών: «Οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες θα έχουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο να διαδραματίσουν εάν οι εξελίξεις δεν είναι τόσο ευνοϊκές στην πολιτική σφαίρα». «Εάν υπάρχει περισσότερη μεταβλητότητα, περισσότερη αβεβαιότητα, περισσότερος προστατευτισμός, θέλουμε να είμαστε ένας ακόμα ισχυρότερος πυλώνας σταθερότητας», πρόσθεσε.

«Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ότι σε ένα χρόνο ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης ίσως είναι διαφορετικός», δήλωσε ο Στουρνάρας. «Εάν ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός ενισχυθούν, αυτό θα είναι επικίνδυνο. Αυτό θα οδηγήσει κατ’ ελάχιστον σε προστατευτισμό. Και δεν θέλω ούτε να φανταστώ ποιο θα μπορούσε να ήταν το χειρότερο σενάριο».

Για την Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις, κυρίως σε ό,τι αφορά τις συζητήσεις για την αξιολόγηση και για το χρέος. Σίγουρα, όμως, μια αναταραχή στις ιταλικές τράπεζες θα μεταδιδόταν και στο εύθραυστο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Πηγή Ε.Τ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



"Ιταλία, τo επόμενο μεγάλο σοκ για τη στατικότητα της Ευρώπης" επιγράφεται το σχόλιο της εφημερίδας Die Welt.

Οι Ιταλοί έριξαν τον Ματέο Ρέντσι. Πέταξαν απλώς τη μεγαλύτερη ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον. Συνυπεύθυνοι είναι όμως και οι Ευρωπαίοι διότι εγκατέλειψαν τον Ρέντσι. Το όχι των Ιταλων έχει τουλάχιστον διαστάσεις: αφενός την αντίδραση κατά του κατεστημένου και αφετέρου την καθαρά ιταλική μη ορθολογική, γράφει ο αρθργράφος της Κλάους Γκάιγκερ / Klaus Geiger.

'Οσο ο Ρέντσι υποσχόταν να καταστρέψει το κατεστημένο τον επευφημούσαν. 'Οντας όμως στην εξουσία ο Ρέντσι ήρθε αντιμέτωπος με την παράλογη διαλεκτική της ιταλικής Δημοκρατίας. 'Οταν ξεκίνησε να υλοποιεί την υπόσχεσή του να διαλύσει το κατεστημένο, με κύριο όργανο την αλλαγή του Συντάγματος, οι Ιταλοί του γύρισαν την πλάτη και προσχώρησαν σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες με τη σειρά τους υπόσχονταν να θέσουν αυτόν εκτός μάχης, να διαλύσουν αυτόν ο οποίος θα το διέλυε, συνεχίζει ο αρθρογράφος.

Κυρίως στράφηκαν οι Ιταλοί προς το κίνημα των πέντε Αστέρων, το οποίο είναι εντελώς αναξιόπιστο, αφού δεν λέει τι θα πρέπει να γίνει την επόμενη μέρα. Θέλουν να βγει η Ιταλία από την ευρωζώνη; Τη μια λένε ότι θέλουν ένα δεσμευτικό δημοψήφισμα για την αποχώρησή της, την άλλη ότι θέλουν απλώς να γίνει ένα μη δεσμευτικό, συμβουλευτικό δημοψήφισμα. Και τι πρέπει να υποθέσουν οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι; Για την ώρα κανείς δεν μπορεί να πει ακριβώς τι θα σήμαινε ένας πρωθυπουργός των Πέντε Αστέρων.

Η Ευρώπη ευθύνεται όμως και η ίδια για το γεγονός ότι τώρα θα πρέπει να έχει να κάνει με μιαν ασταθή Ιταλία χωρίς έναν αξιόπιστο εταίρο. Ο Ματέο Ρέντσι ήταν η κινητήρια μηχανή την οποία χρειαζόταν η Ευρώπη περισσότερο από ποτέ. Αλλά η Ευρώπη τον εγκατέλειψε. Η Γερμανία και η Γαλλία κλείνουν τα σύνορα και αφήνουν την Ιταλία μόνη να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση.

Ετσι, στο τέλος ο Ρέντσι βρέθηκε μόνος. Δεν είχε καμιά πιθανότητα. Οι Ιταλοί υπέκυψαν στην παλιά παρόρμησή τους να ρίξουν τους ισχυρούς του μισητού κράτους. Με τον Ρέντσι φεύγει όμως εκείνος ο άντρας, ο οποίος θα μπορούσε να αλλάξει με επαναστατικό τρόπο την Ιταλία.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: Η Ιταλία κλώτσησε μιαν ιστορική ευκαιρία "ελαφρά τη καρδία". Ο άλλος πυλώνας επί του οποίου βασιζόταν το μέλλον της Ευρώπης κλονίζεται.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


3 Δεκ 2016


Μπορεί να ενταχθεί -στα οικεία σε μας- αναγνώσματα τρόμου, που προορίζονται να επηρεάσουν την επικείμενη ψήφο, το πάρα κάτω άρθρο του  Ιταλό-Αμερικανού Νικ Τζιανμπρούνο, που αναδημοσιεύθηκε στο έγκυρο οικονομικό δελτίο Zero Hedge, αλλά περιγράφει παραστατικά και την ψυχολογική διάθεση των Ιταλών αυριανών ψηφοφόρων και τις σεισμικές επιπτώσεις  που ενδεχομένως θα έχει, για την Ε.Ε. και το διεθνές οικονομικό σύστημα, το Δημοψήφισμα που –το ίδιο επιπόλαια με τον Κάμερον- προκήρυξε ο Ρέντζι, σε εξαιρετικά εύφλεκτο περιβάλλον, για την αλλαγή του Συντάγματος. Εμπλουτίζει, ως εκ τούτου, την γνώση και την προοπτική του καθ’ ημάς αναγνώστη και γι’ αυτό μεταφράστηκε:

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πως η 4η Δεκεμβρίου Μπορεί να Πυροδοτήσει τον Πιο Βίαιο Συγκλονισμό της Ιστορίας
Nick Gianbruno, Zero Hedge, com , December 2, 2016
«Ήταν η στιγμή που έπεισε τον Χίτλερ πως η αυτοκτονία ήταν προτιμότερη από την συνθηκολόγηση.
Το πρωί της 29 Απριλίου 1945, τα πτώματα του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι και της ερωμένης του πετάχτηκαν σαν σκουπίδια στην Πιατσάλε Λορέτο του Μιλάνου.
Αμέσως μαζεύτηκε ένα μεγάλο πλήθος Ιταλών. Πάνω στο πτώμα του δικτάτορα εκτόξευαν λαχανικά, το έφτυναν, ουρούσαν επάνω του. Μερικοί άδειασαν και τα πιστόλια τους στο άψυχο σώμα.
Μετά από μερικές ώρες  το πλήθος κρέμασε τα πτώματα από τους σιδηροδοκούς  ενός κοντινού σταθμού υγρών καυσίμων, για να περνάει ο κόσμος να τα βλέπει.

Περπάτησα την Πιατσάλε Λορέτο  σ’ ένα πρόσφατο ταξείδι στην Ιταλία, η οποία περνάει την χειρότερη οικονομική ύφεση από το 1945. Και διαπίστωσα πως οι Ιταλοί είναι σήμερα πιο εξαγριωμένοι από  ποτέ άλλοτε,  μετά το κρέμασμα του Μουσολίνι από τις φτέρνες.

Η Ιταλία δεν είδε παραγωγική ανάπτυξη από το 1999. Το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα είναι μικρότερο από ότι ήταν στις αρχές του αιώνα.
Αυτό σημαίνει σχεδόν δυο δεκαετίες οικονομικής  αποτελμάτωσης. Με κάθε μέτρηση, η ιταλική οικονομία βρίσκεται σε βαθειά κρίση. Και τα πράγματα πιθανώς θα γίνουν πολύ χειρότερα.

Δεν προκαλεί  λοιπόν έκπληξη ότι οι Ιταλοί τελούν σε επαναστατική διάθεση

Το Κίνημα των 5 Αστέρων (Μ5S) είναι το νέο λαϊκό πολιτικό κόμμα της Ιταλίας. Είναι εναντίον του οικουμενισμού, εναντίον του ευρώ και σφοδρότατα ενάντιο στο κατεστημένο. Δεν μπορείς να το κατατάξεις με σαφήνεια στη διάταξη αριστεράς-δεξιάς.

Το Μ5S έχει καταστεί το δημοφιλέστερο κόμμα στην Ιταλία. Καταγγέλλει το νόμισμα του ευρώ ως υπαίτιο για την χρόνια  αναπτυξιακή παράλυση. Και μεγάλη πλειονότητα των Ιταλών συμφωνεί.

Το Μ5S έχει υποσχεθεί να διεξαγάγει ψηφοφορία για την έξοδο από την ευρωζώνη και να αποκαταστήσει το προηγούμενο νόμισμα της Ιταλίας, μόλις έρθει στην εξουσία. Αυτό μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα.
Μόλις βρουν την ευκαιρία, οι Ιταλοί πιθανώς θα ψηφίσουν να επιστρέψουν στη Λιρέτα. ΄Αν συνέβαινε αυτό, θα αφύπνιζε ένα νομισματικό ηφαίστειο.

Οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς το έθεσαν πρόσφατα ως εξής:
Μια ιταλική έξοδος από το ενιαίο νόμισμα θα πυροδοτούσε   την πλήρη κατάρρευση της ευρωζώνης μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Θα οδηγούσε πιθανώς στον πιο βίαιο οικονομικό συγκλονισμό της ιστορίας, εμφανίζοντας ασήμαντη την χρεοκοπία της Λήμαν Μπράδερς του 2008 και το κραχ της Γουώλ Στρητ, του 1929.
Εάν οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς έχουν δίκιο έστω και εν μέρει, αυτό σημαίνει  ότι επίκειται ένα χρηματιστηριακό κραχ γιγάντιων διαστάσεων. Θα συνέτριβε οποιονδήποτε κάτοχο χρηματιστικού λογαριασμού.

Να πως θα μπορούσε να συμβεί…

Στις 4 Δεκεμβρίου στην Ιταλία διεξάγεται το  δημοψήφισμα του ευρωενωσιακού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντζι για την αλλαγή του ιταλικού Συντάγματος. Στη πράξη η νίκη του «Ναι» είναι ψήφος έγκρισης της κυβέρνησης Ρέντζι.,

Αποτέλεσμα υπέρ του «Όχι» είναι μια ευκαιρία για τον μέσο Ιταλό να δώσει μια μούντζα στους ευρω-γραφειοκράτες των Βρυξελών.
Με δεδομένη την τεράστια οργή που διακατέχει τώρα τους Ιταλούς, είναι πιθανότατο ότι ακριβώς αυτό θα κάνουν..

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, το στρατόπεδο του «Όχι» έχει την υποστήριξη του 54% και όλον τον δυναμισμό. Ακόμη και εξέχοντα μέλη του κόμματος του Ρέντζι λιποτακτούν στη πλευρά του  «Όχι».

Εάν το αυριανό δημοψήφισμα αποτύχει, ο Ρέντζι υποσχέθηκε να παραιτηθεί. Ακόμη κι’ αν δεν το κάνει, η ήττα θα τον έχει πολιτικά ευνουχίσει. Κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνησή του θα καταρρεύσει. ( Οι ιταλικές κυβερνήσεις έχουν βίο σύντομης διάρκειας. Υπήρξαν 63 από το 1945.  Αυτό σημαίνει αναλογία σχεδόν μιας κυβέρνησης τον χρόνο.)

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το Μ5S θα έρθει στην εξουσία. Απλά είναι μια υπόθεση του πότε. Αν το δημοψήφισμα του Ρέντζι ναυαγήσει –και φαίνεται πως θα ναυαγήσει- το Μ5S θα αναλάβει μέσα σε λίγους μήνες.

Μόλις έρθει στην εξουσία, το  Μ5S θα προκηρύξει δημοψήφισμα για έξοδο από το ευρώ και επάνοδο στη Λιρέτα. Οι Ιταλοί θα ψηφίσουν πιθανώς την έξοδο.

Η Ιταλία είναι η Τρίτη σε μέγεθος χώρα της Ευρωζώνης.  Το να φύγει θα έχει την ψυχολογική επίδραση της κραυγής «Πυρκαγιά !», μέσα σ’ ένα κατάμεστο θέατρο. Άλλες χώρες – σημειώστε τη Γαλλία- θα στραφούν γρήγορα προς την έξοδο, για να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα.

Δείτε το ευρώ σαν την οικονομική κόλλα που κρατά την Ε. Ε. ενωμένη. Χωρίς το ευρώ, οι οικονομικοί δεσμοί  εξασθενίζουν και το όλο ενωτικό σχέδιο διαλύεται.

Η Ε. Ε. είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Εάν καταρρεύσει, θα πυροδοτήσει ένα, χωρίς προηγούμενο, παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ. Να πόσο σημαντικό είναι το δημοψήφισμα της Ιταλίας. 
Θα είναι το πρώτο ντόμινο που θα πέσει.

Αποτυχία στο Δημοψήφισμα του Ρέντζι ➨ ΄Ανοδος του Μ5S στην εξουσία ➨ Οι Ιταλοί ψηφίζουν να εγκαταλείψουν το ευρώ ➨ Κατάρρευση της Ε.Ε.

Σχεδόν κανένας άλλος δεν μιλά γι’ αυτό. 
Γι’ αυτό πέρασα αρκετές εβδομάδες στην Ιταλία, παίρνοντας τον σφυγμό της χώρας.

Το δημοψήφισμα της 4 Δεκεμβρίου θα μπορούσε να φτιάξει ή να συντρίψει τον πλούτο σας εφέτος. Εάν αποτύχει, η Ε.Ε., που έχει την μεγαλύτερη οικονομία, είναι πιθανό ν’ αποσυντεθεί, προκαλώντας ένα επικό χρηματιστηριακό κραχ.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Νοε 2016


Οι πραγματικοί λόγοι που απομακρύνουν την Ιταλία από τη ζώνη του ευρώ και πώς μπορεί να λειτουργήσει το δημοψήφισμα ως καταλύτης. Οι ερώτηση που καλείται να απαντήσει η Μέρκελ και τα πιθανά σενάρια

Γράφει ο Wolfgang Munchau
Financial Times


Μετά το Brexit και τον Ντόναλντ Τραμπ ετοιμαστείτε για την επιστροφή της κρίσης στην ευρωζώνη. Αν ο Ματέο Ρέντζι, ο ιταλός πρωθυπουργός, χάσει το δημοψήφισμα για τις αλλαγές στο Σύνταγμα στις 4 Δεκεμβρίου περιμένω μια σειρά γεγονότων που θα θέσουν ερωτήματα για την συμμετοχή της Ιταλίας στην ευρωζώνη.

Τα βαθύτερα αίτια αυτής της εξαιρετικά ανησυχητικής πιθανότητας δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με το ίδιο το δημοψήφισμα. Το πιο σημαντικό είναι η απόδοση της ιταλικής οικονομίας από το 1999, οπότε υιοθέτησε το ευρώ. Η συνολική παραγωγικότητα των συντελεστών (total factor productivity), το κομμάτι βιομηχανική παραγωγή, το κομμάτι της οικονομικής παραγωγής που δεν εξηγείται από την εργασία και το κεφάλαιο υποχώρησε κατά περίπου 5% από τότε, όταν σε Γερμανία και Γαλλία αυξήθηκε κατά περίπου 10%.

Η δεύτερη αιτία ήταν η αποτυχία της ΕΕ να χτίσει μια κανονική οικονομική και τραπεζική ένωση μετά την κρίση της ευρωζώνης το 2010-2012 και να υιοθετήσει αντ’ αυτής τη λιτότητα. Αν θέλεις να ξέρεις γιατί η Αγκελα Μέρκελ δεν μπορεί να είναι ο ηγέτης του ελεύθερου κόσμου, δεν χρειάζεται να κοιτάξεις παραπέρα. Η γερμανίδα καγκελάριος δεν μπόρεσε καν να ηγηθεί της Ευρώπης όταν χρειάζονταν.

Ο συνδυασμός αυτών των δυο παραγόντων είναι οι μεγαλύτερες αιτίες για την σταδιακή αύξηση του λαϊκισμού στην Ευρώπη. Η Ιταλία έχει τρία κόμματα στην αντιπολίτευση και όλα υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ. Το μεγαλύτερο και περισσότερο σημαντικό είναι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ένα κόμμα που υπερβαίνει τον κλασσικό διαχωρισμό δεξιάς-αριστεράς. Το δεύτερο είναι το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που μετατράπηκε γρήγορα σε αντι-ευρωπαϊκό μετά την εκδίωξη του πρώην πρωθυπουργού από την εξουσία το 2011. Το τρίτο είναι η αποσχιστική Λίγκα του Βορρά. Σε δημοκρατικές χώρες είναι σύνηθες η αντιπολίτευση να αναλαμβάνει εν τέλει την εξουσία. Να περιμένετε αυτό να συμβεί και στην Ιταλία.

Το δημοψήφισμα έχει σημασία γιατί θα μπορούσε να επιταχύνει την πορεία προς την έξοδο από το ευρώ. Αν ο Ματέο Ρέντσι χάσει, έχει πει πως θα παραιτηθεί, δημιουργώντας πολιτικό χάος. Οι επενδυτές ίσως θεωρήσουν ότι το παιχνίδι τελείωσε. Στις 5 Δεκεμβρίου η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει με ένα άμεσο κίνδυνο αποσύνθεσης.

Στη Γαλλία, η πιθανότητα για νίκη της Μαρίν Λε Πέν δεν είναι πλέον ένα μακρινό ρίσκο. Από όλους όσους έχουν ως τώρα δηλώσει υποψήφιοι είναι η πλέον προετοιμασμένη. Υπάρχουν κάποιοι που θα μπορούσαν να τη νικήσουν, όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν, ο πρώην μεταρρυθμιστής υπουργός Οικονομίας που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του την Τετάρτη. Ισως όμως δεν φτάσει στον τελικό γύρο των εκλογών καθώς στερείται κομματικού μηχανισμού.

Αν η Λε Πεν γίνει Πρόεδρος έχει υποσχεθεί να κάνει δημοψήφισμα για το μέλλον της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν το δημοψήφισμα αυτό οδηγήσει σε Frexit, η Ευρωπαϊκή Ενωση θα τελειώσει το επόμενο πρωί. Το ίδιο και το ευρώ.

Μια έξοδος της Γαλλίας ή της Ιταλίας από το ευρώ θα επιφέρει το μεγαλύτερο default στην ιστορία. Οι ξένοι κάτοχοι ιταλικού ή γαλλικού χρέους σε ευρώ θα πληρωθούν με το ισόποσο της λίρας ή του φράγκου. Αμφότερα θα υποτιμηθούν. Αφού οι τράπεζες δεν υποχρεούνται να διακρατούν κεφάλαιο έναντι των τοποθετήσεών τους σε κρατικό χρέος οι απώλειες θα οδηγήσουν πολλές τράπεζες σε άμεση πτώχευση. Η Γερμανία τότε θα συνειδητοποιήσει ότι το τεράστιο πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών έχει τα μειονεκτήματά του. Υπάρχει πολύς γερμανικός πλούτος εν αναμονή πτώχευσης.

Μπορεί αυτό να αποτραπεί; Στη θεωρία ναι, αλλά θα απαιτήσει μια σειρά από αποφάσεις που θα παρθούν έγκαιρα και με τη σωστή σειρά. Αρχικά η Μέρκελ θα πρέπει να αποδεχτεί αυτό που αρνήθηκε το 2012, ένα οδικό χάρτη προς μια πλήρη δημοσιονομική και πολιτική ένωση. Η ΕΕ θα πρέπει να ενισχύσει τον ESM, το μηχανισμό διάσωσης, που δεν είναι σχεδιασμένος για να αντιμετωπίσει χώρες του μεγέθους της Ιταλίας ή της Γαλλίας.

Είναι αυτό έστω και λίγο πιθανό; Σκεφτείτε το ως εξής: αν ρωτήσετε την γερμανίδα καγκελάριο αν θέλει ευρωομόλογα θα σας απαντήσει όχι. Αλλά αν πρέπει να διαλέξει μεταξύ των ευρωομολόγων και της εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ η απάντησή της μπορεί να είναι διαφορετική. Η απάντηση εξαρτάται επίσης από το εάν η ερώτηση θα γίνει πριν ή μετά τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου.

Η βασική μου προσδοκία, ωστόσο, παραμένει. Δεν θα καταρρεύσει η ΕΕ και το ευρώ αλλά θα υπάρξει αποχώρηση μιας ή περισσότερων χωρών, πιθανότατα η Ιταλία, αλλά όχι η Γαλλία. Υπό το πρίσμα των τελευταίων γεγονότων, το βασικό μου σενάριο είναι τώρα στην αισιόδοξη πλευρά των λογικών εξελίξεων.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου