Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Φεβ 2018


Συριακά αντιαεροπορικά πυρά κατέρριψαν σήμερα ένα ισραηλινό μαχητικό αεριωθούμενο και το Ισραήλ έπληξε έναν ιρανικό στόχο στη Συρία από τον οποίο είχε εκτοξευθεί προς τον ισραηλινό εναέριο χώρο ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος, ανακοινώθηκε από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις.

«Οι Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ (IDF, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις) στοχοθέτησαν τα ιρανικά συστήματα ελέγχου στη Συρία που έστειλαν το #UAV στον ισραηλινό εναέριο χώρο. Μαζικά συριακά αντιαεροπορικά πυρά, ένα F16 συνετρίβη στο Ισραήλ, ο πιλότος είναι ασφαλής», έγραψε στο Twitter ο ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος αντισυνταγματάρχης Τζόναθαν Κόνρικας.

Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν πως το F16 συνετρίβη στο βόρειο Ισραήλ.

Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις κατέρριψαν ιρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος

Νωρίτερα το Ισραήλ κατέρριψε ένα ιρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος που είχε απογειωθεί από τη Συρία ενώ έπληξε επίσης, ως αντίποινα, ιρανικούς στόχους στη Συρία, ανακοινώθηκε από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις.

«Ένα μαχητικό ελικόπτερο αναχαίτισε με επιτυχία ένα ιρανικό UAV που είχε απογειωθεί από τη Συρία και διεισδύσει στο Ισραήλ. Το αεροσκάφος εντοπίσθηκε εγκαίρως από τα Συστήματα Αεροπορικής Άμυνας και βρισκόταν υπό παρακολούθηση μέχρι την αναχαίτισή του», αναφέρουν οι ένοπλες δυνάμεις σε ανακοίνωση που εξέδωσαν.
«Σε απάντηση, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF, οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ) έπληξαν ιρανικούς στόχους στη Συρία», προστίθεται στην ανακοίνωση χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Ιαν 2018


Tου Αλέξανδρου Τάρκα

Οι βίαιες ταραχές στο Ιράν είναι ακόμα νωρίς να αξιολογηθούν ως ικανές για ανατροπή ή μετάλλαξη του θεοκρατικού καθεστώτος που επεβλήθη το 1979. Ίσως φαίνονται σαν μακρινό θέμα, αλλά η μεταβολή συσχετισμών στη Μέση Ανατολή πάντοτε επηρεάζει το διπλωματικό σχεδιασμό και τα συμφέροντα της χώρας μας. Σχεδόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 40 ετών, οχυρωμένες στο εύλογο σκεπτικό ότι ακολουθούν την ενιαία θέση της ΕΕ, πέτυχαν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφόρων αντιμαχόμενων πλευρών στην ταραγμένη περιοχή.

Κατά τη δεκαετία του ’80 και του πολέμου Ιράν-Ιράκ, οι (κρατικές) αμυντικές βιομηχανίες μας εξασφάλισαν μεγάλα έσοδα, εξάγοντας -μερικές φορές ταυτόχρονα- και στις δύο πλευρές. Το 1990, η εγκαθίδρυση πλήρων διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ διόρθωσε το λάθος της υπερβολικής στήριξης προς διάφορες παλαιστινιακές οργανώσεις τα προηγούμενα χρόνια. Το 1993-96, οι σχέσεις Αθήνας-Τεχεράνης βελτιώθηκαν, λόγω των κοινών κινδύνων από την Τουρκία και χάρη στην ανοχή των ΗΠΑ προς το σχήμα συνεργασίας Ελλάδας, Ιράν, Αρμενίας, Βοσνίας που επέτρεπε συνεννοήσεις για το μέλλον της πρώην Γιουγκοσλαβίας και τους γείτονες της Ρωσίας.

Το 2002-03, κυρίως επί Ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ, η κυβέρνηση είχε πολυμερείς επαφές πριν και μετά τον πόλεμο στο Ιράκ. Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν το 2007-08, οι απόρρητες ενημερώσεις των ΗΠΑ προς την Αθήνα για το δίδυμο (αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό) σχέδιο αντιπυραυλικής άμυνας έναντι του Ιράν. Αυτό αργότερα μεταβλήθηκε, ενώ το 2010 αποτελεί το έτος-σταθμό πραγματικής αναβάθμισης των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ.

Προειδοποίηση Νετανιάχου

Το 2014, ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος επισκέφθηκε την Τεχεράνη, αλλά απέτυχε παταγωδώς στην προσέλκυση ιρανικών επενδύσεων και στην αύξηση των ελληνικών εξαγωγών μετά την άρση των διεθνών κυρώσεων. Αντίθετα, πιο ρεαλιστική είναι η στρατηγική πολιτικών και πολιτισμικών-διαθρησκευτικών επαφών του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με το Ιράν την τελευταία τριετία.

Στις αρχές του 2018 (ακόμα κι αν δεν είχαν ξεσπάσει οι διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών), υπάρχουν μεγάλα ερωτηματικά για τις επικείμενες αλλαγές στη Μέση Ανατολή. Και βεβαίως πώς αυτές οι αλλαγές θα επηρεάσουν, άμεσα ή δευτερογενώς, τα ελληνικά συμφέροντα.

Πρώτα από όλα, σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου φέρεται να ενημέρωσε πρόσφατα την ΕΕ ότι η χώρα του θα αντιδράσει, προφανώς στρατιωτικά, στο ενδεχόμενο εγκατάστασης βάσεων του Ιράν στη Συρία. Το μείζον πρόβλημα για το Ισραήλ είναι ότι οι συγκεκριμένες βάσεις θα ενισχύσουν σε υπερθετικό βαθμό την ήδη υφιστάμενη συνδρομή του Ιράν προς τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο και προς το στρατιωτικό τμήμα της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Ο ρωσικός παράγοντας

Ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Λίβανο θα πολλαπλασιάσουν τα προβλήματα στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και θα απαιτήσουν την εκκένωση πολιτών δυτικών χωρών, κυρίως, προς την Κύπρο, ίσως και με ελληνικά αεροναυτικά μέσα. Το δεύτερο ερωτηματικό αφορά τη στάση της Ρωσίας που έχει μακρά στρατιωτική παρουσία στη Συρία και πλέον συμφωνεί σε πολλά θέματα με την Τουρκία για την περιοχή. Το τελευταίο διάστημα, οι σχέσεις Αθήνας-Μόσχας δοκιμάζονται και θα είναι δύσκολη η επανάληψη ειδικών συνεννοήσεων για χειρισμούς έναντι της Άγκυρας.

Ο τρίτος και, μακροπρόθεσμα, σημαντικότερος κίνδυνος για την Ελλάδα εντοπίζεται στο Μεταναστευτικό. Όσο και αν φαίνεται περίεργο, ο τερματισμός του εμφυλίου στη Συρία ίσως τροφοδοτήσει νέο κύμα μεταναστών-προσφύγων, καθώς η εγκατάσταση Σιϊτών (με έγκριση της Δαμασκού και της Τεχεράνης) θα ωθήσει Σουνίτες και Χριστιανούς προς την Ευρώπη, μέσω Ελλάδος.

Πέραν των τριών αυτών θεμάτων άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, το επείγον διεθνές ζήτημα είναι τι θα γίνει με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το Ισραήλ τονίζει ότι το Ιράν επιδιώκει ακόμα την απόκτηση πυρηνικών όπλων και η κυβέρνηση Τραμπ θέλει να μεταβάλει τη συμφωνία του 2015, ενώ ο ΟΗΕ και η ΕΕ επιμένουν στην τήρησή της. Ανεξαρτήτως της, εξ αυτών, ορθότερης θέσης, το ερωτηματικό, εν μέσω των ταραχών και ενόψει (μετριοπαθών ή σκληροπυρηνικών) κυβερνητικών αλλαγών στην Τεχεράνη, είναι ποιος θα κατέχει τα κλειδιά του πυρηνικού προγράμματος. Κανείς δεν γνωρίζει την απάντηση, όπως και την αντίδραση των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Δεκ 2017


Ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας (ΟΙΣ) συνεδριάζει στην Κωνσταντινούπολη σε έκτακτη σύνοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από τις ΗΠΑ.
Ο ΟΙΣ είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός μετά τον ΟΗΕ και σε αυτόν μετέχουν 57 μουσουλμανικές χώρες. Αυτά είναι τα δεδομένα. Από δω και μπρος όμως ξεκινά η ονειροφαντασία των οργάνων του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, μέσω της φίλα προσκείμενης στον σουλτάνο εφημερίδας «Γενί Σαφάκ».

Η ισλαμιστική εφημερίδα δεν διστάζει να προχωρήσει σε ένα ιδεατό κατασκεύασμα σύμφωνα με το οποίο αν οι χώρες του ΟΙΣ ενωθούν στρατιωτικά θα μπορέσουν να παρατάξουν 5,206,100 στρατιώτες και αμυντικές δαπάνες 175 δισ. δολαρίων.

Οι Τούρκοι προχωρούν ακόμα περισσότερο τον συλλογισμό τους και συγκρίνουν τους ανωτέρω αριθμούς με τον πληθυσμό του Ισραήλ. Έτσι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ έχει πληθυσμό μόλις 8, 547 εκ. κατοίκων – μέρος αυτών μουσουλμάνοι – την ώρα που ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης μόνο φτάνει τα 14 εκ.

Αντίστοιχα αναφέρουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ παρατάσσουν ενεργό προσωπικό 160.000 ατόμων και αμυντικές δαπάνες 15,6 δισ. δολαρίων.

Συνεχίζοντας αναφέρουν πως πιθανόν ο ΟΙΣ να αποφασίσει να υπερασπιστεί την Ιερουσαλήμ, ακόμα και στρατιωτικά, ενώ βλέπουν τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού στρατού ο οποίος θα περικυκλώσει το Ισραήλ!

Σε πρώτη φάση, συνεχίζουν οι φαιδροί Τούρκοι, θα συμμετάσχουν 250.000 μουσουλμάνοι στρατιώτες ενώ θα δημιουργηθούν και κοινές μουσουλμανικές βάσεις για την υποστήριξη των δυνάμεων αυτών.

Το Ισραήλ λοιπόν θα περικυκλωθεί από στεριά, αέρα και θάλασσα. Άλλωστε, όπως υποστηρίζουν και η Τουρκία μόνης μπορεί να συντρίψει το Ισραήλ καθώς διαθέτει τον δεύτερο αριθμητικά στρατό στο ΝΑΤΟ με 4.000 άρματα μάχης, 1.000 αεροσκάφη και 194 πλοία. Επίσης απειλούν με πυρηνικά το Ισραήλ, αλλά με χρησιμοποιούν ξένα, επί του προκειμένου, πακιστανικά κόλλυβα, καθώς το Πακιστάν είναι και ισλαμική χώρα και διεθέτει όντως πυρηνικά.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και ο λιβανωτός προς τον Ερντογάν ο οποίος είναι αυτή την στιγμή προεδρεύων στον ΟΙΣ και ο οποίος έχει «ήδη δώσει ξεκάθαρο μήνυμα για την Ιερουσαλήμ».

«Όσοι νομίζουν ότι η Ιερουσαλήμ τους ανήκει σήμερα, δεν θα μπορούν να βρουν ούτε δέντρο να κρυφτούν από κάτω, αύριο», είχε πει το σουλτάνος. Φυσικά επικαλούνται και τη δήλωση του υπουργού Άμυνας της Μαλαισίας ο οποίος , προφανώς έχοντας, ως άλλος «προφήτης» Μωάμεθ δεχτεί το Κοράνι στο κεφάλι, είπε ότι προετοιμάζει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του για κάθε ενδεχόμενο.

Άλλωστε, καταλήγουν οι Τούρκοι, χάρη στην σοφή πολιτική του φωτισμένου Ερντογάν, η Τουρκία έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα συμμαχιών.

Φυσικά το όλο σενάριο δεν χρήζει καν σχολιασμού. Καταρρίπτεται από μόνο του δεδομένων των διασπάσεων στον ισλαμικό κόσμο και των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου με το Ισραήλ, αλλά και κυρίως λόγω των ΗΠΑ.

MIgnatiou με πληροφορίες από: Yeni Safak



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Δεκ 2017


Του Μωυσή Λίτση

Λάδι στη φωτιά ρίχνει η απόφαση του Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.

Απτόητος από τις διεθνείς πιέσεις ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και την αναγνώρισή της ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις ότι η απόφαση αυτή αναμένεται να ρίξει λάδι στη φωτιά, σε μία στιγμή που πολλαπλασιάζονται τα μέτωπα στη Μέση Ανατολή και καλλιεργούνταν προσδοκίες για επανέναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας, μετά την πρόσφατη προσέγγιση των παλαιστινιακών οργανώσεων Φατάχ-Χαμάς.

Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί ο Τραμπ επέλεξε να προχωρήσει σε μία απόφαση, την οποία απέφευγαν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι, παρά την άκρατη υποστήριξή τους στο Ισραήλ, επικαλούμενοι κινδύνους για την ασφάλεια των ΗΠΑ. Το αμερικανικό κογκρέσο έχει από το 1995 ψηφίσει τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, ωστόσο οι Αμερικανοί πρόεδροι έκτοτε δεν επικυρώνουν την απόφαση αυτή, φοβούμενοι τις επιπλοκές που θα είχε στην ευρύτερη σταθερότητα της περιοχής.

Η απόφαση του Αμερικανού προέδρου δυναμιτίζει τη λύση των δύο κρατών-οι Παλαιστίνιοι διεκδικούν την αραβική Ανατολική Ιερουσαλήμ την οποία κατέλαβε το Ισραήλ το 1967 με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών ως πρωτεύουσα του μελλοντικού τους κράτους στο 22% της ιστορικής Παλαιστίνης(Δυτική Όχθη-Λωρίδα της Γάζας)-μία λύση η οποία ούτως ή άλλως δείχνει να έχει προ πολλού πεθάνει, χωρίς όμως να την έχει αντικαταστήσει μία άλλη προοπτική…

Η κίνηση Τραμπ διασπάει επίσης τη διεθνή συναίνεση για επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος στη βάση της λύσης των δύο κρατών. Καταρρίπτει ακόμη το μύθο ότι οι ΗΠΑ είναι «ουδέτερος διαμεσολαβητής» στην ισραηλινό-παλαιστινιακή διένεξη, αφού η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως «ενιαίας και αδιαίρετης πρωτεύουσας» του Ισραηλινού κράτους ήταν πάγια επιδίωξη της ισραηλινής διπλωματίας, ιδίως από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, στηριζόμενος σε μία πλειάδα «μεσσιανικών» και ακροδεξιών κομμάτων.

Οι επιδιώξεις Τραμπ

Παραμένει ωστόσο ερωτηματικό για το τι επιδιώκει ο Τραμπ με την απόφαση αυτή, στην οποία έχουν αντιταχθεί ακόμη και Συντηρητικοί Αμερικανοί πολιτικοί. Παρά την πάγια τουλάχιστον στα λόγια υποστήριξη στη λύση των δύο κρατών, των προηγούμενων Αμερικανών προέδρων, ο Τραμπ δεν έχει σαφή θέση για το παλαιστινιακό. Σε πρόσφατη συνάντηση στο Λευκό Οίκο με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο Τραμπ δήλωνε ότι είναι υπέρ και των δύο κρατών και… ενός κράτους, ανάλογα το τι θέλουν οι εμπλεκόμενοι.

«Ένα κράτος» βέβαια ο Τραμπ δεν εννοεί ένα κράτος στη γη της ιστορικής Παλαιστίνης, όπου όλοι οι κάτοικοί της θα απολαμβάνουν ίσα πολιτικά και αστικά δικαιώματα. Εννοεί όπως και ο Νετανιάχου, την πλήρη αναγνώριση της ισραηλινής κυριαρχίας στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά χωρίς οι Παλαιστίνιοι κάτοικοί τους να απολαμβάνουν ίσα και πλήρη δικαιώματα με τους Ισραηλινούς.

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ ήταν μία από τις βασικές του προεκλογικές υποσχέσεις του Τραμπ, η οποία άλλωστε είχε ήδη θορυβήσει τη διεθνή κοινή γνώμη.

Με την απόφασή του αυτή ο Τραμπ επιχειρεί να συσπειρώσει τον σκληρό πυρήνα των οπαδών και ψηφοφόρων του, σε μια περίοδο που η δημοτικότητά του είναι ήδη στο ναδίρ του 35%, και συγκλονίζουν οι αποκαλύψεις για τη «ρωσική διασύνδεση» πολλών από τους πρώην συμβούλους του.

Οι Χριστιανοί φονταμενταλιστές

Ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων του δεν είναι άλλος από τους Χριστιανούς Ευαγγελιστές φίλους του Ισραήλ, αν και αντισημίτες. Οι Χριστιανοί «φονταμενταλιστές» ευαγγελιστές, θεωρούν το Ισραήλ ενσάρκωση της βιβλικής προφητείας, η στήριξη στο οποίο θα επισπεύσει την έλευση του Μεσσία, ο οποίος όταν έλθει…, θα γίνει αποδεκτός αυτή τη φορά από το «λαό του Ισραήλ», που δεν θα επαναλάβει το… προηγούμενο λάθος.

Οι Χριστιανοί φονταμενταλιστές και οι οπαδοί της «λευκής ανωτερότητας» θεωρούν το Ισραήλ «προπύργιο του πολιτισμού» απέναντι στην «ισλαμιστική βαρβαρότητα». Από τους πρώτους που έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την απόφαση Τραμπ ήταν οπαδοί της «ιουδαίο-χριστιανικής Αμερικής», ακροδεξιοί, αντισημίτες και ρατσιστές, όπως ο πρώην σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου Στιβ Μπάνον και ο υποψήφιος Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής και ανώτερος δικαστής της Αλαμπάμα Ρόι Μουρ. Ο Μουρ κατηγορείται για σωρεία σεξουαλικών παρενοχλήσεων, ενώ πρόσφατα επιτέθηκε μέσω Twitter στον Τζορτζ Σόρος, τον οποίο κατηγόρησε ότι δεν μοιράζεται τις «αμερικανικές αξίες» και μπορεί να πάει στην κόλαση, επειδή δεν αναγνωρίζει τη θεϊκή σωτηρία…

Περιττό να αναφέρουμε ότι ο μεγαλοκαπιταλιστής Τζορτζ Σόρος έχει αντικαταστήσει στο αντισημιτικό φαντασιακό τους μεγαλοτραπεζίτες Ρότσιλντ.

Αλλαγή πολιτικής ατζέντας

Για τον ίδιο τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου η αμερικανική αναγνώριση προσφέρεται για αλλαγή της πολιτικής ατζέντας. Η εμπλοκή του σε ποικιλώνυμα σκάνδαλα διαφθοράς προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη του Ισραήλ. Μόλις το περασμένο Σάββατο χιλιάδες Ισραηλινοί διαδήλωσαν στο Τελ Αβίβ κατά της διαφθοράς, ζητώντας την παραίτηση Νετανιάχου.

Σε περιόδους κρίσης και έξαρσης του παλαιστινιακού ζητήματος, η πλειονότητα των Ισραηλινών συσπειρώνεται συνήθως πίσω από την ηγεσία, ξεχνώντας… τα μείζονα κοινωνικά και άλλα προβλήματα.

Για παράδειγμα η ριζοσπαστικοποίηση των Ισραηλινών τη δεκαετία του ’80 λόγω του πολέμου στο Λίβανο και της πρώτης παλαιστινιακής ιντιφάντα, εξασθένησε μπροστά στο κύμα επιθέσεων αυτοκτονίας τη δεκαετία του ’90.

Το 2011 πραγματοποιήθηκαν στο Ισραήλ οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις με κοινωνικά αιτήματα( ακρίβεια, έλλειψη στέγης), εμπνευσμένες σε μεγάλο βαθμό από τις κινητοποιήσεις της «αραβικής άνοιξης» και του κινήματος των πλατειών σε χώρες όπως η Ισπανία. Κινητοποιήσεις που εκμεταλλεύτηκαν, όπως έγινε και σε εμάς, νέοι διάττοντες αστέρες της πολιτικής.

Στο Ισραήλ, όπως και σε άλλες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, το 21,7%, 1,7 εκατομμύρια πολίτες, χαρακτηρίζονται από τις επίσημες στατιστικές φτωχοί. Το Ισραήλ, σε εποχή μάλιστα υψηλής ανάπτυξης και χαμηλής ανεργίας, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στις χώρες του ΟΟΣΑ, με το φαινόμενο των φτωχών που εργάζονται και αναγκάζονται να καταφεύγουν σε κοινωνικά συσσίτια αρκετά διαδεδομένο.

Όσο για την πραγματική Ιερουσαλήμ και όχι αυτήν από «χρυσό» που φαντασιώνονται Ισραηλινοί ακροδεξιοί και Χριστιανοί φονταμενταλιστές. Παρά τις ισραηλινές διακηρύξεις περί «ενιαίας και αδιαίρετης πρωτεύουσας», εξακολουθεί να είναι χωρισμένη σε δυτική και ανατολική. Όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά κοινωνικά και πολιτικά.

Από τους 850.000 περίπου κατοίκους, το 37% είναι Άραβες και ζει στην πλειονότητά του στην αραβική Ιερουσαλήμ( παλιά πόλη και πέριξ συνοικίες) και 61% είναι Εβραίοι.

Το 40% περίπου των κατοίκων της, πάνω από 300.000 άνθρωποι, είναι Παλαιστίνιοι οι οποίοι έχουν ειδική άδεια, χωρίς να θεωρούνται Ισραηλινοί πολίτες. Χάνουν μάλιστα την άδεια αυτή αν λείπουν πάνω από δέκα χρόνια-πολλοί Παλαιστίνιοι αναγκάζονται λόγω της ποικιλώνυμης καταπίεσης να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους-με προφανή στόχο να αλλοιωθούν τα πληθυσμιακά δεδομένα της πόλης.

Οι κάτοικοι της κατά άλλα ενωμένης ανατολικής με τη δυτική Ιερουσαλήμ πόλης, δεν ψηφίζουν για την «εκπροσώπησή» τους, παρόλο που το ισραηλινό κοινοβούλιο βρίσκεται στην «ενιαία και αδιαίρετη πρωτεύουσα». Μπορούν να ψηφίσουν για δήμαρχο, οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι δεν κάνουν ωστόσο χρήση του δικαιώματος αυτού αρνούμενοι να αναγνωρίσουν την ισραηλινή κυριαρχία σε ολόκληρη την πόλη.

Οποιοσδήποτε Ισραηλινός αλλά και Εβραίος της Διασποράς, μπορεί να επισκεφτεί όποτε θέλει το Τείχος των Δακρύων, οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι ωστόσο της Δυτικής Όχθης δεν μπορούν να προσευχηθούν ελεύθερα στο δικό τους τόπο λατρείας, στο Τέμενος Αλ Άκσα.

Όσο ο Ισραηλινός λαός δεν συνειδητοποιεί ότι εκτός από την Ιερουσαλήμ της Βίβλου, υπάρχει και η Ιερουσαλήμ των ανθρώπων, με τη δική τους συλλογική εθνική, πολιτισμική και θρησκευτική ιδιαιτερότητα, τόσο περισσότερο θα αναλίσκεται σε εθνικιστικά παραληρήματα αγνοώντας την κοινή κληρονομιά της πόλης( και κατ΄επέκταση της χώρας).

* Ο τίτλος παραπέμπει στο τραγούδι της Ισραηλινής «Βέμπο» Ναόμι Σέμερ «Γερουσαλάιμ σελ Ζαχάβ(Ιερουσαλήμ από Χρυσό)» που γράφτηκε λίγο μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών.

Πηγές
http://edition.cnn.com/2017/12/06/politics/donald-trump-israel-palestinians-jerusalem-politics/index.html
http://edition.cnn.com/2017/12/05/middleeast/trump-jerusalem-explainer-intl/index.html
https://www.haaretz.com/opinion/.premium-1.827216
https://www.haaretz.com/us-news/1.827156
http://www.businessinsider.com/roy-moore-anti-semitism-george-soros-jews-hell-2017-12
http://www.jpost.com/Israel-News/More-than-1-in-5-Israelis-live-in-poverty-highest-in-developed-world-475444
https://www.reuters.com/article/us-israel-netanyahu-protests/tens-of-thousands-of-israelis-protest-against-netanyahu-corruption-idUSKBN1DW0Q8
https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-1.827175

Οικονομία με άλλο μάτι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Οκτ 2017


Ακριβώς τις μέρες που τα γερμανικά στρατεύματα εγκατέλειπαν την Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 1944, έφτανε στην Αθήνα ένας Κύπριος μυστικός πράκτοράς τους με σημαντική ειδική αποστολή. Το περιστατικό είναι εντελώς άγνωστο, ουδέποτε έχει αναφερθεί βιβλιογραφικά κάπου, αλλά τα ντοκουμέντα που υπάρχουν είναι αδιαμφισβήτητα.

Το δίνω στη δημοσιότητα τώρα, διότι μόλις πρόσφατα το ανέσυρε η ιστορική έρευνα. Με αφορμή την έκδοση του ημερολογίου ενός παλαιού δοσιλόγου, που είναι πράγματι πολύ αποκαλυπτικό, συγκλονιστικό θα έλεγα, και που αυτή την εποχή το επιμελούμαι για να εκδοθεί, ξαναδιάβασα μία εγγραφή που θέλησα να την διασταυρώσω. Η αλήθεια είναι πως κουράστηκα πολύ να βρω την αντίστοιχη περίπτωση, αλλά νομίζω πως είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Σύμφωνα λοιπόν με τα απόρρητα βρετανικά αρχεία, που προ ολίγων μόλις ετών αποδεσμεύθηκαν, έφτασε μυστικά τις μέρες της Απελευθέρωσης ο Κύπριος αυτός (ονόματι Χανς Γεωργιάδης), εφοδιασμένος με ασύρματο, διάφορα άλλα είδη, καθώς και τεράστιο ποσόν σε αγγλικά και αμερικανικά χαρτονομίσματα, προκειμένου να εκτελέσει τις διαταγές που είχε. Το δρομολόγιό του άρχιζε από το Βερολίνο και προορισμός του ήταν μέσω Βιέννης και Θεσσαλονίκης η Αθήνα. Αν και η αποστολή του ήταν άμεσης προτεραιότητας και υπήρχε διαταγή να εξευρίσκονται αεροπορικά μέσα για τον προορισμό του, οι αντικειμενικές δυσκολίες ήταν τεράστιες και τελικά χρειάστηκε τέσσερις ημέρες για να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας, που τελούσε ακόμη υπό τον έλεγχο των αποχωρούντων Γερμανών.

Είχε ειδοποιηθεί να τον περιμένει και να τον διευκολύνει για τα στοιχειώδη, χωρίς όμως να γνωρίζει ή να αναμιχθεί στην αποστολή του, ένας Γερμανός αρχαιολόγος που ζούσε από ετών στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Ερνστ Κίρστεν, που ως επιστρατευμένος έφεδρος αξιωματικός της αεροπορίας (αλλά και ως πρώην αξιωματικός των SA) υπηρετούσε στη γερμανική αντικατασκοπία και μάλιστα ως υποδιοικητής, ενώ μεταπολεμικά χρειάστηκε να εγκαταλείψει την αρχαιολογία, διέπρεψε όμως στην επιστήμη της ιστορικής γεωγραφίας στη Γερμανία. Η στάση του κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα τον αμαύρωσε επιστημονικά, ιδίως λόγω της συμπεριφοράς του ως επιτρόπου στο γερμανικό στρατοδικείο, που θεωρήθηκε «θηριώδης» καθώς με το παραμικρό πταίσμα ενός υποδούλου Έλληνα ζητούσε τη θανατική καταδίκη του! (βλ. «Καθημερινή» 13.2.1952). Ωστόσο, φεύγοντας ακαταδίωκτος από την Ελλάδα και επανερχόμενος στην πατρίδα του με το τέλος του πολέμου, αναδείχθηκε το 1946 υφηγητής του Πανεπιστημίου της Γοτύγγης.

Αυτή ήταν η μόνη επαφή που είχε εντολή να χρησιμοποιήσει ο Γεωργιάδης για να ρυθμίσει τα πρώτα διαδικαστικά. Το πρώτο βράδυ, επειδή ήταν και αργά, ο Κίρστεν (που γι’ αυτόν ήταν το τελευταίο του, καθώς θα έφευγε με τους τελευταίους Γερμανούς) τον μετέφερε με αυτοκίνητο στην Αθήνα και τον φιλοξένησε στο δωμάτιό του στο Ψυχικό. Τον καθοδήγησε όμως πώς να βρει ασφαλή στέγη για το επόμενο διάστημα και έσπευσε να εξαφανιστεί και αυτός.

Ο Γεωργιάδης πήγε στην πανσιόν, που του σύστησε ο Κίρστεν ως κατάλληλη, νοίκιασε ένα δωμάτιο προκαταβάλλοντας για ένα μήνα το τεράστιο για τα δεδομένα ποσόν των πενήντα χρυσών λιρών, τακτοποίησε τα πράγματά του, μεταξύ των οποίων και τον ασύρματο, και βγήκε έξω στους δρόμους – ενώ τα αθηναϊκά πλήθη παραληρούσαν – για να βρει τις επαφές που είχε κατά νου. Βεβαιωμένα μεταξύ άλλων κατόρθωσε να βρει δύο παλαιούς Έλληνες φίλους του που ζούσαν στην Αθήνα.

Και τους δύο τους είχε γνωρίσει στο Αμβούργο, όπου ζούσαν, και είχε συνδεθεί φιλικά μαζί τους. Και οι δύο ήταν ποντιακής καταγωγής και είχαν σπουδάσει στη Γερμανία, συγκατοικούσαν μάλιστα σε μια μικρή φοιτητική εστία που είχε δημιουργήσει ο Πιζάνης για τους Πόντιους φοιτητές. Στην αθηναϊκή κοινωνία, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, ήταν γνωστοί. Ο ένας ήταν ο σκηνοθέτης Τάκης Μουζενίδης και ο άλλος ο γυναικολόγος Άγγελος Πιστοφίδης.

Κατά την προεργασία που είχε γίνει από τις γερμανικές υπηρεσίες πριν από την αποστολή του, του βρήκαν τις τωρινές διευθύνσεις τους στην Αθήνα για να διευκολυνθεί ο Γεωργιάδης και να μην χάνει χρόνο στην αναζήτησή τους. Τους συνάντησε και τους δύο, οι οποίοι εξεπλάγησαν για το ότι είχε έρθει με γερμανική αποστολή, ενώ οι Γερμανοί πλέον είχαν φύγει. Στο μαιευτήριο Έλενας, που συνάντησε τον γιατρό Πιστοφίδη, του εμπιστεύθηκε το μεγαλύτερο μέρος από τα χρήματα που είχε φέρει, ο δε Κύπριος κράτησε ένα σημαντικό μεν αλλά μικρότερο ποσόν. Ο Μουζενίδης, που εν τω μεταξύ είχε μεταστραφεί πολιτικά και ανήκε τώρα στο ΕΑΜ, προσπάθησε να τον πείσει ότι πια είναι περιττή οποιαδήποτε αποστολή και αν έχει και τον συμβούλευσε να παραδοθεί.

Και πράγματι αυτό έκανε μετά από δύο μέρες. Αφού εξαφάνισε κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να τον εμπλέξει περισσότερο, όπως τις στολές που είχε μαζί του (για τον φόβο μήπως σε περίπτωση ανακάλυψης και σύλληψής του εκληφθεί ως ενεργός κατάσκοπος και εκτελεσθεί επί τόπου), και πήγε στην αστυνομία και παραδόθηκε. Όσα δήλωσε στους έκπληκτους αστυνομικούς, ότι ήταν αξιωματικός της γερμανικής αεροπορίας και ότι ήταν Κύπριος με αποστολή κλπ., δεν τους φάνηκαν και πολύ σοβαρά, με αποτέλεσμα να μην του δίνουν την ανάλογη σημασία. Τελικά, τον πήραν με τα πολλά οι Άγγλοι και άρχισαν να τον ανακρίνουν εξαντλητικά, αφού τον μετέφεραν σε στρατόπεδο Γερμανών αιχμαλώτων στην Αίγυπτο.

Εκεί όμως ήταν και ο τελικός προορισμός του ως κατασκόπου των Γερμανών. Διότι αυτή ακριβώς ήταν η αποστολή του: Να πάει στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με δύο σκάφη που θα αγόραζε σε συνεργασία με τον Πατρινό εμποροπλοίαρχο Κωνσταντίνο Φλαμή, ο οποίος ήταν ένας άλλος φανατικός κατάσκοπός τους σε όλη την Κατοχή, εξ ου και καταδικάστηκε σε θάνατο από τα ελληνικά δικαστήρια, αλλά αργότερα έτυχε χάριτος και τελικά αποφυλακίστηκε και επανήλθε στη γενέτειρά του, όπου τα υπόλοιπα χρόνια του έζησε εκεί με την οικογένειά του.

Η εγγραφή στο ημερολόγιο του παλαιού δοσιλόγου, το οποίο – όπως προανέφερα – επεξεργάζομαι ώστε να εκδοθεί προσεχώς, έχει ως εξής:

«Τώρα βεβαιούμαι ότι τον ως διά μαγείας εξαφανισθέντα ελληνογερμανοκύπριο επιχειρηματία προ αρκετών ημερών δεν πρόκειται να τον επανίδουμε. Εξ ακριτομυθίας επληροφορήθην ότι μετεφέρθη σε ειδική υπηρεσία. Πολύ μυστηριώδης τύπος ανθρώπου, του κόσμου μεν, αλλά με διεισδυτικώτατο βλέμμα και ιδιαιτέρως συμπαθής. Την αυτήν ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούσαν από τας Αθήνας, εκείνος έφθανε με αποστολή! Εξ ου και τα όσα εδήλωνε προς ημάς, αλλά προφανώς και προς τους ανακριτάς, προεκάλουν ειρωνικά χαμόγελα. Αν η εμφάνισίς του δεν ήτο σοβαρά, κανείς δεν θα έδιδε σημασία. Όσα ισχυρίζετο δεν εξελαμβάνοντο ως σοβαρά και εκ πρώτης όψεως ένας παρανοϊκός μόνον θα τα ισχυρίζετο.

Κατά τα λεγόμενά του ο εν λόγω (Γεωργιάδης – αληθινό το όνομά του; Αλλά αν είναι ψευδώνυμο δεν είχε φαντασία εκείνος που το επέλεξε), ήλθε στην πρωτεύουσα με γερμανική ειδική αποστολή. Λανθασμένος συντονισμός χρόνου; Υπερφίαλος, μεγαλομανής ή μυθομανής; Μας έλεγε ότι υπήρξε καπνέμπορος, όπως και ο κυπριακής καταγωγής αιγυπτιώτης πατέρας του, με ιδιόκτητη βιομηχανία σιγαρέττων στο Αμβούργο, ταυτοχρόνως με μεγάλη επιχείρηση εμπορίου μετεχειρισμένων πολυτελών αυτοκινήτων εις την Γερμανία, αλλά και μέτοχος του εν Πειραιεί εργοστασίου αεροπλάνων (του συγκροτήματος Μποδοσάκη), συνεταίρος του αδελφού Αγνίδη, του Ομήρου Πιζάνη κλπ. κλπ. Ποτέ όμως δεν είχε επισκεφθή μέχρι τούδε την Ελλάδα, παρά μόνον την ημέρα που έφευγαν οι Γερμανοί! Αι, τα παραλέει…

Δεν θα έδιδα την παραμικρά σημασία, αν δεν έβλεπα ιδίοις όμμασι κατά το επισκεπτήριο χθες να τον αναζητή ο σκηνοθέτης Μουζενίδης, που τον γνωρίζω καλά όταν ησχολήθην με τα καλλιτεχνικά. Αλλά ήδη είχε μεταφερθή με ειδικό δρομολόγιο. Ο Μουζενίδης τον είχε επισκεφθή και τις πρώτες ημέρες που συνελήφθην, έδειχνε δε να συνδέεται στενώς μαζί του.

Νεώτεραι πληροφορίαι από συνάδελφον: Ο εν λόγω εδήλωνε ότι ήτο αξιωματικός της Λουφτβάφφε, ως τοιούτος ότι είχε υπηρετήσει εις Μέσην Ανατολήν, ότι διέθετε αυθεντικά διαβατήρια γερμανικό και εγγλέζικο τα οποία και κατέθεσε κλπ. Ακόμη ότι όταν αρχικώς συνελήφθη επήγε πεζή στην πανσιόν όπου είχε ενοικιάσει δωμάτιο διά να παραλάβη συσκευή ασυρμάτου που είχε αφήσει εκεί, συνοδευόμενος απλώς από αστυφύλακα, διότι προφανώς δεν επίστευαν όσα εδήλωνε. Και επειδή δεν εύρισκε εύκολα την οδόν που την έλεγε με παραφθοράν, παρ’ ολίγον ο αστυφύλαξ να αναλάβη πρωτοβουλίαν και να τον εγκαταλείψη βαρεθείς τα ψέματά του. Δεν έχει ξανασυμβή κάτι παρόμοιο! Καλού κακού μετεφέρθη τελικώς εις Γουδί, παραπεμφθείς στους Εγγλέζους».

Αυτά έγραφε τον Νοέμβριο 1944 στο ημερολόγιο που διατηρούσε όντας πλέον κρατούμενος των ελληνικών και των συμμαχικών αρχών ο δοσίλογος, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια μού το παραχώρησε. Και αυτή η εγγραφή, ανάμεσα σε πολλές άλλες συγκλονιστικού ενδιαφέροντος, με οδήγησε στην αναζήτηση των ιστορικών στοιχείων για την «Επιχείρηση Θεοδοσία», όπως ονομαζόταν, που ήταν η αγορά δύο πλοίων με προορισμό να εγκατασταθούν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας και από εκεί να μεταδίδουν πληροφορίες προς τη Γερμανία ή να εκτελούν δολιοφθορές. Το ένα εξ αυτών θα ήταν νοσοκομειακό πλοίο με ισπανική σημαία (ουδέτερη) και Ισπανό κυβερνήτη, είχε δε συμφωνηθεί να αγοραστεί από τον Πατρινό εμποροπλοίαρχο Φλαμή που το είχε ήδη βρει.

Ούτε τα χρήματα αυτά του Φλαμή, που ήταν ένα τεράστιο ποσό χρυσών λιρών και αυθεντικού συναλλάγματος, ούτε του Γεωργιάδη (πλην ενός μικρού ποσού) εντοπίστηκαν ποτέ. Τα τυχερά του επαγγέλματος, ακόμη και για καταδικασμένους επί εσχάτη προδοσία, που φυσικά κάποια στιγμή απελευθερώθηκαν – και εκείνοι θα ήξεραν πού να τα βρουν. Όπως συνήθως γίνεται με τα λύτρα μεγαλοαπαγωγέων ή τα κλοπιμαία μεγάλων ληστειών.

Ποιες ακριβώς ήταν οι επιχειρησιακές ανάγκες, που ανάγκασαν τους ιθύνοντες της γερμανικής κατασκοπείας στο Βερολίνο να οργανώσουν αυτή την τόσο παρακινδυνευμένη αποστολή, η οποία και τελικά απέτυχε, δεν είναι γνωστό. Εντασσόταν όμως στο γενικότερο πνεύμα τους να αφήσουν μηχανισμούς άντλησης πληροφοριών και εκτέλεσης δολιοφθορών στα εδάφη που δεν είχαν πλέον υπό τον έλεγχό τους.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, τέτοια δίκτυα που εντοπίστηκαν ήδη από τις πρώτες μέρες μετά την Απελευθέρωση είχαν δημιουργηθεί και ήταν ενισχυμένα με τα ανάλογα μηχανήματα και αφειδή οικονομικά μέσα. Από προσωπικό είχαν κυρίως Έλληνες και κάποιους Ελληνογερμανούς, ακόμη και Εβραίους – όπως η περίφημη αρχιρεμπέτισσα Ρόζα Εσκενάζη ή και η Έλλη Βουτσινά, που τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν Εβραία…

Του Δημοσθένη Κούκουνα
Ανοπαία Ατραπός


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Αυγ 2017


Όταν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου και ο πρόεδρος της Αιγύπτου, στρατηγός αλ Σίσι, σε χωριστές συναντήσεις με ανώτατους αξιωματούχους στη Λευκωσία και την Αθήνα έθεσαν το θέμα της «ορθής λύσης του Κυπριακού», ουδείς ανέμενε τι θα ακολουθούσε. Το επόμενο μήνυμα, λίγο-πολύ, ήταν μία αυστηρή προειδοποίηση προς την Κύπρο και την Ελλάδα, να μην μπάσουν την Τουρκία από το …παράθυρο, στο παιγνίδι της ενέργειας στην ανατολική Μεσόγειο.

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που η Αθήνα και η Λευκωσία πολέμησαν «μέχρις εσχάτων» στην Ελβετία για να εξασφαλίσουν την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από την Κύπρο και τον τερματισμό των τουρκικών εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων της κατοχικής δύναμης.

Στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, όπου παίχθηκε η τύχη της Κύπρου στη διάρκεια ενός αποτυχημένου δείπνου, στο οποίο οι συμμετέχοντες δεν μπόρεσαν να απολαύσουν τα πλούσια εδέσματα του Grand Hotel du Golf, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς εκνεύρισε τον Τούρκο ομόλογό του, ο οποίος είπε και την τελευταία κουβέντα: Η Τουρκία θα μείνει στην Κύπρο.

Είχε προηγηθεί ένα απίστευτο περιστατικό μερικές ημέρες πριν, στη διάρκεια του οποίου ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, πάλι υπό την πίεση του κ. Κοτζιά, ομολόγησε ότι η τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο είναι απαραίτητη για να επεμβαίνει και στο νότο, εννοώντας τις ελεύθερες περιοχές του νησιού.

H νέα σύγκρουση της Άγκυρας και του Ισραήλ οφείλεται σε διάφορους παράγοντες -τα δικαιώματα των Παλαιστινίων είναι για μία χρήση, μόνο για συσπείρωση των ισλαμιστών-, αλλά το μείζον συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει εκνευριστεί και θυμώσει με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου επειδή ο τελευταίος δεν συμφωνεί με το σχέδιο κατασκευής του αγωγού από το Εβραϊκό Κράτος προς την Τουρκία για να μεταφέρεται το ισραηλινό φυσικό αέριο προς την Ευρώπη.

Αντίθετα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ σκέφτεται σοβαρά και σχεδιάζει επί τούτου την κατασκευή του αγωγού EastMed μέσω της Κύπρου, της Ελλάδας και της Ιταλίας, ακόμα και αν αυτή είναι χρονοβόρα και πιο ακριβή λύση. Ισραηλινοί αξιωματούχοι ενημέρωσαν όσους ήθελαν να τους ακούσουν, ότι πάνω απ’ όλα και όλους θέτουν τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ.

Η συζήτηση του θέματος αυτού του αγωγού, ξεκίνησε από το Τελ Αβίβ στις συνομιλίες που είχαν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο κ. Νετανιάχου και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα είναι η συνέχεια της συζήτησης επί των σχεδιασμών που εκπόνησαν πρώτοι ο υπουργός Ενέργειας της Κύπρου Γιώργος Λακκοτρύπης και ο αρμόδιος υπουργός επί κυβέρνησης Σαμαρά, Γιάννης Μανιάτης.

Το θέμα της ενέργειας είναι αυτό που πονά περισσότερο τον Ταγίπ Ερντογάν και τον αναγκάζει συχνά-πυκνά να γίνεται εκτός εαυτού και να εξυβρίζει και να απειλεί τους Ισραηλινούς. Ανώτερος διπλωμάτης του Ισραήλ, που ενημέρωσε μέλη «δεξαμενών σκέψεων» στην αμερικανική πρωτεύουσα, είπε μία κουβέντα που τα λέει όλα:

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα στην ανατολική Μεσόγειο που δεν έχει ίχνος πετρελαίου και φυσικού αερίου. Μιλώντας περισσότερο περιπαικτικά, ένας εκ των αναλυτών που παραβρέθηκαν στην ενημέρωση, είπε ότι «η Τουρκία κατέλαβε το λάθος κομμάτι της Κύπρου», εννοώντας ότι όλος ο φυσικός πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι συσσωρευμένος στη νότια Κύπρο. Στο παιγνίδι της ενέργειας παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο η Μεγαλόνησος, επειδή είναι η μόνη χώρα της περιοχής που συνομιλεί με όλους και έχει προχωρήσει σε συμφωνίες με τις μεγάλες δυνάμεις της ανατολικής Μεσογείου: Την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Επίσης, η Κύπρος προχωρεί σε συμφωνίες με τον Λίβανο και την Ιορδανία, που επίσης διαθέτουν πλούσιο ενεργειακό πλούτο, αν και δεν έχουν προχωρήσει ακόμα σε έρευνες. Έτσι, θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο για όλα τα κράτη και θα λύσει και το πρόβλημα της εμπορικής συμφωνίας μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, που θα συνεργάζονται μέσω της Κύπρου, η οποία θα «αγοράζει» το φυσικό αέριο της μίας χώρας και θα το «πουλά» στην άλλη.

Σύμφωνα με κυπριακή πηγή, που ασχολείται με τα ενεργειακά θέματα, ο εκνευρισμός του κ. Ερντογάν ξεκίνησε όταν πληροφορήθηκε την περασμένη Δευτέρα ότι το Ισραήλ θα δεχόταν την πρόταση της Λευκωσίας για να συγκληθεί τετραμερής συνάντηση κορυφής στην κυπριακή πρωτεύουσα με αντικείμενο συζήτησης τον EastMed.

Σε αυτήν θα συμμετέχουν επίσης απεσταλμένοι της Ελλάδας και της Ιταλίας και αναμένεται να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις, αφού στο μεταξύ θα έχει ολοκληρωθεί η μελέτη του κόστους του αγωγού. «Όλα τα υπόλοιπα, και τα δάκρυα του Ερντογάν για τους Παλαιστίνιους» είναι δημόσιες σχέσεις», τόνισε η πηγή.

Μέχρι την περασμένη Δευτέρα, ο Τούρκος ηγέτης πίστευε ότι ο κ. Νετανιάχου είχε συμφωνήσει με τον υπουργό του επί της Ενέργειας, Yuval Steinitz, για να ξεκινήσει με στόχο την άμεση ολοκλήρωση, η συζήτηση για τον αγωγό προς την Τουρκία. Ο κ. Ερντογάν είχε μείνει με την εντύπωση ότι ο γαμπρός του, και υπουργός Ενέργειας, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, είχε συμφωνήσει τα πάντα με τον κ. Steinitz.

Στην Τουρκία, όπου δεν βλέπουν πάντα φαντάσματα, έχουν ανακαλύψει εσχάτως ότι το Ισραήλ διατηρεί στενές σχέσεις συνεργασίας με τους Κούρδους του Ιράκ, οι οποίοι έχουν δεχθεί ποικιλοτρόπως βοήθεια από το Τελ Αβίβ για να στήσουν το αυτόνομο κράτος τους. Οι φόβοι των Τούρκων είναι αληθινοί, καθώς η Ουάσιγκτον είχε δώσει την πρωτοκαθεδρία στο Ισραήλ, για να συνεργάζεται με τους Κούρδους, μετά τον τελευταίο πόλεμο.

Ένας εκ των ηγετών της ισραηλινής αντιπολίτευσης, ο Yair Lapid αποκάλυψε τους τρόπους αντίδρασης του Ισραήλ στο μπαράζ των βίαιων επιθέσεων από τον κ. Ερντογάν και άλλους ισλαμιστές πολιτικούς. Εισηγήθηκε την Πέμπτη ότι πρέπει άμεσα το Ισραήλ να αναγνωρίσει την αρμενική Γενοκτονία και επίσης να ανακοινώσει πρώτο την αναγνώριση του ανεξάρτητου Κουρδιστάν.

Σημειώνεται, ότι από το Γραφείο του κ. Νετανιάχου τέθηκε και η κατοχή της Κύπρου ως θέμα διαφωνίας με την Τουρκία. Ζητά να υιοθετηθεί πιο σκληρή πολιτική απέναντι στην Τουρκία, και άμεσα να ανακοινωθεί επίσημα η εγκατάλειψη κάθε σκέψης για την κατασκευή αγωγού σε συνεργασία με την Τουρκία.

Για το θέμα αυτό, έγινε γνωστό από πηγή στην Ουάσιγκτον ότι στην πραγματικότητα το Ισραήλ εκμεταλλεύθηκε την Τουρκία αφήνοντας το θέμα ανοικτό, για να μπορεί να το θέσει κατά την παρουσίαση του ενεργειακού πλούτου της χώρας σε μεγάλες ξένες εταιρείες.

«Το έργο (εννοεί τον αγωγό προς την Τουρκία) είναι εμπορικά, νομικά και πολιτικά ανέφικτο. Ο κ. Steinitz ήθελε να δείξει σε πιθανούς επενδυτές ότι υπάρχουν πολλοί δίοδοι εξαγωγών, αλλά οι εταιρείες δεν πείστηκαν», μας είπε η πηγή.

Σύμφωνα με τον κ. Lapid, πρέπει να ξεχαστεί το «λανθασμένο όνειρο» της οικοδόμησης αγωγού για την εξαγωγή φυσικού αερίου προς την Τουρκία. «Το Ισραήλ», είπε, «δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να εξαρτάται από έναν πελάτη, (όπως η Τουρκία), ο οποίος έχει μετατραπεί σε εχθρικό κράτος. Οι Τούρκοι πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να μας κλωτσούν και να μας ζητούν περισσότερα», τόνισε.

Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν, για πρώτη φορά στη νεότερη πολιτική ιστορία τους, την ευκαιρία να επιτύχουν μία αλλαγή της πολιτικής του Ισραήλ αναφορικά με την Τουρκία και να οικοδομήσουν ισχυρή στρατηγική σχέση, που θα περιλαμβάνει και τον στρατιωτικό τομέα. Έτσι κι αλλιώς, με ειδική άδεια του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, το 2008, που ανανέωσαν και οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν, τα μαχητικά αεροπλάνα της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ πετούν καθημερινά στους ελληνικούς ουρανούς, χρησιμοποιώντας τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, μέχρι την Κρήτη.

Την ίδια άδεια εξασφάλισαν και από τις εκάστοτε κυπριακές κυβερνήσεις για να πετούν πάνω από το νησί, συμπεριλαμβανομένων και των κατεχόμενων περιοχών. Μετά την κατάρρευση των σχέσεων με την Τουρκία και την ανάδειξη της σε εχθρικό κράτος για το Ισραήλ, μία τριμερής στρατιωτική συμφωνία με την Ελλάδα και με συνδετικό κρίκο την Κύπρο, είναι πιο εύκολη παρά ποτέ…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

29 Ιουλ 2017


Του Νίκου Μελέτη

Η επιδίωξη του Ταγίπ Ερντογάν να κυριαρχήσει στον μουσουλμανικό κόσμο και να μετατρέψει την Τουρκία στον ηγετικό περιφερειακό παίκτη στην ευρύτερη περιοχή, τον οδηγεί αναπόφευκτα σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με το Ισραήλ, καθώς ο ρόλος αυτός απαιτεί την εκμετάλλευση και ανάδειξη του αντισημιτικού λογού και της αντι-ισραηλινής ρητορείας

Ο Ταγίπ Ερντογάν που ουσιαστικά θέλει να ηγηθεί του ρεύματος το οποίο στην Αίγυπτο και σε άλλες χώρες πήρε την μορφή των «Αδελφών Μουσουλμάνων» με το τελευταίο ξέσπασμα του εναντίον του Ισραήλ περιορίζει πλήρως το πλαίσιο και τα όρια εντός των οποίων μπορεί να κινηθούν οι τουρκοισραηλινές σχέσεις.

Η ένθερμη τουρκική στήριξη στην Χαμάς, αλλά και η παρέμβαση του Τ. Ερντογάν και της Τουρκίας ως «προστάτη» των Παλαιστινίων στην πρόσφατη κρίση με την απαγόρευση πραγματοποίησης της προσευχής της Παρασκευής στο τέμενος Αλ Άκσα (μετά την δολοφονία τριών ισραηλινών) και ενώ είχε προηγηθεί ανάλογη παρέμβαση τον Μάιο όταν οι ισραηλινοί είχαν επιβάλλει περιορισμούς στην μετάδοση από μεγάφωνα της πρωινής προσευχής, είχαν δημιουργήσει ήδη ένα αρκετά αρνητικό πλαίσιο.

Όμως το κάλεσμα του Ερντογάν προς τους μουσουλμάνους να επισκεφθούν μαζικά την Ιερουσαλήμ και να προσευχηθούν στην Πλατεία των Τεμενών, ερμηνεύθηκε από τους ισραηλινούς ως ένα «μυστικό μήνυμα» πρόσκλησης σε τζιμάνη εναντίον του Ισραήλ…

«Αυτοί που συστηματικά παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στη δική τους χώρα δεν θα πρέπει να κάνουν κηρύγματα στην μόνη πραγματική δημοκρατία της περιοχής» ήταν η αντίδραση του ισραηλινού ΥΠΕΞ στις δηλώσεις του Ερντογάν ,ενώ τον γραφείο του ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου επέκρινε τον Ερντογάν ως «υποκριτή».

Προχωρώντας ένα βήμα ακόμη το Γραφείο του ισραηλινού πρωθυπουργού υπενθύμισε στον Τ. Ερντογαν ότι είναι ο τελευταίος που μπορεί να δώσει συμβουλές στο Ισραήλ και παρέπεμψε στους Κούρδους αλλά και στην Κατεχομένη Κύπρο…

Το Τελ Αβίβ με μια αποστομωτική απάντηση διεμήνυσε στην Άγκυρα ότι οι ημέρες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πέρασαν ανεπιστρεπτί και με προσωπική επίθεση εναντίον του Ερντογάν επισημάνθηκε ότι η «Ιερουσαλήμ ήταν είναι και θα είναι η πρωτεύουσα του εβραϊκού έθνους» και ότι σε αντίθεση με το «δικό του παρελθόν, η Κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ αποτελεί το θεματοφύλακα της ασφάλειας όλων των μειονοτήτων και των θρησκευτικών ελευθεριών και σέβεται τα δικαιώματά τους. Αυτοί που μένουν σε γυάλινα παλάτια, ας μην πετάνε πέτρες στους γείτονές τους».

Το τουρκικό ΥΠΕΞ που ανέλαβε να απαντήσει βρέθηκε με τον εκπρόσωπο του Χ. Μουφτούογλου να υπερασπίζεται την Οθωμανική Αυτοκρατορία:

«Στην Παλαιστίνη της οθωμανικής περιόδου, όλες οι διαφορετικές θρησκείες και δόγματα ζούσαν για αιώνες μέσα σε ειρηνικό περιβάλλον και ήταν ελεύθερες να ασκούν τα λατρευτικά τους καθήκοντα. Οι Εβραίοι γνωρίζουν καλά ότι κατά την οθωμανική περίοδο ήταν εκείνοι που απολάμβαναν μία απαράμιλλη ανοχή και αναμέναμε τη δέουσα εκτίμηση. Όπως και σήμερα οι Εβραίοι στην Τουρκική Δημοκρατία απολαμβάνουν την προστασία του κράτους μας όσον αφορά τη διαφύλαξη της πίστη τους και την ελευθερία άσκησης της λατρείας τους». Και το τουρκικό ΥΠΕΞ επέμεινε να θέτει και πάλι θέμα Ιερουσαλήμ: «η συνεχιζόμενη επί 50 χρόνια κατοχή του Ισραήλ στην ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα είναι ξεκάθαρο ότι δεν ωφελεί στην εξασφάλιση της ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή και στη λύση της παλαιστίνιο-ισραηλινής διαμάχης, με την απόκρυψη της αλήθειας ότι η ανατολική Ιερουσαλήμ βρίσκεται υπό κατοχή».

Όλη αυτή η σύγκρουση δεν είναι παρά ένα ακόμη επεισόδιο σε μια σοβούσα σύγκρουση η οποία κάθε άλλο πάρα τερματίσθηκε με την συμφωνία αποζημίωσης των θυμάτων του Μαβή Μαρμαρά που επετεύχθη υπό την πίεση και των ΗΠΑ. Στρατηγική επιλογή της Ουάσιγκτον είναι η αποκατάστασή ενός ενιαίου συμπαγούς μετώπου Τουρκίας-Ισραήλ-Αίγυπτου, ως ανάχωμα στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και ως άξονα ασφάλειας και σταθερότητας στην Μέση Ανατολή και την Βορειά Αφρική.

Αλλά πλέον είναι σαφές ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν μπορεί να υλοποιηθεί όσο στην ηγεσία της Τουρκίας βρίσκεται ο Ταγίπ Ερντογάν, που επιδιώκει να υλοποιήσει την δική του προσωπική νεοθωμανική και ισλαμική ατζέντα.

Ο τρόπος με τον οποίο μάλιστα η Άγκυρα επιχειρεί να εμπλακεί και να διεκδικήσει ρόλο και μερίδιο από τον ενεργειακό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείους μεγαλώνει την καχυποψία τόσο του Τελ Αβίβ όσο και του Καΐρου.

Μετά και το τελευταίο επεισόδιο επιβεβαιώνεται η εκτίμηση ότι το Ισραήλ παρά την πίεση επιχειρηματικών συμφερόντων για διοχέτευση του φυσικού αερίου του προ την Τουρκία, δύσκολα θα αποδεχθεί να παραδώσει το «στρατηγικό όπλο» του φυσικού αερίου στις διαθέσεις ενός ολοένα και πιο ανεξέλεγκτου Ταγίπ Ερντογάν.

Σε ότι αφορά το Κάϊρο, ο στρατηγός Αλ Σίσι, θεωρεί και δικαιολογημένα ότι όσο ο Ερντογάν εμφανίζεται ως ο ηγέτης των μουσουλμάνων και προστάτης των Αδελφών Μουσουλμάνων, συνιστά απειλή για την σταθερότητα της Αιγύπτου και του δικού του καθεστώτος και δεν πρόκειται να συμβιβασθεί πάρα τις πιέσεις που δέχονταν από τις ΗΠΑ για αποκατάσταση των σχέσεων.

Όσο μάλιστα περνά ο καιρός και απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τις ΗΠΑ αλλά και την Ε.Ε. η Τουρκία, τόσο και περιορίζονται οι δυνατότητες πλήρους αποκατάστασης των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Κινήσεις επίσης όπως αυτή της ενίσχυσης του τουρκικού οπλοστασίου με ρωσικούς πυραύλους S400 είναι σαφές ότι μεγαλώνουν την καχυποψία, καθώς δεν στρέφονται εναντίον των υπαρκτών απειλών ασφάλειας στην περιοχή ,όπως είναι το ISIS η έστω αυτό που εκλαμβάνει η Τουρκία ως απειλή (δηλαδή το κουρδικό κίνημα) αλλά κυρίως εναντίον των ισχυρών χωρών της περιοχής όπως το Ιράν και το Ισραήλ που θεωρητικά όμως είναι «σύμμαχοι» της.

Και στην συγκυρία αυτή η Κύπρος και η Ελλάδα προσφέρουν το στρατηγικοί βάθος και για τις δυο αυτές ισχυρές χώρες της Ανατολικής Μεσογείου σε μια συνεργασία η οποία λόγω και του φυσικού αερίου, προσλαμβάνει στρατηγικό χαρακτήρα και για τις τέσσερις χώρες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Ιουλ 2017


Το Ισραήλ φέρεται να έχει κλείσει την πρεσβεία και το προξενείο του στην Τουρκία μετά τις εντάσεις που δημιουργήθηκαν στα Ιεροσόλυμα και τις δηλώσεις του ισλαμιστή προέδρου Ταγίπ Ερντογάν εναντίον του Εβραϊκού Κράτους.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν επιβεβαίωσε ακόμα η κυβέρνηση του Ισραήλ, το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών διέταξε το κλείσιμο της πρεσβείας στην Άγκυρα και του προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, ως «προληπτικό» μέτρο. Την είδηση έγραψε πρώτη η ισραηλινή ειδησεογραφική ιστοσελίδα NRG.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ διέταξε όλα τα μέλη του διπλωματικού και υπαλληλικού προσωπικού να παραμείνουν στα σπίτια τους, καθώς υπάρχουν φόβοι για επιθέσεις από εξτρεμιστές, ως εκδίκηση για τις συγκρούσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων στα Ιεροσόλυμα.

Σημειώνουμε ότι μετά τον Ταγίπ Ερντογάν, και ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπεκίρ Μποζντάγ επιτέθηκε εναντίον του Ισραήλ. Δήλωσε ότι παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα με τις ενέργειες του στην Πλατεία των Τεμενών στην Ιερουσαλήμ και κάλεσε τις παγκόσμιες δυνάμεις να υιοθετήσουν μια ενιαία στάση ως απάντηση.

Έπειτα από το υπουργικό συμβούλιο, ο Μποζντάγ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις ισραηλινές ενέργειες με την εγκατάσταση ανιχνευτών μετάλλου στην είσοδο της Πλατείας των Τεμενών.

“Η στάση του Ισραήλ αναφορικά με το Τέμενος αλ Άκσα είναι λανθασμένη, παράνομη και απαράδεκτη”, τόνισε ο Μποζντάγ. “Οι ισραηλινές ενέργειες εκεί παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την θρησκευτική ελευθερία”, πρόσθεσε.

Τα νέα μέτρα ασφαλείας που επέβαλαν οι αρχές του Ισραήλ έχουν πυροδοτήσει βίαια επεισόδια μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, ενώ προχθες Κυριακή το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι δεν πρόκειται να απομακρύνει τα μηχανήματα ανίχνευσης μεταλλικών αντικειμένων στις εισόδους του ιερού τόπου.

Jordanian security forces stand infront of their armored vehicle next to the Israel embassy, in Amman, Jordan, 23 July 2017. EPA, AHMAD ABDO
Επιστρέφει στο Ισραήλ το προσωπικό της ισραηλινής πρεσβείας στο Αμάν μετά από το επεισόδιο πυροβολισμού

Το προσωπικό της πρεσβείας του Ισραήλ στην Ιορδανία, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας φρουρός ασφαλείας που συμμετείχε σε επεισόδιο πυροβολισμού όπου σκοτώθηκαν δύο Ιορδανοί την Κυριακή, επέστρεψε στο Ισραήλ από το Αμάν χθες, δήλωσε αξιωματούχος του γραφείου του πρωθυπουργού του Ισραήλ.

Το επεισόδιο επιδείνωσε τις ήδη τεταμένες σχέσεις των χωρών. Η Ιορδανία ήθελε να ανακρίνει τον φρουρό, ο οποίος τραυματίστηκε ελαφρά, αλλά το Ισραήλ είπε ότι είχε διπλωματική ασυλία και πρέπει να επαναπατρισθεί.

Ο φρουρός σκότωσε με πυροβολισμό έναν Ιορδανό, που είχε έρθει στον χώρο για επισκευές επίπλων, και ο οποίος του επιτέθηκε με κατσαβίδι στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Αμάν το βράδυ της Κυριακής. Ένας ιορδανός πολίτης που ήταν παρών στο επεισόδιο επίσης σκοτώθηκε από τα πυρά, δήλωσε το Ισραήλ.

Το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ δήλωσε ότι ο φρουρός έδρασε αμυντικά όταν πυροβόλησε τον Ιορδανό, ο οποίος εργαζόταν στο συγκρότημα της πρεσβείας. Ο πατέρας του νεαρού είπε ότι ο γιός του ήταν 16 ετών και δεν είχε διασυνδέσεις με μαχητές. Σύμφωνα με αξιωματούχο που μίλησε στο πρακτορείο Reuters, ο παρευρισκόμενος δεύτερος Ιορδανός φαίνεται να σκοτώθηκε κατά λάθος.

Σύμφωνα με τα ισραηλινά μμε, ο φρουρός παρέμεινε οχυρωμένος στην πρεσβεία μαζί με τον πρέσβη και το υπόλοιπο προσωπικό, ενώ ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έστειλε εκπρόσωπό του στη χώρα για την αποκλιμάκωση της αντιπαράθεσης με την Ιορδανία. Αργότερα, ο ισραηλινός ηγέτης ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον γαμπρό του Τζάρεντ Κούσνερ για την βοήθειά τους στην μεταβίβαση του προσωπικού, καθώς και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα “για τη στενή συνεργασία μας”.

Το Ισραήλ απαγόρευσε τις μεταμεσονύκτιες αναφορές για το επεισόδιο στα μμε για να προστατεύσει, όπως είπε, τους διπλωμάτες από αντεκδίκηση.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

6 Ιουν 2017


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

H δήλωση του Προέδρου Putin την προηγούμενη εβδομάδα στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, μετά από σχετική ερώτηση Τούρκου δημοσιογράφου (!), «περί ετοιμότητας της Ρωσίας να πωλήσει Αντιαεροπορικά Σύστηματα S-400 Triumf στην Τουρκία, δημιούργησε πολλά ερωτηματικά στην Δύση και προκάλεσε έναν νέο κύκλο παραφιλολογίας και ανησυχίας στην Ελλάδα. Μία εμβριθής όμως εξέταση των στοιχείων που σχετίζονται με το υπόψη θέμα είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει μία διαφορετική οπτική από αυτή που παρουσιάστηκε σε πολλά ΜΜΕ.

Κατ’ αρχήν είναι σκόπιμο να επισημανθεί ότι το ζήτημα της πώλησης των προαναφερθέντων συστημάτων στην Τουρκία δεν είναι κάτι καινούργιο! Με την αποκατάσταση των Ρωσοτουρκικών σχέσεων τον περασμένο Αύγουστο μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Ερντογάν, είναι ένα από τα θέματα τα οποία προβάλλονται πάντοτε και μάλιστα με «ειδικό χρώμα» και από τις δύο πλευρές (για τους δικούς τους λόγους η κάθε μία) ιδιαίτερα μετά από τις συχνές πλέον συναντήσεις Putin – Erdoğan.

Τέτοιου είδους και μεγέθους εξοπλιστικά προγράμματα εκτός αυτής καθαυτής της στρατιωτικής χρήσης και επιχειρησιακής εκμετάλλευσης παίζουν το δικό τους κομβικό ρόλο σε γεωπολιτικό επίπεδο και αρκετές φορές επανακαθορίζουν το πλαίσιο των σχέσεων άμεσα και έμμεσα εμπλεκομένων και λοιπών ενδιαφερομένων. Η διατήρηση στο προσκήνιο της δυνητικής απόκτησης των συστημάτων S-400, αποτελεί για τον Erdoğan ένα πρόσθετο μέσο έμμεσης πίεσης κυρίως προς τις ΗΠΑ αλλά και προς τους λοιπούς Συμμάχους στο ΝΑΤΟ προκειμένου να πετύχει κάποια ανταλλάγματα που θα του επιτρέψουν να βγει από την εξαιρετικά δυσχερή θέση που έχει περιέλθει στην Συρία. Συνιστά δε μία έμμεση απειλή περί απομάκρυνσης από το «δυτικό στρατόπεδο» και περαιτέρω στρατηγικής προσέγγισης με την Ρωσία. Και επειδή είναι γνωστό ότι ακολουθεί πολιτική «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» έρχονται οι δηλώσεις του Σύμβουλου του ο οποίος τυγχάνει και βασικός αρθρογράφος της Sabah, İlnur Çevik. Με μία καθησυχαστική δήλωση επισημαίνει με νόημα ότι «τυχόν προμήθεια των ρωσικών S-400 δεν θα πρέπει να δημιουργήσει στην Τουρκία προβλήματα με το ΝΑΤΟ καθόσον υπάρχουν και κράτη-μέλη της Συμμαχίας που έχουν αποκτήσει και χρησιμοποιούν διάφορα οπλικά συστήματα ρωσικής κατασκευής» αναφερόμενος μάλλον στην Ελλάδα.

Από την άλλη μεριά ο Ρώσος Πρόεδρος πέραν της οικονομικής διαστάσεως η οποία αναμφίβολα είναι σημαντική, με την πώληση των συγκεκριμένων Αντιαεροπορικών -Αντιβαλλιστικών Συστημάτων στην Τουρκία αποσκοπεί κυρίως σε δύο στρατηγικούς στόχους. Να βάλει κατ’ αρχήν ακόμα ένα σοβαρό «αγκάθι» μέσα στο ΝΑΤΟ, το οποίο δυστυχώς οι Ρώσοι στρατηγιστές και ο ίδιος το θεωρούν αντίπαλο αν όχι εχθρικό. Δεύτερον να απομακρύνει και άλλο τον ήδη «προβληματικό» για την Δύση, Τούρκο ομόλογο του από τους Συμμάχους του και τελικά να τον εξαναγκάσει σε «στρατηγικό εναγκαλισμό». Επειδή μάλιστα είχε κάπως ξεχαστεί το ζήτημα αυτό από τα διεθνή ΜΜΕ, ήλθε την Παρασκευή 2 Ιουνίου o ελεγχόμενος από την κλειστή ομάδα Putin ειδησεογραφικός ιστότοπος Sputnik να μας το θυμίσει με ένα γενικόλογο πάλι δημοσίευμα φιλοξενώντας σχετικές δηλώσεις του Τούρκου βουλευτή του κυβερνώντος ΑΚΡ Yusuf Beyazit συνδέοντας τεχνηέντως την απόκτηση των S-400 από την Τουρκία με την πολιτική του ΝΑΤΟ στην Συρία (!)

Οι Ρώσοι όμως είναι ρεαλιστές και διαβλέπουν ότι είναι δυσχερές ένα τέτοιο εξοπλιστικό πρόγραμμα να υλοποιηθεί με τις παρούσες συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα το διατηρούν, όπως περιγράψαμε και παραπάνω, ψηλά στην επικοινωνιακή τους ατζέντα, έτσι για να … «τσουρουφλίζουν» το ΝΑΤΟ. Η τουρκική πλευρά από την άλλη πλευρά πέρα της ρητορικής και της χρησιμοποίησης του υπόψη θέματος ως διαπραγματευτικό κατά την γνώμη της «όπλο» στις όποιες διευθετήσεις σχεδιάζονται για την Συρία που αντίκεινται στα τουρκικά συμφέροντα, δεν θα ήθελε να προσθέσει στην παρούσα γεωπολιτική συγκυρία ακόμα ένα σημαντικό πρόβλημα στις ήδη ταραγμένες σχέσεις της με την Δύση. Αυτό ίσως να δημιουργούσε αδιέξοδα και συνθήκες ρήξης που πέρα από τους «ψευτοπαληκαρισμούς» της Άγκυρας θα ήταν μη διαχειρίσιμη. Εκτιμάται ότι οι Τούρκοι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την απόκτηση σχετικής τεχνολογίας προκειμένου να κατασκευαστούν στην χώρα του τα Συστήματα S-400 ή παραπλήσιας επιχειρησιακής αξίας και να μην φανεί αυτή καθαυτή προμήθεια αυτών των συστημάτων από την Ρωσία. Αυτό όμως αντίκειται στην πολιτική εξαγωγών ρωσικών οπλικών συστημάτων κάτι το οποίο έχει διευκρινίσει εμφατικά και ο ίδιος ο Putin.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι σοβαροί παράγοντες που καθιστούν την απόκτηση των υπόψη συστημάτων δύσκολα υλοποιήσιμη! Το σύστημα S-400 θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στο Νατοϊκό Σύστημα Επιγείων Ραντάρ Αεράμυνας (NADGE) και οπωσδήποτε δημιουργείται σοβαρό ζήτημα σε ότι αφορά στην λεγόμενη «security agreement» που έχει υπογράψει η Άγκυρα σχετικά με την εγκατάσταση με νατοϊκά κονδύλια, του Ραντάρ στην Μαλάτεια στην ΝΑ Τουρκία. Ας μην επεκταθούμε και στα ανυπέρβλητα προβλήματα συνεργασίας- διαλειτουργικότητας των Α/Φ F-35 τα οποία πρόκειται να προμηθευτεί η Τουρκική Πολεμική Αεροπορίας μη νατοϊκά Α/Α συστήματα.

Σε κάθε περίπτωση όμως είναι δικαιολογημένη η οποιαδήποτε ανησυχία στην Ελλάδα εκτιμώντας τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε περίπτωση απόκτησης αυτών των συστημάτων από την Τουρκία. Το Αντιαεροπορικό-Αντιβαλλιστικό Σύστημα S-400 Triumph (στο ΝΑΤΟ κωδικοποιείται ως SA-21 Growler) αποτελεί την «ραχοκοκαλιά» της Ρωσικής Αεράμυνας ενώ αναπτύχθηκε και στην Συρία. Η δυνατότητα ανάπτυξης των συστοιχιών που το αποτελούν σε χρόνο μικρότερο των 15 λεπτών σε συνδυασμό με τη δυνατότητα κατάρριψης εχθρικών αεροσκαφών σε αποστάσεις μέχρι 400 km, καθώς επίσης καταστροφής βαλλιστικών στόχων σε αποστάσεις 60 km (κινούμενοι με ταχύτητες 4,8 km/s) το καθιστούν ένα κορυφαίο εν χρήσει Αντιαεροπορικό-Αντιπυραυλικό σύστημα! Το μεγάλο όμως επιχειρησιακό βεληνεκές που όπως προαναφέρθηκε φθάνει τα 400 km θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ανησυχεί ιδιαίτερα και τους Ισραηλινούς των οποίων τα Α/Φ τα οποία θα ίπτανται στην Ανατολική Μεσόγειο θα μπορούν να εγκλωβιστούν από τους Τούρκους.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το θέμα της απόκτηση των ρωσικών συστημάτων S-400 από την Τουρκία παρουσιάζει σοβαρές δυσχέρειες για να υλοποιηθεί τόσο σε γεωπολιτικό όσο και σε επιχειρησιακό-τεχνικό επίπεδο. Χρησιμοποιείται κυρίως στο διπλωματικό και επικοινωνιακό πεδίο τόσο από την Ρωσία όσο και από την Τουρκία για τους λόγους που προαναφέρθηκαν στο παρόν άρθρο. Η Τουρκία εκτιμάται ότι θα υλοποιούσε αυτή την προμήθεια μόνο όταν αποφασίσει την οριστική ρήξη με τις ΗΠΑ και συνεπώς με την Δύση, με ότι αυτό σημαίνει κάτι όμως που θα προκαλούσε σημαντική πολιτική ζημιά όχι μόνο στον ίδιο τον Πρόεδρο Erdoğan αλλά και εθνική ζημιά στην Τουρκία και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί από την Άγκυρα. Για τους επόμενους μήνες το υπόψη θέμα θα διατηρείται συνεχώς στην επικαιρότητα και θα «πληροφορούμαστε» ότι επιλύονται «και τα τελευταία προβλήματα» που αφορούν στην προμήθεια των S-400… Οψώμεθα!

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι συντονιστής - υπεύθυνος για τα θέματα Άμυνας και Διπλωματίας στο liberal.gr. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, και υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

2 Απρ 2017


Tου Ben Caspit

Σύμφωνα με τις επικρατούσες εκτιμήσεις στο Ισραήλ, η πρόβλεψη είναι ότι το καθεστώς Άσσαντ δεν θα πέσει στο ορατό μέλλον. Επιπλέον, οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι ο Άσσαντ έχει ολοκληρώσει το έργο της εξασφάλισης της συριακής ενδοχώρας, έχοντας, δηλαδή υπό κυβερνητικό έλεγχο το διάδρομο που έχει ως βάση την πρωτεύουσα Δαμασκό και συνεχίζεται βορείως ως το Αλλαουιστάν (το θύλακα των Αλαουιτών στη Λατάκεια), και το λιμάνι της Λατάκειας, με τις πόλεις Χαλέπι και Χομς να βρίσκονται, επίσης, στα χέρια του. Τώρα προσπαθεί να επεκτείνει τον έλεγχό του μέχρι το Ντέιρ εζ Ζορ.

Στη διάρκεια του περασμένου χρόνου, υπήρξε μια σοβαρή εξέλιξη στο χάρτη της διαλυμένης Συρίας. Η συριακή ενδοχώρα που είναι υπό τον έλεγχο του Άσσαντ αυξάνεται και επεκτείνεται με σταθερό ρυθμό, ενώ οι περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ανταρτών συρρικνώνονται συνεχώς. Ακόμη και τα εδάφη του Ισλαμικού Κράτους ροκανίζονται γρήγορα. Οι Ισραηλινοί παράγοντες εκτιμούν ότι ο πόλεμος στη Συρία θα συνεχιστεί και στο άμεσο μέλλον, αλλά η ισορροπία δυνάμεων σ’ αυτό το σημείο ευνοεί ξεκάθαρα τον Άσαντ. Στο Ισραήλ, τα υπό τον Άσσαντ εδάφη αποκαλούνται πλέον Ασσαντιστάν. Είναι μια νέα, στενότερη, συρρικνωμένη Συρία. Μπορεί μάλιστα να είναι πολύ μικρότερη και από την ιστορική Συρία, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι εδώ για να μείνει. Υπάρχει, ωστόσο, μια επιφύλαξη: «Χωρίς τον Πούτιν δεν υπάρχει Άσσαντ», όπως ανέφερε ένας ανώτερος Ισραηλινός παράγοντας στο Al-Monitor, υπό τον όρο της ανωνυμίας. «Το μόνο προαπαιτούμενο για την επιβίωση του Άσσαντ στην εξουσία είναι η καλή διάθεση του Πούτιν».

Ανώτερη ισραηλινή πηγή είπε ότι: «ο τρόπος που ο Πούτιν εξώθησε τις ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή και κατέστη η κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή θα μελετάται μια ημέρα στις σχολές στρατηγικής». Το γεγονός ότι τελικά ο Ομπάμα δεν επιτέθηκε στα συστήματα χημικού πολέμου στη Συρία, συνέβαλε σημαντικά στην μεταμόρφωση της Ρωσίας σε κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή και στη διάσωση του Άσσαντ. Ο Πούτιν είχε αντιληφθεί το μεταβατικό χρόνο μεταξύ της διακυβέρνησης Ομπάμα και αυτής του Τραμπ, ως έναν αδύναμο κρίκο, που θα μπορούσε να σφηνώσει και να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα πριν η νέα διοίκηση προλάβει να μορφοποιήσει μια νέα θέση και προσέγγιση.

«Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στο τι συνέβη» είπε Ισραηλινός εμπειρογνώμονας –πάλι ανώνυμα- «Ο Τραμπ ανέλαβε επισήμως στις 20 Ιανουαρίου, ημέρα Παρασκευή. Κανείς δεν δουλεύει στην Ουάσιγκτον Σαββατοκύριακο. Τη Δευτέρα, στις 23 Ιανουαρίου, ο Τραμπ ξύπνησε το πρωί με τη Διεθνή Διάσκεψη για την επίλυση της Σύγκρουσης στη Συρίας να διεξάγεται στην Αστάνα του Καζαχστάν». Η συνδιάσκεψη ξεκίνησε από τον Πούτιν, και οι τιμώμενοι προσκεκλημένοι, εκτός από τη Ρωσία, ήταν οι Ιρανοί και οι Τούρκοι. Ο Πούτιν έχει εδώ και καιρό οικοδομήσει στενότερους δεσμούς με τον Ερντογάν, ενώ αυτή την εβδομάδα υποδέχθηκε με θερμότητα τον πρόεδρο του Ιράν Χασσάν Ρουχανί στην Μόσχα.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα στη δουλειά, ο Τραμπ ανακάλυψε ότι δεν είχε καμία σχέση σε ότι αφορούσε τη Συρία. «Όσο για το τι συμβαίνει τώρα», είπε η ανώτερη ισραηλινή πηγή «οι Αμερικανοί κάνουν τη δουλειά του Πούτιν και του Άσσαντ στο βορρά αντιμετωπίζοντας το Ισλαμικό Κράτος, και βοηθώντας επίσης του Κούρδους. Αυτό απαλλάσσει από έναν πονοκέφαλο τον Άσσαντ, επιτρέποντάς του να επικεντρωθεί στο τι συμβαίνει σ’ αυτές τις περιοχές που είναι πραγματικά σημαντικές για τον ίδιο. Δηλαδή εκεί που θα κριθεί η τύχη του, και το πρόσωπο που καθορίσει αυτή τη τύχη είναι ο Πούτιν, με τη βοήθεια των Ιρανών και της Χεζμπολλάχ».

Το Ισραήλ ελίσσεται με εξαιρετική προσοχή σ’ αυτό την περιπλεγμένο περιβάλλον. Επιδιώκει να επιδείξει αποφασιστικότητα, αλλά, επίσης, και σοβαρή ανησυχία. Σε ένα προηγούμενο άρθρο είχαμε αναλύσει τη ρωσική αντίδραση (καλώντας τον πρέσβη του Ισραήλ στη Μόσχα για διευκρινιστικής συνομιλίες) στην πρόσφατη επίθεση του Ισραήλ επί συριακού εδάφους, κατά τη διάρκεια της οποίας το Ισραήλ αναγκάστηκε να αναπτύξει το αντιπυραυλικό του σύστημα Arrow 2, για να καταρρίψει έναν καταιγισμό από αντιαεροπορικούς πυραύλους που οι Σύροι εκτόξευσαν κατά των ισραηλινών αεροσκαφών.

Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι η ελευθερία δράσης της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας στο συριακό εναέριο χώρα παραμένει και δεν κινδυνεύει. Η εκτίμηση είναι ότι οι Ρώσοι ένοιωσαν να πιέζονται και αντέδρασαν για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι η τοποθεσία του στόχου της επίθεσης του Ισραήλ στην περιοχή του Ταντμόρ (Παλμύρα), που βρίσκεται κοντά στη θέση των ρωσικών δυνάμεων. Ενώ οι ρωσικές δυνάμεις δεν ήταν σε άμεσο κίνδυνο, μπορούσαν να δουν και να ακούσουν την ισραηλινή επίθεση, και αυτό προκάλεσε κάποια αίσθηση. Η δεύτερη αιτία είναι ότι, σε αντίθεση με τις προηγούμενες περιπτώσεις, αυτή τη φορά το Ισραήλ ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση λόγω της ανάπτυξης μιας συστοιχία πυραύλων Arrow.

Ότι το Ισραήλ βγήκε από τη γωνία (με επιθέσεις στη Συρία) δημιούργησε μια πίεση στον Πούτιν. Όλοι στην περιοχή έστρεψαν τα μάτια τους στον Πούτιν: οι Ιρανοί, η Χεζμπολλάχ, ο Άσσαντ, οι αντάρτες, οι Τούρκοι και όλοι οι άλλοι. Κάθε ένας αναρωτιόταν πώς θα απαντούσε ο τοπικός σερίφης. Μερικοί από απ’ αυτούς τους παίκτες πίεζαν τους Ρώσους να βάλουν ένα τέλος στην ανεξέλεγκτη δραστηριότητα του Ισραήλ στον αέρα της Συρίας.

Η ρωσική αντίδραση θεωρήθηκε απ’ όλο τον κόσμο ως μια ελάχιστη απάντηση, μόνον για να εκπληρώσει την υποχρέωσή της. Την ίδια ώρα, το Ισραήλ δεν γνωρίζει τι σκέφτεται ο Πούτιν και πώς θα απαντήσει την επόμενη φορά. Τι θα συμβεί εάν ξαφνικά αλλάξει τις θέσεις του και ενημερώσει το Ισραήλ με κατηγορηματικό τρόπο ότι οι αεροπορικές του δυνάμεις θα καταρρίπτουν κάθε ισραηλινό αεροπλάνο που θα διαπερνά το συριακό εναέριο χώρο; Κανείς στο Ισραήλ, από τον πρωθυπουργό Νετανιάχου και σ’ όλη τη δομή προς τα κάτω, δεν γνωρίζει την απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση.

Αφενός το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να διατηρήσει τις κόκκινες γραμμές του για τη Χεζμπολλάχ, με τη μεγαλύτερη σχολαστικότητα. Θα κάνει το οτιδήποτε χρειάζεται για να εμποδίσει την μεταφορά όπλων στη Χεζμπολλάχ που θα μπορούσε να διαταράξει την ισορροπία δυνάμεων (συμπεριλαμβανομένων προηγμένων αντιαεροπορικών πυραύλων, πυραύλων Yakhont P-800 Onyx, πυραύλων ακριβείας εδάφους-εδάφους και χημικών όπλων). Αφετέρου, είναι ολοφάνερο ότι το Ισραήλ δεν έχει συμφέρον να μπει σε μια σύγκρουση με τους Ρώσους, ακόμη κι αν παραμείνει σε τοπικό επίπεδο.

Κάθε φορά που εγείρεται το ζήτημα ενώπιον ενός Ισραηλινού στρατηγού ή άλλου παράγοντα, η απάντηση συνήθως τελειώνει με το ακόλουθο χιουμοριστικό αίνιγμα: «Πού θα καθίσει ένας γορίλλας 800 κιλών;». Και η απάντηση είναι: «όπου θέλει!» (δηλαδή η ρωσική υπερδύναμη δρα όπως της αρέσει). Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που το Ισραήλ χρειάζεται τη αμερικανική κυβέρνηση τώρα περισσότερο από ποτέ. Η Ιερουσαλήμ ελπίζει ότι ο Τραμπ δεν θα επιτρέψει στον Πούτιν να συνεχίζει να περιφέρεται στη Συρία με στωική ηρεμία ως τον τελικό κριτή και διαιτητή. Η ανάμειξη των επίλεκτων δυνάμεων των ΗΠΑ, που έχουν προσγειωθεί στη βόρεια Συρία και βοηθούν τώρα τους αντάρτες και τους Κούρδους, είναι πολύ ενθαρρυντικό στοιχείο για τον Νετανιάχου.

Τον Φεβρουάριο, στη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον, ο Νετανιάχου ήλπισε ότι ο Τραμπ δεν θα έθιγε το παλαιστινιακό ζήτημα, προτιμώντας αντιθέτως να προβάλει (προς όφελος του Ισραήλ) το συριακο-ιρανικό ζήτημα. Έως τώρα, η κατάσταση είναι ακριβώς η αντίθετη. Η αναπάντεχη δραστηριότητα του Τραμπ στο παλαιστινιακό μέτωπο είναι ανησυχητική, ενώ παραμένει μάλλον σε λήθαργο για τα άλλα ζητήματα. Ο Νετανιάχου θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι μπορεί για να ωθήσει τον Τραμπ ν’ αναλάβει δράση στη Συρία, ενώ θα πιέσει για μια πιο υποτονική στάση προς τη Ραμάλα. Επί του παρόντος, οι πιθανότητες είναι τόσο λίγες, που ο Νετανιάχου προτιμά να πιέζει για πρόωρες εκλογές.

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος
Al-Monitor



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαρ 2017


Ο πρώην υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Μοσέ Γιαλόν κατηγόρησε τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι θέλει να εγκαθιδρύσει «μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία».

Ο Γιαλόν, που ενδέχεται να είναι υποψήφιος για την θέση του πρωθυπουργού της χώρας τις επόμενες εκλογές, έκανε δηλώσεις για θέματα επικαιρότητας σε συνάντηση που είχε με ξένους δημοσιογράφους.

Ο πρώην υπουργός κατηγόρησε τον επικεφαλής του τουρκικού κράτους ότι θέλει να επιβάλει «την ηγεμονία του εγκαθιδρύοντας, όχι μόνο στην Τουρκία, μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία με την ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων».

Ο Μοσέ Γιαλόν σημείωσε επίσης ότι η Τουρκία, κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, ενεργεί σε βάρος των συμφερόντων των χωρών της Δύσης, ενώ έκρινε πως είναι «ριζοσπαστικό στοιχείο» συγκρίνοντάς την με το Ιράν και την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος.

Η απόφαση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να «απεμπλακεί» από τη Μέση Ανατολή άφησε ένα κενό, «το οποίο γέμισαν τα τρία αυτά στοιχεία τα οποία μάχονται για την κυριαρχία στην περιοχή» τόνισε ο Ισραηλινός πολιτικός.

Οι δηλώσεις του Γιαλόν καταγράφονται αφού το Ισραήλ και η Τουρκία έβαλαν τέλος τον περασμένο χρόνο σε μια διπλωματική κρίση διάρκειας 6 ετών, την οποία προκάλεσε η αιματηρή επιχείρηση του ισραηλινού στρατού εναντίον ενός τουρκικού πλοίου, που συμμετείχε σε ανθρωπιστικό στολίσκο για τη Γάζα.

Ερωτηθείς σχετικά με τη σύρραξη με τους Παλαιστινίους, ο Μοσέ Γιαλόν απάντησε:

«Απέχουμε πολύ από το να φθάσουμε σε μια διευθέτηση στο εγγύς μέλλον».

Ο πρώην υπουργός ανακοίνωσε στις αρχές της εβδομάδας ότι αποχωρεί από το κόμμα Λικούντ του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου για να ιδρύσει το δικό του κόμμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

9 Ιαν 2017


Tου Zvi Magen

Καθώς ο νέος πρόεδρος Trump ετοιμάζεται να μπει στο Λευκό Οίκο, υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις πιθανών αλλαγών στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Ρωσία. Η νίκη του Trump έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τη Μόσχα και με πολλή αισιοδοξία, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των δηλώσεών του στη διάρκεια της εκστρατείας, για την προθυμία του να συνεργαστεί με τη Ρωσία. Με την Ρωσία να υπόκειται σε δυτικές πιέσεις, υπήρχε η πεποίθηση ότι άλλη μία Δημοκρατική κυβέρνηση στις ΗΠΑ θα αύξανε αυτή την πίεση. Φαίνεται ωστόσο, οτι ο Trump θέλει να περιορίσει την αντιπαράθεση με την Ρωσία και ίσως είναι πρόθυμος να κάνει συμβιβασμούς με την Μόσχα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα περιλαμβάνει υπερβολικές παραχωρήσεις. Από την πλευρά της η Ρωσία περιμένει την άφιξη του νέου προέδρου στο Λευκό Οίκο εν τω μέσω ολοένα και περισσότερων κατηγοριών για ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ.

Στις ΗΠΑ, όπως και στο διεθνές σύστημα γενικότερα, επικρατεί αβεβαιότητα αναφορικά με τις πιθανές εξωτερικές πολιτικές του Trump, συμπεριλαμβανομένης και αυτής έναντι της Ρωσίας. Είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι αυτό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία μεταξύ εκείνων που τάσσονται υπέρ της αντιμετώπισης της ρωσικής πρόκλησης και επιλέγουν την συνέχιση της πίεσης στη Ρωσία. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η απερχόμενη κυβέρνηση Obama και οι υποστηρικτές της, πολλά μέλη του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένων και Ρεπουμπλικάνων, και ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται πως ορισμένες από τις ενέργειες της απερχόμενης κυβέρνησης, στόχο είχαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που θα δυσχέραιναν το έργο του trump να αλλάξει την τωρινή πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας θα επηρεάσει τη Μέση Ανατολή και όλες τις διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη εκεί, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής συμμετοχής στη Συρία. Οι ισλαμικές ομάδες επιδιώκουν να αυξήσουν τη δύναμή τους και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις κυβερνήσεις που είναι εξασθενημένες από τις εξεγέρσεις που πλήττουν την περιοχή. Οι εξεγέρσεις έχουν επίσης ενθαρρύνει την παρέμβαση τόσο απο περιφερειακές όσο και από διεθνείς δυνάμεις που στόχο έχουν να επηρεάσουν τις τάσεις και την ισορροπία των δυνάμεων. Όλες αυτές οι δυνάμεις θέλουν να υπαγορεύσουν τη μελλοντική περιφερειακή διάταξη και να ενισχύσουν την σχετική τους δύναμη σε αυτό το πλαίσιο. Μία από τις δυνάμεις που παίζουν βασικό ρόλο στον αγώνα για την εξουσία είναι η Ρωσία, στόχος της οποίας είναι να ενισχύσει το κύρος της στη Μέση Ανατολή.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει στις σχέσεις της με την Δύση, η οποία αντιλαμβάνεται τις ενέργειες της Ρωσίας στην περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, ως επιθετικότητα που στόχο έχει να παγιώσει την επιρροή της Μόσχας στην περιοχή. Έχουν απαντήσει στις ενέργειες της Ρωσίας ασκώντας πολιτικές πιέσεις και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις που απειλούν τη σταθερότητα της Ρωσίας. Εκτός από το να παγιώσει τη θέση της ως ένας ισχυρός παίκτης στο διεθνές θέατρο, η παρέμβαση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, είναι επίσης σχεδιασμένη για να βοηθήσει στο να σπάσει ο κύκλος των πιέσεων προς τη Ρωσία, και να δημιουργήσει μόχλευση και διαπραγματευτική ισχύ εναντίον της Δύσης.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή έχει επιδεινώσει τις ρωσό-αμερικανικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους, που θεωρούν ότι οι ρωσικές φιλοδοξίες είναι εχθρικές προς τα ρωσικά συμφέροντα, μέχρι τώρα αντιδρούν στις ρωσικές ενέργειες στην περιοχή. Έχουν αποφύγει να συνεργαστούν με τη Ρωσία, ενώ αυξάνουν την πίεση μέσω παρατεταμένων οικονομικών κυρώσεων. Η ρωσική συμμετοχή στη Μέση Ανατολή, η οποία περιλαμβάνει την αναβάθμιση των σχέσεων με χώρες της περιοχής, έχει παρόλα αυτά δημιουργήσει μια νέα στρατηγική θέση στην οποία η Ρωσία ασκεί αυξημένη επιρροή.

Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια πολιτικής για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση:

Συνέχιση της πολιτικής της κυβέρνησης Obama δηλαδή, τη συνέχιση, ακόμη και την όξυνση της έντασης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον στο θέατρο της Μέσης Ανατολής
Κάποιες αλλαγές στην πολιτική της νέας κυβέρνησης προς τη Ρωσία, ενώ παράλληλα προχωρά προσεκτικά προς αμοιβαίες παραχωρήσεις. Είναι πιθανό αυτό να καθησυχάσει την ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και επίσης να οδηγήσει σε συνεργασία μεταξύ των δύο δυνάμεων, στη Μέση Ανατολή.
Πλήρη αμερικανό-ρωσική συνεργασία σε διεθνές επίπεδο, η οποία θα έχει εκτεταμένες συνέπειες για τον σχεδιασμό της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολής.

Από αυτές τις δυνατότητες, φαίνεται ότι η δεύτερη -συγκεκριμένες κατανοήσεις και συμβιβασμοί- είναι η πιο πιθανή, καθώς αυτό προσεγγίζει καλύτερα τις δηλωμένες προθέσεις του Trump. Επιπλέον, η Ρωσία θα προτιμήσει πιθανώς συμβιβασμό με την Δύση, όσο διατηρούνται τα στρατηγικά της συμφέροντα. Είναι επομένως πιθανό αυτά τα μέτρα να ληφθούν στις αρχές της θητείας τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ, για να μειωθεί η ένταση μεταξύ τους, συμπεριλαμβανομένων και αμοιβαίων παραχωρήσεων. Εάν συμβεί αυτό, αυτή η τάση θα αφήσει το σημάδι της στη Μέση Ανατολή.

Το σχετικό ερώτημα αφορά την σχέση της Ρωσίας με το Ισραήλ, η οποία είναι θετική. Η Ρωσία θεωρεί το Ισραήλ εταίρο και γνωρίζει τις αποτρεπτικές δυνατότητες του Ισραήλ. Το τελευταίο έτος υπήρξαν τέσσερις επισκέψεις υψηλού επιπέδου του Ισραήλ στη Ρωσία από τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον πρόεδρο Reuven Rivlin, και ο Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev επισκέφθηκε το Ισραήλ. Η ρωσική παρέμβαση στην περιοχή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια πιθανότητα, αν και μικρή, η Ρωσία να προσπαθήσει να προάγει τη συνεννόηση μεταξύ Ισραήλ και των περιφερειακών παραγόντων που είναι κοντά στη Μόσχα.

Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις μεταξύ του Ισράηλ και της Ρωσίας επηρεάζονται και από τις περιφερειακές εξελίξεις και από την ένταση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων. Η ρωσική παρουσία στη Συρία στο πλαίσιο ενός συνασπισμού των κυριότερων εχθρών του Ισράηλ -Ιράν, καθεστώς Assad, Χεζμπολαχ και οι υποστηρικτές τους- έχει θέσει το Ισραήλ αντιμέτωπο με νέους περιορισμούς. Η Ρωσία θέλει να αποφύγει να πλήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και ασφαλώς να συνεχίσει να συγκρατεί κάθε πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ισραήλ. Από την πλευρά του το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει την ελευθερία δράσης του στο θέατρο της Συρίας, δεδομένων των απειλών στην ασφάλεια που προκύπτουν εκεί. Για αυτούς τους λόγους, τόσο το Ισραήλ όσο και η Ρωσία θα πρέπει να επινοήσουν μια κατάλληλη απάντηση για μια τέτοια πιθανότητα. Ο μηχανισμός συντονισμού της ασφάλειας που σχηματίστηκε από τη Μόσχα και την Ιερουσαλήμ για να αποτρέψει τις τριβές μεταξύ τους, έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αξιόπιστος και αποτελεσματικός.

Την ίδια στιγμή, η Ιερουσαλήμ δεν μπορεί πάντα να θεωρεί ότι η Μόσχα θα λάβει υπόψη της τα συμφέροντα του Ισραήλ, εάν αυτά ανταγωνίζονται τα συμφέροντα της Ρωσίας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει η ρωσική συμμαχία που επιχειρεί στη Συρία, και θεωρεί την εμπλοκή του Ιράν στη συριακή περιοχή και την στρατιωτική ενίσχυση της Χεζμπολαχ, ως σημαντικά απειλητικούς παράγοντες. Από την πλευρά της η Ρωσία απορρίπτει την ενδεχόμενη ιρανική απειλή προς το Ισραήλ, και η συνεχιζόμενη υποστήριξη για το Ιράν και την Χεζμπολάχ έχει τη δυναμική για μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ της Ρωσίας και του Ισράηλ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται ότι η αμοιβαία εξέταση των συμφερόντων καθενός εκ των Ρωσίας και Ισραήλ αναφορικά με τη Συρία, θα συνεχιστεί. Η Ρωσία αναμένεται να διατηρήσει τον επιχειρησιακό της συντονισμό με το Ισραήλ και μπορεί επίσης να έλθει σε συνεννόηση με το Ισραήλ γα την σταθεροποίηση στο θέατρό της. Η ρωσική παρουσία στην περιοχή ωστόσο, απαιτεί από το Ισραήλ να εποπτεύει τις ρωσικές ενέργειες άγρυπνα, καθώς και τις εξελίξεις που περιλαμβάνουν τις σχέσεις της Ρωσίας με περιφερειακές οντότητες και διεθνούς παίκτες.

INSS
Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



2 Ιαν 2017


Του Ανδρέα Ματζάκου

Η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει πολιτικά και γεωγραφικά διαιρεμένη μετά την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974. Από το 1999 και μετά, έγιναν διπλωματικές προσπάθειες για λύση αυτού που ονομάστηκε "κυπριακό πρόβλημα" στο πλαίσιο μιας δικοινοτικής ομοσπονδίας, χωρίς αποτέλεσμα όμως.

Η αξία της Κύπρου λόγω της γεωγραφικής της θέσεως στην λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου, διαμόρφωσε και την μοίρα της, να είναι δηλαδή στο επίκεντρο του ανταγωνισμού για τον έλεγχο της περιοχής. Αυτή η αξία πολλαπλασιάστηκε μετά την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, εντός των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου. Όμως τα τελευταία δυο χρόνια παρατηρείται μια εντονότερη κινητικότητα για την λύση του κυπριακού, η οποία κορυφώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, με τις συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων παρουσία και του ΟΗΕ στο Mont Peleren της Ελβετίας. Και παρ’ ότι οι συνομιλίες τελείωσαν στις 22 Νοεμβρίου χωρίς αποτέλεσμα λόγω διαφωνιών στο εδαφικό και στις εγγυήσεις, θα συνεχιστούν από 12 Ιανουαρίου του 2017.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα γιατί ξαφνικά επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες για την επίλυση του κυπριακού; Τι διαφορετικό προέκυψε στην παρούσα φάση που να δικαιολογεί σπουδή για την λύση του;

Η θέση που εκφράζει το άρθρο είναι ότι πίσω από την επιτάχυνση των διαδικασιών για την εξεύρεση λύσεως, ευρίσκεται η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου, στην οποία εμπλέκονται εκτός από τα κράτη και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Αρχικά στο άρθρο θα παρατεθούν στοιχεία για τα κοιτάσματα Tamar-Leviathan του Ισραήλ και Αφροδίτη της Κύπρου. Στη συνέχεια θα εξετασθούν βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται ώστε εταιρείες να επενδύσουν για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου και θα παρουσιαστούν οι παράγοντες που συμβάλλουν στην επιτάχυνση των διαδικασιών για λύση του προβλήματος. Τέλος θα αναλυθεί γιατί θα πρέπει το κυπριακό να έχει λυθεί προ της εκμεταλλεύσεως των κοιτασμάτων και, το άρθρο θα κλείσει μ’ έναν σύντομο επίλογο. Το άρθρο δεν εξετάζει εάν καλώς ή κακώς επιταχύνεται η διαδικασία εξευρέσεως λύσεως, ούτε υπεισέρχεται σε κριτική της όποιας λύσεως συζητείται.

Τα κοιτάσματα Tamar και Leviathan του Ισραήλ

Μέχρι το 2000, το Ισραήλ δεν κατανάλωνε φυσικό αέριο για τις ενεργειακές του ανάγκες. Η κατανάλωση άρχισε σταδιακά από το 2003, όταν υπέγραψε συμφωνία για εισαγωγή φυσικού αερίου από την Αίγυπτο. Όμως οι ανακαλύψεις των κοιτασμάτων Tamar και Dalit το 2009 και του Leviathan το 2010 από την αμερικανική εταιρεία Noble Energy, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε το Ισραήλ να μπορεί και να εξάγει φυσικό αέριο. (Χάρτης 1 - Κοιτάσματα Φυσικού Αερίου Κύπρου-Ισραήλ).

Σήμερα υπολογίζεται ότι το Ισραήλ διαθέτει αποθέματα 6,4 τρις κυβικά πόδια, που το καθιστούν δεύτερο στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την Αίγυπτο. Η παραγωγή φυσικού αερίου από το κοίτασμα Tamar ξεκίνησε το 2013 και από αυτό, καλύπτονται όλες οι εσωτερικές ανάγκες του Ισραήλ. Η παραγωγή από το Leviathan αναμένεται να ξεκινήσει εντός των 4 επομένων ετών και αυτή να διατίθεται αποκλειστικά για εξαγωγές. Τα ποσοστά ιδιοκτησίας του Leviathan κατέχουν μια αμερικανική και τρεις ισραηλινές εταιρείες, ως εξής: Noble Energy 39,66%, Delek Drilling 22,67%, Avner 22,67% και Ratio το 15%.

Το Κοίτασμα Αφροδίτη της Κύπρου

Η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανεκάλυψε το κοίτασμα Αφροδίτη το 2011, στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ, στο οποίο εκτίμησε ότι περιέχει μεταξύ 5 και 8 τρις κυβικών ποδών φυσικού αερίου. Η Κύπρος έχει εκδηλώσει πρόθεση να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα με προοπτική να αρχίσει εξαγωγές το 2019, αφού η εσωτερική αγορά είναι πολύ μικρή για να δικαιολογήσει την απαιτουμένη επένδυση για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος.

Μέχρι σήμερα η Κύπρος εξαρτάται σε ποσοστό 95% από εισαγωγές πετρελαίου προκειμένου να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες.

Τα ποσοστά ιδιοκτησίας του κοιτάσματος Αφροδίτη κατέχουν οι ίδιες εταιρείες και του κοιτάσματος Leviathan, συν την British Gas Group (BG) η οποία έναντι 50 δισ. δολαρίων ενώθηκε με την Shell τον Ιούνιο του 2016, με τα εξής ποσοστά: Noble Energy 35%, BG (Shell) 35%, Delek Drilling 15% και Avner 15%.

Προϋποθέσεις για Επενδύσεις Εκμεταλλεύσεως Κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου

Βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη της οικονομίας ενός κράτους, είναι η εξασφάλιση πρώτων υλών για την παραγωγή ενεργείας. Τα τελευταία χρόνια, το φυσικό αέριο έχει εκθρονίσει από τις πρώτες ύλες τον άνθρακα και την πυρηνική ενέργεια, όχι μόνο διότι δεν ρυπαίνει την ατμόσφαιρα, αλλά και για λόγους ασφαλείας. Όμως απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις για την εκμετάλλευση του, δηλαδή για την άντληση και μεταφορά φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές. Οι επενδύσεις αυτές αντισταθμίζονται με την ύπαρξη κάποιων προϋποθέσεων πριν την υπογραφή των απαραιτήτων συμβολαίων. Για την οικονομία του άρθρου θα αναφερθούν οι τρεις βασικότερες:

- Εξασφάλιση περιβάλλοντος ασφαλείας από κάθε εξωτερική απειλή, ιδίως τρομοκρατικών επιθέσεων, κατά των εγκαταστάσεων αντλήσεως και των αγωγών μεταφοράς του φυσικού αερίου, προκειμένου τα συμβόλαια να εξελιχθούν όπως έχει προβλεφθεί.

- Υπογραφή συμβολαίων μακράς διαρκείας, συνήθως 15-20 ετών, μεταξύ εταιρειών που αναλαμβάνουν την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και, κρατών ή εταιρειών που θα καταναλώσουν το φυσικό αέριο. Τέτοια συμβόλαια είναι απαραίτητα ώστε να συμπιέζονται προς τα κάτω οι τιμές φυσικού αερίου ανά κυβικό μέτρο και το προϊόν να είναι ανταγωνιστικό.

- Πολιτική σταθερότητα στα κράτη που διαθέτουν κοιτάσματα και ψήφιση καταλλήλου ρυθμιστικού νομοθετικού πλαισίου για τις επενδύσεις, εντός και μεταξύ των κρατών, πριν την υπογραφή Τελικών Επενδυτικών Συμφωνιών Χρηματοδοτήσεως (Final Investment Decision-FID).

Παράγοντες που Συμβάλλουν στην Εντατικοποίηση των προσπαθειών για Λύση του Κυπριακού την Παρούσα Περίοδο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έχει συμφέρον να δει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου από Κύπρο και Ισραήλ να διοχετεύονται στις αγορές της καθ’ όσον εισάγει το 70% του φυσικού αερίου που καταναλίσκει. Ο πρώτος εξαγωγέας φυσικού αερίου στην ΕΕ είναι η Ρωσία με μερίδιο που ανέρχεται στο 42%. Και ενώ οι εισαγωγές φυσικού αερίου δημιουργούν ενεργειακή αλληλεξάρτηση, Ρωσία και Ευρώπη διαφωνούν σε μια σειρά θεμάτων εξωτερικής πολιτικής όπως η σύνδεση Ουκρανίας με ΕΕ ή η αντιμετώπιση του πολέμου στην Συρία.

Οι ΗΠΑ, όπως είπε ο πρώην πρέσβυς τους στην Λευκωσία, John Koening, σε ομιλία του στην Κύπρο στις 14 Νοεμβρίου 2013, θεωρούν στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία την ενεργειακή ασφάλεια ίση με την εθνική τους ασφάλεια. Συνεπώς θα ήθελαν η Ευρώπη να απεξαρτηθεί από το φυσικό αέριο της Gazprom, επωφελούμενη από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται:

- Η συμφωνία ΗΠΑ-Ισραήλ για την δημιουργία ενός κοινού Κέντρου Ενεργειακής Ασφαλείας, το οποίο αναμένεται να ιδρυθεί εντός του 2017.

- Η εκτέλεση από το 2011 και μετά και κάθε χρόνο, της διακλαδικής ασκήσεως Noble Dina μεταξύ αεροναυτικών δυνάμεων του Ισραήλ, της Ελλάδας και των ΗΠΑ, στα νερά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Την άσκηση καθιέρωσαν οι ΗΠΑ, το δε Ισραήλ, στις 19 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με την Ελλάδα συμφωνία για την νομική κάλυψη στρατευμάτων που εκπαιδεύονται στις δυο χώρες (Status of Forces Agreement). Τέτοια συμφωνία το Ισραήλ διατηρεί μόνο με τις ΗΠΑ.

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ θα επιθυμούσαν να δουν το Ιράν να προλαβαίνει να συνάψει εμπορικές συμφωνίες με τα κράτη της Μέσης Ανατολής και την Τουρκία, εφ’ όσον επικρατήσει ειρήνη στην Συρία, προκειμένου να διοχετεύσει δικό του φυσικό αέριο στις διεθνείς αγορές από τα τεράστια αποθέματα του κοιτάσματος South Pars που μοιράζεται με το Κατάρ.

Οι Ισραηλινές εταιρείες Delek Drilling και Avner, προκειμένου να προχωρήσουν στην εκμετάλλευση του Leviathan, ανακοίνωσαν στις 27 Νοεμβρίου, ότι έχουν δεσμευτεί με υπογραφή επιστολών για το δανεισμό 1,5 και 1,75 δις δολαρίων από ένα τραπεζικό consortium το οποίο ανήκει σε ποσοστό 50% στην τράπεζα HSBC συμφερόντων Αγγλίας και 50% στην τράπεζα J.P Morgan συμφερόντων ΗΠΑ. To FID, πρέπει να έχει υπογραφεί πριν την 20η Φεβρουαρίου 2017.

Γιατί προ της Εκμεταλλεύσεως Κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου πρέπει να έχει προηγηθεί Λύση του Κυπριακού

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, εκπροσωπεί το σύνολο των κατοίκων της νήσου και συνεπώς δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα να υπογράφει συμφωνίες σχετικές με τους ενεργειακούς πόρους της νήσου. Αυτό δημιουργεί τεράστια ανασφάλεια στις εταιρείες που έχουν ήδη εμπλακεί με το κοίτασμα Αφροδίτη, αφού αφήνει να πλανάται αμφιβολία ως προς το κατά πόσον οι όποιες συμφωνίες υπογραφούν θα είναι απολύτως νόμιμες. Λύση του Κυπριακού, θα έλυνε αυτό το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής ανασφάλειας.

Άλλωστε και οι ίδιες οι ηγεσίες Κύπρου και Ισραήλ το παραδέχθηκαν, όταν σε πρόσφατη συνάντηση τους στην Ιερουσαλήμ, στις 24 Ιουλίου του 2016, στο κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν, κατέληγαν: "Χωρίς αμφιβολία και προκειμένου να προχωρήσει η κοινή εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, θα πρέπει να λυθούν τα προβλήματα μεταξύ Κύπρου-Τουρκίας".

Σε πρακτική βάση, για την μεταφορά του φυσικού αερίου από το Leviathan και την Αφροδίτη στις διεθνείς αγορές, θα πρέπει να υπογραφούν συμβόλαια για εξαγωγές. Και για να γίνουν εξαγωγές, υπάρχουν ασφαλώς πολλές λύσεις, με το φυσικό αέριο είτε σε αέρια μορφή, είτε σε υγρή. Ως δυο βασικότερες όμως, πρέπει να θεωρούνται εξαγωγές:

- Μέσω υποθαλασσίου αγωγού Ισραήλ-Τουρκίας και από εκεί, είτε στις αγορές της Ασίας, είτε της ΕΕ. Ο αγωγός αυτός θα διέρχεται από την ΑΟΖ της Κύπρου.

- Μέσω υποθαλασσίου αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, ο ονομαζόμενος και East Mediterranean Pipeline, ο οποίος και πάλι θα διέρχεται από την ΑΟΖ, αλλά και το έδαφος της Κύπρου. (Χάρτης 2 – East Mediterranean Pipeline)

Μάλιστα ο East Med, που θα μεταφέρει μεταξύ 15 και 28 δισ. m3 ετησίως, έχει περιληφθεί στον Πίνακα των Σχεδίων Κοινού Ενδιαφέροντος της ΕΕ (Projects of Common Interest) για την περίοδο 2014-2020, γεγονός που αποδεικνύει, ότι το έργο αυτό ενδιαφέρει σοβαρά την ΕΕ.

Επίλογος

Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Αφροδίτη και Leviathan είναι σαφές ότι προσφέρει την δυνατότητα:

- Σε Κύπρο και Ισραήλ να γίνουν εξαγωγείς φυσικού αερίου και να αναπτύξουν την οικονομία τους, σε μια δύσκολη παγκοσμίως περίοδο.

- Στην ΕΕ απεξαρτήσεως σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο.

- Στις ΗΠΑ να δουν την ρωσική οικονομία αν όχι να συρρικνώνεται, τουλάχιστον να μην ενισχύεται από πωλήσεις φυσικού αερίου σε κράτη της ΕΕ, την Τουρκία και το Ισραήλ.

Οι μεγάλες εταιρείες που ενεπλάκησαν στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, το έκαναν γιατί προσδοκούν κέρδη από αυτήν την διαδικασία. Εναπόκειται όμως στο Ισραήλ και την Κύπρο να εξασφαλίσουν ότι μέσα από το πλέγμα των οικονομικών συμφωνιών όχι μόνον δεν θίγονται, αλλά διασφαλίζονται τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, δεν μπορεί να επισκιάζεται από καμία άλλη αναγκαιότητα.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του ΕΛΙΣΜΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου