Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2018


Ο άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον

Ένας Γερμανός τζιχαντιστής συριακής καταγωγής που κατηγορείται πως είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, δήλωσε την Τετάρτη στο Γαλλικό Πρακτορείο Κούρδος διοικητής.

"Ο Μοχάμεντ Χαϊντάρ Ζάμαρ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας στη βόρεια Συρία και η ανάκρισή του βρίσκεται σε εξέλιξη", είπε ο Κούρδος ανώτερος αξιωματικός, χωρίς να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτός ο πενηντάρης άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον.

Είχε συλληφθεί στο Μαρόκο τον Δεκέμβριο του 2001, σε μια επιχείρηση στην οποία είχαν εμπλακεί πράκτορες της CIA, και είχε παραδοθεί στις συριακές αρχές δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη Γερμανία, όπου είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του διότι φερόταν να είχε βοηθήσει μια τρομοκρατική οργάνωση, κάποιοι κοινοβουλευτικοί είχαν κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι δεν έπραξε αρκετά για να προστατεύσει έναν Γερμανό πολίτη που κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια και να περάσει από μια δίκη-παρωδία δικαιοσύνης.

Συριακό δικαστήριο τον είχε καταδικάσει σε 12 χρόνια κάθειρξη το 2007, αφού τον είχε κρίνει ένοχο της κατηγορίας πως ανήκε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους -- η κατηγορία αυτή μπορούσε να επισύρει ακόμη και τη θανατική ποινή.

Όμως, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, τέσσερα χρόνια αργότερα, πολλοί ισλαμιστές φυλακισμένοι αφέθηκαν ελεύθεροι κι εντάχθηκαν στις τάξεις τζιχαντιστικών οργανώσεων.

Η Αλ Κάιντα διέθετε μέχρι πρόσφατα έναν βραχίονα στη Συρία, γνωστό με το όνομα Τζαμπχάτ αλ Νούσρα ("Μέτωπο Υποστήριξης"). Η οργάνωση αυτή όμως υποστήριξε ότι διέκοψε κάθε σχέση με το τζιχαντιστικό δίκτυο.

Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εξάλλου κατείχε τη βόρεια και την ανατολική Συρία ως πρόσφατα, από όπου εκδιώχθηκε έπειτα από παράλληλες επιχειρήσεις εναντίον της, κυρίως από τις κουρδικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η χριστιανική Ευρώπη βλέπει με καχυποψία τις βλέψεις του ισλαμιστή Ερντογάν. Στο ερώτημα αν η φιλελεύθερη Ευρώπη έχει τέτοιες αιτιάσεις, η απάντηση είναι πως ναι! Η Ευρώπη της αλληλεγγύης επιθυμεί να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στους πρόσφυγες. Αλλά δεν μπορεί να δεχτεί τον εξισλαμισμό της Ευρώπης. Δεν θέλει μια τουρκική Ευρώπη. Γιατί έτσι θα πάψει να είναι φιλελεύθερη.

Οι δηλώσεις Μακρόν αποτελούν ένα ισχυρό μήνυμα προς την Τουρκία. Στην πραγματικότητα είναι το μήνυμα της Ευρώπης και όχι της Γαλλίας. Κι αυτός είναι ο φόβος της Τουρκίας. Ίσως αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίον μέχρι σήμερα δεν έχουμε περάσει σε πιο… θερμές καταστάσεις.

Αυτό δεν πρέπει να μας παρασύρει στην συντήρηση της έντασης. Δεν είναι μία πολιτική που μας συμφέρει. Πρέπει όμως να επιμείνουμε στην λογική της ευρωπαϊκής άμυνας. Πρέπει να ενημερώσουμε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για τα όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο και να επενδύσουμε σε αυτή την προοπτική. Η μόνη λογική επιλογή μας είναι να στηρίζουμε την Δύση και να περιμένουμε αντίστοιχα την στήριξη της Δύσης. Όχι να προσδοκούμε στις δηλώσεις Μακρόν και ταυτόχρονα να καταγγέλλουμε τους βομβαρδισμούς των Γάλλων στην Συρία! Αυτό είναι παρανοϊκό!

Η ελληνική κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει με ιδεοληπτικό τρόπο τα θέματα της ασφάλειας και της άμυνας της χώρας. Οι άνθρωποι που έκαναν καριέρα υποστηρίζοντας στα αμφιθέατρα ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, παρέδωσαν στην συνέχεια το υπουργείο Άμυνας στα χέρια του ακροδεξιού (κατά δήλωση Γιούνκερ) Πάνου Καμμένου. Τώρα αντιλαμβάνονται καθυστερημένα, όπως είχε συμβεί και στα θέματα της Οικονομίας, ότι ο πραγματικός κόσμος δεν έχει σχέση με τις ονειρώξεις της εφηβικής και νεανικής τους τρέλας.

Ο κ. Τσίπρας, πάντως, απέφυγε να θέσει στην σωστή του βάση τα θέματα της Άμυνας, επειδή δεν θέλησε να ασχοληθεί με αυτά. Γι αυτό και τα παραχώρησε στον κ. Καμμένο. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, ο κ. Τσίπρας να εξηγήσει στην γερμανική κοινή γνώμη τις επιπτώσεις από την επιθετικότητα της Τουρκίας. Και να ρωτήσει στο τέλος δημόσια την κυρία Μέρκελ αν είναι λογικό η μικρή Ελλάς να έχει περισσότερα τανκς απ’ όσα διαθέτει αυτή την στιγμή η Γερμανία που τα κατασκευάζει! Την ίδια ώρα και η κυρία Μέρκελ θα μπορούσε να μας ρωτήσει γιατί αγοράζουμε αμερικάνικα ελικόπτερα που η θέση τους είναι σε διαλυτήριο και όχι τα σύγχρονα τα ευρωπαϊκά. Είναι κι αυτό ένα θέμα, το οποίο μπορεί, ίσως, να απαντήσει ο κ. Καμμένος. Αλλά δεν είναι της παρούσης.

Το Λουξεμβούργο μπορεί να αισθάνεται ασφαλές επειδή η Ελλάδα έχει ξοδέψει μερικά ΑΕΠ για να μπορεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Αυτό θα πρέπει να το επικοινωνήσουμε στην Ευρώπη. Επειδή αυτός είναι ένας τρόπος για να αυξήσουμε την πολιτική μας ισχύ. Κι αυτό το χρειαζόμαστε. Να ενισχύσουμε, δηλαδή, την επιλογή του διευθυντηρίου της Ευρώπης, να μην επιτρέψουν στους Τούρκους να τραυματίσουν την εικόνα της, να αμφισβητήσουν την θέση της.

Οι εκλογές στην Τουρκία είναι ένα γεγονός που δεν πρέπει να ερμηνευτεί με λάθος τρόπο από διάφορους εγχώριους αναλυτές. Να μην πιστέψουμε ότι η επιθετικότητα που έδειξε η Τουρκία ήταν για εσωτερική κατανάλωση. Αυτό που πραγματικά ισχύει είναι ότι η Τουρκία μετράει καθημερινά τις κινήσεις της. Εκείνοι την δουλειά τους κι εμείς την δική μας. Μόνο που η δική μας δουλειά δεν είναι να σκορπίζουμε σημαίες στις χιλιάδες βραχονησίδες του Αιγαίου. Αλλά να εργαστούμε στην βάση των πραγματικών συμφερόντων μας. Κι αυτά μπορούν να στηριχτούν μόνο από την Ευρώπη.

Θανάσης Μαυρίδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Απρ 2018


Ο συριακός στρατός ξεκίνησε σήμερα να βομβαρδίζει έναν θύλακα των τζιχαντιστών νότια της Δαμασκού καθώς προετοιμάζει επιχείρηση για την ανακατάληψη της περιοχής, δήλωσε διοικητής της φιλοκυβερνητικής στρατιωτικής συμμαχίας στην περιοχή.

Ο διοικητής, που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, εξήγησε ότι η επιχείρηση έχει στόχο το Ισλαμικό Κράτος και το Μέτωπο αλ Νούσρα στον καταυλισμό Παλαιστίνιων προσφύγων Γιαρμούκ και τη γειτονική περιοχή αλ Χάτζαρ αλ Άσουαντ.

Η περιοχή αυτή είναι πολύ μικρότερη από την ανατολική Γούτα, την οποία ανακατέλαβε πρόσφατα ο συριακός στρατός.

Η Δαμασκός είναι επίσης έτοιμη να ανακαταλάβει έναν άλλο ανταρτοκρατούμενο θύλακα νότια της Δαμασκού γύρω από την πόλη Μπέιτ Σαμ, σύμφωνα με τον διοικητή αυτόν, αν και αυτό θα συμβεί με τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των ανταρτών, βάσει της οποίας θα τους ζητηθεί να μεταφερθούν στην Ιντλίμπ.

«Καταρτίζεται ο κατάλογος των ανταρτών που θα επιβιβαστούν στα λεωφορεία με κατεύθυνση την Ιντλίμπ», εξήγησε ο διοικητής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε δήλωση που έκανε ο ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας Ζαν Τσάρλς Μπρισάρντ προς την επιτροπή για θέματα τρομοκρατίας του ευρωκοινοβουλίου, εστίασε στο γεγονός ότι οι τζιχαντιστές που εισέρχονται στην Ευρώπη χρησιμοποιούν τουρκικά διαβατήρια.

Σύμφωνα με την είδηση από την εφημερίδα Express, ο Μπρισάρ στην ενημέρωση που έκανε προς την επιτροπή, είπε πως πολλοί τζιχαντιστές που μπαίνουν στην Ευρώπη, εμφανίζονται ως τουρίστες και φέρουν τουρκικά διαβατήρια.

Ο Μπρισάρντ ανέφερε πως χώρες που χρησιμοποιούνται από τους τζιχαντιστές για να εισέλθουν στην Ευρώπη είναι η Βουλγαρία και η Ουγγαρία.

Ο Μπρισάρντ συνέχισε ως εξής: ¨Στην Τουρκία υπάρχουν άτομα και οργανώσεις που αποκτούν πλαστά ή κλεμμένα διαβατήρια, εμφανίζονται ως τουρίστες και χρησιμοποιώντας αυτά τα διαβατήρια εισέρχονται στην Ευρώπη διαμέσου Βουλγαρίας ή Ουγγαρίας. Πρόκειται για μια εντελώς νέα ρότα εισόδου στην Ευρώπη.¨

Ο Μπρισάρντ είπε πως κάθε μια από τις χώρες πρέπει να εφαρμόσει αποτρεπτικά μέτρα και ότι σε αυτό το θέμα δεν μπορούν να εμπιστεύονται ¨μια κοινή πολιτική¨.

Τουρκικά Νέα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Απρ 2018


Το μακροχρόνιο σχέδιο κοινωνικής μηχανικής με τον εποικισμό των περιοχών που οι Τούρκοι ελέγχουν στην βόρεια Συρίας έθεσε σε εφαρμογή η Άγκυρα.

Πιο συγκεκριμένα σε μια περιοχή περίπου λίγο μεγαλύτερη από το Λουξεμβούργο η Τουρκία μεταφέρει 162.000 πρόσφυγες από την Συρία, οι οποίοι εδώ και χρόνια ζουν στην νότια Τουρκία.

Αν και ο αριθμός των μεταφερόμενων προσφύγων φαίνεται μικρός σε σχέση με τα συνολικά 3,57 εκατ. προσφύγων από την Συρία που η Τουρκία φιλοξενεί η κίνηση αυτή σηματοδοτεί μια νέα φάση του εμφυλίου στην Συρία, την σταδιακή δημιουργία μιας νέας πολιτικής οντότητας στην βόρεια Συρία που θα είναι υπό την προστασία και τον έλεγχο της Τουρκίας.

Εκτός από τους Σύρους πρόσφυγες σύμφωνα με πληροφορίες η Τουρκία αποδέχτηκε στα εδάφη που ελέγχει στην βόρεια Συρία και τους αντάρτες που εγκατέλειψαν την Γκούτα και την Ντούμα στην Δαμασκό πρόσφατα.

Πρόκειται για μερικές δεκάδες χιλιάδες αντάρτες και τις οικογένειες τους οι οποίοι προέρχονται ακόμα και από ακραίες Ισλαμικές ομάδες και οργανώσεις. Τα άτομα αυτά έχουν ήδη μεταφερθεί στην πόλη Al Bab και στην περιοχή του Αφρίν την οποία πρόσφατα κατέλαβε η Τουρκία.

Ειδικότερα για την τελευτά περιοχή, οι Κούρδοι που πρόσφατα εγκατέλειψαν τα σπίτια τους στο Αφρίν καταγγέλλουν ότι οι Τούρκοι μεταφέρουν σε αυτά και εγκαθιστούν στα σπίτια των Κούρδων τους Ισλαμιστές μαχητές από την Γκούτα και την Ντούμα αλλάζοντας κατά αυτό τον τρόπο την εθνολογική σύνθεση της περιοχής.

Η πολιτική αυτή είναι διαχρονική και ουσιαστικά πρόκειται για την εφαρμογή μιας κοινωνικής και εθνολογικής μηχανικής με στρατηγικό στόχο την δημιουργία μιας φιλικής προς την Άγκυρα εθνολογικής νέας οντότητας σε μια νέα μελλοντική Ομοσπονδιακή Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Απρ 2018


«Ποτέ δεν είπα πότε ακριβώς θα λάμβανε χώρα μια επίθεση στη Συρία. Θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί πολύ σύντομα ή να μην πραγματοποιηθεί καθόλου σύντομα», ανέφερε ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, σε μια αινιγματική δήλωση που έκανε μέσω ανάρτησής του στο twitter, αναφορικά με τις ετοιμασίες που κάνουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί της για επίθεση στη Συρία, μετά τη χρήση χημικών όπλων κατά αμάχων στην πόλη Ντούμα, πριν από λίγες μέρες.

Ο Τραμπ πρόσθεσε πως «σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ, υπό τη διακυβέρνησή μου έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά με την εξάλειψη της περιοχής από τον ISIS» και διερωτήθηκε για το «πού είναι ένα "ευχαριστώ Αμερική";»


Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες πληροφορίες, το πιθανότερο πλέον είναι η εντολή «άρξατε πυρ» να δοθεί μόλις αναπτυχθεί πλήρως η αμερικανική αρμάδα που βρίσκεται εν πλω προς την νοτιοανατολική Μεσόγειο, με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο Harry Truman – κάτι που αναμένεται να γίνει εντός του Σαββατοκύριακου.

Ωστόσο, η κατάσταση είναι ρευστή και όλα τα σενάρια παραμένουν ανοιχτά -ακόμη και το να υπάρξει κάποιος συμβιβασμός της τελευταίας στιγμής ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Μόσχα.

Ρωσία: Το Ισλαμικό Κράτος δημιουργήθηκε μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα, με ανάρτηση της στην σελίδα της στο Facebook, υπενθυμίζει στον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ότι το «Ισλαμικό Κράτος» υπήρξε αποτέλεσμα της αμερικανικής επέμβασης στο Ιράκ.

Η Ζαχάροβα προέβη στην υπενθύμιση αυτή με αφορμή την ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ στην σελίδα του στο Twitter στην οποία έγραψε ότι η κυβέρνησή του έκανε «μια άριστη δουλειά για την απελευθέρωση της περιοχής από το ΙΚ» την οποία ολοκληρώνει διερωτώμενος με την φράση «Που είναι το δικό μας "Ευχαριστώ Αμερική;"»

Απαντώντας στο μήνυμα αυτό η Ζαχάροβα έγραψε: «Απλώς δεν έχουν ακόμη σταματήσει όλοι να ευγνωμονούν την Αμερική για το Ιράκ, όπου το Ισλαμικό Κράτος υπήρξε αποτέλεσμα της επέμβασης».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Απρ 2018


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Για μία ακόμα φορά στη Συρία παίζεται το ίδιο έργο. Το καθεστώς Άσαντ κατηγορείται από τη Δύση ότι έκανε χρήση χημικών στη περιοχή Ντούμα της ανατολικής Γούτα, η οποία πολιορκείται από τις συριακές δυνάμεις. Αν και τόσο η Δαμασκός όσο και η Μόσχα διαψεύδουν κατηγορηματικά τις σχετικές κατηγορίες, οι Δυτικοί -περισσότερο ή λιγότερο- έσπευσαν να υιοθετήσουν τις καταγγελίες των ισλαμιστών ανταρτών, χωρίς να έχει προηγηθεί η παραμικρή έρευνα.

Ο πρόεδρος Τραμπ, μάλιστα, άφησε να εννοηθεί πως θα απαντήσει με πυραυλική επίθεση. Κι όλα αυτά, όταν δεν έχει επιβεβαιωθεί η χρήση χημικών και κυρίως δεν έχει ερευνηθεί ποια πλευρά έκανε χρήση εάν πράγματι έχει γίνει χρήση. Και βεβαίως πριν συγκληθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Είναι προφανές πως η χρήση χημικών επιστρατεύονται ως επικοινωνιακό όπλο για να δημιουργήσουν πολιτικά και στρατιωτικά τετελεσμένα. Το Ισραήλ ήδη έσπευσε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία. Πραγματοποίησε πυραυλική επίθεση εναντίον της συριακής αεροπορικής βάσης Τ-4 κοντά στην πόλη Χόμς, με κόστος 14 νεκρούς και σημαντικές υλικές καταστροφές.

Υπενθυμίζουμε ότι το έργο έχει ξαναπαιχτεί επανειλημμένως και με μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν. Πριν ένα χρόνο, ο πρόεδρος Τραμπ είχε διατάξει πυραυλική επίθεση εναντίον της συριακής βάσης Σαϊράτ και πάλι με πρόσχημα τη χρήση χημικών από το καθεστώς Άσαντ. Ενδεικτικό του κλίματος ήταν ότι τότε είχε χειροκροτηθεί και από τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Η προϊστορία με τη χρήση χημικών

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Επιθέσεις με χημικά έχουν πραγματοποιηθεί, προκαλώντας όχι μόνο θύματα και παγκόσμια κατακραυγή, αλλά και πολιτικές-στρατιωτικές αντιδράσεις. Το 2012, ο Άσαντ είχε παραδεχθεί πως διαθέτει χημικά και από την πλευρά του ο πρόεδρος Ομπάμα είχε χαρακτηρίσει κόκκινη γραμμή τη χρήση τους.

Ένα χρόνο αργότερα, στις 21 Αυγούστου 2013, πραγματοποιήθηκε επίθεση με αέριο σαρίν εναντίον ανταρτοκρατούμενων περιοχών κοντά στη Δαμασκό, προκαλώντας μεγάλο αριθμό θανάτων και πολλά ερωτηματικά για τους πραγματικούς δράστες. Η Δύση είχε τότε επιρρίψει την ευθύνη στο καθεστώς, παρότι αυτό αρνιόταν κατηγορηματικά. Μερικές ημέρες αργότερα, με την παρέμβαση της Μόσχας, ο Άσαντ συμφώνησε να παραδώσει το χημικό οπλοστάσιό του στον Διεθνή Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων. Ήταν ο όρος για να αποφύγει μία δυτική επίθεση.

Ένα χρόνο αργότερα (Σεπτέμβριος 2014), έγιναν επιθέσεις με αέριο χλωρίου στις επαρχίες Χάμα και Ιντλίμπ. Οι επαρχίες αυτές ελέγχονταν κυρίως από την οργάνωση Αλ Νούσρα (επίσημο κλαδί της Αλ Κάιντα στη Συρία) και από τζιχαντιστικές οργανώσεις που καθοδηγούνται από την Άγκυρα. Και σ’ αυτή την περίπτωση η Δύση επέρριψε την ευθύνη στο καθεστώς. Το ίδιο συνέβη και στο επόμενο περιστατικό, όταν στις 16 Μαρτίου 2015 σημειώθηκε επίθεση με αέριο χλωρίου στην περιοχή του Ιντλίμπ, η οποία ακόμα και σήμερα ελέγχεται από τους τζιχαντιστές.

Τον Οκτώβριο 2016, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρέλαβε την εμπιστευτική έκθεση ερευνητικής επιτροπής, η οποία εξέτασε εννέα περιπτώσεις –μεγαλύτερης ή μικρότερης έκτασης– χρήσης χημικών στη Συρία. Απέδωσε την ευθύνη στον Άσαντ για τρεις από αυτές και στο Ισλαμικό Κράτος για μία. Τον Μάρτιο του 2017, Ρωσία και Κίνα άσκησαν βέτο και εμπόδισαν ψήφισμα των Δυτικών, το οποίο ζητούσε την επιβολή κυρώσεων στη Συρία με το επιχείρημα ότι κάνει χρήση χημικών όπλων.

Και οι τζιχαντιστές διαθέτουν χημικά

Και μόνο το γεγονός ότι η ερευνητική επιτροπή παραδέχεται ότι οι τζιχαντιστές διαθέτουν και έχουν τουλάχιστον μία φορά χρησιμοποιήσει χημικά, εγείρει ερωτηματικά για την τωρινή σπουδή σύσσωμης της Δύσης. Επιρρίπτει την ευθύνη στον Άσαντ πριν ακόμα πραγματοποιηθεί ούτε στοιχειώδης έρευνα. Η τακτική που ακολουθείται είναι πανομοιότυπη. Τις πρώτες ημέρες καλλιεργείται διεθνώς το αναγκαίο κλίμα από κυβερνήσεις και Μίντια και στη συνέχεια ακολουθούν συνήθως στρατιωτικά αντίποινα. Πριν ένα χρόνο αμερικανικά πλοία εκτόξευσαν 59 πυραύλους εναντίον της βάσης Σαϊράτ.

Τα ερωτηματικά για τη σπουδή της Δύσης δεν πηγάζουν, βεβαίως, από την ηθική του καθεστώτος Άσαντ. Η διεθνής πείρα μας διδάσκει, ωστόσο, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι φρόνιμο να εστιάζουμε στις πολιτικές σκοπιμότητες και όχι να μας απασχολεί η έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενη ηθική των εμπλεκομένων. Με άλλα λόγια, μας διδάσκει να ακολουθούμε τον χρυσό κανόνα που μας υποδεικνύει να ψάχνουμε τον ένοχο με κριτήριο το ποιος επωφελείται.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια, με τη βοήθεια ιρανικών πολιτοφυλακών, της Χεζμπολά και κυρίως των Ρώσων, ο συριακός στρατός είχε ανακτήσει τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων της επικράτειας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους και άλλων αντικαθεστωτικών ισλαμιστικών οργανώσεων, που υποστηρίζονται από την Άγκυρα και τη Δύση.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός, πως όταν τα κυβερνητικά στρατεύματα εισήλθαν στο πολιορκημένο Χαλέπι, συνέλαβαν και δεκάδες δυτικούς και Τούρκους αξιωματικούς, οι οποίοι ήταν στρατιωτικοί σύμβουλοι των τζιχαντιστών! Δεν πρόκειται για αμφισβητούμενη πληροφορία. Τα ονόματα των συλληφθέντων δόθηκαν επισήμως στον ΟΗΕ και δεν υπήρξε διάψευση.

Ποιος έχει κίνητρο και συμφέρον

Ευρισκόμενος τότε σε πλεονεκτική θέση στο στρατιωτικό και κατ’ επέκτασιν και στο πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο, για ποιο λόγο ο Άσαντ να χρησιμοποιήσει χημικά; Στο επιχειρησιακό επίπεδο δεν θα κέρδιζε το παραμικρό, προκαλώντας τον θάνατο μερικών δεκάδων κυρίως αμάχων. Στο δε πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο είχε μόνο να χάσει. Έχοντας και την πείρα από τα προηγούμενα περιστατικά χρήσης χημικών όπλων, γνώριζε άριστα όχι μόνο πως οι Δυτικοί θα του επιρρίψουν αμέσως την ευθύνη, αλλά και πως θα πλήρωνε υψηλό κόστος και θα έδινε το πιο πολύτιμο δώρο στους εχθρούς του.

Μόνο ένας παρανοϊκός που δεν αντιλαμβάνεται ούτε στοιχειωδώς το συμφέρον του θα χρησιμοποιούσε χημικά. Ο Άσαντ μπορεί να είναι δικτάτορας και να μην έχει ηθικούς φραγμούς, αλλά έχει αποδείξει ότι γνωρίζει πολύ καλά το συμφέρον του. Και εάν ακόμα υποθέσουμε ότι ο ίδιος είναι ένας άρρωστος σαδιστής, οι Ρώσοι που τον ελέγχουν δεν θα τον άφηναν ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο. Όλα λοιπόν, οδηγούν στην εκτίμηση πως οι πραγματικοί δράστες είναι αυτοί που επωφελούνται από το κλίμα που δημιούργησε διεθνώς η χρήση των χημικών.

Αυτά που ίσχυαν για την πριν ένα χρόνο χρήση χημικών ισχύουν περισσότερο για την τωρινή. Η περιοχή της Γούτα ήταν η μόνη δίπλα στη Δαμασκό που ελεγχόταν από τους αντικαθεστωτικούς ισλαμιστές. Η επιχείρηση ανακατάληψής της από τον συριακό στρατό εξελίσσεται με μεγάλη επιτυχία για τον Άσαντ. Ο μόνος θύλακος που έχει απομείνει στον έλεγχο των ισλαμιστών ανταρτών είναι αυτός της Ντούμα και κατά γενική ομολογία είναι ζήτημα λίγου χρόνου να πέσει.

Με άλλα λόγια, το καθεστώς Άσαντ δεν είχε το παραμικρό κίνητρο για να κάνει χρήση χημικών. Αντιθέτως, οι ισλαμιστές είχαν ισχυρό κίνητρο. Το προηγούμενο διάστημα, η Δύση είχε εξαπολύσει επικοινωνιακή επίθεση εναντίον του καθεστώτος Άσαντ με όπλο τα θύματα των βομβαρδισμών που πραγματοποιούσε ο συριακός στρατός στο πλαίσιο της επιχείρησης ανακατάληψης. Το μπαράζ κατηγοριών δεν άλλαξε την πορεία των επιχειρήσεων.

Τα χημικά, λοιπόν, ήταν το τελευταίο χαρτί που θα μπορούσαν να παίξουν οι αντικαθεστωτικοί ισλαμιστές. Σ’ αυτό τον πόλεμο, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αλλά με βάση τα κίνητρα και το ποιος επωφελείται ο ένοχος της χρήσης χημικών, εάν πράγματι έχει γίνει, μάλλον πρέπει να βρίσκεται στην αντίπερα όχθη, όχι εκεί που δείχνουν οι Δυτικοί, χωρίς να έχει προηγηθεί η παραμικρή έρευνα.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Απρ 2018


Του Ανδρέα Μπελιμπασάκη

Τα φημισμένα τσιγάρα Camel, ως γνωστόν, φτιάχνονται από τουρκικά χαρμάνια και απολαμβάνονται ακόμη και σήμερα, στην υστερική αντικαπνιστική εποχή, σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ζήτημα είναι, ότι παρότι πιστεύει ο μέσος Δυτικός, στην Τουρκία δεν υπάρχουν καμήλες…

Από εδώ ξεκινάει ένα θεμελιώδες πολιτικό πρόβλημα. Η κατανόηση μιας χώρας τέτοιου μεγέθους και στρατηγικής σημασίας από τους «ξένους» δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η Τουρκία δεν μοιάζει με καμιά χώρα της Δύσης ή της Ανατολής. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι ακόμη πιο ιδιόμορφη και πολύπλοκη χώρα. Οι τουρκικές εθνικές ονειρώξεις θυμίζουν σε έναν βαθμό τις αποικιοκρατικού τύπου εθνικιστικές αναφορές αυταρχικών καθεστώτων που κυριάρχησαν στην Ευρώπη περί τα τέλη του 19ου αιώνα. Η σημερινή Τουρκία δημιουργεί τον μύθο του «δέσμιου γίγαντα» που ασφυκτιά στα ανατολικά, νότια και δυτικά του σύνορα. Είναι η εποχή που όλος ο κόσμος λέει «όχι» στους Τούρκους και ο Ερντογάν απαντά: «Αν δεν μας αγαπούν και δεν μας σέβονται, θα μας φοβούνται».

O έξαλλος νεοεθνικιστικός λόγος του Ερντογάν, γεμάτος παράλογες εκρήξεις θυμού, δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στη φιλοσοφία μιας χώρας με εξαιρετικά ανεπτυγμένη αίσθηση ισχύος και μεγαλομανίας. Η απάντηση βρίσκεται στο παρελθόν του Ερντογάν. Την εποχή που προσιδίαζε σε γραφική περιθωριακή φιγούρα. Ο Ερντογάν εντάχθηκε στην αντικομμουνιστική «Τουρκική Εθνική Ένωση Φοιτητών» στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Μέχρι τότε η μοναδική του ενασχόληση ήταν το ποδόσφαιρο. Το 1974 έγραψε ένα θεατρικό έργο με πολιτικοθρησκευτικές προεκτάσεις, το οποίο σκηνοθέτησε αλλά και πρωταγωνίστησε. Σε αυτό παρουσίαζε τη μασονία, τον κομμουνισμό και τον ιουδαϊσμό ως «διαβολικά πράγματα». Συμφοιτητές του από εκείνη την εποχή λένε ότι είναι κρίμα που δεν υπήρχε Youtube για να αποθηκεύσει το πολιτιστικό πόνημα που ξεπερνούσε τα όρια του κλαυσίγελου. Όσοι όμως υποτίμησαν τον θρησκόληπτο νεαρό το πλήρωσαν.

Ισλάμ: Ένα «νέο» πολιτισμικό ορόσημο

Ο Ερντογάν έκρυβε πολλά μυστικά και είχε σχηματίσει από νωρίς το «όραμά» του. Έπρεπε μέσα στην καρδιά του μισητού κεμαλισμού και του υποτιθέμενου κοσμικού κράτους να επιβληθούν μεθοδικά τα σύμβολα του Ισλάμ στον δημόσιο βίο και να ενισχυθεί η εικόνα του καταπιεσμένου και περιφρονημένου μουσουλμάνου από τη χριστιανική Δύση. Δεν χρειαζόταν μόνο πολιτική αλλαγή στην Τουρκία και νέα πολιτικά κόμματα -που ούτως ή άλλως εμφανιζόντουσαν ύστερα από κάθε στρατιωτικό πραξικόπημα- αλλά κυρίως ένα νέο πολιτισμικό ορόσημο: Το Ισλάμ. Το ερώτημα ήταν ποια στρατηγική και μεθοδολογία θα υλοποιούσε αυτόν τον ηράκλειο άθλο. Στην ταραγμένη πολιτική ιστορία της Τουρκίας καθ’ όλη τη διάρκεια της μετακεμαλικής εποχής, πολλοί ικανοί και μορφωμένοι Τούρκοι πολιτικοί επιχείρησαν να διεισδύσουν, να μεταρρυθμίσουν και να αφήσουν το αποτύπωμά τους σε αυτό το τόσο πολύπλοκο κράτος. Όλοι απέτυχαν.

Ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, επανειλημμένως πρωθυπουργός και πρόεδρος Δημοκρατίας, το 1995 σε συνέντευξή του ομολόγησε ότι «εάν εφαρμόσουμε τη δημοκρατία, όπως μας ζητάει η Ευρώπη, θα διαλυθούμε ως κράτος κι αυτό δεν θα το αφήσουμε να συμβεί».

Την απάντηση έδωσε μόνο ο θρησκόληπτος, «πρωτόγονος», απλοϊκός στη σκέψη, αλλά τόσο πρακτικός Ερντογάν: Ο κεμαλισμός μπορούσε να συντριβεί μόνο με τις ίδιες τις μεθόδους του. Η κεμαλική ιδεολογία που στην Τουρκία τελικά μετατράπηκε από κρατική ιδεολογία σε ένα είδος θρησκευτικού τοτέμ, είχε πυλώνες τον εθνικισμό, τον κρατισμό και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους - όχι με την έννοια του διαχωρισμού κράτους-θρησκείας, αλλά υπάγοντας τη θρησκεία στον έλεγχο του κράτους.

Ο Ερντογάν κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να αλλάξει τίποτα. Θα αχρήστευε την εξουσία του κεμαλισμού, το στρατιωτικό κατεστημένο και την κοσμική επιχειρηματική ελίτ, με τα ίδια της τα εργαλεία. Το κράτος-πατέρας (Devlet Baba) θα συνέχιζε να υπάρχει παντοδύναμο, ενώ θα έδινε στους συντηρητικούς Τούρκους -τη συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας- αυτό που απαιτούσε: Έναν πανίσχυρο αυταρχικό ηγέτη που θα θύμιζε τον Κεμάλ Ατατούρκ. Χρειαζόταν μόνο ένα αποτελεσματικό «παρακράτος» που θα αναλάμβανε τη «βρόμικη» δουλειά και θα δημιουργούσε μια φαντασιακή κατάσταση με εχθρούς (πραγματικούς και εικονικούς) και νέα -ισλαμικά- σύμβολα αντίστασης.

Το πανταχού παρών παρακράτος

Το τουρκικό «βαθύ κράτος», το παρακράτος δηλαδή, έχει τις ρίζες του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και κυρίως στη δράση των μυστικιστικών οργανώσεων των Νεότουρκων. Επρόκειτο για ένα πλέγμα κρατικών και παρακρατικών δομών, που στο όνομα του έθνους παραβίαζαν κάθε έννοια κράτους δικαίου και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Είναι ακριβώς αυτό το παρακράτος που οργάνωσε το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 με την επονομασία «Τομέας Ειδικού Πολέμου». Όταν το 1971 ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ ζήτησε κονδύλια από τον πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ για τον «Τομέα Ειδικού Πολέμου», ο Τούρκος πρωθυπουργός έκπληκτος αποκάλυψε ότι πρώτη φορά ακούει για την ύπαρξη αυτής της οργάνωσης.

Ο Ερντογάν βρήκε έτοιμη τη δομή του παρακράτους. Θα ακολουθούσε τις κεμαλικές μεθόδους διακυβέρνησης, αλλάζοντας μόνο ανθρώπους και θα επιχειρούσε κάτι, όχι ιδιαίτερα δύσκολο: Μια «επιστροφή» 100 χρόνων, στην ιδεολογία της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της παράδοσής της. Ο λαός θα εκλαμβάνεται ως μια ενιαία κοινότητα που μακροπρόθεσμα δεν θα υπάρχουν διαφορές. Η κοινότητα θα προοδεύει, χωρίς να υπάρχουν συγκρούσεις, ώσπου στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι μια καλύτερη και πιο δυνατή Τουρκία. Ο διάλογος θεωρείται χάσιμο χρόνου και ο αντίλογος εχθρική πράξη.

Δεκαεπτά χρόνια πριν ο Ερντογάν ήταν η ελπίδα του ισλαμικού και του δυτικού κόσμου. Ναι, ήταν ισλαμιστής αλλά αυτό δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα. Στην Ελλάδα πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι τον αποθέωναν για τη μετριοπάθεια, την αποτελεσματικότητα και τον πραγματισμό του. Σε έναν κόσμο που κατέβαλε ακόμη αγωνιώδεις προσπάθειες να κατανοήσει τι συνέβη την 11η Σεπτεμβρίου, ο Ερντογάν φαινόταν σαν μια ασφαλή γέφυρα μεταξύ των πολιτισμών.

Η δολοφονική φάρσα

Υπήρχαν όμως αναλυτές στην Τουρκία -όχι πολλοί- που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να αποκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο του Ερντογάν. Το 2002 στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκάλα βετεράνος δημοσιογράφος μου εκμυστηρεύτηκε μια συνομιλία που είχε με τον Ερντογάν, παρουσία τρίτων, για το θέμα της γυναικείας χειραφέτησης. Ο Ερντογάν υποστήριζε ότι εάν αναγκαστεί σε χειραψία με γυναίκα -εκτός της γυναίκας του, έτσι ακριβώς το είπε!- θα τρέξει να πλύνει τα χέρια του τρεις φορές! Υπάρχουν δεκάδες τέτοιες ιστορίες που αποκαλύπτουν ότι ο σημερινός πρόεδρος της Τουρκίας παρέμεινε ο ίδιος «ζηλωτής», ένας φανατικός θρησκόληπτος νεαρός, που σκηνοθέτησε την ισλαμιστική θεατρική παράσταση μερικές δεκαετίες πριν. Ο Ερντογάν κατάφερε να τους ξεγελάσει όλους.

Ανακαλύφθηκαν εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί που άλλαζαν μόνο ονομασίες. Μια δραματική πολιτική φάρσα για να επιβληθεί μια πανίσχυρη εξουσία. Τη μία ο εχθρός ονομαζόταν «Εργκένεκον» (για να πλήξει δημοκρατικές φωνές, την κοσμική αντιπολίτευση και το κεμαλικό στράτευμα), την άλλη «Πάρκο Γκεζί» με δολοφονίες διαδηλωτών, για να ολοκληρωθεί ο κύκλος με τον «ιδανικό» εχθρό, τον Φετουλάχ Γκιουλέν και το πραξικόπημα του 2016, που οδήγησε σε ένα ανεπανάληπτο πογκρόμ εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Οι φοβίες του Ερντογάν

Ο σημερινός όμως Ερντογάν είναι ένας άνθρωπος γεμάτος φοβίες. Η ισλαμιστική υπεροχή και το «πολιτισμικό ορόσημο» σχεδόν επετεύχθησαν. Το μοναδικό ζήτημα είναι η παραμονή του στην εξουσία με κάθε κόστος. Ο Ερντογάν δεν γίνεται να χάσει το σύστημα εξουσίας που οικοδόμησε. Γνωρίζει ότι η πολιτική του ήττα δεν θα είναι ένα συνηθισμένο πολιτικό τέλος που θα τον στείλει στη σύνταξη. Θα είναι κάτι πολύ περισσότερο…

Περιστοιχίζεται από εκατοντάδες συμβούλους χαμηλών πνευματικών δυνατοτήτων, που η μοναδική τους αρετή είναι η φανατική ισλαμιστική ιδεολογία. Οι συμβουλές τους εξάλλου περιορίζονται σε πράγματα που ο ίδιος θα ήθελε να ακούσει. Είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν δεν εκτιμά οποιαδήποτε άλλη άποψη πέραν της δικής του, ενώ απομακρύνει με συνοπτικές διαδικασίες όποιον διαπιστώσει ότι απέχει από τη δική του «σοφία». Ας θυμηθούμε τις τύχες του Αχμέτ Νταβούτογλου με το περίφημο «στρατηγικό βάθος» και του Αμπντουλάχ Γκιουλ.

Εάν σε κάτι είναι χρήσιμοι οι «σύμβουλοι» του Ερντογάν είναι η συμμετοχή τους στην προετοιμασία κατάλυσης οποιουδήποτε εναπομείναντα δημοκρατικού θεσμού στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένου του στρατού, των ομάδων της κοινωνίας των πολιτών, του δικαστικού σώματος, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των συνδικάτων. Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Ιντρίς Ναΐμ Σαχίν, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Ερντογάν για 30 χρόνια πριν παραιτηθεί από το κόμμα το 2013, δήλωσε ότι υπάρχουν «κόκκινοι φάκελοι» για κάθε βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, ώστε να μπορούν να εκβιαστούν, ενώ παρακολουθούνταν όλοι οι δικαστικοί του Συνταγματικού Δικαστηρίου, μαζί με τους άμεσους συγγενείς τους, για να διασφαλιστεί ότι δεν θα εκδοθεί κάποια απόφαση που θα μπορούσε να τορπιλίσει το σχέδιο Ερντογάν για τη μόνιμη παραμονή του στην εξουσία.

Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη το σχέδιο απόλυτου ελέγχου της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας από την οικογένεια Ερντογάν, στη «μετά Ταγίπ» εποχή. Ένα δαιδαλώδες σύστημα οικογενειοκρατίας έχει εμπλακεί σε όλες τις δομές εξουσίας. Γιοι, κόρες, ανίψια, ξαδέλφια βρίσκονται πίσω από οποιαδήποτε μεγάλη οικονομική δοσοληψία με το τουρκικό κράτος. Ακόρεστη δίψα συγκέντρωσης πλούτου, απολυταρχισμός, μεγαλομανία, φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις πολιτικής και θρησκευτικής κυριαρχίας, ακραία συμπτώματα νεοπλουτισμού, περιφρόνηση σε κάθε νομική ή ηθική υποχρέωση προκειμένου να διατηρηθεί ο απόλυτος έλεγχος του κράτους.

* Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο της Μ. Τετάρτης 4 Απριλίου, αρ. φύλλου 93
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



3 Απρ 2018


Του Νίκου Μελέτη

Η Τουρκία πλησιάζει σε μια κομβική στιγμή, καθώς ο Ταγίπ Ερντογάν εκτός των επιθέσεων κατά πάντων στέλνει μήνυμα για οριστική ρήξη με το κοσμικό κεμαλικό κράτος, με τη συμβολική δεύτερη «Άλωση» της Αγιάς Σοφιάς.

Ο κ. Ερντογάν δεν έχει κρύψει ποτέ τις ισλαμικές καταβολές του, από την εποχή του κόμματος Ευημερίας αλλά και κατόπιν όταν ως Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης στερήθηκε των πολιτικών δικαιωμάτων για την απαγγελία των στίχων που εκθείαζαν τους μιναρέδες ως τις λόγχες του ισλάμ. Τότε χρειάσθηκε να εκτίσει την ποινή του και, ενώ το κόμμα του ΑΚΡ είχε κερδίσει τις εκλογές, ο ίδιος δεν είχε δυνατότητα να εκλεγεί βουλευτής με αποτέλεσμα προσωρινός πρωθυπουργός να έχει ορισθεί ο Α. Γκιουλ.

Ο Τ. Ερντογάν εδώ και καιρό έχει κάνει τις επιλογές του. Ξεκινώντας σαν ένας δημοφιλής ρήτορας, λαϊκιστής και ισλαμιστής, κατόρθωσε να αλώσει σταδιακά το πανίσχυρο κεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας με την καθοριστική συμβολή του ιμάμη Φ. Γκιουλεν, του οποίου το δίκτυο είχε διεισδύσει βαθιά στο Στρατό και στη Δικαιοσύνη. Όταν ο Ταγίπ Ερντογάν αισθάνθηκε ισχυρός, άρχισε να διαμορφώνει τη δική του ισχυρή οικονομική-πολιτική τάξη, και με τη μεθόδευση του πραξικοπήματος, φρόντισε να στοχοποιήσει και να εξοντώσει τον μοναδικό ισχυρό αντίπαλο που είχε απομείνει: τον πρώην προστάτη του και συνέταιρο» του, Φ. Γκιουλέν.

Ο κ. Ερντογάν κινείται πλέον σε μια πολύ λεπτή ισορροπία: στο εσωτερικό περιθωριοποιεί καθημερινά όλο και περισσότερο το κουρδικό στοιχείο, στη συμφιλίωση με το οποίο είχε στηρίξει αρχικά την πολιτική του παρέμβαση, συγκρούεται με το φοβισμένο μεν αλλά ισχυρό κοσμικο-κεμαλικό κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας που πλέον ταυτίζεται με το τμήμα εκείνο που είναι στραμμένο προς τη Δύση, και εξωτερικά αδειάζει καθημερινά Αμερικανούς και Ευρωπαίους, κλείνοντας το μάτι στη Μόσχα και στο Ιράν, θρυμματίζοντας πλέον ευαίσθητες ισορροπίες προκειμένου να εξυπηρετήσει τις προσωπικές στρατηγικές του.

Στο εσωτερικό, όμως, ο κ. Ερντογάν έχει να παίξει ένα ακόμη σημαντικό παιγνίδι. Κτίζοντας ένα όλο και πιο αυταρχικό κράτος, επενδύοντας στην συντηρητικοποίηση της κοινωνίας έχει ανάγκη από συμβολισμούς που θα του επιτρέψουν, μέχρις ότου αναγγείλει πανηγυρικά το 2023 την επανίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, εκατό χρόνια μετά την ίδρυσης της από τον Κεμάλ Ατατούρκ, να έχει ένα σαφές διακύβευμα που θα του εξασφαλίσει την επανεκλογή του στη θέση του προέδρου. Έχοντας χάσει ένα σημαντικό τμήμα του κουρδικού πληθυσμού που σταθερά βρίσκονταν στις γραμμές του ΑΚΡ, ο Ταγίπ Ερντογάν θα παίξει και χωρίς φυσικά κανέναν δισταγμό το χαρτί του Ισλάμ.

Και σε αυτό το παιγνίδι σημασία δεν έχει μόνο η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, η ισλαμοποίηση της καθημερινότητας, της εκπαίδευσης...

Ο Τ. Ερντογάν σταθερά θα στοχεύει στην Αγιά Σοφιά: φλερτάροντας με τους ισλαμιστές που απαιτούν τη μετατροπή του μνημείου αυτού της χριστιανοσύνης και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σε τζαμί, χαϊδεύοντας όμως και τα αυτιά των εθνικιστών που θα ήθελαν με μια τέτοια κίνηση (ακόμη κι αν είναι σε αντίθεση με τις επιλογές του Κεμάλ), να δώσουν ένα «μάθημα» στην Δύση…

Είχαν προηγηθεί κι άλλα ανάλογα περιστατικά. Από το 1935 όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποφάσισε να μετατραπεί η Αγιά Σοφιά από τζαμί σε Μουσείο, ποτέ δεν έλειψαν οι φωνές που ζητούσαν την αποκατάσταση της «δικαιοσύνης».

Ενθαρρυμένοι από τον ίδιο τον Ερντογάν, χιλιάδες πιστοί ακολούθησαν τα κηρύγματα των ιμάμηδων, έκαναν ολονυχτία έξω από την Αγιά Σοφιά, προσευχόμενοι και ζητώντας να γίνει και πάλι τζαμί. Το 2015 ένας ιμάμης διάβασε το Κοράνι για πρώτη φορά τα τελευταία 85 χρόνια και ενώ η Αγιά Σοφιά έχει κηρυχθεί φυσικά από την UNESCO μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Τα επόμενα δυο χρόνια η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας οργάνωσε όχι μόνο την ανάγνωση του Κορανίου άλλα και την τηλεοπτική μετάδοση της, μέσω ειδικού προγράμματος της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Τα βλέμματα όλων στράφηκαν στο σύμβολο της «ρουμπίας» που έκανε ο Ταγίπ Ερντογάν, λες και θέλει πραγματικά να επιβεβαιώσει όσους υποστηρίζουν ότι μετά τον Μόρσι στην Αίγυπτο, έχει ανακηρυχθεί ο ίδιος ως ο ηγέτης των Αδελφών Μουσουλμάνων, ενός κινήματος που εξέφρασε όλη τη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο και τη Σ .Αραβία ένα ιδιότυπο κράμα ισλαμικού εθνικισμού.

Στέλνοντας με τα τέσσερα δάκτυλα απλωμένα και τον αντίχειρα διπλωμένο, τον κωδικό χαιρετισμό του σε εκατομμύρια μουσουλμάνων, ο Ταγίπ Ερντογάν έστειλε και το μήνυμα της Δεύτερης Άλωσης: την ανάγνωση του κορανιού, παρουσία του στην Αγιά Σοφιά.

Μίλησε για τους κατακτητές αλλά και για τον Πορθητή και την δύναμη της τουρκικής ισλαμικής κουλτούρας…

Ήταν το πρώτο βήμα, όχι απλώς για να μετατραπεί ντε φάκτο η Αγιά Σοφιά σε τζαμί. Αλλά για να ξεκινήσει η τελική φάση για την ολική μεταμόρφωση της Τουρκίας. Που το 2023, εφόσον ο Ταγίπ Ερντογάν αντέξει μέχρι τότε, θα είναι μια εντελώς διαφορετική Δύναμη: ένα μείγμα των Αιγυπτίων Αδελφών Μουσουλμάνων, του Μπααθικού Ιράκ, της Συρίας του Άσαντ, με υπολείμματα της δυτικότροπης μεγαλοαστικής παράδοσης του Κεμάλ.

Και με αυτά τα υλικά, την ενίσχυση του -βολικού σε απολυταρχικά καθεστώτα- Ισλάμ, την επιθετική πολιτική στο εξωτερικό που συσπειρώνει το εσώτερο μέτωπο έναντι των εξωτερικών εχθρών που όλο και πολλαπλασιάζονται και την επιβολή ενός καθεστώτος αυταρχικού, ο κ. Ερντογάν θελει να φτιάξει τη Νέα Τουρκία.

Την οποία θα πρέπει και πάλι να αντιμετωπίσουμε…

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Δικαστήριο της Βαγδάτης καταδίκασε σήμερα έξι τουρκάλες υπηκόους στην ποινή του θανάτου και μια έβδομη σε ισόβια κάθειρξη για συμμετοχή στην τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, έγινε γνωστό στο Γαλλικό Πρακτορείο από δικαστική πηγή.

Κατά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας στην αίθουσα του δικαστηρίου, όλες αυτές οι γυναίκες συνοδεύονταν από παιδιά μικρής ηλικίας.

Είχαν παραδοθεί στους πεσμεργκά, τους μαχητές του Ιρακινού Κουρδιστάν, αφού είχαν διαφύγει από την Ταλ Αφάρ, ένα από τα τελευταία προπύργια της τζιχαντιστικής οργάνωσης που ανακαταλήφθηκαν από τις ιρακινές δυνάμεις στο βόρειο Ιράκ, ανέφερε η πηγή αυτή.

Οι ίδιες διευκρίνισαν πως έφθασαν στο έδαφος του αυτοανακηρυχθέντος «χαλιφάτου» στη Συρία και στο Ιράκ για να ακολουθήσουν τους συζύγους τους που είχαν έρθει για να πολεμήσουν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο το 2014 είχε καταλάβει σχεδόν το ένα τρίτο του Ιράκ χάρη σε μια επίθεση αστραπή.

Πολλές ξένες υπήκοοι που κατηγορούνταν για σχέσεις με το ΙΚ δικάσθηκαν πρόσφατα στο Ιράκ.

Τον Φεβρουάριο, 15 Τουρκάλες είχαν ήδη καταδικασθεί σε θάνατο. Πριν απ' αυτές, μια Γερμανίδα και μια Τουρκάλα είχαν καταδικασθεί σε θάνατο στη διάρκεια δίκης η οποία είχε χαρακτηρισθεί «μη δίκαιη» από το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (HRW).

Μια Γαλλίδα καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης που καλύπτεται από την περίοδο της προφυλάκισής της και πρόκειται να απελαθεί.

Ο ιρακινός αντιτρομοκρατικός νόμος επιτρέπει να απαγγέλλονται κατηγορίες σε βάρος προσώπων που δεν έχουν εμπλακεί σε βίαιες ενέργειες, αλλά είναι ύποπτα ότι βοήθησαν το ΙΚ, ενώ προβλέπει τη θανατική ποινή για τη συμμετοχή στην τζιχαντιστική οργάνωση, ακόμη και για τα πρόσωπα που δεν είναι μαχητές.

Ο αριθμός των φυλακισμένων στο Ιράκ ως υπόπτων για συμμετοχή στο ΙΚ ανέρχεται σε 20.000, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Οι ιρακινές αρχές ουδέποτε ανακοίνωσαν επισήμως τον αριθμό των τζιχαντιστών που αιχμαλωτίσθηκαν κατά την αντεπίθεση των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων που ολοκλήρωσαν το 2017 την εκδίωξη του ΙΚ απ' όλα τα αστικά κέντρα του Ιράκ.

Οι αρχές της αυτόνομης κουρδικής περιφέρειας λένε πως κρατούν περίπου 4.000 τζιχαντιστές του ΙΚ, μεταξύ των οποίων και ξένους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



25 Μαρ 2018


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η τρομοκρατική επίθεση στην επαρχιακή πόλη Τρεμπ της νοτιοδυτικής Γαλλίας μπορεί να μην προκάλεσε εκτεταμένη αιματοχυσία, αλλά ήλθε να μας υπενθυμίσει πως το πρόβλημα είναι εδώ. Ο δράστης είναι κλασική περίπτωση μουσουλμάνου μικροκακοποιού, ο οποίος προσχώρησε στο ακραίο Ισλάμ και έδρασε ως «μοναχικός λύκος» στο όνομα του Ισλαμικού Κράτους.

Όπως συμβαίνει πάντα μετά από επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας, το ερώτημα που εγείρεται είναι εάν η τρομοκρατία συνδέεται ή όχι με την ισλαμική ταυτότητα. Παλαιότερα, οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι πίστευαν ότι η ένταξη των Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία θα οδηγούσε σύντομα όχι μόνο σε κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά και σε αφομοίωσή τους.

Είχαν αλαζονικά υποτιμήσει τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας, με την έννοια της θρησκευτικής-πολιτισμικής διαφοράς. Γι’ αυτό και μετά από δεκαετίες ο βαθμός ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων είναι μάλλον απογοητευτικός. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν παγιωθεί άτυπα γκέτο που λειτουργούν σαν παράλληλες μικροκοινωνίες και μάλιστα σε αντίφαση με την ευρύτερη κοινωνία.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και συχνά αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Φονταμεταλιστές με σπουδές

Ενδεικτική είναι η δημόσια ερμηνεία του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ανέφερε με εμφανή έκπληξη ότι οι δράστες στις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, όπως και οι δράστες ακόμα παλαιότερων επιθέσεων, είναι μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σ’ όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της “πολιτικής ορθότητας”, και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς, υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με καλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και ο 26χρονος μαροκινής καταγωγής δράστης στην Τρεμπ.

Θρησκευτικός και πολιτισμικός εχθρός

Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιικό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιικό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.

Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως τις αποδέχεται μόνο προσχηματικά. Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος).

Το σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι απορριπτέοι και περιφρονητέοι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους.

Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους. Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.

Η τάση προς γκετοποίηση

Η δυσανεξία της ισλαμικής ταυτότητας όσον αφορά τον δυτικό τρόπο ζωής ωθεί συχνά τους μουσουλμάνους σε γκετοποίηση. Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Γιουγκοσλάβοι που, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, είχαν πάει εργάτες στην τότε Δυτική Γερμανία ενσωματώθηκαν πλήρως. Μόνο οι Τούρκοι παραμένουν ακόμα σε ένα είδος γκέτο, παρότι προέρχονταν από μία μουσουλμανική χώρα αλλά με κοσμικό καθεστώς.

Και σήμερα, οι μουσουλμάνοι μετανάστες στην Ευρώπη έχουν την τάση να γκετοποιούνται. Αλλά και όταν εντάσσονται, συνήθως εντάσσονται επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα όπως π.χ. η μπούργκα είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικές δυτικές αξίες.

Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί μία κάποια επιφύλαξη των δυτικών κοινωνιών έναντι του Ισλάμ που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν περιορισμένη και αβαθής εάν δεν την παρόξυνε η ισλαμική τρομοκρατία και η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακραία εκδοχή του οποίου είναι η ισλαμική τρομοκρατία) είναι νομιμοποιημένος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Η πολυπολιτισμικότητα σε κρίση

Το σύγχρονο κύμα ισλαμοφοβίας δεν πηγάζει από θρησκευτική αντιπαλότητα. Στη Δύση η θρησκευτική πίστη και λατρεία είναι ιδιωτική υπόθεση και κατά κανόνα σεβαστή. Πηγάζει από τη συνειδητοποίηση ότι τουλάχιστον η ακραία εκδοχή της ισλαμικής ταυτότητας είναι ασύμβατη με τις δυτικές αξίες και τον δυτικό τρόπο ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας έχει εισέλθει σε υπαρξιακή κρίση.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η καταγγελία της ισλαμοφοβίας δεν αρκεί για να αναχαιτίσει ένα φαινόμενο το οποίο πηγάζει και τροφοδοτείται από υπαρκτές και φορτισμένες πολιτισμικές αντιφάσεις. Ο φορμαλισμός του “πολιτικά ορθού” δεν κάνει τον κόπο να κατανοήσει αυτές τις αντιφάσεις και τα βαθύτερα ρεύματα που παράγουν.

Αρκείται να κουνάει το δάκτυλο και να καταγγέλλει σαν ξενοφοβικό και ρατσιστή όποιον διαπιστώνει το πρόβλημα. Με τον τρόπο αυτό, όμως, όχι μόνο δεν αναχαιτίζεται η ισλαμοφοβία, αλλά παροξύνεται. Η ιστορία είναι γεμάτη από διάφορους τύπους ζηλωτών οι οποίοι με τη στάση τους έφεραν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Μαρ 2018


Μυστικό σχέδιο εγκατάστασης οπαδών του Τούρκου ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν στη χώρα μας απέτρεψαν οι ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Καθημερινής» οπαδοί του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ Ιμάμη Γκιουλέν, σκόπευαν να φτιάξουν στην Ελλάδα -κυρίως στην Αττική- υποδομές, όπου θα φιλοξενούνταν μέλη του κινήματός του που διαφεύγουν από την Τουρκία.

Τρεις Αμερικανοί υπήκοοι τουρκικής καταγωγής που πρωταγωνίστησαν στο σχέδιο και εμφανίζονταν ως στελέχη ΜΚΟ και επενδυτές στον κτηματομεσιτικό κλάδο, προσπάθησαν να μπουν στην Ελλάδα, αλλά μετά από σήμα των κεντρικών υπηρεσιών Ασφαλείας εντοπίστηκαν φθάνοντας στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και υποβλήθηκαν σε άτυπη ανάκριση , στη διάρκεια της οποίας παραδέχτηκαν ότι είναι γκιουλενιστές.

Η αστυνομία τους απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα και τους ανάγκασε να επιστρέψουν στις ΗΠΑ, όμως πρέπει να σημειωθεί πως έλληνες μουσουλμάνοι γκιουλενιστές που είχαν φύγει από την Ελλάδα το τελευταίο εξάμηνο, έχουν επιστρέψει στις πρώην κατοικίες τους ή με την επιστροφή τους επέλεξαν να κατοικήσουν σε μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Μαρ 2018


Χημικά όπλα που ξεπερνούν τους 40 τόνους σε ποσότητα άφησαν πίσω τους οι ισλαμιστές καθώς εγκαταλείπουν και τις τελευταίες περιοχές στην ανατολική Γούτα.

Οι δυνάμεις ασφαλείας ανακάλυψαν εργαστήρια κατασκευής χημικών στις νεοαπελευθερωθείσες περιοχές όπως ανακοίνωσε το ρωσικό ΥΠΑΜ.

«Το συριακό ΥΠΕΞ εστίασε στο γεγονός ότι περισσότεροι από 40 τόνοι δηλητηριωδών ουσιών βρέθηκαν σε περιοχές που απελευθερώθηκαν από τους τρομοκράτες» δήλωσε ο Igor Kirillov, ο επικεφαλής των δυνάμεων προστασίας της Ρωσίας από πυρηνικά, χημικά και βιολογικά όπλα

Ο αξιωματούχος μιλούσε σε συνέντευξη σχετικά με την δηλητηρίαση του Ρώσου διπλού πράκτορα Sergei Skripal. Το Λονδίνο και οι δυτικοί σύμμαχοί του επιχειρούν να θέσουν το φταίξιμο στην Μόσχα λέγοντας πως χρησιμοποιήθηκε μια νευροτοξίνη ρωσικής κατασκευής

O Kirillov επικαλέστηκε το γνωστό γεγονός του Khan Shaykhun στην Ιντλίμπ όπου επί της ουσίας έγινε «στημένη» επίθεση από ισλαμιστές κατά αμάχων με την προοπτική να ξεκινήσουν οι Αμερικανοί πυραυλική επίθεση κατά του συριακού Στρατού

Σημειώνεται ότι στην Γούτα είχε σημειωθεί η χημική επίθεση του 2013 με βάση την οποία ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος Μ.Ομπάμα ετοίμαζε επέμβαση στην Συρία κατά της κυβέρνησης Άσαντ.

Τότε είχε αποδειχθεί ότι επρόκειτο για προβοκατόρικη επίθεση των ισλαμιστών ακριβώς με αυτό τον σκοπό. Άλλωστε υπάρχουν εκθέσεις του ΟΗΕ που το επιβεβαιώνουν.




ProNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Μαρ 2018


Η Τουρκία εισέπραξε 3 δις ευρώ για την “εκπληκτική της δουλειά στο προσφυγικό”, όπως λένε οι Γερμανοί και ο Ερντογάν ετοιμάζεται να ζητήσει άλλα τόσα! Που πάνε αυτά τα χρήματα; Στους πρόσφυγες, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων ή ακόμη χειρότερα σε ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις; Ο αυτοεξόριστος Τούρκος δημοσιογράφος Abdullah Bozkurt, πιστεύει ότι ένα μέρος των “ευρωπαϊκών χρημάτων” καταλήγει μέσω Τουρκίας σε οργανώσεις τζιχαντιστών.

Σε άρθρο του στο turkishminute.com ο Abdullah Bozkurt, επισημαίνει ότι στα σύνορα με Συρία και Ιράκ, οι ισλαμιστικές ΜΚΟ “φυτρώνουν σαν μανιτάρια” και η Άγκυρα κάνει τα πάντα για δυσχεραίνει την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων τους.

Μία απ΄αυτές τις ΜΚΟ είναι η Ένωση Βοήθειας και Αλληλεγγύης για τους Φτωχούς (Fukara Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği στα Τούρκικα ή Fukara-Der), η οποία ιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2013 στην πόλη Seyhan στη νοτιοανατολική επαρχία των Αδάνων.

Σύμφωνα με το άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου, ο πρωταρχικός σκοπός της ΜΚΟ, “είναι να βοηθήσει τζιχάντιστες που συσχετίζονται με την Αλ Κάιντα, καθώς και τις οικογένειές τους στην Τουρκία και στη Συρία… Παρέχει υλικοτεχνική και ηθική υποστήριξη στους τζιχαντιστές και τις οικογένειές τους και προμηθεύει αγαθά και υπηρεσίες σε πόλεις της Συρίας, όπως η Idlib, η Jarablus,η al-Bab και σε άλλες περιοχές στο βόρειο τμήμα της Συρίας”.

Ο Abdullah Bozkurt γράφει ότι η ΜΚΟ “δεν φαίνεται να εμπλέκεται άμεσα στη διακίνηση όπλων , αλλά μερικά από τα κεφάλαια που διατέθηκαν στην Τουρκία κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες μπορεί να έχουν διοχετευτεί σε μετρητά σε τζιχαντιστικές ομάδες! Αναφέρεται στην περίπτωση του Hasan Süslü, 33 ετών, ενός βιβλιοπώλη που είναι επικεφαλής της Fukara-Der και έχει εντοπιστεί να κινείται και εντός της Συρίας.

Τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Τούρκος δημοσιογράφος δεν μπορεί παρά να προβληματίσουν για το που καταλήγουν τα χρήματα των ευρωπαίων πολιτών που δίνονται στην Τουρκία. Γράφει:
Σε συνέντευξη τον Ιούνιο του 2014 στην τουρκική ιστοσελίδα Islahhaber, η οποία συνδέεται με ομάδες της Αλ Κάιντα, ο Süslü δήλωνε ότι η κύρια αποστολή της Fukara-Der είναι να βοηθήσει και να στηρίξει τις οικογένειες τζιχαντιστών. «Αυτές οι οικογένειες είναι προτεραιότητα μας», είπε. Ο Süslü παραδέχεται ότι αρχικά ήθελε να εργαστεί στο Ίδρυμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ,Ελευθεριών και Ανθρωπιστικής Βοήθειας (İnsan Hak ve Hürriyetleri ve İnsani Yardım Vakfı, ή IHH, στα τουρκικά), ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που υποστηρίζεται από την τουρκική κυβέρνηση και αναγνωρίστηκε στα έγγραφα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ως αγωγός για την παροχή όπλων και υλικοτεχνικής υποστήριξης σε τζιχαντιστικές ομάδες στη Συρία και τη Λιβύη. Αλλά είπε ότι οι συνεργάτες του επέλεξαν την ίδρυση μιας νέας και ξεχωριστής οργάνωσης για την αποστολή.

Παρόλο που στο έγγραφο η Fukara-Der φαίνεται να είναι ξεχωριστή από το IHH, στην πράξη ο Süslü συνεργάστηκε ενεργά με την αμφιλεγόμενη ομάδα. Ο άνθρωπος κλειδί της Fukara-Der είναι ο Erhan Yemelek, ο οποίος είναι ο συντονιστής για τις επιχειρήσεις της Συρίας για την IHH και ο οποίος ήταν επικεφαλής του “υποκαταστήματος” IHH στην επαρχιακή περιοχή Kilis, από όπου συντονίζονται σημαντικές διοικητικές λειτουργίες. Είναι ενδιαφέρον ότι αρκετοί υπάλληλοί του ήταν ο στόχος μιας έρευνας για την Αλ Κάιντα που ξεκίνησε από εισαγγελείς στην ανατολική επαρχία Van. Οι ανακριτές ανακάλυψαν ότι οι ύποπτοι της Αλ Κάιντα χρησιμοποιούσαν κόμβους της IHH . Όταν η αστυνομία εισέβαλε στο γραφείο της IHH στο Kilis τον Ιανουάριο του 2014 για να συλλάβει τους υπόπτους και να ψάξει στις εγκαταστάσεις, ο Erdoğan αμέσως παρενέβη, απολύοντας τους ανακριτές!

Δεύτερο πρόσωπο κλειδί ο Abdülkadir Şen, ύποπτος κι αυτός για σχέσεις με την Αλ Κάιντα. Ο αδελφός του Abdülkadir είναι ο İbrahim Şen, ένας καταδικασθείς τρομοκράτης της Αλ Κάιντα, ο οποίος χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, την IHH ως κάλυψη. Ο Sen κρατήθηκε στο Πακιστάν κατηγορούμενος για σχέσεις με την Αλ Κάιντα και μεταφέρθηκε στο Γκουαντάναμο, όπου κρατήθηκε μέχρι το 2005, προτού οι Αμερικανοί αξιωματούχοι αποφασίσουν να τον μεταφέρουν στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον φάκελο της έρευνας στην Τουρκία, είχε συνεργαστεί με την MİT , μετά την έναρξη της συριακής κρίσης το 2011. Προφανώς λόγω της πολιτικής του κάλυψης από την κυβέρνηση και μίας μυστικής σύμβασης με τη MİT, ο Şen απέφυγε τα νομικά προβλήματα.
Ο Abdülkadir ταξίδεψε στη Συρία για να συμμετάσχει στις μάχες, προμήθευσε με ιατρικά εφόδια και ανταλλακτικά αυτοκινήτων τους τζιχαντιστές και οργάνωσε την αποστολή αυτών των ειδών στην συνοριακή επαρχία Hatay. Όταν ο αδελφός του Ιμπραχίμ αντιμετώπισε προβλήματα κατά τη μεταφορά των αποστολών, ο Abdülkadir ήταν ο άνθρωπος που ζήτησε βοήθεια. Επίσης, διηύθυνε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την προπαγάνδα και τις δραστηριότητες προβολής για την Αλ Κάιντα, διανέμοντας δημοσιεύσεις” .

Στην υπόθεση εμπλέκεται και η γνωστή μας από τη λειτουργία της στη Θράκη τουρκική τράπεζα Ziraat! Γράφει ο Bozkurt:
Με την ευλογία και την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας της Τουρκίας, η Fukara-Der άρχισε να οργανώνει θρησκευτικές σχολές για παιδιά προσφύγων από τη Συρία, τόσο στην Τουρκία όσο και στη Συρία. Το γεγονός ότι η Fukara-Der χρησιμοποιεί την κρατική τράπεζα Ziraat καθώς και την κυβερνητική ταχυδρομική υπηρεσία PTT για να μεταφέρει κεφάλαια που έχει συγκεντρώσει στην Τουρκία από την Ευρώπη υποδηλώνει ότι απολαμβάνει πολιτική κάλυψη…

Η İmkan-Der, μια ακόμη ΜΚΟ με έδρα την Κωνσταντινούπολη που είναι επίσης ευθυγραμμισμένη με το μέτωπο της Al Nusra,την Ahrar ash-Sham και την Jaysh al-Islam, είναι ένας άλλος εταίρος της Fukara-Der. Οι δύο από κοινού έχουν εκστρατείες για ομάδες στη Συρία. Ο Μουράτ Öσερ, επικεφαλής της İmkan-Der, είναι μια πολύ γνωστή ριζοσπαστική φιγούρα και ισχυρός σύμμαχος του Τούρκου προέδρου Erdoğan. Η ομάδα έχει υποκατάστημα στη συνοριακή επαρχία του Γκαζιαντέπ από όπου εκτελεί αποστολές στη Συρία. Η Ρωσία ζήτησε από τον ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2013 να συμπεριλάβει την İmkan-Der στον κατάλογο της επιτροπής κυρώσεων του UNSC 1267/1989 ως υποστηρικτή της Αλ Κάιντα, αλλά απέτυχε να εξασφαλίσει την ψηφοφορία. Σε επιστολή που υπέβαλε στον ΟΗΕ στις 10 Φεβρουαρίου 2016, η Ρωσία κατονόμασε εκ νέου την İmkan-Der ως υποστηρικτή της τρομοκρατίας στη Συρία ισχυριζόμενη ότι η τουρκική κυβέρνηση τη χρησιμοποίησε ως μέσο για να στείλει όπλα στους τζιχαντιστές στη Συρία.

Οι δραστηριότητες συγκέντρωσης κεφαλαίων της Fukara-Der σε ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως στο Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία, έχουν εξεταστεί διεξοδικά. Ο οργανισμός συνεργάστηκε στο παρελθόν με ομάδες βοήθειας όπως το BabyCare και το Stichting Ibaadu Ar-Rahmaan των Κάτω Χωρών και το Careforothers της Δανίας. Οι ολλανδικές αρχές έχουν ξεκινήσει μια νομική έρευνα εναντίον του Laarbi Ahrazem, του μαροκινού επικεφαλής της BabyCare και μέλους του διοικητικού συμβουλίου ενός τζαμιού στην πόλη Sittard-Geleen. Έρευνα σχετικά με τις δαπάνες για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, την παροχή βοήθειας σε τρομοκρατικές οργανώσεις, τη χρηματοδότηση αλλά και την πρόσληψη τζιχαντιστών. Η υπόθεση εκκρεμεί ακόμα.

Η Fukara-Der φαίνεται να είναι μόνο ένας από τους πολλούς εμπλεκόμενους οργανισμούς που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση Erdoğan για να προωθήσει τη δική της ατζέντα για τη δημιουργία και τη διατήρηση ομάδων που ελέγχει σε άλλες χώρες. Πρόκειται για τη λειτουργία ενός παράλληλου δικτύου που καθοδηγείται από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ,έχοντας την κάλυψη του φιλανθρωπικού έργου .Γι’ αυτό και είναι δύσκολη, αν όχι αδύνατη, η άμεση συνδεσή της με την τουρκική κυβέρνηση”.

Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Θανάση Κοσμόπουλου

Η 22η Μαρτίου είναι σημαντική ημερομηνία στην θεματική περιοχή της τρομοκρατίας.  Αποτελεί τη δεύτερη επέτειο των τρομοκρατικών επιθέσεων στις Βρυξέλλες, οι οποίες άφησαν 32 νεκρούς και πάνω από 300 τραυματίες. Ενώ το ισλαμικό χαλιφάτο (ISIS) χάνει εδάφη και ισχύ στη Συρία, η ριζοσπαστικοποίηση της τζιχάντ παραμένει μια κρίσιμη και σημαντική ζώσα απειλή για την Ευρώπη.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2018, έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (A8-0035/2018 Report on a European Parliament recommendation to the Council, the Commission and the Vice-President of the Commission / High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy on cutting the sources of income for jihadists – targeting the financing of terrorism), συνέστησε διάφορα μέτρα που μπορούν να ληφθούν από την ΕΕ και τα κράτη μέλη της. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται η ενίσχυση της παρακολούθησης των ύποπτων οργανώσεων που ασχολούνται με τέτοιου είδους δραστηριότητες – παράνομο εμπόριο, λαθρεμπόριο, παραποίηση / απομίμηση και πρακτικές απάτης.
Καλεί δε τις υπηρεσίες πληροφοριών των κρατών μελών να βελτιώσουν το συντονισμό και τη συνεργασία τους, με τη δημιουργία μιας σταθερής ευρωπαϊκής πλατφόρμας χρηματοοικονομικής πληροφόρησης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, στο πλαίσιο των υφιστάμενων δομών (π.χ. EUROPOL), ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία ενός άλλου επιπλέον οργανισμού.

Η μείωση των πηγών χρηματοδότησης της τρομοκρατίας και των τρομοκρατικών δικτύων παραμένει ζωτικής σημασίας. Η Έκθεση καλεί τις ευρωπαϊκές χώρες, τόσο τα κράτη μέλη της ΕΕ όσο και τις τρίτες χώρες, να παρέχουν χρηματοδότηση για προγράμματα που προωθούν την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών τους, συμπεριλαμβανομένης της διερεύνησης και της ανάλυσης των τρομοκρατών και των οργανώσεών τους, των μεθόδων στρατολόγησης και μεταφοράς οικονομικών πόρων · συνιστά την καθιέρωση τριμηνιαίων εσωτερικών αξιολογήσεων απειλών που συνδυάζουν τις πληροφορίες και την ανάλυση που συλλέγονται από την EUROPOL και το European Union Intelligence and Situation Centre της ΕΕ (INTCEN) · καλεί τα κράτη μέλη να εξασφαλίσουν επαρκή χρηματοδότηση και ανθρώπινο δυναμικό για τους οργανισμούς συλλογής πληροφοριών.
Kαλεί επίσης τα κράτη μέλη να λάβουν τα απαραίτητα νομοθετικά μέτρα για να εξασφαλίσουν ότι οι τράπεζες παρακολουθούν στενά τις προ-πληρωμένες και χρεωστικές κάρτες, ώστε να διασφαλίζεται ότι μπορούν να επαναφορτιστούν μόνο μέσω τραπεζικών μεταφορών και προσωπικών λογαριασμών · τονίζει τη σημασία ύπαρξης μιας διαδρομής ελέγχου που επιτρέπει στις υπηρεσίες πληροφοριών να αποφαίνονται πότε μια συναλλαγή κινδυνεύει σοβαρά να χρησιμοποιηθεί για τρομοκρατική ή άλλη σοβαρή εγκληματικότητα · καλεί επίσης τα κράτη μέλη να λάβουν τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα για να διευκολύνουν πλήρως το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού σε όλους όσους βρίσκονται στην επικράτειά τους.

Εξαιρετικά σημαντικό είναι το σημείο όπου η έκθεση καλεί τα κράτη μέλη της ΕΕ να καθιερώσουν ένα σύστημα παρακολούθησης και καταγραφής, ώστε να εξασφαλίζουν ότι οι τόποι λατρείας και εκπαίδευσης, τα ιδρύματα, τα κέντρα, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, πολιτιστικές ενώσεις και παρόμοιες οντότητες, όπου υπάρχει εύλογη υπόνοια πως έχουν δεσμούς με τρομοκρατικές ομάδες, να παρέχουν λεπτομέρειες για τις πηγές χρηματοδότησής τους και το πώς διανέμονται τα κεφάλαια που λαμβάνουν, τόσο εντός όσο και εκτός της ΕΕ, ζητεί δε να καταχωρηθούν όλες οι συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν από τα εν λόγω ταμεία αποστολής σε μια κεντρική βάση δεδομένων, η οποία θα έχει όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες.

Ζητεί επιπλέον την καθιέρωση υποχρεωτικής εκ των προτέρων παρακολούθησης της πηγής του χρήματος και του προορισμού του, εκεί όπου υπάρχουν φιλανθρωπικές οργανώσεις, όταν υπάρχουν εύλογοι λόγοι υποψίας για συνδέσεις με την τρομοκρατία, ώστε να αποφευχθεί η μεταφορά χρημάτων κακόβουλα ή εξ αμελείας για τρομοκρατικούς σκοπούς.

Από την άλλη πλευρά οι επιστρέφοντες ξένοι μαχητές στην ΕΕ, μαζί με τους εγχώριους ριζοσπάστες, προκαλούν ανησυχίες ότι θα μπορούσαν να εκδηλώσουν στο μέλλον και άλλες επιθέσεις. Ο συντονιστής της ΕΕ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, – ο λεγόμενος και Τσάρος της ευρωπαϊκής Αντιτρομοκρατίας – Gilles de Kerchove, εκτιμά ότι περισσότεροι από 50.000 ριζοσπάστες Ισλαμιστές βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη.

Αναμφισβήτητα, τα τελευταία δύο χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα σε επίπεδο ΕΕ για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η συνειδητοποίηση της απειλής έχει αυξηθεί σε όλους τους τομείς, μεταξύ των οποίων και τα πολιτικά κόμματα, πολλά από τα οποία είχαν προηγουμένως κατ’ ουσίαν αρνηθεί το θέμα. Έχουν εφαρμοστεί επίσης νέα μέτρα ασφάλειας, καλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών σε διαφορετικά επίπεδα και νέοι μηχανισμοί συνεργασίας με τρίτες χώρες.
Παρ ‘όλα αυτά, υπάρχει περιθώριο για περαιτέρω ενίσχυση των μέτρων αυτών όπως για παράδειγμα, η μεταρρύθμιση του Συστήματος Πληροφοριών Schengen η οποία θα βοηθήσει τις κυβερνήσεις της ΕΕ να ανταλλάσσουν πληροφορίες ταχύτερα και καλύτερα. Ωστόσο, ενώ τα μέτρα αυτά είναι σημαντικά για την αποτροπή πιθανών επιθέσεων, δεν θα αποτρέψουν τη ριζοσπαστικοποίηση σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η τελευταία πρέπει να αντιμετωπιστεί στις ρίζες της.

Η πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης είναι ζωτικής σημασίας για την εξάλειψη της απειλής της τρομοκρατίας. Ως εκ τούτου, ο όρος “πρόληψη” έχει γίνει λέξη κλειδί για τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, την κοινωνία των πολιτών και τους εμπειρογνώμονες και έχει οδηγήσει σε μια χιονοστιβάδα πρωτοβουλιών. Με τη διάθεση σημαντικών πόρων, ειδικά σε επίπεδο ΕΕ, η εργασία πάνω σε αυτό το θέμα έχει επίσης γίνει «της μόδας»  για πολλούς οργανισμούς και ΜΚΟ. Παρόλο που υπάρχουν κάποιες αποτελεσματικές πρωτοβουλίες πρόληψης, υπάρχουν και πολλές με εντυπωσιακές ονομασίες και μεγάλους προϋπολογισμούς που έχουν ελάχιστες ή καθόλου αποτελέσματα.

Δυστυχώς δεν είναι εύκολη η εφαρμογή των πολιτικών ένταξης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πολλές απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, ενώ ξεκίνησαν πολλά υποσχόμενες και εν τέλει δεν κρίθηκαν αποτελεσματικές. Τον λάθος δρόμο της ένταξης αντιλήφθηκε με καθυστέρηση η Ευρώπη όταν πλέον ήταν αργά και τα προβλήματα είχαν αρχίσει να οξύνονται.

Οι νέες πολιτικές θα πρέπει να ενισχύουν το αίσθημα της ταυτότητας της χώρας και της Ευρώπης. Η κρίση ταυτότητας κάνει τους ανθρώπους πολύ πιο ευάλωτους σε ριζοσπαστικές ιδέες και ιδεολογίες. Είναι εξαιρετικά δύσκολο ένας Ισλαμιστής να κατανοήσει και να ασπαστεί τι σημαίνει να είσαι Βέλγος, Γάλλος, Γερμανός, Βρετανός, Ιταλός, Έλληνας, με λίγα λόγια Ευρωπαίος, με έναν τρόπο που να του είναι αποδεκτός. Ακόμα δυσκολότερο είναι οι μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη να αισθάνονται ότι μπορούν να είναι τόσο μουσουλμάνοι, όσο και Ευρωπαίοι. Οι διαφορετικές πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις αυτών των ανθρώπων, δυστυχώς και κατά κανόνα, φαίνεται πως αποτελούν αιτία είτε να απεχθάνονται είτε να φοβούνται τον Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Έτσι δεν αφομοιώνονται, δεν εντάσσονται ομαλά και παραμένουν σε περίκλειστο περιβάλλον γκετοποιημένοι ιδεοληπτικά.

Εάν η Ευρώπη θέλει να έχει μέλλον ως ελεύθερη κοινωνία, πρέπει να επιστρέψει στις βασικές της δομικές αρχές, αυτές που συγκρότησαν τα Ευρωπαϊκά Κράτη ως διακριτές και αυτόνομες πολιτιστικές και εθνικές οντότητες. Να τις προωθήσει έτσι ώστε να δημιουργήσουμε νέες γενιές ευρωπαίων, που προέρχονται μεν από διαφορετικό κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό, εθνικό και θρησκευτικό υπόβαθρο, αλλά τηρούν και ασπάζονται αυτές τις αρχικές κοινές αξίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ότι είναι ασύμβατο με αυτές τις αρχές φαίνεται ότι δεν πρόκειται ποτέ να ενταχθεί ομαλά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι όσες γενιές και να περάσουν. Θα αποτελεί μια μόνιμη εστία απειλής και πρέπει εγκαίρως να τίθεται σε αυστηρό έλεγχο.
Μια ισχυρή ιδεολογία είναι η συνεκτική ουσία όλων των ριζοσπαστικών ιδεών. Υπάρχει ανάγκη να κατανοήσουμε καλύτερα και να αναγνωρίσουμε τον ρόλο που διαδραματίζει η ιδεολογία, η οποία χρησιμοποιεί όλα τα παραπάνω προβλήματα, για να δικαιολογήσει την καταφυγή στη βία. Ενώ το ISIS χάνει, η ριζοσπαστική ιδεολογία πίσω από το ISIS εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτήν την ιδεολογία με μια άλλη εξίσου ισχυρή ιδεολογία, για να αποτρέψουμε την ριζοσπαστικοποίηση στην Ευρώπη και πέρα ​​από αυτήν.

Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνον εάν επαναφέρουμε το ιδεολογικό πλαίσιο των Ευρωπαϊκών αρχών ξανά στο προσκήνιο. Δημιουργώντας εκ νέου ισχυρά εθνικά κράτη με συναίσθηση, της καταγωγής τους, της ιστορικής τους προέλευσης, του κοινωνικού παρόντος τους και του οικονομικού μέλλοντος τους. Έτσι οι αρχές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού θα καταστούν κυρίαρχες μέσα από τα συνειδητοποιημένα Κράτη μέλη.

Η εξάλειψη της ριζοσπαστικοποίησης απαιτεί μια συνδυασμένη προσέγγιση η οποία ενσωματώνει δημόσιους φορείς τόσο σε διεθνές, εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, στις κοινωνικές υπηρεσίες, στην εκπαίδευση, στο σωφρονιστικό σύστημα ακόμα και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Μόνο με την ευρωπαϊκή συνεργασία και την συντονισμένη δράση σε εθνικό επίπεδο θα μπορέσουμε να εξοντώσουμε αυτό το θανατηφόρο φαινόμενο.

Πρόκειται για ένα περίπλοκο ζήτημα χωρίς ταχεία προοπτική επιλύσεως, ειδικά μετά από δεκαετίες αδιαφορίας και ορθοπολιτικής αβελτηρίας. Ο Ισλαμικός εποικισμός αποτελεί την σπουδαιότερη απειλή για το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και πρέπει να αντιμετωπισθεί ως τέτοια, πριν θρηνήσουμε περισσότερα θύματα παρόμοια με την επέτειο της 22/3 στις Βρυξέλλες.
* Ο Θανάσης Κοσμόπουλος είναι Ταγματάρχης εν Αποστρατεία, Υποψήφιος Διδάκτωρ Διεθνούς Ασφάλειας
HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Μαρ 2018


«Ο χαρακτήρας της χώρας μας έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Χριστιανισμό, όπως και από τον Ιουδαϊσμό. Στο μεταξύ ζουν στην Γερμανία τέσσερα εκατομμύρια μουσουλμάνοι, ασκούν εδώ τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Και αυτοί οι μουσουλμάνοι αποτελούν μέρος της Γερμανίας, επίσης και η θρησκεία τους, το Ισλάμ», δήλωσε η Καγκελάριος Angela Merkel, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με περί του αντιθέτου δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών Horst Seerhofer, κατά την διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε με τον Πρωθυπουργό της Σουηδίας.

«Το Ισλάμ δεν ανήκει στην Γερμανία (…) Όμως οι μουσουλμάνοι που ζουν εδώ προφανώς ανήκουν στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει φυσικά ότι δεν θα εγκαταλείψουμε τις παραδόσεις και τα έθιμα της χώρας μας από ψεύτικο ενδιαφέρον για τους άλλους», είχε δηλώσει νωρίτερα σήμερα στην Bild ο αρχηγός των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), προκαλώντας έντονες αντιδράσεις εντός και εκτός της κυβέρνησης. Κληθείς να σχολιάσει τη δήλωσή του, ο κ. Seibert επισήμανε ότι ο ιστορικός χαρακτήρας της Γερμανίας «είναι φυσικά χριστιανικός, είναι εβραϊκός», αλλά στο μεταξύ ζουν στην χώρα εκατομμύρια μουσουλμάνοι. «Σε ό,τι αφορά τις αξίες μας και το νομικό μας σύστημα, αποτελεί και αυτή η θρησκεία στο μεταξύ μέρος της Γερμανίας», τόνισε.

Από τους πρώτους που αντέδρασαν στην τοποθέτηση του κ. Seerhofer ήταν η εντεταλμένη της γερμανικής κυβέρνησης για τα θέματα ενσωμάτωσης Annette Widmann-Mauz (CDU), η οποία τόνισε μιλώντας στην «Rheinische Post» ότι «τέτοιες δηλώσεις δεν μας βοηθούν να προχωρήσουμε μπροστά, δεν συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των προκλήσεων, ενώ το θέμα είναι να ασχοληθούμε με τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των ανθρώπων στη Γερμανία και με την ενίσχυση της συνοχής». Η επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) στην Βαυαρία Νατάσα Κόχεν απέδωσε πάντως ψηφοθηρικό χαρακτήρα στην δήλωση του υπουργού Εσωτερικών, καθώς, όπως είπε στο n-tv, «το κίνητρο είναι μάλλον να διεκδικήσουν τους ψηφοφόρους που πήγαν στην Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD)», ενόψει των εκλογών στην Βαυαρία τον Οκτώβριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σπάει σταθερά και μεθοδικά πλέον κάθε δεσμό με την παλιά κοσμική-κεμαλική Τουρκία ο Tayyip Erdogan, που δήλωσε ότι επιθυμεί να διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία η οθωμανική γλώσσα, προσθέτοντας μάλιστα ότι στο όνομα της «γλωσσικής επανάστασης τα τουρκικά μας δέχθηκαν επίθεση από ανιαρές και άψυχες λέξεις».

Ο πρόεδρος της Τουρκίας επισήμανε ακόμα ότι «επιχειρείται η αποδυνάμωση του δεσμού του έθνους μας με τον ιστορικό πολιτισμό του», μιλώντας σε συγκρότημα σχολείων κοντά στο προεδρικό μέγαρο, όπως μετέδωσε η Hurriyet.

Να σημειωθεί ότι η οθωμανική γλώσσα είναι παλιότερη μορφή της τουρκικής γλώσσας, η οποία χρησιμοποιούσε το αραβικό αλφάβητο και δανειζόταν λέξεις από τα αραβικά και τα περσικά. Η συγκεκριμένη γλωσσική μορφή καταργήθηκε στα πλαίσια των πολιτισμικών μεταρρυθμίσεων που επέβαλε ο θεμελιωτής του τουρκικού κράτους, Mustafa Kemal Ataturk, για τον εκσυγχρονισμό της χώρας στα πρότυπα των δυτικών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μεταξύ άλλων, υιοθετήθηκε και το λατινικό αλφάβητο.

«Ο δεσμός μας με την ιστορία έχει κοπεί», τόνισε ο Tayyip Erdogan, που δείχνει ότι ο νεοθωμανισμός που προωθεί δεν συνιστά στοιχείο μόνο της εξωτερικής πολιτικής του πλέον, αλλά αποτελεί και εσωτερικό «συνεκτικό» στοιχείο της νέας Τουρκίας που φτιάχνει, στην οποία προφανώς ο υπέρτατος ρόλος θα ανήκει στον ίδιο και οι εκλογές θα γίνονται απλώς για τους διαχειριστές, όπως πρωθυπουργούς, υπουργούς κλπ.

«Αν κόψεις τη φλέβα ενός λαού από τη γλώσσα του, τότε κόβεις τους δεσμούς του με τους παππούδες του», σημείωσε ακόμα ο πρόεδρος Erdogan. «Η περίοδος που κατέστρεψε τον πλούτο της γλώσσας μας έχει παρέλθει εδώ και καιρό, αλλά πιστεύω ότι η καταστροφή συνεχίζεται. Για αυτό το λόγο πιστεύω ότι θα ήταν καλό τα οθωμανικά να διδάσκονται στα σχολεία», τόνισε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Χορστ Ζέεχοφερ εκτίμησε σήμερα σε συνέντευξή του ότι «το ισλάμ δεν ανήκει στη Γερμανία», πυροδοτώντας εκ νέου τη συζήτηση για τη θέση του ισλάμ στη γερμανική κοινωνία.

«Όχι. Το ισλάμ δεν ανήκει στη Γερμανία. Ο χριστιανισμός έχει αφήσει τη σφραγίδα του στη Γερμανία. Η αργία της Κυριακής, οι χριστιανικές γιορτές και τα έθιμα όπως το Πάσχα, η Πεντηκοστή ή τα Χριστούγεννα είναι μέρος» της Γερμανίας, δήλωσε ο Ζέεχοφερ της συντηρητικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU), του αδελφού κόμματος της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ CDU, στην εφημερίδα Bild.

«Όμως οι μουσουλμάνοι που ζουν εδώ προφανώς ανήκουν στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει φυσικά ότι δεν θα εγκαταλείψουμε τις παραδόσεις και τα έθιμα της χώρας μας από ψεύτικο ενδιαφέρον για τους άλλους», τόνισε ο Ζέεχοφερ.

Οι δηλώσεις αυτές του νέου υπουργού Εσωτερικών έρχονται ως απάντηση στη δήλωση το 2010 του τότε Γερμανού προέδρου Κρίστιαν Βουλφ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι το ισλάμ «προς το παρόν» αποτελεί μέρος της Γερμανίας.

Η Μέρκελ έχει χρησιμοποιήσει αρκετές φορές τη φράση αυτή, η οποία έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση στη χώρα αναφορικά με τη θέση του ισλάμ στη γερμανική κοινωνία, όπου πλέον ζουν περισσότεροι από 4 εκατομμύρια μουσουλμάνοι και η οποία δέχθηκε, έπειτα από προτροπή της καγκελαρίου, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το 2015, κυρίως από μουσουλμανικές χώρες.

Το CSU, εχθρικό προς τη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ, κατάφερε να επιβάλει στον νέο κυβερνητικό συνασπισμό τον ορισμό ανώτατου ορίου στον αριθμό των νέων προσφύγων που θα μπορούν να γίνονται δεκτοί στη Γερμανία κάθε χρόνο. Ο αριθμός τους θα κυμαίνεται μεταξύ 180.000 και 220.000.

Μιλώντας στη Bild ο Ζέεχοφερ ανακοίνωσε επίσης ότι πρόκειται να διοργανώσει μια διάσκεψη για το ισλάμ για να συζητηθούν τα προβλήματα ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

«Ιδού το μήνυμά μου: οι μουσουλμάνοι πρέπει να ζήσουν μαζί μας, όχι δίπλα μας. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει αλληλοκατανόηση και αλληλοεκτίμηση. Αυτό δεν θα το καταφέρουμε παρά συζητώντας ο ένας με τον άλλο», κατέληξε ο Γερμανός υπουργός.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το Πεντάγωνο σκοπεύει να δαπανήσει 162,5 εκατομμύρια δολάρια σε όπλα, πυρομαχικά και άλλο εξοπλισμό το 2019 για να ενισχύσει συριακές ανταρτικές δυνάμεις που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, ISIS, αποκαλύπτει μια πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση προϋπολογισμού, που εμμέσως δείχνει ότι η Ουάσιγκτον δεν θεωρεί πως πλησιάζει ο τερματισμός του πολέμου Στη Συρία.Το ποσό είναι πέραν των 2,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν ήδη οριστεί από τις ΗΠΑ για όπλα στους μαχητές της Συρίας [και άλλες ομάδες που υποστηρίζονται από το Πεντάγωνο] που προέρχονται από τις πρώην χώρες του Ανατολικού Συνασπισμού.

Η επιχείρηση εξοπλισμού των Σύρων ανταρτών με πρώην όπλα και πυρομαχικά του Ανατολικού Συνασπισμού βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο, γνωστό ως πρόγραμμα Syria Train and Equip, έχει σχεδόν ολοκληρωθεί με αγορές από τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη μέχρι σήμερα, μια τάση που πιθανόν να συνεχιστεί το 2018 και 2019.

Οι νέες λεπτομέρειες των δαπανών προέκυψαν σε εκπομπές του Al Jazeera English που μεταδίδουν τα «Όπλα της Αμερικής – αγωγός στη Συρία», μια κοινή έρευνα με το Balkan Investigative Reporting Network και το Project Reporting Organized Crime and Corruption Reporting Project.

Η έρευνα έδειξε περαιτέρω στοιχεία ότι τα όπλα ρέουν από τα Βαλκάνια στις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Πενταγώνου στη Μέση Ανατολή.

Περισσότερες από 20 πτήσεις του Πενταγώνου, πραγματοποιήθηκαν από το νησιωτικό αεροδρόμιο του Krk της Κροατίας, μεταφέροντας άγνωστο στρατιωτικό εξοπλισμό στις αμερικανικές βάσεις, κυρίως στη Μέση Ανατολή.

Το μοτίβο αυτών των αεροπορικών μεταφορών που συνοδεύεται από εισερχόμενες πτήσεις από την εταιρία φορτίου Silk Way της Αζερίας, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Οκτώβριο και συνεχίστηκε ως τις μέρες μας.

Η διευθύντρια της αεροπορικής αεροπορίας της Σερβίας είπε ότι μια πτήση μεταξύ του Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και της Ριέκα στις 5 Οκτωβρίου 2017, η οποία ήλεγχε τον εναέριο χώρο τους, έλαβε άδεια υπέρπτησης για τη «μεταφορά όπλων και επικίνδυνων εμπορευμάτων».

Οι αρχές της Κροατίας αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν ή να αρνηθούν ότι οι πτήσεις αυτές μεταφέρουν όπλα στη Συρία.

Έχουν τεθεί ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα των ΗΠΑ να παρακολουθούν τις παραδόσεις τους σε μαχητές εναντίον του ISIS, με απόδειξη ότι ο εξοπλισμός που αγοράζει το Πεντάγωνο βρίσκεται συχνά και στις ισλαμιστικές ομάδες.

Ο James Bevan, εκτελεστικός διευθυντής του Conflict Armament Research, έχει τεκμηριώσει περισσότερα από 40.000 αντικείμενα που βρέθηκαν στο ISIS στη Συρία και διαπίστωσε ότι πολλά από αυτά τα είχε αρχικά προμηθεύσει το Πεντάγωνο, στους συμμάχους του.

«Το βασικό ζήτημα είναι ότι αν προμηθεύετε όπλα σε μη κρατικούς φορείς, έχετε πολύ λίγο έλεγχο σε ό, τι συμβαίνει με αυτά τα όπλα», εξήγησε ο Bevan, «ιδιαίτερα σε μια κατάσταση όπως η Συρία, όπου έχουμε πολλαπλές ανταγωνιστικές ομάδες».

«Αυτό σημαίνει ότι, όπως κάποιος που προμηθεύει όπλα σε αυτή τη σύγκρουση, πραγματικά δεν έχετε κανέναν έλεγχο για το πού πηγαίνουν», πρόσθεσε.

Το Πεντάγωνο επιμένει ότι οι παραδόσεις όπλων των ΗΠΑ στη Συρία είναι «αυξητικές» και προορίζονται μόνο για συγκεκριμένες επιχειρήσεις.

Η νέα παρτίδα όπλων είναι απαραίτητη, σύμφωνα με τον τελευταίο προϋπολογισμό του Πενταγώνου, για τη δημιουργία μιας δύναμης ικανής να εξασφαλίσει «ένα ασφαλές περιβάλλον και ικανό να αντιμετωπίσει την ανασυγκρότηση του ISIS 2.0 και την Al Qaeda».

Σημειώσεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Τουρκία θα επικεντρωθεί στην εκκένωση πολιτών από την Ανατολική Ghouta της Συρίας την προσεχή περίοδο και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (MİT) διεξάγει εργασίες για την απομάκρυνση της al-Nusra από την πολιορκημένη περιοχή, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Τούρκου Προέδρου, Ibrahim Kalin.

Μιλώντας σε τηλεοπτική συνέντευξη στις 15 Μαρτίου, ο Kalın τόνισε ότι οι χιλιάδες πολίτες που δέχονται την επίθεση στην Ανατολική Ghouta είναι θέμα μεταξύ εκείνων που εξετάζονται στην αυριανή συνάντηση της Αστάνα, με τη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας, Ιράν.

«Η συλλογιστική της στρατιωτικής επιχείρησης από το συριακό καθεστώς και τη Ρωσίας στην Ανατολική Ghouta βασίζεται στο επιχείρημα ότι η Al-Nousra είναι παρούσα εκεί, με εκτιμώμενη δύναμη μεταξύ 300 και 1.000 ανδρών», ανέφερε ο Kalin , προσθέτοντας ότι η Άγκυρα Η Τουρκία θα επικεντρωθεί στην εκκένωση πολιτών από την Ανατολική Γκούτα της Συρίας την προσεχή περίοδο και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (MİT) διεξάγει εργασίες για την απομάκρυνση της al-Nusra από την πολιορκημένη περιοχή, όπως δήλωσε ο Τουρκικός Προέδρος Τύπου Ibrahim Kalin .

Μιλώντας σε τηλεοπτική συνέντευξη στις 15 Μαρτίου, ο Kalın τόνισε ότι οι χιλιάδες πολίτες υποπίπτουν στην επίθεση στην Ανατολική Γκούτα και το θέμα θα είναι μεταξύ εκείνων που εξετάζονται στην σημερινή συνάντηση της Αστάνα με τη συμμετοχή των υπουργών Εξωτερικών της Ρωσίας, Ιράν.

«Η συλλογιστική της στρατιωτικής επιχείρησης από το συριακό καθεστώς και τη Ρωσία στην Ανατολική Γκούτα βασίζεται στο επιχείρημα ότι η Αλ-Νούσα είναι παρούσα εκεί, με εκτιμώμενα αριθμητικά στοιχεία μεταξύ 300 και 1.000 [μελών]», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα είπε στη Ρωσία ότι αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει το συνεχιζόμενο βομβαρδισμό των πολιτών.

Το καθεστώς του Assad και η Ρωσία προσπαθούν να το δικαιολογήσουν λέγοντας ότι αυτοί [οι μαχητές] διεξάγουν επιθέσεις κατά του καθεστώτος και ρωσικών στόχων, δήλωσε ο σύμβουλος του τούρκου προέδρου.

«Ο οργανισμός πληροφοριών μας (ΜΙΤ) διεξάγει επί του παρόντος μια επιχείρηση για την απομάκρυνση της Αl-Nusra και άλλων στοιχείων από την East Ghouta. Οι φίλοι μας εργάζονται για να πάρουν ένα αποτέλεσμα, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο. Πρέπει να πάρετε μια ομάδα μερικών εκατοντάδων ανθρώπων από μια περιοχή όπου ζουν 300.000 έως 400.000 άνθρωποι. Δεν είναι εύκολο «.

Η Al Nousra σήμερα στη Συρία είναι μια εξτρεμιστική Ισλαμιστική οργάνωση η οποία συγκεντρώνει στις τάξεις της πρώην στοιχεία της Al Qaeda της Συρίας και μαχητές από άλλες μικρές διαλυμένες ισλαμιστικές ομάδες.

Εγκαταλείπουν την Αν. Ghouta

Χιλιάδες Σύροι έφυγαν από την ανταρτοκρατούμενη πόλη στην ανατολική Ghouta και πέρασαν πεζή σε έδαφος ελεγχόμενο από το καθεστώς Assad, καθώς ο κυβερνητικός στρατός προελαύνει στο τελευταίο μεγάλο προπύργιο της αντιπολίτευσης κοντά στη Δαμασκό, δήλωσαν αυτόπτες μάρτυρες στο πρακτορείο Reuters.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά κρατώντας κουβέρτες, τσάντες και βαλίτσες περπάτησαν κατά μήκος χωματόδρομου προς θέσεις που τελούν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης στα περίχωρα της πόλης Hamouryia, σύμφωνα με πλάνα που μετέδωσε ο φιλοκυβερνητικός τηλεοπτικός σταθμός Al Mayadeen.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε ότι περισσότεροι από 3.000 άμαχοι έφυγαν από την πόλη Hamouryia, κατευθυνόμενοι προς θέσεις που τελούν υπό τον έλεγχο των προελαυνόντων κυβερνητικών δυνάμεων οι οποίες έχουν «χωρίσει» την ανατολική Ghouta σε τρεις ξεχωριστούς θύλακες.

Σημειώσεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου