Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιαν 2018


Tου Γιώργου Λυκοκάπη

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συχνά χαιρετάει τους οπαδούς του με τέσσερα δάχτυλα, διπλώνοντας στο εσωτερικό της παλάμης τον αντίχειρα. Είναι ο χαιρετισμός «ραμπιά», τον οποίο χρησιμοποιούν οι οπαδοί της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ο Ερντογάν είχε υποστηρίξει ολόθερμα την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Αδελφότητας στην Αίγυπτο, τον Ιούνιο του 2012.

Είχε η προηγηθεί η ανάληψη της εξουσίας στην Τυνησία, την χώρα όπου ξεκίνησε η Αραβική Άνοιξη, από το ισλαμικό κόμμα Ενάχτα. Ταυτοχρόνως η Τουρκία πόνταρε πολλά στην ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ στην Συρία, από έναν ετερόκλητο αντιπολιτευτικό συνασπισμό, όπου κυριαρχούσαν οι ισλαμιστές. Το όνειρο του Ερντογάν, η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γίνονταν πραγματικότητα. Η Τουρκία με μοχλό το πολιτικό Ισλάμ θα άλλαζε τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, αποκτώντας διευρυμένη επιρροή στην Μέση Ανατολή.

Αραβική Άνοιξη και τουρκική απογοήτευση

Το όνειρο όμως δεν κράτησε πολύ. Ο αιγυπτιακός στρατός ανέτρεψε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους με ένα αιματηρό πραξικόπημα το καλοκαίρι του 2013. Από τότε οι σχέσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας επιδεινώθηκαν και το πολιτικό Ισλάμ στην μεγαλύτερη χώρα του αραβικού κόσμου είναι υπό διωγμό.

Η ισλαμική αντιπολίτευση στην Συρία έδειξε σύντομα το απεχθές, τζιχαντιστικό της πρόσωπο, που σόκαρε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο Μπασάρ αλ Άσαντ παραμένει στην εξουσία, ενώ οι οργανώσεις που στήριξε η Τουρκία έχουν ηττηθεί στα πεδία των μαχών.

Οι ισλαμιστές έχασαν επίσης τις εκλογές στην Τυνησία από μία συμμαχία κοσμικών πολιτικών και αξιωματούχων του προηγούμενου καθεστώτος. Το Ενάχτα δεν μοιάζει να επωφελείται από το πρόσφατο κύμα οργής που συγκλόνισε την χώρα. Το συμπέρασμα είναι πως η Τουρκία πόνταρε πολλά στο πολιτικό Ισλάμ, οι εξελίξεις όμως έδειξαν ότι υπερεκτίμησε την δυναμική του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία βγήκε εντελώς χαμένη στην περιοχή. Έχει άριστες σχέσεις με το Ιράν, παρόλο που στον εμφύλιο της Συρίας οι δύο χώρες στήριξαν διαφορετικά στρατόπεδα. Διατηρεί την στρατιωτική της βάση στο Κατάρ, στηρίζοντας τον εμίρη στην αντιπαράθεση του με τον Αιγύπτιο στρατάρχη Φατάχ αλ Σίσι και τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας.

Η Τουρκία και το Σουδάν

Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία για την Τουρκία ήρθε μετά την ιστορική επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στο Σουδάν, στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη. Η Τουρκία απέκτησε μία νέα στρατιωτική βάση στην νήσο Suakan του Σουδάν. Το Suakan δεν είναι μία νησίδα στην μέση του πουθενά, άνευ γεωστρατηγικής σημασίας, όπως περίπου ισχυρίστηκε η κεμαλική αντιπολίτευση. Την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν η έδρα του οθωμανικού στόλου της Ερυθράς Θάλασσας.

Δεν δόθηκε η δέουσα σημασία στην ιστορική επίσκεψη του Τούρκου προέδρου σε μία χώρα που αποτελεί παραδοσιακά την σύνδεση του αραβικού κόσμου με την Αφρική. Δεν αποτέλεσε έκπληξη πως η πλειονότητα των αραβικών ΜΜΕ αντέδρασαν με οργή στην επίσκεψη Ερντογάν και στο «νεοοθωμανικό» του όραμα.

Είναι γνωστό πως οι Άραβες έχουν τις χειρότερες αναμνήσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο παππούς του σημερινού βασιλιά της Ιορδανίας πολέμησε τα Οθωμανικά στρατεύματα στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με τον θρυλικό «Λόρενς της Αραβίας».

Δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι που η επίσκεψη Ερντογάν προκάλεσε την επιδείνωση των σχέσεων του Σουδάν με την πλειονότητα των αραβικών κρατών. Οι Άραβες θεωρούν πως ο Τούρκος πρόεδρος και ο Σουδανός ομόλογος του, ο στρατηγός Ομάρ Μπασίρ, παίζουν από κοινού επικίνδυνα παιχνίδια με το πολιτικό Ισλάμ.

Ο Ερντογάν περιχαρής επανάλαβε τον χαιρετισμό «ραμπιά», έχοντας στο πλάι του τον Μπασίρ, μία κίνηση υψηλότατου συμβολισμού. Το Σουδάν είναι ιστορικά μία χώρα βαρύνουσας σημασίας για την εξέλιξη του πολιτικού Ισλάμ. Υπό την ηγεσία ενός χαρισματικού θεολόγου, του Μουχάμαντ Μάχντι, ένας στρατός αυτοχθόνων είχε καταφέρει το 1880 να νικήσει τα αποικιοκρατικά στρατεύματα για πρώτη φορά στην ιστορία. Μέχρι το 1889 το Σουδάν αποκαλούνταν το «ισλαμικό κράτος του Μάχντι».

Η ταραγμένη πορεία του Σουδάν

Μετά από ένα πείραμα εκκοσμικευμένου αραβικού σοσιαλισμού, το Σουδάν από την δεκαετία του ’70 άρχισε να στρέφεται απροκάλυπτα όλα και περισσότερο στον ισλαμισμό. Οι Σουδανοί Αδελφοί Μουσουλμάνοι έσπευσαν να καλύψουν το κενό που άφησε στην χώρα η παρακμή των σοσιαλιστικών και των κομμουνιστικών θεωριών.

Ο χαρισματικός επικεφαλής τους ο Χασάν αλ Τουραμπί, ένας αστός διανοούμενος με σπουδές στην Σορβόννη και το Λονδίνο, έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του πραξικοπήματος του στρατηγού Μπασίρ το 1989. Από το 1999 οι σχέσεις μεταξύ των δύο συνοδοιπόρων άρχισαν να γίνονται εχθρικές. Υπήρξε μία ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ Μπασίρ και Τουραμπί που θύμισε σε κάποιο βαθμό την αντιπαράθεση μεταξύ του Στάλιν και του Τρότσκι στην ΕΣΣΔ!

Για τον στρατηγό Μπασίρ ο ισλαμισμός έπρεπε πρώτα «να οικοδομηθεί σε μία χώρα», δηλαδή προείχε η βιωσιμότητα του στρατιωτικού καθεστώτος του. Για τον ιδεολόγο Τουραμπί το Σουδάν θα ήταν το κέντρο μίας «παγκόσμιας ισλαμικής επανάστασης» με στόχο την ανατροπή των διεφθαρμένων καθεστώτων των αραβικών χωρών. Ο Μπασίρ για να κατευνάσει τις ανησυχίες των Αράβων αναγκάστηκε να θέσει τον Τουραμπί στο περιθώριο.

Ο Τουραμπί πέθανε τελικώς το 2016 από φυσικά αίτια, με τον Μπασίρ να εκφράζει «τα ειλικρινή του συλλυπητήρια» στην οικογένεια του. Μπορεί η παγκόσμια ισλαμική επανάσταση που οραματίζονταν ο Τουραμπί να μην πραγματοποιήθηκε αλλά ακόμα και σήμερα το στρατιωτικό καθεστώς του Σουδάν ομνύει στο πολιτικό Ισλάμ. Το Σουδάν είναι πρότυπο «πραιτωριανού ισλαμικού κράτους», σύμφωνα με έναν εύστοχο ορισμό του μελετητή του πολιτικού Ισλάμ Hrair Dekmejian.

Ο επικεφαλής του στρατιωτικού καθεστώτος της Αιγύπτου, στρατάρχης Σίσι, γνωρίζει πως το Σουδάν στηρίζει από το 1990 τις οργανώσεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στον αραβικό κόσμο. Πως η χώρα στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει τους μεγάλους «αστέρες» της παγκόσμιας τρομοκρατίας, από τον Κάρλος μέχρι τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Τα ελεγχόμενα από το στρατιωτικό καθεστώς μέσα ενημέρωσης της Αιγύπτου προειδοποίησαν πως «η Αίγυπτος δεν θα σιωπήσει όταν μία τουρκική στρατιωτική βάση δημιουργείται 200 χιλιόμετρα από τα σύνορα της».

Η αντίδραση των αραβικών κρατών

Δεν είναι όμως μόνο η Αίγυπτος. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εξαπέλυσαν τις προηγούμενες μέρες μία σειρά σκληρών ρητορικών επιθέσεων εναντίον της Τουρκίας. Κορυφαία όλων η αναφορά του υπουργού εξωτερικών των Εμιράτων ότι «οι Οθωμανοί στρατιώτες ήταν λήσταρχοι των ιερών τόπων της Μεδίνας». Είναι απίθανο τα Εμιράτα να προχώρησαν σε μία φραστική επίθεση τέτοιας έντασης εναντίον της Τουρκίας, χωρίς να έχουν το πράσινο φως του μεγαλύτερου συμμάχου τους, του βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας.

Όλο και περισσότερο τα αραβικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται σε συγκρότηση ενός «άξονα» μεταξύ Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας έναντι των βλέψεων της Τουρκίας. Οι δύο αραβικές χώρες υποβάθμισαν εκκωφαντικά την πρόσφατη διπλωματική πρωτοβουλία του Ερντογάν για την αναγνώριση της ανατολικής Ιερουσαλήμ, ως πρωτεύουσας των Παλαιστινίων. Ριάντ και Κάιρο θεωρούν πως ο Ερντογάν χρησιμοποιεί το παλαιστινιακό ζήτημα σαν «σημαία ευκαιρίας» για εμφανιστεί ως ο ηγέτης των μουσουλμάνων όλου του κόσμου.

Για τους επικεφαλής των αραβικών καθεστώτων ο Ερντογάν μοιάζει ίσως πιο επικίνδυνος από τους «άθεους κομμουνιστές» και τους «αποστάτες» του σιιτικού Ιράν. Αυτό γιατί ο Ερντογάν είναι σουνίτης μουσουλμάνος, όπως και η πλειονότητα του αραβικού πληθυσμού. Πιστεύουν πως ο Τούρκος πρόεδρος δεν έχει εγκαταλείψει την φιλοδοξία του να ηγεμονεύσει στην Μέση Ανατολή, χρησιμοποιώντας τις οργανώσεις του πολιτικού Ισλάμ ως «δούρειο ίππο» των νεοοθωμανικών οραμάτων του. Η Χαμάς και η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις οργανώσεων που στηρίζει ο Τούρκος πρόεδρος.

Ο Ερντογάν δεν έχει χρόνο να αντιπαρατεθεί με τους Άραβες την συγκεκριμένη στιγμή. Προτεραιότητά του είναι η ανάσχεση των Κούρδων στο Αφρίν της Συρίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, προετοιμάζεται για στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Κούρδων στο Αφρίν. Θα προχωρήσει σε εισβολή μόνο αν έχει την έγκριση της Μόσχας, κάτι που δεν μοιάζει σίγουρο. Ασχέτως των εξελίξεων στο Αφρίν της Συρίας είναι σίγουρο πως η αντιπαράθεση του Ερντογάν με τα αραβικά κράτη θα έχει συνέχεια.

SlPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



11 Ιαν 2018


Κατηγορηματική απάντηση δίνει το υπουργείο Εξωτερικών στην επικριτική σημερινή ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ σχετικά με την πρόσφατη έγκριση του νομοσχεδίου για τη Σαρία από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Με σχετική ανακοίνωση αποσαφηνίζει ότι πρόκειται για μία «εσωτερική υπόθεση της Ελλάδας» η εν λόγω ρύθμιση για τη μουσουλμανική μειονότητα «για την οποία έξωθεν παρεμβάσεις είναι απορριπτέες», καλώντας την «Τουρκία να εστιάζει στα του οίκου της και στις δικές της σοβαρές εσωτερικές υποθέσεις».

Επισημαίνει δε ότι η έγκριση του νομοσχεδίου για τη Σαρία από το ελληνικό Κοινοβούλιο συνιστά ένα «ιστορικό βήμα» το οποίο «ενισχύει την ισονομία και την ισοπολιτεία για όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες», «αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής του συνόλου των μελών της κοινότητας», καθώς «είναι μία ρύθμιση που ενισχύει το καθεστώς των νομικών εγγυήσεων και των ατομικών ελευθεριών».

Επίσης, το υπουργείο Εξωτερικών υπενθυμίζει ότι «οι διωκόμενοι για αντιποίηση άσκησης υπηρεσίας λειτουργού θρησκείας, υπόδικοι και για άλλες αξιόποινες πράξεις, δεν μπορούν να προβάλλονται ως αυτόκλητοι και αξιόπιστοι συνομιλητές για οποιοδήποτε θέμα και σε κανένα ευνομούμενο και εμφορούμενο από δημοκρατικά ιδεώδη ευρωπαϊκό κράτος».

Τέλος, επισημαίνει ότι «ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα έχει δεσμευθεί οικειοθελώς από συγκεκριμένες Συνθήκες, όπως η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Εγκρίθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο η νομική ρύθμιση σχετικά με την Τουρκική Μειονότητα» έγραψε στο Twitter του αναφερόμενος στην ρύθμιση για την σαρία.
«Τουρκική» αποκαλεί προκλητικά τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, ο βουλευτής Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ.

Με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, ο μειονοτικός βουλευτής δήλωσε την ικανοποίηση του για τη ψήφιση από την βουλή, της προαιρετικότητας της Σαρία στην Θράκη. «Εγκρίθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο η νομική ρύθμιση σχετικά με την Τουρκική Μειονότητα» έγραψε ο ίδιος προκλητικά, αναρτώντας και σχετικό δημοσίευμα τουρκικής ιστοσελίδας που επίσης αποκαλεί της μειονότητα τουρκική.

Η επίμαχη ανάρτηση του Χουσεΐν Ζεϊμπέκ


Πρόσφατα, με ευρεία πλειοψηφία η βουλή αποφάσισε την προαιρετικότητα της προσφυγής στον Μουφτή όσων Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικής πίστης έχουν αποφασίσει να τελέσουν θρησκευτικό γάμο.
Πλέον όλα τα ζητήματα του κληρονομικού και οικογενειακού δικαίου θα είναι αρμοδιότητα των αστικών δικαστηρίων, εκτός αν και οι δύο διάδικοι δηλώσουν εγγράφως, με την παρουσία δικηγόρων, ότι επιθυμούν να επιλύσουν τις διαφορές τους μέσω του Μουφτή.

Κατά την ομιλία του στη βουλή, ο βουλευτής Ξάνθης επανέλαβε τις πάγιες θέσεις του, ταυτόσημες με αυτές της Άγκυρας, για εκλογή μουφτήδων από τη μειονότητα -από εκλεκτορικό σώμα που θα αποτελείται από ιμάμηδες- καθώς και των Διαχειριστικών αρχών των βακουφίων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε ανακοίνωσή του σήμερα το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, με αφορμή το νόμο που αναμένεται να ψηφιστεί και αφορά στα οικογενειακά και κληρονομικά δικαιώματα των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, εγκαλεί την Ελλάδα στο θέμα των μουφτήδων, λέγοντας ότι "δεν παίρνει το μάθημά της" ώστε να προβεί και σε αλλαγές στο θέμα της εκλογής των μουφτήδων, όπως μεταδίδει ο ΑΝΤ1.

Η ανακοίνωση του Τουρκικού ΥΠΕΞ:
«Η ελληνική βουλή στις 9 Ιανουαρίου έκανε αποδεκτό ένα νόμο που επιτρέπει την εφαρμογή του Αστικού Δικαίου σε ένα ζήτημα που προκαλούσε διαφωνίες μεταξύ των πλευρών, θέτοντας ως προαιρετική τη χρήση του ισλαμικού νόμου για την Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, (όπως αποκαλεί την μουσουλμανική μειονότητα).
Οι αρχές της Ελλάδας, όπως έκαναν και σε άλλα ζητήματα που αφορούσαν στα καθήκοντα των εκλεγμένων μουφτήδων, δεν διαβουλεύτηκαν με τους εκλεγμένους μουφτήδες, ούτε και γι’ αυτή τη νομοθετική εργασία.
Το εν λόγω νομοθέτημα ετοιμάστηκε όταν μίας ομογενής μας της Δυτικής Θράκης προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Προσδοκούμε η Ελλάδα να προβεί στην εφαρμογή και των άλλων αποφάσεων του ΕΔΑΔ χωρίς διακρίσεις και να καταγράψει τις κοινωνικές οργανώσεις της μειονότητας χωρίς να βρίσκει δικαιολογία στην ονομασία τους.
Παρακολουθούμε με θλίψη την τελευταία περίοδο την Ελλάδα, η οποία δεν αναγνωρίζει τους εκλεγμένους μουφτήδες της τουρκικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, να ασκεί πιέσεις μέσω ποινικών διώξεων στους εκλεγμένους μουφτήδες.
Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι στο παρελθόν σε δίκες του ΕΔΑΔ η Ελλάδα καταδικάστηκε πέντε φορές με την κατηγορία της κατάχρησης εξουσίας όσον αφορά στην εκλογή των μουφτήδων. Γι’ αυτό το λόγο αναμένουμε η Ελλάδα να πάρει το μάθημά της από το παρελθόν και να δώσει τέλος στις νομικές διώξεις που ασκεί εναντίον των εκλεγμένων μουφτήδων».
Πέρα, όμως, από την τουρκική προκλητικότητα ίσως θα έπρεπε να διερευνηθεί τι ακριβώς εννοεί η Άγκυρα με την φράση "Η Ελλάδα δεν παίρνει το μάθημά της". Πέρα από την υπεροπτική τουρκική στάση, μήπως θα έπρεπε να αναλυθεί περαιτέρω η συγκεκριμένη φράση; Μήπως υπάρχουν συμφωνίες και απειλές προς την Αθήνα, η οποία έχει επιλέξει να τις διατηρήσει στην αφάνεια προκειμένου να προχωρήσει σε μια ενδοτική (μεστή φόβου) πολιτική αντιμετώπισης της Τουρκίας;

Σε κάθε περίπτωση θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η απάντηση του Ελληνικού ΥΠΕΞ, αλλά και η συνέχεια επί του θέματος των μουφτήδων από την ελληνική κυβέρνηση, λαμβάνοντας υπόψιν την ιδιαίτερη ανεπίσημη κινητικότητα με συναντήσεις κυβερνητικών στελεχών με τουρκόφρονες της Θράκης κατά το τελευταίο διάστημα (μετά το πέρασμα του Ερντογάν).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Βασίλη Κοψαχείλη

Οι δυνάμεις του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους και των υπολοίπων Σαλαφιστών, έχασαν στη Συρία και το Ιράκ και πολλοί εξ αυτών προσπαθούν να διαφύγουν μέσω Τουρκίας, προκειμένου, είτε να «χαθούν» στο πλήθος είτε να συνεχίσουν την τρομοκρατική τους δράση σε άλλες περιοχές.

Από το 2014 και έπειτα, μετά τις επιθέσεις που δέχθηκε από ακραίους Ισλαμιστές, επίσημα το Τουρκικό κράτος ισχυρίζεται πως έχει υιοθετήσει σκληρή στάση απέναντί τους.

Σύμφωνα με στοιχεία των Τουρκικών υπηρεσιών, από τον Ιανουάριο του 2015, η Τουρκία έχει αρνηθεί την είσοδο στο έδαφός της σε περίπου 38.269 άτομα προερχόμενα κυρίως από τη Συρία που δεν είχαν την ιδιότητα του πρόσφυγα, έχει θέσει σε κράτηση πάνω από 5.000 άτομα που υπάρχουν υποψίες για έμμεση ή άμεση συνεργασία τους με το ΙΚ, καθώς επίσης έχει απελάσει πάνω από 3.290 άτομα προερχόμενα από 95 διαφορετικά κράτη για τα οποία υπήρχαν ενδείξεις συμμετοχής τους στον ISIS/ΙΚ και την Al Nusra/Jabhat Fatah al-Sham/Tahrir al-Sham. Αυτά δηλώνονται επίσημα…

Υπάρχουν όμως και ενδείξεις για μια άλλη πολύ επικίνδυνη εξέλιξη στη γειτονική μας χώρα, η οποία θα πρέπει να μας ανησυχεί και εμάς ως προς τις πιθανές προεκτάσεις της.

Το καθεστώς Erdogan αντιλαμβάνεται ότι έχει εκτεθεί διεθνώς σε ότι αφορά την δράση του εναντίον των δύο «εσωτερικών του εχθρών», του Κουρδικού ΡΚΚ και των Γκιουλενιστών. Επίσης, αντιλαμβάνεται πως όσο θα υπάρχουν Ρώσοι και Αμερικανοί στη Συρία και όσο οι ΗΠΑ θα στηρίζουν, έστω διακριτικά, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που στη μεγάλη τους πλειονότητα αποτελούνται από Κούρδους του YPG (η Τουρκία τους θεωρεί τρομοκράτες), τόσο η Άγκυρα δεν θα νομιμοποιείται να αναλαμβάνει στρατιωτική δράση εναντίον τους.

Έτσι, ενδεχομένως ο Erdogan να μπει στον πειρασμό μέσα από τη δεξαμενή των κυνηγημένων Σαλαφιστών τρομοκρατών της Συρίας που αναζητούν καταφύγιο και κάλυψη στην Τουρκία, να μπει στον πειρασμό – αν δεν το έχει κάνει ήδη – να οικοδομήσει ένα παράλληλο παρακρατικό μηχανισμό τον οποίο θα στρέψει εναντίον των «εσωτερικών εχθρών» και με καταδρομικές ενέργειες εναντίον του YPG εντός της Συρίας.

Έτσι, θα απαλλάξει από αυτό το έργο τις Τουρκικές ΕΔ και την Στρατοχωροφυλακή που εκθέτουν διεθνώς την Τουρκία με τον πόλεμο εναντίον των Κούρδων της Συρίας και των «εσωτερικών εχθρών» και θα εξασφαλίσει έργο για τα ορφανά των Σαλαφιστών, οι οποίοι λόγω της κάλυψης που θα τους παρασχεθεί, θα γίνουν οι πιστότεροι σύμμαχοι του καχύποπτου Ερντογάν για κάθε χρήση και ενέργεια.

Οι προεκτάσεις ενός τέτοιου σεναρίου θα πρέπει να μας απασχολήσουν, καθώς στα πλάνα του Erdogan (και των όψιμων «φίλων» του…) δεν είναι μόνο ο χώρος της Νοτιοανατολικής Τουρκίας και της Βόρειας Συρίας, αλλά και η Θράκη και τα Βαλκάνια.

Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός ΑναλυτήςLiberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Ιαν 2018


Την ικανοποίησή του για την κοινωνική και τη διαφαινόμενη πολιτική συναίνεση για το θέμα της αλλαγής στη δικαιοδοσία των μουφτήδων εξέφρασε, μιλώντας στην ολομέλεια της Βουλής, ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Κώστας Γαβρόγλου.

«Είναι μία σημαντική ημέρα στο κοινοβούλιο, όχι μόνο επειδή υπάρχει συμφωνία όλων των κομμάτων -εκτός της Χρυσής Αυγής-, αλλά επειδή τίθενται με μεγαλύτερη σαφήνεια τα επιχειρήματα μιας εξαιρετικά περίπλοκης κατάστασης και με τη λύση που προτείνουμε φαίνεται να έχουμε πετύχει κοινωνική και πολιτική συναίνεση», σημείωσε ο υπουργός και πρόσθεσε ότι «η θετική ψήφος των κομμάτων σημαίνει και σεβασμό των ταυτοτικών στοιχείων».

Ο κ. Γαβρόγλου αναγνώρισε τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που έχουν γίνει για ζητήματα της μουσουλμανικής μειονότητας από προηγούμενες κυβερνήσεις κατά τη δεκαετία του '90 («επί κυβερνήσης Μητσοτάκη αλλά και επί υπουργείας Γ. Παπανδρέου στο υπουργείο Παιδείας», ανέφερε χαρακτηριστικά) και επεσήμανε ότι η σημερινή ρύθμιση αν και φαίνεται τεχνική, «αγγίζει θέματα καθημερινότητας των συμπoλιτών μας».

Από πλευράς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πλην της Χρυσής Αυγής, εκφράστηκε η διάθεση υπερψήφισης του νομοσχεδίου και διατυπώθηκαν νομοθετικές βελτιώσεις. Ειδικότερα, εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Γιάννης Ανδριανός σημείωσε ότι η ΝΔ υπερψηφίζει το νομοσχέδιο, καθώς «βελτιώνει περισσότερο την ισονομία και επιλύει τις λίγες αλλά υπαρκτές εντάσεις ανάμεσα σε συλλογικά και ατομικά δικαιώματα».

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «βήμα ταυτοποίησης των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας» και τόνισε: «θα συμβάλουμε στην κατεύθυνση αυτή, υπερψηφίζοντας το νομοσχέδιο». «Η ρύθμιση, αν και έχει ατελή μορφή και αποσπασματικό χαρακτήρα, είναι ώριμη να τη δεχτεί η μουσουλμανική μειονότητα», δήλωσε ο Ι. Δελλής, εκ μέρους του ΚΚΕ.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίκης, των ΑΝΕΛ, χαρακτήρισε τη ρύθμιση «κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη». Από την Ένωση Κεντρώων, ο Ι. Σαρίδης, επέκρινε την κυβέρνηση για «λανθασμένους χειρισμούς» σχετικά με τη διεξαγωγή του διαλόγου για τη νομοθετική ρύθμιση, ωστόσο δήλωσε ότι θα υπερψηφίσει το σχέδιο νόμου.

«Θα υπερψηφίσουμε επί της αρχής την εκσυγχρονιστική προσπάθεια», ανέφερε ο Γρηγόρης Ψαριανός, από το Ποτάμι, και πρόσθεσε: «πρέπει με μεγάλα βήματα και θαρραλέα να αντιμετωπίζουμε ζητήματα σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων».

Στον αντίποδα, από το κόμμα της Χρυσής Αυγής, ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, αφού επέκρινε την κυβέρνηση για τον χειρισμό των ζητημάτων που άπτονται των σχέσεων με την Τουρκία, τόνισε ότι η Χρυσή Αυγή θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Ιαν 2018


Του Άγγελου Γ. Αγοραστού

Τα τελευταία έτη, με την έναρξη των υποτιθέμενων «προσφυγικών» ροών προς τη Δύση, παρακολουθούμε μία ενορχηστρωμένη επίθεση "αγάπης" ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς προς το Ισλάμ. Μια αγάπη τόσο μονομερής που οι «Ισλαμο-αγαπούληδες» παραβλέπουν ακόμη και βιασμούς δικών τους οπαδών από μουσουλμάνους λαθρομετανάστες. Χαρακτηριστική η αφίσα της Γερμανικής Αριστεράς: «ανταλλάσσουμε τους ρατσιστές με τους βιαστές» (racists for rapists), και οι αφίσες κομμάτων της Ελληνικής Αριστεράς στην Αραβική γλώσσα που καλούν τους μουσουλμάνους «αδερφούς» στο φεστιβάλ της Αθήνας. Δύο ιδεολογίες τόσο διαμετρικά αντίθετες σε τόσα πολλά επίπεδα που λογικά θα έπρεπε να είναι ορκισμένοι εχθροί, παρά σύμμαχοι.

Το Ισλάμ δεν είναι μία θρησκεία ανεκτικότητας και αγάπης όπως η δική μας. Μην κοιτάζετε που εμείς οι Χριστιανοί πηγαίνουμε χαλαρά στην εκκλησία - όσοι πηγαίνουμε - λέμε χαλαρά ένα πάτερ ημών και είμαστε ελεύθεροι εάν θέλουμε να μην πιστεύουμε κιόλας ή και να βρίζουμε τα Θεία. Αυτοί δεν πιστεύουν χαλαρά, η πίστη τους είναι υποχρεωτική και η θρησκεία τους αποτελεί ένα ολοκληρωμένο νομικό και αξιακό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των οπαδών της. Ο απώτερος σκοπός οποιουδήποτε πιστού μουσουλμάνου είναι η επιβολή Θεοκρατικού καθεστώτος τόσο στη Διοίκηση όσο και στη Δικαιοσύνη (Σαρία). Το Ισλάμ και η Δημοκρατία για την οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται η Αριστερά, πόσο μάλλον η σύγχρονη αναρχο-Δημοκρατία, είναι έννοιες παντελώς ασύμβατες μεταξύ τους.

Το Ισλάμ και η χειραφέτηση των γυναικών δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Στο Κοράνι τονίζεται ξεκάθαρα ότι η παντρεμένη γυναίκα είναι κυριολεκτικά κτήμα του άνδρα και πως δεν νοείται να βγαίνει από το σπίτι ασυνόδευτη, πόσο μάλλον να κυκλοφορεί ημίγυμνη και μεθυσμένη κατά τη νυχτερινή της έξοδο. Μόλις εγκαθίστανται κάπου απαιτούν να εφαρμοσθεί αυτά που λέει το κοράνι. Κόψιμο της κλειτορίδας στα 13, γάμος στα 14, και θάνατος δια λιθοβολισμού για την γυναίκα που θα διανοηθεί να κοιτάξει άλλον άνδρα.

Το Ισλάμ θεωρεί τους ομοφυλόφιλους και γενικά τις μειοψηφίες σεξουαλικού προσανατολισμού - που τόσο σθεναρά υπερασπίζεται η Αριστερά - ως απόβλητους και ιερόσυλους. Οι περισσότερες Ισλαμικές χώρες διατηρούν αυστηρότατες ποινές για ομοφυλοφιλικές πράξεις: φυλάκιση, πρόστιμο, δημόσιο μαστίγωμα, έως θανατική ποινή.

Το Ισλάμ περιορίζει σημαντικά την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, πολιτικής, θρησκευτικής, καλλιτεχνικής. Απαγορεύει τη ζωγραφική και την καλλιτεχνική απεικόνιση όχι μόνον του Προφήτη αλλά γενικώς έμψυχων όντων. Η Δυτική ανθρωποκεντρική τέχνη, πόσο μάλλον η σύγχρονη και πολλές φορές χυδαία τέχνη των κουλτουριάρηδων θα ήταν αδιανόητη στις Ισλαμικές κοινωνίες.

Η υποστήριξη της Αριστεράς στην Ισλαμική λαθρομετανάστευση των εκατομμυρίων ανειδίκευτων φθηνών εργατικών χεριών πώς ακριβώς συνάδει με τους κοινωνικούς αγώνες της για τα δικαιώματα των εργατών; Ο ίδιος ο Μαρξ καταδίκαζε απερίφραστα τη μαζική Ιρλανδική μετανάστευση στις ΗΠΑ ως όργανο του Κεφαλαίου που θα έριχνε τους μισθούς και θα έσπερνε διχόνοια στην εργατική τάξη.

Πώς λοιπόν εξηγείται αυτή η "ανιδιοτελής αγάπη" της αριστεράς προς τους μουσουλμάνους "αδερφούς;"

Το κλειδί της ανίερης αυτής συμμαχίας αποτελεί ο κοινός στόχος της κατάλυσης της αστικής Δημοκρατίας μέσω της δημογραφικής αλλοίωσης και η δημιουργία μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, η οποία όμως εάν καταλήξει Ισλαμική, δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με την αριστερά. Θεωρώντας τους Ισλαμιστές ως ταξικούς αδερφούς, οι ηγέτες της Αριστεράς ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν τον Ισλαμισμό ως «πολιορκητικό κριό» για να προκαλέσουν την πτώση του καπιταλισμού. Στη διαδικασία αυτή, βλέπουν τη θυσία των ατομικών δικαιωμάτων - ιδίως των γυναικών και των ομοφυλόφιλων - ως ένα αποδεκτό τίμημα έναντι του υπέρτερου στόχου που είναι η καταστροφή του καπιταλισμού.

Οι Ισλαμιστές πάλι, προσποιούνται ότι ενώνονται με την Αριστερά υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών, ως μία κίνηση τακτικής για να επιτύχουν τον αληθινό στόχο τους που είναι η επιβολή της ολοκληρωτικής Θεοκρατίας τους. Το μεταναστευτικό κύμα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη πιθανότατα αποτελεί συνειδητή κίνηση των πιστών που ακολουθούν τις εντολές του Προφήτη που από την Μέκκα «μετανάστευσε» στη Μεδίνα. 93 στίχοι στο Κοράνι δίνουν κατευθύνσεις για τον σκοπό αυτό. «θα πλημμυρίσουμε τη Δύση με μετανάστες ώστε να κυριαρχήσουμε στις κοινωνίες αυτές από μέσα», Χαλίφης Ισλαμικού Κράτους, Φεβρουάριος 2015. Οι μουσουλμάνοι μουσαφίρηδες δεν βλέπουν τους Ισλαμο-αγαπούληδες ως ταξικά τους αδέρφια αλλά ως άπιστους μεσο-αστούς.

Ποιοί είναι φανατικά υπέρ της μουσουλμανικής διείσδυσης στην Πατρίδα μας; Ακριβώς οι ίδιοι που θέλουν την καταστροφή της μεσαίας αστικής τάξης: ο ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ, λοιποί αριστερίζοντες, αντιφά, αναρχικοί.

Οι «προοδευτικές μούμιες» μέσω των ανοιχτών συνόρων και της απέχθειάς τους για τα Εθνικά και Χριστιανικά σύμβολα ταυτίζονται απόλυτα με τους εμπνευστές της παγκοσμιοποίησης. Οι σημερινοί αριστεροί (όχι ο Γλέζος και ο Σάντας), βλέπουν τη σημαία ως σουβενίρ που μπορούν να την μοιράζουν στους τουρίστες, να την κληρώνουν στις σημαιοφόρους σαν να είναι η κούκλα της Μπάρμπυ ή να την καίνε στις διαδηλώσεις. Η εικόνα του ανύπαρκτου Ιερώνυμου της Ελλαδικής εκκλησίας να βγάζει τον σταυρό για να μοιράσει φαγητό σε μουσουλμάνους επειδή "θα προκληθούν" μόνον θλίψη εκπέμπει. Γιατί "να προκληθούν;" Μα εάν "προκληθούν" αποδεικνύει ότι είναι φανατικοί. Οι χριστιανοί γιατί "δεν θα προκληθούν" που βλέπουν τις ορδές των λαθρο-εισβολέων μέσα στις Πατρίδες τους;

Και επειδή το φτωχό λεξιλόγιο των Ισλαμο-αριστερών εξαντλείται μόνον σε δύο λέξεις, «ρατσιστής» και «φασίστας», ας τονίσω ότι η δυσφορία των Ελλήνων έναντι των λαθρο-εισβολέων δεν εκπορεύεται από κάποια ιδεολογία περί φυλετικής ανωτερότητας αλλά από το γεγονός ότι αυτή η χώρα είναι η Πατρίδα μας, είναι το σπίτι μας, και όποιος θέλει να μπει στο σπίτι μας δεν θα μπει λάθρα (στα κρυφά) αλλά οφείλει να χτυπήσει την πόρτα. Και εάν τον δεχθούμε, τότε θα πρέπει να προσαρμοσθεί στους κανόνες και στους νόμους του οικοδεσπότη που τον φιλοξενεί και όχι να απαιτεί να επιβάλει τους δικούς του. Δεν θα αλλάξουμε ούτε τη θρησκεία μας, ούτε τον τρόπο ζωής μας. Αυτοί θα προσαρμοσθούν σε εμάς και όχι εμείς σε αυτούς. Κι αν δεν τους αρέσει μπορούν να κάνουν χρήση μιας άλλης μεγάλης κατάκτησης της αστικής δημοκρατίας μας: της ελευθερίας να φύγουν.

Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης που συντελείται αυτή την στιγμή στο εσωτερικό της Δύσης θα έχει μακροχρόνιες συνέπειες για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται ηγετίσκους σαν αυτόν της Γαλλίας που τον εξέλεξαν τα ΜΜΕ για να γεμίσει με λαθρο-εποίκους τη χώρα και που μαζί με την Ισλαμίστρια δήμαρχο του Παρισιού έχουν μετατρέψει την πόλη σε ένα απέραντο τσαντίρι, αλλά ηγέτες σαν τον Ορμπάν που έκλεισε το Πανεπιστήμιο του Σόρος στην Ουγγαρία και τον κατηγόρησε ευθέως ως χρηματοδότη του επιδοτούμενου Ισλαμικού εποικισμού. Βεβαίως, η "αριστεροσύνη" των ανά τον κόσμο Ισλαμο-αγαπούληδων δεν θίγεται, παρ' όλο που χρηματοδοτούνται για την αλληλεγγύη τους από τις οργανώσεις του καπιταλιστή κερδοσκόπου των αγορών.

Οι Ισλαμο-αριστεροί αποτελούν μία απέλπιδα προσπάθεια αποσυντιθέμενων μαρξιστών που ήταν σε κατάσταση σήψης, κλινικά νεκροί, να βγούνε από τον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας προσδενόμενοι στις ανερχόμενες δυνάμεις του Ισλάμ (από το βιβλίο του Μισέλ Ουελμπέκ, «Υποταγή»). Στόχος των Ισλαμο-αριστερών είναι ο δυτικός τρόπος ζωής, η αστική δημοκρατία μας, η οποία παρ' όλες τις ατέλειές της αποτελεί ότι καλύτερο έχει να επιδείξει ο ανθρώπινος πολιτισμός στη διάρκεια τόσων χιλιετηρίδων εξέλιξης.

* Ο κ. Άγγελος Γ. Αγοραστός είναι Διδάκτορας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Ιαν 2018


Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Σήμερα, τρία και πλέον χρόνια μετά την απροσδόκητη αλλά όχι αναιτιολόγητη εξάπλωση, μπορούμε να μιλάμε για στρατιωτική ήττα του ISIS στα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας και την κατάρρευση του «Χαλιφάτου». Δεν μπορούμε όμως να μιλάμε για την εκρίζωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην περιοχή και πολύ περισσότερο για την ειρήνευση της. Παρά τις αρχικές φοβίες ή προσδοκίες, για κατάρρευση των αυθαίρετων συνόρων της περιοχής του σχεδίου Sykes-Picot, αυτά παραμένουν ανθεκτικά, ευρέως διεθνώς και τοπικώς υποστηριζόμενα (σε διακηρυκτικό επίπεδο), αλλά και πολυπλεύρως αμφισβητούμενα και υπονομευόμενα.

Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ, al-Abadi, έκανε λόγο για νίκη των ιρακινών δυνάμεων εναντίον του ISIS και ανάκτηση του ελέγχου των συνόρων της χώρας του με τη Συρία. Ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά των συνόρων, ο Πρόεδρος Putin επισκεπτόμενος αιφνιδιαστικά τη Συρία, προέβαινε σε παραπλήσιες δηλώσεις κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Assad. Μπορεί στο Ιράκ οι δυνάμεις ασφαλείας να ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της χώρας αλλά στη Συρία, το καθεστώς της Δαμασκού, παρά τις αποφασιστικές του νίκες, δεν προβλέπεται να ανακτήσει σύντομα τον πλήρη έλεγχο της επικράτειας.

Η κατάσταση παραμένει ακόμη έκρυθμη, ειδικά στη Συρία, με τις ισορροπίες να είναι εύθραυστες και ξένα στρατεύματα να συνεχίζουν να δρουν, με ή χωρίς την έγκριση της Δαμασκού, στα εδάφη της. Μια ετερόκλητη χαλαρή σύμπραξη μεταξύ Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας προσπαθεί να προωθήσει μια πολιτική λύση στο βαθύτατη διχασμένη χώρα. Οι συνομιλίες των τριών πλευρών στα τέλη Νοεμβρίου στο Sochi ανέδειξαν τις διαφορετικές απόψεις Μόσχας και Τεχεράνης αλλά και εσωτερική αντιπαράθεση σκληροπυρηνικών-μετριοπαθών στη δεύτερη. Σε αδιέξοδο και οι ειρηνευτικές συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη για το μέλλον της Συρίας. Μέχρι σήμερα, κερδισμένοι των συγκρούσεων εμφανίζονται η Ρωσία, η Τεχεράνη και το καθεστώς Assad που φαίνεται ότι ανέλπιστα εξασφάλισε τη διατήρηση του έστω και μέρος (70%) της χώρας.

Το Ιράν, συμμετέχοντας ενεργά στα πεδία των μαχών της Συρίας με επίλεκτες δυνάμεις των Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), με υψηλό κόστος και απώλειες, φιλοδοξεί να μονιμοποιήσει την παρουσία του και επικυριαρχία επί της Δαμασκού. Οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες των IRGC ονειρεύονται μια νέα Hezbollah, «κράτος εν κράτει» στη Συρία.
Η Ρωσία, έχοντας αναβαθμίσει τις αεροναυτικές της βάσεις στη χώρα, σίγουρα δεν επιθυμεί την παρουσία μιας ιρανικής παραστρατιωτικής οργάνωσης ούτε φυσικά και τη χειραγώγηση της Δαμασκού από τους «μουλάδες» της Τεχεράνης.
Στο ίδιο μήκος και το Ισραήλ που συνεχώς στοχοποιεί το τελευταίο διάστημα ιρανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις χωρίς να συναντά καμία πρακτική αντίδραση από τις ρωσικές δυνάμεις στη Συρία.
Ο τρίτος σύμμαχος της ετερόκλητης συμμαχίας, η Άγκυρα, καιροφυλακτεί την κατάλληλη ευκαιρία να στραφεί κατά των ενοχλητικών και ενδυναμωμένων Κούρδων του Democratic Union Party (PYD) και της ευρύτερης συμμαχίας των Syrian Democratic Forces (SDF). Στη γενικότερη προσπάθεια αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος, η Άγκυρα προωθεί ευκαιριακές συστράτευσης με τη Βαγδάτη και την Τεχεράνη. Στην επιδίωξη αυτή δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με το καθεστώς της Δαμασκού υποστηρίζοντας το τελευταίο για την αποκατάσταση του ελέγχου της συριακής επικράτειας με τη σύμπραξη των Τουρκεμένων (κατόπιν ανταλλαγμάτων) αλλά ακόμη και με χρήση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Φαίνεται αναπόφευκτο, ότι αργά ή γρήγορα, η Ουάσιγκτον θα κληθεί, για άλλη μια φορά να λάβει θέση στην εκβιαστική στάση της Τουρκίας, επιλέγοντας μεταξύ της σημαντικής αυτής χώρας και των Κούρδων. Το μέγεθος και στρατηγική σημασία της Τουρκίας βαραίνουν συντριπτικά υπέρ της Άγκυρας στην αμερικανική επιλογή. Αστάθμητοι όμως παράγοντες και ειδικά η συνέχιση μιας απρόκλητης τουρκικής αντιαμερικανικής τοποθέτησης (αν μάλιστα λάβει και φιλοϊρανική χροιά) μπορεί να οδηγήσουν την Ουάσιγκτον, ως μέσον πίεσης, να εντείνει την υποστήριξη της προς το κουρδικό στοιχείο.

Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις θα έχει και η στάση του Assad που θα κληθεί να αποδείξει αν η σθεναρή στάση του μπορεί τώρα να αντικατασταθεί με μια επιδέξια εξωτερική διπλωματία και μέτρα εσωτερικής ειρήνευσης που θα επαναφέρουν την χώρα στην κανονικότητα. Η πρόσφατη οικογενειακή ιστορία του, η «τύφλωση» της επιτυχίας και ο πολυκερματισμός και ριζοσπαστικοποίηση όλων των πλευρών κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν μας κάνουν αισιόδοξους για ένα τέτοιο σενάριο. Δεν αποτελεί όμως και απίθανο ενδεχόμενο, η βίαιη αντικατάσταση του με κάποια άλλη, πιο διαλλακτική στα όμματα των Ρώσων υποστηρικτών της Δαμασκού, προσωπικότητα.

Στο Ιράκ η κατάσταση φαίνεται πιο αισιόδοξη καίτοι οι δύο περιοχές, όπως απέδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα, είναι αλληλοεπηρεαζόμενες και αποτελούν ένα ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων. Ο έλεγχος του Κιρκούκ οδήγησε τον Οκτώβριο σε χαμηλής έντασης συγκρούσεις μεταξύ Ιρακινών και Κούρδων (Kurdistan Regional Government-KRG) με άνετη επικράτηση των πρώτων με τη σημαντική βοήθεια των σιϊτικών πολιτοφυλακών.
Το δημοψήφισμα των Κούρδων, το Σεπτέμβριο του 2017, συγκέντρωσε συντριπτική υποστήριξη υπέρ της ανεξαρτητοποίησης αλλά οδήγησε και στην απομόνωση της KRG. Οι Κούρδοι του Ιράκ, βαθύτατα και πολυεπίπεδα διχασμένοι, διαπνέονται από αλυτρωτικά αισθήματα ενώ παράλληλα σε αντάλλαγμα της πολύτιμης τουρκικής οικονομικής συνεργασίας συχνά αποτελούν σύμμαχο της Άγκυρας, για την αντιμετώπιση των «αδελφών» του Kurdistan Workers’ Party (ΡΚΚ). Από την άλλη μεριά, η KRG αποτελεί για τις ΗΠΑ έναν εν δυνάμει σύμμαχο και κυρίως μοχλό πίεσης όχι μόνο προς μια φιλοϊρανική Βαγδάτη αλλά και τις γειτονικές χώρες που διαθέτουν κουρδικές μειονότητες. Απλά, η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται τη βαθύτατη διάσπαση του κουρδικού χώρου και δικαιολογημένα είναι διστακτική προς μια εντονότερη υποστήριξη της που νομοτελειακά θα οδηγήσει τη Βαγδάτη πιο κοντά στην Τεχεράνη και τις ΗΠΑ σε πορεία σύγκρουσης με την Άγκυρα.
Η Ουάσιγκτον λοιπόν συνετά υποστηρίζει τη συνέχιση της συμμετοχής του «φιλοαμερικανικού» Ιρακινού Κουρδιστάν στο κράτος του Ιράκ, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει ανάχωμα στην αυξανόμενη σιιτική διείσδυση. Εκτιμάται ότι με ορισμένα ανταλλάγματα και παραχωρήσεις εκ μέρους της Βαγδάτης, η KRG θα αποδεχθεί το ρόλο αυτό μέσα σε μια ισότιμη ομοσπονδιακή οντότητα του Ιράκ.
Το μεγάλο δίλημμα είναι πλέον στη Βαγδάτη, να αποδεχθεί την πραγματικά ισότιμη παρουσία Σουνιτών, Σιϊτών και Κούρδων ή να επαναλάβει τα σφάλματα του παρελθόντος που οδήγησαν σε μακροχρόνιες συγκρούεις με τους Κούρδους και γιγάντωσαν το σουνιτικό εξτρεμισμό ως αναπόφευκτη αντίδραση στις καταπιέσεις και ρεβανσιστικές πολιτικής μιας σιϊτικής ιρακινής κυβέρνησης. Δύσκολα όμως η Τεχεράνη θα δεχθεί να απεμπολήσει τον αυξημένο έλεγχο που ασκεί σήμερα μέσω της σιϊτικής πλειοψηφίας στο Ιράκ. Μη ξεχνάμε όμως ότι η εθνοτική μακροχρόνια αντιπαράθεση των δύο χωρών δημιουργεί ορισμένες δυσπιστίες στα σιϊτικά στοιχεία και στις ελίτ της Βαγδάτης.

Δυστυχώς το περιβάλλον της Μέσης Ανατολής θα εξακολουθήσει να είναι πρόσφορο για κάθε εξτρεμιστή που ονειρεύεται την πρόκληση ενός ιερού πολέμου για την εξόντωση των «απίστων» και για κάθε παράταξη που πιστεύει στην ανέφικτη πλήρη επικράτηση της σε ένα αγώνα «μηδενικού αθροίσματος» κυρίως μεταξύ Σουνιτών και Σιϊτών.
Για άλλη μια φορά, είναι επιβεβλημένη η παρουσία της Ουάσιγκτον ώστε να ισορροπήσει με τον πειθαναγκασμό και την εποικοδομητική διαμεσολάβηση τις αντιμαχόμενες παρατάξεις στο Ιράκ. Παράλληλα θα πρέπει να καθησυχάσει τα σουνιτικά κράτη της περιοχής θέτοντας ευδιάκριτα όρια, να αναχαιτίσει τις βλέψεις των σκληροπυρηνικών της Τεχεράνης, χωρίς να οδηγηθούμε σε σύγκρουση και να περιορίσει την αυξανόμενη ρωσική επιρροή σε αυτήν την περιοχή. Έργο δύσκολο, αμφιβόλου αποτελέσματος αλλά υψηλότατου κόστους που πιθανόν -εν μέρει ορθολογικά- δεν επιθυμεί να αναλάβει η ηγεσία των ΗΠΑ. Σίγουρα η επιτυχία αυτού του έργου προϋποθέτει ικανότατους χειρισμούς, λεπτεπίλεπτες προσεγγίσεις, ευρεία αποδοχή, αξιοπιστία και συνέπεια, εχέγγυα που μάλλον δεν διαθέτει σήμερα η Ουάσιγκτον.
Μια συνεργασία ΗΠΑ και Ρωσίας θα ήταν πολλαπλώς ωφέλιμη για τη Μέση Ανατολή, δυστυχώς όμως καθημερινά οι δύο χώρες απομακρύνονται και μόνο διεθνή τραγικά γεγονότα θα μπορούσαν να ανατρέψουν αυτήν την αδιέξοδη πορεία.

Ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής, η οποία σημειωτέον θα παραμένει ασταθής για πολλά ακόμη χρόνια, είναι σημαντικός όχι μόνο λόγω της στρατηγικής σημασίας, των κινδύνων διάχυσης της αστάθειας και τρομοκρατίας, των ενεργειακών πόρων της αλλά και για τα ενδεχόμενα κέρδη που θα επιφέρει στους εμπλεκομένους, η συμμετοχή στην ανοικοδόμηση του Ιράκ και της Συρίας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας) πρέπει και μπορεί να είναι παρούσα τουλάχιστον στην προσπάθεια της ανοικοδόμησης, αναλαμβάνοντας τα ανάλογα ρίσκα και υποχρεώσεις, σε κρατικό και ιδιωτικό επίπεδο.

* Ο Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα)
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



4 Ιαν 2018


Γράφει ο διεθνολόγος Γιώργος Κουλούρης

Η Μέση Ανατολή βρίθει από ζητήματα που απασχολούν την διεθνή πολιτική σκηνή, όπως συνεχίστηκε και την περασμένη χρονιά. Άλλα έχουν μακροχρόνια ιστορία άλλα προέκυψαν κατά την πάροδο του περασμένου έτους, όλα όμως διατηρούν το ευμετάβλητο πολιτικό περιβάλλον, ιδίως από την Αραβική Άνοιξη και ύστερα.

Η σταδιακή συρρίκνωση του Ισλαμικού Κράτους και ο συριακός εμφύλιος, ο εμφύλιος στην Υεμένη, η πρόσφατη ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ από τις Η.Π.Α ως πρωτεύουσας του Ισραήλ αλλά και το ασταθές πολιτικό σκηνικό που επικρατεί στον Λίβανο, αποτελούν ορισμένα από τα πιο κρίσιμα μέτωπα.

Τα προαναφερθέντα γεγονότα επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή αλλά και τα περισσότερα εξ αυτών αναδεικνύουν την παγιωμένη διαμάχη μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν για περιφερειακή ηγεμονία.

Η έκβαση του συριακού εμφυλίου και η εδαφική συρρίκνωση του Ισλαμικού Κράτους

Μετά τον Μάρτιο του 2011 ο συριακός εμφύλιος συνεχίζεται σε χαμηλότερη ένταση εν συγκρίσει με το παρελθόν. Ο Άσαντ με την στρατιωτική στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν φαίνεται να επικρατεί σε αυτή την μάχη, όμως η πλευρά της Δύσης παραμένει καχύποπτη προς το πρόσωπό του. Πλέον το τοπίο ξεκαθαρίζει ανάμεσα στις διαφορετικές πλευρές που έλαβαν μέρος με κύριες να είναι οι κυβερνητικές δυνάμεις με τις συριακές στρατιωτικές δυνάμεις, η αντιπολίτευση με τον  Ελεύθερο Συριακό στρατό, το Ισλαμικό Κράτος οι Κούρδοι υπό το PYD.

Η πλειοψηφία της συριακής επικράτειας ελέγχεται από τις κυβερνητικές δυνάμεις, καθώς μεγάλες κομβικές πόλεις όπως η Παλμύρα που θεωρείται μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO ανακαταλήφθηκε από την πλευρά Άσαντ τον Μάρτιο του 2017, ενώ το Βόρειο τμήμα της Συρίας ελέγχεται από τους Κούρδους. Παράλληλα και στο Χαλέπι η πλευρά του Άσαντ δείχνει να επικρατέι. Επίσης, η περιοχή Ράκα, ένα από τα προπύργια του Ισλαμικού Κράτους, ανακαταλήφθηκε από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις. Οι αντικαθεστωτικοί εκτιμάται ότι ελέγχουν περίπου το 12% της συριακής επικράτειας, ενώ το Ισλαμικό Κράτος το 5% έως 8%, με βάση την περιοχή Ιντλίμπ.

Βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρισθεί η περιοχή Ρογιάβα που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Κούρδων της Συρίας. Στις πρόσφατες εκλογές της 1ης Δεκεμβρίου το PYD κέρδισε την πλειοψηφία των θέσεων, ενώ επίκεινται οι εκλογές του Ιανουαρίου για την εκλογή του σώματος που θα λειτουργεί σαν περιφερειακό κοινοβούλιο.

Στο πλαίσιο διευθέτησης του συριακού εμφυλίου η Ρωσία, όπου κατέχει δεσπόζουσα θέση στην περιοχή έχοντας 2 στρατιωτικές βάσεις στην Λαττάκεια και στην Ταρτούς, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την εκκίνηση ειρηνευτικής διάσκεψης. Στις συνομιλίες του Σότσι στις 29-30 Ιανουαρίου του 2018 αναμένεται να συμμετάσχουν η Ρωσία, η Συρία, η Τουρκία, το Ιράν αλλά και η πλευρά των Κούρδων. Σε επίπεδο Ο.Η.Ε αναμένεται να ξεκινήσει νέος γύρος διαπραγματεύσεων με γνώμονα την αναθεώρηση του Συντάγματος και επικείμενες εκλογές.

Είναι εμφανές ότι κυρίαρχο ρόλο έχει η Ρωσία στην εξέλιξη του συριακού εμφυλίου, ωστόσο το τελευταίο διάστημα και οι Η.Π.Α έχουν αυξήσει τα στρατεύματά τους από 500 σε 2,000. Αυτό σημαίνει ότι θα επιδιώξουν ρόλο στις επερχόμενες συνομιλίες για την ειρηνική διευθέτηση του συριακού εμφυλίου. Ποια θα είναι η επιλογή επίλυσης δεν μπορεί να προδικασθεί, δεδομένου του υπάρχοντος κατακερματισμού της Συρίας σε πολιτικό επίπεδο. Το πιο δύσκολο σημείο τώρα είναι η επικράτηση ειρήνης στη Συρία λόγω των αναδυόμενων αντικρουόμενων συμφερόντων.

Υεμένη: ένας εμφύλιος που εξελίσσεται σε ανθρωπιστική κρίση

Στην Υεμένη μαίνεται ένας από τους πιο επίπονους εμφυλίους πολέμους που έχει φθάσει στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης. Η βασική διαμάχη είναι μεταξύ της κυβέρνησης υπό τον Πρόεδρο Χάντι και την στήριξη της Σαουδικής Αραβίας και των Χούτι, μίας ομάδας σιιτών ανταρτών υποστηριζόμενη από το Ιράν.  Το συγκεκριμένο πεδίο σύγκρουσης αποτελεί άλλη μία περίπτωση ανταγωνισμού μεταξύ των 2 ηγεμονικών δυνάμεων Σαουδικής Αραβίας και Ιράν.

Η  κύρια αιτία του πολέμου ήταν η αποτυχία ομαλής πολιτικής μετάβασης το 2011, μετά την παράδοση της εξουσίας από τον επί 33 χρόνια Πρόεδρο Σαλέχ στον Μανσούρ Χάντι. Λόγω του τεταμένου κλίματος εξαιτίας της Αραβικής  Άνοιξης αλλά και των προβλημάτων διαφθοράς, ανεργίας, επισιτιστικής ασφάλειας και επιθέσεων από την Αλ Κάιντα στην νότια πλευρά της χώρας ευνόησαν την εξέγερση κατά της προηγούμενης κυβέρνησης από την πλευρά των Χούτι. Παράλληλα κέρδισαν έδαφος μέχρι να σταθεροποιηθεί στην εξουσία ο νέος Πρόεδρος Χάντι, με αποτέλεσμα να επικρατήσει η αναταραχή στην χώρα. Οι σημαντικότερες περιοχές ήλθαν υπο τον έλεγχο των Χούτι, ενώ παρουσία στην χώρα έχει τόσο η Αλ Κάιντα όσο και το Ισλαμικό Κράτος.

Τα προβλήματα που προκύπτουν από τον εμφύλιο στην Υεμένη είναι υψίστης σημασίας καθώς 20εκ άνθρωποι χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, με 11εκ εξ αυτών να είναι παιδιά. Παράλληλα, 400,000 παιδιά κινδυνεύουν με υποσιτισμό, ενώ τα κρούσματα χολέρας έχουν σημειώσει ραγδαία αύξηση καθώς φθάνουν τους 3,000 θανάτους. Επιπροσθέτως, μεγάλο μέρος του πληθυσμού είτε έχει μεταναστεύσει είτε έχει εκτοπιστεί, περίπου 3 εκ.

Κομβικό σημείο για την εξέλιξη του εμφυλίου στην Υεμένη αποτελεί η δολοφονία του πρώην Προέδρου Σάλεχ από αντάρτες των Χούτι. Χωρίς την παρουσία του Σάλεχ αναμένεται να ενισχυθεί η θέση των Χούτι στην χώρα, γεγονός που θα κλιμακώσει την ένταση. Παράλληλα, η ένταση στην περιοχή επηρεάζεται και από την πρόσφατη εκτόξευση πύραλου από τους Χούτι προς την Σαουδική Αραβία. Γεγονός που επικρίθηκε και από τις Η.Π.Α, ενώ η πλευρά της Τεχεράνης κατηγορεί τις Η.Π.Α και την Σαουδική Αραβία για την κλιμάκωση των εχθροπραξιών.

Όπως διαπιστώνεται και ο εμφύλιος στην Υεμένη βρίσκεται υπό την σφαίρα επιρροής Σαουδικής Αραβίας και Ιράν. Παράλληλα, έχει ιδιαίτερη σημασία η εξέλιξή του δεδομένου ότι από τα στενά του Μπαμ Αλ Μαντάμπ που ενώνουν την Ερυθρά Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό διεξάγεται μεγάλο μέρος της θαλάσσιας μεταφοράς πετρελαίου. Το 2013 μεταφέρθηκαν περισσότερα από 3,5εκ βαρέλια πετρελαίου καθημερινά.

Λαμβάνοντας υπόψη την μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, αλλά και την συνεχιζόμενη διαμάχη στο εσωτερικό της Υεμένης δεν διαφαίνεται σταθεροποίηση στο εγγύς μέλλον. Ιδιαίτερα, εξαιτίας της επιρροής των εξωτερικών δυνάμεων αλλά και της αναμενόμενης κλιμάκωσης της έντασης ο εμφύλιος στην Υεμένη θα συνεχίσει να απασχολεί και να αποτελεί βασικό σημείο αστάθειας στην περιοχή.

Ο Λίβανος ακροβατεί μεταξύ αστάθειας και σταθερότητας

Αρχές Νοεμβρίου ο Λίβανος φαινότανε να βάδιζε σε αχαρτογράφητα ύδατα έπειτα από την αιφνιδιαστική παραίτηση του Προέδρου Χαρίρι από την Σαουδική Αραβία. Ο Λίβανος είναι από τις πλέον κατακερματισμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής διατηρώντας 18 σέκτες, ενώ η πλευρά του σουνίτη Προέδρου Χαρίρι είναι προσκείμενη στην Σαουδική Αραβία και η σιιτική πλευρά στο Ιράν, η οποία εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου.

Ο Πρωθυπουργός Χαρίρι εβρισκόμενος στην Σαουδική Αραβία είχε ανακοινώσει την παραίτησή του κατηγορώντας το Ιράν ότι ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας, και μαζί με την Χεζμπολάχ αποσταθεροποιούν την χώρα. Μάλιστα παρομοίασε το κλίμα όπως ήταν το 2005 με την δολοφονία του πατέρα του, καθώς και ο ίδιος φοβόταν για την ζωή του.

Η σταδιακή αύξηση της επιρροής του Ιράν σε συνεργασία με την Χεζμπολάχ ήταν κάτι που δεν γινόταν αποδεκτό από τον Χαρίρι, για αυτό μέσω της παραίτησης κατέδειξε αυτά τα 2 μέτωπα ως αποσταθεροποιητές. Βέβαια εικάζεται ότι η παραίτηση ήταν καθοδηγούμενη από την Σαουδική Αραβία και τις Η.Π.Α ώστε να δημιουργηθεί νέα εστία έντασης αλλά και να πληγεί η επιρροή του Ιράν.

Αν και φαίνεται η κατάσταση να ομαλοποιείται μετά την ανάκληση της παραίτησης από τον Χαρίρι, θέτοντας ως όρο την μη ανάμειξη του Λιβάνου στις περιφερειακές συγκρούσεις, η περιοχή παραμένει ευάλωτη στον ανταγωνισμό Ιράν και Σαουδικής Αραβίας. Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι για την σταθερότητα μίας από τις πλέον ιδιόμορφες χώρες στο πολιτικό σκηνικό. Η πλευρά της Σαουδικής Αραβίας μοιάζει ενοχλημένη από την επιστροφή Χαρίρι στον Λίβανο, ενώ η καχυποψία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων και η επιρροή της Χεζμπολάχ αναμένεται να υποδαυλίσουν μελλοντικά την διαφαινόμενη σταθερότητα.

Η ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και ο Τραμπ

Η διαμάχη μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστίνης είναι από τα πλέον κομβικά και μακροχρόνια ζητήματα πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Η κύρια διαμάχη εστιάζεται στα εδαφικά ζητήματα μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστίνης, που έχουν αποτελέσει αιτία για μεγάλο εύρος συγκρούσεων. Το 1947 στον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Βρετανία αποφασίζει την αποχώρησή της από την περιοχή, ενώ ο Ο.Η.Ε προτείνει την διχοτόμησή της σε ένα εβραϊκό και ένα αραβικό κράτος.  Η συγκεκριμένη πρόταση δεν γίνεται δεκτή από την πλευρά των αράβων αισθανόμενοι αδικημένοι, λόγω της πληθυσμιακής πλειοψηφίας τους.

Σημείο καμπής είναι το 1948 όταν ιδρύεται το κράτος του Ισραήλ και το 1967 στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το Ισραήλ διπλασιάζει τα εδάφη του καταλαμβάνοντας και το μεγαλύτερο μέρος της Ιερουσαλήμ. Έκτοτε, ο παλαιστινιακός λαός θεωρεί πως βρίσκεται υπό κατοχή και διεκδικεί την ανεξαρτησία του. Την περίοδο 1967-1980 ακολούθησαν 3 ψηφίσματα του Ο.Η.Ε σχετικά με την απόσυρση των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων από τα εδάφη που κατελήφθησαν, την κατεδάφιση των εποικισμών, ενώ το τελευταίο καταδίκαζε τον Νόμο για την Ιερουσαλήμ ότι είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ. Από τα 3 ψηφίσματα δεν τηρήθηκε κανένα από την πλευρά του Ισραήλ.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την σταδιακή εξέγερση των Παλαιστινίων με κορυφαία σημεία της 2 Ιντιφάντα που έλαβαν χώρα το 1987 και το 2000. Η πρώτη Ιντιφάντα διεξήχθη την περίοδο 1987-1993, ενώ η δεύτερη Ιντιφάντα την περίοδο 2000-2005. Το 2008 υπήρξαν νέες εντάσεις όταν το Ισραήλ εισέβαλε στην Λωρίδα της Γάζας για να σταματήσει την εκτόξευση πυραύλων από την πλευρά της Χαμάς, ενώ το 2016 έγιναν νέες προσπάθειες εποικισμού της Δυτικής Όχθης.

Αυτή η πάγια διαμάχη μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστίνης βαίνει σε ένα νέο ασταθές πεδίο από την πρόσφατη απόφαση του Αμερικανού Πρόεδρου Τραμπ να ανακηρύξει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ. Η συγκεκριμένη απόφαση πυροδότησε νέες αντιδράσεις από την διεθνή κοινότητα, ενώ στην Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε  128 κράτη-μέλη καταψήφισαν την απόφαση. Σε ένα ήδη ασταθές πολιτικό περιβάλλον και ιδιαίτερα στο μαλακό υπογάστριο της Μέσης Ανατολής μία τέτοια εξέλιξη ενδέχεται να επιδεινώσει το πολιτικό σκηνικό.

Όλες οι δυνάμεις, όπως και η Σαουδική Αραβία και το Ιράν τάχθηκαν κατά αυτής της απόφασης καθώς θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην περιοχή. Επίσης προκλήθηκαν διαδηλώσεις σε διάφορες χώρες όπως Ιορδανία και Τυνησία, ενώ η Χαμάς καλεί σε νέα Ιντιφάντα, σε μία περίοδο όπου η συμφωνία της με την Φατάχ κατέρρευσε, αντίπαλες παλαιστινιακές οργανώσεις. Γίνεται αντιληπτό ότι μία τέτοια απόφαση επιδεινώνει την ειρηνευτική διαδικασία αλλά αναμένεται να προκαλέσει νέες εχθροπραξίες στο μέλλον.

Τι έπεται…

Η Μέση Ανατολή αποτελεί ενδεχομένως το πιο ασταθές γεωγραφικό σημείο. Υπάρχει μεγάλο εύρος συγκρούσεων και διαμαχών, με τις κυριότερες εξ αυτών να αναφέρθηκαν νωρίτερα. Μεγάλες δυνάμεις διεκδικούν την αύξηση της επιρροής τους διατηρώντας με αυτό τρόπο το ασταθές πολιτικό πλαίσιο αλλά και την συνέχιση των εχθροπραξιών. Ρωσία, Η.Π.Α, Ιράν και Σαουδική Αραβία διαμορφώνουν μία γεωπολιτική σκακιέρα που ασκεί επιρροή στις περισσότερες περιοχές της Μέσης Ανατολής. Τόσο οι μακροχρόνιες εστίες έντασης όσο και οι νέες αναμένεται να συνεχίσουν να απασχολούν και να διατηρούν το τεταμένο κλίμα. Η Υεμένη και ο Λίβανος αποτελούν 2 χώρες που αποτελούν σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν δηλαδή σουνιτικού και σιιτικού Ισλάμ, η Ρωσία φαίνεται να διατηρεί την ισχυρή παρουσία της στη Συρία αποκτώντας εμφανής επιρροή στην Μέση Ανατολή, ενώ δυσοίωνες αναμένονται οι εξελίξεις γύρω από την διαμάχη Ισραήλ-Παλαιστίνης όπου οι πιθανότητες για νέες συγκρούσεις ή εξεγέρσεις δείχνουν να αυξάνονται στο εγγύς μέλλον.

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



28 Δεκ 2017


Ο μουφτής είναι ο καθοδηγητής των μουσουλμάνων, ο δάσκαλος που ορίζει ποιες πράξεις των πιστών είναι σωστές και δίκαιες ερμηνεύοντας τον ιερό ισλαμικό νόμο, τη σαρία. Γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να έχει καλές θεολογικές γνώσεις και να μπορεί να αιτιολογήσει τη συγκεκριμένη λύση που δίνει σε κάποιο ιερονομικό πρόβλημα.

Τον 16ο αιώνα ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής (1520-1566 μ.Χ.) θέλησε να δημιουργήσει ένα κρατικό σύστημα μουφτήδων. Hταν μια προσπάθεια να ελεγχθεί ένας θεσμός που μπορούσε να ασκήσει μεγάλη επιρροή μεταξύ των πιστών. Κάθε μεγάλη πόλη της αυτοκρατορίας απέκτησε τον επίσημο μουφτή της. Ολοι μαζί υπάγονταν στον μεγάλο μουφτή (σεΐχ-ουλ-ισλάμη) που έδρευε στην Κωνσταντινούπολη. Εκτοτε, σε όλα τα ισλαμικά κράτη υπάρχει επίσημος μουφτής που διορίζεται από το κράτος.

Στην ελεύθερη Ελλάδα, ο θεσμός του μουφτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας με τον Νόμο ΑΛΗ’ του 1882. Εκεί ορίστηκε ότι οι μουφτήδες ήσαν πνευματικοί αρχηγοί των μουσουλμανικών κοινοτήτων. Παράλληλα, ήσαν δημόσιοι λειτουργοί που διορίζονταν και παύονταν με βασιλικό διάταγμα ύστερα από πρόταση των υπουργών επί των Εκκλησιαστικών και της Δικαιοσύνης και ορκίζονταν ενώπιον του νομάρχη.

Η Συνθήκη των Αθηνών

Μετά την εδαφική επέκταση της Ελλάδος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, βρέθηκαν εντός του κράτους πολυάριθμες μουσουλμανικές κοινότητες. Στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1913, περιλαμβάνονταν διατάξεις που αναφέρονταν στους μουφτήδες και στα καθήκοντά τους. Επίσης, δημιουργήθηκε και ο θεσμός του αρχιμουφτή.

Η καινοτομία της Συνθήκης ήταν ότι οι μουφτήδες δεν ήσαν πλέον αρμόδιοι μόνον για γνωμοδοτήσεις του ισλαμικού νόμου. Αποκτούσαν και δικαστικές αρμοδιότητες επί θεμάτων οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου. Στο πνεύμα της Συνθήκης των Αθηνών ψηφίστηκε ο νόμος 2345/1920 που όριζε ότι οι μουφτήδες εκλέγονται από τους μουσουλμάνους εκλογείς κάθε περιφέρειας.

Η ανταλλαγή των πληθυσμών που έγινε το 1923 άλλαξε ριζικά τα δεδομένα. Στην Ελλάδα παρέμειναν μουσουλμάνοι μόνον στην περιοχή της Θράκης. Είναι οργανωμένοι γύρω από τις μουφτείες Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου. Ο νόμος 2345/1920 δεν εφαρμόστηκε ποτέ ως προς τις διατάξεις που όριζαν την εκλογή των μουφτήδων. Εκείνοι επί δεκαετίες διορίζονταν από το ελληνικό κράτος, ύστερα από κάποιες άτυπες διαβουλεύσεις με τους τοπικούς μουσουλμάνους βουλευτές.

Ο νέος νόμος

Τη δεκαετία του 1980 οι δύο υπέργηροι μουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής απεβίωσαν. Η Τουρκία και κύκλοι της μειονότητας ζήτησαν την εφαρμογή του νόμου 2345/1920. Η ελληνική πολιτεία θέσπισε τον νόμο 1920/1991 που έχει ως δεδομένα ότι αφενός μεν σε καμία μουσουλμανική χώρα στον κόσμο ο μουφτής δεν εκλέγεται απευθείας από τους πιστούς και αφετέρου ότι οι δικαστικές αρμοδιότητες που έχουν παραχωρηθεί από το ελληνικό κράτος καθιστούν τον μουφτή δημόσιο υπάλληλο. Κατόπιν προχώρησε στην επιλογή των μουφτήδων Ξάνθης και Κομοτηνής.

Ενα τμήμα της μειονότητας με προτροπή της Τουρκίας προχώρησε σε επιλογή δικών του μουφτήδων που δεν ασκούν όμως δικαστικές αρμοδιότητες. Το ελληνικό κράτος καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή στράφηκε κατά των συγκεκριμένων ατόμων, θεωρώντας ότι έκαναν αντιποίηση Aρχής. Εκτοτε, στη Θράκη συνυπάρχουν οι επίσημοι μουφτήδες με αυτούς που επέλεξε ένα τμήμα της μειονότητας.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα έθεσε θέμα εκλογής των μουφτήδων. Μια εβδομάδα μετά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου έσπευδαν να προαναγγείλουν διάλογο με τη μουσουλμανική μειονότητα.

Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Μιχάλης Μαριόρας

Τις τελευταίες ημέρες ακούγονται πολλά στον δημόσιο λόγο περί της εκλογής του μουφτή, προκαλώντας μεγάλη εντύπωση, καθώς διαχρονικά η πάγια θέση της ελληνικής πολιτείας ήταν ότι ο μουφτής δεν εκλέγεται. Στην Ελλάδα, λοιπόν, ο μουφτής λόγω των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων του στο οικογενειακό ουσιαστικά δίκαιο διορίζεται μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία, ενώ και στην Τουρκία είναι δημόσιος υπάλληλος διορισμένος από τον νομάρχη. Για την ιστορία, μόνο στη Βουλγαρία μετά το 1990 εκλέγεται ο μουφτής, ως αντιστάθμισμα στις διώξεις που βίωνε η μουσουλμανική κοινότητα εκεί, κυρίως όμως για να κατευνάσει την ένταση του μουσουλμανικού (τουρκικού) κόμματος που αναζητούσε νέο ρόλο.

Επομένως, δεν αντιλαμβανόμαστε τι άλλαξε στην προσέγγιση της ελληνικής κυβέρνησης στο συγκεκριμένο ζήτημα και άνοιξε το θέμα περί εκλογής του μουφτή. Από την κίνηση αυτή προκύπτει αυτομάτως πληθώρα ζητημάτων που δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται διεξοδικά και σε όλες τις συνέπειές τους, όχι όλες ανώδυνες. Για παράδειγμα, θα καταργηθούν οι δικαιοδοτικές αρμοδιότητες του μουφτή και πώς αυτό είναι αποδεκτό από την ίδια τη μειονότητα, ποιοι θα είναι οι εκλέκτορες, με ποια κριτήρια κ.λπ.

Σε αυτή τη συνάφεια, επίσης για πρώτη φορά, ο υπουργός Παιδείας μοιάζει να υιοθετεί το πάγιο επιχείρημα της τουρκικής πλευράς περί εξίσωσης της εκλογής του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και του μουφτή με την ιδιαίτερα εντυπωσιακή δήλωση ότι: «τον Πατριάρχη δεν τον εκλέγει η ρωμαίικη κοινότητα στην Πόλη, δεν τον εκλέγουν καν ιερείς, τον εκλέγουν τα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Αρα, υπάρχει πάντα στην εκλογή των θρησκευτικών ηγετών, ένα ειδικό εκλεκτορικό σώμα». Αναρωτιόμαστε πώς προκύπτει το συμπέρασμα, ότι υπάρχει πάντα εκλογή θρησκευτικών ηγετών και μάλιστα από ειδικό εκλεκτορικό σώμα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι επιστημονικά αδιανόητο να προσεγγίζεται με αυτό τον τρόπο το σύστημα της Πενταρχίας των Πατριαρχών που διασφαλίζει τη διοικητική δομή, οργάνωση και λειτουργία της Εκκλησίας μέσα στους αιώνες. Αντίστοιχα, στο Ισλάμ απουσιάζει κάθε έννοια οργανωμένης δομής και λειτουργίας, ενώ ποτέ σε καμία ισλαμική χώρα δεν εφαρμόστηκε ένα σύστημα εκλογής ιμάμη ή μουφτή. Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν κατά καμία έννοια να εξισώνεται η εκλογή του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ως θεσμικής κεφαλής και εκφραστή των απανταχού Ορθοδόξων με την ανάδειξη του εντελώς περιφερειακού και τοπικής μόνο σημασίας στους κόλπους του Ισλάμ και της παγκόσμιας ισλαμικής Ούμα μουφτή στη Θράκη.

Η μόνη προφανής εξήγηση για την παραπάνω δήλωση του υπουργού Παιδείας είναι η αγωνιώδης προσπάθεια περιορισμού του εύρους της εκλογικής βάσης σε περίπτωση που προχωρήσει στην εφαρμογή των εξαγγελιών του περί εκλογής του μουφτή και η περιχαράκωσή της σε ένα μικρό σώμα «ειδικών» εκλεκτόρων. Ετσι, με μια παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία θα έχουν εξασφαλιστεί τόσο η εκλογή του μουφτή στο Ισλάμ όσο και η αποφυγή διεκδίκησης πολιτικού λόγου από την πλευρά του ως εκλεγμένου ηγέτη.

Κατά την εκτίμησή μας πρόκειται για κινήσεις βεβιασμένες, ατεκμηρίωτες και καταδικασμένες να προκαλέσουν μεγαλύτερη σύγχυση, περισσότερα προβλήματα και αδιέξοδα από αυτά που με καλή ασφαλώς πρόθεση υποτίθεται ότι θα ρυθμίσουν προς όφελος της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Πιστεύουμε ότι ο δόκιμος και ασφαλής όρος σε σχέση με τη συζήτηση αυτή είναι: η ανάδειξη του μουφτή. Ο τρόπος, δηλαδή, ανάδειξης του μουφτή αποκλειστικά ως θρησκευτικού λειτουργού με ή χωρίς δικαιοδοτικές αρμοδιότητες, ο οποίος δεν εκλέγεται, επειδή ακριβώς πουθενά στο Ισλάμ δεν εκλέγεται.

Οι ορθές και τεκμηριωμένες διαδικασίες ανάδειξης του μουφτή, οπωσδήποτε χωρίς εκλογή, πιστεύουμε ότι μπορούν να προσφέρουν ικανοποιητική διέξοδο σε πολλά από τα παραπάνω προβλήματα, αλλά κυρίως να διασφαλίσουν ότι δεν θα προκύψουν άλλα χειρότερα και πιο επικίνδυνα στον πυρήνα μάλιστα του εθνικού συμφέροντος. Τελικά, η λύση θα πρέπει να προκύψει ως καρπός διαβούλευσης και συναντίληψης με την ίδια τη μειονότητα και όχι να επιβληθεί άνωθεν για το καλό της.

* Ο κ. Μιχάλης Μαριόρας είναι επίκουρος καθηγητής Ιστορίας Θρησκευμάτων, Τμήμα Θεολογίας, ΕΚΠΑ.
Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος

Η κεμαλική αποστροφή προς οτιδήποτε θρησκευτικό είχε διατηρήσει επί δεκαετίες τον θεσμό του μουφτή στη Θράκη εκτός του ραντάρ της Αγκυρας. Τα πράγματα άλλαξαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής ανακάλυψε τον επηρεασμό της μειονότητας διά των μουφτήδων. Οι τελευταίοι μπορούσαν να ελέγξουν τους ιμάμηδες (που προΐστανται της προσευχής, κάτι αντίστοιχο των χριστιανών ιερέων). Πρόκειται για ένα δίκτυο που φτάνει παντού σε κάθε τζαμί, σε κάθε μειονοτικό χωριουδάκι της Θράκης.

Από τότε η Τουρκία προσπαθεί να ελέγξει τον θεσμό διεκδικώντας μετ’ επιτάσεως τη λαϊκή εκλογή των μουφτήδων. Στο ελληνικό επιχείρημα ότι ούτε στην Τουρκία ούτε σε άλλες ισλαμικές χώρες εκλέγονται οι μουφτήδες, η απάντηση της Αγκυρας είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι μουσουλμανικό κράτος. Επομένως δεν δικαιούται να ορίζει τον μουφτή.

Η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι εάν γίνει αποδεκτό το τουρκικό αίτημα, θα παραδοθεί ένας κρίσιμος θεσμός της μειονότητας στην Τουρκία. Κατ’ αρχάς, είναι αμφίβολο εάν θα τολμήσουν να εμφανισθούν υποψήφιοι που δεν συμπλέουν με τις αντιλήψεις της Τουρκίας. Το 1985 ανατέθηκαν καθήκοντα τοποτηρητή της μουφτείας Κομοτηνής σε έναν επιφανή μουσουλμάνο θεολόγο. Παραιτήθηκε εντός έξι μηνών λόγω των ισχυρότατων πιέσεων που δέχθηκε. Είναι βέβαιον ότι το ίδιο θα συμβεί σε οποιαδήποτε διαδικασία «εκλογής».

Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Βουλγαρίας. Στη χώρα υπάρχει αρχιμουφτής που εκλέγεται από ένα σώμα στο οποίο υποτίθεται ότι συμμετέχουν θρησκευτικοί λειτουργοί. Επειδή, όμως, το Ισλάμ δεν έχει ιερατείο με την τυπική έννοια της χριστιανικής εκκλησίας, στις εκλογικές διαδικασίες συμμετέχουν διάφορα άτομα που ισχυρίζονται ότι είναι θρησκευτικοί λειτουργοί σε τεμένη. Το αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα έχει δύο αρχιμουφτήδες (ο ένας φυσικά ελέγχεται από την Τουρκία), που σέρνονται επί χρόνια στα βουλγαρικά αλλά και ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Επιπλέον στην Ελλάδα ο μουφτής ασκεί δικαστικά καθήκοντα. Ομως δεν νοείται εκλογή δικαστή μέσα από λαϊκή ψήφο. Θα μπορούσε να συζητηθεί η υπόδειξη κάποιων υποψηφίων που δύνανται να ανταποκριθούν στα καθήκοντα του μουφτή από πλευράς θεολογικής καταρτίσεως. Αυτό θα ήταν όμως αντικείμενο μιας επιστημονικής επιτροπής από καθηγητές ισλαμικών πανεπιστημίων, που θα εξέταζαν τις επιστημονικές γνώσεις. Τέλος, υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ουδείς από τους γηγενείς μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης έχει εντοπισθεί να πολεμά με ακραίες οργανώσεις στη Μέση Ανατολή. Μόνον η Ελλάδα από τα ευρωπαϊκά κράτη έχει αυτό το τιμητικό προνόμιο. Η απουσία θρησκευτικού φανατισμού μεταξύ των Ελλήνων μουσουλμάνων είναι σημαντική κατάκτηση. Οφείλεται στο ότι θρησκευτικοί λειτουργοί με ήπιες απόψεις συνεργάζονται με το ελληνικό κράτος στις μουφτείες, στα ιεροδιδασκαλεία και σε τεμένη.

Αντιθέτως, οι δύο ψευδομουφτήδες που ελέγχονται από την Τουρκία έχουν άλλες προτεραιότητες: Τον Ιούλιο του 2014 ο Ερντογάν κάλεσε τους μουσουλμάνους όλης της Ευρώπης σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά της ισραηλινής εισβολής στη Γάζα. Στη συγκέντρωση της Ξάνθης που διοργάνωσαν οι δύο ψευδομουφτήδες, εθεάθησαν για πρώτη φορά στη Θράκη να κυκλοφορούν άτομα τυλιγμένα με τις σημαίες του ιερού ισλαμικού πολέμου, Τζιχάντ. Δήθεν «δημοκρατικές» σκέψεις περί εκλογής των μουφτήδων κινδυνεύουν να φέρουν ακραία στοιχεία στην πνευματική καθοδήγηση της μειονότητας.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



27 Δεκ 2017


Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι εκπαιδεύουν πρώην μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία για να προσπαθήσουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα.

Οι κατηγορίες, που διατύπωσε ο στρατηγός Valery Gerasimov σε συνέντευξή του σε εφημερίδα, αφορούν την αμερικανική στρατιωτική βάση στο Τανφ, ένα στρατηγικό σημείο μεθοριακής διέλευσης στα συροϊρακινά σύνορα στη νότια Συρία.

Η Ρωσία υποστηρίζει πως η αμερικανική βάση είναι παράνομη και πως αυτή και η περιοχή γύρω της έχει γίνει «μια μαύρη τρύπα» όπου μαχητές επιχειρούν ανεμπόδιστοι.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν πως η εγκατάσταση στο Τανφ είναι μια προσωρινή βάση που χρησιμοποιείται για την εκπαίδευση δυνάμεων εταίρων οι οποίοι πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος. Έχει απορρίψει παρόμοιες ρωσικές κατηγορίες στο παρελθόν, λέγοντας πως η Ουάσινγκτον παραμένει προσηλωμένη στην εξόντωση του Ισλαμικού Κράτους.

Όμως ο Gerasimov δήλωσε σήμερα στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda πως οι ΗΠΑ εκπαιδεύουν μαχητές οι οποίοι μάχονταν προηγουμένως για το Ισλαμικό Κράτος, αλλά τώρα αυτοαποκαλούνται Νέος Συριακός Στρατός ή χρησιμοποιούν άλλες ονομασίες.

Ο ίδιος πρόσθεσε πως δορυφόροι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Ρωσίας εντόπισαν ταξιαρχίες μαχητών στην αμερικανική βάση.

«Στην πραγματικότητα εκπαιδεύονται εκεί», δήλωσε ο Gerasimov προσθέτοντας πως υπάρχει επίσης μεγάλος αριθμός υποστηρικτών και πρώην μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στο Σαντάντι, όπου είπε πως υπάρχει επίσης μια αμερικανική βάση.
«Είναι ουσιαστικά Ισλαμικό Κράτος», δήλωσε. «Όμως αφού γίνει δουλειά μαζί τους, αλλάζουν τα διακριτικά τους και παίρνουν άλλο όνομα. Η αποστολή τους είναι να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση».

Η Ρωσία έχει ουσιαστικά αποσυρθεί από τη Συρία, όμως ο Gerasimov δήλωσε πως το γεγονός ότι η Μόσχα διατηρεί εκεί μια αεροπορική βάση και μια ναυτική εγκατάσταση σημαίνει πως βρίσκεται σε καλή θέση για να αντιμετωπίσει θυλάκους αστάθειας, αν και όταν προκύψουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Δεκ 2017


Δεκτό από την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων το νομοσχέδιο για τους μουφτήδες

Δεκτό κατά πλειοψηφία έγινε επί της αρχής, το απόγευμα της Τετάρτης, επί των άρθρων και στο σύνολό του, το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, που προβλέπει τροποποίηση του άρθρου 5 του νόμου 1920/1991, με τον οποίο κυρώθηκε η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου «περί μουσουλμάνων Θρησκευτικών Λειτουργών», στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής.

Ειδικότερα, μιλώντας στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, ο υπουργός Κώστας Γαβρόγλου ανέφερε ότι η ρύθμιση έρχεται σε μία χρονική στιγμή που «δημιουργείται μία κατάσταση εξαιρετικά σύνθετη στην Ευρώπη, με στοιχεία ισλαμοφοβίας και που έχει βάλει στο τραπέζι ζητήματα ταυτότητας, τα οποία η ίδια η Ευρώπη, ξεχνώντας την ιστορία της, θεωρεί ότι τα έχει επιλύσει».

Παράλληλα, ο κ. Γαβρόγλου ανέφερε, ότι με τη συγκεκριμένη ρύθμιση γίνεται ένα «βήμα ισονομίας και δημοκρατίας, μέσα σε ένα πλαίσιο περίπλοκο ευρωπαϊκό και ένα πλαίσιο σεβασμού της μουσουλμανικής μειονότητας στη χώρα μας».

Αξίζει να σημειωθεί, ότι υπέρ του νομοσχεδίου τάχθηκαν, εκτός του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ και τα κόμματα της ΝΔ, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, του ΚΚΕ και του Ποταμιού, ενώ επιφύλαξη για τη στάση τους στην Ολομέλεια εξέφρασαν η Χρυσή Αυγή και η Ένωση Κεντρώων.

Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στην Ολομέλεια για να ψηφιστεί μετά τις γιορτές.

Είναι όμως αυτό το νομοσχέδιο που "μεταβάλλει" (ή κατ' άλλους επικαιροποιεί;) μέρος της Συνθήκης της Λωζάνης. Δηλαδή, η ελληνική κυβέρνηση, με δική της πρωτοβουλία κάνει μια σημαντική αλλαγή στην διεθνή Συνθήκη της Λωζάνης, παρά τις ό,ποιες προειδοποιήσεις των ειδικών.

Προφανώς ο κ. Γαβρόγλου, σε συνεννόηση με τον κ. Κοτζιά, αλλά και τους Αλέξη Τσίπρα και Πάνο Καμμένο (ο οποίος μόλις χθες επισκέφθηκε τη Θράκη, ζηλεύοντας ίσως τον ρόλο από το τελευταίο φιλί του Ιούδα), θεωρεί, για λόγους που δεν έχουν γνωστοποιηθεί (πέρα από τις γελοιότητες περί "ανθρωπισμού") στους Έλληνες πολίτες, πως αυτή η χρονική στιγμή είναι η ιδανική για μια παρέμβαση που ενδέχεται να αλλάξει άρδην την διπλωματία της χώρας.

Το ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει με ταχύτατους ρυθμούς αμέσως μετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα (και ειδικά στην Θράκη) το συγκεκριμένο νομοσχέδιο γνωρίζοντας πως ήδη η Τουρκία αυτοπροδιορίζεται ως "εγγυήτρια χώρα" για τους μουσουλμάνους της Θράκης, Κυπροποιώντας στην ουσία (με όλα όσα έχουν καταγραφεί ιστορικά από το συγκεκριμένο τουρκικό "εγχειρίδιο χρήσης" στην Κύπρο) την Θράκη, θα πρέπει να καταγραφεί ως μια πολιτική κίνηση η οποία άπτεται πολλών ερωτηματικών ως προς την σκοπιμότητά της...

Ίσως κάποιος μέσα στην Βουλή θα έπρεπε να τονίσει στην κυβέρνηση και τους πειθαρχημένους σε όλα τα προς ψήφιση νομοσχέδια βουλευτές της πως "παιχνίδια με τα εθνικά θέματα δεν θα γίνουν ανεκτά" και "θα οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης με την κατηγορία της εθνικής προδοσίας όσοι θα αποπειραθούν να παίξουν με τα εθνικά θέματα"...
Δυστυχώς, τέτοια πολιτική μορφή δεν υπάρχει σήμερα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, οπότε τα χειρότερα έπονται και αναμένονται ισχυρές αναταράξεις...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Δεκ 2017


Του Νίκου Μελέτη

Με λάθος τρόπο, που υπονομεύει τελικά μια σωστή κατά βάση επιλογή, επιχειρεί να ανοίξει η κυβέρνηση το θέμα της ανάδειξης των μουφτήδων, δημιουργώντας τελικά νέα φοβικά σύνδρομα εις βάρος της μειονότητας, καχυποψία για τις προθέσεις της και την σχέση της Άγκυρας με την απόφαση αυτή και τελικά εσωτερικό διχασμό για ένα ζήτημα που πρέπει και επιβάλλεται να αντιμετωπισθεί εθνικά, συλλογικά και συνολικά.

Η εκκρεμότητα που υπάρχει εδώ και περισσότερο από είκοσι χρόνια με τους μουφτήδες και τον τρόπο ανάδειξής τους πληγώνει την μουσουλμανική μειονότητα και δίνει ευκαιρία στην Άγκυρα και τους ακραίους της μειονότητας να σηκώσουν μπαϊράκι για ένα ζήτημα για το οποίο και διεθνής πρακτική εμπειρία υπάρχει και πρότυπα που μπορούν να ταιριάξουν με την θρησκευτική παράδοση των Ελλήνων μουσουλμάνων και της πρακτικής που ακολουθείται στην συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμανικών κρατών.

Το διπλό παράλληλο σύστημα που έχει επιβληθεί ντε φάκτο στην Θράκη σε ότι αφορά τους θρησκευτικούς λειτουργούς έχει επιφέρει σημαντικό κόστος στην χώρα, καθώς υπάρχουν οι αρνητικές για την Ελλάδα αποφάσεις του ΕΔΑΔ στις καταδίκες των ψευτομουφτήδων για αντιποίηση αρχής, οι ψευδομουφτήδες με την σημαντική οικονομική και πολιτική στήριξη που λαμβάνουν από τα γνωστά κέντρα έχουν κυριαρχήσει στα περισσότερα τζαμιά της Θράκης και συγχρόνως παραπλανώντας την διεθνή κοινότητα που δεν γνωρίζει σε βάθος την κατάσταση στην Θράκη, δημιουργείται η εικόνα ότι η Ελλάδα με την μη αναγνώριση των «εκλεγμένων» μουφτήδων παραβιάζει τις θρησκευτικές ελευθερίες της μουσουλμανικής μειονότητας.

Όμως ο τρόπος που ξεκίνησε την συζήτηση η κυβέρνηση κινδυνεύει να φέρει την Πολιτεία να διαπραγματεύεται με τα ακραία στοιχεία που χειραγωγούνται από το τουρκικό Προξενείο και με την ίδια την τουρκική κυβέρνηση, που δεν ικανοποιούνται από τις αναγκαίες βελτιωτικές κινήσεις στην διαδικασία ανάδειξής μουφτή (με ένα ευρύτερο και πιο αξιόπιστο, αλλά αυστηρά μικρό εκλεκτορικό σώμα), καθώς επιμένουν στην καθολική ψηφοφορία με μοναδικό στόχο την ανάδειξη ενός θρακιώτη Ντενκτάς…

Η Τουρκία (όπως και ο ίδιος ο Τ. Ερντογάν έθεσε σε ανώτατο επίπεδο στην επίσκεψη του στην χώρα μας), απαιτεί την αναγνώριση των ψευτομουφτήδων οι οποίοι υποτίθεται ότι έχουν εκλεγεί από καθολική ψηφοφορία η οποία φυσικά είναι εντελώς έωλη: δεν προβλέπονταν από κανένα νομικό πλαίσιο, δεν υπήρχαν αξιόπιστοι εκλογικοί κατάλογοι, υπήρχε σαφής διάκριση εις βάρος των γυναικών ψηφοφόρων και υπήρχαν μια σειρά ακόμη παρανομίες και παρατυπίες.

Από την περίοδο της θητείας του Θ. Πάγκαλου στην αντιπροεδρία της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου έχει ξεκινήσει συζήτηση για εξορθολογισμό του τρόπου ανάδειξης των μουφτήδων.

Όμως τώρα η ανακοίνωση γίνεται σπασμωδικά λίγες ημέρες μετά τον προκλητικό και επιθετικό τρόπο με τον οποίο έθεσε το ζήτημα ο κ. Ερντογάν.

Και έτσι οι αναγκαίες προσαρμογές στο σύστημα ανάδειξης των μουφτήδων ,εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της παρέμβασης του προέδρου της Τουρκίας.

Η ανακοίνωση ότι επίκειται αλλαγή του συστήματος ανάδειξης των μουφτήδων γίνεται με τρόπο προβληματικό.

Ο καθ’ ύλη αρμόδιος υπουργός παιδείας κ. Γαβρόγλου ο οποίος είχε συναντηθεί μυστικά (ανακοινώθηκε εκ των υστέρων η συνάντηση) με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης Χακάν Τσαβούσογλου πριν ένα μήνα, ενώ συναντήθηκε και με τον κ. Ερντογάν, σπεύδει να ανακοινώσει ότι επίκειται αλλαγή στο σύστημα ανάδειξης των μουφτήδων με συνέντευξη του στο Κανάλι της Βουλής. Χωρίς καμία προεργασία, χωρίς να υπάρχει επεξεργασμένο σχέδιο και με ανιστόρητες και απαράδεκτες αναφορές στον τρόπο ανάδειξης του Οικουμενικού Πατριάρχη, που δεν έχει ουδεμία σχέση με τους μουφτήδες.

Καθώς όμως η συνέντευξη θα έβγαινε στον «αέρα» το βράδυ της Παρασκευής, δίνεται στην δημοσιότητα το επίμαχο απόσπασμα, ώστε να γίνει ερώτηση για το θέμα στον πρωθυπουργό στην συνέντευξη τύπου που θα έδινε στις Βρυξέλλες το απόγευμα της Παρασκευής. Και φυσικά η απάντηση επιβεβαίωσε την αναφορά Γαβρόγλου.

Με τον τρόπο αυτό και πάρα τις περί του αντιθέτου δηλώσεις δίνεται η εντύπωση ότι η κυβέρνηση σπεύδει να ικανοποιήσει την απαίτηση του κ. Ερντογάν και των ακραίων κύκλων της μειονότητας, στέλνοντας έτσι ένα ακόμη πολύ αρνητικό μήνυμα στους μειονοτικούς που όλα αυτά τα χρόνια στάθηκαν απέναντι στους μηχανισμούς των ψευτομουφτήδων και του τουρκισμού στην Θράκη.

Υπάρχει ανάγκη για άμεσες κινήσεις στην Θράκη:

Να υπάρξει άμεσα συνεννόηση μεταξύ των κομμάτων ,ώστε να επιδιωχθεί κοινή στάση και συμπόρευση.

Να ενισχυθούν οι Μουφτείες ώστε να προσελκύσει ο θεσμός αξιόλογους υποψήφιους οι οποίοι σήμερα αποφεύγουν την εμπλοκή με αδύναμους θεσμούς που υπονομεύονται εκ των έσω και βάλλονται από το Προξενείο.

Η ανάδειξη τους μπορεί να γίνεται από εκλεκτορικό σώμα ιμάμηδων-ιεροδιδασκάλων, θεολόγων και επιφανών μουσουλμάνων, σύμφωνα με την πρακτική πολλών μουσουλμανικών κρατών και αφού επιλεγεί ο «άριστος» εκ των «αρίστων» τότε θα διορίζεται στην θέση αυτή από τον Υπουργό Παιδείας.

Με μια τέτοια ρύθμιση και με δεδομένη την νομοθετική πρόβλεψη για τον προαιρετικό χαρακτήρα της υπαγωγής στην δικαιοδοτική αρμοδιότητα του Μουφτή, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο που σέβεται πλήρως την παράδοση των μουσουλμάνων πολιτών στην Θράκη και συγχρόνως ακυρώνουν την τουρκική προπαγάνδα για εκλογή του Μουφτή.

Το τουρκικό Προξενείο και οι επαγγελματίες του τουρκισμού στην Θράκη που επιβιώνουν για δεκαετίες κάνοντας σημαία και το θέμα των μουφτήδων, ανησυχούν για το ενδεχόμενο η Ελληνική Πολιτεία να κάνει το καθήκον της και να παρουσιάσει ορισμένες βελτιώσεις για μια αξιόπιστη σύγχρονη, ευρωπαϊκή και σύμφωνα με τις παραδόσεις των Ελλήνων μουσουλμάνων πρόταση για την ανάδειξη των μουφτήδων.

Ο πειρασμός της κυβέρνησης, να παίξει παιγνίδια εντυπωσιασμού, λόγω ιδεοληψιών, και καθώς στηρίζεται σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία που της προσέφεραν οι μουσουλμάνοι βουλευτές και η χειραγώγηση της μειονοτικής ψήφου από το Τουρκικό Προξενείο, είναι μεγάλος.

Αλλά οι ευθύνες που αναλαμβάνουν με πειραματισμούς στην Θράκη είναι ιστορικές και αφορούν πλέον την ίδια την ασφάλεια και την συνοχή της χώρας.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Το ζήτημα προέκυψε όταν απεβίωσαν την δεκαετία του 90 οι δυο μουφτήδες που είχαν αναδειχθεί με βάση το προηγούμενο σύστημα και είχαν πολυετή θητεία. Στην Κομοτηνή ο Χουσείνογλου Μουσταφά πέθανε το 1985 και ο Νομάρχης ανέθεσε καθήκοντα τοποτηρητή στον Ιμαμ Ρουσδη που παραιτήθηκε λίγους μήνες αργότερα λόγω των αντιδράσεων της μειονότητας. Τον Δεκέμβριο του 1985 ο θεολόγος Μέτσο Τζεμαλή διορίσθηκε τοποτηρητής και τελικά το 1990 ως μουφτής. Το 1990 οργανώθηκε με πρωτοβουλία ακραίων της μειονότητας και του Προξενείου άτυπη εκλογική διαδικασία, που ανέδειξε τον Ιμπραήμ Σεριφ ως «μουφτή» Κομοτηνής.

Στην Ξάνθη μουφτής μέχρι το 1990 ήταν ο Μουσταφά Χιλμή, το 1990 ο γιος του Μεχμέτ Εμίν Αγγά διορίζεται τοποτηρητής όπου ουσιαστικά γίνεται ο άτυπος μουφτής ως προστάτης του πατέρα του. Με τον νόμο του 1991 διορίζεται Μουφτής ο Εμίν Σινικόγλου και τότε ο Αγγά πετυχαίνει να «εκλεγεί» μουφτής με την μη νόμιμη διαδικασία, ενώ μετά τον θάνατο του «εκλέγεται» ο Αχμέτ Μετέ.

Το νομικό πλαίσιο που διέπει την ανάδειξη των μουφτήδων:

- Το 1882 ο νόμος ΑΛΗ' σε εφαρμογή της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης (1881) προβλέπει διορισμό και παύση Μουφτή με Βασιλικό Διάταγμα, μετά από υπόδειξη υποψηφίου από την «μωαμεθανική κοινότητα».

- Συνθήκη Ειρήνης Αθηνών (1913) με τους όρους λήξης του πολέμου ρυθμίζει θέματα μουσουλμάνων στην Ελλάδα και σχετικά με Μουφτή θεσμοθετείται η εκλογή του.

- Συνθήκη Λωζάννης 1923 : δεν αναφέρεται σε θέματα μουφτή αλλά αφιερώνει κεφάλαιο στην προστασία των μειονοτήτων και στην θρησκευτική ελευθερία των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία. Προβλέπεται ότι θα λαμβάνονται μέτρα «όσον αφορά την οικογενειακή η προσωπική αυτών ζωή, όπως τα ζητήματα αυτά κανονίζωνται συμφώνως προς τα έθιμα των μειονοτήτων τούτων», ενώ με το άρθρο 45 αναλαμβάνει και η Ελλάδα να αναγνωρίσει τα ίδια δικαιώματα στις «εν τω εδάφει αυτής ευρισκομένας μουσουλμανικάς μειονότητας» . Όμως πουθενά δεν υπάρχει δέσμευση για εκλογή μουφτήδων η εφαρμογή της Σαρίας.

- Με τον Ν. 2345/1920 ο κατά τόπο αρμόδιος νομάρχης προκήρυττε εκλογή μουφτή. Οι υποψήφιοι ήταν έξι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες διπλωματούχοι Μεντρεσέ, η διατελέσαντες Μουφτήδες ,με τις αιτήσεις να υποβάλλονται στον Υπουργό Θρησκευμάτων που είχε και την διακριτική ευχέρεια να διαγράψει όσους υποψήφιους δεν επιθυμούσε και κατόπιν προχωρούσε σε εκλογές την εποπτεία είχε το αρμόδιο Πρωτοδικείο το οποίο και ανακήρυττε τον πλειοψηφούντα Μουφτή.

Με τον Ν. 1920/1991 επανήλθε το καθεστώς του νόμου του 1882 για διορισμό των Μουφτήδων, προκαλώντας αντιδράσεις από τους ακραίους κύκλους της μειονότητας.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Δεκ 2017


Η πιθανή αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης του μουφτή στη Θράκη, οι πιέσεις Ερντογάν και ο κίνδυνος για άνοιγμα της κερκόπορτας

Θα ήθελα να ελπίζω ότι ο Α. Τσίπρας μιλώντας στην Εσπερία για εκλογή μουφτήδων, θα το έπραξε για να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους οι οποίοι αγνοούν τους λόγους για τους οποίους τμήμα της σαρίας στην Ελλάδα είναι υποχρεωτικό να διατηρείται, γνωστού όντος ότι πρόκειται για αναχρονιστικό θεσμό.

Είπε όμως, ο Α. Τσίπρας: «Θα θέλαμε λοιπόν να φτάσουμε στο σημείο εκείνο όπου αυτός που -δεν θα γίνει αύριο αυτό αλλά σε βάθος χρόνου- θα αναγνωρίζει ως θρησκευτικούς ηγέτες η ελληνική πολιτεία δεν θα τους αμφισβητεί και η μειονότητα ή μέρος αυτής».

Είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό; Ειλικρινά θεωρεί ότι αυτό που θα είναι πρέπον για την ελληνική πολιτεία θα το αναγνωρίσει ως θετικό το τουρκικό Προξενείο και θα το υποστηρίξει; Πρέπει να συμβαίνει ένα από τα τρία: Είτε έχει παντελή άγνοια επί του θέματος [πολύ πιθανόν, επειδή σε πολλά θέματα έχει συλληφθεί να αγνοεί], είτε η κομμουνιστική ιδεοληψία του υπερέχει του εθνικού συμφέροντος, είτε πρόκειται για δώρο στους Τούρκους, για να κερδηθεί η εύνοιά τους.

Όπως αναφέρει ο ημερήσιος Τύπος, προφανώς, ο Α. Τσίπρας δεν θα μπορούσε να παραδεχθεί ότι πιθανή αλλαγή στον τρόπο ανάδειξης του μουφτή γίνεται έπειτα από πιεστική "παρότρυνση" της τουρκικής κυβέρνησης. Σε σχετική ερώτηση ο Α. Τσίπρας απάντησε: «Η συζήτηση που αφορά πώς θα μπορέσουμε να αμβλύνουμε υπαρκτές αντιθέσεις στο χώρο της μειονότητας που έχουν να κάνουν με το ότι μεγάλο τμήμα της δεν αναγνωρίζει τον επίσημο θρησκευτικό ηγέτη που αναγνωρίζει η ελληνική πολιτεία. Αυτό είναι μια συζήτηση που πρέπει να κάνουμε».

Έχω γράψει πολλά για την αναγκαιότητα διορισμού του μουφτή από την ελληνική πολιτεία, ώστε δεν θα τα επαναλάβω. Να σημειώσω μόνον ορισμένα στοιχεία γι’ αυτή την υπόθεση, τονίζοντας ότι πουθενά στο κόσμο, σε καμιά ισλαμική χώρα, ούτε στην ίδια την Τουρκία εκλέγεται ο μουφτής, αλλά διορίζεται.

Αν πράξει το αντίθετο η ιδεοληπτική κυβέρνησης της Ελλάδας, θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ, ότι συνειδητά θα ανοίξει μια ακόμη κερκόπορτα για να μπει η Τουρκία για τα καλά στην Ελλάδα.

Τα άρθρα 14 και 37 μέχρι και 44 της Συνθήκης της Λωζάνης προστατεύουν ολοσχερώς όλα των δικαιώματα της ελληνικής ορθόδοξης μειονότητας στην Τουρκία, όπως και της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα σύμφωνα με τη βασική αρχή της αμοιβαιότητας, που είναι βασική αρχή του Διεθνούς Δικαίου και αναφέρεται ρητά στο άρθρο 45 της ιδίας συνθήκης.

Ωστόσο, η Τουρκία στα 84 χρόνια εφαρμογής της συνθήκης αυτής παραβίασε συστηματικά όλα τα άρθρα της, προκαλώντας άλλοτε σκόπιμα και άλλοτε με τη συστηματική ανοχή της τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, στα οποία 5.000 ελληνικές κατοικίες και καταστήματα στην Κωνσταντινούπολη κάηκαν και 16 Έλληνες δολοφονήθηκαν, περιορίζοντας την εκλογή του Πατριάρχη μόνο μεταξύ Τούρκων υπηκόων ορθοδόξων κληρικών, αφαιρώντας τεράστια τμήματα των ακινήτων περιουσιών των Ελλήνων της Τουρκίας και κλείνοντας οριστικά τις πόρτες της Θεολογική Σχολής της.

Ο θεσμός της μουφτείας λειτουργεί στην περιοχή της Δυτικής Θράκης από την προσάρτησή της στο ελληνικό κράτος, το 1923, και αποτελεί κληρονομιά του οθωμανικού συστήματος διοίκησης. Μεταξύ 1923 και 1990 οι μουφτήδες εκλέγονταν από τους ηγέτες της μουσουλμανικής μειονότητας η οποία ακολουθείτο από την επικύρωσή τους εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας της οποίας αποτελούν δημοσίους λειτουργούς.

Η πάγια αυτή πρακτική ανετράπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν από μερίδα της μουσουλμανικής μειονότητας ζητήθηκε η απευθείας εκλογή των μουφτήδων από τους πιστούς, κατ' εφαρμογή του νόμου 2345/1920 ο οποίος δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Φόβοι για επέκταση του πολιτικού Ισλάμ οδήγησαν το ελληνικό κράτος στην εισαγωγή νέων ρυθμίσεων με το νόμο 1920/1991 (4 Φεβρουαρίου 1991) ο οποίος προβλέπει τη δημιουργία εντεκαμελούς επιτροπής μεταξύ των μελών της μειονότητας, αρμόδιας να προτείνει έναν κατάλογο υποψηφίων μουφτήδων εκ των οποίων διορίζεται ένας βάσει προσόντων με θητεία που διαρκεί 10 έτη.

Και αν το 1990 υπήρχε φόβος για επέκταση του πολιτικού Ισλάμ, σκεφθείτε σήμερα ποιο Ισλάμ θα αποφασίζει στην Ελλάδα για τον μουφτή.


Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου