Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Η απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να τερματιστεί το πρόγραμμα της CIA μέσω του οποίου εφοδιάζονταν με όπλα και δέχονταν εκπαίδευση τα μέλη ορισμένων οργανώσεων ανταρτών οι οποίες πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ δεν αποτελούσε μια παραχώρηση προς τον βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία, δήλωσε χθες Παρασκευή ένας ανώτατος αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ένας αμερικανός αξιωματούχος είχε αντιθέτως δηλώσει ότι η απόφαση αυτή εντασσόταν σε μια προσπάθεια της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, η οποία μαζί με οργανώσεις που υποστηρίζονται από το Ιράν έχουν ουσιαστικά καταφέρει να κρατήσουν την κυβέρνηση του Άσαντ στην εξουσία έπειτα από έξι χρόνια πολέμου.

Η απόφαση «νομίζω βασίστηκε σε μια αποτίμηση της φύσης του προγράμματος, των στόχων που προσπαθούμε να επιτύχουμε, τη βιωσιμότητά του στο μέλλον», είπε ο στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας, επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (USSOCOM), απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Aspen Security Forum στο Κολοράντο.

«Τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω για το πρόγραμμα αυτό και την απόφαση να τερματιστεί, είμαι απόλυτος στο ότι δεν επρόκειτο για μια συμβιβαστική χειρονομία προς τους Ρώσους», επέμεινε.

Ο Τόμας — ο πρώτος αμερικανός αξιωματούχος που σχολιάζει επίσημα την εξέλιξη αυτή — έκανε λόγο για μια πολύ «σκληρή απόφαση». Επισήμανε ότι σύμφωνα με κάποιους οι αντάρτες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανατρέψουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ.
Το πρόγραμμα της CIA άρχισε το 2013 κι εντασσόταν στις προσπάθειες της κυβέρνησης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα για να αποπεμφθεί ο Άσαντ από την εξουσία. Ωστόσο, η επιτυχία του κρίθηκε πολύ περιορισμένη.

Ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ και ο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Μάικ Πομπέο αποφάσισαν να τερματιστεί το πρόγραμμα αφού διαβουλεύθηκαν με αξιωματούχους και πάντως πριν από τη συνάντηση που είχε ο Τραμπ (7η Ιουλίου) με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη σύνοδο της Ομάδας των Είκοσι (G20) στο Αμβούργο, δήλωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς υπό τον όρο να παραμείνουν ανώνυμοι.

Η απόφαση δεν εντασσόταν στις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για μια ανακωχή στη νοτιοανατολική Συρία, διευκρίνισαν οι αξωματούχοι.

Μια από τις ανεπιθύμητες συνέπειες του προγράμματος της CIA ήταν το γεγονός ότι πολλοί αντάρτες που είχαν εκπαιδευτεί και εξοπλιστεί αποσκίρτησαν κατόπιν και εντάχθηκαν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, και ορισμένα μέλη της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης τάσσονταν υπέρ του τερματισμού του.

Ο στρατηγός Τόμας σημείωσε ακόμη τις επικρίσεις για το ότι το πρόγραμμα δεν ήταν αρκετά σθεναρό, αλλά απέφυγε να κάνει ο ίδιος κριτική.

Πριν αναλάβει την εξουσία τον Ιανουάριο, ο Τραμπ είχε εξαγγείλει ότι θα τερμάτιζε την υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς τις οργανώσεις που ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ΕΣΣ) και θα έδινε την προτεραιότητα στις επιχειρήσεις εναντίον του ΙΚ.

Ο στρατηγός Τόμας έχει σημαίνοντα ρόλο σε μια άλλη επιχείρηση, αυτή για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των σύρων ανταρτών που πολεμούν εναντίον του ΙΚ στη Συρία.

Ομάδες των Ειδικών Δυνάμεων και άλλοι αμερικανοί στρατιωτικοί συμβουλεύουν τους κούρδους μαχητές της οργάνωσης YPG και τους άλλους αντάρτες που πολεμούν για να αποσπάσουν την πόλη της Ράκας από το ΙΚ. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ διεξάγει επιδρομές καθημερινά το τελευταίο διάστημα για να βοηθήσει την προέλασή τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Reuters
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ξαφνικά άρχισε πάλι η συζήτηση στην Αμερικανική Γερουσία για το θέμα της επικύρωσης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS) και θα έχει σημαντικές προεκτάσεις για την Ελλάδα.

Η γερουσιαστής Λίζα Μουρκόβσκι της Αλάσκας, πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για την Ενέργεια και τους Φυσικούς Πόρους, δήλωσε πρόσφατα ότι η μη επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), αποτελεί ένα μεγάλο λάθος που πρέπει, σύντομα, να διορθωθεί ώστε οι ΗΠΑ να απολάβουν όλα τα προνόμια που θα της δίνει η προσχώρηση  στο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, όπως είναι έρευνες στην Αρκτική, στην εξωτερική υφαλοκρηπίδα, στα βάθη των ωκεανών για πιθανή εξόρυξη των πολύτιμων πολυμεταλλικών κονδύλων και καλύτερη προστασία της αλιείας τους.

Επίσης, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής Άνγκους Κίνγκ του Μαίην, μέλος της ίδιας επιτροπής, αποκάλεσε  αποτυχία της Γερουσίας να επικυρώσει το UNCLOS, μιλώντας στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και ανέφερε:
  • «Είναι μια τεράστια αυτοτραυματική πληγή. Η αποτυχία να κυρωθεί με βάση τα επιχειρήματα της απώλειας αμερικανικής κυριαρχίας σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαστε στο “παιχνίδι” για να αποφασίσουμε τα ευρέα ναυτιλιακά ζητήματα».
 Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 166 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον 14 κράτη μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση.

Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με τη Διακήρυξη Αρ. 5030, ανακήρυξε μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. (Ήταν η πρώτη απόδειξη για μένα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο για την αξία της Ελληνικής ΑΟΖ, και περιμένω από τότε να δω την ανακήρυξη της ΑΟΖ της πατρίδας μου).

Τον Δεκέμβριο του 1988, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν, μέσω της Διακήρυξης αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. ( Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε έντονη συζήτηση σχετικά με την επικύρωση του UNCLOS, με επικρίσεις προερχόμενες κυρίως από συντηρητικούς πολιτικούς που θεωρούν ότι η συμμετοχή σε ορισμένους διεθνείς οργανισμούς και Συνθήκες είναι επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ, και θα έπληττε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ έχουν πολλά να κερδίσουν από την επικύρωση σήμερα. Το UNCLOS είναι πολύ ευνοϊκό για τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι διατήρησε τη μοναδική μόνιμη έδρα στο Διεθνές Συμβούλιο Βυθού Θαλασσών (Seabed Authority) που θα επιβλέπει την εξόρυξη του βυθού, συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως πλούσιων πηγών αναξιοποίητων ενεργειακών πόρων, ορυκτών και πολύτιμων μετάλλων. Αυτή η μόνιμη θέση παραμένει άβολα κενή και παίρνονται αποφάσεις για την εξόρυξη του βυθού στα διεθνή ύδατα χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Η Αμερική με το να μην έχει επικυρώσει (ουσιαστικά προσχωρήσει) στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει δικαιώματα πρόσβασης στην Αρκτική. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ έχει υπολογίσει ότι ο Αρκτικός Ωκεανός έχει το 22% των παγκόσμιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν υπολογιστεί ότι είναι της τάξης των 412 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου!

Τέλος, η αξία του UNCLOS είναι πολύ σημαντική για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ διότι καθιερώνει σαφή δικαιώματα, καθήκοντα και δικαιοδοσίες των θαλάσσιων κρατών. Το UNCLOS καθορίζει τα όρια της «χωρικής θάλασσας» μιας χώρας, θεσπίζει κανόνες για τη διαμετακόμιση μέσω των «διεθνών στενών» και ορίζει τις ΑΟΖ με τρόπο συμβατό με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Καθιερώνει περαιτέρω το «κυρίαρχο απαραβίαστο» των ναυτικών πλοίων που καλούν σε ξένους λιμένες, παρέχοντας κρίσιμη προστασία για τα σκάφη των ΗΠΑ.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για την εξεύρεση των 67 ψήφων, σε σύνολο 100, που απαιτούνται στη Αμερικανική Γερουσία για επικύρωση του UNCLOS.

Η Αμερική, η Τουρκία και η Ελλάδα
Η ΑΟΖ ΤΩΝ ΗΠΑ, Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΟΖ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Πηγή: Office of the Geographer, Department of State, Ουάσινγκτον, D.C., 2004

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα που βρίσκονται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της.

Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ανέφερε ότι η ΑΟΖ αυτών των νησιωτικών κρατών διαθέτει περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών.

Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας, όπως ήδη αναφέραμε, τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν αναφέρουμε στους Αμερικανούς να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά μας που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι, μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.

Η Αμερική υπέγραψε, επίσης, μια συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τα νησιά Κιριμπάτι στις 6 Σεπτεμβρίου 2013. Οριοθετήθηκαν τρία διαφορετικά θαλάσσια σύνορα με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance) που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία και είναι σημαντικό ότι η οριοθέτηση αυτή περιλαμβάνει και ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες. Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι, όπως ήδη αναφέραμε, έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982 και πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ


Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 53

Είναι επιτακτική η άμεση επίσκεψη του Τσίπρα στην Ουάσιγκτον

Ήρθε η ώρα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον και να ζητήσει από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με δέουσα πολιτική δεξιότητα, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, να ανακαλέσει την δήλωση που έκανε ο αξιωματούχος του State Department για την ελληνική ΑΟΖ, ώστε να θωρακίσει την πατρίδα μας, όπως ακριβώς έκανε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004.

Η δήλωση έγινε από τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, στις 27 Ιουλίου 2011, στην Αθήνα:
  • «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκεφτεί ότι η ΑΟΖ δεν αποτελεί αμιγώς ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής, αλλά εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια οικονομικής ανάπτυξης στους τομείς της αλιείας, της εξερεύνησης των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ίσως χρειάζεται, επίσης, να του υπενθυμίσουμε και την δήλωση που έκανε στην πρώτη του επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, στις 23 Ιανουαρίου 2013, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση. Είχε πει τότε ο Αλέξης Τσίπρας:
  • «Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 35 ετών, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αλέξη Τσίπρα, εμμένει στην πάγια θέση ότι Ελλάδα δεν πρέπει να προβεί σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ άνευ διμερούς συμφωνίας με την Τουρκία. Βεβαίως, οι εμπειρογνώμονες του Ρεξ Τίλλερσον γνωρίζουν ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ αποτελεί μια μονομερή πράξη, όπως άλλωστε έκαναν οι ΗΠΑ το 1983.

Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει μια κρίση; Η ερώτηση έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά η απάντηση έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα λόγω των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απάντηση, βέβαια, δεν είναι δύσκολη, εκτός εάν κάποιος πάσχει από φοβικό σύνδρομο, γιατί η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη. Ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει ο Ερντογάν όταν δεν προέβλεψε την ευφυή κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004.

Μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς πράξεις. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης.

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

Εμείς επί 34 χρόνια αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.


Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία Εκδόσεις Λιβάνη

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Δύο σημαντικά γεγονότα διαδραματίσθηκαν στις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες τα οποία ο περισσότερος κόσμος ίσως δεν τα αντιλήφθηκε. Τα γεγονότα αυτά συνδέονται με το παγκόσμιο εμπόριο, την ανάπτυξη της αμυντικής τεχνολογίας και τις σπάνιες γαίες.

Γράφει ο Σωτήρης Ν. Καμενόπουλος
Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης
Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων


Στις 7 Μαρτίου 2017 παρουσιάσθηκε προς ψήφιση στο αμερικανικό Κογκρέσο ένα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα δεσμεύεται το 1% των γενικών εξόδων (overhead costs) του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ ώστε να δημιουργηθεί συγκεκριμένο επενδυτικό fund το οποίο θα ενισχύει μέσω χαμηλότοκων δανείων αμερικανικές εξορυκτικές επιχειρήσεις οι οποίες εξορύσσουν μία σειρά από συγκεκριμένα μέταλλα τα οποία κρίνονται στρατηγικά/κρίσιμα στην παραγωγή αμυντικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας.

Μεταξύ αυτών των μετάλλων είναι και οι σπάνιες γαίες [1]. Ωστόσο, το όλο νομοσχέδιο «χτίστηκε» με κεντρικό σχεδιασμό τις σπάνιες γαίες. Καταρχήν, αντιλαμβανόμαστε ίσως σιγά-σιγά τη γεωστρατηγική σημασία και τη σύνδεση των σπάνιων γαιών με τα αμυντικά θέματα.

Ωστόσο, στο σημείο αυτό ας υπενθυμίσουμε μία παρόμοια «αντίστροφη» πρόταση η οποία πρωτοπαρουσιάσθηκε το 2015 στη χώρα μας σχετική με την αξιοποίηση των Ελληνικών υδρογονανθράκων και την ανάγκη ενίσχυσης της Εθνικής μας Άμυνας μέσω των πιθανών εσόδων του κράτους από τα πιθανά κοιτάσματα, [2].

Το δεύτερο γεγονός αφορά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ κ. Wilbur Ross στην έγκριτη Wall Street Journal [3]. Ο κ. Ross, στη συνέντευξή του αναφέρθηκε ξεκάθαρα στις σπάνιες γαίες τις οποίες συνέδεσε με το θέμα του παγκόσμιου εμπορίου ηλεκτρονικών ειδών και προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.

Το συγκεκριμένο θέμα σχετίζεται με τον εμπορικό ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Μη ξεχνάμε πως α) η εξόρυξη και η μεταλλουργία των σπάνιων γαιών ελέγχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Κίνα, και β) οι σπάνιες γαίες χρησιμοποιούνται σε προϊόντα συνολικής εμπορικής αξίας η οποία κυμαίνεται μεταξύ 5 και 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μετά από τα παραπάνω, μπορούμε ίσως να αναμένουμε περισσότερες παγκόσμιες εξελίξεις στα θέματα των σπάνιων γαιών; Προσωπικά εκτιμώ πως ναι. Απλά να θυμίσω πως σπάνιες γαίες διαθέτει και η χώρα μας. Εάν υπάρχουν στην Ελλάδα ιθύνοντες που ενδιαφέρονται. Έγκαιρα αυτή τη φορά…

[1] https://www.congress.gov/bill/115th-congress/house-bill/1407
[2] http://www.defence-point.gr/news/?p=120104
[3] https://www.wsj.com/artices/commerce-secretary-wilbur-ross-talks-trade-1497838380

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σχεδόν σοκ προκάλεσε στο αμερικανικό Πεντάγωνο η τουρκική αθλιότητα να δώσει στη δημοσιότητα τις τοποθεσίες των αμερικανικών βάσεων στη Συρία, ένα ύπουλο, εκδικητικό και πρόστυχο «παιχνίδι» απέναντι σε ένα σύμμαχο στο ΝΑΤΟ το οποίο δείχνει να εξελίσσεται σε ένα πρώτης τάξεως μάθημα για τους Αμερικανούς, όσους τουλάχιστον εξακολουθούν να τρέφουν φρούδες ελπίδες, ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας μπορεί να ελεγχθεί.

Ο τρόπος με τον οποίον πήγαν να καλύψουν θα πρέπει να εξόργισε ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς, καθώς όπως το συνηθίζουν, οι Τούρκοι θεωρούν ότι απευθύνονται σε χαχόλους. Όχι, η τουρκική MIT και άλλες φιλικές στην Τουρκία μυστικές υπηρεσίες δεν έχουν καμία σχέση, «Τούρκοι ρεπόρτερ του Anadolu» που κάνουν ανταποκρίσεις στη Συρία τις κατέγραψαν.

Ο Έρικ Πάχον, εκπρόσωπος του Πενταγώνου που ρωτήθηκε από τους «Military Times», δήλωσε ότι δεν μπορεί να σχολιάσει το πώς το τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu έλαβε τις πληροφορίες που μετέδωσε. Φρόντισε όμως να δηλώσει, ότι «…θα ανησυχούσαμε πολύ εάν αξιωματούχοι από έναν ΝΑΤΟϊκό σύμμαχο σκοπίμως έθεσαν σε κίνδυνο τις δυνάμεις μας, με την αποδέσμευση ευαίσθητων πληροφοριών».

Χωρίς σχόλια… Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου παραδέχθηκε από την πρώτη στιγμή ότι το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας γνωρίζει την υπόθεση και έχει ήδη εκφράσει τις ανησυχίες του στην τουρκική πλευρά. Διπλωματική γλώσσα… για να διευκρινίσει τα πάντα στη συνέχεια, πάντα γραπτά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο το κείμενο, ενδεικτικό του ευαίσθητου χαρακτήρα του θέματος:

«Για λόγους επιχειρησιακής ασφάλειας δεν δημοσιοποιούμε τα σημεία παρουσίας συμμαχικών δυνάμεων στη Συρία για την ήττα του ISIS… η αποδέσμευση ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών εκθέτουν τις συμμαχικές δυνάμεις σε αχρείαστο ρίσκο και μπορεί δυνητικά να παρεμποδίσει τις εν εξελίξει επιχειρήσεις».

Πρόκειται για ένα πραγματικό μάθημα για τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους όμως, οι οποίοι, αν το αποφασίσουν, θα μπορέσουν να κατανοήσουν την κατάσταση που αντιμετωπίζει επί δεκαετίες η Ελλάδα με μια απροσάρμοστη – κυριολεκτικά – χώρα, με την οποία καλείται να βρει λύσεις στα διμερή προβλήματα.

Προβλήματα τα οποία βεβαίως μονομερώς προβάλει η Τουρκία ενώ ο «αντισυμβαλλόμενος» της Αθήνας παρουσιάζει φαινόμενα – σύνδρομα παρόμοια με αυτά του Χίτλερ, τον οποίο εξέθρεψε και γιγάντωσε εν τέλει, η απόπειρα κατευνασμού από αυτούς που ακολουθούν παρόμοια πολιτική απέναντι στον Ερντογάν…


Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης

«Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»

Είναι κοινός τόπος ότι η Τουρκία έχει εισέλθει, εδώ και κάποια χρόνια, σε ολισθηρό δρόμο. Μετά τα γεγονότα και τις λαϊκές διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν άλλαξε άρδην τη μέχρι τότε μετριοπαθή πολιτική του.

Ήταν τότε που αντιλήφθηκε ότι, πλέον, στόχος του βαθέος κράτους της γείτονος είναι ο ίδιος και τα στενά συγγενικά του πρόσωπα. Άφησε, λοιπόν, κατά μέρους τη μετριοπάθεια και σκλήρυνε τη στάση του απέναντι στους αντιφρονούντες, κρατικούς λειτουργούς και μη.

Κρισιμότερο σημείο είναι η ήττα του Ερντογάν στις εκλογές του Ιουνίου του 2015. Τότε, που έχασε την αυτοδυναμία στην εθνοσυνέλευση και συγχρόνως εισήλθε στην τουρκική βουλή το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών. Χάνοντας το έδαφος κάτω από τα πόδια του, διέκοψε τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και συνέχισε την αιματηρή ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων της νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Δυνατό ράπισμα ήταν και η απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, όταν συνειδητοποίησαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι ότι είναι αναλώσιμοι.

Προστιθέμενα όλα τα παραπάνω, ωστόσο, δεν παράγουν άθροισμα μεγαλύτερο από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Αυτές είναι που έχουν δημιουργήσει πραγματικό πανικό στις τουρκικές αρχές και όχι τώρα, αλλά από το φθινόπωρο του 2014. Εκείνη την εποχή, που το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος πολιορκούσε την πόλη Κομπάνι, η οποία βρίσκεται στα κουρδικά καντόνια της βόρειας Συρίας. Με τις ευλογίες της Άγκυρας, οι τζιχαντιστές είχαν περικυκλώσει τους υπερασπιστές της πόλης και αναμενόταν η κατάκτησή της. Όπως και η ματαίωση των κουρδικών σχεδίων για την ολοκλήρωση της Ροζάβα, που θα έφερνε ικανοποίηση στην Άγκυρα, διότι θα απέφευγε τον κουρδικό κίνδυνο στο μαλακό της υπογάστριο. Οι ΗΠΑ πίεσαν σε εκείνο το χρονικό σημείο την Τουρκία και ταυτοχρόνως, οι μαχητές του Κομπάνι υπερέβαλαν εαυτούς, έχοντας ως πρότυπο τον θυσιασθέντα Ντιγιάρ Μπακόκ. Κατόπιν και μέχρι σήμερα, οι Κούρδοι έχουν κερδίσει έδαφος από το ΙΚ και έχουν αποδειχθεί οι πιο αξιόμαχοι σύμμαχοι, επί του εδάφους, του συνασπισμού κατά του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους. Έχουν αποκτήσει βάσιμες και νόμιμες προσδοκίες για να συμπεριληφθούν στο νέο Σύνταγμα της Συρίας και αυτό έχει ανοίξει τον ασκό του αιόλου, που κατά τα φαινόμενα θα συμπαρασύρει και την Τουρκία στις επόμενες δεκαετίες.

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή – αρνητικές για την Τουρκία – επισκιάζουν και την εσωτερική πολιτική και ίσως έως έναν βαθμό εξηγούν και την αλλοπρόσαλλη πολιτική που ακολουθεί ο Ερντογάν. Ήτοι, η εσωτερική πολιτική στην Τουρκία υπαγορεύεται από τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εκτός αυτής και συγκεκριμένα, στα νότια σύνορά της.

Για τον λόγο αυτόν, και επειδή η νεοεισερχόμενη στον συριακό εμφύλιο Ρωσία υποστήριζε τους Κούρδους και κατέλαβε ένα κρίσιμης σημασίας ύψωμα, το Μπαγίρνταγ, όπου κατοικούσαν Τουρκομάνοι, στις 24 Νοεμβρίου 2015 τουρκικά μαχητικά κατέρριψαν ένα ρωσικό βομβαρδιστικό Sukhoi Su-24. Το ρωσικό αεροσκάφος πετούσε στα τουρκοσυριακά σύνορα και δόθηκε εντολή από την ηγεσία της τουρκικής κυβέρνησης να βληθεί. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει: «Είναι δικαίωμά μας να αμυνθούμε». Της ενέργειας αυτής ακολούθησε αμείλικτος οικονομικός αποκλεισμός της Άγκυρας από τη Μόσχα, εωσότου η πρώτη λύγισε και υπέκυψε στις ορέξεις της δεύτερης.

Παρόμοιας αξίας είναι και το γεγονός της αποκάλυψης, από το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu της Τουρκίας, των βάσεων των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και Γαλλίας, καθώς και του αριθμού των μονάδων αυτών. Εν προκειμένω, το μίσος του τουρκικού κράτους κατευθύνεται κυρίως εναντίον αυτών των δύο χωρών για δύο διαφορετικούς λόγους. Οι Τούρκοι είναι δυσαρεστημένοι αφενός μεν από τις ΗΠΑ, επειδή μονίμως αυτές εφοδιάζουν με όπλα, πυρομαχικά και πολεμικό υλικό τους Κούρδους της Συρίας που μάχονται στη Ράκκα. Για την ακρίβεια, η διοχέτευση στον Τύπο φωτογραφιών που δείχνουν βαρέα όπλα και βαρέα οχήματα να παραδίδονται στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις είναι καρφιά στα μάτια του τουρκικού κράτους. Επιπροσθέτως, προσφάτως αποκαλύφθηκαν οι πραγματικές αιτίες για τις οποίες οι ΗΠΑ δεν επέλεξαν την Τουρκία για την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ράκκας. Κι αυτές ήταν η δειλή πρόταση της Τουρκίας να προηγηθούν των τουρκικών στρατευμάτων δεκάδες χιλιάδες αμερικανικών και επίσης, η διαπίστωση από τις ΗΠΑ των κακών επιχειρησιακών επιδόσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη». Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η διαρροή των μυστικών τοποθεσιών των αμερικανικών βάσεων έγινε μία ημέρα μετά τις παραπάνω αποκαλύψεις.

Η Γαλλία πώς και γιατί μπαίνει στο στόχαστρο της Άγκυρας; Μα, φυσικά, περισσότερο λόγω των εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Πριν λίγες ημέρες η Γαλλίδα υπουργός ενόπλων δυνάμεων Φλωρένς Παρλύ επισκέφθηκε την Κύπρο και, παρά τις τουρκικές προκλήσεις, με ελικόπτερο ανέβηκε στο πλωτό γεωτρύπανο της TOTAL στο οικόπεδο 11. Αυτή ήταν μια επίσκεψη ισχυρού συμβολισμού και αταλάντευτης επιβεβαίωσης εκ μέρους της Γαλλίας των αποφάσεών της να συμμαχήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία στο ενεργειακό πεδίο.

Οι εξελίξεις στα ανωτέρω μέτωπα έχουν απογοητεύσει και θυμώσει την Άγκυρα, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι τραμπουκισμοί δεν περνούν. Μόνος τρόπος να εκδικηθεί η Τουρκία τις ΗΠΑ και τη Γαλλία ήταν να προβεί σε διαρροές ευαίσθητων στρατιωτικών πληροφοριών, αδιαφορώντας ότι έτσι στρέφεται εναντίον νατοϊκών της συμμάχων. Κι αυτή είναι μια πράξη για την οποία θα κληθεί να καταβάλει αντίτιμο…

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Η Τουρκική Υπηρεσία Πληροφοριών, παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των ΗΠΑ στη Συρία και ιδιαίτερα ό,τι αναφέρεται στις σχέσεις τους με τους Κούρδους, καθώς τους θεωρούν εχθρούς και απειλή για την ασφάλεια της χώρας τους.

Χθες κοινοποίησε λοιπόν πληροφορίες που προέρχονται από την ΜΙΤ μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων ANADOLU που αφορούν τη συνεχιζόμενη παροχή όπλων και εφοδίων στους Κούρδους της Συρίας. Ολόκληρο το σχετικό «ρεπορτάζ» στηρίζεται σε «έκθεση της ΜΙΤ» αλλά αποδίδεται σε δημοσιογράφους που κρύβουν το όνομά τους, πηγές που κρύβουν το όνομά τους και ούτω καθεξής. Αναφέρει λοιπόν το πρακτορείο:

«Συνολικά, 195 φορτηγά που φέρονται ότι μεταφέρουν στρατιωτικό εξοπλισμό για την τρομοκρατική ομάδα του PKK / PYD πέρασαν από τα ιρακινά σύνορα και αργότερα έφθασαν στη βορειοανατολική συριακή επαρχία Al-Hasakah, σύμφωνα με πηγές της περιοχής.

Η παράδοση πραγματοποιήθηκε σε δύο ξεχωριστές αποστολές. 95 φορτηγά έφθασαν στην πόλη στις 13 Ιουλίου ενώ 100 φορτηγά έφθασαν την Τρίτη, ανέφεραν πηγές, που ζήτησαν να μην κατονομάζονται, λόγω φόβων ασφαλείας, δήλωσαν στην υπηρεσία Anadolu.

Τα τεθωρακισμένα οχήματα «Stryker» μαζί με τις δεξαμένες καυσίμων προσελκύουν την προσοχή κατά την αποστολή.

Πριν από την τελευταία παράδοση, 434 φορτηγά είχαν ήδη αποσταλεί στην περιοχή που κελέγχει το PKK/PYD. 60 φορτηγά στις 5 Ιουνίου, 20 φορτηγά στις 12 Ιουνίου, 50 φορτηγά στις 16 Ιουνίου, 120 φορτηγά μεταξύ 21 και 26 Ιουνίου, 82 φορτηγά στις 5 Ιουλίου και 102 φορτηγά στις 9 Ιουλίου.

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια σε διάφορες ένοπλες ομάδες στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του PKK/PYD, περιλαμβάνει 12.000 Καλάσνικοφ, 6.000 πολυβόλα, 3.500 βαριά πολυβόλα, 3.000 RPG-7, 1.000 αμερικανικά AT-4 ή ρωσικά SPG- 9 αντι-τάνκ, 235 πυροβόλα όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων, 100 τουφέκια ελεύθερων σκοπευτών, 450 κιάλια νυχτερινής όρασης PV-7 και 150 κιάλια με υπέρυθρο φωτισμό λέιζερ.

Η Συνδυασμένη Κοινή Δύναμη της Επιχείρησης «Εγγενής λύση» (CJTF – OIR) υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών – ανακοίνωσε στις 6 Ιουνίου ότι ξεκίνησε η επιχείρηση κατά της Ράκα με σκοπό την εκκαθάριση από το κέντρο της πόλης των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους.

Ωστόσο, πηγές στην περιοχή λένε ότι η στρατιωτική βοήθεια από τις Η.Π.Α. φέρεται να έχει αρχίσει από το 2016.

Το PKK/PYD, η Συριακή έκδοση της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, ελέγχει την Al-Hasakah στα ανατολικά, βόρεια Ράκα, Μπανμπίτζ, στα ανατολικά τιν επαρχίες Χαλέπι, Αφρίν και Ταλ Ριφαάτ.

Το PKK, που αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση κατά την Τουρκία, τις Η.Π.Α. και την ΕΕ, διεξήγαγε τρομοκρατική εκστρατεία εναντίον της Τουρκίας για περισσότερα από 30 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι. Συμμετέχει επίσης στην παράνομη παραγωγή, κατασκευή και διακίνηση ναρκωτικών.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ βλέπουν το PKK/PYD, το οποίο είναι μέλος των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), ως σύμμαχο στον αγώνα κατά του ΙΚ.

Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας δήλωσε τη Δευτέρα ότι μερικά από τα όπλα που στάλθηκαν στο PKK/PYD στο πλαίσιο της μάχης κατά των τζιχαντιστών είχαν εντοπιστεί κατά τη διάρκεια των επιδρομών που εκτελούσαν πρόσφατα οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK, αποδεικνύοντας ότι το PKK και η PYD είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που συνεργάζεται.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον τερματισμό μυστικού προγράμματος της CIA για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό Σύρων αντικαθεστωτικών ανταρτών που μάχονται την κυβέρνηση Άσαντ αποφάσισε ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με την Washington Post, που επικαλείται αξιωματούχους της Ουάσιγκτον.

Όπως τονίζεται, ο Αμερικανός πρόεδρος προέβη στη συγκεκριμένη απόφαση ύστερα από σύσκεψη στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου με τη συμμετοχή του διευθυντή της CIA Μάικ Πομπέιο και του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Χέρμπερτ Μακμάστερ, στο πλαίσιο της προετοιμασίας του ενόψει προγραμματισμένης συνάντησής του με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν στο περιθώριο του G20, στο Αμβούργο.

Η κίνηση αυτή θεωρείται βέβαιο ότι θα ικανοποιήσει τη Μόσχα, ενώ καθιστά σαφή τη διάθεση του Αμερικανού προέδρου να συνεργαστεί με τη Ρωσία στο Συριακό, χωρίς να θέτει την απομάκρυνση Άσαντ ως προϋπόθεση για την επίλυση του προβλήματος.

Το εν λόγω πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 2013, επί προεδρίας Ομπάμα, αλλά η αποτελεσματικότητά του αμφισβητούνταν και από στελέχη της προηγούμενης διοίκησης ύστερα από τη ρωσική παρέμβαση στη Συρία, το 2015.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Ο Τούρκος ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ και τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί ως τον «εγκέφαλο» της απόπειρας πραξικοπήματος της 15η Ιουλίου 2016, δήλωσε σήμερα ότι δεν πιστεύει ότι οι αμερικανικές αρχές θα τον εκδώσουν στην Τουρκία, σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο France 24.

«Δεν λαμβάνω σοβαρά υπόψη αυτήν την απειλή, διότι όποια κι αν είναι η προσωπική γνώμη (του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ) δεν πιστεύω ότι θα διακινδύνευε να αμαυρώσει την φήμη των ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο και να υποκύψει στις παράλογες απαιτήσεις του Τούρκου προέδρου. Επομένως, δεν ανησυχώ για αυτό το ενδεχόμενο» δήλωσε ο Γκιουλέν, οι δηλώσεις του οποίου έγιναν στην τουρκική γλώσσα και μεταφράστηκαν στα γαλλικά.

Η Άγκυρα ζητά την έκδοση του ιεροκήρυκα τον οποίο κατηγορεί ότι ενορχύστρωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα κι έχει προχωρήσει σε μαζικές διώξεις φερόμενων υποστηρικτών του: 50.000 άνθρωποι συνελήφθησαν, περισσότεροι από 100.000 απολύθηκαν.

«Ο Ερντογάν επιχειρεί να χρησιμοποιήσει το αποτυχημένο πραξικόπημα για να καταδιώξει το κίνημά μου» συνέχισε ο Γκιουλέν, ο οποίος απηύθυνε έκκληση για τη σύσταση μιας διεθνούς επιτροπής έρευνας με τη συμμετοχή «στελεχών του ΝΑΤΟ, του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

«Πρέπει να τους αφήσουμε να διεξαγάγουν μια έρευνα (κι) εάν βρουν τουλάχιστον την ελάχιστη διασύνδεση μεταξύ εμού (και της απόπειρας πραξικοπήματος), με δική μου πρωτοβουλία θα αγοράσω ένα εισιτήριο για να φύγω από την χώρα» διαβεβαίωσε ο Φετουλάχ Γκιουλέν.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας ανακοίνωσε σήμερα ότι η Μόσχα διατηρεί το δικαίωμα να προχωρήσει σε αντίποινα εις βάρος των ΗΠΑ έπειτα από συνάντηση στην Ουάσινγκτον η οποία έληξε χωρίς συμφωνία για την επιστροφή ρωσικής διπλωματικής περιουσίας που έχουν κατασχέσει οι ΗΠΑ.

Τον Δεκέμβριο, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Βarack Obama διέταξε την κατάσχεση δύο ρωσικών διπλωματικών κτιρίων και την απέλαση 35 ρώσων διπλωματών για τις φερόμενες ρωσικές παρεμβολές στις προεδρικές εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ, κάτι το οποίο η Ρωσία αρνείται κατηγορηματικά.

Η Μόσχα είχε δηλώσει ότι πολλά θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα της συνάντησης στην Ουάσινγκτον χθες Δευτέρα ανάμεσα στον υφυπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Sergei Ryabkov και τον Aμερικανό ομόλογό του Thomas Shannon, οι οποίοι συζήτησαν την διπλωματική διένεξη.

Αλλά το υπουργείο Εξωτερικών σε σημερινή του ανακοίνωση αναφέρει ότι δεν βρέθηκε λύση για το πρόβλημα.

"Η ρωσική πλευρά τόνισε (στη συνάντηση) ότι αν η Ουάσινγκτον δεν άρει αυτό και άλλα ενοχλητικά στοιχεία, περιλαμβανομένων των συνεχιζόμενων εμποδίων στο έργο των διπλωματικών μας θεσμών, διατηρούμε το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε αντίποινα με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας", αναφέρει η ανακοίνωση.

Η Ρωσία ήθελε να ξεκινήσει τακτικό διάλογο με τις ΗΠΑ σχετικά και με την στρατηγική σταθερότητα, όπως είπε, τονίζοντας ότι είναι στο χέρι της Ουάσινγκτον να κάνει μια κίνηση για το ζήτημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Η τουρκική νευρικότητα για το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο και τις καλά υπολογισμένες κινήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας στον συγκεκριμένο τομέα ήταν δεδομένη πολύ πριν το γεωτρύπανο του "West Capella" φθάσει στο οικόπεδο 11 για να αρχίσει τις προγραμματισμένες γεωτρήσεις σε αναζήτηση φυσικού αερίου, το οποίο υπολογίζεται ότι αποτελεί μέρος του γιγαντιαίου αιγυπτιακού κοιτάσματος Ζορ, αναφέρει σε δημοσίευμά της η "Καθημερινή".

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, οι Τούρκοι ήδη πριν από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων του Κραν-Μοντανά είχαν διαμηνύσει ότι "ενεργειακό παιχνίδι" στην Ανατολική Μεσόγειο δίχως τη συμμετοχή τους θα πρέπει να αποκλείεται. Μέσω του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, υπουργού Ενέργειας και γαμπρού του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχουν προαναγγείλει προμήθεια γεωτρύπανου και πλατφόρμας για έρευνες.

Εξ όσων προκύπτουν έως αυτή τη στιγμή, οι Τούρκοι δεν ενδιαφέρονται για το οικόπεδο 11, ωστόσο θεωρούν αδιαμφισβήτητη την κυριαρχία τους στο τεμάχιο 6, το οποίο βρίσκεται βορειότερα και έχει, επίσης, παραχωρηθεί στη γαλλοϊταλική κοινοπραξία Total - Eni.

Οι τουρκικές ασκήσεις και διεκδικήσεις σε μια περιοχή η οποία ξεκινά πέντε μίλια δυτικά της Πάφου και φθάνει να περιλαμβάνει σχεδόν όλη την περιοχή από εκεί έως τον 28ο μεσημβρινό, ο οποίος τέμνει νοητά τη Ρόδο στη μέση, δεν αποτελούν νέα πρακτική αλλά συνιστούν επανάληψη παγίων απόψεων, γνωστών στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Η "Καθημερινή" επισημαίνει πως ψύχραιμοι αναλυτές τονίζουν ότι προς το παρόν η Τουρκία δεν μπορεί να αντιδράσει με κάποιον επιθετικό τρόπο στις γεωτρήσεις του οικοπέδου 11. Πιθανή απόφαση για επέκταση των γεωτρήσεων και σε άλλα οικόπεδα που έχουν παραχωρηθεί νομίμως από την Κυπριακή Δημοκρατία σε ενεργειακές εταιρείες (οι οποίες αποτελούν υποκείμενο Διεθνούς Δικαίου με σαφώς ορισμένες υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα) θα άλλαζε ξανά τα δεδομένα.

Επί της ουσίας, πάντως, ο διεθνής παράγων φαίνεται ότι δεν ήθελε να αφήσει την έναρξη των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ στην τύχη. Οι Γάλλοι έστειλαν μια ολοκληρωμένη ομάδα επιφανείας, με φρεγάτες ανθυποβρυχιακού και αντιαεροπορικού πολέμου ("Chevalier Paul" και "Languedoc") που κατέπλευσαν τόσο στο λιμάνι της Λεμεσού όσο και περί το γεωτρύπανο. Σημειώνεται ότι λίγο νωρίτερα (8-11 Ιουλίου) το γαλλικό πολεμικό ναυτικό πραγματοποίησε στην περιοχή κοινή άσκηση με την Αίγυπτο με την ονομασία "Cleopatra ’17".

Ηδη μια εβδομάδα προτού ξεκινήσουν οι γεωτρήσεις, νότια του οικοπέδου 11 βρισκόταν το αεροπλανοφόρο "George H.W. Bush" και τα πλοία της ομάδας κρούσης που συνήθως το συνοδεύουν. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, το αμερικανικό αεροπλανοφόρο έπλευσε πολύ κοντά στη γεώτρηση και έκανε χρήση των δυνατοτήτων που έχει για μπλοκάρισμα των συχνοτήτων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών τα οποία πετούσαν πολύ κοντά στο "West Capella". Η συγκεκριμένη λεπτομέρεια αναδεικνύει, αν μη τι άλλο, ότι οι Δυτικοί δεν ήταν σίγουροι για το είδος αλλά και το εύρος πιθανής αντίδρασης της Τουρκίας.

Η βάση της Σούδας

Η Αθήνα παρακολουθεί την κατάσταση στην περιοχή δίχως, προφανώς, να επεμβαίνει. Μια μικρή άσκηση έρευνας και διάσωσης που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα σε κανονιοφόρο που επέστρεφε από τα ανοικτά του Λιβάνου όπου βρίσκεται σε εξέλιξη αποστολή του ΟΗΕ με κυπριακά πλωτά μέσα είναι απολύτως συνήθης και κατά καιρούς επαναλαμβανόμενη. Στην Αθήνα φαίνεται ότι αποδίδεται μεγαλύτερη σημασία στους τρόπους αύξησης της συνεργασίας με τις δυτικές δυνάμεις και δη τις ΗΠΑ, που αναζητούν ασφαλή αγκυροβόλια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν στην "Καθημερινή" ότι ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας έχει καταλήξει στην απόφαση ότι η ανανέωση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement - MDCA) μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ θα παραμείνει ετήσια και δεν θα επεκταθεί σε πέντε χρόνια ή περισσότερα χρόνια. Αντιθέτως, ο κ. Τσίπρας φέρεται να αναγνωρίζει την ολοένα και πιο στενή στρατιωτική συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ελλάδα.

Στους σχεδιασμούς του Μαξίμου φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι οι Ελληνες πολίτες αισθάνονται πως, σε αυτή την κρίσιμη διεθνή συγκυρία, η σύσφιγξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ αυξάνει το αίσθημα ασφάλειας. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι, εκτός από το ζήτημα της ανανέωσης, η ανάπτυξη των εγκαταστάσεων της Σούδας μπορεί να γίνει κανονικά. Υπενθυμίζεται και η πρόσφατη αποκάλυψη της "Κ" (9 Ιουλίου) για την κατασκευή Σταθμού Απομαγνήτισης Πολεμικών Πλοίων στον όρμο της Σούδας, κάτι που μαρτυρά το εύρος της συνεργασίας μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Το Αιγαίο ως γεωπολιτικός άξονας

Γράφει ο Νικόλαος Λ. Μωραίτης Ph.D.

Το άρθρο πραγματεύεται τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην γειτονιά μας, αυτή την περιφέρεια που λέγεται Μέση Ανατολή, που οι εξελίξεις εκεί αγγίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα και που αυτή η περιοχή έρχεται στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων.

Η θέση της Ελλάδας σε αυτή την περιοχή, στην Ευρώπη, οι προοπτικές της στο μέλλον, η ασφάλειά της, τα συμφέροντά της δεν μπορούν να προσδιοριστούν χωρίς να μελετηθεί προσεχτικά μια εικόνα των εξελίξεων που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή και στον Περσικό. Το πρόβλημα στο Αιγαίο είναι καθαρά γεωπολιτικής και επεκτατικής μορφής και η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου στη γειτονική Τουρκία.

Θα αναφερθούμε σε επιλογές των ΗΠΑ ως προς τους στόχους, της στρατηγικής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας, για να δούμε και ποιός είναι ο ρόλος της Τουρκίας.

Είναι γεγονός ότι οι ριζικές αλλαγές στην Κεντρική Ασία και Μέση Ανατολή εμπλέκουν ορισμένους βασικούς παράγοντες στους οποίους θα αναφερθούμε. Αυτοί οι παράγοντες είναι:
1) Γεωπολιτική – Γεωστρατηγική.
2) Γεωστρατηγικοί παίχτες και γεωπολιτικοί άξονες.
3) Η Ρωσία.
4) Ο ρόλος της Τουρκίας.
5) Τουρκία – Ιράν.
6) Η Ευρώπη.
7) Η Ελλάδα στο διαμορφούμενο γεωστρατηγικό περιβάλλον.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι γίνονται ριζικές ανακατατάξεις στο σύστημα ασφαλείας, που ανατρέπουν το συσχετισμό δυνάμεων. Η κατάσταση οικοδομείται με πρωταγωνιστή τις Η.Π.Α. να αμφισβητεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας, που καλείται να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο απώλειας του ελέγχου της περιοχής. Τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και οι αντιθέσεις επηρεάζουν στους συσχετισμούς στην ευρύτερη περιφέρεια.

Πράγματι, η άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου, όλα τα κοιτάσματα, η εκμετάλλευσή τους, οι οδοί διέλευσης του πετρελαίου θα συντηρήσουν ενεργειακά τη Δύση στη διάρκεια του 21ου αιώνα. Έτσι, η εκμετάλλευσή τους θα επιφέρει δραματικές μεταβολές στον γεωπολιτικό χάρτη, και Θα γίνει επαναχάραξη του πολιτικού χάρτη της περιοχής.

Η περιοχή αυτή είναι το κέντρο του παιχνιδιού που εμπλέκει πολλούς παράγοντες, με διαφορετικά συμφέροντα και ισχύ. Εκεί είναι το πεδίο στο οποίο θα παιχτεί το παιχνίδι με πάλη για τα σφαιρικά πρωτεία και σαν συνέπεια έχει μια νέα γεωστρατηγική.

Η Αμερική, θεωρεί την περιοχή της Μέσης Ανατολής, Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου εξαιρετικά σημαντική για τα αμερικανικά συμφέροντα, των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιριών, για την εξόρυξη και εμπορία του πετρελαίου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η μοναδική υπερδύναμη, έχουν στρατηγικό στόχο να ελέγχουν και να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα, τις επενδύσεις, και τη δημιουργία δρόμων για τη μεταφορά τους στις διεθνείς αγορές. Ο γεωστρατηγικός στόχος της Αμερικής είναι να διαχειριστεί την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή για να αποτρέψει άλλη ανταγωνιστική δύναμη που θα είναι εμπόδιο στα συμφέροντά της και στα συμφέροντα της διεθνούς κοινότητας.

Οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες, όπως π.χ. η απώλεια ελέγχου της Κασπίας και Κεντρικής Ασίας από την Ρωσία, ο υψηλός ανταγωνισμός συμφερόντων στην περιοχή, η εξόρυξη κοιτασμάτων χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας, το θέμα του ΙΡΑΝ, και οι εσωτερικές εξελίξεις μικρών χωρών στην περιοχή όπως η Τουρκία, και η μετα-Ισλαμική περίοδος στη Συρία. Και οπωσδήποτε, το Κουρδιστάν που είναι σήμερα χωρισμένο μεταξύ των τεσσάρων γειτόνων του. Μόνο η Τουρκία καταλαμβάνει το ήμισυ, το οποίο καλύπτει έκταση 235.000 km2, το 30% του συνόλου της τουρκικής επικράτειας.

Σε αυτόν τον ανταγωνισμό της περιφερειακής κυριαρχίας, οι εξελίξεις θα επηρεάσουν τα Ελληνικά και Κυπριακά εθνικά μας συμφέροντα.

Επειδή η Αμερικανική εξωτερική πολιτική χρησιμοποιεί την επιρροή της στην περιοχή με τρόπο που προσπαθεί να δημιουργήσει μια ηπειρωτική ισορροπία στην οποία η ίδια να είναι ο πολιτικός ρυθμιστής, θα προσπαθήσω να αναλύσω τα στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή.

Η κατάσταση στη περιοχή δίνει προτεραιότητα σε μια στρατηγική ικανότητα, σε μια προσεκτική, επιλογή και πολύ μελετημένη παράταξη των πόρων της Αμερικής στο παιχνίδι της Μέσης Ανατολής. Κατά τις Ηνωμένες Πολιτείες, εάν η Μόσχα ξαναποκτήσει κυριαρχία στην Ουκρανία, με τους μεγάλους φυσικούς πόρους που διαθέτει και πρόσβαση προς τη Μαύρη Θάλασσα, τότε αυτομάτως, η Ρωσία ξαναποκτά τη δύναμή της ως μια αυτοκρατορική χώρα.

Το Αζερμπαιτζάν, με τις μεγάλες φυσικές πηγές του ενεργείας, είναι η θέση κλειδί που κρατάει τον πλούτο της Κασπίας Θάλασσας και Κεντρικής Ασίας.

Η Τουρκία και το Ιράν συμμετέχουν στην δημιουργία μιας επιρροής στην Κασπία Θάλασσα εκμεταλλευόμενες την μείωση της Ρωσικής δύναμης. Και σε αυτή τη περίπτωση είναι γεωστρατηγικοί παίχτες. Εν τούτοις, και οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα που δεν θα μπορέσουν να επηρεάσουν περιφερειακές αλλαγές στην μοιρασιά.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η Αμερικανική υπεροχή, οι γεωστρατηγικές της δυνατότητες, και τα συμφέροντά της σαν υπερδύναμη στοχεύουν στο ότι αυτός που θα ελέγχει την περιοχή, θα ελέγχει τον βιομηχανικό κόσμο. Και γι’ αυτό η γεωστρατηγική των ΗΠΑ δίνει μεγάλη προσοχή ώστε να εμποδιστεί η ανάδυση μιας άλλης δύναμης που θα περιορίσει την Αμερικανική επιρροή και την κυριαρχία της στην πορεία των εξελίξεων.

Η γεωπολιτική θα μετακινηθεί, σήμερα, από περιφερειακή σε σφαιρική διάσταση με υπεροχή σε όλη την Ευρασιατική ήπειρο που θα χρησιμεύσει ως το κεντρικό σημείο για μια παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Επομένως, η γεωστρατηγική των ΗΠΑ προσπαθεί να εμποδίσει, πρώτον την ηγεμονία της Ρωσίας στην περιοχή, δεύτερον να εμποδιστεί κάποια παράταξη όπως, π.χ., Ρωσίας-Ιράν-Συρίας που θα είναι εναντίον των συμφερόντων των ΗΠΑ, και να σιγουρευτεί ότι και η διεθνής κοινότητα θα έχει ανεμπόδιστη οικονομική πρόσβαση.

Με άλλα λόγια, κάθε χώρα δυνατή και ανεξάρτητη στην περιοχή αντιμετωπίζεται ως επιβλαβής για τα συμφέροντα της διεθνούς κοινότητας, των Ηνωμένων Πολιτειών, και επιβλαβής για την περιφερειακή σταθερότητα.

Πράγματι, η γεωστρατηγική των ΗΠΑ με στόχους προς την Κεντρική Ασία και Μέση ανατολή είναι: (α) Ο βραχυπρόθεσμος στόχος που να εμποδιστεί η άνοδος μιας τοπικής δύναμης, ή κάποια παράταξη, ή συνασπισμός που θα αντισταθούν στην Αμερικανική επιρροή στις χώρες του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Πρέπει να εμποδιστεί η ηγεμονία της Ρωσίας να κινηθεί προς το Νότο. Δηλαδή, κάθε δύναμη που θα εκδιώξει την Αμερική από την Μέση Ανατολή είναι εναντίον των συμφερόντων της. (β) Ο μεσοπρόθεσμος στόχος της είναι να μη δημιουργηθούν στρατηγικοί συνασπισμοί, ή συνεταιρισμοί ή παρατάξεις σε θέσεις κλειδιά στην περιοχή που θα δημιουργήσουν ένα ενωμένο υπερ-Ευρωπαικό σύστημα ασφαλείας. Και (γ), ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο σύστημα συνεργασίας, με ρυθμιστή τις ΗΠΑ, που η περιοχή να εισέρθει μέσα σε ένα παγκόσμιο κέντρο.

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ

Οι γεωστρατηγικοί παίχτες είναι τα κράτη που προσπαθούν να μεταβάλλουν την υπάρχουσα γεωπολιτική τους θέση και θέλουν να εξασκήσουν ισχύ ή επιρροή. Η Τουρκία εδώ είναι ένας παίχτης που προσπαθεί να μεταβάλλει τη θέση της στην περιοχή συνδυάζοντας τα συμφέροντά της με αυτά της Αμερικής. Χώρες, όπως π.χ. η Τουρκία, τα συμφέροντά τους συμπίπτουν με αυτά της Αμερικής. Χρησιμοποιεί την ισχύ της Αμερικής και διαμορφώνει δικούς της σκοπούς στην Κεντρική Ασία, στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Οι γεωπολιτικοί άξονες είναι τα κράτη που η σημασία τους προέρχεται από την ευαίσθητη περιοχή και τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης κρίσιμης κατάστασης για την συμπεριφορά των γεωστρατηγικών παιχτών. Πολύ συχνά, οι γεωστραηγικοί άξονες καθορίζονται από την γεωγραφία τους που τους δίνεται κάποιος ιδιαίτερος ρόλος. Επίσης, είτε καθορίζοντας μια πρόσβαση σε σημαντικές περιοχές, ή αρνούμενος τους πόρους σε έναν σημαντικό παίχτη. Το Αιγαίο είναι μια περιοχή που είναι ένας γεωπολιτικός άξονας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γεωπολιτικός άξονας μπορεί να ενεργήσει σαν έναν αμυντικό προστατευτικό κάλυμμα για ένα κράτος (π.χ. Αμερική) ή ακόμη και για μια περιοχή.

Μερικές φορές, η σημαντικότητα της ύπαρξης ενός γεωπολιτικού άξονα μπορεί να έχει σημαντικά πολιτικά και πολιτιστικά επακόλουθα για κάποιον ποιο ενεργητικό γειτονικό γεωστρατηγικό παίχτη. Πρέπει να προσέξουμε το ενδιαφέρον της Τουρκίας ως προς την, π.χ. «περιβαλλοντική» προσέγγιση του Αιγαίου που δεν αναγνωρίζουν τα χωρικά στην αντιμετώπιση του θαλασσίου χώρου. Και επίσης, η ενιαία πολιτιστική προσέγγιση του Αιγαίου, ή προβλήματα λαθρομετανάστευσης. Να μην γίνουν κοινά προστατευόμενες οικολογικές ζώνες, οικονομικές ζώνες, η γκρίζες ζώνες.

Ο στόχος της σφαιρικής γεωστρατηγικής της Αμερικής είναι να αναγνωρίσει την ταυτότητα των γεωπολιτικών αξόνων κλειδιά της περιοχής και να τους προστατεύσει. Κάτι που δεν θα κάνει ούτε για το Αιγαίο ούτε για την Κύπρο..

Σήμερα, στο νέο πολιτικό χάρτη της περιοχής μας εμφανίζονται τουλάχιστον, πέντε γεωστρατηγικοί παίχτες κλειδιά. Και πέντε γεωπολιτιοί άξονες. Σημαντικοί και δραστήριοι παίχτες είναι: η Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, η Κίνα και Αγγλία. Το ρόλο κρίσιμων σημαντικών γεωπολιτικών αξόνων τον παίζουν Ουκρανία, Αζερμπαιτζάν, Τουρκία και Ιράν. Η Τουρκία και το Ιράν είναι γεωστρατηγικώς ενεργά κράτη.

ΡΩΣΙΑ

Η Ρωσία προσπαθεί να εμποδίσει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης κεντρικής περιφερειακής συνεργασίας που δεν θα έχει πρόσβαση η ίδια και πλήρη κυριαρχία. Και προσπαθεί να περιορίσει την Αμερικανική γεωπολιτική επιρροή στην περιοχή.

Για την Ρωσία, το Αζερμπαιτζαν είναι μια προτεραιότητα. Η υπαγωγή του θα βοηθήσει να απομονώσει την Κεντρική Ασία από τη Δύση, ιδιαιτέρως από την Τουρκία. Το Αζερμπαιτζάν ενθαρρυμένο από Αμερική και Τουρκία αρνήθηκε να έχει στρατιωτικές Ρωσικές βάσεις και γραμμή πετρελαιαγωγού σε Ρωσικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Αλλά, για ένα δεύτερο πετρελαιαγωγό από Γεωργία στην Τουρκία.

Το συμφέρον της Αμερικής είναι να μην κυριαρχήσει σε αυτή τη γεωπολιτική περιοχή η Ρωσία, να μην μονοπωλήσει και να αντιμετωπιστεί ως παράγοντας επιβλαβής της περιφερειακής σταθερότητας και της διεθνούς κοινότητας.

Η πολιτική των ΗΠΑ προς τους κύριους γεωπολιτικούς μοχλούς, την Ουκρανία και το Αζερμπαιτζάν, παίρνει μια σοβαρή θέση. Και αντιμετωπίζει ένα δύσκολο δίλημμα στο θέμα της τακτικής της ισορροπίας και του στρατηγικού σκοπού.

Άλλη μια μεγάλη αβεβαιότητα εμφανίζεται στην μεγάλη, γεωπολιτικώς, ασταθή περιοχή της Κεντρικής Ασίας, είναι η πιθανή αυξανόμενη ευπάθεια των Τουρκο-Ιρανικών μοχλών. Εδώ υπάρχουν περίπου 25 κράτη που έχουν περίπου 400 εκατομμύρια πληθυσμό, εθνικώς και θρησκευτικώς είναι ανόμοια, και κανένα από αυτά πολιτικώς σταθερά. Και υπάρχει η πιθανότητα ότι ορισμένα από αυτά τα κράτη ίσως να αποκτήσουν ατομικά όπλα.

Αυτή η τεράστια περιοχή, διαλυμένη από μίση και περικυκλωμένη από δυνατούς ανταγωνιστικούς γείτονες φαίνεται να είναι το πεδίο μάχης για πολέμους μεταξύ κρατών και πιθανόν παρατεινόμενες εθνικές και θρησκευτικές διαμάχες.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία έχασε την σημαντική λειτουργία της ως προπύργιο απέναντι στο «κομμουνιστικό» παραπέτασμα. Αλλά, αναδείχθηκε από άλλη σκοπιά, ακριβώς γιατί βρίσκεται δίπλα σε όλες αυτές τις χώρες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι μουσουλμανικές. Και το κυριότερο ότι είναι ανάμεσα σε αυτές τις δύο πάρα πολύ σημαντικές περιοχές. Και για τις επόμενες δεκαετίες θα είναι σημαντική περιοχή.

Από τη μια ο Καύκασος με τα νέα κοιτάσματα πετρελαίου και του αερίου, και από την άλλη η Μέση Ανατολή, που είναι μια παραδοσιακή πλουτοπαραγωγική περιοχή για το πετρέλαιο, είναι δύο περιοχές από τις οποίες εξαρτάται ολόκληρη η βιομηχανική αναπτυγμένη Δύση και Ανατολή. Έτσι, η Τουρκία έχει κάποιους ρόλους.

Η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας είναι σημαντική για τους σχεδιασμούς των Η.Π.Α και της διεθνούς κοινότητας. Οι Η.Π.Α. αναθέτουν στην Τουρκία σημαντικό ρόλο γιατί για αυτούς είναι ο μοχλός. Τα συμφέροντα της Αμερικής συμπίπτουν με αυτά της Τουρκίας.

Οι Η.Π.Α. προσπαθούν να εξασφαλίσουν φιλικά καθεστώτα και συμφωνίες από τις χώρες αυτές. Θα έχουμε μια αντίδραση από την Ρωσία με την διείσδυση της Αμερικής στην περιοχή. Είναι ένα περίπλοκο παιχνίδι που έχει πολλές ανακατατάξεις.

Συμπερασματικά, τι ρόλο μπορεί να αναθέσουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία; Μπορεί να αντιδράσει η Ρωσία για τους αγωγούς στην περιοχή; Η Τουρκία έχει άμεση σχέση με τους αγωγούς. Έχει στρατηγική θέση, έχει περάσματα, είναι κρίκος ανάμεσα στην Ρωσία, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και Ευρώπη, είναι μέσα σε κάθε σχεδιασμό. Οι αγωγοί, π.χ., είναι δύσκολο να περάσουνε από το Ιράν ή από το Αφγανιστάν. Οι πιθανότεροι δρόμοι είναι η Τουρκία και η Ρωσία, και η Τουρκία τους χρειάζεται. Η Τουρκία είναι σε κάθε σχεδιασμό στρατηγικό ένα απαραίτητο πέρασμα. Έτσι, οι Η.Π.Α. την θεωρούν ένα στρατηγικό τους σύμμαχο για την περιοχή.

ΤΟΥΡΚΙΑ – ΙΡΑΝ

Η Τουρκία και το Ιράν δεν είναι μόνο γεωστρατηγικοί παίχτες, αλλά επίσης και γεωστρατηγικοί άξονες των οποίων οι εσωτερικές τους καταστάσεις είναι αναγκαίες για την τύχη της περιοχής.

Υπάρχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα στην περιοχή μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν. Η διείσδυση της Ρωσίας είναι Νότια προς το Αζερμπαιτζάν και Καζακστάν. Της Τουρκίας ανατολικά διαμέσου Αζερμπαιτζάν, στην Κασπία Θάλασσα, στην κεντρική Ασία. Και στην περίπτωση του Ιράν Βόρεια στο Αζερμπαιτζάν και Βόρεια στο Τουρκμενιστάν, Αφγανιστάν και Τατζικιστάν. Εδώ, φαίνεται ότι τα συμφέροντά τους συγκρούονται.

Βέβαια, ούτε η Τουρκία ούτε το Ιράν έχουν τη δύναμη να αποκλείσουν την Ρωσία από την επιρροή στην περιοχή. Τουρκία και Ιράν βοηθούν τα νέα κράτη, στην Κεντρική περιοχή, να αντισταθούν σε μια επανένωσή τους με την Ρωσία.

Σε αυτή την περιοχή, η Αμερική μοιράζεται ένα κοινό συμφέρον εάν υπάρχει μια σταθερή προ-δυτική Τουρκία, Ιράν και Κίνα. Η καλυτέρευση σχέσεων με το Ιράν θα αυξάνει παγκόσμια πρόσβαση στην περιοχή.

Εάν η Τουρκία μπει στην Ευρωπαϊκή ένωση, ή εάν η Ευρώπη δεν της κλείσει την πόρτα, πιθανώς τα κράτη του Καυκάσου θα κινηθούν προς την Ευρωπαϊκή τροχιά. Αλλά εάν η Ευρώπη αρνηθεί την είσοδο της Τουρκίας, τότε η Γεωργία και η Αρμενία θα υιοθετήσουν την Ρωσική κλίση.

Εάν, όμως, η Τουρκία δεν μπει στην Ευρώπη, τότε θα γίνει μια Ισλαμική χώρα, πιθανώς να προβάλει VETO στην επέκταση του ΝΑΤΟ και να μη ενσωματωθεί η Κεντρική Ασία μέσα στην παγκόσμια κοινότητα. Οι φιλοδοξίες της Τουρκίας υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ όπως π.χ. τον πετρελαιαγωγό από το Μπακού στο Αζερμπαιτζάν, στην Τουρκική Μεσόγειο. Θα επηρεάσει την διέξοδο πηγών ενεργείας της Κασπίας Θάλασσας. Οι εσωτερικές εντάσεις μέσα στην Τουρκία και στο ΙΡΑΝ κατά πάσα πιθανότητα όχι μόνον θα χειροτερεύσουν, αλλά θα μειώσει τον σταθεροποιητικό ρόλο που μπορεί να παίξουν αυτά τα κράτη μέσα σε αυτή την εκρηκτική περιοχή.

Τέτοιες εξελίξεις θα κάνουν πιο δύσκολη την αφομοίωση των νέων κρατών της Κεντρικής Ασίας μέσα στην διεθνή κοινότητα και έτσι, θα επηρεάσει, επίσης, και τα Αμερικανικά συμφέροντα στον Περσικό κόλπο. Οπωσδήποτε, η Αμερική και η διεθνής κοινότητα θα αντιμετωπίσουν εδώ μια πρόκληση.

Επιπροσθέτως, τώρα που ο πόλεμος στην Συρία φθάνει προς το τέλος του, και τελειώνει η αποστολή των καλοπληρωμένων μισθοφόρων του ISIS της Τζιχάντ, όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κάνουν κινήσεις για να διαμορφώσουν καταστάσεις για τα διαφορετικά τους συμφέροντα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο τερματισμός της Συριακής κρίσης εμπλέκει πολλούς παράγοντες με διαφορετικά συμφέροντα και ισχύ. Πρώτον, ο Αλ-Άσαντ θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει τον έλεγχο της χώρας του με την υποστήριξη του Ιράν και της Ρωσίας. Δεύτερον, ο στρατηγικός στόχος του Ιράν για εδαφικές φιλοδοξίες και περιφερειακής ηγεμονίας μεταξύ Σιιτικών-Σουνιτικών διαφορών. Επίσης, ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι να αποτρέψουν συσχετισμούς, όπως ο Ιρανο-Ρωσικός συσχετισμός, η μια συμμαχία μεταξύ Ιράν, Συρίας κα Ρωσίας που θα είναι εμπόδιο στα Αμερικανικά συμφέροντα.

Το ισλαμικό κράτους, το χαλιφάτο, θα έχει νέα αποστολή. Θα συνεχίσουν επιθέσεις σε χώρες στη Μέση Ανατολή, και θα κινηθούν παγκοσμίως, ιδιαίτερα στην Ευρώπη αναζωογονώντας “αδρανή δίκτυα”, θα προσλάβουν νέα μέλη με συνέχιση της ιδεολογίας τους. Εκατοντάδες θα μπουν στην Ευρώπη από την Τουρκία.

ΕΥΡΩΠΗ

Για να εμποδιστεί η άνοδος μιας δύναμης στην Κεντρική Ασία εχθρικής προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ, προσπαθούν να διευρύνουν την Ευρώπη για να μεταβληθεί σε γεωπολιτικό προγεφύρωμα της Αμερικής προς την Ασία, που αυτό θα βοηθήσει την Αμερική να έχει πολιτική επιρροή στην περιοχή, μέσω του ΝΑΤΟ.

Η ενοποίηση της Ευρώπης αποτελεί έναν αναγκαίο παράγοντα για την Αμερικανική γεωστρατηγική.

Η Γαλλία και η Γερμανία είναι οι αρχιτέκτονες της Ευρώπης. Αλλά, ο κάθε ένας παίρνει θέση με διαφορετικό σχέδιο και όραμα, αλλά κανένας δεν μπορεί να υπερισχύσει μόνος του.

Αυτό δίνει στις ΗΠΑ μια ευκαιρία να παρέμβει, αλλά τι είδους Ευρώπη προτιμάει η Αμερική; Έναν ίσιο συνέταιρο ή έναν νεότερο σύμμαχο; Δηλαδή, η Ευρώπη να παραμείνει συνδεδεμένη με τις ΗΠΑ και να επεκτείνουν ένα συνεργάσιμο «δημοκρατικό» διεθνές σύστημα το οποίο θα είναι εξαρτημένο από την Αμερικανική παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.

Κοιτάζοντας στο χάρτη της μεγάλης Ασιατικής περιοχής βλέπουμε την βάση της γεωπολιτικής σημαντικότητας του Ευρωπαϊκού προγεφυρώματος για τις ΗΠΑ.
Η Αμερική υποστηρίζει την ένωση της Ευρώπης διότι εάν η Γερμανία πάρει την πρωτοκαθεδρία, τότε η Ευρώπη δεν θα είναι το προγεφύρωμα για την Αμερική.

Επίσης, μια μεγαλύτερη Ευρώπη, ένα μεγαλύτερο ΝΑΤΟ εξυπηρετεί το σκοπό των ΗΠΑ. Η είσοδος μελών από την Κεντρική Ευρώπη, έχει αυξήσει τα Ευρωπαϊκά Κράτη με προ-Αμερικανική τάση, έχει απλώσει το πεδίο της Αμερικανικής επιρροής. Χωρίς ταυτόχρονα να δημιουργηθεί μια Ευρώπη, πολιτικώς, τόσο ενωμένη που θα προκαλέσει την Αμερική σε γεωπολιτικά θέματα. Και αυτό, γιατί εάν η Ευρώπη επιτύχει την πολιτική της ένωση, τότε θα γίνει μια παγκόσμια δύναμη.

Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε στην Ευρώπη σημεία ότι η ορμή της ενοποίησης και της επέκτασης χλομιάζει. Μεγάλη κλίμακα ανεργίας παραμένει σταθερή και παραδοσιακοί Ευρωπαϊκοί εθνικισμοί ίσως να ξαναξυπνήσουν.

Η ανασφάλεια, συνδεδεμένη από τη δημογραφική, εθνικιστική και θρησκευτική πρόκληση θα βοηθήσουν να στηριχτούν τα Ευρωπαϊκά συμφέροντα με μια Αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, η Ευρωπαϊκή εξάρτηση σε αυτή τη συνεχιζόμενη Αμερικανική παρουσία ασφάλειας θα έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα να την εμποδίσει να κινηθεί σε μια πολιτική και στρατιωτική ενότητα.

Δεν φαίνεται ότι στο κοντινό μέλλον η Ευρώπη θα αποκτήσει πολιτική ενότητα για να έχει και στρατιωτική οντότητα. Οι αιτίες για μια τέτοια πρόγνωση είναι πολλές. Η πρώτη έχει να κάνει με τα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που επηρεάζουν για μια πολιτική ένωση. Η δεύτερη, έχει να κάνει με τα θέματα ασφαλείας. Είναι δύσκολο τώρα να καθορίσουν ποια είναι σήμερα η έκταση της Ευρώπης. Το ερώτημα είναι που τελειώνει η Ευρώπη, που είναι τα σύνορά της.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΔΙΑΜΟΡΦΟΥΜΕΝΟ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Η Ελλάδα, σαν γεωστρατηγικός παίχτης, αλλά επίσης και σαν γεωστρατηγικός άξονας, έχει μεγάλη στρατηγική σημασία στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου διότι εκεί εμπλέκονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ και διεθνούς κοινότητας λόγο πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Β/Α Αιγαίου, μεταφορά κοιτασμάτων, εμπορίου, και έλεγχος των στενών και ο φραγμός της Ρωσίας για κάθοδο προς τη μεσόγειο και ασφαλώς η Τουρκία που ζητάει συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Επίσης, το πετρελαϊκό τρίγωνο μεταξύ Κασπίας, Μαύρης Θάλασσας και Α. Μεσογείου.

Το γεωπολιτικό και ενεργειακό μεγάλο παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή, επηρεάζουν, αναπόφευκτα, και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όλοι οι οδοί διέλευσης του πετρελαίου της Κασπίας προς τη Δύση, ο έλεγχος της νοτιανατολικής Μεσογείου, όπου θα καταλήγει ο τουρκικός αγωγός θα περάσουν από το Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο. Και εδώ είναι κομβικά σημεία που κυριαρχούν στο στρατηγικό παιχνίδι. ‘Έτσι, η Ελλάδα βρίσκεται στον δρόμο των πετρελαίων του 21ου αιώνα.

Σε αυτό τον ανταγωνισμό η γεωγραφική τοποθεσία παραμένει το σημείο εκκίνησης για τον ορισμό των εξωτερικών προτεραιοτήτων της Ελλάδος, και το μέγεθος της εθνικής περιοχής επίσης παραμένει ένα από τα κύρια κριτήρια κατάστασης και ισχύος.

Οπωσδήποτε, πρέπει οι πολιτικοί ηγέτες της Πατρίδας να αναγνωρίσουν ότι εκτός από την περιοχή, και το έδαφος πρέπει να υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που είναι ποιο αναγκαίοι που καθορίζουν την διεθνή θέση του κράτους ή τον βαθμό της διεθνής του επιρροής. Ένας παράγων, κλειδί, είναι η οικονομική δύναμη και η μετατροπή της σε τεχνολογική και αμυντική αλλαγή.

Η γεωγραφική περιοχή εξακολουθεί να καθορίζει τις άμεσες προτεραιότητες της Ελλάδας. Και όσο ποιο ισχυρός είναι ο στρατός, η οικονομία και η πολιτική ισχύ, τόσο μεγαλύτερη είναι η ακτίνα επιρροής πέραν των κοντινών γειτόνων και η συμμετοχή στα κύρια γεωπολιτικά συμφέροντα.

Μέχρι πρόσφατα, αναλυτές της γεωπολιτικής έχουν αναρωτηθεί «εάν η εδαφική ισχύ είναι πιο σημαντική από την ισχύ θαλάσσης και ποια συγκεκριμένη περιοχή της Κεντρικής Ασίας είναι κεντρικό σημείο ώστε να εξασκείται ο έλεγχος σε όλη την περιοχή».

Το γεωπολιτικό και ενεργειακό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη άμεσης πρόσβασης σε ανοικτές θάλασσες. Όλες οι πιθανές οδοί διοχέτευσης περνούν από γεωπολιτικά ευαίσθητες περιοχές. Τα πολιτικά παιχνίδια με τους αγωγούς πετρελαίου επηρεάζουν άμεσα και την Ελλάδα.

Τα παιχνίδια των πολυεθνικών, των κοινοπραξιών, διότι η πολιτική αστάθεια της περιοχής, το τεράστιο κόστος της επένδυσης έκαναν τους κολοσσούς να μοιράσουν τον επιχειρηματικό κίνδυνο κάνοντας κοινοπραξίες, αποτελούν μια απειλή για τα ελληνικά συμφέροντα και για το Αιγαίο.

Και γι’ αυτό εμείς, πρέπει να είμαστε έτοιμοι πολιτικά, διπλωματικά για να κινηθούμε θετικά.

Η αλλαγή στο σύγχρονο γεωστρατηγικό περιβάλλον επέφερε και αλλαγές στη στρατηγική σημασία της χώρας μας. Υπάρχουν κύρια σημεία που είναι στρατηγικής σημασίας της Ελλάδας.

Πρώτον, ο εθνικός εναέριος χώρος στην χερσαία και νησιωτική περιοχή της Ελλάδος έχει μεγάλη στρατηγική σημασία. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των υπερεθνικών κέντρων της διεθνούς κοινότητας θέλουν το Αιγαίο να καταστεί ελέγξιμο οικονομικώς και στρατηγικώς. Γι’ αυτό και αμφισβητούν την ελληνική κυριαρχία στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Το στρατηγικό πρίσμα των ΗΠΑ είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει μικρές υποχωρήσεις στην ελληνο-τουρκική διένεξη για να εξυπηρετηθούν οι μεσοπρόθεσμοι στόχοι των Αμερικανών. Και αυτό γιατί το Αιγαίο είναι η θαλάσσια πύλη της περιοχής.

Όπως αναφέραμε και πριν, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το προγεφύρωμα της Αμερικής και η εμπόδιση για πολιτική ένωση είναι ένα Αμερικανικό σχέδιο. Και η θέση των ΗΠΑ που όχι μόνο δεν θεωρούν τα ελληνικά σύνορα ως σύνορα της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης, αλλά και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει σύνορα.

Δεύτερον, η στρατηγική σημασία του Αιγαίου είναι κοινά παραδεκτή, (α) για την μεταφορά κοιτασμάτων του Μπακού και των οδών των pipe lines προς την Μεσόγειο, (β) τα off-shore πετρελαϊκά κοιτάσματα του Β/Α Αιγαίου, (γ) εμπόδιο για κάθοδο της Ρωσίας προς την Μεσόγειο.

Τρίτον, τα εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας αγκυροβόλια που χρησιμοποιούσε η Πρώην Σοβιετική Ένωση που τα πέντε ευρίσκονται των 6 μιλίων, Λήμνο, Κύθηρα, Αστυπάλαια και τρία γύρω από την Κρήτη.

Γίνεται, επομένως, εύκολα αντιληπτό ότι, η Ελλάδα που ευρίσκεται στο μεταβαλλόμενο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον και της γεωπολιτικής συγκυρίας στην περιοχή έχει την ανάγκη ενός στρατηγικού σχεδιασμού που θα αποτελέσει μηχανισμός κατευθύνσεων σε ό, τι αφορά στη χάραξη των στόχων βραχυπρόθεσμης και μεσοπρόθεσμης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής για την προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων. Η κάθε Κυβέρνηση πρέπει να χειρίζεται το όλο θέμα σε καθαρά εθνικά πλαίσια. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι η αποφασιστικότητα και οι κατάλληλοι χειρισμοί συντελούν στη μεταβολή των συγκυριών.

Αντίθετα, η Τουρκία προσπαθεί να εξασφαλίσει γεωπολιτικά ωφελήματα στο Αιγαίο. Δεν ενδιαφέρεται για την ασφάλεια του ευρύτερου χώρου, αλλά πως θα προωθήσει τα επεκτατικά της προγράμματα, εκμεταλλευόμενη την όλη κατάσταση. Υπό τις σημερινές συνθήκες είναι σημαντική η στρατηγική σημασία της Ελλάδος, η οποία πρέπει να εξοπλισθεί γιατί βρίσκεται ανάμεσα δυο τεράστιων ισλαμικών κόσμων και αποτελεί ουσιαστικά την δεύτερη αμυντική γραμμή αμύνης μπροστά στην απειλή της Τουρκίας. Και σε αυτά πρέπει να πάρουν αποφάσεις οι Στρατιωτικοί μας, οι Πολιτικοί μας και οι Βουλευτές μας, συνοδευόμενοι από έμπειρους της κατάστασης. Δεν υπάρχουν περιθώρια για χάσιμο χρόνου, επειδή η απειλή είναι πρόδηλη και χρειαζόμαστε όπλα. Αν παραμείνουμε με τα σημερινά δεδομένα απομένει ο χρόνος, για να μας δημιουργήσει η Άγκυρα τετελεσμένα και στο Αιγαίο.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι πανέτοιμη για τις ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή. Στόχος μας είναι να μελετήσουμε και να αναλύσουμε τον διεθνή και περιφερειακό κόσμο όπως τον βλέπουμε από τις αρχές του 21ου αιώνα, και φυσικά κατά την περίοδο της Αμερικανικής δοκιμαζόμενης παγκόσμιας ηγεμονίας. Πρέπει να κάνουμε επιλογές που θα επηρεάσουν τα μέγιστα τα προβλήματα του Αιγαίου και της Κύπρου προς την οριστική τους διευθέτηση, γιατί δεν υπάρχουν πια περιθώρια για την Άγκυρα να συνεχίσει την γνωστή επεκτατική πολιτική σε βάρος μας.

Νικόλαος Λ. Μωραίτης. Ph.D.
Διεθνείς Σχέσεις-Συγκριτική πολιτική-
Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ.
Καλιφόρνια, U.S.A.
Member of International Hellenic Association (USA)

Πηγή Ιnternational Hellenic Association


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Η επαναλαμβανόμενη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου έχει πολύ μεγάλη σημασία, έστω και αν οι πάντες στην Ελλάδα και τη Μεγαλόνησο είναι δύσπιστοι, όταν το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών, εκφράζεται θετικά για οτιδήποτε αφορά τις δύο χώρες.


Η αναγνώριση, εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να ερευνά για φυσικούς πόρους στην ΑΟΖ της είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Μα -θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος- υπήρχε περίπτωση οι Αμερικανοί να πράξουν κάτι το διαφορετικό αφού το Δίκαιο της Θάλασσας καλύπτει πλήρως τις ενέργειες της κυπριακής κυβέρνησης; Η απάντηση είναι «ναι, θα μπορούσαν». Διότι είναι η υπερδύναμη που δεν λαμβάνει υπόψη τα δικαιώματα των μικρών χωρών, όπως η Κύπρος. Άλλωστε, στο θέμα της συνεχιζόμενης κατοχής του 40% της Κύπρου, ακόμα και σήμερα -43 έτη μετά την εισβολή- συνεχίζουν να βάζουν πλάτη για τα ανομήματα της κατοχικής δύναμης Τουρκίας.

Το γεγονός ότι επαναλαμβάνουν συνέχεια την υποστήριξη τους στα δικαιώματα της Κύπρου στην ΑΟΖ της, είναι αδιαμφισβήτητα μία πολύ όμορφη είδηση. Έχουν συμφέροντα και θα τα υποστηρίξουν. Μετά την TOTAL και την ENI ακολουθούν οι έρευνες της αμερικανικής EXXONMOBIL, η οποία αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και στην Ελλάδα. Είναι αυτό το ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ…

Αναλύοντας την ανακοίνωση, μερικοί κακόπιστοι στάθηκαν στο αμερικανικό κάλεσμα να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια οι φυσικοί πόροι του νησιού και στις δύο κοινότητες, στο πλαίσιο μίας συνολικής λύσης.
  • Οι Αμερικανοί λένε το αυτονόητο και στηρίζουν απόλυτα τη θέση της Λευκωσίας. Η λέξη «ακροβοδίκαια» έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι αυτό που ζητούν οι Αμερικανοί είναι -όταν και όποτε λυθεί το Κυπριακό- όλοι οι πολίτες της Κύπρου να έχουν οφέλη σύμφωνα με το ποσοστό του πληθυσμού. Οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν το 80% και οι Τουρκοκύπριοι μόλις το 18%. Οι φυσικοί πόροι, ως γνωστόν, ανήκουν στα κράτη. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Κύπρου.
Στο διαπραγματευτικό τραπέζι, η Τουρκία ζήτησε το 50% των εσόδων από τους φυσικούς πόρους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Όχι επειδή δεν θα το αποδεχθεί κανένας Ελληνοκύπριος πολιτικός -ούτε αυτοί οι περίεργοι του ΑΚΕΛ. Αλλά επειδή το απορρίπτουν οι διεθνείς κανόνες.
  • Οι Αμερικανοί, λοιπόν, που σε άλλα θέματα βρίσκονται μόνιμα απέναντί μας, στο θέμα αυτό, υποστηρίζουν την Κύπρο. Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι δεν είπαν ποτέ στον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη να κάνει πίσω. Ακόμα και πρόσφατα, ο Κύπριος ηγέτης άκουσε να του επαναλαμβάνουν για το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξει ότι θέλει στην κυπριακή ΑΟΖ.
Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρεται και σε δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις. Δεν αφορά το σημείο αυτό την Κυπριακή Δημοκρατία. Η μόνη χώρα που αυξάνει τις εντάσεις είναι ο γνωστός ταραξίας της γειτονιάς μας: Η κατοχική δύναμη Τουρκία. Ουδείς άλλος. Όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται και πράττουν με ειρηνικούς όρους, κάτι που δεν μπορεί να ανεχθεί ο πολεμοκάπηλος Ταγίπ Ερντογάν.
  • Βεβαίως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η Αμερική, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν πρόκειται να σπεύσει να βοηθήσει την Κύπρο στρατιωτικά εάν η Τουρκία κτυπήσει την Κύπρο. Εκτός εάν έχει αλλάξει η αμερικανική πολιτική και δεν το γνωρίζουμε. Είναι κάτι, που αν συμβαίνει, δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, απλούστατα διότι δεν το ξέρω.
Από την άλλη, είναι τόσο μεγάλα τα συμφέροντα στην περιοχή, που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα αντιδράσουν οι γείτονές μας. Τα συμφέροντα της Κύπρου ταυτίζονται με τα δικά τους. Και τούτο δεν πρέπει να το παραγνωρίζουμε.

Η έλευση του γεωτρύπανου West Capella είναι μία πολύ όμορφη εξέλιξη για την μαρτυρική Κύπρο και το λαό της. Αντιμετωπίζεται η υπόθεση αυτή με καθολική ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και αυτό μας ικανοποιεί. Μία θετική κατάληξη των ερευνών θα βοηθήσει την εθνική υπόθεση -μην έχετε καμία αμφιβολία.

Ίσως, οι Τουρκοκύπριοι, που είναι οι μεγάλοι χαμένοι της κατάρρευσης των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, να αποφασίσουν να κάνουν τη δική τους επανάσταση. Το συμφέρον τους είναι η επανενωμένη Κύπρος και η ασφάλεια που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα που απαιτεί η Τουρκία οδηγούν στη διαιώνιση της απαράδεκτης κατοχής και στο μοίρασμα της Μεγαλονήσου.
Δεν πρέπει, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, να το επιτρέψουμε. Και η απόρριψη των απαιτήσεων της Τουρκίας στην Ελβετία, όσο και να φωνάζουν οι ηγέτες του ΑΚΕΛ, ήταν η ορθή εθνικά απόφαση.
  • ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Όταν έφτασε το γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας Noble Energy στην ανατολική Μεσόγειο, οι Τούρκοι αφηνίασαν. Η τότε υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, τηλεφώνησε στον τότε Τούρκο ομόλογό της, τον «καρατομηθέντα» Αχμέτ Νταβούσογλου, και του είπε μόνο μία φράση: Στην πλατφόρμα βρίσκονται ΜΟΝΟ Αμερικανοί πολίτες. Οι Τούρκοι αποχώρησαν στα …λιμάνια τους.
  • ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Στην Ελβετία ο εχθρός ήταν η Τουρκία. Η κατοχική δύναμη είναι αυτή που δεν επιτρέπει την επανένωση της Κύπρου. Το ΑΚΕΛ και οι οπαδοί της «όποιας λύσης» κατηγορούν τη Λευκωσία και την Αθήνα ότι ευθύνονται για το αδιέξοδο. Έχουν χάσει τα λογικά τους, διότι δεν εξηγείται διαφορετικά η στάση τους. Ο κ. Αναστασιάδης προχώρησε σε οδυνηρές και μη παραδεκτές υποχωρήσεις. Ήταν τραγικό το λάθος του. Αλλά μέσω του λάθους ξεμπρόστιασε την Τουρκία. Καλώς απέσυρε τις υποχωρήσεις και κακώς θα πράξει εάν τις επαναφέρει ξανά στο διαπραγματευτικό τραπέζι, διότι θα ακρωτηριάσει την Κύπρο και θα την θέσει υπό την επιρροή της κατοχικής δύναμης. Και αν τώρα γελάμε από ικανοποίηση για τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, μετά θα κλαίμε διότι θα απωλέσουμε ότι βγάλει στην επιφάνεια το τρυπάνι του West Capella… Και από ευλογία θα καταντήσει κατάρα…
Πηγή MIgnatiou

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Ιουλ 2017


Η αμερικανική κυβέρνηση στηρίζει το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να ερευνά για φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην κυπριακή ΑΟΖ και αποθαρρύνει δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή.

Στην παραπάνω δήλωση προχώρησε εκπρόσωπος του State Department στην ιστοσελίδα mignatiou.com, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τις απειλές του προέδρου της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdogan, εναντίον της Κύπρου και εναντίον των εταιρειών που συνεργάζονται με την Κυπριακή Δημοκρατία για έρευνες και γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ.

Αναλυτικά η δήλωση του αμερικανού αξιωματούχου:

«Η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για την ΑΟΖ της Κύπρου είναι μακρά. Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, θα πρέπει να κατανέμονται ακριβοδίκαια και μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης. Συνεχίζουμε να αποθαρρύνουμε δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή».

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, η αμερικανική κυβέρνηση ανησυχεί σφόδρα για την αύξηση της έντασης, η οποία προέρχεται -ως γνωστόν- μόνο από την Τουρκία, και σύμφωνα με πληροφορίες με παρεμβάσεις της στην ‘Αγκυρα κατέστησε σαφές ότι είναι εναντίον κάθε κρίσης στην ευαίσθητη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Το θέμα συζητήθηκε κατά τις επαφές του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Rex Tillerson, με την πολιτική ηγεσία της Τουρκίας, κατά την επίσκεψή του στη χώρα, την Κυριακή.

Η κατάσταση στην ΑΟΖ της Κύπρου χαρακτηρίζεται ως εκρηκτική λόγω των απειλών της Τουρκίας, που προέρχονται από τον ανώτατο άρχοντα της χώρας. Αξιωματούχος της κυπριακής κυβέρνησης, που ενημέρωσε την ιστοσελίδα, δήλωσε ότι το γεωτρύπανο West Capella, έφτασε στην περιοχή δύο ώρες πριν την καθορισμένη ώρα. «Βρίσκεται στο σημείο της γεώτρησης στον στόχο «Ονησίφορος Δυτικό -1» χωρίς κανένα πρόβλημα», είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του. Πρόσθεσε ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί το νόμιμο δικαίωμά της μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ».

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο η Λευκωσία δέχεται έμπρακτη υποστήριξη από διάφορες χώρες της περιοχής, που δεν ήθελε να κατονομάσει. Eίπε, ωστόσο, ότι η γαλλική παρουσία -και όχι μόνο- είναι αισθητή. Δύο φρεγάδες του Πολεμικού Ναυτικού, που λαμβάνουν μέρος στην Ειρηνευτική Δύναμη του Λιβάνου, βρίσκονται στο λιμάνι της Λάρνακας και τις πρωινές ώρες θα πλεύσουν προς το σημείο της γεώτρησης. Αισθητή παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο έχει και το αμερικανικό ναυτικό.

Aρχίζει σήμερα η διερευνητική γεώτρηση της TOTAL στο τεμάχιο 11 της κυπριακής ΑΟΖ

Λίγες μέρες, μετά την αποτυχία της διάσκεψης για το Κυπριακό στο Κραν Μοντάνα, η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά, όπως είχε σχεδιαστεί, το πρόγραμμα γεωτρήσεων για υδρογονάνθρακες στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη (ΑΟΖ).

Συγκεκριμένα στο τεμάχιο 11 και στο κοίτασμα "Ονησίφορος" αρχίζει η διαδικασία της διερευνητικής γεώτρησης για λογαριασμό του γαλλικού κολοσσού TOTAL. Η ουσιαστική έναρξη της γεώτρησης υπολογίζεται στις 16 Ιουλίου 2017.

Το πλωτό γεωτρύπανο "West Capella" της Total - ENI έφτασε τις πρώτες πρωινές ώρες στο τεμάχιο 11 της κυπριακής ΑΟΖ. Ο γενικός διευθυντής της TOTAL Κύπρου, Yves Grosjean, δήλωσε ότι το γεωτρύπανο θα προχωρήσει αρχικά σε ορισμένες δοκιμές και ελέγχους, που θα διαρκέσουν λιγότερο από μία εβδομάδα και στη συνέχεια θα αρχίσει κανονικά η γεώτρηση. Το βάθος της γεώτρησης, περιλαμβανομένου του βάθους των νερών, που είναι γύρω στα χίλια εφτακόσια μέτρα, θα φθάσει μέχρι και τις τέσσερις χιλιάδες μέτρα.

Η γεώτρηση αναμένεται να διαρκέσει δύο με τρεις μήνες και τα προκαταρκτικά αποτελέσματα θα ανακοινωθούν τον προσεχή Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο. Ήδη τέθηκε σε ισχύ η Navtex (ΝΑΥΤΕΞ), οδηγία προς ναυτιλομένους, που έχει εκδώσει η Λευκωσία για δέσμευση της περιοχής για τρεις μήνες, σε ακτίνα πέντε ναυτικών μιλίων από το γεωτρύπανο.

Η κυπριακή κυβέρνηση συνεχίζει σε χαμηλούς τόνους κανονικά τους ενεργειακούς της σχεδιασμούς. Παράλληλα, έχουν γίνει κινήσεις σε πολλαπλά επίπεδα, όπως η πρόσφατη επίσκεψη του Κύπριου υπουργού Εξωτερικών, Ιωάννη Κασουλίδη, στο Παρίσι, αλλά και αυτό του προέδρου Ν. Αναστασιάδη στην Ουάσιγκτον.

Μέχρι και αργά χθες δεν υπήρξε επί θαλάσσης κάποια πρόκληση ή παρενόχληση από πλευράς Τουρκίας. Ωστόσο, η 'Αγκυρα έχει προγραμματίσει άσκηση του πολεμικού της ναυτικού εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Επίσης, δέσμευσε περιοχές του FIR Λευκωσίας.

Στα αυστηρά προληπτικά μέτρα εναντίον κάθε μορφής ενόχλησης ή παρενόχλησης των διαδικασιών γεώτρησης, συμβάλλει διακριτικά και η Γαλλία. Δύο φρεγάδες του πολεμικού ναυτικού της Γαλλίας, που συμμετέχουν στην Ειρηνευτική Δύναμη του Λιβάνου, έχουν αποσπαστεί για τον σκοπό αυτό και διακριτικά, έχουν ήδη ελλιμενιστεί στο λιμάνι Λάρνακας. Διακριτική παρουσία υπάρχει από τις ΗΠΑ και την Ελλάδα.

Με πληροφορίες από mignatiou.com, ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Ιουλ 2017


Των Δημήτρη Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα

Οι συσχετισμοί ισχύος είναι αυτοί που αναδεικνύουν τους νικητές και τους ηττημένους στη διεθνή πολιτική. Ο πολιτικός ρεαλισμός, στο σύνολο των κατευθύνσεών του, παραδέχεται πως τα κέρδη που προκύπτουν για ένα κράτος, (όταν οι συσχετισμοί ισχύος είναι επωφελείς γι' αυτό) είναι σχετικά και όχι απόλυτα. Αν προχωρήσουμε παρακάτω αυτή την παραδοχή, θα δούμε πως εκεί οφείλεται η αλλαγή των ισορροπιών στο διεθνές σύστημα. Συγκριτικά λοιπόν, ο κερδισμένος παίκτης τα τελευταία 20 έτη, είναι η Ρωσία. Γιατί όμως ο πρόεδρος Putin έχει κάθε λόγο να χαμογελάει; Πώς κατάφερε η Ρωσία να είναι η χώρα που κατάφερε να αλλάξει υπέρ της τους συσχετισμούς ισχύος;

Η ορθή πρόβλεψη

Στο σύνολό του, ο δυτικός κόσμος έπαψε να ασχολείται με τη σφαίρα των προβλέψεων. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και το -μηδενικού αθροίσματος- παίγνιο μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων που διαμόρφωνε τους μεταξύ τους συσχετισμούς ισχύος, έλαβε τέλος. Το διεθνές σύστημα που προέκυψε μετά το τέλος της ΕΣΣΔ, ήταν ναι μεν πολυπολικό αλλά σαφώς ακίνδυνο (έως και φιλικό) για τις ΗΠΑ. Gorbachev και Yeltsin, σηματοδότησαν μια σιγουριά για τη Δύση, αναφορικά με το μέλλον της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η αναρρίχηση στην εξουσία του Putin, έθεσε τα πράγματα σε άλλη βάση. Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν στην αναβίωση ενός Ψυχρού Πολέμου, όμως η άνοδος της Ρωσίας, είχε αρκετές συνέπειες. Πρώτον, κατέστη σαφές στις ΗΠΑ ότι η πρωτοκαθεδρία στις διεθνείς υποθέσεις δεν είναι μόνιμη, δεν αποτελεί ένα έπαθλο το οποίο μπαίνει σε κάποια τροπαιοθήκη. Τα πάντα διεκδικούνται. Δεύτερον, η Κίνα, συνέχισε να κερδίζει χρόνο. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, επωφελούμενη από την Τριγωνική Διπλωματία του Νixon, το Πεκίνο έκανε την δυναμική του είσοδο στις διεθνείς υποθέσεις.

Σήμερα, οι περισσότεροι αναλυτές και σχολιαστές (από ακαδημαϊκούς, μέχρι δημοσιολόγους και πολιτικούς) παραδέχονται ότι τα λάθη των ΗΠΑ εστιάζονται σε μια λέξη: «υποτίμηση του Putin και της Ρωσίας». Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ ατένισαν τη Ρωσική Ομοσπονδία ως ένα χώρο ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να επανέλθει μετά από 60 έτη συνεχούς –πολεμικής- φθοράς. Η ορθή πρόβλεψη για τη Ρωσία, δεν ήλθε ποτέ από πλευράς Δύσης. Ο λόγος είναι ότι η Δύση ουδέποτε αντιλήφθηκε ότι το πολυπολικό και παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από άλλες δυνάμεις, προκειμένου να αυξήσουν τους συντελεστές ισχύος τους. Η –στα όρια νόμου- ταύτιση της δημοκρατίας με τον καπιταλισμό και την οικονομική ανάπτυξη, ήταν το μεγάλο λάθος της Δύσης. Αποδείξεις αυτού του λάθους, ήταν η Ρωσία αλλά και η Κίνα.

Ασκεί ο Trump τη δική του εξωτερική πολιτική;

Οι ΗΠΑ μετά από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2016, δεν είναι αυτές που ήταν πριν από την πόλωση του αιώνα, μεταξύ Hillary Clinton και Donald Trump. Ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε υποσχεθεί μια νέα εξωτερική πολιτική, αρεκτά διεκδικητική σε σύγκριση με αυτήν του προκατόχου του. Παράλληλα, είχε –προεκλογικά- υποσχεθεί ένα νέο διάλογο με τη Ρωσία.

Η κουβέντα-υπόθεση της ρωσικής εμπλοκής στις εκλογές των ΗΠΑ, έχει φέρει τον Trump σε ένα αδιέξοδο. Αυτό το αδιέξοδο το μοιράζονται και οι ίδιες οι ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ, πιστεύουν πως μια αντιπολίτευση που θα στηριχτεί στις πιθανές υπόγειες σχέσεις μεταξύ επιτελείων Putin και Trump, σε συνδυασμό με την απειρία της κυβέρνησης του δεύτερου, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην παραίτηση τον Trump. Ακόμη και τώρα που λαμβάνει χώρα το G20 στο Αμβούργο, πρώην δρώντες των ΗΠΑ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, επιμένουν στη σκληρή γραμμή που πρέπει (σύμφωνα με αυτούς) να τηρούν οι ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, μη διστάζοντας να θεωρούν «πατέρα» του λάθους της πολιτικής του κατευνασμού απέναντι στη Ρωσία των George Bush Jr.

Οι ΗΠΑ έχουν ανοίξει αρκετά μέτωπα. Το πρώτο είναι στην Ουκρανία. Το δεύτερο είναι στη Συρία. Ο Trump ακροβατεί ανάμεσα στις προεκλογικές του δεσμεύσεις και την πίεση που δέχεται στο εσωτερικό του. Η Β. Κορέα είναι η κατάλληλη –μολονότι επικίνδυνη - νομιμοποιητική είσοδος των ΗΠΑ στα αφορώντα την Ανατολική Ασία. Η Ρωσία εδώ και κάποιον καιρό, έχει στείλει στρατεύματα στα σύνορά της με την Β. Κορέα και διαμηνύει πως δε θα επιτρέψει να γίνει κάποια επιχείρηση εναντίον της Β. Κορέας, επιμένοντας πως πρέπει να υπάρξει διπλωματική οδός. Η ουδέτερη στήριξη που λαμβάνει η Β. Κορέα από Ρωσία και Κίνα, έχει ως αποτέλεσμα να αποθρασύνει τη Β. Κορέα. Με άλλα λόγια, η Ρωσία υπενθυμίζει στις ΗΠΑ πως οι σινο-ρωσικές σχέσεις θα αναβαθμιστούν περαιτέρω και αυτό θα έχει μεγάλο αντίκτυπο στην αμερικανική πολιτική που συνοψίζεται στο «pivot to Asia». Τα ανταλλάγματα που ουσιαστικά ζητά η Ρωσία για να πάψει να θέτει εμπόδια στα όσα γίνονται μεταξύ Β.Κορέας και ΗΠΑ (μαζί με Ιαπωνία και Ν. Κορέα) είναι η επίλυση του ουκρανικού ζητήματος υπέρ της Ρωσίας, ο σεβασμός των ρωσικών συμφερόντων στη νέα μέρα της Συρίας αλλά και η άρση (έστω μερική κατ' αρχήν) των οικονομικών κυρώσεων που έχουν θέσει οι ΗΠΑ στη Ρωσία (συνολικά ο δυτικός κόσμος). Η Μόσχα υπενθυμίζει στις ΗΠΑ ότι τόσο με το Ιράν, όσο και με την Τουρκία, διατηρεί πλέον ειδικές σχέσεις.

Η ιδεοληψία στις διεθνείς σχέσεις δημιουργούσε πάντα τις μεγαλύτερες εντάσεις. Όταν πρόκειται για τη διατήρηση της τάξης της διεθνούς ασφάλειας, τα πράγματα είναι ακόμη πιο κρίσιμα. Η ισορροπία ισχύος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα είναι και στο απώτερο μέλλον, το 1/3 της επιτυχούς διατήρησης της διεθνούς ειρήνης (σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας και σχέσεις Ρωσίας-Κίνας, συμπληρώνουν το παζλ της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων). Η επόμενη χρονιά, με τις αναμενόμενες εξελίξεις σε Συρία και Ουκρανία, θα είναι κρίσιμη για τις σχέσεις ΗΠΑ και Ρωσίας που καθορίζονται –πλέον- από πολλούς παράγοντες.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. και ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

7 Ιουλ 2017


Κατάπαυση πυρός στη νοτιοδυτική Συρία η οποία θα τεθεί σε ισχύ το μεσημέρι της 9ης Ιουλίου συμφώνησαν κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Vladimir Putin και τον Donald Trump στο Αμβούργο.

Την επίτευξη συμφωνίας την ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας κ. Sergey Lavrov.

H συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump με τον πρόεδρο της Ρωσίας Vladimir Putin πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της Συνόδου της G20. Η συνάντηση διήρκεσε περίπου 2,5 ώρες, όπως έγινε γνωστό από εκπρόσωπο τύπου του State Department.

Ακόμη δεν έχει υπάρξει κάποια επίσημη ενημέρωση αναφορικά με το ακριβές περιεχόμενο της συνάντησης των δύο Προέδρων κάτι το οποίο αναμένεται να συμβεί εντός των επόμενων ωρών. Πάντως, στις συζητήσεις τους κυριάρχησαν η κατάσταση στην Ουκρανία, τη Συρία και η τρομοκρατία.

"Είχα μια πολύ μακρά συνομιλία με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρχαν πολλά ζητήματα, όπως η Ουκρανία, η Συρία, άλλα προβλήματα, άλλα διμερή θέματα", είπε ο Putin, ενώ ξεκινούσε η επόμενη συνάντησή του, με τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Shinzo Abe.

"Επιστρέψαμε επίσης και πάλι στα θέματα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο", πρόσθεσε ο Ρώσος ηγέτης.

Νωρίτερα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ χαρακτήρισε "τιμή του" να συναντά, για πρώτη φορά, τον Vladimir Putin, δηλώνοντας ότι αναμένει να συμβούν θετικά πράγματα στις σχέσεις των δύο χωρών τους.

"Ο Putin και εγώ έχουμε συζητήσει διάφορα πράγματα και νομίζω ότι πηγαίνει πολύ καλά", είπε ο Trump απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους, καθισμένος δίπλα στον Ρώσο ηγέτη τον οποίο συνάντησε σήμερα στο περιθώριο της συνόδου της G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας.

"Είχαμε κάποιες πολύ, πολύ καλές συνομιλίες. Θα μιλήσουμε τώρα και προφανώς αυτό θα συνεχιστεί. Αναμένουμε να συμβούν πολλά πολύ θετικά πράγματα για τη Ρωσία, για τις Ηνωμένες Πολιτείες και για κάθε ενδιαφερόμενο. Και είναι τιμή να βρίσκομαι μαζί σας", πρόσθεσε.

Ο Putin, μέσω διερμηνέα, σχολίασε ότι μολονότι οι δυο τους έχουν μιλήσει τηλεφωνικά, η τηλεφωνική επικοινωνία δεν αρκεί και χαρακτήρισε σημαντική τη διμερή αυτή συνάντηση. "Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω προσωπικά και ελπίζω (...) αυτή η συνάντηση να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα", πρόσθεσε.

Οι δύο ηγέτες έχουν συνομιλήσει τηλεφωνικά τέσσερις φορές, αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του ο Trump, τον περασμένο Ιανουάριο.

Να σημειωθεί ότι ο αμερικανός πρόεδρος απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν για την ανάμιξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές.

«Έσφιξαν το χέρι ο ένας του άλλου και είπαν ότι θα συναντηθούν σύντομα ιδιαιτέρως, θα ιδωθούν σύντομα», δήλωσε νωρίτερα στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Dmitry Peskov.

Ο Ρώσος ηγέτης ενημερώθηκε πλήρως για το ότι ο Trump χαρακτήρισε χθες αποσταθεροποιητική τη συμπεριφορά της Μόσχας, πρόσθεσε o Peskov και θα λάβει υπόψη του αυτό και άλλες παρατηρήσεις από Αμερικανούς αξιωματούχους.

Από την πλευρά του, ο Trump έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να βρει τρόπους να συνεργαστεί με τον Putin, όμως η επιθυμία του αυτή βρίσκει εμπόδια τόσο στις μεγάλες διαφορές των δύο χωρών για τη Συρία και την Ουκρανία, όσο και στις κατηγορίες προς τη Μόσχα ότι παρενέβη στις αμερικανικές εκλογές του 2016.

Αυτό σημαίνει ότι οι ειδικοί προετοιμάζονται να αναλύσουν την παραμικρή έκφραση των προσώπων τους, να ερμηνεύσουν κάθε χειρονομία και να προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν όσα κρύβονται πίσω από τις τυπικές δηλώσεις που κυριαρχούν συνήθως σε τέτοιες συναντήσεις.

Βέβαια, μιλάμε για έναν από τους πιο απρόβλεπτους ηγέτες, τον Donald Trump και έναν από τους πιο σκληρούς «αντιπάλους», τον Vladimir Putin. Ένα μεγιστάνα του real estate, κοσμοπολίτη και πρώην τηλεοπτικό αστέρα, απέναντι στον πανίσχυρο Ρώσο πολιτικό και πρώην κατάσκοπο. Συνεπώς, όλα είναι πιθανά.

Με σημερινό tweet o Αμερικανός πρόεδρος υπογραμμίζει ότι ανυπομονεί για τις συναντήσεις με όλους τους ηγέτες των G20, συμπεριλαμβανομένου του Vl. Putin.

Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, η συνάντηση αυτή «είναι κρίσιμης σημασίας για την περιφερειακή σταθερότητα και ασφάλεια».

Από την πλευρά του ο Trump επέκρινε χθες από τη Βαρσοβία την «αποσταθεροποιητική» συμπεριφορά της Ρωσίας.

Στις ΗΠΑ υπάρχει η ανησυχία ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, νέος στο πεδίο της πολιτικής ο οποίος ακόμη τώρα αναπτύσσει την πολιτική του απέναντι στη Ρωσία, θα είναι λιγότερο προετοιμασμένος από τον Putin, που έχει αντιμετωπίσει τους δύο προηγούμενους Αμερικανούς προέδρους και δεκάδες ηγέτες.

«Δεν υπάρχει τίποτα (…) που το Κρεμλίνο θα ήθελε να δει περισσότερο από έναν (Αμερικανό) πρόεδρο που θα συμβιβαστεί με μια χειραψία και ένα χαμόγελο και θα αποχωρήσει λέγοντας ότι είχε μια καταπληκτική συνάντηση με τον απόλυτο άρχοντα του Κρεμλίνου», εκτίμησε ο Adam Schif, βουλευτής των Δημοκρατικών και μέλος της Επιτροπής Πληροφοριών στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Εξάλλου, καθώς συνεχίζονται οι έρευνες στις ΗΠΑ για πιθανές σχέσεις μεταξύ της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ και της Ρωσίας, ο Αμερικανός πρόεδρος δέχεται πιέσεις να κρατήσει αυστηρή γραμμή απέναντι στη Μόσχα.

Ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να σχολιάσει τι θα ζητήσει ο Trump από τον Putin και τι ενδέχεται να του προσφέρει σε αντάλλαγμα για τη συνεργασία.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson δήλωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να συζητήσει με τον Ρώσο ομόλογό του για το πώς οι χώρες τους μπορούν να συνεργαστούν για να σταθεροποιήσουν τη Συρία.

«Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να εξετάσουν την πιθανότητα να δημιουργηθούν με τη Ρωσία κοινοί μηχανισμοί για τη διασφάλιση της σταθερότητας, περιλαμβανομένων των ζωνών απαγόρευσης πτήσεων, της αποστολής παρατηρητών επί του πεδίου ώστε να εποπτεύουν την τήρηση της εκεχειρίας και της συντονισμένης παράδοσης ανθρωπιστικής βοήθειας», πρόσθεσε ο Tillerson.

Σκληρές διαπραγματεύσεις για την κλιματική αλλαγή και το εμπόριο

Ο Αμερικανός πρόεδρος θα συναντηθεί επίσης και με τον Κινέζο ομόλογό του Xi Jinping, την ώρα που η Ουάσινγκτον πιέζει το Πεκίνο να ασκήσει την επιρροή του στη Βόρεια Κορέα, μετά και την τελευταία εκτόξευση ενός βαλλιστικού πυραύλου από την Πιονγκγιάνγκ.

Από την πλευρά της η οικοδέσποινα Angela Merkel είναι αντιμέτωπη με το δύσκολο έργο να οδηγήσει τους εταίρους της προς μια συμφωνία για το εμπόριο, το κλίμα και το μεταναστευτικό, θέματα τα οποία προκαλούν μεγαλύτερες τριβές μετά την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Trump.

Η Merkel συναντήθηκε με τον Trump για μία ώρα σε ξενοδοχείο του Αμβούργου χθες Πέμπτη το βράδυ, σε μια προσπάθεια να ξεπεραστούν οι διαφορές, τις οποίες δεν έχουν καταφέρει να υπερκεράσουν οι απεσταλμένοι τους έπειτα από εβδομάδες έντονων διαβουλεύσεων.

Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν χειραψία και χαμογέλασαν μπροστά στις κάμερες, χωρίς την ένταση που είχαν κατά τις δύο προηγούμενες συναντήσεις τους στην Ουάσιγκτον τον Μάρτιο και τον Μάιο στην πρώτη περιοδεία του Τrump στην Ευρώπη.

Ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος που έχει γνώση των συζητήσεων επεσήμανε ότι αναμένει οι διαπραγματευτές να εργάζονται συνεχώς προκειμένου να αρθεί το αδιέξοδο πριν το Σάββατο, την τελευταία ημέρα της συνόδου.

Σε ό,τι αφορά το κλίμα, πηγές δήλωσαν στο Reuters ότι αξιωματούχοι πιέζουν για μια αναφορά στα ορυκτά καύσιμα ως βιώσιμη εναλλακτική σε πιο καθαρές πηγές ενέργεια, κάτι στο οποίο αντιτίθενται οι Ευρωπαίοι. Εκτός από τις ΗΠΑ, και η Σαουδική Αραβία προβάλει αντίσταση.

Στο εμπόριο, πηγές αναφέρουν ότι η Ουάσινγκτον δεν συμφωνεί με τη διατύπωση που καταδικάζει τον προστατευτισμό, την οποία είχε αποδεχθεί ο Trump στη σύνοδο της G7 στην Ιταλία τον Μάιο.



Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal
Φωτογραφία: Steffen Kugler /BPA via Getty Images/Ideal Images


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου