Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει. Και δεν εννοούμε με την Ελλάδα, το μεταναστευτικό ή το Brexit. Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει και μάλιστα άσχημα με τους Αμερικάνους. Και όσοι νομίζουν ότι τώρα με τον Τραμπ η κατάσταση κάπως θα χαλαρώσει, πλανώνται πλάνην οικτρά. Απλώς, θα μπλέξουν περισσότερο και σε ακόμα πιο πολλά επίπεδα. Προσέξτε:

Ο «Τειρεσίας» σας έχει ξαναγράψει ότι ένας από τους βασικούς λόγους της κακοδαιμονίας που πλήττει εταιρίες – κολοσσούς με έδρα την πατρίδα του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε, είναι εν πολλοίς η τολμηρή, στα όρια της προκλητικής, πολιτική που αποφάσισε κάποια στιγμή να ασκήσει το Βερολίνο, χωρίς να ...ρωτήσει. Ποιον; Την Ουάσιγκτον.

Για παράδειγμα, η αυθάδεια που επέδειξε ο κ. Σόιμπλε, απέναντι στον προηγούμενο υπουργό Οικονομικών, Τζακ Λιου, για το ελληνικό ζήτημα, ήταν απίστευτη. Να μην τα ξαναλέμε τώρα, αλλά εκείνη η δολοφονική ατάκα του Γερμανού («δεν πληρώνετε εσείς τους Ελληνες, οπότε μην μιλάτε»), δεν έχει ξεχαστεί από κανένα άσπρο κολάρο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών. Που υπηρετούσε εκεί επί Ομπάμα και θα συνεχίσει να υπηρετεί και επί Τραμπ.

Οι Γερμανοί αυθαδίασαν και για άλλα, πολλά θέματα. Οπως για παράδειγμα στο μέτωπο της ενεργειακής πολιτικής, όπου παρά τα κελεύσματα των ΗΠΑ, ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν προνομιακός εταίρος της Gazprom.

Για να μην πολυλογούμε, κάποια στιγμή έφτασε – και γι αυτούς – η ώρα του λογαριασμού. Και δεν εννοούμε βεβαίως την μεγάλη υπόθεση παρακολούθησης, ακόμα και της καγκελαρίου, από την CIA, αλλά για τα έμμεσα οικονομικά αντίμετρα που ελήφθησαν. Δύο γερμανικές εταιρίες – κολοσσοί, το τελευταίο διάστημα έχουν βαρεθεί να πληρώνουν πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ, που ξεφρυτώνουν σαν μανιτάρια, με ρυθμό πολυβόλου. Θυμίζουμε: Deutsche Bank και VW.

Η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ούτε γρήγορα, ούτε εύκολα. Ο «Τειρεσίας», μάλιστα, πληροφορείται ότι σύντομα θα έχουμε και ...συνέχεια, καθώς ο Τραμπ επιφυλάσσει στους Γερμανούς μια μεγάλη έκπληξη. Συγκεκριμένα, θα ζητήσει από τη διοίκηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) να κόψει τα πολλά – πολλά ανοίγματα, αρχίζοντας από την Ελλάδα! Και κάπως έτσι, η ιστορία μας κλείνει εκεί απ' όπου άνοιξε, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι η ζωή κύκλους κάνει...

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Patrick J. Buchanan

(Μια πολλαπλώς εξέχουσα φωνή πολιτικής σωφροσύνης από την Αμερική, είδος που στη χώρα μας έπαψε να υπάρχει, έρχεται με το παρόν άρθρο να προσφέρει και στους σκεπτόμενους ΄Ελληνες πολύτιμο κώδικα ερμηνείας του μηνύματος που, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, μετέδωσε η λαϊκή Αμερική, επιβάλλοντας Πρόεδρο τον αιρετικό, μισητό στη τάξη του, αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, σε πείσμα μανιώδους πολέμου εγχώριων και ξένων κατεστημένων δυνάμεων, με όλα τα επίσημα και σκοτεινά όπλα που διαθέτουν.
Το άρθρο γράφτηκε προφανώς προ της ορκωμοσίας και δεν αναφέρεται στην πρώτη ομιλία του νέου προέδρου στο αμερικανικό έθνος, η οποία, επισημοποιώντας αυτό το μήνυμα, έχει προκαλέσει στους εγκεφάλους του 4ου Ευρωπαϊκού Ράιχ (Βερολίνου και Βρυξελλών) και της Ατλαντικής Συμμαχίας μιαν ασυγκράτητη κρίση delirium tremens, έκδηλη σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και αρθρογραφία των μίντια).

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

« Μην κάνεις οποιεσδήποτε απότομες κινήσεις» είναι η συμβουλή του Ρίτσαρντ Χάας, νέου προέδρου του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, το οποίο δεν είναι παραδοσιακά γνωστό σαν κέντρο «λαϊκίστικων» πεποιθήσεων.

Ο Χάας εννοούσε ότι ο πρόεδρος θα πρέπει να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να μελετήσει τις συνέπειες προτού σχίσει τη συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν και προτού μεταφέρει την πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ (από το Τελ Αβίβ), ή καταρρίψει ένα δοκιμαζόμενο πύραυλο της Βορείου Κορέας. Επιχειρηματολογώντας εναντίον βιαστικών ενεργειών, ο Χάας έχει δίκιο.

Αλλά όταν το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας και το κατεστημένο έχουν λάθος και έχει δίκιο ο Τραμπ, τότε πρόκειται για πρόβλημα αναγνώρισης του νέου κόσμου στον οποίο έχουμε μπει.

Η παλαιά τάξη φεύγει. Συνθήκες και συμμαχίες, που γεννήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο παύουν να έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα και δεν μπορούν να συντηρηθούν επί πολύ.

Ο οικονομικός πατριωτισμός και ο εθνοκεντρισμός που προσωποποιεί ο Τραμπ ανέρχεται παντού. Ο διεθνισμός υποχωρεί απέναντι στη φυλετική συσπείρωση*.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Πρόεδρο Τραμπ είναι να εγκαταλειφθεί το κίνημα του οποίου ηγήθηκε, οι ελπίδες του να ματαιωθούν και το πρόγραμμα που απέρριψε και ανέτρεψε ο Τραμπ να επανεπιβληθεί από το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους συνεργάτες του στην πολιτική και στον Τύπο.

Αλλά και πάλι, ο Τραμπ είναι που διάβασε σωστά την ψυχολογία του έθνους και γι’ αυτό ορκίστηκε Πρόεδρος.

Η υπαρξιακή απειλή κατά της Δύσεως δεν προέρχεται πια από την Ανατολή, από ένα ρωσικό στρατό που συντρίβει και διασχίζει την Πολωνία και τη Γερμανία και προχωρεί προς τον ΄Ελβα και το Κενό της Φούλντα.

Η υπαρξιακή απειλή για τη Δύση προέρχεται, αντιθέτως, από τον Νότο.

Το ένα δισεκατομμύριο και πλέον των λαών της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Υποσαχάρειας Αφρικής, ο αριθμός των οποίων εκρήγνυται, κινείται αδυσώπητα προς τη Μεσόγειο, ερχόμενο να καταλάβει τον ελεύθερο χώρο που αφήνει μια Ευρώπη που γερνά και πεθαίνει.

Αυτό που νοιάζει τους Αμερικανούς είναι τα αμερικανικά σύνορα που ματώνουν, όχι τα σύνορα της Εσθονίας, της Νότιας Κορέας, του Κουβέιτ ή της Νότιας Θάλασσας της Κίνας.

Όταν ο Τραμπ αποκαλεί το ΝΑΤΟ «απαρχαιωμένο», λέει πως η μεγάλη απειλή για τη Δύση δεν είναι η ανακατάληψη από τον Πούτιν της Κριμαίας, που ανήκε στη Ρωσία για 150 χρόνια. Και αν το τίμημα για την ειρήνη είναι ν’ αποσυρθούμε από την πρόσοψη της Ρωσίας και από τον χώρο της Ρωσίας, ίσως πρέπει να καταβάλουμε αυτό το τίμημα.

Ο ίδιος ο Τζωρτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας του σχεδίου ανάσχεσης της Ρωσίας του Στάλιν κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, μας συνέστησε να μη προωθήσουμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας.

Για την απόφαση των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ε.Ε. ο Τραμπ είπε την περασμένη εβδομάδα: «Λαοί, χώρες, θέλουν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και η Βρετανία θέλησε τη δική της ταυτότητα… ώστε, αν με ρωτήσετε, πιστεύω πως και άλλοι θα θελήσουν να φύγουν…»

Δεν έχει δίκιο; Είναι τόσο συγκλονιστικό το ν’ ακούς μιαν ολοφάνερη αλήθεια;

Πως μπορούσαν οι οδηγήτριες τάξεις της Ευρώπης να μη βλέπουν την άνοδο των φιλολαϊκών δυνάμεων; Οι ευρωπαϊκοί λαοί ποθούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη κυριαρχία τους και την εθνική τους ταυτότητα. Και ήταν πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα για να το επιτύχουν.

Προφανώς οι άνθρωποι του Νταβός δεν είναι σε θέση να καταλάβουν πως υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι υπάρχουν αγαθά πιο σημαντικά από τον πλούτο.

Ωστόσο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις, αν πρόκειται να καταστεί ένας αναμορφωτής πρόεδρος, θα πρέπει ν’ απολακτίσει ένα κατεστημένο που απελπισμένα θέλει ν’ αγκιστρωθεί σ’ ένα κόσμο που πεθαίνει…

Το άρθρο 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ μπορεί να απαιτεί από εμάς να αντιμετωπίσουμε μια ρωσική κίνηση στη Βαλτική ως επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Αλλά κανένας Αμερικανός πρόεδρος με τα μυαλά του στη θέση τους δεν θα ξεκινήσει ένα πόλεμο με την πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία χάριν της Εσθονίας.

Κανένας πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου δεν θα διανοείτο μια τόσο παρακινδυνευμένη κίνηση.

Για να μη διακινδυνεύσει ένα τέτοιο πόλεμο, ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να στείλει και ένα τουφέκι, ή μια σφαίρα στους ήρωες της ουγγρικής εξέγερσης το 1956. Οδυνηρό, αλλά ο ΄Αϊκ έβαλε πρώτη την Αμερική, όπως υπόσχεται να το κάνει και ο Τραμπ.

Και με τον δεδομένο εθνοκεντρισμό στην Ευρώπη, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Ε.Ε. δεν είναι πιθανό να επιζήσουν της δεκαετίας. Θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε γ’ αυτή την ημέρα, να μην υποκρινόμαστε πως αυτό που συμβαίνει απ’ άκρου σε άκρο της Ευρώπης -και ακόμη παγκόσμια- είναι κάποιος περαστικός πυρετός εθνικισμού.

Παρά τη δήλωση του επιλεγμένου ως Υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τη Κίνα να εκκενώσει τα οχυρωμένα ξερονήσια στη Νότια Κινεζική Θάλασσα, που διεκδικεί ως εθνική της κυριαρχία.

Αν επιμείνουμε σ’ αυτή την απαίτηση, καλύτερα να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο.

΄Οσο για το χαρτί με την Ταϊβάν, αυτό παίχτηκε το 1972 από τον Ρίτσαρντ Νίξον, ως το τίμημα για το άνοιγμα στη Κίνα. Ο Τζίμι Κάρτερ διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν και τερμάτισε το σύμφωνο ασφαλείας.

Το να δεχτεί ο Ξι Ζιπίνγκ πως η Ταϊβάν μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη θα σήμαινε το τέλος του ίδιου και την ανατροπή του Κ,Κ, της Κίνας.

Οι Κινέζοι θα πολεμήσουν για να αποτρέψουν την μόνιμη απώλεια της Ταϊβάν.

Η επιταγή της νέας εποχής στις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις -Κίνα, Ρωσία, ΗΠΑ- είναι να μη κάνουν, η μια κατά της άλλης, ότι η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έκαναν, η μία εναντίον της άλλης, πριν ένα αιώνα για ένα νεκρό αρχιδούκα.

Ο Πρόεδρος Τραμπ θα πρέπει να χτίσει το τείχος, να ασφαλίσει τα σύνορα, να επιβάλει δασμούς, να περικόψει τους φόρους, να ελευθερώσει την αμερικανική οικονομία (σημ: από τα καρτέλ και τη χειραγώγηση δόλιων τραπεζιτών), να φέρει τα εργοστάσια πίσω, να δημιουργήσει εκατομμύρια θέσεων εργασίας και να μας κρατήσει μακριά από οποιουσδήποτε νέους πολέμους.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πόλεμοι τείνουν να γίνονται μοιραίοι για τις προεδρίες.

* Σημ.μτφ: Το θέμα: «Νέος Κόσμος, Νέα Εποχή» φαίνεται πως επιβλήθηκε από τις εξελίξεις και στο Συνέδριο του Νταβός, όπου σειρά συμμετεχόντων, κυρίως πραγματιστών επιχειρηματιών, σε δηλώσεις τους σε δίκτυα TV, διέγνωσαν με βεβαιότητα τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης αλλά και αδυναμία πρόβλεψης των χαρακτηριστικών του μέλλοντος.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Tου Christopher Caldwell


Η παγκοσμιοποίηση ρουφάει το αίμα των ελεύθερων Αμερικανών, με κάθε γουλιά από τον decaf frappuccino τους. Οποιοσδήποτε εξεπλάγη που ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αισθάνεται έτσι, δεν πρόσεχε και πολύ στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου.

Και όμως, η ομιλία του την Παρασκευή στην ορκωμοσία φαίνεται να έριξε τους αντιπάλους του σε κατάσταση σοκ. Φαίνεται ότι πράγματι τα εννοούσε αυτά που είπε. Μίλησε για την αρχή του «πρώτα η Αμερική», επικαλέστηκε την «προστασία» ως πολιτική του και το «αγοράστε αμερικανικά» ως μότο του.

Εκατομμύρια άνθρωποι συναντήθηκαν το Σάββατο σε πόλεις σε όλη τη χώρα και παγκοσμίως για τα «women's marches», ώστε να διαμαρτυρηθούν κατά της προεδρίας του. Ο κ. Τραμπ αποδέχεται τις ριζικές επιπτώσεις της άποψής του για τον κόσμο. Μάλιστα, έχει αρκετές πιθανότητες να τις υλοποιήσει.

Το γεγονός ότι η αγόρευση του κ. Τραμπ έχει τη δύναμη να σοκάρει, είναι κάποιου είδους δικαίωση. Η προεκλογική του καμπάνια είχε να κάνει με πράγματα που δεν βλέπει η κυβερνώσα Αμερική, ξεκινώντας από τη μη κυβερνώσα Αμερική. Το αόρατο, η ανωνυμία και η έλλειψη φωνής ήταν το βασικό μοτίβο ολόκληρης της ομιλίας: «Ένα ένα, τα εργοστάσια έκλεισαν και έφυγαν από τα εδάφη μας», είπε, «χωρίς ούτε μια σκέψη για τα εκατομμύρια Αμερικανούς εργάτες που έμειναν πίσω».

Αυτή η πρόταση ακούγεται λες και έχει να κάνει με την αποβιομηχάνιση, αλλά έχει να κάνει και με την αλαζονεία του ηγέτη. Η κλιμάκωση της ομιλίας είναι: «Ακούστε αυτά τα λόγια: Δεν θα σας ξανααγνοήσουν ποτέ». Ο κ. Τραμπ, επομένως, προτείνει μια νέα ταυτότητα για την κυβερνώσα τάξη: όχι ως σπλαχνικούς υπερασπιστές των αποκλεισμένων, όχι ως τολμηρούς ηγέτες της βιομηχανίας, ούτε καν ως συμπονετικούς υπέρμαχους της αξιοπρέπειας, αλλά ως γουρούνια στην ποτίστρα.

Σχεδόν κάθε συντάκτης εφημερίδας είναι πεπεισμένος ότι τα σχόλια του κ. Τραμπ ήταν ένα χυδαίο αίσχος. Αυτή είναι μια απερίσκεπτη άποψη. Σε μια χώρα όπου το μάρκετινγκ είναι η κοινή γλώσσα και στο οποίο οι περισσότεροι από τα 324 εκατ. κατοίκους έχουν ταλέντο, ο κ. Τραμπ μόλις έκανε την πιο αποτελεσματική μαρκετίστικη καμπάνια που έχει κάνει οποιοσδήποτε Αμερικανός για το οτιδήποτε.

Αν δώσετε προσοχή στην ομιλία, ακούγεται λιγότερο σαν παραλήρημα και πολύ περισσότερο ως σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα. Μια φράση, «Αυτό το μακελειό των Αμερικανών σταματά εδώ και σταματά αυτή τη στιγμή», φάνηκε στον κόσμο ως αναφορά στη βία στις φτωχογειτονιές, και όντως αυτό θα σήμαινε, αν ο πρόεδρος την είχε χρησιμοποιήσει πριν από μία γενιά. Αλλά η θέση της φράσης μέσα στην ομιλία καθιστά πιθανό ο κ. Τραμπ να κάνει πλάγια αναφορά στο κύμα των θανάτων από υπερβολική δόση, κυρίως από ηρωίνη και άλλα οπιοειδή, στα προάστια και σε μικρές πόλεις. Πρόκειται για την πιο θανατηφόρα κρίση ναρκωτικών που είχαμε ποτέ. Το 1970, ο Κέρτις Μέιφιλντ τραγουδούσε για τα ναρκωτικά και το έγκλημα στο γκέτο. Τη δεκαετία του 1980, δύο πρόεδροι κήρυξαν «πόλεμο στα ναρκωτικά». Οι σημερινοί θάνατοι από υπερβολική δόση είναι εκτός του ραντάρ, τόσο της κυβέρνησης όσο και του ίδιου αυτού του κύκλου. Ο κ. Τραμπ έκανε δυνατή καμπάνια στο Νέο Χάμσαϊρ και στη Δυτική Βιρτζίνια, τις δύο πολιτείες που έχουν πληγεί περισσότερο.

Μια ακόμη φράση που παρεξηγήθηκε ευρέως είναι, «έχουμε υπερασπιστεί τα σύνορα άλλων κρατών, τη στιγμή που αρνηθήκαμε να υπερασπιστούμε τα δικά μας». Αυτό δεν αντιβαίνει, όπως πολλοί ακροατές υπέθεσαν, στην υπόσχεση του κ. Τραμπ σε άλλο σημείο της ομιλίας, να «ενισχύσει τις παλιές συμμαχίες». Προσπαθεί να επαναπαγιώσει την αρχή ότι οι χώρες έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τα σύνορά τους, όχι μόνο ενάντια σε στρατούς αλλά και σε μετανάστες.

Αυτό που επίσης αγνοήθηκε ήταν η «ανάσταση» από τον κ. Τραμπ της λέξης του 19ου αιώνα, «προστασία», την οποία χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στους δασμούς. Σήμερα ακούγεται όσο γραφικές και αλλόκοτες ακούγονται και άλλες παρωχημένες λέξεις. Συνήθως μιλάμε για προστατευτισμό και εννοούμε την προφανώς εξτρεμιστική ιδεολογία που αντιτίθεται στο ελεύθερο εμπόριο. Αλλά ο κ. Τραμπ υπαινίσσεται ότι κάνουμε λάθος όταν μπερδεύουμε αυτά τα δύο. Η διαφορά μεταξύ προστασίας και προστατευτισμού είναι σαν τη διαφορά μεταξύ Ισλάμ και ισλαμισμού. Προσπαθεί να βάλει τους δασμούς στο μυαλό του κόσμου.

Στην πραγματικότητα, αυτό το έχει ήδη καταφέρει. Ο κ. Τραμπ έριξε το γάντι σε κάποια εταιρικά στελέχη και κέρδισε. Όταν η General Motors ανακοινώνει ένα σχέδιο επένδυσης ενός δισ. σε αμερικανικές θέσεις εργασίας, όπως έγινε τις ημέρες πριν την ορκωμοσία, το αίσθημα αλλάζει στους αναποφάσιστους ψηφοφόρους, πως ο κ. Τραμπ πρέπει να έχει δίκιο. Το ίδιο και όταν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίζουν να μεταβάλλουν τις προτεραιότητες στους προϋπολογισμούς, για να οδηγήσουν τις δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Στον απόηχο της εκλογής του κ. Τραμπ, ο Λαρς Λόκε Ράσμουσεν, ο Δανός πρωθυπουργός, υποσχέθηκε να αυξήσει τους προϋπολογισμούς. Η προηγούμενα εριστική Λιθουανία υποσχέθηκε να φέρει τις δικές της δαπάνες για την άμυνα μέχρι το 2% του ΑΕΠ που προβλέπει το ΝΑΤΟ, ως το 2018, δύο χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι απαιτείται.

Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό σχετικά με τη διάγνωση του κ. Τραμπ για την παγκοσμιοποίηση, εκτός του ότι δείχνει να μιλά ειλικρινά. Κάθε δυτικός πολιτικός των τελευταίων 20 ετών, από τη Χίλαρι Κλίντον μέχρι τον Χέλμουτ Κολ και τον Τζέρεμι Κόρμπιν, έχει παραπονεθεί πως η παγκοσμιοποίηση αφήνει έναν κόσμο πίσω. Αλλά δεν κατάλαβαν πως η Νέα Οικονομία ήταν μια νέα οικονομία. Περιλάμβανε την εξαφάνιση κάθε πλευράς της παλιάς οικονομίας, μαζί και του προσωπικού.

Οι θεωρητικοί της Νέας Οικονομίας είπαν πως θα έπρεπε να είναι δυνατό να αποζημιωθούν οι «χαμένοι». Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Διότι όταν ήρθαν τα χρήματα, ο κόσμος που διαχειριζόταν τη νέα οικονομία δεν αναγνώρισε τους χαμένους ως μέλη της ίδιας κοινότητας. Ίσως αυτό που αποτελεί έκπληξη να είναι πως πήρε τόσο καιρό όσο πήρε, μέχρι ένας πολιτικός να επιχειρηματολογήσει πως αν οι ηγέτες του συστήματος δεν είναι αξιόπιστοι για να κάνουν μεταρρυθμίσεις από τα μέσα, πρέπει να πάρουν εντολή να το κάνουν με εξωτερικούς παράγοντες.

* Ο Christopher Caldwell είναι ανώτατος συντάκτης στη Weekly Standard και συγγραφέας ακυκλοφόρητου βιβλίου για την άνοδο και την πτώση της πολιτικής τάξης μετά τη δεκαετία του 1960.
Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και να που η γελοιότητα είναι παγκόσμιο φαινόμενο και όχι δική μας αποκλειστικότητα.
Και να που ο Τρόμπας είναι ο κακός, και Ομπάμιας είναι ο καλός.

Μάλιστα.
Ομπάμιας που δεν άφησε χώρα χωρίς να την βομβαρδίσει.
Ομπάμιας που διάλυσε την Συρία και μας έστειλε τις "παράπλευρες απώλειες". 
Ομπάμιας που έκλεισε το Γκουαντάναμο όσο ο δικός μας πινόκιο έσκισε τα μνημόνια.

Πικροθρηνωδούν και αιματοστηθοδέρνονται οι απανταχού τις γής γυναικείες οργανώσεις για το κακό που τους βρήκε.
Εξελέγη ο Τρόμπας ο ανήθικος, ο γυναικάς, ο προσβλητικός.
Ενώ αν είχε εκλεγεί η Κερατού, (που όσο βομβάρδιζε ο άντρας της τον άμαχο πληθυσμό στο Βελιγράδι και εφεύρισκε τον όρο "παράπλευρες απώλειες"  για να δικαιολογήσει το έγκλημα του, αυτή ασχολιόταν με τον λεκέ της Μόνικας, σκυλιασμένη που ή ίδια δεν μπορούσε πιά να εμπνεύσει τέτοιους λεκέδες), τα ανά τον κόσμο γυναικεία κινήματα θα είχαν δικαιωθεί!

Ανάστατες οι ΗΠΑ και ο κόσμος, και το σύστημα να γελάει σαρδόνια κάτω απ' τα μουστάκια του.
Τους έδωσε έναν αποδιοπομπαίο τράγο τα "σα εκ των σων" του, διαλεκτό και αγαπημένο του παιδί, να άρει τις πομπές του συστήματος. 
Αν τα καταφέρει ο τράγος και επιβιώσει, το σύστημα θα έχει επιβιώσει χίλιες φορές.
Αν όχι, το σύστημα θα έχει νίψει τας χείρας του (στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και δεκάδων κρατών στον κόσμο).

Η παγκόσμια κοινότητα φαίνεται να χάνει μιά μεγάλη ευκαιρία να τραυματίσει με την καθολική εξέγερσή της το τέρας της Παγκοσμιοποίησης
Δεν κοιτάει εκεί που πρέπει, δεν κοιτάει το ανήλιαγο δάσος της Νέας Τάξης, παρά κοιτάει το δάκτυλο που τις δείχνει το δέντρο.
Και διαδηλώνει και εξεγείρεται εναντίον του δέντρου.
Και θεοποιεί και θαυμάζει τα άλλα δέντρα που κάνουν το δάσος ανήλιαγο.
Λες κι άμα ρίξει αυτό το δέντρο θα χαθεί και το δάσος.

Η παγκόσμια βλακεία στα καλύτερά της.

Για μας τους υπόλοιπους όλα παν καλά.
Απ' το καλό στο καλύτερο:
Εκεί που είχαμε εναποθέσει τις όποιες ελπίδες μας στον σύντροφο Κιμ, βρήκαμε τώρα κι άλλο πουλέν, για την περίπτωση που ο μεγάλος ηγέτης κάνει πίσω:
Πάτα το Ντόναλντ, πάτα το!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ορκίστηκε. Αν και φαίνεται να προτιμάει πολύ πιο άμεσες ατάκες, δε θα διαφωνούσε πολύ αν του βάζαμε στο στόμα το διάσημο ρητό του συμβόλου-ηγέτη της Ινδίας, του Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά τους νικάς». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εγκιβωτίσουμε τα ιδανικά του Γκάντι στο νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως η προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον οδήγησε στο χορό με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υπό τον αξέχαστο και μοναδικό ήχο του Frank Sinatra και του “My way”, μπορεί να ταιριάξει με αυτά που ανέφερε ο Γκάντι.

Πράγματι, ο Τrump αγνοήθηκε όταν ανέβαινε. Όταν ήταν σε επίπεδο «νηπιακής βιομηχανίας», όπως θα λέγαμε στην οικονομία. Οι αστείες ατάκες του, οι φρενήρεις και κατά πάντων, άκομψες επιθέσεις του, χλευάστηκαν. Ξέχασαν οι χλευάζοντες ωστόσο, δύο πράγματα. Το πρώτο, είναι ότι το πώς λέγεται κάτι με τι λέγεται, δεν ταυτίζονται πάντα. Η εκλογή του Trump, διαχώρισε μια και καλή τη ρητορική από την πολιτική. Όταν ξεκίνησαν να τον αντιμετωπίζουν πολιτικά, ήταν ήδη αργά. Αναστάτωσε ένα ολόκληρο... Ρεπουμπλικανικό κόμμα, έκανε Ρεπουμπλικανούς να συνεργάζονται με Δημοκρατικούς. Με όρους εμπορικού πεζοδρομίου, «χάλασε την πιάτσα» για τα καλά. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο Trump, η κυρία Clinton με τον Putin και τα παραμύθια; Κάποια παραμύθια, έχουν δράκο...

Το τέλος της πολιτικής ανάλυσης με όρους showbiz

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το «κουτσομπολιό». Μόνη τους δυναμική, η πρόκληση ενασχόλησης των άλλων, μαζί τους. Αυτή η τάση, όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, οδηγεί σε υπερ-ερμηνείες και σε παρ-ερμηνείες. Ενώ τα lobbies που υποστήριζαν την κυρία Clinton ασχολούνταν με την «προσωπική» σχέση του Trump με τον Putin, εκείνος με αλαζονική σιγουριά, έλεγε πως «μπορώ να πυροβολήσω στη μέση του δρόμου κάποιον και να μη χάσω ούτε έναν ψηφοφόρο». Απίστευτα πράγματα.

Εξ’ όσων γνωρίζουμε, ο Χένρι Κίσσινγκερ μπορεί να είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Putin και Trump. Είναι πλέον σίγουρο πως ο ένας, έδινε τροφή στον άλλον. Στον κόσμο που οι δύο τους αντάλλαξαν κολακευτικά σχόλια, η συμπάθεια διαρκεί όσο το κοινό συμφέρον. Η σύγκλιση. Κάποτε, ένας καθηγητής μου, μου είχε πει πως «στο τέλος, αγαπούμε τον εαυτό μας». Κάπως έτσι, σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι οργανισμοί, τα κράτη. Ποιες είναι οι επιταγές της πραγματικότητας που καθορίζουν όμως την προσώρας, σύγκλιση Trump και Putin;

Η Αιώνια Σοφία...του Ρεαλισμού

Στο τελευταίο debate πριν την ιστορική 8η Νοεμβρίου 2016, ο Τrump, με κυνικό χιούμορ απάντησε στις κατηγορίες της κυρίας Clinton για συνεργασία του νυν (πλέον) POTUS με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος, πως «Τόσο διάτρητο που είναι το σύστημα που διοικεί η κυβέρνηση Obama, πώς να μην λάβουν δράση οι Ρώσοι;». Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να έχει σταθερούς πυλώνες, όμως έχει και «υδραυλικό τιμόνι» και αλλάζει «ταχύτητες» ανάλογα με τη ροή των διεθνών εξελίξεων.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο δομικός ρεαλισμός του οποίου πνευματικός πατριάρχης είναι ο Kenneth Waltz, το διεθνές σύστημα είναι εκείνο που παρέχει τις ορίζουσες χάραξης της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, όσο «ηγετόμορφο» και να είναι ένα πολιτικό σύστημα (π.χ. ρωσικό) οι λήπτες μιας απόφασης περιορίζονται στην ελευθερία κίνησής τους, από τη δυναμική του αθροίσματος των διεθνών εξελίξεων. Οι ΗΠΑ, είναι η συντηρητική δύναμη του διεθνούς status quo. Στη βιβλιογραφία, ο όρος «συντηρητική δύναμη», πόρρω απέχει από την ιδεολογική χρήση του όρου. Οι ΗΠΑ, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος και επιθυμούν να τη διατηρήσουν.

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηριστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ως παθητική. Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δε συνιστούν απαραίτητα στοιχειοθέτηση της λεγόμενης «εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλιών». Πολλές φορές, η επιθετικότητα ή η παρεμβατικότητα, έχουν αμυντικά χαρακτηριστικά. Η Μέση Ανατολή, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ σε μια περιοχή που αποτελεί και την περιφερειακή αυλή της Ελλάδας, έχει μειωθεί. Γιατί όμως;

Το Pivot στην Ασία που ο... Bill Clinton δεν είχε δει

Άλλοτε, η Τριγωνική Διπλωματία του Richard Nixon που σε πολλά μπορεί να συγκριθεί με τον Trump (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) ήταν εκείνη που ουσιαστικά, έδωσε τη νίκη στις ΗΠΑ έναντι στην ΕΣΣΔ. Τότε, η Κίνα αναβαθμίστηκε και έγινε ο άσπονδος σύμμαχος των ΗΠΑ. Διεκδίκησε τη θέση της ηγέτιδας δύναμης των χωρών του Τρίτου Κόσμου, προσφέροντας έτσι το Πεκίνο στις ΗΠΑ, «καλές υπηρεσίες», καθώς αποφεύχθησαν οι «μπολεβικοποιήσεις» αρκετών λαών. Το κακό για τις ΗΠΑ, είναι πως η Κίνα, σήμερα, συνεχίζει να μην ανατιμά το νόμισμά της και να υιοθετεί εμπορικές πρακτικές που «δικαιολογούνται» από το Πεκίνο, με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή Bill Clinton, μολονότι ανθηρή για τις ΗΠΑ οικονομικά, (είχαν το πλεονέκτημα της ανάληψης μιας ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) ξοδεύτηκε στις διεθνείς υποθέσεις στην κατοχύρωση αμερικανικών θέσεων στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που κατά τραγική ειρωνεία, χάθηκε για τις ΗΠΑ από το Μάαστριχτ και μετά, αφού η Γερμανία, εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον την αμερικανική πλειοδοσία ενδιαφέροντος στην Ευρώπη.

Σε κάθε διαπραγμάτευση στο G7, G20 ή στον Π.Ο.Ε, η Κίνα λέει: «Είμαστε αναπτυσσόμενη δύναμη». Οι ρήτρες που ισχύουν για τέτοιες χώρες, άρουν τη ρήτρα του μάλλον ευνοούμενου κράτους. Τα αποτελέσματα για τις ΗΠΑ, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διατήρησης των διεθνών συσχετισμών ισχύος υπέρ της, δεν ήταν καλά. Στα έτη της κυβέρνησης Οbama, η Κίνα, με βάση το ΑΕΠ έγινε η πρώτη οικονομία στον πλανήτη ενώ και φέτος, προβλέπεται να διατηρήσει ρυθμούς ανάπτυξης που αγγίζουν το 6,5%, παρά τα πολλά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει. Η Ασία λοιπόν, είναι η Ήπειρος που πλέον κλέβει τα φώτα από την Ευρώπη. Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, η Ασία παρουσιάζει πληθυσμιακή και οικονομική έκρηξη που και οι δύο αυτές εκρήξεις, αποτελούν τη μαγιά του Καπιταλισμού, του δυτικού Καπιταλισμού. Τραγική ειρωνεία, στην Ασία, εφαρμόζεται πολύ πιο αποτελεσματικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο «Δράκος», η Κίνα δηλαδή, αποτελεί για τις ΗΠΑ τον επόμενο αντίπαλο που θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος. Ο Βοναπάρτης κάποτε το έλεγε «Αν ξυπνήσει ο γίγαντας (για Κίνα) ο κόσμος θα είναι πολύ διαφορετικός».

Ένα καλό DEAL για τη Ρωσία...

Ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αυξανόταν και περιοχές σαν το Detroit μετατρέπονταν σε μνημεία παλιών καλών καιρών που το model of self made man και το American Dream λάμβαναν χώρα, σε πληθωρισμό βρισκόταν μια ρωσοφοβία άνευ προηγουμένου. Η Ρωσία, είναι πολύ μεγάλη χώρα και πολύ ισχυρή για να πέφτει σε αξιωματικά συνθήματα σαν αυτό του Brzezinski «Με την Ουκρανία, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, χωρίς αυτήν, είναι τίποτε». Με άλλα λόγια, θα ήταν επικίνδυνο ακόμη και για τη συλλογική ειρήνη και ασφάλεια ένας εγκλωβισμός της Ρωσίας με όρους zero sum game. Την ώρα που ο πληθωρισμός ρωσοφοβίας αυξανόταν ραγδαία και το blame game έδινε και έπαιρνε, η Ρωσία βρήκε το αντάλλαγμα που θα προσέφερε στις ΗΠΑ, προκειμένου οι ΗΠΑ, να δεχτεί πως Εγγύς Ανατολή, Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη ρωσική παρουσία. Η Ρωσία, «ανοίχθηκε» στο Ιράν, υπέγραψε στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες με την Κίνα και ήρθε στη θέση που ήθελε, διατηρώντας τον πρώτο λόγο σε Ουκρανία και Συρία και ενεργειακά, κρατά «όμηρο» την Ε.Ε. Ήρθε στη θέση του διακυβεύματος, που σε μια διαπραγμάτευση που λαμβάνει χώρα είτε στον μικρόκοσμο (μικρές, καθημερινές συμφωνίες) είτε στον μακρο-κοσμο των διεθνών σχέσεων, είναι η καλύτερη δυνατή.

Για να «τιμωρηθεί» ο Δράκος, συμμαχούν ο Κόνδορας και η Αρκούδα

Ήδη ο Χένρι Κίσσινγκερ έδωσε τον παλμό. Οι ΗΠΑ πρέπει να επανακτήσουν τον έλεγχο της Ευρώπης, (δική μας, ελεύθερη απόδοση της διπλωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε) και να συνάψει δεσμούς με Ρωσία και Κίνα. Μια αρχαία συμβουλή που πάντα κρατά διαχρονική αξία είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Οι εμμονές, είναι δύσκολο να υποχωρήσουν. Υποχωρούν μόνο όταν υπάρχει κίνητρο στη στρατηγική. Αυτό, που ορίζουμε ως συμφέρον.

Η Ρωσία, δε θέλει να δει την Κεντρική Ασία και την Βορειο-ανατολική Ρωσία να γίνονται κινεζικά προπύργια. Στα σινο-ρωσικά σύνορα, οι πάμπτωχες και ακριτικές ρωσικές περιοχές, ελέγχονται οικονομικά από την Κίνα και η αραιοκατοικημένη τους πυκνότητα, τρομάζει τη Ρωσία η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεν μπορεί να έχει τέτοια μέτωπα. Και Κίνα και ΗΠΑ ως αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν ένας ρωσικός εφιάλτης. Οι ΗΠΑ από την άλλη, γνωρίζουν ότι ως υπερπόντιοι εξισορροπητές, δεν μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές και σε Βαλτικές χώρες και σε Βόρειο Παγωμένο και σε Μέση Ανατολή και σε Κεντρική Ασία και σε μια διαλυμένη Ευρώπη. Ξέρουν επίσης, πως το ΝΑΤΟ διοικείται πολύ δύσκολα και το βλέπουν με ένα γειτονικό μας case study, την Τουρκία. Η «ομηρία» της Τουρκίας από τη Ρωσία, δε δείχνει τίποτε παραπάνω από 1. Την ανελαστική για τον σύγχρονο κόσμο δομή του ΝΑΤΟ 2. Το ρωσικό κάλεσμα προς τις ΗΠΑ για επαναδιαπραγμάτευση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρωσία, βρίσκεται και στις 5 χώρες-κλειδιά της περιοχής. (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως το follow the money είναι ανάμεσα στην περιοχή του Ινδικού και στην Κίτρινη Θάλασσα. Αυτή η τεράστια έκταση, (και σε αριθμούς πληθυσμού, πόρων, οικονομικής αξίας) θα κρίνει το αμερικανικό μέλλον. Οι ΗΠΑ στο δίλημμα «διατήρηση υπερέκτασης-συστολή και στρατηγική παρουσία», θα επιλέξουν το δεύτερο. Είναι η μόνη περίπτωση για να συνεχίσουν να είναι η συντηρητική δύναμη των διεθνών εξελίξεων και να δημιουργήσουν μια νέα στρατηγική, εξίσου καινοτόμα με αυτήν που κάποτε εφάρμοσε ο George Kennan για να ανασχέσει τη σοβιετική επιρροή.

Η Ρωσία, θα είναι για τις ΗΠΑ ένας «κατ’ ανάγκην» εταίρος, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως η Κίνα οφείλει να ανασχεθεί. Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, θα βελτιωθούν αρκετά, δε θα ευθυγραμμιστούν όμως. Δε γίνεται δυνάμεις τέτοιου βεληνεκούς να ευθυγραμμιστούν καθώς βασική αρχή μιας διαπραγματευτικής ευθυγράμμισης, είναι πως οι διακυβευτές, δε γίνεται να θέλουν ακριβώς τα ίδια. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμούν ηγεμονία, επομένως ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος. Τα όρια αυτού και οι προτεραιότητες μόνο, περνούν σε διακυμάνσεις.

Για κάποιους, αυτό είναι αδιανόητο όμως η ιστορία έχει αποδείξει πως το μόνο αδιανόητο, είναι να μην υπάρχει συμφέρον. Φόβος, δόξα και συμφέρον, συνεχίζουν να επηρεάζουν καθετί ανθρώπινο. Αλλαγή στην ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αν η βιολογία το θελήσει. Μέχρι τότε, οι σκοποί παραμένουν πάντα ίδιοι και αλλάζουν μόνο τα μέσα. Ο Τrump, θα ακολουθήσει αυτά τα παραδείγματα καθώς η φάση της αμερικανικής ανασυγκρότησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι αναπόφευκτη. Οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν, ούτε ζουν το τέλος της ηγεμονίας τους. Απλά ανασυγκροτούνται για τον πρώτο μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό που λαμβάνει χώρα, ενόσω συνιστούν υπερδύναμη. Ο κόσμος και η θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, δεν είχε λάβει χώρα ούτε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αντί Επιλόγου:

Πίσω από τις αναλύσεις περί προσωπικών σχέσεων, υπάρχουν πάντα συμφέροντα που τις διαμορφώνουν.

Ο Richard Nixon, το 1970 είπε για το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ (κάτι που πρέπει να μάθουμε καλά και στην Ελλάδα): «Πρέπει τα συμφέροντά μας να διαμορφώνουν τις δεσμεύσεις μας και όχι το αντίστροφο».

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Προκαλεί ερωτήματα η πιστή αναπαραγωγή γερμανικών θέσεων από ελληνικά πολιτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης

Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω αν η στάση των περισσότερων συστημικών μέσων ενημέρωσης αλλά και της πλειονότητας των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων απέναντι στη διαφαινόμενη κόντρα Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τη νέα ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ, χρήζει ψυχιάτρου ή… εισαγγελικού λειτουργού.

Η εχθρότητα με την οποία αντιμετώπισαν το πολιτικό, μιντιακό και ακαδημαϊκό κατεστημένο της χώρας τις ωμές αλήθειες αλλά και τις αυτονόητες διαπιστώσεις του Τραμπ, όπως εκφράστηκαν στην πρόσφατη κοινή συνέντευξή του στη γερμανική «Bild» και στους βρετανικούς «Times», μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος αφορά μία εκδοχή μαζικού συνδρόμου Στοκχόλμης. Την υποσυνείδητη ταύτιση, δηλαδή, με τον Γερμανό βασανιστή μας, έπειτα από έξι χρόνια μνημονιακής ταπείνωσης και ομηρίας. Η δεύτερη και λιγότερο… αθώα εξήγηση παραπέμπει στην απόλυτη επικράτηση των γερμανικών θέσεων ανάμεσα στους (επίδοξους) «opinion makers» της Ελλάδας μέσω συστηματικής διείσδυσης εντεταλμένων φορέων του Βερολίνου. Και δεν εννοώ μόνο τις συμβατικές μυστικές υπηρεσίες. Αναφέρομαι σε όλων των ειδών τις αθέμιτες πρακτικές, τις οποίες γνωρίζουν καλά οι Γερμανοί εκμαυλιστές: από τα λαδώματα και τις μαύρες σακούλες της Siemens έως τις σημερινές… υποτροφίες για νέους, που στόχο έχουν τη δημιουργία μίας φιλογερμανικής «ελίτ», η οποία θα λειτουργεί ως φερέφωνο των απόψεων της Καγκελαρίας.
Οποια κι αν είναι, τελικά, η εξήγηση, το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας. Μοιάζει με ανέκδοτο να εγκαλείται ο Τραμπ από κεντροαριστερά και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επειδή… υποβάθμισε τον ρόλο του ΝΑΤΟ!

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είπε ο Τραμπ, εισπράττοντας τη χολή και την μήνιν σύσσωμης της «προοδευτικής» ελληνικής διανόησης. Και εξηγήστε μου εσείς πού έκανε λάθος:
Είπε ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας μεγάλος στρατιωτικός οργανισμός, αλλά με εντελώς παρωχημένο προσανατολισμό. Αντί να ασχολείται με πραγματικές παγκόσμιες απειλές, όπως το Ισλαμικό Κράτος, έχει μείνει «κολλημένο» στην… κόκκινη αρκούδα, στα πυρηνικά υποβρύχια και στους διηπειρωτικούς πυραύλους του Ψυχρού Πολέμου.

Είπε ακόμη ότι η Μέρκελ με την άθλια πολιτική των ανοιχτών συνόρων, που είχε αποκλειστικό στόχο τα φτηνά εργατικά χέρια για τις γερμανικές βιομηχανίες, έβαλε μέσα στην Ευρώπη όλων των ειδών τους... ισλαμοκανίβαλους, όπως ο δράστης της επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου.

Είπε επίσης το απολύτως αυτονόητο, ότι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση είναι η μακρά χειρ και η φυσική προέκταση της Γερμανίας. («Κατά βάσιν η Ευρωπαϊκή Ενωση εξυπηρετεί την επίτευξη του στόχου της Γερμανίας».)

Αποκάλεσε το Brexit θαυμάσια εξέλιξη και έξυπνη κίνηση. Απείλησε τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες με δασμούς, αν εξακολουθούν να παράγουν οχήματα που προορίζονται για την αμερικανική αγορά εκτός του αμερικανικού εδάφους.
Και, τέλος, αποκάλυψε ότι σκέφτεται να άρει κάποιες από τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, αν με τη σειρά του ο Πούτιν δεχτεί συμφωνία για μείωση των πυρηνικών όπλων.

Αυτά τα εξόχως λογικά έως αυτονόητα είπε λοιπόν ο νέος Αμερικανός πρόεδρος, όμως ελληνικές εφημερίδες, ακόμη και σε πρωτοσέλιδα, έφτασαν να λένε ότι… «Τραμπούκισε την Ευρώπη»!
Μα, ποια Ευρώπη ακριβώς;
Των Γερμανών που απαντούν (καταϊδρωμένοι…) ότι δεν δέχονται υποδείξεις;
Ή των χρυσοκάνθαρων της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, που «παρακολουθούν με σκεπτικισμό» τις εξελίξεις;

Ας παραστήσουμε όμως τον δικηγόρο του διαβόλου, υιοθετώντας κάποιες επιφυλάξεις ως προς το συγκεκριμένο πρόσωπο που εμφανίζεται απρόβλεπτο, έξω από τα στεγανά της λεγόμενης «πολιτικά ορθής συμπεριφοράς». Μια ολόκληρη Αγγλία που σηκώνει το παράστημά της, πηγαίνοντας ολομέτωπα για «σκληρό Brexit» και διαμηνύοντας ότι δεν εκβιάζεται, είναι... αντιευρωπαϊκή; Μήπως είναι «πειραγμένη» και η Τερέζα Μέι; Και ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ, που εξήγησε ορθά κοφτά στους Γερμαναράδες ότι, αν η χώρα του δεν πάρει αυτά που θέλει, θα μετατραπεί σε φορολογικό παράδεισο και θα πάρει… όλο το χαρτί από την αγορά;

Γιατί δεν μας αγγίζουν όλα αυτά;
Γιατί δεν βλέπουμε ότι δημιουργείται μία σοβαρή αντίρροπη δύναμη στον ηγεμονισμό των σύγχρονων ναζί του Βερολίνου;
Γιατί τόση ταύτιση με τον Σόιμπλε;
Ξαναγυρίζω λοιπόν στο αρχικό ερώτημα: Ομαδικός υπνωτισμός, ψεκασμός, μαζοχισμός ή μήπως γερμανική διείσδυση (με το αζημίωτο) στα μέσα ενημέρωσης, στα κέντρα λήψεως αποφάσεων και στη διαπλοκή που ψυχορραγεί, αλλά θέλει να επιβάλει το ευρωπαϊκό μοντέλο του «αδελφού Σημίτη»;

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Καλύτερα να καταστραφούν τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, παρά να τα θέσει η Ρωσία υπό τον έλεγχό της. Αυτό φαίνεται να σχεδιάζουν ΗΠΑ! Ποιος το λέει;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. 

Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας. 

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η τήξη των Αρκτικών πάγων και η ενιαία Ευρασία

Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.
Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές. 

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις. 

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. 

Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος.

Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος. 

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. 

Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών. 

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’). 

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.   

Το τέλος της κυριαρχίας των Ωκεανών και η περιθωριοποίηση των ΗΠΑ;

Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. 

Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία. 

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο, αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη.  
Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. 

Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. 

Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης. 

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. 

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος. 

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. 

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία. 

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. 

Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου. 

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης.
Καταρχάς, όμως, δεν κάνουμε λόγο για  βεβαιότητες αλλά για πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφερόμαστε, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. 

Αντιθέτως, μιλάμε για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις. 

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως,  μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού.
Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία.

Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.   

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Αριστερά δεν αναρωτιέται πια για την τύχη «του κόσμου που δεν υπάρχει», των φτωχών και κατατρεγμένων, των πληβείων.

Kι αν το κάνει, όποτε το θυμηθεί, είναι μια ακόμα κουβέντα μέσα σε πολλές, πίνοντας τσάϊ, μιλώντας για ποδόσφαιρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον καιρό.

Αλλά επειδή αυτός ο κόσμος είναι εδώ, εντελώς υπαρκτός, ξεσηκωμένος ή σιωπηλός, η Αριστερά, είτε τον αγνοεί είτε δεν τον αγνοεί αλλά δεν ξέρει τι να του πει, αυτή η Αριστερά πάει κατά διαβόλου. Τον αγνοεί αυτή την αγνοεί κι αυτός.

Συχνά η Αριστερά τον πολεμάει κιόλας αυτόν τον κόσμο (θυμηθείτε τους Αγανακτισμένους), θα την πολεμήσει κι αυτός, δεν θα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη, θα είναι δυο αντίπαλοι.

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση για τους λόγους που η Αριστερά έχει πάρει την κατηφόρα τη μεγάλη, όπως λέει το τραγούδι.


Το αποκορύφωμα είναι πως αφού στερούν το ψωμί από τον κόσμο θέλουν, με τα Μνημόνια, να του στερήσουν και το μόνο «σπίτι» που του απόμεινε, την πατρίδα του, εν ονόματι του πολυπολιτισμού.

Τον κατηγορούν, κάποιοι σαν τον Φίλη και την κ. Σία, ότι είναι εγωιστής, δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι εθνικιστής, λαϊκιστής και τέλος δεν έχει, κοπιάροντας τα Δυτικά ΜΜΕ, δούλοι και στη φαντασία.

Ο λόγος που η λεγόμενη ακροδεξιά δεν έχει καβαλήσει ακόμα την κατάσταση δεν είναι η κριτική της αριστεράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει πια το κύρος και την απήχηση να κάτσει κάποιον στο σκαμνί.

Ο λόγος είναι, είπαμε, ότι ο κόσμος δεν προσβλέπει πλέον στην Αριστερά αλλά ελπίζει ακόμα ότι χωρίς μεγάλες φουρτούνες και αναταραχές μπορεί κάτι να αλλάξει, έστω και αν χαθούνε μερικές κατακτήσεις αποκτημένες με κόπους.

Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να χάσει κάτι όχι όμως στον αγώνα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ της Πατρίδας του.

Π.χ. η Λεπέν το έχει καταλάβει πολύ καλά αυτό και σοβαρή (καθώς προσπαθεί να φαίνεται ότι είναι) λέει ότι θα αποδεχόταν ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παράλληλα με το εθνικό (το φράγκο) ώστε να μη χάσουν το μπούσουλα ούτε οι αγορές ούτε ο κοσμάκης.

Δεν ξέρω αν είναι λύση αλλά κανείς δεν έπεσε να τη φάει, όπως γίνεται εδώ αν δεν είναι πρόταση υπαγορευμένη από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον.

Η ατέλειωτη λογοδιάρροια, οι κατάρες και η επίκληση κινδύνων από την πραγματική ή υποθετική άνοδο του φασισμού χρησιμεύουν μόνο για να καλύψουν την πλήρη αδυναμία της Αριστεράς αλλά και των άλλων καθεστωτικών δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών, να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Τον κίνδυνο του εθνικισμού επικαλούνται οι πλανητάρχες της Παγκοσμιοποίησης με κολαούζο την Αριστερά αλα Μπλερ και Σημίτη μαζί με την απανταχού παραδοσιακή Δεξιά, διεφθαρμένη ως το μεδούλι από τη συνεχή άσκηση της Εξουσίας για μισό και πλέον αιώνα.

Η παραδοσιακή Δεξιά κατάφερε να κάνει την παραδοσιακή Αριστερά σαν τα μούτρα της έτσι ώστε το Σύστημα να μη διαθέτει απόθεμα ζωτικής ορμής και ανανέωσης. Επιζεί όπως οι βρικόλακες, κάνει ζόμπι τους υπηκόους του, πίνει το αίμα τους.

Στο γεωπολιτικό πεδίο τα πράγματα επίσης δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μας λένε συσκοτίζοντας την πραγματικότητα.

Η Δύση είναι σε υποχώρηση αλλά όχι σε κατάρρευση.

Η Δύση έχει ακόμα πολλά αποθέματα και σε Γνώση και σε Πλούτο, πρωτίστως οι ΗΠΑ.

Η Ευρώπη, εντός ή εκτός ΕΕ, συλλογικά ή ατομικά κάθε χώρα, μπορεί πλέον να επωμιστεί μόνο ρόλους δεύτερους και τρίτους, κολαούζου. Αυτή είναι και η πολιτική σημασία του ΒΡΕΧΙΤ.

Η επιλογή, δηλαδή, των Βρετανών να παίξουν ως το τέλος με τις ΗΠΑ, θεωρώντας χαμένη υπόθεση το Βερολίνο και τους υποτακτικούς του -ωστόσο ένα τμήμα του Βρετανικού κατεστημένου ήταν ανέκαθεν γερμανόφιλο, πράγμα που ίσως εξηγεί εν μέρει τους δισταγμούς και καθυστερήσεις του ΒΡΕΧΙΤ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα, δεν υπάρχει Παιδεία για την κατανόησή τους.

Οι ΗΠΑ, όπως κάθε ηγεμονική Δύναμη, δεν μπορεί να αφήσει κανένα να αμφισβητήσει την κυρίαρχη θέση τους.

Οι ΗΠΑ θα πατήσουν χάμω τη Γερμανία, όπως και στο παρελθόν.

Μπορούν να το κάνουν επειδή παραμένουν πιο ισχυρές.

Σκοπός του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, είναι, επαναλαμβάνω, να μείνει η Ρωσία εκτός (Δυτικής Ευρώπης), οι ΗΠΑ να είναι εντός και η Γερμανία πατημένη χάμω-δήλωση του λόρδου Ισμέι, πρώτου Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα κανείς δεν ξέρει αλλά και στην Ευρώπη κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλύσει σοβαρά την πιθανή μελλοντική πολιτική του Τραμπ, μάλλον επειδή τα ιερατεία εκτιμούν ότι θα είναι αφροσύνη να εκτεθούν πρόωρα.

Όσοι ξέρουν δεν μιλούν, οι υπόλοιποι φλυαρούν ασκόπως ή παραπλανούν.

Η μάχη για την Εξουσία μόλις άρχισε στις ΗΠΑ και όλα είναι πιθανά, να νικήσει η «ομάδα Κλίντον»(με όποιο πρόσφορο τρόπο) ή να ηττηθεί παταγωδώς.

Και στις δυο περιπτώσεις θα «χυθεί αίμα» συμβολικά ή πραγματικά άσχετα με το αν ο κόσμος το πάρει είδηση.

Για πρώτη φορά η μάχη έχει μεταφερθεί στην καρδιά, στη Μητρόπολη του Δυτικού Κόσμου με την ενεργό συμμετοχή ευρύτατων μαζών, δεν είναι σύγκρουση ελίτ με τον κόσμο στην άκρη, αμέτοχο.

Ο αδιάφορος πολίτης ήταν ονείρωξη των μικρονοϊκών και των αθεράπευτα αλαζονικών.

Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι η βλακεία έχει αποδειχθεί ανίκητη.
Ας ελπίζουμε ότι εκτός από απαισιόδοξοι δεν είναι και ρεαλιστές.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχασε την πυξίδα του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού της προσανατολισμού. Η ιστορική παραδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή «Ανήκομεν εις την Δύσιν» έχασε το πραγματικό της νόημα και αντικαταστάθηκε από μια εμμονική σχέση εξάρτησης, με αμιγώς οικονομοτεχνικά χαρακτηριστικά, από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Η Ελλάδα υποβάθμισε συνειδητά την σχέση της με την άλλη όχθη του Ατλαντικού προκειμένου να «φανεί εντάξει» στις υποχρεώσεις τις προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μη αξιοποιώντας έτσι έναν πολύτιμο σύμμαχο που θα μπορούσε να παίξει καίριο ρόλο στην ικανοποίηση των εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό το χαμένο έδαφος καλούμαστε να καλύψουμε σήμερα.

Στις 6 το απόγευμα, λοιπόν, ώρα Ελλάδας, ορκίζεται 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ. Μέχρι και πριν από μερικούς μήνες, η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρούσε αυτό το ενδεχόμενο σαν «σύντομο ανέκδοτο». Για μια ακόμη φορά η Ευρώπη «πιάστηκε στον ύπνο», αποδεικνύοντας την αποτυχία της να είναι σοβαρός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή.

Σε αντίθεση με τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις, τη Μ. Βρετανία και τη Ρωσία, η Ε.Ε είναι παντελώς απροετοίμαστη να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα που θα φέρει η διακυβέρνηση Τραμπ, καθώς ο νέος αμερικανός Πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές πως οι ΗΠΑ δεν θα βάζουν για πάντα «πλάτη» προκειμένου να υπάρχει μια Ε.Ε, η οποία θα εξυπηρετεί στην ουσία τα γερμανικά συμφέροντα και μόνον. Αν οι Γερμανοί θέλουν μερίδιο «μεγάλης δύναμης» στο «παγκόσμιο σύστημα», θα πρέπει να το πληρώσουν οι ίδιοι. Όσο κι αν τους στοιχίσει…

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει πως αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα πρέπει «να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει». Και η απόφαση αυτή δεν θα διαμορφώσει απλά το μέλλον αλλά θα κρίνει και το αν θα υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα. Η κοινωνία ήδη το διαισθάνεται αυτό, όσο κι αν το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα. Γι αυτό και στις δημοσκοπήσεις πλέον δεν κυριαρχεί τόσο ο φόβος για το «λόμπι της δραχμής» όσο ο τρόμος για τη «λούμπα του ευρώ».

Η ταύτιση της Δύσης με την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ελαχιστοποίησε και τα αντανακλαστικά της ελληνικής διπλωματίας στις ΗΠΑ. Κακά τα ψέματα, η χώρα μας σήμερα υποεκπροσωπείται στο μεγαλύτερο κέντρο λήψης αποφάσεων παγκοσμίως, στην Ουάσιγκτον. Υποεκπροσωπείται τόσο σε επίπεδο καθαρά υπηρεσιακό όσο και σε επίπεδο προώθησης των εθνικών μας επιδιώξεων μέσω ομάδων πίεσης, ειδικών ομάδων συμφερόντων κλπ. Και αυτή η επιφανειακή παρουσία της χώρας μας στην αμερικανική πρωτεύουσα φαίνεται ακόμη περισσότερο σήμερα, που το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δέχεται ισχυρό κύμα ανανέωσης στα ανώτερα εκτελεστικά και διοικητικά κλιμάκια, με την έλευση του νέου αμερικανού προέδρου. Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να δουλέψουμε συστηματικά και με συνέπεια για να ξαναφέρουμε τα εθνικά μας θέματα στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος στις ΗΠΑ.

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μπορεί να έχασαν την ισχυρή δυναμική τους τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της μονομέρειας της εξωτερικής μας πολιτικής, ωστόσο παρέμειναν αδιάβλητες στο πέρασμα του χρόνου. Είναι καιρός, μαζί με τα ψεύτικα ιδεολογήματα της Αριστεράς και τον επίπλαστο αντιαμερικανισμό που εξέθρεψαν τις τελευταίες δεκαετίες «καριερίστες του πεζοδρομίου», να αποβάλλουμε και προκαταλήψεις και στερεότυπα που αναπτύχθηκαν στις διμερείς μας σχέσεις. Να εστιάσουμε σε αυτά που μας ενώνουν και που εδράζονται πάνω στις αρχές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και να κατανοήσουμε επιτέλους ως κοινωνία αλλά και ως πολιτικό σύστημα πως η διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων περνά μέσα από την ισχυροποίηση των ιστορικών μας συμμαχιών, κυριότερη εκ των οποίων ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι η στρατηγική συμμαχία μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει μια σύγχρονη άποψη του δόγματος Μονρόε. Προσαρμόζει τις αντιλήψεις περί οικουμενικού συμφέροντος στο αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Το ίδιο οφείλουμε να πράξουμε και εμείς. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να δημιουργήσουμε την «κοινή γλώσσα» συνεννόησης που απαιτείται, ώστε η διακυβέρνηση Τραμπ να αποδειχθεί επωφελής για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, όπως και η Ελλάδα να αποδειχθεί αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος και σύμμαχος των ΗΠΑ σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο παγκόσμιο σύστημα.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ανοίγει το δρόμο για μια σειρά ριζικών αλλαγών στην εγχώρια και εξωτερική πολιτική.

Μια προεδρία Τραμπ μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση των πιο σημαντικών επιτευγμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, όπως το Obamacare, η πολιτική για το κλίμα και η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Παρελθόν πρέπει να θεωρούνται οι ελπίδες των Δημοκρατικών για την διαμόρφωση του Ανώτατου Δικαστηρίου για μια ολόκληρη γενιά. Είναι πλέον πιο πιθανό ένα αρκετά πιο συντηρητικό δικαστήριο. Είναι πιθανή και μια δραματική στροφή στην εξωτερική πολιτική.

Πολλοί αναλυτές προειδοποιούν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και στις επίσημες πολιτικές.

Οι επαναδιαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών αποδεικνύονται πολλές φορές λιγότερο ουσιαστικές από ότι αναμενόταν αρχικά. Οι δεσμεύσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η μετακίνηση της αμερικάνικης πρεσβείας στο Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ παραμερίζονται.

Αλλά παρουσιάζουμε επτά τρόπους με τους οποίους η ζωή θα μπορούσε να αλλάξει με πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ.

1) Ο κ. Τραμπ έχει αντιταχθεί στην εμπορική συμφωνία TPP μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού και έχει ζητήσει ριζικές αλλαγές στη συμφωνία NAFTA με το Μεξικό και τον Καναδά. Οι πολιτικές αυτές φαίνεται πως ενίσχυσαν την απήχηση του στη «ζώνη της σκουριάς» στις μεσοδυτικές πολιτείες, κάτι που επηρέασε σημαντική το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών. Έχει επίσης απειλήσει με την επιβολή δασμών 45% στα αγαθά από την Κίνα, προκαλώντας φόβους για εμπορικό πόλεμο.

2) Ο κ. Τραμπ έχει δηλώσει πως η συμφωνία του κ. Ομπάμα με το Ιράν, η οποία έχει σαν στόχο να εμποδίσει την ισλαμική δημοκρατία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, θα εξουδετερωθεί ή θα αναδιαρθρωθεί. Ενώ ο κ. Ομπάμα ξεκίνησε τη θητεία του παρουσιάζοντας το όραμα ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα, ο κ. Τραμπ έχει διαμηνύσει ότι θα είναι ανοιχτός αν αποκτήσουν πυρηνικά οπλοστάσια η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα. Έχει αμφισβητήσει επίσης τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ προς τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν πληρώνουν για την ασφάλεια τους, ενώ έχει δείξει πως θα επιδιώξει μια πιο στενή σχέση με τον Ρώσο Βλαντιμίρ Πούτιν.

3) Ο κ. Τραμπ έχει υιοθετήσει την υπόσχεση των Ρεπουμπλικάνων να «ανακληθούν και να αντικατασταθούν» οι μεταρρυθμίσεις του Ομπάμα για την υγεία. Δεν έχει συγκροτήσει κάποια συνεκτική εναλλακτική πρόταση αλλά λέει πως θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις αγορές σε διαφορετικές πολιτείες.

4) Ο κ. Τραμπ έχει υποσχεθεί να υλοποιήσει τη μεγαλύτερη φορολογική επανάσταση από την εποχή του Ρόναλντ Ρήγκαν, υποσχόμενος να προχωρήσει σε οριζόντιες περικοπές φόρων. Υποστηρίζει ότι καμία αμερικάνικη εταιρεία δεν θα πληρώσει πάνω από 15% φόρο για τα κέρδη της, έναντι 35% που ισχύει σήμερα. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής θα πέσει από το σημερινό 39,6%, καθώς ο Ρεπουμπλικάνος θα μειώσει τον αριθμό των φορολογικών κλιμακίων.

5) Για πολλούς πολιτικούς ακτιβιστές στις ΗΠΑ αυτή θα μπορούσε να είναι η πιο σοβαρή συνέπεια των εκλογών. Με το Ανώτατο Δικαστήριο να είναι αυτή τη στιγμή μοιρασμένο ανάμεσα σε 4 συντηρητικούς και τέσσερις πιο φιλελεύθερους δικαστές, πολλοί υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον ήλπιζαν πως ένας ένατος δικαστής που θα επιλεγόταν από ένα Δημοκρατικό πρόεδρο θα άλλαζε τις ισορροπίες, πιθανότατα για μια γενιά. Αντίθετα, ο κ. Τραμπ είναι σχετικά εύκολο να κερδίσει την έγκριση της Ρεπουμπλικάνικης Γερουσία για την επιλογή του ενώ μπορεί να έχει την ευκαιρία να αντικαταστήσει κάποιον από τους πιο ηλικιωμένους φιλελεύθερους δικαστές.

6) Ο κ. Τραμπ έχει αποκαλέσει την παγκόσμια υπερθέρμανση μια απάτη που έχει επινοήσει η Κίνα για να καταστήσει λιγότερο ανταγωνιστική την αμερικάνικη μεταποίηση και έχει υποσχεθεί να ακυρώσει την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, η οποία βασίστηκε σε μια συμφωνία του κ. Ομπάμα με την Κίνα. Διαμηνύει ακόμα πως θα σταματήσει όλες τις πληρωμές των ΗΠΑ προς τα προγράμματα του ΟΗΕ για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

7) Αυτό είναι το ζήτημα που προκάλεσε τις μεγαλύτερες εντάσεις στην καμπάνια, τόσο μεταξύ των υποστηρικτών του κ. Τραμπ όσο και μεταξύ των ισπανόφωνων ψηφοφόρων που ήθελαν να τον εμποδίσουν να πάρει το Λευκό Οίκο. Η κα. Κλίντον και ο κ. Ομπάμα έχουν ταχθεί υπέρ ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων που θα έδιναν στους παράνομους μετανάστες μια ευκαιρία να λάβουν πλήρη ιθαγένεια. Αλλά ο κ. Τραμπ βάσισε την καμπάνια του στην υπόσχεση του να υψώσει ένα τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, ζήτησε να απαγορευτεί η είσοδος Μουσουλμάνων στη χώρα και να απελαθούν 11 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες.

Ωστόσο, έκτοτε, έχει κάνει πιο αμφιλεγόμενες δηλώσεις, υποσχόμενος αντίθετα «εξονυχιστικούς ελέγχους» και αποφεύγοντας να ξεκαθαρίσει τα σχέδια του για τους μη μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με την προεδρία Τραμπ αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, παρά τις πιθανές τροποποιήσεις λόγω των πιέσεων...

Είναι αναμφισβήτητο, ότι η σημερινή ημέρα, με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί την απαρχή σημαντικών εξελίξεων, ακόμη και στην περίπτωση που προκύψει κάτι έκτακτο και δεν ολοκληρώσει την θητεία του ο καινούργιος πρόεδρος.

Στην στήλη πολλές φορές αναφέρθηκε ότι δεν είναι αληθές πως όποιος και να είναι πρόεδρος στις ΗΠΑ -και σε πάρα πολλές άλλες χώρες- η εξωτερική πολιτική παραμένει σταθερή. Απεναντίας, ακόμη κι αν παραμείνει σταθερός ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός -έχουν καταρτιστεί και 50ετή προγράμματα- αλλάζουν οι προτεραιότητες και οι τακτικές. Στην περίπτωση όμως του Ντόναλντ Τραμπ, αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, όσον και αν οι πιέσεις είναι τέτοιες που μπορεί να υποχρεώσουν σε τροποποιήσεις της πολιτικής Τραμπ.

Και τούτο διότι, σε κάθε κράτος, πολύ περισσότερο στις ΗΠΑ, δεν είναι ο πρόεδρος που καθορίζει αποκλειστικά την ακολουθητέα πολιτική. Τα εξωθεσμικά κέντρα που τον επιλέγουν, τον προβάλλουν και τον αναδεικνύουν σε πρόεδρο έχουν συγκεκριμένους στόχους, που υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Μάλιστα δε, αν αναλογιστεί κάποιος ότι κατά την τελευταία 40ετία δεν υπήρξε πρόεδρος στις ΗΠΑ που να διακρίνεται για την πολιτική του ευφυία, ή να μην είναι ευάλωτος, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε για πολύ ποιοι κυβερνούν (και όχι μόνον στις ΗΠΑ).

Βεβαίως, δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα μόνον από τους λόγους και τις εξαγγελίες κατά την προεκλογική περίοδο, μπορεί όμως να στηριχτεί σε ενδείξεις. Όπως στην περίπτωση του Ισραήλ, φερ’ ειπείν, όπου μπορεί μεν ο Τραμπ να μη είναι ο Μεσσίας που ονομάτισαν ήδη, σίγουρα όμως αλλάζει άρδην η πολιτική Ομπάμα, ο οποίος αναφέρθηκε σ’ αυτήν κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, λέγοντας πως εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος (σημ.: ο εποικισμός, και η άρνηση αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους) για το ίδιο το Ισραήλ και είναι πολύ άσχημο για τους Παλαιστίνιους, τονίζοντας μάλιστα, πως όλο το πλέγμα που έχει διαμορφωθεί, αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της ίδιας της Αμερικής.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ απάντησε στην αντι-ισραηλινή πολιτική Ομπάμα: «Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή και όπως είπε και ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτό πρόκειται να γίνει γρηγορότερα απ' ό,τι πιστεύουν κάποιοι. Σε αυτήν την καινούργια εποχή όσοι προσπαθούν να βλάψουν το Ισραήλ θα πληρώνουν βαρύ τίμημα», πρόσθεσε.

Το ενδιαφέρον του Τραμπ εστιάζεται στον Ειρηνικό διαβλέποντας ότι σε λίγο χρόνο η Κίνα δεν θα είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη, αλλά υπερδύναμη ικανή να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς. Και όπως έγραψα σε παλαιότερο σημείωμα, αυτή η πολιτική υποχρεώνει τις ΗΠΑ να κλείσουν το μέτωπο με την Ρωσία. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με όλους ταυτοχρόνως, ούτε καν το Βυζάντιο κατά την εποχή της παντοδυναμίας του.

Για την έναρξη της σύγκρουσης με την Κίνα, έγραψα προ ημερών, και είναι βέβαιο πως πολλά θα γραφούν προσεχώς επ’ αυτού. Πλην της Κίνας, υπάρχουν και δύο άλλα προβλήματα που ανακύπτουν και που μπορεί να καταστούν καθοριστικά. Πρόκειται για τον φόβο κατάρρευσης του Πακιστάν, όχι μόνον λόγω των αυξανομένων εντάσεων με την Ινδία, αλλά και λόγω απειλής ενίσχυσης εξτρεμιστικών ισλαμικών ομάδων. Πρόκειται επίσης και με την απρόβλεπτη συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, η οποία έχει έτοιμους διηπειρωτικούς πυραύλους.
Ως προς την Βόρεια Κορέα, μπορεί να διασκεδάζουμε με τα καμώματα του Προέδρου της, αλλά λησμονούμε ότι έχει 1.2 εκατομμύρια εν ενεργεία στρατιώτες. Τι θα συμβεί αν υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος; Η αστάθεια ή κατάρρευση ενός κράτους που διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Υ.Γ.: Για τρία εφιαλτικά σενάρια κάνει λόγο το βιβλίο «7 Deadly Scenarios: A Military Futurist Explores War in the 21st Century» του Andrew Krepinevich και ένα άρθρο των Bruce Bennett και Jennifer Lind, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Security.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας

Η Ρωσία απειλεί την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς εμπλέκεται σε σειρά επιθετικών και αποσταθεροποιητικών ενεργειών, τόνισε η απερχόμενη πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σαμάνθα Πάουερ. Δεν έκρυψε η Πρέσβειρα την πικρία της στην τελευταία ομιλία της, αφού θα αντικατασταθεί, και καταλόγισε στη Ρωσία ότι εμπλέκεται σε μια σειρά "επιθετικών και αποσταθεροποιητικών" δραστηριοτήτων, οι οποίες απειλούν παγκόσμια τάξη!

Έχω την αίσθηση όμως, πως "τα έλεγε στη νύφη για να τα ακούσει η πεθερά", όπου πεθερά είναι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, του οποίου η πολιτική πράγματι ανατρέπει τα δεδομένα, που δημιουργήθηκαν εδώ και 40 χρόνια, με την απονομή των Νόμπελ Οικονομίας σε φιλελευθέρους και νέο-φιλελευθέρους οικονομολόγους, που ύμνησαν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια της λύσης των προβλημάτων της υφηλίου.

Ο Τραμπ, δηλώνει ότι θα επαναφέρει την παλαιά κατάσταση, με κάποιας μορφής προστατευτισμό της αμερικανικής οικονομίας, ώστε αυτός είναι που ανατρέπει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για την οποία θρηνεί η Σαμάνθα Πάουερ και η κυβέρνησή της. Τι ήταν αυτό που έδωσε τη νίκη στον Τραμπ απέναντι σε ένα πανίσχυρο σύστημα, κι ενώ στην αρχή φαινόταν ότι θα αποτελέσει τον σάκο του μποξ για την προπόνηση της Κλίντον;

Ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté, καθηγητής στο Μόντρεαλ, έγραψε στην Le Figaro ότι η επανάσταση Τραμπ ήταν εν πολλοίς ένα είδος δημοψηφίσματος εναντίον του συστήματος - με την Χίλαρι Κλίντον να εκπροσωπεί το σύστημα.

Αυτή η επανάσταση παραμένει ακατανόητη αν δεν καταλάβουμε ότι ο Τραμπ γύρισε την απόρριψή του από το σύστημα και τις ελίτ, υπέρ του.

Το μιντιακό κατεστημένο παρουσίαζε τον "παραδοσιακό Αμερικανό" -όπως και το αντίστοιχο ελληνικό, τον παραδοσιακό Έλληνα- σαν καρτούν, σαν έναν μικρό λευκό ανθρωπάκο, ετεροφυλόφιλο, ο οποίος εμμένει στα αποκτήματά του και ποθεί να καταπιέσει τις μειονότητες. Αυτή η απαξίωση των μεσαίων και λαϊκών τάξεων γύρισε μπούμερανγκ στο μιντιακό και πολιτικό σύστημα. Αυτές οι τάξεις έβαλαν όλα τα λεφτά τους πάνω στον υποψήφιο τον πιο brutal και ριζοσπαστικό που υπήρχε.

Να σημειώσω, ότι αυτό δεν συνέβη μόνον στις ΗΠΑ, αλλά σε όλη την Ευρώπη, με την άνοδο κομμάτων τα οποία σε ήρεμους καιρούς δεν θα είχαν καμιά τύχη (θα είχε τύχη στην Ελλάδα ο Β. Λεβέντης ή ο Γκρίλο στην Ιταλία;). Δεν έγινε κατανοητό, ότι δεν μεταλλάχθηκαν οι Ευρωπαίοι και αίφνης έγιναν ακραίοι της Δεξιάς ή ριζοσπάστες της Αριστεράς. Αλλά, πρόκειται για αντίδραση σ’ αυτήν την παγκόσμια τάξη που υμνεί η Πάουερ, η οποία τάξη έταξε λαγούς με πετραχήλια, και απογοήτευσε πλήρως, μέχρι του σημείου να διαπιστώνεται πως οκτώ (8) άνθρωποι κατέχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο.

Η υποψηφιότητα του Τραμπ επομένως, ήταν μια ευκαιρία διαμαρτυρίας. Ίσως μάλιστα, το μιντιακό κατεστημένο να συνεισέφερε στη νίκη του Τραμπ, καταφερόμενο με πάθος εναντίον του, επειδή στα μάτια των λαών -και των ευρωπαϊκών λαών, το είδαμε και στην Ελλάδα- η πλειονότητα των ΜΜΕ κατέστησαν αναξιόπιστα, υπηρετώντας ένα σύστημα που καταδυναστεύει τους λαούς. Γυρίζει αντίστροφα επομένως η προπαγάνδας τους.

Για να επανέλθω στον Mathieu Bock-Côté, αυτός υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα "παγκόσμια τάξη πραγμάτων" θα αντεπιτεθεί -ήδη το πράττει- και θα ξεκινήσει ένα ιδεολογικό αντάρτικο, χωρίς προηγούμενο. Κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα τα κεκτημένα.
Ως προς την Πάουερ, μπορεί να είναι καλή ιδεαλίστρια, πιστή στο σύστημα που υπηρετεί και το οποίο την ανέδειξε, αλλά παραμένει πιστή και σε σαθρά στερεότυπα ότι "εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί", καθώς επίσης και το "καθήκον" των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον κόσμο με βάση "τις αρχές και τις αξίες" τους. Παρά τις προσπάθειες όμως, η ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι έπαυσε να είναι ελκυστική, επειδή οι λαοί διαπίστωσαν ιδίοις όμμασι, ότι μεταξύ λόγων και πράξεων υπάρχει χάσμα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Judy Dempsey

Ακόμη και πριν εκλεγεί Αμερικανός πρόεδρος το Νοέμβριο του 2016, ο Donald Trump προσέγγισε τον Nigel Farage, τον πρώην ηγέτη του UKIP ο οποίος τάχθηκε με επιτυχία υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Από την νίκη του Trump, έχει συναντήσει τον Farage, έχει ακόμη προτείνει να γίνει ο ίδιος πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ουάσιγκτον, και έχει επαινέσει την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Ο Trump τώρα σχεδιάζει να συναντήσει την Βρετανίδα πρωθυπουργό Theresa May –αν και θα έρθει δεύτερη στη σειρά των συναντήσεων, εάν ο Trump εμμείνει στην πρόθεσή του να συναντηθεί πρώτα με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin.

Ο Trump δεν έχει απλώς πει πολλά καλά λόγια για να υμνήσει το Brexit χρησιμοποιώντας παράλληλα διαλλακτική γλώσσα με τον Putin. Έχει επίσης καταφερθεί εναντίον της ΕΕ, διερωτώμενος ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα αποχωρήσει από την Ένωση την οποία οι ΗΠΑ βοήθησαν να δημιουργηθεί μετά από το 1945, στο πλαίσιο μιας νέας δυτικής φιλελεύθερης τάξης. Αυτή η τάξη βρίσκεται υπό απειλή. ΟΙ Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις για την ασφάλεια, το εμπόριο και τις αξίες τους.

Πάνω από όλα, ο Trump δεν έχει διστάσει να ασκήσει κριτική στη Γερμανία, την βιομηχανία ή την ηγέτη της, Καγκελάριο Merkel, -ή να γνωστοποιήσει τις απόψεις του ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί την ΕΕ ως δικό της όχημα.

Η Merkel από την πλευρά της, δεν αντέδρασε γρήγορα. Αλλά στις 12 Ιανουαρίου, αφού έλαβε ένα επίτιμο διδακτορικό τίτλο στις Βρυξέλλες, δήλωσε πως "από την άποψη ορισμένων εκ των παραδοσιακών μας εταίρων –και σε αυτό το σημείο σκέφτομαι επίσης και τις διατλαντικές σχέσεις- δεν υπάρχει αιώνια εγγύηση για μια στενή συνεργασία με εμάς τους Ευρωπαίους". Αργότερα, δήλωσε ότι σκόπευε να συνεργαστεί με τον Trump, όταν βρεθεί στον Λευκό Οίκο.

Σε βαθύτερο επίπεδο, δεν είναι η κριτική της Γερμανίας που θα "πονέσει" τους Γερμανούς. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αναζωπυρώσει παλιούς φόβους των Γερμανών, όπως έχει υποστηρίξει ο David Marsh, ο γενικός διευθυντής του Επίσημου Φόρουμ των Νομισματικών και Χρηματοπιστωτικών Οργανισμών. Αυτοί οι φόβοι μπορούν να αμφισβητηθούν μόνο εάν η Γερμανία και ομοϊδεάτες σύμμαχοι στην ΕΕ κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να υπάρξει περισσότερη ολοκλήρωση ή μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων.

Παρά τις διαφορές με τα χρόνια, μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον, μεταξύ Βερολίνου και Λονδίνου, μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού (μια σχέση που έχει μεγάλη ανάγκη για αναζωογόνηση), αυτό το ειδικό κουαρτέτο έχει κρατήσει τις διατλαντικές σχέσεις ισχυρές. Και παρά τον σταθερό σκεπτικισμό της Βρετανίας για την ΕΕ, δεν υπήρξε ποτέ καμιά πιθανότητα οι ΗΠΑ και η Βρετανία να συμμαχήσουν κατά της Γερμανίας. Ωστόσο ο Trump κάνει ο,τι μπορεί για να αλλάξει τη δυναμική των σχέσεων.

Σε αντίθεση με την απερχόμενη κυβέρνηση του προέδρου Obama, ο οποίος ήθελε μία ισχυρή ΕΕ, επαίνεσε την επιμονή της Merkel στην αντιμετώπιση της Ρωσίας και στη διατήρηση της ΕΕ ενωμένης, και προειδοποίησε ότι η Βρετανία εκτός τηε ΕΕ δεν θα μπορούσε να περιμένει μια άμεση διμερή εμπορική σχέση με την Ουάσιγκτον, ο Trump φέρνει τα πάνω-κάτω.

Ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν μόλις ο Trump αναλάβει στον Λευκό Οίκο στις 20 Ιανουαρίου. Η κυβέρνησή του, πιστεύουν, θα κατανοήσει την αξία της Ευρώπης, της διατλαντικής σχέσης, και του κεντρικού ρόλου που παίζει η Γερμανία και στα δύο. Μην υπολογίζεται σε αυτό. Ο Trump εκπροσωπεί μια νέα μετά-φιλελεύθερη τάξη που αμφισβητεί τις αξίες και τους εμπορικούς, πολιτικούς κανόνες και κανόνες ασφάλειας που έχουν χτίσει οι ΗΠΑ και η Ευρώπη με τα χρόνια.

Από τη στιγμή που αυτό είναι το νέο πολιτικό outlook, η Ευρώπη και η Γερμανία πρέπει να απαντήσουν. Το πρόβλημα είναι πως οι ηγέτες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στις μεγάλες γεωστρατηγικές αλλαγές που επηρεάζουν την Δύση. Είναι πολύ εσωστρεφείς και εμμονικοί με παιχνίδια εξουσίας και αψιμαχίες.

Σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, τον ακρογωνιαίο λίθο της Ευρώπης μετά το 1945 και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, έχει μία θετική επιλογή και έναν πειρασμό.

Η θετική επιλογή είναι να προωθηθεί η ατζέντα της Merkel για την ΕΕ την οποία η ίδια διατύπωσε κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στις Βρυξέλλες. Το κεντρικό της θέμα αφορούσε την σημασία της Ευρώπης. Όλα αυτά που έχει πετύχει η Ευρώπη, δήλωσε, πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα "έτσι ώστε οι άνθρωποι να αντιληφθούν γιατί θα είμαστε πολύ χειρότερα χωρίς την Ευρώπη". Η ΕΕ χρειάζεται κάποιον όπως η Merkel για να οδηγήσει την Ευρώπη από την κορυφή.

Ο πειρασμός είναι ότι οι εταίροι του συνασπισμού της merkel, οι Σοσιαλδημοκράτες, μπορεί να αγκαλιάσουν την σχέση του Trump με τον Putin. Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Frank-Walter Steinmeier, ο οποίος πρόκειται να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της χώρας, έχει συχνά αμφισβητήσει την κατά του Putin πολιτική της Merkel και τα αποτρεπτικά μέτρα του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής. Η παλαιότερη γενιά των Σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι –το λιγότερο- είναι ασαφείς για τις ΗΠΑ, θα ήθελαν να αναβιώσουν την πρώην ειδική σχέση μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας.

Επομένως εάν ο Trump κάνει πράξη την υπόσχεσή του να αποσύρει τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία για την επιθετικότητά της εναντίον της Ουκρανίας, με αντάλλαγμα την αναβίωση των συνομιλιών αφοπλισμού, αυτό θα ικανοποιούσε τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2014, θα γινόταν μια ιστορική υποσημείωση.

Για αυτό η Merkel και άλλοι ηγέτες της ΕΕ από τις σκανδιναβικές χώρες, καθώς και η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία θα πρέπει να δράσουν το συντομότερο για να ενοποιήσουν περαιτέρω την Ευρώπη και να μην επιτρέψουν στον Trump και στους υποστηρικτές του Brexit ανά την ήπειρο, να επιβλέψουν την αποσύνθεση της ΕΕ.

Carnegie Europe
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Το 2017 θα είναι αναμφίβολα το έτος του προέδρου Trump – ο οποίος φαίνεται πολύ πιο γρήγορος στις αποφάσεις, καθώς επίσης στις δηλώσεις του, από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη. Ενδεχομένως δε να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη, εάν όχι τη διάλυση της Ευρωζώνης – μία πιθανότητα που έχει αυξηθεί σημαντικά, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, ιδίως μετά τις ανακοινώσεις της νέας πρωθυπουργού.

Η χώρα βέβαια που αντέδρασε περισσότερο ήταν η Γερμανία, η οποία φοβάται τις ενέργειες του Αμερικανού – εύλογα φυσικά, αφού ο κ. Trump έχει απόλυτο δίκιο όσον αφορά την πολιτική που εφαρμόζει η καγκελάριος (μερκαντιλισμός).

Η αναφορά της δε στους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όσον αφορά την πρόθεση των Η.Π.Α. να επιβάλλουν δασμούς, είναι κάτι περισσότερο από ανόητη – αφού, σύμφωνα με τον ΠΟΕ, η Γερμανία λειτουργεί παράνομα απέναντι στις Η.Π.Α., λόγω των εμπορικών της πλεονασμάτων, τα οποία υπερβαίνουν τα 60 δις € μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράνομη είναι επίσης η συμπεριφορά της απέναντι στους εταίρους της στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, για τον ίδιο λόγο – ενώ ο κ. Trump είναι ασφαλώς υποχρεωμένος να περιορίσει το εμπορικό έλλειμμα της χώρας του, το οποίο έχει εκτοξευθεί στα 800 δις $ ετησίως. Ειδικότερα, από το άρθρο XII της συμφωνίας της GATT που υπεγράφη το 1947, φαίνεται καθαρά πως τα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας είναι παράνομα – αφού αναφέρονται τα εξής:
"Ο κάθε αντισυμβαλλόμενος μπορεί, για να εξασφαλίσει την εξωτερική χρηματοπιστωτική του θέση και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του, να περιορίσει τις εισαγωγές του… Τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν την υποχρέωση, κατά την εκτέλεση των εγχωρίων πολιτικών τους, να λαμβάνουν δεόντως υπ’ όψιν τους την ανάγκη για τη διατήρηση ή αποκατάσταση της ισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών τους, σε υγιή και συνεχή βάση, για να αποφεύγουν μία αντιοικονομική απασχόληση των οικονομικών τους πόρων. Αναγνωρίζουν δε ότι, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, είναι επιθυμητό, κατά το μέτρο του δυνατού, να υιοθετούν μέτρα που ενισχύουν το διεθνές εμπόριο, αντί να το περιορίζουν".
Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω η Γερμανία, η οποία έχει συνυπογράψει τη συμφωνία, θα έπρεπε να παίρνει μόνη της μέτρα, για να εξισορροπεί το εμπορικό της ισοζύγιο – κυρίως να αυξάνει τις εισαγωγές της προωθώντας τα ξένα προϊόντα στην αγορά της, επειδή αυτό ακριβώς ενισχύει το εξωτερικό εμπόριο και δεν το περιορίζει.

Αφού όμως δεν το κάνει, τότε είναι υποχρεωμένες οι άλλες χώρες να φροντίσουν είτε την υποχρεώσουν, είτε να επιβάλλουν εισαγωγικούς δασμούς στα προϊόντα της – οπότε σωστά το ανέφερε ο κ. Trump, ενώ είναι ανόητες εκείνες οι χώρες της ΕΕ και της Ευρωζώνης που δεν το κάνουν.

Συνεχίζοντας, το γεγονός ότι δεν επιβλήθηκαν μέχρι σήμερα κυρώσεις στη Γερμανία εκ μέρους του ΠΟΕ οφείλεται στο ότι, το μισθολογικό, τιμολογιακό και νομισματικό «dumping» που εφαρμόζει είναι καλά κρυμμένο πίσω από το προστατευτικό τείχος της νομισματικής ένωσης. Εν τούτοις, όπως συμβαίνει πάντοτε, η παρανομία δεν τιμωρείται όσο δεν υπάρχει κατήγορος – κάτι που όμως φαίνεται να αλλάζει, μετά την ανάληψη της αμερικανικής κυβέρνησης από τον κ. Trump.

Εκτός αυτού, οι κανόνες του ΠΟΕ όσον αφορά το τιμολογιακό «antidumping», αφορούν κυρίως την απαγόρευση της πώλησης εμπορευμάτων κάτω από το κόστος παραγωγής τους – κάτι που δεν ισχύει εντός της Γερμανίας, η οποία βρίσκει επί πλέον τρόπους να πριμοδοτεί τις εξαγωγικές της επιχειρήσεις κρυφά (άρθρο).

Έχει δε συχνά το θράσος να παραπονιέται για τα εμπόδια που τοποθετούν στις εξαγωγικές επιχειρήσεις της οι τρίτες χώρες, όταν η ίδια υιοθετεί πολύ περισσότερα – είτε έμμεσα, με την αιτιολογία ότι δεν πληρούν τις δικές της προδιαγραφές κοκ., είτε άμεσα όπως στο παράδειγμα της Κίνας

Εν προκειμένω σχεδιάζει μέσω της ΕΕ την αύξηση των δασμών για τις κινεζικές εισαγωγές ατσαλιού από το 20% στο 265% – δήθεν για τη διάσωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ατσαλιού, καθώς επίσης για την αποφυγή του αθέμιτου ανταγωνισμού!

Ολοκληρώνοντας η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα.

Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα.

Κλείνοντας ακολουθεί ένας μικρός κατάλογος με τις δηλώσεις του προέδρου Trump για διάφορες χώρες – από τις οποίες μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις προθέσεις του (υπενθυμίζουμε πως η Ταιβάν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Κίνας, ενώ οι Η.Π.Α. δεν διατηρούσαν διπλωματικές επαφές τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια, λόγω σεβασμού προς την Κίνα).

Analyst Team
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου