Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2018


Η κεντρική τράπεζα της Τουρκίας κατά τη διάρκεια του 2017 απέσυρε όλα τα αποθέματα σε χρυσό που διατηρούσε στην κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (FED), γράφει η τουρκική εφημερίδα Hürriyet.

Όπως επισημαίνει η τουρκική εφημερίδα, η Άγκυρα έλαβε την απόφαση αυτή εξαιτίας της επιδείνωσης των σχέσεων της με την Ουάσιγκτον, η οποία προκλήθηκε λόγω διαφωνιών σε μια σειρά από περιφερειακά και διμερή ζητήματα.

Η συστηματική απόσυρση των αποθεμάτων χρυσού από την FED άρχισε το 2017. Στην αμερικανική κεντρική τράπεζα η Τουρκία διατηρούσε 28,7 τόνους χρυσού. Το ίδιος το γεγονός της απόσυρσης των αποθεμάτων σε χρυσό της Τουρκίας επιβεβαιώνεται επίσημα και από την έκθεση απολογισμού της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας που δημοσιεύθηκε νωρίτερα τον Απρίλιο. Στο διάγραμμα της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας που αφορά τα αποθέματα σε χρυσό της Τουρκίας όσον αφορά το 2016 , υπάρχει ο αριθμός 28.689 Kg , ενώ στο γράφημα του 2017 υπάρχουν κενά (παύλες). Τα συνολικά αποθέματα σε χρυσό της Τουρκίας , όπως φαίνεται από την έκθεση απολογισμού της κεντρικής τράπεζας της Τουρκίας, ανέρχονται σε 564,6 τόνους που αναλογούν στο ποσό των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όπως διευκρινίζει η τουρκική εφημερίδα, ένα μέρος των αποθεμάτων σε χρυσό που διατηρούσε η Τουρκία στις ΗΠΑ, μεταφέρθηκε στην Τουρκία, ενώ ένα άλλο στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην κεντρική τράπεζα της Βρετανίας και στην Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank for International Settlements, BIS) στην Ελβετία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είναι έτοιμος να συναντηθεί με τον Αμερικανό ομόλογό του Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο Sputnik.

Ο Τραμπ προσκάλεσε τον Πούτιν να επισκεφθεί τις ΗΠΑ στη διάρκεια της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν μετά την επανεκλογή του Ρώσου προέδρου, ενώ πρόσθεσε ότι θα χαρεί να δεχθεί τον Πούτιν στον Λευκό Οίκο.

Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σάρα Σάντερς επιβεβαίωσε την πληροφορία αυτή επισημαίνοντας ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν το ενδεχόμενο μιας συνάντησης «στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον» σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων και ο Λευκός Οίκος.

Παράλληλα ο Λαβρόφ σημείωσε ότι η Μόσχα είχε προειδοποιήσει τον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό στη Συρία να μην ξεπεράσει κάποιες «κόκκινες γραμμές», καθώς μετά θα αντιμετώπιζε αντίποινα.

Ο επικεφαλής του γενικού επιτελείου στρατού της Ρωσίας Βαλέρι Γκερασίμοφ είχε δηλώσει πριν τα πλήγματα που εξαπέλυσαν ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία εναντίον της Συρίας ότι ο ρωσικός στρατός θα στοχοθετήσει τους πυραύλους στο σημείο εκτόξευσής τους σε περίπτωση που δεχθούν επίθεση ρωσικά στρατεύματα.

«Αυτό ανακοινώθηκε απολύτως ξεκάθαρα και απερίφραστα», τόνισε ο Λαβρόφ. «Στη συνέχεια υπήρξαν επαφές σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας και στρατηγών μεταξύ των εκπροσώπων μας και της αμερικανικής διοίκησης του συνασπισμού. Ενημερώθηκαν για τις “κόκκινες γραμμές” μας επί του πεδίου. Ως αποτέλεσμα αυτές οι “κόκκινες γραμμές” δεν παραβιάστηκαν», εξήγησε ο Ρώσος υπουργός.

Πάντως ο Λαβρόφ διαβεβαίωσε ότι ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν θα επιτρέψουν την ένταση μεταξύ των δύο κρατών τους να καταλήξει σε ένοπλη σύγκρουση.

Εξάλλου μετά τα αεροπορικά πλήγματα στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα ήρε οποιαδήποτε ηθική υποχρέωση είχε η Ρωσία να μην παρέχει στη Δαμασκό αντιαεροπορικά συστήματα S-300.
«Δεν έχουμε πλέον καμία ηθική υποχρέωση αναφορικά με το θέμα αυτό», τόνισε ο Λαβρόφ. «Είχαμε δεσμευθεί να μην το κάνουμε πριν περίπου μία δεκαετία έπειτα από αίτημα των εταίρων μας και λαμβάνοντας υπόψη το επιχείρημά τους ότι κάτι τέτοιο θα αποσταθεροποιούσε την κατάσταση», πρόσθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η αμερικανική κυβέρνηση εκφράζει ανησυχίες σχετικά με την ικανότητα της Τουρκίας να διεξάγει ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, δεδομένης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που παραμένει σε ισχύ, μία ημέρα μετά την κήρυξη των εκλογών από τον πρόεδρο της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για την 24η Ιουνίου.

«Κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, θα είναι δύσκολο να διεξαχθούν απόλυτα ελεύθερες, δίκαιες και διαφανείς εκλογές με τρόπο που θα συνάδει… με το τουρκικό δίκαιο και τις διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας» επισήμανε η εκπρόσωπος τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Χέδερ Νάουερτ κατά τη διάρκεια της τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων, υπογραμμίζοντας ότι η Τουρκία παραμένει υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης για σχεδόν 2 χρόνια, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016.

«Διατυπώνουμε ανησυχίες σχετικά με την ικανότητά τους να τις διεξάγουν (τις εκλογές) κατά τη διάρκεια αυτού του είδους κατάστασης έκτακτης ανάγκης» τόνισε η Αμερικανίδα αξιωματούχος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας 

Προβληματισμός, αγωνία και άγχος (αν και από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις) επικρατούν στην Αθήνα, στις συμμαχικές κυβερνήσεις και στο ΝΑΤΟ μετά την κλιμάκωση της προκλητικότητας του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν. Ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι, παρά τις θερμότατες σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ, η κυβέρνηση Τσίπρα διαπιστώνει ότι η αμερικανική πλευρά αδυνατεί να παρέμβει προς την Τουρκία για την πρόληψη μιας σοβαρής κρίσης στο Αιγαίο.

Λόγω της προτεραιότητας του θέματος της Συρίας και της εσωτερικής αναταραχής στην Ουάσιγκτον (καθυστέρηση στην έγκριση διορισμού του υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, διάφορες ανακριτικές διαδικασίες κ.λπ.) οι ανησυχίες για την κατάσταση μεταφέρονται, από τις ΗΠΑ προς την Τουρκία, κυρίως σε μέσο υπηρεσιακό επίπεδο ή έστω επίπεδο υφυπουργού.

Οι συγκεκριμένες επαφές είναι ασφαλώς χρήσιμες, αλλά πλέον όχι επαρκείς για την αποτροπή δυσμενέστερων εξελίξεων αν ληφθεί υπόψη ότι οι αμερικανικές παροτρύνσεις περιορίζονται στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και δεν φθάνουν για τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος στον κ. Ερντογάν. Οι ίδιες πηγές προσθέτουν πως, παρά τη μέγιστη οργή για τη συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν, η Ουάσιγκτον θα επιμείνει στην πολιτική συγκράτησης της Άγκυρας στο στρατόπεδο της Δύσης με κάθε τρόπο και κόστος.

Προς το παρόν, ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο έχουν βρει μια μέση λύση με το Κογκρέσο, ώστε οι κυρώσεις κατά της Άγκυρας για την προμήθεια του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400 να επιβληθούν μόνον αν γίνει η παράδοσή του και όχι για όσο διάστημα συνεχίζονται οι οικονομικές και τεχνικές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα.

Ταυτόχρονα, εγκυρότατοι κύκλοι της αμυντικής βιομηχανίας, με μεγάλη πείρα και παρελθούσα εμπορική ανάμιξη σε μεγάλα εξοπλιστικά συμβόλαια στη γεωγραφική περιοχή μας, σημειώνουν την πύκνωση των επαφών της αμερικανικής Raytheon με τη γειτονική χώρα. Οι επαφές επιβεβαιώνουν το πολυετές ενδιαφέρον της Raytheon για την πώληση συστοιχιών του πυραυλικού συστήματος Patriot (έκδοση PAC-3) στην Τουρκία που, εκτός της εμπορικής πτυχής της υπόθεσης, μπορεί να αποκτήσει πολιτική-διπλωματική διάσταση ως δέλεαρ αντικατάστασης του συμβολαίου των S-400 και αποφυγής κυρώσεων του Κογκρέσου.

Η Lockheed Martin υπέρ Τουρκίας

Άλλωστε, συζητήσεις για την απόκτηση Patriot από την Τουρκία έχουν διεξαχθεί, κατά διαστήματα, αρκετές φορές από το 1999-2000, όταν η Ελλάδα είχε σπεύσει πρώτη να ενισχύσει την άμυνά της, υπογράφοντας συμβόλαιο αγοράς των ίδιων συστημάτων (τότε έκδοση PAC-2) και παραλαμβάνοντας, αντί της Κύπρου, ρωσικούς πυραύλους (τότε έκδοση S-300).

Η σημασία του επιτυχημένου συστήματος της Raytheon για την Άγκυρα είναι τόσο μεγάλη, ώστε η επίθεση του διεθνούς συνασπισμού κατά του Ιράκ, την άνοιξη του 2003, είχε καθυστερήσει αρκετές εβδομάδες μέχρι τη μεταφορά και προσωρινή εγκατάσταση, σε τουρκικό έδαφος, Patriot/PAC 2 από το στρατό της Ολλανδίας υπό το φόβο αντιποίνων του Σαντάμ Χουσεΐν.

Επίσης, από το 2010, η Raytheon συνεργάζεται με την (ημικρατική) τουρκική εταιρία ηλεκτρονικών Aselsan για τα συστήματα Patriot των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το 2013-14, μάλιστα, είχε συζητηθεί και το ενδεχόμενο υποβολής κοινών προτάσεων της Raytheon και της Lockheed Martin (κατασκευάστρια των F-16 και F-35) προς την Άγκυρα.

Σε περίπτωση που υπάρξει πρόοδος στις τρέχουσες επαφές των Τούρκων αρμοδίων με τη Raytheon για προμήθεια των Patriot/PAC 3 αντί των S-400, αναμένεται πως θα εξεταστεί, εκ νέου, το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Lockheed Martin. Η τελευταία, με τη σειρά της, δεν επιθυμεί μέτρα του Κογκρέσου κατά της Άγκυρας που ίσως επηρέαζαν και το F-35. Η ίδια εταιρία έχει, ως γνωστόν, και άλλη εκκρεμότητα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου ως προς το τελικό ύψος και τον τρόπο χρηματοδότησης του συμβολαίου εκσυγχρονισμού των F-16 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Παράλληλα με τις διμερείς επαφές ΗΠΑ-Τουρκίας, μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η στάση του ΝΑΤΟ. Ούτως ή άλλως, η Ατλαντική Συμμαχία ανέχεται εδώ και αρκετά χρόνια, πριν ακόμα από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, την ιδιότυπη πολιτική του κ. Ερντογάν. Ακόμα και μέσα στην έδρα της με άκομψες ενέργειές του κατά των εκεί υπηρετούντων Τούρκων διπλωματών και στρατιωτικών.

Η νατοϊκή ζυγαριά υπέρ της Τουρκίας

Τώρα, ο Γενικός Γραμματέας Γενς Στόλτενμπεργκ εφαρμόζει την πολιτική κατευνασμού του Τούρκου προέδρου καθ’ υπερβολή. Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα, ξεπέρασε ακόμα και το γνωστό «δόγμα Λουνς» για την τήρηση ίσων αποστάσεων και τη μη ανάμιξη του ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δόγμα που ισχύει από το 1984.

Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Στόλτενμπεργκ άκουγε αμίλητος τον υπουργό Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου να αναφέρεται δημοσίως σε «επιχείρηση» Τούρκων κομάντος σε ελληνική νησίδα. Δεν διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γίνονται στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ δύο συμμάχων και ίσως δεν αναλογίστηκε καν τις συνέπειες της πολιτικής αυτής για τη συνοχή της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Ειδικά σε μία κρίσιμη περίοδο και λόγω της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και λόγω του μεταναστευτικού και λόγω της ισλαμικής τρομοκρατίας. Η παρούσα στάση του κ. Στόλτενμπεργκ προκαλεί ερωτηματικά, καθώς ο ίδιος είχε παρέμβει και πέρυσι και φέτος με άλλον τρόπο, όταν είχαν σημειωθεί άλλα περιστατικά έντασης στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Αιγαίο και την Κύπρο επιδεικνύουν, από την πλευρά τους, η Βρετανία και η Γαλλία. Ο κ. Ερντογάν θα επισκεφθεί τη βρετανική πρωτεύουσα το Μάιο και το Λονδίνο έχει ήδη επισημάνει προς την Αθήνα τη σύμπτωση απόψεων ως προς την ανάγκη συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην ΕΕ. Η δε γαλλική πλευρά τηρεί σκληρή στάση υπέρ της διαφύλαξης της κυπριακής ΑΟΖ και των εκεί συμφερόντων της TOTAL, ενώ ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση προσεκτική στάση στο Αιγαίο.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Απρ 2018


Επικίνδυνες ψευδαισθήσεις διατηρούν όσοι πιστεύουν στην παροχή στήριξης από τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία

Από τον Γιάννη Κουριαννίδη

Δείχνει απίστευτο, κι όμως υπάρχει μια ολόκληρη συνωμοσιολογία στο διαδίκτυο που αμφισβητεί την ύπαρξη κάποιων χωρών και περιοχών στον πλανήτη. Μεταξύ αυτών, η Αυστραλία και η Φινλανδία, αλλά και κάποιες περιφέρειες μεγάλων χωρών, όπως η Βραζιλία. Υποτίθεται ότι αυτές οι περιοχές του πλανήτη δεν υφίστανται και πως είναι προϊόν κάποιων μυστικών κέντρων του κόσμου προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους!

Οι γελοιότητες αυτές, που κανονικά θα έπρεπε να μην αποτελούν καν αντικείμενο αστειότητας, έχουν χιλιάδες οπαδούς που τις αναπαράγουν και… επιχειρηματολογούν σχετικά!
Oσο, όμως, κι αν σας ακούγονται αυτά εξωφρενικά και παράλογα (και είναι, βεβαίως!), θα ήταν χρήσιμο να αναλογιστούμε πόσα άλλα πράγματα, τα οποία θεωρούμε εντελώς φυσιολογικά, κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Κάποια από αυτά, μάλιστα, επηρεάζουν τόσο τη ζωή μας, ώστε τείνουν να διαμορφώσουν ακόμη και την εξωτερική πολιτική μας.

Αυτή η θεωρία, λ.χ., του «ξανθού γένους» που θα σώσει την πατρίδα μας, εκτός του ότι έκανε (και κάνει) πλουσιότερους κάποιους μπαγαπόντηδες των ΜΜΕ, οι οποίοι πουλάνε από αγιασμένα κομποσκοίνια μέχρι cd και παυσίπονα διανθισμένα με αρκετό… «πουτινισμό», έχει δημιουργήσει επικίνδυνες ψευδαισθήσεις στην κοινή γνώμη της πατρίδας μας.

Το ίδιο επικίνδυνες είναι κάποιες αντιλήψεις της αντίθετης πλευράς, που διαμορφώνονται από τις εμμονικές συμπεριφορές ανθρώπων οι οποίοι κυκλοφορούν με μπλουζάκια και κονκάρδες του Τραμπ, αγιοποιώντας έναν άνθρωπο που αποφάσισε να διοικήσει τη χώρα του με τη νοοτροπία με την οποία διαχειρίζεται την οικονομική αυτοκρατορία του, υποκαθιστώντας στη διαχείριση αυτήν όσους τάιζε τόσα χρόνια.

Συμπεριφορές και ψευδαισθήσεις επικίνδυνες, διότι η «εξωτερική πολιτική των ιδιωτών» έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι είναι ικανή να καταστρέψει διπλωματικές κινήσεις ετών. Η περίπτωση της παράδοσης Οτσαλάν είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική…

Είναι αλήθεια ότι και στην Αμερική και τη Ρωσία οι σημερινοί ηγέτες τους δείχνουν να υπερασπίζονται ένα σύστημα αξιών προσηλωμένο στις αρχές της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, αξίες δηλαδή που χαρακτήρισαν και στήριξαν την πλειονότητα των λαών τους στην ιστορική πορεία τους.

Η στήριξη των αρχών αυτών είναι σήμερα μια αναγκαιότητα, αφού η απαξίωση του ιδεολογήματος των πολυπολιτισμικών κοινωνιών θα έχει σύντομα συνέπειες (ήδη τις βιώνουμε) ανάλογες με αυτές που ακολουθούν την κατάρρευση αυτοκρατοριών.Παράλληλα, όμως, οι άνθρωποι αυτοί υπερασπίζονται, όπως είναι φυσικό, και το συμφέρον των χωρών τους. Είναι επόμενο, λοιπόν, να αναζητούν στήριξη, προς την κατεύθυνση αυτή, σε αξιόπιστους συνομιλητές και συμμάχους, και όχι σε τυχοδιώκτες και απλούς παρατηρητές των διεθνών εξελίξεων.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία των μυριάδων προβλημάτων, που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί οικονομικά και κοινωνικά, παρά τα «τσαμπουκαλίκια» του σύγχρονου «σουλτάνου» της, δείχνει να αποτελεί έναν εξ ανάγκης συνομιλητή και των δύο πλευρών, είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο των διεθνών εξελίξεων.

Oσοι απογοητεύτηκαν από την προσέγγιση Ρωσίας και Τουρκίας, αλλά και όσοι άλλοι από την πολιτική και τις δηλώσεις ίσων αποστάσεων των ΗΠΑ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας καλό θα είναι να θυμούνται ότι τα σοβαρά κράτη δεν κινούνται με βάση «φιλίες» και συναισθηματισμούς, αλλά αποκλειστικά με γνώμονα την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων τους.

Επομένως, ούτε κάποιος Βλαδίμηρος, ενδεδυμένος με πορφύρα, θα κατατροπώσει, στο όνομα του Σταυρού, τον ισλαμιστή Ερντογάν ούτε κάποιος σερίφης Ντόναλντ θα πιστολιάσει τους συμμορίτες της Ανατολίας με το βεβαρημένο ιστορικό μητρώο!

Πρωτίστως θα επιδιώξουν το καλό της δικής τους πατρίδας. Κι όσο αυτό δεν το καταλαβαίνουμε, «αλοίμονο εις την πατρίδα κ' εμάς, οπού θα χαθούμε μαζί μ' αυτείνη» («Απομνημονεύματα» Στρατηγού Μακρυγιάννη).

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Νομίζω ότι τόσο η Ελλάδα όσο και οι ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν αναταράξεις τους επόμενους δύο μήνες εν όψει της επανεκλογής του προέδρου Ερντογάν». Αυτό το είπε σε συνέντευξή του, μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα της ιστοσελίδας Vice, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, λίγο αφότου είχε ολοκληρώσει επιτυχώς τον 41ο ποδηλατικό γύρο «Θυσίας» που ξεκίνησε από την Πάτρα και κατέληξε στα Καλάβρυτα.

Σήμερα, μία δήλωση αυτού του είδους δεν θα προξενούσε κάποια εντύπωση. Χθες προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές στην Τουρκία και σήμερα όλοι περιμένουν προεκλογικές επιδείξεις «πυγμής» από τους Τούρκους. Ομως ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα είπε για εκλογές στην Τουρκία «στους επόμενους δύο μήνες» στις 25 Μαρτίου! Πώς έμαθε εκείνος ότι θα γίνονταν προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, όταν το σενάριο ακόμα και για εκλογές τον Αύγουστο διαψευδόταν -εμμέσως πλην σαφώς- από τον ίδιο τον Ερντογάν έως τη 17η Απριλίου;

Είναι προφανές ότι εδώ έχει γίνει μεγάλη και συστηματική «δουλειά» στη... συνακρόαση της τουρκικής πολιτικής πραγματικότητας. Αλλοι, πιο καχύποπτοι, μπορεί να πουν ότι η υπερδύναμη έχει συνεισφέρει αρκετά στην «κατασκευή» αυτής της πραγματικότητας στη γείτονα.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κάποιος τι τεκταίνεται στα υπόγεια, στα ισόγεια και τα ρετιρέ των γραφείων των ανά τον κόσμο μυστικών υπηρεσιών. Δεν είναι εφικτό για έναν συνηθισμένο πολίτη, ακόμα κι αν έχει εξαιρετικές προσβάσεις σε πολιτικά και οικονομικά κέντρα, να μαθαίνει τους σχεδιασμούς όσων λειτουργούν στο παρασκήνιο και δρουν στο σκοτάδι.

Ομως, από τύχη ή και από σκοπιμότητα, πού και πού δίνεται η ευκαιρία στους πολλούς να αισθανθούν και να αντιληφθούν ότι υπάρχουν δύο ειδών Ιστορίες: η επίσημη και η αληθινή. Στην αληθινή Ιστορία περιλαμβάνονται πολλά κεφάλαια, που γίνονται γνωστά στους λαούς όταν αποδεσμεύονται από το απόρρητο τα σχετικά αρχεία των μυστικών υπηρεσιών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η εφημερίδα «Εστία», σε δημοσίευμά της στις 2 Απριλίου (Μεγάλη Δευτέρα), είχε αναδείξει τις «προφητείες» του κ. Πάιατ.

Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει ειδοποιηθεί ότι θα υπάρξουν συνέπειες στη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35, αν η Αγκυρα ολοκληρώσει τη διαδικασία αγοράς αντιαεροπορικών πυραυλικών συστοιχιών S-400 από τη Ρωσία, ανέφερε χθες σε ακρόασή του από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου, με αφορμή τις εξελίξεις στη Συρία, ο Αμερικανός υφ. Εξωτερικών, αρμόδιος για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, Γουές Μίτσελ.

«Ημασταν ξεκάθαροι ότι αν μια τέτοια συναλλαγή πραγματοποιηθεί, θα υπάρξουν συνέπειες με τις προβλέψεις του CAATSA (σ.σ. νόμος για την αντιμετώπιση αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων)», είπε ο κ. Μίτσελ επισημαίνοντας ότι θα υπάρξουν συνέπειες στην πιθανή συμμετοχή της Αγκυρας «στο πρόγραμμα των F-35, αλλά και ευρύτερα στη στρατιωτική και βιομηχανική συνεργασία μας με την Τουρκία».

Ο κ. Μίτσελ εξέφρασε την ανησυχία του για την πορεία της Τουρκίας σε ζητήματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου έπειτα από την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου 2016.Ενώ περιέγραψε ως «πολύ ανησυχητικό» τον «συντονισμό» της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν.

«Οι ΗΠΑ έχουν επικεντρώσει μεγάλο μέρος των προσπαθειών τους τόσο διπλωματικά όσο και μέσω κυρώσεων στον περιορισμό της επιρροής της Ρωσίας. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας ήταν και ο νόμος CAATSA, που προβλέπει τιμωρητικά μέτρα για κυβερνήσεις που αγοράζουν πολεμικό υλικό από τη Ρωσία», επισημαίνει στην «Κ» ο σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού Ν. Κατσίμπρας και τονίζει ότι «οι σημερινές δηλώσεις του Μίτσελ στο Κογκρέσο ήταν κατηγορηματικές και επιβεβαιώνουν ότι η αγορά S-400 από την Τουρκία θα προκαλέσει την αντίδραση των ΗΠΑ πλήττοντας το μέλλον των εξοπλιστικών συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης και της συμφωνίας για F-35». Μέλη του Κογκρέσου έχουν πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση με τη βοήθεια του Hellenic American Leadership Council.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον

Ένας Γερμανός τζιχαντιστής συριακής καταγωγής που κατηγορείται πως είχε συμμετάσχει στον σχεδιασμό των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, δήλωσε την Τετάρτη στο Γαλλικό Πρακτορείο Κούρδος διοικητής.

"Ο Μοχάμεντ Χαϊντάρ Ζάμαρ συνελήφθη από τις κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας στη βόρεια Συρία και η ανάκρισή του βρίσκεται σε εξέλιξη", είπε ο Κούρδος ανώτερος αξιωματικός, χωρίς να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, αυτός ο πενηντάρης άνδρας κατηγορείται ως είχε στρατολογήσει τους εκτελεστές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον.

Είχε συλληφθεί στο Μαρόκο τον Δεκέμβριο του 2001, σε μια επιχείρηση στην οποία είχαν εμπλακεί πράκτορες της CIA, και είχε παραδοθεί στις συριακές αρχές δύο εβδομάδες αργότερα.

Στη Γερμανία, όπου είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του διότι φερόταν να είχε βοηθήσει μια τρομοκρατική οργάνωση, κάποιοι κοινοβουλευτικοί είχαν κατηγορήσει την κυβέρνηση ότι δεν έπραξε αρκετά για να προστατεύσει έναν Γερμανό πολίτη που κινδύνευε να υποστεί βασανιστήρια και να περάσει από μια δίκη-παρωδία δικαιοσύνης.

Συριακό δικαστήριο τον είχε καταδικάσει σε 12 χρόνια κάθειρξη το 2007, αφού τον είχε κρίνει ένοχο της κατηγορίας πως ανήκε στους Αδελφούς Μουσουλμάνους -- η κατηγορία αυτή μπορούσε να επισύρει ακόμη και τη θανατική ποινή.

Όμως, μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, τέσσερα χρόνια αργότερα, πολλοί ισλαμιστές φυλακισμένοι αφέθηκαν ελεύθεροι κι εντάχθηκαν στις τάξεις τζιχαντιστικών οργανώσεων.

Η Αλ Κάιντα διέθετε μέχρι πρόσφατα έναν βραχίονα στη Συρία, γνωστό με το όνομα Τζαμπχάτ αλ Νούσρα ("Μέτωπο Υποστήριξης"). Η οργάνωση αυτή όμως υποστήριξε ότι διέκοψε κάθε σχέση με το τζιχαντιστικό δίκτυο.

Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) εξάλλου κατείχε τη βόρεια και την ανατολική Συρία ως πρόσφατα, από όπου εκδιώχθηκε έπειτα από παράλληλες επιχειρήσεις εναντίον της, κυρίως από τις κουρδικές οργανώσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Και ξαφνικά ανακάλυψαν για πολλοστή φορά τα χημικά του Άσαντ! Και να ήταν αλήθεια, κάτι που δεν γωνιάζει με τη λογική, αφού δεν θα είχε κανένα λόγο να τα χρησιμοποιήσει σε μια στιγμή που κερδίζει τον πόλεμο, ποιος πιστεύει τους Αμερικανοδυτικούς μετά τα τόσα ψέματα που είπαν για τα χημικά όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ και αυτά του Καντάφι που δεν βρέθηκαν ποτέ;

Τα χημικά όπλα του Άσαντ –το παραμύθι δηλαδή κατά πάσαν πιθανότητα ή κάποια προβοκάτσια– είναι προπέτασμα καπνού για να κρύψουν τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Ο Τραμπ για να ξεχαστεί η έρευνα σε βάρος του από το FBI που έφτασε μέχρι να ερευνήσει το γραφείο του δικηγόρου του, αλλά και τα άλλα ευτράπελα της πολιτικής του, η Τερέζα Μέι για να ξεχάσουν οι Βρετανοί την ανικανότητά της να χειριστεί το Brexit και τα άλλα εσωτερικά της προβλήματα και ο μικρός Ναπολέοντας του Παρισιού, ο Μακρόν, για να ξεχαστούν οι απεργίες που δονούν τη Γαλλία λόγω της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του. Οι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν μεγάλα συμφέροντα με τη Ρωσία και σιγά-σιγά σκάνε μύτη στους Αμερικανούς, παρακολουθούν μουδιασμένοι.

Ούτως ή άλλως οι πύραυλοι ποτέ δεν ήταν όπλο αποτελεσματικής πολιτικής αν δεν ακολουθούνταν από στρατιωτική επέμβαση πεζοπόρων τμημάτων, όπως έδειξαν η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Λιβύη και μια σειρά από άλλα παραδείγματα. Τι επιδιώκουν λοιπόν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, αφού σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να στείλουν στρατεύματα στη Συρία; Μια επίδειξη δύναμης, μια προσπάθεια ταπείνωσης του Πούτιν και του Ιράν, μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν το Ισραήλ και τέλος, ίσως το κυριότερο, να δηλώσουν παρόντες σε μια τελική διευθέτηση του συριακού προβλήματος, να προωθήσουν με άλλα λόγια τα πιόνια τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να μην αφήσουν την πρωτοβουλία στη Μόσχα.

Για τα δικά τους τελικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, σκυλεύουν ακόμη μια φορά πάνω στο πτώμα της Συρίας. Στην αρχή εξόπλισαν μέσω Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας τους τζιχαντιστές, για να ανατρέψουν τον Άσαντ, το παιγνίδι δεν τους βγήκε και τώρα, για να μην πέσει η Συρία κάτω από την απόλυτη επιρροή της Ρωσίας και του Ιράν, παίζουν τα τελευταία χαρτιά τους πάνω στο πτώμα της.

Φυσικά ούτε ο Άσαντ είναι αθώος, ένας δικτάτορας είναι, αλλά η δαιμονοποίησή του δεν έχει όρια, από αυτούς που αγιοποιούν άλλα διεφθαρμένα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα της περιοχής. Διότι, ως γνωστόν, υπάρχουν οι καλοί δικτάτορες όταν εξυπηρετουν τα συμφέροντα των Αμερικανών και των Δυτικών και αγοράζουν τα όπλα τους και οι κακοί δικτάτορες που αρνούνται να τους εξυπηρετήσουν και ακόμη χειρότερο συνάπτουν και συμμαχίες με τη Μόσχα. Ούτε φυσικά και οι Ρώσοι είναι αθώες περιστερές, και αυτοί τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούν και γι΄αυτό προχωρούν σε ανίερες συμμαχίες με τον Ερντογάν και του παραδίδουν τους Κούρδους.

Όλοι, σε τελευταία ανάλυση, ασέλγησαν και ασελγούν πάνω στο πτώμα της Συρίας. Όμως την κύρια ευθύνη και για την κατάσταση στη χώρα αυτή, αλλά και τις άλλες χώρες της περιοχής, τη φέρει η Δύση που έσπειρε, από την εποχή του Πρώτου Παγκοσμίου και μετά, διχόνοια και καταστροφή για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα. Αυτή η Δύση της αποικοκρατίας που δημιούργησε τεχνητά σύνορα και νέα κράτη από φεουδάρχες που τους ανακήρυξε βασιλιάδες, με τους οποίους μοιράστηκε και μοιράζεται το μάννα του πετρελαϊκού πλούτου της περιοχής.

Επτά χρόνια πόλεμος στη Συρία για τη δημοκρατία και την ελευθερία, όπως έλεγαν, και το μόνο επίτευγμά τους είναι η καταστροφή της χώρας και η ανάδειξη του φανατικού ισλαμισμού των τζιχαντιστών. Με το ίδιο πρόσχημα να εισαγάγουν τη δημοκρατία στους ιθαγενείς έσπειραν την καταστροφή στο Ιράκ και τη Λιβύη, με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Πατούν επί πτωμάτων για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και προσπαθούν να εξαπατήσουν τη διεθνή κοινή γνώμη περιτυλίγοντας τα επικοινωνιακά με τις έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, μεταμεσημβρινές ώρες της Πέμπτης, δεν έχουν ακόμη πέσει οι αμερικανικοί πύραυλοι πάνω στη Συρία. Αναμένονται… Ίσως στα παρασκήνια να γίνονται ύστατες προσπάθειες για να περιοριστεί η σύγκρουση Μόσχας – Δυτικών, ίσως για να δοθεί χρόνος στους Ρώσους να μετακινηθούν από τα σημεία που θα πληγούν. Αν και στο τελευταίο tweet του ο Πρόεδρος Τραμπ λέει, τώρα, πως οι επιθέσεις μπορεί και να μη γίνουν! Όπως αναφέρει στο νέο tweet του: «Ποτέ δεν είπα πότε θα γίνει επίθεση στη Συρία» για να προσθέσει πως αυτό μπορεί να συμβεί «σύντομα ή και καθόλου σύντομα».

Σε κάθε περίπτωση Ελλάδα και Κύπρος εμπλέκονται σε ό,τι συμβαίνει και θα συμβεί αφού το έδαφός τους θα χρησιμοποιηθεί για τις επιθέσεις εναντίον της Συρίας. Κι ας διαβεβαιώνει το αντίθετο ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης που νομίζει πως οι ιθαγενείς αγνοούν την ύπαρξη και τον ρόλο των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο. Ας επικεντρωθεί καλύτερα στο δείπνο Αναστασιάδη με τον Ακιντζί γιατί από αυτά τα δείπνα ξεκινούσε κάθε φορά και νέο χαντάκωμα του Κυπριακού. Και έτρεχε μετά ο ίδιος, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος τότε, να μπαλώσει αυτά που προέκυπταν ως απόδειπνα!

Καιρός για μια πιο σοβαρή πολιτική και με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναπληρώσει ο κυπριακός λαός νέες υποχωρήσεις Αναστασιάδη στο επερχόμενο δείπνο με τον Ακιντζί. Τα απόδειπνα μπορεί να αποδειχτούν ξανά πικρά, αν όχι δηλητηριασμένα. Και ο Κύπριος Πρόεδρος δεν μας έχει συνηθίσει σε μια μελετημένη, σοβαρή και αξιοπρεπή στάση σε αυτά τα δείπνα.

* O Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι πανεπιστημιακός, διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Ερευνών Καναδά-ΚΕΕΚκαι μέχρι πρόσφατα επιστημονικός συνεργάτης του ΕΔΙΑΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
stephanos.constantinides@gmail.com

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επιμονή του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν να αγοράσει το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S-400, όπλο που σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των εχθρών της Ρωσίας, που βασικά είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, θα εξαναγκάσουν την Αμερική να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία. Το αμερικανικό μήνυμα συμπυκνώνεται στη φράση: Ή εμάς ή τη Ρωσία και το Ιράν.

Η προειδοποίηση, που εκφράστηκε αρχικά από τον ίδιο τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στη διάρκεια συνομιλίας του με τον κ. Ερντογάν, έχει μετατραπεί σε απειλή και σύμφωνα με πληροφορίες αποφασίστηκε ισχυρή αντίδραση εάν προχωρήσει η αγορά των πυραύλων.

Στο ίδιο πλαίσιο, η Ουάσιγκτον βρίσκεται στο στάδιο της απόφασης για ακύρωση της σχεδιαζόμενης πώλησης των μαχητικών S-400 στην Τουρκία, καθώς εκφράζονται βάσιμοι φόβοι ότι η αμερικανική τεχνολογία θα διαρρεύσει στους Ρώσους και σε άλλους εχθρούς των ΗΠΑ.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γουές Μίτσελ κατέθεσε χθες στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων του Κογκρέσου και τόνισε ότι η Τουρκία πρέπει να έχει επίγνωση των κινδύνων εάν ολοκληρώσει τις στρατιωτικές της συμφωνίες με τη Ρωσία και εάν συνεχίσει την πολιτική της στη Συρία.

Η Αμερική ανησυχεί βαθύτατα και για τις τριμερείς συμφωνίες της Τουρκίας με τη Μόσχα και την Τεχεράνη. Η Ρωσία και το Ιράν αποτελούν οι πλέον σκληροί εχθροί των ΗΠΑ αυτή τη στιγμή.

Είπε σχετικά ο κ. Μίτσελ:

“Η Άγκυρα προσπάθησε να μας διαβεβαιώσει ότι βλέπει αυτή τη συνεργασία (με τη Ρωσία και το Ιράν) ως απαραίτητο βήμα προς την πρόοδο της διαδικασίας της Γενεύης και ως μέσο αποσυμπίεσης της σύγκρουσης. Αλλά η ευκολία με την οποία η Τουρκία διεξήγαγε διακανονισμούς με το ρωσικό στρατό, για να διευκολυνθεί για την επιχείρησή της στην Αφρίν, μας ανησυχεί βαθύτατα. Η Άγκυρα πρέπει να έχει επίγνωση των κινδύνων που προκύπτουν από τη στρατηγική παραχώρηση στη Μόσχα, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της στη Συρία. Η Τουρκία δήλωσε ότι αγοράσει το ρωσικό σύστημα πυραύλων S-400, το οποίο θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε κυρώσεις δυνάμει του άρθρου 231 της CAATSA και να επηρεάσει αρνητικά τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 “.

Ο κ. Μίτσελ θεωρεί ότι είναι προς το συμφέρον της Αμερικής να παραμείνει η Τουρκία στρατηγικά και πολιτικά ευθυγραμμισμένη με τη Δύση. Αυτό είναι επίσης προς το συμφέρον της Τουρκίας, τόνισε ο Αμερικανός πρωθυπουργός.

Πρόσθεσε:

«Στο πλαίσιο της Συρίας, έχουμε συμμετάσχει σε συζητήσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ των δύο πλευρών, τόσο για να αντιμετωπίσουμε τα νόμιμα ζητήματα ασφάλειας της Τουρκίας όσο και για να αποφύγουμε ακούσιες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεών μας. Οι συζητήσεις αυτές συνεχίζονται. Στόχος μας είναι η στήριξη της διαδικασίας της Γενεύης, η ήττα του ISIS και η σταθεροποίηση στη Συρία, καθώς και ένας μακροπρόθεσμος παράγοντας αποδυνάμωσης της επέκτασης της Ρωσίας και του Ιράν στη Συρία, όπως περιγράφεται στις εθνικές στρατηγικές εθνικής ασφάλειας και άμυνας” (των ΗΠΑ).

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Patrick Buchanan

[Αυτή η ανάλυση, του έγκυρου Αμερικανού πολιτικού, πολιτικού συμβούλου και πολιτικού σχολιαστή, είναι κατατοπιστική για την κατάσταση στο «εσωτερικό μέτωπο» των ΗΠΑ, στην σημερινή τους στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ρωσία στη Συρία και τους συμμάχους της, αλλά και για τα σχέδια που έχουν κατά νουν το Κόμμα του Πολέμου και οι «ξένοι ηγετικοί κύκλοι» -που αποφεύγει να κατονομάσει- για «την κυριαρχία στην Μέση Ανατολή… των Σουνιτών» -όπως γράφει (από πολιτικής σκοπιμότητας αστοχία) στην καταληκτική φράση του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πριν δέκα ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από την Συρία. Τον επείσαμε ότι είναι απαραίτητο να παραμείνουν.»

Έτσι εκόμπαζε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν το Σάββατο, προσθέτοντας:

«Τον πείσαμε πως ήταν απαραίτητο να μείνουν για πολύ.»

Είναι πράγματι «για πολύ» οι ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας; Εάν ναι, ποιος πήρε αυτή την μοιραία για την Αμερικανική Δημοκρατία απόφαση;

Η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι επιβεβαίωσε την Κυριακή ότι δεν θα αποσυρθούν οι 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί από την Συρία, πριν επιτευχθούν τρείς στόχοι: Θα πρέπει να νικήσουμε πλήρως το «Ισλαμικό Κράτος». Να εξασφαλίσουμε ότι χημικά όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ πια από τον Άσαντ. Και να διατηρήσουμε την ικανότητα εποπτείας του Ιράν.

Μετάφραση: « Ότι κι αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική δεν αποχωρεί από την Συρία. Θα προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Η δέσμευση του Τραμπ να μας βγάλει από αυτούς τους πνιγμένους στο αίμα μεσανατολικούς πολέμους που μας οδηγούν στην χρεωκοπία και να επιδιώξουμε μια νέα προσέγγιση με την Ρωσία είναι ανεφάρμοστη.»

Το Κόμμα του Πολέμου, που ο Τραμπ κατατρόπωσε στις προκριματικές εκλογές, έχει αιχμαλωτίσει και καταστρώνει την εξωτερική πολιτική. Στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας η σελίδα της αρθρογραφίες έβριθε σχεδίων πολέμου.

« Η καλύτερη αμερικανική στρατηγική είναι . .. να μεταβληθεί η Συρία σε ένα Βιετνάμ του Ιράν. Μόνο όταν η Ρωσία και το Ιράν αρχίσουν να πληρώνουν ένα μεγαλύτερο τίμημα στην Συρία, θα έχουν ένα κίνητρο να τερματίσουν τον πόλεμο ή να εξετάσουν μιαν ειρήνη με διαίρεση της χώρας σε θύλακες, ανά εθνοτική σύνθεση.»

Προφανώς, πρέπει να αποστραγγίσουμε από αίμα την Συρία, την Ρωσία, τους Εσμπολά και το Ιράν, μέχρις ότου αποκάμουν και υποταγούν στον διαμελισμό της Συρίας κατά τις δικές μας επιθυμίες.

Αλλά υποθέστε ότι, όπως στον δικό μας εμφύλιο του 1861-1865, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 και τον κινεζικό του 1945-1949, ο Άσαντ και οι σύμμαχοί του, Ρώσοι, Ιρανοί, Εσμπολά και Σιϊτικές πολιτοφυλακές, επιμένουν μέχρι τέλους για να κερδίσουν τον πόλεμο και να ενοποιήσουν το έθνος.

Υποθέστε ότι διαλέγουν να πολεμήσουν και να στερεώσουν την νίκη που έχουν κερδίσει μετά εφτά χρόνια εμφύλιου πολέμου. Που θα βρούμε στρατό να ανακαταλάβει τα εδάφη που οι αντάρτες μας έχουν χάσει; Ή απλώς βομβαρδίζουμε συνέχεια χωρίς οίκτο;

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι λένε πως θα μας υποστηρίξουν σε μελλοντικές επιθέσεις εάν χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα, αλλά δεν κάνουν βουτιά στη Συρία.

Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις προσδιόρισε το συμμαχικό βομβαρδισμό ως μεμονωμένο πλήγμα. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον φαίνεται να συμφωνεί: «Ο υπόλοιπος πόλεμος στη Συρία πρέπει να εξελιχθεί όπως έχει».

Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία Ράϊαν Κρόκερ και ο Μάϊκλ Οχάνλον, εξέχων εταίρος του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, έγραψαν στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας:

« Την επόμενη φορά, οι ΗΠΑ πρέπει να ανεβάσουν τον πήχη, να χτυπήσουν το στρατιωτικό αρχηγείο, την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον Άσαντ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τσακίσουν το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του. Στόχοι και στο εσωτερικό του Ιράν δεν θα πρέπει να αποκλειστούν.»

Και πότε το Κογκρέσο εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ για πολεμική δράση εναντίον της Συρίας, των αεροπορικών της δυνάμεων και της ηγεσίας της; Πότε εξουσιοδότησε το Κογκρέσο τον φόνο του Προέδρου της Συρίας, μιας χώρας που ποτέ δεν μας επιτέθηκε;

Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν και στο Ιράν και να σκοτώσουν τον Αγιατολαχ, χωρίς να συμβουλευτούν το Κογκρέσο;

Με την Αμερική να πολεμά σε έξη χώρες, ο αρχιστράτηγος Τραμπ ασφαλώς δεν θέλει νέους πολέμους, ή την διεύρυνση όποιων συνεχιζόμενων πολέμων στην Μέση Ανατολή. Αλλά εξαναγκάζεται να γίνει ένας πρόεδρος πολέμου για την προαγωγή των σχεδίων ξένων ηγετικών κύκλων, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση αντιτάχθηκαν στην εκλογή του.

Έχουμε έναν απρόθυμο Πρόεδρο που εξωθείται σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει να εμπλακεί. Αυτό είναι μια συνταγή για στρατηγική καταστροφή. Παρόμοια με του Βιετνάμ ή με τόν πόλεμο του Τζωρτζ Μπους για να αφαιρέσει από το Ιράκ τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν υπήρχαν.

Το Κόμμα του Πολέμου φαίνεται να πιστεύει ότι εάν εξαπολύσουμε περισσότερα και φονικότερα πλήγματα στη Συρία, προκαλώντας θύματα στους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Εσμπολά και στον στρατό της Συρίας, αυτοί θα ενδώσουν στις αξιώσεις μας.

Αλλά που είναι τα στοιχεία γι΄αυτό;

Γιατί να πιστέψουμε πως αυτές οι δυνάμεις θα παραδώσουν αυτά που πλήρωσαν με αίμα για να κερδίσουν; Και αν αποφασίσουν να πολεμήσουν και να διευρύνουν τον πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είμαστε ετοιμασμένοι γι’ αυτό;

Όσο για την δήλωση του Τραμπ την Παρασκευή, « Καμιά ποσότητα αίματος και πλούτου δεν μπορεί να αγοράσει την ειρήνη στην Μέση Ανατολή», η Ουάσιγκτον Ποστ της Κυριακής, την απορρίπτει ως «μοιρολατρική» και «αποπλανημένη».

«Έχουμε ζωτικό συμφέρον –γράφει η Ποστ- να εμποδίσουμε το Ιράν να δημιουργήσει έναν «χερσαίο διάδρομο» διαμέσου της Συρίας.»

Ωστόσο ας εξετάσουμε πως απέκτησε το Ιράν αυτόν τον «χερσαίο διάδρομο»

Οι Σιίτες το 1979 ανέτρεψαν τον Σάχη, τον οποίο η δική μας CIA είχε εγκαταστήσει το 1953.

Οι Σιίτες ελέγχουν το Ιράκ, επειδή ο Πρόεδρος Μπους εισέβαλε και ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Σουνιτικό κόμμα του, Μπάαθ, διέλυσε τον Σουνιτικό κυρίως στρατό του Ιράκ και άφησε την Σιϊτική πλειοψηφία να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας.

Οι Σιίτες κυριαρχούν στον Λίβανο επειδή εγέρθηκαν και έτρεψαν σε φυγή τους Ισραηλινούς, που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους.

Ποιος αριθμός Αμερικανών νεκρών θα απαιτηθεί για να αντιστραφεί αυτή η Ιστορία;

Πόσο καιρό πρέπει να μείνουμε στην Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουμε την ηγεμονία του Σουνιτών επάνω στους Σιίτες;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Απρ 2018


Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Λόγω του χαρακτήρα του, που στερείται των απαραίτητων αποχρώσεων, ο Ντόναλντ Τραμπ απεχθάνεται τις μεσοβέζικες καταστάσεις. Συνήθως διαχωρίζει τους ανθρώπους σε φίλους και εχθρούς, τίποτα το ενδιάμεσο. Δεν είναι δύσκολο, μάλιστα, κάποιον να τον μετακινήσει από τη μία κατηγορία στην άλλη σε χρόνο ρεκόρ. Πολλά παραδοσιακά στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που λειτουργούσαν ως σημείο ουσιαστικής πολιτικής αναφοράς, αλλά και άλλα άτομα όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον που απολάμβαναν ευρείας απήχησης στην κοινωνία, εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση ή αποπέμφθηκαν μέσω άκομψων ανακοινώσεων στα κοινωνικά δίκτυα.

Η όλο και μακρύτερη λίστα όσων εγκατέλειψαν ή διώχθηκαν από τον στενό κύκλο των συνεργατών του προέδρου Τραμπ στους τελευταίους μήνες συνιστά μία πρωτοφανή «σφαγή εγκεφάλων». Ως αποτέλεσμα, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει μείνει με έναν αξιοσημείωτα περιορισμένο κύκλο συνεργατών, οι οποίοι να διαθέτουν πραγματική γνώση στη διαχείριση πολιτικών ζητημάτων. Οι συνεχείς ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα στον Λευκό Οίκο, όμως, δεν φαίνεται να αγγίζουν όσους φροντίζουν να κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με τον πρόεδρο. Ειδικά όσους υιοθετούν την εμμονή του Τραμπ στην επιδίωξη της νίκης και την απέχθειά του στο να αποδεχθεί μια ισορροπία δυνάμεων και ένα συμβιβασμό.

Στο στενό αυτό κύκλο φαίνεται προς το παρόν να ανήκουν τέσσερις άνδρες με καίριο ρόλο στον τομέα της εθνικής ασφάλειας. Αναφερόμαστε στον μέχρι πρότινος αρχηγό της CIA, στον οποίον ανέθεσε το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών, στον υπουργό Άμυνας στρατηγό Τζέιμς Ματίς, ο οποίος παραμένει στη θέση του, στο νέο Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μπόλτον, ο οποίος αντικατέστησε τον στρατηγό ΜακΜάστερ και στον Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου στρατηγό Τζον Κέλι.

Ο τυπικός και πιστός στρατηγός

O κοντινότερος του προέδρου και ως εκ τούτου πιο ισχυρός είναι ο Κέλι. Είναι ο πρώτος στρατηγός που κατέλαβε την θέση του Προσωπάρχη από τα χρόνια της προεδρικής θητείας του Ρίτσαρντ Νίξον. Έφτασε να συγκρουστεί ακόμα και με την οικογένεια του Αμερικανού προέδρου, καταφέρνοντας το αδιανόητο: να βγει αλώβητος από τα πυρά της πρώτης κόρης.

Γεννήθηκε στη Βοστόνη και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης. Ο γιός του σκοτώθηκε το 2010 σε μία μάχη στο Αφγανιστάν. Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει εξομολογήθηκε ότι η πρόταση του Τραμπ τον αιφνιδίασε και στράφηκε στη σύζυγο του. «Τί πιστεύεις ότι πρέπει να κάνω;» την ρώτησε. «Αν η οικογένεια αυτή χαρακτηρίζεται από κάτι», του απάντησε, «αυτό είναι η τυφλή πίστη και αφιέρωση στην πατρίδα. Αν πιστεύεις ότι θα συμβάλλεις ουσιαστικά από τη θέση αυτή στην πατρίδα τότε δέξου» του είπε.

Φίλοι, αντίπαλοι και πρώην συνεργάτες συγκλίνουν στο πως τον περιγράφουν: έναν τυπικό αξιωματικό, πιστό στον εκάστοτε διοικητή του, στα στρατεύματά του και στην αποστολή του. Λέγεται ότι δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και δεν τα καταφέρνει όταν πρέπει να μπει σε περίτεχνο διάλογο, ή στο λεγόμενο πολιτικό μασάζ. «Προτιμά τις διαταγές και δεν είναι χαρισματικός στον λόγο του. Με κάποιο μαγικό τρόπο αυτό έχει ιδιαίτερα θετική απήχηση στον Τραμπ, ο οποίος επίσης βαριέται τα πολλά λόγια. Γι’ αυτό και πάντα αναζητά τη γνώμη του Προσωπάρχη του, την οποία θεωρεί «ειλικρινή και χωρίς πολλές τζιριτζάτζουλες».

Ο χαρακτήρας του είναι εξίσου εκρηκτικός με αυτόν του προϊσταμένου του. Και οι δύο μπορεί να αλλάξουν διάθεση σε δευτερόλεπτα, φέρνοντας σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση τους συνομιλητές τους, στους οποίους ουρλιάζουν δίχως κανέναν ενδοιασμό.

Γνωρίζοντες τα του Λευκού Οίκου υποστηρίζουν ότι η επιρροή του Κέλι στον πρόεδρο έχει αρχίσει να εξασθενεί, καθώς επιχείρησε να βάλει σε τάξη το χαοτικό περιβάλλον του Τραμπ. Όπως και να έχει, αυτός ήταν ο άνθρωπος που μεθόδευσε την αποχώρηση της όμορφης υπεύθυνης επικοινωνίας Χόουπ Χικς, η οποία απολάμβανε της εύνοιας του προέδρου. Πρόκειται, επίσης, για τον άνθρωπο που έχει βαρύνοντα λόγο στο τί θα πράξουν οι ΗΠΑ στη Συρία μετά την πυραυλική επίθεση.

Το γεράκι του Μπους

Ας σημειωθεί ότι ο Τραμπ ακύρωσε ένα ταξίδι στο Περού και στην Κολομβία για να χειρισθεί την κρίση στη Συρία μετά την καταγγελία για χρήση χημικών. Είχε περάσει μία μέρα συσκεπτόμενος με τον προσωπάρχη του Τζον Κέλι, διαψεύδοντας τις φήμες ότι ετοιμάζεται να τον απολύσει. Στη μαραθώνια συνάντηση ήταν και ο νέος σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Μπόλτον. Η τοποθέτηση του 69χρονου πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ ανακοινώθηκε, ως είθισται πλέον, μέσω Twitter! Έγινε έτσι ο τρίτος σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας μέσα σε 14 μήνες.

Είναι ένα από τα πιο σκληρά «γεράκια» της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους, το οποίο πέρασε και από τη μικρή οθόνη, ως σχολιαστής στο υπερσυντηρητικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox News. Έγινε γνωστός για το εξαιρετικά τραχύ στιλ του. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του περίφημου Πανεπιστημίου Yale υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις κατά το παρελθόν με σημαντικότερες εκείνη του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τον έλεγχο των εξοπλισμών και τη διεθνή ασφάλεια.

Είναι ακόμα και σήμερα υψηλόβαθμο στέλεχος του πολύ σημαντικού συντηρητικού think tank American Enterprise Institute και Πρόεδρος (Chairman) του επίσης συντηρητικού think tank Gatestone Institute, το οποίο εστιάζει κυρίως στα ζητήματα του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Τον αποκαλούν «γεράκι» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς ήταν ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου στο Ιράκ το 2003. Είναι, μάλιστα, από τους λίγους που ακόμα και σήμερα υπερασπίζονται με θέρμη την απόφαση της Προεδρίας Μπους για την εισβολή και ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, παρά τα δραματικά αποτελέσματα που είχε τόσο για τους Ιρακινούς όσο και για τα αμερικανικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή.

Ανήκει στην ομάδα των νεοσυντηρητικών, οι οποίοι υποστηρίζουν έντονα τόσο την μονομερή παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία όσο και την αμέριστη υποστήριξη του Ισραήλ. Αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη επιφύλαξη την ΕΕ, την οποία χαρακτηρίζει ως αφύσικο συνονθύλευμα κυρίαρχων εθνικών κρατών που έχουν μεταβιβάσει την εθνική τους κυριαρχία στους «ευρωκράτες» των Βρυξελλών. Έχει ταχθεί υπέρ της ακύρωσης της συμφωνίας για τα πυρηνικά του Ιράν. Σε πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο του Αmerican Enterprise Institute, μάλιστα, υποστήριξε την αναγκαιότητα προληπτικού πλήγματος εναντίον της Βορείου Κορέας.

Ο «εντυπωσιακός» στρατηγός

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Τζέιμς Μάτις είναι επίσης ένα από τα κεντρικά πρόσωπα στην κυβέρνηση Τραμπ και από τους επικριτές του Βλαντίμιρ Πούτιν, τον οποίο έχει κατηγορήσει ότι «προσπαθεί να διασπάσει το ΝΑΤΟ». Το ίδιο αδιάλλακτος εμφανίζεται και με την Κίνα, για την οποία έχει πει ότι «καταστρέφει την εμπιστοσύνη» στις σχέσεις της με τους γείτονές της. Από την άλλη πλευρά, όμως, πρόκειται για στρατηγό εν αποστρατεία, ο οποίος έχει περάσει από το Γενικό Επιτελείο και έχει υπάρξει επικεφαλής αποστολών στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Η πείρα του ως επαγγελματία στρατιωτικό τον έχει διδάξει να υπολογίζει ψυχρά τον συσχετισμό δυνάμεων και να μην άγεται και φέρεται από ιδεοληψίες.

Δεν είναι τυχαίο πως στην πρόσφατη κρίση με τη Ρωσία, ήταν αυτός, συνεπικουρούμενος από τον αρχηγό του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ, που άσκησε όλη του την επιρροή για να αποτρέψει ένα μαζικό πλήγμα εναντίον του συριακού καθεστώτος. Όχι μόνο επειδή εμμέσως έδειξε πως έτρεφε πολλές αμφιβολίες για το εάν ο Άσαντ έριξε χημικά, αλλά κυρίως επειδή θεωρούσε τυχοδιωκτισμό και παιχνίδι με τη φωτιά να αγνοηθεί η ξεκάθαρη προειδοποίηση του Πούτιν.

Ο Τραμπ έχει γράψει για εκείνον στον προσωπικό λογαριασμό του στο Twitter μετά την πρώτη συνάντηση τους: «Ήταν πολύ εντυπωσιακός χθες. Αληθινός στρατηγός». Με 44 χρόνια υπηρεσίας, ο Ματίς ήταν επικεφαλής στρατιωτικής δύναμης στο νότιο Αφγανιστάν το 2001 και ενός τάγματος πεζοναυτών την εποχή της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, το 2003. Έχει κερδίσει το προσωνύμιο «Mad Dog» («Τρελό Σκυλί») και ηγήθηκε των αμερικανικών δυνάμεων στη μάχη της Φαλούτζα το 2004, η οποία ήταν μία από τις πιο αιματηρές στον ιρακινό πόλεμο. Το 2005 προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων όταν δήλωσε «ότι έχει πλάκα να πυροβολείς κάποιους ανθρώπους».

Ο πρώην διευθυντής της CIA

Ειδικά στην παρούσα φάση, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την επιρροή και τον ρόλο του νέου υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Ο νέος επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας έχει εξαπολύσει πυρά κατά της Ρωσίας, κατηγορώντας την ότι ενεργεί επιθετικά και χαρακτηρίζοντάς την «κίνδυνο για τη χώρα μας». Ένθερμος υποστηρικτής και πρόσωπο εμπιστοσύνης του Αμερικανού προέδρου, καθώς και οπαδός του συντηρητικού δεξιού πολιτικού κινήματος «Κίνημα του Τσαγιού» (Tea Party), ο 54χρονος πρώην διευθυντής της CIA θα έχει σημαντικό λόγο στις επόμενες κινήσεις των ΗΠΑ στη Συρία.

Ο Πομπέο έχει αποφοιτήσει από τη στρατιωτική ακαδημία West Point και τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Έχει εκπροσωπήσει την πολιτεία του Κάνσας στη Βουλή των Αντιπροσώπων από το 2011 μέχρι και τις αρχές του 2017, όταν και μετακόμισε στο «τιμόνι» της CIA. Επιπλέον, η Washington Post τον περιγράφει ως τον άνθρωπο με τη μεγαλύτερη πίστη στον Τραμπ.

Αν και τον αποκαλούν «γεράκι», ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει αβάσιμο τον χαρακτηρισμό που του αποδίδεται, δηλώνοντας ένθερμος υποστηρικτής της διπλωματίας. Τα προοδευτικά αμερικανικά μέσα, όμως, υποστήριζαν ότι στην κρίσιμη στιγμή δεν θα δίσταζε να «σπρώξει» τον Αμερικανό πρόεδρο προς την κατά μέτωπο επίθεση. Προς το παρόν, πάντως, δεν έχει αποσαφηνισθεί ο ρόλος του στην πρόσφατη κρίση με τη Ρωσία. Πιθανότατα, θα ακολούθησε τη γραμμή Τραμπ, ο οποίος έδειξε ότι ήθελε να αποφύγει μία μετωπική σύγκρουση με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το Αμερικανικό Πεντάγωνο επιδιώκει να ενισχύσει μέχρι και 65.000 μέλη μιας «δύναμης που συνεργάζεται με τις Η.Π.Α. στη Συρία», συμπεριλαμβανομένων των Μονάδων Προστασίας του Κουρδικού Λαϊκού Προγράμματος (YPG), σύμφωνα με την πρόταση προϋπολογισμού για το οικονομικό έτος 2019, παρά το γεγονός πως ο πρόεδρος Donald Trump, για δεύτερη φορά επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι σχεδιάζει την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία.

Στην πρόταση που υποβλήθηκε στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών για έγκριση τον Φεβρουάριο, το Πεντάγωνο ζήτησε 300 εκατομμύρια δολάρια για να εξοπλίσει και να εξοπλίσει τους εταίρους του στη Συρία για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε. Περίπου 250 εκατομμύρια δολάρια ζητήθηκαν επίσης για την οικοδόμηση μιας δύναμης «συνοριακής ασφάλειας» στη Συρία.

Η πλήρης έκθεση, του Οργανισμού Αναδιάρθρωσης Εξωτερικών Δράσεων (CTEF) ζητά ζητά για την καταπολέμηση του ISIS να στηρίξει και να εξοπλίζει 30.000 άνδρες για τη διεξαγωγή συνεχιζόμενων αποστολών μάχης ενάντια στο ISIL στη μέση κοιλάδα του ποταμού Ευφράτη και 35.000 ανδρών σαν «δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας» σε απελευθερωμένες περιοχές σε ολόκληρη τη χώρα.

Η Τουρκία θεωρεί το YPG τρομοκρατική ομάδα λόγω των συνδέσεών της με το απαγορευμένο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK).

«Για να πετύχουμε τους αμερικανικούς στρατιωτικούς στόχους, η γενεσιουργός δύναμη των συμμάχων στη Συρία θα αποτελείται από τοπικές δυνάμεις που είναι δημογραφικά αντιπροσωπευτικές, κατάλληλα ελεγμένες, εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες για να εξασφαλίσουν ένα ασφαλές περιβάλλον και ικανές να αντιμετωπίσουν το ISIS». , χρησιμοποιώντας ένα άλλο ακρωνύμιο για το ISIL, αναφέρεται στην έκθεση του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με την πρόταση, το Πεντάγωνο σχεδιάζει να διαθέσει 162,6 εκατομμύρια δολάρια από τα 300 εκατομμύρια δολάρια για τα όπλα, τον εξοπλισμό και τα οχήματα, 8 εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη της βασικών αναγκών, παρέχοντας βασικές ανθρωπιστικές ανάγκες, 28 εκατομμύρια δολάρια για τα έξοδα μεταφοράς και στρατοπέδευσης και 101,5 εκατομμύρια δολάρια για επιχειρησιακή υποστήριξη .

Μεταξύ των όπλων που σχεδιάζονται για αποστολή περιλαμβάνονται 25.000 αυτόματα όπλα AK-47, 1.500 ελαφριά πολυβόλα, 500 βαριά πολυβόλα, 400 πυραύλους RPG-7, 95 τυφέκια ελεύθερου σκοπευτή, 20 οβίδες 60 χιλ. και 60 οβίδες 120 χιλ.

Μαζί με το συνολικό κόστος των 47 εκατομμυρίων δολαρίων, το Πεντάγωνο ζήτησε επιπλέον 24 εκατομμύρια δολάρια για τα πυρομαχικά αυτών των όπλων.

Οι Η.Π.Α. υποστήριξαν εδώ και καιρό το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδικής Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και την ένοπλη στρατιωτική του πτέρυγα, το YPG, στην καμπάνια κατά του Ισλαμικού Κράτους, πολιτική που έφερε αντιμέτωπες τις ΗΠΑ με την Τουρκία.

Η αποκάλυψη προκάλεσε νέες τουρκικές διαμαρτυρίες προς τις ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Απρ 2018


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Πολλοί είναι αυτοί, μέσα και έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι μετά την επίθεση στη Συρία, ασκούν κριτική στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ και την κυβέρνησή του, για έλλειψη στρατηγικής στη Συρία. Σε σχετικό άρθρο μου και εγώ αναρωτήθηκα για το εάν υπάρχει στρατηγική.

Παρόλα αυτά μια προσεκτική ανάλυση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει στρατηγική και εφαρμόζεται μεθοδικά.

Ο προηγούμενος Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, είχε μεγαλεπήβολους στόχους που απέτυχε να υλοποιήσει. Ήθελε την αποχώρηση του Άσαντ. Ήθελε να φύγει η Ρωσία από τη Συρία. Ήθελε να προωθήσει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα με την καταστροφική πολιτική της Αραβικής Άνοιξης. Προωθούσε τους διεθνείς οργανισμούς και το διεθνές δίκαιο. Ήταν μεγάλος στα λόγια και ανύπαρκτος στις πράξεις και όσες έκανε ήταν καταστροφικές.

Σε αντίθεση ο Πρόεδρος Τράμπ δεν έχει μεγαλεπήβολους στόχους. Παρά τη γλώσσα στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, δεν υπήρξε ποτέ πραγματική προοπτική ο Πρόεδρος να δεσμευτεί από τους περιορισμούς της. Επίσης, δεν υπήρχε εύλογη βάση για να πιστέψουμε ότι οι εξαγγελίες του πρώην Υπουργού Εξωτερικών, Ρέξ Τίλερσον, για τη Συρία θα πραγματοποιούνταν.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν φαίνεται να πιστεύει στην προώθηση της δημοκρατίας. Δεν πιστεύει στην οικοδόμηση έθνους. Δεν πιστεύει ότι τα θύματα της τρομοκρατίας και των ταπεινών κυβερνήσεων αξίζουν το καταφύγιο ή την υποστήριξη της Αμερικής. Δεν πιστεύει σε διεθνείς οργανισμούς ή διεθνές δίκαιο. Πιστεύει στο εθνικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες στις στρατηγικές του Ομπάμα και του Τράμπ, για τη Μέση Ανατολή. Και οι δύο θέλουν να χρησιμοποιούν αμερικανική στρατιωτική δύναμη ελεύθερα και φειδωλά. Δεν αισθάνονται άνετα με την παρατεταμένη διάρκεια στήριξης των νεοσύστατων κυβερνήσεων και την οικοδόμηση ικανοτήτων των εταίρων. Και οι δύο υποβαθμίζουν την αμερικανική υποστήριξη για σταθερό διεθνισμό, υπογραμμίζοντας το εγχώριο κόστος της ξένης εμπλοκής.

Οι επικριτές του Αμερικανού Προέδρου και της κυβέρνησής του δεν του αποδίδουν αυτά που αρμόζουν. Έχει στρατηγική για τη Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η στρατηγική του είναι η μείωση της εμπλοκής των ΗΠΑ, και η πίεση για ανάληψη της ευθύνης των εξελίξεων στην περιοχή από τα κράτη της περιοχής. Και στο τέλος η δύναμη θα είναι αυτή που θα καθορίσει τα αποτελέσματα.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, δεν έχει δεσμεύσεις και ευαισθησίες (με εξαίρεση το Ισραήλ) στα κράτη της περιοχής, και επιδιώκει να είναι πιστός φίλος , χωρίς να δεσμεύεται διαχρονικά. Δεν επηρεάζεται από τον τύπο διακυβέρνησης χωρών. Μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να ευνοήσει αυταρχικούς ηγέτες και δημοκρατικούς ηγέτες.

Όλα τα παραπάνω στις διεθνείς σχέσεις αποκαλούνται Ρεαλισμός και πιο συγκεκριμένα μιας παραλλαγής του που αποκαλείται “υπεράκτια εξισορρόπηση”, καθώς επιδιώκει να αποσύρει δυνάμεις από την περιοχή.

Η μοναδική εξαίρεση που κάνει από τον ψυχρό ρεαλισμό είναι η ευαισθησία του στις εικόνες τραγωδίας και δεινών. Περιστασιακά διακρίνεται από έναν συναισθηματισμό και αποφασίζει να δράσει όταν βλέπει, όπως στη Συρία, εικόνες από αθώα θύματα επίθεσης με χημικά όπλα. Αυτό το έπραξε χωρίς να το αφήσει να διαταράξει τη στρατηγική του. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δέσμευση για αλλαγή του φρικτού και προβλέψιμου αποτελέσματος του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Πρόκειται για μια στενά περιορισμένη δράση έτσι ώστε αποφύγει τη συμμετοχή του Ιράν ή της Ρωσίας.

Την ίδια στιγμή παρήγαγε ένα αποτέλεσμα συνεργασίας με τους συμμάχους (Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία), για να επιβάλλει την εφαρμογή του διεθνούς κανόνα απαγόρευσης χρήσης χημικών όπλων. Αυτό είναι κάτι που ο Μπαράκ Ομπάμα, ο προωθητής των διεθνών κανόνων και οργανισμών, και ο μεγάλος υποστηρικτής της μη διασποράς τέτοιων όπλων, παρίστανε ότι έκανε.

Μπορεί το μήνυμα του Προέδρου να είναι δυσνόητο, από τη στιγμή που λέει ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα είναι διαρκείς. Την ίδια στιγμή ο Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός, Τζέημς Μάτις, λέει ότι επρόκειτο για δράση μια και έξω και η πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χάλει, μοιράζει τη διαφορά λέγοντας ότι οι ΗΠΑ, είναι, “κλειδωμένες και οπλισμένες”, έτοιμες να επαναλάβουν τις επιχειρήσεις ένα υπάρξει ξανά χρήση χημικών όπλων.

Πρόκειται για μια κλασική τακτική μηνύματος περιορισμένης πρόθεσης, την ίδια στιγμή που επιδιώκεται μέγιστη αποτροπή.

Ο Πρόεδρος Τράμπ, παίρνει ρίσκα που ο Ομπάμα, δεν θα έπαιρνε ποτέ. Ποτέ ο Ομπάμα δεν εγκάλεσε το Ιράν για τις παραβιάσεις των περιορισμών του ΟΗΕ, στα προγράμματα πυραύλων, για την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή και διεθνώς, για τις απειλές όσο αφορά την ελεύθερη διέλευση πλοίων στα Στενά του Χορμούζ, και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποτέ δεν εγκάλεσε τη Ρωσία στη Συρία.

Αντίθετα ο Ντόναλντ Τράμπ, έχει προχωρήσει σε δύο επιθέσεις στη Συρία, πολύ κοντά σε ρωσικά στρατεύματα. Επέτρεψε σε αμερικανικές δυνάμεις να επιτεθούν σε δυνάμεις μισθοφόρων Ρώσων. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση του προειδοποίησε τους Ρώσους για τις επερχόμενες επιθέσεις, για να μειώσει το ρίσκο αναβάθμισης της σύγκρουσης ή ατυχήματος. Μπορεί λόγω της προειδοποίησης να υπήρξε μείωση της επιτυχίας των επιθέσεων, αλλά ήταν μια υπεύθυνη κίνηση και ζύγισμα ρίσκου και κέρδους.

Αυτή η τακτική είναι εντελώς διαφορετική από του Ομπάμα, ο οποίος αυτοαποθαρρύνονταν. Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του, παίρνουν ελεγχόμενα ρίσκα. Ο κ. Ομπάμα δημιουργούσε ψεύτικες ελπίδες. Ο Τράμπ, δεν δημιουργεί ελπίδες.

Τελικά, ότι και να πιστεύουν και να λένε οι επικριτές του, έχει στρατηγική. Εξετάζει προσεκτικά και διαχειρίζεται το ρίσκο, για να επιτύχει τους στόχους του.

* Ο Δημήτρης Απόκης, είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, μέλος του The International Institute of Strategic Studies, και διετέλεσε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, και το Πεντάγωνο, στην Ουάσιγκτον.
HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην Συρία για την ώρα φαίνεται να έχει τελειώσει. Ο πρόεδρος Τράμπ δείχνει ναι έχει λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του τις Ρωσικές προειδοποιήσεις και αν και πολύ θα ήθελε να διώξει τον Μπασάρ Αλ Άσαντ- το ζώο όπως τον αποκάλεσε- διστάζει. Στην Ελλάδα ωστόσο, η συζήτηση γύρω από την αμερικανική επέμβαση δίχασε και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Αν και η ΝΔ επικρότησε την επιχείρηση, παρά πολλοί, η πλειοψηφία στον λεγόμενο πατριωτικό χώρο και την λαϊκή δεξιά, τάχθηκαν ανοιχτά με τον μέρος του Σύρου προέδρου.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για την περίπτωση των Ελλήνων οπαδών Τράμπ καθώς και για μερικά ακόμα σημεία που και αυτή η κρίση ανέδειξε.

Κατ’ αρχάς να πω ότι υπήρξα και εγώ από αυτούς που υποστήριξαν τον Τράμπ κατά τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές. Χωρίς όμως γραφικότητες και με αρκετές επιφυλάξεις διότι είναι γνωστό ότι ο εκάστοτε πρόεδρος ελέγχεται από διάφορα λόμπι και συμφέροντα. Οι Τραμπικοί αντιθέτως ισχυρίζονταν ότι ο αυτοκράτορας (ναι έτσι αποκαλούσαν τον βαψομαλλιά Τράμπ) θα είναι ανελέητος και ότι η περίοδος της προεδρίας του θα αποδειχθεί κοσμοϊστορική. Οι ίδιοι άνθρωποι που ωρύονταν όταν ο Ομπάμα στήριζε τον FSA (Free Syrian Army)και την λεγόμενη αραβική άνοιξη, σήμερα, βασιλικότεροι του βασιλέως, επικροτούν κάθε κυβίστηση του βαψομαλλιά προέδρου που βγήκε με σύνθημα ''πρώτα η Αμερική''. Και είναι πολύ αστείο να βλέπεις τους ψηφοφόρους του Τράμπ στις ΗΠΑ να είναι εναντίον κάθε ανάμειξης στην Συρία αλλά τους Έλληνες οπαδούς του να υπερθεματίζουν. Ό, τι πει ο πρόεδρος από τους Έλληνες Τραμπικούς. Ο πρόεδρος και το ΝΑΤΟ ξέρουν. Οι Τραμπικοί έχουν ξεπεράσει σε αμερικανοραγιαδισμό ακόμα και τον αείμνηστο Πιπινέλη.

Αρκετοί εξ αυτών θεωρούν ότι δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο από το ΝΑΤΟ ( πριν από λίγες μέρες ο Στόλτενμπεργκ δήλωσε ότι οι διαφορές Ελλάδος - Τουρκίας δεν αφορούν το ΝΑΤΟ) και απαιτούν να έχουμε εντονότερη παρουσία και συμμετοχή, θυμίζοντας έντονα κάποιους Σημιτικούς που την εποχή που το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την ορθόδοξη Σερβία αρθρογραφούσαν υπέρ της ενεργούς συμμετοχής μας στους βομβαρδισμούς. Τελευταίο τέτοιο παράδειγμα ήταν ο Βενιζέλος που ήθελε να κλέψει την δόξα από τον πρόεδρο Ομπάμα βομβαρδίζοντας μόνος του τον Άσαντ, αν αυτό ήταν δυνατόν. Τότε κάποιοι λοιδορούσαν, ενώ σήμερα συμφωνούν. Αλλά είπαμε, τότε ήταν ο Ομπάμα, όχι ο Τράμπ...

Κάποιοι, ειδικά στον χώρο της δεξιάς, έχουν την τάση να παίρνουν πάντα το μέρος του ισχυρού. Όχι του δίκιου αλλά της ισχύος που από μόνης της παράγει δίκαιο. Ένας συνδυασμός κακοχωνεμένου νιτσεϊσμού μαζί με εκατοντάδες ώρες θέασης αμερικανικών ταινιών ράμπο σε φέρνουν σε αυτή την πνευματική κατάσταση. Ίσως να φταίνε και παιδικά βιώματα. Ας πούμε στις απόκριες η μαμά τους τους έντυνε καουμπόηδες και τώρα ταυτίζονται με τον καουμπόι βαψομαλλιά Ντόναλντ. Η άποψη τους - ναι το διαβάσαμε και αυτό- ότι όποιος πει κάτι κακό για ΝΑΤΟ, Ντόναλντ, ΗΠΑ, είναι αριστερός είναι γραφική όσο και μια ομιλία του Κουτσούμπα, στην ΚΕ του ΚΚΕ, για τα εξηνταπέντε χρόνια από τον θάνατο του Στάλιν.

Λοιπόν, είναι ώρα να πούμε μια μεγάλη αλήθεια: δεν είναι και τίποτα σπουδαίο ο Ντόναλντ Τράμπ. Ένας αλλοπρόσαλλος τύπος είναι με αδυναμία στις βίζιτες και στα χάμπουργκερ. Πολιτικό ιδεολογικό υπόβαθρο μηδέν. Και οι λίγοι καλοί που είχε μαζί του έφυγαν ή τους έφυγε αυτός. Κουμάντο στον Λευκό οίκο κάνει το ζεύγος Κούτσνερ.

Επιπλέον και αυτό: οι ΗΠΑ διέλυσαν τρία κράτη στην Μ. Ανατολή με την πολιτική τους. Αυτό το πληρώνουμε σήμερα εμείς και ολόκληρη η Ευρώπη που υποδέχεται αλλεπάλληλα μεταναστευτικά κύματα. Είτε με Ομπάμα είτε με Τράμπ η πολιτική των ΗΠΑ είναι προσανατολισμένη σταθερά στον κατακερματισμό των κρατών της Μέσης Ανατολής. ΟΙ ΗΠΑ είναι που χρηματοδότησαν και εξόπλισαν τον FSA. Κάποια στιγμή είδαν ότι το φίδι που εξέθρεψαν απειλούσε να δαγκώσει και τους ίδιους και αναγκάστηκαν να πολεμήσουν το ισλαμικό κράτος, την πιο ακραία εκδοχή του FSA. Αλλά ποτέ δεν ενέκριναν την παραμονή του προέδρου Άσαντ στην εξουσία. Ο πρόεδρος Άσαντ όμως ήταν και είναι εγγύηση ασφάλειας για τους χριστιανούς αδελφούς μας. Και τον Άσαντ στήριξε από την αρχή και σταθερά η Ρωσία.

Ο Τράμπ που θα έδινε συντριπτικό χτύπημα στην παγκοσμιοποίηση είναι -προς τέρψιν Κουμουτσάκου- σύμμαχος με την Μέι που πασχίζει να κάνει γαργάρα το Brexit και τον νεοταξίτη υπάλληλο της παγκόσμιας τραπεζικής ολιγαρχίας, Εμανουέλ Μακρόν. Η Δύση για ακόμη μια φορά υπονομεύει την Ευρώπη. Πρόκειται για δυο διαφορετικά πράγματα, αυτό είναι κάτι που πολλοί μπερδεύουν. Άλλο Δύση, άλλο Ευρώπη. Δύση είναι οι χώρες του ατλαντικού, χώρες στις οποίες επικράτησε ο αγγλοσαξωνικός προτεσταντισμός και οι φιλελεύθερες αρχές της Γαλλικής επανάστασης. Με μια λέξη: Δύση είναι ο ατλαντισμός. Ο ατλαντισμός όχι μόνο κρατάει δέσμια την Ευρώπη αλλά την υπονομεύει.

Γιώργος Σταφυλάς
AntiNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ακόμη χειρότερη και από τον Ψυχρό Πόλεμο είναι η σημερινή κατάσταση των αμερικανορωσικών σχέσεων. Την εκτίμηση αυτή διατύπωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ με συνέντευξή του στο BBC, τονίζοντας ότι την περίοδο του διπολισμού ΗΠΑ -ΕΣΣΔ υπήρχαν, τουλάχιστον, κανάλια επικοινωνίας που τείνουν να εκλείψουν σήμερα.

Στην ίδια συνέντευξη, ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας αρνήθηκε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του, που βρίσκονται στη Συρία, έχουν αλλοιώσει τις ενδείξεις στην Ντούμα, στον χώρο όπου σύμφωνα με αμφισβητούμενες καταγγελίες εκδηλώθηκε επίθεση από το καθεστώς Ασαντ με χημικά αέρια, στις 9 Απριλίου. Επιπλέον, αμφισβήτησε ζωηρά τους ισχυρισμούς των Δυτικών περί χρήσης χημικών όπλων από τη Δαμασκό. «Δεν θέλω να είμαι αγενής με τους αρχηγούς άλλων κρατών, αλλά οι ηγέτες των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν προσκόμισαν άλλες αποδείξεις από αναφορές του Τύπου και μέσων κοινωνικής δικτύωσης», δήλωσε ο Σεργκέι Λαβρόφ.

Χθες, οι επιθεωρητές του Οργανισμού για την Κατάργηση των Χημικών Οπλων δεν κατέστη δυνατό να επισκεφθούν την Ντούμα, παρότι βρίσκονταν ήδη δύο ημέρες στη Συρία. Ο κυβερνητικός στρατός του προέδρου Ασαντ υποστήριξε ότι η κατάσταση στην περιοχή από πλευράς ασφαλείας δεν επιτρέπει ακόμη την επίσκεψη των διεθνών επιθεωρητών. Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι έκαναν λόγο για αναζωπύρωση συγκρούσεων μεταξύ του κυβερνητικού στρατού και ενόπλων αντικαθεστωτικών στην ίδια περιοχή. Στην Ουάσιγκτον, η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου Σάρα Σάντερς δήλωσε ότι η αμερικανική κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο νέων κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας και ότι οι σχετικές αποφάσεις θα ανακοινωθούν σύντομα. Τέλος, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προειδοποίησε ότι, αν συνεχιστεί η ίδια επιθετική γραμμή από την Ουάσιγκτον, «θα επικρατήσει το χάος στις διεθνείς σχέσεις».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Gideon Rachman

«Αποστολή εξετελέσθη» ήταν το λακωνικό, κοινότυπο, μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ, μετά τις πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία την προηγούμενη εβδομάδα. Αλλά είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς την «αποστολή» της Αμερικής στη Συρία, πόσο μάλλον να την εκπληρώσει.

Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε ζητήματα που πρέπει να εξετάσουν οι αξιωματούχοι. Το πρώτο και πιο ειδικό είναι η χρήση χημικών όπλων. Το δεύτερο είναι το μέλλον της ίδιας της Συρίας. Το τρίτο είναι το μέλλον της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το τέταρτο είναι η Ρωσία. Το πέμπτο είναι η θέση των ΗΠΑ ως της μοναδικής υπερδύναμης του πλανήτη.

Επισήμως, η επέμβαση στην Συρία αφορούσε μόνο το πρώτο ζήτημα, τα χημικά όπλα. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο στενά προσδιορισμένη ήταν η αποστολή. Οι επιθέσεις είχαν σαν στόχο να στείλουν ένα μήνυμα για την αποφασιστικότητα και την σημασία της Δύσης, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο εμπλοκής σε έναν ευρύτερο πόλεμο.

Αυτό το αντιφατικό μήνυμα σημαίνει πως κανένα από τα ευρύτερα ζητήματα στην Συρία δεν πρόκειται να επιλυθεί σύντομα. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, με όλες τις φρικιαστικές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο κίνδυνος να κλιμακωθεί σε μια πιο ευρεία σύγκρουση παραμένει.

Υπάρχει κάτι το ιδιόμορφο στην εμμονή της Δύσης για τα χημικά όπλα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν πεθάνει στη Συρία. Ελάχιστοι από αυτούς ήταν θύματα επίθεσης με χημικά όπλα. Μήπως τελικά το μήνυμα είναι πως δεν πειράζει αν σκοτώνονται Σύροι, αρκεί να μην γίνεται με ένα συγκεκριμένο είδος όπλου; Υπάρχει ο κίνδυνος ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα.

Το επιχείρημα πως τα χημικά όπλα απαιτούν ειδική μεταχείριση βασίζεται στο ότι απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες. Αν η απαγόρευση αυτή αγνοηθεί, οι πόλεμοι θα μπορούσαν να λάβουν τρομακτικές διαστάσεις. Η διεθνής απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων είναι ένας από τους κανόνες που συγκροτούν το «διεθνές σύστημα κανόνων» που η Δύση δηλώνει αποφασισμένη να προστατεύσει.

Αλλά ακόμα και αν τα χημικά όπλα πρέπει όντως να αντιμετωπίζονται ως κάτι πιο σημαντικό από τις υπόλοιπες φρικαλεότητες που έχουν χρησιμοποιηθεί στη Συρία – τους θαλάμους βασανιστηρίων, τις βόμβες-βαρέλι και τα συμβατικά πυροβόλα όπλα - δεν είναι ξεκάθαρο κατά πόσον η στρατιωτική δράση αυτού του Σαββατοκύριακου θα σταματήσει την χρήση τους. Οι επιθέσεις τις κυβέρνησης Τραμπ την προηγούμενη χρονιά δεν κατάφεραν να πετύχουν τον στόχο αυτό.

Όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, το μέλλον της Συρίας, η πολιτική των ΗΠΑ δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση από ότι κατά την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα. Ο κ. Τραμπ υποστήριζε ότι ο μόνος σημαντικός στόχος είναι η ήττα του ISIS. Μόλις μερικές ημέρες πριν την επίθεση με χημικά όπλα, ο πρόεδρος μέχρι που ανακοίνωσε ότι θέλει ν αποχωρήσουν από τη Συρία όλοι οι Αμερικανοί στρατιώτες. Λίγες ημέρες αργότερα, έδωσε την έγκριση για στρατιωτική επίθεση.

Η πραγματικότητα ωστόσο παραμένει πως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους δεν θα καταβάλλουν συντονισμένες προσπάθειες για να ρίξουν τον κ. Άσαντ. Κατανοούν τους στρατιωτικούς κινδύνους που ενέχει μια δυτική επέμβαση και φοβούνται ότι το καθεστώς Άσαντ μπορεί να αντικατασταθεί από κάτι χειρότερο.

To αποτέλεσμα είναι πως η πορεία του πολέμου στην Συρία δύσκολα θα αλλάξει, με την συριακή κυβέρνηση να ανακτά με την στήριξη της Ρωσίας και του Ιράν τον έλεγχο της χώρας.

Μια νίκη της συριακής κυβέρνησης μπορεί τουλάχιστον να οδηγήσει στο τέλος του πολέμου. Αλλά αρκετές τοπικές δυνάμεις είναι δυσαρεστημένες με τον διαφαινόμενο πολιτικό συμβιβασμό, κάτι που σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν αντάρες ή θα παρέμβουν οι ίδιες.

Ειδικότερα, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία έχουν ανησυχήσει από την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στη Συρία. Την περασμένη εβδομάδα, το Ισραήλ βομβάρδισε μια ιρανική βάση εντός της Συρίας. Εν τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αποτρέψει την δημιουργία ενός κουρδικού θύλακα στο συριακό έδαφος. Από την στιγμή που οι Κούρδοι είναι σημαντικοί Αμερικανοί σύμμαχοι, αυτό έχει οδηγήσει σε μια σύγκρουση των Τούρκων με κουρδικές δυνάμεις που στηρίζονται από τις ΗΠΑ. Όλα αυτά τα αντικρουόμενα τοπικά συμφέροντα σημαίνουν πως δεν θα υπάρξει σύντομα ειρήνη στη Συρία.

Η επέμβαση της Ρωσίας εκ μέρους της κυβέρνησης Άσαντ έχει επίσης αυξήσει τις πιθανότητες μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε αμερικανικές και ρωσικές δυνάμεις. Λίγο πριν τις επιθέσεις των ΗΠΑ στη Συρία, η ρωσική τηλεόραση εξέδωσε καταστροφολογικές προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου. Όπως αποδείχθηκε, οι επιθέσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας ήταν προσεκτικά σχεδιασμένες για να ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα να σκοτωθούν Ρώσσοι.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως οι εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσία και στη Δύση κλιμακώνονται και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Δύσης αναμένουν πως τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα τους ερχόμενους μήνες. Ωστόσο, δεδομένου του κινδύνου μιας κανονικής στρατιωτικής σύγκρουσης, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους θα προσπαθήσουν να μην κάνουν τη Συρία το κεντρικό μέτωπο σε οποιαδήποτε κόντρα με το Κρεμλίνο.

Αντίθετα, οι προσπάθειες της Δύσης θα συνεχίσουν να εστιάζουν σε οικονομικές κυρώσεις σαν και αυτές που επέφεραν μεγάλο πλήγμα στο ρούβλι και στη ρωσική χρηματιστηριακή αγορά την προηγούμενη εβδομάδα.

Η μάχη με τη Ρωσία υπογραμμίζει τον βαθμό στον οποίο η Συρία έχει μετατραπεί σε ένα κρίσιμο τεστ για την ισχύ των ΗΠΑ. Η αποτυχία του κ. Ομπάμα να διαφυλάξει την κόκκινη γραμμή για την χρήση χημικών όπλων στη Συρία ερμηνεύτηκε σε όλο τον κόσμο ως μια ένδειξη της υποχώρησης της Αμερικής. Είναι εν μέρει για το λόγο αυτό που το κατεστημένο της Ουάσιγκτον ήθελε να δει την κυβέρνηση Τραμπ να αναλαμβάνει δράση τη φορά αυτή.

Αλλά καθώς θα γίνεται ξεκάθαρο πως οι πυραυλικές επιθέσεις αυτού του Σαββατοκύριακου έκαναν ελάχιστα για να αλλάξουν την πορεία του συριακού πολέμου, τόσο θα ξεθωριάζει η συμβολική τους σημασία.

Εν τω μεταξύ, υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως η Αμερική του κ. Τραμπ είναι ένας απρόβλεπτος και χαοτικός εταίρος. Ένας βομβαρδισμός της Συρίας κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, ούτε και την αίσθηση πως φθίνει η ισχύς των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το επίγειο θέατρο πολέμου στην Συρία έχει εξελιχθεί σε πεδίο δράσης διαφόρων ομάδων επιδοτούμενων «ισλαμοκανίβαλων», ποικίλων αποχρώσεων, που αγωνίζονται να εξασφαλίσουν γεωγραφικούς τομείς επιρροής, αν όχι κατοχής.

Μία ακόμη μεγάλη και σοβαρή χώρα της Μέσης Ανατολής έχει ντε φάκτο διαμελιστεί. Και οι λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις» του πλανήτη κατατρώνε τις σάρκες της, δημιουργώντας στρατιές προσφύγων για να εξασφαλίσουν το μερτικό τους.

Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι σε όλη αυτή την χαοτική κατάσταση η μοναδική «συνεννοήσιμη» συνιστώσα για τον πολιτισμένο κόσμο είναι η αμυνόμενη κυβερνητική παράταξη του Μπασάρ Αλ Ασαντ. Του ηγέτη δηλαδή που βάλθηκαν να ανατρέψουν με το ζόρι οι αρχιτέκτονες της ολέθριας «Αραβικής Ανοιξης», όπως ακριβώς τον Μουμπάρακ, τον Καντάφι και τον Σαντάμ, χωρίς να συνυπολογίσουν, ούτε στο ελάχιστο τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό και το αντιδυτικό μένος των δυνάμεων που αναδείχθηκαν ως «διάδοχη κατάσταση».

Η πυραυλική επίθεση «τιμωρίας» των…ανθρωπιστικών κυβερνήσεων της Δύσης ήταν πρωτίστως μία κίνηση συμβολικής σημασίας. Ένα χτύπημα…μούφα, που θα έλεγαν και τα πιτσιρίκια, με μια αφορμή επίσης…μούφα, καθώς στο Συριακό κολαστήριο είναι πολύ σχετικό το ποιος κάνει χρήση όπλων μαζικής εξόντωσης.

Δυστυχώς ο Τράμπ μέσα στην αγωνία του να αποδείξει ότι δεν στήριξε την εκλογή του σε «ρωσικό δάκτυλο», υπέκυψε στις επιταγές του στρατιωτικο-διπλωματικού κατεστημένου των ΗΠΑ, που εξακολουθεί να ελέγχεται από το σύστημα Κλίντον, αλλά και των μεγάλων αμερικανικών μέσων ενημέρωσης που εμφορούνται από άκρως εχθρικές προς τη Μόσχα αντιλήψεις «παγκοσμιοποίησης» τύπου Σόρος.

Ευτυχώς, από την άλλη πλευρά, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν τόλμησε να τραβήξει το σχοινί με μία γενικευμένη επίθεση κατά ρωσικών στρατιωτικών στόχων, καθώς έχει αντιληφθεί ότι ο Πούτιν δεν αστειεύεται.

Το τραγικό της ιστορίας είναι όλη αυτή η ανατροφοδότηση μιας άκρως ψυχροπολεμικής ατμόσφαιρας από τον γερμανοκρατούμενο εσμό των Βρυξελλών, όλους αυτούς τους υπαλλήλους της Καγκελαρίας και φυσικά την ίδια (και απαράλλαχτη) γερμανική ηγεσία. Στην παγίδα, ως μη όφειλε, εκτός από την αδύναμη (και εν πολλοίς ασήμαντη) Γαλλία έπεσε και η Βρετανία σε μια προσπάθεια να εξιλεωθεί, για το Brexit παρότι η συντριπτική πλειονότητα των Βρετανών τάσσεται ξεκάθαρα κατά της ανάμιξης στη Συρία.

Είναι πολύ επικίνδυνη η αναχρονιστική αναβίωση της «Ρωσοφοβίας» που λανσάρουν πρωτίστως οι Γερμανοί και μάλιστα για μία υπόθεση, όπως αυτή της Συρίας όπου οι Ρώσοι σίγουρα δεν αποτελούν τον «αποσταθεροποιητικό παράγοντα». Δεν φταίει ο Πούτιν για όλα τα δεινά του πλανήτη. Ελεος πλέον…

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ανδρέα Ματζάκου 

Τα ξημερώματα της 14ης Απριλίου, ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία προσέβαλλαν με πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από πλοία και αεροπλάνα, τρεις στόχους στην Συρία, σε αντίποινα για την φερόμενη με χημικά όπλα επίθεση που έγινε στις 7 Απριλίου στην πόλη Ντούμα, 10 χιλιόμετρα από την Δαμασκό. Ο πρόεδρος Πούτιν της Ρωσίας είπε ότι η επίθεση δεν θα περάσει χωρίς συνέπειες, ενώ τόνισε το ότι αυτή έγινε χωρίς την εξουσιοδότηση του ΟΗΕ.

Όλο δε το διάστημα που μεσολάβησε από την 7η μέχρι και την 14η Απριλίου, ΗΠΑ και Ρωσία αντάλλαξαν αιχμηρές δηλώσεις θυμίζοντας την εποχή του ψυχρού πολέμου και την κρίση της Κούβας του 1962.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα, πόσο πιθανή είναι μια απ’ ευθείας σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, εξ’ αιτίας του ψυχροπολεμικού κλίματος που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους λόγω του πολέμου στην Συρία;

Η θέση του άρθρου είναι ότι ΗΠΑ και Ρωσία είναι Μεγάλες Δυνάμεις και ορθολογικοί δρώντες, δηλαδή υπολογίζουν την σχέση κόστους/οφέλους των επιλογών τους στην εξωτερική πολιτική, στην δε Συρία, δεν διακυβεύονται ζωτικά τους συμφέροντα. Συνεπώς δεν είναι πιθανή μια μεταξύ τους θερμή αντιπαράθεση. Στην αρχή του άρθρου θα ορισθεί η έννοια της μεγάλης δυνάμεως, θα αναλυθούν τι συμφέροντα διακυβεύονται για ΗΠΑ και Ρωσία στην Συρία. Στη συνέχεια θα αναφερθούν οι περιοχές στις οποίες διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα για ΗΠΑ και Ρωσία και, το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Η έννοια της Μεγάλης Δυνάμεως

Για το άρθρο, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θεωρούνται Μεγάλες Δυνάμεις υπό την έννοια ότι διαθέτουν επαρκή στρατιωτική ισχύ ώστε μια μεταξύ τους αναμέτρηση με συμβατικές δυνάμεις να αφήσει και τις δυο σοβαρά εξασθενημένες και σε χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν πριν την μεταξύ τους εμπλοκή. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, για να αποφύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο όπως γράφει ο Edward Carr στο έργο του «Η Εικοσαετής Κρίση,’’ συμβάλλουν στην διεθνή τάξη περιορίζοντας τους μεταξύ τους πολέμους ακολουθώντας μια γενική συνεννόηση και σεβόμενες η μια τις σφαίρες επιρροής της άλλης.

Συμφέροντα ΗΠΑ που διακυβεύονται στη Συρία

Για τις ΗΠΑ δεν διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα στην Συρία. Δηλαδή δεν απειλείται ούτε η ασφάλεια ούτε και η εδαφική ακεραιότητα των ΗΠΑ από τις επιχειρήσεις στην Συρία. Ακόμη και η Μέση Ανατολή έπαψε να έχει την στρατηγική σημασία που είχε για τις ΗΠΑ την δεκαετία του 90. Τότε η ίδια η ισχύς των ΗΠΑ εξηρτάτο από την απρόσκοπτη ροή πετρελαίου προς αυτές, οπότε η εξασφάλιση σταθερής ροής του πετρελαίου από την Μέση Ανατολή προς τις ΗΠΑ και την δυτική συμμαχία γενικότερα, αποτελούσε ζωτικό συμφέρον για τις ΗΠΑ. Χωρίς καύσιμα, δεν μπορούσε να λειτουργήσει η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ, ούτε να υπάρξει βιομηχανική παραγωγή. Οι ΗΠΑ εισάγουν πλέον πετρέλαιο από πολλές χώρες, ενώ από το 2005 και μετά, ασχολήθηκαν σοβαρά με την εγχώρια παραγωγή από σχιστολιθικά πετρώματα. Το 2017, οι ΗΠΑ παρήγαγαν 9,3 εκατ βαρέλια/ημέρα από εγχώριες πηγές ενώ κατανάλωναν 19,8 εκατ βαρέλια/ημέρα.

Στον Πίνακα 1, φαίνεται η φθίνουσα ποσότητα πετρελαίου που οι ΗΠΑ εισάγουν την τελευταία πενταετία από τις χώρες του Κόλπου (Βλέπε Πίνακα 1- Εισαγωγές Αργού Πετρελαίου από ΗΠΑ)


Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση Ομπάμα απέσυρε τον όγκο των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ το 2011 συμφώνως και με τις προεκλογικές της εξαγγελίες, σε μια προσπάθεια αποδεσμεύσεως της χώρας από την Μέση Ανατολή συνολικότερα. Βεβαίως οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να επανέλθουν στην Συρία το 2014, όταν συμμάχησαν με την Κουρδο-αραβική συμμαχία γνωστή ως SDF (Syrian Democratic Forces), προκειμένου να καταπολεμηθεί το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) και η κυβέρνηση των ΗΠΑ να παρουσιάσει απτά αποτελέσματα στον πόλεμο της κατά της τρομοκρατίας, χωρίς μάλιστα την ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος σε μάχιμες αποστολές.

Συμφέροντα Ρωσίας που διακυβεύονται στη Συρία

Ούτε για την Ρωσία διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα στην Συρία. Η Ρωσία ανέπτυξε αεροπορικές κυρίως δυνάμεις στην Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, θέλοντας να αφήσει πίσω της την φήμη μιας ανίσχυρης διαδόχου της ΕΣΣΔ και να δείξει στην διεθνή κοινότητα ότι επανακάμπτει με αποφασιστικότητα στην διεθνή σκακιέρα. Ήθελε επίσης να δείξει στις ΗΠΑ ότι πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τους τις θέσεις της στους όποιους σχεδιασμούς τους στην Μέση Ανατολή. Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία υποστηρίζει τον Ασαντ που αποτελεί την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας, ώστε να εξασφαλίσει την παρουσία της στην παραλιακή ζώνη, με την ναυτική βάση στην Ταρσό και την αεροπορική στην Λατάκεια. (Βλέπε Χάρτη 1- Ζώνες Επιρροής ΗΠΑ-Ρωσία-Ιράν- Τουρκίας, Μπλέ Βέλη)


Σε όλη την διάρκεια του πολέμου υποστήριξε τις κυβερνητικές δυνάμεις από αέρος προκειμένου να ανακαταλάβουν εδάφη που κατείχαν αντικαθεστωτικοί και αντάρτες του ΙΚ. Σ’ ένα δε επόμενο βήμα, στην διάρκεια του 2017, συγκάλεσε αρκετούς γύρους συνομιλιών με σχεδόν όλους τους εμπλεκομένους στον πόλεμο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, είτε στην Αστάνα του Καζακστάν, είτε στην Ρωσία. Σκοπός της ήταν να δείξει ότι έχει την δυνατότητα να συντονίζει την επίλυση σοβαρών διεθνών προβλημάτων, και μάλιστα εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ. Στην προσπάθεια της αυτή στον διπλωματικό τομέα, ήρθε να προστεθεί και ένας γάμος συμφέροντος με την Τουρκία εκμεταλλευόμενη τις Νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες της τελευταίας, δημιουργώντας ευκαιρία για να επιφέρει διάσπαση της νοτιανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Περιοχές ζωτικού ενδιαφέροντος για ΗΠΑ και Ρωσία

Για τις ΗΠΑ, τα προσεχή χρόνια η προσοχή τους θα στραφεί στην αντιμετώπιση της Κίνας. Η Κίνα είναι σήμερα η δεύτερη οικονομία στον κόσμο, πρώτη είναι η οικονομία των ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν αρκεί για να την κάνει να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Αμερικής. Αυτό θα γίνει όταν θα έχει αποκτήσει την απαιτούμενη τεχνολογία ώστε να μετατρέψει την οικονομική της ευχέρεια σε στρατιωτική υπεροχή. Οι ΗΠΑ έχουν ζωτικό συμφέρον να μην την αφήσουν να το πραγματοποιήσει, κάτι το οποίο πάντως φαίνεται αναπόφευκτο την προσεχή δεκαετία, με τα σημερινά στοιχεία. Η Κίνα διαθέτει σήμερα το 2,1% του ΑΕΠ της για σκοπούς Έρευνας και Αναπτύξεως (Research & Development) έναντι του 2,75% των ΗΠΑ, αλλά το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι ποσοστό αυτό για την Κίνα το 1990, ήταν 0,7%. Ένα άλλο επίσης σημαντικό στοιχείο που αποδεικνύει ότι η Κίνα κλείνει το τεχνολογικό χάσμα που την χωρίζει από τις ΗΠΑ είναι ο αριθμός των ερευνητών που παράγεται από την τριτοβάθμια εκπαίδευση των δυο χωρών. Η Κίνα έχει κάνει τεράστια βήματα από το 1996 και μετά. (Βλέπε Πίνακα 2-Αριθμός Ερευνητών σε ΗΠΑ-Κίνα)

Για την δε Ρωσία, η κρίση που προκλήθηκε στην Ουκρανία το 2014 με κατάληξη την απομάκρυνση του φιλορώσου προέδρου Γιανουκόβιτς και η πρόθεση του νυν Προέδρου της Ποροσένκο να προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ, είναι φλέγοντα ζητήματα. Ο Ποροσένκο τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, έστειλε επίσημη επιστολή στον ΓΓ του ΝΑΤΟ, ζητώντας Οδικό Χάρτη για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (Membership Action Plan, είναι το τελευταίο στάδιο προ της εισδοχής μιας χώρας στην Συμμαχία) Πιθανή είσοδος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα σήμαινε ότι τα σύνορα της Δύσεως έφτασαν πλέον στην Ρωσία, αποστερώντας της ζωτικό χώρο απαραίτητο για την άμυνά της. (Βλέπε Χάρτη 2–Πεδινός Διάδρομος Ευρώπης)

Γιατί θα συνέβαινε αυτό; Διότι η περιοχή που περιέχεται μέσα στην μαύρη έλλειψη, είναι ο πεδινός διάδρομος της Ευρώπης που επιτρέπει την ανάπτυξη μηχανοκινήτων και τεθωρακισμένων μονάδων. Είναι ακριβώς οι περιοχές που χρησιμοποίησαν τόσο οι Στρατιές του Μεγάλου Ναπολέοντα για την προέλαση τους προς το Μποροντίνο, στα περίχωρα της Μόσχας το 1812, όσο και του Χίτλερ στον Β’ΠΠ για να εισβάλλουν στη Ρωσία. Τα κόκκινα παραλληλόγραμμα δείχνουν τους ορεινούς όγκους της Ευρώπης, από αριστερά προς τα δεξιά Πυρηναία, Άλπεις, Καρπάθια, που δυσκολεύουν τις επιχειρήσεις χερσαίων δυνάμεων. Πλέον αυτού, τίθεται σε κίνδυνο όλο το εγχείρημα με την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 (Βλέπε Χάρτη 2, Μπλέ Κύκλος), στην Σεβαστούπολη της οποίας είναι η έδρα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.


Επίλογος

ΗΠΑ και Ρωσία δεν έχουν συμφέρον να έρθουν σε απ’ ευθείας σύγκρουση για την Συρία, χάνοντας την θέση που κατέχουν στον διεθνή καταμερισμό ισχύος, αφήνοντας την Κίνα να κυριαρχήσει στο άμεσο μέλλον στην Ευρασία. Και οι δυο χώρες έχουν κατοχυρώσει τις θέσεις τους σε ζώνες επιρροής, από τις οποίες όχι μόνον έχουν λόγο για το τελικό καθεστώς της Συρίας, αλλά και έχουν την δυνατότητα να προωθήσουν τα δευτερεύοντα συμφέροντα τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. (Βλέπε Χάρτη 1-Ζώνες Επιρροής) Η Αμερική με την παρουσία της στις κουρδικές περιοχές στον βορρά και στα σύνορα με το Ιράκ, θέλει να περιορίσει την επιρροή του Ιράν στην Συρία προστατεύοντας τον καλύτερο σύμμαχο της στην περιοχή, το Ισραήλ. Για το Ισραήλ, το Ιράν αποτελεί υπαρξιακή απειλή. Σε αυτήν την επιδίωξη της Αμερικής δε, δεν έχει αντίρρηση η Ρωσία.

Άλλωστε τον Σεπτέμβριο του 2015, μόλις η Ρωσία ανέπτυξε δυνάμεις στην Συρία, οι Πούτιν και Νετανιάχου συναντήθηκαν και συμφώνησαν αμέσως στην υιοθέτηση ενός μηχανισμού συνεννοήσεως/αποκλιμακώσεως για τον τρόπο που θα επιχειρούν οι δυνάμεις τους στην Συρία. Αποτέλεσμα αυτής της συνεννοήσεως ήταν η άδεια που έχει το Ισραήλ να προσβάλλει ιρανικούς στόχους και στόχους της Χεζμπολά στο συριακό έδαφος. Η Ρωσία επιθυμεί να διατηρήσει την επιρροή στο ανατολικό τμήμα της Συρίας με τις βάσεις της στην ακτή της Μεσογείου, κάτι το οποίο φαίνεται να έχει κατανοήσει και αποδεχτεί η Αμερική. Και οι δυο χώρες κρατούν το χαρτί της αντιπαραθέσεως για περιοχές στις οποίες διακυβεύονται ζωτικά τους συμφέροντα. Για τις μεν ΗΠΑ είναι η Ασία με την πιθανή ανάδειξη της Κίνας και σε σύγχρονη στρατιωτική δύναμη, για την δε Ρωσία η ευρωπαϊκή ήπειρος και η προσέγγιση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξκος του ΣΞ και κατέχει MSc στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου