Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Μαρ 2017


Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Την ώρα που κατέρρεε η Γαλλία, τον Ιούνιο του 1940, ο Τσόρτσιλ σε μια απελπισμένη προσπάθεια να εμποδίσει την παράδοση πρότεινε τη συγχώνευσή της με τη Βρετανία με κοινό στρατό κυβέρνηση και υπηκοότητα, μια πρόταση που ξεχάσθηκε, καθώς δύο μέρες μετά ο Πετέν υπόγραψε ανακωχή με τη Γερμανία.

Σήμερα μπροστά στην αβεβαιότητα της επόμενης μέρας της προεδρικής εκλογής στη Γαλλία ένα από τα πιο γνωστά Think Tank της Γαλλίας, το Institut Montaigne, δίνει στη δημοσιότητα την Έκθεση με τίτλο «Η Ευρώπη που χρειαζόμαστε», όπου επισημαίνεται ότι αν δεν γίνουν αποφασιστικά βήματα εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ο κίνδυνος της διάλυσης είναι ορατός.

Στο κείμενο που επαναλαμβάνει τις γνωστές θέσεις της Γαλλίας για Πολιτική Διακυβέρνηση της Ευρωζώνης με πρωθυπουργό ή υπουργό Οικονομικών της Ευρωζωνης, Βουλή του Ευρώ, Κοινό Προϋπολογισμό, αλλά και αποδοχή της πρότασης Σόιμπλε για μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ESM, σε Ευρωπαϊκό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μοιάζει να έχει απαντήσει προκαταβολικά ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας στη συνέντευξή του στους Financial Times την Παρασκευή: Πρώτα η μετατροπή του ESM σε επόπτη της δημοσιονομικής πειθαρχίας και ύστατο δανειστή και σε ένα μη προσδιοριζόμενο χρονικά μέλλον η πολιτική πλαισίωση της Ευρωζώνης.

Η γαλλική πρόταση δεν φέρνει κάτι καινούργιο, καθώς δεν αναιρεί την εγγενή αντίφαση της Γαλλογερμανικής Συνεργασίας:

Η Γερμανία, όποιος και να βρεθεί στην Καγκελαρία μετά τις εκλογές, μπορεί να αποδεχθεί χαλάρωση της λιτότητας αλλά σε καμιά περίπτωση πολιτική απαλλοτρίωση και έλεγχο του κοινού νομίσματος το οποίο έγινε αποδεκτό μόνον ως ευρωπαϊκή αναγωγή του μάρκου. Ακόμη και τα πιο προωθημένα φεντεραλιστικά σχέδια του παρελθόντος, όπως ο Σκληρός Πυρήνας Σόιμπλε -Λάμερς του 1994 ή το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα του Φίσερ το 2000, δεν αποδεχόταν πολιτικό καπέλωμα του κοινού νομίσματος.

Οι γαλλικές προτάσεις για Πολιτική Πλαισίωση του Ευρώ ή ακόμη και για επί μέρους προωθημένες συνεργασίες στην Αμυνα και την Ασφάλεια οριοθετούνται σταθερά και διαχρονικά στο επίπεδο της διακυβερνητικής και διακρατικής συνεργασίας. Οσο αδιανόητο είναι για το Βερολίνο η εγκατάλειψη ενός ευρώ στις προδιαγραφές του μάρκου, άλλο τόσο αδιανόητη είναι για το Παρίσι μια ευρωπαϊκή απαλλοτρίωση της πυρηνικής γαλλικής δύναμης, αλλά και της μόνιμης έδρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Γαλλία και Γερμανία είχαν την ευκαιρία σε παλιότερες ευτυχισμένες στιγμές, πριν από την Κρίση, να επιλέξουν την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με κορυφαία στιγμή το πρώτο εξάμηνο του 2003:

Τον Ιανουάριο είχε δοθεί στη δημοσιότητα η κοινή γαλλογερμανική πρόταση που οδήγησε στο Σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης

Ενα μήνα μετά, Σιράκ και Σρέντερ συγκρούσθηκαν μετωπικά με τις ΗΠΑ του Μπους υιού για το Ιράκ και δρομολόγησαν αναζήτηση αυτόνομης Ευρωπαϊκής Άμυνας και τριμερείς συναντήσεις κορυφής με τον Πούτιν.

Ολα τελείωσαν άδοξα με την απόρριψη της Συνταγματικής Συνθήκης στο Γαλλικό Δημοψήφισμα του 2005, με τις δύο πλευρές να αρκούνται στη συνέχεια με τη μινιμαλιστική Συνθήκη της Λισαβόνας.

Ο,τι δεν έγινε τότε, μπορεί να γίνει σήμερα μετά από επτά χρόνια Κρίσης στην Ευρωζώνη και με δεδομένη τη διόγκωση του ευρωσκεπτικισμού σε βαρύνοντα βαθμό στη Γαλλία και σε μη ευκαταφρόνητο στη Γερμανία;

Τούτων λεχθέντων και παρά τις παραπάνω αξεπέραστες αντιθέσεις και αντιφάσεις του Γαλλογερμανικού Δίδυμου, είναι σαφές ότι η Γερμανία είτε της Μέρκελ, είτε του Σουλτς, είτε και των δύο μαζί δεν έχει την πολυτέλεια να μην αντιδράσει στην αποσταθεροποίηση της Γαλλίας.

Αποσταθεροποίηση δεν είναι μόνον η εκλογή της Λεπέν στην Προεδρία που την αποκλείουν όλες οι Δημοσκοπήσεις, αλλά και μια ισχυρή παρουσία της στον Δεύτερο Γύρο, που αποτελεί βαριά υποθήκη γιά τον όποιο νικητή των εκλογών.

Διακρατική εμμονή

Οι γαλλικές προτάσεις για πολιτική πλαισίωση του ευρώ ή ακόμη και για επί μέρους προωθημένες συνεργασίες στην Αμυνα και την Ασφάλεια οριοθετούνται σταθερά και διαχρονικά στο επίπεδο της διακυβερνητικής και της διακρατικής συνεργασίας.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πρόωρα γηραιά κυρία(;) των 60 ετών είναι πιά σε εγκεφαλική αφασία και ζητείται επειγόντως ευθανασία.
Κατ' άλλους έχει ήδη πεθάνει και την διατηρούν σε τεχνητή ζωή με μηχανήματα εκ Βρυξελλών, προκειμένου οι στενοί γερμανοί συγγενείς να καρπώνονται την σύνταξή της εις βάρος των υπόλοιπων τέκνων της.

Και σύμφωνα με άλλους όχι μόνον έχει πεθάνει, αλλά και την έχουν ταριχεύσει και διαμελίσει, τα δε διάφορα eurogroups, ευρωπαϊκά κοινοβούλια, κλπ, δεν είναι παρά μέρη που φυλάσσονται κομμάτια της, να βλέπουν να προσκυνούν οι διάφοροι ηλίθιοι φωνάζοντας: θαύμα! θαύμα!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που γεννήθηκε με άλλο όνομα, είχε σκοπό την ένωση των λαών της ηπείρου σε ένα πράγμα, σε μία "ταχύτητα".  Ή τουλάχιστον αυτό λέγανε πως είχε σκοπό.
Σήμερα (προχθές) στην Ρώμη και με την επίσημη παραδοχή πως η "Ένωση" μεταβαίνει σε καθεστώς διαφόρων ταχυτήτων για τα μέλη της, στην ουσία έπαψε να υπάρχει.
Η μετάβασή της από  "ένωση", σε τυραννία του Βορρά έναντι του Νότου, προσυπογράφτηκε και απ΄ τον δικό μας πρωθυπουργό, όλο χαρά και χαμόγελα που θα είναι ο πρώτος ιθαγενής φύλαρχος της επίσημα πιά αποικίας.

Μετά απ' αυτή την χαρά, που θέλει η π@υτάνα να κρυφτεί (εν προκειμένω πολλές π@υτάνες στην Ρώμη) αλλά η ίδια η χαρά δεν την αφήνει κι επειδή οι φερετζέδες και τα προσχήματα έχουν πιά πέσει κι επειδή οι λαοί έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν, τα πράγματα γι αυτούς (τους λαούς) αναμένεται να αγριέψουν περισσότερο.
Ήδη στην Γαλλία η κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης (οιονεί στρατιωτικός νόμος) διαρκεί ενάμισυ χρόνο χωρίς να ιδρώνει το αυτί και η δημοκρατία κανενός.
Κάτι "ευρωστρατοί" και "ευρωεθνοφυλακές" ήδη προετοιμάζονται, κάτι ψιθυρίζεται ( κι εδώ, σε μάς) για στρατό στα αεροδρόμια, με πρόσχημα βέβαια την ισλαμοτρομοκρατία, μετά και στα λιμάνια, μετά ίσως και στα ΚΤΕΛ, στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, και ποιός ξέρει και πού αλλού.

Αν νομίζουμε -όλοι- πως αυτό το τερατούργημα που λέγεται Ευρωπαϊκή  "Ένωση" θα πεθάνει χωρίς να προσπαθήσει να πάρει μαζί του την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, είμαστε βαθιά γελασμένοι.
Αν νομίζουμε πως ο βαθιά απολίτιστος και επικίνδυνος αυτός λαός των βησιγότθων, που σήμερα κατοικεί στην λεγόμενη Γερμανία, θα αφήσει το κομμάτι κρέας που κρατάει στα δόντια, και που είναι οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί να του ξεφύγουν τόσο εύκολα, είμαστε όχι απλώς νυχτωμένοι, αλλά μελλοθάνατοι.

Θα πεθάνει η Ευρωπαϊκή "Ένωση" των τοκογλύφων και των ληστών, ναι.
Αλλά θα πάρει μαζί της εκατομμύρια πολίτες, ιδίως του Νότου, θα πάρει μαζί της κοινωνικές κατακτήσεις που αποκτήθηκαν με αγώνες αιώνων...
Θα πάρει μαζί της τον ουμανισμό που μέσα απ' την Αναγέννηση δομήθηκε εδώ, στην ίδια την Ευρώπη...
Θα πάρει μαζί της το νόημα επαναστάσεων και φιλοσόφων, και οραματιστών, και καλλιτεχνών.
Προπαντός θα πάρει μαζί της την ελευθερία του ατόμου, την δυνατότητα σε μιά μη ομογενοποιημένη σκέψη και ζωή.

Η Ευρωπαϊκή "Ένωση" ήδη ψυχορραγεί.
Και οι ρουφιάνοι της, τα "καρακόλια" της οι πρωθυπουργοί και "ηγέτες", έχουν ξεχυθεί ο καθένας στον δικό του λαό, και ζητούν αίμα, αίμα ανθρώπινο για να την κρατήσουν νεκροζώντανη, μέγιστο βαμπίρ και ζόμπι στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αντίσταση, ανυπακοή, ξεσηκωμός...
Τα μόνα όπλα μας, πριν από τον τάφο, που μας σέρνουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Μαρ 2017


Σοβαρό ζήτημα εθνικής ασφάλειας εγείρει η καταγγελία του γνωστού τούρκου δημοσιογράφου και πρώην διευθυντή της της εφημερίδας ΖΑΜΑΝ, για αυξημένη δράση ανδρών των τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Ελλάδα.

Με tweet στον προσωπικό λογαριασμό του ο Αμπντουλαχ Μποζκουρτ, ο οποίος πλέον βρίσκεται στο εξωτερικό και διατηρούσε πολύ καλές πηγές στην τουρκική αστυνομία και στο δικαστικό σώμα, αναφέρει τα εξής: «Οι πηγές μου αναφέρουν ότι οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έχουν κλιμακώσει τις κεκαλυμμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα αυξάνοντας και τον αριθμό των επιχειρησιακών» και ο τούρκος δημοσιογράφος υποβάλλει και το ερώτημα εάν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες απεργάζονται κάτι…

Η δημόσια αυτή καταγγελία του γνωστού και αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου, προκαλεί αίσθηση καθώς είναι γνωστό ότι η Τουρκία μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος του Ιουλίου και την διαφυγή στην Ελλάδα των 8 αξιωματικών έχει ξεκινήσει πραγματική επιχείρηση ώστε να αποτρέψει την διαφυγή και άλλων αξιωματικών (κάτι που δεν φαίνεται να έχει επιτύχει), ενώ στην Θράκη έχει ξεκινήσει επιχείρηση στοχοποίησης Ελλήνων μουσουλμάνων που δεν είναι «συνεργάσιμοι» με το Τουρκικό Προξενείο.

Την περασμένη εβδομάδα μάλιστα υπήρξαν και καταγγελίες για την «εξαφάνιση» τούρκου πολίτη ο οποίος είχε περάσει στο ελληνικό έδαφος και για τον οποίο οι τουρκικές αρχές είχαν εκδώσει ένταλμα σύλληψης. Οι καλυμμένες επιχειρήσεις της ΜΙΤ σε ξένο έδαφος δεν αποτελούν πάντως σπάνιο φαινόμενο.

Μόλις πριν λίγες ημέρες δημιουργήθηκε κρίση στις σχέσεις της Ελβετίας με την Τουρκία, καθώς η ελβετική κυβέρνηση δήλωσε ότι θα ερευνήσει τις καταγγελίες ότι η ΜΙΤ προβαίνει σε έκνομες δραστηριότητες στο ελβετικό έδαφος παρακολουθώντας τούρκους πολίτες που θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα.

Ο Ελβετός υπουργός εξωτερικών Ντιτιερ Μπουρκχαλτερ σε συνάντηση που είχε μάλιστα με τον τούρκο ομόλογο του Μ. Cavusoglu του μετέφερε όπως είπε « πως η ελευθερία έκφρασης είναι μία παγκόσμια αξία που αναγνωρίζεται από την Ελβετία και ότι Ελβετία ελπίζει πως οι ψήφοι αυτής της ελευθερίας των Τούρκων πολιτών που θα ψηφίσουν, θα θεωρηθούν έγκυρες και στην Ελβετία και στην Τουρκία». Και σε ένα ακόμη πιο ξεκάθαρο μήνυμα ο Ελβετός υπουργός επεσήμανε στον τούρκο συνομιλητή του ότι «η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν εξαιρεί την Τουρκία από τις υποχρεώσεις της για τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Toν Οκτώβριο υπήρξαν καταγγελίες ότι τούρκοι πολίτες που συνδέονται με την οργανωτής του Fethullah Gülen απήχθησαν από τζαμί στην Μαλαισία, από άνδρες της ΜΙΤ, ενώ πριν μερικές εβδομάδες είχαν υπάρξει δημοσιεύματα οτι οι τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες σχεδίαζαν την απαγωγή του ίδιου του Fethullah Gülen που ζει στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ και μεταφορά του στην Τουρκία.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Νέο ξέσπασμα του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αφορμή την επετειακή Σύνοδο της Ρώμης που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο. Την Παρασκευή οι «27» είχαν συναντηθεί με τον Πάπα Φραγκίσκο στο Βατικανό.

«Τι δουλειά είχαν οι ευρωπαίοι ηγέτες με τον Πάπα;» διερωτήθηκε την Κυριακή ο Ερντογάν.
«Το Βατικανό δεν είναι κράτος – μέλος της ΕΕ» πρόσθεσε, χαρακτηρίζοντας τους ευρωπαίους ηγέτες «σταυροφόρους».

Ας σημειωθεί ότι προ δέκα ημερών είχε κάνει πάλι λόγο για «σταυροφορία», επικρίνοντας με δριμύτητα την απόφαση που εξέδωσε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έκρινε ότι οι εργοδότες έχουν το δικαίωμα να απαγορεύσουν στις μουσουλμάνες να φορούν τη μαντίλα στην εργασία τους.

«Τι γίνεται με την θρησκευτική ελευθερία; Ποιος έλαβε αυτήν την απόφαση; Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγαπητοί αδελφοί, εξαπέλυσαν μια σταυροφορία εναντίον του ολοένα κι ισχυρότερου συμβόλου του Ισλάμ» σχολίασε ο Ερντογάν, αποκρύπτοντας ότι η απόφαση αφορούσε όλα τα πολιτικά, φιλοσοφικά και θρησκευτικά σύμβολα όπως τον σταυρό και το εβραϊκό κιπά.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία καταγγέλλει ότι οι διαδηλωτές υποστηρίζουν την τρομοκρατία

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνωστοποίησε ότι κάλεσε το Σάββατο τον Ελβετό επιτετραμμένο στην Άγκυρα προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Ελβετίας, τη Βέρνη, υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, καταγγέλλοντας ότι οι διαδηλωτές υποστηρίζουν την τρομοκρατία, καθώς μεταξύ άλλων κρατούσαν ένα πλακάτ με συνθήματα υπέρ της δολοφονίας του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια ανακοίνωση, το υπουργείο κάλεσε τις ελβετικές αρχές να διεξάγουν ποινική έρευνα για τη διαδήλωση.

Όπως μετέδωσε νωρίτερα το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, περίπου 250 άνθρωποι, μεταξύ αυτών υποστηρικτές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), πραγματοποίησαν μια συγκέντρωση σήμερα στη Βέρνη υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα του Απριλίου, στην Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Βεϊσί Καϊνάκ δήλωσε σήμερα πως δεν μπορεί να συνεχίζει να εφαρμόζεται ως έχει η συμφωνία Άγκυρας - Βρυξελλών για το προσφυγικό και ζήτησε την επαναδιαπραγμάτευσή της.

Είπε επίσης πως η τουρκική κυβέρνηση έχει πληροφορίες για 3 εκατομμύρια πρόσφυγες- κυρίως Αφγανούς - που αναμένεται να περάσουν στην Τουρκία από το Ιράν, με αποτέλεσμα να βρίσκονται συνολικά 6 εκατομμύρια πρόσφυγες στη γείτονα που θα θέλουν να περάσουν στην ΕΕ.

Υπενθυμίζεται ότι χθες ο πρόεδρος Ερντογάν είπε ότι η χώρα του θα εξετάσει το ενδεχόμενο δεύτερου δημοψηφίσματος για το αν θα συνεχίσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Philip Stephens
Financial Times

Η σημασία της Συνθήκης της Ρώμης έγκειται στο γεγονός πως ακόμα και την στιγμή της υπογραφής, πριν από 60 χρόνια, η Γερμανία και η Γαλλία δεν συμφωνούσαν.

Η Γερμανία ήθελε την κοινή αγορά, ενώ η Γαλλία ήταν περισσότερο ενθουσιώδης για την νέα υπηρεσία πυρηνικής ενέργειας, Euratom. Η Βόννη ήταν υπέρ της κατάργησης των δασμών στα μεταποιημένα προϊόντα. Το Παρίσι ήταν αποφασισμένο να προστατεύσει τα εισοδήματα των αγροτών τoυ.

Η μελλοντική ισχύς του ευρωπαϊκού εγχειρήματος βασίστηκε στην κοινή θέληση να μπουν στην άκρη τέτοιες διαφορές προς χάριν του συμβιβασμού.

Υπάρχει ο μύθος, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, που λέει ότι η Ε.Ε. αντανακλούσε πάντοτε μια στενή ταύτιση συμφερόντων και προοπτικών ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες χώρες της ηπείρου. Αυτό εξηγεί την επιτυχία του λεγόμενου γαλλο-γερμανικού άξονα.

Το αντίθετο ισχύει. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι διαφωνούσαν από την αρχή για την μορφή που θα πάρει η Ευρώπη. Στο Παρίσι, η ολοκλήρωση είχε να κάνει πάντοτε με τη δημιουργία μιας ζώνης προστασίας έναντι των πανίσχυρων ΗΠΑ. Για την φιλοατλαντική Γερμανία, η Ευρώπη ήταν ένας δρόμος προς την εθνική επανένωση και ένας τρόπος να ξορκίσει τους δαίμονες της πρόσφατης ιστορίας.

Λίγο πριν οι Κάτω Χώρες εμφανιστούν με ένα σχέδιο για μια Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η Γαλλία είχε απορρίψει τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Ρώμης, οι ομοσπονδιακές τάσεις της Γερμανίας συγκρούστηκαν συχνά με την γκωλική προτίμηση για εθνική κυριαρχία.

Για τη Γαλλία, το ενιαίο νόμισμα ήταν ένα εργαλείο για να περιορίσει την οικονομική κυριαρχία του εταίρου της. Για μια Γερμανία που δίσταζε να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο, το ευρώ ήταν ο αναγκαίος δρόμος προς την επιθυμητή πολιτική ένωση. Το Βερολίνο είναι πιο προστατευτικό απέναντι στα μικρότερα έθνη της Ε.Ε., η Γαλλία δείχνει περιφρόνηση.

Η πρακτική του συμβιβασμού εδραιώθηκε από την Συνθήκη των Ηλυσίων, μια συμφωνία η οποία με τη θέσπιση της διμερούς συνεργασίας σε κάθε κυβερνητικό επίπεδο έχει δημιουργήσει κεντρομόλες δυνάμεις που αντισταθμίζουν τις φυγόκεντρες. Ακόμα και εδώ, ένας οξυδερκής παρατηρητής θα εντοπίσει την αναγκαστική συνύπαρξη.

Στο γραμμένο στη γερμανική γλώσσα κείμενο, η διατλαντική σχέση γίνεται αποδεκτή. Για κάποιο λόγο, το συναίσθημα αυτό δεν πέρασε ποτέ στη γαλλική εκδοχή.

Οι συμφωνίες αυτές λειτούργησαν ως ένα θεμέλιο για τα ευρύτερα παζάρια εντός της Ε.Ε. που κατεύθυναν τη διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης. Αν η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους στην αναζήτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος – η μία θυσιάζοντας την εθνική κυριαρχία, η άλλη εγκαταλείποντας τελικά το πολύτιμο εθνικό της νόμισμα – πως μπορούσαν οι εταίροι τους να αρνηθούν να κάνουν τους δικούς του συμβιβασμούς;

Οι Βρετανοί πολιτικοί δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό, σπαταλώντας το χρόνο τους σε μια μάταια προσπάθεια να δημιουργήσουν ρήξη μεταξύ των δύο εθνών. Το επιχείρημα ήταν πως τα ένστικτα της Γερμανίας είναι σχεδόν αγγλοσαξωνικά, οπότε είναι εύκολο να την κερδίσει η Βρετανία στο πλευρό της.

Η Τερέζα Μέι απέχει από τους εορτασμούς για την 60η επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, αλλά η πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να ακολουθήσει την ίδια τακτική του διαίρει και βασίλευε στις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Και για άλλη μια φορά θα αποτύχει. Η Γερμανίδα Άγκελα Μέρκελ θέλει να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όχι θυσιάζοντας τη σχέση της με το Παρίσι.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων ετών έχουν στερήσει από τους Ευρωπαίους ηγέτες την ικανότητα να σκέφτονται τις διαθέσιμες ευκαιρίες. Στάσιμες οικονομίες, μια ευρωζώνη υπό πολιορκία, οι εισροές νέων μεταναστών και ο νέος λαϊκισμός έχουν στερέψει την εμπιστοσύνη. Κανείς δεν έχει χάσει χρήματα στοιχηματίζοντας κατά της Ευρώπης. Ακόμα και τώρα, μια κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Brexit θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ένωση. Η υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν για τη γαλλική προεδρία φέρνει ένα ακόμα πιο σκοτεινό σύννεφο στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.

Αν κερδίσει η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, τίποτα δεν θα είναι βέβαιο.

Οπότε δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να σκεφτούμε το αντίθετο. Ότι οι ουρανοί μπορεί να καθαρίζουν, ότι η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια θα ξαφνιάσει τους Ιερεμίες, έστω και σε έναν περιορισμένο βαθμό, και ότι η διαδικασία θα ξεκινήσει με ένα ακόμα πολιτικό παζάρι ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία.

Το πιο πιθανό είναι να χάσει η κα. Λεπέν από τον ανεξάρτητο κεντρώο Εμμανουέλ Μακρόν, το φαβορί στην προεδρική κούρσα, ή από τον Φρανσουά Φιγιόν του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο κ. Μακρόν είναι ο πιο φιλοευρωπαϊστής από τους δύο. Και ο γκωλικός κ. Φιγιόν ο πιο ριζοσπαστικός στο θέμα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό που τους ενώνει είναι πως κάτι πρέπει να γίνει για να μπει τέλος στην οικονομική στασιμότητα της Γαλλίας και την επακόλουθη πολιτική εξασθένιση. Η Γαλλία πρέπει να εκσυγχρονιστεί για να αποκτήσει και πάλι το ειδικό της βάρος.

Ακριβώς αυτό το μήνυμα είναι που περιμένει το Βερολίνο. Η αδυναμία της Γαλλίας έχει αφήσει τη Γερμανία εκτεθειμένη και την Ε.Ε. χωρίς ισορροπία. Εξ ορισμού, η κα. Μέρκελ είναι ταυτόχρονα ο διστακτικός ηγέτης της ηπείρου και ο κακός του έργου.

Η καγκελάριος θέλει πάνω από όλα να αποκαταστήσει την συνεργασία με το Παρίσι. Το ίδιο θέλει και ο Μάρτιν Σουλτς, ο Σοσιαλδημοκράτης διεκδικητής στις γερμανικές εκλογές του Φθινοπώρου. Ο κ. Σουλτς θα έβρισκε τον κ. Μακρόν έναν πιο φιλικό εταίρο. Το ίδιο και η κα. Μέρκελ. Και οι δύο θα προσπαθούσαν όμως να συνεργαστούν με τον κ. Φιγιόν.

Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα για το πώς θα κλείσουν οι ρωγμές σε μια κατακερματισμένη ένωση. Ο γαλλο-γερμανικός άξονας έχει μικρότερη δυναμική σε μια Ε.Ε. των 27 από ότι σε μια των 6. Αλλά μια αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι θα ήταν μια σημαντική πηγή εμπιστοσύνης. Θα μπορούσε επίσης να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου «πυρήνα της Ευρώπης» με την βούληση και την ικανότητα για εμβάθυνση της συνεργασίας.

Όσο δύσκολο και αν είναι να παραμένει κανείς αισιόδοξος για την Ευρώπη, είναι ώρα να μετριαστεί η απαισιοδοξία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Υπουργός δήλωσε για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης -Τουρκίας είπε ότι «είναι σύνθετη και παραμένουν τα γκρίζα σημεία. Ωστόσο τη χαρακτήρισε επιτυχή, διότι οι ροές των προσφύγων περιορίστηκαν πάρα πολύ και μάλιστα χωρίς φράχτες

«Η Ελλάδα φέρει ήδη ένα βαρύ φορτίο. Φιλοξενούμε 60.000 πρόσφυγες. Αναλογικά με τον πληθυσμό είναι μέγεθος συγκρίσιμο με αυτό της Γερμανίας. Θα ήταν λάθος να επιβαρυνθεί η Ελλάδα κι άλλο με την επιστροφή στην εφαρμογή των κανόνων του Δουβλίνου. Μόλις καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση στο θέμα της στέγασης των προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα και βρισκόμαστε στη διαδικασία επίλυσης των προβλημάτων στα νησιά.

Η πίεση από την Τουρκία στο προσφυγικό δεν μειώνεται επίσης», είπε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, σε συνέντευξή του στο Spiegel, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Στο ερώτημα του γερμανικού περιοδικού αν αποκλείει κατηγορηματικά την επιστροφή της εφαρμογής των κανόνων του Δουβλίνου (σ.σ. όπερ θα σήμαινε επαναπροώθηση όλων των προσφύγων των οποίων απορρίπτεται η αίτηση ασύλου από άλλη χώρα μέλος της Ε.Ε. στην στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έφτασαν, δηλαδή ουσιαστικά μόνο στην Ελλάδα και την Ιταλία, κάτι το οποίο υποστηρίζει και ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ) απάντησε: «ναι, δεν είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε τους κανόνες του Δουβλίνου.

Θέλω να κατανοήσουν οι Γερμανοί ότι δεν έχει να κάνει με πολιτικούς ή ιδεολογικούς λόγους ή ότι δεν εκτιμούμε δεόντως τη βοήθεια της Γερμανίας. Απλώς, η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να αντεπεξέλθει στην άφιξη άλλων προσφύγων. Mόλις σηκωθήκαμε. Μη μας κάνετε να σκοντάψουμε πάλι».

Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα δεν προτίθεται να δεχτεί ούτε έναν πρόσφυγα, ο οποίος θα σταλεί πίσω, ο κ. Μουζάλας απάντησε: «Μπορούμε να δεχτούμε το πολύ μία μικρή ομάδα, ως σύμβολο ότι δεν απορρίπτουμε τους κανόνες του Δουβλίνου εξολοκλήρου. Αυτήν τη στιγμή έχουμε εξαντλήσει τις δυνατότητές μας. Από τους συμφωνηθέντες 32.000 πρόσφυγες, μόλις οι 10.000 έχουν κατανεμηθεί σε άλλες χώρες μέλη. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε ούτε έναν προσφυγα παραπάνω. Κάνω έκκληση στη νοημοσύνη της Ευρώπης».

Για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης -Τουρκίας είπε ότι «είναι σύνθετη και παραμένουν τα γκρίζα σημεία, αλλά η συμφωνία είναι μία επιτυχία, διότι οι ροές των προσφύγων περιορίστηκαν πάρα πολύ και μάλιστα χωρίς φράχτες. Μετά τη συμφωνία έρχονται μόνο 60 πρόσφυγες τη μέρα».

Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής θεωρεί, επίσης, «φυσικό να υπάρχουν καθυστερήσεις ως προς την επαναπροώθηση Σύρων προσφύγων στην Τουρκία» και τούτο διότι προσπαθεί να τηρεί το διεθνές δίκαιο «σε κάθε μεμονωμένη πρίπτωση».

Τέλος, πρόσθεσε ότι προκειμένου να αποφευχθούν άλλα προβλήματα στους καταυλισμούς των προσφύγων στα νησιά, διότι ακόμα και με εκατό περισσότερους πρόσφυγες την ημέρα η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί, όπως στην Μόρια, «ζητήσαμε από την Ε.Ε. την άδεια να ανακουφίσουμε τα νησιά και να μεταφέρουμε περισσότερους πρόσφυγες στην ηπειρωτική χώρα σε κλειστές εγκαταστάσεις στην Αθήνα. Δεν έχουμε όμως πάρει ακόμα καμιά απάντηση».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μήνυμα στον Ντ. Τραμπ ότι αν η Ευρωπαϊκή Ενωση διαλυθεί, θα υπάρξει νέος πόλεμος στα Δυτικά Βαλκάνια, έστειλε ο επικεφαλής της Κομισιόν. Ζητά να σταματήσει η ρητορική υπέρ του Brexit

Του Lionel Barber
Financial Times

O Ζαν Κλοντ Γιούνκερ έστειλε μια σκληρή προειδοποίηση στον Ντόναλντ Τραμπ να μην ενθαρρύνει χώρες να αντιγράψουν το Brexit, υποστηρίζοντας ότι η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν πόλεμο στα δυτικά Βαλκάνια.

Σε συνέντευξη στους Financial Times, ο Γιούνκερ είπε ότι ο ενθουσιασμός του Αμερικανού προέδρου για την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ είναι «έκπληξη» και «ενοχλητικός». Δείχνει ότι ο βαθύπλουτος πρόεδρος δεν γνωρίζει την περίπλοκη ιστορία της Ευρώπης.

Ο 62χρονος Ευρωπαίος πολιτικός έστειλε την προειδοποίηση στον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, όταν τον επισκέφθηκε στις Βρυξέλλες τον προηγούμενο μήνα.

«Είπα στον αντιπρόεδρο, "μη λέτε και μην καλείτε άλλους να φύγουν, γιατί αν η Ευρωπαϊκή Ενωση καταρρεύσει, θα έχετε ένα νέο πόλεμο στα Δυτικά Βαλκάνια"», δήλωσε.

Το 1991, στα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, η διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας οδήγησε σε ένα βίαιο εθνικιστικό πόλεμο μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Βόσνιων μουσουλμάνων, που τελείωσε μόνο μετά τη στρατιωτική παρέμβαση του ΝΑΤΟ.

Ο Γιούνκερ δήλωσε ότι είναι σημαντικό να προσφέρουμε στις χώρες της περιοχής την προοπτική ένταξης στην ΕΕ: «Αν αφήσουμε μόνες -Βοσνία Ερζεγοβίνη, Σερβία, ΠΓΔΜ, Αλβανία- όλες αυτές τις χώρες, θα έχουμε ξανά πόλεμο».

Κατά το δίωρο γεύμα στην ιδιωτική του τραπεζαρία στις Βρυξέλλες για τον εορτασμό της 60ής επετείου της Συνθήκης της Ρώμης, ο κ. Γιούνκερ μίλησε για τις πιέσεις στις διατλαντικές σχέσεις και το αρνητικό αντίκτυπο του Brexit. Το περιέγραψε ως «τραγωδία» με συνέπειες.

Ανέφερε ότι το συνολικό κόστος του Brexit για τη Βρετανία θα είναι μέχρι και 60 δισ. ευρώ, σύμφωνα με υπολογισμούς αξιωματούχων στις Βρυξέλλες, και πως αναμένει περίπλοκες και σκληρές διαπραγματεύσεις. «Κάθε μέρα ανακαλύπτουμε νέα προβλήματα, που ούτε καν γνωρίζαμε ή φανταζόμασταν», σχολίασε ο κ. Γιούνκερ. «Ο κόσμος νομίζει πως (το Brexit) είναι το τέλος. Όχι, είναι μόνο η αρχή».

Ο κ. Γιούνκερ δήλωσε πως ο κ. Τραμπ τρομάζει τους Ευρωπαίους με τη ρητορική του «πρώτα η Αμερική». «Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία έχουμε έναν Αμερικανό πρόεδρο που δίνει την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις», επεσήμανε.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν σχεδιάζει να επισκεφθεί την Ουάσινγκτον τον επόμενο μήνα, αλλά δεν είναι σίγουρος για το αν θα συναντήσει τον κ. Τραμπ. «Προσπαθούν να το κανονίσουν, αλλά εκείνος έχει άλλες προτεραιότητες. Με την ευκαιρία, δεν καταλαβαίνει τίποτα γύρω από την Ευρώπη», τόνισε. «Μιλούσε με τον Τουσκ (Ντόναλντ Τουσκ, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου) στο τηλέφωνο και νόμιζε πως ήμουν εγώ».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Μια σημαντική πρωτοβουλία λαμβάνει η τουρκική κυβέρνηση, η οποία επιφυλάσσει αντίκτυπο για το μέλλον της Άγκυρας με το Βερολίνο.

Όπως μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα, η τουρκική Επιτροπή Ανταγωνιστικότητας ξεκινά έρευνα για την γερμανική εταιρία Mercedes.

Οι τουρκικές αρχές εκφράζουν υποψίες για το γεγονός ότι η γερμανική εταιρία προχωρώντας σε εκπτώσεις στην τιμή βιομηχανικών-εμπορικών οχημάτων που φέρουν μηχανισμούς για μπετόν, πλήττει την ανταγωνιστικότητα στην τουρκική αγορά.

Οι τουρκικές αρχές ξεκινούν επίσης, έρευνα για γερμανικές και ελβετικές εταιρίες που εξάγουν στην Τουρκία πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται σε απορρυπαντικά είδη.

Η χρονική συγκυρία της κίνησης της Άγκυρας φέρει ιδιαίτερη σημασία καθώς συμπίπτει με την μεγάλη ένταση στις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε.

Εν τω μεταξύ, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν, στα πλαίσια μιας νέας τοποθέτησης επαναλαμβάνει ότι η χώρα του είναι αποφασισμένη να «κλείσει ανοιχτούς λογαριασμούς» με την Ευρώπη.

Πηγή Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαρ 2017


Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνωστοποίησε ότι κάλεσε σήμερα τον Ελβετό επιτετραμμένο στην Άγκυρα προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για τη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Ελβετίας, τη Βέρνη, υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, καταγγέλλοντας ότι οι διαδηλωτές υποστηρίζουν την τρομοκρατία, καθώς μεταξύ άλλων κρατούσαν ένα πανό με συνθήματα υπέρ της δολοφονίας του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια ανακοίνωση, το υπουργείο κάλεσε τις ελβετικές αρχές να διεξάγουν ποινική έρευνα για τη διαδήλωση.

Επιπλέον ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου τηλεφώνησε στον Ελβετό ομόλογό του Ντιντιέ Μπουρκχάντερ για του μεταφέρει την έντονη «αντίδραση της Τουρκίας σε αυτό το ποταπό περιστατικό» έγινε γνωστό από το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Όπως μετέδωσε νωρίτερα το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, περίπου 250 άνθρωποι, μεταξύ αυτών υποστηρικτές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), πραγματοποίησαν μια συγκέντρωση σήμερα στη Βέρνη υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα του Απριλίου, στην Τουρκία.

Από την πλευρά του το ελβετικό πρακτορείο ειδήσεων ATS μετέδωσε ότι οι διαδηλωτές ήταν πολλοί περισσότεροι, ανέρχονταν σε χιλιάδες και κατέκλυσαν τους δρόμους της ελβετικής πρωτεύουσας ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα κουρδικών οργανώσεων και ελβετικών πολιτικών κομμάτων.

Σύμφωνα με την Άγκυρα αλλά και όπως δείχνουν τα πλάνα που μετέδωσαν τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα, σε ένα πανό που κρατούσαν διαδηλωτές στη συγκέντρωση απεικονιζόταν ο Ερντογάν με ένα πιστόλι στον κρόταφο και το σύνθημα «Σκοτώστε τον Ερντογάν».

Το ελβετικό πρακτορείο ειδήσεων δεν έκανε καμία αναφορά σε αυτό, ωστόσο ο Μίκαελ Σοργκ, εκπρόσωπος τύπου του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών της Ελβετίας, ενός εκ των διοργανωτών της συγκέντρωσης, επιβεβαίωσε την ύπαρξε του πανό.

«Υπήρξε ένα πανό που έπεσε κάτω από το όρια της ευπρέπειας. Όλα τα υπόλοιπα πανό ήταν ευπρεπή» τόνισε.

«Πήραν την φωτογραφία μου και πάνω στο κεφάλι μου είναι στραμμένο ένα περίστροφο. Μπορεί κανείς να το διανοηθεί; Μιλάμε για την Ελβετία!» είπε ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος σήμερα σε μια ομιλία στην Αττάλεια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είναι γεγονός ότι οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν… τό 'χουν πολύ με την ανάγνωση της διεθνούς πολιτικής σκηνής. «Διαβάζουν» θετικές εξελίξεις εκεί που δεν υπάρχουν, ανακαλύπτουν ευνοικούς συσχετισμούς και οραματίζονται ανατροπές μέσα από την αφύπνιση μιας δήθεν αλληλέγγυας… «ευρωπαικής αριστεράς».

Το σενάριο βεβαίως παραπέμπει σε ευθέως σε «Αρλεκιν». Για να… ξεχνιούνται τα παλικάρια βαφτίζουν «πολιτική πρόβλεψη» τους ευσεβείς τους πόθους και όταν αυτοί διαψευστούν, πάνε για ποτό με τον Καρανίκα…

Παρόλο όμως το περίσσευμα αφέλειας που διακρίνει το διεθνοπολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Τσίπρας έχει φτάσει να στηρίζει τις ελπίδες επιβίωσης του στην εκλογική νίκη του Μάρτιν Σούλτζ. Πρώτον επειδή ο Τσίπρας, σε σχέση με τον μέσο όρο των υπόλοιπων Συριζαίων είναι πολύ λιγότερο αφελής και δεύτερον επειδή έχει πάρει το μάθημα του και λογικά πρέπει να γνωρίζει τι εστί «βαθύ πολιτικό κατεστημένο» στη Γερμανία.

Κοιμίζει κόσμο και αγοράζει χρόνο ο σημερινός πρωθυπουργός, αλλά μάλλον όχι ως τις γερμανικές εκλογές. Ως τις δικές μας…

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής που να πιστεύει πράγματι ότι στο τέλος θα χάσει η Μέρκελ. Αυτά για το ξαφνικό «γκέλ» του πρώην αλκοολικού αυτοδίδακτου βιβλιοπώλη είναι μπουρδίτσες για να αποκτούν λίγο σασπένς οι κατά γενική ομολογία πιο βαρετές ευρωπαικές κάλπες. Που κατά κανόνα οδηγούν σε κυβερνήσεις συνασπισμού μεταξύ των δύο βασικών μονομάχων, το πολύ-πολύ με την προσθήκη συστημικών μαιντανών όπως έχουν καταντήσει οι «Ελεύθεροι Δημοκράτες».

Τον Σούλτζ, όταν έρθει η ώρα, τα ίδια γερμανικά μέσα που σήμερα τον αποθεώνουν, θα τον κοντύνουν «τόσο-όσο» χρειάζεται για να χάσει τις εκλογές αξιοπρεπώς. Δόξα τω θεώ σκελετούς στη ντουλάπα του κρύβει πολλούς και από την εποχή της θητείας του στο ευρωκοινοβούλιο. Στο παρελθόν μάλιστα έχει εισπράξει «προειδοποιητικές βολές», ακόμη και από το Σπίγκελ.

Όμως και στην θεωρητική περίπτωση που επικρατήσει ο σκληρός ευρωπαιστής των Σοσιαλδημοκρατών, με ποιους ακριβώς περιμένετε να κυβερνήσει; Με τους «Πράσινους» και τη Γερμανική Αριστερά; Γελοιότητες που δεν αντέχουν στην παραμικρή κριτική.

Κι αν μεν ο Τσίπρας έχει ποντάρει στη νίκη του Σούλτζ (που επαναλαμβάνω δεν το πιστεύω), κακό του κεφαλιού του. Θα φάει άδειασμα αεροπλανικό, ήδη από την προεκλογική περίοδο, στο πρώτο ντιμπέιτ που ο υποψήφιος Καγκελάριος ερωτηθεί για το ελληνικό χρέος.

Υπάρχουν όμως και άλλα πουλέν, από τον εγχώριο προοδευτικό-εκσγυχρονιστικό χώρο που μοστράρουν τον Σούλτζ σαν την καλή νεράιδα του παραμυθιού. Είναι όλοι οι αθεράπευτα ερωτευμένοι με την «γερμανική ευρώπη» που βρήκαν στο πρόσωπο του 62χρονου τον γνήσιο φίλο της Ελλάδας…

Λοιπόν για να μην κοροιδευόμαστε: Ο Σούλτζ τον μόνο Ελληνα που μπορεί να βοηθήσει είναι ο εικονιζόμενος της φωτογραφίας. Το παιδί με το σακίδιο που μάλλον θα ξαναγυρίσει στη κουζίνα του, αλλά στο πρόσωπο του ο «καλός Γερμανός Σαμαρείτης» είχε ανακαλύψει ένα μοναδικό πολιτικό ταλέντο. Και εντελώς ξεδιάντροπα πήγε να μας το μοστράρει…

«Αυτόν πρέπει να έχεις στην κυβέρνηση και όχι τον Καμμένο», είχε πει δημοσίως, ίσως επειδή οι ΑΝΕΛ σε αντίθεση με τον αρχηγό Σταύρο έχουν απολύτως ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων.

Για τέτοιου είδους «φιλελληνισμό» λοιπόν μιλάμε. Εφάμιλλο με του…μπεκροκανάτα των Βρυξελλών που υιοθέτησε ένα αδέσποτο στη Σάμο, το ονόμασε «Πλάτωνα» και έκτοτε δηλώνει φίλος της Ελλάδας.

Σουλτζ και Γιούγκερ είναι άλλωστε «κολλητάρια». Εκτός από το πάθος για ένα ποτηράκι (ο Σουλτζ δηλώνει ότι απεξαρτήθηκε νωρίς και ο Γιούγκερ δεν χρειάζεται να δηλώσει τίποτα, φτάνει να τον δεις να τραυλίζει on camera) τους ενώνει και η συναντίληψη για το δικαίωμα των πολυεθνικών στην φοροαποφυγή. Ο Σούλτζ ως πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου ήταν αυτός που κάλυψε πλήρως το σκάνδαλο Luxleaks για τις περίεργες φορολογικές πρακτικές του Μεγάλου Δουκάτου. Εκανε το παγώνι και αντί να το φέρει στην ολομέλεια το έθαψε σε μία επιτροπή την θητεία της οποίας απέφυγε να ανανεώσει. Γιατί το σκάνδαλο δεν έκαιγε μόνο τον Γιούγκερ. Εκαιγε και τον Νταισεμπλουμ καθώς πολλές από τις πολυεθνικές που απολάμβαναν ειδικής φορολογικής μεταχείρισης ήταν ολλανδικών συμφερόντων.

Μια παρέα είναι λοιπόν όλοι στην οποία κουμάντο κάνει το Βερολίνο. Και καλά θα κάνουμε να μην έχουμε αυταπάτες. Σ’ αυτή την Ευρώπη των Γερμανών και των υπαλλήλων τους, η Ελλάδα δεν θα έχει ποτέ φίλους. Ούτε θα την σώσουν φαλακρές νεράιδες με πατομπούκαλα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


«Απλές», ευκαιριακές επιθέσεις, αλλά όχι λιγότερο θανάσιμες η νέα στρατηγική. Όπως λένε οι ειδικοί, μια παρτίδα σκάκι θέλει και τα πιόνια της. Και τα πιόνια του ISIS είναι άγνωστοι που βρίσκει στο διαδίκτυο

Η τρομοκρατική επίθεση την Τρίτη στο Ουεστμίνστερ συνάδει με ένα όλο και πιο οικείο μοτίβο. Ένας επιτιθέμενος, που χρησιμοποίησε ένα αυτοκίνητο για να σαρώσει πεζούς και μαχαίρι για να επιτεθεί σε αστυνομικούς, δημιούργησε ένα θανατηφόρο ξέσπασμα στην καρδιά μιας από τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, καταλαμβάνοντας τα πρωτοσέλιδα και φέρνοντας την τρομοκρατία στο προσκήνιο για ακόμη μία φορά.

Ήταν ένας χρόνος από την επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στις Βρυξέλλες, στη διάρκεια της οποίας συντονίστηκαν τρεις αποστολές αυτοκτονίας που σκότωσαν 32 και τραυμάτισαν εκατοντάδες. Το Ισλαμικό Κράτος έχει επιδείξει αξιοσημείωτη «αδυναμία» στις επετείους στο παρελθόν.

Κατά τους μήνες μετά την επίθεση στις Βρυξέλλες, και μετά την καταστολή που ακολούθησε στην Ευρώπη, οι τζιχαντιστές έχουν επίσης παρακινήσει και καθοδηγήσει τους οπαδούς τους ώστε να κάνουν ακριβώς αυτού του είδους τις επιθέσεις.

Το περιστατικό στο Ουεστμίνστερ θυμίζει τα κτυπήματα στο Βερολίνο τον περασμένο Δεκέμβριο και στην Νίκαια τον Ιούνιο, για τα οποία η οργάνωση επίσης ανέλαβε την ευθύνη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μοναχικοί επιτιθέμενοι, χωρίς ενεργά δίκτυα υποστήριξης για να τους εξοπλίσουν εύκολα ή να τους εκπαιδεύσουν, χειραγωγήθηκαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν πολύ γρήγορα, μέσω των παροτρύνσεων του Ισλαμικού Κράτους για δράση. Χρησιμοποίησαν φορτηγά για να πέσουν με ταχύτητα σε πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών.

Τέτοιου είδους επιθέσεις ενδέχεται να είναι το μοτίβο για το μέλλον.

Στο Λονδίνο, η αντίδραση των δυνάμεων ασφαλείας ήταν άμεση. Οι χώροι του κοινοβουλίου συνήθως αστυνομεύονται υπερβολικά: η επίθεση κράτησε λίγες στιγμές, πριν την σταματήσουν οι πυροβολισμοί της αστυνομίας. Οι αναδιαμορφωμένες δυνάμεις της Scotland Yard ενάντια στην τρομοκρατία, δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά σε πραγματικές συνθήκες. Ένοπλες ομάδες βρέθηκαν γρήγορα στο σημείο.

Μια τέτοια αντίδραση, όμως, μπορεί να σε καθησυχάσει μέχρις ενός σημείου. Μια «συμμορίτικη» επίθεση όπως εκείνη στο Παρίσι, με πολλούς επιτιθέμενους σε ένα σημείο που προστατεύεται λιγότερο –ή σε μια περιοχή με μεγάλα συγκεντρωμένα πλήθη όπου έχουν πιο περιορισμένη πρόσβαση οι αστυνομικές δυνάμεις, όπως το Ουέστ Εντ του Λονδίνου- πιθανώς θα ήταν δυσκολότερο να αναχαιτιστεί.

Αστικά μέτρα προστασίας, όπως τσιμεντένια κολωνάκια γύρω από ευάλωτα κτίρια ή από δημόσιες περιοχές, για να αποφευχθούν επιθέσεις με οχήματα, επίσης έχουν τα όριά τους. Ανοικτά σημεία διέλευσης, όπως η γέφυρα του Ουεστμίνστερ, από τη φύση τους δεν μπορούν να καταστούν «μη ευάλωτα».

Καθώς το Ισλαμικό Κράτος δέχεται όλο και περισσότερη εδαφική πίεση στην ενδοχώρα της Συρίας και του Ιράκ, τα κίνητρά του να επιτίθεται στους πληθυσμούς αμάχων των αντιπάλων του μόνο θα αυξάνεται.

Θεαματικές βομβιστικές και ένοπλες επιθέσεις πιθανώς θα παραμείνουν στόχος των τζιχαντιστών, αλλά ο οπορτουνισμός μάλλον θα είναι ο κυρίαρχος παράγοντας, τονίζουν αξιωματούχοι στην ασφάλεια. Πιο απλές επιθέσεις, όπως φαίνεται από αυτές στην Νίκαια, στο Βερολίνο και τώρα στο Λονδίνο, δε σημαίνει πως θα είναι λιγότερο θανάσιμες.

Λεπτομέρειες για το μοτίβο των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους, οι οποίες είναι πια περισσότερο σαφείς στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου που ερευνούν αυτή τη σειρά κτηνωδιών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες, επιβεβαιώνουν αυτές τις προσδοκίες.

Το Ισλαμικό Κράτος έχει μια πολυεπίπεδη προσέγγιση στο σχεδιασμό επιθέσεων στο εξωτερικό, παρατηρούν αξιωματούχοι ασφάλειας στη Δύση. Απευθύνεται τόσο σε εκπαιδευμένα μέλη -επαναπατρισμένους μαχητές από τις τάξεις του στη Συρία και το Ιράκ- όσο και σε ριζοσπαστικά ή ευάλωτα μεμονωμένα άτομα, που στην ουσία μπορεί ποτέ να μην εισήλθαν στο δίκτυο ή να συνάντησαν άλλους μέσα από αυτό.

Η αρμοδιότητα της οργάνωσης επιθέσεων ανατίθεται σε βασικούς υπαρχηγούς του τμήματος σχεδιασμού επιθέσεων που ονομάζεται «emni». Πολλοί από αυτούς είναι Ευρωπαίοι. Είναι επικεφαλής δικτύων άμεσων επαφών -συχνά με δεξιότητες και εκπαίδευση- στην Ευρώπη, που έχουν σκοπό να διευκολύνουν επιθέσεις στο στιλ εκείνης του Παρισιού.

Μπορεί επίσης να στείλουν άτομα που θα διαπράξουν αυτά τα ίδια ενέργειες, όπως φαίνεται πως συνέβη στην περίπτωση του μακελειού στην πόλη Sousse. Και επιδιώκουν, ακόμη, να στρατολογούν ή να συνδέονται ψηφιακά με δίκτυα ή ριζοσπαστικά άτομα που μπορεί να μη γνωρίζουν ή να μη συναντήσουν ποτέ στην πραγματική ζωή -τους καθοδηγούν και στους εκπαιδεύουν ηλεκτρονικά.

Είναι σαν μια πατρίδα σκάκι, εξηγεί ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος στην ασφάλεια: «Κάποιοι είναι απλά πιόνια. Κάποιοι είναι πιο ισχυροί -μικρές ομάδες ίσως- και κάποιοι έχουν ακόμη περισσότερη ευελιξία και πόρους».

Μέχρι στιγμής, η Βρετανία έχει βοηθηθεί από τα φυσικά πλεονεκτήματα του αγώνα της Δύσης κατά του Ισλαμικού Κράτους. Τα σύνορα της χώρας και οι αυστηροί νόμοι για την οπλοκατοχή, καθιστούν τις μεγάλης κλίμακας συντονισμένες επιθέσεις στη Βρετανία πιο δύσκολες. Οι δυνάμεις ασφαλείας, επιπλέον, έχουν μακρά και αιματηρή παράδοση στο να τις αντιμετωπίζουν.

Αλλά στο νέο αυτό μοτίβο της τρομοκρατίας με μεσάζοντα την τεχνολογία, και με έναν πιο μεγάλο αριθμό ριζοσπαστικών ύποπτων ατόμων από οποτεδήποτε στο παρελθόν, καμία περιοχή δεν μπορεί να ισχυριστεί πως είναι απρόσβλητη.

«Θα υπάρξουν τρομοκρατικές επιθέσεις σε αυτή τη χώρα», προειδοποίησε σε συνέντευξή του πέρυσι τον Νοέμβριο ο επικεφαλής της MI5, της βρετανικής υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας. «Το επίπεδο της απειλής είναι σοβαρό και αυτό σημαίνει πως είναι πιθανή».

Financial Times
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H γερμανική κυβέρνηση έχει μπλοκάρει μια σειρά από εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία. Η απόφαση, η οποία αφορά έντεκα παραγγελίες, ελήφθη πολύ πριν τη σημερινή κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δυο χωρών εξαιτίας των συγκρίσεων της σημερινής Γερμανίας με τη ναζιστική περίοδο αλλά και την απαγόρευση των εμφανίσεων Τούρκων υπουργών στη Γερμανία ενόψει του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Ο Γιαν Φαν Άκεν, βουλευτής του κόμματος η Αριστερά, λέει σχετικά:

«Αιφνιδιαστικά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνήθηκε να προχωρήσει τους τελευταίους τρεις μήνες σε εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία, πρόκειται συνολικά για έντεκα εξαγωγές. Αυτό είναι κάτι καινούργιο και δείχνει ότι δεν πρέπει απαραίτητα να προμηθεύει κανείς με όπλα χώρες που ανήκουν στο ΝΑΤΟ εάν αυτές καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Εκφράζεται κυρίως η ανησυχία ότι τα όπλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των Κούρδων. Επίσημα οι επιχειρήσεις της τουρκικής αστυνομίας και του τουρκικού στρατού στρέφονται εναντίον μόνο του κουρδικού κόμματος PKK, το οποίο είναι απαγορευμένο τόσο στην Τουρκία όσο και στη Γερμανία και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα τρομοκρατικών οργανώσεων. Ωστόσο πλήττεται έμμεσα και ο κουρδικός πληθυσμός. Πρόσφατα τα ΗΕ επέρριψαν στην Τουρκία συχνές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κουρδικές περιοχές.

Η Τουρκία, σημαντικός εμπορικός εταίρος

«Όταν βλέπω ότι με την δύναμη των όπλων διαλύονται διαδηλώσεις, ότι συλλαμβάνονται δημοσιογράφοι, όταν βλέπω πως βομβαρδίζονται κουρδικές πόλεις στη νοτιαανατολική Τουρκία και επίσης πραγματοποιούνται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ, τότε όλοι αυτοί είναι καλοί λόγοι για να μην προμηθεύουμε πλέον με όπλα την Τουρκία».

Η Τουρκία είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος τη Γερμανίας στο θέμα των εξαγωγών. Το 2015 εγκρίθηκαν 270 εξαγωγές ύψους 39 εκατομμυρίων ευρώ. Το πρώτο εξάμηνο του 2016, η Τουρκία από την 25η θέση έφθασε στην 8η θέση και η αξία των παραγγελιών άγγιξε τα 76 εκατομμύρια ευρώ.

Ωστόσο η απαγόρευση των εξαγωγών δεν επιφέρει σημαντικό πλήγμα στην Τουρκία στην πραγματικότητα. Η Άγκυρα προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στη Μόσχα, εξέλιξη την οποία παρακολουθούν με ανησυχία στο ΝΑΤΟ. Προς το παρόν διαπραγματεύεται με τη Ρωσία για την αγορά αμυντικού εναέριου συστήματος S-400. To σύστημα μπορεί να αναχαιτίζει αεροσκάφη και πυραύλους σε απόσταση 400 χλμ.

Στρατιωτικά η Τουρκία δεν θα πληγεί ιδιαίτερα από αυτή την απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης ωστόσο πολιτικά δεν είναι σίγουρα μια κίνηση αβροφροσύνης, πολύ περισσότερο σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα τεταμένες.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Η Τουρκία θα διατηρήσει τις οικονομικές της σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά θα επανεξετάσει τις σχέσεις της σε πολιτικό και διοικητικό επίπεδο, περιλαμβανομένης της συμφωνίας με στόχο τον περιορισμό των προσφυγικών ροών, μετά το δημοψήφισμα του Απριλίου, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN Türk, ο Τούρκος ηγέτης επισήμανε ότι τα πάντα, «από το Α στο Ω» στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη, θα επανεξεταστούν μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σημείωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες δίνουν άδεια σε εκδηλώσεις υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα, την ώρα που απαγορεύουν σε Τούρκους αξιωματούχους να συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις των υποστηρικτών του «ναι».

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους επανέλαβε τις κατηγορίες ότι η Γερμανία υποστηρίζει την τρομοκρατία και τόνισε ότι δεν σκόπευε να επισκεφθεί την χώρα αυτή πριν από το δημοψήφισμα σε αντίθεση με όσα μετέδωσαν πρόσφατα μέσα μαζικής ενημέρωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το «Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου» του καγκελάριου του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ  αφιερώνεται στους «26» που ετοιμάζονται να αποδεχθούν στη Ρώμη την επικυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη – Ειδική αφιέρωση στον ολλανδό Μαρκ Ρούτε

Από τον Μάκη Ανδρονόπουλο
«… Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση μέσω τελωνειακών συνθηκών που θα περιλαμβάνουν τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Δανία, την Αυστροουγγαρία, την Πολωνία, και ίσως ακόμα την Ιταλία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. Αυτή η Ένωση δεν θα έχει καμιά κοινή συνταγματική ανώτατη αρχή και όλα τα μέλη της θα είναι επισήμως ίσα, αλλά στην πράξη θα υπάγονται στη γερμανική ηγεσία και θα πρέπει να σταθεροποιήσουν την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας πάνω στην Κεντρική Ευρώπη (Mitteleuropa).
Το ζήτημα των αποικιακών αποκτήσεων, όπου η πρώτη επιδίωξη είναι η δημιουργία μιας συνεχούς αποικιακής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Αφρική, θα εξεταστεί αργότερα, όπως θα εξετασθεί και εκείνο των επιδιώξεων που αφορούν στη Ρωσία…
Ολλανδία: Θα πρέπει να εξετασθεί με ποια μέσα και ποιες μεθόδους η Ολλανδία θα μπορέσει να αποκτήσει στενότερη σχέση με την Γερμανική Αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη τον ολλανδικό χαρακτήρα, αυτή η στενότερη σχέση θα πρέπει να μην τους δημιουργήσει κανένα αίσθημα καταναγκασμού , δεν θα πρέπει να αλλάξει κάτι στον ολλανδικό τρόπο ζωής και πρέπει επίσης να μην τους υποβάλλει σε νέες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Η Ολλανδία, επομένως, θα πρέπει να μείνει ανεξάρτητη ως προς τους εξωτερικούς τύπους, αλλά εσωτερικά θα εξαρτάται από εμάς. Πιθανώς θα πρέπει να εξετασθεί μια επιθετική ή αμυντική συμμαχία για να καλύψει και τις αποικίες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρέπει να επιτευχθεί μια στενή τελωνειακή ένωση…»
Η  περικοπή αυτή προέρχεται από το περίφημο «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» που παρουσιάστηκε από τον τότε καγκελάριο του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ στον Κάιζε Γουλιέλμο Β΄ στις 9 Σεπτεμβρίου 1914, και περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό έργο του Βρετανού ιστορικού Niall Ferguson «Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» σε μετάφραση Καρολίνας Χάγερ (εκδ. Ιωλκός). Το «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» του Μπέτμαν Χόλβεκ αποτελεί συγκερασμό μιας πλειάδας προτάσεων του γερμανικού κεφαλαίου και αναμφίβολα είναι ανατριχιαστικό σε σχέση με το σήμερα και τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επικείμενη αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ, όχι μόνο διαταράσσει τις όποιες μεταπολεμικές ισορροπίες υπήρχαν, αλλά και ανοίγει το δρόμο για την θεσμοθέτηση της Γερμανικής Ευρώπης μέσα από το σχέδιο των πολλών ταχυτήτων. Είναι τραγικό για τους ευρωπαϊκούς λαούς που νίκησαν τον γερμανικό ιμπεριαλισμό σε δύο παγκόσμιους πολέμους που κόστισαν την ζωή σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, να τίθενται υπό τη διαχείριση της γερμανικής εξουσίας. Είναι ιδιαίτερη ντροπή για τη Γαλλία.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στους 26 που ετοιμάζονται στις 25 Μαρτίου να επικυρώσουν την Γερμανική Ηγεμονία στην Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης.

ΥΓ: Για όσους επιθυμούν εμβάθυνση στους σχεδιασμούς τους γερμανικού ιμπεριαλισμού μπορούν να διαβάσουν το άρθρο του Jörg Kronauer «Η πολιτική του γερμανικού κεφαλαίου (1914 – 2014)»  σε μετάφραση και επιμέλεια Παναγιώτη Γαβάνα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Παυλόπουλου

O τρόμος χτύπησε και πάλι την Ευρώπη, αυτή τη φορά επιλέγοντας ως στόχο την καρδιά του Λονδίνου. Το χθεσινό τρομοκρατικό (όπως χαρακτηρίστηκε εξαρχής) χτύπημα εκδηλώθηκε ακριβώς ένα χρόνο μετά από το αντίστοιχο στο αεροδρόμιο Ζαβεντέμ των Βρυξελλών, που είχε κοστίσει τη ζωή σε 32 ανθρώπους, αλλά και λίγα μόλις 24ωρα μετά τον ισλαμιστή που επιτέθηκε εναντίον στρατιωτών στο αεροδρόμιο Ορλί του Παρισιού -για να βρει τον θάνατο, χωρίς να προκαλέσει άλλα θύματα.

Το χθεσινό επεισόδιο ήταν αναμφίβολα πιο σοβαρό από το τελευταίο, όμως ο συνδυασμός τους έχει σημάνει συναγερμό στις ευρωπαϊκές αρχές ασφαλείας, μιας και φοβούνται ότι θα υπάρξει συνέχεια.

Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται καθώς υπάρχουν επιπλέον ενδείξεις που συνδέουν τα δύο αυτά περιστατικά. Μία από αυτές, όπως σημειώνουν ήδη αναλυτές, έχει να κάνει με τον ελαφρύ οπλισμό που έφεραν οι δράστες (στη μία ένα αεροβόλο πιστόλι και στην άλλη μαχαίρι), ενώ μια δεύτερη αφορά στο γεγονός ότι όλα δείχνουν πως έδρασαν μόνοι τους. Κι αυτό, εφόσον επιβεβαιωθεί, σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη και επικίνδυνη κινητικότητα στις τάξεις των αποκαλούμενων «μοναχικών λύκων» -ατόμων, δηλαδή, που έχουν ασπαστεί ακραίες ιδέες και δρουν μόλις θεωρήσουν ότι τους έχει δοθεί κάποιο σύνθημα από τους ηγέτες ή τις οργανώσεις στις οποίες πρόσκεινται ή ανήκουν.

Στο εσωτερικό της Βρετανίας, πάντως, η προσοχή τόσο του πολιτικού κόσμου όσο και της κοινής γνώμης στράφηκε αυτομάτως από την υπόθεση του Brexit και των συνεπειών του προς την αναβίωση της τρομοκρατικής απειλής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις έγινε γνωστό το περιστατικό, η Βουλή της Σκοτίας διέκοψε την επίμαχη συζήτηση που είχε ως θέμα το δεύτερο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο και επρόκειτο να ολοκληρωθεί σήμερα το βράδυ με ψηφοφορία.

Αυτή ήταν η τρίτη σοβαρή τρομοκρατική επίθεση στο έδαφος της χώρας, που κόστισε τη ζωή στον δράστη και τρεις ακόμη ανθρώπους -έναν φρουρό του Κοινοβουλίου και δύο πεζούς που χτυπήθηκαν από το αυτοκίνητό του στη γέφυρα του Γουεστμίνστερ, όπου επίσης τραυματίστηκαν αρκετοί. Είχαν προηγηθεί δύο χτυπήματα: Τον Ιούλιο του 2005, όταν τέσσερις ισλαμιστές καμικάζι είχαν σκοτώσει 52 ανθρώπους με σχεδόν ταυτόχρονες επιθέσεις σε μέσα μεταφοράς. Και τον Μάιο του 2013, όταν δύο τζιχαντιστές είχαν κυριολεκτικά αποκεφαλίσει σε δρόμο του Λονδίνου έναν στρατιώτη.

[Συλλυπητήρια και βοήθεια]

Αγκ. Μέρκελ, Φρ. Ολάντ και όλοι σχεδόν οι ηγέτες της Ευρώπης και της Ε.Ε. εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τη βρετανική κυβέρνηση, προσφέροντας παράλληλα κάθε δυνατή βοήθεια, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και με συνεργασία των αρμόδιων αρχών και ανταλλαγή πληροφοριών. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Ντ. Τραμπ, ο οποίος επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Τ. Μέι, ενώ μηνύματα έστειλαν πρόεδροι και πρωθυπουργοί από όλο τον κόσμο.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την ώρα που το Λονδίνο ζει μία ακόμα δολοφονική τρομοκρατική επίθεση που σκορπά τον φόβο για το αύριο όχι μόνον στην Αγγλία αλλά σε ολόκληρη τη Δύση, την ίδια ώρα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προβαίνει σε μία πρωτοφανή στην ιστορία δήλωση στην οποία λέει ότι «Αν συνεχίσει έτσι η Ευρώπη σε λίγο κανείς ευρωπαίος δεν θα νιώθει ασφαλής να περπατά στους δρόμους πουθενά στον κόσμο».

Η δήλωση αυτή, που τον αποκόπτει πλέον με αληθινά βαθύ τρόπο από τη Δύση, πρέπει να θορυβήσει τους πάντες σε Ευρώπη και Αμερική. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για μία δήλωση που από πρόεδρο τον μετατρέπει όχι απλώς σε σουλτάνο, που θέλει να γίνει με το δημοψήφισμα, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο, που, προφανώς, κατά βάθος πραγματικά θέλει να γίνει: σε ένα είδος Αγιατολάχ με γραβάτα.

Το ζήτημα ασφαλείας που προκύπτει από τα κρυφά παιγνίδια της Τουρκίας με τον ISIS αλλά και από τις αληθινές πεποιθήσεις του Ερντογάν που τώρα, εν όψει του δημοψηφίσματος, με τέτοια ορμή ξεσκεπάζονται, σε συνδυασμό με τις απειλές του στο μεταναστευτικό, πρέπει να κάνουν, επιτέλους, τη Δύση να σταματήσει να υποκρίνεται ότι δεν βλέπει την εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα του να γεννιέται ένα καθεστώς τύπου Ιράν της δεκαετίας του ’80 μπροστά στην πόρτα της.

Επίσης, πρέπει να κάνουν και την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο κίνδυνο που η ίδια αντιμετωπίζει από την παραζάλη του Τούρκου ηγέτη και της χώρας του.

Αυτά τα δύο, πρέπει πλέον να συνδεθούν άμεσα και ευθέως και να αντιμετωπιστούν ως ενιαίο πρόβλημα όλων μας – γιατί είναι ακριβώς αυτό. Και να αντιληφθούμε άπαντες ότι αν δεν σταματήσει πια η καταστροφική πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο από τον δυτικό κόσμο, οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές.

Καλώς ή κακώς, τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας είναι τα σύνορα της Δύσης. Και τώρα είναι πλέον η στιγμή να το εξηγήσουμε σε όλους τους εταίρους μας, να τους κάνουμε να το κατανοήσουν και να προετοιμαστούμε σοβαρά και σε άμεση συνεργασία μαζί τους γι αυτά που έρχονται. Γιατί έρχονται πια με βεβαιότητα και, πιθανότατα, με ταχύτητα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο κεντροδεξιός Ρούτε έχει ήδη εισπράξει το πολιτικό όφελος από την πρωτοφανή κόντρα του με τους νεοοθωμανούς. Ο Ερντογάν πρέπει να περιμένει μέχρι τις 16 Απριλίου για να δει εάν η τακτική του θα αποδώσει. Όλα δείχνουν, πάντως, ότι η επιθετική ρητορική του, που συνδυάζει το εθνικό μεγαλείο με τον ισλαμισμό, συσπειρώνει τη “βαθιά Τουρκία”. Η κατάσταση θυμίζει τη σύγκρουση του Σουλτανάτου με τη χριστιανική Ευρώπη στους προηγούμενους αιώνες.

Ας σημειωθεί ότι παραδοσιακά οι σχέσεις Χάγης-Άγκυρας ήταν στενές και στον οικονομικό και στον πολιτικό τομέα. Η Ολλανδία είναι ένας από τους τρεις μεγαλύτερους επενδυτές στην Τουρκία και κατά κανόνα τηρούσε φιλοτουρκική στάση. Σύμφωνα με διπλωματική πηγή, μάλιστα, η Άγκυρα είχε ειδοποιηθεί να αποφύγει συγκεντρώσεις ειδικά στην Ολλανδία για να μην δώσει εκλογική τροφή στην Ακροδεξιά.

Η νεοοθωμανική ηγεσία αρχικά είχε δείξει κατανόηση. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε γραμμή πλεύσης, επιδιώκοντας τη ρητορική-διπλωματική σύγκρουση για ψηφοθηρικούς λόγους. Η αλλαγή επιβεβαιώνεται και από παλαιότερη δήλωση του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ σε τηλεοπτική εκπομπή στο ATV: «Στις 15 Μαρτίου έχουν εκλογές στην Ολλανδία. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσουμε κάποια εκδήλωση σε εκείνη τη χώρα πριν από αυτή την ημερομηνία».

Υπενθυμίζουμε ότι το πρώτο επεισόδιο προέκυψε από την απροθυμία του Βερολίνου να επιτρέψει την πραγματοποίηση συγκέντρωσης υπέρ του “ναι” στυ δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν ήταν να κατηγορήσει ευθέως τις γερμανικές αρχές για ναζιστική πρακτική. Η Μέρκελ απέφυγε την κλιμάκωση, αφενός επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί σε δημόσιο “σκυλοκαυγά”, αφετέρου επειδή δεν θέλει να τινάξει στον αέρα τις γέφυρες με την Άγκυρα.

Το γερμανικό πολιτικό σύστημα θεωρεί παραδοσιακά την Τουρκία σημαντική χώρα. Είναι χαρακτηριστικό δημοσίευμα της Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ. Αφού αναφέρεται στην ανησυχία του ΝΑΤΟ για το ρήγμα στις ευρωτουρκικές σχέσεις, καταλήγει ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξοργίσουμε έναν τόσο στρατηγικά σημαντικό σύμμαχο». Εκτός αυτού, η Γερμανία είναι κορυφαίος επενδυτής στην Τουρκία.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η ευρωτουρκική συμφωνία για τους πρόσφυγες-μετανάστες. Η Άγκυρα απειλεί ότι θα την ακυρώσει, επειδή η ΕΕ αρνείται να καταργήσει τη βίζα για τους Τούρκους πολίτες. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν δεν μπορεί να πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες-μετανάστες. Με κλειστό τον βαλκανικό διάδρομο και αντιμέτωποι με την προοπτική να εγκλωβισθούν στην Ελλάδα σε δύσκολες συνθήκες, οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι κατά κανόνα απρόθυμοι να κάνουν το άλμα. Η Άγκυρα μπορεί να στείλει μερικές χιλιάδες ακόμα στα νησιά, προκαλώντας έμφραγμα στις ήδη υπερπλήρεις δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα.

Η Μέρκελ δεν επιθυμεί να διαψευσθεί η εντύπωση που η ίδια καλλιεργεί εν όψει των δύσκολων εκλογών του Σεπτεμβρίου ότι με την ευρωτουρκική συμφωνία έχει διευθετήσει το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Εάν επανακάμψει στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας θα αναζωπυρώσει την κριτική που της ασκείται και θα της προκαλέσει εκλογικό κόστος.

Η εφημερίδα Ντι Βελτ αποκάλυψε πως η καγκελάριος με τον τότε προεδρεύοντα της ΕΕ Ολλανδό Ρούτε είχαν τον Μάρτιο 2016 συνάψει μυστική συμφωνία με τον Νταβούτογλου η Γερμανία να δέχεται από την Τουρκία γύρω στις 200.000 πρόσφυγες ετησίως. Δεν επρόκειτο για ανθρωπιστικού χαρακτήρα κίνηση. Είναι γνωστό και εκπεφρασμένο δημόσια ότι η γερμανική βιομηχανία διψάει για φθηνά εργατικά χέρια. Αυτός ήταν και ο λόγος που το καλοκαίρι του 2015 η Μέρκελ είχε προβεί σε εκείνη τη δήλωση-πρόσκληση που μετέτρεψε το κύμα σε τσουνάμι.

Από την άλλη πλευρά, όμως, οι κοινωνικές παρενέργειες που έχει προκαλέσει η μαζική είσοδος προσφύγων-μεταναστών έχουν προκαλέσει την αντίδραση της γερμανικής κοινής γνώμης, με αποτέλεσμα εκλογικές απώλειες και ρήγματα στη συμπολίτευση. Υπό την πίεση αυτών των αντιδράσεων η καγκελάριος υποχρεώθηκε να ανακρούσει πρύμνα.

Ο Ερντογάν γνωρίζει το αδύνατο σημείο της Μέρκελ. Επαναφέροντας τις απειλές του για ακύρωση της ευρωτουρκικής συμφωνίας και υιοθετώντας ρητορική υψηλών τόνων αφενός πουλάει εθνικό μεγαλείο στο εσωτερικό, αφετέρου εγγράφει υποθήκες για να διαπραγματευθεί μετά τις 16 Απριλίου από πλεονεκτική θέση. Για να γίνει πειστικός, μάλιστα, μεθοδεύει την αύξηση των ροών προς τα ελληνικά νησιά. Δεν παρέλειψε να κατηγορήσει και ονομαστικά την καγκελάριο ότι «υποθάλπει τρομοκράτες του ΡΚΚ».

Μπορεί η καγκελάριος να είναι στριμωγμένη, αλλά ο Ρούτε, μέσω της κόντρας με τους νεοοθωμανούς, κατάφερε να διατηρήσει με διαφορά την πρώτη θέση, έστω και αν το ποσοστό του κόμματός του υποχώρησε σημαντικά. Το γεγονός ότι περιορίσθηκε η άνοδος της Ακροδεξιάς χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το σύνολο των ευρωπαϊκών συστημικών κομμάτων. Κι αυτό, παρότι ο Βίλντερς δεν επρόκειτο να σχηματίσει κυβέρνηση ακόμα και εάν κέρδιζε την πρωτιά. Η απλή αναλογική, σε συνδυασμό με την άρνηση των άλλων κομμάτων να συνεργασθούν μαζί του είχε πριν ανοίξουν οι κάλπες αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο.

Η εμφανής αγωνία των δυνάμεων του (νεο)φιλελεύθερου τόξου για τις ολλανδικές εκλογές οφειλόταν στο γεγονός ότι τις αντιμετώπιζαν σαν κρίσιμο τεστ εν όψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Μετά το Brexit, την εκλογή του Τραμπ και την επικράτηση του “όχι” στο ιταλικό δημοψήφισμα, μία νίκη του Βίλντερς στην Ολλανδία θα επιβεβαίωνε και θα ενίσχυε τη δυναμική της ευρωάρνησης και αναπόφευκτα θα φούσκωνε τα εκλογικά πανιά της Λεπέν.

Σε περίπτωση εκλογής της υποψήφιας του Εθνικού Μετώπου, τουλάχιστον η Ευρωζώνη δύσκολα θα αποφύγει την κατάρρευση. Γι’ αυτό και κηρύχθηκε επικοινωνιακή πανστρατιά με σκοπό να ανακοπεί η δυναμική του Βίλντερς. Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι δεν έμειναν αδιάφοροι. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν πρωτοφανής και αναμφίβολα έβλαψε την Ακροδεξιά.

Για να διατηρήσει την πρωτιά, όμως, ο πρωθυπουργός Ρούτε υποχρεώθηκε ουσιαστικά να υιοθετήσει την πολιτική ατζέντα του Βίλντερς. Χρειάσθηκε να δώσει εμπράκτως και τα σχετικά δείγματα γραφής. Απαγόρευσε στο αεροπλάνο του Τσαβούσογλου να προσγειωθεί στην Ολλανδία και όταν ο Ερντογάν έστειλε οδικώς την υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων στο Ρότερνταμ για να εκφωνήσει ομιλία, οι ολλανδικές αρχές την απέλασαν.

Μπροστά, όμως, στο μείζον πολιτικό διακύβευμα, όλα αυτά θεωρήθηκαν λεπτομέρειες. Όπως λεπτομέρεια θεωρήθηκε και η συντριβή του Εργατικού Κόμματος του Ντάισελμπλουμ, το οποίο πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για την προσχώρησή του στο νεοφιλελευθερισμό. Στα “ψιλά” πέρασε και ο υπερτριπλασιασμός της δύναμης του κόμματος Πράσινοι-Αριστερά (από 4 έδρες που είχε απέσπασε 14), το οποίο μαζί με το αμιγώς αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα συνιστούν μία ισχυρή αριστερή παρουσία στην ολλανδική Βουλή.

Δεδομένου ότι η ολλανδική οικονομία παραμένει ακμαία, η εδώ και χρόνια σχετικά ισχυρή πολιτική παρουσία της ξενοφοβικής Ακροδεξιάς αποδίδεται και στο γεγονός ότι η Ολλανδία ήταν πρωτοπόρα στην υιοθέτηση της πολυπολιτισμικότητας. Η παραδοσιακά φιλελεύθερη ολλανδική κοινωνία δεν έχει παρασυρθεί από την υποτιθέμενη πολιτική μαγεία του Βίλντερς και του δίνει σχετικά μεγάλο ποσοστό. Απλώς, η ρητορική του έχει ζήτηση και “πουλάει”. Γι’ αυτό έσπευσε να την υιοθετήσει και ο Ρούτε. Είχε, μάλιστα, και συγκριτικό πλεονέκτημα. Ως πρωθυπουργός, αυτός θα μπορούσε να κάνει πράξη τη ρητορική του, ενώ ο ακροδεξιός ηγέτης ήταν εκ των προτέρων αποκλεισμένος από την εξουσία.

Η ανταλλαγή ρητορικών πυρών μεταξύ Άγκυρας και Χάγης έστειλε στην αγκαλιά του Ρούτε όσους είναι επιφυλακτικοί με το Ισλάμ και επιθυμούν μία σκληρή μεταναστευτική πολιτική. Εξ αντιδιαστολής, όμως, συσπείρωσε εκλογικά και την πολυπληθή τουρκική κοινότητα. Για πρώτη φορά στην ολλανδική Βουλή εισέρχεται τουρκικό κόμμα με τρεις βουλευτές. Είναι το πρώτο κόμμα σε εθνοτική βάση.

Η ολλανδο-τουρκική κόντρα μπορεί να είχε έντονα στοιχεία συγκυριακών εκλογικών σκοπιμοτήτων, αλλά έχει και μία στρατηγικού χαρακτήρα διάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες που δεν βρίσκονταν σε προεκλογική περίοδο (Αυστρία, Ελβετία, Δανία και Σουηδία) απαγόρευσαν την πραγματοποίηση τουρκικών συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκφράζουν την ανησυχία τους για τη συστηματική προσπάθεια των νεοοθωμανών να καλλιεργήσουν τον φανατισμό και να ισλαμοποιήσουν τις τουρκικές κοινότητες στη Γηραιά Ήπειρο με αποστολή ιμάμηδων που λειτουργούν και ως πληροφοριοδότες. Ας σημειωθεί ότι ο Ερντογάν έχει φροντίσει με πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση να οργανώσει την τουρκική διασπορά στην ελεγχόμενη από το κόμμα του “Ένωση Τούρκων Δημοκρατών Ευρώπης”.

Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι βλέπουν πλέον με πολύ διαφορετικό μάτι την Τουρκία από ότι την έβλεπαν μέχρι πρότινος. Θα ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να κάνουν τα στραβά μάτια για τη βάρβαρη καταστολή των Κούρδων και για αντιδημοκρατικές πρακτικές, καθώς και να ανέχονται την κατοχή της βόρειας Κύπρου και τις προκλήσεις στο Αιγαίο όσο η Τουρκία ήταν δεμένη σφιχτά στο δυτικό άρμα.

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν άρχισε να παίζει τα δικά του παιχνίδια, η ανοχή της Δύσης άρχισε να εξατμίζεται. Η εποχή που θεωρούσε τους νεοοθωμανούς πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο και τους αποκαλούσε ισλαμοδημοκράτες έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο εναγκαλισμός, μάλιστα, της Άγκυρας με τη Μόσχα ξεχείλισε το ποτήρι.

Η δια της διολισθήσεως άτυπη απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση και λόγω της γεωπολιτικής αυτονόμησης και λόγω της κλιμακούμενης ισλαμοποίησης κάνει Αμερικανούς και Ευρωπαίους να θεωρούν τον Ερντογάν επικίνδυνο τυχοδιώκτη. Ο ίδιος τροφοδοτεί αυτή την εικόνα με τη ναρκισσιστική μεγαλομανία του, η οποία πηγάζει από το οθωμανικό παρελθόν και την εντύπωση ότι η Τουρκία είναι πιο σημαντική από όσο στην πραγματικότητα είναι.

Με αυτό το πρίσμα αντιμετωπίζουν και το επικείμενο δημοψήφισμα. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για απλή μετάβαση από την προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία. Αυτό θα ήταν μία εσωτερικής σημασίας συνταγματική αλλαγή. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Δημοκρατίας θα είναι σουλτάνος. Δεν θα υπάρχουν οι έλεγχοι και οι ισορροπίες του αμερικανικού πολιτεύματος, που δίπλα στον ισχυρό πρόεδρο υπάρχει ισχυρό Κογκρέσο και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Στην Τουρκία θα εγκαθιδρυθεί ουσιαστικά η ενός ανδρός αρχή, η οποία τροφοδοτείται από την οθωμανική και τουρκική παράδοση.

Η “Επιτροπή της Βενετίας” του Συμβουλίου της Ευρώπης έστειλε ήδη το μήνυμά της. Εάν στο δημοψήφισμα κερδίσει το “ναι” η Τουρκία θα πάψει να εκπληρώνει τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και να θεωρείται δημοκρατικό κράτος. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν θέλουν συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών στην επικράτειά τους.

Η σουλτανική συμπεριφορά και οι πρωτοφανείς επιθετικοί τόνοι του Ερντογάν, σε συνδυασμό με το έντονο άρωμα Ισλάμ που αποπνέουν έχουν ενεργοποιήσει αρνητικά αντανακλαστικά στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Όταν ο μέσος Ευρωπαίος ακούει τη δήλωση Τσαβούσογλου ότι «σύντομα θα αρχίσουν ιεροί πόλεμοι στην Ευρώπη», την εκλαμβάνει ως απειλή και πιθανότατα τη συνδέει με εθνοτικές συγκρούσεις, ίσως και με την ισλαμική τρομοκρατία.

Δεν πρόκειται για μία ατυχή δήλωση. Οι νεοοθωμανοί κυκλοφόρησαν αφίσα που εμφανίζει ένα μουσουλμάνο να πολεμάει με το μισοφέγγαρο έναν άπιστο χριστιανό που έχει ως όπλο τον σταυρό. Επίσης, ο Ερντογάν κατήγγειλε με οξύτητα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που επιτρέπει σε εταιρείες να απαγορεύουν τη μαντήλα στους χώρους εργασίας. Έφθασε στο σημείο, μάλιστα, να μιλήσει για σταυροφόρους, υιοθετώντας την ορολογία των τζιχαντιστών.

Συνοψίζοντας, οι εκλογικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών δεν είναι πλέον εκδηλώσεις στο περιθώριο που περνούσαν σχετικά απαρατήρητες ή φάνταζαν κάπως γραφικές. Τώρα έχουν προσλάβει ένα άλλο απειλητικό νόημα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία, που έδωσε την άδεια, εκδηλώθηκαν έντονες αντιδράσεις.

Άδεια για την πραγματοποίηση συγκεντρώσεων στη Θράκη έδωσε και η Ελλάδα και μάλιστα χωρίς να της ζητηθεί. Οι εκεί μουσουλμάνοι, άλλωστε, είναι Έλληνες πολίτες και κατά κανόνα δεν ψηφίζουν στο τουρκικό δημοψήφισμα. Είναι εμφανής η πρόθεση της κυβέρνησης να κατευνάσει το θηρίο που βρυχάται στο Αιγαίο. Δεν είναι αυτός, όμως ο μοναδικός λόγος. Στην κουλτούρα του ΣΥΡΙΖΑ η απαγόρευση πολιτικών συγκεντρώσεων είναι από χέρι ξενοφοβική και αντιδημοκρατική.

Προφανώς πρόκειται για απλοϊκή θέση. Είναι δικαίωμα κάθε κράτους να αποφασίζει σύμφωνα με το συμφέρον του. Και η Ελλάδα, που δέχεται χρόνια επεκτατική πίεση, οφείλει να είναι πολύ προσεκτική και να μην ανοίγει επικίνδυνα παράθυρα. Είναι ειρωνεία ο Ερντογάν να κατηγορεί με ευκολία σαν ναζιστές όσους απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις του. Για να μην ξεχνιόμαστε, το νεοοθωμανικό καθεστώς έχει καταλύσει βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, έχει φυλακίσει πολλούς βουλευτές του κουρδικού κόμματος και έχει καταστήσει επικίνδυνη την υποστήριξη του “όχι” στο δημοψήφισμα.

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Στον δρόμο για τη Δαμασκό ο Εβραίος επιπλοποιός από την Τύρο της Συρίας Σαούλ, φανατικός διώκτης των Χριστιανών άκουσε την φωνή του Κυρίου «Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις;» και έγινε ο Απόστολος Παύλος.

Στον δρόμο για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες δεν άλλαξαν μόνον ηγεσία αλλά και μια πολιτική διαχείρισης της Κρίσης στην Ευρωζώνη, την οποία ακολουθούσαν σταθερά από τον Σεπτέμβριο του 2008 την επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brοthers στις ΗΠΑ και κυρίως από την άνοιξη του 2010, όταν η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές.

Στην περίοδο 2008-2009 στην αρχή της κρίσης όταν η κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών υπό τη Μέρκελ υιοθέτησε τη γραμμή ο καθένας για τον εαυτό του, όχι αλληλεγγύη μέσω διασώσεων, όχι κοινός δανεισμός, όχι μεταφορά πόρων από τον Βορρά στον Νότο της Ευρωζώνης, υπουργός Οικονομικών δεν ήταν ο κακός Σόιμπλε, αλλά ο Σοσιαλδημοκράτης Στάινμπρουκ υποψήφιος καγκελάριος και αντίπαλος της Μέρκελ στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013.

Με το χθεσινό του άρθρο στη Frankfurter Allgemeine ο αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών, Γκάμπριελ, κάνει ένα βήμα πιο πέρα και από τον διάδοχό του στην ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών και υποψήφιο καγκελάριο Σουλτς: Δεν ψέγει τις υπερβολές της πολιτικής δημοσιονομικής λιτότητας και την άκαμπτη εφαρμογή τους, αλλά αμφισβητεί μετωπικά την ίδια την πολιτική που με την ανοχή του SPD ο Σόιμπλε ανήγαγε σε θρησκεία και προσπαθεί σήμερα στη Γερμανία και στην Ευρωζωνη να διασφαλίσει τη συνέχισή της ή στη χειρότερη περίπτωση να επιβραδύνει το ξήλωμα της με κύριο μοχλό τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM σε ευρωπαϊκό ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι οι Σουλτς και Γκάμπριελ δεν άκουσαν όπως ο Σαούλ τη φωνή του Κυρίου, αλλά τη φωνή του ενστίκτου πολιτικής επιβίωσης: Το SPD σήκωνε από το 2002 όταν ψηφίσθηκε το πρόγραμμα Ατζέντα 2010 του Σρέντερ με κύρια σημεία αναφοράς την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συρρίκνωση της κοινωνικής προστασίας, το μεγαλύτερο κόστος συνεχούς φθοράς και εκλογικής συρρίκνωσης, σε σημείο που να απειλείται και η θέση του ως δεύτερου κόμματος.

Ο Γκάμπριελ στο άρθρο του λέει τα αυτονόητα ότι συνεισφορά της Γερμανίας στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό αποδεικνύεται επικερδής για τη χώρα όσο αυξάνεται, καθώς οι εταίροι του Βερολίνου αυξάνουν τις εισαγωγές γερμανικών προϊόντων! Επί της ουσίας ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Τούτων λεχθέντων ακόμη και με το καλύτερο δυνατό σενάριο για την Ευρωζώνη νίκη του Μακρόν στη Γαλλία, Συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνω, Αριστεράς στο Βερολίνο και ματαίωση των πρόωρων εκλογών στην Ιταλία συν κυβερνητική αλλαγή στη Γερμανία δεν αρκεί απλά και μόνον εγκατάλειψη της δημοσιονομικής λιτότητας από το Βερολίνο, αλλά θα απαιτηθούν προγράμματα έκτακτης ανάγκης για τον Νότο. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να υπάρξουν μέτρα που να παραπέμπουν στις δράσεις του Ρούζβελτ μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο τον Μάρτιο του 1933, όταν πλην του τερματισμού της καταστροφικής πολιτικής αποπληθωρισμού του προκατόχου του Χούβερ πήρε έκτακτα μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών που είχαν διαταραχθεί.

Ο Μπραντ όταν ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών το 1966 βρήκε μια Δυτική Γερμανία εγκλωβισμένη στο δόγμα Χαλστάιν, που οδηγούσε στην αυτόματη διακοπή διπλωματικών σχέσεων με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία, και μέσα σε τρία χρόνια η Οστπολιτίκ, η ακριβώς αντίστροφη δηλαδή προσέγγιση ήταν χειροπιαστή πραγματικότητα.

Η ίδια ανατροπή σε επίπεδο δημοσιονομικής διαχείρισης είναι εξ ορισμού πολλαπλάσιας δυσκολίας πρόκληση.

Σαφές μήνυμα

Ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου