Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Νοε 2017


Έκθεση «βόμβα» από το Ελεγκτικό Συνέδριο της Ε.Ε.: Θεατής η Κομισιόν στη συνταγή που άφησε την Ελλάδα στην ίδια κατάσταση με πριν

Aπειρία, λανθασμένη ιεράρχηση προτεραιοτήτων, άστοχες προβλέψεις και πρακτικές αλλά και απουσία στρατηγικής καταλογίζει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αναφορικά με τους χειρισμούς της για την ελληνική κρίση.

Σε πολυσέλιδη έκθεσή του, που δημοσιεύεται σε 23 ευρωπαϊκές γλώσσες, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο «φωτογραφίζει» την πλήρη αποτυχία των Μνημονίων λέγοντας ότι μόνο οριακά βοήθησαν την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στην ίδια δεινή θέση που ήταν πριν από τα προγράμματα σταθερότητας!

Στην έκθεση υπογραμμίζεται ότι οι μακροοικονομικές παραδοχές των προγραμμάτων δεν αιτιολογούνταν καταλλήλως, ενώ η συνεργασία με τους άλλους θεσμούς ήταν μεν αποτελεσματική, αλλά άτυπη.

Επιπλέον, σύμφωνα με την έκθεση, η Επιτροπή δεν προέβη σε διεξοδική αξιολόγηση των δύο πρώτων προγραμμάτων, μολονότι μια τέτοια ανάλυση θα ήταν σκόπιμη για την αναπροσαρμογή της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας.

«Στα μέσα του 2017 η Ελλάδα εξακολουθεί να χρειάζεται εξωτερική χρηματοδοτική στήριξη, γεγονός που σημαίνει ότι τα προηγούμενα προγράμματα δεν μπόρεσαν να αποκαταστήσουν την ικανότητα της χώρας να χρηματοδοτεί τις ανάγκες της από τις αγορές, μεταξύ άλλων και λόγω αδυναμιών σε επίπεδο υλοποίησης» αναφέρει η έκθεση.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της έκθεσης ότι «τα προγράμματα δεν υποστηρίζονταν από συνολική αναπτυξιακή στρατηγική με πρωτοβουλία της ίδιας της χώρας, η οποία θα μπορούσε να καλύπτει και τη μετά τη λήξη των προγραμμάτων περίοδο. Σύμφωνα εξάλλου με την έκθεση, οι τρεις βασικοί στόχοι των προγραμμάτων επιτεύχθηκαν μόνο σε περιορισμένο βαθμό.

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά την επάνοδο στην ανάπτυξη, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περισσότερο από ένα τέταρτο και η Ελλάδα δεν επανήλθε σε τροχιά ανάπτυξης το 2012, όπως προβλεπόταν αρχικά.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αναφέρεται ότι «τα προγράμματα εξασφάλισαν τη βραχυπρόθεσμη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα, δεν κατάφεραν, ωστόσο, να αποτρέψουν τη ραγδαία επιδείνωση των ισολογισμών των τραπεζών, πρωτίστως λόγω των δυσμενών μακροοικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, με συνέπεια να περιοριστεί η ικανότητα των τραπεζών να χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία».

Συγκεκριμένα, ως τον Δεκέμβριο του 2016 το Ελληνικό Δημόσιο είχε διαθέσει για τις τράπεζες κεφάλαια που άγγιζαν τα 45,4 δισ. ευρώ. Από αυτά το Ελεγκτικό Συνέδριο της Ε.Ε. εκτιμά ότι στην καλύτερη περίπτωση θα μπορέσει να ανακτήσει τα 8,9 δισ. ευρώ, επομένως η ζημιά που έχει υποστεί αγγίζει τα 36,4 δισ. ευρώ.

Ρέγκλινγκ: Αδιανόητες στη Γερμανία αυτές οι μειώσεις μισθών - συντάξεων

Απίστευτος ο Κλάους Ρέγκλινγκ! Επειτα από οκτώ χρόνια κατά τα οποία το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες λένε μονότονα ότι τα μέτρα και η λιτότητα είναι μονόδρομος και η Ελλάδα πρέπει να τα εφαρμόσει αδιαμαρτύρητα, χθες ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) είπε ότι οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων που υπέστησαν οι Ελληνες θα ήταν αδιανόητες στη Γερμανία! Παράλληλα, απέκλεισε ουσιαστικά τη ρύθμιση του χρέους.

«Οι πρώτες πρόσφατες προσπάθειες επιστροφής (της Ελλάδας) στην αγορά είναι ενθαρρυντικές. Οι εξαιρετικά ευνοϊκοί όροι δανεισμού μας με επιτόκια 1% και διάρκεια πάνω από 30 χρόνια επιτρέπουν στην Ελλάδα να ξεπεράσει τη σημερινή βαθιά κρίση και να ανακτήσει τη βιωσιμότητα του χρέους της, χωρίς να γίνει αυτό με κόστος των φορολογουμένων των άλλων χωρών της ευρωζώνης» δήλωσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Νοε 2017


Τελευταία η Ελλάδα στην κοινωνική δικαιοσύνη
Πόσο κοινωνικά δίκαιες είναι οι χώρες της ΕΕ; Η ετήσιος Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης του ιδρύματος Μπέρτελσμαν διαπιστώνει βελτιώσεις, αλλά και τεράστιες διαφορές μεταξύ Βορρά-Νότου

Δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης οι περισσότερες χώρες της ΕΕ δείχνουν να την ξεπερνούν, αργά αλλά σταθερά. Η ανάκαμψη της αγοράς εργασίας βελτίωσε την κατάσταση στο μέτωπο της κοινωνικής δικαιοσύνης, επισημαίνεται στον ετήσιο Δείκτη Κοινωνικής Δικαιοσύνης 2017 του ιδρύματος Μπέρτελσμαν, που βασίζεται στα στοιχεία της Eurostat για το 2016.

Με τον Δείκτη Κοινωνικής Δικαιοσύνης (Social Justice Index) το γερμανικό ίδρυμα που έχει έδρα το Γκύτερλσλο, εξετάζει εδώ και μια δεκαετία τις εξελίξεις στον τομέα της κοινωνικής δικαιοσύνης με βάση 6 τομείς: Aποφυγή φτώχειας, Aπασχόληση, Παιδεία, Υγεία, Αποφυγή διακρίσεων και Δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών.

Σύμφωνα με τον ειδικό κοινωνικών ζητημάτων του ιδρύματος Μπέρτελσμαν Ντάνιελ Σράαντ-Τίσλερ, "κοινωνική δικαιοσύνη" και "ίσες ευκαιρίες" ορίζονται από τους συντάκτες της έκθεσης ως οι δυνατότητες συμμετοχής του κάθε πολίτη στην κοινωνία όπου ζει βάσει των ικανοτήτων του, ανεξάρτητα από το κοινωνικό του υπόβαθρο.

Πρωτιές για την Σκανδιναβία, ουραγός Ρουμανία και Ελλάδα

Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκονται, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Τσεχία, Σλοβενία, Ολλανδία και Γερμανία, ενώ την τελευταία θέση, την 28η, καταλαμβάνει η Ελλάδα, παρά τις όποιες βελτιώσεις σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Σύμφωνα με το ίδρυμα Μπέρτελσμαν το 35,6% του ελληνικού πληθυσμού κινδυνεύει με φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει η έκθεση στην στέρηση υλικών αγαθών σε παιδιά, η οποία αυξήθηκε στην Ελλάδα στο 26,7% και είναι κατά συνέπεια τριπλάσια από ότι πριν από την κρίση. (9,7% το 2007).

Μολονότι η ανεργία στην Ελλάδα μειώθηκε από το 27,7% το 2013 στο 23,7% το 2016, σχεδόν οι μισοί νέοι είναι άνεργοι (47,3%). Πριν τέσσερα χρόνια η νεανική ανεργία στην Ελλάδα έφθανε το 58,3%. Την ίδια στιγμή η έκθεση καταγράφει βελτίωση ως προς την πρόσβαση νέων 20-24 ετών σε παιδεία, εργασία και εκπαίδευση από 31,3% το 2013 σε 23% το 2016. Ως προς το δημόσιο χρέος, φθάνει πλέον το 181,3% του ελληνικού ΑΕΠ.

Συνολικά ο Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης βαθμολογεί την Ελλάδα ως εξής με άριστα το 10:

- 2,53 Αποφυγή φτώχειας
- 5,27 Πρόσβαση στην Παιδεία
- 3,46 Απασχόληση
- 4,36 Κοινωνική συνοχή και αποφυγή διακρίσεων
- 3,99 Υγεία
- 3,60 Δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών.

Ας σημειωθεί ότι τα στοιχεία για την κοινωνική δικαιοσύνη βασίζονται στο βιοτικό επίπεδο της εκάστοτε χώρας. Ως γνωστόν το όριο για τον κίνδυνο φτώχειας ορίζεται στο 60% του μέσου εισοδήματος της κάθε χώρας-μέλους. Κατά συνέπεια δεν είναι εφικτή μια απευθείας σύγκριση μεταξύ των χωρών της ΕΕ σε όλους τους τομείς.

Στη Γερμανία θα πρέπει να κατανεμηθεί δικαιότερα ο πλούτος

Παρά το γεγονός ότι η χαμηλότερη νεανική ανεργία στην ΕΕ καταγράφεται στη Γερμανία, η χώρα καταλαμβάνει μόλις την 7η θέση. Αρνητικά αποτιμά ο Δείκτης του ιδρύματος Μπέρτελσμαν ότι το 41% των ανέργων στην Γερμανία είναι μακροχρόνια άνεργοι. Παράλληλα, εργαζόμενοι που γεννήθηκαν στο εξωτερικό έχουν ξεκάθαρα λιγότερες ευκαιρίες να βρουν δουλειά από ότι Γερμανοί. Σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ η Γερμανία καταλαμβάνει εδώ την 24η θέση. Ο Δείκτης Κοινωνικής Δικαιοσύνης διαπιστώνει, εκτός αυτού, ότι παρά την αναπτυξιακή τροχιά της γερμανικής οικονομίας υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης στην κατανομή του πλούτου. Ο κίνδυνος φτώχειας, λόγω υπερβολικά χαμηλού εισοδήματος, δεν έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία, διαπιστώνει η έκθεση, ενώ παράλληλα καταγράφει ότι αυξήθηκε ο κίνδυνος φτώχειας για τους άνω των 65.

Ο ειδικός Μπέρτελσμαν Ντάνιελ Σράαντ-Τίσλερ επικρίνει πάντως ότι στη Γερμανία απουσιάζουν μακρόχρονα πολιτικά σχέδια για τη διασφάλιση της κοινωνικής μέριμνας αλλά και για την καταπολέμηση της ανεργίας στις λεγόμενες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Dpa, afp, kna / Στέφανος Γεωργακόπουλος
Deutche Welle



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Νοε 2017


Ένοιωσα ντροπή χθες, απερίγραπτη ντροπή και αποτροπιασμό, φτάνοντας στο γερμανικό αεροδρόμιο – όχι τόσο για την απαράδεκτη συμπεριφορά των Γερμανών, αφού αυτή η χώρα δεν έχει ουσιαστικά ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, αλλά για την ανυπαρξία αντίδρασης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς.
 .
Αρκετοί νομίζουν πως η Ελλάδα είναι ακόμη μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ, επειδή έχει ως νόμισμα το ευρώ – το οποίο είναι φυσικά δυσεύρετο για την πλειοψηφία των Ελλήνων, σε μία χώρα που η μεσαία τάξη, βασικό στήριγμα της Δημοκρατίας, καταρρέει υπό το βάρος των γερμανικών μνημονίων.
Στα πλαίσια αυτά, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις, παραθέτουμε τη χθεσινή εμπειρία ενός Έλληνα που ταξίδεψε στη Γερμανία – σε ένα δήθεν πολιτισμένο κράτος, το οποίο λέγεται πως δεν έχει καμία σχέση με το ναζιστικό παρελθόν του και που τοποθετείται αλληλέγγυα υπέρ της πατρίδας μας, βοηθώντας την με τα δάνεια που της παρέχει!
Σύμφωνα με αυτήν, με μικρές παρεμβάσεις, τα εξής:

«Ταξίδεψα χθες από την Αθήνα προς τη Γερμανία (Στουτγάρδη). Η κατάσταση κατά την άφιξη μου ήταν κυριολεκτικά εξευτελιστική. Οδηγηθήκαμε με πούλμαν σε ειδικούς χώρους ελέγχου για τα κράτη εκτός Schengen – με τεράστιες ουρές και χρόνους αναμονής (φωτογραφία). Υπήρχαν ελεγκτήρια με ελάχιστο προσωπικό, ουσιαστικά για «ταξιδιώτες μόνο από την Ελλάδα» – ενώ όλοι οι επιβάτες, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, έπρεπε να υποστούν μία πολύωρη, σαδιστική αναμονή.

Τα μέτρα ασφαλείας που έχει λάβει εντολή να εφαρμόζει η γερμανική αστυνομία από τις 12 Νοεμβρίου του 2017, «χειρίζονται» την Ελλάδα ως μία χώρα εκτός Schengen – άρα εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ. Προβλέπουν δε μία ιδιότυπη καραντίνα για όλους τους επιβάτες από τη χώρα μας, οι οποίοι θα προσγειώνονται σε γερμανικό έδαφος – όπου υποβάλλονται σε αυστηρό έλεγχο, σε ειδικό χώρο εντός των αερολιμένων.

Στα μέτρα αυτά συμπεριλαμβάνεται η απαγόρευση της «φυσούνας» για όλες τις πτήσεις από την Ελλάδα – οπότε τα αεροσκάφη προσγειώνονται σε ειδικούς χώρους στάθμευσης του αεροδρομίου, όπου οι επιβάτες αποβιβάζονται και στη συνέχεια παραλαμβάνονται από λεωφορεία που τους μεταφέρουν στους ειδικούς χώρους ελέγχου. Οι χώροι αυτοί ενεργοποιούνται για πρώτη φορά, αποτελώντας μεταφορικά στρατόπεδα συγκέντρωσης – τη λειτουργία των οποίων ασφαλώς γνωρίζουν πολύ καλά οι Γερμανοί.

Συνεχίζοντας, στους χώρους αυτούς η γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία, μαζί με τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, ελέγχουν κυριολεκτικά εξονυχιστικά τους επιβάτες – πριν τους επιτρέψουν να μεταβούν στο χώρο παραλαβής των αποσκευών τους. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση, σταθμάρχης της καγκελαρίου, δεν έχει διαμαρτυρηθεί καθόλου για την απίστευτα εξευτελιστική συμπεριφορά της Γερμανίας – ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία μάλλον έχει σημαντικότερα θέματα για να ασχοληθεί.

Ένοιωσα ντροπή χθες, απερίγραπτη ντροπή και αποτροπιασμό. Όχι τόσο για την απαράδεκτη συμπεριφορά των Γερμανών, αφού αυτή η χώρα δεν έχει ουσιαστικά ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, αλλά για την ανυπαρξία αντίδρασης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς – μίας χώρας που κυβερνάται από επαίτες και δουλοπρεπή άτομα, με μοναδικό ενδιαφέρον τους τη νομή της εξουσίας.

Σε όλους όσους δε θα ισχυρισθούν πως καλά κάνουν οι Γερμανοί επειδή δεν φυλάμε σωστά τα σύνορα μας, θα έλεγα πως δεν είμαστε εμείς που καλέσαμε δημοσίως 800.000 παράνομους μετανάστες, αλλά η κυρία Merkel και οι ΜΚΟ της – η οποία άνοιξε ουσιαστικά τα σύνορα για να εξασφαλίσει φτηνό εργατικό δυναμικό η αχόρταγη χώρα της, χωρίς να ρωτήσει κανέναν.

Τέλος, ζήτησα χαμογελαστά από το Γερμανό να μου βάλει σφραγίδα στο διαβατήριο, αλλά δεν δέχθηκε! Προτρέπω πάντως όλους όσους ταξιδεύουν σε άλλες χώρες μέσω Γερμανίας (transit), να το αποφεύγουν, επειδή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάνουν τις ανταποκρίσεις τους – εκτός από τη μεγάλη ταλαιπωρία που τους περιμένει. 
Γενικότερα πάντως θα ήταν καλύτερα να αποφεύγουμε όλοι τη Γερμανία – αφού υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να επισκεφτεί κανείς, ειδικά στην Ελλάδα.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


«Εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το λίκνο της ευρωπαϊκής ιδέας, σήμερα συσσωρεύονται τα προβλήματα. Αν το ευρώ εξακολουθήσει να σκοτώνει τις οικονομίες στο νότο και να έρχονται μαζικά μετανάστες, διακυβεύεται η ύπαρξη της ΕΕ» γράφει η γερμανική εφημερίδα Die Welt σε κύριο άρθρο με τίτλο «Κρίσιμη ζώνη: Μεσόγειος».

Η εφημερίδα σημειώνει ότι επί του παρόντος στην κεντρική Ευρώπη φτάνουν κατά κύριο λόγο πιεστικά τα νέα από τη Μεσόγειο, όταν οι μετανάστες επιχειρούν την είσοδό τους στην ευρωπαϊκή επικράτεια. Κατά μήκος της ανοικτής γραμμής των θαλάσσιων συνόρων της Ευρώπης, κοντά στις θανάσιμες συνθήκες εξαθλίωσης της ακανόνιστης μετανάστευσης, μαίνεται και μία πολιτική κρίση που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την ΕΕ εντός των επόμενων μηνών. Και αυτό γιατί κατά την άποψη του γράφοντος, σχεδόν όλες οι μεσογειακές χώρες της Ευρώπης βρίσκονται ενώπιον δραματικών προβλημάτων, παρά ή λόγω της γενναιοδωρίας που έχει επιδείξει απέναντί τους η ΕΕ, ως ευρωπαϊκό εγχείρημα προς διατήρηση της ειρήνης και της ευημερίας.

«Σύμφωνα με τον μύθο», τονίζει η Die Welt, «οι απαρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού ανάγονται στην απαγωγή της Ευρώπης από το Δία, ενώ αργότερα οι Έλληνες διανοητές και οι Ρωμαίοι στρατιωτικοί μηχανικοί θεμελίωσαν την ευρωπαϊκή κουλτούρα». Ωστόσο, υπογραμμίζει στη συνέχεια, στο πλαίσιο της ΕΕ, με τις μητροπόλεις της στις Βρυξέλλες, το Λουξεμβούργο, το Στρασβούργο και την Φραγκφούρτη, το μεσογειακό τμήμα της Ευρώπης συχνά λειτουργούσε ως προσάρτημα. Όπως επισημαίνεται, η Ιταλία, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ, έχει καταφέρει ένα οικονομικό θαύμα, αλλά μόνο στο βορρά, ενώ ο νότος της στηρίζεται σε επιδοτήσεις. Η Ισπανία, που εισήλθε στην ΕΟΚ το 1986, διατηρεί – παρά τις πολλές επιτυχίες της δημοκρατίας και της οικονομίας – πολλά κληροδοτήματα της δικτατορίας του Φράνκο, ενώ κάτι παρόμοιο ισχύει και στην περίπτωση της Πορτογαλίας, παρατηρεί ο συντάκτης του άρθρου. Παρά ταύτα, η Ελλάδα ήταν η χώρα στην οποία αποδείχθηκε πόσο εύθραυστη ήταν στην πραγματικότητα η συμφωνία των χωρών της Μεσογείου με την ΕΕ.

Ειδικότερα, εστιάζοντας στην περίπτωση της Ελλάδας ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι δεν πέρασαν ούτε δέκα χρόνια από την καθιέρωση του ευρώ για να καταρρεύσει το μοντέλο της άπληστης κρατικής χρηματοδότησης. Και παρά το γεγονός ότι η χώρα προ οκτώ ετών έλαβε τεράστια ποσά με τη μορφή “χρηματοδότησης για διάσωση”, κυρίως των χρεοκοπημένων τραπεζών της, η οικονομία της δεν κατάφερε να σταθεί στα πόδια της. Δεν είναι σύμπτωση, τονίζει η γερμανική εφημερίδα, ότι η Ελλάδα υπήρξε η πρώτη χώρα της ΕΕ στην οποία κατέρρευσε το κομματικό σύστημα, “με την εξαφάνιση των ισχυρών σοσιαλιστών και την ανάδειξη του νέου ισχυρού ανδρός, του Αλέξη Τσίπρα, από το αριστερό, πολυσυλλεκτικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ”.

Η γερμανική εφημερίδα αναφέρεται, επίσης, στο φαινόμενο των εκατομμυρίων νέων ανθρώπων που είναι άνεργοι στις χώρες της Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι δεν τούς προσφέρεται πλέον καμία προοπτική, με αποτέλεσμα τη μετανάστευσή τους είτε στην κεντρική Ευρώπη, είτε σε χώρες εκτός Ευρώπης. Επιπρόσθετα, τονίζει ότι ενδεχομένως για το επιτελείο πέριξ του επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, θεωρείται επιτυχία η αποτροπή με ριψοκίνδυνες μανούβρες της κατάρρευσης ενός μέλους του ευρώ ή ενός ντόμινο για όλη την Ευρωζώνη, αλλά τα πολιτικά συνεπαγόμενα κόστη θα καθίστανται ολοένα και πιο υψηλά για την ΕΕ.

Η εφημερίδα αντιμετωπίζει την πρόσφατη κρίση στην Ισπανία με την Καταλονία ως απότοκο της προηγηθείσας οικονομικής κρίσης, τονίζοντας ότι εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον κάτι να μοιραστεί, ξεκινούν τα αποσχιστικά κινήματα. Επιπλέον, αναφέρεται στα φαινόμενα πολιτικής κρίσης και θεσμών στη Μάλτα, στα εκλογικά αποτελέσματα στη Σικελία ως δείγμα για τη γενικότερη κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία, καθώς και στην άνοδο του αριστερού κόμματος των Podemos στην Ισπανία που γνωρίζει τη “χειρότερη πολιτειακή κρίση από εποχής Φράνκο”.

Η Die Welt επισημαίνει εμφατικά ότι μπορεί η Μεσόγειος να είναι η γενέτειρα της ευρωπαϊκής ιδέας, αλλά αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, αν το ευρώ συνεχίσει να σκοτώνει τις οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου και αν συνεχίσουν οι μαζικές είσοδοι μεταναστών από τα θαλάσσια σύνορα της ΕΕ, τότε η Μεσόγειος θα καταστεί ίσως ο τάφος της Ευρώπης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη
Οικονομολόγος, πρώην Πρύτανης ΠΑ.ΜΑΚ.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να υπογραμμίσω τα μόνιμα χαρακτηριστικά του πολιτικού, οικονομικού, ψυχολογικού και επιχειρησιακού περιβάλλοντος, εντός του οποίου βιώνουμε τα τελευταία 8 περίπου χρόνια, και τα οποία εμφανίζονται ακόμη πιο παρανοϊκά, υπό το φως των τελευταίων ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Πρόκειται για συνονθύλευμα στο οποίο έχουν προσχωρήσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν όσο γίνεται περισσότερο, με όσο μεγαλύτερη δουλικότητα, ακόμη και τις πιο εξωφρενικές επιθυμίες και επιδιώξεις της τρόικας. Η συμπεριφορά τους αυτή ερμηνεύεται καταρχήν από την πεποίθησή τους ότι εκτός ευρωζώνης "χανόμαστε".

Ερωτάται, ωστόσο: είναι δυνατόν σοβαρά άτομα, με επιπλέον οικονομικές γνώσεις, να έχουν κυριευτεί από τόσο ανεδαφικές απόψεις; Και όχι μόνο, αλλά επιπλέον να εξαρτούν και τις τύχες του ελληνικού λαού, από μια τόσο επικίνδυνη μοιρολατρία;

Δυστυχώς, το πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν οι Έλληνες και Ευρωπαίοι ηγέτες, αναφορικά με την τύχη της Ελλάδας, είναι αυτό της ενσυνείδητης καλλιέργειας ψευδαισθήσεων, ουτοπιών, αυταπάτης, αφελούς αισιοδοξίας, συστηματικής ενασχόλησης με το δένδρο και όχι με το δάσος, εξαγγελίας δήθεν επιτυχιών, που στην πραγματικότητα πρόκειται για τραγικές αποτυχίες.

Κάτω από το πρίσμα αυτό, θα αναφερθώ σε ορισμένα γεγονότα και εξελίξεις, που αποδεικνύουν περίτρανα τις παραπάνω διαπιστώσεις, και που γι' αυτό καθιστούν πολύτιμες τις αναλύσεις του βιβλίου, που σήμερα παρουσιάζεται:

1. Το ελληνικό πρόγραμμα, μας λένε οι αρμόδιοι εντός και εκτός Ελλάδας, ότι τελειώνει.

Αλλά, πώς να τελειώνει, αφού το τέλος της επιτήρησης προϋποθέτει ότι θα έχουμε πληρώσει το 75% του χρέους. Και αυτό, κάθε λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται, ότι με την παρούσα κατάσταση, δεν πρόκειται να επιτευχθεί ούτε το έτος 3000.

Συνεπώς, η διαβεβαίωση ότι δήθεν "βγαίνουμε από τα μνημόνια", είναι άκρως παραπλανητική, εφόσον έχουμε μπροστά μας ατέλειωτα, ακόμη, χρόνια υποτέλειας, ανεξαρτήτως του αν οι διάδοχοι των μνημονίων θα ονομάζονται συμβόλαια, συμφωνίες, σημειώματα ή όπως αλλιώς θα βαφτιστούν.

Αλλά, αν κάποιοι πιστεύουν ότι τελειώνουν τα μνημόνια, τα οποία εφαρμόστηκαν επί 8 περίπου χρόνια, και τα οποία υποτίθεται ότι ήρθαν για να μας σώσουν, είναι τώρα η στιγμή του απολογισμού των συνεπειών τους.

Στο διάστημα αυτό χάθηκε το 27% του ΑΕΠ μας, το χρέος μας ως ποσοστό στο ΑΕΠ από 120 περίπου στην αρχή της κρίσης άγγιξε το 187 και εξακολουθεί να αναρριχάται.

Η ανεργία, από 6% περίπου πριν από την κρίση, κινείται γύρω στο 26% του ενεργού πληθυσμού, σε πείσμα βέβαια της ωραιοποίησης που, πρόσφατα, επιχειρείται, και που φυσικά δεν αντέχει σε σοβαρή συζήτηση.

Ο αριθμός των επιχειρήσεων που βάζει λουκέτο είναι σταθερά ανώτερος του αντίστοιχου της ίδρυσης νέων επιχειρήσεων.

Το σύνολο των αποφασιστικών για την ανάπτυξη ροπών, της κατανάλωσης, επένδυσης και νεωτερισμού καταποντίζεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, ενώ είμαστε η μοναδική χώρα του ΟΟΣΑ, που καταγράφει αρνητική αποταμίευση και πτώση της κατανάλωσης βασικών ειδών διατροφής.

Ερωτάται, λοιπόν, που ακριβώς βασίζεται η ικανοποίηση και συχνά οι ενθουσιασμοί των αρμοδίων, με βάση αυτές τις αξιοθρήνητες συνέπειες;

Σε τι είδους εικονική πραγματικότητα λειτουργούν, όλοι όσοι μας κυβέρνησαν τα τελευταία 8 περίπου χρόνια; Προφανώς, δε βλέπουν, δεν ακούν, δεν αντιλαμβάνονται!

2. Οι τραγικά εσφαλμένες βάσεις του ελληνικού προγράμματος διάσωσης αναγνωρίστηκαν από τις αρχές του 2013, και μάλιστα από τον επικεφαλής τότε οικονομολόγο του ΔΝΤ τον Olivier Blanchard, που προφανώς ήταν και αυτός που το εκπόνησε.

Και έκτοτε σωρεία γνωστών Ελλήνων και ξένων οικονομολόγων υπογραμμίζουν τις καταστρεπτικές συνέπειες της εφαρμογής του.

Ωστόσο, η εκτέλεσή του προχωρεί ανενόχλητα, ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ σχετικές δηλώσεις για την επικινδυνότητά του, και ωσάν να μην είναι ξεκάθαρες οι εγκληματικές του συνέπειες.

Και όχι, μόνο, αλλά οι εκάστοτε αρμόδιοι για την εκτέλεσή του, προσπαθούν να υλοποιήσουν με ευλάβεια την κάθε λεπτομέρεια του προγράμματος, παρότι αποκλείεται να μην αντιλαμβάνονται ότι έτσι βάζουν τα καρφιά στο φέρετρο της χώρας μας.

Στον μακάβριο αυτό χορό, φαίνεται ωσάν κανείς από αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η τύχη της χώρας μας, να μην άκουσε, να μη διάβασε και να μην κατάλαβε τις εκτεταμένες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις ειδικών, σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα, το οποίο εξαθλιώνει και δεν ανορθώνει την οικονομία.

Επειδή έτσι έχουν, ακριβώς, τα πράγματα στην Ελλάδα, γι' αυτό δεν υπήρξε καμιάς μορφής αντίδραση, όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης, υπουργός τότε Οικονομικών της Ελλάδας είπε στην κυρία Christine Lagarde: "μα, με αυτό το πρόγραμμα η χώρα καταστρέφεται" και εκείνη απάντησε: "το γνωρίζουμε, αλλά έχουμε πάει τόσο μακριά, ώστε να μην είναι πια δυνατή η επιστροφή". Που μεταφράζεται: "ας χαθεί η Ελλάδα και ο λαός της, φθάνει να μην αναγνωρίσουμε το λάθος μας".

Πως, λοιπόν, να δικαιολογήσει κανείς τη στάση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, που όχι μόνο υπηρετούν πιστά και απαρέγκλιτα ένα τέτοιο άθλιο πρόγραμμα, αλλά και συχνά αλληλοκατηγορούνται για το ποιος δεν το εφαρμόζει αρκετά πιστά, αλλά και διαπιστώνουν δήθεν βελτιώσεις, στην πορεία της ελληνικής οικονομίας, αλλά και ανυπομονούν να βγούμε στο δήθεν παράδεισο των αγορών, όπου θα πληρώνουμε πολύ ακριβότερα από όσο τα τελευταία χρόνια, τα δάνειά μας, και όπου στο εσωτερικό θα συνεχιστεί χωρίς μεταβολή η ίδια αυτοκτονική κατάσταση.

Δύο κόσμοι: ο εικονικός και ο πραγματικός.

3. Μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού αναμένει για ακόμη μια φορά, με τις ίδιες φρούδες ελπίδες, όπως και στις προηγούμενες κυβερνητικές αλλαγές των τελευταίων ετών, την προσεχή μεταβολή του πολιτικού σκηνικού.

Λογική, από πολλές απόψεις, η ψευδαίσθηση αυτή των αναμονών, εφόσον τα επιτεύγματα της κάθε κυβέρνηση των τελευταίων ετών είναι τόσο οικτρά, ώστε να αναζητείται ελπίδα ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει.

Ωστόσο, και μπορώ να είμαι κατηγορηματική στη δήλωση αυτή, καμία μνημονιακή κυβέρνηση δεν είναι δυνατόν να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Αν αυτή η πολύ απλή, αλλά φευ απόλυτα ορθή διαπίστωση συνειδητοποιηθεί, τότε και μόνο τότε θα έχουμε πρόσβαση στην ελπίδα.

Κρίνω, ακόμη, περιττό να επιμείνω στο γεγονός ότι ουδεμία σημασία έχει η ετικέτα κάτω από την οποία επιλέγει να εμφανίζεται η κάθε ελληνική κυβέρνηση των τελευταίων ετών, δηλαδή "αριστερή", "κεντρώα" ή "δεξιά", από τη στιγμή που δηλώνει υποταγή στα ευρωπαϊκά προγράμματα.

Και, με την ευκαιρία, να αναφερθώ πολύ σύντομα, στο τι μπορεί να αναμένει ο ελληνικός λαός από την προσεχή κυβέρνηση. Αυτή, ceteris paribus, θα ολοκληρώσει τον οικονομικό κύκλο θανάτου ως εξής:
η νυν κυβέρνηση, προσπάθησε να ανταποκριθεί στις εγκληματικές απαιτήσεις της τρόικας με παράλογες αυξήσεις φόρων (έχουμε την πρωτιά να έχουμε το χειρότερο φορολογικό σύστημα στην Ευρώπη). Αλλά, η πηγή αυτή έφθασε στα όρια της και στέρεψε.

Θα πρέπει συνεπώς να εξασφαλιστεί άλλο μέσο απομύζησης των εισοδημάτων των Ελλήνων, και αυτό θα είναι το έργο της επόμενης κυβέρνησης;

Αυτή, με τη δικαιολογία ότι παραμένει πιστή στις ιδεοληψίες της, περί της δήθεν ανάγκης περιορισμού του μεγέθους του δημόσιου τομέα (και να τονίσω εδώ ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας, σε πείσμα των ανεύθυνων αντίθετων διαβεβαιώσεων, είναι από τους μικρότερους, ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ), θα προβεί σε μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, επιβαρύνοντας απαράδεκτα την ήδη πρωτοφανούς ύψους ελληνική ανεργία, και έτσι θα "εξοικονομήσει", εντός εισαγωγικών, τα υπέρογκα ποσά που απαιτούν οι εταίροι μας.

Τα δημόσια νοσοκομεία, η δημόσια εκπαίδευση και η δημόσια διοίκηση θα εξαθλιωθούν, αν είναι δυνατόν, ακόμη περισσότερο από όσο είναι τώρα. Παράλληλα, θα μειωθούν, σύμφωνα με το σχέδιο που εξάγγειλε η ΝΔ, οι φόροι, γιατί έτσι κατά την κρίση της (πρόκειται για μια επιπλέον ψευδαίσθηση), θα ενθαρρυνθούν δήθεν οι ιδιωτικές επενδύσεις.

Παρόμοιες ουτοπίες αγνοούν, προφανώς, το γενικευμένο παγκόσμιο οικονομικό πρόβλημα, με βάση το οποίο υπάρχει υπεραφθονία αποταμίευσης, η οποία αδυνατεί να απορροφηθεί από την επένδυση, βυθίζοντας τις προηγμένες οικονομίες σε μόνιμη στασιμότητα.

Φυσικά, για την ελληνική οικονομία, που στενάζει κάτω από το βάρος αλλοπρόσαλλων φόρων, η μείωσή τους θα είναι περισσότερο από επιθυμητή. Ωστόσο, αυτή η μείωση κινδυνεύει σοβαρά να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις ήδη κορυφούμενες ανισότητες κατανομής, επειδή προβλέπεται να περιορίσει το φορολογικό βάρος των υψηλών εισοδημάτων, και ακόμη επειδή θα αποδεκατιστεί το κράτος πρόνοιας, εξέλιξη που θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την ήδη οικτρή θέση των φτωχότερων.

4. Τέταρτη μορφή ψευδαισθήσεων-ουτοπιών κλπ. είναι η παραδοχή της δήθεν βελτίωσης της ελληνικής οικονομίας, που δήθεν διαπιστώνεται ότι δρομολογεί έναρξη ανάπτυξης.

Εξυπακούεται, ότι αναμονή και αναγνώριση βελτιώσεων στην ελληνική οικονομία, προϋποθέτει ότι τα μνημονιακά προγράμματα ήταν επιτυχή, ότι εφαρμόστηκαν ικανοποιητικά και χάρη σε αυτά έχουμε δήθεν φθάσει στο τέλος των δεινών μας!!!!

Παρότι, όλοι γνωρίζουμε ή τελοσπάντων πρέπει να γνωρίζουμε ότι πρόκειται για άθλια προγράμματα, που επιβάλλουν μεταρρυθμίσεις που δεν είναι μεταρρυθμίσεις, και που σε καμιά περίπτωση δεν είναι σε θέση να καταλήξουν σε θετικά αποτελέσματα. Η ουτοπία, της ουτοπίας, ω ουτοπία!

Να αρχίσουμε, λοιπόν, με τη δήθεν πτώση του ποσοστού ανεργίας, το οποίο διαφημίζεται πολύ. Διερωτάται, ειλικρινά, κανείς, που τη βλέπουν αυτή τη μείωση και, μάλιστα, υπερηφανεύονται για αυτήν, όταν:

➲ χιλιάδες νέοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα, αναζητώντας καλύτερη τύχη εκτός των συνόρων της πατρίδας τους, μειώνοντας έτσι τον ενεργό πληθυσμό,

➲ οι μακροχρόνιοι άνεργοι, πάνω από έτος, που κυριαρχούν στην ελληνική ανεργία, απογοητεύονται και παύουν να αναζητούν απασχόληση

➲ αλλά ο σημαντικότερος λόγος, για τον οποίον το επιχείρημα μείωσης της ανεργίας είναι εντελώς αναξιόπιστο είναι το γεγονός ότι η αγορά εργασίας, στην Ελλάδα, έχει μετατραπεί σε ζούγκλα, όπου ακόμη και όσοι εργάζονται για 1-2 ώρες την εβδομάδα θεωρούνται απασχολούμενοι, ενώ η άτυπη, ανασφαλής και κακοπληρωμένη απασχόληση, καταγράφει ήδη στην Ελλάδα το εφιαλτικό ποσοστό του 66% στη συνολική απασχόληση. Αλλά, όμως, οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν για τη μείωση της ανεργίας!

Τι να πει κανείς, δεν υπάρχουν λόγια!

5. Η σημαντικότερη, φυσικά, ουτοπία σχεδόν από την πρώτη στιγμή της ελληνικής κρίσης, είναι η πίστη ότι, με τα μνημόνια, με τα capital controls και με το δανειζόμενο με σταγονόμετρο ευρώ, μπορεί να είναι σοβαρή η οποιαδήποτε συζήτηση και αναμονή ανάπτυξης.

Αλλά, από πού, άραγε, αναμένεται να έρθει αυτή η τόσο επιθυμητή ανάπτυξη; Από την υποχρέωση της Ελλάδας να εξασφαλίζει ως και το 2022 πρωτογενή πλεονάσματα, ύψους 3.5% του ΑΕΠ της, και στη συνέχεια 2%;

Από τα εισοδήματα όλων των μορφών, που έχουν καταρρακωθεί και αδυνατούν να διατηρήσουν μια στοιχειώδους ύψους ζήτηση για κατανάλωση;

Από ζήτηση για επένδυση, που είναι αδύνατον να υλοποιηθεί με αποταμίευση αρνητική, που σταθερά καταγράφεται τα τελευταία χρόνια;

Από τα κέρδη, που έστω και όταν εξασφαλίζονται, αυτά ή παίρνουν το δρόμο των φορολογικών παράδεισων ή εξαφανίζονται μέσα στους παρανοϊκούς φόρους;

Υπάρχουν βέβαια και οι ξένες επενδύσεις, που αποτελούν τα όνειρα θερινής νυκτός της εκάστοτε κυβέρνησης και της εκάστοτε αντιπολίτευσης. Γιατί, ποιος σοβαρός επενδυτής θα έρθει να επενδύσει στον κρανίου τόπου της Ελλάδας, αν δεν είναι για να την λεηλατήσει; Να της αρπάξει για ένα τίποτε, ότι της χάρισαν οι Θεοί και η εργασία προηγούμενων γενεών;

Είναι, ασφαλώς, γεγονός ότι η θριαμβολογία της κυβέρνησης για την οικονομία, που δήθεν πάει καλά, βασίζεται σε κάποιους οικονομικούς δείκτες που καταγράφουν εντελώς οριακά και πολύ κοντά στην πιθανότητα στατιστικού λάθους, κάποια δυσδιάκριτη με γυμνό οφθαλμό θετική εξέλιξη, η οποία συνοδεύεται και από κάποια αναιμική βελτίωση του οικονομικού κλίματος.

Μόνο, που αυτό το χλωμό αποτέλεσμα, ουδεμία σχέση έχει με τυχόν κατορθώματα της κυβέρνησης ή με επιτυχία των μνημονίων. Αντιθέτως είναι η συνέπεια της ανόδου του τουρισμού, ο οποίος, σε πείσμα των φόρων που του έφεραν σοβαρό πλήγμα, επωφελήθηκε από την ανωμαλία στην Τουρκία και στη Μ. Ανατολή. Να ξέρουμε, τουλάχιστον, περί τίνος ομιλούμε!

Και, οπωσδήποτε, για να μιλήσουμε για ανάπτυξη, ικανή να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο απαιτείται ετήσιος ρυθμός της τουλάχιστον ίσος με 3,5%, και συνεχής για 15-20 χρόνια.

Που είναι δυνατόν να επιτευχθεί, αλλά πάντως εκτός μνημονίων και εκτός ευρώ. Γιατί, όταν το 3,5% της αύξησης του ΑΕΠ, θα πρέπει να πηγαίνει στους δανειστές, και αργότερα το 2%, τι υπέρογκος και απραγματοποίητος ρυθμός προόδου πρέπει να πραγματοποιηθεί, για να υπάρξει βελτίωση στην ελληνική οικονομία;

6. Παράλληλα με την αναμονή της ανάπτυξης, που δεν ερχόταν όλα αυτά τα χρόνια, υπήρχε και μια εξωτερικής προέλευσης ουτοπία, που σε πείσμα όλων των αντίθετων ενδείξεων, εξακολούθησε απτόητη να παραμυθιάζει τον ελληνικό λαό.

Πρόκειται για τη δήθεν βεβαιότητα περί της ελάφρυνσης του χρέους, η οποία χρησιμοποιήθηκε ευρέως ως άλλοθι, πριν από κάθε αξιολόγηση. Να κάνουμε, δηλαδή, αποδεκτά όλα τα αιματηρά μέτρα που απαιτούσαν από μας οι εταίροι μας, μια και αμέσως στη συνέχεια το χρέος μας θα αποδεκατίζονταν.

Οι κυβερνητικοί μας βαυκαλίζονταν με ανύπαρκτες διαβεβαιώσεις των εταίρων μας, ενόσω οι ίδιοι δήλωναν σταθερά ότι απέκλειαν την όποιας μορφής ελάφρυνση χρέους, επειδή δεν θα ήταν δυνατόν να δικαιολογηθεί, κυρίως, στο γερμανικό λαό.

Και τούτο βέβαια επειδή ο γερμανικός λαός, και όχι μόνο, μένει με τη βεβαιότητα ότι τα δάνεια χρησιμοποιούνται για την καλοπέραση του ελληνικού λαού, παρότι είναι γνωστό ότι, ούτε καν εισέρχονται σε ελληνικό έδαφος.

Το σχετικό αφήγημα περί δήθεν ελάφρυνσης του χρέους επικεντρώθηκε στις γερμανικές εκλογές, με τη διευκρίνιση ότι μετά από αυτές δεν θα υπήρχε δήθεν πρόβλημα για την υλοποίησή της.

Και ναι μεν οι γερμανικές και οι γαλλικές εκλογές περατώθηκαν, αλλά στο μεταξύ εμείς έχουμε εισέλθει σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά.

Γι' αυτό, και όλα τα προηγούμενα αφηγήματα χρειάστηκε, εσπευσμένα, να εγκαταλειφθούν και να παραχωρήσουν τη θέση τους σε μια δήθεν θαυματουργή έξοδο στις αγορές, που δήθεν θα μας απαλλάξει από τα μνημόνια.

Δυστυχώς, η θέση της Ελλάδας έγινε δυσμενέστερη, μετά τις δύο τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές, και κανένας φτιαχτός ενθουσιασμός δεν μπορεί να διασκεδάσει τη ζοφερή μας κατάσταση.

Ο Emmanuel Macron, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα, ουδέν υποσχέθηκε, αλλά αντιθέτως επανέλαβε το γνωστό refrain του πρ. Γερμανού υπουργού Οικονομικών, περί της ανάγκης διενέργειας μεταρρυθμίσεων, χωρίς και να διακινδυνεύσει τον προσδιορισμό του είδους αυτών των μεταρρυθμίσεων.

Οπωσδήποτε, έστω και αν ο κ. Macron ήθελε πραγματικά να βοηθήσει την Ελλάδα, μετά τις γερμανικές εκλογές, οι δρόμοι είχαν κλείσει. Και, θα έλεγα ότι ίσως είναι καλύτερα έτσι, για να πάψουμε επιτέλους να υφιστάμεθα αυτήν την αναξιοπρεπή διελκυστίνδα, της συνεχούς αναζήτησης έξωθεν λύσεων, να ζητούμε ουσιαστικά ελεημοσύνες, όταν είναι ξεκάθαρο ότι η μοναδική λύση μας ήταν και είναι η ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

Που να το υπογραμμίσω γι' άλλη μια φορά, είναι αδύνατη αν παραμείνουμε στο ευρώ.

Πράγματι, δεν υπάρχει οικονομία στην υφήλιο που να μπόρεσε να αναπτυχθεί με δανεικό νόμισμα, με συνεχή στραγγαλιστική λιτότητα, με ξεπούλημα της περιουσίας της και με αφαίμαξη κάθε αναπτυξιακής της ρανίδας.

Το χρέος μας, αν κάποτε πληρωθεί, θα πληρωθεί μέσα από ανάπτυξη και σε βάθος χρόνου.

Αλλιώς, και να το κατανοήσουμε, θα είμαστε για δεκαετίες η πρώτη αποικία της ΕΕ, η εξαθλίωση θα εξακολουθήσει μέχρι του σημείου που ο μέσος μισθός και η μέση σύνταξη δεν θα ξεπερνά τα 250-300Ευρώ, το κράτος πρόνοιας θα εξαφανιστεί και ο κόσμος θα πεθαίνει από συνάχι ή σκωλικοειδήτη, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα μπορούν να φοιτούν μόνο οι πλούσιοι, και ο πληθυσμός θα δουλοποιηθεί.

Τα δάνεια, οι αξιολογήσεις, η παντελής εξάρτηση της οικονομικής μας πολιτικής από τους εταίρους μας, έχει αποκοιμίσει τον ελληνικό λαό, τον έχει πείσει ότι δεν είναι ικανός για τίποτε, και έχει εισέλθει στην πιο επικίνδυνη δυνατή φάση της αποδοχής αυτής της κατάστασης ως πεπρωμένο.

Η μόνη οδός για να μπορούμε να ελπίζουμε, πέρα από ουτοπίες και μυθεύματα, είναι η ρήξη. Ασφαλώς, κάθε ρήξη έχει τους κινδύνους της, τους γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα.

Αλλά όμως οι κίνδυνοι περιέχουν και ελπίδα, η ρήξη απαιτεί στη συνέχεια δικούς μας αγώνες επιβίωσης και όχι τη συνέχιση της αδράνειας και της αναμονής του μάνα από τους εταίρους μας, που δεν είχαν και δεν έχουν πρόθεση να μας βοηθήσουν, αλλά απλώς να υπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Ο κίνδυνος ελλοχεύει από την μία πλευρά, ενώ από την άλλη η εξαφάνισή μας. Διαλέγουμε και παίρνουμε, αλλά οι αποφάσεις μας δεν πρέπει πια να εξαρτώνται από ουτοπίες και ψευδαισθήσεις. Η ενωμένη Ευρώπη, ως ιδέα ήταν υπέροχη. Νανούρισε τα φοιτητικά μου χρόνια με θαυμάσιες προοπτικές.

Δεν ήταν, όμως η Ευρώπη που κατάστρεψε τη μικρή Ελλάδα, για να σώσει τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες;

Δεν ήταν η Ευρώπη, που εν ψυχρώ καταπατεί αποτελέσματα δημοψηφισμάτων, όταν δεν της αρέσουν, ούτε η Ευρώπη που παρεμβαίνει στα εσωτερικά χωρών, επιβάλλοντας πρωθυπουργούς και υπουργούς της επιλογής της;

Δεν ήταν, τέλος, η Ευρώπη, που έκανε ότι περνούσε και δεν περνούσε από το χέρι της, για να αποτρέψει το BREXIT, αλλά ούτε και η Ευρώπη που έδειξε ένα, πραγματικά, τρομακτικό πρόσωπο στην Καταλονία;

Ήταν μια άλλη Ευρώπη, την οποία δεν έχω πάψει να αγαπώ, και για την ανόρθωση της οποίας, πιστεύω, ότι αξίζει κάθε θυσία.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια μη μνημονιακή κυβέρνηση, που να απαρτίζεται από μέλη που πιστεύουν στις δυνατότητες της, και που θα είναι ικανή να περιορίσει τις δυσκολίες της χώρας κατά το μεταβατικό στάδιο προς το εθνικό νόμισμα. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν είναι προς το παρόν ορατή. Ελπίζω να είναι σύντομα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Νοε 2017


Τις αξιώσεις της Πολωνίας για καταβολή γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων επανέφερε στο προσκήνιο ο ισχυρός άνδρας της χώρας, Γιάροσλαβ Καντζίνσκι, διαμηνύοντας παράλληλα ότι όσοι ευτελίζουν τις επιδιώξεις της Βαρσοβίας, αποδίδοντάς τες σε κινήσεις πολιτικού εντυπωσιασμού, αυταπατώνται.

Μιλώντας το Σάββατο στην Κρακοβία με αφορμή την 99η επέτειο από την ίδρυση του πολωνικού κράτους, ο ευρωσκεπτικιστής Καντζίνσκι τόνισε πως η Βαρσοβία οφείλει να διεκδικήσει δικαιώματα που «απορρέουν από την ιστορία», εγείροντας φόβους για κλιμάκωση της πολύμηνης κόντρας της Πολωνίας με την Γερμανία.

«Οι Γάλλοι πληρώθηκαν, οι Εβραίοι πληρώθηκαν, πολλά άλλα έθνη πληρώθηκαν για τις απώλειες που υπέστησαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι οι Πολωνοί», είπε σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters ο κ. Καντζίνσκι – που μολονότι δεν κατέχει δημόσιο αξίωμα είναι ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) και η πραγματική δύναμη πίσω από την πρωθυπουργό Μπεάτα Σίντλο.

Ξεκαθάρισε πως οι επανορθώσεις είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και τιμής και δεν αντανακλούν μόνο την επιθυμία για υλικές αποζημιώσεις. «Για αυτό όσοι […] λένε ότι είναι απλώς θέατρο για εσωτερική χρήση κάνουν λάθος. Όχι, δεν είναι θέατρο, είναι το αίτημά μας και είναι ένα απόλυτα σοβαρό αίτημα», σημείωσε, όπως μεταδίδουν οι «Financial Times».

Οι επανορθώσεις ήλθαν στο προσκήνιο το φετινό καλοκαίρι λόγω δηλώσεων του κ. Καντζίνσκι στο συνέδριο του PiS. Το θέμα προσέλαβε διαστάσεις τον Σεπτέμβριο, όταν επιτροπή της πολωνικής Βουλής εξέδωσε μη δεσμευτική γνωμοδότηση σύμφωνα με την οποία η χώρα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει αποζημιώσεις από το Βερολίνο.

Η Βαρσοβία πάντως δεν έχει καταθέσει έως τώρα επίσημο αίτημα για επανορθώσεις, ενώ η Γερμανία από την πλευρά της έχει αποσαφηνίσει εξ αρχής ότι δεν προτίθεται να συζητήσει το θέμα, αντιτείνοντας ότι η Πολωνία έχει ήδη αποκηρύξει τα όποια δικαιώματα μπορεί να είχε.

Η ιστορία μίας κόντρας που οδηγεί σε σύγχρονες συγκρούσεις

Το 1953 η τότε κομμουνιστική Πολωνία συμφώνησε με την τότε Ανατολική Γερμανία να απαρνηθεί κάθε απαίτηση για γερμανικές επανορθώσεις.

Η σημερινή κυβέρνηση απορρίπτει την εν λόγω συμφωνία ως έργο δύο υποχείριων της Σοβιετικής Ένωσης, όμως νομικά η θέση της αποδυναμώνεται από το γεγονός ότι η Βαρσοβία ουδέποτε έθεσε θέμα αποζημιώσεων μετά την επανένωση της Γερμανίας ή πριν την είσοδο της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα των γερμανικών επανορθώσεων για τη ναζιστική κατοχή αντανακλά την κλιμακούμενη αντιπαράθεση ανάμεσα στην ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση της Πολωνίας και τη Γερμανία, η οποία έχει εξελιχθεί και σε κόντρα της Πολωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω της άρνησης των Πολωνών να συμμετάσχουν στον διαμοιρασμό προσφύγων και της δικαστικής μεταρρύθμισης που προωθεί το PiS.

Οι Βρυξέλλες υποστηρίζουν πως η Πολωνία δεν προσφέρει αλληλεγγύη στους εταίρους της και με τις επιδιωκόμενες δικαστικές αλλαγές περιορίζει το κράτος δικαίου. Η Βαρσοβία αντιπαρέρχεται λέγοντας ότι δεν έχει υποχρέωση να δεχτεί υποχρεωτικές ποσοστώσεις για πρόσφυγες και παρουσιάζει τον εαυτό της ως μία νέα δύναμη που θα θεραπεύσει την Γηραιά Ήπειρο από τα σημερινά της προβλήματα.

Οι πολίτες αυτής της νέας Πολωνίας μπορούν να «δείξουν στην Ευρώπη το δρόμο της επιστροφής στις θεμελιώδεις αξίες, στην πραγματική ελευθερία και προς την ενίσχυση του πολιτισμού μας που έχει βάση τον χριστιανισμό», είπε στην ομιλία του το Σάββατο ο κ. Καντζίνσκι, σύμφωνα με το κρατικό πολωνικό πρακτορείο PAP.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Δύο χρόνια μετά τις συντονισμένες επιθέσεις των τζιχαντιστών που συγκλόνισαν το Παρίσι και στοίχισαν τη ζωή σε 130 ανθρώπους, Γάλλοι αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι το επίπεδο της «εσωτερικής απειλής» παραμένει σημαντικά υψηλό στη χώρα.

Με την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος να χάνει έδαφος στο Ιράκ και τη Συρία, εκατοντάδες Γάλλοι πολίτες— σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά τους— αναμένεται να επιστρέψουν στη Γαλλία, φέρνοντας τη γαλλική κυβέρνηση σε δίλημμα σχετικά με τον τρόπο που θα τους αντιμετωπίσει.

Για πρώτη φορά με την ιδιότητα του προέδρου, ο Εμανουέλ Μακρόν θα αποτίσει φόρο τιμής αύριο Δευτέρα στα θύματα των τζιχαντιστών που αιματοκύλισαν το Παρίσι και το Σεν Ντενίς τη 13η Νοεμβρίου του 2015.

Η επίθεση, η πλέον πολύνεκρη σε γαλλικό έδαφος από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε τις αρχές της χώρας στην απόφαση να συμμετάσχουν στον διεθνή συνασπισμό που πολεμά το Ισλαμικό Κράτος και άλλες οργανώσεις στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και σε άλλες χώρες.

Επιπλέον, το νομοθετικό πλαίσιο που στοχεύει στην πρόληψη και αποτροπή τέτοιων επιθέσεων κατέστη αυστηρότερο. Ο πιο πρόσφατος νόμος που ετέθη σε ισχύ αυτόν τον μήνα δίνει στην αστυνομία περαιτέρω εξουσίες προκειμένου να διεξάγει έρευνες σε σπίτια, να παρακολουθεί υπόπτους και να κλείνει τεμένη ή άλλους χώρους σε βάρος των οποίων υπάρχει υποψία ότι υποκινούν το μίσος.

Οι συντηρητικοί πολιτικοί υποστηρίζουν ότι η νομοθεσία δεν είναι τόσο αυστηρή, ενώ αντιθέτως οι οργανώσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκφράζουν ανησυχία, προτάσσοντας το επιχείρημα ότι οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν αποκτήσει πολύ μεγάλη ελευθερία στον περιορισμό των ατομικών δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, εντούτοις, τα πρόσθετα μέτρα ασφαλείας βοήθησαν τις υπηρεσίες πληροφοριών να αποτρέψουν περισσότερες από 30 επιθέσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Την περασμένη εβδομάδα η αστυνομία συνέλαβε εννέα ανθρώπους και προσήγαγε άλλον έναν στην Ελβετία σε μια συντονισμένη αντιτρομοκρατική επιχείρηση.

Ο γενικός εισαγγελέας Φρανσουά Μολέν επισημαίνει ότι την ώρα που μεγαλύτεροι πυρήνες συνεχίζουν να συνωμοτούν, είναι πιθανόν να διαπραχθούν νέες επιθέσεις από «μοναχικούς λύκους» που θα χρησιμοποιήσουν μεθόδους «χαμηλού κόστους» όπως αυτοκίνητα ή μαχαίρια για να σκοτώσουν.

«Είμαστε μάρτυρες μιας νέας φάσης μεμονωμένων επιθέσεων, 11 στον αριθμό από τις αρχές του έτους, κάτι που επιβεβαιώνει την ιδέας μιας ολοένα κι αυξανόμενης ενδογενούς απειλής» τόνισε ο ίδιος μιλώντας στο ραδιοφωνικό δίκτυο franceinfo.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν στις αρχές και οι προθέσεις των εκατοντάδων Γάλλων πολιτών που πήγαν να πολεμήσουν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους και ενδέχεται τώρα να επιδιώξουν να επιστρέψουν πίσω, καθώς η τζιχαντιστική οργάνωση έχει απωλέσει σχεδόν όλα της τα εδάφη στο αυτοαποκαλούμενο χαλιφάτο της στη Συρία και το Ιράκ.

Σε επίσκεψη στο Άμπου Ντάμπι την περασμένη εβδομάδα, ο ίδιος ο Εμανουέλ Μακρόν επισήμανε η επιστροφή των προσώπων αυτών θα εξεταστεί «ανά περίπτωση».

«Ορισμένοι εξ αυτών θα επιστρέψουν (με δικά τους μέσα), άλλοι θα επαναπατριστούν και ορισμένοι, σε ειδικές περιπτώσεις, θα δικαστούν με τις οικογένειές τους στις χώρες που βρίσκονται, ιδίως το Ιράκ» είχε εξηγήσει.

Ο Γάλλος εισαγγελέας σημείωσε από την πλευρά του ότι οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας υπολογίζουν ότι περίπου 690 Γάλλοι υπήκοοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Ιράκ και τη Συρία, μεταξύ αυτών 295 γυναίκες. Οι εκτιμήσεις από τα τέλη του 2015 έκαναν λόγο για περίπου 2000 Γάλλους πολίτες στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους.

«Η πλειονότητα εξ αυτών δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη Γαλλία δεδομένων των νομικών διαδικασιών ενώπιον των οποίων θα βρεθούν αντιμέτωποι μόλις επιστρέψουν. Ωστόσο ορισμένες γυναίκες, χήρες, με τα παιδιά τους, τείνουν στο να επιστρέψουν» τόνισε ο Μολέν.

«Δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Αντιμετωπίζουμε ανθρώπους που είναι περισσότερο "απογοητευμένοι" παρά "μετανιωμένοι"».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Νοε 2017


Ευθεία ομολογία ότι το πρώτο Μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και τα αντίστοιχα προγράμματα που εφαρμόστηκαν και σε άλλες χώρες είχαν πρωταρχικό στόχο να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες στις πλάτες των φορολογουμένων έκανε χθες ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Μάλιστα, προσπάθησε -κατόπιν εορτής- να διαχωρίσει τη θέση του, λέγοντας ότι η πολιτική που εφαρμόστηκε ήταν εσφαλμένη!

«Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά τη γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες. Ο κόσμος που επέκρινε τα πρώτα χρόνια λέγοντας πως όλα έγιναν για τις τράπεζες έχει κάποιο δίκιο» παραδέχθηκε χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η περισσή ευκολία με την οποία ο απερχόμενος πρόεδρος του Eurogroup τώρα απαρνιέται τις θέσεις που με τόση θέρμη υπηρέτησε επί χρόνια προφανώς συνδέεται με τη λήξη της θητείας του και την προσπάθεια να βελτιώσει το προφίλ του, ώστε να βρει νέο ρόλο στα ευρωπαϊκά δρώμενα.

Στη διάρκεια συζήτησης για τις εργασιακές αλλαγές στο πλαίσιο του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, ο κ. Ντάισελμπλουμ υπεραμύνθηκε των επώδυνων μνημονιακών ανατροπών στην αγορά εργασίας, λέγοντας ότι «ήταν ένας καλός συμβιβασμός» ανάμεσα στην τήρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και τη βελτίωση της ελκυστικότητας της αγοράς εργασίας!

Υποστήριξε δε ότι η Ελλάδα έχει λάβει μέτρα υπέρ της τόνωσης της απασχόλησης και υπάρχει σαφής βελτίωση, παρότι η ανεργία παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα, ενώ δήλωσε ότι αποτελεί προτεραιότητα η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων το επόμενο έτος. Στο μεταξύ, για την προεδρία του Eurogroup βασικός υποψήφιος θεωρείται ο απερχόμενος Αυστριακός υπουργός Οικονομικών Χανς Γεργκ Σέλινγκ, ο οποίος παραιτήθηκε χθες από βουλευτής στη χώρα του.

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Νοε 2017


Στη δεύτερη φάση αναμένεται να περάσει το project της δημιουργίας Ευρωστρατού αυτή την εβδομάδα, με στόχο να επικυρωθούν τον Δεκέμβριο στη Σύνοδο Κορυφής το κέλυφος, τα εργαλεία και οι προοπτικές του εγχειρήματος, ωστόσο το σχέδιο που φαίνεται να υιοθετείται έχει εντελώς διαφορετική λογική και αρχιτεκτονική από από αυτή που προωθούσε η Γαλλία, προσεγγίζοντας περισσότερο το γερμανικό μοντέλο.

H πλατφόρμα που προωθούσε το Παρίσι αναδείκνυε τις γαλλικές ένοπλες δυνάμεις σε πυρήνα ενός πλήρους Ευρωπαϊκού στρατού, που θα σήμαινε πρακτικά την άρδην αλλαγή της κουλτούρας της ΕΕ, καθώς η νέα δύναμη θα είχε τη δυνατότητα να αναλαμβάνει κάθε κλίμακας αποστολές και να επιφορτιστεί παράλληλα με την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων. Όπερ σημαίνει ότι τα κράτη-μέλη θα δεσμεύονται από αποφάσεις ανάληψης στρατιωτικής δράσης, οι οποίες θα κινούνταν ακόμα και ενάντια στα συμφέροντά τους, ή θα κλιμάκωναν κινδύνους.

Αυτό το σχέδιο συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, όπου το NATO κρίνεται επαρκής σχηματισμός και επιδιώκεται η εμπέδωσή του στην ΕΕ και όχι η δημιουργία άλλης δύναμης που θα δρα μέσα από αποφάσεις της Κομισιόν και της ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά η γερμανική πρόταση επιτυγχάνει να κάμψει τις ενστάσεις αυτών των χωρών, υποβιβάζοντας τη λειτουργικότητα σε στρατιωτικό επίπεδο, από στρατό, σε δύναμη ταχείας αντίδρασης, με μικρό αριθμό μόνιμων δυνάμεων και δυνατότητα ad hoc πρσσαρτήσεων.

Κοινός παρονομαστής των δυο προτάσεων η κεντρική διαχείριση των logistics των μονάδων, της ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Αεροπορίας, που εστιάζει στις μεταφορές και την κάλυψη τμήματος των ανατολικών συνόρων, όπου χώρες όπως η Βουλγαρία δεν διαθέτουν επαρκείς αεροπορικές δυνάμεις. Παράλληλα Γαλλία και Γερμανία επιδιώκουν την άμεση δημιουργία κοινής αρχιτεκτονικής των εθνικών στρατών, ώστε να ενισχυθεί η διαλειτουργικότητα, στόχος που μπορεί να επιτευχθεί έναν 10ετή σχεδιασμό αμυντικών δαπανών και τη δημιουργία ενιαίας ραχοκοκαλιάς οπλικών συστημάτων.

Η προσπάθεια αυτή εκτός από τον διακηρυγμένο στόχο της βελτίωσης των δομών και της ενίσχυσης της διαδικασίας ολοκλήρωσης της ΕΕ, θέτει τις βάσεις για την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, την ενίσχυση της διαπραγματευτικής ισχύς της ΕΕ απέναντι στο NATO και τις προϋποθέσεις για έλεγχο αμυντικών δαπανών. Μεσοπρόθεσμα και εφόσον εμπεδωθεί η πολιτική αυτή οδηγεί σε έμμεσο εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, καθώς τα αμυντικά κονδύλια των χωρών θα διοχετεύονται κατά προτεραιότητα σε γαλλικές, γερμανικές και ιταλικές εταιρίες υπό την ομπρέλα του κοινού σχεδιασμού.

Με τον τρόπο αυτό αποδυναμώνονται τα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής που διαθέτουν οι εθνικές κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων είναι και οι αμυντικές δαπάνες και οι οποίες χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση συμμαχιών, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ.

Τα κράτη της ΕΕ που επιθυμούν να υπογράψουν το Pesco αναμένεται να ενημερώσουν επίσημα για τα σχέδιά τους στη Σύνοδο των Ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, στις 13 Νοεμβρίου. Στο πλευρό του Παρισού και του Βερολίνου προβλέπεται να συνταχθούν η Ρώμη και η Μαδρίτη, με σκοπό την επίσημη έγκριση του σχεδίου σε διάσκεψη κορυφής των ηγετών της ΕΕ τον Δεκέμβριο.

Σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία τα δύο τρίτα ή και περισσότερες από τις χώρες μέλη της ΕΕ εκτιμάται ότι θα συμμετάσχουν αρχικά, υπογράφοντας τη διακήρυξη, ωστόσο οι ισορροπίες είναι διαρκώς μεταβαλλόμενες.

CrisisMonitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τι γίνεται αυτή την εποχή στις περισσότερες χώρες της γηραιάς ηπείρου

Δύο αυστριακές αίθουσες διδασκαλίας, στο Villach και στο Klagenfurt, απαρτίζονται από παιδιά που προέρχονται αποκλειστικά από οικογένειες μεταναστών, ενώ κανένα παιδί δεν μιλάει τα γερμανικά ως πρώτη γλώσσα. Οι δύο αυτές αίθουσες μαθητικής διδασκαλίας είναι οι πρώτες στο αυστριακό σχολικό σύστημα που εμπεριέχουν τάξεις στις οποίες κανένα από τα παιδιά δεν μιλά γερμανικά ως μητρική γλώσσα. Οι 14 μαθητές στο Klagenfurt μιλούν γερμανικά ως δεύτερη ή και τρίτη γλώσσα, αλλά στο Villach τέσσερις από τους 18 μαθητές της τάξης δεν μιλούν καθόλου γερμανικά.

Μία έκθεση αναφέρει ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερα παιδιά μουσουλμάνων εγγεγραμμένα στα κρατικά δημοτικά σχολεία στη Βιένη από ό,τι παιδιά καθολικών, αποδεικνύοντας πόσο πλέον μεταβαλλόμενα είναι τα δημογραφικά στοιχεία μεταξύ των νεότερων ηλικιακών ομάδων. Το Ισλάμ έχει καταστεί η ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στην Αυστρία, εξαιτίας της υψηλότερης από τον μέσο όρο γεννητικότητας των μουσουλμάνων, αλλά και λόγω του αθρόου κύματος μαζικής (λαθρο)μετανάστευσης.

Στην Αγγλία υφίστανται πλέον πόλεις (π.χ., Bradford, Leeds) στις οποίες ο γηγενής πληθυσμός είναι η μειοψηφία έναντι του μουσουλμανικού, ενώ το καθεστώς της σαρίας έχει γίνει επισήμως αποδεκτό τόσο από το κράτος όσο και από την Αγγλικανική Εκκλησία. Ερευνες που έχουν δημοσιευθεί ακόμη και στον σταθερά «προοδευτικό» «Guardian» αναδεικνύουν μέσα από επιστημονικά στατιστικά δείγματα ότι «η πλειονότητα των Βρετανών μουσουλμάνων δηλώνει ότι έχει περισσότερα κοινά με τους μουσουλμάνους άλλων χωρών, παρά με τους μη μουσουλμάνους της Βρετανίας». Στη Γαλλία η αριστερόστροφη «πολιτική ορθότητα» είχε φτάσει στο σημείο να αφαιρέσει την έδρα του ιστορικού Σιλβέν Γκουγκενέμ επειδή «τόλμησε» να αμφισβητήσει τη συμβολή των Αράβων στη μετάφραση του Αριστοτέλη. Μέσα σε αυτό το ξενοφιλικό κλίμα, ακόμη και η χορήγηση της γαλλικής ιθαγένειας δεν απέτρεψε την γκετοποίηση των αφρικανικής καταγωγής νεαρών των εργατικών προαστίων, που είναι υπεύθυνοι για πληθώρα βίαιων αναταραχών.

Στη Γερμανία πολλές είναι οι έρευνες που αναδεικνύουν ότι η πλειονότητα των νεαρών τουρκικής καταγωγής, καίτοι τρίτης γενιάς, θεωρούν εαυτούς Τούρκους μουσουλμάνους. Ετσι εξηγούνται και οι κατά καιρούς πύρινοι λόγοι του Ταγίπ Ερντογάν, ευθέως απειλητικοί προς το γερμανικό καθεστώς, υπονοώντας ότι οι τουρκογενείς είναι ελεγχόμενοι από τον ίδιο. Στην Ολλανδία οι δολοφονίες του καλλιτέχνη Theo van Gogh και του πολιτικού Pim Fortuyn, επειδή είχαν καταδικάσει το ιδεολόγημα της «πολυπολιτισμικότητος» ως μοχλό για τον εξισλαμισμό της Ευρώπης και την κατάλυση αυτής ακριβώς της φιλελεύθερης παρακαταθήκης του Διαφωτισμού και της δημοκρατικής τάξης, συντάραξαν την κατεξοχήν ανεκτική ολλανδική κοινωνία.

Αλλά και στις σκανδιναβικές χώρες οι συνέπειες της πολυπολιτισμικότητας δεν άργησαν να φανούν. Τα κρούσματα των βιασμών επέκεινα της αθρόας μετανάστευσης έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Στο Οσλο δε της Νορβηγίας το 70% των εγκληματιών που συλλαμβάνονται για βιασμό είναι μουσουλμάνοι. Το Μάλμε δεν θυμίζει σε τίποτε την πάλαι ποτέ ακμάζουσα σουηδική πόλη, αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί που είναι εγκατεστημένοι εκεί σε λίγο θα αποτελέσουν την πλειοψηφία των κατοίκων, με τις Αρχές να μη δύνανται πλέον να αντιμετωπίσουν τα κρούσματα εκτεταμένης ανομίας.

Το 2007 το Pew Research Center δημοσίευσε έρευνα κατά την οποία το 30% των μουσουλμάνων στη Βρετανία, το 36% των μουσουλμάνων στη Γαλλία, το 19% των μουσουλμάνων στη Γερμανία και το 31% των μουσουλμάνων στην Ισπανία διέκριναν ότι οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον αμάχων προς υπεράσπιση του Ισλάμ «δικαιολογούνταν υπό όρους».

Αυτή την Ευρώπη φτιάξαμε. Ομως, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον, θα γίνει κατανοητό ότι η ανοικτότητα των αξιών έχει διαχωριστικές γραμμές, ο φιλελευθερισμός όρια, η ανοχή κανόνες, το έθνος ουσία και η παγκοσμιοποίηση πολιτιστικά σύνορα. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι τα mainstream κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα έχουν χάσει καιρό τώρα την επαφή τους με την καθημερινότητα των πολιτών.

Εάν όντως είναι έτσι, πολύ σύντομα θα χάσουν και το τρένο της Ιστορίας. Ας προσευχηθούμε να μείνουν τρένα και να έχουν αυτήν την επιλογή.

Ραφαήλ Καλυβιώτης
* Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, rkaliviotis@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Νοε 2017


Του Charles Gave, Comité Valmy

[Το σημερινό άρθρο ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου Γάλλου οικονομολόγου, επιτυχημένου επιχειρηματία και συγγραφέα, με πλούσιο βιογραφικό σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες, προσφέρει –εν μέσω καταιγιστικής παραπληροφόρησης και συστηματικής συσκότισης- ταυτόχρονα πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού στην διεθνή πραγματικότητα -όπως πράγματι είναι και εξελίσσεται- και διδακτικό, σπινθηροβόλο και απολαυστικό ανάγνωσμα. Ακόμη και πολιτικοί εγκέφαλοι κάτι θα αποκόμιζαν διαβάζοντάς το.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πόλεμοι ανεξιλέωτοι έφεραν ανέκαθεν αντιμέτωπες χώρες που έλεγχαν την θάλασσα με χώρες που κυβερνούσαν την ξηρά. Θυμόμαστε Αθήνα εναντίον Σπάρτης, Ελλάδα εναντίον Περσίας, Καρχηδόνα εναντίον Ρώμης, Βρετανία εναντίον (στη σειρά) Φιλίππου Β’ της Ισπανίας, Λουδοβίκου 14ου, Ναπολέοντα, Γουλιέλμου Β΄, Χίτλερ και τέλος ΗΠΑ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ελέγχουν απεριόριστα τις θάλασσες του πλανήτη με έναν στόλο του οποίου την κυριαρχία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, λόγω της συντριπτικής υπεροχής του. Αυτός ο έλεγχος των θαλασσών μετέβαλε τις ΗΠΑ σε «καθολικόν ηγεμόνα», λόγω της κατάρρευσης το 1990 της ηπειρωτικής δύναμης που τις αμφισβητούσε από το 1945, της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από το 1990 και την άνοδο στην εξουσία της Κίνας του κ. Σι Τσιπίνγκ, κανένας «αμφισβητίας» δεν είχε προβάλει στον ορίζοντα και οι αμερικανικές κυβερνήσεις, μεθύουσες από την παντοδυναμία τους, βάλθηκαν να κυριαρχήσουν όχι μόνο στις θάλασσες αλλά και στην ξηρά -πράγμα που έχει άλλου είδους μεγάλες δυσκολίες.
Και τώρα αντιμετωπίζουν την αποτυχία τους.

Αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο όσο είχε αρχίσει να προβάλλει μια νέα «χερσαία» δύναμη με τις απαιτούμενες ανθρώπινες, οικονομικές και τεχνικές ικανότητες για να «κυριαρχήσει» -τουλάχιστον εμπορικά σε ένα μεγάλο μέρος των αναδυομένων χωρών –και εννοώ φυσικά την Κίνα. Κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη.

Όσο κι’ αν ακούγεται παράδοξο, η Κίνα είναι στην πραγματικότητα ένα γιγάντιο «νησί», που πλαισιώνεται από τον Ωκεανό στα ανατολικά, μιαν αχανή έρημο στα δυτικά και προστατεύεται από θεόρατα βουνά και αδιαπέραστες ζούγκλες στα νότια. Και το να φτάσεις στην Κίνα από τον Βορρά καλύτερα ούτε να το σκεφτείς.

Για να συνδέσουν την Κίνα με τον υπόλοιπο κόσμο, οι έμποροι χρησιμοποιούσαν επί χιλιετίες τους «δρόμους» του μεταξιού, τον ένα χερσαίο, περνώντας στα βόρεια των Ιμαλαίων και τον άλλο θαλάσσιο, περνώντας από την Ινδία, την Μέση Ανατολή και φθάνοντας στη Ευρώπη από την Μεσοποταμία και την Συρία.

Η εμφάνιση των ατμόπλοιων και η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ αχρήστεψε μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτούς του δυο δρόμους του μεταξιού και ξαφνικά η Κίνα δεν έλεγχε το εμπόριό της ούτε με την Ευρώπη, ούτε με την υπόλοιπη Ασία και ακόμη λιγότερο με τον υπόλοιπο κόσμο.
Και να που τώρα αυτό αλλάζει.

Το σχέδιο του κυρίου Σι Τσιπίνγκ είναι πολύ απλό: Θέλει απλούστατα να ξανανοίξει τους δυο δρόμους του μεταξιού.

Στον Νότο, η Κίνα θα βοηθήσει στην ανασυγκρότηση όλων των αρχαίων λιμένων του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού, πράγμα που θα θέσει σε κίνηση μιαν ισχυρή ανάπτυξη σε όλες τις περιοχές, λόγω του φαινομένου των λεγομένων δικτύων. Ας φανταστούμε δυο λιμάνια που δημιουργήθηκαν για να συνδέσουν δυο περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαν παρά λίγες μόνο ή και καθόλου επαφές. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια σειρά από υποδομές (αεροδρόμια, ξενοδοχεία, κατοικίες, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι κλπ . . .και πολύ γρήγορα θα έχουμε μια νέα σειρά από γραμμές επικοινωνιών μεταξύ των δύο κέντρων. Αν προσθέσουμε ένα τρίτο λιμάνι, θα έχουμε ανάγκη από τρεις σειρές από γραμμές επικοινωνίας. Προσθέτοντας ένα τέταρτο, θα πρέπει να ανοίξουμε ΕΞΙ γραμμές επικοινωνίας για να διασυνδέσουμε όλον αυτόν τον μικρό κόσμο και ούτω καθεξής ως την νιοστή δύναμη.

Και έτσι ο έλεγχος της θάλασσας θα γίνεται ολοένα δυσκολότερος για την αμερικανική ναυτική δύναμη.

Και παρεμπιπτόντως όλες αυτές οι περιοχές θα μπορέσουν να εξειδικευθούν σε ό,τι η κάθε μια μπορεί να παράγει καλύτερα και θα μπούμε σε μια περίοδο ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο στα νότια των Ιμαλαίων, για την μεγαλύτερη άνθηση της Κίνας και όλου του κόσμου γύρω από αυτήν.

Στο Βορρά, τα καραβάνια άλλων εποχών θα αντικατασταθούν από σιδηροδρόμους που θα διασυνδέσουν την βόρεια Κίνα με την Ελλάδα και την Γερμανία (Ντούϊσμπουργκ).

Ήδη οι κινεζικές αρχές έχουν αγοράσει το λιμάνι του Πειραιά για να αποστέλλουν τα προϊόντα τους από τον Πειραιά προς όλη τη Νότια Ευρώπη. Αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές θα εισαγάγουν στον σύγχρονο κόσμο όλους τους πληθυσμούς των περιοχών βορείως των Ιμαλαίων, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνουν παραγωγικοί όπως ήταν οι πρόγονοί τους. Και αυτοί οι πληθυσμοί θα έχουν ανάγκη από όλα, πράγμα που θα προσφέρει ευκαιρίες στις κινεζικές εταιρείες έργων υποδομής, που τώρα βρίσκονται με κάπως πλεονάζουσες δυνατότητες. ( Θα συμβούλευα με όλες τις δυνάμεις μου τους αναγνώστες να αγοράσουν ακίνητα πέριξ της Τραπεζούντας, από όπου άλλοτε ξεκινούσαν και κατέφθαναν όλα τα καραβάνια προς και από την Κίνα.)

Ένας ελαφρός δισταγμός, ωστόσο, σε αυτόν το δρόμο του Βορρά, τον μόνο που θα είναι πάντοτε απρόσιτος στους αμερικανικούς στόλους: ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής περνά από τα εδάφη της Ρωσίας.

Θα πρέπει κατά συνέπεια η Κίνα να συνδεθεί με σχέσεις μεγάλης αντοχής με την Ρωσία, με κοινή επιδίωξη να θέσουν υπό έλεγχο τον Αμερικανό ηγεμόνα.

Μια τέτοια συμμαχία θα όφειλε να είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής διπλωματίας για λόγους ευκολονόητους και ωστόσο αυτή η διπλωματία (;) των Αμερικανών κάνει απολύτως τα πάντα για να ρίξει τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Μας φέρνει στον νου την Γαλλία να καταστρέφει την Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (παλαιός στόχος της γαλλικής διπλωματίας από την εποχή του Ρισελιέ), για να βρεθεί μόνη απέναντι στην Γερμανία και την Ρωσία το 1940 και να τσακιστεί.

Και αυτή η σινο-ρωσική συμμαχία ενισχύεται κάθε μέρα που περνά, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Οι Κινέζοι το έκαναν υπόθεσή τους να αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο, αντί του Σαουδικού και οι Ρώσοι δέχονται η πληρωμή του να γίνεται στο κινεζικό νόμισμα, το Γιουάν, τρόπος που σπάει το μονοπώλιο που είχε το δολάριο στις αγοραπωλησίες του πετρελαίου. Πρώτο τρομερό πλήγμα κατά του δολαρίου.

Και για να προσθέσουν αλάτι στην πληγή, οι Κινέζοι δημιουργούν στο Χονγκ Κογκ μια προθεσμιακή αγορά πετρελαίου σε Γιουάν, προικισμένη με ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Εάν η Ρωσία, για παράδειγμα, (ή η Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) βρισκόταν προσωρινά με πολλά Γιουάν και δεν είχε διάθεση να τα κρατήσει στα συναλλαγματικά της αποθέματα, η Κρατική Τράπεζα της Κίνας της ανταλλάσει τα Γιουάν με… χρυσό.

Δεύτερο βαρύ πλήγμα κατά του δολαρίου: Επανεισαγωγή του χρυσού στο διεθνές νομισματικό σύστημα σημαίνει σε κατακλείδα την ανατίναξη αυτού που ο Ζακ Ρουέφ (σημαντικός Γάλλος οικονομολόγος) ονόμαζε «αυτοκρατορικό προνόμιο», δηλαδή την δυνατότητα που έχουν οι ΗΠΑ να εξοφλούν τα εξωτερικά χρέη τους με το δικό τους νόμισμα.

Αλλά αυτά είναι γνωστά και τα έχω περιγράψει σε προηγούμενα χρονικά μου. Αυτό που με ενδιαφέρει από εδώ και εμπρός είναι κάτι άλλο: Πως θα αντιδράσει η Γερμανία μπροστά στην ανάδυση αυτής της σινο-ρωσικής συγκυριαρχίας στο μισό των παρθένων περιοχών του πλανήτη;

Η Γερμανία πάντοτε ήταν μια ηπειρωτική χώρα και ποτέ μια ναυτική δύναμη. Νικήθηκε δυο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων, κάτι που αφήνει σημάδια.
Η ανάλυσή μου είναι λοιπόν πολύ απλή: Όλα, και το τονίζω, όλα δείχνουν πως η Γερμανία έχει συμφέρον να εγκαταλείψει την σε πλήρη παρακμή ναυτική συμμαχία για να ενταχτεί στην χερσαία συμμαχία σε πλήρη ανάπτυξη. Όπως έλεγε (και) ο Στρατηγός Ντε Γκωλ: «Τα έθνη δεν έχουν φίλους. Έχουν μόνο συμφέροντα.»

Σχεδόν το σύνολο της οικονομικής ανάπτυξης στα χρόνια που έρχονται θα πραγματοποιηθεί γύρω από το κέντρο αυτής της «χερσαίας συμμαχίας» και όλη αυτή η ζώνη θα έχει ανάγκη τα γερμανικά προϊόντα, με την Γερμανία να γίνεται εκ των πραγμάτων ο παραγωγός των προϊόντων ισχυρής προστιθέμενης αξίας γι’ αυτές τις περιοχές.

– Η Ευρωζώνη βρίσκεται σε πολύ κακή θέση, όντας -και κατά πολύ- η περιοχή του κόσμου με το χαμηλότερο ποσοστό ανάπτυξης από δεκαεπταετίας, αλλά επίσης και με το υψηλότερο ποσοστό χρέους του δημόσιου τομέα, την χειρότερη δημογραφία και το υψηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών. Η μόνη ελπίδα (του κυρίου Μακρόν, όπως και του Πουανκαρέ πριν από αυτόν) είναι ότι «η Γερμανία θα πληρώσει». Μπορούν πάντα να ονειρεύονται…

– Η αμερικανική στρατιωτική προστασία γίνεται ολοένα και πιο «αμφίβολη», με ένα υπερατλαντικό πολιτικό σύστημα σε πλήρη αγκύλωση, μεταξύ των «ελίτ» που δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά μόνο τον εαυτό τους και ένα λαό αφημένον στην εγκατάλειψη.

– Το να συνταχτείς με την Ρωσία και την Κίνα συνεπάγεται επίσης και έλεγχο της Τουρκίας, που δεν φαίνεται πια αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και επομένως να συμβάλεις έτσι στον έλεγχο των τουρκικών πληθυσμών που διαμένουν στην Γερμανία ή που θέλουν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

– Το να συνταχτείς με τη Ρωσία σημαίνει επίσης να την αφήσεις να ασχοληθεί με την Μέση Ανατολή, στηριζόμενη αναμφίβολα στο Ιράν, ξαναθέτοντας σε ημερήσια διάταξη την παλαιά συμμαχία Ρωσίας και Περσίας για την στρατιωτική εξουδετέρωση της Τουρκίας.

Ας κάνουμε και λίγη πολιτική μυθιστοριογραφία.
Η Μαντάμ Μέρκελ έχει καταστεί αυτό που οι Αμερικανοί λένε «μια κουτσή πάπια», δηλαδή κάποιος πού κανείς δεν τον ακούει, αφού όλοι ξέρουν πως εδώ τελειώνει η καριέρα του.

Ας υποθέσουμε πως η μια ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα (Ιταλία, Γαλλία) αντιμετωπίζει δεινά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και αποφασίζει (ή εξαναγκάζεται) να βγει από το Ευρώ. Η γερμανική οικονομία και ιδιαίτερα ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα βρεθεί σε κατάσταση σχεδόν χρεωκοπίας, με τις απώλειες που θα υποστεί από τα δάνεια αυτών των χωρών από τις γερμανικές τράπεζες. Δεν απαιτείται να είσαι διάνοια για να φανταστείς πως σε τέτοια περίπτωση Ρωσία και Κίνα θα πρόσφεραν την «ανιδιοτελή» βοήθειά τους στην Γερμανία για να ξεπεράσει αυτή την δύσκολη στιγμή -βοήθεια που ασφαλώς θα γινόταν με ευγνωμοσύνη δεκτή από τους γείτονές μας. Και όλα θα ήταν θαυμάσια στον καλύτερο των κόσμων.

Αν ο αναγνώστης φρονεί πως γράφω υπερβολές, τότε θα πρέπει να θέσει στο εαυτό του ορισμένα ερωτήματα:
  • Γιατί η κινεζική κυβέρνηση θα εγκαθιδρύσει στην Σαγκάη ένα νέο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
  • Γιατί η Αυστροουγγαρία προχωρεί στην αναγέννησή της υπό την επωνυμία «Group Visegrad», αν δεν είναι για να εμποδίσει την εδαφική σύνδεση της Γερμανίας με την Ρωσία;
  • Γιατί ο κ. Τραμπ θέλησε να προσφέρει μιαν ενισχυμένη συμμαχία στην Πολωνία με την ομιλία του στην Βαρσοβία, και γιατί κατ’ αρχήν πήγε στη Βαρσοβία;
  • Γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία προσπαθούν με όλα τα μέσα να εμποδίσουν την παραμονή στην εξουσία της οικογένειας Άσαντ, ακόμα και πυροβολώντας εναντίον Ρώσων… εάν δεν είναι για να εμποδίσουν την δημιουργία ενός Σιϊτικού τόξου, που θα εκτείνεται από τη Λαοδικεία (Λατάκεια), που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο έως το Μπαχρέϊν, που ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και όπου αγκυροβολεί ο 5ος Αμερικανικός Στόλος;
Εν ολίγοις, εάν η Γερμανία (όπως οι Σάξονες σε μια περίφημη Ναπολεόντεια μάχη) αλλάξει στρατόπεδο στη μέση του ποταμιού, τότε η διπλωματία θα ξαναγίνει ενδιαφέρουσα και μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως τίποτα το αξιόλογο δεν θα συμβαίνει πια στις Βρυξέλλες… και πολλά στο Βερολίνο, στην Μόσχα ή στο Πεκίνο.

Ήδη οι΄Αγγλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική συμμαχία που πάει σε ναυάγιο (η Ευρώπη) για να ξαναγυρίσουν στην ναυτική συμμαχία της οποίας ήσαν πάντοτε μέρος σε δύσκολους καιρούς. Αλλά καλού-κακού δήλωσαν και συμμετοχή στο κινεζικό Δ.Ν.Τ. και στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα, παράλληλα εισάγοντας και τις συναλλαγές σε Γιουάν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Κάλλιο διπλοκλείδωνε, δηλαδή.

Και η Γαλλία μέσα σ’ όλα αυτά; Κανένας λόγος ανησυχίας. Ο εθνικός μας κόκορας αναπηδά πάνω σε ένα σωρό από κουτσουλιές, κακαρίζοντας «Ευρώπη, Ευρώπη». Ορίστε, ησύχασα. Τα έχει όλα αντιληφτεί.

Αν ήμουν ένας Γάλλος αναγνώστης, θα αγόραζα ρωσικά και κινεζικά κρατικά ομόλογα για να διαφοροποιήσω το χαρτοφυλάκιό μου. Ασφαλώς δεν θα ήταν δεκτά σαν έντοκο κεφάλαιο στην ασφάλεια ζωής, αλλά αυτά που γίνονται σήμερα δεκτά, δεν θα αξίζουν αύριο τίποτα το αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.

Σου εύχομαι να ζήσεις σε εποχές ενδιαφέρουσες, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα.
Είναι φανερό πως μπαίνουμε πλησίστιοι σε εποχές συναρπαστικές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Εδώ και κάποια χρόνια, λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η αθρόα (λαθρο)μετανάστευση, λίγο οι αποτυχίες της Ευρώπης να αντεπεξέλθει στο όραμα της ολοκλήρωσης, είχαν σαν αποτέλεσμα το θέριεμα της ξενοφοβίας και την στροφή προς τον ακραίο λαϊκισμό.

Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εύγλωττο από τις άλλοτε κομμουνιστικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, που φαίνεται να πήγαν μέσα σε 20-30 μόλις χρόνια από το ένα άκρο στο άλλο. Από τον κομμουνιστικό διεθνισμό και την παγκόσμια αλληλεγγύη, στην επιστροφή στον πλέον κακώς εννοούμενο ακραίο εθνικισμό και στα κλειστά σύνορα.

Την αρχή έκανε η Ουγγαρία με τον Βίκτωρα Ορμπάν το 2010, ο οποίος από την αρχή έδειξε το «απολυταρχικό» του πρόσωπο, το οποίο με αφορμή την μεταναστευτική κρίση έγινε όλο και πιο φανερό, με τον λαό του να τον σιγοντάρει. Ο Ορμπάν είναι εκείνος που πρώτος αγνόησε τις «ντιρεκτίβες» της ΕΕ όσον αφορά στο πόσους «πρόσφυγες» θα πρέπει να δέχεται η κάθε χώρα, επικαλούμενος την ασφάλεια της δικής του, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις «ανθρωπιστικές» ντιρεκτίβες που λέγαμε.

Στη συνέχεια, στο παιχνίδι αυτό μπήκε η Πολωνία, με μια άκρως συντηρητική κυβέρνηση που εξελέγη το 2015, η οποία επίσης τα έβαλε με τις Βρυξέλλες, κυρίως όσον αφορά τους Μουσουλμάνους μετανάστες που «έφεραν την χολέρα στην Ελλάδα», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Jarosław Kaczyński, ο οποίος θεωρείται ως ο ντε φάκτο και σκιώδης πρωθυπουργός της χώρας του.

Πριν από ενάμιση μήνα η ακροδεξιά της Γερμανίας κατάφερε κι αυτή να πετύχει τα καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα από την εποχή των Ναζί, ενώ στην γενέτειρα του Χίτλερ Αυστρία, οι εκεί ακροδεξιοί «ισλαμοφάγοι» πέτυχαν το εντυπωσιακό ποσοστό 26%. Και όπως όλα δείχνουν, αν δεν αλλάξει κάτι, έπεται συνέχεια.

Τελευταία είδαμε κάτι ανάλογο να συμβαίνει και στην Τσεχία, εκεί όπου ο συντηρητικός λαϊκιστής Andrej Babiš πήρε σχεδόν 30% στις τελευταίες εκλογές.

Για να μην αναφερθούμε στην δική μας Χρυσή Αυγή, που είναι τρίτο κόμμα στη βουλή, κάτι που όλοι μας δείχνουμε να το συνηθίσαμε και δεν ανοίγει μύτη…

Τι συνέβη λοιπόν σε όλα αυτά τα κράτη που μέχρι πρότινος αποτελούσαν «σοσιαλιστικούς παραδείσους»; Τι συνέβη στη μισή Γερμανία που κι αυτή ζούσε επί δεκαετίες το σοσιαλιστικό όνειρο; Ή στην Αυστρία με τις τεράστιες ενοχές της εξαιτίας του παρελθόντος της; Τι πήγε στραβά και από τον κομμουνιστικό διεθνισμό πέρασαν στην απομόνωση και στην ξενοφοβία; Από τον κομμουνισμό στον εθνικισμό μέσω του καπιταλισμού; Άλλαξε η φύση των ανθρώπων μέσα σε μόλις 25 χρόνια; Φταίει μήπως ο σκληρός και ανάλγητος καπιταλισμός που επανήλθε και που αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά των λαών προς το χειρότερο, όπως θα έλεγε ο… σπινθηροβόλος Στρατούλης ή έστω ο σκληροπυρηνικός Κουτσούμπας; Τι φταίει άραγε;

Μια λογικοφανής απάντηση θα ήταν πως δεκαετίες μονοκομματικού κομμουνισμού κατάφεραν να αποχαυνώσουν τους λαούς των κρατών αυτών, με αποτέλεσμα να μην είναι ψιλιασμένοι όταν εμφανίζεται από το πουθενά ένας λαϊκιστής πολιτικός, με την δική του κρυφή ατζέντα, ο οποίος τους χειραγωγεί πείθοντάς τους πως για τα όποια προβλήματά τους, οικονομικά και μη, υπάρχει ένας εχθρός. Παλιά ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι ξένοι. Μετανάστες και μη. Και πως μπορείς να τους αντιμετωπίσεις; Με πλέρια δημοκρατία και ισονομία; Μπα… Μόνο με απολυταρχικά καθεστώτα, ενδεδυμένα τον μανδύα της δημοκρατίας. Κάτι στο οποίο είχαν συνηθίσει άλλωστε οι πολίτες των άλλοτε κομμουνιστικών αυτών χωρών.

Εν ολίγοις, οι μάζες ήταν ήδη ευεπίφορες στα λαϊκίστικα επιχειρήματα και στις απλοϊκές πολιτικές προτάσεις, καθώς οι περισσότεροι έτσι είχαν μεγαλώσει επί κομμουνισμού. Με μασημένη τροφή, με σκληρή προπαγάνδα, μαθημένοι να κατηγορούν για τα χάλια τους έναν εξωτερικό εχθρό, συνήθως τον κακό καπιταλισμό της Δύσης. Σήμερα, ελλείψει εξωτερικού εχθρού θα έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος πιο βολικός, προκειμένου να τους συσπειρώσει. Και βρέθηκε… καλώς ή κακώς.

Παράλληλα, να μη ξεχνάμε, πως οι χώρες αυτές που στέναζαν από την ανέχεια και την οικονομική δυσπραγία όταν ήταν κομμουνιστικές, σήμερα ζουν κι αυτές το καπιταλιστικό όνειρο, τον καταναλωτισμό, την ελευθερία κλπ. Γι’ αυτό ίσως αισθάνονται ή συμπεριφέρονται ως νεόπλουτοι, οι οποίοι σπάνια θέλουν να χάσουν την όψιμη ευμάρειά τους, την οποία ακόμη δεν πρόλαβαν να χορτάσουν και δεν θέλουν να την μοιραστούν, ιδιαίτερα με κάποιους πεινασμένους (λαθρο)μετανάστες , μιας εντελώς διαφορετικής κουλτούρας, που κάποιοι απόμακροι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες θέλουν να τους φορτώσουν για ποιος ξέρει ποιους ιδιοτελείς λόγους.

Μη ξεχνάμε και τα δικά μας, με τους «κακοί ξένοι τοκογλύφοι, που μας ζηλεύουν αφού», επιχείρημα που είχε ως αποτέλεσμα το αντίθετο με αυτό που συνέβη στις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Σε εμάς συντέλεσε στο να στραφούμε προς… τα αριστερά και να πήξουμε στην «διεθνή αλληλεγγύη» αλά κυρά Τασία και Μουζάλα. Βοήθειά μας δηλαδή.

Όσον αφορά την Γερμανία (τουλάχιστον την πρώην Δυτική) και την Αυστρία, το ενοχικό τους παρελθόν τις οδήγησε σε μια χρόνια ενοχική συμπεριφορά, η οποία όμως δοκιμάστηκε έντονα τα τελευταία χρόνια, αφενός λόγω της οικονομικής βοήθειας προς τρίτες χώρες αποτελούμενες από τους λεγόμενους «τεμπέληδες του Νότου», αφετέρου από το γεγονός ότι ήδη έζησαν στο πετσί τους την νέα multi culti κατάσταση από καιρό, με τις εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκους μετανάστες και τις νέες πιο πρόσφατες αφίξεις εκατοντάδων χιλιάδων από όπου γης Μουσουλμάνων, που η πλανεμένη Μέρκελ υποδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες, και σήμερα τα λούζεται με αποτέλεσμα να τρέμει για την καρέκλα της.

Κι αν οι «ενοχικές» κυβερνήσεις δεν μπορούν να πουν όχι στην ΕΕ, τότε το λένε οι λαοί τους, οι οποίοι βαρέθηκαν την εγκληματικότητα και την οικονομική δυσπραγία που συνοδεύουν τις «ορδές» των μεταναστών, βαρέθηκαν να εργάζονται σαν ρομπότ για να πληρώνουν παροχές και επιδόματα στους Σενεγαλέζους και Μαροκινούς «πρόσφυγες πολέμου», χώρια την δημογραφική αλλά και θρησκευτική αλλοίωση που όλοι αυτοί επέφεραν στις χώρες τους.

Είπαμε, το μέλλον της Ευρώπης είναι ρευστό και δυστοπικό. Ουδείς ξέρει που θα καταλήξουν όλες αυτές οι τεκτονικές αλλαγές που ζούμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε 10-20 χρόνια από σήμερα τίποτα στην Ευρώπη δεν θα είναι πια το ίδιο με αυτά που ξέραμε. Το αν θα είναι καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, απομένει να το δούμε στην πράξη. Προς το παρόν προσδεθείτε…

Strange Attractor
AntiNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Νοε 2017


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
...Γνώριζες τα βήματα, ξέκρινα τους ήχους,
και μπογιές 'τοιμάζαμε με σβηστή φωνή,
τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους
πέφταμε φωνάζοντας “Κάτω οι Γερμανοί!”...
(από το τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου “Καισαριανή”)
Πέρασαν 73 χρόνια από τις ταραγμένες εκείνες ημέρες όταν, τέλος Σεπτεμβρίου του '44, οι Γερμανοί κατακτητές άρχιζαν να τα μαζεύουν και να μας αδειάζουν την γωνιά. Αρχές Οκτώβρη κάτι λίγοι είχαν μείνει στην Αθήνα για να καθαρίσουν το έδαφος πίσω τους... Όσους πατριώτες κρατούσαν στα στρατόπεδά τους, πρόλαβαν και τους εκτέλεσαν· ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν. Έφευγαν πυρπολώντας, γκρεμίζοντας και λεηλατώντας ό,τι είχε απομείνει από την καταστροφική τους μανία τα χρόνια της κατοχής: δρόμους, λιμάνια, γέφυρες, εργοστάσια, φράγματα και ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Διέλυαν όλες τις υποδομές της χώρας για να μείνει πίσω τους έρημος τόπος. Οι φρίτσηδες δεν μπορούσαν να νοιώθουν ηττημένοι, δεν είχαν γεννηθεί από μάνα αλλά από την φύτρα των υπεράνθρωπων, γι' αυτό έκαιγαν τα χωριά και έσφαζαν τον κοσμάκη από την λύσσα τους.

Οι τελευταίοι μήνες της γερμανικής βίας και της δωσιλογικής δράσης στον τόπο μας ήταν μαρτυρικοί: Καισαριανή, Χορτιάτης, Κομμένο, Καλάβρυτα, Δίστομο...
Η μανία τους δεν εξαντλήθηκε μόνο απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό.
Εκτέλεσαν ακόμα κι όλους τους Έλληνες συνεργάτες τους: χαφιέδες, διερμηνείς, μαυραγορίτες, κουκκουλοφόρους καταδότες.

Ξεφορτώθηκαν δηλαδή την δωσιλογική πλέμπα, που γνώριζε πολλά, για να προστατέψουν τα μεγάλα κεφάλια, τους δικούς τους ανθρώπους στην πολιτική, στις τράπεζες, τις βιομηχανίες. Ήταν εκατοντάδες από δαύτους και στα πιο υψηλά πόστα. Υπολόγιζαν πολύ σ' αυτό το εκτεταμένο δίκτυο πρακτόρων και ήθελαν να το κρατήσουν ζωντανό για τα χρόνια που θα έρχονταν μετά τον πόλεμο. Άλλωστε την ώρα που έφευγαν από την Αθήνα ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει, η Βέρμαχτ ήταν ακόμα στην Κρήτη, το Βερολίνο δεν είχε πέσει και ο Χίτλερ δεν είχε πειστεί ότι είχε ηττηθεί κατά κράτος. Οι Γερμανοί υπολόγιζαν σε έναν επόμενο γύρο, πως θα μπορούσαν ξανά να κυριαρχήσουν στην Ευρώπη, αν όχι με τα όπλα, σίγουρα όμως με την πολιτική της “ένωσης” και την οικονομία. Το σχέδιο για μια “Ενωμένη Ευρώπη” υπό γερμανική ηγεμονία ήταν πάντα στο μυαλό τους, ασχέτως αν υπήρχαν και εναλλακτικές προσεγγίσεις από την μεριά των συμμάχων, όπως η αρχική ΕΟΚ ως Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα.

Η ιστορία τούς επιβεβαίωσε και αυτός ο ιστός των συνεργατών που άφησαν πίσω τους αλώβητο σιγά-σιγά ξεδιπλώθηκε και τύλιξε πάλι την χώρα με τα γνωστά αποτελέσματα: αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι ναζί, το πέτυχαν οι επίγονοί τους με τον μανδύα του “ευρωπαϊσμού”.


Ο γερμανικός σχεδιασμός της ελληνικής “τιμωρίας”

Στις 12 Οκτωβρίου του '44, καθώς οι τελευταίοι Γερμανοί κατέβαιναν την Πανεπιστημίου για να βγουν στην Αχαρνών και να πάρουν τον δρόμο για τον Βορρά, ήδη οι δρόμοι γύρω από το Σύνταγμα γέμιζαν από Αθηναίους που πανηγύριζαν. Ήταν μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή ημέρα που θύμιζε, όμως, περισσότερο Άνοιξη και Αναστάσιμη ατμόσφαιρα με τις καμπάνες να χτυπούν σε όλη την Αθήνα και τους πολίτες να κλαίνε από χαρά, φωνάζοντας “Χριστός Ανέστη”!

Οι εχθρικές δυνάμεις κατοχής, αποχωρώντας από την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1944, άφησαν μια χώρα εξουθενωμένη και ηττοπαθή σε ό,τι αφορά όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής. Η “τιμωρία” την οποία είχε υποστεί η χώρα, που είχε αντισταθεί για 8 μήνες στις δυνάμεις του Άξονα, ήταν αρκετή ώστε να οδηγήσει στην σχεδόν ολοκληρωτική παράλυσή της.

Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις εισήλθαν στην Ελλάδα, αντίκρυσαν λιμό και οι συνέπειες της Κατοχής αποκαλύφθηκαν σύντομα. Σύμφωνα με την έρευνα την οποία έκανε ο Αμερικανός προεδρικός απεσταλμένος Paul Porter: “οι Γερμανοί, ενόσω οπισθοχωρούσαν, είχαν καταστρέψει εντελώς όλα τα μέσα συγκοινωνίας, οι λιμενικές εγκαταστάσεις ήταν επίσης ερειπωμένες, οι δρόμοι είχαν εκφυλιστεί σε μια σειρά από λακκούβες, οι τηλεπικοινωνίες ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και το 90% των σκαφών της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας (η οποία έφθανε προπολεμικώς τα 2 εκατομμύρια τόννους) είχαν βυθιστεί. Περισσότερα από 1.000 χωριά είχαν πυρποληθεί, το 85% των παιδιών έπασχαν από φυματίωση, ενώ εκτρεφόμενα ζώα , πουλερικά και υποζύγια είχαν σχεδόν εντελώς εξαλειφθεί. Σύμφωνα με μια αρχική έκθεση, σε όλη την χώρα παρέμεναν μόνο έξη ατμομηχανές και λιγότερα από 100 φορτηγά βαγόνια. Οι σιδηροτροχιές είχαν ξηλωθεί συστηματικά και η διώρυγα της Κορίνθου είχε ανατιναχθεί”.

Από τα λίγα σημεία που διασώθηκαν ήταν το φράγμα του Μαραθώνα (από το οποίο η Αθήνα, επιβαρημένη κατά 500.000 περίπου πρόσφυγες, εξαρτιόταν πλήρως για την ύπαρξή της) και η Ηλεκτρική στον Πειραιά όπου δόθηκε η αιματηρή μάχη από τους αντάρτες για να μην ανατιναχθεί.

Όπως διαπιστώνει ο Αμερικανός απεσταλμένος στην μετακατοχική Ελλάδα: “Ήταν εσκεμμένη η τακτική των Γερμανών να καταστρέψουν την ελληνική οικονομία και να ενθαρρύνουν τον εσωτερικό φατριασμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε μια απελευθερωμένη Ελλάδα να έχει ελάχιστες πιθανότητες φυσιολογικής ανάκαμψης στο ορατό μέλλον”. (Paul L. Porter, Ο Εμφύλιος σε Α' Ενικό, Το Βήμα)

Η χώρα μας βγήκε από τον πόλεμο έχοντας υποστεί την χειρότερη καταστροφή στον οικονομικό και κοινωνικό της ιστό, σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής Δοξιάδη (“Έκθεση του Πολέμου και των Θυσιών 1941-1944”). Μόνο από πείνα πέθαναν 300.000 άνθρωποι. Χιλιάδες παιδιά “τέλεια σκελετωμένα από την ασιτία, ανίκανα όχι μόνο να κινηθούν, αλλά και να μιλήσουν ακόμα” βρέθηκαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας από τα μέλη της Επιτροπής. Η δραματική αύξηση της θνησιμότητας του πληθυσμού είχε εκτοξευθεί ακόμα και στο 800% σε σχέση με τους προ του 1941 δείκτες. Μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής είχε κατασχεθεί για την διατροφή των κατοχικών στρατευμάτων, ενώ τα εισαγόμενα από την Γερμανία προϊόντα χρεώνονταν 200-500% πάνω από την πραγματική τους αξία.

Αλλά, σα να μην έφταναν μόνον αυτές οι “τιμωρίες” του ελληνικού λαού, οι Γερμανοί, εκτός από τις εκτελέσεις αμάχων, παιδιών, γυναικών και γερόντων που δεν αποτιμώνται, επιδόθηκαν σε μια αισχρότατη κλοπή, λεηλασία και καταστροφή αρχαιοτήτων, απογυμνώνοντας την ίδια την ιστορική παρακαταθήκη της πατρίδας μας (βλ. Γ. Λεκάκη: Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα της Κατοχής – Από τα Επίσημα Αρχεία του Κράτους). Ακόμα και το κατοχικό υπουργείο Πολιτισμού έκαμε έκκληση γι' αυτό τον λόγο προς τις γερμανικές υπηρεσίες να σεβαστούν την πολύτιμη κληρονομιά της Ελλάδας... αλλά αυτοί, αναιδέστατα, την επέστρεψαν ως απαράδεκτη. Έτσι, η Γερμανία διαθέτει σήμερα σημαντικότερη συλλογή αρχαιοτήτων... από την Ελλάδα, παρ' ότι δεν έχει αρχαία ιστορία! (ούτε σοβαρό μεσαιωνικό πολιτισμό, βέβαια). Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κανενός “πολιτικού ανδρός” το αυτί δεν ιδρώνει τόσα χρόνια!

Η αισχρή γερμανική βία

Στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους προκαλούσαν απερίγραπτες καταστροφές στις υπόδουλες χώρες, σε έμψυχο και άψυχο υλικό, χιλιάδες άνθρωποι, κάθε φύλου και κάθε ηλικίας, από όλα τα κράτη, υπέστησαν την βάρβαρη βία, κλείστηκαν στα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης -Άουσβιτς, Νταχάου, Μαουτχάουζεν κ.ά.-, βασανίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο και εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς δημίους τους. Ελάχιστοι από εκείνους τους βασανισμένους ανθρώπους που επέζησαν, γιατί δεν πρόλαβαν να τους σκοτώσουν, έγραψαν για τα όσα πέρασαν και οι ανατριχιαστικές αυτές μαρτυρίες φωτίζουν άπλετα την σκληρότητα των Γερμανών και αποκαλύπτουν τον ιδιαίτερα σαδιστικό χαρακτήρα τους κατά την ώρα της “δουλειάς” τους, να τσακίσουν δηλαδή τους λαούς που αγωνίζονταν για την απόκτηση της λευτεριάς τους.

Ανάμεσα στις εκατοντάδες μαρτυρίες που υπάρχουν αξίζει ν' αναφερθούμε σ' αυτήν του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που δείχνει παραστατικά τον σαδισμό της αισχρής γερμανικής βίας.

Ο μεγάλος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, μιλώντας για τις μεθόδους βασανισμού στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν όπου έμεινε κλεισμένος ώς το τέλος του πολέμου, γράφει και τα παρακάτω για έναν Τσέχο κρατούμενο που τον δολοφόνησαν οι Γερμανοί δήμιοι σε κάποιο δάσος κοντά στο στρατόπεδο.
“...Ο Ες-Ες υπαξιωματικός τάχε κανονίσει έτσι ώστε η εκτέλεση να γίνει μεσημέρι. Είπαν στον μελλοθάνατο να περιμένει κι αυτοί καθήσανε στο χορτάρι να φάνε. Τον ρώτησαν αν θέλει να φάει κι αυτός. Τους είπε πως το μόνο που θέλει είναι να τον σκοτώσουν αμέσως. Ο υπαξιωματικός τού απάντησε πως δεν πρέπει να βιάζεται, γιατί αυτουνού “του αρέσει όταν είναι εκδρομή να τρώει αργά, εκτός αν προτιμά καμμιά ξώφαλτση σφαίρα για πρώτη δόση”. Ο Τσέχος δεν μίλησε. Σαν αποφάγανε και καπνίσανε, ο υπαξιωματικός διέταξε τους στρατιώτες να ετοιμαστούν. Μπήκαν στη γραμμή, σήκωσαν τα όπλα. Ο Τσέχος κοίταζε ήρεμα τα όπλα... “Ακούστε”, είπε ο Τσέχος, “δεν φοβάμαι να βλέπω τα όπλα σας. Δεν χρειάζεται να με πυροβολήσετε στην πλάτη”. “Ώστε δεν φοβάσαι;”, μούγκρισε ο Ες-Ες. “Τότε απλώς θα σου δέσουμε τα μάτια”. “Δεν θέλω τίποτα, δεν φοβάμαι! Γιατί με βασανίζετε; Πυροβολείστε με, να τελειώνουμε”... Ο Τσέχος δεν έκλεινε τα μάτια. Ο υπαξιωματικός πρόσταξε να τον δέσουν γερά σ' ένα δέντρο. Όταν τον δέσανε, πλησίασε, έβγαλε τον σουγιά του, τον άνοιξε, τύφλωσε τον Τσέχο κι ύστερα τον ρώτησε: “Μας βλέπεις τώρα;”. “Όχι, αλλά σας θυμάμαι”, απάντησε ο μελλοθάνατος. “Ε, τότε, πριν σε σκοτώσω, θα σε κάνω να μας ξεχάσεις”, συνέχισε ο Ες-Ες. Πριν τον αποτελειώσουν, τον βασάνιζαν επί ώρες. Άρχισε να παραληρεί και να λέει ασυναρτησίες...” (Ιάκωβου Καμπανέλλη, “Μαουτχάουζεν”, σελ.102-103).
Οι παρανοϊκοί αυτοί δήμιοι ήξεραν πως πάνω σε λιποθυμισμένους ή νεκρούς ανθρώπους δεν είχαν καμμιά εξουσία, γι' αυτό έκαναν ό,τι μπορούσαν για να παρατείνουν το μαρτύριό τους. Κι όταν οι άνθρωποι που βασάνιζαν έδειχναν μεγάλη αντοχή και αξιοπρέπεια, τότε ξεσπούσαν με μεγαλύτερη μανία και συστηματικά επάνω τους. Κομμαντατούρ, ανακριτικά γραφεία, μπουντρούμια, στρατόπεδα συγκέντρωσης, βάρβαροι τρόποι καταπίεσης και κατατυράννησης ήταν η φρίκη που κληροδότησαν τότε οι Γερμανοί στην Ευρώπη.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός

Τις βάρβαρες αυτές μεθόδους και διαδικασίες για την επιδίωξη του “ζωτικού τους χώρου” (lebensraum), που οι Γερμανοί εφάρμοσαν επί των “συγγενών” ευρωπαϊκών λαών, τους οποίους όμως έβλεπαν σαν “υπανθρώπους” (untermenschen), τις είχαν “δοκιμάσει” πρώτα πάνω στα ζωντανά πειραματόζωα των “κατώτερων, ιθαγενών” αφρικανικών λαών. Ο Χίτλερ και το γερμανικό πολιτικό κίνημά του δεν λειτούργησαν αυθαίρετα ως “ναζιστές”, αλλά τήρησαν με ευλάβεια την κοσμοθεωρία που είχαν επινοήσει και υπηρετούσαν οι προκάτοχοί τους Γερμανοί ηγέτες και την είχαν εφαρμόσει με περισσή μεθοδικότητα, στο άμεσο παρελθόν, πάνω στους “τεμπέληδες, ψεύτες και πλεμπάγια” της Αφρικανικής ηπείρου.

Έτσι χαρακτήριζε ο Jesko von Puttkamer, ένας από τους Γερμανούς κυβερνήτες της αποικίας του Καμερούν, τους ντόπιους πληθυσμούς που ζούσαν πάντα στην χώρα αυτή κατά την διάρκεια της κατάκτησης της γης τους το 1884. Και συνιστούσε ότι σίγουρα “θα ήταν καλύτερο να είχαν τουλάχιστον εκδιωχθεί από την χώρα, αν όχι εξοντωθεί”... Με τους ίδιους χαρακτηρισμούς αντιμετώπιζε και ο Χίτλερ τους Εβραίους, τους Σλαύους και τους λαούς της νότιας Ευρώπης, με τα ίδια λόγια σήμερα ο Σόϊμπλε και η γερμανική προπαγάνδα τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους PIGS. Σίγουρα στο πίσω μέρος του μυαλού της τωρινής γερμανικής ηγεσίας επωάζεται κάτι ανάλογο της σύστασης του Puttkamer, από το οποίο θα προκύψει, αν και όταν εκκολαφθεί ξανά, το αυγό του φιδιού.

Όλα ξεκίνησαν όταν στα τέλη του 19ου αιώνα οι Γερμανοί είχαν επηρεαστεί από έναν αριθμό ανθρωπολογικών υποθέσεων, δύο εκ των οποίων ήταν: (1) Η υπεροχή της λευκής φυλής (στην εξελικτική κλίμακα οι Λευκοί βρίσκοντο στην κορυφή και οι Μαύροι στον πάτο), και (2) Η θεωρία Lebensraum του Ratzel, δηλ. η ιδέα ότι όσο μεταναστεύουν πληθυσμιακές ομάδες υπάρχει ένας “αγώνας για χώρο”, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα την εξόντωση των κατώτερων φυλών. Ο συνδυασμός αυτός είχε καταστροφικές συνέπειες όταν η Γερμανία αποίκισε μέρη της αφρικανικής ηπείρου μετά την Συνδιάσκεψη του Βερολίνου του 1884/85. (βλ. German imperialism and the African Holocaust, Bill Johnson, creation.com)

Οι πρώτοι Γερμανοί ιεραπόστολοι άρχισαν να εργάζονται στην Νότιο Αφρική στα τέλη της δεκαετίας του 1820 αλλά, προς το τέλος του 19ου αιώνα, ένα νέο “ευαγγέλιο” άρχισε να εισάγεται όλο και περισσότερο στην Αφρική. Γερμανοί, πολλοί εκ των οποίων είχαν ενστερνισθεί τις δαρβινικές θεωρίες, αποίκισαν την Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια) στα 1880 και άρχισαν να αντιμετωπίζουν τους ιθαγενείς λαούς ως πρωτόγονους και “υπανθρώπους”.

Ειδικότερα απέναντι στην φυλή των Χερέρο, που προσπάθησαν να αντισταθούν στην αποικιοκρατική εισβολή, οι Γερμανοί φέρθηκαν απάνθρωπα: προοδευτικά άρπαξαν την γη και τα ζώα τους, σκότωσαν ανθρώπους χωρίς κανένα λόγο, κακοποίησαν σεξουαλικά και βίασαν τις γυναίκες τους και, λόγω του ενδιαφέροντός τους για την εξελικτική θεωρία και τους “χαμένους κρίκους”..., ξέθαψαν τους προγόνους των Χερέρο και έκλεψαν τα κρανία τους.

Ο Γερμανός Lothar von Trotha στάλθηκε στην Ναμίμπια για να καταστείλει την εξέγερση και να καταστρέψει πέρα για πέρα τους Χερέρο. Ο Von Throtha έκανε απολύτως σαφές ότι η απόφαση της εξόντωσής τους βασιζόταν σε μια ευγονική αντίληψη: “Καταστρέφω τις αφρικανικές φυλές με ποταμούς αίματος και πακτωλούς χρημάτων. Μόνο επιτελώντας αυτή την εθνοκάθαρση μπορεί να βγει κάτι καινούργιο, που θα παραμείνει”.

Ο Von Throtha και τα στρατεύματά του δεν εφείσθησαν ούτε της ζωής των ιθαγενών παιδιών και βρεφών.
Η σατανική μέθοδος που “επινόησαν” οι Γερμανοί για να εξοντώσουν τις ντόπιες φυλές ήταν να τους διώξουν στην έρημο και να μολύνουν τα πηγάδια, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να πεθάνουν από δίψα. Το αποικιοκρατικό καθεστώς των Γερμανών κατάφερε να εξοντώσει το 75% των Χερέρο και το 50% των Νάμα, μιας νότιας φυλής που ήταν σύμμαχοί τους. Όσοι Χερέρο επιβίωσαν, καθώς και οι Νάμα, στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (π.χ. στο Shark Island), όπου πολλοί περισσότεροι πέθαναν λόγω της σκληρής μεταχείρισης και της καταναγκαστικής εργασίας. Μέλη των σωμάτων των νεκρών φυλακισμένων χρησιμοποιήθηκαν για φυλετικές μελέτες που στόχο είχαν να αποδείξουν την κατωτερότητα των Μαύρων. Πριν τα κρανία σταλούν στο εξωτερικό και πουληθούν σε γερμανικά πανεπιστήμια, οι γυναίκες κρατούμενες έκαναν όλη την φρικτή προπαρασκευαστική διαδικασία: Γυναίκες κρατούμενες υποχρεώνονταν να βράζουν τα αποκοπέντα κεφάλια των εγκλεισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, στη συνέχεια, να τα γδέρνουν με κομμάτια γυαλιού. Αισθάνεται φρίκη κανείς αναλογιζόμενος το συναισθηματικό σοκ που υπέστησαν οι γυναίκες αυτές, καθώς υποχρεώθηκαν να αφαιρέσουν όλη την σάρκα από τα κρανία, τον εγκέφαλο και τα μάτια, τα οποία πιθανότατα ανήκαν σε γνωστούς, φίλους ή μέλη της οικογένειάς τους.

Η συνέχεια των γερμανικών ελίτ

Το πιο τρομερό ακόμα είναι ότι τα αποτελέσματα αυτής της τρομακτικής εργασίας αποτυπώθηκαν... σε ταχυδρομικές καρτ-ποστάλ, που έστελναν οι άποικοι στην Γερμανία· πολύ καιρό, βέβαια, πριν την εμφάνιση του Χίτλερ. Για να σταματήσει το παραμύθι ότι οι ναζί “έπεσαν από τον ουρανό” και να γίνει κατανοητό ότι ο ολοκληρωτισμός συνδέεται άμεσα με τον χαρακτήρα του γερμανικού κράτους.
Το έργο του Eugen Fischer, γενετιστή και ακραίου ευγονιστή που εργάστηκε στην εκεί γερμανική αποικία, ήταν αυτό που οδήγησε στον διωγμό και την στείρωση των Μαύρων και άλλων ομάδων κατά την διάρκεια του Τρίτου Ράϊχ. Αυτές οι φυλετικές μελέτες που έγιναν στην Ναμίμπια καθόρισαν την ρατσιστική πολιτική της Γερμανίας των επόμενων δεκαετιών.

Ήταν βαθειά ριζωμένη η πεποίθηση ότι το μεγαλείο της Γερμανίας απαιτούσε “φυλετική καθαρότητα” και αυτή η βιολογική καθαρότητα απαιτούσε, με τη σειρά της, τον εκτοπισμό και, αν ήταν αναγκαίο, τον αφανισμό κάθε “κατώτερης” και εχθρικής ανθρώπινης ομάδας που δεν ενστερνιζόταν τα “ευγενή” αυτά δολοφονικά ιδεώδη. Με αυτά τα κίνητρα έδρασαν και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την διάρκεια του οποίου δεν είχε καμμιά στρατιωτική αξία η δολοφονία των εκατομμυρίων Εβραίων, στο επίπεδο δε της προπαγάνδας, η αξία της ήταν εξίσου αμελητέα.

Όπως γράφει ο κοινωνιολόγος Νόρμπερτ Ελίας (Norbert Elias) σε ένα δοκίμιό του πάνω στην κατάρρευση του πολιτισμού: “κατά κανέναν τρόπο δεν αντιστάθμιζε το αξιοσημείωτο κόστος σε εργατικό δυναμικό και υλικούς πόρους που απαιτούσε η μεταφορά και δολοφονία εκατομμυρίων Εβραίων -πόσω μάλλον μέσα στη δίνη του πολέμου, όταν το κόστος αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερο”. (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2015).

Το ζήτημα αυτό της συνέχειας των ελίτ στην γερμανική ιστορία, “ενός συνεχούς φαινομένου που αναπαραγόταν ανενόχλητα κατά την μετάβαση από την βιλχελμιανή στην βαϊμαρινή κι από εκεί στην ναζιστική περίοδο”, πραγματεύεται ο φιλόσοφος Φριτς Φίσερ (Fritz Fischer) στην εξαιρετική ανάλυσή του From Kaiserreich to Third Reich, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά. Ο Φίσερ εντοπίζει την ενιαία και αδιάρρηκτη συνέχεια της γερμανικής ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας από το 1871 μέχρι το 1945. Το κράτος και οι κυρίαρχες ελίτ, εξηγεί ο Φίσερ, δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας, ούτε κι εμφανίζονται από το πουθενά. “Κανένας Χίτλερ δεν έπεσε από τον ουρανό και κανένας παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν αποτέλεσμα ξαφνικού και παγκόσμιου παραλογισμού” (scripta antifa, πρόλογος στο Η Συνέχεια των Ελίτ, Αθήνα, 2015).

Ο Φίσερ διατυπώνει την θέση (γνωστή ως Fischer Thesis) ότι οι στόχοι του ναζιστικού καθεστώτος, όχι μόνον δεν ήταν μια καινούργια επινόηση του Αδόλφου Χίτλερ, αλλά αποτελούσαν επιδιώξεις των κυρίαρχων ελίτ του γερμανικού κράτους στην αστική τάξη, στον στρατό και στη βιομηχανία, εξ αρχής. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Καταρρίπτει εντελώς την εξιστόρηση των γεγονότων με την οποία γαλουχήθηκαν πολλές γενιές δυτικών πολιτών, ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν “ένα ατύχημα” και ο φασισμός... μια δυσάρεστη παρένθεση στην γερμανική και ευρωπαϊκή ιστορία.

Η πανίσχυρη γερμανική τάξη βιομηχάνων και από δίπλα οι αδίστακτοι τραπεζίτες και εφοπλιστές, με διεθνείς δραστηριότητες ενστερνίζονταν πάντα την αποθέωση της δύναμης και τον μιλιταρισμό για να προωθήσουν τα γερμανικά αποικιοκρατικά συμφέροντα. Απόρροια αυτής της στάσης ήταν και το χιτλερικό φαινόμενο, όπως είναι και η τωρινή επίμονη πολιτική για την φτωχοποίηση των λαών του ευρωπαϊκού Νότου και την αποθησαύριση του πλούτου από το Βερολίνο.

Οι τευτονικές “αποικίες του μαστιγώματος”

Η αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί λειτουργούν ως σκληροί βιβλιστές -βασισμένοι περισσότερο στην Παλαιά Διαθήκη- και όχι με την λογική, όπως θέλουν να πιστεύουν. Πάντα έτσι ενεργούσαν, δεν καταλάβαιναν ποτέ το συμφέρον τους μακροπρόθεσμα -πολύ περισσότερο το συμφέρον της Ευρώπης- και στο τέλος αυτοκαταστρέφονταν, αφού πρώτα είχαν ρημάξει όλους τους άλλους. Στρατιωτικοί “γίγαντες”, αλλά πολιτικοί νάνοι. Σύμφωνα με τον κορυφαίο Βρετανό οικονομολόγο Τζων Μέϋναρντ Κέϋνς, στο βιβλίο του “Οικονομικές συνέπειες της ειρήνης”: “Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και ΔΕΝ μπορεί να καταλάβει τίποτα παρά μόνο τον εκφοβισμό – δεν δείχνει καμμία απολύτως γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί, κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους, ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις αυτά που θέλεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν θα σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει”.

Άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της απάνθρωπης γερμανικής συμπεριφοράς ήταν οι υπόλοιπες γερμανικές αποικίες στην Αφρική (π.χ. Τανζανία, Τόγκο), οι οποίες λειτούργησαν ως φυτείες για την γερμανική οικονομική ανάπτυξη.

Οι Γερμανοί όχι μόνο κατέλαβαν την Ναμίμπια και την Τανζανία, αλλά επίσης το Τόγκο και το Καμερούν. Αυτές οι χώρες της δυτικής ακτής της Αφρικής ήταν εξαιρετικά πλούσιες σε φυσικούς πόρους -κακαόδενδρα, βαμβάκι, καουτσούκ κ.λπ. Στην Ανατολική Αφρική, ο πρώτος Γερμανός που πήγε την δεκαετία του 1880 ήταν ο Carl Peters, η σκέψη του οποίου είχε διαμορφωθεί από τον Σοπενχάουερ και τον Δαρβίνο.

Εκεί, ο Peters απέκτησε γη ίση με την τριπλάσια έκταση της Γερμανίας και, παρά την περιφρόνησή του για τους Μαύρους, διέθετε ολόκληρο χαρέμι από μαύρες γυναίκες. Ο Peters συμπεριφέρθηκε απέναντι στους ντόπιους σαν ένας “πραγματικός Τεύτονας”, όπως αρέσκετο να τον αποκαλούν, σκοτώνοντας μαύρους σαν τα σπουργίτια και κρεμώντας μαύρα κορίτσια για δική του ευχαρίστηση, αφού πρώτα τα βίαζε.

Αυτός ο “εξαγριωμένος Άριος” και τα τσιράκια του διέπραξαν ανομολόγητα εγκλήματα στην Ανατολική Αφρική, μεταξύ των οποίων υπερβολικά μαστιγώματα, βασανιστήρια αλυσοδεμένων και τιμωρία με σιδερένια στεφάνια που έσφιγγαν τους κροτάφους στο κεφάλι των θυμάτων. Το μαστίγωμα, που πολλές φορές ήταν θανατηφόρο, χρησιμοποιείτο παντού στις γερμανικές αποικίες και με τέτοια σκληρότητα, που ακόμα και οι άλλοι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες σοκάρονταν. Για τον λόγο αυτόν οι γερμανικές αποικίες ήταν γνωστές ως “οι αποικίες του μαστιγώματος”.

Στην Ναμίμπια, οι Χερέρο όχι μόνο μαστιγώνονταν στην πλάτη, αλλά και στο στομάχι και μεταξύ των μηρών τους, πράγμα που συχνά προκαλούσε διαλυμένα γεννητικά όργανα, χυμένα έξω έντερα και διαμελισμένα έμβρυα.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι οι ακρότητες αυτές προκάλεσαν μια σειρά εξεγέρσεων. Οι Γερμανοί τους αντιμετώπισαν χωρίς έλεος. Πυρπόλησαν τα χωριά τους και έκαψαν τις σοδειές τους, προκαλώντας σοβαρό λιμό στην περιοχή. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των θανάτων κατά την διάρκεια της εξέγερσης και των συνεπειών της έφθασε τους 250.000-300.000.

Γιατί οι Γερμανοί είναι βάρβαροι

Ο Άγγλος συγγραφέας και διάσημος μυθιστοριογράφος G.K. Chesterton (1874-1936), σ' ένα μοναδικό δοκίμιό του με τίτλο “The Barbarism of Berlin”, που πρωτοεκδόθηκε το 1914, επιχείρησε από τότε, παραμονές του Α' Πγκοσμίου Πολέμου, να παρουσιάσει μια κριτική προσέγγιση τού γιατί οι Πρώσσοι, που διαμόρφωσαν το γερμανικό έθνος, πρέπει να θεωρούνται “βάρβαροι” με την ουσιαστική έννοια και σημασία της λέξης αυτής.

“Η ψυχολογία της βαρβαρότητας είναι η ακόλουθη: Όπως τα κατώτερα ζώα, δεν μπορεί να αφομοιώσει την ιδέα της αμοιβαιότητας. Δεν διαθέτει τον μικρό καθρέπτη, ας πούμε, με τον οποίο μπορούμε να συλλάβουμε τις σκέψεις των άλλων”.
Σύμφωνα με τον Chesterton, δεν υπάρχει ανθρώπινος τομέας τον οποίον να σέβονται οι Γερμανοί, “αλλά απαιτούν όλοι οι άλλοι να σέβονται τον δικό τους χώρο”.

Σύμφωνα με την θεωρία του, η βαρβαρότητα, όπως πρέπει να την εννοούμε, “δεν είναι απλή άγνοια, ούτε καν απλή βιαιότητα. Έχει μια πιο συγκεκριμένη έννοια και σημαίνει στρατευμένη εχθρότητα προς ορισμένες απαραίτητες ανθρώπινες έννοιες”.

Ο Πρώσσος είναι ένας πνευματικά βάρβαρος... Υπάρχει μια θεμελιώδης έννοια στις ανθρώπινες σχέσεις, η ιδέα της αμοιβαιότητας, την οποία οι Πρώσσοι φαίνεται πως είναι πνευματικά εντελώς ανίκανοι να προσλάβουν.

“Ο ορισμός του πραγματικού άγριου είναι ότι γελά όταν σου κάνει κακό ενώ εξανίσταται όταν βλάπτεις αυτόν. Αυτή η περίεργη ανισότητα στο μυαλό βρίσκεται σε κάθε πράξη και λέξη που προέρχεται από το Βερολίνο”.

Ο Τεύτονας “με στολή”, ασυναίσθητα επίμονος και ενστικτωδώς ψυχαναγκαστικός, “ακολουθεί το σκότος όπως ένα όνειρο”. Κατά την πρωσσική αντίληψη περί κόσμου, όλα προσανατολίζονται προς ένα σημείο και δημιουργούν την αιχμή προς έναν σκοπό, και ο σκοπός αυτός είναι η καταστροφή της ελευθερίας σε ολόκληρο τον κόσμο. “...Φαίνεται πως πρόκειται για ένα είδος διανοητικού περιορισμού: κάτι σαν θρόμβο στον εγκέφαλο”. Ένα είδος “αγκυλωτού” μυαλού...Εάν ένας άλλος Ευρωπαίος φερθεί βίαια είναι γιατί πιθανόν έτσι το έμαθε... και όχι γιατί έκανε μια νέα επιστημονική ανακάλυψη στην φυσιολογία!“

Αυτή, δυστυχώς, η “τευτονική τρέλλα” της πρωσσικής Γερμανίας δίνει ουσιαστικά την κατεύθυνση στην Ε.Ε. με την προτεσταντική και άπληστη αιμοβόρα και ανέντιμη (βλ. Κέϋνς) τακτική της ελίτ και την εύκολα χειραγωγίσιμη λαϊκή μάζα της.

Η Γερμανία, σαν χώρα, δεν διαθέτει το ιστορικό βάθος της μεγάλης δύναμης, έχει ακόμα την νοοτροπία ορδής με εστιασμένη καταστροφική μανία (Furor Teutonicus) και ασκεί άγαρμπη διεθνή πολιτική.

Αν οι Γερμανοί πάσχουν από τόσο μεγάλη αδυναμία ρεαλιστικής ανάγνωσης του γεωπολιτικού γίγνεσθαι, τότε είναι δεδομένο ότι οδηγούν την Ευρώπη στην καταστροφή. Είναι θέμα χρόνου για να συμβεί αυτό που μου εξομολογήθηκε πρόσφατα ένας, καλά πληροφορημένος, Αμερικανός πολιτικός: “το πιθανότερο είναι η Γερμανία να αναδειχθεί σε οικονομική Καρχηδόνα”! Αυτό, πράγματι, πιστεύουν πολλοί σοβαροί αναλυτές.

Με κριτήριο τις παραπάνω περιγραφές της γερμανικής εθνικής ιδιοσυγκρασίας από, ουκ ολίγους, “σοφούς” του 20ου αιώνα, η σημερινή αντιμετώπιση της πολιτικής του Βερολίνου είναι σε λάθος κατεύθυνση, όσο δεν βάζουμε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι το θέμα της ρήξης με αυτήν στο τραπέζι, χωρίς δισταγμούς.

Έχουμε να κάνουμε με μια αντίληψη εντελώς λανθασμένη και απειλητική, που φέρνει τα πάνδεινα στους ευρωπαϊκούς λαούς και προορίζεται να μετατρέψει την γηραιά ήπειρο σε στρατόπεδο σκλάβων, αυτό που ήθελαν οι ναζί πρόγονοι της Μέρκελ και του Σόϊμπλε.
Εμείς οι Έλληνες ειδικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία, από την σταθερά φιλοτουρκική και ανθελληνική πολιτική της επί Μπίσμαρκ στα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι την σημερινή μεγάλη κρίση από την οποία επωφελείται (Bild: Η Γερμανία έχει κερδίσει 70-100 δισεκ. Ευρώ από την κρίση...), βρίσκεται πάντα πίσω από τον σχεδιασμό όλων των ολοκαυτωμάτων των ελληνικών πληθυσμών: ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, γενοκτονία του Πόντου, μικρασιατική καταστροφή, διχασμός Κωνσταντίνου-Βενιζέλου, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, Κρήτη, Δίστομο, Καλάβρυτα κ.λπ...

Για τον λόγο αυτόν, η Ελλάδα πρέπει να είναι πολύ ενεργή στο θέμα του οφειλόμενου κατοχικού δανείου και των γερμανικών αποζημιώσεων. Η είσπραξή τους από την Γερμανία δεν θα πρέπει να επιδιώκεται μόνο ως απάντηση στους επαχθείς οικονομικούς όρους του Μνημονίου, αλλά ως αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της δικαιοσύνης.

* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.123 – Οκτώβριος 2017
"Πύλη των Φίλων"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου