Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Σεπ 2017


Πάνω από ένα εκατομμύριο είναι οι πρόσφυγες που έκαναν αίτηση ασύλου στην Ευρώπη το 2015 και 2016 και έως τον Δεκέμβριο του 2016 δεν γνώριζαν κατά πόσο θα εγκρινόταν ή όχι η αίτησή τους, σύμφωνα με νέα έρευνα από το think tank Pew Research Center.

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, πρόκειται για τους μισούς από το κύμα των 2,2 εκατ. προσφύγων που έκαναν αίτηση κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου προσφυγικού κύματος που δέχτηκε ποτέ η Ευρώπη, η Νορβηγία και η Ελβετία.

Ο αριθμός των προσφύγων που έκαναν αίτηση χορήγησης ασύλου έφτασε τα 1.300.000 το 2015 και άλλοι 1.200.000 το 2016. Συνολικά, αυτά τα δύο έτη κατατέθηκε το 20% των αιτήσεων χορήγησης ασύλου προς την Ευρώπη από την δεκαετία του '80, δημιουργώντας έτσι το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων στην Γηραιά Ήπειρο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι βασικές χώρες από τις οποίες προέρχεται το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων είναι η Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ, καθώς σύμφωνα με την έρευνα, αποτελούν το 53% των συνολικών αιτήσεων.

Η πλειοψηφία των προσφύγων αυτών ήρθαν στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας ή Ιταλίας, ωστόσο μετά το κλείσιμο του δρόμου της Ανατολικής Μεσογείου με τη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας, οι προσφυγικές ροές περιορίστηκαν από τον Μάρτιο του 2016 και μετά.

Πολλοί αιτούντες άσυλο δεν παρέμειναν στις μεσογειακές χώρες και επέλεξαν να κινηθούν προς τον ευρωπαϊκό Βορρά. Η Γερμανία δέχτηκε περίπου το ήμισυ (45%) των αιτούντων άσυλο στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του 2015 και του 2016, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες αιτήσεις κατατέθηκαν τόσο στην Ουγγαρία όσο και προς τη Σουηδία.

Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες καταγράφηκε μια αλλαγή στα δημογραφικά στοιχεία, εξαιτίας της μαζικής αυτής μετατόπισης. Το ποσοστό των μεταναστών σε κάποιες χώρες όπως η Σουηδία και η Αυστρία αυξήθηκε κατά περισσότερο από 1% μεταξύ 2015 και 2016.

Αξίζει να σημειωθεί πως απ' όσους πρόσφυγες κατέθεσαν αίτηση χορήγησης ασύλου στην Ευρώπη την περίοδο 2015-2016, περίπου τα δύο τρίτα (ή περίπου 760.000) δεν είχαν λάβει κάποια απάντηση σχετικά με την υπόθεσή τους. Ένα άλλο ποσοστό, περίπου 385.000, έκαναν έφεση αφότου απορρίφθηκε η πρώτη αίτησή τους.

Πάνω από τις μισές αιτήσεις περιμένουν απάντηση

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή υποδοχής προσφύγων την περίοδο 2015-16 είχαν υψηλά επίπεδα αναμονής, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Pew Research Center. Οι χρόνοι αναμονής για την αίτηση διαφέρουν από χώρα σε χώρα, ακόμα και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για παράδειγμα, εκτιμάται ότι περίπου οι εννέα στους δέκα αιτούντες στην Ουγγαρία (94%) και στην Ελλάδα (90%) την περίοδο 2015-2016 εξακολουθούσαν να περιμένουν τις αποφάσεις έως τις 31 Δεκεμβρίου 2016.

Οι πιο σύντομες απαντήσεις δόθηκαν σε πολλούς Σύριους στη Γερμανία, όπου ο μέσος χρόνος αναμονής ήταν περίπου στους 3 μήνες. Αντίθετα, το μεγαλύτερο χρόνο χρειάστηκε η Νορβηγία, όπου πολλοί πρόσφυγες περίμεναν πάνω από ένα έτος.

Το καθεστώς των αιτούντων άσυλο στην Ευρώπη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το σε ποια υπηρεσία υποβάλλονται οι αιτήσεις. Οι χρόνοι αναμονής και οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τις χώρες διαφέρουν σημαντικά.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Σεπ 2017


Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Εδώ και λίγο καιρό έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα μια μεγάλη συζήτηση αναφορικά με τα «εγκλήματα του Κομμουνισμού» γενικώς και του Σταλινισμού ειδικότερα και τη θέση της Ελλάδας έναντι αυτών. Το θέμα πυροδοτήθηκε μετά την άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να συμμετάσχει σε σχετικό συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονία αξιοποιώντας τη θέση της ως προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση ή συζήτηση για ιδεολογικούς λόγους ή για αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ιδεολογικό, είναι εξόχως γεωπολιτικό και σχετίζεται άμεσα με τις σημερινές στρατηγικές επιλογές της Ευρώπης και της Ελλάδας, και όχι με το παρελθόν. Και, απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των ηγετικών ελίτ της χώρας αλλά και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης επέλεξαν (;) να ταυτιστούν με τα πιο ακραία, μισαλλόδοξα και ρωσοφοβικά κομμάτια της ευρωπαϊκής πολιτικής, οδηγώντας τις προοπτικές των ελληνορωσικών σχέσεων στα Τάρταρα.

Επίθεση στο παρελθόν αλλά και στο παρόν

Για να ξεκινήσουμε μια στοιχειωδώς ρεαλιστική ανάλυση του ζητήματος, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, όταν οι Εσθονοί και οι πέριξ αυτών μιλάνε για «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή έστω για «εγκλήματα του Στάλιν» εννοούν «εγκλήματα της Ρωσίας». Κι αυτό όχι για λόγους αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας ή, έστω, ενός ιστορικού ρεβανσισμού αλλά για να επιβάλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ και γενικότερα στο δυτικό κόσμο μια ακραία πολωτική σχέση με τη Ρωσία, την οποία θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα εθνικά το συμφέροντα τους.

Συγκεκριμένα, η Εσθονία – όπως και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής – εκτιμά ότι βρίσκονται υπό διαρκή απειλή από τη Ρωσία και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να αντισταθεί παρά μόνο για μερικές ώρες σε περίπτωση που οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθουν στα εδάφη της. Επιπροσθέτως, ανησυχεί και για την πιθανότητα εφαρμογής εναντίον της κάποιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων από πλευράς Μόσχας, οι οποίες θα επιδιώκουν να κινηθούν «κάτω από το κατώφλι» της αυτοματοποιημένης αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Έτσι, κρίνει ότι μόνο μια ξεκάθαρα  και απόλυτα εχθρική σχέση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που θα διασφάλιζε ότι σε περίπτωση οιασδήποτε ρωσικής δράσης εναντίον της, οι ΗΠΑ θα ήταν απολύτως πρόθυμες «να θυσιάσουν τη Νέα Υόρκη για να σώσουν το Ταλίν», οδηγούμενες σε ολοκληρωτικό πόλεμο, μπορεί να εξασφαλίσει επαρκή αποτροπή έναντι της «ρωσικής επιθετικότητας».

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Εσθονία και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής επιδιώκουν μια δαιμονοποίηση της Ρωσίας και σε αυτήν τους την προσπάθεια επενδύουν και σε μια επιλεκτική ανάγνωση του ιστορικού παρελθόντος, στοχεύοντας τα χρόνια του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Και αυτό γιατί για τη Ρωσία η σοβιετική εποχή αποτελεί μέρος της συλλογικής της ταυτότητας. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς από τη στιγμή που τα έθνη έχουν ιστορική συνέχεια, ανεξαρτήτως των πολιτικών συστημάτων, ιδεολογιών και πολιτευμάτων που έχουν υπάρξει στην πορεία τους μέσα στον χρόνο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε ένα σημερινό ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος για να δει τη συνέχεια αυτή να αποτυπώνεται συμβολικά, με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να σκοτώνει τον δράκο στο κάθετο σταθερό και τα κόκκινα αστέρια στην πτέρυγα. Έτσι, η σταλινική περίοδος, μαζί με τα ζοφερά  στοιχεία της, αποτελεί και μια περίοδο αυτοθυσιαστικής δόξας και μεγαλείου για τη Ρωσία και τον ρωσικό λαό. Η σημερινή εθνική εορτή της Ρωσίας είναι η Ημέρα της Νίκης ενάντια στη ναζιστική Γερμανία, την οποία επέτυχε ο Κόκκινος Στρατός υπό την ηγεσία του Στάλιν. Τόσο απλά. Άρα, η επίθεση στο κομμουνιστικό παρελθόν της Ρωσίας, αποτελεί επίθεση στη ρωσική ιστορική συνέχεια, άρα και στη σημερινή Ρωσία. Άλλωστε, αν το θέμα ήταν πράγματι τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή του σταλινισμού, οι κατεξοχήν αρμόδιοι για να μιλήσουν για αυτά θα ήταν οι ίδιοι οι Ρώσοι, οι οποίοι υπέστησαν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών εκείνης της περιόδου.

Ιδεολογικές ή ψυχρές γεωπολιτικές επιλογές;

Εδώ, βέβαια, μπορεί να προκύψει η οργισμένη παρατήρηση ότι, εκτός από τους Ρώσους, υπήρξαν και άλλες χώρες, λαοί και εθνότητες που υπέστησαν πλήθος δεινών επί Υπαρκτού Σοσιαλισμού, ιδιαίτερα δε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσον αφορά στις κεντροευρωπαϊκές χώρες, τους επεβλήθη ένα αυταρχικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα και τέθηκαν δια της βίας υπό τη σοβιετική κυριαρχία, οι δημοκρατίες της Βαλτικής έχασαν την ανεξαρτησία τους και ενσωματώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, ενώ εθνικές ομάδες, όπως οι Έλληνες της Ρωσίας, υπέστησαν διωγμούς, θεωρούμενοι ως αναξιόπιστοι, εξαιτίας των εθνικών τους δεσμών με την Ελλάδα, η οποία αποτελούσε μέρος μιας εχθρικής Δύσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να δικαιολογήσει οτιδήποτε από αυτά, πολλώ δε μάλλον να τα αμφισβητήσει. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή συζήτηση δεν εξετάζει τα ζητήματα αυτά από ιστορική σκοπιά, αλλά, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, τα εντάσσει  στο πλαίσιο μιας σύγχρονης αντιρωσικής στρατηγικής, την ίδια ώρα που αγνοεί το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγιναν όλες αυτές οι επιλογές. Έτσι, η ύπαρξη μιας ζώνης ασφαλείας προς δυσμάς αποτελούσε παραδοσιακά κρίσιμης σημασίας στοιχείο της ρωσικής γεωστρατηγικής και, φυσικά, μόλις ο Στάλιν βρήκε την ευκαιρία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τη δημιούργησε. Δεν ήταν, δηλαδή, μια ενέργεια που έγινε στο πλαίσιο της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά μια ψυχρή γεωπολιτική απόφαση, την οποία θα την υλοποιούσε οποιοδήποτε καθεστώς.

Η δε απορρόφηση των βαλτικών δημοκρατιών αποτελούσε μέρος αυτής της προσπάθειας. Αρκεί να ρίξει μια ματιά στον χάρτη για να δει που βρίσκεται το τότε Λένιγκραντ και σημερινή Αγία Πετρούπολη για να κατανοήσει τη γεωπολιτική λογική της επιλογής αυτής. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι βαλτικές δημοκρατίες αποτελούσαν μέρος της ρωσικής επικράτειας ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα και κέρδισαν τη σύντομη ανεξαρτησία τους μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή επί κομμουνισμού… Αν είχε διατηρηθεί το τσαρικό καθεστώς, πολύ δύσκολα θα επετύγχαναν κάτι τέτοιο, ενώ αν δεν είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πιθανόν να μην είχαν απολέσει εκ νέου την εθνική  ανεξαρτησία τους. Και σίγουρα για το ξεκίνημα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η ευθύνη δε βαραίνει τη Ρωσία αλλά άλλο ευρωπαϊκό κράτος.

Πάνω στο δυτικό άρμα

Σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς αδιέξοδο και άκρως αντιπαραγωγικό να ψάχνουμε για «καλούς» και για «κακούς» σήμερα στην Ευρώπη, με βάση τα πεπραγμένα του παρελθόντος. Η ταραχώδης ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου εξασφαλίζει ότι υπάρχει επαρκές υλικό για να δαιμονοποιήσουν σχεδόν όλοι όλους, αν πράγματι επενδύσουν σε αυτήν τη λογική.

Βέβαια, οι λαοί των βαλτικών χωρών είναι αξιοθαύμαστοι για τους αγώνες τους να κερδίσουν και να διατηρήσουν την εθνική  κυριαρχία τους έναντι του πανίσχυρου γείτονά τους. Το θέμα είναι αν η υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως η Ελλάδα θέλουν πράγματι τόσο πολύ να ταυτιστούν μαζί τους, επιλέγοντας μια απόλυτα εχθρική σχέση με τη Ρωσία. Αφήνοντας κατά μέρος θέματα ιδεολογίας, ιστορικής δικαίωσης, «καλών» και «κακών», θυτών και θυμάτων, το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι πολύ απλό: είναι πιο σημαντικό το Ταλίν από τη Μόσχα για την Ελλάδα; Και απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος και οι ηγετικές ελίτ της χώρας έχουν δώσει απάντηση. Γιατί δεν μπορεί όλο αυτό το μένος να έχει μόνο εσωτερικές πολιτικές στοχεύσεις. Δεν μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη γεωπολιτική απαιδευσία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που να μην κατανοεί ότι το ζήτημα αυτό ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα και δεν εντάσσεται στην αντιπολιτευτική στρατηγική αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή της Ελλάδας όσον αφορά τις σχέσεις της με τη Μόσχα. Απορίας άξιον είναι δε πως με τόση άνεση έσπευσαν να ταυτιστούν με τις επιλογές αυτές, πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως θιασώτες της ενίσχυσης των ελληνορωσικών σχέσεων.

Κατά την άποψη του γράφοντος, και με κίνδυνο να ολισθήσει στη συνωμοσιολογία, όλο αυτό το θέμα ενδέχεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων κύκλων ώστε να επιβάλλουν τον αντιρωσισμό στην ελληνική κοινωνία και να πακτώσουν την ελληνική γεωπολιτική λειτουργία πάνω στο δυτικό άρμα. Βλέποντας ότι η επικοινωνιακή στρατηγική περί «δικτάτορα» και «ομοφοβικού» Πούτιν, «μη δημοκρατικής» και «επιθετικής» Ρωσίας και όλα τα συναφή, δεν είχε το αντίκρισμα που ήθελαν στον ελληνικό λαό, επενδύουν τώρα στα «εγκλήματα του κομμουνισμού» και στους διωγμούς των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης από τον Στάλιν, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός έμμεσου πλην ξεκάθαρου αντιρωσισμού υπό το προκάλυμμα του αντικομμουνισμού.

Νέα σύγκρουση στην Ευρώπη

Και εν πάση περιπτώσει, αν το ζήτημα ήταν μια εκ νέου επιβεβαίωση του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν» με ορθολογικούς γεωστρατηγικά όρους, θα μπορούσε ίσως η επιλογή αυτή να γίνει κάπως κατανοητή. Το θέμα είναι σε ποια Δύση θέλουμε να ανήκουμε. Σε μια Δύση που θα κυριαρχείται από ψυχρές γεωπολιτικές αναγνώσεις και θα χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό ή σε μια φοβική και παράλογη Δύση έτοιμη να αυτοκαταστραφεί για να «σωθεί». Γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτός ο πολωτικός και άκαμπτος αντιρωσισμός αποτελεί στρατηγική επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν επιβάλλεται «από τα κάτω», από χώρες όπως η Εσθονία, σε συνεργασία φυσικά και με τα πιο φονταμενταλιστικά και ανορθολογικά τμήματα του αμερικανικού κατεστημένου.

Άρα, λοιπόν, άντε να δεχθούμε την εκ νέου ολοκληρωτική υπαγωγή της Ελλάδας στην κυριαρχία των ΗΠΑ, στο πλαίσιο μιας στοιχειώδους ρεαλιστικής ανάγνωσης της πραγματικότητας που έβαλε κάτω τα υπέρ και τα κατά για τη χώρας μας και έβγαλε κρίση. Είμαστε όμως όντως βέβαιοι ότι θέλουμε τη μετατροπή της Ελλάδας σε εξάρτημα της πολιτικής της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας; Και είμαστε πράγματι σίγουροι ότι θέλουμε να αποτελέσουμε μέρος αυτής της νέας γεωπολιτικής σύγκρουσης στην Ευρώπη; Γιατί αυτή η αντιπαράθεση θα είναι πάρα πολύ πιο επικίνδυνη απ’ ότι στο παρελθόν.

Πιο συγκεκριμένα, αν πράγματι επιβληθεί αυτός ο οξύς αντιρωσισμός που επιδιώκουν οι βαλτικές δημοκρατίες, με σκοπό να εξασφαλίσουν ότι σε περίπτωση ρωσικής δράσης εναντίον τους θα υπάρξουν αρμαγεδδωνικές συνέπειες, όπως προαναφέρθηκε και πιο πάνω, τότε θα δημιουργηθεί μια κατάσταση πολύ πιο επικίνδυνη για τον πλανήτη από ότι ίσχυε ακόμη και στα πιο ζοφερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Το γιατί και πως συμβαίνει κάτι τέτοιο ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου, μπορούμε, ωστόσο, να πούμε ότι αποτελεί συνέπεια των νέων και πιο «ευέλικτων» πυρηνικών δογμάτων που ισχύουν σήμερα σε σχέση με την ψυχροπολεμική εποχή, της πολύ πιο εύθραυστης γεωγραφίας ισχύος που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη. Κομβικό κομμάτι της οποίας είναι η ίδια η αντίληψη από πλευράς της Μόσχας των βαλτικών δημοκρατιών ως επιθετικού προγεφυρώματος της Δύσης μέσα στο ζωτικό χώρο της Ρωσίας, οι μεθοδολογίες του υβριδικού πολέμου, που «θολώνουν» τα όρια μεταξύ ειρήνης και πολέμου και συνεπακόλουθα δημιουργούν επικίνδυνες ασάφειες και για τη λειτουργία της πυρηνικής αποτροπής και μια σειράς άλλων αιτίων.

Άρα λοιπόν, η αντιρωσική στρατηγική επιλογή που διαμορφώνεται σήμερα, στο όνομα του αντικομμουνισμού, από πλευράς των ελληνικών ελίτ – δυστυχώς και από μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, που μέχρι χθες φωνασκούσε υπέρ του Πούτιν – μπορεί να συμπυκνωθεί στην ακόλουθη φράση: Είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε κάποια στιγμή, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, να διακινδυνεύσουμε να θυσιάσουμε την Αθήνα για να σώσουμε το Ταλίν;

Αν πράγματι έχουμε απαντήσει θετικά σε αυτήν την ερώτηση τότε όντως μπορούμε να συνεχίσουμε χαρούμενοι να προβάλουμε τα «εγκλήματα του κομμουνισμού», καθώς και την «ομοφοβία» του Πούτιν και όλα τα συναφή και να μηδενίσουμε τις ελληνορωσικές σχέσεις. Αν όχι, τότε θα πρέπει να μη συμμετάσχουμε στη μετατροπή των εγκλημάτων και των αδικιών του παρελθόντος σε εργαλεία διαμόρφωσης μιας επικίνδυνης και αδιέξοδης γεωπολιτικής πραγματικότητας για ολόκληρη την Ευρώπη και για την Ελλάδα ειδικότερα.

(*) Ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη  Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 9-9-2017



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο αριθμός των Τούρκων που υπέβαλαν αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου στη Γερμανία έχει αυξηθεί ραγδαία φέτος, μετά την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος της περασμένης χρονιάς στην Τουρκία, αποκάλυψαν στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η γερμανική κυβέρνηση τη Δευτέρα.

Στις γερμανικές αρχές υποβλήθηκαν 4.408 αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου από τούρκους υπηκόους το διάστημα από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο, έναντι 2.836 την αντίστοιχη περίοδο του 2016, ήτοι ένας αριθμός αυξημένος κατά 55,4%, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή υπηρεσία μετανάστευσης και προσφύγων (BAMF).

«Καταγράφεται αύξηση των αιτημάτων (για τη χορήγηση) ασύλου από τούρκους αιτούντες. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας δώσω κάποιο λόγο για αυτό διότι δεν κάνουμε στατιστικές έρευνες του γιατί φεύγουν οι άνθρωποι» από τις πατρίδες τους, σημείωσε μια εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών της Γερμανίας.

Τον Απρίλιο, το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών είχε κάνει γνωστό ότι τουλάχιστον 262 τούρκοι διπλωμάτες και στρατιωτικοί υπέβαλαν αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα τη νύχτα της 15ης προς 16η Ιουλίου 2016.

Μετά την απόπειρα επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος, οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν πάνω από 40.000 ανθρώπους και καθαίρεσαν, έθεσαν σε διαθεσιμότητα ή απομάκρυναν πάνω από 100.000 άλλους στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Τα κόμματα εξουσίας στη Γερμανία έχουν επικρίνει έντονα την καταστολή που εξαπέλυσε η κυβέρνηση του Tούρκου προέδρου T. Erdogan, εν μέσω της σοβαρής επιδείνωσης των διμερών σχέσεων.

Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Fikri Isik είχε προτρέψει τις γερμανικές αρχές τον Ιανουάριο να απορρίψουν τις αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου που υπέβαλαν 40 ανώτεροι αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, τους οποίους η Άγκυρα κατηγορεί ότι ενέχονταν στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Από την αρχή της χρονιάς δόθηκε άσυλο σε λιγότερο από το ένα τέταρτο των αιτούντων από την Τουρκία, αν και το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν τριπλάσιο σε σύγκριση με το 8,2% της αμέσως προηγούμενης χρονιάς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με την ευκαιρία των σημερινών 75ων γενεθλίων του ο γερμανικός Τύπος δεν φείδεται ακόμη και αυστηρής κριτικής για τα πεπραγμένα του. Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς από τρίτες χώρες;

Η τελευταία εβδομάδα πριν από τις βουλευτικές εκλογές ξεκίνησε με τα γενέθλια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που γίνεται 75 χρονών. Ικανός λόγος για τους σχολιαστές να κάνουν σύντομο απολογισμό της μακράς θητείας του σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, καθώς παράλληλα είναι και ο μακροβιότερος βουλευτής στα έδρανα της ομοσπονδιακής βουλής.

"Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει"

"Τα τελευταία χρόνια φαινόταν ότι ο Σόιμπλε ήταν ο μόνος στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα που μπορούσε να πει την γνώμη του στη Μέρκελ, ανεξαρτήτως εάν επρόκειτο για το ευρώ  ή το προσφυγικό", σχολιάζει το Spiegel Online. "Αλλά αυτό που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως αντιπαλότητα στην πραγματικότητα αποτελεί μια μορφή συμβίωσης. Η φήμη του Σόιμπλε βασίζεται σε αυτό που περιγράφεται ως σοφός αντάρτης. Η Μέρκελ τον άφησε να κάνει ό,τι θέλει γιατί ήξερε ότι η σύγκρουση δεν θα έφτανε ποτέ στα άκρα. Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει. Προστατεύει τη Μέρκελ από την κατηγορία ότι έχει περιορίσει το κόμμα σε σύλλογο που συναινεί σε όλα. Υπό αυτό το πρίσμα ο υπουργός Οικονομικών αποτελεί βασικό συστατικό του μηχανισμού εξουσίας της καγκελαρίου. Σε αυτόν εναπόκειται ο ρόλος του ήρεμου αντίπαλου, και επειδή τον παίζει τόσο τέλεια, σε περίπτωση επανεκλογής της Μέρκελ είναι βέβαιο ότι θα έχει θέση και στην επόμενη κυβέρνηση".   
Με την ευκαιρία των σημερινών του γενεθλίων η Süddeutsche Zeitung  περνά τον Σόιμπλε γενεές δεκατέσσερις για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση του ευρώ. "Στις διαπραγματεύσεις ο Σόιμπλε άφησε να κλιμακωθεί η κατάσταση με τρόπο αδίστακτο απειλώντας τους Έλληνες με προσωρινή έξοδο από το ευρώ, σε σημείο που ο Τσίπρας να μην έχει άλλη επιλογή", παρατηρεί ο Γερμανός σχολιαστής. "Με αυτήν την απειλή πίεσε τους Έλληνες να δεχθούν και να εφαρμόσουν και την μικρότερη νεοφιλελεύθερη ανοησία με το σκεπτικό ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός του Σόιμπλε ήταν η σταθεροποίηση της ευρωζώνης θέλοντας, στο παράδειγμα της Ελλάδας, να δώσει μάθημα σε άλλες χώρες που δεν εφαρμόζουν τα ισχύοντα. Τις συνέπειες όμως υπέστη ο ελληνικός λαός που με τις μαζικές περικοπές δεν είναι σε θέση να έχει κανονική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη… ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τα κρατικά χρέη με το αίμα του στην κυριολεξία. Αυτή η αυστηρότητα δεν έκανε καλό στην Ευρώπη", καταλήγει η εφημερίδα. "Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, και τα μέσα δεν οδήγησαν στον σκοπό, το αντίθετο, αποσταθεροποίησαν την Ευρώπη και ενίσχυσαν τον εθνικιστικό εξτρεμισμό".

Τέλος, στην Tageszeitung του Βερολίνου ο βουλευτής των Πρασίνων Γκέρχαρντ Σικ δίνει το δικό του στίγμα για τον Σόιμπλε γράφοντας μεταξύ άλλων: "Όπως η Άγκελα Μέρκελ, έτσι και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πρωτομάστορας της ασάφειας. Θεωρείται σφοδρός επικριτής της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και υπερασπιστής του Μάριο Ντράγκι. …Θεωρείται μεγάλος Ευρωπαίος, αλλά παράλληλα όσο κανένα άλλο γερμανικό πολιτικό στέλεχος δεν έθεσε την ενότητα της ευρωζώνης υπό αίρεση απειλώντας τους Έλληνες με έξοδο".

Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς;

Το πρόγραμμα παροχής κυπριακού διαβατηρίου, και de facto εισόδου στον χώρο Σένγκεν, σε πλούσιους επενδυτές από τρίτες χώρες γίνεται αντικείμενο δημοσιεύματος στην διαδικτυακή έκδοση του Spiegel. Πρόκειται στην ουσία για αναδημοσίευση ρεπορτάζ του βρετανικού Guardian, όπου αποκαλύπτεται ότι ανάμεσα σε όσους πήραν διαβατήριο είναι και άνθρωποι με υποψία τέλεσης αδικημάτων διαφθοράς. Η βρετανική εφημερίδα βασίζει τα στοιχεία σε έγγραφα που έχουν διαρρεύσει και διάβασαν συντάκτες της. "Μόνο  πέρυσι πουλήθηκαν 400 διαβατήρια με τη Λευκωσία να έχει εισπράξει από το 2013 πάνω από 4 δις ευρώ" γράφει αναφέροντας για πρώτη φορά ότι υπάρχει και ονομαστικός κατάλογος από δισεκατομμυριούχους αγοραστές. Μεταξύ αυτών γνωστοί επιχειρηματίες και άτομα με πολιτική επιρροή, όπως ένα πρώην μέλος της ρωσικής βουλής, ένας ιδρυτής ουκρανικής τράπεζας και ένας δισεκατομμυριούχος τυχερών παιγνιδιών.

"Οι αιτούντες ελέγχονται πολύ αυστηρά" μεταφέρει ο Guardian τη θέση του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών καθώς και την επισήμανση ότι το πρόγραμμα βίζας απευθύνεται σε ειλικρινείς επενδυτές που χρειάζονται μόνιμη επιχειρηματική έδρα και διαμονή στην Κύπρο. Το γερμανικό περιοδικό υπενθυμίζει ότι εκτός από την Κύπρο κι άλλες χώρες έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας για το λεγόμενο πρόγραμμα "χρυσής βίζας", όπως η Ελλάδα, η Λεττονία, η Ισπανία ή η Ουγγαρία. Η Ουγγαρία για παράδειγμα διαφημίζει το πρόγραμμα ως εισιτήριο για τη γερμανική αγορά εργασίας. Εδώ και καιρό επικριτές καταγγέλλουν το εμπόριο με τα διαβατήρια, αλλά η ΕΕ είναι με δεμένα τα χέρια καθώς το δικαίωμα  πολιτογράφησης ανήκει στις χώρες-μέλη, επισημαίνει το Spiegel.

Ειρήνη Αναστασοπούλου      
Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Σεπ 2017


Σύμφωνα με την εφημερίδα Kurier οι καθολικοί μαθητές των δημοτικών και των γυμνασίων της αυστριακής πρωτεύουσας είναι 30.000 ενώ οι μουσουλμάνοι 32.000. Στην τρίτη θέση βρίσκονται όσοι δηλώνουν άθεοι και στην τέταρτοι οι Σέρβοι Ορθόδοξοι με 10.000.

Λόγω αυτής της ραγδαίας αύξησης των μουσουλμάνων μαθητών οι αρχές της Βιέννης σκέφτονται να καταργήσουν ως υποχρεωτικό το μάθημα των Θρησκευτικών και να το αντικαταστήσουν με μάθημα Ηθικής, όπως γίνεται ήδη σε άλλα σχολεία στη Γερμανία ή την Ελβετία, πράγμα όμως που αναμένεται να συναντήσει αρκετές δυσκολίες, αφού αντιβαίνει στο Κονκορδάτο (συμφωνία) που έχει υπογράψει η Αυστρία με το Βατικανό.

Ειδικοί θεωρούν ότι με την εισαγωγή υποχρεωτικού μαθήματος Ηθικής θα διευκολυνθεί η ενσωμάτωση στην κοινωνία. Ένας πρόσθετος λόγος που οι αρχές κάνουν σκέψεις για το μάθημα της Ηθικής είναι η αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση διδασκάλων του Ισλάμ στη Βιέννη, το 21% των οποίων αντιτίθενται ανοικτά στο δημοκρατικό πολίτευμα και το 27% κατά της προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα με μελέτη του κοινωνιολόγου Mouhanad Khorchide.

Πηγή iEfimerida


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Σεπ 2017


Πυροσβέστες στην πόλη Μάλμοε στο νότιο τμήμα της χώρας, αντιμετώπισαν μια εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία όταν πήγαν να προσπαθήσουν να θέσουν υπό έλεγχο φωτιά που είχε ξεσπάσει, μετά από προφανή εμπρησμό, καθώς δέχθηκαν σφοδρές επιθέσεις με μπουκάλια, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να αποχωρήσουν από την περιοχή. Ως αποτέλεσμα, δύο αυτοκίνητα και ένα σπίτι, καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Πώς είναι δυνατόν να επιτίθεσαι σε αυτόν που έρχεται για να σώσει το βιος σου; Είναι. Αφού το περιστατικό καταγράφτηκε σε περιοχή που φιλοξενεί μετανάστες (προάστιο Κρόκσμπακ… πώς λέγαμε Μόλεμπεκ στις Βρυξέλλες;). Οι πυροσβέστες κατάφεραν να παρέμβουν με τη βοήθεια ισχυρών δυνάμεων της αστυνομίας.

Μόνο που ξέσπασε φωτιά σε κοντινό κτίριο… Καθώς οι πυροσβέστες προσπάθησαν να ελέγξουν τη δεύτερη πυρκαγιά, αυτοί και τα οχήματά τους δέχθηκαν επιθέσεις από τους ντόπιους με γυάλινα μπουκάλια και άλλα αντικείμενα, όπως αναφέρει έκθεση της σουηδικής αστυνομίας. Αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, με αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή του κτιρίου.

Αυτά τα είδη επιθέσεων δεν είναι καθόλου σπάνια σε ορισμένες σουηδικές πόλεις, από τις οποίες στη χειρότερη θέση βρίσκεται το Μάλμοε -όχι ότι η Στοκχόλμη πάει πίσω- που έχει γεμίσει με «ζώνες απαγόρευσης κίνησης». Αυτά καταγράφονται σε έκθεση η οποία συντάχθηκε και με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών της χώρας…

Πρόκειται για πυκνοκατοικημένες από μετανάστες περιοχές όπου επικρατεί πλέον η ανομία. Η κυβέρνηση της παραδοσιακά μετριοπαθούς Σουηδίας, εμφανίζεται αμήχανη στο αν και με ποιον τρόπο θα πρέπει αν δράσει για να αποκατασταθεί η τάξη.

Το πόσο έχει χαθεί ο έλεγχος σε μια από τις πλέον ευνομούμενες χώρες της Ευρώπης, αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι η σουηδική αστυνομία και οι αρχές γενικώς, συμβουλεύουν ότι πρέπει να αποφεύγεται ακόμη και από την αστυνομία να εισέρχεται σε αυτές.

Η κατάσταση είναι τόσο άσχημη, ώστε τα συνδικάτα των εργαζομένων στα ασθενοφόρα έχουν υποβάλει ακόμη και αιτήματα για να λάβουν αλεξίσφαιρα γιλέκα! Βίντεο που κυκλοφορούν στα κοινωνικά δίκτυα από το 2015, δείχνουν Σουηδούς αστυνομικούς να προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους, ενώ μετανάστες τους φωνάζουν «δεν είστε υπεύθυνοι εδώ».

Τον περασμένο Απρίλιο, ο ιστοχώρος Breitbart, το παράρτημά του στο Λονδίνο, ανέφερε ότι δεκάδες σπίτια σε προάστιο της Στοκχόλμης δεν λαμβάνουν πλέον ταχυδρομικές παραδόσεις, αφού η αρμόδια εταιρεία έκρινε ότι η γειτονιά που κατοικείται από μετανάστες είναι πολύ επικίνδυνη ώστε να στείλει με ασφάλεια το προσωπικό της.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποφασίσει για την αναστολή ή την οριστική διακοπή των ενταξιακών συνομιλιών με την Τουρκία, επανέλαβε η καγκελάριος Angela Merkel και τόνισε ότι η Άγκυρα απομακρύνεται συνεχώς από το κράτος δικαίου, για αυτό και πρέπει να δείξουμε πυγμή.

«Έχουμε αλλάξει την πολιτική μας για την Τουρκία», δήλωσε η Angela Merkel κατά την διάρκεια ζωντανού τηλεοπτικού διαλόγου με πολίτες που βρίσκονταν στο στούντιο του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD. Η καγκελάριος, απαντώντας σε γερμανό πολίτη τουρκικής καταγωγής, τόνισε ότι η κυβέρνησή της λέει τα προβλήματα με το όνομά τους και σε αυτό το πλαίσιο διακρίνει «μια γρήγορη απομάκρυνση από το κράτος δικαίου». Διευκρίνισε πάντως ότι θα πρέπει κανείς να διαχωρίσει την πολιτική από τους ανθρώπους.

Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, η Καγκελάριος εξήγησε ότι η ΕΕ θα αποφασίσει για την συνέχεια και παραδέχθηκε ότι υπάρχουν για αυτό διαμαρτυρίες από μέλη της τουρκικής κοινότητας της Γερμανίας. «Πρέπει ωστόσο να δείξουμε πυγμή και να καταστήσουμε σαφές ότι έχουμε διαφορετικές απόψεις», τόνισε, ενώ απαντώντας σε ερώτηση πολίτη «πώς γίνεται τόσοι γερμανοί τουρκικής καταγωγής να ψήφισαν υπέρ του Recep Tayyip Erdogan στο δημοψήφισμα», η κυρία Merkel σημείωσε ότι προφανώς πολλοί δεν θεωρούν ότι έχουν ενσωματωθεί πλήρως και πρόσθεσε ότι η ίδια δεν έχει το δικαίωμα να κατακρίνει εκείνους που θεωρούν ότι η πορεία της Τουρκίας είναι καλή. «Πρέπει όμως να τους πούμε ότι βρίσκονται στην Γερμανία στο σπίτι τους», τόνισε.

Απαντώντας σε ερώτηση φοιτητή ιρανικής καταγωγής δεύτερης γενιάς, ο οποίος ανέφερε ότι ήταν πλήρως ενσωματωμένος στην γερμανική κοινωνία μέχρις ότου ξέσπασε η προσφυγική κρίση και εμφανίστηκε η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD), οπότε άρχισε να δέχεται ρατσιστικές και ξενοφοβικές επιθέσεις, η κυρία Merkel απηύθυνε για μία ακόμη φορά έκκληση προς όλους να απέχουν από τον ρατσισμό, τα στερεότυπα και τους αποκλεισμούς και να μην αναφέρονται γενικά «στους Έλληνες», «στους Ιταλούς» κ.λπ., αλλά να αξιολογούν κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Σεπ 2017


Να αποφεύγουν την χρήση γενικεύσεων για τους άλλους λαούς και να απέχουν από τα στερεότυπα καλεί τους συμπολίτες της η καγκελάριος Μέρκελ σε σημερινή συνέντευξή της στην Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung και προειδοποιεί για τον κίνδυνο οι λέξεις να οδηγήσουν ακόμη και στη βία. Αναφερόμενη δε στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, σημειώνει ότι θα πρέπει να αποφασιστεί αν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα ανασταλούν ή θα τερματιστούν.

«Πάντα προσπαθούσα πάρα πολύ να πω στους συμπολίτες μου: μην μιλάτε ποτέ για ‘τους Έλληνες', ‘τους Ιταλούς', ‘τους Γάλλους'. Να κοιτάζετε πάντα τον κάθε άνθρωπο», καθώς, έτσι όπως υπάρχουν τεμπέληδες και εργατικοί Γερμανοί, τσιγγούνηδες και άνθρωποι που μοιράζονται με χαρά, «έτσι πρέπει και απέναντι σε άλλες χώρες να απέχουμε από στερεότυπα», τονίζει η κυρία Μέρκελ και προειδοποιεί ότι με την γλώσσα μπορεί κανείς να ξυπνήσεις αισθήματα από τα οποία μπορεί να προκληθούν πολλά, «ακόμη και βία».

Στην ίδια συνέντευξη η κυρία Μέρκελ αναφέρεται και στην φυλάκιση Γερμανών πολιτών από τις τουρκικές αρχές, χαρακτηρίζοντάς τες «εξαιρετικά σοβαρό θέμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει ανεκτό». Η Τουρκία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Ευρώπη και τις αξίες της, επισημαίνει η καγκελάριος και εκτιμά ότι πρέπει αφενός να μην συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για την περαιτέρω διεύρυνση της Τελωνειακής Ένωσης και αφετέρου να αποφασίσουμε εάν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη θα ανασταλούν ή ακόμη και θα τερματιστούν. «Υπάρχουν πολλές επιλογές στο τραπέζι», καταλήγει.

Ερωτώμενη για τα εμπόδια που βάζουν κάποια κράτη-μέλη στην εφαρμογή της απόφασης για κατανομή των προσφύγων, η 'Αγγελα Μέρκελ εκφράζει την ελπίδα να βρεθεί μια λύση αλληλεγγύης «στο όχι πολύ μακρινό μέλλον». Μια προϋπόθεση η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει σε αυτό, αναφέρει, θα ήταν «να είναι πιο σταθερά όλα τα άλλα στοιχεία της προσφυγικής και μεταναστευτικής πολιτικής», δηλαδή να γίνει αποτελεσματικά η αντιμετώπιση των αιτίων της προσφυγιάς, η φύλαξη των συνόρων, η αναπτυξιακή συνεργασία με την Αφρική, αλλά και ο περιορισμός της δράσης των δουλεμπόρων. «Θα πρέπει όμως να απαιτήσουμε το αργότερο τότε την εσωτερική αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς ‘αν' και ΄εφόσον'», τονίζει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Στη διαμάχη Βερολίνου - Άγκυρας εμπλέκονται, χωρίς να το θέλουν και οι ψηφοφόροι τουρκικής καταγωγής. Σχεδόν δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές πολλοί αναρωτιούνται αν θα βρει γόνιμο έδαφος στους Τούρκους ψηφοφόρους η έκκληση Ερντογάν να μην ψηφίσουν «τα εχθρικά προς την Τουρκία» κόμματα, το Χριστιανοδημοκρατικό (CDU), το Σοσιαλδημοκρατικό (SPD) ή τους Πρασίνους (Die Gruenen).

Πώς θα αντιδράσουν άραγε εκείνη την ημέρα οι Τούρκοι ψηφοφόροι που έχουν γερμανικό διαβατήριο και οι οποίοι ανέρχονται στους 900.000; «Στην πλειοψηφία τους δεν θα επηρεαστούν» υποστηρίζει ο Γιούνους Ουλουζόι του «Κέντρου Τουρκικών Σπουδών και Ερευνών Ενσωμάτωσης» με έδρα το Έσσεν. «Θα υπάρξουν ασφαλώς ορισμένοι, που θα ακολουθήσουν την εκλογική οδηγία Ερντογάν, αλλά δεν πρόκειται για ορδές», όπως λέει.

Το συγκεκριμένο Κέντρο ανεβάζει στους 700.000 τους ψηφοφόρους τουρκικής καταγωγής, εκ των οποίων οι περισσότεροι ζουν στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, στο Βερολίνο, αλλά και σε άλλα ομόσπονδα κρατίδια. Ο εμπειρογνώμων υποστηρίζει ότι ναι μεν στην πλειοψηφία τους οι τουρκικής καταγωγής ψηφοφόροι είναι μάλλον συντηρητικοί, αλλά στο παρελθόν ψήφισαν αριστερά κόμματα, κυρίως το Σοσιαλδημοκρατικό (SPD). Πολλοί ως εργάτες ήταν οργανωμένοι σε συνδικάτα και για πολλά χρόνια ήταν προσανατολισμένοι στο SPD.

Σήμερα, ως μετανάστες της δεύτερης και τρίτης γενιάς είναι μέλη σε διαφορετικά κόμματα και αναμειγνύονται ενεργά στην πολιτική. Ο Καζίμ Καγιά, πρόεδρος του τουρκικού αντιπολιτευόμενου κόμματος CHP στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, πιστεύει ότι πολλοί θα επηρεαστούν από τον Ερντογάν επειδή ο Τούρκος πρόεδρος έχει πολλούς οπαδούς.

Η Συνομοσπονδία Γερμανικών Εργατικών Ενώσεων (DIDF) από την πλευρά της είναι της άποψης ότι η στάση του Ερντογάν ισοδυναμεί με έμμεση έκκληση για μποϊκοτάζ των εκλογών: «Αυτές οι δηλώσεις επενεργούν αρνητικά στην κοινή μας ζωή, ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να μετατρέψει τους ψηφοφόρους τουρκικής καταγωγής σε δικές του μαριονέτες, γι αυτό πρέπει να συμμετάσχουν πιο ενεργά στην εκλογική διαδικασία».

Κατά τον πρόεδρο των Τουρκικών Κοινοτήτων, Γκιεκάι Σοφουόγλου πάντως «η προσπάθεια του Ερντογάν να αναμειχθεί με αυτόν τον τρόπο στις εκλογές, δεν θα κρατήσει τους ψηφοφόρους μακριά από τις κάλπες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Σεπ 2017


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Μπορεί οι γερμανοί πολίτες, με βάση στοιχεία δημοσκόπησης, να μην επιθυμούν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα συμφέροντα όμως των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, αλλά και οι βαθιές ιστορικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας, οι γεωπολιτικές ονειρώξεις του Βερολίνου για την ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, τα ίδια συμφέροντα -που στήριξαν και που ανέδειξαν και καθοδηγούν τις αποφάσεις της γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ- δίνουν "γραμμή" για τις σχέσεις του Βερολίνου με την Άγκυρα. Σχέσεις οι οποίες επ' ουδενί δεν πρόκειται να διαταραχθούν, αλλά λίαν συντόμως πρόκειται -μέσω ενός ιδιόμορφου γερμανικού σχεδίου που θα αφορά μια ειδική σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε.- να συνεχισθούν και να ενδυναμωθούν. Τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά αλλά και... στρατιωτικά.

Έτσι, επτά μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου επισκέφτηκαν χθες τους γερμανούς στρατιώτες στη νατοϊκή αεροπορική βάση στο τουρκικό Ικόνιο. Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της αναπληρώτριας ΓΓ του ΝΑΤΟ, Ρόζε Γκοτενμέλερ. Αρχικά η επίσκεψη είχε προγραμματιστεί για τον Ιούλιο. Μετά την απαγόρευσή του από την τουρκική κυβέρνηση ακολούθησαν διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση του ΝΑΤΟ.

Επιφυλάξεις της γερμανικής κυβέρνησης

Την ελπίδα ότι το ταξίδι θα συμβάλει στη βελτίωση των γερμανοτουρκικών σχέσεων και στην επιστροφή της Άγκυρας στις αξίες που διέπουν το ΝΑΤΟ εξέφρασε ο χριστιανοδημοκράτης Χένινγκ Ότε, ένας από τους επτά βουλευτές που επισκέπτονται τους γερμανούς στρατιώτες στην αεροπορική βάση στο Ικόνιο. Σε αντίστοιχη εκτίμηση καταλήγει και ο εκπρόσωπος των Σοσιαλδημοκρατών στην κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, Ράινερ Άρνολντ. Κατά την άποψή του η επίσκεψη συνιστά ένα πρώτο βήμα για την αποκλιμάκωση της έντασης που επικρατεί στις σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας.

Παρ΄ ότι οι δύο αυτοί βουλευτές ανήκουν σε κυβερνητικά κόμματα η γερμανική κυβέρνηση δεν συμφωνεί με τις απόψεις τους. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση της Deutsche Welle στο σημερινό κυβερνητικό μπρίφινγκ ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Μάρτιν Σέφερ, δήλωσε μεν ότι το Βερολίνο "ρητά επιδοκιμάζει" την πραγματοποίηση της επίσκεψης, που όπως τόνισε ήταν ένας "δύσκολος τοκετός". "Για να είμαι όμως ειλικρινής", είπε, "δεν συμμερίζομαι οπωσδήποτε" την εκτίμηση των βουλευτών ότι η επίσκεψη θα αποτελέσει ευκαιρία για έναν "εποικοδομητικό διάλογο" με την Άγκυρα στα επίμαχα θέματα των γερμανοτουρκικών σχέσεων.

"Να μεταφερθούν τα AWACS στην Ελλάδα"

Ο Μάρτιν Σέφερ απέρριψε όμως την κριτική του κόμματος Η Αριστερά ότι πρόκειται για μια επίσκεψη υπό "εξευτελιστικές" συνθήκες επειδή πραγματοποιείται μόνον χάρη στις ενέργειες του ΝΑΤΟ. "Επίσκεψη είναι επίσκεψη", δήλωσε, για να προσθέσει όμως, πως "σαφώς δεν πρόκειται για μια βιώσιμη λύση". Μετά τις εκλογές η νέα κυβέρνηση θα πρέπει αναζητήσει με τη γερμανική βουλή, το ΝΑΤΟ και την Άγκυρα μια άλλη ρύθμιση για τις επισκέψεις βουλευτών στους γερμανούς στρατιώτες που θα είναι "πολιτικά ομαλότερη". Μια ειδική ρύθμιση που θα λειτουργήσει ως "μοντέλο" για περαιτέρω ειδικές ρυθμίσεις των σχέσεων μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας, αλλά και μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας.

Μιλώντας στη βαυαρική ραδιοφωνία πριν από την επίσκεψη του στο Ικόνιο ο βουλευτής του κόμματος Η Αριστερά, Αλεξάντερ Νόι, κάλεσε τη γερμανική κυβέρνηση να τηρήσει μια "αποφασιστικότερη" στάση αλλά και να επιδείξει "μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση" απέναντι στην Τουρκία. Το κόμμα του διαφωνεί μεν με τη συμμετοχή της Γερμανίας στη νατοϊκή αποστολή στο Ικόνιο, τόνισε ο Αλεξάντερ Νόι. Σε περίπτωση όμως που η γερμανική κυβέρνηση επιμένει, τότε θα μπορούσαν τα αναγνωριστικά αεροσκάφη AWACS να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και να πραγματοποιούνται από εκεί οι πτήσεις πάνω από τις περιοχές που δραστηριοποιείται το Ισλαμικό Κράτος στη Μέση Ανατολή.

Πληροφορίες από DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Σεπ 2017


Τον σημαντικό ρόλο της Ελλάδας, αλλά και ειδικά της Αλεξανδρούπολης, στη διαφοροποίηση των πηγών ενεργειακής τροφοδοσίας στην Ευρώπη για την παροχή φθηνής και ασφαλούς ενέργειας, υπογράμμισε ο Αμερικανός πρέσβης στη χώρα μας, Geoffrey R. Pyatt, κατά τη σημερινή ομιλία του στο Oil & Gas Forum, που διοργανώνει στην Αλεξανδρούπολη το Ελληνο-αμερικανικό Επιμελητήριο.

Επικαλούμενος δηλώσεις του Αμερικανού αντιπροέδρου Mike Pence, ο ίδιος υποστήριξε ότι η ρωσική παρέμβαση στην περιοχή των Βαλκανίων είναι αυξημένη τα τελευταία χρόνια, δρώντας αποσταθεροποιητικά και υπονομεύοντας Δημοκρατίες όπως το Μαυροβούνιο, όπου ενορχηστρώθηκε παρέμβαση στην εκλογική διαδικασία στη χώρα, με στόχο τη μη εισδοχή της στο ΝΑΤΟ (σ.σ. η οποία τελικά ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο). «Επηρεάζεται η κυριαρχία της Ρωσίας στην αγορά αερίου ως παρόχου σε μονοπωλιακό επίπεδο και έτσι αυτή προσπαθεί να επηρεάσει πολιτικούς στόχους» είπε χαρακτηριστικά, αναφέροντας και το παράδειγμα της Κριμαίας.

Αναγνώρισε ότι η Ρωσία πάντα θα καλύπτει πολύ μεγάλο ποσοστό της ευρωπαϊκής ζήτησης σε φυσικό αέριο, υπογραμμίζοντας, όμως, ότι αυτό θα πρέπει να γίνεται στο πλαίσιο μιας ανταγωνιστικής αγοράς και με τρόπο ισορροπημένο.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης έκανε λόγο για τεκτονική μεταβολή στη διεθνή αγορά φυσικού αερίου, ενώ διαβεβαίωσε ότι «οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να είναι σε εταιρική συνεργασία με την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και άλλες χώρες για να διασφαλίσουν την ενεργειακή ασφάλεια».

«Ανυπομονούμε να δούμε τον IGB να προχωρά»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Pyatt στο έργο του Διαδριατικού Αγωγού (ΤΑΡ) και στη «μεταμορφωτική του επίδραση» στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, ενώ προέθεσε ότι καθώς αυτό το κρίσιμο κομμάτι του Νότιου Διαδρόμου Αερίου προχωρά, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ένα άλλο έργο-κλειδί για τη μεταφορά μη ρωσικού αερίου στις ευρωπαϊκές αγορές: τον διασυνδετήριο αγωγό Ελλάδας-Βουλγαρίας (ΙGB). O κ. Pyatt επανέλαβε την ισχυρή στήριξη των ΗΠΑ στο έργο και πρόσθεσε ότι σε αυτή την περίπτωση, η ουσία είναι ο χρόνος.

«Ανυπομονούμε να δούμε αυτό το έργο να προχωρά μετά από αρκετά χρόνια συζητήσεων και σχεδιασμού», είπε και προσέθεσε ότι τα ενεργειακά έργα στη Βόρεια Ελλάδα, καθώς επίσης και η επέκταση του σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου της Ρεβυθούσας στον ελληνικό νότο, δημιουργούν τις απαραίτητες υποδομές για τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών φυσικού αερίου και μειώνουν την επιρροή των προμηθευτών εκείνων, που χρησιμοποιούν την ενέργεια ώς εργαλείο πολιτικού εξαναγκασμού.

«Οι ΗΠΑ δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ την ενέργεια σαν εργαλείο πολιτικού εξαναγκασμού»

«Όπως ο Πρόεδρος Trump ξεκαθάρισε νωρίτερα φέτος στην Πολωνία, οι ΗΠΑ δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ την ενέργεια για να εξαναγκάσουν τα έθνη σας και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε άλλους να το κάνουν», σημείωσε ο Αμερικανός πρέσβης και προσέθεσε ότι η Ελλάδα έχει την προοπτική να είναι κρίσιμος εταίρος των ΗΠΑ στην προσπάθεια για την επίτευξη του στόχου αυτού για όλη την Ευρώπη.

«Ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου [...] θα ληφθεί πάρα πολύ σοβαρά υπόψη [...] Και με την αμερικανική επένδυση, ο τομέας αυτός (ο ενεργειακός) στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και υπάρχουν πολλές δυνατότητες [...] στην ανάπτυξη (της αξιοποίησης) των πηγών υδρογονοναθράκων», τόνισε.

Προσέθεσε ότι στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας η Ελλάδα έχει πολύ μεγάλο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. «Δεν έχει βεβαίως το μονοπώλιο του ήλιου στην Ευρώπη, αλλά πολύ μεγάλο τμήμα αυτού», είπε χαρακτηριστικά, ενώ συμπλήρωσε ότι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, όπως η General Electric, έχουν εκφράσει την εμπιστοσύνη τους στην ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


H ανάπτυξη της ΕΕ θα ξεπεράσει τις προσδοκίες φέτος, αφήνοντας πίσω μία δεκαετία οικονομικών κρίσεων και θέτοντας πλέον την πρόκληση της προώθησης μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να έχουν γίνει από καιρό, δήλωσε ο Επίτροπος Οικονομικών. Pierre Moscovici.

Το ΑΕΠ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη αναμένεται να αυξηθεί φέτος με ρυθμό περίπου 2% έναντι 1,7% που ήταν η πρόβλεψη το Μαΐου, σημείωσε ο Επίτροπος σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal.

«Είμαι αρκετά βέβαιος για την ανάπτυξη της Ευρωζώνης», πρόσθεσε, καθώς οι οικονομικές απειλές λόγω του Brexit και των αντιευρωπαϊστών στη Γαλλία, την Ολλανδία και τη Γερμανία έχουν υποχωρήσει.

Η βελτίωση της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης σημαίνει ότι οι πολιτικοί πρέπει να κινηθούν γρήγορα για να διορθώσουν τον τρόπο διαχείρισης της οικονομίας της Ευρωζώνης, ανέφερε ο Moscovici. «Ο κίνδυνος που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε είναι η έλλειψη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Δεν πρέπει να σταματάμε τις μεταρρυθμίσεις όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα - αντίθετα, τότε είναι η στιγμή να κάνουμε ότι είναι αναγκαίο», πρόσθεσε.

Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις - από την καθιέρωση θέσης υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης έως τη δημιουργία ενός προϋπολογισμού της Ευρωζώνης και ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου - αποδεικνύονται δύσκολες, επειδή οι κυβερνήσεις της ΕΕ θέλουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους.

«Πάσχουμε από μία έλλειψη αλληλεγγύης. Δεν είναι δυνατό να έχουμε μία Ευρωζώνη, στην οποία ορισμένες χώρες επωφελούνται από τους κανόνες, ενώ άλλες αισθάνονται ότι ζουν στη λιτότητα», τόνισε ο Moscovici.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι Βρυξέλλες καταρτίζουν μαύρη λίστα με φορολογικούς παραδείσους, για να αντιμετωπίσουν τη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, προωθώντας παράλληλα μία δίκαιη φορολογία. Η ΕΕ εκτιμά ότι τα κράτη-μέλη της έχουν απώλειες φορολογικών εσόδων ύψους 1 τρισ. ευρώ ετησίως ή περίπου 2.000 ευρώ ανά κάτοικο, λόγω της φοροδιαφυγής.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schaeuble, είναι απέναντι στον κ. Moscovici όσον αφορά στον ρόλο που θα έχει το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Το Βερολίνο ευνοεί έναν Οργανισμό που θα επιβάλλει τους κανόνες, με περιορισμένες εξουσίες, ενώ οι Βρυξέλλες θέλουν έναν Οργανισμό που θα βοηθούσε πιο ενεργά στη σταθεροποίηση και στήριξη των οικονομιών της Ευρωζώνης.

Παρά ταύτα, ο Επίτροπος βλέπει ότι η συγκυρία είναι θετική για μία αλλαγή. Η πίεση του Γάλλου Προέδρου, Emmanuel Macron, να ευθυγραμμίσει τη Γαλλία με τους οικονομικούς κανόνες της Ευρωζώνης αποτελεί ένα πρώτο μεγάλο βήμα. Το Παρίσι ενισχύει την αξιοπιστία του, δείχνοντας ότι είναι «σοβαρό αναφορικά με τα δημόσια οικονομικά», σημείωσε, προσθέτοντας ότι η Γαλλία είναι σε τροχιά να μειώσει το επόμενο έτος το έλλειμμά της, που σήμερα υπερβαίνει τα όρια που τίθενται από τους κανόνες της ΕΕ.

Ο Moscovici επικρότησε ως ενθαρρυντική τη στήριξη της Γερμανίδας καγκελαρίου, Angela Merkel - που πριν θεωρείτο αδιανόητη - για έναν υπουργό Οικονομικών και έναν προϋπολογισμό της Ευρωζώνης. «Η ενίσχυση της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης αποτελεί προτεραιότητα για μένα. Η συζήτηση ξεκίνησε τώρα, υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας», τόνισε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε επίσημη κατάσταση αποικίας μόνιμου χρέους και δουλοπαροικίας βάζουν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι. Προκειμένου, μάλιστα, να αποφύγουν ουσιαστικές αντιδράσεις και προβλήματα της αφαιρούν και το δικαίωμα ψήφου..., δηλαδή την παύουν μονομερώς από ισότιμο μέλος της Ευρώπης! Την ίδια στιγμή, εδώ στην Ελλάδα, κάποιοι θέλουν να επιμένουν ότι είμαστε στην Ευρώπη και πως η Ευρώπη σέβεται την Ελλάδα και τους πολίτες της..., ενώ οι τελευταίες -μνημονιακές- κυβερνήσεις εξυπηρετούν στον μέγιστο βαθμό της σχέδια δουλοποίησης της Ελλάδας, καταπατώντας -κατ' εντολή των Ευρωπαίων- το Σύνταγμα και το πολίτευμα της χώρας, προκειμένου να απολαμβάνουν οι ίδιοι την εξουσία (με όλα τα παρελκόμενά της) εις βάρος σχεδόν του συνόλου των Ελλήνων πολιτών...

Σε μόνιμο καθεστώς επιτροπείας και χωρίς δικαίωμα ψήφου αναμένεται να μείνει η Ελλάδα μέχρι να ξεπληρώσει το 75% των δανείων που έχει λάβει, ήτοι 176 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Pierre Moscovici. Μάλιστα, ο P. Moscovici απαντώντας σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή της ΛΑΕ, Νίκο Χουντή, προειδοποιεί για το ενδεχόμενο ακόμα μεγαλύτερου ελέγχου, αφού θα «ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή».

Ειδικότερα, ο Ευρωπαίος Επίτροπος σημειώνει ότι το πλαίσιο της εποπτείας μετά το Πρόγραμμα καταγράφεται στο άρθρο 14.1 του Κανονισμού 472/2013, το οποίο προβλέπει ότι «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ», που υπολογίζεται (μέχρι σήμερα) στα 176 δισ. ευρώ.

Η ουσία της εποπτείας που θα πραγματοποιείται από την Κομισιόν και την ΕΚΤ, περιγράφεται στο άρθρο 14.3 του ίδιου Κανονισμού και θα αφορά «την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση» της Ελλάδας και θα μπορεί να οδηγεί σε «διορθωτικά μέτρα», για τα οποία όμως θα «ψηφίζουν μόνο τα μέλη του Συμβουλίου (σ.σ. Υπουργοί Οικονομικών) που εκπροσωπούν κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ... χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ψήφος του μέλους του Συμβουλίου που εκπροσωπεί το οικείο κράτος μέλος».

Πέραν των διαδικασιών που προβλέπονται στο άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, ο Επίτροπος Οικονομικών υπογραμμίζει ότι το πλαίσιο εποπτείας της Ελλάδας θα λάβει υπόψη του την «κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς τη δεδομένη χρονική στιγμή», χωρίς να ξεκαθαρίζει εάν βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σενάρια, όπως οι πιστωτικές γραμμές (PCCL, Προληπτική Πιστωτική Γραμμή & ECCL, Ενισχυμένη Πιστωτική Γραμμή) του ESM, που συνοδεύονται με Μνημόνιο.

Στη συνέχεια της απάντησής του ο Pierre Moscovici δίνει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διάταξη του άρθρου 8 του Κανονισμού 473/2013, η οποία υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος, υπογραμμίζοντας ότι «στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο».

Αναλυτικά, η ερώτηση του Ν. Χουντή:

«Μετά τη λήξη του 3ου ελληνικού Προγράμματος, η Ελλάδα θα ενταχθεί σε εποπτεία μετά το πρόγραμμα, σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, μέχρι να εξοφληθεί το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει λάβει.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, κάθε χώρα οφείλει να υποβάλλει «στην Επιτροπή και το Eurogroup, εκ των προτέρων και εγκαίρως, εκθέσεις σχετικά με τα σχέδιά τους για την έκδοση χρεογράφων».

Ερωτάται η Επιτροπή:

Μπορεί να περιγράψει τη λειτουργία της εποπτείας μετά το πρόγραμμα, δηλαδή, κάθε πότε θα γίνεται αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας, από ποια θεσμικά όργανα κ.λπ., στην οποία θα ενταχθεί η Ελλάδα μετά το τέλος του 3ου Μνημονίου;

Η υποχρέωση του άρθρου 8 του κανονισμού 473/2013 είναι απλώς ενημερωτική ή έχουν, η Επιτροπή και το Eurogroup, αποφασιστικό ρόλο στις εκδόσεις ομολόγων ενός κράτους μέλους;».

Η απάντηση του P. Moscovici:

«Η Επιτροπή καλωσορίζει τις πρόσφατες τεράστιες προσπάθειες της Ελλάδας για μεταρρυθμίσεις. Η ολοκλήρωση της δεύτερης επανεξέτασης του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) και η επακόλουθη εκταμίευση των 8,5 δισ. EUR θα πρέπει να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και να στηρίξει την οικονομική ανάκαμψη.

Οι συζητήσεις σχετικά με το κατάλληλο πλαίσιο εποπτείας για την Ελλάδα μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θα πραγματοποιηθούν πλησιέστερα προς το τέλος του προγράμματος, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, ώστε να ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή. Παραπέμπουμε τον κ. βουλευτή στο άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 472/2013, το οποίο καθορίζει το πλαίσιο για την εποπτεία μετά το πρόγραμμα.

Όσον αφορά το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, αυτό υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος. Η διάταξη αυτή δεν θίγει τις κυρίαρχες αποφάσεις των κρατών μελών όσον αφορά τον χρόνο και τον τρόπο έκδοσης ομολόγων. Στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση εφ' όλης της ύλης σημειώθηκε στη γερμανική βουλή στην τελευταία συνεδρίαση πριν τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου. Ανάμεσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και η Ελλάδα, με τον σοσιαλδημοκράτη υπουργό Εξωτερικών να κατηγορεί τον Wolfgang Schaeuble ότι ήθελε μέχρι πρόσφατα την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, αλλά τον απέτρεψε η καγκελάριος.

Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, στην παρέμβασή του, ο Sigmar Gabriel επέκρινε έντονα τη γραμμή Schaeuble στο ελληνικό ζήτημα. «Ακόμη και στα τέλη του προηγούμενου χρόνου» υποστήριζε «πως η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από το ευρώ», είπε χαρακτηριστικά, για να συνεχίσει απευθυνόμενος προς την Angela Merkel: «Δόξα τω Θεώ, τον εμποδίσατε εσείς και άλλοι να συνεχίσει να ακολουθεί αυτή την πολιτική». Σε διαφορετική περίπτωση θα «τιναζόταν η Ευρώπη στον αέρα», όπως είπε.

Όπως, τέλος, επισήμανε ο κ. Gabriel, η Γερμανία δεν είναι αυτή που πληρώνει για την Ε.Ε., αλλά αυτή που κερδίζει: «Εμείς είμαστε οι οικονομικά κερδισμένοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η αλήθεια», είπε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας προειδοποίησε σήμερα τους πολίτες που ταξιδεύουν στην Τουρκία ότι κινδυνεύουν να συλληφθούν αυθαίρετα, ακόμη και στις τουριστικές περιοχές, αναθεωρώντας την ταξιδιωτική οδηγία που είχε εκδώσει μετά τις αλλεπάλληλες συλλήψεις Γερμανών που είναι «πολιτικά υποκινούμενες», όπως θεωρεί το Βερολίνο.

Η αλλαγή αυτή στην ταξιδιωτική οδηγία σηματοδοτεί μια νέα κρίση στις σχέσεις των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ και ενδεχομένως να αποτελέσει πλήγμα για τον τουριστικό τομέα της Τουρκίας που έχει ήδη πληγεί, μετά τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και την απόπειρα πραξικοπήματος, πέρσι το καλοκαίρι.

Αφορμή για την αλλαγή στάθηκε η σύλληψη, την περασμένη εβδομάδα, στο αεροδρόμιο της Αττάλειας, δύο Γερμανών πολιτών. Ο ένας από αυτούς στο μεταξύ αφέθηκε ελεύθερος.

«Υπάρχει κίνδυνος παρόμοιων συλλήψεων σε όλες τις περιοχές της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων και των τουριστικών περιοχών», αναφέρει η νέα οδηγία προς τους Γερμανούς. Να σημειωθεί, πάντως, ότι δεν πρόκειται για μια επίσημη ταξιδιωτική προειδοποίηση όπως εκείνες που εκδίδονται για εμπόλεμες ζώνες, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ ή η Υεμένη.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Sigmar Gabriel, σημείωσε ότι οι γερμανικές αρχές δεν μπορούν να απαγορεύσουν σε κάποιον να επισκεφθεί την Τουρκία. «Αλλά περιγράψαμε λεπτομερώς τι θα πρέπει να γνωρίζετε πριν πάτε», εξήγησε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, φυσικά δεν το θέλει κανένας εκτός από την πρωσική κυβέρνηση, αλλά εάν είναι σε θέση να επιστρέψει στο δικό του νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της.
«Με δεδομένες τις χαμηλές τιμές στην αγορά, οι πωλήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων δεν θα απέφεραν καλές αποδόσεις στην ελληνική κυβέρνηση. Υπό τις συνθήκες αυτές, η σωστότερη και λογικότερη προσέγγιση θα ήταν η ένταξη των περιουσιακών στοιχείων σε ένα ανεξάρτητο «ταμείο» – το οποίο θα αποκτούσε τη διαχείρισή τους με στόχο τη βελτίωσή και την πώλησή τους, όταν οι τιμές θα βρίσκονται σε καλύτερα επίπεδα (εναλλακτικά την εισαγωγή του ταμείου στο χρηματιστήριο).
Η πρότασή μου αφορά στο μοντέλο που έχει εφαρμοστεί στη Σουηδία, όπου ένα μεγάλο μέρος κρατικών περιουσιακών στοιχείων, από επιχειρήσεις κοινής ωφελείας μέχρι δρόμους, μεταφέρθηκαν σε μια απολύτως ανεξάρτητη εταιρεία – η οποία αποκόπηκε εντελώς από πολιτικές και κομματικές διασυνδέσεις. Κανείς υπουργός δεν μπορούσε να επηρεάσει τις αποφάσεις της εταιρείας. Σε μερικά χρόνια τα περιουσιακά στοιχεία απέκτησαν εξαιρετική κερδοφορία.
Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα. Δεν είμαι σίγουρος ότι το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων «τρέχει» βάσει της ίδιας αρχής. Θεωρώ ότι η συλλογή της κρατικής περιουσίας κάτω από την ομπρέλα ενός ταμείου και η απομάκρυνση όσο το δυνατόν κάθε πολιτικής επιρροής, θα μπορούσε να αποφέρει καλά αποτελέσματα στην Ελλάδα» (Bruegel Institute).
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να αμφιβάλλει κανείς για το αυτονόητο, έως ότου το υποστηρίξει κάποιος ξένος – καθώς επίσης να ασχολούνται τα ΜΜΕ παραπλανώντας ακούσια ή εκούσια τους Πολίτες με δευτερεύοντα, εντελώς αδιάφορα και ανούσια θέματα. Για παράδειγμα, με το εάν είναι ψεύτης ή μη ο πρωθυπουργός, κατ’ αναλογία με τον κ. Α. Παπανδρέου – επιθυμώντας να αντιγράψει πιστά τόσο τα προτερήματα, όσο και τα ελαττώματα του «προικισμένου» πολιτικού που σχεδόν τετραπλασίασε το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ, μέσα σε δέκα περίπου έτη (γράφημα)!


Όσον αφορά το πρώτο, δεν χρειαζόταν να υποστηρίξει κάποιος ξένος πως η Ελλάδα δεν θα αποφύγει μία τέταρτη δανειακή σύμβαση το 2018, όταν ολοκληρωθεί η τρίτη – αφού είναι εντελώς αδύνατο να δανεισθεί με βιώσιμα επιτόκια από τις αγορές για να εξυπηρετήσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της, τα οποία μετά το 2021 εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη, ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση.

Φυσικά οι δανειακές συμβάσεις συνδέονται με νέα μνημόνια, ενώ έχουν ήδη υπογραφεί μελλοντικά μνημόνια (μέτρα για το 2019 και 2020), τα οποία συνοδεύουν τις τρεις προηγούμενες δανειακές συμβάσεις – εφιστώντας την προσοχή στο γεγονός ότι, θα χρειασθεί μεν η Ελλάδα νέα δάνεια από τους εταίρους της, πιθανότατα από τον ESM διαδραματίζοντας το ρόλο του πρώτου πειραματόζωου του ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου (EMF) που οραματίζεται ο κ. Σόιμπλε, αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουν οι δανειστές της.

Μοναδική εξαίρεση θα ήταν τυχόν ονομαστική διαγραφή μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών της, έτσι ώστε να ανακτηθεί η πιστοληπτική της ικανότητα – κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί απίθανο, εάν ο κ. Σόιμπλε θελήσει να εκπληρώσει το δεύτερο όραμα του, ξανά με πειραματόζωο την Ελλάδα: την υιοθέτηση ενός πτωχευτικού δικαίου για τα κράτη της Ευρωζώνης, με σύνδικο χρεοκοπίας το ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση το αντάλλαγμα θα είναι ότι έχουμε και δεν έχουμε – καθώς επίσης η οριστική μετατροπή της πλειοψηφίας των Ελλήνων σε χαμηλού κόστους εργαζομένους των νέων ιδιοκτητών της χώρας.

Αυτονόητη είναι επίσης η αναφορά του ευρωπαϊκού ινστιτούτου στην εισαγωγή του κειμένου, όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις (ανάλυση μας) – όπου όμως είναι απολύτως λανθασμένο το παράδειγμα της Σουηδίας, αφού δεν ήταν ποτέ προτεκτοράτο των πιστωτών της, όπως είναι η Ελλάδα για τη Γερμανία, με τους σιωπηλούς Πολίτες της να αποτελούν την ντροπή της Ευρώπης.

Περαιτέρω, ασφαλώς είναι αυτονόητο πως το ευρώ είναι καταστροφικό για όλες τις χώρες, εκτός από τη Γερμανία που πήρε έγκαιρα (και ύπουλα) τα μέτρα της, αφού
(α) δεν είναι δυνατόν να έχουν τόσο διαφορετικές οικονομίες την ίδια νομισματική πολιτική – ούτε την ίδια κεντρική τράπεζα,

(β) η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανένα όπλο αντιμετώπισης κρίσεων – ούτε εξισορρόπησης των ανταγωνιστικών ελλειμμάτων μέσω των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ

(γ) είναι αδύνατον να ενωθούν δημοσιονομικά, τραπεζικά και πολιτικά κράτη με τέτοιες εθνικές/ανθρωπολογικές διαφορές – αν και ασφαλώς δεν το επιθυμεί η πρωσική κυβέρνηση, στόχος της οποίας είναι με τη βοήθεια του ευρώ η δημιουργία του δικού της 4ου Ράιχ.
Ήταν αρκετά δύσκολη άλλωστε η μετάβαση από την οικογένεια και τη φυλή, στην πόλη-κράτος και στο κράτος για τον άνθρωπο – αλλά κατά πολύ δυσκολότερη σε Ευρωπαίο και Παγκόσμιο Πολίτη, με τόσο μεγάλες πολιτισμικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και λοιπές διαφορές, ειδικά σε σχέση με τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες.

Είναι τώρα επί πλέον αυτονόητο πως η νομισματική ένωση έχει κατασκευαστεί σαν μία ερμητικά κλειστή φυλακή, την οποία δεν μπορεί να εγκαταλείψει μονομερώς καμία χώρα χωρίς να καταστραφεί η οικονομία της – πόσο μάλλον όταν είναι υπερχρεωμένη όπως η Ελλάδα, με υποθηκευμένο το σύνολο σχεδόν των περιουσιακών της στοιχείων, καθώς επίσης με κλειστή την πόρτα μετατροπής των χρεών της σε δραχμές, λόγω του PSI.
Επομένως το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, έτσι όπως είναι – φυσικά δεν το θέλει κανένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, εκτός από την πρωσική κυβέρνηση. Το θέμα έχει σχέση με το εάν είναι σε θέση να επιστρέψει μία χώρα στο δικό της νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της, ενώ θα έχανε τα περισσότερα από τα χρήματα που της οφείλουν οι εταίροι της (Target 2, τραπεζικά δάνεια κοκ.).
Αυτονόητο είναι εκτός αυτού το ότι, κανένας δεν επιθυμεί την παγκοσμιοποίηση, ούτε καν τη μικρογραφία της, όπως είναι η ΕΕ – εννοώντας βέβαια το 90% του πληθυσμού και ειδικά τους εργαζομένους, οι οποίοι είναι έτσι εκτεθειμένοι σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό, χωρίς οίκτο και όρια.
Επί πλέον, σε μία ένωση κρατών τα ασθενέστερα μετατρέπονται σε βορά των ισχυρότερων – όπως ακριβώς σε έναν επιχειρηματικό συνεταιρισμό, όπου αυτός που έχει τα περισσότερα χρήματα και ισχύ, επιβάλλει τη βούληση του είτε είναι δίκαιη, είτε όχι, παίρνοντας τελικά τη μερίδα του λέοντος.
Από το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας όμως φαίνονται καθαρά τα τεράστια μειονεκτήματα της μονομερούς αποχώρησης, όπως στα θέματα των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογραφεί από την Κομισιόν – καθώς επίσης τα προβλήματα της απομόνωσης από την αγορά της ΕΕ, με την οποία είναι πια άρρηκτα συνδεδεμένη η οικονομία της, εξαρτώμενη σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έχουμε δε την άποψη πως όσο πιο πολύ θα καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις, τόσο χειρότερα – όπως στην περίπτωση της Ελλάδας το 2015, όπου κάηκαν εντελώς όλα της τα διαπραγματευτικά χαρτιά, ειδικά όσον αφορά τη διαγραφή μέρους του χρέους (άρθρο).
Χωρίς να επεκταθούμε σε άλλες λεπτομέρειες, η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η Παγκοσμιοποίηση, αποτελούν μεγάλα και σύνθετα προβλήματα για τους λαούς – ενώ ούτε καν οι Η.Π.Α. είναι σε θέση να ακολουθήσουν το δικό τους εθνικό δρόμο, όπως υποσχέθηκε στους εκλογείς του ο κ. Trump. Τόσο η πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης πάντως, όσο και η δεύτερη τελείωσαν με μεγάλους πολέμους – χωρίς τους οποίους δεν υπήρχε τρόπος αποδέσμευσης των κρατών.
Εν τούτοις, είναι άλλο πράγμα να διαπιστώνει κανείς το (όποιο) πρόβλημα και άλλο να προτείνει υπεύθυνα τη σωστή λύση – θεωρώντας πως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η οποία είναι μακράν το μεγαλύτερο πρόβλημα, μόνο η επιστροφή όλων των κρατών μαζί στην προ ευρώ εποχή (ανάλυση) θα ήταν βιώσιμη, με την ταυτόχρονη «αναδιάρθρωση» των χρεών των υπερχρεωμένων χωρών. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι, όσο πιο πολύ καθυστερεί η διαδικασία, τόσο περισσότερο θα κοστίσει – όπου μπορεί μεν η Γερμανία να αισθάνεται πιο ασφαλής, αλλά ίσως πληρώσει αυτή τον τελικό λογαριασμό.
Ολοκληρώνοντας, είμαστε βέβαιοι πως η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η παγκοσμιοποίηση θα μας απασχολούν για πάρα πολλά χρόνια ακόμη, ευχόμενοι να αποτελούν οι πόλεμοι παρελθόν – ενώ μπορεί μεν να αναλύει κανείς σωστά τα προβλήματα και να προβαίνει σε ορθολογικές, απόλυτα τεκμηριωμένες διαπιστώσεις, αλλά οι υπεύθυνες προτάσεις όσον αφορά τις ρεαλιστικές λύσεις είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η συζήτηση για τις γερμανικές αποζημιώσεις, με αφορμή και την κρίση βρίσκεται μονίμως στην ελληνική επικαιρότητα. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν είναι η μοναδική χώρα που επλήγει από τη ναζιστική «μπότα» κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό ακριβώς φρόντισε να υπενθυμίσει ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, της πρώτης χώρας που εισέβαλαν τα στρατεύματα του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Βιτόλντ Βαστσικόφσκι δήλωσε ότι η Γερμανία θα πρέπει να καταβάλει στη χώρα του ως αποζημίωση πάνω από ένα τρισ. δολάρια.

Μιλώντας σε πολωνικό ραδιόφωνο, ο κ. Βαστσικόφσκι ανέφερε πως θα πρέπει να γίνουν πολύ σοβαρές συζητήσεις με τη Γερμανία, καθώς οι σχέσεις των δύο χωρών επισκιάστηκαν από την εισβολή του 1939 και μετά τη λήξη του πολέμου έμειναν πολλά θέματα άλυτα. Εκτίμησε, δε, πως οι απώλειες υπερβαίνουν το ένα τρισ. δολάρια.

Ο δε υπουργός Άμυνας της Πολωνίας, Άντονι Ματσιέρεβιτς, κατηγόρησε ευθέως τους Ευρωπαίους ότι επιχείρησαν να σβήσουν από την ιστορία και τη μνήμη τα δεινά που υπέστησαν οι Πολωνοί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η κυβέρνηση της Πολωνίας απέρριψε το δημοψήφισμα του 1953, της τότε κομμουνιστικής κυβέρνησης, η οποία φέρεται να είχε παραιτηθεί οποιασδήποτε αποζημίωσης από τη Γερμανία.

Η Πολωνία είχε υποστεί τεράστιες ζημιές από τη γερμανική κατοχή. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου, πάνω από 6 εκατ. Πολωνοί πολίτες έχασαν τη ζωή τους, μεταξύ τους και τουλάχιστον 3 εκατ. εβραϊκής καταγωγής.

Ο υπουργός Εξωτερικών Βιτόλντ Βαστσικόφσκι, απέφυγε να απαντήσει στο πότε η κυβέρνηση θα κάνει γνωστές επισήμως τις θέσεις της για τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Σε πρόσφατη ανεξάρτητη δημοσκόπηση, πάντως, το 51% των Πολωνών φέρονται αρνητικοί στη διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τη Γερμανία, ενώ μόλις το 24% επιθυμεί το άνοιγμα μίας υπόθεσης, που ενδέχεται να επιφέρει αντιδράσεις.

Πηγή GreekAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τι αλλάζει και τι όχι μετά τις γερμανικές εκλογές. Η νομισματική ένωση, η γαλλογερμανική συνεργασία και γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να προσδοκά ουσιαστική ελάφρυνση χρέους. Πώς μετατρέπεται ο ESM σε de facto δημοσιονομική αρχή

Του Wolfgang Münchau
Financial Times


Εστραγκόν: «Πάμε».
Βλαντιμίρ: «Δεν μπορούμε».
Εστραγκόν: «Γιατί όχι;»
Βλαντιμίρ: «Περιμένουμε τις γερμανικές εκλογές».

Οι γερμανικές εκλογές είναι ο Γκοντό του 2017. Μετά βίας έχει υπάρξει ένα πολιτικό debate στην Ευρώπη φέτος χωρίς να καταλήξει με κάποια ψευδαισθητική αναφορά στις κάλπες της 24ης Σεπτεμβρίου. Όταν τελειώσουν οι εκλογές, όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή, τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν καλύτερα. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα είναι στην κυβέρνηση. Είναι και τα δύο υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μαζί έχουν το 80% των εδρών στην Bundestag. Έχουν αρκετά μεγάλη πλειοψηφία ώστε να αλλάξουν το Σύνταγμα. Όποια δημοσκόπηση κι αν ψηφίσετε, το κοινό τους ποσοστό στη συνολική ψήφο πρόκειται να υποχωρήσει δραματικά.

Μια πιθανή έκβαση είναι ο τρέχον μεγάλος συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών να επιστρέψει στην εξουσία με μειωμένη πλειοψηφία. Διαφορετικά, το μπλοκ CDU/CSU της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ μπορεί να σχηματίσει συνασπισμό με το φιλελεύθερο FDP (Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα) ή με το FDP και τους Πρασίνους.

Το FDP θέλει να μειώσει την ικανότητα δανεισμού του ESM, της ομπρέλας διάσωσης της ευρωζώνης, και να τον εξαλείψει με σταδιακό τρόπο μακροπρόθεσμα. Και θέλει την Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη. Τι ακριβώς, αναρωτιέμαι, θα γίνει ευκολότερα;

Η αλήθεια για τις γερμανικές εκλογές είναι ότι δεν θα αλλάξουν και πολλά. Η Ελλάδα δεν θα λάβει ελάφρυνση χρέους, διότι το γερμανικό πολιτικό σύστημα ως σύνολο απορρίπτει μεταφορές κάθε είδους. Επιπλέον, η νομική ερμηνεία του ευρωπαϊκού δικαίου από τους Γερμανούς, είναι πως η ελάφρυνση χρέους είναι παράνομη. Δεν υπάρχει καμία έκβαση εκλογών που μπορούμε να σκεφτούμε, που θα μπορούσε να αμβλύνει την τρέχουσα θέση, αλλά υπάρχουν μία ή δύο που θα μπορούσαν να την σκληρύνουν.

Το ίδιο ισχύει και για την αναμόρφωση της ευρωζώνης. Όταν ο Εμανουέλ Μακρόν εκλέχθηκε πρόεδρος της Γαλλίας το Μάιο, υποσχέθηκε να προωθήσει την ατζέντα του για την ευρωζώνη -μετά τις γερμανικές εκλογές. Καταλαβαίνω γιατί θέλει να εστιάσει πρώτα στην εγχώρια πολιτική, όπως για παράδειγμα με τις μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά την περασμένη εβδομάδα, αλλά οι γερμανικές εκλογές είναι, για άλλη μια φορά, εντελώς άσχετες.

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ πως οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρονται για μεταρρυθμίσεις, αλλά το τι είδους μεταρρυθμίσεων επιθυμούν: πιο αυστηρούς δημοσιονομικούς στόχους, πιο αυστηρή εφαρμογή, λιγότερες εξαιρέσεις, ποινές σε περίπτωση μη συμμόρφωσης και εξωτερική παρέμβαση στις πολιτικές των χωρών που δεν ακολουθούν τους στόχους. Το Βερολίνο θέλει να ενισχύσει τους κανόνες της ΕΕ κατά των διασώσεων μέσω ενός μηχανισμού αναδιάρθρωσης του κυβερνητικού χρέους. Αυτό θα επιβάρυνε τους κατόχους κυβερνητικών ομολόγων, πολλοί από τους οποίους είναι οι εγχώριες τράπεζες και ασφαλιστές των κρατών μελών της ευρωζώνης.

Η κ. Μέρκελ έχει εκφράσει στήριξη στην ιδέα ενός Ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών. Με αυτό, εννοεί έναν full time πρόεδρο του Eurogroup των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, αντί του part time που έχουμε τώρα. Δεν είναι τόσο τρομερό όσο ακούγεται.

Ο πρόεδρος Μακρόν δεν έχει πει ακόμη τι ακριβώς θέλει. Οι σύμβουλοί του έχουν αποσύρει την προηγούμενη στήριξή τους σε ένα κοινό εργαλείο χρέους της ευρωζώνης. Αυτό είναι κρίσιμο θέμα, όχι επειδή η ευρωζώνη θα επιβαρυνθεί με περισσότερο χρέος, αλλά γιατί μια εύρωστη νομισματική ένωση θα χρειαστεί κάποια στιγμή ένα κοινό ασφαλές περιουσιακό στοιχείο για να λειτουργήσει.

Τα ομόλογα της γερμανικής κυβέρνησης συνιστούν ανεπαρκές υποκατάστατο. Δεν είναι ούτε κοινό εργαλείο, ούτε επαρκώς διαθέσιμο. Μετά τις αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν έχουν μείνει αρκετά. Και το απόθεμά τους θα μειωθεί κι άλλο, καθώς η Γερμανία συνεχίζει επίμονα να καταγράφει δημοσιονομικά πλεονάσματα.

Αν εξαιρέσουμε το κοινό εργαλείο χρέος από τη συζήτηση, μένει μια υπερδραστήρια άσκηση δημοσίων σχέσεων που αποκρύπτει την έλλειψη μιας αυθεντικής οικονομικής ένωσης. Δεν θα εκπλαγώ αν η Γαλλία και η Γερμανία εκτρέψουν κάποιες από τις εγχώριες δαπάνες τους σε ένα κοινό επενδυτικό ταμείο και το ονομάσουν προϋπολογισμό της ευρωζώνης. Ανυπομονώ.

Το Eurogroup και ο αναβαθμισμένος πρόεδρός του θα είναι επικεφαλής. Ο «μη εκλεγμένος» ESM θα μετατραπεί σε νομισματικό fund που θα επιβάλει όρους για τυχόν οικονομική αρωγή. Δεν θα δίνει λόγο στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, γιατί είναι ένας διακυβερνητικός θεσμός εκτός των αρμοδιοτήτων των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Ακόμη και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θέλει ο ESM να απελευθερώσει βοήθεια, αλλά να είστε επιφυλακτικοί απέναντι σε έναν υπουργό Οικονομικών που φέρνει δώρα: ο ESM θα γίνει η de facto δημοσιονομική αρχή για οποιαδήποτε χώρα πάρει τα χρήματα.

Ίσως ο κ. Μακρόν μπορεί να αμβλύνει κάποια αιχμηρά σημεία όλου αυτού. Εκτίμησή μου είναι πως ο κύριος σκοπός της ατζέντας του για την ευρωζώνη δεν είναι να επιδιορθώσει μια μη βέλτιστη νομισματική ένωση, αλλά να ισχυροποιήσει την γαλλογερμανική συνεργασία. Η ίδια η συμφωνία θα είναι πιο σημαντική από το περιεχόμενο. Αναμένω πως θα λάβει τη συμφωνία του -αλλά βάσει της γερμανικής ατζέντας.

Ή, όπως είπε και ο Εστραγκόν: «Τίποτα δε γίνεται. Κανείς δεν έρχεται, κανείς δε φεύγει».

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tου Josef Janning

Εάν η Ίριδα -η ελληνικά θεά της σύγκρουσης- συμβολίζει το εκλογικό κλίμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις ΗΠΑ και στη Γαλλία αυτές τις ημέρες, η Αρμονία -η ανταγωνίστριά της στην ελληνική μυθολογία- πρέπει να παρακολουθεί το Βερολίνο. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου, "η καυτή περίοδος” της εκστρατείας θα πρέπει να είναι σε πλήρη εξέλιξη. Ωστόσο η θερμοκρασία της γερμανικής πολιτικής δεν θυμίζει τόσο τις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται στην κουζίνα, όσο τις χαμηλές ενός ψυγείου.

Βεβαίως, υπήρξαν σοβαρές αμφισβητήσεις στο παρελθόν -δείτε την Ostpolitik του Willi Brandt το 1972 ή την αντίθεση του Gerhard Schroeder στην εκστρατεία για τον πόλεμο του Ιράκ το 2002. Αλλά αυτά φαίνονται μακρινά υπό τις παρούσες συνθήκες.

Είναι σαφές ότι οι εκλογές δεν αφορούν την εξωτερική πολιτική. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και την προεκλογική τους εκστρατεία, η οποία κυριαρχήθηκε από τον Donald Trump εναντίον των εμπορικών καθεστώτων και της μετανάστευσης, οι Γερμανοί γενικά θεωρούνται μεταξύ των νικητών της παγκοσμιοποίησης. Ενώ πολλές βιομηχανικές θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, η συνολική απασχόληση είναι σε υψηλό επίπεδο, ο κλάδος των εξαγωγών είναι ισχυρός και η παράνομη μετανάστευση φαίνεται να είναι υπό έλεγχο. Η τρομοκρατία είναι ένα ζήτημα, αλλά φαίνεται σαν ένα θέμα εσωτερικής επιβολής του νόμου παρά σαν μια πρόκληση εξωτερικής πολιτικής.

Στις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 40% των ψηφοφόρων επέλεξε το μήνυμα της Marine Le Pen μιας πολιορκούμενης χώρας, που κυριαρχείται από εχθρικές δυνάμεις στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο και από τους μετανάστες από το νότο. Στη Γερμανία το Εθνικό Alternative fur Deutshland (AfD), προωθεί ένα παρόμοιο μήνυμα, αλλά δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει τόσες ψήφους -αν και πιθανώς θα ξεπεράσει το όριο του 5% για την είσοδο στη γερμανική Bundestag. Παρά τις ατελείωτες δημόσιες συζητήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, το γερμανικό εκλογικό σώμα φαίνεται ότι είναι εξαιρετικά σίγουρο και ανθεκτικό στην αναταραχή που προκαλούν τα άκρα, είτε είναι αριστερά είτε δεξιά. Η Ευρώπη δεν διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, διότι οι ψηφοφόροι δεν αντιλαμβάνονται την ΕΕ ότι απειλεί, περιορίζει ή κυριαρχεί στη Γερμανία.

Δεν είναι ότι η γερμανική πολιτική δεν αναγνωρίζει τις προκλήσεις εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει η χώρα. Η ΕΕ χρειάζεται να ενισχυθεί ενάντια στη διάβρωση προκειμένου να προστατεύσει το πιο ευαίσθητο και ευνοϊκό πολιτικό περιβάλλον που έχει βιώσει ποτέ η ενωμένη Γερμανία. Αλλά η "περισσότερη Ευρώπη” είναι δύσκολο να μεταφραστεί σε συγκεκριμένους όρους όταν οι ψηφοφόροι θα προτιμούσαν να μην δουν τέτοιες εξουσίες να συγκεντρώνονται σε επίπεδο ΕΕ ή περισσότερα κεφάλαια των Γερμανών φορολογούμενων να δαπανώνται αλλού. Πολλοί θα χαιρόντουσαν αν δινόταν περισσότερη εξουσία στις Βρυξέλλες έναντι άλλων κρατών-μελών σε νότο και ανατολή, αλλά όχι στο Βερολίνο.

Αυτό το βαθύτερο χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης στην ήπειρο προκαλεί βαθιά ανησυχία στους Γερμανούς φορείς χάραξης πολιτικής. Η Γερμανία είναι σημαντικά εκτεθειμένη στα γεγονότα στα ανατολικά και είναι ο κεντρικός παράγοντας της ευρωπαϊκής θέσης για τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Ρωσίας. Ωστόσο η γερμανική οικονομική μόχλευση στη Ρωσία έχει αποδυναμωθεί εδώ και χρόνια -και όχι μόνο εξαιτίας των ρωσικών ενεργειών εξωτερικής πολιτικής.

Όλοι οι βασικοί φορείς στη γερμανική πολιτική γνωρίζουν ότι η μεταναστευτική κρίση είναι στην καλύτερη περίπτωση σε μια ήπια κατάσταση για την ώρα, και ότι είναι πιθανό να αποδειχθεί μη επιλύσιμη μεσοπρόθεσμα. Όπως και με τα άλλα θέματα εξωτερικής πολιτικής, τα mainstream κόμματα διαφέρουν μεν αλλά συμφωνούν στην ουσία της μεταναστευτικής πολιτικής. Όλοι γνωρίζουν ότι η διαχείριση των συνόρων θα απαιτήσει συνεργασία με δύσκολους εταίρους όπως ο Erdogan της Τουρκίας, το εύθραυστο πολιτικό κατεστημένο στη Λιβύη και τις αμφισβητούμενες ηγεσίες στο Σουδάν και στην Αιθιοπία.

Στις συζητήσεις στη διάρκεια της εκστρατείας, αυτά τα ζητήματα ανακύπτουν αλλά αντιμετωπίζονται με σύνεση από την Καγκελάριο και τον διεκδικητή της, τον πρόεδρο των Σοσιαλδημοκρατών Martin Schulz. Κανένας από τους δύο δεν επιθυμεί να τρομάξει τους πολίτες ή να τροφοδοτήσει τα άκρα. Επομένως ο Schulz κατηγορεί τη Merkel για το ότι δεν ασχολείται με την πολιτική δαπανών σε επίπεδο ΕΕ, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Gabriel φαίνεται να απολαμβάνει τον πόλεμο λέξεων με τους πολιτικές ηγέτες στην Τουρκία καθώς τον κάνει να φαίνεται αυστηρός με την Άγκυρα, ενώ η Merkel είναι πιο συγκρατημένη. Ο Christian Lindner, πρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος -που πιθανότατα θα επιστρέψει στη Βουλή και θα μπορούσε ακόμη και να σχηματίσει μια κυβέρνηση με το κόμμα της Merkel εάν μπορέσουν μαζί να έχουν την αυτοδυναμία -αποτέλεσε το επίκεντρο της συζήτησης για μισή εβδομάδα, προτείνοντας η Γερμανία να μην χάσει τον ύπνο της για την Κριμαία και να παγώσει τη σύγκρουση στην Ανατολική Ουκρανία. Ο Trump και η αμερικανική πολιτική δεν αποτελούν πραγματικό ζήτημα καθώς η Merkel έχει διαφοροποιηθεί νωρίς και με αρκετή σαφήνεια: ο αντίπαλός της δεν έχει τίποτα να κερδίσει από το να ανακινήσει τα αντιαμερικανικά αισθήματα στο γερμανικό λαό.

Ενώ η συναίνεση και η συνέχεια διαμορφώνουν τον πολιτικό λόγο σε αυτή την εκστρατεία, υπάρχει μια μυρωδιά αλλαγής στον αέρα, που απηχεί κάποιες από τις εκδηλώσεις της εκστρατείας, τις συνεντεύξεις και τις ομιλίες. Αυτή η αλλαγή θα προκληθεί από την επόμενη βιομηχανική επανάσταση και την επίδρασή της στις βιομηχανίες και στην απασχόληση, στην μεταμόρφωση σε μια πολυεθνική κοινωνία, σε έναν πιθανό εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας ή ευρύτερα, στην επιστροφή της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων και των υπαρξιακών κινδύνων.

Προφανώς, οι Γερμανοί ελπίζουν σε μερικά ακόμη χρόνια χωρίς να πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτή την αλλαγή. Γιατί δεν θα μπορούσε να διαρκέσει λίγο περισσότερο αυτή η γερμανική στιγμή; Αν τελειώσει τώρα η εποχή-Merkel, θα μοιάζει σαν να αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή σε αυτό το δύσκολο μέλλον. Δεν υπάρχει κανένας στη γερμανική πολιτική που να επιθυμεί να παίξει αυτόν τον ρόλο -ούτε στο κόμμα της Merkel ούτε μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων ή των Πρασίνων, και ασφαλώς όχι στις τάξεις των Die Linke ή του AfD, τα οποία απλώς επιδιώκουν ψευδαισθήσεις ενός παρελθόντος που δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου