Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Φεβ 2017


Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»
Οι κρυφές επιδιώξεις του Βερολίνου έναντι του Τραμπ
Τι κράτος είναι η Γερμανία; 

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος


Λίγες ημέρες πριν παραδώσει την προεδρία της Γερμανίας στον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο Γιοακίμ Γκάουκ μιλώντας σε μια τελετή στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ομώνυμης συνθήκης, υπογράμμισε την ανάγκη χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

«Έχει έρθει η ώρα που η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Γερμανία, που για καιρό βρήκαν ασπίδα προστασίας κάτω από την ηγέτιδα δύναμη, πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητες και αυτόνομες».

Έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιδιαίτερη ευθύνη της ΕΕ για τη σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, που «δικαίως προϋποθέτει αύξηση των αμυντικών δαπανών».

Αναφέρθηκε επίσης στη ραγδαία άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη και υπογράμμισε ότι «σημαντικό είναι να μην παίζουν οι εθνικές κυβερνήσεις διπλό παιχνίδι, να συμφωνούν σε επίπεδο Βρυξελλών και στην συνέχεια να επικρίνουν τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο ή να τις αντιστρατεύονται»…

Πίσω από αυτή την ομιλία κρύβονται όλες οι θεμιτές και αθέμιτες επιδιώξεις της Γερμανίας, τόσο σε ότι αφορά την εθνική της χειραφέτηση, όσο και την εδραίωση της επικυριαρχίας της στην Ευρώπη.

Ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά θορυβήσει το Βερολίνο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις νομικές εκκρεμότητες του διεθνούς της καθεστώτος, μην τυχόν δηλαδή αντιμετώπιζε ρητά τη Γερμανία ως μη κυρίαρχο κράτος.

Ως γνωστόν, η Γερμανία μέχρι και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα (Verfassung), αλλά Θεμελιώδη Νόμο (Grundgesetz), ενώ παραμένουν σε ισχύ τα άρθρα 53 και 107 του ΟΗΕ που ορίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί και χαρακτηρίζεται «εχθρικό κράτος» αφού τυπικά δεν έχουν υπογραφεί συνθήκες ειρήνης.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η Γερμανία ποιεί τη νήσσα, διότι εάν αποκτήσει Σύνταγμα θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της, πράγμα που αποφεύγει.

Ο φυσιοδίφης-μελετητής διεθνών συμβάσεων Nikolaos Karatsoris σε μια από τις σχετικές αναρτήσεις του επισημαίνει ότι το άρθρο 53.2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει:

«Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη» (Σ.Σ: και η Ελλάδα).

Επισημαίνει επίσης ότι το άρθρο 107 αναφέρει πως «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή».

Η Γερμανία το 1945 όταν υπογράφτηκε ο Χάρτης του ΟΗΕ βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ.

Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973.

Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία.

Ο Νικόλαος Καρατσόρης επισημαίνει επίσης ότι ο Θεμελιώδης Νόμος της Γερμανίας που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου 1949 κατόπιν υποδείξεως των συμμαχικών δυνάμεων στο άρθρο 146 λέει:

«Αυτός ο βασικός νόμος που ισχύει μετά την ολοκλήρωση της ενοποίησης και της ελευθερίας της Γερμανίας για ολόκληρο το γερμανικό έθνος, χάνει την ισχύ του εκείνη την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα θα τεθεί σε ισχύ, το οποίο θα έχει υιοθετηθεί από το γερμανικό λαό με μια ελεύθερη απόφαση» και επισημαίνει ότι ακόμη και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το άρθρο αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς από το 1949.

Επισημαίνει επίσης, ότι το 2011 ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε σε ένα ευρωπαϊκό τραπεζικό συνέδριο στην Φραγκφούρτη είχε αναφέρει ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει καταστεί παραλογισμός στην Ευρώπη και ότι «και εμείς στην Γερμανία από τις 8 Μαΐου 1945 ουδέποτε υπήρξαμε κυρίαρχο κράτος».

Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αποφεύγει συστηματικά να λύσει ευθέως αυτά τα ζητήματα γιατί θα πρέπει να πληρώσει.

Γι΄ αυτό δεν υπογράφει με κανένα Συνθήκη Ειρήνης (ΣΣ: ούτε η Συμφωνία 2+4 για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών είναι Συνθήκη Ειρήνης) και επιδιώκει μέσα από το δίκαιο της ΕΕ και την ευκαιρία που προσφέρει ο Τραμπ να δημιουργήσει παράλληλο δίκαιο που θα υπερβεί de facto και χωρίς κόστος το καθεστώς του «εχθρικού κράτους» που τυπικά εξακολουθεί να είναι με βάση το άρθρο 53 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Για τον ίδιο λόγο επιδίωκε μανιωδώς να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι έτσι έμμεσα θα τερματιζόταν η ισχύ των παραπάνω άρθρων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ χωρίς οικονομικές συνέπειες…

Πηγή "Μάκης Ανδρονόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η Γερμανία και το ΔΝΤ πλησιάζουν σε συμφωνία για το ελληνικό πρόγραμμα στήριξης» αναφέρει σε ανάλυσή της η Stratfor, αναφορικά με το ελληνικό σχέδιο διάσωσης. Όπως εξηγεί, η προθυμία της Lagarde να μετατεθεί η συζήτηση για το ελληνικό χρέος ως τον επόμενο χρόνο υποδηλώνει ότι το ΔΝΤ ενδέχεται να συμμετάσχει στο τρέχον πρόγραμμα χωρίς ένα άμεσο σχέδιο για την ελάφρυνση του χρέους.

Ωστόσο θα συνεχίσει να επιμένει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα.

Το χρονοδιάγραμμα αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας, σχολιάζει η Stratfor, καθώς το Βερολίνο δεν επιθυμεί να κάνει σημαντικές υποχωρήσεις στο θέμα του ελληνικού χρέους πριν τις γερμανικές εκλογές. Από την άλλη, η Merkel πιθανότατα επιθυμεί να αποφύγει μια κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, γεγονός που δείχνει ότι το Βερολίνο ενδιαφέρεται να καταλήξει σε μια προσωρινή συμφωνία με την Αθήνα.

Οι πρόσφατες εξελίξεις ήραν το αδιέξοδο μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών, ωστόσο υπάρχουν σημαντικά προβλήματα που παραμένουν άλυτα, αναφέρει η ίδια ανάλυση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η αλλαγή στο κλίμα των διαπραγματεύσεων, μετά το eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, επανέφερε το ελληνικό πρόγραμμα σε τροχιά, αλλά ενόψει των σκληρών μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται από την Αθήνα, θα υπάρξουν πολλές ευκαιρίες για νέες τριβές και αβεβαιότητα.

Στο μεταξύ, και η Handelsblatt αναφέρει σε άρθρο της σήμερα ότι η Καγκελάριος Merkel είναι πρόθυμη να παραχωρήσει στην Ελλάδα ελάφρυνση του χρέους, αλλά μόνο μετά την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων από την Ελλάδα.

Όπως σχολιάζει σε δημοσίευμά της η γαλλική Les Echos, η Angela Merkel και ο Jean-Claude Juncker αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για τη λιτότητα στην Ελλάδα, προκειμένου να κατευνάσουν τα πνεύματα.

Επ' αυτού, ο πρόεδρος του ινστιτούτου Ifo, Clemens Fuest, σημειώνει: «Για την Ευρώπη, το ερώτημα είναι το ακόλουθο: η Ελλάδα αποτελεί μοναδική περίπτωση ή προηγούμενο;» Το πολιτικό ζητούμενο είναι «η αποφυγή μιας μεγάλης κρίσης».

Ο ίδιος, τοποθετεί την ελληνική κρίση στο ευρύτερο μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό τοπίο, εξηγώντας πως αν εκλεγεί η Marine Le Pen στη Γαλλία «θα έχουμε αμέσως φυγή κεφαλαίων από τη νότια Ευρώπη προς τη Γερμανία, γι’ αυτό θα πρέπει να αντιδράσουμε γρήγορα και να εισαγάγουμε έλεγχο ροής κεφαλαίων. Θα πρέπει να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι αγορές τη Δευτέρα μετά τις εκλογές. Εάν αντιδράσουν έντονα, θα πρέπει να δράσουμε κι εμείς».

Αναφορά στην Ελλάδα κάνει και ο Economist, σε δημοσίευμά του για τις γερμανικές εκλογές. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το γερμανικό think tank, Marshall Fund, εκτιμά πως η A. Merkel πιθανώς θα αρχίσει την προεκλογική της εκστρατεία περιμένοντας τον κ. Schulz να κάνει λάθη, όσο όμως η εκστρατεία προχωρά, θα πρέπει να απευθυνθεί στη συντηρητική βάση του κόμματός της. Εάν το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας επιστρέψει στα πρωτοσέλιδα, το CDU θα πάρει σκληρή θέση, ενώ ο κ. Schulz ενδεχομένως να δώσει έμφαση στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική κυβέρνηση παραδέχθηκε σήμερα ότι οι 32 από τους 50 Αφγανούς που επρόκειτο να απελάσει αυτήν την εβδομάδα αεροπορικώς κατάφεραν να ξεφύγουν από τις αρχές και μόλις 18 άνθρωποι εστάλησαν πίσω στην Καμπούλ.

Στην πτήση που ναύλωσαν οι αρχές για την μεταφορά τον απελαθέντων «ήταν προγραμματισμένο να επιβιβαστούν 50 υπήκοοι Αφγανιστάν κι επιβιβάστηκαν λιγότεροι σε σχέση με όσους είχε προβλεφθεί. Στην πραγματικότητα, 18 Αφγανοί πολίτες ταξίδεψαν με την πτήση αυτή» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εσωτερικών Tobias Platte Πλάτε σε μια συνέντευξη που παραχώρησε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η γερμανική δικαιοσύνη ανέστειλε με απόφασή της τη διαταγή για τον επαναπατρισμό τριών Αφγανών, ωστόσο οι υπόλοιποι που επρόκειτο να απελαθούν εξαφανίστηκαν, κατέφυγαν σε ναούς για να ξεφύγουν από τις γερμανικές αρχές ή παρουσίασαν την τελευταία στιγμή κάποιο πρόβλημα με την υγεία τους.

Από την πλευρά της η γερμανική Bild περιέγραψε την κατάσταση ως «καταστροφή», καθώς η «πλειονότητα» των 32 Αφγανών κατάφερε να αποδράσει από τις αστυνομικές αρχές και πέντε εξ αυτών βρήκαν καταφύγιο σε εκκλησίες.

Με σκωπτική διάθεση προς τις γερμανικές αρχές, η εφημερίδα γράφει επίσης ότι οι 18 Αφγανοί που απελάθηκαν τη νύχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη, περιστοιχίζονταν από 68 αστυνομικούς, δύο γιατρούς και έναν διερμηνέα, ήτοι μια ομάδα 71 προσώπων το κόστος της οποίας υπολογίζεται σε 100.000 ευρώ.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας με το Αφγανιστάν που συνάφθηκε στα τέλη του 2016, το Βερολίνο ανέλαβε την οργάνωση πτήσεων τσάρτερ για την απέλαση αιτούντων άσυλο, η αίτηση των οποίων δεν πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις.

Τρεις πτήσεις οργανώθηκαν από το Δεκέμβριο, 34 Αφγανοί επιβιβάστηκαν στην πρώτη πτήση, 25 στη δεύτερη και 18 στην τρίτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανίδα καγκελάριος θα δεχθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους εφόσον η Αθήνα νομοθετήσει τα πρόσθετα μέτρα, γράφει η Handelsblatt, επικαλούμενη πληροφορίες από τη συνάντηση Μέρκελ - Λαγκάρντ.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση για το περιεχόμενο των χθεσινοβραδινών διαβουλεύσεων της Άγκελα Μέρκελ με την Κριστίν Λαγκάρντ στην καγκελαρία, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε το ελληνικό ζήτημα, η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η γερμανίδα καγκελάριος έδειξε στη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί τις ζητούμενες από το Ταμείο ελαφρύνσεις στο ελληνικό χρέος. Όπως σημειώνει το σχετικό ρεπορτάζ, «ουσιαστικά οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης είχαν ήδη συμφωνήσει τον περασμένο Μάιο ότι μετά το τέλος του προγράμματος βοήθειας το καλοκαίρι του 2018 θα προβούν σε νέα ελάφρυνση (σ.σ. των όρων) των δανείων βοήθειας εφόσον είναι απαραίτητο». Αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει, υπογραμμίζει η εφημερίδα, για να προσθέσει ότι «ωστόσο η καγκελάριος φαίνεται πρόθυμη να εκπληρώσει μια επιθυμία του ΔΝΤ: Τα πιθανά μέτρα για το χρέος πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν κιόλας σύντομα, ακόμη κι αν εφαρμοστούν μόλις το καλοκαίρι του 2018 και ως εκ τούτου μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές».

Συμφωνία Μέρκελ - Λαγκάρντ για πίεση στον Τσίπρα

Σύμφωνα με την Handelsblatt η Μέρκελ και η Λαγκάρντ καθόρισαν και τη σειρά των επικείμενων βημάτων. Αυτή προβλέπει ότι «πρώτα πρέπει η Ελλάδα να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση στην Αθήνα σε καμία περίπτωση δεν έχει εκπληρώσει όλους τους υπεσχημένους όρους. Και θα πρέπει επιπρόσθετα να ψηφίσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα τεθούν σε ισχύ το 2019 και 2020». Όπως επισημαίνει το άρθρο, το εύρος των μεταρρυθμίσεων -για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τους φόρους και τις συντάξεις- παραμένει ακόμη επίμαχο μεταξύ των δανειστών και της Ελλάδας. Τη Δευτέρα η τρόικα πρόκειται να επιστρέψει στην Αθήνα και να διαπραγματευθεί τις λεπτομέρειες, σημειώνεται.

«Τώρα θα πρέπει να ενταθεί η πίεση στον Αλέξη Τσίπρα ώστε να εκπληρώσει όλους τους όρους. Σε αυτό συμφώνησαν η Μέρκελ και η Λαγκάρντ». Μόνο όταν η Αθήνα έχει τελειώσει με τις μεταρρυθμίσεις και έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα συγκεκριμενοποιηθούν οι χειρισμοί που αφορούν το χρέος, γράφει η εφημερίδα του Ντύσελντορφ, αναφέροντας ότι η καγκελάριος και η επικεφαλής του ΔΝΤ φέρονται να έχουν συζητήσει ήδη πιθανά μέτρα για το χρέος. Σύμφωνα με πληροφορίες της Handelsblatt, η γερμανική κυβέρνηση «μπορεί να φανταστεί μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων σε έναν ορισμένο βαθμό. Επιφυλάξεις υπάρχουν σε ό,τι αφορά τη μείωση των επιτοκίων. Κατά την άποψη του Βερολίνου δεν είναι δυνατό να περιοριστεί το ύψος των επιτοκίων. Διότι αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε ένα είδος μεταφοράς κεφαλαίων των κρατών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα».

Bild κατά Ελλάδας: Δεν θα τα καταφέρουν ποτέ;

Νέα επίθεση κατά της Ελλάδας εξαπολύει η Bild και με περιπαικτικό ύφος αναρωτιέται σε άρθρο της: «Δεν θα καταφέρουν ποτέ;». Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, «περί τα 32 δις ευρώ δόθηκαν μέχρι σήμερα στην Ελλάδα από το τρίτο πακέτο βοήθειας. Σε ανταπόδοση η χώρα επρόκειτο να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις – ωστόσο μια νέα μελέτη δείχνει ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιδεικνύει αμέλεια!»

Η Bild επικαλείται στοιχεία του ερευνητικού ινστιτούτου ΙΝΕΡΠ της Αθήνας, σημειώνοντας ότι «από τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν έως το τέλος του 2016 το κοινοβούλιο δεν ψήφισε καν τα δύο τρίτα (59%). Στην πραγματικότητα μάλιστα εφαρμόστηκε μόλις περίπου το 30%. «Γίνονται ελάχιστα πράγματα και πολλά πράγματα γίνονται υπερβολικά αργά», δήλωσε σε επικριτικό τόνο στην εφημερίδα ο πρόεδρος του ΙΝΕΡΠ Παναγιώτης Καρκατσούλης, ο οποίος εκτίμησε ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καταργεί το Ελληνικό Σύνταγμα και θέτει την Ελλάδα σε κατάσταση κατοχής!
Καταλύεται η έννοια της δημοκρατίας στην Ευρώπη που λειτουργεί ως λογιστικό γραφείο...

Τη θέση ότι τα μέτρα που συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημονίου δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συμβατά με το κοινοτικό κεκτημένο, διατυπώνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, απαντώντας με επιστολή του στο αίτημα δύο μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ζητούν την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την απαντητική επιστολή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τις ευρωβουλευτίνες της Σοσιαλιστικής Ομάδας, Μαρία Χοάο Ροντρίγκιες (Πορτογαλία) και Γιούτα Στέινρουκ (Γερμανία), την οποία έχει δει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επισημαίνει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Υπενθυμίζει ότι στο Μνημόνιο για το Πρόγραμμα Στήριξης και Σταθερότητας που συμφωνήθηκε το καλοκαίρι του 2015, η Ελλάδα όντως συμφώνησε να ευθυγραμμίσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές απολύσεις και τα πλαίσια των βιομηχανικών δράσεων με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. Για να διευκολυνθεί αυτός ο στόχος, η Επιτροπή πρότεινε, και όλες οι πλευρές το δέχτηκαν, αυτές οι μεταρρυθμίσεις να βασιστούν σε μια διαδικασία ευρείας διαβούλευσης που θα περιλαμβάνει μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων και τις απόψεις διεθνών οργανισμών, εκ των οποίων ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO). Οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα, επίσης διαβουλεύθηκαν σε αυτήν τη διαδικασία. Η Ομάδα εμπειρογνωμόνων κατέθεσε την έκθεσή της το Σεπτέμβριο του 2016 και οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων των θεσμών ως προς το ποιες προτάσεις θα πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Επιπλέον, ο Ζ.Κ.Γιουνκερ στην επιστολή του υπογραμμίζει ότι κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του Μνημονίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδρασε με πλήρη συμμόρφωση με τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων των πτυχών που αφορούν τον σεβασμό στο δικαίωμα των εργοδοτών και των εργαζομένων να διαπραγματεύονται και να καταλήγουν σε συλλογικές συμφωνίες, αλλά συγχρόνως αναζήτησε ενεργά τις απόψεις των δύο πλευρών της βιομηχανίας μέσα από αφοσιωμένες διμερείς συναντήσεις.

Ωστόσο, ο Ζ.Κ. Γιούνκερ στην επιστολή του σημειώνει ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει επιβεβαιώσει πως τα Μνημόνια είναι δράσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, οι οποίες βρίσκονται εκτός της έννομης τάξης της ΕΕ. Επομένως, συμπληρώνει, ο Ζ.Κ.Γιούνκερ, όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει στα ελληνικά μέτρα.

Προφανώς, καταλήγει στην επιστολή του ο Ζ.Κ.Γιούνκερ, η Επιτροπή γνωρίζει πολύ καλά το καθήκον της και είναι δεσμευμένη με τις κοινές αξίες και αρχές που ενσωματώνονται στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες και στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ειδικότερα. «Στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε ότι ως μέρος των προτάσεων της ελληνικής κυβέρνησης για τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις θα αναδυθούν ως ένα ισχυρό και αποτελεσματικό εργαλείο που θα βοηθήσει την Ελλάδα να προωθήσει έξυπνα τη βιώσιμη ανάπτυξη, τις ποιοτικές θέσεις απασχόλησης, την κοινή ευημερία και την κοινωνική συνοχή».

Στην επιστολή τους με ημερομηνία 1η Δεκεμβρίου 2016, προς τον πρόεδρο της Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τον πρόεδρο του Eurogroup, Γερουν Ντάισελμπλουμ και τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, οι ευρωβουλευτίνες Μαρία Χοάο Ροντρίγκιες και Γιούτα Στέινρουκ εκφράζουν την πεποίθηση ότι το υπάρχον σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων στην Ελλάδα δεν είναι συμβατό με το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ , ούτε με τις βασικές συμβάσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO).

«Κατά την άποψή μας, είναι σημαντικό να επανέλθει η αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ούτως ώστε οι Έλληνες εργαζόμενοι να μπορούν να έχουν αξιοπρεπείς μισθούς για να ζήσουν», αναφέρουν χαρακτηριστικά στην επιστολή τους οι δύο ευρωβουλευτίνες των Σοσιαλιστών και προσθέτουν: «Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις είναι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα στην ΕΕ, με βάση το Άρθρο 28 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι υποχρεωμένοι να το σεβαστούν».

Στη συνέχεια, οι ευρωβουλευτίνες Μαρία Χοάο Ροντρίγκιες και Γιούτα Στέινρουκ επισημαίνουν στην επιστολή τους ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπενθύμισε πρόσφατα πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι υποχρεωμένη, βάσει της Συνθήκης του ESM, να διασφαλίσει ότι το Μνημόνιο στο οποίο θα καταλήξει ο ESM θα είναι συμβατό με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και πως η Επιτροπή διατηρεί στο πλαίσιο της Συνθήκης του ESM το ρόλο της ως θεματοφύλακας των Συνθηκών, βάσει του Άρθρου 17(1) της Συνθήκης της ΕΕ.

«Στηρίζουμε σθεναρά την έκκληση της Ελλάδας για αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στο πλαίσιο της εν εξελίξει αξιολόγησης του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής», τονίζουν προς τους τρεις προέδρους οι δύο ευρωβουλευτίνες της Σοσιαλιστικής Ομάδας και ζητούν οι θεσμοί να επικεντρωθούν μόνο «σε μεταρρυθμίσεις που θα προωθήσουν έξυπνα τη βιώσιμη ανάπτυξη, την ποιότητα των θέσεων εργασίας, την κοινή ευημερία και την κοινωνική συνοχή» στην Ελλάδα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν, που προηγείται στις δημοσκοπήσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, επέμεινε σήμερα ότι "είναι καιρός να τελειώνουμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση", σε μια συνέντευξη που παραχώρησε για να παρουσιάσει την εξωτερική πολιτική της.

"Και στην Ευρώπη επίσης, είναι καιρός να τελειώνουμε με μια ΕΕ με την πρόκληση της συγχώνευσης που καταστρέφει την Ευρώπη των εθνών", είπε.

Η πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου απευθυνόταν σε πολλούς δημοσιογράφους και τους εκπροσώπους 42 χωρών. Μεταξύ αυτών ήταν οι πρεσβευτές της Ταϊβάν, της Καμπότζης, της Κούβας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αλβανίας και του Βιετνάμ, καθώς και διπλωμάτες από την Κίνα και τις ΗΠΑ, όπως ανέφερε το κόμμα της.

"Πρέπει να τελειώνουμε μ' αυτό το γραφειοκρατικό τέρας", συνέχισε η Λεπέν, η οποία έχει χαρακτηρίσει "ολοκληρωτική" την ΕΕ.

"Η Ένωση μειώνει τη Γαλλία, την χωρίζει από τον κόσμο (...) Χαίρομαι για την αναγέννηση των ευρωπαϊκών λαών κατά της Ένωσης και υπέρ της Ευρώπης" ως ηπείρου, είπε, αναφερόμενη κυρίως στη Βρετανία που αποφάσισε την αποχώρησή της από την ΕΕ το περασμένο καλοκαίρι.

"Θα οικοδομήσουμε μια άλλη Ευρώπη", υποσχέθηκε επίσης η Λεπέν.

Στην αρχή της συνέντευξης Τύπου η ηγέτιδα της ακροδεξιάς είπε ότι "θέλει να βλέπει τον κόσμο και τη Γαλλία έτσι όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι" ενώ χαιρέτισε "τον ρεαλισμό και τη βούληση για αλλαγή" του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Μιλώντας για τη Ρωσία, είπε ότι είναι "αποφασιστικός παράγοντας για την ισορροπία δυνάμεων που μπορεί να περιορίσει την παγκοσμιοποίηση".

Επαναλαμβάνοντας την πρόθεσή της να προστατεύσει πάνω απ' όλα τα "εθνικά συμφέροντα", κατήγγειλε την πρωτοκαθεδρία των διεθνών οργανισμών, τις "απειλές" των μεγάλων μεταναστευτικών ροών, τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και τη συνθήκη ελευθέρου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Καναδά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Φεβ 2017


Ριζική (και ιστορικού χαρακτήρα) ανατροπή βασικών δομών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλους «αδύναμους» εταίρους, προγραμματίζει το Βερολίνο, με αφετηρία την πανηγυρική Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου και με άγνωστο χρόνο και τρόπο ολοκλήρωσης.

Οι σχεδιαζόμενες ανατροπές οδηγούν, αργά ή γρήγορα, σε μια Ευρώπη «διαφορετικών ταχυτήτων» (όχι μόνο «δύο ταχυτήτων», όπως εκφραζόταν η ανησυχία παλαιότερα) στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και του κοινού νομίσματος.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, η προ μηνών -αρχική- πρόθεση της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και του υπουργού Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ήταν να δώσουν στη σύνοδο για τα 60 χρόνια από την υπογραφή των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε. συμβολικό χαρακτήρα επιστροφής στις ρίζες της, με επίκεντρο το κοινωνικό πρόσωπο της Ενωσης. Η Διακήρυξη της Ρώμης θα έδινε έμφαση στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών και στη δρομολόγηση αλλαγών σε τομείς της οικονομικής, της κοινωνικής ή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να μη μονοπωλείται η εικόνα της Ε.Ε. από τους στατιστικούς δείκτες.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταναστευτική - προσφυγική κρίση, τα εντεινόμενα προβλήματα της ευρωζώνης, το επικείμενο «σκληρό» Brexit και τη νέα υπερατλαντική σχέση επί προεδρίας Τραμπ, η γερμανική ηγεσία επιλέγει πλέον μια οδό ταχύτερων αλλαγών. Οπως έχουν ήδη ενημερωθεί η Αθήνα και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το Βερολίνο πιστεύει πως η Σύνοδος της Ρώμης θα πρέπει να καταλήξει σε περισσότερα και σαφέστερα συμπεράσματα για τους μελλοντικούς στόχους της Ενωσης και, ενδεχομένως, για τις μεθόδους επίτευξής τους.

Κατά τις ίδιες διπλωματικές πηγές, η (σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα) δήλωση της καγκελαρίου Μέρκελ στην πρόσφατη Σύνοδο της Μάλτας υπέρ μιας Ε.Ε. «διαφορετικών ταχυτήτων, στην οποία δεν θα συμμετέχουν όλοι, κάθε φορά, σε όλα τα βήματα της ενοποίησης» και το (υποβαθμισμένο στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης) σχόλιό της, το περασμένο Σάββατο, ότι «τη στιγμή αυτή έχουμε, φυσικά, πρόβλημα με την αξία του ευρώ» αποτελούν τις πρώτες μόνο δημόσιες εκφράσεις της συνειδητής στροφής του Βερολίνου.

Η αλλαγή στρατηγικής και τακτικής, την οποία συμμερίζονται το σοσιαλδημοκρατικό SPD και ο υποψήφιος καγκελάριος Μ. Σουλτς, επιτρέπεται, σύμφωνα με τη γερμανική ερμηνεία, από τις συνθήκες της Ε.Ε., οπότε δεν θα χρειαστεί επίσημη διαδικασία αναθεώρησης, ενώ το Βερολίνο έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Βελγίου, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου. Παρόμοια, επί της αρχής, στήριξη ίσως προκύψει και από τη σύνοδο που συγκαλεί στις Βερσαλίες, στις 6 Μαρτίου, ο απερχόμενος πρόεδρος Φρ. Ολάντ με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Αν και, προς το παρόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για τη «νέα» Ε.Ε. και οι οικονομικές δομές θα μεταλλαχθούν μάλλον σε μεταγενέστερο στάδιο, είναι φυσικό τα πρώτα ερωτήματα να αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, στη σκιά των νέων ανησυχιών περί Grexit.

Το γερμανικό σχέδιο, υπό τα σημερινά δεδομένα, δεν προκρίνει έξοδο της Ελλάδας ή άλλου μέλους από την ευρωζώνη, αλλά ξεκάθαρα υπονοεί τη συμμετοχή σε κατώτερη βαθμίδα (άγνωστο αν και με άλλη αξία του ευρώ) όσο καιρό υπάρχουν προβλήματα που δεν επιτρέπουν τη συμπόρευση με τις ισχυρότερες χώρες.

Εξίσου σημαντικά είναι τα ερωτήματα για τις αλλαγές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του Μεταναστευτικού, της ισλαμικής τρομοκρατίας και των ένοπλων κρίσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Ως απώτατο ανατολικό σύνορο της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να έχει πρωτεύοντα λόγο στους νέους σχεδιασμούς, αν φυσικά δεν συμπεριλαμβάνουν επικίνδυνες αλλαγές στα Βαλκάνια.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε σήμερα ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο με σκοπό να επιταχύνει τις απελάσεις χιλιάδων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, μετά την επίθεση στο Βερολίνο τον περασμένο Δεκέμβριο την οποία πραγματοποίησε ένας τυνήσιος μετανάστης.

Τα μέτρα, που θα πρέπει να εγκριθούν από το κοινοβούλιο, είχαν συμφωνηθεί επί της αρχής πριν από δύο εβδομάδες από τα περιφερειακά κρατίδια της χώρας, τα οποία έχουν την ευθύνη για τις απελάσεις, και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Το κείμενο προβλέπει την επιτάχυνση και διευκόλυνση των επαναπροωθήσεων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, όπως ο δράστης της τζιχαντιστικής επίθεσης με φορτηγό το Δεκέμβριο στο Βερολίνο (12 θάνατοι), ο Τυνήσιος Άνις Άμρι.

Ο 24χρονος άνδρας, η αίτηση του οποίου είχε απορριφθεί, δεν μπορούσε να απελαθεί, σύμφωνα με το Βερολίνο, λόγω έλλειψης συνεργασίας των τυνησιακών αρχών.

"Εκείνοι που θα δουν την αίτησή τους να απορρίπτεται θα πρέπει να φύγουν από τη χώρα μας", προειδοποίησε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ.

"Φέτος, αναμένουμε έναν σημαντικό αριθμό αρνητικών αποφάσεων, αυτός είναι ο λόγος που εφαρμόζουμε αυτά τα μέτρα για τις απελάσεις", είπε.

Πιο συγκεκριμένα, η Γερμανία θέλει να αυξήσει από τέσσερις σε δέκα ημέρες τη διάρκεια κράτησης μεταναστών που η αίτησή τους έχει απορριφθεί από την αστυνομία επειδή θεωρούνται δυνητικά επικίνδυνοι, εν αναμονή της επαναπροώθησής τους.

Οι αιτούντες άσυλο που λένε ψέματα για την ταυτότητά τους ή παραβιάζουν τον νόμο διατρέχουν τον κίνδυνο να τους επιβληθούν πιο αυστηρές ποινές, όπως η υποχρέωση να φέρουν βραχιόλι ηλεκτρονικής επιτήρησης.

Ένα άλλο σημείο που προκαλεί μεγάλη πολεμική είναι η δυνατότητα που παρέχεται στις αρχές να έχουν πρόσβαση σε δεδομένα που περιέχονται σε κινητά τηλέφωνα των αιτούντων άσυλο σε περίπτωση αμφιβολιών για την ταυτότητά τους.

Αν ένας μετανάστης τηλεφωνεί "90 φορές στο Σουδάν και διατείνεται ότι είναι από την Ερυθραία, είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται για Σουδανό", εκτίμησε ο ντε Μεζιέρ.

"Τα κινητά τηλέφωνα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανήκουν σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο πεδίο της ιδιωτικής σφαίρας", ανέφερε το αντιπολιτευόμενο κόμμα Die Linke (Η Αριστερά).

Ένα άλλο αμφιλεγόμενο σημείο αφορά τις όλο και περισσότερες απελάσεις Αφγανών, της δεύτερης πιο σημαντικής ομάδας αιτούντων ασύλου στη Γερμανία μετά τους Σύρους.

Η κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει από τον Δεκέμβριο δύο μεταφορές με πτήσεις τσάρτερ προς την Καμπούλ, συνολικά περίπου 60 ανθρώπων. Μια τρίτη πτήση, που θα μεταφέρει περίπου πενήντα Αφγανούς, αναμένεται να αναχωρήσει απόψε από το Μόναχο (νότια Γερμανία).

Πέντε από τα 16 περιφερειακά κρατίδια αποφάσισαν να αναστείλουν τις επαναπροωθήσεις, με το επιχείρημα ότι ο κίνδυνος επιμένει στη χώρα. Πολλές διαδηλώσεις έχουν πραγματοποιηθεί στη Γερμανία.

"Η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει σαφώς επιδεινωθεί το περασμένο έτος" με μια αναζωπύρωση των εχθροπραξιών ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και στους ισλαμιστές αντάρτες, δήλωσε σήμερα ο Μάρκους Μπίκο, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας-Γερμανία.

Ο Πέτερ Αλτμάιερ, το δεξί χέρι της Μέρκελ, υπεραμύνθηκε των απελάσεων: "Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στο Αφγανιστάν που πάνε απολύτως κανονικά στο σχολείο, στη δουλειά, που διάγουν μια κανονική οικογενειακή ζωή, οπωσδήποτε όχι τόσο καλή όσο στη Γερμανία, όμως υπάρχουν πολλές περιοχές και πόλεις όπου κανείς μπορεί να ζήσει με ασφάλεια".

Το 2016, 80.000 άνθρωποι επαναπροωθήθηκαν από τη Γερμανία ή εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους τη χώρα, έναντι 50.000 το προηγούμενο έτος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πραγματικά θα καθησυχαστούν οι γείτονες της Γερμανίας αν μετατραπούμε σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη» είπε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της τα επόμενα χρόνια, όπως υποσχέθηκε στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, όμως η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει υπόψη της τη στρατιωτική ιστορία της χώρας και τους φόβους των Ευρωπαίων γειτόνων της, δήλωσε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

"Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πραγματικά θα καθησυχαστούν οι γείτονες της Γερμανίας αν μετατραπούμε σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη", είπε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Ο Γκάμπριελ κάλεσε επίσης τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τους φιλορώσους αυτονομιστές της Ουκρανίας να εφαρμόσουν την εκεχειρία, προειδοποιώντας ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να επιλυθεί η κρίση αν οι δύο πλευρές δεν τηρούν τα συμπεφωνημένα.

Την Τρίτη ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) σημείωσε ότι η κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία δεν μοιάζει να εξελίσσεται "πολύ καλά" και ότι η επαλήθευση της απομάκρυνσης των βαρέων όπλων, όπως έχει συμφωνηθεί, δεν θα γίνει πριν από σήμερα, Τετάρτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι οι χώρες της περιφέρειας θα είχαν βγει προ πολλού από την κρίση του 2008 αν μπορούσαν να προχωρήσουν σε υποτίμηση και δεν είχαν εφαρμόσει τα μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν

Σε πόσο χειρότερη κατάσταση βρίσκονται οι χώρες της ευρωπεριφέρειας λόγω της απόφασής τους να ενταχθούν στο ευρώ; Λίγο; Πολύ; Μέχρι τώρα, οι απαντήσεις ήταν αρκετά ασαφείς. Ορισμένοι οικονομολόγοι υποστήριξαν πως η τεράστια ανεργία και η κατάρρευση της παραγωγής θα συνέβαιναν ούτως ή άλλως, ή πως ήταν σε μεγάλο μέρος αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της αναποτελεσματικότητάς τους, ενώ άλλοι αποδίδουν τις ευθύνες στο δυσλειτουργικό νομισματικό σύστημα.

Τώρα όμως, σύμφωνα με την Telegraph, υπάρχει ένα ακριβές νούμερο. Και αυτό είναι 7%. Ή 17% αν δεν είχε επιβληθεί η λιτότητα.

Σύμφωνα με την Telegraph, μια νέα έκθεση έχει δομήσει μοντέλο που δείχνει πώς θα τα είχαν πάει οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια, συμπεραίνοντας πως αν κράτη όπως η Πορτογαλία και η Ιταλία είχαν τη δυνατότητα να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, τότε θα ανέκαμπταν πολύ ταχύτερα από την κρίση του 2008, σε σχέση με ότι συνέβη στην πραγματικότητα. Και αν δεν είχαν προχωρήσει στις περικοπές δημοσίων δαπανών που τους επιβλήθηκαν, θα είχαν τραβήξει ελάχιστα από αυτά που τράβηξαν.

Αν και η μελέτη αυτή βασίζεται ουσιαστικά σε ένα πείραμα, ωστόσο δείχνει το τεράστιο κόστος που είχε για πολλές οικονομίες η προσπάθεια να αναγκαστεί ολόκληρη η Ευρώπη να υιοθετήσει ένα ενιαίο νόμισμα. Γίνεται, δε, όλο και πιο εμφανές πως πρόκειται μακράν για το μεγαλύτερο αυτό-προκαλούμενο λάθος οικονομικής πολιτικής που έγινε ποτέ.

Είναι γνωστό προ πολλού πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας – την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία- έχουν δει τις οικονομίες τους να συρρικνώνονται δραματικά από το «κραχ» του 2008. Οι τρεις από αυτές τις χώρες χρειάστηκε να διασωθούν, και η Ιταλία ίσως χρειαστεί και αυτή διάσωση, αν κορυφωθεί η τραπεζική της κριση.

Η Ελλάδα παραμένει το πιο δραματικό παράδειγμα, γράφει η Telegraph, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της πλέον 25% χαμηλότερα από το επίπεδο που ήταν το 2009, ενώ ένα τρίτο των χωρών της ευρωζώνης έκλεισαν το 2014 σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήταν το 2009. Η ανεργία έχει αυξηθεί σε καταστροφικά επίπεδα και τα κρατικά χρέη βρίσκονται εκτός ελέγχου.

Πόσο όμως από αυτό οφείλεται στο ενιαίο νόμισμα και τη λιτότητα που το συνόδευσε; Και κατά πόσο προκλήθηκε από τις μακροχρόνιες διαρθρωτικές δυσκαμψίες και την ασωτία των χωρών που επηρεάστηκαν; Οι οικονομολόγοι και οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν διαδώσει διάφορα νούμερα, όμως πρόκειται περισσότερο για εικασίες. Είναι εμφανές πως οι χώρες που είπαν «όχι» στο ευρώ, όπως η Σουηδία ή η Βρετανία, βγήκαν από την ύφεση του 2008/2009 σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Όμως δεν υπάρχει «εναλλακτικό σύμπαν» στο οποίο η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία αρνήθηκαν να μπουν στο ευρώ.

Υπάρχει όμως η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένα μοντέλο γι’ αυτό.

Στην νέα έκθεσή τους, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Κρίστοφερ Χάους και Λίντα Τέσαρ, με τον Κρίστιαν Πρέμπστινγκ του Ecole Polytechnique Federale de Lausanne, δημιούργησαν ένα μοντέλο για να υπολογίσουν πώς θα τα πήγαιναν οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια.

Πρώτα εξέτασαν το πώς πήγαν στην πραγματικότητα οι οικονομίες από την ύφεση του 2008 και βρήκαν πως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία συρρικνώθηκαν συνολικά κατά 18%.

Τότε έκαναν προσομοίωση στην οποία δεν υπήρχε το ευρώ και οι χώρες αυτές μπορούσαν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους ή τα είδαν να αποδυναμώνονται από τις αγορές. Στο σύμπαν αυτό, η οικονομική παραγωγή μέχρι το 2014 θα ήταν 7% υψηλότερη από αυτήν που ήταν στην πραγματικότητα. Στην υπόλοιπη ευρωζώνη η εικόνα ήταν περίπου ουδέτερη, καθώς είχε ήδη ωφεληθεί από μια πιο αδύναμη συναλλαγματική ισοτιμία.

Στη δεύτερη προσομοίωση, οι καθηγητές «έτρεξαν» τα ίδια στοιχεία για ένα σύμπαν στο οποίο η λιτότητα που απαίτησαν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η ηγούμενη από τη Γερμανία Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν επιβλήθηκε, και οι χώρες αυτές ήταν ελεύθερες να καθορίσουν μόνες τους τη δημοσιονομική και νομισματική τους πολιτική.

Το αποτέλεσμα ήταν πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας θα είχαν συρρικνωθεί κατά μόλις 1% και όχι 18% όπως συνέβη στην πραγματικότητα. Άρα, συνολικά, η οικονομία είναι τώρα 17% χαμηλότερη στις χώρες της ευρωπεριφέρειας απ’ ότι θα ήταν χωρίς τη νομισματική ένωση και χωρίς την λιτότητα που τους επιβλήθηκε.

Επίσης, θα είχαν καταλήξει με μικρότερο συνολικό χρέος. Οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες που απαιτήθηκαν ως τίμημα για της διασώσεις, θα έπρεπε να είχαν μειώσει τα ποσοστά του χρέους στην περιοχή. Το σχέδιο ήταν το χρέος να μειωθεί κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες στις πέντε χώρες της ευρωπεριφέρειας, από το 95% κατά μέσο όρο που ήταν όταν ξεκίνησε η κρίση. Αντιθέτως, όμως, συνολικά το χρέος αυξήθηκε κατά 20 μονάδες, καθώς συρρικνώνονταν οι οικονομίες, και το γενικό ποσό του χρέους είτε παρέμεινε το ίδιο ή συνέχισε να αυξάνεται.

Μια απώλεια 17% του ΑΕΠ σε λιγότερο από μια δεκαετία είναι ένα τεράστιο τίμημα για ένα πείραμα στη νομισματική ένωση, σχολιάζει η Telegraph. Ως μέτρο σύγκρισης, κατά τη Μεγάλη Ύφεση στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930 η οικονομία μειώθηκε κατά περίπου 30%. Τα στοιχεία για τη Βρετανία είναι πιο ασαφή, καθώς η συλλογή των στοιχείων για το ΑΕΠ δεν ήταν αξιόπιστη τότε, όμως οι περισσότεροι ιστορικοί της οικονομίας υπολογίζουν πως η Βρετανία υπέστη μείωση του ΑΕΠ της κατά 8% στις αρχές του ’30.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


«To ΔΝΤ, το οποίο ήδη εδώ και εβδομάδες έλεγε ότι τα μέτρα δεν είναι ρεαλιστικά, θα συμμετάσχει…Και η γερμανική κυβέρνηση, για να του το κάνει πιο εύκολο, θα συμφωνήσει σε ορισμένες ελαφρύνσεις του χρέους και μετά το τέλος του πακέτου βοήθειας το 2018. Μετά από τα 250 δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί, θα δοθεί και η επόμενη δόση.

Παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα, γιατί θα λειτουργήσει τώρα ένα πρόγραμμα βοήθειας που δεν έχει λειτουργήσει επί εφτά ολόκληρα χρόνια. Όλο αυτό το σχέδιο δεν είναι ένα ρεαλιστικό, όπως είχε πει κάποτε ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Είναι απλώς μια προσπάθεια των συμμετεχόντων να σώσουν τους εαυτούς τους το 2018» γράφει η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt σχετικά με τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup.

Κατά την Süddeutsche Zeitung «Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει να γίνει η Ελλάδα θέμα στον προεκλογικό αγώνα . Ήδη η πρόταση του Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της Κ.Ο. του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, να γίνει στο μέλλον και μια προσπάθεια χωρίς ΔΝΤ, προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στη Χριστιανική Ένωση. Η ομοσπονδιακή βουλή έχει συμφωνήσει στο πρόγραμμα πιστώσεων για την Ελλάδα με την προϋπόθεση να συμμετάσχει και το ΔΝΤ.

Αδιευκρίνιστο παραμένει πως θα συμπεριφερθεί η νέα αμερικανική κυβέρνηση υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο προκάτοχός του, Μπάρακ Ομπάμα, είχε ταχθεί πάντοτε υπέρ της Ελλάδος, καθώς και της συμμετοχής του ΔΝΤ. Οι ΗΠΑ συμμετέχουν με το μεγαλύτερο ποσοστό στο Ταμείο. Παραμένει ανοιχτό πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ στη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Αυτή την Τετάρτη η κρίση στην Ελλάδα θα συζητηθεί στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Η επικεφαλής του ΔΝΤ θα συναντηθεί στο Βερολίνο με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ».

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρεται στις εκτιμήσεις του ΔΝΤ και του Πολ Τόμσεν ότι πολλοί από τους υπολογισμούς δεν «βγαίνουν» και ότι "θα μπορούσαμε να στηρίξουμε ένα λιγότερο θεαματικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, αλλά αναπόφευκτα θα έπρεπε να γίνουν και άλλες ελαφρύνσεις του χρέους", κάτι όμως που οι υπουργοί Οικονομικών και οι ηγέτες της Ευρωζώνης δεν θα ήθελαν αυτή τη χρονιά, που γίνονται τόσες εκλογικέ ς αναμετρήσεις στην Ευρώπη».

Και η εφημερίδα καταλήγει: «Τον Ιούλιο η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει πάνω από 7 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές. Χωρίς μια συμφωνία μέχρι τότε, ίσως το καλοκαίρι του 2015 φαντάζει ως γενική πρόβα για ένα Grexit και το καλοκαίρι του 2017 θα μείνει στη μνήμη ως η πρεμιέρα του έργου. Πριν από τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, χθες, στην Αθήνα δεν περίμεναν πολλά. Θα ήταν καλό εάν υπήρχε μια "συμφωνία ότι συμφωνούμε" ακουγόταν από κύκλους των πρωθυπουργικών γραφείων».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης καβγαδίζουν για τη σωτηρία της Ελλάδας, σπαταλώντας έτσι χρόνο από μια σημαντικότερη αποστολή τους, την εξυγίανση των χωρών που βρίσκονται πραγματικά σε κρίση. Η διαμάχη γύρω από το θέμα της Ελλάδας απειλεί την ευρωζώνη, για έναν δαφορετικό όμως λόγο, από αυτόν που νομίζουν πολλοί. Oι βασανιστικές και ατελείωτες συζητήσεις για την οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα συγκαλύπτουν τα πραγματικά προβλήματα της νομισματικής ένωσης. Όταν συναντώνται οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, στις Βρυξέλλες, θα έπρεπε πρωτίστως να βρουν λύσεις για τις εστίες κρίσης, οι οποίες πραγματικά θα μπορούσαν να προκαλέσουν την κατάρρευσή της. Και τούτο διότι αυξάνονται οι φόβοι για την πιστοληπτική ικανότητα πολύ ισχυρότερων και γι’ αυτό σημαντικότερων χωρών μελών της" γράφει σε άρθρο της η Welt.

Kαι συνεχίζει το δημοσίευμα: "Αυτό προκύπτει από μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκή Πολιτικής (CEP) του Φράιμπουργκ. Η ανάλυσή του πιστοποιεί μια προϊούσα μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας του 1/3 των μελών της ευρωζώνης, όπερ σημαίνει ότι αυτές οι χώρες αργά ή γρήγορα θα πρέπει να διασωθούν. Σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και η Ιταλία, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, της οποία το χρέος ανέρχεται σε 2,35 τρισ. ευρώ . Σε σύγκριση με τα 322 δισ. ευρώ των ελληνικών δανειακών υποχρεώσεων μοιάζουν σαν τα παροιμιώδη "peanuts".

"Η πιστοληπτική ικανότητα της Ιταλίας διαβρώνεται από το 2010", αναφέρει απερίφραστα η μελέτη. Η χώρα βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο κατά τους αναλυτές του CEP. Οι δε ιταλικές τράπεζες είναι μέρος του προβλήματος και αυτό είναι ιδιαίτερα ακανθώδες, διότι έχουν πολλά κρατικά ομόλογα γεγονός το οποίο καθιστά την διάσωσή τους πιο δύσκολη. Και ναι μεν οι συντάκτες της μελέτης δεν προτείνουν λύση, η έξοδος όμως από τον φαύλο κύκλο περνά μόνο από ένα πρόγραμμα διάσωση της χώρας. Και το Eurogroup αντί να ασχοληθεί ευρύτερα με το θέμα του χρέους αυτών των χωρών μελών καταγίνεται ακόμα μια φορά με το άσκοπο τελετουργικό για την Ελλάδα. Η ανησυχία όμως μεγαλώνει διότι φέτος δεν είναι μια κανονική χρονιά.

Στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία θα γίνουν εκλογές και υπάρχει ο κίνδυνος να τεθεί το θέμα του ελληνικού προγράμματος το καλοκαίρι εν μέσω της γερμανικής προεκλογικής περιόδου. Όσο το επενδυτικό κλίμα (στην Ελλάδα) παραμένει κακό, η οικονομική βοήθεια, η οποία της παρέχεται από τις άλλες χώρες -μέλη της ευρωζώνης, δεν θα αλλάξει κάτι. Αυτή η περίπλοκη κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα τη συνεχή φτωχοποίηση της Ελλάδας, σημειώνουν οι αναλυτές του Κέντρου Ευρωπαϊκή Πολιτικής (CEP). Για να βελτιωθεί η πιστοληπτική ικανότητα τη Ελλάδας οι εμπειρογνώμονές του προτείνουν "να βελτιωθεί το επενδυτικό πλαίσιο και ως αντάλλαγμα να εφαρμόζονται με συνέπεια οι μεταρρυθμίσεις", κάτι το οποίο γίνεται κατά το μάλλον ή ήττον έως τώρα λένε κύκλοι των πιστωτών"".

Ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο λέει μάλιστα στη Welt ότι "αντίθετα από αυτό που συχνά ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε η Ελλάδα τηρεί σε μεγάλο βαθμό τα συμπεφωνημένα. Στον τομέα μάλιστα της εξυγίανσης του προϋπολογισμού η Αθήνα έχει ξεπεράσει τους στόχους τα τελευταία δύο χρόνια". Και η εφημερίδα καταλήγει ότι παρά την επαπειλούμενη μη καταβολή της επόμενης δόσης το καλοκαίρι "υπάρχει μια καλή είδηση: H ελληνική κυβέρνηση κατέβαλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM) την περασμένη εβδμάδα 2 δις ευρώ τα οποία προορίζονται για τη σωτηρία των τραπεζών.

Ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του ESM επαίνεσε μάλιστα την Ελλάδα: "H έγκαιρη καταβολή αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι ένας αξιόπιστος εταίρος"".

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Φεβ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης 

Επειδή το «δούλεμα» πάει σύννεφο. Επειδή 7 χρόνια κρίσης είναι πολλά. Επειδή από τα, ομολογημένα από τους ίδιους, «λάθη του ΔΝΤ» επιδεινώθηκε η κατάσταση στην Ελλάδα. Επειδή σώσαμε τις Τράπεζές τους και χάσαμε την αξιοπρέπεια μας, την εθνική μας ανεξαρτησία. Επειδή 7000 Έλληνες αυτοκτόνησαν στην περίοδο της κρίσης.

Επειδή σχεδόν 500 000 νέοι Έλληνες Επιστήμονες πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Επειδή σχεδόν ένα… ΑΕΠ (ή αλλιώς 167 δισ. ευρώ) έχασαν οι Ελληνες από την αξία των προσωπικών τους περιουσιών τα χρόνια των Μνημονίων (όπως μαρτυρούν τα στοιχεία της Credit Suisse). Επειδή οι αποκαλούμενες και εκβιαστικά επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» γίνονται προς αποκλειστικό όφελος των τοκογλύφων δανειστών και της εγχώριας ελίτ.
 
Το παράδειγμα της Fraport

Το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport έναντι πινακίου φακής συνιστά αποικιοκρατικού τύπου παραχώρηση Ελληνικής δημόσιας περιουσίας σε γερμανική κρατική επιχείρηση. Έπρεπε η Fraport να καταβάλει 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Πήρε όμως «προίκα» 520 εκατομμύρια ευρώ δεδομένου ότι στα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης και Χανίων έχουν εκτελεστεί έργα ΕΣΠΑ αξίας 520 εκατομμύριων ευρώ.

Οι κανονισμοί των Διαρθρωτικών Ταμείων, αλλά και το Άρθρο 107 της Συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση έργων ΕΣΠΑ τουλάχιστον για 10 χρόνια.Η Fraport υποβάλλει επενδυτική πρόταση στο σχέδιο Γιούνκερ για να πάρει 400 εκατομ.ευρώ. Ταυτόχρονα ζητά δανεισμό 300 εκατομμύριων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, από την EBRD με εγγύηση(;) του Ελληνικού Δημοσίου. Ποιός λοιπόν κ. Σόϊμπλε και λοιπές ορντινάτσες (συμπεριλαμβάνονται και οι εγχώριοι συνομιλητές) δεν τηρεί τους Κανονισμούς-τις Συνθήκες-τα υπεσχημένα; Είναι αυτό μεταρρύθμιση; Είναι ιδιωτικοποίηση; Θα οφελήσει την Ελληνική οικονομία;

Επειδή αντίστοιχα παραδείγματα είναι αρκετά μήπως να δούμε έναν πίνακα του 2015 που απεικονίζει το κατα κεφαλήν ΑΕΠ ; Ο πίνακας που παρατίθεται εδώ έγινε με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον πλέον αξιόπιστο φορέα ενημέρωσης, την μητρική εταιρία του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters, Thomson Reuters.


Για να υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς, ο πίνακας ξεκινάει από το 0 στα μέσα του 2007 (όπου εμφανίσθηκαν και τα πρώτα σημάδια στην αμερικανική οικονομία με τα subprimes). Συνεχίζει με πραγματικά στοιχεία το 2014 και επεκτείνεται το 2015 με βάση τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το διανυόμενο έτος.

Η εξέλιξη του Κατά Κεφαλήν Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ανά χώρα, δείχνει ξεκάθαρα την υπερβολικά κατάφωρη πίεση που δέχθηκε η ελληνική οικονομία.Η απώλεια του 25,7% είναι ήδη καταγεγραμμένη στην ιστορία της Οικονομίας. Μένει να επαληθευθεί η πρόβλεψη για μείωση της απώλειας στο 20,3 στο σύνολο του 2015.

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο διάγραμμα του Reuters, o πλούτος που χάθηκε, δεν απορροφήθηκε σε κάποια «μαύρη τρύπα» του σύμπαντος.Μεταφέρθηκε σε σημαντικό ποσοστό στην οικονομικά ηγετική δύναμη της Ευρώπης, την Γερμανία!

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Στη διάρκεια του Euro group της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου και δεδομένου ότι Γερμανοί και ΔΝΤ (σε αγαστή συνεργασία) θα επιδιώξουν να ροκανίσουν τον χρόνο αναμένουμε από την Ελληνική αντιπροσωπεία να τοποθετηθεί κυρίως ΠΟΛΙΤΙΚΑ.
Αναμένουμε να ανακοινώσει ότι GAME IS OVER.


Να ανακοινώσει ότι:

• Η Ελληνική Κυβέρνηση θα ενεργοποιήσει άμεσα τα προβλεπόμενα από την παρ.9 του άρθρου 7 του Κανονισμού 472/2013 . Δηλαδή θα ασκήσει το δικαίωμά της για εντοπισμό των λόγων και τυχόν παρατυπιών που οδήγησαν …σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους («Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονο¬ μικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία». Και τότε να δούμε πόσα πρέπει να επιστρέψουν οι Γερμανικές Τράπεζες-το ΔΝΤ και οι λοιποί στην Ελλάδα, ως αποζημιώσεις.

• Το 2012 εγκρίθηκε από το Eurogroup το PSI και έγινε κούρεμα δημοσίου χρέους που κατείχαν υπό τη μορφή ομολόγων του Ελληνικού μεταξύ των άλλων και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (όπως τα Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία, τα Νοσοκομεία και τα Πανεπιστήμια). Είναι προφανές ότι με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης το ίδιο πλέον μπορεί να ισχύσει και έναντι τόσο του EFSF που είναι Ανώνυμη Εταιρία με έδρα το Λουξεμβούργο όσο και έναντι του ESM που είναι διεθνής διακρατικός οργανισμός δηλαδή Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Να δούμε αν μετά από αυτό θα εξακολουθήσε να ψεύδεται για το ζήτημα αυτό ο Σόιμπλε με αβάσιμους και ανυπόστατους ισχυρισμούς.

• Επειδή η ΠΟΛΙΤΙΚΗ εμπεριέχει και την διδακτική διαδικασία και επειδή η ακροδεξιά στην Ευρώπη (πολιτικά και ιδεολογικά συγγενικές δυνάμεις με τους Ναζί) σηκώνει κεφάλι και απειλεί η Ελλάδα θα απαιτήσει την άμεση καταβολή των Γερμανικών αποζημιώσεων και την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου. Αυτό για να γνωρίζουν και να μαθαίνουν οι υποψήφιοι ψηφοφόροι των ακροδεξιών κομμάτων ότι τα εγκλήματα των ιδεολογικά συγγενών τους, των ναζιστών όχι μόνον δεν παραγράφονται αλλά και πληρώνονται. Αν λοιπόν καταβληθούν από το Γερμανικό προϋπολογισμό τα οφειλόμενα θα αντιληφθούν τι εστί νέμεσις. Θα αντιληφθούν τις πιθανές μελλοντικές συνέπειες για τις χώρες τους αν εκλέξουν ακροδεξιούς. Έτσι έστω και εμμέσως για μια ακόμα φορά η Ελλάδα θα συνδράμει στο να περισώσει η Ευρώπη το «δημοκρατικό» της πρόσωπο.

* O Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής (skouterisd@gmail.com, @skouterisd1)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τίτλο «Ελλάδα, το σισύφειο χρέος» ο Ζαν Κατρεμέρ αναφέρεται στην εφημερίδα Liberation εν όψει της σημερινής συνεδρίασης του Eurogroup στην ένταση που προκαλούν οι συνεχείς απαιτήσεις για λιτότητα και τα μη ρεαλιστικά σενάρια αποπληρωμής του χρέους.

Η Ελλάδα είναι τα «Ατίθασα Νιάτα» της ευρωζώνης: επεισόδια, ο λογαριασμός έχει χαθεί, πρόσωπα σε αφθονία, προδοσίες και πάθη κατ΄επανάληψιν και επ΄αόριστον που καταφέρνουν να κόβουν την ανάσα λαών, κρατών και αγορών. Τα ίδια ζητήματα από το 2010: η χώρα θα πτωχεύσει; Το Grexit έρχεται στις αρχές της άνοιξης; Η λιτότητα είναι το μοναδικό μέλλον των Ελλήνων; Εδώ και επτά χρόνια, η ευρωζώνη είναι παγιδευμένη σε αυτήν την κρίση την έξοδο της οποίας δεν βλέπει κανείς και το πολιτικό της κόστος για την ευρωπαϊκή ιδέα είναι όλο και υψηλότερο.

Πήρε καιρό στην ευρωζώνη να κατανοήσει ότι το κοκτέιλ των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων- με στόχο την επανεκκίνηση της οικονομίας- και οι δημοσιονομικές περικοπές - αναγκαίες για την προσαρμογή του τρόπου ζωής της χώρας στις δυνατότητές της- δεν λειτουργούσαν στην Ελλάδα. Σε μεγάλο ποσοστό διότι η ίδια υποτίμησε τη σοβαρότητα της κατάστασής της και το βάθος των μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να εφαρμόσει: παχύσαρκο και ελαττωματικό Κράτος, ενδημική διαφθορά, γενικευμένη φοροδιαφυγή και οικονομικές δομές που αντιστοιχούν σε κράτος που βγαίνει από κομμουνιστικό καθεστώς. Ετσι, η απαίτηση για κακοσταθμισμένες και ελλιπώς εφαρμοσμένες μεταρρυθμίσεις , σκληρές δημοσιονομικές περικοπές και υποτίμηση των υφεσιακών συνεπειών έφθασαν στη μείωση κατά 27% του ΑΕΠ της Ελλάδας από το 2010. Στις Βρυξέλλες η εκτίμηση είναι ωστόσο ότι η ελληνική οικονομία περίπου λειτουργεί και ότι θα μπορούσε να γνωρίσει ισχυρή ανάπτυξη το 2017 και το 2018. Ομως οι εσωτερικές και εξωτερικές μεταβλητές είναι τέτοιες που οι προβλέψεις μας δεν υπήρξαν ποτέ σωστές για τη χώρα αυτή», παραδέχεται υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος. Τα πικρά φάρμακα που έχουν χορηγηθεί μέχρι στιγμής και χωρίς αποτέλεσμα στην Ελλάδα τροφοδοτούν τον ευρωσκεπτικισμό στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η Κομισιόν το γνωρίζει, προειδοποιεί ο αρθρογράφος, ανταποκριτής της Liberation στις Βρυξέλλες.

Ο ευρωπαίος επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί ζήτησε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα από την ευρωζώνη «να επιτρέψει στον ελληνικό λαό να δει φως στην άκρη του τούνελ» . Αλλά πώς; Η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια τη χώρα, ώστε να επιτραπεί η μείωση του ποσοστού του χρέους, πράγμα που θα πυροδοτούσε έναν «ενάρετο κύκλο» υπό τον όρο ότι το ελληνικό κράτος θα συνεχίσει να ζει λιτά. Μία άλλη λύση θα ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους με στόχο την μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος που ζητούν οι Ελληνες.

Κακός μπάτσος

Όμως ελάφρυνση του χρέους δεν σημαίνει διαγραφή: σημαίνει κυρίως επιμήκυνση της αποπληρωμής και δεν αγγίζει απώλειες και κέρδη των οφειλόμενων ποσών. Αυτό θα κόστιζε αρκετά: για παράδειγμα, η Γαλλία θα έπρεπε να σβήσει 22% δανείων του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, τονίζεται στις Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα κανείς δεν θέλει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά όλοι αφήνουν τη Γερμανία να παίζει τον «κακό μπάτσο». Εκ των πραγμάτων, οι λαϊκιστές κερδίζουν σε όλα τα σημεία: «είτε η ευρωζώνη είναι απάνθρωπη, είτε βάζει τους γάλλους ή τους γερμανούς πολίτες να πληρώνουν για τους Ελληνες», δηλώνει υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος.

Ειδικά στη Γερμανία, το θέμα είναι εκρηκτικό λίγους μήνες πριν από τις εκλογές: «Ακόμη και ο Μάρτιν Σουλτς δεν προτείνει αναδιάρθρωση, διότι γνωρίζει ότι η εκλογική του βάση δεν θα τον ακολουθήσει», σχολιάζεται σε κύκλους του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Από εκεί προκύπτει η σκληρή στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που θεωρεί ότι μία αναδιάρθρωση θα υποχρέωνε την Ελλάδα «να εγκαταλείψει την Ενωση», αφού «κανένα μέλος της νομισματικής ένωσης δεν μπορεί να είναι υπεύθυνο για το χρέος άλλων χωρών». Κυρίως, επισημαίνεται από το Βερολίνο, «ποιος μας εγγυάται ότι η Ελλάδα δεν θα ξαναρχίσει να χρεώνεται εάν σβήσουμε ό,τι οφείλει; Και για ποιον λόγο οι άλλες χώρες δεν θα μας ζητήσουν το ίδιο;». Ή διαφορετικά, η ευρωζώνη έχει πιαστεί σε παγίδα. Ο,τι και να κάνει, παίρνει ένα πολιτικό ρίσκο και οι δημαγωγοί κερδίζουν σε όλα τα επίπεδα.

Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανάλυση-σοκ από think tank
για το άνοιγμα του Βερολίνου στην ΕΚΤ

Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί αίσθηση προέβη η «Εστία»: Απόρρητη ανάλυση γνωστού ιδρύματος, την οποία έχει στα χέρια της η εφημερίδα, αποδεικνύει ότι σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα χάσει 796 δισ. ευρώ!

Ειδικότερα, όπως επισημαίνει η «Εστία», ολοκληρωτικό πλήγμα στη γερμανική οικονομία θα επιφέρει ένα Grexit ή η διάλυση της ευρωζώνης. Σύμφωνα με ανάλυση της έγκυρης δεξαμενής σκέψης (think tank) Official Monetary and Financial Institutions Forum, οι γερμανικές απαιτήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα άγγιξαν νέο ρεκόρ, φτάνοντας τα 796 δισ. ευρώ στα τέλη Ιανουαρίου, από 754 δισ. έναν μήνα νωρίτερα. Αυτό προκύπτει, σημειώνει η «Εστία», από τα στοιχεία του μηχανισμού Target-2, του διασυνοριακού συστήματος συμψηφισμού των πληρωμών μεταξύ των εμπορικών τραπεζών και των αντίστοιχων κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης.

Πρόκειται για περισσότερο από το μισό των ξένων περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας, που υπολογίζονται στο 1,5 τρισ. και έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό από την έλευση του ευρώ το 1999. Αν, λοιπόν, συνεχίζει η «Εστία» στο κεντρικό άρθρο της, η νομισματική ένωση διαλυθεί ή αν τα μέλη της ευρωζώνης μεταφέρουν τις υποχρεώσεις σε ένα νέο νόμισμα με χαμηλότερη αξία, η Γερμανία θα αναγκαστεί να παραιτηθεί από ένα μεγάλο μέρος αυτών των αξιώσεών της, κάτι που ουσιαστικά σημαίνει την απώλεια δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ολα άρχισαν το 2008, κατά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, όταν ο διατραπεζικός δανεισμός άρχισε να γίνεται ολοένα δυσκολότερος. Τότε, όπως αναφέρει η εφημερίδα, μπήκε σε εφαρμογή το σύστημα Target-2, που κατέστησε δυνατές τις νομισματικές μεταβιβάσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης, μέσω της χρέωσης και της πίστωσης λογαριασμών που τηρούνται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες.

Σύστημα υπερανάληψης

Δέκα χρόνια αργότερα ο μηχανισμός αυτός έχει μετατραπεί σε ένα σύστημα υπερανάληψης, κάτω από το οποίο η Γερμανία μέσω της κεντρικής τράπεζάς της επεκτείνει την άτοκη πίστωση, χωρίς να έχει καθοριστεί καμία ημερομηνία αποπληρωμής και χωρίς προϋποθέσεις για τα υπερχρεωμένα κράτη.

Τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας προσπαθούν να υποβιβάσουν τον κίνδυνο, υποστηρίζοντας ότι η αύξηση του Target-2 οφείλεται κυρίως σε τεχνικά θέματα. Από τη μία, μπορεί η συνέχιση του ίδιου συστήματος εν τέλει να ωφελεί τη Γερμανία. Από την άλλη, όμως, δεν αποκλείεται το Βερολίνο να προσπαθήσει να επαναδιαπραγματευτεί τους κανονισμούς.

Το θέμα ακόμη δεν έχει λάβει διαστάσεις, ωστόσο μια πρόσφατη δήλωση του επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έκρυβε μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. «Αν μια χώρα θελήσει να φύγει από το ευρωσύστημα, θα πρέπει να τακτοποιηθούν πλήρως οι διεκδικήσεις ή οι υποχρεώσεις της εθνικής κεντρικής τράπεζας προς την ΕΚΤ» ανέφερε σε επιστολή του σε Ιταλούς ευρωβουλευτές στα τέλη Ιανουαρίου.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεώργιος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας

Όταν έληξε ο Β’ ΠΠ η τύχη των Γερμανών εξετάστηκε στη συμφωνία της Γιάλτας. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή επικρατούσαν δύο τάσεις: αυτή των Βρετανών εκφρασμένη από τον Πρωθυπουργό Τσώρτσιλ, κατά την οποία η Γερμανία έπρεπε να εξαφανιστεί δια παντός από τον ευρωπαϊκό χάρτη και η πιο μετριοπαθής των ΗΠΑ και Ρωσίας, οι οποίες, για δικούς τους λόγους η κάθε μία, αποσκοπούσαν στη δημιουργία ενός αντίπαλου ευρωπαϊκού δέους προς την βρετανική αυτοκρατορία.

Τούτο οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα με τη γέννηση ενός κράτους μορφώματος το οποίο χωριζόταν από το σιδηρούν παραπέτασμα του Ψυχρού Πολέμου και το «τοίχος του αίσχους», ως γνήσιο τέκνο ενός πολέμου του αίσχους. Παρόλα ταύτα η λογική πίσω από τη δημιουργία της Γερμανίας δεν ήταν τυχαία και χωρίς σχεδιασμό. Οι ΗΠΑ είχαν αναλύσει τα αίτια της ανόδου του εθνικοσοσιαλισμού, τον οποίο αντιμετώπισαν ως πραγματικό αντίπαλο δέος, περισσότερο ίσως από ότι θεωρούσαν τον κομμουνισμό. Παρά το γεγονός ότι ο σταλινισμός ήταν επίσης εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα, ο εθνικοσοσιαλισμός των Γερμανών, ο ναζισμός όπως έχει μείνει γνωστός, ήταν ένα μοναδικό φαινόμενο. Τούτο οφείλεται, σύμφωνα με τους ειδικούς της εποχής στο γεγονός πως οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κάστας, ήταν όλοι βαθύτατα επηρεασμένοι από έναν σημαντικό ηγέτη και «εθνοπατέρα»: τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ γνωστό και ως στρατιώτη βασιλιά.

Ο Χίτλερ διέθετε μία ψύχωση με την αυτοκρατορική φύση της Γερμανίας. Ωστόσο αυτό δεν ήταν ένα προσωπικό σύνδρομο του ιδίου, αλλά μία ευρύτερη κοινωνική θεώρηση της ταυτότητα της Γερμανίας, η οποία έβλεπε την πρωσική κουλτούρα ως τη μόνη πραγματική έκφραση της ύπαρξής της. Το όνομα Γερμανία άλλωστε προέρχεται από τον ήρωα Hermann (Αρμίνιος) πρίγκιπα των Χερούσκων, ο οποίος νίκησε τους Ρωμαίους στον Τευτοβούργιο Δρυμό και εκδίωξε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τα εδάφη της σημερινής Γερμανίας. Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν ο θεμελιωτής του πρωσικού κράτους και αυτός που ουσιαστικά οδήγησε στη δημιουργία της πρωσικής αυτοκρατορίας. Ήταν αυτός που υπαγόρευσε το Εγχειρίδιο Κανονισμού για τους κρατικούς αξιωματούχους, στα 35 κεφάλαια του οποίου κάθε δημόσιος υπάλληλος μπορούσε να βρει ακριβώς τα καθήκοντά του.

Μερίμνησε για κάθε πτυχή της μικρής του χώρας, έτσι ώστε να μπορεί η Πρωσία να αμυνθεί. Ήταν σταθερός και απολυταρχικός και άσκησε μια λιτή, άκαμπτη οικονομική πολιτική. Ποτέ δεν ξεκίνησε έναν πόλεμο και ζούσε απλά και αυστηρά, σε αντίθεση με την πολυτελή Αυλή που διατηρούσε ο πατέρας του. Δημιούργησε ένα ικανό στρατό για να μπορεί να προστατεύει το βασίλειό του, που βρισκόταν ανάμεσα σε υπερδυνάμεις της εποχής και επηρέασε βαθύτατα το λαό του μέσω της φρόνιμης διακυβέρνησής του, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση και ίνδαλμα για την αστική τάξη. Επί των ημερών του Γουλιέλμου Α΄ εισήχθη στην πρωσική αστική κοινωνία η αρχή της συμμετοχής ενός γιου (του δευτερότοκου) στο γερμανικό στράτευμα, κάτι το οποίο συνεχιζόταν με την ίδια εμμονή ακόμα και την εποχή του Χίτλερ.

Παρά το γεγονός ότι ο γιος του Γουλιέλμου Α΄, Φρειδερίκος Β’ ονομάστηκε Μέγας, λόγω της επιτυχίας του στον επταετή πόλεμο και την εδραίωση της Πρωσίας ως αυτοκρατορίας, η αλήθεια είναι ότι η επιτυχία αυτή οφειλόταν ξεκάθαρα στην προετοιμασία του Γουλιέλμου Α΄ και στη δημιουργία ενός ισχυρού στρατού και ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού που επέτρεψαν στον Φρειδερίκο Β’ να δοξαστεί. Οι Γερμανοί δεν το ξέχασαν αυτό όθεν και τα πολυάριθμα αγάλματα του έφιππου Γουλιέλμου Α΄ στις πλατείες της Γερμανίας.

Κάπου εδώ επανερχόμαστε στην ανάλυση των Αμερικανών. Οι ΗΠΑ έπεισαν τη Ρωσία πως εφόσον διαχειριστούν τη Γερμανία επί 50 έτη μετά μπορούν να επιτρέψουν την επανένωσή της, έχοντας ξεριζώσει όλους αυτούς τους κινδύνους που οδήγησαν στην άνοδο του Χίτλερ. Σύμφωνα με τους αμερικανικούς ισχυρισμούς, η διαφορά της κουλτούρας Ρωσίας και ΗΠΑ θα δημιουργούσε δύο αντιφατικές κοινωνίες, οι οποίες άμα τη συνενώσει τους θα γεννούσαν μία σύγχρονη Βαβέλ. Για το λόγο αυτό μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πως ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ακολούθησαν μία κοινή τακτική: την καταστροφή των αγαλμάτων του Γουλιέλμου Α΄, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία.

Εκ του αποτελέσματος διαφαίνεται ότι το εγχείρημα ξεριζώματος της πρωσικής κουλτούρας ήταν αδύνατο. Ωστόσο, είναι ανώριμο από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες διέθεταν ολόκληρη στρατιά ειδικών επιστημόνων και είχαν αναλύσει την κουλτούρα των Γερμανών του Β΄ΠΠ και τα αίτια του ναζισμού δεν παρακολουθούσαν την πορεία της Γερμανίας και την εξέλιξη του πειράματός τους. Εφόσον θα πίστευαν ότι η επανένωση της χώρας αποτελεί κίνδυνο για τον κόσμο μπορούσαν απλά να καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο το εγχείρημα για όσο απαιτείτο. Επομένως, πόσο αληθές είναι από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι η Γερμανία είναι ο δυνάστης της Ευρώπης, συνεχιστής του Γ΄ Ράιχ και ότι η Καγκελάριος Μέρκελ είναι ο νέος Χίτλερ με ταγιέρ;

Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι απλά μία ελαφρά εκτίμηση της κατάστασης η οποία διαφέρει κατά πολύ από την πραγματικότητα. Η Γερμανία αποτελεί στη γεωπολιτική το παράδειγμα του χρήσιμου ηλιθίου. Η δύναμή της είναι ετεροβαρής και ετερόφωτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός πως η μοναδική βιομηχανία που στέκεται όρθια μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς είναι η βιομηχανία του αμερικανού Φορντ στο Αμβούργο, αφού πρώτα έχει χρηματοδοτήσει τον Αϊζενχάουερ για να φροντίσει οι συμμαχικές βόμβες να μείνουν μακριά από το κτίριό του. Μία από τις πιο γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες του χώρου είναι αυτή της Porshce, η οποία δημιουργήθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Ferdinand Porsche, που είχε καταφύγει στις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι χρηματοδότησαν την επιστροφή του και την ανοικοδόμηση της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η Porsche να διατηρεί το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών όλων των υπολοίπων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών και κολοσσών του χώρου (Mercedes, BMW, VAG κτλ).

Η οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας είναι παρόμοια με την πρώτη συμμετοχή της χώρας σε Μουντιάλ, το 1954, το ονομαζόμενο «θαύμα της Βέρνης». Η ΟΥΕΦΑ γιόρταζε τα 50 χρόνια της και διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ελβετία. Ωστόσο αντί για γιορτή είχαμε μία παρωδία και μάλιστα προσχεδιασμένη. Η ΕΣΣΔ αποκλείστηκε, λόγω του Ψυχρού Πολέμου (!), η Αργεντινή απέσυρε τη συμμετοχή της, λόγω της άρνησης αρκετών αστεριών της να παίξουν, η Σουηδία συμμετείχε χωρίς επαγγελματίες και αποκλείστηκε, η Ισπανία κέρδισε 4-1 την Τουρκία και έχασε 1-0 με αποτέλεσμα η ΟΥΕΦΑ να αποφασίσει μπαράζ αγώνα ο οποίος έληξε 2-2 και στην κλήρωση οι Τούρκοι φάνηκαν πιο τυχεροί, ενώ από μία τέτοια γιορτή απουσιάζουν τα δύο μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, ο Ντι Στέφανο και ο Κουμπάλα, που έχει διαφύγει κρυφά στην Ισπανία από την Ουγγαρία. Σε εκείνο τον τελικό, έγιναν «πράγματα και θαύματα», ώστε η πρωτοεμφανιζόμενη Δυτική Γερμανία να σηκώσει το Κύπελλο απέναντι στην υπερομάδα της Ουγγαρίας.

Κι όμως η μητέρα του κομμουνισμού Ρωσία δέχτηκε την υπεροχή της Δύσης, έναντι ενός δικού της τέκνου, της Ουγγαρίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ψυχολογικών επιχειρήσεων η Ρωσία ήταν αρωγός της Δύσης και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες. Η Γερμανία έπρεπε να νοιώσει ότι ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της, να βιώσει την ίδρυση του νέου Ράιχ, όχι όμως μέσα από τις αρχές του χαρακτήρα ενός Πρώσσου ηγεμόνα, αλλά μέσα από τις αρχές των τεχνοκρατών της Wall Street. Η Γερμανία ξαναδημιουργήθηκε, μόνο που αυτή τη φορά βλέπαμε μία διαφορετική εικόνα στα μάτια της. Η λάμψη του πρωσσισμού είχε αντικατασταθεί από τη λάμψη του ντενεκεδένιου περιτυλίγματος του αμερικάνικου ονείρου.

Αυτό το φαινόμενο μπόρεσε να εκταθεί σε ευρεία κοινωνική βάση, επειδή έγινε δυνατή η δημιουργία μιας βαθύτερης συνάφειας μεταξύ της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Οι ΗΠΑ και το νέο παγκόσμιο καθεστώς συσχετισμού δυνάμεων επιθυμούσαν να δημιουργήσουν έναν χρήσιμο ηλίθιο γίγαντα στη θέση της ναζιστικής Γερμανίας. Ο πιστός υπηρέτης έπρεπε να αποβάλει κάθε ιμπεριαλιστική πραγματική βλέψη και να μείνει ένα «θηρίο χωρίς δόντια». Τούτο προϋπόθετε την δήλωση μεταμέλειας από το γερμανικό λαό και τους ηγέτες του, ήτοι την απόταξη του παρελθόντος.

Τα «παλαιά εγκλήματα» κολάστηκαν κατά τρόπο στ' αλήθεια μοναδικό: ο λαός των εγκληματιών έλαβε την άδεια να εξάγει, να παράγει και να ταξιδεύει όλο και περισσότερο, όμως δεν είχε το δικαίωμα να κατέχει ατομικά όπλα και στρατό ή να αναλαμβάνει ευθύνες στη σφαίρα της παγκόσμιας πολιτικής. Δίπλα στην υλική ευημερία, του εξασφαλίστηκε εν ολίγοις και η πολιτική αμεριμνησία. Όσο πιο μεγαλόφωνα διατράνωνε κανείς την ευθύνη του για τα συλλογικά εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού τόσο πιο βέβαιος ήταν για την αμνηστία του και για την διατήρηση της ευημερίας του κατά κάποιον τρόπο εκείθεν της ιστορίας. Οι ΗΠΑ επί της ουσίας έθεσαν σε λειτουργία ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα, μία μεταβολή της πρωσικής κοινωνίας, μέσω της ηθικής ιεροτελεστίας η οποία εφαρμοζόταν ως υποχρεωτική ομαδική άσκηση. Πρόκειται για μία πράξη κοινωνικού κομφορμισμού, ο οποίος εφαρμόστηκε μέσω έτερων μηχανισμών και σε άλλα σημεία του πλανήτη, ωστόσο στο παράδειγμα της Γερμανίας δεν απαιτούντο θυσίες, πέραν των απόψεων του παρελθόντος οι οποίες θυσιάζονταν στο βωμό της χρήσιμης κοινωνικής αναγνώρισης.

Σε κάθε περίπτωση, η ακραιφνώς ηθικοπλαστική πλευρά του εγχειρήματος δεν για να φέρει και να κρατήσει στη ζωή ιδεολογήματα ικανά να στηρίξουν ένα επίσημο κράτος, το οποίο ξεριζωνόταν από τις πρωσικές αρχές του. Το πείραμα απαιτούσε επί πλέον και προ παντός κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες, με τις οποίες να μπορεί να ευθυγραμμιστεί η συλλογική ηθική. Αυτό ακριβώς επιτεύχθηκε με τη σύνδεση της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Όσοι εκπροσωπούσαν αυτόν τον μηχανισμό, ήταν υποχρεωμένοι να αρνούνται την ύπαρξη του, αφού τέτοιοι μηχανισμοί λειτουργούν μόνον όταν η δράση τους επιβεβαιώνει ακριβώς την ιδεατή αυτοκατανόηση των δρώντων.

Το πείραμα απαιτούσε την ικανοποίηση και διατήρηση ορισμένων βασικών θεωρημάτων της «Αρείας φυλής», χωρίς όμως να χρησιμοποιείται ο εν λόγω τίτλος στον κοινωνικό κομφορμισμό της πρωσικής κοινωνίας. Η ομολογία της συλλογικής ενοχής θα είχε πολύ διαφορετικό αντίκτυπο στη γερμανική εθνική ζωή, αν η Γερμανία δεν κατείχε μία τόσο σημαντική θέση στην παγκόσμια ιεράρχηση των εξαγωγικών αγορών παγκοσμίως. Σε αυτή την περίπτωση η ευημερία των Γερμανών θα γνώριζε ύφεση, η οποία θα οδηγούσε σε ύφεση της προθυμίας ομολογίας της συλλογικής ενοχής, που θα επανατροφοδοτούσε την ύφεση της ευημερίας και ο φαύλος αυτός κύκλος θα έφερνε και την αποτυχία του πειράματος. Είναι κοινός τόπος πως τα συναισθήματα και οι ενοχές είναι προτερήματα της μεσαίας τάξης ή σε μία ευρύτερη έννοια του κοινωνικού συνόλου που ευημερεί, σε αντίθεση με ένα κοινωνικό σύνολο που αγωνίζεται για την επιβίωσή του και κρέμεται για την επιβίωση του από επιδόματα αρωγής, το οποίο νοιώθει ενοχές και συναισθήματα λύπης κατά κύριο λόγο για τον εαυτό του.

Το χρήσιμο, για τη ΝΤΠ, πρόβλημα της πρωσικής κουλτούρας, που ουδέποτε λύθηκε, ήταν πως αυτή διαμορφώθηκε ανάμεσα σε τρεις αυτοκρατορίες. Το μικρό κράτος της Πρωσίας έπρεπε να επιβιώσει ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Αυστροουγγαρίας. Η τυχαία επιβίωσή του στον επταετή πόλεμο (οφείλεται ξεκάθαρα στην αλλαγή ηγεσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας) γιγάντωσε αιφνίδια την υπόληψη και την κρατική υπόσταση του πρωσικού κράτους, το οποίο μέσα σε ένα κλίμα μεγαλομανίας, ακριβώς όπως αυτό που το δημιούργησε (αυθαίρετη στέψη βασιλέως του Φρειδερίκου Α΄), επιχείρησε εξίσου αιφνίδια να δημιουργήσει την ανάλογη εθνική συνοχή στους υπηκόους του βασιλιά. Η παραχάραξη της ιστορίας φαίνεται από τις αγωνιώδεις προσπάθειες των Πρώσων να ανακαλύψουν ένα αρχαίο μεγαλείο που θα τους έδινε την ανάλογη αίγλη μίας αυτοκρατορίας, με τα γνωστά αποτελέσματα της ιστορίας του ινδογερμανισμού (αργότερα ινδοευρωπαϊσμού).

Η πρωσική κουλτούρα εξαναγκάστηκε να προχωρήσει σε θεωρητικές συλλήψεις και συνταγές οι οποίες υπερείχαν κατά πολύ της πραγματικότητας. Ανέκαθεν η βαθυστόχαστη τελειότητά τους συγκρουόταν με τη συγκεχυμένη ατέλεια της πραγματικής ζωής. Η θεωρητική εξιδανίκευση της πολιτικά χλιαρής ευημερίας, μέσω της διχοτομίας μεταξύ οικονομίας και πολιτικής αποτελεί μια εξίσου αιθεροβάμονα κατασκευή, απολύτως χρήσιμη όμως για την αμερικανική και σοβιετική πολιτική. Αυτή η διχοτόμηση δημιουργούσε την ηθική δικαίωση της διχοτομίας της πολιτικής και οικονομικής ισχύος ενός κράτους με την στρατιωτική ισχύ. Ουσιαστικά η κοινωνία αδιαφορούσε για το θέσφατο της γεωπολιτικής, κατά το οποίο η πολιτική και η οικονομία συνάδουν με τη στρατιωτική πυγμή, κάτι που εφαρμόστηκε επί ναζισμού και παλαιότερα επί των πρωσικών αυτοκρατοριών και τώρα έπρεπε να ξεχαστεί.

Καθώς οι Γερμανοί έχουν εσωτερικεύσει τη διχοτομία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας κατά τρόπο ώστε να συμπίπτει με τις παραστάσεις τους περί ευτυχίας και ηθικής, αδυνατούν να προσαρμοστούν στα γεωπολιτικά δεδομένα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Η γερμανική κοινωνία αδυνατεί να συλλάβει το ζήτημα της Ε.Ε., το οποίο προσπαθεί μάταια να προσαρμόσει στα δικά της δεδομένα, αντί η ίδια να προσαρμοστεί σε αυτό.

Για την αμερικανική εκδοχή της νέο-πρωσικής κουλτούρας η γερμανική κοινωνία οφείλει να αντισταθεί στην ανησυχητική και οδυνηρή αλλά βαθμηδόν όλο και πιεστικότερη επίγνωση, ότι χωρίς την αμερικανική προστασία και παρεμβατικότητα στα ευρωπαϊκά ζητήματα, μαζί με κάθε κεντρικό οικονομικό πρόβλημα, ανακύπτει συγχρόνως και αναγκαία στον ορίζοντα το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας. Τοιούτο τρόπο δημιουργείται ένα κοινωνιολογικό σύμπλεγμα, κατά το οποίο η οποιαδήποτε καλή θέληση επίλυσης των ευρωπαϊκών ζητημάτων συγκρούεται με τη δυναμική του ιστορικού «κεκτημένου», όπως αυτό το αντιλαμβάνεται η γερμανική κοινωνία. Αυτό οδηγεί σε ένα διπλωματικό βραχυκύκλωμα μεταξύ της υποκειμενικότητας της γερμανικής πολιτικής πρόθεσης και της αντικειμενικότητας στην έκβαση των γεγονότων.

Το ευρωπαϊκό πρόβλημα, βάσει των ανωτέρω, έγκειται στο γεγονός πως οι έτερες παραδοσιακές αυτοκρατορικές δυνάμεις Παρισίων και Λονδίνου, διαθέτουν εξίσου ισχυρές ηγεμονικές βλέψεις και ταυτόχρονα απαίτηση χαλιναγώγησης του Βερολίνου. Άλλωστε όπως προείπαμε, κατά τη διάσκεψη της Γιάλτας η αγγλικές θέσεις ήταν γνωστές και αποσκοπούσαν στην εξουδετέρωση ενός παραδοσιακού εχθρού και εμποδίου στα σχέδια της ευρωπαϊκής τους επικράτησης. Στη σύγκρουση που διατείνεται η Γερμανία πως σκοπεύει να εισέλθει οι ευρωπαίοι ανταγωνιστές της κατά πολύ μακροβιότερες παραδόσεις στο πεδίο της παγκόσμιας πολιτικής και αντίστοιχα πλουσιότερες εμπειρίες καθώς και πιο εκλεπτυσμένο διπλωματικό αισθητήριο από τους Γερμανούς.

Αντίθετα στους Γερμανούς, η αδέξια πολιτική ισχύος του παρελθόντος, την οποία οι ΗΠΑ διατήρησαν, έχει δώσει τώρα τη θέση της σε μια αδέξια ηθικολογία, που εξ ανάγκης θα οδηγήσει εξίσου σε αδιέξοδο. Τούτο αποτελεί σαφές δείγμα αναγνώρισης της υστέρησής τους έναντι των γεωπολιτικών αντιπάλων τους, ωστόσο οδηγεί και στη γερμανική γεωπολιτική απομόνωση. Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας έχει επιτύχει τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα με αυτή της Τουρκίας του νέο-σουλτάνου Ερντογάν. Απομονωμένη από τον ευρωπαϊκό νότο, ο οποίος ελέω του σχεδίου Μάρσαλ στήριξε καταναλωτικά της βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας, απομονωμένη από Γαλλία και Αγγλία, ελέω ιμπεριαλιστικής ανταγωνιστικότητας, απομονωμένη από τη Μόσχα, προς την οποία το Βερολίνο αποτέλεσε πρωτοστάτη στις ευρωπαϊκές οικονομικές κυρώσεις, απομονωμένη και από τις ΗΠΑ, οι οποίες πλέον εγκατέλειψαν τη Γερμανία στο έλεος της νέο-πρωσικής κουλτούρας που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Οι Γερμανοί διαθέτουν μόνο μία επιλογή: την άκρως πολιτική και με αποφυγή συγκρούσεων ατραπό εν αντιθέσει με την παρακαμπτήριο της επιφανειακής πολιτικής προάσπισης της ευημερίας τους. Είναι ικανοί να το πράξουν ελαφρά τη συνείδηση, γιατί εκπαιδεύτηκαν στην νέο-πρωσική κουλτούρα να να συνδέουν άρρηκτα την ευημερία και την οικονομία με την ηθική. Ο κίνδυνος όμως αυτής της επιλογής είναι η κοινωνική αντίδραση της επί μακρόν οικονομικής ύφεσης, την οποία οι Γερμανοί δεν έχουν συνηθίσει, καθώς και τα ταυτόχρονα ζητήματα εσωτερικής ασφαλείας. Αυτός είναι και ο λόγος της διατήρησης του πολιτικού ηθικοπλαστικού λόγου από πολιτικούς που θεωρούν εαυτόν «εθνοπατέρα της Πρωσίας», όπως ο ΥΠΟΙΚ Σόιμπλε.

Αν και πολλές φορές έχουμε ακούσει τη διαφήμιση των ψυχικών προσόντων και προτερημάτων του γερμανικού εθνικού χαρακτήρα, θα τονίσω πως σε αυτά δε συγκαταλέγονται ιδιότητες ικανές να αποτρέψουν μια εξέλιξη ομηρίας των Γερμανών από τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σίγουρα η φειδώ, η εγκράτεια, η αγάπη προς τον κρατικό μηχανισμό και η αίσθηση καθήκοντος, η ηθική σοβαρότητα, η μεθοδικότητα, ο προσχεδιασμός και η εργατικότητα φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα προτερήματα στο πείραμα του νέο-πρωσσισμού των ΗΠΑ, αλλά αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά του «καλού υπαλλήλου». Η Γερμανία, αφαιρώντας την αίγλη των αστών αξιωματικών, αποτελεί ένα καλοεκπαιδευμένο κατοικίδιο και τίποτα περισσότερο. Πρόκειται για τη γνήσια εκπρόσωπο της «γεωπολιτικής υπηρέτριας», που αποτελεί το άκρον άωτον της κισσινγκερικής σκοπιμότητας.

Ωστόσο η λοβοτομημένη ιμπεριαλιστική πολιτική της, η οποία μόνο ασφάλεια προσφέρει στους αντιπάλους της, στερείται βασικών αρχών γεωπολιτικής του ηγέτη. Η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός φερειπείν που απέχει από τη γερμανική κουλτούρα δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί χαρακτηριστικό ιδίωμα των Άγγλων του μαύρου αστεϊσμού, αλλά και της βασιλικής οικογένειας. Ο κυρίαρχος δεν φοβάται να τσαλακωθεί, διότι γνωρίζει ότι σε οποιαδήποτε εξέλιξη του «σεναρίου», αυτός θα παραμένει κυρίαρχος και οι υπόλοιποι θα διαθέτουν την ανάγκη της προστασίας του. Η Γερμανία αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις κρίσεις με απάθεια, ιδιαίτερα όταν οι σχεδιασμοί της ναυαγούν, κάτι που συμβαίνει συχνά πυκνά, λόγω της σύγκρουσης των θεωρητικών της συλλήψεων και της πραγματικότητας. Ο αμερικανικός κομφορμισμός απλά αφαίρεσε τη δυνατότητα της αποστασιοποιημένης ανωτερότητα απέναντι στους κανόνες, κάτι όμως που οι ΗΠΑ διατήρησαν για τον εαυτό τους. Η επιλογή μίας καλτ φιγούρας για Πρόεδρο των ΗΠΑ μπορεί να γεννά πολλά ανέκδοτα, αλλά όσο και αν γελάσουν οι «πληβείοι» ο γυμνός βασιλιάς, ακόμα και γυμνός παραμένει βασιλιάς. Είναι το σαφέστερο σημερινό δείγμα της αποστασιοποίησης του ισχυρού από τους κανόνες, η πλήρης επιβεβαίωση του λόγου του Αναχάρσεως («Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν») που δείχνει τη γεωπολιτική διαφορά αυτών που υπηρετούν τους κανόνες και αυτών που ορίζουν τους κανόνες.

Πηγή Geopolitics and Daily News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θυμήθηκε»το μάρκο και το πρόβλημα αξίας του ευρώ

Νάρκη από την ίδια την Ανγκελα Μέρκελ στο οικοδόμημα της ευρωζώνης! Αιφνιδιάζοντας πολλούς μίλησε για «πρόβλημα με την αξία του ευρώ» και έκανε έναν παραλληλισμό -«ταμπού» ως τώρα- με το μάρκο, πυροδοτώντας σενάρια για το μέλλον της ευρωζώνης.
Εκείνο που θεωρείται βέβαιο είναι ότι η Γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται σε δύσκολη θέση εν όψει των εκλογών, καθώς ο Μάρτιν Σουλτς παίρνει για πρώτη φορά «κεφάλι» στις δημοσκοπήσεις. Την ίδια στιγμή το Βερολίνο δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ.

Από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια η Μέρκελ έκανε μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση, καθώς πέραν του ότι υποστήριξε ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του ευρώ δήλωσε: «Η ΕΚΤ έχει μια νομισματική πολιτική που δεν βασίζεται στη Γερμανία, αλλά είναι μάλλον προσαρμοσμένη σε χώρες από την Πορτογαλία ως τη Σλοβενία ή τη Σλοβακία. Αν εξακολουθούσαμε να έχουμε το γερμανικό μάρκο, θα είχε ασφαλώς διαφορετική αξία απ' ό,τι έχει αυτή τη στιγμή το ευρώ. Ομως πρόκειται για μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική επί της οποίας δεν έχω καμιά επιρροή ως Γερμανίδα καγκελάριος».

Η αναφορά της αυτή ήρθε μετά τις επικρίσεις που δέχθηκε από τις ΗΠΑ ότι η Γερμανία επωφελείται από ένα «καταφανώς υποτιμημένο ευρώ». Να σημειωθεί ότι στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς. Η Ουάσινγκτον έχει επανειλημμένα επιτεθεί στο Βερολίνο για την πολιτική που επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με συνέπεια τη συνεχή λιτότητα στις χώρες-μέλη της, η οποία οδηγεί σε αναταράξεις την παγκόσμια οικονομία.

Η Ανγκελα Μέρκελ αισθάνεται στριμωγμένη και στο εσωτερικό πεδίο, με τον Μάρτιν Σουλτς να «την παίζει» στα ίσια. Δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη «Bild» δείχνει για πρώτη φορά από το 2006 τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD να προηγούνται της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU/CSU) με μία μονάδα διαφορά (33% έναντι 32%).

Και οι ΗΠΑ

Η επικριτική στάση των ΗΠΑ για τη συμμετοχή της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ είναι άλλο ένα αγκάθι στα πλευρά της καγκελαρίου, η οποία αναγκάστηκε να πει ότι «οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη την ισχύ των ΗΠΑ» και η ίδια θα κάνει ό,τι μπορεί να αυξηθούν οι δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Από την πλευρά του ο Μάικ Πενς καθησύχασε τους Ευρωπαίους ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα στηρίξει το ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με το 2% για την άμυνα ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επέκρινε την Ελλάδα λέγοντας ότι πληρώνει για την άμυνα αλλά δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, ενώ η υπουργός Αμυνας της Γερμανίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε προειδοποιήσει τις ΗΠΑ να μην προβούν σε «μονομερείς ενέργειες» στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όπως στις διμερείς συνεννοήσεις με τη Ρωσία. Απάντησε έτσι στον Σεργκέι Λαβρόφ, που μίλησε για δημιουργία μιας «μετα-δυτικής» παγκόσμιας τάξης, πρότεινε στις ΗΠΑ «πραγματιστική» σχέση και χαρακτήρισε «ψυχροπολεμικό θεσμό» το ΝΑΤΟ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Το Συμβούλιο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Εurogroup είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι τα πρόσθετα μέτρα που απαίτησε το ΔΝΤ και πλέον σύσσωμη η ΕΕ ζητά από την Ελλάδα δεν πρόκειται να εισπραχθούν και στην πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητα.

Και αυτό διότι ο Πολ Τόμσεν, η Ντέλια Βελκουλέσκου και οι άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχουν υποπέσει σε σωρεία λαθών, κακών υπολογισμών, ασαφειών και αντιφάσεων κατά τη συγγραφή της περίφημης έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έγγραφο του Συμβουλίου, η ομάδα Τόμσεν έχει κάνει χονδροειδή λάθη στον υπολογισμό του ελλείμματος, του πληθωρισμού, του ρυθμού ανάπτυξης, της είσπραξης εσόδων, της οροφής των δαπανών του δημοσίου, αλλά και σε θέματα όπως η εκτέλεση των μεταρρυθμίσεων, το είδος και η απόδοση των εισφορών των ασφαλισμένων, η εξοικονόμηση από τους ασφαλιστικούς νόμους και άλλα.

Αναλυτικά σε σχέση με τη σημερινή οικονομική κατάσταση, το έγγραφο αναφέρει ότι το ΔΝΤ έχει κάνει τα εξής λάθη:

“Η διαφορά στην εκτίμηση οφείλεται σε υπερβολικά συντηρητικές παραδοχές που εφαρμόζονται συστηματικά από το Ταμείο τόσο επί των εσόδων, όσο και στο σκέλος των δαπανών”

“Από την πλευρά των εσόδων: οι προβλέψεις της έκθεσης προϋποθέτουν ότι οι ελαστικότητες των εσόδων παραμένουν κάτω από τις ελαστικότητες του ΟΟΣΑ που χρησιμοποιούνται συνήθως για τις προβλέψεις των εσόδων. Επιπλέον, το ΔΝΤ υπολογίζει την ελαχιστοποίηση της μεταφοράς στα επόμενα των πρόσφατων εσόδων των υπερ-επιδόσεων για λογαριασμό των διαφόρων παραγόντων ως εφάπαξ, κάτι που στερείται τεχνικής βάσης. Οι προβλέψεις της έκθεσης, εν μέρει ή πλήρως υποτιμούν διάφορα έσοδα από την πλευρά των παραμετρικών μέτρων που νομοθετήθηκαν τόσο το 2015 όσο και το 2016, συμπεριλαμβανομένων των φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα, των φόρων κατανάλωσης στα τσιγάρα και το αλκοόλ, τη φορολογία των ξενοδοχείων, φόρους οχημάτων και άλλα”.

“Από την πλευρά των δαπανών, οι προβλέψεις της έκθεσης υποθέτουν ότι τα ανώτατα όρια δαπανών δεν θα γίνουν σεβαστά, συσσωρεύοντας διολίσθηση 1,3% του ΑΕΠ μέχρι το 2018. Αυτή η παραδοχή αντιβαίνει στα πρότυπα του ΔΝΤ που θεωρούν πως οι λειτουργικές δαπάνες θα αυξηθούν ανάλογα με τον πληθωρισμό και ότι τα ανώτατα όρια του προϋπολογισμού θα πρέπει να τηρούνται. Αυτό είναι ιστορικά ανακριβές για την Ελλάδα καθώς ο στόχος των πρωτογενών δαπανών δεν έχει υπερβεί το συνολικό ανώτατο όριο, ούτε και το 2016. Είναι λάθος να προεκτείνουν σχετικά μικρές υπερβάσεις σε ορισμένους τομείς (υγεία) στο βασικό σενάριο κατά τη διάρκεια του προγράμματος”.

“Οι προβλέψεις έκθεσης άλλωστε δεν λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα πρόσφατα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, τα οποία προσδιορίζουν μια σημαντική υπεραπόδοση το 2016, και η οποία είναι πιθανό να μεταφερθεί εν μέρει στο 2017 και το 2018. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα φτάσει σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,3% του του ΑΕΠ το 2016, υπερβαίνοντας σημαντικά το στόχο του 0,1% του ΑΕΠ, παρά το εφάπαξ επίδομα συνταξιοδότησης αξίας 0,3% του ΑΕΠ που τέθηκε σε εφαρμογή το Δεκέμβριο. Με βάση τις διαθέσιμες μέχρι σήμερα ενδείξεις η ΕΕ θα προβάλει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 1½ ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το στόχο”.

Παρά τις εξελίξεις αυτές, και παρά τη σημαντική υποτίμηση του εντός-του-έτους δημοσιονομικού αποτελέσματος για το 2015 και μια σημαντική ανοδική αναθεώρηση του υπολοίπου του 2016 από το περασμένο φθινόπωρο, το ΔΝΤ δεν έχει αναθεωρηθεί την πρόβλεψή του για μετά το 2018 από το 1,5% του ΑΕΠ.

Σε σχέση με τα δημοσιονομικά μετά το 2018 αναφέρεται ότι συμφωνούμε με την αξιολόγηση του Ταμείου πως μια πιο φιλική προς την ανάπτυξη σύνθεση των ελληνικών δημόσιων εσόδων και των δημόσιων δαπανών θα ήταν επιθυμητή. Ενώ η έκθεση είναι πολύ συγκεκριμένη για τα μέτρα του ισοζυγίου βελτίωσης, παραμένει αρκετά γενική ως προς τη χρήση του δημοσιονομικού χώρου που προκύπτει.

Ταυτόχρονα, στο έγγραφο αναφέρεται ότι “διαφωνούμε με την εκτίμηση του Ταμείου ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και να το διατηρήσεο για μερικά χρόνια πέρα ​​από αυτό. Πράγματι, διάφοροι παράγοντες θα διευκολύνουν τη διατήρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στα επίπεδα του 2018, πέρα ​​από τον ορίζοντα του προγράμματος. Το ένα είναι η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που εγκρίθηκε στο πλαίσιο της 1ης αναθεώρησης και τώρα υλοποιείται, αναμένεται να αποφέρει πρόσθετη εξοικονόμηση 0,7% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια του 2019 ως 2021. Επιπλέον, το παραγωγικό κενό αναμένεται να είναι ελαφρά αρνητικό το 2018. Μετά όμως θα υπάρξει κλείσιμο του παραγωγικού κενού (περίπου το 2021) από την είσπραξη των εσόδων, και ως εκ τούτου το δημοσιονομικό ισοζύγιο αναμένεται να βελτιωθεί αυτόματα σημαντικά υπό αμετάβλητες πολιτικές. Ως εκ τούτου, απλά διατηρώντας το ίδιο ονομαστικό πρωτογενές ισοζύγιο του 3,5% του ΑΕΠ επιτρέπουμε στην πραγματικότητα μια διαρθρωτική δημοσιονομική επέκταση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.”

Για την ίδια την ποιότητα των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας σημειώνεται πως η έκθεση είναι παραπλανητική στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η πρόκληση. Αναφέρεται σε 11% των μεταφορών του ΑΕΠ προς τα ασφαλιστικά ταμεία: ωστόσο, η χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών ταμείων είναι διαφορετική από χώρα σε χώρα και, επομένως, οι συγκρίσεις μεταξύ των χωρών θα πρέπει να γίνονται με προσοχή. Μεγάλο μέρος αυτού του χρηματοδοτικού κενού οφείλεται στο πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, που είναι αναμφισβήτητα κυκλικό: με την ανεργία σε επίπεδο σταθερής κατάστασης, αυτό το χάσμα αναμένεται να είναι 3,5% του ΑΕΠ.

Για τις συντάξεις αναφέρεται ότι η έκθεση του ΔΝΤ υποβαθμίζει το μέγεθος των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος. Λαμβάνοντας όλα τα στοιχεία υπόψη, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος θα δημιουργήσει συνολική καθαρή εξοικονόμηση ύψους 1,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και 2,6% του ΑΕΠ μέχρι το 2026 με περικοπές δαπανών που συμβάλλουν τα δύο τρίτα των αποταμιεύσεων μέχρι το 2018 και περισσότερο από 90% από το 2026 . Σε αντίθεση με όλες τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε άλλες χώρες της ΕΕ που είχαν καταργηθεί με μεταβατικές περιόδους για τη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων των σημερινών εργαζομένων, η ελληνική μεταρρύθμιση δεν έχει κατ `αναλογία εφαρμογή των κεκτημένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για τους σημερινούς εργαζόμενους. Αυτό θα οδηγήσει σε αυξανόμενη εξοικονόμηση πάροδο του χρόνου καθώς τα κεκτημένα δικαιώματα των νέων συνταξιούχων μειωθεί κατά περίπου 10% αμέσως.

Όπως προτείνεται από την έκθεση του ΔΝΤ, υπάρχει μια υπόθεση από τη σκοπιά της διαγενεακής δικαιοσύνης, για τη μείωση της μεταβατικής περιόδου για την κύρια σύνταξη και τον εκ νέου υπολογισμό της από το 2019. Στο σχεδιασμό αυτό, ωστόσο, οι διανεμητικές συνέπειες πρέπει να εξεταστούν. Το ξεπάγωμα των κύριων συντάξεων και ο άμεσος εκ υπολογισμός τους, από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα παράγει περίπου εξοικονόμηση 1% ΑΕΠ εάν εφαρμοστεί πλήρως το 2019, αλλά επηρεάζει τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, με μέση ονομαστική περικοπή του 14% και σημαντική διακύμανση μεταξύ των διαφορετικών συνταξιούχων.

Η έκθεση τάσσεται υπέρ των περικοπών στις συντάξεις και βασίζεται στην παρατήρηση ότι τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας έχουν αυξηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, ενώ παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθερά μεταξύ των συνταξιούχων. Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί, ότι, ενώ όσοι είναι ηλικία εργασίας εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να βγουν από τη φτώχεια με την εύρεση θέσεων εργασίας όταν ξεκινήσει η ανάκαμψη, οι φτωχοί συνταξιούχοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, η οποία απαιτεί μια πιο διαφοροποιημένη μεταχείριση της φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων .

Σε ότι αφορά το αφορολόγητο, στο έγγραφο σημειώνεται ότι τα επιχειρήματα ότι η υψηλή προσωπική έκπτωση φόρου εισοδήματος στην Ελλάδα οδηγεί το 50% των φορολογουμένων να μην πληρώνουν κανένα φόρο είναι εσφαλμένη. Η τυπική προσέγγιση είναι να κοιτάξουμε τη συνολική φορολογική επιβάρυνση στο εισόδημα. Όλοι οι φορολογούμενοι στην Ελλάδα υποχρεούνται να καταβάλλουν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που είναι σημαντικά υψηλότερες από ό, τι σε ορισμένες άλλες χώρες της ΕΕ. Ένα άτομο με το 67% των μέσων αποδοχών και δύο παιδιά έχει μια φορολογική επιβάρυνση 15% στην Ελλάδα, το οποίο είναι διπλάσιο από αυτό της Πορτογαλίας και περισσότερες από τρεις φορές μεγαλύτερπ από αυτό της Ισπανίας, του μέσου όρου της ΕΕ ή της Ιρλανδίας.

Αναδιανεμητικές συνέπειες, ιδίως στο κάτω άκρο των βραχιόνων του εισοδήματος, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη. Ελλείψει αντισταθμιστικών μέτρων, μειώνοντας την προσωπική πίστωση φόρου εισοδήματος κατά μέσο όρο κατά € 600 θα αποτελέσει οπισθοδρόμηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης στα μετά-φόρου “take-home” έσοδα (-7,2%) θα επιβαρύνει τα άτομα με ετήσια εισοδήματα ακριβώς πάνω από τον κατώτατο μισθό, ενώ η αρνητική επίδραση μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα

Για το λάθος για τη βιωσιμότητα του Χρέους, τονίζεται ότι η εξαιρετικά αρνητική έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ βασίζεται σε μια σειρά υποθέσεων που εμφανίζονται υπερβολικά συντηρητικές και δεν υποστηρίζονται σωστά από αναλυτικά στοιχεία.

– Επιτόκια: Το ΔΝΤ έχει πλέον ενσωματωθεί μια πιο ρεαλιστική πορεία ρυθμό μεταβολής των επιτοκίων σε σταθερή κατάσταση επίπεδο των δανείων ΕΜΣ / ΕΤΧΣ. Αυτή η μείωση των επιτοκίων έχει βελτιωθεί DSA του Ταμείου. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επίπεδο των ποσοστών ESM / EFSF εξακολουθεί να είναι υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η μοντελοποίηση των επιτοκίων της αγοράς έχει, επίσης, δεν έχει αλλάξει από το Μάιο. Το ΔΝΤ επίσης δεν φαίνεται να έχει ληφθεί πλήρως υπόψη την επίπτωση των μέτρων βραχυπρόθεσμου χρέους που συμφωνήθηκε από τον ΕΜΣ, τον Ιανουάριο.

– Μακροοικονομικά δεδομένα: Το ΔΝΤ αναθεώρησε προς τα κάτω τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και τις προοπτικές του πληθωρισμού από το Μάιο του 2016 από μισή εκατοστιαία μονάδα του ΑΕΠ ετησίως. Η αναθεώρηση του ετήσιου ρυθμού αύξησης επιδεινώνει το λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ κατά σχεδόν 40% το 2060.

Δεν είναι σαφές ποιες εξελίξεις κατά τους τελευταίους έξι μήνες θα υποστηρίξουν μια τέτοια σημαντική αλλαγή στη μακροπρόθεσμη προοπτική. Το ΔΝΤ επισημαίνει υποτιθέμενες αδυναμίες στην εφαρμογή του προγράμματος, αλλά είναι δύσκολο να δούμε πώς αυτό θα υποστηρίξει την αναθεώρηση της αυξητικής τάσης του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Η υπόθεση για μακροχρόνια απόκλιση από στόχο της σταθερότητας των τιμών της ΕΚΤ, επίσης, έρχεται σε αντίθεση με τις καθιερωμένες οικονομικές μεθόδους.

– Φορολογικά: Το ΔΝΤ έχει διατηρήσει την πρωτογενή υπόθεση του ισοζυγίου του στο 1,5% του ΑΕΠ από το 2018 σε όλο τον ορίζοντα προβολής. Αυτή είναι η κύρια διαφορά με το DSA των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, εξηγώντας περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής διαφοράς. Ενώ κάποιος θα συμφωνούσε ότι η κύρια διαδρομή πλεόνασμα πρέπει να είναι ρεαλιστική και αξιόπιστη με τις αγορές, ένα υψηλότερο πρωτογενές ισοζύγιο για την Ελλάδα θα ήταν επιθυμητό και εφικτό.

– Άλλες παραδοχές: Οι παραδοχές σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις έχουν παραμείνει αμετάβλητα σε πολύ συντηρητικά επίπεδα (και δεν λαμβάνουν υπόψη ορισμένα στοιχεία, όπως η επικείμενη αποπληρωμή των 2 δισ ευρώ στον ESM ή τη σύναψη πολλών προσφορών). Το ΔΝΤ επίσης, εξακολουθεί να προϋποθέτει την ανάγκη των 10 δισ ευρώ για την πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το 2018. Η έκθεση δεν παρέχει μια δικαιολογία για αυτή την υπόθεση, η οποία δεν είναι σύμφωνη με την εκτίμηση των αρμόδιων εποπτικών Αρχών.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου