Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιαν 2018


Του Jean Quatremer, αρθρογράφου της Liberation

Με τίτλο «Η Γερμανία επιθυμεί να αναλάβει τον έλεγχο της ΕΚΤ», ο αρθογράφος αναφέρει πως ήδη διαφαίνεται η απαρχή μιας νέας διαμάχης μεταξύ των άκρα ορθοδόξων Γερμανών και των πραγματιστών του Νότου για τη διαδοχή του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του οποίου η θητεία λήγει στις 30 Ιουνίου.

Η Μέρκελ ονειρεύεται να τοποθετήσει τον ευνοούμενό της επικεφαλή της Bundesbank, Γενς Βάιντμαν, στην προεδρία της ΕΚΤ για να τελειώσει με τη «χαλαρότητα» του Μάριο Ντράγκι, του οποίου η θητεία θα λήξει στις 31/10/2019. Μία προοπτική που προκαλεί κρύο ιδρώτα στη Γαλλία και στις χώρες του Νότου στην ευρωζώνη, αλλά επίσης και στις αγορές που δεν επιθυμούν να δουν την επιστροφή των άκρα ορθοδόξων της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας.

Αυτή η διαμάχη αν και φαίνεται μακρινή, στην ουσία ξεκινά αυτή τη Δευτέρα, με την κατάθεση των υποψηφιοτήτων για τη διαδοχή του αντιπροέδρου της ΕΚΤ, του Πορτογάλου Βίτορ Κονστάνσιο. Πολλοί φοβούνται ότι η τοποθέτηση ενός εκπροσώπου από χώρα του Νότου ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για την προεδρία της ΕΚΤ το 2019 στη Γερμανία. Όμως για την ώρα ο μόνος δηλωμένος υποψήφιος είναι ο Ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος.

Ο Μάριο Ντράγκι, χωρίς αμφιβολία, έσωσε το ευρώ λόγω του πραγματισμού του, ενώ για τους ορθόδοξους Γερμανούς, η ΕΚΤ έχει μόνο ως αποστολή τη σταθερότητα των τιμών και όχι τη διάσωση των κρατών ή του ευρώ. Σύμφωνα με την Bundesbank, η ΕΚΤ ξεπέρασε την αποστολή της παρεμβαίνοντας στην αγορά του δημόσιου χρέους για να αποφύγει τη χρεωκοπία της Ελλάδας και άλλων χωρών, σε σημείο που σήμερα κατέχει 1.889 δισ. ευρώ δημόσιου χρέους, ισοδύναμο με το 15% του ΑΕΠ της ευρωζώνης και εφιάλτης για έναν ορθόδοξο Γερμανό.

Το «δράμα» είναι ότι η ονειρεμένη ομάδα που έβγαλε το κοινό νόμισμα από την αποτελμάτωση θα αποδεκατισθεί στους επόμενους 18 μήνες: μετά την αποχώρηση του Constancio, θα ακολουθήσουν ο Βέλγος Πέτερ Πράετ, ο Ντράγκι και τέλος ο Γάλλος Μπενουά Κερέ τον Δεκέμβριο 2019. Με μία νέα διευθυντική ομάδα γερακιών, η επόμενη κρίση θα μπορούσε να είναι τελειωτική, έστω και αν η ευρωζώνη έχει ενισχυθεί πολύ από το 2010, ιδιαίτερα χάρη στην τραπεζική ένωση. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλες οι χώρες του Νότου θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν την εκλογή του Βάιντμαν στην κεφαλή της ΕΚΤ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Όταν γίνονται προσπάθειες υπεράσπισης των εθνικών, των οικονομικών ή των κοινωνικών συμφερόντων της πλειοψηφίας των Πολιτών απέναντι στις μειοψηφικές ελίτ, οι πολιτικοί που τις ασπάζονται και οι Πολίτες που τους ψηφίζουν πυροβολούνται ως λαϊκιστές – όπως στο θέμα του BREXIT.

Η διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη ήταν, μεταξύ άλλων, μία δοκιμασία των Ελλήνων, σε σχέση με το εάν έχουν ακόμη το σθένος να αντιδράσουν στην οικονομική τους κατοχή ή εάν έσκυψαν οριστικά το κεφάλι – όπου τελικά αποδείχθηκε πως δεν υπέκυψαν, αφού η επιτυχία ήταν εντυπωσιακή, με τη συμμετοχή 500.000 Πολιτών από ολόκληρη την Ελλάδα!

Εάν συγκεντρώνονταν τόσοι στη Βουλή, θα μπορούσαν ποτέ να εφαρμοστούν τα καταστροφικά μνημόνια; Θα υφάρπαζαν τη δημόσια και ιδιωτική μας περιουσία οι ξένοι; Θα έκαναν ότι ήθελαν οι βουλευτές, χωρίς να υπολογίζουν καθόλου τους Πολίτες; Δεν θα ήταν πιο προσεκτικοί οι Γερμανοί; Θα επέβαλλαν οι πιστωτές τέτοια μέτρα φτωχοποίησης των πάντων;

Βέβαια δεν υπάρχει κανένα μεγάλο πολιτικό κόμμα που να εκφράζει το πλήθος των Ελλήνων που διαδήλωσαν στη Θεσσαλονίκη – ούτε των πολύ περισσοτέρων που έχουν μεν τις ίδιες απόψεις, αλλά δεν κατάφεραν να παρευρεθούν. Εν τούτοις, αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθεί, ενώ είναι ντροπή η εκ των υστέρων θετική τοποθέτηση ορισμένων βουλευτών και παρατάξεων – ο μοναδικός στόχος των οποίων δεν είναι άλλος από την ιδιοτελή εκμετάλλευση ενός γεγονότος που δεν μπόρεσαν να προβλέψουν.

Ειδικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θέλησε να το παρουσιάσει ως μία αντίδραση των Ελλήνων απέναντι στην κυβερνητική πολιτική – με την οποία όμως ουσιαστικά συμφωνεί, αφού τάσσεται επίσης υπέρ των μνημονίων, υποστηρίζει τη σύνθετη ονομασία των Σκοπίων όταν οι Πολίτες τους ασφαλώς δεν είναι Μακεδόνες κοκ.

Όσον αφορά δε αυτούς που κατηγορούν όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για το θέμα της Μακεδονίας ως εθνικιστές ή λαϊκιστές, χειραγωγούμενοι άθελα τους από ορισμένα κόμματα και ΜΜΕ, θα ήταν καλύτερα να είναι πιο προσεκτικοί – πόσο μάλλον όταν το να ενδιαφέρεται κανείς για τη χώρα που ζει ο ίδιος και θα ζήσουν τα παιδιά του, δεν είναι καθόλου διαφορετικό από το ενδιαφέρον για το σπίτι του, για το οποίο είναι εντελώς ανόητο να κατηγορείται.

Η Γαλλία και η Ιταλία

Εκτός από την απαράμιλλη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης, αυτό που προξένησε μεγάλη εντύπωση στη διεθνή κοινή γνώμη ήταν η παραδοχή του Γάλλου προέδρου σε πρόσφατη συνέντευξη του – σύμφωνα με την οποία οι Πολίτες της χώρας του θα αποφάσιζαν την έξοδο από την ΕΕ, εάν διεξαγόταν ένα δημοψήφισμα όπως στη Μ. Βρετανία (πηγή). Όταν ερωτήθηκε δε για τη γνώμη του σχετικά με το BREXIT, είπε μεν ότι δεν θέλει να κρίνει ή να σχολιάζει τις αποφάσεις ενός λαού, αλλά πως το ερμηνεύει ως μία παταγώδη αποτυχία της παγκοσμιοποίησης – με την έννοια ότι, οι χαμένοι της διαδικασίας αποφάσισαν ξαφνικά πως δεν τη θέλουν.

Ειδικά όσον αφορά την ΕΕ, η οποία είναι μία μικρογραφία της παγκοσμιοποίησης, τόνισε πως κατά τον ίδιο οι μεσαίες, καθώς επίσης οι εργατικές τάξεις θεωρούν ότι, οι πρόσφατες δεκαετίες δεν ήταν προς όφελος τους – ούτε οι «προσαρμογές» που επέβαλε η ΕΕ, μεταξύ των οποίων η στήριξη των ελευθέρων αγορών χωρίς κανόνες (=ασύδοτων).

Η μεγάλη απορία που δημιουργήθηκε όμως στους ακροατές του είναι γιατί δεν σέβεται τους Πολίτες, διεξάγοντας ένα δημοψήφισμα για την παραμονή ή μη της Γαλλίας στην ΕΕ – κάτι που ισχύει φυσικά για πολλές άλλες κυβερνήσεις, οι οποίες έχουν το θράσος να θεωρούν τη βούληση τους ισχυρότερη από αυτήν των Πολιτών τους (όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου είναι αυτονόητη η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για το θέμα των Σκοπίων).

Περαιτέρω, δεν είναι παράδοξο να χαρακτηρίζεται ως λαϊκιστής και να κατηγορείται ως εθνικιστής κάποιος που εκφράζει τη βούληση της πλειοψηφίας των Πολιτών της χώρας του; Δεν είναι άδικο να κατηγορείται για κάτι ανάλογο μία εκλογική πλειοψηφία, όπως στην περίπτωση της Μ. Βρετανίας ή των Η.Π.Α., όπου οι προσπάθειες ανατροπής του κ. Trump κλιμακώνονται;

Στην Ιταλία τώρα το βασικό θέμα είναι οι μετανάστες και το ευρώ – όπου όμως θεωρείται με βάση τις δημοσκοπήσεις ότι, ο αριθμός των Πολιτών που τοποθετούνται εναντίον της Ευρωζώνης δεν είναι τόσο μεγάλος, ώστε να εγγυάται τη θετική έκβαση ενός ενδεχομένου δημοψηφίσματος. Παρά το ότι λοιπόν είναι η μοναδική χώρα της νομισματικής ένωσης που δεν αναπτύχθηκε καθόλου μετά την υιοθέτηση του ευρώ, ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της είναι χαμηλότερο από το 2000 (γράφημα), οι φυγόκεντρες δυνάμεις λέγεται πως δεν είναι μεγάλες – πιθανότατα λόγω των προβλημάτων του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, το οποίο ευρίσκεται σε άθλια κατάσταση, καθώς επίσης του τεράστιου δημοσίου χρέους της που δεν θα της επέτρεπε το βιώσιμο δανεισμό εάν δεν στηριζόταν από την ΕΚΤ.

Το γεγονός αυτό φαίνεται από την αλλαγή στάσης του «κινήματος των πέντε αστέρων»   που προηγείται στις δημοσκοπήσεις – το οποίο δεν τάσσεται καθαρά εναντίον της Ευρωζώνης όπως στο παρελθόν, αλλά προτείνει ένα δημοψήφισμα για το ευρώ ως τελευταία λύση. Ενδιαφέρον έχει εδώ η πιο ριζοσπαστική στάση ενός άλλου κόμματος (Leag Norda) που κατηγορεί την πολιτική της Γερμανίας για τα προβλήματα που προκλήθηκαν στην Ιταλία – με τον αρχηγό του να αναφέρει ότι, το 2018 δεν είναι 2015, ενώ ο ίδιος δεν είναι ο «άσεμνος ηλίθιος», όπως ο κ. Τσίπρας! (πηγή).

Σε κάθε περίπτωση όμως, τόσο το ένα κόμμα, όσο και το άλλο κατηγορούνται επίσης για λαϊκισμό – παρά το ότι όλοι γνωρίζουν πως οι θέσεις τους δεν είναι λανθασμένες, αφού η Ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη χωρίς την τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική ένωση της, με συνθήκες παρόμοιες με εκείνες της ομοσπονδιακής Γερμανίας ή Ελβετίας.

Στα πλαίσια αυτά ασφαλώς δεν είναι λαϊκισμός να κατηγορεί κανείς την πολιτική της νέας γερμανικής κυβέρνησης συνεργασίας που είναι η ίδια με την παλιά (εικόνα) – σκοπός της οποίας είναι η απομύζηση των εταίρων της, όπως τεκμηριώνεται ολοκάθαρα από τα τεράστια πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της (τα πλεονάσματα του ενός είναι ελλείμματα του άλλου) και όχι η βιωσιμότητα της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, φαίνεται καθαρά πως η έντεχνη χρήση λέξεων όπως ο «λαϊκισμός» ή ο «εθνικισμός», έχει στόχο την αποδυνάμωση εκείνων που στηρίζουν τις απόψεις της πλειοψηφίας ή την πατρίδα τους – τη χειραγώγηση δηλαδή της κοινής γνώμης από μία ελίτ που γίνεται συνεχώς μικρότερη και πλουσιότερη, εις βάρος του συνόλου.

Αυτοί δε που προωθούν ακούσια τη συγκεκριμένη «μορφή χειραγώγησης» είναι συνήθως οι οπαδοί των φιλελευθέρων κομμάτων, στο όνομα της ελευθερίας – χωρίς να κατανοούν ότι, με τον τρόπο αυτό μετατρέπονται σε υποχείρια εκείνων που στην πραγματικότητα είναι εναντίον της ελευθερίας και υπέρ της δικής τους ασυδοσίας. Εναντίον της ελεύθερης αγοράς και υπέρ της κεντρικά κατευθυνόμενης, σοβιετικού τύπου οικονομίας των ελίτ, η οποία προσπαθεί να εξελιχθεί σταδιακά σε μία παγκόσμια δικτατορία – με τη βοήθεια κυρίως του χρηματοπιστωτικού συστήματος, του χρέους και της παντοδυναμίας των αγορών.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Των Simon Tilford, Christian Odendahl, Sophia Besch

Η διάσκεψη του Νοεμβρίου, η οποία συγκέντρωσε 50 κορυφαίους οικονομολόγους, πολιτικούς επιστήμονες και εμπειρογνώμονες για την ΕΕ, συζήτησε τρόπους για να σωθεί η ΕΕ από εθνικιστικές και λαϊκιστικές δυνάμεις. Η Βρετανία είχε ψηφίσει να εγκαταλείψει την ΕΕ το 2016. Η Πολωνία και η Ουγγαρία έχουν τώρα κυβερνήσεις που απομακρύνονται από το κράτος δικαίου και τους κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και η στήριξη για λαϊκιστικά δεξιά κόμματα -και σε μικρότερο βαθμό για τη λαϊκιστική αριστερά- ήταν σε άνοδο τόσο στ η Δυτική όσο και στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτές οι εξελίξεις εγείρουν ερωτήματα. Ποιες κοινωνικές ομάδες μέσα στην ΕΕ έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε αυτή και γιατί; Τι σημαίνει η αντίδραση εναντίον του φιλελευθερισμού σε όλη την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (CEE) για την Ένωση; Είναι η ΕΕ η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση ή παρεμποδίζει την ικανότητα των κρατών-μελών να την διαχειριστούν; Μπορεί η ΕΕ να συμβάλει στην προώθηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας, επιτρέποντάς της να απορροφήσει εισροές ανθρώπων από φτωχότερες χώρες και να αφήσει τις εθνικές και περιφερειακές ταυτότητες να ευδοκιμήσουν; Θα μπορούσε το ευρώ να γίνει η δύναμη για στενότερη πολιτική ενοποίηση στην ΕΕ;

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι η αντίδραση εναντίον της ΕΕ -ή ο φιλελευθερισμός γενικότερα- δεν οφειλόταν αποκλειστικά στις κακές οικονομικές επιδόσεις. Αν και η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια συνέβαλαν στην στήριξη του λαϊκισμού, η ταυτότητα και η μετανάστευση ήταν εξίσου σημαντικά. Τα δύο αυτά άλλωστε αλληλεπιδρούν με σύνθετους τρόπους, εν μέρει ενισχύοντας το ένα το άλλο. ΤΟ συναίσθημα κατά της ΕΕ ήταν επίσης μια ένδειξη εχθρότητας προς τις ελίτ όπως και για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η στήριξη για λαϊκιστικά κόμματα δεν ήταν προφανώς καθοδηγούμενη από την ηλικία: οι νέοι ήταν αντί-λαϊκιστές σε ορισμένες χώρες όπως στη Βρετανία, αλλά ψήφισαν λαϊκιστικά κόμματα σε άλλες χώρες όπως στην Ιταλία. Ένα ενοποιητικό ζήτημα φαινόταν να είναι μια αίσθηση ανασφάλειας, δυσαρέσκειας των ελίτ και ψευδαισθήσεων για τη ζωή εκτός της ΕΕ. Η πολυπλοκότητα των μηχανισμών της ΕΕ και των νόμων, οι πρόσφατες αποτυχίες πολιτικής και τα απροσδόκητα οφέλη της Ένωσης, έγιναν επίσης εύκολος στόχος για τους λαϊκιστές.

Υπήρξε ευρεία συναίνεση σχετικά με το ότι η ΕΕ είχε τη δυνατότητα να είναι μία καλή δύναμη στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και στο να προστατεύσει (ή τουλάχιστον να διαχειριστεί) τις επιπτώσεις για τους πολίτες της. Αλλά οι συμμετέχοντες συμφώνησαν επίσης ότι η ΕΕ συχνά δεν καταφέρνει να έχει αυτή τη δυναμική. Πολλοί άνθρωποι στη διάσκεψη εξέφρασαν ανησυχίες ότι η ΕΕ δεν κάνει αρκετά (ή ότι δεν της δίνεται η εντολή) για να αντιμετωπίσει τις αρνητικές επιδράσεις της οικονομικής ενοποίησης, όπως την αυξανόμενη συγκέντρωση των παροχών σε ορισμένες περιφέρειες ή τον φορολογικό ανταγωνισμό, τον οποίο οι πολίτες δικαίως θεωρούν ότι είναι άδικος. Ορισμένοι επίσης υποστήριξαν ότι υπήρξαν δυνατότητες οι οποίες δεν αξιοποιήθηκαν για να ενοποιηθεί πιο στενά, δημιουργώντας παράλληλα μια πιο δίκαιη ανάπτυξη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ΕΕ είχε την εξουσία να διαμορφώσει τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης, αλλά δεν χρησιμοποίησε αποτελεσματικά αυτή την εξουσία.

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες πίστευαν ότι η ανελεύθερη αντίδραση στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική, με την Πολωνία να θεωρείται από πολλούς ως το μεγαλύτερο πρόβλημα, κυρίως εξαιτίας του μεγέθους της. Αλλά ο λόγος για αυτή την αντίδραση είναι αμφιλεγόμενος. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι τα οικονομικά ευθύνονται για ένα μόνο μέρος, καθώς η ισχυρή ανάπτυξη του ΑΕΠ ήταν ταχύτερη από την ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου: πολλά κεφάλαια ανήκουν σε ξένα χέρια σε αυτές τις χώρες, και ένα μεγάλο μέρος των κερδών επαναπατρίσθηκε στη Γερμανία και αλλού. ΟΙ ψηφοφόροι στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη θεωρούν ότι οι χώρες τους κυβερνώνται, και δεν κυβερνούν στην ΕΕ, και θεωρούν ότι η ενιαία αγορά είναι προκατειλημμένη υπέρ των δυτικών κρατών-μελών. Ορισμένοι συμμετέχοντες υποστήριξαν ότι οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης χρειαζόταν στρατηγικές για τη δημιουργία υψηλότερα αμειβομένων θέσεων εργασίας, για να καταστεί η οικονομία λειτουργική για τους πολίτες της. Το ρίσκο για την Ευρώπη δεν ήταν τόσο μια έξοδος οποιασδήποτε από αυτές τις χώρες, αλλά μια de facto έξοδος από τις αξίες και τους κανόνες της ΕΕ. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι η αντιμετώπιση των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ως δεύτερης κατηγορίας μέλη, ήταν δηλητηριώδες, όπως ήταν και η λεκτική επίπληξη αυτών. Ένας είπε ότι ήταν κρίσιμο να προσφερθεί μια θέση ανώτερου επιπέδου στην Πολωνία. Αλλά το πιο σημαντικό, όπως υποστήριξαν πολλοί, ήταν να δείξουν ότι η Ευρώπη μάχεται στο πλευρό του απλού ανθρώπου, για παράδειγμα ενάντια στη διαφθορά, προκειμένου να υποστηρίξει τις φιλοευρωπαϊκές, φιλελεύθερες πτέρυγες των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Δεν υπήρξε συναίνεση για το εάν τα κεφάλαια της ΕΕ θα πρέπει να έχουν ως προϋπόθεση τις δημοκρατικές αρχές και το κράτος δικαίου.

Οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι η ευρωζώνη δεν πρόκειται να προχωρήσει σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι ήταν μάταιο να προσποιούνται κάτι διαφορετικό και ίσως στην πραγματικότητα έτσι να βοηθούν την ενίσχυση του "ρεύματος” εναντίον της ΕΕ. Αλλά άλλοι αντέτειναν ότι ήταν δυνατά κάποια προσεκτικά βήματα προς περαιτέρω ενοποίηση εντός της ευρωζώνης, και επιθυμητά. Οι οικονομολόγοι της διάσκεψης δεν συμφώνησαν ότι η επανεθνικοποίηση της δημοσιονομικής πολιτικής ήταν μια καλή ιδέα, ιδιαίτερα η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους στην ευρωζώνη. Ενώ πολλοί είδαν τα πολιτικά οφέλη, δεν προστέθηκαν σε αυτά και τα οικονομικά οφέλη της εθνικής διακριτικής ευχέρειας στη δημοσιονομική πολιτική με μια ενιαία νομισματική πολιτική. Το ευρώ είχε αποδειχθεί ότι είναι μια πηγή αποδιοργάνωσης στην ΕΕ ανάμεσα σε μέλη και μη μέλη της ευρωζώνης, με έναν οικονομολόγο να δηλώνει ότι το ευρώ θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή ενσωμάτωσης εάν οι κυβερνήσεις ξεπεράσουν την τρέχουσα θεωρία μηδενικού αθροίσματος για την οικονομική πολιτική.

Οι λαϊκιστές είχαν κεντρικό ζήτημα τη μετανάστευση, και πολλοί υποστήριξαν ότι η μετανάστευση εκτός της ΕΕ επρόκειτο να αυξηθεί παρά να μειωθεί, με την Αφρική να αποτελεί τη βασική πρόκληση στις δεκαετίες που ακολουθούν. Η συζήτηση έγινε πιο έντονη όταν έφτασε στα οικονομικά οφέλη της μετανάστευσης, καθώς κάποιοι υποστήριζαν ότι τα οφέλη έχουν αποδειχθεί εμπειρικά, και ότι η ακαδημαϊκή συζήτηση έχει κερδηθεί, αλλά όχι ο δημόσιος διάλογος. Αυτό οδήγησε το συνέδριο να συζητήσει τρόπους για τη βελτίωση του διαλόγου για τη μετανάστευση, και για το εάν η μετανάστευση από χώρες εκτός της ΕΕ θα μπορούσε να ενσωματωθεί σε ένα ευρωπαϊκό αφήγημα. Υπήρξε συναίνεση ότι η εμπειρική ανάγνωση των γεγονότων ήταν η καλύτερη, αλλά πολιτικά δεν θα βοηθούσε και πολύ. Αλλά οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι ο τρόπος με τον οποίοι οι πολιτικοί και ο Τύπος χαρακτηρίζουν τη μετανάστευση ήταν σημαντικός, όπως έδειξαν οι διαφορετικές αντιλήψεις για τη μετανάστευση στις ευρωπαϊκές χώρες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι υπήρχε περιθώριο για να δράσει η ΕΕ, όπως στην Αφρική ή να διαχειριστεί καλύτερα τις ροές των μεταναστών. Όπως το έθεσε ένας εκ των συμμετεχόντων, δεν ήταν η μετανάστευση αυτή καθέ αυτή που ανησυχούσε πολλούς, αλλά η αίσθηση ότι είναι ανεξέλεγκτη και ατελείωτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Tomas Valasek

Η πρόβλεψη είναι έργο του ανόητου, ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες. Ακόμη και όταν γίνεται σωστά, οι πιθανότητες επιτυχίας δεν είναι εξασφαλισμένες. Αλλά κάποιοι τρόποι να κοιτάξει κανείς το μέλλον είναι πιο άχρηστοι από άλλους.

Η πιο συνηθισμένη πλάνη είναι αυτή της γραμμικής προβολής: επειδή και μόνο τα πράγματα ήταν μονόπλευρα προσφάτως, θα παραμείνουν λίγο πολύ το ίδιο. Πότε ήταν η τελευταία φορά που η προσωπική σας ζωή δεν βγήκε εκτός προγράμματος από ένα απροσδόκητο δράμα ή χαρά;

Μια κάπως πιο εξελιγμένη προσπάθεια πρόγνωσης επομένως, θα προσπαθήσει να χωρίσει τις επερχόμενες αναταραχές. Αλλά η πιθανότητα ενός προβλεπόμενου γεγονότος σε οποιοδήποτε δεδομένο έτος, είναι συνήθως χαμηλή. Έπειτα, υπάρχει το πιο σοβαρό ελάττωμα: μια ασυνέχεια από μόνη της, ακόμη και αν κάποιος προβλέπει σωστά τη χρονική στιγμή, δεν μας λέει πολλά για τις συνέπειες. Αυτό είναι βασικό στις προβλέψεις: όχι απλώς να προβλέψουμε ένα γεγονός, αλλά να σκιαγραφήσουμε πώς αυτό θα αλλάξει τον κόσμο.

Βρίσκω χρήσιμο να αναλογιστώ την Ευρώπη το 2018 με τον ίδιο τρόπο που οι σεισμολόγοι σκέφτονται τον επόμενο μεγάλο σεισμό. Ποιες εντάσεις έχουν δημιουργηθεί που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν στο προσεχές μέλλον; Ποιες κοινωνίες είναι έτοιμες για αυτές και ποιες δεν είναι; Αυτό δεν ισοδυναμεί με μια ακριβή πρόβλεψη του τι θα συμβεί και πότε, αλλά δίνει μια αίσθηση του τι πρέπει να γίνει από άποψη προετοιμασίας -και πόσο άμεσα.

Τρία είδη προβλημάτων "φουσκώνουν" στο εσωτερικό της Ευρώπης. Το πρώτο απειλεί το ίδιο το ευρωπαϊκό project: είναι η συνεχής αίσθηση μεταξύ πολλών Ευρωπαίων ότι οι παλαιές ελίτ και τα mainstream κόμματα δεν έχουν επαφή με το εκλογικό σώμα και είναι -το χειρότερο- επικίνδυνα ανίκανοι. Σε συνδυασμό με την απαισιοδοξία για το οικονομικό μέλλον κάποιου, αυτή η αίσθηση, με προϋπόθεση να υπάρχει η σωστή ώθηση, θα μπορούσε να επαναφέρει στο προσκήνιο τον ευρωσκεπτικιστικό λαϊκισμό.

Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron έχει πάρει κάποιο μέρος της πίεσης με τη λήψη μέτρων για την χαλάρωση της αρτηριοσκληρωτική αγορά εργασίας. Κάνοντάς το, ο Macron έχει αποκαταστήσει μέρος της πίστης ότι το κατεστημένο -αν όχι τα κατεστημένα κόμματα- μπορεί να παράγει έναν ικανό διαχειριστή ο οποίος δεν φοβάται να αναλάβει τα διαρθρωτικά προβλήματα. Αυτό το πολιτικό παράδειγμα θα είναι χρήσιμο πέρα από τα σύνορα της χώρας, και η αναμενόμενη βελτίωση στις ευρωπαϊκές οικονομίες θα πρέπει επίσης να βοηθήσει ώστε να μετριαστούν οι εντάσεις. Αλλά ο σκεπτικισμός έναντι των παλαιών τάξεων παραμένει υψηλός και μια επιστροφή της μαζικής μετανάστευσης, μια οικονομική κρίση, ή αποτυχίες των ελίτ σε Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία το 2018, θα μπορούσε να επαναφέρουν τα "μαύρα σκυλιά”.

Η δεύτερη και σχετική πίεση έρχεται έξω από τα σύνορα της ΕΕ. Ο πληθυσμός των μεταναστών στην Ευρώπη έχει αυξηθεί από σχεδόν 20 εκατ. το 1990 σε 35 εκατ. το 2015 -και αυτή η τάση δεν δείχνει σημάδια διακοπής. Για να δηλώσει κανείς το προφανές, πολύ καλό έχει έρθει από αυτές τις αφίξεις, συμπεριλαμβανομένων νέων ταλέντων και εργατών για να καλύψουν το ευρωπαϊκό κενό στην αγορά εργασίας. Αλλά το πρόσφατο κύμα μετανάστευσης έχει επίσης τροφοδοτήσει μια αίσθηση μεταξύ των Ευρωπαίων ότι γίνονται μια μειοψηφία στις κοινωνίες τους. Όπως επισημαίνει ο Ivan Kristen στο νέο του βιβλίο, όταν οι ψηφοφόροι αισθάνονται ότι χάνουν το πολιτιστικό έδαφος κάτω από τα πόδια τους, αντιδρούν ιδιαίτερα άσχημα, με θυμό και μισαλλοδοξία. Περισσότερες αφίξεις θα μπορούσαν να φέρουν πιο αμυντικό θυμό το 2018, τροφοδοτώντας εντάσεις μεταξύ Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης και βοηθώντας τους λαϊκιστές παντού.

Το τρίτο ζήτημα αγγίζει τη σφαίρα της άμυνας. Σχεδόν πριν από τέσσερα χρόνια, η Ρωσία κατέστησε σαφές ότι ήταν πρόθυμη να ανατρέψει την υπάρχουσα τάξη στην Ευρώπη. Η άφιξη του Αμερικανού προέδρου Donald Trump το 2017 εισήγαγε την πιθανότητα οι ΗΠΑ να μην βρεθούν απέναντι στον Putin. Η Κεντρική Ευρώπη αντιμετωπίζει μια μεγαλύτερη πιθανότητα εξωτερικής εισβολής από ό,τι έχει εδώ και δεκαετίες, και η ικανότητά της να αντιστέκεται πλήττεται περαιτέρω από τις εκστρατείες παραπληροφόρησης.

Η ανάπτυξη των αμερικανικών και άλλων δυτικών δυνάμεων κατά μήκος της ανατολικής πτέρυγας της Ευρώπης, έχουν βοηθήσει κάπως ώστε να ενισχυθεί το status quo. Αλλά δεν θα βοηθήσουν πολύ εάν ο Donald Trump αποδειχθεί απρόθυμος να τις χρησιμοποιήσει όταν παραστεί ανάγκη. Καμία κρίση δεν έχει ακόμη τεστάρει την σταθερότητα στην περιοχή, αλλά η απουσία αναταραχής δεν σημαίνει ότι υπάρχει σταθερότητα ή τάξη. Οι αμυντικοί προϋπολογισμοί έχουν αυξηθεί παντού στην περιοχή. Όπως τα ασφάλιστρα για σεισμική προστασία, είναι ενδείξεις ενός υποκείμενου προβλήματος.

Εάν αυτό είναι ένας απογοητευτικά ασαφής οδηγός για το 2018, είναι έτσι από το σχεδιασμό του. Το να είναι κάποιος συγκεκριμένος στην πρόβλεψη έρχεται εις βάρος της αξιοπιστίας. Αλλά η απουσία σαφήνειας δεν χρειάζεται να είναι ταυτόχρονα και ένδειξη αποδυνάμωσης. Οι φορείς χάραξης πολιτικής μπορούν ακόμη να αντλήσουν χρήσιμα διδάγματα από την κατανόηση του πότε και πώς αλλάζει το έδαφος.

Οι ευφυείς ηγέτες θα αναγνωρίσουν ότι το πρώτο είδος πίεσης στην ευρωπαϊκή τάξη είναι θεραπεύσιμο, αλλά η θεραπεία θα χρειαστεί χρόνο και την επιδεξιότητα που έχει εμφανίσει ο Macron τελευταίως, την οποία οι δύσκολοι συνασπισμοί στη Γερμανία και στην Ιταλία (μετεκλογικά) μπορεί να δυσκολευτούν να καταπιούν.

Οι πιέσεις από τη μετανάστευση δεν είναι μη αναστρέψιμες. Επομένως η Ευρώπη αφέθηκε να διαχειριστεί τις συνέπειες. Ενδεχόμενες δραματικές αλλαγές θα είναι αρνητικές, αν και το ενδεχόμενο μιας κρίσης αντίστοιχης με το 2015 φέτος, είναι κάτι που εικάζει ο οποιοσδήποτε.

Ο τρίτος παράγοντας πίεσης έχει μια μερική τεχνική λύση: την ολοκλήρωση των μέτρων αποτροπής τα οποία οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ άρχισαν να εφαρμόζουν από το 2014. Αυτά μειώνουν τις πιθανότητες να αμφισβητηθεί η τάξη ασφάλειας στην Ευρώπη και ω εκ τούτου μειώνουν και τον πειρασμό της Ρωσίας να προσπαθήσει. Ωστόσο, οι σύμμαχοι στα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ θα συνεχίσουν να ανησυχούν σε όλο το 2018 για το ενδιαφέρον του Donald Trump στην άμυνά τους. Οι πιθανότητες είναι να μην εγκαταλείψει το αξίωμά του το 2018. Και αυτό, με τον κίνδυνο να αποδειχθεί λανθασμένο από τη Γερουσία, είναι τόσο συγκεκριμένο όσο θα αποδειχθεί ότι είναι αυτή η πρόβλεψη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Συλλαλητήρια κατά της χρήσης του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία των Σκοπίων πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα της Κυριακής στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ. Στο Λονδίνο το συλλαλητήριο διεξήχθη από απλούς πολίτες.

Συγκεντρώθηκαν περίπου 300 άτομα με σημαίες, απήγγειλαν τον εθνικό ύμνο και τραγούδησαν τραγούδια για τη Μακεδονία, είπαν συνθήματα και αποχώρησαν ειρηνικά, υπό βροχή.

Η συγκέντρωση στο Λονδίνο διοργανώνεται από τον Μιχάλη Αράπη, Νομικό και Αντιπρόεδρο της Ελληνορθοδόξου Κοινότητας Κάρντιφ και Νοτίου Ουαλίας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ποντίων Ηνωμένου Βασιλείου και την Πρόεδρο του Δρα. Κική Σονίδου. Στο Μάντσεστερ οργανώνεται από μια ανεξάρτητη κίνηση μελών της ελληνικής κοινότητας. Οι συγκεντρώσεις πραγματοποιούνται χωρίς τη συμμετοχή πολιτικών φορέων.

«Σκοπός των συγκεντρώσεων είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις και τις φωνές μας ώστε απο το Ηνωμένο Βασίλειο να ακουστεί σε ολη την Οικουμένη ότι η Μακεδονία ηταν, είναι και θα ειναι πάντα και μόνο Ελληνική! Η ιστορία και το όνομα της Μακεδονίας δεν παραχωρούνται ούτε είναι διαπραγματεύσιμα!» δήλωσαν οι διοργανωτές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Ιαν 2018


Tου Κώστα Μελά

Ο αβάσιμος γερμανικός μεγαλοϊδεατισμός, εκδοχή του οποίου είναι η στρατηγική Σόιμπλε, αποδεικνύεται από τους μη ρεαλιστικούς στόχους του Βερολίνου και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Ακόμα και εάν η Γερμανία νικούσε στο πολεμικό πεδίο, θα είχε απόλυτη αδυναμία, έχοντας πληθυσμό 60-70 εκατομμύρια, να μπορέσει να επιβληθεί πολιτικά και οικονομικά σε ευρωπαϊκούς πληθυσμούς αναπτυγμένων εθνικών κρατών μεγέθους 450-500 εκατομμυρίων.

Η αφέλεια των γερμανικών πολιτικών ηγεσιών εδραζόταν στο δόγμα ότι φθάνει να κερδίσει τον πόλεμο και όλες οι χώρες θα ήταν έτοιμες να δεχθούν την γερμανική κυριαρχία. Επί της ουσίας, τα σχέδια των γερμανικών πολιτικών ελίτ στερούνταν ρεαλισμού και αντίληψης της πραγματικότητας. Ο τρόπος που ονειρεύονταν να επιβληθούν στους ευρωπαϊκούς λαούς δεν θα ήταν αποτελεσματικός ούτε για υποανάπτυκτες χώρες της Αφρικής.

Αν έχουμε αντιληφθεί την ουσία του σχεδίου Σόιμπλε, το πρόβλημα που ανακύπτει είναι ο τρόπος αντιμετώπισής του. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Γίνονται περισσότερο περίπλοκα, αλλά και ενδιαφέροντα. Αποκτούν πρόσθετο ενδιαφέρον, διότι συνδέονται άμεσα με το υπάρχον μόρφωμα της ΕΕ και σαφέστατα με την προοπτική του.

Γερμανική και ευρωπαϊκή ενοποίηση

Κατά την υπογραφή της «Συνθήκης 4+2» (3-10-1990) για την επανένωση των δύο Γερμανιών, ο τότε καγκελάριος Χέλμουτ Κολ διακήρυξε την προσήλωση της Γερμανίας στον στόχο των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης». Μια δεκαετία αργότερα την επαναβεβαίωσε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου (12-5-2000). Η θέση του Κολ, όμως, ότι η γερμανική και η ευρωπαϊκή ενοποίηση αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος έχει τεθεί για τα καλά στα αζήτητα.

Η Γερμανία αυτή την στιγμή κατέχει περισσότερο από το ένα τέταρτο του πλούτου της Ευρωζώνης, αλλά δυσκολεύεται να χειριστεί τον ηγεμονικό ρόλο που έχει αποκτήσει. Αυτό που διαφαίνεται με σχετική ακρίβεια, είναι ότι υπάρχουν χώρες-μέλη που δεν χωρούν στο σχέδιο Σόιμπλε, σε μια ένωση υπό την απόλυτη κυριαρχία της Γερμανίας.

Η Βρετανία είναι η πρώτη και ισχυρή χώρα που βρίσκεται σε αυτήν τη κατηγορία. Έπονται οι τρεις χώρες της Μεσογείου: Ισπανία, Πορτογαλία και Ελλάδα. Οι γνωστές προτάσεις του Σόιμπλε προς την Ελλάδα για “προσωρινή” αποχώρηση από την Ευρωζώνη αποτελούν αποχρώσες ενδείξεις της συγκεκριμένης άποψης. Η Κύπρος και η Μάλτα, όπως είναι λογικό, δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ φαίνεται ότι εξυπηρετεί τα σχέδια του Σόιμπλε και της παρέας του.

Ανατροπή της ισορροπίας

Με την γερμανική ενοποίηση χάθηκε ένα στοιχείο-κλειδί της ευρωπαϊκής δυναμικής, που ήταν βασισμένη στην ισορροπία μεταξύ των μεγαλύτερων κρατών-μελών, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιταλίας. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι με την γερμανική ενοποίηση, το ενδιαφέρον της Βρετανίας για την ΕΕ συρρικνώθηκε. Και με την απόσυρση της Βρετανίας, η ισορροπία δυνάμεων ανετράπη ακόμη περισσότερο.

Με βάση τα αποτελέσματα, η μέχρι πρόσφατα τακτική της Γαλλίας για πολιτικό έλεγχο της οικονομικής ισχύος της Γερμανίας μέσω δημιουργίας διαφόρων γραφειοκρατικών μηχανισμών και θεσμών (από την Κοινή Αγροτική Πολιτική μέχρι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) έχει αποτύχει. Η γερμανική οικονομική ισχύς έχει μετατραπεί και σε πολιτική ισχύ.

Έχει δημιουργήσει θεσμικό πλαίσιο που την εξυπηρετεί. Έχει συνάψει συμμαχίες προθύμων χωρών-μελών που την ακολουθούν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αποδυνάμωση των άλλων μεγάλων χωρών-μελών (Γαλλία και Ιταλία), οι οποίες διστάζουν ή αδυνατούν να προβάλλουν σοβαρές αντιστάσεις.

Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός: φοβούνται τη «νομιμοποιημένη» ανάδυση ενός ανεξέλεγκτου γερμανικού επιθετικού εθνικισμού, μέσω της αποδυνάμωσης, ίσως τελικά και διάλυσης της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Η αντιμετώπιση του γερμανικού επιθετικού εθνικισμού είναι σχεδόν αδύνατη από κάθε χώρα-μέλος ξεχωριστά. Η άμεση αντιπαράθεση οποιουδήποτε άλλου εθνικισμού είναι ατελέσφορη.

Ελλάδα και Γερμανία

Εδώ εντάσσεται και η ανιστόρητη αντίληψη της αποχώρησης της Ελλάδας από την ΕΕ ως στρατηγική επιλογή, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την πληθώρα των προβλημάτων μόνοι μας. Είναι φαντασίωση η άποψη ότι η αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ θα σταματήσει με μαγικό τρόπο την εκδήλωση των υπαρχόντων εθνικισμών εντός ΕΕ, οι οποίοι λαμβάνουν διάφορες μορφές (από οικονομική μέχρι γεωπολιτική).

Εξάλλου, η Ελλάδα έχει πικρή πείρα από την εχθρότητα της Γερμανίας από την περίοδο του χαμένου πολέμου του 1897. Τότε, είχε σαφώς υποκινήσει την Τουρκία, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα γερμανικά συμφέροντα (μεταξύ άλλων και οι Γερμανοί ομολογιούχοι) με την επιβολή στη συνέχεια του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

Ο οικονομικός έλεγχος συσχετίσθηκε πολύ νωρίς από τους μελετητές της εποχής με τα αίτια εκείνου του πολέμου. Θεωρήθηκε, δηλαδή, ότι η Γερμανία, προεξοφλώντας την ελληνική ήττα, εξώθησε σε πόλεμο (την Ελλάδα έμμεσα με πράκτορες, την Τουρκία άμεσα) για να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να δεχτεί τον έλεγχο. «Ως εκρίθη η μάχη του Δομοκού, η Γερμανία ήρξατο να ομιλή περί ελέγχου» γράφει ο Α. Ανδρεάδης (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΔ).

Παράλληλα δείχνει, επίσης, αυτό που γνωρίζουν πολύ καλά οι Γερμανοί: ότι δεν μπορεί να υπάρξει ΕΕ χωρίς την Γερμανία. Η Γερμανία αυτή την στιγμή κατέχει περισσότερο από το ένα τέταρτο του πλούτου της Ευρωζώνης. Ταυτοχρόνως, αρκετά κράτη-μέλη κυρίως της βόρειας κα κεντρικής Ευρώπης έχουν δεθεί ποικιλότροπα στον γερμανικό πυρήνα ισχύος.

Ο ευρωπαϊκός Νότος ως αντίβαρο

Όλες οι σκέψεις για συνεργασία των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου προσκρούουν κατ’ αρχάς στη ισχύ της Γερμανίας. Ουσιαστικά, χωρίς την Γερμανία είναι πρακτικά αδύνατον να υπάρξει Ενωμένη Ευρώπη που να έχει ρόλο στα διεθνώς τεκταινόμενα, είτε αυτά είναι οικονομικά είτε γεωπολιτικά. Χωρίς τη Γερμανία, ο ευρωπαϊκός Νότος δεν μπορεί να λειτουργήσει σε καθεστώς «συνεργασίας και συνεννόησης» με την υπόλοιπη -καθοδηγούμενη από την Γερμανία- Ευρώπη.

Είναι τουλάχιστον αφελές και άστοχο να υποστηρίζεται ότι η σημερινή Γαλλία θέλει και μπορεί να παίξει το ρόλο του εναλλακτικού πόλου ισχύος έναντι της Γερμανίας. Αυτό θα σήμαινε, κατ’ αρχάς, πλήρη ανατροπή της μέχρι σήμερα ακολουθούμενης στρατηγικής από τη μεριά της Γαλλίας.

Αυτό μόνο η Λεπέν το υποστηρίζει και συνεπώς το καθιστά περισσότερο δύσκολο με την πόλωση που δημιουργεί στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ανατροπές στρατηγικής αυτού του βεληνεκούς αποτελούν ιστορικές αποφάσεις και συμβαίνουν στην πολιτική όταν ο αντίπαλος λάβει, απολύτως, την ξεκάθαρη μορφή του εχθρού.

Συγχρόνως, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι τα συμφέροντα των χωρών του Νότου ταυτίζονται και ότι αυτές οι χώρες-μέλη είναι έτοιμες να προχωρήσουν σε αμοιβαιοποίηση των διαφορετικών βαρών που υπάρχουν για κάθε ξεχωριστή χώρα-μέλος. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες είναι διατεθειμένες να διασαλεύσουν τις σχέσεις τους με την ισχυρή Γερμανία.

Αυταπάτη και απάτη

Όλες αυτές οι σκέψεις ένα στόχο μπορούν να έχουν: να αμβλύνουν ορισμένες από τις εκφάνσεις της ασκούμενης γερμανικής κυριαρχίας στον οικονομικό τομέα. Αλλά κι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, διότι προϋποθέτει αλλαγές στις βασικές συνθήκες δημιουργίας της ΕΕ.

Διακηρύξεις του τύπου ότι χρειάζεται «νέο κοινωνικό συμβόλαιο για τους ευρωπαϊκούς λαούς» και μάλιστα όταν γίνονται από πλήρως υποταγμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προκαλούν μειδιάματα. Αντανακλούν εμφανή αδυναμία πρόσληψης της σημερινής πραγματικότητας. Διαμορφώνεται ήδη ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο», το οποίο δεν έχει λάβει υπόψη του καθόλου τις μελαγχολικές κενολογίες αυτού του είδους. Φθάνει να κοιτάξει κανείς τον εκλογικό χάρτη των ευρωπαϊκών χωρών.

Η συνέχιση της αυταπάτης τελικά θα μετατραπεί σε απάτη, για να μην πούμε ότι κάθε αυταπάτη είναι και απάτη. Τελικά φοβούμαι ότι ο απόλυτος εγκλωβισμός των ευρωπαϊκών χωρών στο πείραμα της ΕΕ και της Ευρωζώνης μπορεί να σπάσει μόνο «με ένα πάταγο και όχι με ένα λυγμό». Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις σκοτεινές, αλλά τόσο εμφανείς κινήσεις της ανθρώπινης ιστορίας.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ωμός εκβιασμός της Τουρκίας προς την Ευρώπη
Άμεση απειλή να στείλουν εκατομμύρια λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και όχι μόνο...

Η Τουρκία θα απορρίψει οποιαδήποτε πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαφορετική από την πλήρη ένταξή της στο μπλοκ ως κράτος μέλος, δήλωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Omer Celik, προειδοποιώντας ότι με δεδομένη την τρέχουσα κατάσταση η Άγκυρα δεν έχει λόγο να τηρήσει τη συμφωνία της με την Ένωση για τους μετανάστες.

«Μια προνομιακή εταιρική σχέση ή ανάλογες προσεγγίσεις δεν τις παίρνουμε σοβαρά υπόψη μας. Δεν μπορούν να προσφέρουν στην Τουρκία κάτι τέτοιο», τόνισε ο Celik σε συνέντευξή του.

«Όπως και να αποκαλείται, προνομιακή εταιρική σχέση ή συνεργασία κατά της τρομοκρατίας, μια τέτοια πρόταση δεν θα την εξετάσει καν η Τουρκία», πρόσθεσε.

Ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron είχε δηλώσει πριν δύο εβδομάδες ότι οι εξελίξεις στην Τουρκία δεν επιτρέπουν να σημειωθεί πρόοδος στις ενταξιακές της διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συζητήσει θα πρέπει να επικεντρωθούν αλλού, κάνοντας λόγο για την πιθανότητα μιας προνομιακής εταιρικής σχέσης μεταξύ Άγκυρας και ΕΕ.

Ο Celik από την πλευρά του κατήγγειλε ότι η ΕΕ δεν τηρεί όλους τους όρους της συμφωνίας που έχει συνάψει με την Τουρκία για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

Η οικονομική βοήθεια που λαμβάνει η Τουρκία «δεν λειτουργεί», δεν έχουν ανοίξει νέα κεφάλαια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και δεν έχουν σημειωθεί πρόοδοι στην επέκταση της τελωνειακής συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών.

«Ουσιαστικά η Τουρκία δεν έχει λόγο να εξακολουθεί να τηρεί τη συμφωνία αυτή», τόνισε ο Τούρκος υπουργός.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Ιαν 2018


Για πρώτη φορά μετά από τουλάχιστον μισόν αιώνα, η Σουηδία ετοιμάζεται να στείλει φυλλάδια σε 4,7 εκατ. νοικοκυριά προκειμένου να τα προετοιμάσει για το ενδεχόμενο πολέμου, σύμφωνα με τους Financial Times.

Τα φυλλάδια θα αναφέρονται σε θέματα όπως το πώς μπορούν οι κάτοικοι της χώρας να συμμετέχουν σε «συνολική άμυνα» κατά τη διάρκεια ενός πολέμου και πώς να διασφαλίσουν βασικές ανάγκες όπως το νερό, η τροφή και η θέρμανση, ενώ θα καλύπτουν και άλλες απειλές όπως οι κυβερνοεπιθέσεις, η τρομοκρατία και η κλιματική αλλαγή.

Η έκδοση αυτή έρχεται την ώρα που εντείνεται η διαμάχη στη Σουηδία αναφορικά με θέματα άμυνας και ασφάλειας, με την απειλή που προέρχεται από τη Ρωσία και με το αν η χώρα θα πρέπει ή όχι να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Το φυλλάδιο, που αυτή τη στιγμή φέρει τον τίτλο εργασίας «Αν έρθει κρίση ή πόλεμος», θα εκδοθεί τον Μάιο. Σημειώνεται πως η τελευταία φορά που οι Σουηδοί έλαβαν παρόμοιο έγγραφο ήταν το 1961.

«Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να είναι προετοιμασμένη για πόλεμο, όχι μόνον ο στρατός. Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει λέξεις όπως συνολική άμυνα ή υψηλός συναγερμός εδώ και τουλάχιστον 25-30 χρόνια. Άρα η γνώση των πολιτών είναι πού χαμηλή», σχολίασε η Christina Andersson, επικεφαλής του project.

Σημειώνεται πως, μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η Σουηδία εφάρμοσε ένα «μέρισμα ειρήνης» για να μειώσει τις αμυντικές και στρατιωτικές δαπάνες. Όμως, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και κατόπιν διαφόρων περιστατικών παραβίασης του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Σουηδίας από ξένα αεροσκάφη και ένα υποβρύχιο, οι αρχές της χώρας έχουν αντιστρέψει την πορεία τους, αυξάνοντας τις στρατιωτικές δαπάνες, επαναφέροντας την στρατιωτική θητεία και τοποθετώντας μόνιμες στρατιωτικές δυνάμεις στο νησί Γκότλαντ της Βαλτικής Θάλασσας για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια. Παράλληλα, πέρυσι πραγματοποίησε την μεγαλύτερη αμυντική άσκηση των τελευταίων 23 ετών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Ιαν 2018


Του Wolfgang Münchau

Τα δύο βασικά κόμματα της Γερμανίας κατέληξαν τελικά σε μια προκαταρκτική συμφωνία για ένα «μεγάλο συνασπισμό». Το εάν θα κρατήσει είναι απορία όλων. Υπάρχουν πολλά εμπόδια που εξακολουθούν να υφίστανται ανάμεσα στη συμφωνία, που επετεύχθη τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής και του ενδεχόμενου να έχει η Γερμανία μία νέα κυβέρνηση.

Αν όμως τα εμπλεκόμενα κόμματα - οι Χριστιανοδημοκράτες υπό την ηγεσία της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ και οι Σοσιαλδημοκράτες - καταφέρουν να το πετύχουν, θα είναι πραγματικά ριζοσπαστικό, υπό μια οπτική: το κομμάτι που αφορά το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει τη μεγαλύτερη ώθηση από τη Γερμανία προς την ολοκλήρωση της ηπείρου, μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ, πριν από ένα τέταρτο του αιώνα.

Στην τελευταία συμφωνία μεγάλου συνασπισμού, το 2013, δεν υπήρχε σχεδόν καμία αναφορά στην Ευρώπη πέρα από τα συνήθη κλισέ. Το μεγάλο ζήτημα τότε ήταν ο εθνικός κατώτατος μισθός. Αλλά στη συμφωνία της περασμένης εβδομάδας, η Ευρώπη είναι το νούμερο ένα θέμα. Σε αυτόν τον τομέα, πηγαίνει πολύ πιο μακρυά από μια γενική προθυμία συνεργασίας με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης. Δηλώνει την ετοιμότητα να επεκταθεί ο προϋπολογισμός της ΕΕ με μεγαλύτερη γερμανική καθαρή συνεισφορά. Υποστηρίζει συγκεκριμένα έναν προϋπολογισμό της ευρωζώνης για τη χρηματοδότηση της μακροοικονομικής σταθεροποίησης, της κοινωνικής σύγκλισης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Ο δικός μου τρόπος ανάγνωσης είναι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, η ομπρέλα διάσωσης, θα εντασσόταν σε έναν διευρυμένο προϋπολογισμό της ΕΕ και όχι, όπως τώρα, να διευθύνεται από τα κράτη-μέλη. Αυτό ακριβώς ζήτησε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πρέπει να είναι ευχαριστημένος. Σηματοδοτεί μια σημαντική απομάκρυνση από τον διακυβερνητισμό της κυρίας Μέρκελ προς μια θέση περισσότερο κοντά προς την ολοκλήρωση. Αναρωτιέμαι απλώς τι συμπεραίνουν οι συντηρητικοί του CDU και οι Βαυαροί σύμμαχοί τους, η Χριστιανική Κοινωνική Ένωση, από την τελευταία πλήρη αναστροφή της καγκελαρίου.

Για τον ΕSM, ξέραμε ότι η Γερμανία ήθελε να τον επεκτείνει, αλλά δεν ξέραμε ότι τώρα θέλει να είναι εγκατεστημένος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Βόλφανγκ Σόιμπλε, ο προηγούμενος υπουργός οικονομικών, ήταν αμετάπειστος ότι ο ESM δεν θα έπρεπε να είναι κάτω από τα φτερά της Κομισιόν. Αυτή η θέση, επίσης, φαίνεται ότι έχει αλλάξει.

Η προκαταρκτική συμφωνία επίσης προβλέπει ενδυνάμωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να γίνει η διακυβέρνηση της ευρωζώνης πιο δημοκρατική. Σε αυτό το θέμα, τα γερμανικά κόμματα διαφωνούν με τον κ. Μακρόν, που θέλει ένα ξεχωριστό κοινοβούλιο ευρωζώνης. Εκεί που η Γερμανία υποστηρίζει τη Γαλλία είναι στη ρητή αναφορά για ενδυνάμωση των anti dumping πολιτικών και στην επιβολή ενός ελάχιστου εταιρικού φορολογικού συντελεστή σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προσέξτε τη μεγάλη αναμέτρηση Γαλλίας και Γερμανίας από τη μια πλευρά, και των χωρών-μελών με χαμηλή φορολογία, όπως η Ιρλανδία, από την άλλη.

Οι πρώτες σελίδες της συμφωνίας κάνουν ευχάριστη την ανάγνωση σε εκείνους από εμάς που υποστηρίξαμε περισσότερα μέτρα για να καταστήσουμε την ευρωζώνη λιγότερο επιρρεπή στην κρίση. Το κομμάτι για την Ευρώπη ξεκάθαρα αποκαλύπτει το χέρι του Μάρτιν Σουλτς, του ηγέτη του SPD και πρώην προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αλλά πως θα μεταφερθεί αυτό στον μέσο ακτιβιστή του κόμματος του SPD; Ο ενθουσιασμός τους για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα ξεπεράσει την εχθρότητά τους απέναντι στην κα Μέρκελ;

H εσωτερική αντιπολίτευση του SPD είναι εχθρική απέναντι στο στυλ ηγεσίας της καγκελαρίου και εξαγριωμένη από την τάση της να υιοθετεί τις πολιτικές τους και να τις μετατρέπει σε δικές της. Η κοινή οπτική μέσα στο SPD είναι ότι αυτή η σχέση, τους κόστισε τις εκλογές. Πολλοί, συμπεριλαμβανομένης και της οργάνωσης νέων του SPD, θέλουν μια περίοδο στην αντιπολίτευση για να αναγεννηθούν.

Δεν είμαι θαυμαστής των μεγάλων συνασπισμών, που καταλήγουν να ενδυναμώνουν ακραία κόμματα. Ακόμη περισσότερο, o νέος συνασπισμός δεν θα ήταν «μεγάλος». Θα είχε 56% των εδρών στη Μπούντεσταγκ, καταγράφοντας μείωση από το 80% που είχε την τελευταία φορά. Ένας νέος μεγάλος συνασπισμός θα μπορούσε επίσης να είναι ο τελευταίος του είδους του. Η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει σαν την Ολλανδία, όπου χρειάζονται τέσσερα ή πέντε κόμματα για να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Είναι αυτό ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί για μια ευρωπαϊκή ατζέντα με ένα αβέβαιο αποτέλεσμα; Δεν υπάρχει εγγύηση ότι μια κοινή γαλλο-γερμανική πρόταση για την ευρωζώνη θα γινόταν αποδεκτή από όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα απαιτούσε επίσημη αλλαγή της Συνθήκης, η οποία επίσης θα έπρεπε να συμφωνηθεί από όλα τα κράτη-μέλη.

Η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να ξεκινήσουν με ένα συνασπισμό πρόθυμων και να συνεχίσουν από εκεί. Η συμφωνία συνασπισμού που έκανε η πρόσφατα σχηματισμένη ολλανδική κυβέρνηση βάζει ακριβώς τον αντίθετο στόχο: δεν υπάρχει περαιτέρω ενίσχυση της ευρωζώνης. Μπορούν Γαλλία και Γερμανία να προχωρήσουν πραγματικά χωρίς την Ολλανδία; Θα αλλάξει απόψεις η Ολλανδία, αν αλλάξει και η Γερμανία;

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι θα είναι δύσκολο να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής. Δύσκολο να πειστεί το κογκρέσο του SPD να στηρίξει στις 21 Ιανουαρίου την έναρξη επίσημων συνομιλιών για τον μεγάλο συνασπισμό. Δύσκολο να πειστούν τα μέλη του SPD να εγκρίνουν τη συμφωνία συνεργασίας. Και ακόμη πιο δύσκολο να κάνεις και τα 19 μέλη της ευρωζώνης να συμφωνήσουν στις μεταρρυθμίσεις.

Ίσως το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι στο έγγραφο της Παρασκευής είναι ότι σηματοδοτεί μια μεταστροφή από το χωρίς δεσμεύσεις διευθυντικό στυλ της κας Μέρκελ σε μια πολιτική που στηρίζεται περισσότερο στην καθορισμένη ατζέντα.

Πλησιάζουμε σε μια νέα εποχή.

Copyright The Financial Times Limited 2017. All rights reserved.
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η είδηση για τις σημερινές απεργιακές κινητοποιήσεις και το ενδεχόμενο να υπάρξουν ακυρώσεις πτήσεων και ταλαιπωρία στα ελληνικά αεροδρόμια αναπαράγεται σε πολλές γερμανόφωνες εφημερίδες, σύμφωνα με δημοσίευμα στη Deutsche Welle.

«Απεργίες στην Αθήνα λόγω μεταρρυθμίσεων» είναι ο τίτλος της αυστριακής die Presse , «χάος απεργιών» είναι ο ενδεικτικός τίτλος της Badische Zeitung με αφορμή την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι από τις ρυθμίσεις που περιλαμβάνει ο περιορισμός στο δικαίωμα απεργιών είναι αυτός που προκαλεί την μεγαλύτερη αντίθεση των διαδηλωτών.

Πάνω από όλα η διάσωση των ξένων τραπεζών

Με αφορμή τη κρίσιμη χρονιά εξόδου - εκτός απροόπτου - της Ελλάδας από τα μνημόνια, ο αρθρογράφος της αριστερής εβδομαδιαίας εφημερίδας der Freitag κάνει μια αναλυτική αναφορά στην κατάσταση στην Ελλάδα επικρίνοντας την πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας του Schauble.

«Η βοήθεια προς την Ελλάδα είχε ως πρωταρχικό στόχο τη σωτηρία των γερμανικών, γαλλικών και άλλων ευρωπαϊκών τραπεζών που τα θαλάσσωσαν με ελληνικά κρατικά ομόλογα» γράφει, «κι αφού το κατάφεραν συνέχισαν επιβάλλοντας σκληρή πολιτική λιτότητας στους οφειλέτες. Τελικά οι σκληροπυρηνικοί στο Eurogroup, όπως ο Wolfgang Schauble, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να αποδεχθούν ελάφρυνση του χρέους». Σε άλλο σημείο ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει την πολιτική λιτότητας ως «σκέτο ψέμα».

«Όταν το πρόγραμμα λιτότητας ολοκληρωθεί, τότε οι δανειστές θα το χαιρετίσουν ως επιτυχία», σημειώνει. «Αλλά τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στην Ελλάδα η εξοντωτική πολιτική λιτότητας κατά τα γερμανικά πρότυπα δεν έφερε τίποτα περισσότερο από εξαθλίωση και παρακμή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με αυτήν στην Πορτογαλίας δεν μπόρεσε να αλλάξει πολιτική ρότα, αλλά ευνοήθηκε από παράγοντες όπως η αύξηση του τουρισμού… καμιά άλλη χώρα της ΕΕ δεν έχασε με την ευρωκρίση το ¼ της οικονομικής της δραστηριότητας, όπως συμβαίνει συνήθως σε έναν πόλεμο, σε καμιά άλλη η ανεργία και η φτώχεια δεν έφτασαν σε τόσο υψηλό σημείο, δεν καταστράφηκε σε τέτοιο βαθμό το κοινωνικό σύστημα. Καμιά άλλη χώρα της ΕΕ δεν έχασε τόσους νέους με υψηλή μόρφωση, όσους η Ελλάδα», γράφει μεταξύ άλλων ο γερμανός δημοσιογράφος.

«Η Ελλάδα και η Ιταλία προσφέρουν πολλά»

Από τις συνεντεύξεις που δημοσίευσε ο γερμανικός τύπος ξεχωρίζουμε αυτή που παραχώρησε ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Viktor Orban στην κυριακάτικη έκδοση της die Welt. Ο Orban αναφέρθηκε καταρχήν στις δύσκολες σχέσεις της χώρας του με τις Βρυξέλλες.

«Υπάρχει μια αντίφαση» υποστήριξε απαντώντας σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου. «Η Ευρώπη δεν είναι στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο, τη Βουδαπέστη, τη Βαρσοβία, την Πράγα. Δεν γκρινιάζω για τις Βρυξέλλες, αλλά για τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες της. Συμπεριφέρονται σαν να ήταν το κέντρο του κόσμου». Σε σχέση με την προσφυγική κρίση ο Ούγγρος πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η προστασία των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ είναι ανεπαρκής. «Η Ελλάδα και η Ιταλία προσφέρουν πολλά, αλλά δεν τηρούν τους δεσμευτικούς όρους του Κανονισμού Σένγκεν. Αλλά γι αυτό φταίνε οι Βρυξέλλες. Είναι καθήκον της ΕΕ να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα, όταν οι ίδιες οι χώρες δεν μπορούν να το κάνουν. Αντ' αυτού οι Βρυξέλλες επιτρέπουν να παραβιάζεται το Σένγκεν. Κι όταν υπενθύμισα τους κανόνες σε Συμβούλιο Κορυφής, κόντεψαν να με πετάξουν έξω οι συνάδελφοί μου».

Κατά την άποψη του Viktor Orban το Σένγκεν πνέει τα λοίσθια. «Σημεία ζωής υπάρχουν» συμπληρώνει, «αλλά χρειάζεται επειγόντως χορήγηση ορού, ειδάλλως θα σταματήσει να χτυπά η καρδιά του. Το Σένγκεν είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ΕΕ, τουλάχιστον εμείς που ζήσαμε τη δικτατορία ξέρουμε να εκτιμούμε αυτήν την ελευθερία. Όποιος όμως δεν προφυλάσσει τα εξωτερικά σύνορα, θα πρέπει να κλείσει τα εσωτερικά. Τώρα ακόμη και η Γερμανία ελέγχει τα δικά της, σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει». Τέλος διευκρινίζει ότι «το ερώτημα δεν είναι εάν θα βοηθήσουμε τους πρόσφυγες αλλά πως θα τους βοηθήσουμε», ότι η χριστιανική αγάπη δεν είναι απεριόριστη, προτεραιότητα έχουν το εσωτερικά προβλήματα της χώρας και μετά τα παγκόσμια και ότι η προέλευση των προσφύγων δεν είναι από εμπόλεμες χώρες αλλά από χώρες της Αφρικής και της Ασίας, πρόκειται δηλαδή για οικονομικούς μετανάστες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Ιαν 2018


Ελάφρυνση του χρέους αλλά με επιπλέον υποχρεώσεις της Αθήνας έναντι των δανειστών και όχι καθαρή έξοδο, όπως ελπίζει η ελληνική πλευρά, βλέπει μετά τον Αύγουστο του 2018 ο απερχόμενος επικεφαλής του EuroWorkingGroup Τόμας Βίζερ.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο κ. Βίζερ σημειώνει πως παρόλο που ακόμα δεν έχει συζητηθεί ποια θα είναι η σχέση μεταξύ Ελλάδας και δανειστών από τον Αύγουστο που το πρόγραμμα τελειώνει, όλα θα εξαρτηθούν από τις συμφωνίες των δύο πλευρών για τη μείωση του χρέους.

«Εάν υπάρξει περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους μετά το τέλος του προγράμματος, τότε λογικό είναι να επιτευχθεί κάποια περαιτέρω συμφωνία», λέει χαρακτηριστικά υπενθυμίζοντας ότι οι χώρες που έχουν περάσει από μνημόνια έχουν διαφορετική σχέση με τους εταίρους. Σύμφωνα με τους κανόνες οι οποίοι εφαρμόζονται στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Κύπρο –σύντομα και στην Ελλάδα–, η χώρα θα είναι κάτω από μια ενισχυμένη εποπτεία μέχρις ότου το 75% των δανείων επιστραφεί – κάτι που τοποθετείται χρονικά με τα σημερινά δεδομένα γύρω στο 2060!

Όπως λέει ο κ. Βίζερ, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που παραμένει άλυτο παρά τα οκτώ χρόνια προγραμμάτων προσαρμογής είναι ότι οι ξένες επενδύσεις δεν είναι ευπρόσδεκτες στην Ελλάδα όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες. «Μόλις πρόσφατα η Ελλάδα έπαψε να αποτελεί τεράστιο ρίσκο για επενδύσεις καθώς τα τελευταία χρόνια κανένας λογικός επενδυτής δεν θα επένδυε», λέει χαρακτηριστικά.

Ένας βασικός λόγος που οι επενδυτές διστάζουν να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα είναι το δικαστικό σύστημα, σύμφωνα με τον κ. Βίζερ.

Για τον Αυστριακό αξιωματούχο παρόλο που αυτοί οι τομείς της Δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους ενός πετυχημένου κράτους, αποτελούν ευθύνη της εγχώριας κυβέρνησης. «Το πρόγραμμα δεν μπορεί να αποτελεί το μέσο με το οποίο αλλάζουν οι συνταγματικοί πυλώνες μιας χώρας», τονίζει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Ceteris Paribus

Ο Ντράγκι εξακολουθεί να διστάζει αλλά η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) μιλάει για το τέλος της «ποσοτικής χαλάρωσης» ως το Σεπτέμβριο του 2018. Την ίδια στιγμή, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Μάρτιν Σουλτς ανακοίνωσαν την επίτευξη συμφωνίας σε πολιτικό πλαίσιο για το σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία. Τα δύο γεγονότα δεν έχουν υποχρεωτικά άμεση συσχέτιση, έχουν όμως κοινό παρονομαστή: η Ευρώπη της ανάκαμψης και της νέας «αρχιτεκτονικής» θα είναι μια ελιτίστικη Ευρώπη, σκληρή για τα αδύναμα μέλη της.

Τόσο το τέλος της «ποσοτικής χαλάρωσης» όσο και το πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών παραπέμπουν σε μια Ευρώπη της οποίας η «αρχιτεκτονική» χωράει ακόμη λιγότερη «αλληλεγγύη» – ό,τι κι αν θα μπορούσε να σημαίνει αυτό.

Από τον Ντράγκι…

Το τέλος της ευρωπαϊκής «ποσοτικής χαλάρωσης» είναι σχεδόν υποχρεωτική διαδικασία. Ενώ όλοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά για την ανάκαμψη και τον πληθωρισμό, σαν καθοριστικά στοιχεία που οδηγούν σε αυτό το τέλος, αγνοείται ένας άλλος σημαντικός παράγοντας: οι διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Ο ανοδικός κύκλος για την αμερικανική οικονομία αναμένεται να κορυφωθεί ως το 2020, με αποτέλεσμα όχι μόνο το τέλος της αμερικανικής «ποσοτικής χαλάρωσης», αλλά και τη διαρκή αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων. Με τα αμερικανικά επιτόκια να αυξάνονται διαρκώς, η ΕΚΤ είναι σχεδόν υποχρεωμένη να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Αν η «ποσοτική χαλάρωση» και τα μηδενικά επιτόκια συνεχίζονταν και στην καρδιά του ανοδικού οικονομικού κύκλου, τότε πρακτικά θα ήταν… αιώνια, και υπάρχουν πολλοί και σημαντικοί λόγοι που κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί.

Το τέλος της «ποσοτικής χαλάρωσης» είναι καλή είδηση για τη Γερμανία -και ιδιαιτέρως για τη Μέρκελ- και κακή είδηση για τα οικονομικά αδύναμα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Η γερμανική ηγεσία και τα think tanks που τη συμβουλεύουν, πίεζαν για απόσυρση αυτής της πολιτικής γιατί θεωρούσαν ότι λειτουργεί σαν αντικίνητρο για τις «μεταρρυθμίσεις», δηλαδή για την απαράβατη τήρηση των κανόνων της δημοσιονομικής ορθοδοξίας. Με απλά λόγια, θεωρούν ότι αποδυναμώνονταν τα κίνητρα των «τεμπέληδων του Νότου» να μείνουν πιστοί στις «μεταρρυθμίσεις».

Από την άποψη των στενών οικονομικών συμφερόντων της Γερμανίας, με ή χωρίς «ποσοτική χαλάρωση» δεν θα υπάρξει μεγάλη διαφορά. Η Γερμανία εξοικονόμησε περίπου 300 δισ. ευρώ λόγω των σχεδόν μηδενικών επιτοκίων δανεισμού στα χρόνια της κρίσης – καθόλου αμελητέο κίνητρο για να υποστηρίζει κανείς τη δημοσιονομική ορθοδοξία. Υπήρξαν περίοδοι που οι αγορές πλήρωναν τη Γερμανία για να τη δανείσουν… Χωρίς «ποσοτική χαλάρωση» και με άνοδο των επιτοκίων του ευρώ, τα γερμανικά επιτόκια δανεισμού θα αυξηθούν αλλά λίγο. Ταυτόχρονα, η διαφορά απόδοσης των κρατικών ομολόγων των άλλων χωρών-μελών, ιδιαίτερα δε των χωρών-μελών του ευρωπαϊκού Νότου, από τα αντίστοιχα γερμανικά θα αυξηθεί.

Με απλά λόγια, η Γερμανία θα δανείζεται λίγο ακριβότερα, αλλά οι άλλες χώρες μέλη θα δανείζονται πολύ ακριβότερα. Το «θηρίο» του επιτοκίου δανεισμού θα αρχίσει να βρυχάται, και η γερμανική ηγεσία ελπίζει ότι οι «τεμπέληδες του Νότου» θα λουφάξουν στη δημοσιονομική ορθοδοξία από το φόβο που θα εμπνέουν οι βρυχηθμοί του…

Όσο για τον Ντράγκι, παρόλο που είναι αναγκασμένος να σκέφτεται και σαν πολιτικός, σκέφτεται κυρίως σαν κεντρικός τραπεζίτες: τον ενδιαφέρει η σταθερότητα των τιμών, ο στόχος του πληθωρισμού 2%, η τραπεζική ευστάθεια, το κριτήριο της βιωσιμότητας του χρέους και ο διεθνής νομισματικός ανταγωνισμός.

Στο νέο «μεγάλο συνασπισμό»

Όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για το πλαίσιο της συμφωνίας μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοδημοκρατών για το σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία, αποκαλύπτουν ότι αυτή η συμφωνία είναι λεόντειος υπέρ της Μέρκελ.

Με βάση το ρεπορτάζ, η κωδικοποίηση των σημείων συμφωνίας είναι:
  1. Υποστήριξη των μεταρρυθμίσεων στην ευρωζώνη. Μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, το οποίο θα βρίσκεται υπό κοινοβουλευτικό έλεγχο και υπάγεται στο ενωσιακό δίκαιο. Ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
  2. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία «αμοιβαιοποίησης» βαρών, δηλαδή οποιαδήποτε έκφραση κοινοτικής «αλληλεγγύης», θα στηρίζεται στην αρχή της σύνδεσης του «ρίσκου» και της «ευθύνης».
  3. Κατάρτιση Προϋπολογισμού Επενδύσεων της Ευρωζώνης και αύξηση της συμβολής της Γερμανίας στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.
  4. Εμβάθυνση των κοινών πολιτικών μεταξύ των «27» χωρών-μελών της Ε.Ε. σε όλα τα σημαντικά θέματα ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής.
  5. Δημοσιονομικός έλεγχος και οικονομική συνεργασία στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της ακραίας φοροαποφυγής.
  6. Σύναψη μiας νέας «Συμφωνίας των Ηλυσίων» μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας, όπως αυτή που συνήφθη το 1963 μεταξύ του Ντε Γκολ του Αντενάουερ, με έμφαση στα θέματα καινοτομίας και έρευνας.
Οι Σοσιαλδημοκράτες πήραν μια συμβολικής αξίας συμφωνία για δημιουργία «άξονα» με τον Μακρόν, δύο περιορισμένης αξίας συμφωνίες για την αναβάθμιση του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου (Ε.Κ.) και την υπαγωγή του ESM στον κοινοβουλευτικό έλεγχο (στον έλεγχο του υπό αναβάθμιση Ε.Κ.) και μια πιο «ζουμερή» συμφωνία για την κατάρτιση προϋπολογισμού επενδύσεων της Ευρωζώνης. Όλα αυτά θυμίζουν, αλλά είναι πολύ μακριά από τις ιδέες Μακρόν για τη νέα ευρωπαϊκή «αρχιτεκτονική»…

Αντίθετα, η Μέρκελ πήρε στο ακέραιο την κατεύθυνση της πολιτικής: Επιμονή στις μεταρρυθμίσεις και «αλληλεγγύη» υπό τον αυστηρό όρο της επιμονής στη δημοσιονομική ορθοδοξία και της ανάδειξης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) σε ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Η Γερμανία έχει ούτως ή άλλως το δικαίωμα του βέτο στις αποφάσεις του ESM, κατέχοντας το 28% των δικαιωμάτων ψήφου στο Δ.Σ. του, γεγονός που ντε φάκτο υπάγει τον ESM στη γερμανική διεύθυνση – ο «έλεγχος» του Ε.Κ., που οι ευρωπαϊκές συνθήκες του έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της απόφασης στα σημαντικά ζητήματα, έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα…

Ο ελιτίστικος χαρακτήρας της Ευρώπης της νέας «αρχιτεκτονικής» ξεχειλίζει από παντού: οι αδύναμες χώρες, υπό τον «μπαμπούλα» του επιτοκίου δανεισμού από τις αγορές και του ESM που θα καραδοκεί στο νέο του ρόλο, θα είναι μονίμως στην «εντατική» της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε συνθήκες αύξησης των επιτοκίων και αύξησης του spread των ομολόγων των χωρών του Νότου. Όσο για το Ταμείο Επενδύσεων, το πιθανότερο είναι πως για τις χώρες του Νότου προορίζονται τα δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ)…

Όσο για την Ελλάδα, θα έπρεπε αντί να συζητούμε το τρένο της «ποσοτικής χαλάρωσης» που χάθηκε, να συζητούμε για τα επιτόκια κρατικού (και όχι μόνο) δανεισμού και τα spreads που θα αυξηθούν…

RizopoulosPost



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



13 Ιαν 2018


Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του ως επικεφαλής του Eurogroup και φαίνεται πως… απελευθερώθηκε. Λίγο πριν την τελευταία του συνέντευξη στους Financial Times, όπου αποκάλυψε πως επί Τσίπρα – Τσακαλώτου, όλα έγιναν πολύ πιο εύκολα γι’ αυτόν, είχε προβεί σε ακόμα μια σειρά «αποκαλύψεων», σε ομιλία και συνέντευξη που έδωσε μπροστά σε κοινό στο London School of Economics το βράδυ της περασμένης Πέμπτης.

Τους πέντε μήνες που δούλεψα με τον Γιάνη Βαρουφάκη, η οικονομία της Ελλάδας κατέρρευσε, είπε μεταξύ άλλων και αποκάλυψε πως μετά την επεισοδιακή συνεδρίαση του Eurogroup στην Ρήγα της Λετονίας το 2015, ζήτησε ο ίδιος από τον Αλέξη Τσίπρα την απομάκρυνση του τότε Έλληνα υπουργού. «Μετά από την Σύνοδο τηλεφώνησα στον Αλέξη Τσίπρα και του εξήγησα πώς είχε η κατάσταση μεταξύ των υπουργών και του υπουργού του, ότι δεν έβλεπα πώς μπορούσα να περάσω μια συμφωνία και να πετύχω έναν συμβιβασμό. Και του ζήτησα αν μπορούσε να κοιτάξει αυτό το θέμα, και το κοίταξε», είπε ο Ντάισελμπλουμ καταλήγοντας με ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία, ενώ το κοινό που τον άκουγε ξέσπασε σε γέλια…

Ο κύριος Ντάισελμπλουμ εμφανίστηκε επίσης αισιόδοξος ότι η Ελλάδα θα βγει από τα μνημόνια τον Αύγουστο, υποσχόμενος μάλιστα να το γιορτάσει με… ένα μπουκάλι ούζο: «Ένας Έλληνας φίλος, μου χάρισε ένα μπουκάλι ούζο, πριν από λίγο καιρό. Αυτό το μπουκάλι βρίσκεται στο γραφείο μου. Είναι κλειστό. Τον Αύγουστο, τη μέρα που η Ελλάδα θα βγει από το πρόγραμμα, αυτό το μπουκάλι ούζο θα αδειάσει», ανέφερε χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά!

Ο Ολλανδός πολιτικός στην ίδια ομιλία του παραδέχθηκε ότι έχει κάνει λάθη και τόνισε ότι έχει μετανιώσει για ορισμένα πράγματα, ενώ δεν δίστασε να ζητήσει τελικά συγγνώμη για παλιότερη δήλωσή του, με την οποία υποστήριζε ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου ξοδεύουν τα χρήματα τους σε ποτά – προφανώς και σε ούζο – και γυναίκες.

Αναφερόμενος στο γεγονός, ότι σε ολόκληρη την Ευρωζώνη διασώθηκαν οι τράπεζες σε βάρος των φορολογουμένων, ο κ. Ντάισελμπλουμ σημείωσε, ότι «η διάσωση των τραπεζών με αυτό τον τρόπο είχε μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο».

Επιπλέον δήλωσε, ότι ήταν λάθος του που επέτρεψε τα δύσκολα μέτρα να μην μπουν στην αρχή του μνημονίου. «Όταν το δεύτερο πρόγραμμα έφτασε στο τέλος του, δηλαδή στο τέλος του ’14, υπήρχαν ακόμη πολλά αμφιλεγόμενα πράγματα να γίνουν. Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε το πολιτικό σθένος να τα προωθήσει» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ντάισελμπλουμ.

Για τη σημερινή κυβέρνηση υπογράμμισε, ότι «μετά την κρίση του ’15, συνεργάζεται πολύ καλά μαζί της και ότι είναι πλέον πολύ αφοσιωμένη να ξαναφέρει την Ελλάδα, οικονομικά και πολιτικά, στην καρδιά της Ευρωζώνης».

Για την σχέση του με τον Γιάνη Βαρουφάκη, ο κ. Ντάισελμπλουμ είπε, ότι «ο τελευταίος δεν είχε σεβασμό για κανέναν εντός του Eurogroup, εκτός από τον κ. Σόιμπλε» και υποστήριξε, πως «στους πέντε μήνες της υπουργίας Βαρουφάκη, καταθέσεις και επενδύσεις άρχισαν να φεύγουν από την Ελλάδα, με αποτέλεσμα την κάθετη πτώση της ελληνικής οικονομίας».

Μιλώντας για την Ελλάδα, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ σχολίασε, «πως χρειάζονται περαιτέρω μεταρρυθμιστικές προσπάθειες» ενώ δήλωσε πως «δεν είναι αντίθετος σε έναν ενισχυμένο ρόλο για τον ESM στη στήριξη των χωρών που δέχονται οικονομικό πλήγμα».

Τέλος, ο κ. Ντάισελμπλουμ χαρακτήρισε «πραγματικά καταστροφικό» και ένα «τεράστιο λάθος» την τυχόν έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, άποψη την οποία, όπως είπε, ουδέποτε υποστήριξε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Ιαν 2018


Του Jim Brunsden (Λονδίνο)

Ένας από τους επιφανέστερους υπεύθυνους χάραξης οικονομικής πολιτικής της ΕΕ προειδοποίησε, με την αποχώρησή του, πως η ευρωζώνη εξακολουθεί να μην είναι «ανθεκτική στα σοκ». Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ δήλωσε πως χρειάζονται περαιτέρω μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, παρά τα πέντε χρόνια κατά τα οποία ο ίδιος βρισκόταν στο «τιμόνι» διχαστικών διασώσεων και σημαντικών βημάτων πολιτικής.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ, ο οποίος σήμερα αποχωρεί από τη θέση του προέδρου του Eurogroup των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, δήλωσε στους Financial Times πως η ευρωστία της νομισματικής ένωσης θα εξαρτηθεί από τη μεγαλύτερη ευελιξία των αγορών εργασίας και τη βελτίωση της λειτουργίας των κεφαλαιαγορών, με τις εθνικές κυβερνήσεις να χρειάζεται να κάνουν μεγάλο μέρος της δουλειάς.

«Αν εκδηλωνόταν ένα οικονομικό σοκ αυτή τη χρονιά, πολλές από τις χώρες μας και η νομισματική ένωση συνολικά δεν είναι προετοιμασμένες», είπε ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας.

«Καθώς τα κράτη-μέλη εξακολουθούν να έχουν τις κύριες μακροοικονομικές εξουσίες, θα πρέπει να συνεχίσουν τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Αυτό είναι το σημαντικότερο», τόνισε.

Η έμφαση που έδωσε ο κ. Ντάισελμπλουμ στον ρόλο των αγορών στην απορρόφηση των σοκ έρχεται σε αντίθεση με την ώθηση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για νέους προϋπολογισμούς ή «άμυνες» σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα βοηθούν τις χώρες να ανταπεξέλθουν στις κρίσεις.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας δήλωσε πως δεν είναι αντίθετος σε έναν ενισχυμένο ρόλο για τον ESM στη στήριξη των χωρών που δέχονται οικονομικό πλήγμα. Όμως είπε πως η ώθηση για βελτίωση της ανθεκτικότητας και της ανταγωνιστικότητας θα πρέπει να έχει προτεραιότητα, αντί για τη δημιουργία περισσότερων προγραμμάτων στήριξης για χώρες που πλήττονται από την κρίση.

Το Eurogroup μετατράπηκε σε βασικό όργανο λήψης αποφάσεων κατά τη διάρκεια της μακράς οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη. Οι συζητήσεις για την ενίσχυση της ευρωζώνης πιθανότατα θα κυριαρχήσουν στην θητεία του νέου προέδρου του Eurogroup, του Πορτογάλου Μάριο Σεντένο.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ντάισελμπλουμ, οι κυβερνήσεις πλοηγήθηκαν στις χειρότερες κρίσεις κρατικού χρέους, περιλαμβανομένων των διασώσεων της Κύπρου και της Ελλάδας. Η ΕΕ δημιούργησε επίσης την Τραπεζική Ένωση της ευρωζώνης, ένα project που στόχο είχε την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην ευρωστία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του μπλοκ, το οποίο ο κ. Ντάισελμπλουμ θεωρεί το μεγαλύτερο επίτευγμα της θητείας του.

Τα επιτεύγματα της Τραπεζικής Ένωσης «είναι τεράστια», δήλωσε. «Ανάγκασε τις τράπεζες να αρχίσουν πραγματικά να ξεκαθαρίζουν το χάλι, να κοιτάξουν τους ισολογισμούς τους, να αναλάβουν τις ζημίες τους, να αυξήσουν τις προβλέψεις τους, να πουλήσουν χαρτοφυλάκια κόκκινων δανείων, να πάνε στις αγορές και να φέρουν νέα κεφάλαια».

Κεντρικό σημείο της πενταετούς θητείας του κ. Ντάισελμπλουμ ήταν η ανησυχία για την Ελλάδα, το χρέος της οποίας κορυφώθηκε το 2015.

Το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης για τη χώρα οριστικοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2015, μετά από ένα ταραχώδες εξάμηνο κατά το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, πολέμησαν με τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης για τους όρους που συνόδευαν τα δάνεια διάσωσης.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ είπε πως αν και πολλά έχουν λεχθεί για τα σχέδια που κυκλοφόρησε η Γερμανία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων εκείνων για ένα προσωρινό «Grexit», πρακτικά ήταν οι χώρες της Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης -πολλές από τις οποίες με χαμηλότερο κατά κεφαλήν πλούτο απ’ ό,τι η Ελλάδα- που είχαν περισσότερο χάσει την υπομονή τους με την Αθήνα.

«Πίσω από τη μεγάλη πλάτη της Γερμανίας έκαναν ουρά ένας αριθμός χωρών που απλά είπαν ‘Τελειώσαμε. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη. Δεν θέλουμε να μιλήσουμε άλλο με την ελληνική κυβέρνηση. Θέλουμε να μιλήσουμε για το Plan B», σύμφωνα με τον κ. Ντάισελμπλουμ.

Ο ίδιος είπε πως ποτέ δεν υποστήριξε μια έξοδο της Ελλάδας, κάτι το οποίο θα ήταν «πραγματικά καταστροφικό» και ένα «τεράστιο λάθος».

Η Ελλάδα δεν παραβιάζει πλέον τους όρους της ΕΕ για τους προϋπολογισμούς και αναμένεται να εξέλθει του προγράμματος διάσωσης φέτος.

«Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και, φυσικά, ο (νυν υπουργός Οικονομικών) Ευκλείδης Τσακαλώτος έχουν αλλάξει παντελώς τη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους. Σχεδόν τα πάντα ήταν πιο εύκολα από τότε… είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση», σχολίασε ο κ. Ντάισελμπλουμ.

Όπως ανέφερε, κάποια από τα μέτρα που έπρεπε να λάβει η Ελλάδα για να διορθώσει τα κατεστραμμένα δημόσια οικονομικά της ήταν «ακραία», όμως οι συζητήσεις έχουν στραφεί τώρα από το «σφίξιμο του ζωναριού» στις μεταρρυθμίσεις.

Το «βάπτισμα του πυρός» του κ. Ντάισελμπλουμ έγινε με τη διάσωση της Κύπρου το 2013. Μια πρώτη εκδοχή που συμφωνήθηκε, επικρίθηκε έντονα λόγω της επιβολής εισφοράς στους καταθέτες των τραπεζών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με αποταμιεύσεις μικρότερες των 100.000 ευρώ, που κανονικά θα προστατεύονταν από το δίκαιο της ΕΕ.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ παραδέχθηκε πως δεν έπεισε την κοινή γνώμη πως το σχέδιο δεν παραβίαζε την ευρωπαϊκή εγγύηση τραπεζικών καταθέσεων, δηλώνοντας πως λυπάται για το επεισόδιο, αν και η κυπριακή κυβέρνηση πρότεινε την εισφορά.

Η συμφωνία για τη διάσωση τροποποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα, ώστε να γλιτώσουν οι μικροκαταθέτες και να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στους ομολογιούχους των τραπεζών, περιλαμβανομένων των πιστωτών πρώτης εξασφάλισης.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ τόνισε πως η κίνηση αυτή -που έκανε σαφές πως οι πιστωτές των ευρωπαϊκών τραπεζών θα πρέπει να περιμένουν πως δεν θα γλιτώσουν τις απώλειες- ήταν μια κίνηση που «άλλαξε το παιχνίδι», με επιπτώσεις πέραν της Κύπρου. Σημείωσε πως το βήμα άνοιξε τον δρόμο για την τραπεζική ένωση της ευρωζώνης, που θα συνδύαζε τη στήριξη ευρωπαϊκών μηχανισμών προς το χρηματοπιστωτικό σύστημα με κανόνες για την ευθύνη των πιστωτών.

Ερωτηθείς ποια συμβουλή θα έδινε στον κ. Σεντένο, υπογράμμισε πως «κλειδί» είναι η υπομονή και μια «ενεργητική στάση». «Δεν συμβαίνει γύρω από σένα. Πρέπει πραγματικά να μπεις και να εμπλακείς με την ουσία, με τη διαδικασία της πολιτικής διαπραγμάτευσης», είπε. «Μην επιτρέψεις την ηττοπάθεια, μην επιτρέψεις καν να μπει στις σκέψεις σου».

Στη συνέντευξη του Γ. Ντάισελμπλουμ αντέδρασε μέσω twitter ο Γ. Βαρουφάκης:


Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Ιαν 2018


Παρέμβαση έκανε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τελευταία στη σειρά των διεθνών παραγόντων, με στόχο τα Σκόπια, συμβάλλοντας από την πλευρά της στις προσπάθειες επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας σ αυτό που πλέον θεωρείται «τελικό στάδιο» διαπραγμάτευσης, όπως συχνά αμερικανικές πηγές τις χαρακτηρίζουν.

Τη σημασία της διατήρησης καλών σχέσεων γειτονίας από την πλευρά της πΓΔΜ, συμπεριλαμβανομένων των διαπραγματεύσεων για μία αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα της ονομασίας της χώρας, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, υπογράμμισε από τις Βρυξέλλες η εκπρόσωπος της Επιτροπής, αρμόδια για θέματα Εξωτερικών Υποθέσεων και Διεύρυνσης Μάγια Κοτσίγιαντσιτς.

«Καλωσορίζουμε τα βήματα προόδου που έχουν γίνει και συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις», ανέφερε η Μ. Κοτσίγιαντσιτς. Η ίδια υπενθύμισε ότι τον Απρίλιο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να δώσει στη δημοσιότητα την ετήσια έκθεση προόδου για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες στην Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης της ΠΓΔΜ και επισήμανε ότι για την επιτροπή αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η διατήρηση σχέσεων καλής γειτονίας.

Ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς τόνισε ότι τον περασμένο Δεκέμβριο ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ συναντήθηκε στις Βρυξέλλες με τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ. Ο κ. Γιούνκερ είχε υπογραμμίσει τη σημασία των σχέσεων καλής γειτονίας και είχε εκφράσει την ικανοποίησή του τόσο για την υπογραφή του συμφώνου καλής γειτονίας και συνεργασίας μεταξύ Σκοπίων και Σόφιας, όσο και για τις θετικές επαφές με την ελληνική πλευρά στο θέμα της ονομασίας.

Ως προς το θέμα της ονομασίας, ο κ. Σχοινάς σημείωσε ότι αναμένονται και άλλες επαφές, τις οποίες η Επιτροπή θα παρακολουθεί στενά.

Οι τελευταίες εξελίξεις

Εξελίξεις σε ό,τι αφορά το Σκοπιανό αναμένονται τις επόμενες ημέρες, καθώς πρόθεση όλων των εμπλεκόμενων πλευρών είναι να βρεθεί μια ουσιαστική λύση στο θέμα της ονομασίας, έπειτα από 25 χρόνια διαμάχης.

Για το θέμα αυτό συναντάται σήμερα με τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, αρμόδιο για τις σχέσεις με την Ε.Ε., Μπουζάρ Οσμάνι ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος θα παραθέσει γεύμα εργασίας. Στη συνάντηση θα τεθούν επί τάπητος και ευρωπαϊκά θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ θα έχει επίσης συνάντηση με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Κατρούγκαλο, υπεύθυνο για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις.

Στις 19 του μήνα αναμένεται να πραγματοποιηθεί στη Νέα Υόρκη συνάντηση του διαμεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών για το θέμα του ονόματος Μάθιου Νίμιτς με τους διαπραγματευτές της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ, Αδαμάντιο Βασιλάκη και Βάσκο Ναουμόφσκι.

Ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, αναμένεται να παρουσιάσει τρεις με τέσσερις διαφορετικές εκδοχές ονομασίας, προκειμένου ν’ αποτελέσουν τη βάση των συζητήσεων ανάμεσα στις δυο χώρες που στελέχη του υπεξ εκτιμούν πως περιλαμβάνουν παλιότερες προτάσεις που είχαν κατατεθεί από τις δυο πλευρές, με μικρές τροποποιήσεις.

Η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό έτοιμη να προβεί σε υποχωρήσεις, αφήνοντας πίσω τις προκλήσεις των περασμένων ετών χωρίς εντούτοις να έχει ξεκαθαρίσει απόλυτα ότι δέχεται οποιαδήποτε λύση χωρίς το όνομα «Μακεδονία» σαν μέρος του σύνθετου ονόματος.

Μία σημαντική ένδειξη, πέρα από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ, είναι και οι δηλώσεις της υπουργού Άμυνας, Ραντμίλα Σεκερίνσκα, η οποία όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξη για τις εδαφικές βλέψεις που μπορεί να έχουν τα Σκόπια έναντι της Ελλάδας είπε ότι «κανείς στην ΠΓΔΜ δεν έχει εδαφικές βλέψεις, κυριολεκτικά κανείς. Είναι για γέλια. Μόνο σαν τουρίστες μπορεί να καταλάβουμε την Ελλάδα όταν ξεχυθούμε στις ελληνικές παραλίες».

Σημειώσεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Ιαν 2018


Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε στις 6 Ιανουαρίου ότι συμφώνησε με τον Γερμανό ομόλογό του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ότι «οι δυσκολίες και η διαφωνία» με τη Γερμανία έπρεπε να επιλυθούν μέσω διαλόγου και συνεργασίας.

«Έχουμε διαφορές απόψεων σε ορισμένα θέματα. Οι σχέσεις μας ήταν τεταμένες, αλλά πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να ξεπεραστεί μέσω του διαλόγου. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας μέσω ενός αμοιβαίου διαλόγου και πραγματικής συνεργασίας «, ανέφερε ο Τσαβούσογλου κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με τον Γκάμπριελ.

Η συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών πραγματοποιήθηκε στο αυτοκρατορικό παλάτι Kaiserpfalz στο Goslar στην κεντρική Γερμανία.

Ο Γκάμπριελ έχει προσκαλέσει τον Τούρκο υπουργό στην πατρίδα του Γκόσλαρ, αφού οι δύο συναντήθηκαν το Νοέμβριο στην νότια περιοχή της Αττάλειας, γενέτειρας του Τσαβούσογλου.

«Βρήκαμε μια ευκαιρία εδώ, σε μια γνήσια ατμόσφαιρα όπως στην Αττάλεια, για να αξιολογήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας … Όπως είπε ο Γκάμπριελ, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε κάθε θέμα, αλλά είναι καλύτερο να θέτουμε τις διαφωνίες μας σε παρενθέσεις και να συνεχίζουμε «, δήλωσε το Σάββατο, ο τούρκος υπεξ κ. Τσαβούσογλου.

Ο Γκάμπριελ συμφώνησε με τον Τούρκο ομόλογό του να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να βελτιώσει τους δεσμούς μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας που έχουν συρρικνωθεί σε μια σειρά διαφορών.

Ο Γκάμπριελ, ψάχνοντας να βρει θετικά στοιχεία στις Γερμανό-Τουρκικές σχέσεις, επεσήμανε τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των χωρών, όπως ο ρόλος των Τούρκων φιλοξενούμενων εργαζομένων στην ανοικοδόμηση της Γερμανίας, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την φιλοξενία της Τουρκίας στην υποδοχή των Γερμανών προσφύγων κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εποχής (;) και την τουρκική κοινότητα των 3 εκατομμυρίων στην σημερινή Γερμανία

«Και οι δύο έχουμε κάναμε ό, τι μπορούμε για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που υπήρξαν στις Γερμανό-Τουρκικές σχέσεις και να βρούμε ένα κοινό έδαφος στο μέλλον ενθυμούμενοι όλα όσα μας δεσμεύουν», είπε ο Γκάμπριελ.

Και οι δυο υπουργοί Εξωτερικών αναγνώρισαν ότι οι διαφορές παρέμειναν. Ο Τσαβούσογλου δήλωσε ότι ένα από τα οφέλη της διαμάχης είναι αν πρέπει να δοθεί η δυνατότητα στην Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση – μια κίνηση που αντιτίθεται στη Γερμανία – αλλά αποδέχθηκε μια συμβιβαστική πρόταση, σύμφωνα με τουρκικές πηγές.

«Υπάρχει όφελος στην άμβλυνση των διαφωνιών μας και στη συνέχιση της πορείας μας. Θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε θέματα που θα βοηθήσουν να κερδίσουμε τις χώρες μας, όπως η Τελωνειακή Ένωση», δήλωσε ο Τσαβούσογλου.

Παρά το γεγονός ότι δεν είναι μέλος της ΕΕ, η Τουρκία αποτελεί συμφωνία τελωνειακής ένωσης από το 1995. Ωστόσο, η συμφωνία αμοιβαίου εμπορίου δεν καλύπτει τη γεωργία (εκτός από τα μεταποιημένα γεωργικά προϊόντα), τις υπηρεσίες ή τις δημόσιες συμβάσεις.

Η Άγκυρα πιέζει την ΕΕ να τις συμπεριλάβει στην ενημερωμένη συμφωνία, αλλά οι τεταμένες σχέσεις της Τουρκίας με τη Γερμανία έχουν σταματήσει τη διαδικασία.

Μία από τις διαμάχες μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας επικεντρώνεται στη σύλληψη του Ντενίζ Γιουτσέλ, ανταποκριτή της γερμανικής εφημερίδας Die Welt. Οι τουρκικές αρχές τον κατηγορούν για τη διάδοση προπαγάνδας για το παράνομο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK). Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες.

Ο Γκάμπριελ είπε ότι είχε συζητήσει ακανθώδη ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της υπόθεσης Γιουτσέλ με Τσαβούσογλου, αλλά δεν έδωσε λεπτομέρειες. Ωστόσο ορισμένες γερμανικές πηγές έλεγαν πως το Βερολίνο περιμένει η Άγκυρα να προβεί σε μια σειρά κινήσεων «καλής θέλησης» προκειμένου να ξεπεραστούν οι ισχυρές αντί-Τουρκικές φωνές στο Γερμανικό Κοινοβούλιο.

Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας, αλλά οι εξαγωγές από τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης στην Τουρκία μειώθηκαν κατά 5,9% σε ετήσια βάση τους πρώτους εννέα μήνες του 2017.

Ο Γκάμπριελ δήλωσε στο περιοδικό Der Spiegel στις 5 Ιανουαρίου ότι η Γερμανία αρνήθηκε να εγκρίνει «μεγάλο αριθμό εξαγωγών όπλων» στην Τουρκία και αυτό θα παρέμενε μέχρι την επίλυση της υπόθεσης της Γιουτσέλ.

Ωστόσο, στις 6 Ιανουαρίου, ανέφερε ότι η γερμανική κυβέρνηση θα εξετάσει εάν θα παράσχει εξοπλισμό προστασίας από μέταλλα για θωρακισμένα οχήματα στην Τουρκία, θέμα που δεν συνδέεται με συλλήψεις, ανέφερε.

Σημειώσεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Ιαν 2018


Οι δηλώσεις του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στις οποίες εμφανιζόταν να εξαρτά το «ξεπάγωμα» των πωλήσεων τεθωρακισμένων προς την Τουρκία από την αποφυλάκιση του γερμανοτούρκου δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτζέλ, μία μόλις μέρα πριν από την συνάντησή του με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, έγινε αφορμή για αντιδράσεις, αλλά ακόμη και για σχόλια που κάνουν λόγο για «βρώμικο ντιλ» με την Άγκυρα.

«Δεν επιτρέπεται να υπάρξει μια βρώμικη συμφωνία», αναφέρει σε άρθρο γνώμης στην ιστοσελίδα του το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD και τονίζει ότι «δεν τερματίζει κανείς μια ομηρία δίνοντας τεθωρακισμένα στους απαγωγείς». Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του κ. Γκάμπριελ στο περιοδικό Der Spiegel, όπου ερωτώμενος για το ενδεχόμενο πώλησης τεθωρακισμένων στην Τουρκία, δήλωσε: «Η Τουρκία είναι εταίρος στο ΝΑΤΟ και στον αγώνα κατά του ‘Ισλαμικού Κράτους'. Τα δύο αυτά στοιχεία θα ήταν λόγοι προκειμένου να μην επιβάλουμε περιορισμούς στην εξαγωγή εξοπλιστικών, όπως π.χ. κάνουμε για χώρες της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει εγκρίνει έναν μεγάλο αριθμό εξαγωγών εξοπλιστικών συστημάτων. Και έτσι θα παραμείνει, όσο δεν επιλύεται η υπόθεση Γιουτζέλ». Η δήλωση αυτή ερμηνεύεται από τον αρθρογράφο του ARD ως ανταλλαγή, η οποία, αν συμβεί, «θα είναι το πιο κυνικό ντιλ της χρονιάς». «Θέλει ο κ. Γκάμπριελ πραγματικά να πει ότι το αντάλλαγμα για την αποδέσμευση περαιτέρω εξοπλιστικών για τον τουρκικό στρατό θα γίνει με όπλα της Rheinmetall;», γράφει ο αρθρογράφος και προσθέτει ότι η καθυστερημένη αναστολή πωλήσεων στρατιωτικού υλικού προς την Τουρκία δεν έχει να κάνει με πολιτικά ή νομικά θέματα γύρω από την υπόθεση της φυλάκισης του Ντενίζ Γιουτζέλ, αλλά με τις μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το τουρκικό καθεστώς και με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού εναντίον των Κούρδων και μάλιστα εδώ και χρόνια. «Για αυτό και δεν θα αλλάξει κάτι μετά την αποφυλάκιση του Ντενίζ Γιουτζέλ. Αντιθέτως, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει επιβάλει ο Ταγίπ Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα θα αποτελούσε λόγο επανεξέτασης της κατάστασης. Ο κ. Γκάμπριελ διατρέχει τον κίνδυνο με την δήλωσή του στο Spiegel να γκρεμίσει μόνος του όσα έχτισε ο ίδιος», καταλήγει το σχόλιο.

Γκάμπριελ και Τσαβούσογλου άνοιξαν παράθυρο για εξομάλυνση των διμερών σχέσεων

Η εξομάλυνση των διμερών σχέσεων και η επανέναρξη του στρατηγικού διαλόγου μεταξύ Βερολίνου και 'Αγκυρας ήταν ο στόχος της επίσκεψης, νωρίτερα σήμερα, του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην ιδιαίτερη πατρίδα του γερμανού ομολόγου του, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, το Γκόσλαρ της Κάτω Σαξονίας.

Ο κ. Γκάμπριελ ανακοίνωσε την επιστροφή σε συνομιλίες με την 'Αγκυρα και την εντατικοποίηση των διπλωματικών επαφών, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη Γερμανοί υπό κράτηση στην Τουρκία. Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών τάχθηκε υπέρ της εκ νέου ενδυνάμωσης της διμερούς συνεργασίας: «Οι δυο μας θα δώσουμε και πάλι ζωή στον στρατηγικό διάλογο των υπουργείων Εξωτερικών», δήλωσε και πρόσθεσε ότι «θέλουμε να συστήσουμε στους υπουργούς Οικονομίας να συγκαλέσουν και πάλι μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα την κοινή Επιτροπή Οικονομίας».

Η γερμανική κυβέρνηση είχε αποφασίσει το περασμένο καλοκαίρι να εγκαταλείψει την έως τότε μάλλον μετριοπαθή συμπεριφορά της προς τον τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Ήταν μάλιστα ο ίδιος ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ που είχε εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία για τις διακοπές Γερμανών στην Τουρκία, ενώ είχε αποτρέψει και τις γερμανικές εταιρίες από επενδύσεις εκεί. Η αφορμή τότε ήταν πέρα από την κράτηση Γερμανών στην Τουρκία και η ενόχληση για έναν κατάλογο με 680 γερμανικές εταιρίες, τις οποίες οι Τούρκοι θεωρούσαν ύποπτες για στήριξη τρομοκρατίας. Ο πρόεδρος Ερντογάν κατηγόρησε τότε την Καγκελάριο Μέρκελ για «μεθόδους Ναζί».

Τους περασμένους μήνες η κατάσταση είχε κάπως βελτιωθεί, καθώς η Τουρκία, σύμφωνα με το Spiegel, παρίστανε ότι δεν είχε ποτέ συντάξει την συγκεκριμένη λίστα. Ο κρατούμενος ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων Πέτερ Στόιντνερ αφέθηκε ελεύθερος και μπόρεσε να επιστρέψει στην Γερμανία, ενώ ελεύθερη αφέθηκε και η δημοσιογράφος Μεζαλέ Τολού, στην οποία όμως δεν έχει επιτραπεί ως τώρα να εγκαταλείψει Τουρκία. Υπό κράτηση παραμένουν 7 ακόμη Γερμανοί, για τους οποίους το Βερολίνο θεωρεί ότι οι κατηγορίες είναι «πολιτικά υποκινούμενες». Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο γερμανοτούρκος Ντενίζ Γιουτζέλ.

Κατά την συνέντευξη Τύπου στο Γκόσλαρ ο κ. Τσαβούσογλου δεν αναφέρθηκε στον Ντενίζ Γιουτζέλ, επισήμανε όμως ότι «η Γερμανία όπως και η Τουρκία είναι υπερήφανα κράτη τα οποία δεν αντιδρούν σε πίεση από έξω» και κατέστησε σαφές τι του ήταν πρωτίστως σημαντικό σε ό,τι αφορά την επίσκεψή του στην Γερμανία: «Παρά τις διαφορές απόψεων, είναι σημαντικό να συζητηθεί μια επικαιροποίηση της Τελωνειακής Ένωσης με την ΕΕ», δήλωσε.

Όπως αναφέρει το Spiegel, από την στιγμή που τέθηκε σε ισχύ η Τελωνειακή Ένωση, ο όγκος εμπορικών συναλλαγών μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας αυξήθηκε από 28 σε 145 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Η ΕΕ είναι με διαφορά ο πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος της Τουρκίας και μεταξύ των κρατών της ΕΕ η Γερμανία είναι το νούμερο 1. Η 'Αγκυρα επιθυμεί μια επέκταση της εμπορικής συμφωνίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου