Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Πρόκειται για το υπέρογκο δημόσιο χρέος, αφού από αυτό εξαρτάται η ασφάλεια της πατρίδας μας, η εδαφική της ακεραιότητα, η άμυνα, η παιδεία, η υγεία, η επιβίωση και το μέλλον των παιδιών μας – ενώ σε αυτό οφείλονται όλα τα δεινά μας, κυρίως η σχεδιαζόμενη ληστεία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας
«Οι Γερμανοί είναι κακοί, πολύ κακοί»
(The Germans are bad, very bad – D. Trump, πηγή)
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, έτσι όπως έχει εκτοξευθεί στα ύψη από την πολιτική των μνημονίων που μας επιβλήθηκε, είναι το νούμερο ένα πρόβλημα μας – αφού σε αυτό οφείλεται η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, η εποπτεία των πιστωτών με την εγκατάσταση κατοχικών κυβερνήσεων, ο διεθνής εξευτελισμός μας, η καταρράκωση της αξιοπρέπειας και ο εκμηδενισμός της εθνικής μας υπερηφάνειας.

Εκτός αυτού, από το δημόσιο χρέος εξαρτάται η εσωτερική ασφάλεια της πατρίδας μας, η εδαφική της ακεραιότητα, η άμυνα, η παιδεία, η υγεία, η επιβίωση μας και το μέλλον των παιδιών μας – ενώ σε αυτό οφείλεται η εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, η κλιμακούμενη πορνεία, η θανατηφόρα επέλαση των ναρκωτικών στα κέντρα των πόλεων, οι τρομοκρατικές επιθέσεις, η άνοδος των αυτοκτονιών, η μαζική μετανάστευση των νέων Ελλήνων, η μείωση των γεννήσεων, η αύξηση των θανάτων, η ανεργία, οι χρεοκοπίες χιλιάδων επιχειρήσεων, το ασφαλιστικό, η πτώση των τιμών των ακινήτων πάνω από 500 δις €, του χρηματιστηρίου πάνω από 100 δις € κοκ.

Περαιτέρω, στο βωμό του χρέους θα θυσιαστούν τα δημόσια και ιδιωτικά μας περιουσιακά στοιχεία, αφού εμείς εγγυούμαστε για την εξυπηρέτηση του και όχι κάποιο απρόσωπο κράτος – με όλα όσα έχουμε με κόπο δημιουργήσει κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Επομένως η ελευθερία και η αξιοπρέπεια μας, με τη μετατροπή μας σε σκλάβους χρέους στο διηνεκές –  καθώς επίσης σε φθηνούς εργάτες της γερμανικής βιομηχανίας.

Ειδικότερα, όλα όσα διαθέτουμε θα καταλήξουν σταδιακά στους νέους ιδιοκτήτες της χώρας: η δημόσια περιουσία με την εκποίηση της αφού προηγουμένως απαξιωθεί, χωρίς να μειωθεί καθόλου το χρέος, ενώ η ιδιωτική μέσω της ραγδαίας μείωσης των εισοδημάτων, της αύξησης των φόρων, των κατασχέσεων, των πλειστηριασμών σε εξευτελιστικές τιμές κοκ. – με τους περισσότερους Έλληνες να παραμένουν χρεωμένοι.

Ακόμη χειρότερα, επειδή η ολοκληρωτική κατοχή της Ελλάδας δεν θα είναι το αποτέλεσμα μίας στρατιωτικής εισβολής, αλλά της εξαγοράς της, δεν πρόκειται να απελευθερωθεί ποτέ – αφού πάντοτε εκδιώκει κανείς έναν κατακτητή, αλλά ποτέ ένα νόμιμο ιδιοκτήτη της χώρας του, ο οποίος έχει πληρώσει για να την αγοράσει.

Με δεδομένο τώρα το ότι οι πιστωτές, η γερμανική κυβέρνηση δηλαδή, έχουν καταλάβει την εθνική στατιστική υπηρεσία, τη γενική γραμματεία εσόδων, το υπουργείο οικονομικών και τις εφορίες του, έχοντας καταστήσει την κυβέρνηση και τη βουλή υποχείρια τους (άρα την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία που ουσιαστικά διορίζει τη δικαστική), σύντομα θα μπαίνουν νύχτα στα σπίτια μας και θα μας παίρνουν ότι έχουμε και δεν έχουμε – ενώ ήδη «χτενίζουν» τα νησιά μας, καταγράφοντας την ιδιοκτησία και τις πηγές εσόδων μας.

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι, η καταστροφή που έχει υποστεί η Ελλάδα μετά την επιβολή των μνημονίων είναι χειρότερη από το βομβαρδισμό της – αφού η πτώση του ΑΕΠ μας είναι μεγαλύτερη από της Γερμανίας μεταξύ των ετών 1938 και 1948. Επί πλέον πως δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα, με την έννοια πως η λεηλασία μόλις ξεκίνησε – παρά το όσα έχουμε υποστεί μέχρι σήμερα.

Όσον αφορά τώρα τις διαπραγματεύσεις για το χρέος, όπου ακούγεται ότι θα ελαφρυνθεί με την επιμήκυνση της «ωρίμανσης» του, με χαμηλά επιτόκια κοκ., πρόκειται για πολύ μεγάλες ανοησίες – αφού όλες αυτές οι «μεσοβέζικες» λύσεις κυκλοφορούν για να παραπλανούν τους Πολίτες, όπως συνέβη με το PSI. Αναλυτικότερα, για να είναι επωφελής για τους Έλληνες η μείωση του χρέους, θα πρέπει να είναι ονομαστική – για παράδειγμα, όταν αποφασιστεί θα πρέπει το χρέος από 325 δις € σήμερα να διαμορφωθεί στα 160 δις € την άλλη ημέρα το πρωί.

Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η χώρα δεν ανακτά την πιστοληπτική της ικανότητα, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της στα πόδια της ως οφείλει και δεν έχουν οι Πολίτες της καμία ελπίδα να ευημερήσουν (ανάλυση) – ενώ προφανώς δεν καθίσταται δυνατή μία ανάλογη διαγραφή του ιδιωτικού χρέους, οπότε είναι καταδικασμένα και τα ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων. Ως εκ τούτου δεν πρέπει να χειραγωγείται κανείς με τέτοιες δηλώσεις, οι οποίες εξυπηρετούν απλά και μόνο τις σκοπιμότητες των πιστωτών – καθώς επίσης των πολιτικών που ενδιαφέρονται μόνο για τη θέση τους και τον εαυτό τους.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό πως το δημόσιο χρέος είναι τα δεσμά μας, αυτά που μας κρατούν αιχμάλωτους και όμηρους των πιστωτών στο διηνεκές, χωρίς η ευθύνη να είναι δική μας τουλάχιστον μετά το 2010, το εξής:
Εάν κανείς χρωστάει 100.000 € σε μία τράπεζα και αυτή, αντί να του διαγράψει τα 50.000 € του μειώνει μόνο τις δόσεις ή/και τα επιτόκια για να το ξεπληρώσει σε 50 χρόνια αντί σε 20, οπότε να πληρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια του, δεν σημαίνει ότι απελευθερώνεται ή πως θα τα καταφέρει τελικά – ενώ φυσικά καμία άλλη τράπεζα δεν θα τον δανείζει, αφού δεν θα είναι μόνο υπερχρεωμένος αλλά και κακοπληρωτής, επειδή καθυστερεί όσον αφορά την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του.
Όταν τον υποχρεώνει δε να πουλήσει παράλληλα το σπίτι ή την επιχείρηση του σε μία εξευτελιστική τιμή, για να εξοφλήσει ένα μέρος του δανείου του (αποκρατικοποιήσεις), οπότε να χάσει την πηγή των εσόδων του, αργά ή γρήγορα θα καταλήξει να χρωστάει ακόμη περισσότερα – χωρίς καμία δυνατότητα να τα εξοφλήσει. Τέλος, επειδή αρκετοί δεν έχουν συναίσθηση των αριθμών, το 1 δις € ισοδυναμεί με τους ετήσιους μισθούς 83.000 εργαζομένων, με μηνιαίο μισθό 1.000 € – οπότε μόνο για τους ετήσιους τόκους σήμερα δαπανώνται οι μισθοί για ένα χρόνο 500.000 ατόμων!

Η διαπραγμάτευση του χρέους

Περαιτέρω έχουμε αναφέρει ότι, η Ελλάδα θα πρέπει να συστήσει μία διακομματική επιτροπή διαπραγμάτευσης του χρέους – έτσι ώστε να είναι σύσσωμοι οι Έλληνες απέναντι στους πιστωτές, ως οφείλουν για ένα τόσο σοβαρό εθνικό ζήτημα (άρθρο). Κατά την άποψη μας δε είναι σοβαρότερο από την κήρυξη ενός στρατιωτικού πολέμου – ενώ όταν κηρύσσεται ένας πόλεμος, όπου ο οικονομικός δεν είναι λιγότερο καταστροφικός από το στρατιωτικό, δεν κοιτάζει κανείς ποιος κυβερνάει ή εάν μπορούν να συνεννοηθούν τα κόμματα, αλλά αμύνεται με όποιον και με ότι διαθέτει.

Η επιτροπή αυτή πρέπει να αποτελείται από τους καλύτερους Έλληνες διαπραγματευτές, από έμπειρους επιστήμονες δηλαδή και όχι από ανεπαρκείς πολιτικούς – καθώς επίσης να πλαισιώνεται από διεθνείς οργανισμούς και εξειδικευμένες εταιρείες, όπως θα ήταν για παράδειγμα κάποια μεγάλη αμερικανική νομική εταιρεία, μία άλλη οικονομικών συμβούλων με παγκόσμια εμβέλεια κοκ.

Η αιτία είναι πως οι Έλληνες πολιτικοί, ανεξαρτήτως κομμάτων, εκτός του ότι είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις ενέργειες που κατέστρεψαν τη χώρα μας, με ορισμένους από αυτούς να θεωρούνται διεφθαρμένοι, διαπλεκόμενοι ή εκβιάσιμοι από τους πιστωτές, δεν είναι σε θέση να διαπραγματευθούν επιτυχώς με τόσο έμπειρους αποικιοκράτες, όπως είναι για παράδειγμα η γερμανική ηγεσία – πόσο μάλλον όταν κατέχει όλες τις θέσεις-κλειδιά σε μία Ευρώπη που έχει πλέον μετατραπεί σε γερμανική (ανάλυση).

Ως εκ τούτου η διαπραγμάτευση με συγκεκριμένο και σαφή στόχο (ονομαστική διαγραφή μέρους του χρέους, κατάργηση των μνημονίων, άμεση εκδίωξη της Τρόικα) πρέπει να γίνει από τρίτους – όπου, εάν δεν συμφωνήσουν τα κόμματα μεταξύ τους, κάτι που θεωρείται πολύ πιθανό αφού η διχόνοια είναι μία από τις αρχαιότερες πληγές της Ελλάδας, τότε θα πρέπει να πιεσθεί η κυβέρνηση να το κάνει. Η πίεση αυτή μπορεί να ασκηθεί από τους Πολίτες, όπου αρκεί να πλημμυρίσουν τους δρόμους μόνο με αυτό το αίτημα, να σταματήσουν τις συναλλαγές ή οτιδήποτε άλλο – φυσικά ειρηνικά και εντός των πλαισίων της νομιμότητας.

Άλλη λύση για την Ελλάδα δεν υπάρχει, ενώ οι εκλογές δεν πρόκειται να βοηθήσουν – αφού, εάν εκλεγεί η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση, έχει εκ των προτέρων δηλώσει πως θα εφαρμόσει πιστά την πολιτική των μνημονίων, με την ελπίδα και αυτή πως θα υπάρξει κάποια διευκόλυνση στο χρέος, η οποία όμως δεν βοηθάει πουθενά.

Το μόνο που πετυχαίνεται με αυτές τις «ελαφρύνσεις» είναι να παρέχεται επαρκής χρόνος στους πιστωτές, για να μπορέσουν να λεηλατήσουν με την ησυχία τους την Ελλάδα, χωρίς να αντιδράσουν οι Έλληνες – ενώ όπως πολύ σωστά τόνισε ο πρόεδρος Trump, «οι Γερμανοί είναι κακοί, πολύ κακοί», χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό, ανελέητοι, αμείλικτοι και αχόρταγοι. Με απλά λόγια η χώρα θα πτωχεύσει εν λειτουργία, γεγονός που σημαίνει ότι θα έχει όλα τα μειονεκτήματα της χρεοκοπίας, χωρίς κανένα πλεονέκτημα – κάτι που δεν θα είναι καθόλου κολακευτικό για το IQ των Ελλήνων.

Οι υποχρεώσεις του 2017

Περαιτέρω, για να καταλάβει κανείς πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, πώς διενεργείται δηλαδή η μεγάλη ληστεία της, οφείλει να γνωρίζει πως αυτό το έτος πρέπει να πληρώσει ακόμη 21 δις € στους πιστωτές της (ετήσιους μισθούς σχεδόν 2.000.000 Ελλήνων) – εκ των οποίων τα 15 δις € είναι έντοκα γραμμάτια (T-Bills), δηλαδή ομόλογα διαρκείας το ανώτερο 26 εβδομάδων, με ένα τοκογλυφικό επιτόκιο της τάξης του 2-3% (πηγή).

Φυσικά οι βασικοί αγοραστές τους είναι οι αφελληνισμένες τράπεζες που κερδίζουν τεράστια ποσά (στα 15 δις € τόκους 450.000.000 €) εις βάρος των φορολογουμένων – οι οποίοι αναρωτιούνται ανόητα γιατί αυξάνεται το χρέος, παρά το ότι η χώρα έχει πλεονάσματα και πουλάει τη δημόσια περιουσία της (αεροδρόμια κλπ.). Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι υποχρεώσεις της χώρας αναλυτικά  – από αριστερά προς τα δεξιά στο κάτω μέρος: τα έντοκα γραμμάτια, τα ομόλογα αγγλικού δικαίου, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ΕΙΒ (ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων).


Πηγή: Wall Street Journal, PDMA

Εν προκειμένω το μεγαλύτερο πρόβλημα θα παρουσιαστεί στα μέσα Ιουλίου, όπου λήγουν ομόλογα αγγλικού δικαίου ύψους 2,1 δις € (17/7), καθώς επίσης ομόλογα της ΕΚΤ ύψους 3,87 δις € (20/7) – τα οποία αγόρασε η κεντρική τράπεζα πολύ φθηνότερα και θέλει να της τα πληρώσουμε στο 100% συν τα κουπόνια τους, κερδίζοντας πάνω από 1 δις €!
Λογικά λοιπόν θα πρέπει να κλείσει πριν τον Ιούλιο η αξιολόγηση έτσι ώστε να μας εγκριθεί η δόση, αφού με τα χρήματα αυτά οι πιστωτές θα πληρώσουν τον εαυτό τους, εξασφαλίζοντας τα κέρδη τους – εκτός εάν το ΔΝΤ επιμείνει στον εκβιασμό του να αναλάβει το ESM την πληρωμή των χρεών της Ελλάδας απέναντι του ώστε να αποδεσμευθεί και η Γερμανία δεν υποχωρήσει.
Όσον αφορά τη συμμετοχή μας στο QE που διαφημίζεται από την κυβέρνηση, οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι οι τράπεζες – οι οποίες θα χρησιμοποιήσουν τα πακέτα για να δανείζουν το κράτος, κερδοσκοπώντας εις βάρος μας (θα δανείζονται με 0% και θα δανείζουν το δημόσιο με 3%). Η δε προσφυγή μας στις αγορές που επίσης διαφημίζεται, απλά θα αυξήσει τα επιτόκια δανεισμού μας στο 4-5% από 2% σήμερα – με εξαίρεση τους υψηλότερους τόκους του ΔΝΤ και των επενδυτών που είναι ανάλογοι.

Επίλογος   

Ολοκληρώνοντας, προφανώς το ΔΝΤ δεν ενδιαφέρεται για το καλό μας, επιμένοντας στη μη βιωσιμότητα του χρέους εάν δεν διαγραφεί μέρος του, αλλά για το δικό του καλό – επειδή έτσι εκβιάζει τη Γερμανία, ενώ το ίδιο θέλει να αποχωρήσει ως χρηματοδότης της χώρας μας, για να μην αποκαλυφθούν οι παρανομίες του απέναντι μας.
Η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται επίσης για το δικό μας καλό επιμένοντας να παραμείνει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, αλλά για το δικό της – αφού γνωρίζει πως χωρίς τη συμμετοχή του Ταμείου θα είναι αυτή ο κακός, οπότε θα έλθει στην επιφάνεια το ναζιστικό παρελθόν της.
Σε κάθε περίπτωση, εάν οι Έλληνες δεν αντιδράσουν αμέσως, αδιαφορώντας για τη ληστεία της χώρας τους που διενεργείται χωρίς κανένα πρόσχημα, «μέρα μεσημέρι» όπως λέγεται, το μέλλον τους θα είναι εξαιρετικά σκοτεινό – αν και ενός πολύ μικρού αριθμού μελών της εγχώριας ελίτ θα είναι ρόδινο, όπως επίσης της Ελλάδας ως αποικία, αλλά μόνο για τους νέους ιδιοκτήτες της.
Υστερόγραφο: Στέλεχος της κυβέρνησης, προσπαθώντας προφανώς να δικαιολογήσει την αποτυχία στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, καθώς επίσης να προκαταλάβει μία επόμενη αποτυχία στο Euro Group της 15ης Ιουνίου, ισχυρίσθηκε ότι πιο ανόητο έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα: το ότι το χρέος δεν επηρεάζει την τσέπη του Έλληνα!
Δηλαδή πως οι υπερβολικοί φόροι επιβάλλονται για κάποιον άλλο λόγο, ότι ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους δεν αυξάνει τα έξοδα των Ελλήνων, πως η αδυναμία του δημοσίου να επενδύσει δεν έχει καταδικάσει τη χώρα στην ύφεση και δεκάδες χιλιάδες στην ανεργία, ότι η πιστοληπτική μας αξιολόγηση (σκουπίδια) δεν διώχνει τις επενδύσεις, πως η πτώση των εισοδημάτων δεν οφείλεται στο χρέος κοκ. Με απλά λόγια ότι, εάν χρωστάει κάποιος στην τράπεζα δεν επηρεάζεται καθόλου η τσέπη του! Πραγματικά λυπηρό.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Παλαιότερα ο ευρωπαϊκός φιλελευθερισμός πίστευε ότι η ένταξη των μουσουλμάνων μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία θα οδηγούσε σύντομα όχι μόνο σε κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά και σε αφομοίωσή τους. Είχαν αλαζονικά υποτιμήσει τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας, με την έννοια της θρησκευτικής-πολιτισμικής διαφοράς.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και συχνά αδύνατη. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν παγιωθεί άτυπα γκέτο μουσουλμάνων που λειτουργούν σαν παράλληλες μικροκοινωνίες, και μάλιστα σε αντίφαση με την ευρύτερη κοινωνία.

Και όχι μόνο αυτό. Σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.
Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιϊκό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιϊκό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.

Ασυμβατότητα και αντιφάσεις

Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως τις αποδέχεται μόνο προσχηματικά.

Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος). Το σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι απορριπτέοι και περιφρονητέοι.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους.
Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους.

Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.

Δυσανεξία για τον δυτικό τρόπο ζωής

Η δυσανεξία της ισλαμικής ταυτότητας όσον αφορά τον δυτικό τρόπο ζωής ωθεί συχνά τους μουσουλμάνους σε γκετοποίηση. Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Γιουγκοσλάβοι που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν πάει εργάτες στην τότε Δυτική Γερμανία ενσωματώθηκαν πλήρως. Μόνο οι Τούρκοι παραμένουν ακόμα σε ένα είδος άτυπου γκέτο, παρότι προέρχονταν από μία μουσουλμανική χώρα με κοσμικό καθεστώς.
Και σήμερα οι μουσουλμάνοι μετανάστες στην Ευρώπη έχουν την τάση να γκετοποιούνται. Αλλά, και όταν εντάσσονται, συνήθως εντάσσονται επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα όπως π.χ. η μπούργκα είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικές δυτικές αξίες.

Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί μία κάποια επιφύλαξη των δυτικών κοινωνιών έναντι του Ισλάμ που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν περιορισμένη και αβαθής εάν δεν την παρόξυνε η ισλαμική τρομοκρατία και η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακραία εκδοχή του οποίου είναι η ισλαμική τρομοκρατία) είναι νομιμοποιημένος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Γιατί η ισλαμική ταυτότητα είναι ασύμβατη με τον δυτικό τρόπο ζωής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει φτάσει στην πρεσβευτική κατοικία και παραμένει στην προεδρική λιμουζίνα. Μετά από λίγο, αφού έχει δώσει εντολή για επίθεση εναντίον των διαδηλωτών, βγαίνει από το αυτοκίνητο και ετοιμάζεται να εισέλθει στην πρεσβευτική κατοικία
Του Μιχάλη Ιγνατίου

Σκληρό ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζεται η αήθης και βίαιη συμπεριφορά των μπράβων του Ταγίπ Ερντογαν υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία ζητά να ληφθούν άμεσα μέτρα για να δικαστούν οι άνδρες της προσωπικής φρουράς του Προέδρου της Τουρκίας.

Το καταδικαστικό ψήφισμα υιοθετήθηκε δια βοής, και αποτελεί ισχυρό μήνυμα στους γραφειοκράτες του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μερικοί εκ των οποίων πιστεύουν ακόμα ότι ο κ. Ερντογάν είναι σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ στην πράξη αντιπαλεύεται τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου.

Οι βουλευτές απαιτούν και την αποτροπή επανάληψης των βίαιων συγκρούσεων, που συνέβησαν έξω από την κατοικία του Τούρκου πρέσβη στην Ουάσιγκτον. Το ψήφισμα θα προωθηθεί στην Ολομέλεια της Βουλής για υιοθέτηση απ’ όλους τους βουλευτές, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.


Ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Έντ Ρόις, δήλωσε χαρακτηριστικά:
«Ένοπλα μέλη της ασφάλειας του Προέδρου Ερντογάν χτύπησαν βίαια, έπνιξαν και κλώτσησαν διαδηλωτές σε μία απρόκλητη επίθεση που στόχευσε στο να σιγήσει τα δικαιώματα Αμερικανών πολιτών στην ελευθερία του λόγου και της συνάθροισης. Αυτό το επίκαιρο ψήφισμα στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση, ότι δεν θα επιτρέψουμε σε καμία ξένη κυβέρνηση να καταπνίξει τα δικαιώματα των πολιτών μας».
Είναι σημαντικό ότι ο Πρόεδρος της αμερικανικής Βουλής, Πολ Ράιαν, που ηγείται της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας χαιρέτησε το ψήφισμα. Αποτελεί επίσης σπουδαία εξέλιξη ότι το ψήφισμα υποστήριξαν σθεναρά τα μέλη της Επιτροπής και από τα δύο κόμματα.

Ο κ. Ράιαν, τόνισε τα εξής:
«Η Τουρκία είναι σημαντική σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, όμως οι ηγέτες της θα πρέπει να καταδικάσουν πλήρως και να ζητήσουν συγγνώμη για τη βάναυση αυτή συμπεριφορά σε βάρος αθώων πολιτών, οι οποίοι ασκούσαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Την ίδια στιγμή είμαστε πλήρως δεσμευμένοι στο να έλθουν οι υπεύθυνοι ενώπιον της δικαιοσύνης», 
τονίζει χαρακτηριστικά.

Ενώπιον της Επιτροπής παρουσιάστηκαν Αμερικανοί που οργάνωσαν τη διαμαρτυρία έξω από την τουρκική πρεσβευτική κατοικία και οι οποίοι ήταν θύματα της βίας των μπράβων του Ταγίπ Ερντογάν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ρεπουμπλικάνος Πρόεδρος της υποεπιτροπής, Ντάνα Ροραμπάκερ, κάλεσε τον Λευκό Οίκο να μην καλέσει ποτέ ξανά τον πρόεδρο της Τουρκίας στην αμερικανική πρωτεύουσα. Τον χαρακτήρισε «Τούρκο δικτάτορα».


Επεισόδια είχαν δημιουργηθεί και στην προηγούμενη επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Ουάσιγκτον κάτι που υπενθύμισε ο κ. Ροραμπάκερ.

Σημειώνουμε ότι οι μπράβοι του Τούρκου προέδρου είχαν επιτεθεί σε διαδηλωτές έξω από το Ινστιτούτο Μπρούκινκς και είχαν συγκρουστεί με παριστάμενους Αμερικανούς αστυνομικούς.
Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής χαρακτήρισε τεράστια ασέβεια προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον αμερικανικό λαό τα αιματηρά επεισόδια, που ξεκίνησαν μετά από εντολή του κ. Ερντογάν, όπως έδειξαν τα αποκαλυπτικά βίντεο της τουρκικής υπηρεσίας της «Φωνής της Αμερικής».

Ο κ. Ροραμπάκερ είπε ότι «η υπεροψία αυτή κάνει κάθε τι να ωχριά. Ο Ερντογάν δεν θα πρέπει ποτέ να καλεστεί ξανά στις ΗΠΑ. Είναι εχθρός σε κάθε τι που αντιπροσωπεύει η Αμερική», τόνισε και πρόσθεσε ότι «κάνουν τα πράγματα χειρότερα» τα διαβήματα της Άγκυρας προς τον Πρέσβη της Αμερικής στην Τουρκία, που χαρακτήριζαν «επιθετική» τη συμπεριφορά των αμερικανικών αρχών.

Ο επικεφαλής της δημοκρατικής μειοψηφίας στην υποεπιτροπή, Ντέιβιντ Σιτσιλίνε, είπε ότι ο Πρόεδρος Τράμπ δεν ήγειρε κατά τη συνάντησή του με τον κ. Ερντογάν τις αμερικανικές ανησυχίες για την επίθεση που εξαπέλυσε το καθεστώς του ισλαμιστή προέδρου σε βάρος αντιφρονούντων, δημοσιογράφων, μειονοτήτων και κάθε άλλου που μιλά εναντίον των παραβιάσεων της τουρκικής κυβέρνησης.

Ο κ. Σιτσιλίνε χαρακτήρισε ενοχλητικό (disturbing) το βίντεο που δείχνει τον Ταγίπ Ερντογάν να δίνει εντολές στους μπράβους του. Είπε ότι οι αμερικανικές αρχές συνέλαβαν δύο φρουρούς του Ερντογάν, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς είχαν διπλωματική ασυλία.

Ο δημοκρατικός βουλευτής χαιρέτισε το ψήφισμα που υιοθέτησε η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, και τόνισε ότι προσβλέπει να υλοποιηθούν οι πρόνοιές του από την αμερικανική Βουλή και την Τραμπ.

Έγινε επίσης γνωστό ότι 48 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων συνυπέγραψαν επιστολή που εισήγαγαν οι βουλευτές Κώστας Μπιλιράκης και Ιλιάνα Ρος – Λετίνεν και απευθύνετα στους Υπουργούς Δικαιοσύνης Τζεφ Σέσιονς και Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον. Η επιστολή αναφέρεται στα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι μπράβοι του Ερντογάν.

Οι βουλευτές απαιτούν την άμεση απέλαση του προσωπικού ασφαλείας της τουρκικής πρεσβείας που έλαβε μέρος στα επεισόδια και την απαγόρευση στο μέλλον της εισόδου τους στις ΗΠΑ.

Το ψήφισμα κατέθεσαν από κοινού, ο πρόεδρος της Επιτροπής Εντ Ρόις, ο επικεφαλής των δημοκρατικών Έλιοτ Ένγκελ, ο επικεφαλής των ρεπουμπλικανών στην επιτροπή Κέβιν Μακκάρθι κι ο επικεφαλής των δημοκρατικών Στένι Χόγιερ.

Ζητείται η προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης των υπευθύνων της φρουράς της Ερντογάν και της τουρκικής πρεσβείας και τη λήψη μέτρων για την αποτροπή παρομοίων περιστατικών στο μέλλον.
Οι τέσσερις βουλευτές σε κοινή δήλωση τους αναφέρουν ότι «επιθυμούν να καταστήσουν σαφές ότι η απρόκλητη επίθεση της περασμένης εβδομάδας σε βάρος φιλειρηνικών διαδηλωτών από τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας επί αμερικανικού εδάφους δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες κι οι υπεύθυνοι να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης».
Σημειώνουν σχετικά:
“Η επίθεση της περασμένης εβδομάδας εναντίον διαδηλωτών είναι επανάληψη παρόμοιας συμπεριφοράς της κυβέρνησης Ερντογάν και έστειλε ένα επικίνδυνο μήνυμα, ότι αυτή η ιδεολογία καταστολής έχει θέση μεταξύ των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, μιας συμμαχίας που δημιουργήθηκε για να προστατεύσει τη δημοκρατία και τα βασικά δικαιώματα έναντι εκείνων που θα επέβαλαν το αντίθετο στον κόσμο. Πρέπει να διαλύσουμε εντελώς αυτή την εντύπωση και να καταστήσουμε σαφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτουν οποιεσδήποτε προσπάθειες να στερηθούν οι άνθρωποι το δικαίωμα να υψώνουν τις φωνές τους με μη βίαια μέσα ενάντια σε όσους βρίσκονται στην εξουσία».
Ζητούν:
Από την υπηρεσία Διπλωματικής Ασφάλειας του υπουργείου Εξωτερικών να μελετήσει όσα συνέβησαν και να επιβεβαιώσει με τις τουρκικές αρχές τη συμπεριφορά που αναμένει να επιδείξουν στο μέλλον τα μέλη του προσωπικού ασφαλείας που συνοδεύουν τον πρόεδρο.

Καλούν:
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει αμέσως την άρση της ασυλίας οποιουδήποτε μέλους του τουρκικού προσωπικού ασφαλείας που ενεπλάκη στην επίθεση στις ΗΠΑ, πριν αφεθεί ελεύθερος.

Ζητούν:
Να εξεταστούν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τα μέτρα που λαμβάνονται από αυτό, για να μην υπάρξουν ξανά στο μέλλον παρόμοια περιστατικά.

Απαιτούν:
Από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ζητήσει την ενίσχυση των ελευθεριών για την Τύπο και την κοινωνία των πολιτών σε χώρες όπως η Τουρκία και να καταπολεμηθούν προσπάθειες ξένων ηγετών για να απαγορευτούν ελεύθερες και ειρηνικές διαμαρτυρίες στις χώρες τους.

Την Πέμπτη, σε ειδική συνεδρίαση της υποεπιτροπής Ευρώπης και Ευρασίας, κατέθεσαν η κ. Λουσίκ Ουσογιάν (πρόεδρος του Ezidi Foundation), o Μουράτ Γιουσά (από τους οργανωτές της διαμαρτυρίας) κι ο Αράμ Χαμπάριαν. εκτελεστικός διευθυντής της Εθνικής Αρμενικής Επιτροπής Αμερικής.

Ο πρόεδρος της επιτροπής κ. Ρόαρμπακερ δήλωσε σχετικά:
“Οι επιθέσεις των ανδρών ασφαλείας της συνοδείας του προέδρου Ερντογάν ήταν προκλητική και επέδειξε βαθιά ασέβεια στις ΗΠΑ και στις αξίες που σεβόμαστε. Οι υπεύθυνοι θα πρέπει να τιμωρηθούν όπως προνοεί ο νόμος και καλούμε τις δικές αρχές να διασφαλίσουν ότι παρόμοια κατάσταση δεν θα επιτραπεί να επαναληφθεί ποτέ ξανά”.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαΐ 2017


Εάν ο πρωθυπουργός είχε το θάρρος να ενημερώσει τους Έλληνες με ειλικρίνεια για τους εκβιασμούς που δέχεται, προτείνοντας τη λύση που θεωρεί σωστή και είναι σε θέση ο ίδιος να δρομολογήσει, η Ελλάδα θα άλλαζε σελίδα – ενώ η κυβέρνηση θα αύξανε αμέσως τη δύναμη της απέναντι στους πιστωτές.
«Στις 27 Νοεμβρίου του 2012, το Euro Group υποσχέθηκε στην Ελλάδα περαιτέρω μέτρα ελάφρυνσης του δημοσίου χρέους της αποδεχόμενο την αποτυχία του PSI, μεταξύ των οποίων τη μείωση των επιτοκίων, καθώς επίσης την επιμήκυνση του χρόνου εξυπηρέτησης των δανείων της – τα οποία θα εφαρμόζονταν όταν η χώρα εμφάνιζε πρωτογενή πλεονάσματα και υπό την προϋπόθεση της πιστής τήρησης των όρων που εμπεριέχονταν στα μνημόνια.
Η Ελλάδα κατάφερε να πετύχει το στόχο που της τοποθετήθηκε το 2013, γεγονός που επικυρώθηκε τον Απρίλιο του 2014 από την Ευρώπη – όπου ο κ. Σαμαράς υπενθύμισε την υπόσχεση στους πιστωτές της χώρας. Εν τούτοις, αντί να τηρηθούν οι δεσμεύσεις που είχε αναλάβει το Euro Group, άρχισαν οι καθυστερήσεις με τη δικαιολογία του κλεισίματος της 4ης αξιολόγησης του 2ου μνημονίου, τον Ιούλιο του 2014 – όπου ο Ολλανδός δήλωσε ότι, μετά το καλοκαίρι θα λαμβανόταν οι αποφάσεις για το χρέος.
Το Φθινόπωρο όμως, αντί να ληφθούν οι αποφάσεις, οι πιστωτές ανακοίνωσαν πως θα καθυστερήσουν έως ότου κλείσει η 5η αξιολόγηση – η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού μεσολάβησε η χειρότερη διαπραγμάτευση στην παγκόσμια ιστορία που κατέληξε στο πλέον αποικιοκρατικό μνημόνιο όλων των εποχών.
Έκτοτε το μόνο σίγουρο είναι τα μέτρα, όπου η Ελλάδα πρέπει να τηρεί πάντοτε τα υπεσχημένα, ενώ οι δανειστές, η καγκελάριος ουσιαστικά, να μην κρατάει ποτέ το λόγο της, ψευδόμενη ασυστόλως. Από το χρονικό σημείο αυτό και μετά (τέλη του 2014), η επιμήκυνση των δανείων με χαμηλά επιτόκια έχει πάψει να αποτελεί λύση για την Ελλάδα – με μοναδική πλέον δυνατότητα την ονομαστική διαγραφή μέρους των χρεών της.   
Χθες η κυβέρνηση, αντιλαμβανόμενη επιτέλους το βρώμικο παιχνίδι της καγκελαρίου, αποφάσισε να κάνει κάτι σωστό: πρότεινε τη συνεργασία όλων των κομμάτων, όσον αφορά τη διαπραγμάτευση για το χρέος, όπως είχαμε αναλύσει προηγουμένως στο άρθρο μας «ανάγκη εθνικής στρατηγικής χρέους». Αυτό έκαναν οι Γερμανοί το 1953 χωρίς κομματικές παρωπίδες και πέτυχαν – αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς σήμερα.    
Δυστυχώς όμως τόσο τα ελληνικά κόμματα, όσο και αρκετά εγχώρια ΜΜΕ, επέλεξαν τις αιτιολογημένες βέβαια κατηγορίες όσον αφορά την ανικανότητα/ανεπάρκεια της κυβέρνησης, αλλά αδιάφορες τη δεδομένη στιγμή – αφού αυτό που προέχει σήμερα είναι το μέλλον της Ελλάδας και όχι αυτό του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ, η οποία (Ελλάδα) δεν θα μπορέσει ποτέ να πετύχει την απαιτούμενη διαγραφή των χρεών της, εάν τουλάχιστον σε αυτό το θέμα δεν συνεργασθούν όλοι μαζί οι Έλληνες, κόμματα και Πολίτες.
Εν προκειμένω δεν τους ζητάει κανείς να συνεργασθούν πολιτικά, αλλά μόνο στο θέμα της διαπραγμάτευσης του χρέους που είναι υπερκομματικό, ενώ αφορά όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων – δημιουργώντας μία κοινή επιτροπή διαπραγμάτευσης χρέους, όπως η Γερμανία το 1953, στελεχωμένη με τους ικανότερους επιστήμονες στον τομέα και πλαισιωμένη με τις καλύτερες διεθνείς εταιρείες ή οργανισμούς, έτσι ώστε να έχει επιτυχία. Όλα τα υπόλοιπα δεν οδηγούν πουθενά – κανένα κόμμα μόνο του δεν θα μπορέσει να τα καταφέρει, ενώ χωρίς την ονομαστική διαγραφή η Ελλάδα δεν πρόκειται να ανακτήσει ποτέ την πιστοληπτική της ικανότητα, οπότε μπορεί μεν να αναπτυχθεί ως χώρα μέσω των ξένων επενδύσεων των νέων ιδιοκτητών της, αλλά όχι για τους Έλληνες».
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Γνώση, πραγματική γνώση, σημαίνει δύναμη κατά τον Σπινόζα. Δυστυχώς όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι στηριζόμαστε σε μία εσφαλμένη ερμηνεία της γνώσης – επειδή αγνοούμε πως γνωρίζουμε τότε μόνο αληθινά ένα θέμα, μία κατάσταση ή ένα αντικείμενο, όταν ξέρουμε πώς να το χειριζόμαστε, πώς να αντιδρούμε απέναντι του, καθώς επίσης πώς να δρούμε χάρη σε αυτό.

Απλούστερα, η πραγματική γνώση δεν συνοδεύεται από ένα αφηρημένο δέος για τα πράγματα, ανεξάρτητα από τις ανάγκες μας – αλλά τα συλλαμβάνει πάντοτε σε σχέση με τον εαυτό μας και με τις ανάγκες μας. Ουσιαστικά λοιπόν διαθέτουμε μόνο εκείνη τη γνώση, την οποία μπορούμε να χρησιμοποιούμε για την επίλυση των προβλημάτων μας, υλικών και ψυχικών – καμία άλλη. Επομένως, όταν κάνουμε λάθη, σημαίνει ότι έχουμε άγνοια – πως η θεωρητική γνώση ενός αντικειμένου είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, εάν δεν μεταφράζεται σε πράξη.

Το βασικό ζητούμενο τώρα από τη γνώση είναι να μας κάνει δραστήριους, ενεργητικούς και δυναμικούς – να μας υποκινεί δηλαδή προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, προς ένα στόχο, δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις επίτευξης του. Στα πλαίσια αυτά, κρίνοντας από την απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας, από τη μη δραστηριοποίηση της, αυτό που της λείπει δεν είναι η παιδεία αλλά η γνώση – ποιά είναι δηλαδή τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και πώς θα μπορούσαν ρεαλιστικά να επιλυθούν.

Ποιός θα μπορούσε να προσφέρει την πραγματική αυτή γνώση στους Έλληνες; Σήμερα ο πρωθυπουργός, εάν είχε το θάρρος να ενημερώσει την κοινή γνώμη για όλα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων – για το πώς εκβιάζεται η Ελλάδα, για το τι συμβιβασμούς απαιτούν οι δανειστές, για το ποιές είναι οι πραγματικές τους προθέσεις, για το λόγο που «πρόδωσε» τη χώρα του το 2015 κοκ. (η αλήθεια είναι δύναμη, εάν τη χρησιμοποιεί κανείς σωστά).

Εκτός αυτού, θα ήταν θετικό να προτείνει στην κοινωνία τη λύση που ο ίδιος θεωρεί ως καλύτερη, τεκμηριώνοντας με την κάθε λεπτομέρεια – καθώς επίσης να ζητήσει την άποψη όλων των άλλων, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις. Μία τέτοια ενέργεια θα αύξανε σημαντικά τη δύναμη του απέναντι στους πιστωτές της χώρας – στη γερμανίδα καγκελάριο ουσιαστικά, αφού δυστυχώς αυτή αποφασίζει για την Ευρωζώνη και την ΕΕ (πόσο μάλλον όταν το ΔΝΤ θέλει να αποδεσμευθεί φοβούμενο τις νομικές συνέπειες των λαθών του, ενώ ίσως αυτή τη φορά τηρήσει τον εκβιασμό του, έως ότου η Ελλάδα δεν θα μπορεί να ανταπεξέλθει χωρίς τη δόση με τα ληξιπρόθεσμα χρέη της).

Η γνώση είναι δύναμη

Περαιτέρω, το πνεύμα είναι δραστήριο μόνο όταν κατανοεί, όταν αναπτύσσει δηλαδή πρόσφορες ιδέες – υπακούοντας στην εσωτερική λογική του, ασκώντας τις δικές του δυνάμεις, αφομοιώνοντας τα πράγματα, βάζοντας τα σε τάξη σύμφωνα με τις δικές του αρχές, καθώς επίσης δίνοντας τους ένα νόημα, στα πλαίσια των δικών του απαιτήσεων.

Αντίθετα, το πνεύμα είναι παθητικό όταν υφίσταται τις εντυπώσεις του, τις αισθήσεις και τις συγκινήσεις του, χωρίς να μπορεί να τις εξηγήσει – χωρίς να έχει την ικανότητα να τους δώσει νόημα. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν οι άνθρωποι πέφτουν θύματα κάποιας ψευδαίσθησης, μίας απρόσμενης κρίσης, όταν ταράζονται από κάποιο συναίσθημα που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν, όταν οι ιδέες τους είναι συγκεχυμένες, ασαφείς και διαστρεβλωμένες.

Με βάση τα παραπάνω, για να μπορέσει ένα κράτος, μία κοινωνία ως σύνολο να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μία μεγάλη οικονομική κρίση, οφείλει εν πρώτοις να αποκτήσει μία ολοκληρωμένη εικόνα της – αφού διαφορετικά δεν έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από την παθητικότητα (η λέξη πηγάζει από το πάθος), στην οποία έχει βυθιστεί, χάνοντας εντελώς την ενεργητικότητα της.

Η εικόνα αυτή πρέπει να είναι σαφής, λεπτομερής, αντικειμενική και ρεαλιστική – επειδή, στην αντίθετη περίπτωση, είναι αδύνατον να «παράγει» εκείνη τη γνώση, η οποία να επιτρέπει το σωστό χειρισμό του προβλήματος, με στόχο τη ριζική επίλυση του. Με απλά λόγια, η επίλυση ενός προβλήματος προϋποθέτει τον ακριβή ορισμό του – χωρίς τον οποίο δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς ένα ορθολογικό αποτέλεσμα.

Εάν λοιπόν η πολιτική μίας χώρας, τα ΜΜΕ, ο πνευματικός κόσμος της κλπ. δεν έχουν τη δυνατότητα ή δεν θέλουν να προσφέρουν αυτή τη γνώση επειδή εξυπηρετούν ίσως εντελώς διαφορετικά συμφέροντα, τα οποία δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο, τότε η κοινωνία είναι καταδικασμένη – ακόμη και αν πρόκειται για ένα πάμπλουτο, πολλαπλά προικισμένο κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο θα μπορούσε να λύσει σε χρόνο μηδέν όλα του τα προβλήματα.

Εν προκειμένω, απλά και μόνο το γεγονός ότι, αρκετοί Έλληνες παρομοιάζουν την κυβέρνηση με μία εισπρακτική εταιρεία, με την έννοια πως έχει τις ίδιες αντιλήψεις ή/και εφαρμόζει ανάλογες μεθόδους, τεκμηριώνει πως η ελληνική κοινωνία ευρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης – χωρίς καμία ελπίδα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της. Ότι έχει δυστυχώς άγνοια, αφού δεν είναι οι κυβερνήσεις αυτές που αποφασίζουν για τη χώρα ή που δρομολογούν τα απάνθρωπα μέτρα, αλλά οι πιστωτές – για τους οποίους όλες οι κυβερνήσεις είναι αναλώσιμες και αντικαθιστώνται, όταν δεν είναι πια σε θέση ή δεν θέλουν να τηρήσουν τις εντολές τους.

Όταν διαπιστώνουν δε οι Έλληνες ότι, οι πιστωτές (βλ. Σόιμπλε) έχουν καταλάβει τη στατιστική υπηρεσία, τη γενική γραμματεία εσόδων, τις εφορίες και το υπουργείο οικονομικών, χωρίς να κατανοούν πως είναι οι ίδιοι ακούσιοι εγγυητές των χρεών του κράτους με τα ιδιωτικά τους περιουσιακά στοιχεία, βιώνουν μία κατάσταση σοκ – η οποία φυσικά εξουδετερώνει όλες τις υγιείς αντιστάσεις και άμυνες τους.

Επίλογος  

Ολοκληρώνοντας, πάντοτε υπάρχουν λύσεις, ακόμη και όταν μία χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής – υπερχρεωμένη, εξευτελισμένη, υποχείριο των δανειστών ή των εταίρων της και «καταρρακωμένη». Αρκεί να υπάρξει, έστω την ύστατη στιγμή, μία επαρκής, έντιμη και ικανή πολιτική ηγεσία, η οποία να μπορέσει να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των Πολιτών – υποχρεώνοντας τους Θεσμούς, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες εξουσίες να λειτουργήσουν σωστά, ορθολογικά και με ανιδιοτέλεια, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Κάτι τέτοιο δεν απαιτεί μόνο τη γνώση και τη διάχυση της σε ολόκληρο τον πληθυσμό αλλά, επίσης, ένα εθνικό όραμα – βασισμένο στον πατριωτισμό, στις δυνατότητες και στις προοπτικές ενός Έθνους. Ειδικά σε περιόδους όπως η σημερινή, όπου η πατρίδα μας είναι ξανά υποδουλωμένη χωρίς ένα πατριωτικό όραμα, το οποίο φυσικά δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό ή/και με το ρατσισμό, είναι  αδύνατη η απελευθέρωση της – κάτι που πρέπει να αλλάξει αμέσως.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα πλήρωσε πολλαπλάσια τα λάθη της, υφιστάμενη επί πλέον τα τεράστια σφάλματα της Τρόικα – οπότε τα μέτρα πρέπει να καταργηθούν, η Τρόικα να εκδιωχθεί αμέσως, καθώς επίσης να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους, με κάθε κόστος και με κάθε θυσία.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την αιματηρή βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ.

Η αριστερή και φιλελεύθερη προσέγγιση αποδίδει τη στράτευση νεαρών μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της πολιτικής ορθότητας και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με υψηλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων, που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και ενίοτε αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.

Οι εθελοντές του Ιράκ και της Συρίας

Οι ισλαμικοί τρομοκρατικοί πυρήνες στην Ευρώπη συγκροτήθηκαν κατά κανόνα από ριζοσπαστικοποιημένους νέους σουνίτες, οι οποίοι πήγαν στο Ιράκ και στη Συρία για να πολεμήσουν στις γραμμές των τζιχαντιστών. Όσοι επιστρέφουν στρατολογούν κυρίως με βάση τους αρχέγονους δεσμούς εμπιστοσύνης: Στρατολογούν αδέλφια, ξαδέλφια, συγγενείς και στενούς φίλους.
Δεν πρέπει, λοιπόν, να εντυπωσιάζει το γεγονός ότι στον κατάλογο των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστούν αδέλφια και φίλοι. Ούτε να εντυπωσιάζει το συμπέρασμα μελέτης που καταδεικνύει πως το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον γνωρίζει την προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και συχνά γνωρίζει και την πρόθεση συμμετοχής σε τρομοκρατική ενέργεια.

Ιμάμηδες που έχουν καταγγελθεί για εμπρηστικά κηρύγματα ισλαμικού φονταμενταλισμού όχι μόνο δεν ενοχλούνται, αλλά και προστατεύονται. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θεωρούν ότι κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούν να αποσπούν πληροφορίες και να ελέγχουν τι γίνεται σε τζαμιά.

Παρά τα μαθήματα που δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Ταυτότητα, η οποία αρνείται τον δυτικό τρόπο ζωής και συχνά ωθεί σε γκετοποίηση.

Συνολικά στην Ευρώπη έχουν επιστρέψει από τη Συρία και το Ιράκ, όπου είχαν πάει για να πολεμήσουν στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων πάνω από 5000 άτομα. Όλοι τους έχουν εκπαιδευθεί στα όπλα και εικάζεται από τις υπηρεσίες ασφαλείας πως οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν εκπαιδευθεί και στην πραγματοποίηση τρομοκρατικών επιθέσεων.

Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, στο δυνάμει αυτό τρομοκρατικό δίκτυο θα πρέπει να προστεθούν όχι μόνο όσοι μουσουλμάνοι κάτοχοι ευρωπαϊκών διαβατηρίων θα επιστρέψουν το επόμενο διάστημα από τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που εισήλθαν στην Ευρώπη με το γιγαντιαίο κύμα των προσφύγων-μεταναστών του 2015.

Κάποιοι από αυτούς ήταν ήδη τζιχαντιστές και ήλθαν με σκοπό να εμπλουτίσουν τα τρομοκρατικά δίκτυα στις χώρες που θα εγκατασταθούν. Τον ίδιο δρόμο ενδέχεται να πάρουν και κάποιοι από τους φανατικούς ισλαμιστές που πήγαν στην Ευρώπη για άλλους λόγους. Εάν θελήσουν, δεν θα τους είναι δύσκολο να δικτυωθούν.

Χώροι προσευχής, αλλά και στρατολόγησης

Τα τζαμιά είναι χώρος προσευχής, αλλά και χώρος γνωριμίας και επαφής...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Ισλαμική τρομοκρατία και πολιτική ορθότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Πίσω από την φρίκη των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Βρετανία και στην Γαλλία αναδύεται μιά θλιβερή διαπίστωση : Παρά το ότι οι δύο πρώην Αποικιακές Αυτοκρατορίες είχαν δύο σε πλήρη αντίστιξη μεταξύ τους μοντέλα διαχείρισης και συγκατοίκησης το κόστος της αποτυχίας τους δεν διαφοροποιείται.

Η Βρετανία τόσο στην Αυτοκρατορία όσο και στους πληθυσμούς με καταγωγή από υπερπόντια εδάφη που εισέρρευσαν στην Μητρόπολη είχε ως μοντέλο την ανοχή του Κοινοτισμού.

Σε ότι αφορά το Ισλάμ, Κοινοτισμός σημαίνει το μέγιστο δυνατό περιθώριο ανοχής της δικαιοδοσίας θρησκευτικών αρχών από το Οικογενειακό Δίκαιο μέχρι την εκπαίδευση μια διευρυμένη αυτονομία που παραπέμπει στο σύστημα των Μιλιέτ ( του Γένους) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την δικαιοδοσία και το κύρος του Κεντρικού Κράτους.

Η Βρετανία θεωρούσε ότι με το μοντέλο του Κοινοτισμού απέφευγε να γίνει στόχος των Ακραίων Φονταμενταλιστών μια θέση που δεν απείχε από την πραγματικότητα μέχρι την εμπλοκή της στην εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001 και κυρίως στο Ιράκ στο πλευρό των ΗΠΑ την Ανοιξη του 2003.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι την εποχή της σύγκρουσης στην Αλγερία με τους Φονταμενταλίστές μετά το 1992, η Γαλλία κατηγορούσε σχεδόν ανοικτά την Βρετανία ότι παρήχε άσυλο σε ηγετικά στελέχη και πυρήνες Τζιχαντιστών.

Στους αντίποδες της Βρετανίας βρίσκεται η Γαλλία τόσο ως προς τα πεπραγμένα της ως Αποικιακής Δύναμης όσο και στην πολιτική που ακολούθησε απέναντι σε Μουσουλμανικούς Πληθυσμούς που σταδιακά εγκαταστάθηκαν στο μητροπολιτικό έδαφος.

Κυριάρχησε η αντίληψη του ενιαίου έθνους των πολιτών που σέβεται σε ατομικό επίπεδο θρσκευτικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες αλλά σε συλλογικό επίπεδο αναγνωρίζει μόνον τους θεσμούς ενός Ενιαίου Κράτους ουδέτερου απέναντι στη θρησκευτική ταυτότητα με σταθμό τον απόλυτο χωρισμό εκκλησίας και κράτους στις αρχές του 20ου αιώνα.

Κοινοτισμός η Κεντρικό Κράτος; Ίσως το ερώτημα πλέον να έχει νόημα για όσους ασχολούνται με την ιστορία της αποικιοκρατίας και της μετανάστευσης από υπερπόντιες χώρες στην Ευρώπη καθώς τα αιματηρά επισκεπτήρια του τρόμου τους τελευταίους μήνες στην Βρετανία και στην Γαλλία εκμηδενίζουν την όποια διαφοροποίηση.

Ενα είναι βέβαιο ότι και ο Κοινοτισμός και η αφομοίωση στο Ενιαίο Κεντρικό και Κοσμικό Κράτος προϋποθέτουν κοινωνίες πλήρους απασχόλησης όπου η βελτίωση της ατομικής ευημερίας και η κοινωνική άνοδος λειτουργούν σταθεροποιητικά και αφομοιωτικά και δεν επιτρέπουν στην αναδίπλωση στην ταυτότητα να δημιουργήσει θρησκευτικά , πολιτισμικά και κοινοτικά Γκέτο που είναι το ιδανικό πεδίο δράσης κάθε είδους ακραίου φονταμενταλισμού.

Άλλωστε ακόμη και το Αμερικανικό Μοντέλο σε συνθήκες διευρυμένου κοινωνικού αποκλεισμού με πάνω από σαράντα εκατομμύρια Αμερικανούς πολίτες να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει χάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την αφομοιωτική του δυναμική.

Μέσα στον ειδησεογραφικό καταιγισμό μετά την εκατόμβη στο Μάντσεστερ, μια είδηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη: Τον έρανο που έχει αποδώσει μέχρι στιγμής πάνω από μισό εκατομμύριο Στερλίνες για να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας των θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης αλλά και την ταυτόχρονη διαβεβαίωση του Δημάρχου της πόλης ότι θα καλύψει όποιον δεν μπορεί να πληρώσει τα έξοδα κηδείας συγγενούς του που έπεσε θύμα της σφαγής.

Υπό παρόμοιες συνθήκες συμπίεσης και στενότητας η συζήτηση για μοντέλα αφομοίωσης ή συγκατοίκησης με Ισλαμικές Κοινότητες στην Δύση καταντά πλέον σουρεαλιστική.

Οι πολιτικές απορρύθμισης, το μοντέλο της κοινωνίας των δύο τρίτων ακυρώνει και το Βρετανικό και το Γαλλικό Μοντέλο.

Στην πράξη χώρες όπως η Βρετανία και η Γαλλία όχι μόνον δεν προώθησαν η καθεμιά με το δικό της μοντέλο την αφομοίωση αλλά στην ουσία οδήγησαν στην συγκρότηση νησίδων Τρίτου Κόσμου στις παρυφές των Μεγαλουπόλεων.

Ο Κοινοτισμός και η αφομοίωση στο Ενιαίο Κεντρικό και Κοσμικό Κράτος προϋποθέτουν κοινωνίες πλήρους απασχόλησης όπου η βελτίωση της ατομικής ευημερίας και η κοινωνική άνοδος λειτουργούν σταθεροποιητικά και αφομοιωτικά.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ότι του “πει” το ταραγμένο του μυαλό…

Του Μιχάλη Ιγνατίου 

Η διανοητική και ψυχική κατάσταση του προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, είναι στο ναδίρ. Το αποδεικνύουν δια γυμνού οφθαλμού πολλά γεγονότα και περιστατικά και δεν απαιτείται κανείς να έχει εσωτερική ή ειδική πληροφόρηση. Είναι απλά άκρως επικίνδυνος άνθρωπος και ηγέτης.

Μην ξεχνάτε ότι εξαφάνισε από την πολιτική σκηνή όλους όσους τον ανέδειξαν πρωθυπουργό και μετά πρόεδρο. Οι φυλακές είναι γεμάτες με φίλους του και συνεργάτες, το μοναδικό έγκλημα των οποίων είναι η δημοκρατικότητά τους και η άρνησή τους να αποδεχθούν τον αυταρχισμό του και τον διεφθαρμένο εαυτό του.

Η βασική κουβέντα που ακούει κανείς από Τούρκους δημοσιογράφους και εξόριστους είναι αυτή: Εσχάτως «είναι ασυνήθιστα απρόβλεπτος και σκληρός. Δεν έχει αισθήματα για κανένα», λένε οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν από τότε που ήταν ένα τίποτα.

Αυτό σημαίνει πως ανά πάσα στιγμή και ανάλογα με την ψυχική και διανοητική του κατάσταση, μπορεί να λάβει αψυχολόγητες αποφάσεις με χείριστες επιπτώσεις για τη χώρα του ή τους γείτονές του. Εμάς βεβαίως, μας ενδιαφέρει πρωτίστως η αντίδρασή του σε ότι αφορά την Ελλάδα και την Κύπρο. Το τι θα πράξει για την Τουρκία και το λαό της, επίσης μας ενδιαφέρει, διότι πάνω απ’ όλα είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και δεν ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους ανάλογα με τη φυλή και τη θρησκεία τους ή αν είναι πολίτες ενός εχθρικού κράτους.

Όσοι τον παρακολουθούν συστηματικά, όσοι αναλύουν τον τρόπο με τον οποίο δρα, αντιδρά και ομιλεί, γνωρίζουν ότι το τελευταίο διάστημα είναι ένα «πληγωμένο θηρίο». Κανένας άνθρωπος, που αγαπά τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, δεν θα δώσει εντολή να κτυπήσουν αλύπητα συνανθρώπους του, απλά επειδή εκφράζουν το δημοκρατικό δικαίωμα της διαφωνίας. Ή επειδή διαδηλώνουν ειρηνικά εναντίον ενός αυταρχικού ηγέτη, που γέμισε τις φυλακές με αντιπάλους του. Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία, μπορεί να συγκριθεί με καθεστώτα όπως της Βορείου Κορέας, της Σαουδικής Αραβίας και γενικά με ηγέτες και κράτη, όπου έχει καταλυθεί η Δημοκρατία.

Όλοι συμφωνούν, και οι κυρίως οι σύμμαχοι του στην Ουάσιγκτον, ότι είναι αυταρχικός, διεφθαρμένος, ένας δικτάτορας που δυστυχώς έχει την έσωθεν «καλή μαρτυρία» των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων. Βεβαίως, τα εκλογικά αποτελέσματα είναι σικέ, αλλά οι πάντες σιωπούν. Δεν θα βρεθεί ούτε ένας σοβαρός άνθρωπος να ισχυριστεί ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι καθαρό. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ, που από την πρώτη στιγμή εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους, φιμώθηκαν. Οι δειλοί ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έβγαλαν τον σκασμό, και αναζητούν τρόπους να τα ξαναβρούν μαζί του. Ανάλγητοι και θεομπαίκτες είναι, ανθρωπάκια που γονατίζουν μπροστά στον Τούρκο Σουλτάνο. Είναι εκβιάσιμοι, άρα και κατώτεροι των περιστάσεων.

Η Καγκελάριος της Γερμανίας τον φοβάται. Ας είμαστε ρεαλιστές. Νομίζει ότι θα μπορούσε να αλλάξει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Γερμανία, ενώ όλοι αυτοί οι φανατικοί Τούρκοι, που ζουν στη χώρα της και τον υποστηρίζουν, είναι γνωστό πως δεν ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Ας το θέσουμε διαφορετικά: Ελάχιστοι ψηφίζουν εκ των φανατικών, που σημαίνει πως δεν μπορούν να νοθεύσουν τη βούληση του γερμανικού λαού.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, δυστυχώς, βρίθουν οι υποστηρικτές του στην ελίτ των δύο χωρών. Είναι γνωστό ότι δεν διαθέτουν σπονδυλική στήλη και κάνουν τραγικό λάθος να πιστεύουν ότι υποχωρώντας συνεχώς θα εξημερώσουν το «θηρίο». Ότι είναι να βάλει στο ταραγμένο του μυαλό, θα το κάνει, ακόμα και αν του χαρίσουν το Καστελόριζο ή υποχωρήσουν εντελώς στο Κυπριακό.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι πλέον ασυγκράτητος. Ο ηχηρός μπάτσος που έφαγε από τους Αμερικανούς, τον έχει μετατρέψει σε ταύρο εν υαλοπωλείο. Αυτή τη στιγμή αδυνατεί να αντιδράσει εναντίον των Αμερικανών, διότι είναι αυτοί που τον εκβιάζουν με τα θέματα του Ιμάμη Γκιουλέν και των δύο φίλων του, που βρίσκονται φυλακισμένοι στη Νέα Υόρκη. Επίσης, τον έχουν θέσει στη γωνία με την απόφαση που υπέγραψε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για εξοπλισμό των Κούρδων της Συρίας (YPG), οι οποίοι είναι θανάσιμοι εχθροί του.

Λογικά, και με βάση όσα γνωρίζουμε για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, θα αντιδράσει προς άλλες κατευθύνσεις, διότι δεν μπορεί να τα βάλει με τους Αμερικανούς.
  • Πρώτος στόχος είναι οι Κούρδοι αντάρτες του PKK και τα καταφύγια τους στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ήδη έχει ενημερώσει τους Αμερικανούς για την πρόθεσή του να ξεκινήσει ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων μαχητών του PKK στο Ιράκ. Το ίδιο θα ήθελε να πράξει και εναντίον των μαχητών του YPG στη Συρία.
  • Δεύτερος στόχος είναι η Κύπρος και η απόφασή της να ξεκινήσουν οι έρευνες της TOTAL και της ENI στην κυπριακή ΑΟΖ. Απαιτείται μεγάλη προσοχή και ετοιμότητα για αποτελεσματική άμυνα. Και,
  • Τρίτος στόχος είναι το Αιγαίο και οι περιοχές που θεωρεί «γκρίζες» ή δικές της. Αντί η πολιτική ηγεσία να τον καλοπιάνει και να του δείχνει αδυναμία, είναι καλύτερο και πρέπον να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει πιθανές δυσάρεστες καταστάσεις.
Οι άνθρωποι στη διανοητική και ψυχική κατάσταση του Ταγίπ Ερντογάν, είναι μεν απρόβλεπτοι, αλλά όταν βρουν αντίσταση καθίστανται αυτόματα και δειλοί. Δεν χρειάζεται να κάνουν τα παλληκάρια ούτε να ρίχνουν νερό στο μύλο του προέδρου της Τουρκίας, οι αρμόδιοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πρέπει να αποφύγουμε τις εθνικιστικές κορώνες και τις φραστικές προκλήσεις. Πρέπει να τον αφήσουμε να βράζει στο ζουμί της τρέλας του, αλλά να δείχνουμε αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουμε ότι αποφασίσει το ταραγμένο του μυαλό….

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ επιβεβαιώνει αυτό που έχει φανεί σαφώς από τα προηγούμενα κρούσματα. Η ισλαμική τρομοκρατία ήρθε στη Δύση για να μείνει. Το γεγονός, μάλιστα, ότι στόχος ήταν παιδιά και έφηβοι καταδεικνύει τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της.

Ακριβείς πληροφορίες για τους δράστες δεν έχουν ακόμα δοθεί στη δημοσιότητα. Την ευθύνη ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος. Οι διαστάσεις της επίθεσης παραπέμπουν περισσότερο σε οργανωμένο πυρήνα, παρά σε “μοναχικό λύκο”. Αυτά, ωστόσο, είναι λεπτομέρειες που δεν αλλάζουν τα βασικά δεδομένα.

Η τελευταία επίθεση έρχεται με δραματικό τρόπο να υπογραμμίσει ότι πρόθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι όχι απλώς να διαταράξει την καθημερινότητα στη Δύση, αλλά, με όπλο τη διάχυση του φόβου, να την αλλοιώσει. Εάν είναι δυνατόν να καταλύσει το μοντέλο της “ανοικτής κοινωνίας”.

Σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες τρομοκρατών, που διατηρούν κάποιου είδους ηθικούς φραγμούς, η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει την παραμικρή αναστολή. Δεν έχει ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων.

Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι δράστες θεωρούν ότι θυσιάζονται για έναν ιερό σκοπό δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στον θάνατο αμάχους, ακόμα και μικρά παιδιά. Στα μάτια τους, άλλωστε, ο δυτικός άνθρωπος είναι όχι μόνο «άπιστος», αλλά και προς εξόντωση εχθρός παρότι μπορεί να είναι γείτονας ή συμμαθητής τους.

Ασύμμετρη απειλή

Στην πραγματικότητα, η ισλαμική τρομοκρατία αντιπροσωπεύει μία ασύμμετρη απειλή που παραπέμπει σε πόλεμο πολιτισμών. Εξ ου και το φαινόμενο δεν αποτελεί πτυχή του παραδοσιακού γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Μπορεί ορισμένες φορές να διασυνδέεται με αυτόν, αλλά τακτικά και όχι στρατηγικά.

Για τους τζιχαντιστές εχθρός δεν είναι μόνο οι φορείς και οι μηχανισμοί ενός κράτους. Εχθρός είναι τα ιδεολογικά και αξιακά παρακλάδια του Διαφωτισμού και ειδικότερα κάποια κράτη-κοινωνίες που έχουν ανακηρυχθεί εχθροί.

Η χρήση κάθε μέσου που καλλιεργεί τον τρόμο στον εχθρό, είναι θεμιτή. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να καταφεύγουν τόσο στην τυφλή μαζική βία, όπως οι πρόσφατες επιθέσεις, όσο και στην τελετουργική βία, όπως οι βιντεοσκοπημένοι αποκεφαλισμοί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η πολιτική σπάνια από μόνη της οδηγεί σε τόσο ακραίες συμπεριφορές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθοριστικό ρόλο παίζει η ύπαρξη του θρησκευτικού υπόβαθρου και η νομιμοποιημένη από το Ισλάμ έννοια του «ιερού πολέμου». Αυτό δεν σημαίνει ότι αιτία της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι το θρησκευτικό δόγμα. Μία τέτοια ταύτιση θα ήταν όχι μόνο άτοπη, αλλά και επικίνδυνη.

Από την άλλη πλευρά, όμως, εθελοτυφλούν όσοι στο όνομα της πολιτικής ορθότητας αρνούνται την ύπαρξη οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ των δύο. Δεν είναι τυχαίο ότι π.χ. κανένας Σέρβος δεν πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας, παρότι η χώρα του βομβαρδίσθηκε και ταπεινώθηκε από ο ΝΑΤΟ στη δεκαετία του 1990. Όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι αιματηρές επιθέσεις των τζιχαντιστών γίνονται δεκτές με ικανοποίηση από εκατομμύρια μουσουλμάνους σ’ όλο τον κόσμο.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, ενώ η πρώτη γενιά μουσουλμάνων μεταναστών είναι συνήθως νομιμόφρων και εργάζεται σκληρά για να ριζώσει, η δεύτερη και τρίτη γενιά έχει ενίοτε την τάση να ριζοσπαστικοποιείται. Το σύνηθες είναι η προσχώρηση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και σπανιότερα στην ισλαμική τρομοκρατία.

Πολιτισμικό χάσμα

Το πολιτισμικό χάσμα που χωρίζει τον μουσουλμανικό κόσμο από τη Δύση και το παρελθόν της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας έχουν δημιουργήσει το υπόβαθρο μίας αντιπαράθεσης. Την τάση ριζοσπαστικοποίησης των απανταχού μουσουλμάνων τα τελευταία 15 χρόνια, όμως, τροφοδότησαν αποφασιστικά οι πρόσφατες στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης και το αίσθημα ταπείνωσης που αυτές προκάλεσαν.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Μάντσεστερ: Ο ολοκληρωτικός πόλεμος της ισλαμικής τρομοκρατίας"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τακτική της κυβέρνησης κατέρρευσε εν μία νυκτί. Επί μήνες επένδυσε στις διαφωνίες Βερολίνου - ΔΝΤ, δεν ήξερε ακριβώς με ποιον από τους δύο είναι και έκανε ότι δεν άκουγε τον Σόιμπλε. Τώρα περιμένει ένα θαύμα και σχεδιάζει το επόμενο βήμα, που μπορεί να (την) οδηγεί στην άβυσσο

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Κάπου εδώ φαίνεται πως αρχίζει για μία ακόμη φορά το γνωστό παιχνίδι: αυτό της επίρριψης ευθυνών. Που μπορεί και να εξελιχθεί σε παιχνίδι των λυγμών, αλλά θα είναι αργά για δάκρυρα.

Εχοντας καλλιεργήσει υπερβολικές προσδοκίες και ακολουθώντας μία αυτοκτονική τακτική καθυστέρησης, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπαγιδεύτηκε στον εκλογικό κύκλο της Ευρώπης και ειδικότερα της Γερμανίας και τώρα… απλώς αναμένει. Και περιφέρει ως επιχείρημα το ότι «εμείς κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε, τώρα πρέπει να κάνουν και οι δανειστές το χρέος τους». Η ηθική με την πολιτική όμως, λίγη σχέση έχουν (αν και η Αριστερά αυτό κάνει ότι το παραγνωρίζει, διαχρονικά).

Για μία ακόμη φορά στην Αθήνα έκαναν ότι δεν άκουγαν τον Σόιμπλε, ο οποίος – με δεδομένες τις εμμονικές του προσκολλήσεις – το είχε κάνει σαφές: Ό,τι και να αποφασιστεί για το χρέος, αυτό θα γίνει μετά το τέλος του προγράμματος. Υπό αυτήν την έννοια, κακώς, κάκιστα, έβγαινε ο κ. Τσίπρας την προηγούμενη Πέμπτη τα μεσάνυχτα και έθετε όρους εν οψει της συνεδρίασης του Eurogroup.

Κρίνοντας από τις πρώτες επίσημες κυβερνητικές τοποθετήσεις μετά το ναυάγιο, όπως τις περιέγραψε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος την Τρίτη, «το επόμενο διάστημα θα εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα σε όλα τα επίπεδα με στόχο στο προσεχές Eurogroup να έχουμε μια καθαρή λύση».

Και τι είναι καθαρή λύση; «Καθαρή λύση είναι ο προσδιορισμός των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους χωρίς γκρίζες ζώνες και χωρίς ασάφεια. Καθαρή λύση είναι αυτή που θα ανοίγει το δρόμο για την οριστική έξοδο από την κρίση και φυσικά θα αντιστοιχεί στις θυσίες του ελληνικού λαού».

Για να υπάρξει τέτοια καθαρότητα, θα πρέπει να γίνει ένα θαύμα. Μην ξεχνάμε τον Σόιμπλε.

Από το σημείο αυτό κι έπειτα, μοιραία εξετάζονται τα εναλλακτικά σενάρια. Οπως άλλωστε δηλώνουν κυβερνητικά στελέχη, «αν δεν έχουμε λύση και στο επόμενο Eurogroup, θα έχουμε αναταράξεις» (Χρ. Μαντάς στον ΣΚΑΪ).

Ενα από αυτά τα σενάρια προϋποθέτει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: αν δεν υπάρξει και τότε απόφαση και άρση της εκκρεμότητας, η κυβέρνηση πώς θα ενεργήσει;

Κατά μία εκδοχή θα χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα που έχει στραγγίξει από την αγορά για να καλύψει δανειακές υποχρεώσεις και να αποφύγει την πτώχευση τον Ιούλιο. Κάτι τέτοιο όμως θα έχει αλυσιδωτές περιπλοκές. Τα πλεονάσματα θα πάνε στο χρέος, η ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ θα έχει χαθεί οριστικά (αν δεν έχει χαθεί ήδη, αφού στην καλύτερη περίπτωση την προλαβαίνουμε ασθμαίνοντας τον Σεπτέμβριο) και οι φιλοδοξίες της κυβέρνησης για αναδιανομή θα έχουν πετάξει οριστικά. Όλα αυτά θα συνεπάγονται μηδενισμό του κοντέρ και… φτου κι απ’ την αρχή.

Πόσο μπορεί να ελπίζει κανείς σε αίσιο τέλος με τα σημερινά δεδομένα;

Την απάντηση σε αυτό θα όφειλε να έχει επεξεργαστεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όσο είχε ποντάρει τα πάντα στις διαφωνίες μεταξύ ΔΝΤ και Βερολίνου, τις οποίες τώρα πληρώνει, αφότου για πολλούς μήνες σχεδόν τις υποδαύλισε. Και ενώ δεν αξιοποίησε ως σύμμαχο ούτε τη μία, ούτε την άλλη πλευρά.

Αν σκεφθεί μάλιστα κανείς ότι όλα αυτά πλέον γίνονται ερήμην του υπουργού Οικονομικών και της ελληνικής κυβέρνησης, ίσως θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι κίνδυνοι αναταράξεων.
Αλλιώς θα πρέπει να αναλογιστεί κάποιος το εξής:

Πόσο έτοιμος είναι ο Αλέξης Τσίπρας να «καταπιεί» και αυτό το φιάσκο, να κάνει ότι δεν άκουσε-δεν είδε και να συνεχίσει ανέμελος έως το 2018 και το τέλος του προγράμματος, μήπως και τότε πάρει αυτά που θέλει για το χρέος;

Κατά μία άλλη εκδοχή, ευθύνες πιθανώς θα επιχειρήσει το Μαξίμου να καταλογίσει και στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Κάνουμε ότι έχουμε ξεχάσει την παγωμάρα που επικρατούσε πριν μερικές εβδομάδες μεταξύ Τσίπρα και Τσακαλώτου. Αλλά αυτό λίγη σημασία θα έχει, όταν έλθει η ώρα.

Αλλά και πάλι, πόσο σίγουρος είναι ο Πρωθυπουργός ότι μετά και τις γερμανικές εκλογές θα συζητεί κανείς μαζί του; Υπό αυτές τις συνθήκες, κάτι θα πρέπει να κάνει. Οι πολιτικές «κωλοτούμπες» είναι μία από τις ειδικεύσεις του, οι σπασμωδικές πολιτικές κινήσεις (βλ. 2015, δημοψήφισμα, εκλογές κλπ.) είναι μία άλλη.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η αδυναμία των δανειστών να καταλήξουν σε συμφωνία στο προχθεσινό Eurogroup (22 Μαΐου) καταδεικνύει πως η προσπάθεια της Ελλάδας για έξοδο από τον μνημονιακό κύκλο δεν είναι αποναρκοθετημένη. Οι προϋποθέσεις για να αλλάξει προσεχώς τόσο η ατζέντα όσο και η κατεύθυνση της χώρας υπάρχουν.

Το πρόβλημα δεν θα είναι πλέον ο δανεισμός, η ρευστότητα και η δημοσιονομική σταθερότητα. Η ψήφιση των προαπαιτούμενων το βράδυ της περασμένης Πέμπτης δυνάμει κλείνει έναν κύκλο και ανοίγει έναν άλλο. Κλείνει τον κύκλο της χρεοκοπίας που άνοιξε το 2009 και υπό προϋποθέσεις ανοίγει τον κύκλο της ανασυγκρότησης, μέσω της διεθνοποίησης σημαντικού μέρους της δημόσιας και εν μέρει της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα κριθούν από την Ιστορία όχι από το κατά πόσον η Ελλάδα παρέμεινε στην Ευρωζώνη, αλλά από από τη μαζική αλλαγή χεριών της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, από το γεγονός ότι για να καταστεί δυνατή αυτή η μεταβίβαση, φρόντισαν με συγκεκριμένες πολιτικές να υποτιμήσουν δραστικά την αξία των περιουσιακών στοιχείων του Έλληνα.

Με συνευθύνη των εγχώριων τραπεζιτών, κυβερνήσεις απέτυχαν πλήρως στο να αποτρέψουν τον ευτελισμό της αξίας τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής περιουσίας. Αυτό έγινε δυνατό μέσω του βίαιου αποπληθωρισμού που επιβλήθηκε από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ.

Μαζική αποεθνικοποίηση

Οι ιδιωτικές περιουσίες αλλάζουν μαζικά χέρια, λόγω των «κόκκινων δανείων» και της υπερφορολόγησης. Η δημόσια περιουσία δεν ιδιωτικοποιείται, όπως παραπλανητικά αναφέρεται.

Συχνά, είναι κρατικές δομές που αγοράζουν τις ελληνικές υποδομές, από τις τηλεπικοινωνίες και την ενέργεια μέχρι τα λιμάνια και τους φυσικούς πόρους. Με άλλα λόγια, η δημόσια περιουσία, συχνά κρίσιμες λειτουργίες για την κοινωνία, όχι μόνο απαξιώθηκαν αλλά και σε μεγάλο βαθμό αποεθνικοποιούνται.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Σύγκρουση οικονομίας και γεωπολιτικής στην Ελλάδα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η Δύση συνεχίζει να μετρά ανείπωτες τραγωδίες από την ισλαμική τρομοκρατία και τον ISIS. Αυτή τη φορά ήταν το Μάντσεστερ ο τόπος που χτύπησαν τα κτήνη του χαλιφάτου σπέρνοντας το θάνατο σε δεκάδες αθώα θύματα, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά.

Κι ενώ ο αυτός ο ιδιότυπος πόλεμος όχι απλώς δεν δείχνει να κοπάζει, αλλά, αντιθέτως, διαρκώς κλιμακώνεται, η Δύση, ιδίως η Ευρώπη, δείχνει ταυτόχρονα να παραμένει ανέτοιμη και ανίκανη να τον αντιμετωπίσει ριζικά και σε βάθος.
Εκείνο που κάνει πιο ευάλωτες τις δυτικές κοινωνίες, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ίδια τους η φύση: είναι κοινωνίες ανοικτές με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. Αυτό εκμεταλλεύονται οι στυγνοί δολοφόνοι του φανατικού ισλάμ: τη δημοκρατία την ίδια, την ελευθερία που υπάρχει στη Δύση είναι που στρέφουν εναντίον της.

Όλα αυτά πρέπει επιτέλους να τελειώνουν. Οι απειλούμενες χώρες πρέπει το γρηγορότερο δυνατό να αντιληφθούν ότι πρόκειται για μια φοβερή μορφή πολέμου κι όχι για ένα ζήτημα κινδύνου των πολιτευμάτων τους. Η ισλαμική τρομοκρατία δεν δοκιμάζει τη δημοκρατία στη Δύση. Δοκιμάζει την ίδια την ύπαρξή της.

Ο δυτικός κόσμος, ιδίως η κοινή γνώμη του, οφείλει να αφυπνιστεί επιτέλους και να απαιτήσει από τις κυβερνήσεις και τους υπερεθνικούς οργανισμούς στους οποίους τα κράτη μετέχουν να πολεμήσουν με όσα μέσα διαθέτουν τη μεγαλύτερη μάστιγα των τελευταίων δεκαετιών. Δεν μπορεί να παραμένουμε άλλο πρακτικά βουβοί, όπως μέχρι σήμερα συμβαίνει, απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα.

Ο φόβος ότι πραγματικά έκτακτα μέτρα και αυξημένες εξουσίες για την αντιμετώπιση αυτού του κακού μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τις δημοκρατικές αρχές του κράτους δικαίου, είναι ψευδεπίγραφος και παραπλανητικός. Και, το κυριότερο, ενθαρρυντικός των δολοφόνων τρομοκρατών.

Είναι αδιανόητο να έχουν επιφυλάξεις οι άνθρωποι στις δυτικές χώρες ως προς τις αυξημένες εξουσίες που απαιτούνται για να γίνει έστω μία ουσιαστική αρχή για την καταπολέμηση των τρομοκρατών. Οσο συμβαίνει αυτό, τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί πραγματικά. Οι δημοκρατίες δεν κινδυνεύουν από το να αμυνθούν πάση δυνάμει. Κινδυνεύουν από το να μην αμύνονται.

Αυτά τα κτήνη δεν μπορείς να τα πολεμήσεις με συζητήσεις και επιχειρήματα. Δεν μπορείς να τα πείσεις, ούτε να τα αλλάξεις, ούτε να τους αφήνεις χώρο να κινούνται επειδή είναι κατ΄ επίφαση άνθρωποι. Γιατί δεν είναι.
Ένα πράγμα είναι λοιπόν αυτό που μπορεί και πρέπει κανείς να κάνει: μια αποφασισμένη πανστρατιά για να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί η σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της να έχει εδώ και καιρό αλλάξει, αλλά δεν έχει αλλάξει όσο χρειάζεται για να εξέλθει από την παγίδα «αργού θανάτου». Κι αυτό, παρότι έχει πληρώσει βαρύ τίμημα, που με την υπερψήφιση των πρόσθετων μέτρων την περασμένη εβδομάδα γίνεται βαρύτερο.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον απομονωμένη, είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για να ξεφύγει από την παγίδα. Στην πραγματικότητα, το μίγμα οικονομικού εθνικισμού και πολιτικής αδιαλλαξίας που χαρακτηρίζει τη στάση του Βερολίνου μας υποχρεώνει να κρατάμε μικρό καλάθι. Η στάση του Σόιμπλε στο Eurogroup της 22ας Μαΐου επιβεβαιώνει αυτή τη θεώρηση.

Η γερμανική αδιαλλαξία τορπίλισε τις προσπάθειες να βρεθεί συμφωνία τη Δευτέρα. Η εξέλιξη αυτή έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ήδη δραματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Ταυτοχρόνως, όμως, υποσκάπτει και την πίστη των ευρωπαϊκών λαών στην ικανότητα της Ευρωζώνης να δίνει λύσεις σε ζωτικά προβλήματα των χωρών-μελών, αλλά και στο δικό της υπαρκτό πρόβλημα επιβίωσης.

Υπό το βάρος ταυτόχρονων κρίσεων-προκλήσεων το ευρωιερατείο πιέζεται να βάλει νερό στο κρασί του. Η διαδικασία αυτή έχει αρχίσει από το 2016, ειδικά μετά το Brexit. Είναι ενδεικτικό ότι τότε η Κομισιόν δεν είχε επιβάλει κυρώσεις εναντίον της Ισπανίας και της Πορτογαλίας για τα υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματά τους. Η κίνηση εκείνη, όμως, δεν είχε συνέχεια.

Η ΕΕ παλινδρομεί, ανίκανη να χαράξει σαφή πορεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το μέλλον της να παραμένει το κύριο θέμα στην ατζέντα. Παρά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων είναι αμφίβολο εάν μπορούν να ληφθούν δραστικές αποφάσεις, ικανές να προσδώσουν μία νέα δυναμική στο ενοποιητικό εγχείρημα. Οι συμφωνίες στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή το μόνο που εξασφαλίζουν είναι τη συνέχιση της χαμηλής πτήσης που συντηρεί την κρίση.

Η σαρωτική νίκη του Μακρόν και οι συχνές διακηρύξεις ότι η Ευρώπη παραμένει ενωμένη και δυνατή δεν λύνουν από μόνες τους τα προβλήματα. Οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία και κυρίως οι εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία αποτρέπουν ουσιαστικές κινήσεις μέχρι το φθινόπωρο.

Πολύ περισσότερο που οι επί της ουσίας διαφορές στους κόλπους της ΕΕ μοιάζουν ολοένα και πιο αγεφύρωτες. Μπορεί στο Βερολίνο να ζητωκραύγασαν για την εκλογή του Μακρόν, αλλά είναι μπροστά η διαμόρφωση της νέας σχέσης στους κόλπους του γαλλογερμανικού άξονα.

Μέτωπο εναντίον της λιτότητας

Από πέρυσι, ο Τσίπρας είχε πρωτοστατήσει στην προσπάθεια να συγκροτηθεί ένα μέτωπο των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου εναντίον της λιτότητας. Ο Ολάντ είχε συμπράξει, αλλά η πρωτοβουλία, αν και είχε συνέχεια, προσγειώθηκε σε χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχικές προσδοκίες.

Η έκβαση της μάχης εναντίον της λιτότητας στην Ευρώπη θα εξαρτηθεί αφενός από τη στάση του προέδρου Μακρόν, αφετέρου από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία. Οι πρόσφατες ενδείξεις στη γερμανική πολιτική σκηνή δείχνουν ότι οι αρχικές προσδοκίες για την εκλογική δυναμική των Σοσιαλδημοκρατών του Σουλτς δεν επιβεβαιώνονται.

Οι εκκλήσεις προς το Βερολίνο για χαλάρωση της λιτότητας δεν έβρισκαν και πιθανότατα θα συνεχίσουν να μη βρίσκουν ανταπόκριση. Το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε έδειξε κάποιες στιγμές σημάδια ευελιξίας, αλλά στην πορεία αποδείχθηκε ότι δεν είναι διατεθειμένο να αλλάξει γραμμή πλεύσης.

Θα το πράξει μόνο εάν υποχρεωθεί. Και θα υποχρεωθεί μόνο εάν συνασπισθούν απέναντι το Παρίσι και η Ρώμη, γεγονός που θα συσπειρώσει πίσω από αυτό τον άξονα και αρκετές μικρότερες χώρες-μέλη.

Προς το παρόν, όμως, αυτό είναι μεν ένα ενδεχόμενο, αλλά όχι πολύ πιθανό. Όσο, όμως, τα πράγματα παραμένουν στις ράγες του Σόιμπλε, μεταξύ των άλλων, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Γκρίλο θα εδραιώνει την πρώτη θέση στην ιταλική πολιτική σκηνή, με βάση τις δημοσκοπήσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Παραμονή στη μέγγενη με σφραγίδα Σόιμπλε"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Θα αναγκαστώ να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου και να σας πω ότι αυτή τη φορά δεν κάθισα να κάνω την καθιερωμένη (ταχεία) ανάγνωση στις χίλιες σελίδες του τέταρτου μνημονίου.

Βαρέθηκα. Μόνο και μόνο από την «σύνοψη» στα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ με έπιασε ένα είδος αποστροφής και ναυτίας.

Το είχα κάνει βέβαια στα προηγούμενα τρία, καθώς και στις διάφορες «επικαιροποιήσεις». Ωρες ατελείωτες μπροστά στο κομπιούτερ. Στο τέλος τύπωνα ντάνες από χαρτιά, σημείωνα points με φωσφοριζέ μαρκαδόρους και παρακολουθούσα στη τηλεόραση βουλή, μήπως δεήσει κάποιος από τους εθνοπατέρες να μου λύσει τις απορίες.

Φυσικά δεν έγινα καθόλου σοφότερος. Αλλωστε για να καταλάβεις τι ακριβώς νομοθετείται με όλες τις παραπομπές σε προηγούμενες διατάξεις και το ατελείωτο ράβε ξήλωνε των… «νομοτεχνικών βελτιώσεων» πρέπει να είσαι ή ανώμαλος ή φωτεινός παντογνώστης.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι δεν έχουν καταλάβει Χριστό και όλοι αυτοί που το ψήφισαν ή το απέρριψαν, εκπροσωπώντας υποτίθεται εμάς, τον λαό. Ανώμαλοι εκεί μέσα, σίγουρα υπάρχουν, αλλά όχι της εκδοχής που προυποθέτει η ενδελεχής ανάγνωση και κατανόηση ενός τέτοιου κειμένου μέσα σε 3 μέρες. Και σίγουρα δεν υπάρχουν ιδιοφυίες που θα «έπαιρναν τα γράμματα» σε χρόνο μηδέν.

Το αντίθετο θα σας έλεγα. Το μνημόνιο δεν το διάβασα, αλλά βουλή παρακολούθησα στο μέτρο που μου επιβάλει η επαγγελματική μου διαστροφή. Και εξοργίστηκα, ως συνήθως.

Εκτός από καμιά εικοσαριά «επαγγελματίες» (μπορεί να λέω και πολλούς) που στέκονται στο βήμα και νομίζεις ότι κάτι λένε, χωρίς στην ουσία να λένε τίποτα, οι υπόλοιποι εκλεγμένοι είναι για κλάματα. Κάποιοι επιλέγουν να μη μιλήσουν για να μην εκτεθούν. Καλά κάνουν.

Γιατί αυτοί που παίρνουν τον λόγο δυσκολεύονται ακόμη και να εκφωνήσουν γραμμένη προσευχή σε σχολική γιορτή.

Αλλοι βγάζουν το σκονάκι και ξεχνάνε τα μισά. Στο τέλος αυτοσχεδιάζουν, μπερδεύουν τις παραγράφους, αρχίζουν τα σαρδάμ και τις χασμωδίες και προσφέρουν ένα θέαμα οικτρό. Διερωτάσαι αυτόματα αν έχουν ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευση…

Κάποιοι άλλοι με προεξάρχοντες τους βουλευτές του «απολιθωμένου» ΚΚΕ, μοιάζουν σαν κούκλες ασουλούπωτες που τους πάτησες κουμπί και άρχισαν την κασέτα των «8 track», από αυτές που βάζανε παλιά στα ταξί και δεν τελειώνανε ποτέ. Ιδανική συνταγή για να σε πάρει ο ύπνος, αλλά και ιδανική συνταγή για να παίξεις «μπλέ φάλαινα», αν σκεφτείς ότι υπάρχει κόσμος που τους ψηφίζει.

Υπάρχουν τέλος και οι γνωστοί ηθοποιοί. Αυτοί που παριστάνουν ότι τους πνίγει το δίκιο, ότι οι απέναντι ξεπουλάνε τη χώρα, ότι το κόμμα τους έχει το αλάθητο κι ότι πονούν και οδύρονται για τα πάθη του κοσμάκη.

Είναι οι ίδιοι που το βράδυ θα κοιμηθούν σαν… πουλάκια, σας διαβεβαιώ!

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να αντιτείνει ότι νούμερα, επιτήδειοι και λαμόγια υπάρχουν σε όλα τα κοινοβούλια του «ανεπτυγμένου» κόσμου. Πιθανόν. Μόνο που η δική μας χώρα τελεί εδώ και έξι χρόνια σε καθεστώς ξένης επιτροπείας και δανειακής ομηρίας. Οι αποφάσεις διαμορφώνονται αλλού. Τα νομοσχέδια έρχονται γραμμένα με μεηλ. Ποίος ο λόγος επομένως να υπομένουμε και ένα τσούρμο από κρατικοδίαιτους παλιάτσους που υποδύονται ότι κρατούν αντιστάσεις και φυλούν θερμοπύλες. Ελέγχοντας την νομοθετική εξουσία. Αυτήν που έχει ήδη φύγει έξω από τα σύνορα της χώρας και ασκείται πλέον απροκάλυπτα από χαμηλής στάθυμης υπαλλήλοους των Βρυξελλών του ΔΝΤ και της Καγκελλαρίας

Δεν είναι θέαμα αυτό σε μία χώρα που πένεται και δυστυχεί εξαιτίας της ανικανότητας ή της διαφθροάς υποτέλεια των πολιτικών της. Πρόκληση είναι και θέατρο του παραλόγου προς τους πολίτες. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να προνοήσει η συνταγματική αναθεώρηση είναι η δραστική μείωση του αριθμού των βουλευτών. Ούτε γερουσίες, ούτε άλλες τέτοιες μπούρδες και νέες στρατιές χαραμοφάηδων. Μείωση του αριθμού των βουλευτών στο μισό και σώμα που θα εκλέγεται επιτέλους από τους Ελληνες της διασποράς.

Γιατί να τους έχουμε; Για να τους βλέπουμε όσοι μαζοχιστές υπάρχουν στη βουλή, να θυμώνουμε ή για υπνωτικό.
Υπάρχουν και πολύ φθηνότερες λύσεις προς αυτή την κατεύθυνση…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το βράδυ που ψηφίστηκε το 4ο μνημόνιο, για πρώτη φορά πρωθυπουργός ζήτησε και μίλησε πολύ νωρίτερα χωρίς να έχει άλλη υποχρέωση. Αλλιώς θα έπεφτε ταυτόχρονα με το Survivor! Περί τα μεσάνυχτα της συνεδρίασης ο κ Τσακαλώτος παρότρυνε τους ομιλητές να μην το παρατραβάνε. «Έτσι κι αλλιώς ο λαός βλέπει Survivor», είπε. Χτες βράδυ οι ειδήσεις για δόση και χρέος πάτωσαν μπροστά στα παρασκήνια του Survivor. Οι Έλληνες έχουν διαλέξει. Είναι με τους μαχητές και όχι με τους μασητές.

Διανοούμενοι και διανοουμενίζοντες, εστέτ και ελιτιστές, πολιτικάντηδες με επίχρισμα κουλτούρας, αναμαλλιασμένοι επαναστάτες και φιλόσοφοι των καφέ της αριστερής όχθης του Σήκω Άννα είναι στα κάγκελα. Παρέα με τους καναλάρχες και τους μισθοφόρους τους που βλέπουν τις εισπράξεις από τις διαφημίσεις και τα ποσοστά τηλεθέασης να κατρακυλάνε μπροστά στη λαίλαπα του Survivor.

Λυσσάνε ενάντια στο Survivor. Για όλους αυτούς είναι κάτι χειρότερο από την τρόικα και τη μπλε φάλαινα που απειλεί τα παιδιά και τα χρηστά ήθη! Είναι ο αντίχριστος της αποβλάκωσης και της φτήνιας.

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Η απάντηση είναι απλή: Δεν έχουν τίποτε. Τίποτε που να ενδιαφέρει το λαό απ αυτά που πουλάνε.

Ο λαός, που το’ χει δει το έργο πολλές φορές, ξέρει απ έξω την επόμενη ομιλία του πρωθυπουργού πριν τη γράψει ο λογογράφος του. Ξέρει απ έξω τις ομιλίες όλων των πολιτικών, αρχηγών και μη, πριν τις εκστομίσουν. Ξέρει όλες τις υποσχέσεις, τις καταγγελίες, τα «κι εσείς τα ίδια κάνατε», τις παπαρδέλες που αναμασάνε οι εκλεγμένοι στις χαβαλέ εκπομπές δήθεν πολιτικού λόγου στην τηλεόραση, αλλά και στις ελάχιστες σοβαρές εκπομπές, μετρημένες στα δάχτυλα του μισού χεριού.

Ο λαός έχει μπουχτίσει να ακούει τα ίδια ακαταλαβίστικα αγράμματα ελληνικά, που του’ χουν γίνει μητρική γλώσσα, να περιγράφουν από το πρωί μέχρι το βράδυ εδώ και 8 χρόνια τι θα γίνει με το έλλειμμα και το χρέος.

Έχει μπουχτίσει ν’ ακούει για διαφάνειες και καθαρότητες και να βλέπει τον Φώτη Μπόμπολα στο ακαταδίωκτο και στο απυρόβλητο, μόνο και μόνο επειδή έχει κάνει το «Έθνος» και τ’ άλλα φύλλα του συριζόφυλλα. Κι έχει μπουχτίσει να βλέπει τη νέα διαπλοκή υπουργών ενημέρωσης (!), τραπεζιτών και ολιγαρχών να αλλάζει πακέτα μετοχών σα να’ ναι πετσετάκια, μόνο και μόνο για να στηθεί ένα νέο σκηνικό Κοσκωτά. Εν ψυχρώ!

Έχει μπουχτίσει να ακούει εδώ και 8 χρόνια όλο για νέα μέτρα κι έχει μπουχτίσει να βλέπει τα εισοδήματά του και τις οικονομίες του να μειώνονται διαρκώς, χωρίς προοπτική να σταματήσει κάπου αυτή η ληστεία. Έχει μπουχτίσει μ αυτούς που του μασάνε τον κόπο του.

Ακούει νέα μέτρα και γυρνάει να δει Survivor. Γιατί εκεί μπορεί να κερδίσουν οι τύποι που ταυτίζεται μαζί τους και να χάσουν οι άλλοι που τους σιχαίνεται και να τους βλέπει.

Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει ο ίδιος ή να χάσει αυτός που τον σιχαίνεται. Ο ίδιος θα χάνει, κι αυτός που τον σιχαίνεται θα του τρώει το βιός. Κάπου, έστω και στη φαντασία, πρέπει να κερδίσει. Το’ χει ανάγκη, όπως έχει ανάγκη το παιδί ν’ ακούει παραμύθια και να γίνεται με τη φαντασία του ο ήρωας.

Το Survivor τα σαρώνει όλα γιατί όλα έχουν απαξιωθεί. Και δεν έχουν απαξιωθεί έτσι, τυχαία. Ούτε τα’ χει απαξιώσει κάποιος άλλος. Έχουν απαξιώσει τους εαυτούς τους.

Οι πολιτικοί έχουν γίνει πιο αναξιόπιστοι από τον Σπαλιάρα και οι άλλες εξουσίες πιο αφερέγγυες από τον Χανταμπάκη. Οι δομές του κράτους για να υπηρετούν τους πολίτες είναι χειρότερες από τη Λάουρα και οι επαγγελματικές τάξεις δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τη διπροσωπία της Ευρυδίκης.

Σχεδόν όλη η ελληνική κοινωνία έχει την αγράμματη Παιδεία της Σόφης Πασχάλη και το λεξιλόγιο 1.000 λέξεων όλων των υπολοίπων εκτός του Χρανιώτη. Το κυριότερο: Το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας παράγει μαμόθρεφτα, που παθαίνουν σύνδρομο στέρησης άμα δε δουν και δεν ακούσουν την οικογένειά τους για 2- τρείς βδομάδες! Όπως οι πρωταγωνιστές του Survivor.

Σχεδόν όλη η νεοελληνική κοινωνία έχει ευνουχίσει τα παιδιά της με μια παιδολατρεία υπερπροστασίας και προβολής των ανεκπλήρωτων πόθων του κάθε γονιού. Φοράει στα παιδιά της τα δικά της συμπλέγματα. Με λίγες εξαιρέσεις.

Ο ήρωάς της είναι ένας τσαμπουκαλεμένος Ντελικανής, που δεν έχει μάθει να χάνει, έχει λυμένο το ζωνάρι του για καυγά σε πρώτη ευκαιρία και τον οποίο τον υπονομεύουν, όπως και στην πραγματική ζωή, όλοι οι δήθεν καθωσπρέπει, όλα τα παράσιτα και οι χειρότεροί του, κάνοντάς τον έτσι τον ιδανικό ήρωα- θύμα. Ό,τι λατρεύει ο λαός στον Ντάνο. Ένα πρότυπο δυνατού, πρωτόγονου αγωνιστή του περασμένου και προπερασμένου αιώνα, για μια κοινωνία που αδυνατεί να συντονιστεί με το σήμερα και να προχωρήσει στο αύριο. Ο Μασίστας και η βασίλισσα του Σαββά ένα πράμα.

Το Survivor σαρώνει τα πάντα γιατί ακόμα και το πρότυπο της πονηριάς του Έλληνα, με την καλύτερη και τη χειρότερη έννοια, ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του γαλίφη και διπλωμάτη Μάριου, ενώ η χαμογελαστή μέχρι ακραίας αφέλειας Σάρα, με την αποδημήσασα εις Ελλάδα αξιοπρεπέστατη Ελισάβετ συγκινούν ως μεγαλομπεμπέκες κάθε καλοκάγαθη χορδή που είναι ζωντανή ακόμα σε κάποιες ψυχές.

Ώριμες γυναίκες δε βλέπουμε και ώριμους άντρες δε βλέπουμε. Σάμπως βλέπουμε πολλούς στην πραγματική κοινωνία;!

Το έργο είναι στημένο με τέτοια μαεστρία και καθοδηγημένο με μαεστρία ακόμα και εκεί που είναι στημένο (γιατί σε κάποια επεισόδια κάνει μπάμ), που υποχρεώνει σχεδόν τον θεατή να ταυτιστεί με ανθρώπους ή με ομάδες μέχρι σημείου φανατισμού και εξάρτησης. Κυρίως, και εδώ είναι το μυστικό, επειδή σχεδόν όλοι από τα περίπου 2,5 εκατομμύρια που το βλέπουν κάθε μέρα που παίζεται αναγνωρίζουν στους πρωταγωνιστές κάτι από τον εαυτό τους και πιστεύουν ότι είναι καθαρό!

Αυτός ακριβώς είναι κι ο λόγος που το Survivor ισοπεδώνει όλα τα άλλα στο πέρασμά του. Επειδή ο λαός ξέρει ότι όλα τα άλλα είναι στημένα και βρώμικα. Για το Survivor δεν το ξέρει. Αν φανεί κάτι τέτοιο εξόφθαλμα οποιαδήποτε στιγμή, το παιχνίδι θα καταρρεύσει.

Το Survivor σαρώνει σε προτίμηση ακόμα και τις χτεσινές ειδήσεις για το χρέος και τη δόση. Αλλά, σ αυτό δε φταίει το Survivor. Φταίνε όλοι αυτοί που με τα πολιτικά τους ψέματα, με την ανικανότητά τους, με την αφερεγγυότητά τους, με τη διαρκή κοροϊδία του λαού και με τη διαρκή και ξεδιάντροπη κλοπή του κόπου του, όχι μόνο αυτά τα χρόνια, αλλά και τα προηγούμενα, έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση του κόσμου.

Ο λαός στην Ελλάδα ζει το δικό του, αληθινό Survivor. Πασχίζει να επιζήσει στις συνθήκες ανασφάλειας, φτωχοποίησης και απουσίας μέριμνας και υποδομής, σε ένα κράτος διαλυμένο, που διολισθαίνει σε όλο και μεγαλύτερη αμορφωσιά και αγριότητα. Σε ένα Survivor πραγματικού αγώνα επιβίωσης. Κυρίως γι αυτούς που κινούνται στον άσπρο κόσμο και όχι στον μαύρο.

Το Survivor σαρώνει γιατί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού προτιμάει τους ήρωες της οικογένειάς του και της διπλανής πόρτας από τους απατεώνες της δημόσιας ζωής που παριστάνουν τους ήρωες.

Και μ αυτή την έννοια το Survivor είναι πιο καθαρό απ το βρώμικο πολιτικοοικονομικό παιχνίδι. Αποβλακώνει; Το βέβαιο είναι ότι είναι πιο ανώδυνο από την πολιτική και κοινωνική αποβλάκωση που φέρνει το πολιτικό σύστημα.

Το κακό είναι που δεν έχει την παιδεία η κοινωνία να παλέψει να ανατρέψει τους απατεώνες της πολιτικής ζωής και καταφεύγει, όπως τα παιδιά, στο χώρο της φαντασίας και της προστασίας της οικογένειας και των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Αλλά, αυτός ο ευνουχισμός της έχει γίνει από τους ανεύθυνους του πολιτικού και παιδευτικού συστήματος.

Μόνο, που η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που περιμένει τη χώρα δεν έχει όμοιά της στο Survivor. Και θα επιζήσουν όσοι από την κοινωνία δεν είναι ούτε Σπαλιάρας ούτε Λάουρα ούτε κανείς από όσους μπεμπεκίζουν μέσα στο Survivor και έξω απ αυτό. Θα επιζήσουν όσοι ξέρουν να ζουν μακριά από τα φουστάνια της μάνας τους και από τις πλάτες του πατέρα τους. Και μακάρι να γίνουν πρότυπα και για τους επόμενους.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου