Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Μαρ 2017


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Τα εξοπλιστικά, που επί πολλά χρόνια κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή, επανέρχονται τώρα στο επίκεντρο μέσα από τη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση ή μη της προανακριτικής επιτροπής. Και σήμερα επανέρχονται όπως ακριβώς επί δεκαετίες μετά τα Ίμια κυριάρχησαν: με επίκεντρο τα σκάνδαλα.

Το ΚΥΣΕΑ που συνήλθε μετά τα Ιμια υπήρξε η βάση για το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα – ήταν το αποτέλεσμα του σοκ που υπέστη η χώρα από εκείνη την περιπέτεια.

Δυστυχώς, ένα πολύ μεγάλο τμήμα των προγραμμάτων που αποφασίστηκε εκείνη την περίοδο, αλλά και αργότερα, συνοδεύτηκαν άλλοτε από οσμές και άλλοτε από αποδείξεις σκανδάλων. Κι όσο πιο μεγάλα τα προγράμματα, τόσο πιο μεγάλα και τα σκάνδαλα – σκάνδαλα φυσικά διεθνή, ιδίως με εμπλοκή γερμανικών εταιριών, καθώς από τη Γερμανία ήταν που η Ελλάδα των τελευταίων είκοσι ετών προμηθεύτηκε τη μερίδα του λέοντος των οπλικών της συστημάτων. Επίσης δυστυχώς, μέχρι σήμερα, πολλά από αυτά τα ζητήματα δεν έχουν ακόμα πλήρως διαλευκανθεί.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αν και συνιστά ένα τεράστιο πρόβλημα για τα ζητήματα διαφθοράς και το δημόσιο χρήμα στην Ελλάδα και που λόγω των ασύλληπτων μεγεθών επιβάρυνε δραματικά και την οικονομική κατάσταση της χώρας που οδηγήθηκε τελικά στην πτώχευση.

Η πιο τραγική διάσταση των εξοπλιστικών είναι άλλη: είναι ότι παρά τα ιλιγγιώδη ποσά που δαπανήθηκαν, η Ελλάδα δεν κατάφερε να βελτιστοποιήσει τις αμυντικές της δυνατότητες – το αντίθετο μάλιστα.

Είναι, λ.χ., χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη με τα γερμανικά άρματα μάχης τύπου Leopard: αγοράσαμε τόσα, που θα περίμενε κανείς ότι ετοιμαζόμασταν για τη σύσσωμη κάθοδο του… Κόκκινου Στρατού στην Ελλάδα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου!

Αλλού ήταν οι ανάγκες μας, άλλα αγοράζαμε. Και τα πληρώναμε χρυσάφι, ενώ, ταυτόχρονα, αφήναμε ακάλυπτες άλλες πραγματικές ανάγκες που με τους ίδιους πόρους θα μπορούσαμε να είχαμε πλήρως καλύψει. Και δεν το κάναμε.

Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας είναι ότι σήμερα η Ελλάδα υπολείπεται δραματικά σε υλικό που έχει απόλυτη ανάγκη και αυτό έχει βαρύτατες συνέπειες για την άμυνα της χώρας, σε επικίνδυνους καιρούς.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Μαρ 2017


Του Σταύρου Λυγερού

Η σκηνή στον Λευκό Οίκο, με τις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ να την μεταδίδουν live, κραύγαζε. Η Μέρκελ ζητάει από τον Τραμπ να ανταλλάξουν χειραψία και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιδρά. Ο εκπρόσωπός του είπε αργότερα πως δεν άκουσε, αλλά όλοι ερμήνευσαν το περιστατικό ως εσκεμμένη ενέργεια. Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ενώπιον των πάντων ο Τραμπ είπε με τη γλώσσα του σώματός του όσα δεν ήθελε να πει με το στόμα του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο απέφυγε τις συνηθισμένες αβρότητες, αλλά και ούτε καν έριξε ένα βλέμμα στη φιλοξενούμενή του.

Δεν πρόκειται ούτε για αμηχανία λόγω απειρίας, ούτε για απλή αγένεια. Από τα πρώτα βήματά του ως υποψήφιος και στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Τραμπ έχει δείξει πως δεν ακολουθεί την πεπατημένη και στο επικοινωνιακό και στο διπλωματικό επίπεδο. Η πεπατημένη είναι οι ηγέτες δημοσίως να κρύβουν τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις τους πίσω από δημόσιες αβρότητες και γενικόλογες ρητορείες.

Με τις συχνές αντισυμβατικές δηλώσεις του και τα αιχμηρά τουίτ του, ο Τραμπ κινείται στον αντίποδα. Μπορεί το στυλ του να ξενίζει και σε κάποιους να προκαλεί σοκ, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ιδιότυπη δημόσια διπλωματία. Προφανώς, ταιριάζει στον χαρακτήρα του αθυρόστομου μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη ιδιαιτέρως αποτελεσματική.

Θεωρήθηκε από τους ψηφοφόρους σαν καθαρός λόγος και όχι σαν πολιτικάντικη ρητορεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της προεδρίας, παρότι είχε μαχητικά απέναντί του τον κορμό των αρχουσών ελίτ, του βαθέως αμερικανικού κράτους και της διεθνούς των απανταχού φιλελευθέρων. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν τον στήριξε.

Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε έτσι στη Μέρκελ, επειδή ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν είχε στόχο απλώς να υπογραμμίσει τις διαφωνίες τους. Είχε στόχο να δείξει ότι η Ουάσιγκτον αλλάζει σελίδα, ότι οι ισορροπίες στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας θα ανατραπούν. Το είχε, άλλωστε, προαναγγείλει από την προεκλογική περίοδο.

Είναι ενδεικτικό πως μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη Βρετανίδα πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να την πιάσει και χεράκι-χεράκι να εισέλθουν στον Λευκό Οίκο. Το μήνυμα τότε ήταν πως η παραδοσιακή ειδική σχέση Ουάσιγκτον-Λονδίνου όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά και πως στις συνθήκες του Brexit θα προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ο Τραμπ δεν έκρυψε ούτε την αρνητική γνώμη του για το ευρώ, ούτε την ικανοποίησή του για την αποχώρηση της Βρετανίας. Ο καθηγητής Μάλοξ, τον οποίο προορίζει για πρέσβη στην ΕΕ, έφθασε στο σημείο να τρολάρει τους Ευρωπαίους με τις δηλώσεις του για σορτάρισμα του ευρώ. Προφανώς, όχι χωρίς να έχει λάβει υπόψη του τον αέρα που φυσάει στον Λευκό Οίκο.

Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς πως ο Αμερικανός πρόεδρος είναι απλώς αντιευρωπαίος. Δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυόταν, αλλά δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος εκστρατεία για τη διάλυσή του. Στην πραγματικότητα, με τον πραγματισμό και την ωμότητα του επιχειρηματία ανοίγει μέτωπα για να οδηγήσει τα πράγματα σε νέες πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες. Το λέει, άλλωστε ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία.

Στο οικονομικό επίπεδο δήλωσε ότι δεν είναι απομονωτιστής, αλλά υπέρ του δίκαιου διεθνούς εμπορίου. Είπε, μάλιστα, στη Μέρκελ ότι οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές της διατλαντικής εμπορικής συμφωνίας αποδείχθηκαν πιο ικανοί από τους Αμερικανούς. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών Μινούτσιν αποσαφήνισε ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί εμπορικούς πολέμους, αλλά την αλλαγή των εμπορικών σχέσεων, ώστε να καταστούν δικαιότερες για τους Αμερικανούς εργαζόμενους.

Η καγκελάριος, βεβαίως, επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από το πρόσχημα ότι τις ευρωαμερικανικές εμπορικές συμφωνίες δεν τις διαπραγματεύεται το Βερολίνο, αλλά η ΕΕ. Ο Τραμπ, όμως, δεν συνομιλεί με βάση προσχήματα. Θεωρεί την ΕΕ γερμανικό μαγαζί και πως με το ευρώ η Γερμανία εκμεταλλεύεται τους εταίρους της. Θεωρεί ότι το Βερολίνο επιδιώκει την οικονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι σχετικά υποτιμημένο και κατ’ αυτό τον τρόπο να διευκολύνονται οι γερμανικές εξαγωγές και η συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, κατηγορεί τους Γερμανούς για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Προφανώς, εάν δεν υπήρχε το ευρώ θα είχε ενεργοποιηθεί ο νομισματικός μηχανισμός εξισορρόπησης. Λόγω μεγάλης ζήτησης, το μάρκο θα είχε αναπόφευκτα υπερτιμηθεί. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τα γερμανικά προϊόντα να γίνουν ακριβότερα και κατ’ αυτό τον τρόπο να ανοίξει χώρος για τους ανταγωνιστές εντός και εκτός ΕΕ.

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η προσέγγιση του νέου Αμερικανού προέδρου για το ΝΑΤΟ. Μπορεί να πιστεύει ότι η Συμμαχία δεν έχει προσαρμοσθεί στις νέες προκλήσεις για τη διεθνή ασφάλεια, αλλά δεν έχει πρόθεση να την διαλύσει. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει για την άμυνα της Ευρώπης. Με άλλα λόγια ζητάει από τους Ευρωπαίους να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αυξάνοντας άμεσα τις αμυντικές δαπάνες τους.

Οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ πίστευαν πως δεν θα εκλεγεί και όσο αυτός πλησίαζε προς τον Λευκό Οίκο τόσο οι εναντίον του επιθέσεις προσλάμβαναν διαστάσεις υστερίας. Ο ίδιος, άλλωστε, φρόντιζε να ανταποδίδει τα χτυπήματα με την ίδια οξύτητα. Το γεγονός ότι σ’ αυτό το μπαράζ επιθέσεων εναντίον του Τραμπ πρωτοστατούσαν Αμερικανοί αποχαλίνωσε τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα διεξήχθη ένας ιδεολογικός-πολιτικός πόλεμος. Η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Διαχώρισε τη Δύση οριζοντίως. Κατά τη διάρκεια της παραβιάσθηκαν όρια και κανόνες. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Τραμπ είναι απειλή όχι μόνο για την παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά και για τη γερμανική οικονομία, οι γερμανικές άρχουσες ελίτ ευθέως ή εμμέσως πρωτοστάτησαν σ’ αυτή τη σύγκρουση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το γερμανικό Σπίγκελ κυκλοφόρησε με εξώφυλλο που δείχνει τον Τραμπ να αποκεφαλίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας! Πριν ακόμα αναλάβει τα προεδρικά καθήκοντά του, άρχισαν δημοσίως συζητήσεις και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ για την καθαίρεσή του! Ο Ζόφε, εκδότης-διευθυντής της σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας Ντι Τσάιτ, έφθασε στο σημείο (σε εκπομπή στο κανάλι ARD) να μιλήσει για «φόνο στον Λευκό Οίκο»! Οι επιθέσεις, όμως, δεν προήλθαν μόνο από δημοσιογράφους. Ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Σουλτς χαρακτήρισε το νέο Αμερικανό πρόεδρο «κίνδυνο για τη δημοκρατία».

Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον Τραμπ και στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Γερμανία λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα έδωσε συμβολικά στη Μέρκελ το “δαχτυλίδι” του ηγέτη της Δύσης. Πολλά ΜΜΕ, αλλά ακόμα και πολιτικοί έκαναν σχετικές δηλώσεις.

Όταν ο νέος πρόεδρος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο Οβάλ Γραφείο οι φαντασιώσεις άρχισαν να διαλύονται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να υποχωρεί η υστερία και να αραιώνουν οι επιθέσεις, παρότι αποδείχθηκε πως ο Τραμπ εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Μπορεί οι φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ στη Δύση και όχι μόνο να αντιμετώπισαν τον Τραμπ σαν επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία, αλλά σύντομα υποχρεώθηκαν να προσαρμοσθούν στην πραγματικότητα.

Στο Βερολίνο νοιώθουν μεγάλη αμηχανία και ανησυχία. Η Μέρκελ πήγε στον Λευκό Οίκο με σαφώς συμβιβαστική διάθεση. Πρόσφερε, μάλιστα, τη δέσμευση ότι η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της από 1,2% του ΑΕΠ της στο 2% μέχρι το 2024. Ήλπιζε πως αυτή η δέσμευσή της θα την βοηθούσε να βρει έναν κοινό παρονομαστή με τον Αμερικανό πρόεδρο ή τουλάχιστον να γεφυρώσει δημοσίως το χάσμα που έχει ανοίξει από την προεκλογική περίοδο. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι προσπάθησαν να βρουν δίκαιες συμβιβαστικές λύσεις. Τόνισε, μάλιστα, «είναι πάντα καλύτερο να μιλάμε ο ένας με τον άλλον παρά ο ένας για τον άλλον».

Η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά μικρή για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο μόνος τρόπος να το επιτύχει είναι μέσα από το σχήμα “γερμανική Ευρώπη”. Όσο οι ΗΠΑ ανέχονταν τον οικονομικό (και όχι μόνο) εθνικισμό του Βερολίνου δεν προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα. Η μετατροπή της Γερμανίας σε “αφεντικό” της ΕΕ δεν αντέφασκε με το μεταπολεμικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ότι δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η εκλογή του Τραμπ άλλαξε τα πράγματα. Οι γερμανικές άρχουσες ελίτ νοιώθουν σήμερα πιο οικονομικά ισχυρές και πολιτικά χειραφετημένες, αλλά ταυτοχρόνως και απειλούμενες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να χειρισθούν το νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Η Μέρκελ προσπάθησε να ρίξει γέφυρες και να ρυμουλκήσει το νέο Αμερικανό πρόεδρο σε μία διαδικασία εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων. Αυτό, άλλωστε, θα το πουλούσε επικοινωνιακά εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου.
Πρώτον, ως επιβεβαίωση του ηγετικού ρόλου της όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο διεθνές φιλελεύθερο στρατόπεδο.
Δεύτερον ως επιβεβαίωση της ικανότητάς της να χειρίζεται αποτελεσματικά “λαϊκιστές ηγέτες”, όπως ο Μπερλουσκόνι, ο Ερντογάν, αλλά και ο Πούτιν.

Ο Τραμπ, όμως, δεν ψάχνει συμβιβασμό με το Βερολίνο. Επιδιώκει να επανεγκαταστήσει την αδιαμφισβήτητη αμερικανική ηγεμονία. Και φέρεται αποφασισμένος να το επιτύχει, αφενός ανακτώντας οικονομική ισχύ με την επαναφορά των βιομηχανιών στο αμερικανικό έδαφος, αφετέρου με άσκηση διπλωματίας εθνικής ισχύος που να στηρίζεται σε ακόμα πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η εξαγγελία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο, αλλά παραλλήλως του εξασφαλίζει και την πολύτιμη συμμαχία του περιβόητου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Δεν είναι παράδοξο, λοιπόν, ότι ο Τραμπ χρησιμοποίησε την επίσκεψη της Μέρκελ όχι για να βρει ένα modus vivendi μαζί της, αλλά για να διακηρύξει εμμέσως πλην σαφώς ότι παρά τις αντιδράσεις είναι αποφασισμένος να προωθήσει τη στρατηγική του. Δεν περιορίσθηκε, λοιπόν, στο να υπογραμμίσει τη θέση του ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν για την άμυνά τους. Ούτε ικανοποιήθηκε από τη δέσμευση της καγκελαρίου για αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών. Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι εννοεί αυτά που λέει, κατέφυγε και στον δικό του τρόπο δημόσιας διπλωματίας.

Αφού έγραψε τουίτ ότι η συνάντηση με τη Μέρκελ ήταν «εξαιρετική», πρόσθεσε σε άλλο ότι η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει τεράστια χρηματικά ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ για την πολύ ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που της παρέχεται». Η απάντηση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας ότι «δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ» επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συνεχίζουν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και στα άλλα ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι.

Το μόνο που ο Τραμπ βρήκε να πει ότι έχει κοινό με τη Μέρκελ ήταν η δηλητηριώδης ατάκα πως και οι δύο είχαν πέσει θύματα υποκλοπών από την κυβέρνηση Ομπάμα. Πολλοί εστιάζουν στο γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος είναι πολύ διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό ισχύει, αλλά η γεφύρωση του χάσματος καθίσταται δύσκολη, επειδή εκπροσωπούν δύο ισχυρά ρεύματα στους κόλπους του δυτικού κόσμου. Η μέχρι πρότινος κυρίαρχη φιλελεύθερη συναίνεση αμφισβητείται από τις κοινωνίες και αυτή η αμφισβήτηση στις ΗΠΑ βρήκε έκφραση από τον Τραμπ. Το σύνθημά του «πρώτα η Αμερική» μπορεί να έχει εθνική χροιά, αλλά έχει και οικουμενικές συνέπειες. Κι αυτό, επειδή είναι ο τρόπος του για να ανασχέσει, αν όχι να ακυρώσει, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της.

Για την Ελλάδα, η αντιπαράθεση των ΗΠΑ του Τραμπ με τη “γερμανική Ευρώπη” θέτει κρίσιμα διλήμματα εθνικού προσανατολισμού. Προς το παρόν το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, αναλισκόμενο στις γνωστές ρητορείες χωρίς αντίκρισμα. Το επόμενο διάστημα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να κάνει επιλογές.

Πηγη εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ού θα οδηγηθεί η Eυρώπη και ο κόσμος είναι δύσκολο να το προβλέψουν, όχι μόνο οι ευφυείς και με επαρκή κατάρτιση πολίτες, αλλά και οι εξειδικευμένοι επαγγελματίες αναλυτές των διεθνών σχέσεων.

Kύριος συντελεστής της ασάφειας και αβεβαιότητας μοιάζει η αχρήστευση της πληροφορίας. Στην εποχή της «πληροφορικής», των εκπληκτικών ταχυτήτων και της «ελευθερίας» στη μετάδοση της πληροφόρησης, η πληροφορία (τουλάχιστον στο πεδίο της επικαιρικής ενημέρωσης) είναι είδος υπό εξαφάνισιν. Tα Δελτία Eιδήσεων ενός φιλοκυβερνητικού και ενός αντικυβερνητικού «καναλιού» μεταγγίζουν στον πολίτη, που θα ακούσει και τα δυο, μία κυρίως βεβαιότητα, ψηλαφητή: Oτι η «πληροφορία» είναι όπλο μανιασμένης αντιμαχίας, χαλκευμένη εξαπάτηση, σκόπιμη παραπληροφόρηση – ευφυέστατα μεθοδευμένη πλύση εγκεφάλου των μαζών. Kαι δημοσιογραφία δεν είναι το κοινωνικό λειτούργημα ενημέρωσης των πολιτών, αλλά οι επινοήσεις και τα τεχνάσματα παραπλάνησής τους.

Nα πούμε το μαύρο άσπρο, το άσπρο μαύρο, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές – ταλέντο έχει ο δημοσιογράφος που παραποιεί την είδηση έτσι, ώστε να παραμένει αληθοφανής και την αλλοιώνει τόσο, ώστε να μην έχει ερείσματα επέμβασης ο εισαγγελέας. Oπως και στον πόλεμο: να σκοτώνεις και να πληγώνεις, χωρίς να σκοτωθείς ή πληγωθείς – με την ίδια φρενίτιδα, το ίδιο πείσμα και πάθος, όχι για κάποιο όραμα ή κάποια πίστη, αλλά μόνο για τη μέθη της αντιμαχίας, σαν μισθοφόρος πολεμιστής.

Tο 1949 είχε κατορθωθεί να συνεννοηθούν 149 χώρες και να υπογράψουν τέσσερις συνθήκες (βάσεις Διεθνούς Δικαίου) για την «ανθρωπιστική διαχείριση των πολέμων»! – εννοούσαν των τραυματιών, αιχμαλώτων, προσφύγων (είχαν προηγηθεί ανάλογες προσπάθειες και το 1864, το 1906, το 1926). Tο από τότε κιόλας παγκοσμιοποιημένο δυτικοευρωπαϊκό «παράδειγμα», στεγανά ατομοκεντρικό - νοησιαρχικό, επιχειρούσε να αντιτάξει την παιδαριώδη ουτοπία της «σύμβασης» σαν χαλινό της κτηνωδίας που φωλιάζει στην ίδια τη βιοδομή του ανθρώπου.

Στην περίπτωση της σημερινής, καταστατικά χαλκευμένης «πληροφόρησης», του μανιασμένου «πολέμου των εντυπώσεων», τέτοιες απόπειρες χαλιναγώγησης της εμπάθειας μοιάζουν ακόμα πιο αφελείς – εθελότυφλη εμμονή στην ουτοπία: Διακηρύσσονται πάντα και υπογράφονται πομπωδώς οι «Aρχές Δεοντολογίας του Δημοσιογραφικού Eπαγγέλματος», θεμελιωμένες ούτε καν στην άμμο αλλά στην υδαρή αστάθεια του «ατομικού δικαιώματος»: O πολίτης έχει «δικαίωμα στην πληροφόρηση», ο δημοσιογράφος «δικαίωμα στην ελευθερία γνώμης και έκφρασης»! Ποιος θα εξασφαλίσει την ισορρόπηση, τον σεβασμό των δύο «δικαιωμάτων», όταν το κανάλι λειτουργεί με στελέχωση και χρηματοδότηση κρατική, δηλαδή του κόμματος που κυβερνάει ή του κόμματος που θέλει να εκβιάσει σε παραίτηση την κυβέρνηση, για να κυβερνήσει αυτό και οι δικοί του χρηματοδότες;

H διαχείριση της πληροφόρησης σήμερα προϋποθέτει επένδυση κεφαλαίων που μόνο κροίσοι διαθέτουν, και οι κροίσοι συνήθως δεν χαρίζουν το χρήμα τους «για την ψυχή της γιαγιάς τους». Σε χώρες με δείκτες κατά κεφαλήν καλλιέργειας πολύ χαμηλούς, ούτε και οι κυβερνήσεις φιλοδοξούν να διαθέσουν κρατικό χρήμα για πληροφόρηση των πολιτών αδέσμευτη σε κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Eτσι ο κύκλος είναι προσχεδιασμένα φαύλος: Tα «μίντια» να εξηλιθιώνουν φανατίζοντας με ακραίο πρωτογονισμό τους ψηφοφόρους, οι ψηφοφόροι να παγιδεύονται στη λογική «του μη χείρονος» (του «λιγότερο» φαύλου και «λιγότερο» ανίκανου), η κοινωνία να μεταμορφώνεται νομοτελειακά σε αρένα αλληλομισούμενων ακραίων αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο έγνοιας για την ανθρώπινη ανάγκη, τα όνειρα ή την απόγνωση των πολλών.

Kαθόλου τυχαία η ελλαδική κοινωνία βυθίζεται καθημερινά, όλο και πιο βαθιά, στον πληροφοριακό πρωτογονισμό. Mέρα-νύχτα τα τηλεοπτικά κανάλια (οι εφημερίδες περιορίζονται στο συνεχώς και ραγδαία μειούμενο ποσοστό των πολιτών που γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή) μεθοδεύουν ένταση, ρήξη, διχασμό, μανιασμένη αντιμαχία. Eφιαλτικό αλλά ρεαλιστικό το ερώτημα: Aν αύριο το πρωί χρειαστεί η ελλαδική κοινωνία να υπερασπίσει με τα όπλα την εδαφική της ακεραιότητα, το κάλεσμα σε αυτή την άμυνα ποιος θα το απευθύνει στους πολίτες; Oταν το κοινοβούλιο είναι πεδίο λυσσαλέας και χυδαίας αμάχης, ποιος θα ζητήσει από τον οπαδό του Kυριάκου να πάει να πολεμήσει αδελφωμένος με τον συριζαίο, ο ψηφοφόρος της Kανέλλη μαζί με τον χρυσαυγίτη;

Eίναι περισσότερο από φανερό, δεν υπάρχουν πια άξονες συνοχής του ελλαδικού πληθυσμού, δεν υπάρχει ελληνική κοινωνία. Oλα τα κόμματα στο κοινοβούλιο, όλα, χωρίς εξαίρεση, έχουν εγκολπωθεί τον Iστορικό Yλισμό, την ολοκληρωτική υποταγή της ζωής και των στόχων της ύπαρξης στην οικονομία. Mέτρο προόδου, μέτρο χαράς και ποιότητας της ζωής, μέτρο αξιοπρέπειας και εγκυρότητας του ανθρώπου, η καταναλωτική του ευχέρεια.

Kάποια αποσκλίδια κομμάτων ή μειωμένης σοβαρότητας βουλευτές αποπειρώνται κατά καιρούς να ψηφοθηρήσουν με επίδειξη «ενδιαφέροντος» για τη διάσωση της γλώσσας ή για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Aλλά είναι ολοφάνερο ότι δεν ανασταίνεται έτσι η νεκρωμένη πια ελληνικότητα, αντίθετα, παγιώνεται η νέκρα όταν προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε τη ζωή με ιδεολογικά σκιάχτρα. Zωή θα ανασταινόταν, αν ξαναγύριζε η διοικητική εξουσία στην αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα και αν κατορθώναμε να καθαρθεί η σχολική εκπαίδευση από τη λέπρα της χρησιμοθηρίας – να ξαναγινόταν το σχολειό μύηση στη χαρά των σχέσεων κοινωνίας και η γνώση χαρά της άμιλλας και καινούργιων οριζόντων.

Tο πρόσωπο του σημερινού υπουργού Παιδείας συνοψίζει παραδειγματικά τη συλλογική μας αυτοαχρήστευση: Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο Kώστας Γαβρόγλου είναι ένας ταλαντούχος και στιβαρός υπουργός Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση. Mοιάζει να αναγνωρίζει τη σημασία της ποιότητας, εργάζεται μεθοδικά, δεν είναι επιδεικτικός. Aλλά παραμένει ταυτόχρονα και τυπικό γέννημα της «προοδευτικής» ξιπασιάς, του ιστορικο-υλιστικού κενού στόχων ή «νοήματος». Γι’ αυτό και παγιδευμένος στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής. Συντονισμένος με τη σύνολη αφασική α-νοησία του πολιτικού μας σκηνικού.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Τα τελευταία χρόνια η επέτειος της Επανάστασης του 1821 γιορτάζεται με κάποιες δυσκολίες. Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: από τη μία ο κομφορμισμός στο τελετουργικό της εορτής, σχολικό ή άλλο, καθώς επίσης και η ταρίχευση της προσέγγισης στο νόημα της επανάστασης κι από την άλλη η πολλαπλή αμφισβήτηση της ταυτότητας και της καταγωγής του 1821.
Κι έτσι, ο μεν σχολαστικός λόγος για την εθνεγερσία αποχυμώνει την ουσία της, ο δε υπερασπιστικός λόγος -όπως τώρα και ο δικός μου- χάνει συχνά την πανηγυρική αύρα των γεγονότων, αυτήν που εννοούσε ο ποιητής όταν μας καλούσε να «μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του ’21».

Σήμερα που η Ελλάδα χειμάζεται, η μέθη αυτή θα μπορούσε να είναι εθνεγερτική, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει εκ προοιμίου -εδώ και πολλά χρόνια- κατασυκοφαντηθεί.

Πίσω από την πολιτική υποταγή της Ελλάδας βρίσκεται η πολιτισμική αποδόμηση. Προϋπόθεση για την αιχμαλωσία του λαού είναι η αποκοπή του από τη λαϊκή παράδοση, την κληρονομιά και τη μνήμη του, ο απορφανισμός του από τους ήρωες και τους αγίους του, τα φυλαχτά του, το σθένος και την έμπνευσή του.

Ο «εκσυγχρονισμός» στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, ήταν η επανακατασκευή του ανθρώπου-ραγιά.
Και το κύριο καθήκον των «εκσυγχρονιστών», στο πλαίσιο της ομογενοποιημένης σκέψης που στηρίζει την παγκοσμιοποίηση, ήταν και είναι να τρομοκρατήσουν ιδεολογικώς την κοινωνία διαλύοντας την πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα, το αίσθημα του συνανήκειν, το εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η ταξική πάλη, ώστε οι εργαζόμενοι να βρεθούν εν κενώ, οι κατακτήσεις τους να εξαερωθούν και οι όποιες διεκδικήσεις τους για το μέλλον να φαίνονται αδιανόητες.

Οι «εκσυγχρονιστές», δεξιοί και αριστεροί, οι ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες, οι νεοφιλελεύθεροι, υπήκοοι, σμπίροι, κουίσλιγκ και τοποτηρητές των αφεντικών τους, είναι οι νέοι γενίτσαροι που καθηλώνουν τον λαό στη θέση του ραγιά. Ο λαός -οι εργαζόμενοι- έπρεπε να πεισθεί για τη θέση του στον νέο (σε συνθήκες προτεκτοράτου) τρόπο παραγωγής, να αισθάνεται ένοχος, να αισθάνεται φταίχτης για τη φτώχεια του. Και προς τούτο αναδύθηκαν οι παραλογισμοί του στυλ «μαζί τα φάγαμε» και οι ανηθικότητες του στυλ «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Φθάσαμε στο γκροτέσκ ο λαός να κατηγορείται για λαϊκισμό.

Ο λαός δεν μπορεί να είναι λαϊκιστής, δεν μπορεί να είναι δημαγωγός του εαυτού του. Όμως η επιστράτευση της βλακείας και της αμορφωσιάς από την άρχουσα τάξη παραλύει κάθε αντίσταση της σκέψης, όταν παίρνει τη μορφή ολοκληρωτικής προπαγάνδας που περνάει μέσα από τα ΜΜΕ, τα ΑΕΙ και τα περισσότερα από τα πολιτικά κόμματα.

Η βλακεία είναι ανίκητη. Και ο λόγος της βλακείας, όπως άλλωστε και το ψέμα, όσο πιο τερατώδης είναι, τόσο πιο πιστευτός γίνεται - όπως έλεγε για την κατασκευή της πραγματικότητας ο Χίτλερ στον Γκαίμπελς. Η γέννηση της τερατολογίας και η διασπορά της σε μαζική κλίμακα, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές πρώτοι κατόρθωσαν, ταλανίζει και την εποχή μας. Γιατί;

Διότι η άρχουσα τάξη είναι αφιλοσόφητη. Ηλίθια. Εκτός από την αρπαγή του πλούτου, βλέπει μόνον την αρπαγή του πλούτου. Αυτή η τόσον ισχυρή βλακεία για να διαιωνίζει τον εαυτόν της, πρέπει να αποβλακώνει τον λαό. Το φαινόμενο αυτό στην εποχή μας έχει πάρει οργουελικές διαστάσεις και ενισχυμένο από την υπερτεχνολογία τείνει σε καφκικό εφιάλτη.

Το ισχυρότερο εργαλείο για όλα αυτά είναι η χρήση της γλώσσας με τρόπο που να τσακίζει μυαλά, ψυχές, χαρακτήρες, συλλογικότητες, πρόσωπα και βεβαίως την ιστορία. Τη μνήμη. Την αλήθεια - το αντίδοτο της λήθης. Ο εν λήθη άνθρωπος περιπίπτει σε πολιτικό λήθαργο, γίνεται ανδράποδο, αναλώσιμος, απασχολήσιμος, υποαπασχολούμενος, χαμηλόμισθος, έμφοβος, ραγιάς.

Προς τούτο τη γλώσσα στον δημόσιο λόγο κατακλύζουν παρενδύσεις των εννοιών και ευφημισμοί. Η σκλαβιά, λόγου χάριν, ονομάζεται ελεύθερη αγορά, η αλήθεια άνευ της αποδείξεώς της, αλήθεια του άλλου, η αποκολοκύνθωση αυτοπροσδιορισμός και πάει λέγοντας.

Η συσσώρευση όμως αυτής της χρήσιμης βλακείας σε επίπεδο υψηλής τηλεθέασης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τυραννίδα των τερατολογιών που αποδομούν τις κοινωνικές αντιστάσεις. Η μετατροπή του πολίτη σε α-πόλιδα, σε απάτριδα, σε νομάδα ή κολίγο, είναι ύψιστη προτεραιότητα των αστικών τάξεων που δεν έχουν πατρίδα και νέμονται τον πλούτο των εθνών. Έτσι ο πατριωτισμός δεξιών και αριστερών συκοφαντείται ως εθνικισμός, ενώ ο διεθνισμός των εργατικών τάξεων γίνεται η χλεύη της γκλαμουριάς του κοσμοπολιτισμού των νεόπλουτων.

Ιδιαιτέρως για την Αριστερά, η αποκοπή της από την πατριωτική της διάσταση -εκείνη που την οδήγησε στο έπος του ΕΑΜ ή στην αντοχή της στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όπως οι κομμουνιστές της ΕΣΣΔ ονόμασαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναλόγως έδρασαν- η αποκοπή λοιπόν της Αριστεράς από τη γη της και η μετατροπή της σε έναν ηττημένο, μετέωρον Ανταίο, ήταν υψίστης σημασίας καθήκον, απ’ αυτά όμως που μόνον εξωμότες μπορούν να φέρουν εις πέρας, δηλαδή αριστεροί που ενσωματώνονται στο Πραιτώριο.

Έτσι για τον κ. Μπαλτά και όχι μόνον, η Επανάσταση του 1821 «γέννησε το ελληνικό έθνος»!! Τώρα, ποιος έκανε την επανάσταση αν όχι το ελληνικό έθνος, είναι ένα ερώτημα που θα θέσουν οι Πετσενέγκοι στα πρώτα UFO που θα μας κάνουν τη χάρη να εμφανισθούν στον πλανήτη.

Τέτοιες τερατολογίες όπως αυτή του Μπαλτά, όπως η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους, τοποθετούν στη θέση της λογικής και της επιστήμης τη βλακεία και συνεπώς τείνουν να γίνουν απροσμάχητες.

Το έθνος είναι ένας (αρχαιότατος) πολιτικός ορισμός, με διαφορετικούς προσδιορισμούς στη διαχρονία του. Οι διαφορετικοί προσδιορισμοί δεν καθιστούν τα έθνη ασυνεχή, Κινέζους, Εβραίους, Έλληνες, αλλά ορίζουν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα έθνη αυτά διαδοχικώς λειτουργούν. Είτε τα έθνη αυτά είναι αρχαιότερα είτε νεότερα. Διότι, βεβαίως, ο χρόνος του αρχικού σχηματισμού των εθνών ποικίλλει, όπως ποικίλλουν και οι τρόποι της εξέλιξής τους.
Ένα νεότερο έθνος, όπως οι Γάλλοι φέρ’ ειπείν, έχει ζήσει υπό πολλούς διαφορετικούς πολιτικούς προσδιορισμούς - σε πολυεθνικό, σε μοναρχικό, σε δημοκρατικό περιβάλλον. Το ίδιο και ένα αρχαίο έθνος όπως των Κινέζων, των Εβραίων και άλλων. Είναι ένας εκχυδαϊσμός του μαρξισμού η νεωτερικότητα που ταυτίζει τα έθνη με τον τρόπο παραγωγής και μάλιστα τον καπιταλισμό. Τα εθνικά κράτη είχαν εθνικό προηγούμενο. Τη Γαλλική Επανάσταση την έκαναν Γάλλοι, τις Αγγλικές Επαναστάσεις τις έκαναν Άγγλοι, την Ελληνική Επανάσταση την έκαναν Έλληνες (που ήξεραν ότι είναι Έλληνες, πριν να τους «ανακαλύψει» και να τους το αποκαλύψει τάχα ο Διαφωτισμός), τη Ρωσική Επανάσταση έκαναν Ρώσοι και την Ιταλική Ενοποίηση έκαναν Ιταλοί.

Η μόνη επανάσταση που δεν έγινε από προϋπάρχον έθνος, αλλά γέννησε ένα νέο έθνος η ίδια, ήταν η Αμερικανική Επανάσταση, καθώς και οι επαναστάσεις στη Λατινική Αμερική - όλες στον Νέο Κόσμο.

Τέλος, η κολοσσιαία μπαρούφα των εθνομηδενιστών ότι το «νέο» ελληνικό έθνος είναι επινόηση και δημιούργημα του Διαφωτισμού δεν απαντά στις διαρκείς εξεγέρσεις των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία. Δεν απαντά ούτε στην αδιάσπαστη ελληνική γραμματολογία, δημώδη και λόγια, καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας-Ενετοκρατίας. Και βεβαίως δεν εξηγεί τη δημιουργική παρουσία των Ελλήνων παντού, σε Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Ανατολία, Μέση Ανατολή - ένας ύστερος ελληνικός οικουμενισμός, στα χνάρια του προγενέστερου ελληνιστικού εις ό,τι αφορά την Ανατολή - μια νέα διασπορά, εις ό,τι αφορά τη Δύση.

Η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, του ελληνικού έθνους δεν εξηγεί γιατί όλοι οι άλλοι μας αποκαλούσαν και μας αποκαλούν Έλληνες - ο καθένας στη γλώσσα του εδώ και 2.500 χρόνια.

Έλληνες αποκαλούσαν οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς ήδη από τον 6ο-7ο μ.Χ. αιώνες, το ίδιο και οι Κινέζοι, οι Άραβες - οι πάντες, πλην Φίλη - Μπαλτά - Ρεπούση και, φοβάμαι, Καρανίκα.

Όμως, ας ξεφύγουμε από τον υπερασπιστικό λόγο στον οποίον η βλακεία και η πολιτική (νεοταξίτικη) σκοπιμότητα εξαναγκάζει το αυτονόητο και ας πάμε στο συναρπαστικό ερώτημα: γιατί οι Έλληνες επαναστατούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας; Γιατί για τους Έλληνες δεν χρειάσθηκε η «εθνική αφύπνιση» του 19ου αιώνα, που οδήγησε άλλους λαούς σε επαναστάσεις, σχετικές με τις σφαίρες επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά αντιθέτως τους οδήγησε στην αποκοτιά του 1821; «Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούς. Εάν δεν ήμασταν τρελοί, δεν θα εκάμαμεν την Επανάστασι», Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Η απάντηση στο γιατί αυτή η αποκοτιά, γιατί αυτή η τρέλα, βρίσκεται στον αντιστασιακό χαρακτήρα αυτού του λαού. Κάτω από την ώσμωση των λαϊκών παραδόσεων με τον Διαφωτισμό, κάτω απ’ τον βυζαντινό απόηχο και τη μεταβυζαντινή ταυτότητα, πίσω από τις διαφορές του χωρικού απ’ τον λόγιο, του Κλέφτη απ’ τον Φαναριώτη, του εμπόρου απ’ τον πειρατή, του Ρωμιού των παροικιών από τον Ρωμιό της κυρίως Ελλάδας, βρισκόταν ως κοινός παρονομαστής η γλώσσα, η ορθόδοξη πίστη και τα αντιστασιακό φρόνημα - η σύγχρονη για εκείνη την εποχή σύνθεση του ομόγλωσσου και των κοινών εθίμων με τον έρωτα για την ελευθερία. Έρωτα ενσυνείδητου και ασίγαστου, όπως όλη η Ιστορία της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας μαρτυρά.

Οι τάξεις χώριζαν τους Έλληνες. Υπήρχε, φέρ’ ειπείν, η Εκκλησία των κοτζαμπάσηδων που επρόσκειτο στους αγάδες, υπήρχε και ο λαϊκός κλήρος που συντρόφευε τον λαό. Το ίδιο το Πατριαρχείο: από τη μία προσκύναγε τον Τύραννο (ως εκπρόσωπος των Ρωμιών κι εν τω άμα εντολοδόχος και τοποτηρητής της Πύλης) και από την άλλη αντιστεκόταν. Υπήρξαν Πατριάρχες που προσκύνησαν, υπήρξαν και Πατριάρχες που κρεμάστηκαν.

Υπήρξαν και οι παπάδες που μάθαιναν στα παιδιά πέντε κολλυβογράμματα στα κρυφά, όταν κι όπου ο Οθωμανός ήταν άγριος, υπήρξαν και οι Μητροπολίτες που άνοιγαν, ας πούμε. παρθεναγωγεία στην Καππαδοκία, εν μέσω του θεοσκότεινου 17ου αιώνα!! Εξαγοράζοντας τον τοπικό πασά. Πολύ πριν να υπάρξει ο Διαφωτισμός (πόσω μάλλον να φθάσει στην Ανατολή). Οι πιο πολλοί όμως στο τέλος έχαναν το κεφάλι τους. Και μόνον αν ήταν σκυμμένο έμενε στους ώμους τους - κι αυτό όχι πάντα. Αυτός ήταν ο «πολυπολιτισμός» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όμως, τι ήταν αυτό που έκανε την ειδοποιό διαφορά και οδήγησε το Γένος στις συνεχείς εξεγέρσεις, στους νεομάρτυρες, στον Πατροκοσμά, στον Κατσαντώνη, στον Ρήγα, στη Φιλική Εταιρεία κι όχι στην ειρηνική συνύπαρξη ή ακόμα και στην αφομοίωση απ’ τον κατακτητή; Και αν όλος αυτός ο τρόπος σχετίζεται με την αντιστασιακή ιδιοπροσωπία -ιδιοσυγκρασία, αν θέλετε- των Ελλήνων, πότε και πώς αυτή διαμορφώθηκε;

Πώς λοιπόν γεννήθηκε και πότε αυτή η αντιστασιακή ιδιοπροσωπία; Η πρώτη άλωση της Πόλης προκάλεσε έναν ιστορικό κλονισμό στο στερεότυπο της θεϊκής τάξης στον κόσμο - μέσω της βασιλείας των Ρωμαίων. Για τον βυζαντινό άνθρωπο ο κόσμος άλλαξε δραματικά εν μία νυκτί. Οι γεωπολιτικές αλλαγές δεν ήταν πια «επεισόδια» τα οποία μπορούσε να (δια)χειρίζεται η Πόλη, όπως έκανε ανά τους αιώνες (σ.σ.: μια κλίμακα πολύ διαφορετική από τις δεκαετίες).

Το κολοσσιαίο γεγονός της Άλωσης, η αντίθεση με τους Λατίνους (αυτούς τους «αγροίκους Ρωμαίους της Δύσης») οδήγησε τη βυζαντινή ελίτ στην αναζήτηση διακριτικής ταυτότητας - στην αναζήτηση της ρίζας του λαού. Η ανάκτηση της Πόλης επέτεινε αυτήν τη διαδικασία - ο διμέτωπος αγώνας με τους Λατίνους και τους Σελτζούκους (στη συνέχεια Οθωμανούς) διαμόρφωσε τους νέους προσδιορισμούς για το Γένος, μέσα απ’ αυτό που η Δύση σήμερα ονομάζει «Πρώιμη Βυζαντινή Αναγέννηση» (13ος-15ος αιώνες). Και που η έναρξή της ιχνηλατείται ήδη από την εποχή των Κομνηνών (πάνω στο υπόβαθρο που δημιούργησε η χειμαρρώδης επιστροφή των ελληνικών γραμμάτων κατά την εποχή των Μακεδόνων).

Γιατί όμως οι Έλληνες, οι Γραικοί, οι Ρωμιοί (οι Βυζαντινοί, όπως τους ονομάζουμε σήμερα) δεν αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του 1204; Γιατί δεν προσαρμόσθηκαν στο νέο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό περιβάλλον, όπως πολλοί άλλοι λαοί έκαναν τις ρευστές εκείνες εποχές; Γιατί δεν έκαναν το ίδιο το 1453; Διότι οι Έλληνες αποστρέφονταν την τυραννία και αποζητούσαν την κατά το δυνατόν δίκαιη διακυβέρνηση, διακατέχονταν από ένα έντονο κοινό περί δικαίου αίσθημα, όπως και σήμερα (δείτε την ελληνική λογοτεχνία, δημοτική και λόγια, κατά τους Μέσους χρόνους).

Πώς συνέβη αυτό; Είχε να κάνει με τον αρχαίο τρόπο ζωής, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και την ηθική; Μόνον εμμέσως, και μόνον στον βαθμό που κάποια τέτοια στοιχεία είχαν ενσωματωθεί στην (αρχική) διαμόρφωση της Ορθοδοξίας (4ος-6ος αιώνες). Αυτό που κυρίως καθόρισε τον χαρακτήρα των βυζαντινών, λαού και αρχόντων, ήταν το ίδιο τους το πολίτευμα, για χίλια χρόνια.

Όπως η σύγχρονη βυζαντινολογία παρατηρεί και αποδεικνύει, μέσα στο ίδιο το βυζαντινό πολίτευμα, τη «Βασιλείου Τάξη», όπως οι ίδιοι το αποκαλούσαν, ενδημούσε η έννοια της επανάστασης. Πότε; Όταν η διακυβέρνηση δεν ήταν δίκαιη.

Σήμερα κάτι τέτοιο, η αντίδραση εναντίον της αδικίας, μας φαίνεται αυτονόητο. Στον Μεσαίωνα όμως δεν ήταν. Για τους λαούς της Δύσης, η ελέω Θεού μοναρχία ήταν αδιαμφισβήτητη, ανεξαρτήτως αν ο μονάρχης ήταν δίκαιος ή άδικος, τρελός ή εξωγήινος. Στο Βυζάντιο δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχε Ελέω Θεού μοναρχία. Υπήρχε βασιλεία με τη χάρη του Θεού, υπέρ του λαού. Τούτο σήμαινε ότι ο μονάρχης (ως εκπρόσωπος του Θεού) όφειλε να είναι δίκαιος, αλλιώς θα ήταν τύραννος, και ο λαός είχε το δικαίωμα να τον ανατρέψει.

Μας φαίνεται παράξενο σήμερα, αλλά δεν είναι. Οι έννοιες του δικαίου, της τυραννίας, της φιλολαϊκής διοίκησης, της εκπαίδευσης, της χρηστής συμπεριφοράς διατρέχουν τη βυζαντινή γραμματεία. Το ίδιο όπως η προστασία των μικρών γεωργών, ο έλεγχος των Δυνατών, η πρόνοια για τους φτωχότερους, η αυταξία του εμπορίου και η απολογητική της εξουσίας διατρέχουν τη βυζαντινή διοίκηση.

Για να καταλάβουμε το πολίτευμα και συνεπώς τον τρόπο ζωής στη Ρωμανία, μας λέει ο Μπεκ, πρέπει να εννοήσουμε την καταγωγή τους. Η καταγωγή αυτού του πολιτεύματος έρχεται από τον νομικό πολιτισμό της Ρώμης, σε συνδυασμό με τον «θεϊκό άνδρα» της ελληνιστικής παράδοσης. Εκείνον τον άνδρα (και συχνά γυναίκα) που η φιλοσοφία και η ηθική υποχρέωναν να κυβερνά με χρηστό τρόπο, στο πλαίσιο ενός διαρκούς συμβιβασμού των πλουσίων, του λαού και του στρατού. Όταν αυτός ο συμβιβασμός έχανε την ισορροπία του, οι βυζαντινοί μιλούσαν για τυραννία και η επανάσταση γινόταν αναμενόμενη και νόμιμη.

Η διακυβέρνηση γινόταν στο όνομα του θεού υπέρ του λαού. Ο θεός δεν μπορούσε παρά να προστατεύει τον λαό και συνεπώς ο εκπρόσωπός του, ο «θεϊκός άνδρας», έπρεπε να κάνει το ίδιο. Αλλιώς η ανατροπή του ήταν επιβεβλημένη. Μας φαίνεται παράξενο, αλλά το σύνολο σχεδόν της πολιτικής ρητορικής των Βυζαντινών περιστρέφεται γύρω απ’ αυτόν τον κανόνα. Έναν κανόνα με πολλές εξαιρέσεις, αλλά κανόνα. Και δεν περιστρέφεται μόνον η ρητορική, αλλά και η διοίκηση - βρίθει η βυζαντινή ιστορία γεγονότων που σχετίζονται με αυτόν τον τρόπο διακυβέρνησης και ζωής. Και στα παλάτια και στις αγορές, η σχέση με την εξουσία ήταν κριτική και συνεπώς η διαμόρφωση του αντιστασιακού χαρακτήρα κάθε άλλο παρά παράδοξη. Ο ίδιος ο Χριστός είναι ένας Θεός του δίκιου. Αυτό ήταν, κυρίως, που τον έκανε αποδεκτόν στον ελληνικό κόσμο. Ο θεός της αγάπης στέφει το δίκιο και συνεπώς προστατεύει τον λαό - γίνεται ένας «δικός του άνθρωπος».

Αν ο αρχαίος πολίτης είναι εραστής της ελευθερίας και των νόμων, ο βυζαντινός υπήκοος είναι φίλος της τάξης και του δίκιου.

Η αντίσταση των Ελλήνων στην παπική τιάρα και το τουρκικό φακιόλι, εξουσίες τυραννικές, έλκει την καταγωγή της από την αμφισβήτηση και την αντίσταση στις δικές τους εξουσίες, όταν τις θεωρούσαν άδικες.

Μπορεί συχνά η επανάσταση σε εκείνους τους καιρούς να απηχούσε δυναστικές έριδες ή αριστοκρατικές δολοπλοκίες, αλλά και μόνον το ενδεχόμενό της διαπαιδαγωγούσε διαρκώς την κριτική διάθεση του λαού για τα τεκταινόμενα. Έτσι οι Έλληνες δεν αποδέχθηκαν ποτέ την καθαίρεση της Ορθοδοξίας από την Καθολική αίρεση - διότι οι Φράγκοι ήταν τυραννικοί. Ούτε επίσης αποδέχθηκαν ποτέ τη διοίκηση των αλλόπιστων μουσουλμάνων, διότι ήταν άδικη και μάλιστα ά-νομη. Γι αυτό και συγκρούσθηκαν με όσους από τους δικούς τους άρχοντες φράγκευαν ή τούρκευαν.
Όλοι;
Ποτέ και σε τίποτα δεν υπάρχει αυτό το «όλοι». Ενίοτε μάλιστα αυτοί που κάνουν τη διαφορά είναι μειοψηφίες. Έτσι, μέσα στο πέλαγος των ραγιάδων (αλλά και στην κάστα των συνεργατών), τη διαφορά την έκαναν οι νεομάρτυρες, οι κλέφτες και όλοι εκείνοι που στη δυστοπία αναζητούσαν την ουτοπία. Την ουτοπία που εν τέλει πιάνει τόπο, όπως έπιασε τόπο η Επανάσταση του 1821.

Μια ακόμα προδομένη επανάσταση, όπως η Γαλλική ή η Ρωσική, όπως όλες σχεδόν οι επαναστάσεις που δημιουργούν μια νέα εποχή και πάνε τον άνθρωπο ένα βήμα μπρος. Άλλωστε οι επαναστάσεις είναι πάντα ημιτελείς. Και η προσπάθεια για την εξάλειψη των δεινών που επιφέρει η προδοσία μιας επανάστασης, είναι ο δρόμος για την επόμενη.

Για εμάς τους Έλληνες η διαδρομή από το 1821 ως το 1843, κι από κει ως το 1910 και ως το ΕΑΜ της κατοχής, είναι η απόδειξη αυτής της διαδικασίας. Μιας επανάστασης που επιμένει να συντελεσθεί...

Στάθης
enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο"

Επικαιρότητα

Το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος του χρέους των Η.Π.Α. είναι κάπου στα 20 τρις $ (γράφημα), το οποίο έχει πλέον ξεπεραστεί – γεγονός που σημαίνει ότι, κάθε πολίτης χρωστάει περί τα 62.600 $, ενώ κάθε φορολογούμενος πάνω από 160.000 $. Για σύγκριση, η Ελλάδα χρωστάει «μόλις» 330 δις €, άρα ο κάθε πολίτης της περί τις 30.000 € – επομένως τα μισά περίπου από τους αμερικανούς.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του δημοσίου χρέους των Η.Π.Α. (γαλάζια καμπύλη, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την Ελλάδα (μαύρη, δεξιά κάθετος), σε απόλυτα μεγέθη.

Επίσημα τώρα οι Η.Π.Α. απαγορεύεται να δανειστούν περισσότερα χρήματα, οπότε δεν μπορούν να εκδώσουν νέα ομόλογα – εκτός εάν αποφασίσουν να αυξήσουν το ανώτατο όριο του δανεισμού τους, όπως συνέβη το 2011, το 2013 και το 2015. Με δεδομένο όμως το ότι, το έλλειμμα της υπερδύναμης στον προϋπολογισμό του προηγουμένου έτους ήταν της τάξης του 1 τρις $, ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 1,4 τρις $, σε ένα έτος που ήταν σχετικά σταθερό αφού δεν μεσολάβησε κάποια οικονομική κρίση ή ένας πόλεμος, είναι φανερό πως η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δανεισμό – οπότε θα αναγκασθεί να αυξήσει ξανά το όριο, όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε δύο χρόνια μετά το 2011.
Έως τότε θα καταφύγει στα ονομαζόμενα «έκτακτα μέτρα» – δηλαδή, στη λεηλασία των συνταξιοδοτικών της ταμείων, προκειμένου να μην πάψει να λειτουργεί το δημόσιο. Όταν λοιπόν η πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη και πατρίδα του ΔΝΤ καταφεύγει σε τέτοιου είδους τεχνάσματα για να μη χρεοκοπήσει, πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται η Ελλάδα για ανάλογες μεθοδεύσεις;
Πώς μπορεί να τη συμβουλεύει το ΔΝΤ, όσον αφορά την καταπολέμηση της κρίσης, όταν η εξέλιξη της οικονομίας των Η.Π.Α., από την πλευρά των δίδυμων ελλειμμάτων και του χρέους, παρά την άκρως νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, είναι απείρως χειρότερη; Όσο για το δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς επίσης για το ασφαλιστικό, η κατάσταση των Η.Π.Α. είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική – ενώ είναι φανερό πλέον ότι, ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου δεν μπορεί να παραμείνει η μεγαλύτερη δύναμη.
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τώρα η Ελλάδα βιώνει για ένατο σχεδόν χρόνο μία σοβαρότατη κρίση χρέους – αλλάζοντας πολλές κυβερνήσεις από το 2009, υιοθετώντας δεκάδες φορές μέτρα λιτότητας, έχοντας «διασωθεί» επανειλημμένα, επιβάλλοντας ελέγχους κεφαλαίων κοκ., χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Όπως ακριβώς οι Η.Π.Α. λοιπόν, θα μείνει χωρίς χρήματα ακόμη μία φορά, σε λίγους μήνες – οπότε θα πρέπει να διασωθεί ξανά από το ΔΝΤ και την ΕΕ, όπου ΕΕ ίσον Γερμανία.
Εάν δεν διασωθεί, τότε θα χρεοκοπήσει, παρασύροντας ενδεχομένως κράτη όπως η Ιταλία, καθώς επίσης κάποιες τράπεζες – είτε άμεσα, όπως αυτές που την έχουν δανείσει, είτε έμμεσα, μέσω της Ιταλίας ή κάποιας άλλης χώρας που θα τοποθετηθεί στο στόχαστρο των αγορών, ως ο επόμενος αδύναμος κρίκος.
Σε κάθε περίπτωση, μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο – αφού το οικονομικό σύστημα μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την έννοια πως εάν συμβεί ένα μεγάλο «πιστωτικό γεγονός» σε κάποιο από τα «μέλη» του, είναι αδύνατον να μείνουν ανέπαφα όλα τα υπόλοιπα.
Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που οι Ευρωπαίοι, καθώς επίσης το ΔΝΤ, προσπαθούν απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια να αποτρέψουν μία ελληνική χρεοκοπία – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν έχει καμία σχέση με την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όπως υποκριτικά δηλώνεται.
Όμως τα μέτρα που λαμβάνουν είναι εντελώς λανθασμένα, ενώ έχουν ασφαλώς όρια, όπως αναφέρει γνωστός επενδυτής – αφενός μεν επειδή κάποια στιγμή οι Έλληνες θα αντιδράσουναρνούμενοι να συνεχίσουν να είναι υποτελείς της Γερμανίας, υφιστάμενοι επί πλέον εξαντλητικά μέτρα λιτότητας και καταστροφικούς ελέγχους κεφαλαίων, αφετέρου λόγω του ότι οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν θα αποδεχτούν νέα πακέτα διάσωσης.
Πάντως όταν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αποδειχθεί εάν πράγματι το οικονομικό μας σύστημα είναι παράλογο ή όχι, επικίνδυνα συνδεδεμένο ή μη – ενώ, με κριτήριο τις εξελίξεις τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στην Ευρώπη, η ώρα της κρίσης δεν θα αργήσει πολύ ακόμη.

Άρης Οικονόμου
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά τις δηλώσεις του Κ. Καραμανλή για τη σημερινή συγκυβέρνηση και το Βατοπέδιο και μετά την πρώτη συνέντευξη του Κ. Σημίτη στην τηλεόραση την προσεχή Τρίτη συμπληρώθηκε η επανεμφάνιση στην πολιτική σκηνή των μέχρι πριν μήνες ουσιαστικά βουβών τριών ισχυρών πρωθυπουργών της τελευταίας 20ετίας, αφού ο Γ Παπανδρέου έχει ήδη ιδρύσει κίνημα. Οι τρείς δηλώνουν παρόντες, χωρίς όμως να πουν ούτε μια λέξη για τις ευθύνες που έχουν για την πορεία του τόπου μέχρις εδώ! Διαιωνίζοντας έτσι το παράδειγμα του αλαζόνα και αμετανόητου και στους σημερινούς ηγέτες.

Από τους τρείς οι δύο, Σημίτης και Παπανδρέου, είναι κοινοβουλευτικά απόντες εδώ και 6 χρόνια στην πιο κρίσιμη περίοδο της χώρας από τον Β Παγκόσμιο, ενώ ο Κ Καραμανλής αν και δεινός ρήτορας είναι στην αίθουσα της Βουλής σε ρόλο διακοσμητικό! Η πείρα και η γνώση και των τριών είναι έτσι ουσιαστικά άχρηστη για το λαό και το πολιτικό προσωπικό του τόπου.

Και είναι άχρηστη όχι γιατί δεν την καταθέτουν οι ίδιοι ανοιχτά μέσα και έξω από τη Βουλή. Είναι άχρηστη γιατί μη έχοντας κάνει ούτε ίχνος δημόσιας αυτοκριτικής έχουν απαξιώσει πολιτικά τους εαυτούς τους. Υπό αυτή τη συνθήκη η αυθόρμητη και φυσιολογική αντίδραση των πολιτών απέναντί τους είναι η αντίστοιχη ενός εισαγγελέα σε έναν κατηγορούμενο. Καταδικαστική.

Ο κ Σημίτης αγορεύει προσκεκλημένος σε ομιλίες ως άμωμος πρωθυπουργός, την ώρα που γύρω του η Ελλάδα συγκλονιζόταν από σκάνδαλα σαν της SIEMENS, του Χρηματιστηρίου, των εξοπλιστικών ΤΟR Μ1 και αεροσκαφών, των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, του Εθνικού Κτηματολογίου, των ομόλογων του Ταμείου Οδοποιίας, της ΕΑΒ, της «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή» με ληστεία των ταμείων, του συστήματος ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων, την ομολογία του Θ. Τσουκάτου για το 1 εκατομμύριο προς τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ!

Κι αυτά δεν είναι τα μόνα. Αλλά, ο Κ Σημίτης, όπως και σχεδόν όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί, θεωρούν ότι οι ίδιοι δεν είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις και παραλείψεις των υπουργών τους, παρά ότι είναι υπεύθυνοι μόνο για να εντέλλονται και να προεδρεύουν. Για τα πάρτι που γίνονται γύρω τους και δίπλα τους με τα λεφτά του ελληνικού λαού δεν έχουν ευθύνη!

Ούτε λέξη, λοιπόν δεν έχει ξεστομίσει για όλα αυτά ο μακροβιότερος σύγχρονος Έλληνας πρωθυπουργός! Αλλά και οι άλλοι δύο συνάδερφοί του δεν πάνε πίσω σε νοοτροπία.

Ο Κ Καραμανλής δεν έχει απαντήσει καν ο ίδιος στη Βουλή, όπου έχει κατά κόρον την ευκαιρία, στο ερώτημα «πώς ακριβώς φτάσαμε στο παρά πέντε της χρεοκοπίας επί των ημερών του». Για όλα φταίει ο κακός Σημίτης; Έχουμε ακούσει διάφορες εκδοχές από υπουργούς, εκθέσεις και καλοθελητές, αλλά ποτέ από εκείνον, που τα λεγόμενά του ως πρωθυπουργού έχουν εκ των πραγμάτων άλλο βάρος για τους πολίτες.

Παραδικαστικό, υποκλοπές VODAFONE, άγριοι ξυλοδαρμοι στη Θεσσαλονίκη από ΜΑΤ, ακίνητα Μυκόνου, βίλα Μαγγίνα, αυθαίρετο Σουφλια, σκάνδαλο Βγενόπουλου, συνέχεια SIEMENS, σκάνδαλα Λιάπη και ΟΣΕ, σύστημα παρακολούθησης C4I, Βατοπέδιο σε επίπεδο πολιτικών που παραγράφηκε, είναι μερικά από τα 45 μετρημένα σκάνδαλα της περιόδου 2004-2009.

Το σοβαρό: Οι προκλητικές υπογραφές του τότε υπουργού Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλου, ο οποίος γέμισε το δημόσιο με πάνω από 200.000 ανθρώπους με νομικό ακροβατισμό, τινάζοντας στον αέρα τα αντίστοιχα έξοδα του προϋπολογισμού και ενισχύοντας τον ιδρυματισμό σε βάρος των φορολογούμενων.

Ο Κ Καραμανλής ζήτησε τότε δημόσια συγνώμη μόνο για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη και υποχρέωσε σε παραίτηση μερικούς υπουργούς για τέσσερα από τα άλλα είναι η αλήθεια! Σήμερα, μετά την απόφαση του εφετείου, που επιβεβαιώνει ότι η λίμνη ήταν του δημοσίου και όχι της Μονής, αλλά αθωώνει τα μη πολιτικά πρόσωπα για απουσία δόλου, ο πρώην πρωθυπουργός ξιφουλκεί! Προς τι η τότε συγνώμη;!

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την πλευρά του δεν απαντά ο ίδιος για την απόφασή του να παραδώσει τη χώρα στο ΔΝΤ, καθώς και για την απόφασή του να μην πάρει έγκαιρα μέτρα το Φθινόπωρο του 2009 προκειμένου να μη χρεοκοπήσει η χώρα, πράγμα που ήταν εφικτό, όπως τον κατηγόρησε προ εβδομάδων ο Κ Σημίτης.

Ο ίδιος επίσης εμφανίζεται ανεύθυνος για τις κινήσεις του υπουργού του Γ Παπακωνσταντίνου με τα στοιχεία της λίστας Λαγκάρντ και την εξαφάνισή της για κρίσιμο χρονικό διάστημα. Ακόμα, δεν απαντάει πώς αποφάσισε να υπογράψει μνημόνιο με το οποίο οι νόμοι του υπουργείου οικονομικών δεν περνάνε υποχρεωτικά από ψηφοφορία στη Βουλή!

Οι τρείς πρώην πρωθυπουργοί έχουν εμφανιστεί στο προσκήνιο τη ώρα που αισθάνθηκαν «ότι τους παίρνει», ο καθένας για τους λόγους του. Ο Γιώργος Παπανδρέου γιατί πιστεύει η οικογένειά του ότι πέρασε καιρός και μαλάκωσαν οι γωνίες, ο Κώστας Καραμανλής γιατί πιστεύει ότι η ηχηρή απόφαση για το Βατοπέδιο και η όψιμη διαφωνία του με τον τρόπο διακυβέρνησης Τσίπρα ανοίγει δρόμο επανάκαμψης σε πιο εμφανή ρόλο, ο Κώστας Σημίτης γιατί βλέπει τις προσπάθειες για μια εκσυγχρονιστική κεντροαριστερά, στις οποίες εμπλέκεται ήδη από τη δημιουργία του Ποταμιού, να καρκινοβατούν επικίνδυνα. Έχει ρόλο.

Και οι τρείς, όμως, αγνοούν τον υπ αριθμόν ένα παράγοντα για να ξαναποκτήσουν κάποιο από το σεβασμό που ενέπνεαν, τουλάχιστον στους οπαδούς τους, αλλά και σε ευρύτερους χώρους. Κι αυτός δεν είναι άλλος από την ειλικρινή αυτοκριτική και τη γενναία στάση απέναντι στους πολίτες.

Η χώρα πάσχει εδώ και δεκαετίες από έναν πρωθυπουργό που θα βγει και θα πει στο λαό με γενναιότητα «κυβέρνησα έτσι, αυτά τα λάθη έκανα, γι αυτούς τους λόγους, αποφάσισα να αλλάξω αυτό, ετούτο κι εκείνο, και πάμε προς τα εκεί».

Αυτή η γενναιότητα λείπει από τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου ώστε να μην απαξιώνεται η προηγούμενη πολιτική τους και να έχει ο λαός ένα ακομπλεξάριστο παράδειγμα για μίμηση. Επειδή ο λαός είναι ό,τι βλέπει. Αυτό αντιγράφει κι έτσι γίνεται. Και δεν γίνεται καλύτερος με ηγέτες που δεν έχουν το θάρρος να πουν «συγνώμη, έκανα λάθος, πάω σπίτι μου» ή «συγνώμη, έκανα λάθος, πάμε παρακάτω».

Οι τρείς πρωθυπουργοί ξαναεμφανίστηκαν. Αλλά, τόσο ίδιοι και αμετανόητοι, που δεν πάνε το λαό παρακάτω. Ο λαός χρειάζεται καθαρές εξηγήσεις και ειλικρινείς, γενναίες απαντήσεις. Όχι αφορισμούς, συνθήματα και θριαμβολογίες. Απ αυτά καταστράφηκε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την ώρα που το Λονδίνο ζει μία ακόμα δολοφονική τρομοκρατική επίθεση που σκορπά τον φόβο για το αύριο όχι μόνον στην Αγγλία αλλά σε ολόκληρη τη Δύση, την ίδια ώρα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προβαίνει σε μία πρωτοφανή στην ιστορία δήλωση στην οποία λέει ότι «Αν συνεχίσει έτσι η Ευρώπη σε λίγο κανείς ευρωπαίος δεν θα νιώθει ασφαλής να περπατά στους δρόμους πουθενά στον κόσμο».

Η δήλωση αυτή, που τον αποκόπτει πλέον με αληθινά βαθύ τρόπο από τη Δύση, πρέπει να θορυβήσει τους πάντες σε Ευρώπη και Αμερική. Γιατί, στην ουσία, πρόκειται για μία δήλωση που από πρόεδρο τον μετατρέπει όχι απλώς σε σουλτάνο, που θέλει να γίνει με το δημοψήφισμα, αλλά σε κάτι πολύ χειρότερο, που, προφανώς, κατά βάθος πραγματικά θέλει να γίνει: σε ένα είδος Αγιατολάχ με γραβάτα.

Το ζήτημα ασφαλείας που προκύπτει από τα κρυφά παιγνίδια της Τουρκίας με τον ISIS αλλά και από τις αληθινές πεποιθήσεις του Ερντογάν που τώρα, εν όψει του δημοψηφίσματος, με τέτοια ορμή ξεσκεπάζονται, σε συνδυασμό με τις απειλές του στο μεταναστευτικό, πρέπει να κάνουν, επιτέλους, τη Δύση να σταματήσει να υποκρίνεται ότι δεν βλέπει την εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα του να γεννιέται ένα καθεστώς τύπου Ιράν της δεκαετίας του ’80 μπροστά στην πόρτα της.

Επίσης, πρέπει να κάνουν και την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει τον τεράστιο κίνδυνο που η ίδια αντιμετωπίζει από την παραζάλη του Τούρκου ηγέτη και της χώρας του.

Αυτά τα δύο, πρέπει πλέον να συνδεθούν άμεσα και ευθέως και να αντιμετωπιστούν ως ενιαίο πρόβλημα όλων μας – γιατί είναι ακριβώς αυτό. Και να αντιληφθούμε άπαντες ότι αν δεν σταματήσει πια η καταστροφική πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο από τον δυτικό κόσμο, οι συνέπειες θα είναι πολύ σοβαρές.

Καλώς ή κακώς, τα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας είναι τα σύνορα της Δύσης. Και τώρα είναι πλέον η στιγμή να το εξηγήσουμε σε όλους τους εταίρους μας, να τους κάνουμε να το κατανοήσουν και να προετοιμαστούμε σοβαρά και σε άμεση συνεργασία μαζί τους γι αυτά που έρχονται. Γιατί έρχονται πια με βεβαιότητα και, πιθανότατα, με ταχύτητα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο κεντροδεξιός Ρούτε έχει ήδη εισπράξει το πολιτικό όφελος από την πρωτοφανή κόντρα του με τους νεοοθωμανούς. Ο Ερντογάν πρέπει να περιμένει μέχρι τις 16 Απριλίου για να δει εάν η τακτική του θα αποδώσει. Όλα δείχνουν, πάντως, ότι η επιθετική ρητορική του, που συνδυάζει το εθνικό μεγαλείο με τον ισλαμισμό, συσπειρώνει τη “βαθιά Τουρκία”. Η κατάσταση θυμίζει τη σύγκρουση του Σουλτανάτου με τη χριστιανική Ευρώπη στους προηγούμενους αιώνες.

Ας σημειωθεί ότι παραδοσιακά οι σχέσεις Χάγης-Άγκυρας ήταν στενές και στον οικονομικό και στον πολιτικό τομέα. Η Ολλανδία είναι ένας από τους τρεις μεγαλύτερους επενδυτές στην Τουρκία και κατά κανόνα τηρούσε φιλοτουρκική στάση. Σύμφωνα με διπλωματική πηγή, μάλιστα, η Άγκυρα είχε ειδοποιηθεί να αποφύγει συγκεντρώσεις ειδικά στην Ολλανδία για να μην δώσει εκλογική τροφή στην Ακροδεξιά.

Η νεοοθωμανική ηγεσία αρχικά είχε δείξει κατανόηση. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε γραμμή πλεύσης, επιδιώκοντας τη ρητορική-διπλωματική σύγκρουση για ψηφοθηρικούς λόγους. Η αλλαγή επιβεβαιώνεται και από παλαιότερη δήλωση του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ σε τηλεοπτική εκπομπή στο ATV: «Στις 15 Μαρτίου έχουν εκλογές στην Ολλανδία. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσουμε κάποια εκδήλωση σε εκείνη τη χώρα πριν από αυτή την ημερομηνία».

Υπενθυμίζουμε ότι το πρώτο επεισόδιο προέκυψε από την απροθυμία του Βερολίνου να επιτρέψει την πραγματοποίηση συγκέντρωσης υπέρ του “ναι” στυ δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν ήταν να κατηγορήσει ευθέως τις γερμανικές αρχές για ναζιστική πρακτική. Η Μέρκελ απέφυγε την κλιμάκωση, αφενός επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί σε δημόσιο “σκυλοκαυγά”, αφετέρου επειδή δεν θέλει να τινάξει στον αέρα τις γέφυρες με την Άγκυρα.

Το γερμανικό πολιτικό σύστημα θεωρεί παραδοσιακά την Τουρκία σημαντική χώρα. Είναι χαρακτηριστικό δημοσίευμα της Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ. Αφού αναφέρεται στην ανησυχία του ΝΑΤΟ για το ρήγμα στις ευρωτουρκικές σχέσεις, καταλήγει ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξοργίσουμε έναν τόσο στρατηγικά σημαντικό σύμμαχο». Εκτός αυτού, η Γερμανία είναι κορυφαίος επενδυτής στην Τουρκία.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η ευρωτουρκική συμφωνία για τους πρόσφυγες-μετανάστες. Η Άγκυρα απειλεί ότι θα την ακυρώσει, επειδή η ΕΕ αρνείται να καταργήσει τη βίζα για τους Τούρκους πολίτες. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν δεν μπορεί να πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες-μετανάστες. Με κλειστό τον βαλκανικό διάδρομο και αντιμέτωποι με την προοπτική να εγκλωβισθούν στην Ελλάδα σε δύσκολες συνθήκες, οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι κατά κανόνα απρόθυμοι να κάνουν το άλμα. Η Άγκυρα μπορεί να στείλει μερικές χιλιάδες ακόμα στα νησιά, προκαλώντας έμφραγμα στις ήδη υπερπλήρεις δομές φιλοξενίας στην Ελλάδα.

Η Μέρκελ δεν επιθυμεί να διαψευσθεί η εντύπωση που η ίδια καλλιεργεί εν όψει των δύσκολων εκλογών του Σεπτεμβρίου ότι με την ευρωτουρκική συμφωνία έχει διευθετήσει το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Εάν επανακάμψει στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας θα αναζωπυρώσει την κριτική που της ασκείται και θα της προκαλέσει εκλογικό κόστος.

Η εφημερίδα Ντι Βελτ αποκάλυψε πως η καγκελάριος με τον τότε προεδρεύοντα της ΕΕ Ολλανδό Ρούτε είχαν τον Μάρτιο 2016 συνάψει μυστική συμφωνία με τον Νταβούτογλου η Γερμανία να δέχεται από την Τουρκία γύρω στις 200.000 πρόσφυγες ετησίως. Δεν επρόκειτο για ανθρωπιστικού χαρακτήρα κίνηση. Είναι γνωστό και εκπεφρασμένο δημόσια ότι η γερμανική βιομηχανία διψάει για φθηνά εργατικά χέρια. Αυτός ήταν και ο λόγος που το καλοκαίρι του 2015 η Μέρκελ είχε προβεί σε εκείνη τη δήλωση-πρόσκληση που μετέτρεψε το κύμα σε τσουνάμι.

Από την άλλη πλευρά, όμως, οι κοινωνικές παρενέργειες που έχει προκαλέσει η μαζική είσοδος προσφύγων-μεταναστών έχουν προκαλέσει την αντίδραση της γερμανικής κοινής γνώμης, με αποτέλεσμα εκλογικές απώλειες και ρήγματα στη συμπολίτευση. Υπό την πίεση αυτών των αντιδράσεων η καγκελάριος υποχρεώθηκε να ανακρούσει πρύμνα.

Ο Ερντογάν γνωρίζει το αδύνατο σημείο της Μέρκελ. Επαναφέροντας τις απειλές του για ακύρωση της ευρωτουρκικής συμφωνίας και υιοθετώντας ρητορική υψηλών τόνων αφενός πουλάει εθνικό μεγαλείο στο εσωτερικό, αφετέρου εγγράφει υποθήκες για να διαπραγματευθεί μετά τις 16 Απριλίου από πλεονεκτική θέση. Για να γίνει πειστικός, μάλιστα, μεθοδεύει την αύξηση των ροών προς τα ελληνικά νησιά. Δεν παρέλειψε να κατηγορήσει και ονομαστικά την καγκελάριο ότι «υποθάλπει τρομοκράτες του ΡΚΚ».

Μπορεί η καγκελάριος να είναι στριμωγμένη, αλλά ο Ρούτε, μέσω της κόντρας με τους νεοοθωμανούς, κατάφερε να διατηρήσει με διαφορά την πρώτη θέση, έστω και αν το ποσοστό του κόμματός του υποχώρησε σημαντικά. Το γεγονός ότι περιορίσθηκε η άνοδος της Ακροδεξιάς χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το σύνολο των ευρωπαϊκών συστημικών κομμάτων. Κι αυτό, παρότι ο Βίλντερς δεν επρόκειτο να σχηματίσει κυβέρνηση ακόμα και εάν κέρδιζε την πρωτιά. Η απλή αναλογική, σε συνδυασμό με την άρνηση των άλλων κομμάτων να συνεργασθούν μαζί του είχε πριν ανοίξουν οι κάλπες αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο.

Η εμφανής αγωνία των δυνάμεων του (νεο)φιλελεύθερου τόξου για τις ολλανδικές εκλογές οφειλόταν στο γεγονός ότι τις αντιμετώπιζαν σαν κρίσιμο τεστ εν όψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Μετά το Brexit, την εκλογή του Τραμπ και την επικράτηση του “όχι” στο ιταλικό δημοψήφισμα, μία νίκη του Βίλντερς στην Ολλανδία θα επιβεβαίωνε και θα ενίσχυε τη δυναμική της ευρωάρνησης και αναπόφευκτα θα φούσκωνε τα εκλογικά πανιά της Λεπέν.

Σε περίπτωση εκλογής της υποψήφιας του Εθνικού Μετώπου, τουλάχιστον η Ευρωζώνη δύσκολα θα αποφύγει την κατάρρευση. Γι’ αυτό και κηρύχθηκε επικοινωνιακή πανστρατιά με σκοπό να ανακοπεί η δυναμική του Βίλντερς. Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι δεν έμειναν αδιάφοροι. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν πρωτοφανής και αναμφίβολα έβλαψε την Ακροδεξιά.

Για να διατηρήσει την πρωτιά, όμως, ο πρωθυπουργός Ρούτε υποχρεώθηκε ουσιαστικά να υιοθετήσει την πολιτική ατζέντα του Βίλντερς. Χρειάσθηκε να δώσει εμπράκτως και τα σχετικά δείγματα γραφής. Απαγόρευσε στο αεροπλάνο του Τσαβούσογλου να προσγειωθεί στην Ολλανδία και όταν ο Ερντογάν έστειλε οδικώς την υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων στο Ρότερνταμ για να εκφωνήσει ομιλία, οι ολλανδικές αρχές την απέλασαν.

Μπροστά, όμως, στο μείζον πολιτικό διακύβευμα, όλα αυτά θεωρήθηκαν λεπτομέρειες. Όπως λεπτομέρεια θεωρήθηκε και η συντριβή του Εργατικού Κόμματος του Ντάισελμπλουμ, το οποίο πλήρωσε βαρύτατο τίμημα για την προσχώρησή του στο νεοφιλελευθερισμό. Στα “ψιλά” πέρασε και ο υπερτριπλασιασμός της δύναμης του κόμματος Πράσινοι-Αριστερά (από 4 έδρες που είχε απέσπασε 14), το οποίο μαζί με το αμιγώς αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα συνιστούν μία ισχυρή αριστερή παρουσία στην ολλανδική Βουλή.

Δεδομένου ότι η ολλανδική οικονομία παραμένει ακμαία, η εδώ και χρόνια σχετικά ισχυρή πολιτική παρουσία της ξενοφοβικής Ακροδεξιάς αποδίδεται και στο γεγονός ότι η Ολλανδία ήταν πρωτοπόρα στην υιοθέτηση της πολυπολιτισμικότητας. Η παραδοσιακά φιλελεύθερη ολλανδική κοινωνία δεν έχει παρασυρθεί από την υποτιθέμενη πολιτική μαγεία του Βίλντερς και του δίνει σχετικά μεγάλο ποσοστό. Απλώς, η ρητορική του έχει ζήτηση και “πουλάει”. Γι’ αυτό έσπευσε να την υιοθετήσει και ο Ρούτε. Είχε, μάλιστα, και συγκριτικό πλεονέκτημα. Ως πρωθυπουργός, αυτός θα μπορούσε να κάνει πράξη τη ρητορική του, ενώ ο ακροδεξιός ηγέτης ήταν εκ των προτέρων αποκλεισμένος από την εξουσία.

Η ανταλλαγή ρητορικών πυρών μεταξύ Άγκυρας και Χάγης έστειλε στην αγκαλιά του Ρούτε όσους είναι επιφυλακτικοί με το Ισλάμ και επιθυμούν μία σκληρή μεταναστευτική πολιτική. Εξ αντιδιαστολής, όμως, συσπείρωσε εκλογικά και την πολυπληθή τουρκική κοινότητα. Για πρώτη φορά στην ολλανδική Βουλή εισέρχεται τουρκικό κόμμα με τρεις βουλευτές. Είναι το πρώτο κόμμα σε εθνοτική βάση.

Η ολλανδο-τουρκική κόντρα μπορεί να είχε έντονα στοιχεία συγκυριακών εκλογικών σκοπιμοτήτων, αλλά έχει και μία στρατηγικού χαρακτήρα διάσταση. Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες που δεν βρίσκονταν σε προεκλογική περίοδο (Αυστρία, Ελβετία, Δανία και Σουηδία) απαγόρευσαν την πραγματοποίηση τουρκικών συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκφράζουν την ανησυχία τους για τη συστηματική προσπάθεια των νεοοθωμανών να καλλιεργήσουν τον φανατισμό και να ισλαμοποιήσουν τις τουρκικές κοινότητες στη Γηραιά Ήπειρο με αποστολή ιμάμηδων που λειτουργούν και ως πληροφοριοδότες. Ας σημειωθεί ότι ο Ερντογάν έχει φροντίσει με πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση να οργανώσει την τουρκική διασπορά στην ελεγχόμενη από το κόμμα του “Ένωση Τούρκων Δημοκρατών Ευρώπης”.

Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι βλέπουν πλέον με πολύ διαφορετικό μάτι την Τουρκία από ότι την έβλεπαν μέχρι πρότινος. Θα ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να κάνουν τα στραβά μάτια για τη βάρβαρη καταστολή των Κούρδων και για αντιδημοκρατικές πρακτικές, καθώς και να ανέχονται την κατοχή της βόρειας Κύπρου και τις προκλήσεις στο Αιγαίο όσο η Τουρκία ήταν δεμένη σφιχτά στο δυτικό άρμα.

Από τη στιγμή που ο Ερντογάν άρχισε να παίζει τα δικά του παιχνίδια, η ανοχή της Δύσης άρχισε να εξατμίζεται. Η εποχή που θεωρούσε τους νεοοθωμανούς πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο και τους αποκαλούσε ισλαμοδημοκράτες έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο εναγκαλισμός, μάλιστα, της Άγκυρας με τη Μόσχα ξεχείλισε το ποτήρι.

Η δια της διολισθήσεως άτυπη απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση και λόγω της γεωπολιτικής αυτονόμησης και λόγω της κλιμακούμενης ισλαμοποίησης κάνει Αμερικανούς και Ευρωπαίους να θεωρούν τον Ερντογάν επικίνδυνο τυχοδιώκτη. Ο ίδιος τροφοδοτεί αυτή την εικόνα με τη ναρκισσιστική μεγαλομανία του, η οποία πηγάζει από το οθωμανικό παρελθόν και την εντύπωση ότι η Τουρκία είναι πιο σημαντική από όσο στην πραγματικότητα είναι.

Με αυτό το πρίσμα αντιμετωπίζουν και το επικείμενο δημοψήφισμα. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για απλή μετάβαση από την προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία. Αυτό θα ήταν μία εσωτερικής σημασίας συνταγματική αλλαγή. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Δημοκρατίας θα είναι σουλτάνος. Δεν θα υπάρχουν οι έλεγχοι και οι ισορροπίες του αμερικανικού πολιτεύματος, που δίπλα στον ισχυρό πρόεδρο υπάρχει ισχυρό Κογκρέσο και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Στην Τουρκία θα εγκαθιδρυθεί ουσιαστικά η ενός ανδρός αρχή, η οποία τροφοδοτείται από την οθωμανική και τουρκική παράδοση.

Η “Επιτροπή της Βενετίας” του Συμβουλίου της Ευρώπης έστειλε ήδη το μήνυμά της. Εάν στο δημοψήφισμα κερδίσει το “ναι” η Τουρκία θα πάψει να εκπληρώνει τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και να θεωρείται δημοκρατικό κράτος. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν θέλουν συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών στην επικράτειά τους.

Η σουλτανική συμπεριφορά και οι πρωτοφανείς επιθετικοί τόνοι του Ερντογάν, σε συνδυασμό με το έντονο άρωμα Ισλάμ που αποπνέουν έχουν ενεργοποιήσει αρνητικά αντανακλαστικά στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Όταν ο μέσος Ευρωπαίος ακούει τη δήλωση Τσαβούσογλου ότι «σύντομα θα αρχίσουν ιεροί πόλεμοι στην Ευρώπη», την εκλαμβάνει ως απειλή και πιθανότατα τη συνδέει με εθνοτικές συγκρούσεις, ίσως και με την ισλαμική τρομοκρατία.

Δεν πρόκειται για μία ατυχή δήλωση. Οι νεοοθωμανοί κυκλοφόρησαν αφίσα που εμφανίζει ένα μουσουλμάνο να πολεμάει με το μισοφέγγαρο έναν άπιστο χριστιανό που έχει ως όπλο τον σταυρό. Επίσης, ο Ερντογάν κατήγγειλε με οξύτητα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που επιτρέπει σε εταιρείες να απαγορεύουν τη μαντήλα στους χώρους εργασίας. Έφθασε στο σημείο, μάλιστα, να μιλήσει για σταυροφόρους, υιοθετώντας την ορολογία των τζιχαντιστών.

Συνοψίζοντας, οι εκλογικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις των νεοοθωμανών δεν είναι πλέον εκδηλώσεις στο περιθώριο που περνούσαν σχετικά απαρατήρητες ή φάνταζαν κάπως γραφικές. Τώρα έχουν προσλάβει ένα άλλο απειλητικό νόημα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Γαλλία, που έδωσε την άδεια, εκδηλώθηκαν έντονες αντιδράσεις.

Άδεια για την πραγματοποίηση συγκεντρώσεων στη Θράκη έδωσε και η Ελλάδα και μάλιστα χωρίς να της ζητηθεί. Οι εκεί μουσουλμάνοι, άλλωστε, είναι Έλληνες πολίτες και κατά κανόνα δεν ψηφίζουν στο τουρκικό δημοψήφισμα. Είναι εμφανής η πρόθεση της κυβέρνησης να κατευνάσει το θηρίο που βρυχάται στο Αιγαίο. Δεν είναι αυτός, όμως ο μοναδικός λόγος. Στην κουλτούρα του ΣΥΡΙΖΑ η απαγόρευση πολιτικών συγκεντρώσεων είναι από χέρι ξενοφοβική και αντιδημοκρατική.

Προφανώς πρόκειται για απλοϊκή θέση. Είναι δικαίωμα κάθε κράτους να αποφασίζει σύμφωνα με το συμφέρον του. Και η Ελλάδα, που δέχεται χρόνια επεκτατική πίεση, οφείλει να είναι πολύ προσεκτική και να μην ανοίγει επικίνδυνα παράθυρα. Είναι ειρωνεία ο Ερντογάν να κατηγορεί με ευκολία σαν ναζιστές όσους απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις του. Για να μην ξεχνιόμαστε, το νεοοθωμανικό καθεστώς έχει καταλύσει βασικές ελευθερίες και δικαιώματα, έχει φυλακίσει πολλούς βουλευτές του κουρδικού κόμματος και έχει καταστήσει επικίνδυνη την υποστήριξη του “όχι” στο δημοψήφισμα.

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Στον δρόμο για τη Δαμασκό ο Εβραίος επιπλοποιός από την Τύρο της Συρίας Σαούλ, φανατικός διώκτης των Χριστιανών άκουσε την φωνή του Κυρίου «Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις;» και έγινε ο Απόστολος Παύλος.

Στον δρόμο για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες δεν άλλαξαν μόνον ηγεσία αλλά και μια πολιτική διαχείρισης της Κρίσης στην Ευρωζώνη, την οποία ακολουθούσαν σταθερά από τον Σεπτέμβριο του 2008 την επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brοthers στις ΗΠΑ και κυρίως από την άνοιξη του 2010, όταν η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές.

Στην περίοδο 2008-2009 στην αρχή της κρίσης όταν η κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών υπό τη Μέρκελ υιοθέτησε τη γραμμή ο καθένας για τον εαυτό του, όχι αλληλεγγύη μέσω διασώσεων, όχι κοινός δανεισμός, όχι μεταφορά πόρων από τον Βορρά στον Νότο της Ευρωζώνης, υπουργός Οικονομικών δεν ήταν ο κακός Σόιμπλε, αλλά ο Σοσιαλδημοκράτης Στάινμπρουκ υποψήφιος καγκελάριος και αντίπαλος της Μέρκελ στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013.

Με το χθεσινό του άρθρο στη Frankfurter Allgemeine ο αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών, Γκάμπριελ, κάνει ένα βήμα πιο πέρα και από τον διάδοχό του στην ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών και υποψήφιο καγκελάριο Σουλτς: Δεν ψέγει τις υπερβολές της πολιτικής δημοσιονομικής λιτότητας και την άκαμπτη εφαρμογή τους, αλλά αμφισβητεί μετωπικά την ίδια την πολιτική που με την ανοχή του SPD ο Σόιμπλε ανήγαγε σε θρησκεία και προσπαθεί σήμερα στη Γερμανία και στην Ευρωζωνη να διασφαλίσει τη συνέχισή της ή στη χειρότερη περίπτωση να επιβραδύνει το ξήλωμα της με κύριο μοχλό τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM σε ευρωπαϊκό ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι οι Σουλτς και Γκάμπριελ δεν άκουσαν όπως ο Σαούλ τη φωνή του Κυρίου, αλλά τη φωνή του ενστίκτου πολιτικής επιβίωσης: Το SPD σήκωνε από το 2002 όταν ψηφίσθηκε το πρόγραμμα Ατζέντα 2010 του Σρέντερ με κύρια σημεία αναφοράς την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συρρίκνωση της κοινωνικής προστασίας, το μεγαλύτερο κόστος συνεχούς φθοράς και εκλογικής συρρίκνωσης, σε σημείο που να απειλείται και η θέση του ως δεύτερου κόμματος.

Ο Γκάμπριελ στο άρθρο του λέει τα αυτονόητα ότι συνεισφορά της Γερμανίας στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό αποδεικνύεται επικερδής για τη χώρα όσο αυξάνεται, καθώς οι εταίροι του Βερολίνου αυξάνουν τις εισαγωγές γερμανικών προϊόντων! Επί της ουσίας ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Τούτων λεχθέντων ακόμη και με το καλύτερο δυνατό σενάριο για την Ευρωζώνη νίκη του Μακρόν στη Γαλλία, Συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνω, Αριστεράς στο Βερολίνο και ματαίωση των πρόωρων εκλογών στην Ιταλία συν κυβερνητική αλλαγή στη Γερμανία δεν αρκεί απλά και μόνον εγκατάλειψη της δημοσιονομικής λιτότητας από το Βερολίνο, αλλά θα απαιτηθούν προγράμματα έκτακτης ανάγκης για τον Νότο. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να υπάρξουν μέτρα που να παραπέμπουν στις δράσεις του Ρούζβελτ μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο τον Μάρτιο του 1933, όταν πλην του τερματισμού της καταστροφικής πολιτικής αποπληθωρισμού του προκατόχου του Χούβερ πήρε έκτακτα μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών που είχαν διαταραχθεί.

Ο Μπραντ όταν ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών το 1966 βρήκε μια Δυτική Γερμανία εγκλωβισμένη στο δόγμα Χαλστάιν, που οδηγούσε στην αυτόματη διακοπή διπλωματικών σχέσεων με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία, και μέσα σε τρία χρόνια η Οστπολιτίκ, η ακριβώς αντίστροφη δηλαδή προσέγγιση ήταν χειροπιαστή πραγματικότητα.

Η ίδια ανατροπή σε επίπεδο δημοσιονομικής διαχείρισης είναι εξ ορισμού πολλαπλάσιας δυσκολίας πρόκληση.

Σαφές μήνυμα

Ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαρ 2017


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Στο «δημοψήφισμα» που έχει προκηρυχτεί στην Τουρκία, παραχωρείται μεγαλόψυχα σε όλους τους ψηφοφόρους το δικαίωμα να ψηφίσουν μόνο ΝΑΙ, αφού όσοι θα ήθελαν να ψηφίσουν ΟΧΙ απειλούνται απροκάλυπτα πως εάν επικρατήσει το ΟΧΙ στην νομιμοποίηση της δικτατορίας Ερντογάν, ο εμφύλιος πόλεμος, η τρομοκρατία και ο διαμελισμός αποτελούν το βέβαιο μέλλον της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, αυτά ακριβώς που πιθανότατα θα συμβούν όταν «νομιμοποιηθεί» ο νέος Τούρκος δικτάτορας,  παρουσιάζονται σαν συνέπειες  ενός πιθανού «ΟΧΙ».  

Οι εξωπραγματικοί «στόχοι» που οδηγούν την Τουρκία στον γκρεμό έχουν διακηρυχτεί με απόλυτη σαφήνεια από τον θεωρητικό του νέο-οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου στις 7 Απριλίου 2011 κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε μέλη του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας: «Μέχρι το έτος 2023 θα ξανασμίξουμε με τα αδέλφια μας που βρίσκονται στα εδάφη που χάσαμε την περίοδο 1911-1923 και στα εδάφη από τα οποία αποχωρήσαμε. Αυτό αποτελεί ένα επιτακτικό ιστορικό καθήκον». 

Ο ίδιος ο Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος διαλαλεί χωρίς αναστολές τα σύνορα της καρδιάς  του και κόπτεται θορυβωδώς για τους κανόνες της δημοκρατίας σε διάφορες χώρες, εκτός βέβαια από την Τουρκία, τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του καριέρας είχε διακηρύξει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις απόψεις του για την δημοκρατία την οποία μέχρι σήμερα επικαλείται όπου τον συμφέρει: «Η Δημοκρατία είναι σαν ένα τρένο. Όταν φτάσεις στον προορισμό σου, κατεβαίνεις!»

Με τα δεδομένα αυτά, όλοι παρακολουθούμε άφωνοι την τρελή πορεία της Τουρκίας  προς τον γκρεμό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017, όπως προκύπτει ανάγλυφα μέσα από την καθημερινή ειδησεογραφία της περιόδου 13 Φεβρουαρίου έως 20 Μαρτίου 2017:

13 Φεβρουαρίου 2017: Μετά από ανηλεής ρωσικούς βομβαρδισμούς οι Τούρκοι στρατιώτες κατάφεραν να φθάσουν στο διοικητικό κέντρο της συριακής πόλης Αλ-Μπάμπ, ενώ ο Συριακός στρατός στις νότιες περιοχές της πόλης. Ο νεο-σουλτάνος της Άγκυρας άρχισε αμέσως τις γνωστές μεγαλοστομίες: «Ο τελικός στόχος μας είναι όχι απλώς η ανακατάληψη της πόλης Αλ Μπαμπ, αλλά η εκκαθάριση της περιοχής των συνόρων, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης Ράκκα, από τους τζιχαντιστές σε μια συνολική περιοχή 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων». Η απάντηση δεν άργησε να έρθει από το υπουργείο άμυνας της Ρωσίας: «Ο κυβερνητικός στρατός της Συρίας έφθασε ήδη στο προσωρινό σύνορο της περιοχής Αλ-Μπάμπ που συμφωνήθηκε με την Τουρκία». Χωρίς συμφωνία και χωρίς ρωσική βοήθεια ο Τουρκικός στρατός δεν μπορούσε να προχωρήσει ούτε ένα βήμα για ολόκληρους μήνες! Όσον αφορά την Ράκκα, την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους,  έγινε γνωστό πως οι στρατιωτικές δυνάμεις του κουρδικού YPG έχουν ήδη πλησιάσει την πόλη σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων.

14 Φεβρουαρίου 2017: Την ώρα που έκθεση του Αμερικανικού κογκρέσου επεσήμανε με νόημα πως ο Τούρκος πρόεδρος προβάλλει «περίεργες απαιτήσεις που περιπλέκουν τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού», μέσα στην ίδια την Τουρκία όσοι δημοσιογράφοι τολμούν να εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 θεωρούνται «πραξικοπηματίες» με συνέπεια είτε να διώκονται, είτε να απολύονται από τις δουλειές τους. Τα προεδρικά διατάγματα που κυβερνούν την Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016 έχουν ήδη φιμώσει όλα τα ΜΜΕ  που δεν έγιναν «φιλοκυβερνητικά». Αλλά και δημοσιογράφοι «φιλοκυβερνητικών» μέσων, αν τολμήσουν και εκφραστούν υπέρ του ΟΧΙ, απολύονται – τελευταία κρούσματα εκείνα των δημοσιογράφων Ιρφάν Ντεμιρτσί που εκφράστηκε υπέρ του ΟΧΙ μέσω twitter και του Χακάν Τσελένκ της εφημερίδας Posta Hakan. Και οι δύο απολύθηκαν αμέσως από τον όμιλο Ντογάν επειδή έκαναν το μεγάλο «έγκλημα» να υποστηρίξουν το ΟΧΙ. Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο Μπαρίς Πεχλιβάν του τηλεοπτικού σταθμού Oda TV, είναι αποκαλυπτικός σε συνέντευξη του στην Γερμανική Deutsche Welle: «Καθημερινά μάς έρχονται δικαστικές αποφάσεις να απομακρύνουμε συγκεκριμένες ειδήσεις από τις ιστοσελίδες μας. Εάν δεν το κάνουμε, τότε μας αναγκάζουν να κλείσουμε». Έτσι λοιπόν θα διεξαχθεί στην Τουρκία το «αδιάβλητο» δημοψήφισμα το οποίο θα «νομιμοποιήσει» την δικτατορία Ερντογάν!

15 Φεβρουαρίου 2017: Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, επτακόσιοι Τούρκοι στρατιωτικοί που υπηρετούσαν στην Ευρώπη διατάχθηκαν να επιστρέψουν στην χώρα. Οι 400 υπάκουσαν και οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές. Οι υπόλοιποι δεν θέλησαν να το διακινδυνεύσουν και ζητούν μαζικά πολιτικό άσυλο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και από την Ολλανδία, για να γλυτώσουν από την «δημοκρατία» του Ερντογάν.

16 Φεβρουαρίου 2017: Ο Νιλς Μούιζνιεκς, επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης σε έκθεση για την κατάσταση στην Τουρκία υπογραμμίζει μεταξύ άλλων τα εξής: «Εφαρμόζοντας µε υπερβολική ευρύτητα τις έννοιες της «τρομοκρατικής προπαγάνδας» και της «υποστήριξης προς µια τρομοκρατική οργάνωση» …. η Τουρκία έχει µπει σε µια πολύ επικίνδυνη οδό».

17 Φεβρουαρίου 2017: Το πρωί της Παρασκευής 17/2/2017 το τουρκικό πολεμικό πλοίο «Κουσάντασι» εκτέλεσε βολές με πραγματικά πυρά, μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μόλις δύο μίλια από το Φαρμακονήσι. Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών σε σχετική ανακοίνωση τονίζει ότι  «Η Τουρκία, για μια ακόμη φορά κατά την τρέχουσα περίοδο, προβαίνει σε μια απαράδεκτη ενέργεια, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για τις συνέπειες που δύναται να έχει η συμπεριφορά της στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής».

20 Φεβρουαρίου 2017: Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη της Άγκελα Μέρκελ στην Τουρκία, ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο στο περιθώριο της διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια, «εισπράττοντας» και αυτός συστάσεις για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην συνέχεια επισκέφθηκε το Όμπερχάουζεν όπου απευθύνθηκε σε Τούρκους που ζουν στην Γερμανία καλώντας τους να ψηφίσουν ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα «αν αγαπούν την Τουρκία». Κατά την διάρκεια της ομιλίας, πολλές εκατοντάδες Τούρκων υποστηρικτών του ΟΧΙ συγκεντρώθηκαν έξω από τον κλειστό χώρο της εκδήλωσης. Στην Τουρκία, με απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK), αποτάχθηκαν από το δικαστικό σώμα 227 δικαστές και εισαγγελείς, ανεβάζοντας σε 3.886 τον συνολικό αριθμό των δικαστικών που δεν ήταν αρεστές στο καθεστώς Ερντογάν και απολύθηκαν.

21 Φεβρουαρίου 2017: Μετά τους ηγέτες του φιλοκουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών - HDP Φιγκέν Γιουξεκντάγ και Σελαχατίν Ντερμιτάς που βρίσκονται στις Τουρκικές φυλακές από τον Νοέμβριο του 2016, συνελήφθη και ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος  Ιντρίς Μπαλουκέν με τις κατηγορίες «διατάραξης της ενότητας της εδαφικής ακεραιότητας του Τουρκικού κράτους, σχέσεις με μέλη ένοπλης τρομοκρατικής ομάδας και διάδοση τρομοκρατικής προπαγάνδας», αντιμετωπίζοντας ποινή ισόβιας κάθειρξης. Το κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο Ανθρωπίνων ∆ικαιωμάτων (Ε∆Α∆) για τις διώξεις του Τουρκικού καθεστώτος εναντίον του.  Την ίδια μέρα συνελήφθη και ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής της Γερμανικής εφημερίδας Die Welt στην Τουρκία ενώ άρχισε η δίκη 47 κατηγορουμένων για απόπειρα δολοφονίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016.

24 Φεβρουαρίου 2017: Ο κατευθυνόμενος φιλοκυβερνητικός τύπος της Τουρκίας εγκαινίασε ένα οξύ, πολεμικό κλίμα εναντίον της Ελλάδας με αφορμή την επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΣ Αλκιβιάδη Στεφανή στην νήσο Παναγιά του Δήμου Οινουσών γιατί δήθεν «μετέβη σε Τουρκικό έδαφος και ύψωσε Ελληνική σημαία!». Σίγουρα ένα ακόμα βήμα στον υβριδικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον της Ελλάδος εδώ και μερικές δεκαετίες, από αυτούς που κατά καιρούς αντιπροσωπεύουν το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας.

25 Φεβρουαρίου 2017: Την σκυτάλη της ανθελληνικής υστερίας ανέλαβε το εξαπτέρυγο του Τούρκου ψευτο-σουλτάνου, ο Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβιούσογλου: «Δυστυχώς για εμάς η συμπεριφορά των Ελλήνων δεν αποτελεί έκπληξη. Η Ελλάδα έκρυψε κάποτε τον επικεφαλής του ΡΚΚ (σ.σ. Αμπντουλάχ Οτσαλάν) ο οποίος είναι τώρα στη φυλακή και δεν έχει επιτρέψει την έκδοση των προδοτών για τα εγκλήματά τους - αυτό δεν συνάδει με τις σχέσεις καλής γειτονίας!», ενώ αναφερόμενος στα τα Ίμια δήλωσε πως «Αν θέλαμε να ανεβούμε θα μπορούσαμε».  Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε όπως ακριβώς θα απαντούσε σε ένα κακομαθημένο παιδί: «Όταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Επιθέσεις που δεν προάγουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και είναι ξένες στον πολιτικό πολιτισμό μας. Ο καθείς και το μέτρο του». Τέλος, ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας σε συνέντευξη στον ΣΚΑΙ δήλωσε μεταξύ άλλων «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσουν ελληνικό νησί. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους» προσθέτοντας με νόημα ότι «οποιαδήποτε πρόκληση απαντάται».

26 Φεβρουαρίου 2017: Το εξαπτέρυγο – Τσαβούσογλου επιδόθηκε σε μια ακόμα παράσταση για τους διάφορους «χρήσιμους ηλίθιους» αλλά και όλους τους αμόρφωτους της ανατολής: Χαρακτήρισε «κακομαθημένο παιδί» τον Έλληνα Υπουργό Εθνικής Άμυνας και απείλησε την Ελλάδα για το «τι μπορεί να κάνει ο Τουρκικός στρατός» καλώντας την Ελλάδα «να μην δοκιμάζει την υπομονή» της Τουρκίας. Στο θέμα παρενέβη, με πιο διπλωματικό τρόπο, ο Τούρκος κυβερνητικός εκπρόσωπος Νουμάν Κουρτουλούς: «Υπήρξαν πολλοί πολιτικοί που έκαναν δηλώσεις που αυξάνουν την ένταση στο Αιγαίο. Εγώ θέλω να πιστεύω ότι και ο Έλληνας ΥΠΑΜ εξέφραζε μόνο τις δικές του απόψεις. Ελπίζω ότι δεν είναι επίσημες απόψεις της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν εξυπηρετούν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη διασφάλιση ειρήνης στο Αιγαίο. Η Τουρκία γνωρίζει τα δικαιώματά της στο Αιγαίο. Δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο. Τα Ίμια για την Τουρκία έχουν ένα συμβολικό νόημα. Με αυτή την έννοια η Τουρκία έχει και τη δύναμη, και την δυνατότητα και τη στρατηγική για να προστατεύσει κάθε δικαίωμά της και δίκαιο στη θάλασσα του Αιγαίου».

27 Φεβρουαρίου 2017: Ο αρμόδιος για τη διεύρυνση της Ε.Ε. επίτροπος Γιoχάνες Χαν, απαντώντας σε ερώτηση του Έλληνα Ευρωβουλευτή Ν. Ανδρουλάκη κάλεσε την Άγκυρα «να σεβαστεί όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων καλής γειτονίας καθώς και του σεβασμού στις εσωτερικές δικαστικές διαδικασίες των κρατών – μελών». Την ίδια μέρα το Ελληνικό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ανακοίνωσε ότι δύο Τούρκοι στρατιωτικοί οι οποίοι συνελήφθησαν την 15η Φεβρουαρίου 2017 στην περιοχή του Έβρου, κρατούνται από την Ελληνική Αστυνομία σε ασφαλή χώρο.

28 Φεβρουαρίου 2017: Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεµπάστιαν Κουρτς σε μήνυμα του στο Facebook έγραψε πως «Ο πρόεδρος της Τουρκίας μπορεί να έρθει στην Ευρώπη και στην Αυστρία για επίσημες διμερείς επισκέψεις, αλλά όχι για να εξαγάγει την Τουρκική προεκλογική εκστρατεία στην Αυστρία». Σχεδόν ταυτόχρονα, ανακοινώθηκε ότι η Τουρκία έχει ολοκληρώσει την ανέγερση τείχους μήκους 290 χιλιομέτρων και ύψους 3 μέτρων κατά μήκος των συνόρων με την Συρία, στις επαρχίες Χατάι, Κιλίς, Σανλιούρφα, Μαρντίν, Σιρνάκ και Γκαζιαντέπ. Η συνολική έκταση των συνόρων με την Συρία φθάνει τα 900 χιλιόμετρα, από τα οποία στα 511 χιλιόμετρα θα ανεγερθεί τείχος. Τέλος ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων MHP ο οποίος στις 27 Μαΐου 2013 χαρακτήριζε τον Ρ. Τ. Ερντογάν «ψεύτη με παραισθήσεις που θέτει σε αμφισβήτηση και σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας», αλλά μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε ένα ακόμα εξαπτέρυγο του «ψεύτη με τις παραισθήσεις», και τι δεν είπε κατά την διάρκεια ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του (διχασμένου) κόμματός του, προκειμένου να το «πείσει» να ψηφίσει ΝΑΙ στο επερχόμενο δημοψήφισμα: Διακήρυξε πως η Κύπρος είναι Τουρκική, ζήτησε να μπει τέρμα στην «κατοχή των νήσων του ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα» και απείλησε να ρίξει τους Έλληνες στην θάλασσα όπως το 1922!  Φαίνεται πως οι ψευτιές και οι πολιτικές παραισθήσεις είναι μεταδοτική ασθένεια…

1 Μαρτίου 2017: Την ώρα που άρχιζε η μεγάλη δίκη με 330 κατηγορούμενους για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 (όλοι απειλούνται με ποινές ισόβιας κάθειρξης), σάλος με μεγάλο Ελληνικό ενδιαφέρον ξέσπασε στην Τουρκία όταν η εφημερίδα «Χουριέτ» επιβεβαίωσε πληροφορίες του Φουάτ Αβνί, ενός Τούρκου χάκερ του διαδικτύου με 3 εκατομμύρια φίλους στο Twitter, ότι η ιδιωτική εταιρία SADAT είναι δημιούργημα του Adnan Tanrıverdi, έμπιστου και επίσημου συμβούλου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και αποτελεί την βιτρίνα μιας μυστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης του καθεστώτος Ερντογάν. Το «έργο» της οργάνωσης  δεν είναι άλλο από όλες τις  βρώμικες δουλειές που παραδοσιακά εκτελούσε το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας: Προπαγάνδα, αποσταθεροποίηση ξένων χωρών, ανορθόδοξος και υβριδικός πόλεμος τύπου Ίμια, εμπόριο όπλων, εμπόριο ναρκωτικών, επιδρομές και πολιτικές δολοφονίες, σαμποτάζ και φυσικά η οργάνωση, εποπτεία και κατεύθυνση των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ο Ρ.Τ. Ερντογάν από το 2012 προχώρησε στην σύσταση της παραστρατιωτικής αυτής οργάνωσης, με τον μανδύα της ιδιωτικής εταιρίας SADAT, αναθέτοντας το έργο αυτό στον εκδιωχθέντα το 1996 από τον Τουρκικό στρατό με την κατηγορία της «ακραίας ισλαμικής προπαγάνδας» ταξίαρχο Adnan Tanrıverdi και 23 άλλους στρατιωτικούς που είχαν αποστρατευτεί με την ίδια κατηγορία. Στις αποκαλύψεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι ο Τουρκικός όχλος που βγήκε «αυθόρμητα» στους δρόμους την νύχτα της 15ης Ιουλίου 2016 κινητοποιήθηκε από την SADAT η οποία ήδη παρουσιάζει πλούσια δράση και σε πολλές χώρες εκτός Τουρκίας όπως η Συρία, η Βοσνία, η Αλβανία και άλλες! Με άλλα λόγια, η δολοφονική μαφία του Τουρκικού παρακράτους, απέκτησε τώρα επίσημη αρχή – τον ίδιο τον αρχηγό του Τουρκικού κράτους!

2 Μαρτίου 2017: Η «Επιτροπή της Βενετίας» η οποία εδρεύει στο Στρασβούργο και είναι αρμόδια για τον έλεγχο των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης, μετά από έρευνα εβδομάδων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Στην Τουρκία λαμβάνει χώρα µία δραματική οπισθοδρόμηση της δημοκρατικής τάξης και η χώρα οδεύει προς ένα μονοπρόσωπο αυταρχικό καθεστώς» ζητώντας την αναβολή του δημοψηφίσματος μέχρι την άρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που ισχύει στην Τουρκία από τον Ιούλιο του 2016. Την ίδια μέρα, οι Γερμανικοί δήμοι Gaggenau (Στουτγάρδης) και Κολωνίας απαγόρευσαν συγκεντρώσεις Τούρκων πολιτών που ζουν στις περιοχές αυτές, στις οποίες επρόκειτο να διαφημίσουν το ΝΑΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα στην Τουρκία, οι Τούρκοι Υπουργοί Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ και Οικονομίας Νιχάτ Ζειμπεκτσί αντίστοιχα, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας.

5 Μαρτίου 2017: Ο Ρ. Τ. Ερντογάν που δεν διστάζει να περιοδεύει ολόκληρη την Τουρκία για να εξασφαλίσει την «τυπική» υπερψήφιση των εξουσιών που ήδη ασκεί, επιτέθηκε με ασυνήθιστη σφοδρότητα στην Γερμανία, υποστηρίζοντας πως «η απαγόρευση προεκλογικών ομιλιών μελών της Τουρκικής κυβέρνησης στη Γερμανία αποτελεί ναζιστική συμπεριφορά», προσθέτοντας μάλιστα πως «Εάν θέλω να έλθω, έρχομαι αύριο κιόλας. Έρχομαι και εάν δεν μου επιτρέψετε την είσοδο, ή εάν δεν με αφήσετε να μιλήσω, τότε θα δημιουργήσω μεγάλη αναταραχή». Ο ψευτο-σουλτάνος της Τουρκίας θεωρεί ήδη ολόκληρη την Ευρώπη… τσιφλίκι του!

6 Μαρτίου 2017: Ο (σοσιαλδημοκράτης) Υπουργός Δικαιοσύνης της Γερμανίας Χάικο Μάας, σε συνέντευξη του στο πρώτο πρόγραμμα του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού δικτύου ARD χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου «επαίσχυντες», «ανάρμοστες» και «απαράδεκτες», ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Φόλκερ Κάουντερ δήλωσε: «Πρόκειται για απίστευτο και απαράδεκτο γεγονός, να εκφράζεται ο πρόεδρος μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ για ένα άλλο μέλος με αυτόν τον τρόπο». Η Γιουλια Κλέκνερ, αναπληρώτρια εκπρόσωπος της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ξεδιάντροπες», «ανιστόρητες» και «θρασείς», ενώ ο Στέφαν Ζάιµπερτ, εκπρόσωπος της Καγκελαρίου πρόσθεσε την σύσταση να «διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας». Την εικόνα των έκπληκτων Γερμανών συμπλήρωσε ο Γ. Γ. του Χριστινοκοινωνικού Κόμματος της Βαυαρίας Αντρέας Σόιερ ο οποίος μίλησε για «απίστευτη παρεκτροπή του Δεσπότη του Βοσπόρου», την ώρα που η αστυνομία του Αμβούργου απαγόρευε εκδήλωση υπέρ του ΝΑΙ με ομιλητή τον Τούρκο ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου για τον ίδιο πάντα λόγο.

7 Μαρτίου 2017: Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μιλώντας στην Κάλυμνο στα πλαίσια των εκδηλώσεων εορτασμού της 70ης επετείου Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, διακήρυξε πως η Ελλάδα «είναι αποφασισμένη, με βάση το διεθνές δίκαιο στο σύνολό του -κυρίως δε με βάση την Συνθήκη της Λωζάνης, της οποίας κάθε αμφισβήτηση είναι αδιανόητη- καθώς και με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο να υπερασπισθεί, και μάλιστα στο ακέραιο, τα σύνορά της, την εδαφική της ακεραιότητα και την κυριαρχία της». Η Άγκυρα έσπευσε να αντιδράσει υποστηρίζοντας πως «αν και η Αθήνα κατηγορεί την ίδια για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, οι «προκλητικές δηλώσεις» του κ. Παυλόπουλου υποδηλώνουν σοβαρή έλλειψη γνώσης των θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου και δείχνουν στη διεθνή κοινότητα ποια πλευρά αυξάνει την ένταση». Και επειδή τα αυτονόητα για τα οποία μίλησε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θεωρούνται από τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς της Τουρκίας που απέκτησαν πλέον και επίσημη εξουσία σαν «προκλητικές δηλώσεις», το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών περιορίστηκε σε ένα λακωνικό και εύστοχα καυστικό σχόλιο:  «Το να γνωρίζεις το διεθνές δίκαιο σημαίνει πάνω από όλα να το σέβεσαι και να μην το παραβιάζεις». Βέβαια, το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας που εκπροσωπεί πλέον αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Ερντογάν με τον ιδιωτικό στρατό που δημιουργεί εξ αιτίας της μεγάλης του ανασφάλειας, θυμήθηκε και την Κύπρο: Με σχετική NAVTEX δέσμευσε περιοχές μόλις 28 χιλιόμετρα ανοιχτά του λιμανιού της Πάφου. Οι δρομολογημένες έρευνες φυσικού αερίου στην ίδια περιοχή από την Γαλλική TOTAL καθώς η ήδη προγραμματισμένη εξόρυξη φυσικού αερίου από την Κυπριακή Δημοκρατία «προσελκύουν» επίδοξους πειρατές όπως το αίμα προσελκύει τους καρχαρίες! 

8 Μαρτίου 2017: Μετά την απαγόρευση της ομιλίας του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Αμβούργο, ο Τούρκος ΥΠΕΞ μίλησε στο σπίτι του γενικού προξένου της Τουρκίας σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών κατηγορώντας την Γερμανία ότι «πιέζει συστηματικά τους Τούρκους που επιθυμούν να παραστούν σε ομιλίες υπέρ του ΝΑΙ στο επικείμενο Τουρκικό δημοψήφισμα». Την ίδια ώρα δρόμοι και πλατείες της κατεχόμενης Κύπρου πλημμύρισαν με αφίσες υπέρ του ΝΑΙ εν όψει ομιλίας του Μπιναλί Γιλντιρίμ στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας.

9 Μαρτίου 2017 : Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ χαρακτήρισε «ντροπή» τις δηλώσεις Ερντογάν για «ναζιστικές πρακτικές της Γερμανίας». Ο Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Οµέρ Τσελίκ έσπευσε να σχολιάσει δεικτικά τις δηλώσεις Γιουνκέρ: «Δουλειά του δεν είναι να λειτουργεί ως εκπρόσωπος τύπου της Γερμανικής κυβέρνησης!». Την ίδια ώρα, ο Ουρς Γκροµπ, εκπρόσωπος του Υπουργείου Ασφαλείας του Καντονιού της Ζυρίχης ανακοίνωσε πως ζητήθηκε η ματαίωση ομιλίας του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017 στη Ζυρίχη.

10 Μαρτίου 2017: Ενώ στην Τουρκία διατάχτηκε η σύλληψη 84 ατόμων, μεταξύ των οποίων πολλοί υπάλληλοι της αμυντικής βιομηχανίας Aselsan, με την συνηθισμένη κατηγορία ότι «ηγήθηκαν ή υπήρξαν µέλη ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης», έγινε γνωστό ότι Τούρκοι διπλωμάτες –μεταξύ των οποίων ο δεύτερος στην ιεραρχία Τούρκος διπλωμάτης στη Βέρνη με την οικογένειά του- ζήτησαν πολιτικό άσυλο, αρνούμενοι να επιστρέψουν στην «δημοκρατία» Ερντογάν. Την ίδια ημέρα, μετά την Ζυρίχη και οι αρχές του Ρότερνταμ της Ολλανδίας απαγόρευσαν ομιλία του Μεβλούτ Τσαβούσογλου που είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή 12 Μαρτίου 2017.

11 Μαρτίου 2017: Παρά την απαγόρευση της ομιλίας του στο Ρότερνταμ, ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου επέμεινε στην απόφασή του να μεταβεί στην Ολλανδική πόλη, απειλώντας μάλιστα την Ολλανδία με κυρώσεις, αν επιχειρούσε να μπλοκάρει την επίσκεψή του. Η Ολλανδική αντίδραση ήταν το ίδιο προσβλητική: «Οι Τουρκικές αρχές απείλησαν δημοσίως με κυρώσεις. Αυτό καθιστά αδύνατη την αναζήτηση μιας λογικής λύσης, γι' αυτό η Ολλανδία έκανε γνωστό πως ανακαλεί τα δικαιώματα προσγείωσης του αεροπλάνου του Τούρκου υπουργού». Σχεδόν ταυτόχρονα, η Τουρκάλα υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Φατμά Μπετούλ Σαγιάν Καγιά, πήγε στην Ολλανδία οδικώς από την Γερμανία όπου βρισκόταν αλλά οι Ολλανδικές αρχές δεν της επέτρεψαν να επισκεφθεί το Τουρκικό Προξενείο του Ρότερνταμ, την έδιωξαν από το Ολλανδικό έδαφος και διέλυσαν με αντλίες νερού διαδήλωση Τούρκων πολιτών που ζουν στην Ολλανδία κοντά στο Τουρκικό Προξενείο. Οι αντιδράσεις των Τούρκων ξεπέρασαν κάθε όριο: Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν αποκάλεσε τους Ολλανδούς «απομεινάρια των Ναζί» και «φασίστες», ότι ενεργούν σαν «μπανανία» και απείλησε, μεταξύ πολλών άλλων, «να διδάξει στους Ολλανδούς διεθνή διπλωματία». Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μάρκ Ρούτε, στα πλαίσια προεκλογικής συγκέντρωσης για τις Ολλανδικές εκλογές της 15ης Μαρτίου 2017, φάνηκε πιο ψύχραιμος: «Είναι φυσικά ένα τρελό σχόλιο. Καταλαβαίνω ότι είναι θυμωμένοι, αλλά αυτά (που λέχτηκαν) ήταν εντελώς απαράδεκτα!». 

13 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια επίσημης επίσκεψης του Ρ. Τ. Ερντογάν στην Μόσχα, ο μεν Ρώσος Πρόεδρος σημείωσε πως «Το τελευταίο διάστημα καταβάλλονται προσπάθειες ώστε οι Ρωσοτουρκικές σχέσεις να περάσουν σε επίπεδο αντάξιο των χωρών µας», ο δε Τούρκος Πρόεδρος προανήγγειλε συνεργασία στους τομείς κοινού ενδιαφέροντος όπως είναι η ενέργεια και η άμυνα. Ταυτόχρονα 
(α) έγινε γνωστή έκθεση του ΟΗΕ με την οποία κατηγορείται η Τουρκία «για σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα νοτιοανατολικά της χώρας» όπου περίπου 500.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί με εκατοντάδες δολοφονίες, εξαφανίσεις και βασανισμούς, καθώς και «άλλου τύπου» παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να χαρακτηρίσει «Προκατειλημμένη την έκθεση του ΟΗΕ για τη δράση των Αρχών στα νοτιοανατολικά της χώρας», 
(β) επτά άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο (δύο χειριστές, ένα στέλεχος του Ομίλου Ετζατζίµπασι και τέσσερις ρώσοι πολίτες) κατά την συντριβή ελικοπτέρου στην περιοχή Μπουγιουκτσεκμετζέ της Κωνσταντινούπολης, 
(γ)  Ο αρμόδιος για την Διεύρυνση Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν ανακοίνωσε το μερικό «πάγωμα» της χρηματοδότησης από τον Μηχανισμό Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ) προς την Τουρκία, καθώς η χώρα «κινείται μακριά από την Ευρώπη», 
(δ) Ο Δανός πρωθυπουργός Λάρς Λόκε Ράσμουσεν, σε ένδειξη στήριξης της Ολλανδίας στην διπλωματική της διένεξη µε την Τουρκία, ζήτησε την αναβολή προγραμματισμένης συνάντησης του με τον Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ, 
(ε) Με σύνθημα «Η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα» πενήντα τολμηροί Τούρκοι δημοσιογράφοι διαδήλωσαν στην Κωνσταντινούπολη κατά της κράτησης συναδέλφων τους στις Τουρκικές φυλακές, 
(ζ) Οι αστυνομικές αρχές στο Άαργκαου, της βόρειας Ελβετίας απαγόρευσαν συγκέντρωση του Χουρσίτ Γιλντιρίµ, αντιπρόεδρου του ΑΚΡ η οποία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην Ελβετική πόλη για λόγους ασφαλείας.  

15 Μαρτίου 2017: Στα πλαίσια προεκλογικής ομιλίας του στην Άγκυρα ο Ρ. Τ. Ερντογάν κατέφυγε στην προσφιλή μέθοδο των ύβρεων που απολαμβάνει το ακροατήριο του: «Ξέρουμε την Ολλανδία και τους Ολλανδούς από τη σφαγή της Σρεµπρένιτσα. Ξέρουμε πόσο η ηθική τους έχει υποστεί πλήγμα από τους 8.000 Βόσνιους που σφαγιάσθηκαν». Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε έσπευσε να χαρακτηρίσει τις δηλώσεις «αποκρουστική παραποίηση της ιστορίας» προσθέτοντας πως «Ο τόνος του Ερντογάν έχει γίνει ακόμα πιο υστερικός. Συνεχίζει να δηλητηριάζει την κατάσταση».

16 Μαρτίου 2017 : Την ώρα που ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου καυχιόταν πως «Μπορούμε να ακυρώσουμε μονομερώς την συμφωνία για το προσφυγικό, δεν χρειαζόμαστε την άδεια κανενός, όλα είναι στο χέρι μας», ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιµπλε σχολίασε: «αυτήν την στιγμή η κατάσταση (στην Τουρκία) είναι για να κλαίει κανείς». Ο απτόητος Ερντογάν συνέχισε να επιδίδεται στην προσφιλή του συνήθεια – αυτή τη φορά από την επαρχία Sakarya: «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  πήρε μια απόφαση. Θέλετε να την ακούσετε; Είπαν: Οι εργοδότες στην ΕΕ μπορεί να απαγορεύσουν την μαντίλα στις εργαζόμενες. Πού είναι η ελευθερία της πίστης; Πού είναι η ελευθερία της θρησκείας; Ποιος πήρε  αυτή την απόφαση; Είναι φανερό ότι η ΕΕ, ξεκίνησε  τον πόλεμο του Σταυρού εναντίον της  ημισελήνου. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση! Τι γίνεται με την θρησκευτική ελευθερία; Ποιος έλαβε αυτήν την απόφαση; Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αγαπητοί αδελφοί, εξαπέλυσαν μια σταυροφορία εναντίον του ολοένα κι ισχυρότερου συμβόλου του Ισλάμ!». Φυσικά  κανείς δεν τον ρώτησε αν η υποχρεωτική επιβολή μαντίλας παραβιάζει την ελευθερία πολλών άλλων θρησκειών ούτε αν η ίδια η Τουρκία σέβεται καμιά από αυτές…

17 Μαρτίου 2017: Σε 22 περιοχές οκτώ επαρχιών της νοτιοανατολικής Τουρκίας κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος με πλήρη απαγόρευση διακίνησης πολιτών στις περιοχές αυτές «λόγω επιχειρήσεων του Τουρκικού στρατού κατά τρομοκρατών» ενώ ο Ρ.Τ. Ερντογάν συνέχισε τις επιθέσεις του εναντίον της Ολλανδίας - από την Σακάρια αυτή τη φορά: «Ω Ρούτε, μπορεί να κέρδισες τις εκλογές και να είσαι πρώτο κόμμα, όμως να ξέρεις ότι έχασες έναν φίλο όπως είναι η Τουρκία. Είπες ότι μετά τις εκλογές μπορούμε να τα πούμε. Ξέχασέ τα αυτά. Σε εμάς τέτοια πράγματα δεν περνάνε, δεν υπάρχει εδώ τέτοιος πρωθυπουργός. Εσύ είσαι ξοφλημένος». Φυσικά δεν ξέχασε και την Ευρώπη παίρνοντας σαν αφορμή την απαγόρευση της μαντίλας σε Ευρωπαϊκούς χώρους εργασίας: «Πού είναι λοιπόν η ελευθερία της πίστης; Η ελευθερία του θρησκεύματος; Αυτοί πάνε να ξεκινήσουνε πόλεμο σταυροφόρων - ημισελήνου, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για τη συμπεριφορά τους. Το λέω καθαρά και ξάστερα: Η Ευρώπη διολισθαίνει µε μεγάλη ταχύτητα στις μέρες πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Αυτό βέβαια θα το ήθελε πάρα πολύ γιατί ξέρει πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»…

18 Μαρτίου 2017: Την ημέρα που ο οίκος αξιολόγησης Moody’s υποβάθμισε το αξιόχρεο των κρατικών αξιόγραφων της Τουρκίας στην κατηγορία των «σκουπιδιών»,  οι σχέσεις Βουλγαρίας – Τουρκίας βρέθηκαν ένα βήμα πριν από την διακοπή τους μετά την ανάκληση της πρέσβειρας της Βουλγαρίας στην Άγκυρα Ναντέζντα Νέινσκι. Αιτία, η απροκάλυπτη ανάμειξη της Τουρκίας στις Βουλγαρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 26 Μαρτίου 2017 με την παρέμβαση του Τούρκου υπουργού υγείας Mehmet Müezzinoğlu ο οποίος –ούτε λίγο, ούτε πολύ- κάλεσε όσους Βούλγαρους μουσουλμάνους έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου με πακτωλό δισεκατομμυρίων ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους «Τούρκους», να ψηφίσουν το κόμμα DOST που δημιούργησε η Τουρκική ΜΙΤ μέσα στην Βουλγαρία – όπως ακριβώς δημιούργησε το κόμμα DEB με χρυσοπληρωμένους πράκτορες μέσα στην Ελλάδα! 

19 Μαρτίου 2017: Ο Ερντογάν σε τηλεοπτική ομιλία εξαπέλυσε προσωπική επίθεση στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ: «Όταν τους αποκαλούν ναζί, δεν τους αρέσει. Διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους. Ιδιαίτερα η Μέρκελ.  Όμως καταφεύγεις αυτή τη στιγμή σε ναζιστικές πρακτικές. Ενάντια σε ποιον; Στους αδελφούς μου Τούρκους πολίτες στη Γερμανία και στους αδελφούς υπουργούς. Το μπαλ μασκέ τελείωσε! Η Ευρώπη υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις!»  Η τελευταία αναφορά φανερώνει την έντονη ενόχληση της Τουρκίας για την διαδήλωση χιλιάδων Κούρδων με σημαίες του ΡΚΚ στην Φρανκφούρτη οι οποίοι καλούσαν τους Τούρκους πολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μετά από όλα αυτά, ήταν φυσικό να γίνουν «Τούρκοι» ακόμα και οι Γερμανοί. Ο επικεφαλής της Γερμανικής διπλωματίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Passauer Neue Presse  δήλωσε πως «Δείχνουμε ανοχή αλλά δεν είμαστε ηλίθιοι. Για τον λόγο αυτό διαμήνυσα ξεκάθαρα στον Τούρκο ομόλογό μου, ότι εδώ ξεπέρασαν τα όρια».  Η Γιούλια Κλέκνερ, στενή συνεργάτιδα της καγκελαρίου Α. Μέρκελ και αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) διερωτήθηκε αν «Ο κ. Ερντογάν έχει ακόμη τα λογικά του» ενώ ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Μάρτιν Σουλτς, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Ερντογάν «ανάρμοστες για αρχηγό κράτους» εκτιμώντας πως «Η Τουρκία εξελίσσεται σε απολυταρχικό κράτος».

20 Μαρτίου 2017: Μια μικρή γεύση της «δημοκρατίας» που εφαρμόζεται μέσα στην Τουρκία μας δίνει η είδηση που ξέφυγε «στα ψιλά» της εφημερίδας Χουριέτ: Στην πλατεία ελευθερίας του Μακροχωρίου της Κωνσταντινούπολης ομάδα ανδρών επιτέθηκε σε γυναίκες που είχαν στήσει ένα πρόχειρο πάγκο για να υποστηρίξουν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Μια άλλη είδηση αφορά τον θάνατο ενός λοχαγού και ενός υπαξιωματικού του Τουρκικού στρατού, καθώς και 6 μελών του ΡΚΚ κατά την διάρκεια ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ στην οποία έχει κηρυχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας. Όπως είναι γνωστό, με «φιρμάνι» του Προέδρου Ερντογάν απαγορεύεται η μετάδοση ειδήσεων για τρομοκρατικές ενέργειες ή ένοπλες συγκρούσεις μέσα στην Τουρκία, εκτός από τις επίσημες ανακοινώσεις των Τουρκικών αρχών. Στην Δανία βέβαια, οι «δραστηριότητες» των υπαλλήλων της Τουρκίας περιλαμβάνουν απειλές εναντίον Τούρκων πολιτών που ζουν στην Δανία και επικρίνουν τον Ερντογάν (θα καταγγελθούν για εσχάτη προδοσία, οι οικογένειες τους στην Τουρκία θα έχουν προβλήματα κλπ) με αποτέλεσμα ο επικεφαλής της διπλωματίας της Δανίας  Άντερς Σάµουελσον να δηλώσει στην δημόσια ραδιοτηλεόραση πως αυτό «είναι απαράδεκτο» και πως «θα καλέσει στο υπουργείο Εξωτερικών τον πρεσβευτή της Τουρκίας στην Κοπεγχάγη προκειμένου να δώσει εξηγήσεις σχετικά µε τις απειλές που έχουν δεχθεί Δανοί Τουρκικής καταγωγής που επικρίνουν τον πρόεδρο κ. Ερντογάν». Την ειδησεογραφία όμως της ημέρας συμπληρώνουν τρείς ακόμα ενδιαφέρουσες ειδήσεις: 
(α) Σε άρθρο του στην ειδική έκδοση του περιοδικού «Νέα Τουρκία» η οποία είναι αφιερωμένη στο Misaki Milli, τον «Εθνικό Όρκο» των νεότουρκων που ψηφίστηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1920, ο Ρ. Τ. Ερντογάν γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:  «Οι Οθωμανοί κατείχαμε εδάφη που ανέρχονταν σε 2,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, όταν μπήκαμε στον Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά μας άφησαν μόνο τα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα… η μεγάλη Εθνοσυνέλευση συνήλθε στην Άγκυρα και αποδέχθηκε τον Εθνικό Όρκο που περιείχε μέρη, όπως η Μοσούλη, το Κιρκούκ, το Χαλέπι, τη Δυτική Θράκη, το Μπατούμι, την Κύπρο και ορισμένα από τα νησιά... δυστυχώς όταν ανακηρύξαμε την Τουρκική Δημοκρατία αναγκαστήκαμε να αποδεχθούμε λιγότερα εδάφη από όσα είχαμε διακηρύξει στον «Εθνικό Όρκο»…  εμείς απορρίπτουμε τώρα την αντίληψη να εγκλωβίσουμε την αρχαία μας ιστορία σε μία περίοδο», 
(β) Ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού δήλωσε πως η Τουρκία θα στέλνει 15.000 μετανάστες τον μήνα στην Ελλάδα (διόρθωσε μάλιστα την λέξη «πρόσφυγες» που είχε πει προηγουμένως σε «μετανάστες») – ήδη μεταξύ 16 και 20 Μαρτίου 2017 κατέφθασαν στα Ελληνικά νησιά Χίο, Λέσβο και Σάμο 566 μετανάστες, αριθμός πενταπλάσιος σε σχέση με ολόκληρο τον μήνα, 
(γ) Σε άρθρο της με τίτλο «Hamaset ve gerçekler» (Ρητορική και πραγματικότητα) στην εφημερίδα Sözcü, η δημοσιογράφος Zeynep Gürcanlı γράφει πως ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν πρόκειται να κάνει την μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής λίγο πριν τις 16 Απριλίου 2017 μέσα στην Αγία Σοφία μαζί με όλη την κυβέρνηση και τους ανώτερους αξιωματούχους του ΑΚΡ. Θα πρόκειται για μια (συμβολική) παράσταση εναντίον των Σταυροφόρων που θα συνοδεύεται με την ρητορική μετατροπής του μουσείου σε χώρο μουσουλμανικής λατρείας.

Συμπέρασμα: Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Πρόεδρος Τουρκικής Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός, Αρχηγός Στρατού, Δικαιοσύνης, Θρησκείας και Μυστικών Υπηρεσιών (μαζί με το αναβαθμισμένο Βαθύ Κράτος) επιδιώκει με κάθε θυσία να εξασφαλίσει την τυπική «νομιμοποίηση» του καθεστώτος που έχει επιβάλλει στην Τουρκία,  με ένα  «δημοψήφισμα» που έχει προκηρύξει για τις 16 Απριλίου 2017.
Για τον σκοπό αυτό, ένας άνθρωπος χαρακτηρισμένος από εχθρούς και φίλους σαν «παρανοϊκός», «ψεύτης», «ψυχοπαθής», «απατεώνας», «δυνάστης», «δικτάτορας» κ.ο.κ.ε. σέρνει ολόκληρη την Τουρκία σε μια τρελή πορεία προς την καταστροφή. 

Αμερικανοί, Εβραίοι, Κούρδοι, Έλληνες, Ρώσοι, Βούλγαροι, Γερμανοί, Ολλανδοί, Κύπριοι, Αρμένιοι, Αιγύπτιοι, Αυστριακοί, Πέρσες, Δανοί και Ιρακινοί – όλοι έχουν κάτι να πουν για τον Ρ. Τ. Ερντογάν ο οποίος συμπεριφέρεται σαν να έχουν εκπληρωθεί όλες ανεξαιρέτως οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του, οι οποίες βέβαια θα παραμείνουν στην σφαίρα των σημερινών ψευδαισθήσεων του…

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε  τον σύντομο «Αποχαιρετισμό». Το τελευταίο του βιβλίο «Η Τουρκία στις φλόγες» κυκλοφόρησε το 2017 μέσα από την πλατφόρμα της Create Space και διατίθεται από το Amazon.com.

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου