Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2017


Ο κ. Μιχάλης Κωσταράκος είναι σήμερα πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2015 ήταν ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του μιλάει για κάτι «σαν πραξικόπημα»! Μόνοι τους θα το έκαναν; Χωρίς το στρατό; Ξέρει κάτι ο «αρχηγός»; Επίσης, γνωρίζει πως προέκυψαν οι δηλώσεις Καμμένου, ότι ο στρατός εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια;

Έχουν ήδη παραδεχτεί ότι από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία προετοίμαζαν την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης που μεταφέρει στο νέο του βιβλίο ηχογραφημένες συνομιλίες του με τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, το νούμερο 2 εκείνη την περίοδο στην κυβέρνηση. Θα βγαίναμε, λοιπόν, από το ευρώ, βουτώντας το ταμείο των 16 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Επίσης, θα απαλλοτρίωναν τις καταθέσεις σε ευρώ στις τράπεζες και στη θέση τους θα μας έδιναν δραχμές. Και τι νόμιζαν ότι θα συνέβαινε; Ότι θα βγαίναμε στην Πλατεία Συντάγματος να χορέψουμε; Χαζοί δεν είναι! Σίγουρα ήξεραν ότι ένα κομμάτι του ελληνικού λαού θα αντιδρούσε. Πως σκόπευαν να αντιμετωπίσουν αυτούς που θα κατέβαιναν στο δρόμο;

Ξέρουμε ότι είχαν ήδη προετοιμάσει το έδαφος για «άγρια πράγματα» με τη ρητορική περί τρόικας εσωτερικού. Με το «ή εμείς ή αυτοί». Τι θα κάνατε, λοιπόν, στρατηγέ Κωσταράκο, όταν τα «πουτανάκια των δανειστών» θα διαδήλωναν στο δρόμο; Είχατε ετοιμάσει κάποιο σχέδιο; Μην βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά. Χρειάζεται μεγάλη σκέψη για το τι θα πει κανείς όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει ηχογραφήσει τους πάντες. Όταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν το είχε αντιληφθεί, δεν θέλουμε να φανταστούμε πόσων ακόμη η φωνή βρίσκεται αρχειοθετημένη σε ένα συρτάρι. Πρόσεξε, λοιπόν, στρατηγέ το γράφει στο βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ότι ο Αλέξης Τσίπρας του «υπαινίχθηκε ότι ετοιμαζόταν κάτι σαν πραξικόπημα και ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας και οι μυστικές υπηρεσίες ήταν σε συναγερμό».

Τι σημαίνει κύριε Κωσταράκο «κάτι σαν πραξικόπημα»; Δεν υπάρχει ολίγον έγκυος. Έτσι δεν υπάρχει και ολίγον από πραξικόπημα. Εσείς, ξέρετε κάτι; Θα μπορούσαν να προετοιμάζουν κάτι σαν αυτό το «κάτι σαν» του Γιάνη χωρίς να το γνωρίζετε; Χωρίς να έχετε ακούσει κάτι σχετικό;

Την Παρασκευή πριν από το περίφημο δημοψήφισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε το υπουργείο Άμυνας. Αμέσως μετά ο κ. Καμμένος δήλωσε ενώπιον του πρωθυπουργού ότι οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Ποιο άρθρο του Συντάγματος λέει κάτι τέτοιο αρχηγέ; Κι είπε κάτι τέτοιο ο υπουργός της Άμυνας χωρίς να ρωτήσει τον αρχηγό του; Τι άλλο συνέβη, αλήθεια, εκείνη την ώρα; Οι εργαζόμενοι στο υπουργείο θα έχουν πολλά να πουν για τους αξιωματικούς που βγήκαν από τη σύσκεψη με δάκρυα στα μάτια και έβγαλαν στη συνέχεια πατριωτικούς λόγους. Τι τους ειπώθηκε; Σε μία εξεταστική επιτροπή όλοι θα μιλήσουν. Και ενώ οι πολιτικοί έχουν φροντίσει τους εαυτούς τους με ειδικούς Νόμους, η παραγραφή δεν ισχύει για άλλους…

Μήπως έχετε ακούσει, κύριε Κωσταράκο, κάτι για τις συσκέψεις που γινότανε από το Φεβρουάριο με τις αρμόδιες υπηρεσίες του στρατού για το θέμα των φαρμάκων; Τι ακριβώς διαπραγματευόντουσαν; Ήταν δυνατόν να συμβαίνει κάτι κι εσείς να μην το γνωρίζατε;

Κύριε Κωσταράκο, γνωρίζετε αν είχαν σταλεί επίλεκτες δυνάμεις του στρατού στη Βουλή για τη φύλαξή της στην περίοδο 2010 – 2013; Σε ποια απόφαση στηρίχτηκε εκείνη η Αποστολή, εφόσον, τελικά, έγινε; Μήπως αυτή η απόφαση χρησιμοποιήθηκε το 2015 κι αν ναι σε ποια ακριβώς αποστολή;

Αρχηγέ μου, τα στόματα έχουν αρχίσει να ανοίγουν. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι θα μαθευτούν όλα για το 2015. Δεν πρόκειται να μείνει κάτι κρυφό. Και μαντέψτε! Η ευθύνη θα πέσει στην πλάτη εκείνων που δεν ανήκουν στο στενό τους πυρήνα…

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


«Η προστασία του… μάστερ σεφ του ελληνικού ελλείμματος αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια»

Ο κλεφτοπόλεμος της κυβέρνησης, αλλά και της ανώτατης Δικαιοσύνης με τους δανειστές για την ποινική μεταχείριση του Ανδρέα Γεωργίου αποδεικνύει την κατάντια της Ελλάδας των Μνημονίων. Που όχι μόνο είναι υποχρεωμένη να ανέχεται τις αξιώσεις των ξένων επιτηρητών, να εφαρμόζει πιστά όσα ζητούν, αλλά και να προστατεύει με πέπλο ατιμωρησίας τους «εκλεκτούς» τους, ανεξάρτητα αν αυτοί έβλαψαν τα συμφέροντα της πατρίδας.

Είναι προς τιμήν της ανώτατης εισαγγελικής λειτουργού Ξένης Δημητρίου ότι δεν το βάζει κάτω. Προς τιμήν και του αρμόδιου πολιτικού προϊσταμένου της Δημήτρη Παπαγγελόπουλου ότι δεν της κλείνει το μάτι για να τα παρατήσει. Γιατί, κακά τα ψέματα, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει συμβιβαστεί προ πολλού με τις απαιτήσεις της Κομισιόν και του Βερολίνου προς «ηθική και οικονομική αποκατάσταση» του… εντιμότατου διπλοθεσίτη κυρίου Γεωργίου.

Η απαίτηση αυτή των δανειστών δεν είναι μια απλή πινελιά στο κάδρο του συνολικότερου εξευτελισμού της χώρας, όπως, για παράδειγμα, η ακύρωση της παραπομπής στο ακροατήριο των τεχνοκρατών του ΤΑΙΠΕΔ για μια υπόθεση ομολογουμένως αστεία μπροστά στο ζήτημα Γεωργίου.

Η προστασία του τελευταίου αποτελεί, δυστυχώς, κομβικό σημείο του αφηγήματος της ελληνικής χρεοκοπίας. Και οι δανειστές θα την επιβάλουν με νύχια και με δόντια. Αδίστακτα, αμείλικτα και κυνικά. Γιατί χωρίς αυτήν καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα του υποτιθέμενου οικονομικού εκτροχιασμού που οδήγησε στην υπαγωγή της Ελλάδας στα Μνημόνια και στον διακρατικό δανεισμό.

Ολόκληρη η σημερινή εξάρτηση της χώρας βασίζεται σε έναν και μόνο υπολογισμό: της διόγκωσης του κρατικού ελλείμματος για το 2009. Και αν αυτός αποδειχθεί λανθασμένος, οι ευθύνες δεν θα περιοριστούν μόνο στον Γεωργίου, αλλά και σε αυτούς τους αξιωματούχους της… Εσπερίας που αποδέχτηκαν τον «πέτσινο» υπολογισμό και τον «μετέφεραν» ασμένως στις αγορές, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να πάψουν να δανείζουν την Ελλάδα. Ευθύνες επιπλέον θα έχουν και όλοι οι πολιτικοί συντελεστές που μπροστά στο τεχνητό «αδιέξοδο» αποφάσισαν να επιβάλουν στην ανήμπορη (ή… πρόθυμη) κυβέρνηση του Γιωργάκη Παπανδρέου την υπαγωγή στο πρώτο Μνημόνιο.

Είναι ακριβές (και εκεί στηρίζεται η υπερασπιστική του άμυνα) ότι ο κ. Γεωργίου ήρθε στην Ελλάδα μετά την πρώτη «αποτίμηση» του διογκωμένου κρατικού ελλείμματος. Και ήρθε με ειδική διατεταγμένη αποστολή: να την πιστοποιήσει και να την «τεκμηριώσει» κάτω από τις λεπτομερείς οδηγίες του Γερμανού επικεφαλής της Eurostat Βάλτερ Ραντερμάχερ. Να νομιμοποιήσει, δηλαδή, με ελληνική «τεχνοκρατική» υπογραφή την υπαγωγή στο Μνημόνιο. Για τον σκοπό αυτό ενέταξε, ως μη όφειλε, πολλών ειδών… αχρείαστες προσθήκες στο ελληνικό χρέος. Οπως τις οφειλές των ΔΕΚΟ στα έξοδα γενικής διακυβέρνησης και το περίφημο swap του Σημίτη και της Goldman Sachs.

Στη διακριτική του ευχέρεια ήταν το «φούσκωμα» του ελλείμματος γιατί, χωρίς αμφιβολία, η λογιστική συγκράτηση θα ήταν εξ αντικειμένου μαχητή ακόμη και με τους κανόνες της ίδιας της Eurostat. Eνήργησε με υπερβάλλοντα ζήλο, πασιφανώς κατά των ελληνικών συμφερόντων και υπέρ των επιδιώξεων των δανειστών που ήθελαν να προστατέψουν τις φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα τράπεζές τους.

Ευρωπαίος υπάλληλος ήταν και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, τι έπρεπε να κάνει, θα ισχυριστούν κάποιοι πονηροί. Λάθος! Διορισμένος από ελληνική κυβέρνηση και μισθοδοτούμενος από τα λεφτά του Ελληνα φορολογουμένου ήταν, τον οποίο και καλείτο να προστατέψει. Και ο διορισμός του εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή. Οχι από το Γιούρογκρουπ, τον Ντάισελμπλουμ και τον Σόιμπλε, ασχέτως αν τελικά αποδείχτηκε ότι σε αυτούς αναφερόταν.

Δεν θα επιτρέψουν οι δανειστές να τιμωρηθεί ο Γεωργίου, έστω και για απλή παράβαση καθήκοντος. Αυτό είναι βέβαιον. Οπως σίγουρο είναι ότι θα «τσαλακωθεί» για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση Τσίπρα και θα διασυρθεί η ελληνική Δικαιοσύνη. Τουλάχιστον θα μπορούν, όμως, κάποιοι να ισχυρίζονται ότι έδωσαν τη μάχη, σε αντίθεση με άλλους, ντόπιους δωσίλογους, που εκ προοιμίου κόπτονται για την «αθωότητα» του μοιραίου για την εξαθλίωση της Ελλάδας αυτού κυρίου…

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Στο βιβλίο του “Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Επιστροφή στη διεθνή σκηνή”, ο Gregor Schollgen γράφει: «Η ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών, η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κράτους αποτελούσε τον κυρίαρχο στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν διατυπωμένος με σαφήνεια στο Προοίμιο του Θεμελιώδους Νόμου (Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), και αυτό σε μια εποχή, κατά την οποία η επίτευξη του φαινόταν τελείως απίθανη.

»Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του 19ου αιώνα, ο όρος “έθνος” δήλωνε την ένωση των Γερμανών σε ενιαία πολιτική κοινότητα στη βάση της καταγωγής, των κοινών γλωσσικών, πολιτισμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών και, φυσικά, της νεότερης ιστορίας που τους συνδέει στενά μεταξύ τους σε μια κοινή μοίρα.

»Ως σημείο αναφοράς παρέμενε το Γερμανικό Ράιχ που είχε ιδρυθεί το 1871. Σύμφωνα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 1973, το κράτος αυτό μπορεί να μην παρήκμασε μετά την άνευ όρων παράδοσή του το Μάιο του 1945 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν αμέσως μετά. Ωστόσο, από το 1945 δεν ήταν πλέον αυτοδύναμο.

»Το ότι ο όρος “γερμανικό έθνος” διατηρήθηκε, από την εποχή της τομής στην περίοδο 1945-49 και εξής, ως σταθερά της πολιτικής σκέψης στη Γερμανία, καταδεικνύεται και από τη θεμελίωση του στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από το οποίο απαλείφθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1974, δηλαδή 25 χρόνια μετά την ίδρυση αυτού του κράτους. Αλλά και η αποκατάσταση του γερμανικού έθνους θα αποτελούσε, στη συνέχεια, σημαντικό θέμα για τους ιθύνοντες στο Ανατολικό Βερολίνο, όπως ο Έριχ Χόνεκερ, αν μπορούσε να υλοποιηθεί υπό σοσιαλιστικές συνθήκες. Το Γερμανικό Ράιχ αποτελούσε το σημείο αναφοράς όχι μόνο για τον πολιτικό, αλλά και για τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό προσανατολισμό του συνόλου των Γερμανών πολιτών και για την κοσμοθεωρία τους.

»Η σημαντικότερη προϋπόθεση ύπαρξης ενός γερμανικού εθνικού κράτους, από τη σκοπιά των πολιτών του, βρισκόταν στο να διαθέτει αυτό το κράτος εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Μόνο αν αυτή η δύναμη ήταν δεδομένη, μπορούσαν οι Γερμανοί, κατά την άποψή τους, να ταυτιστούν με ένα τέτοιο κράτος, δεδομένου ότι η ισχύς προσφέρει κύρος και είναι το εχέγγυο για την ασφάλεια.

»Ακριβώς, στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα βασικά αίτια για την ελλιπή στήριξη των πολιτών της Γερμανίας προς τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία ήταν αποδυναμωμένη από τον πόλεμο, την επανάσταση και την “καθ’ υπόδειξιν ειρήνη”. Σ’ αυτό βρίσκονται, επίσης, και οι λόγοι για τις ευκαιρίες που προσφέρθηκαν στον Άντολφ Χίτλερ».

«Μικρογερμανική» ή «μεγαλογερμανική» λύση

Με την ενοποίηση της Γερμανίας, λοιπόν, επανήλθαν στο προσκήνιο οι συζητήσεις που είχαν αναπτυχθεί την περίοδο της δεκαετίας του 1920, το κύριο περιεχόμενο των οποίων ήταν προσανατολισμένο στις γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις. Είναι ενδεικτικό το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Εμμανουήλ Μαυροζαχαράκη «Οι επιπτώσεις της γερμανικής ενοποίησης πάνω στην εξωτερική πολιτική της Ομοσπονδιακής Γερμανίας – ιστορικές συνιστώσες, ενδογενείς και εξωγενείς παράμετροι».

«Την εποχή του εθνικισμού το “γερμανικό ζήτημα”, δηλαδή το πρόβλημα ενοποίησης μιας σειράς αυτοδύναμων γερμανικών κρατιδίων, τα οποία ανήκαν από το 1815 στην λεγόμενη Γερμανική Ομοσπονδία, υπήρξε κεντρικό ζήτημα στην Μεσευρώπη πάνω από ένα αιώνα. Για τα κράτη αυτά υπήρχαν ουσιαστικά δύο αλληλο-αποκλειόμενες λύσεις. Αφενός η “μεγαλογερμανική” λύση ως σύζευξη όλων των Γερμανών στο κέντρο της Ευρώπης υπό την Μοναρχία των Αψβούργων (Habsburg) και αφετέρου η “μικρογερμανική λύση”, που δεν προέβλεπε την ένταξη στην Μοναρχία.

»Η ίδρυση του Γερμανικού Ράιχ το 1871 από τον Μπίζμαρκ άλλαξε τα δεδομένα στην κεντρική Ευρώπη πλήρως. Προτιμήθηκε η μικρογερμανική λύση, μέσω ίδρυσης εθνικού κράτους ως λύση του γερμανικού ζητήματος. Παρότι η σύζευξη των γερμανικών κρατών διενεργήθηκε στην βάση οίκων ηγεμόνων, το γερμανικό Ράιχ αυτοπροσδιορίστηκε με κοινές συνιστώσες γλώσσα, πολιτισμό και ιστορία. Άρα με την έννοια αυτή είχε εθνικά χαρακτηριστικά.

»Αυτά ήταν τα μόνα κοινά στοιχεία που μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον εθνικισμό των μικρών κρατών και των Γερμανών στα πλαίσια της Μοναρχίας των Αψβούργων. Tα σλαβικά έθνη της μοναρχίας δεν διέθεταν δικά τους κρατικά μορφώματα και οι Γερμανοί δεν είχαν εθνικοκρατική παράδοση, όπως οι Γάλλοι ή οι Ισπανοί.

»Τα γεγονότα στην Γερμανία του 1871 αφορούσαν κυρίως τα νοτιοανατολικά κράτη Ουγγαρία και Αυστρία. Με την δημιουργία του Γερμανικού Ράιχ καταργήθηκε η αυτοδυναμία των επιμέρους γερμανικών κρατών και διαχωρίστηκε η Αυστρία και Ουγγαρία από την Γερμανία. Το Ράιχ, ως εθνικό κράτος υπό την πρωτοκαθεδρία της Πρωσίας, δεν συμβάδιζε με τους μακροπρόθεσμους στόχους της αυστριακής πολιτικής.

»Το Ράιχ αυτό-αντιλαμβανόταν την οντότητα του, δηλαδή την διαδικασία εθνικής ολοκλήρωσης του, ως ατελειοποίητη, εφόσον η συγκυριακή σύνθεση δεδομένων πολιτικής ισχύος εκείνης της περιόδου το εμπόδισαν ως προς αυτό. Η λανθάνουσα, όμως, τάση προς εθνική ολοκλήρωση οδήγησε τελικώς στην πρώτη απόπειρα γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, η οποία απέτυχε με την ήττα των δυνάμεων του κεντρικού άξονα το 1918.

»Με την συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 περιορίστηκε μεν το γερμανικό δυναμικό ισχύος σημαντικά, αλλά το γερμανικό ζήτημα δεν λύθηκε οριστικά. Πέραν τούτου οι άφθονες γερμανικές μειονότητες στα διάδοχα κράτη Αυστρίας και Ουγγαρίας, καθώς επίσης οι ανταγωνιστικές σχέσεις των κρατών αυτών μεταξύ τους, συγκροτούσαν ένα άκρως συγκρουσιακό πολιτικό σκηνικό στην μεσανατολική Ευρώπη.

»Η συνένωση όλων των Γερμανών στην κεντρική Ευρώπη σε ένα ισχυρό εθνικό κράτος, δηλαδή σε de facto μία μεγάλη Γερμανία υπό την ηγεσία του Βερολίνου, μέσω ενός κατακτητικού πολέμου (1934-45), επικράτησε ως μαξιμαλιστικό εγχείρημα. Αυτό οδήγησε στην φασιστική Γερμανία με τις γνωστές σε όλους συνέπειες. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν συνέχεια του πρώτου ως εγχείρημα ηγεμονικής ανάδειξης της Γερμανίας στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως στην ανατολική.

»Η απόλυτη ήττα και η παράδοση άνευ όρων του Γ’ Ράιχ τον Μάη του 1945 σήμανε το τέλος του ανοικτού και βίαιου γερμανικού επεκτατισμού στην Ευρώπη. Όσον αφορά τα αίτια των ηγεμονικών εγχειρημάτων της Γερμανίας υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Κατά μια άποψη, το ζήτημα της κεντρικής θέσης ήταν το κύριο πρόβλημα.

»Οι δύο πόλεμοι, κατά την άποψη αυτή, ήταν απόπειρες εξόδου και μετακίνησης από την γεωπολιτικά εύθραυστη ζώνη αυτή. Άλλες προσεγγίσεις εστιάζουν περισσότερο στο ζήτημα της οικονομικής δύναμης και στις εσωτερικές δομές, ως παράγοντες που επηρέασαν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας κατά τον 19ο ως τις αρχές του 20ού αιώνα, προσπαθώντας να αναδείξουν μία συνέχεια».

Η γερμανική ταυτότητα

Το κρίσιμο είναι ότι αυτές οι γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις από τη δεκαετία του 1920 ασκούν ξανά γοητεία. Κι αυτό είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου πολιτιστικού αναπροσανατολισμού. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο λόγο με τη γερμανική ταυτότητα.

Την επαύριον της ενοποίησης, το κυρίαρχο ερώτημα ήταν: «τι σημαίνει γερμανικός;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που αποτελούσε ταμπού κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου, αν εξαιρέσουμε κάποια περιθωριακά στοιχεία της Ακροδεξιάς.

Βεβαίως, σήμερα τουλάχιστον, το γερμανικό ζήτημα φαίνεται να μην συνδέεται τόσο με τα παραδοσιακά θέματα της Machtpolitik και της Realpolitik, τα οποία έχουν βρει μια λύση(;) με την ένταξη της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και στο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο με τη γερμανική ταυτότητα. Προκρίνεται, δηλαδή, η συζήτηση σε πολιτιστικό επίπεδο.

Όμως, πριν αναφερθούμε σε αυτά τα ζητήματα θεωρούμε σκόπιμο να πούμε δύο λόγια για τον τρόπο που οι Γερμανοί, ιστορικά, αντιλαμβάνονται τη Realpolitik. Η αναφορά δεν είναι τυχαία, όπως θα δειχθεί στη συνέχεια.

Στη ρίζα της Realpolitik βρισκόταν ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής εθνικής ιδεολογίας που μπορεί να συνοψισθεί στα εξής: «Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι, η μόνη ρεαλιστική θέση είναι ότι η πολιτική βασίζεται στην αχαλίνωτη χρήση βίας. Πιο συγκεκριμένα, η διεθνής πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Διότι παρά τις ωραίες λέξεις που μπορεί να μεταχειρίζονται οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, την κρίσιμη ώρα βασίζονται κι αυτοί στην ισχύ τους για να πραγματοποιήσουν τους πολιτικούς τους σκοπούς. Και τη χρησιμοποιούν δίχως αναστολές, όπως και οι Γερμανοί. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Γερμανοί είναι πιο ειλικρινείς» (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας).

Η παραπάνω άποψη βρίσκεται πολύ κοντά στην ιστορική πραγματικότητα. Εκεί, όμως, που χρειάζεται να σταθούμε είναι η λέξη «ειλικρινείς». Η εθνική πίστη των Γερμανών στη Realpolitik συνδεόταν με την πίστη τους στον πόλεμο και στη χρήση της ένοπλης ισχύος ως έσχατο μέσο για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ των εθνών.

Έδειχναν ιδιαίτερη ευαισθησία στο ρόλο που έπαιζε η φυσική βία, αλλά δεν έδειχναν ανάλογη ευαισθησία για τους περιορισμούς στην άσκηση της υπέρτερης ισχύος, την οποία συνεχώς υπερτιμούσαν ως προς την μακροχρόνια αποτελεσματικότητά της. Πίστευαν ότι πάντοτε θα λειτουργούσε υπέρ τους. Αυτή τη μονομέρεια των αντιλήψεών τους την ονόμαζαν ειλικρίνεια.

Αρνούνταν κατηγορηματικά να ντύσουν την ωμή βία με την λεγόμενη “μαλακή ισχύ”, ώστε να παραχθεί η ισχύς με τη σύγχρονη έννοια. Κυρίως οι Αγγλοσάξονες, αλλά και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη, έχουν αναγάγει τη “μαλακή ισχύ” σε υπέρτατη τέχνη.

Η απουσία “μαλακής ισχύος”, σε συνδυασμό με την άτεγκτη προτεσταντική ηθική, στην ουσία μετέτρεπε την γερμανική Realpolitik σ’ ένα επικίνδυνο μίγμα κυνικού ρομαντισμού και άτεγκτης πορείας προς το πεπρωμένο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ξαφνικά άρχισε πάλι η συζήτηση στην Αμερικανική Γερουσία για το θέμα της επικύρωσης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS) και θα έχει σημαντικές προεκτάσεις για την Ελλάδα.

Η γερουσιαστής Λίζα Μουρκόβσκι της Αλάσκας, πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για την Ενέργεια και τους Φυσικούς Πόρους, δήλωσε πρόσφατα ότι η μη επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), αποτελεί ένα μεγάλο λάθος που πρέπει, σύντομα, να διορθωθεί ώστε οι ΗΠΑ να απολάβουν όλα τα προνόμια που θα της δίνει η προσχώρηση  στο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, όπως είναι έρευνες στην Αρκτική, στην εξωτερική υφαλοκρηπίδα, στα βάθη των ωκεανών για πιθανή εξόρυξη των πολύτιμων πολυμεταλλικών κονδύλων και καλύτερη προστασία της αλιείας τους.

Επίσης, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής Άνγκους Κίνγκ του Μαίην, μέλος της ίδιας επιτροπής, αποκάλεσε  αποτυχία της Γερουσίας να επικυρώσει το UNCLOS, μιλώντας στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και ανέφερε:
  • «Είναι μια τεράστια αυτοτραυματική πληγή. Η αποτυχία να κυρωθεί με βάση τα επιχειρήματα της απώλειας αμερικανικής κυριαρχίας σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαστε στο “παιχνίδι” για να αποφασίσουμε τα ευρέα ναυτιλιακά ζητήματα».
 Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 166 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον 14 κράτη μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση.

Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με τη Διακήρυξη Αρ. 5030, ανακήρυξε μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. (Ήταν η πρώτη απόδειξη για μένα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο για την αξία της Ελληνικής ΑΟΖ, και περιμένω από τότε να δω την ανακήρυξη της ΑΟΖ της πατρίδας μου).

Τον Δεκέμβριο του 1988, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν, μέσω της Διακήρυξης αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. ( Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε έντονη συζήτηση σχετικά με την επικύρωση του UNCLOS, με επικρίσεις προερχόμενες κυρίως από συντηρητικούς πολιτικούς που θεωρούν ότι η συμμετοχή σε ορισμένους διεθνείς οργανισμούς και Συνθήκες είναι επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ, και θα έπληττε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ έχουν πολλά να κερδίσουν από την επικύρωση σήμερα. Το UNCLOS είναι πολύ ευνοϊκό για τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι διατήρησε τη μοναδική μόνιμη έδρα στο Διεθνές Συμβούλιο Βυθού Θαλασσών (Seabed Authority) που θα επιβλέπει την εξόρυξη του βυθού, συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως πλούσιων πηγών αναξιοποίητων ενεργειακών πόρων, ορυκτών και πολύτιμων μετάλλων. Αυτή η μόνιμη θέση παραμένει άβολα κενή και παίρνονται αποφάσεις για την εξόρυξη του βυθού στα διεθνή ύδατα χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Η Αμερική με το να μην έχει επικυρώσει (ουσιαστικά προσχωρήσει) στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει δικαιώματα πρόσβασης στην Αρκτική. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ έχει υπολογίσει ότι ο Αρκτικός Ωκεανός έχει το 22% των παγκόσμιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν υπολογιστεί ότι είναι της τάξης των 412 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου!

Τέλος, η αξία του UNCLOS είναι πολύ σημαντική για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ διότι καθιερώνει σαφή δικαιώματα, καθήκοντα και δικαιοδοσίες των θαλάσσιων κρατών. Το UNCLOS καθορίζει τα όρια της «χωρικής θάλασσας» μιας χώρας, θεσπίζει κανόνες για τη διαμετακόμιση μέσω των «διεθνών στενών» και ορίζει τις ΑΟΖ με τρόπο συμβατό με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Καθιερώνει περαιτέρω το «κυρίαρχο απαραβίαστο» των ναυτικών πλοίων που καλούν σε ξένους λιμένες, παρέχοντας κρίσιμη προστασία για τα σκάφη των ΗΠΑ.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για την εξεύρεση των 67 ψήφων, σε σύνολο 100, που απαιτούνται στη Αμερικανική Γερουσία για επικύρωση του UNCLOS.

Η Αμερική, η Τουρκία και η Ελλάδα
Η ΑΟΖ ΤΩΝ ΗΠΑ, Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΟΖ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Πηγή: Office of the Geographer, Department of State, Ουάσινγκτον, D.C., 2004

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα που βρίσκονται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της.

Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ανέφερε ότι η ΑΟΖ αυτών των νησιωτικών κρατών διαθέτει περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών.

Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας, όπως ήδη αναφέραμε, τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν αναφέρουμε στους Αμερικανούς να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά μας που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι, μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.

Η Αμερική υπέγραψε, επίσης, μια συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τα νησιά Κιριμπάτι στις 6 Σεπτεμβρίου 2013. Οριοθετήθηκαν τρία διαφορετικά θαλάσσια σύνορα με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance) που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία και είναι σημαντικό ότι η οριοθέτηση αυτή περιλαμβάνει και ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες. Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι, όπως ήδη αναφέραμε, έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982 και πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ


Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 53

Είναι επιτακτική η άμεση επίσκεψη του Τσίπρα στην Ουάσιγκτον

Ήρθε η ώρα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον και να ζητήσει από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με δέουσα πολιτική δεξιότητα, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, να ανακαλέσει την δήλωση που έκανε ο αξιωματούχος του State Department για την ελληνική ΑΟΖ, ώστε να θωρακίσει την πατρίδα μας, όπως ακριβώς έκανε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004.

Η δήλωση έγινε από τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, στις 27 Ιουλίου 2011, στην Αθήνα:
  • «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκεφτεί ότι η ΑΟΖ δεν αποτελεί αμιγώς ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής, αλλά εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια οικονομικής ανάπτυξης στους τομείς της αλιείας, της εξερεύνησης των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ίσως χρειάζεται, επίσης, να του υπενθυμίσουμε και την δήλωση που έκανε στην πρώτη του επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, στις 23 Ιανουαρίου 2013, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση. Είχε πει τότε ο Αλέξης Τσίπρας:
  • «Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 35 ετών, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αλέξη Τσίπρα, εμμένει στην πάγια θέση ότι Ελλάδα δεν πρέπει να προβεί σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ άνευ διμερούς συμφωνίας με την Τουρκία. Βεβαίως, οι εμπειρογνώμονες του Ρεξ Τίλλερσον γνωρίζουν ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ αποτελεί μια μονομερή πράξη, όπως άλλωστε έκαναν οι ΗΠΑ το 1983.

Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει μια κρίση; Η ερώτηση έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά η απάντηση έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα λόγω των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απάντηση, βέβαια, δεν είναι δύσκολη, εκτός εάν κάποιος πάσχει από φοβικό σύνδρομο, γιατί η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη. Ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει ο Ερντογάν όταν δεν προέβλεψε την ευφυή κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004.

Μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς πράξεις. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης.

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

Εμείς επί 34 χρόνια αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.


Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία Εκδόσεις Λιβάνη

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Με ένα δηλητηριώδες άρθρο της η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung κατηγορεί την Αθήνα, ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς κανονικό τζαμί. Για τον ίδιο λόγο η Ελλάδα είναι στο στόχαστρο και της Τουρκίας! Η οποία παριστάνει τον προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων. Η διαπίστωση των Γερμανών είναι σωστή. Μόνο που θα πρέπει να κατηγορήσουν άλλους πριν κατηγορήσουν την Ελλάδα.

Όσοι είναι Έλληνες μετανάστες ή έχουν σχέση με Έλληνες μετανάστες ξέρουν ένα βασικό πράγμα. Όπου υπάρχει ελληνική κοινότητα από καταβολής Ελλήνων στο εξωτερικό, υπάρχει και ελληνική εκκλησία. Αλλά, πουθενά η ελληνική εκκλησία, ούτε καν στο Μαλάουι της Αφρικής, δεν έχει χτιστεί με λεφτά του ντόπιου κράτους. Όλες οι ελληνικές εκκλησίες χτίστηκαν από το υστέρημα του σκληρού μεροκάματου των Ελλήνων μεταναστών. Χωρίς εξαίρεση!

Κάτι παραπάνω: Πριν καν αποκτήσουν στέγη όλοι αυτοί οι Έλληνες φτωχοδιάβολοι της διασποράς φρόντιζαν να αγοράσουν γη και να χτίσουν την εκκλησία τους. Χωρίς ποτέ να ζητήσουν από κανένα κράτος να τους την πληρώσει κιόλας! Ο λόγος ήταν και είναι απλός: Η εκκλησία ήταν δική τους και έπρεπε να είναι και ουσιαστικά δική τους. Κομμάτι τους. Ψυχή τους.

Αντιστοίχως, στην Ελλάδα, η Αρμένικη εκκλησία, η Καθολική, η Αγγλικανική, της Πεντηκοστής, των Μαρτύρων του Ιεχωβά, η Κοπτική, η Εβραϊκή Συναγωγή καθώς και οι Ινδουιστικές μονές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης έχουν φτιαχτεί ή αγοραστεί από τα λεφτά των αντίστοιχων πιστών. Καμιά δεν έχτισε το ελληνικό κράτος.

Ο λόγος είναι απλός. Όποιος είναι ιδιοκτήτης ενός ναού μπορεί να ασκήσει την εξουσία της ιδιοκτησίας του κάποτε ή να εκβιάζει δια της ιδιοκτησίας. Κανείς πιστός δεν δέχεται υπό αυτούς τους όρους να μην είναι δικός του ο ναός του. Οι πιστοί δεν παίζουν με τη θρησκεία τους.

Με τους Μουσουλμάνους στην Ελλάδα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όπου υπήρχαν αμιγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί από παλιά σαν τη Θράκη, υπήρχαν και υπάρχουν τα τζαμιά. Όπου δεν απέμειναν, σαν την Αθήνα, τα τζαμιά έκλεισαν και είτε ερήμωσαν είτε έγιναν μουσεία σαν του Τζισταράκη στο Μοναστηράκι.

Αλλά, και τα πιο πολλά τζαμιά στην Αθήνα δεν χτίστηκαν εξ αρχής. Σχεδόν όλα ήταν ελληνικές εκκλησιές και αρχαίοι ναοί που μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτά, σαν τον Παρθενώνα, ξανάγιναν ναοί μετά την απελευθέρωση.

Αυτά συνέβαιναν χωρίς προβλήματα μέχρι τα τελευταία 20 χρόνια που η Αθήνα γέμισε από μετανάστες μουσουλμάνους, οι οποίοι μπορεί σήμερα να είναι και 200.000 με 250.000 ψυχές. Όλοι αυτοί μη έχοντας τζαμί για να εκκλησιάζονται έφτιαξαν ιδιόμορφα τζαμιά σε ορόφους σπιτιών, αυλές πολυκατοικιών και υπόγεια, όπου ζουν.

Το αίτημα για τζαμί έγινε επιτακτικό, αλλά… Αλλά, το αίτημα απαιτούσε από το ελληνικό κράτος να φτιάξει το τζαμί. Αυτό να πληρώσει και να το χτίσει. Και μάλιστα, το αίτημα ερχόταν όχι τόσο από τους ίδιους τους μετανάστες μουσουλμάνους, που βολεύονταν και βολεύονται στους ναούς που έχουν δημιουργήσει, όσο από ζάπλουτες αραβικές χώρες και από την Τουρκία!

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα. Ούτε το ελληνικό κράτος ούτε η επίσημη εκκλησία ήταν πρόθυμοι μέχρι το 2006, που ψηφίστηκε νόμος δημιουργίας τζαμιού, να συναινέσουν στο χτίσιμο μουσουλμανικού τεμένους. Για λόγους καθαρού φόβου και αντιπαλότητας με την οθωμανική μνήμη. Και κωλυσιεργούν μέχρι σήμερα στον Βοτανικό.

Το δεύτερο θέμα είναι ότι οι μουσουλμάνοι δεν είναι ένα ενιαίο θρήσκευμα, όπως δεν είναι και οι χριστιανοί. Μάλιστα, οι διαφορές σιιτών και σουνιτών είναι συχνά αβυσσαλέες, μέχρι αιματηρών συγκρούσεων.

Το τρίτο θέμα είναι το ιδιοκτησιακό και θρησκευτικό διοικητικό. Ποιος θα είναι ο μουφτής και οι ιερείς και πώς θα εκλέγεται; Πώς θα διορίζονται; Από ποιους, που οι μουσουλμάνοι πιστοί δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι, ούτε προέρχονται από μία ή έστω τρεις χώρες, αλλά πάνω από 20; Από ποιόν θα πληρώνονται όλοι οι ιερωμένοι και διοικητικοί;

Όπως είπα και στην αρχή, τέτοια προβλήματα δεν υπάρχουν στις αντίστοιχες άλλες θρησκείες εδώ και έξω από εδώ, δεδομένου ότι η κάθε εκκλησία έχει τους ιδιοκτήτες της και τους πιστούς της που κάνουν κουμάντο.

Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται έτσι απλά. Έχει πολλές και όχι μόνο θρησκευτικές πτυχές. Κυρίως πολιτικές. Στα υφάσματα των οποίων κινείται και η γερμανική εφημερίδα. Την οποία δεν την έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τους μουσουλμάνους της Αθήνας!

Έχει όμως μια ελληνική επιπολαιότητα όλη η ιστορία. Στο θέμα της ιδιοκτησίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η εκκλησία ώφειλαν να δώσουν το ελεύθερο στους μουσουλμάνους να φτιάξουν τα τεμένη τους, αγοράζοντας τα οικόπεδα των προδιαγραφών που θα ορίσει το κράτος. Όπως αγόραζαν οι Έλληνες στο εξωτερικό για να χτίσουν τις δικές τους εκκλησιές. Και να τα χτίσουν με τα λεφτά τους, όπως χτίζουν οι Χριστιανοί, οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι, οι Ινδουιστές, οι άλλοι θρησκευόμενοι τους δικούς τους ναούς. Για να είναι αφεντικά του εαυτού τους από όλες τις πλευρές.

Το μουσουλμανικό τέμενος στην Αθήνα είναι μια ιστορία με μέλλον. Μακάρι να είναι ρόδινο. Αλλά, μερικοί πιστεύουν, και όχι χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, ότι οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι ίσως διαπιστώσουν με οδυνηρό τρόπο κάποτε ότι ήταν πιο ανεξάρτητοι, πιο ασφαλείς και πιο ελεύθεροι με τα ιδιότυπα τεμένη στους ορόφους των σπιτιών, στις αυλές και στα υπόγεια, όπως σήμερα. Τουλάχιστον δεν είναι διχασμένοι και κανείς δεν διεκδικεί να τους ποδηγετήσει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Πάμε παρακάτω. Τα μπάχαλα. Ένας συρφετός από πρεζόνια, ανεγκέφαλους απολίτικους πιτσιρικάδες, πιτσιρικάδες δήθεν εχθρούς του κράτους, ξεσηκωμένους νέους που νομίζουν ότι συμμετέχουν σε επανάσταση, λίγους καθοδηγητές από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο και μπόλικους ασφαλίτες. Σύνολο, καμιά χιλιάδα νοματαίοι. Σταθερό έργο τους: Να εχθρεύεται ο μεροκαματιάρης λαός τα κινήματα, να διαλύονται οι μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις και να αυξάνονται τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τα πετυχαίνουν και τα τρία. Με τις πλάτες της συγκυβέρνησης!

Τι είπε ο γραμματέας του υπουργείου Τόσκα εχτές; Ότι το σπάσιμο της Ερμού ήταν μεμονωμένο γεγονός. Δεν ξέρουμε αν είναι ηλίθιος ή βαλτός. Ξέρουμε ότι το σπάσιμο της Ερμού, της Σταδίου και της Πανεπιστημίου ήταν το πιο πιθανό σενάριο μετά τη διαδήλωση στο Σύνταγμα για την Ηριάννα, χωρίς την Ηριάννα. Ακόμα και για ένα μωρό παιδί. Εκτός από τον κ Τόσκα και τους υφιστάμενούς του!

Και δεν ήταν κανένα μεμονωμένο γεγονός. Κάθε συγκέντρωση και διαδήλωση συμπαράστασης και κάθε διαδήλωση κατά αντεργατικών νόμων και περικοπής δικαιωμάτων ακολουθείται από την καταστροφική μανία των μπάχαλων. Σαν ρουτίνα. Είναι ένα διαρκές γεγονός. Ο μόνος που κάνει ότι δεν το ξέρει είναι ο υπεύθυνος υπουργός Τόσκας. Φυσικά, με τις πλάτες της συγκυβέρνησης.

Η συγκυβέρνηση, όπως και όλες οι πριν κυβερνήσεις έχουν κάθε συμφέρον να φοβάται ο κόσμος να κατέβει μαζικά σε διαδηλώσεις για να μην υπάρχει όγκος διαδηλωτών διαμαρτυρίας. Οι μπαχαλάκηδες είναι οι καλύτεροι συνεργάτες των κυβερνήσεων σ' αυτό. Αποτρέπουν μεγάλο όγκο πολιτών, με το φόβο της σωματικής ακεραιότητας. Γι αυτό υπάρχουν οι ασφαλίτες μέσα στα μπάχαλα. Για να καθοδηγούν!

Τους ασφαλίτες τους έχουμε δει και φωτογραφίσει να ξεφορτώνουν καδρόνια από φορτηγά με σήματα της ΕΛΑΣ (!), να κατεβαίνουν κουκουλοφόροι από κρατικά αυτοκίνητα και να ενώνονται με τους δήθεν αντιεξουσιαστές (!) και να στοιχίζονται πίσω από διμοιρίες των ΜΑΤ που ξυλοφορτώνουν ή πετάνε χημικά στο πλήθος!

Όλα αυτά είναι φωτογραφημένα και βιντεοσκοπημένα εδώ και χρόνια. Μέσα σ' αυτό το βρώμικο τοπίο, πιτσιρικάδες μαστουρωμένοι και πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι ζουν την επανάσταση σπάνε και καίνε τα εύκολα θύματα: Βιτρίνες μαγαζιών και τραπεζών. Πάντα ανενόχλητοι! Τεράστια επανάσταση!

Κάθε λογικός νους μένει ξερός. Πώς γίνεται και 2.000 ή 5.000 «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» δεν μπορούν να διαλύσουν μια και καλή αυτή τη συμμάζωξη των «ξεβράκωτων» της γαλλικής επανάστασης; Έλα ντε! Τι σόι γουρούνια και δολοφόνοι είναι όλες αυτές οι διμοιρίες που δεν μπορούν να κάνουν ζάφτι το ξυπόλυτο τάγμα;!

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ο κ. Τόσκας και ο κάθε κ. Τόσκας δεν θέλει να διαλύσει τα μπάχαλα. Τα χρειάζεται για να κάνει την τρομοκρατική δουλειά του. Ο σημερινός κ. Τόσκας έχει έναν λόγο παραπάνω να μη θέλει να τα διαλύσει. Είναι σαρξ εκ της σαρκός της κάποτε σύμπλευσης του ΣΥΡΙΖΑ με το «χώρο». Μπορεί ο «χώρος να μπουγελώνει τον Φίλη και τον Ξυδάκη, αλλά το αίμα νερό δε γίνεται. Ο ομφάλιος λώρος δεν έχει κοπεί.

Τι σόι αγώνα κάνουν τα μπάχαλα; Κανέναν αγώνα. Οι καπιταλιστές και ο μηχανισμός της κεφαλαιοκρατίας ούτε που θίγονται από τα σπασίματα των μπάχαλων. Γελάνε.

Οι σπασμένες τράπεζες; Γελάνε. Τα σπασμένα υποκαταστήματα είναι ασφαλισμένα και δεν τους καίγεται καρφί.

Η κυβέρνηση; Γελάει. Τις ζημιές στη δημόσια περιουσία θα τις πληρώσει ο λαός με τη φορολογία του. Δεν θα τις πληρώσει κανένας υπουργός.

Ο κ. Τόσκας; Γελάει. Οι πολίτες, ο λαός, ούτε που πέρασαν ποτέ από το σπίτι του να τον κατεβάσουν κάτω, να τον πιάσουν από το γιακά και να του πούν: «Ρε αλήτη. Παίζεις με τις τσέπες μας, με τα μαγαζιά μας, με τις ζωές μας και μας αφήνεις απροστάτευτους την ώρα που σε πληρώνουμε για να μας προστατεύεις»; Τέτοιες απρέπειες δεν τις έχει ζήσει ακόμα.

Και τι σόι επαναστάτες είναι οι μπαχαλάκηδες που σπάνε μαγαζιά με κράνη, την ώρα που οι ίδιοι φοράνε από τα πιο ακριβά; Που σπάνε μαγαζιά με εκδρομικό εξοπλισμό την ώρα που οι ίδιοι κουβαλάνε από τον πιο προχωρημένο; Που σπάνε μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια την ώρα που οι ίδιοι αγοράζουν τα ίδια ρούχα και παπούτσια; Που σπάνε χαντράδικα και μαγαζιά με ψεύτικα κοσμήματα την ώρα που οι ίδιοι είναι φορτωμένοι με χάντρινα και ψεύτικα κοσμήματα;

Τα «παιδιά» είναι τριών ειδών. Αυτά που πληρώνονται για τη δουλειά και που συχνά είναι μαστουρωμένα, αυτά που πιστεύουν στη δουλειά και που φεύγουν μόλις πήξει λίγο ο εγκέφαλος και τα παιδιά που κάνουν άλλη δουλειά, βρώμικη και υπόγεια. Και πίσω απ' όλα αυτά είναι μερικοί μπαρμπαναύτες της «αντιεξουσίας», που είναι πιο αυταρχικοί και εξουσιαστές και από τους πιο εξουσιαστές κυβερνήτες και εργοδότες, και μερικοί πληρωμένοι από υπηρεσίες για να κάνουν τη δουλειά του κράτους και του παρακράτους.

Το ωραίο είναι ότι σχεδόν όλους τους ξέρουν διαχρονικά η ΚΥΠ, οι επικεφαλής της ΕΛΑΣ και οι αρμόδιοι των κυβερνήσεων με τα μικρά τους ονόματα! Συχνά δημοσιευμένα στις εφημερίδες στο παρελθόν! Αλλά, κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να διαλύσει το κύκλωμα. Συμφέρει και ξέρει πολλά…

Ποιοι κερδίζουν από τα μπάχαλα; Οι πιο συντηρητικοί μηχανισμοί διακυβέρνησης, στους οποίους στρέφονται όσοι από τους πολίτες καταστρέφονται από το αληταριό. Κερδίζουν όσοι στο μέλλον θα φέρουν νόμους δρακόντειους για τις ελευθερίες και την ασφάλεια, υπό τα χειροκροτήματα όσων βλέπουν τα μπάχαλα να αλωνίζουν. Κερδίζουν οι Χρυσαυγίτες, που εμφανίζονται σαν προστάτες απλών πολιτών που είναι απροστάτευτοι από τους κοντοσυγγενείς του ΣΥΡΙΖΑ και της διαχρονικής Ασφάλειας. Με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ συγγένεψε κυβερνώντας.

Όπως η αλλεργία του ΣΥΡΙΖΑ για κάθε τι που είχε σχέση με την πατρίδα έστρεψε πριν από το 2010 ένα κομμάτι του λαού στη Χρυσή Αυγή έτσι και η αλλεργία του με την υπεράσπιση της ασφάλειας των πολιτών έχει στρέψει και στρέφει ένα κομμάτι του λαού στην ακροδεξιά. Τα μπάχαλα είναι μια από τις ατμομηχανές αυτού του ρεύματος.

Τα μπάχαλα εξυπηρετούν τα πιο τρελά όνειρα ενός μελλοντικού ακραίου κατασταλτικού μηχανισμού. Βούτυρο στο ψωμί του. Επειδή η ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην ανομία και η άρνησή του να υπερασπιστεί την ασφάλεια των πολιτών έχει δημιουργήσει ένα βουβό λαϊκό ρεύμα που διογκώνεται και ζητάει περισσότερη ασφάλεια και σκληρότερη αστυνόμευση. Μεγάλη επιτυχία μιας αριστερής κυβέρνησης!

Όταν θα έρθει μια σκληρή κυβέρνηση και θα μας ταράξει στον νόμο και την τάξη με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών, θα φταίει η σκληρή κυβέρνηση! Δεν θα φταίει αυτός που δημιούργησε το ρεύμα των πολιτών υπέρ του σκληρού νόμου και της τάξης και υπέρ της σκληρής κυβέρνησης!

Τα μπάχαλα στους δρόμους δεν διαφέρουν από το μπάχαλο στο κεφάλι αυτών που κυβερνάνε. Διαχρονικά, όχι μόνο τώρα. Τώρα απλώς ζούμε τους πρωταθλητές στο μπάχαλο.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουλ 2017


Μπορείτε να μου προσδιορίσετε το περιεχόμενο της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας στο Κυπριακό;». Το ερώτημα τόσο προς φοιτητές των διεθνών σχέσεων όσο και προς πολιτικούς σπανίως απαντάται με επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά είναι η καραμέλα στο ξύλινο λεξιλόγιο του Κυπριακού. Καιρός να αποκηρύξουμε τέτοια σχήματα! ζητά μία μερίδα του κόσμου στην Κύπρο. Φταίει ο εθνικισμός των δύο πλευρών που ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις, απαντούν κάποιοι άλλοι.

Του Άγγελου Συρίγου

Η εντός εξαμήνου κατάρρευση δύο διασκέψεων του ΟΗΕ εν μέρει μόνον δικαιολογείται από την προχειρότητα που προετοιμάσθηκαν. Η κυρίαρχη αίσθηση είναι ότι υπάρχει κάποιο θεμελιώδες λάθος από ελληνικής πλευράς. Η απάντηση κρύβεται στις επιλογές που έγιναν μετά το 1974.

Το σοκ της εισβολής ακολούθησε η αίσθηση της συντριπτικής ισχύος του αντιπάλου. Η προσδοκία που υιοθετήθηκε εξ ανάγκης ήταν ότι οι πρόσφυγες θα επέστρεφαν στα σπίτια τους μέσω μίας αόριστης επικρατήσεως του διεθνούς δικαίου. Προς την επίτευξη του στόχου επελέγη ως πλέον κατάλληλη η διεθνοποίηση του Κυπριακού.

Η επιλογή αυτή ήταν απότοκος της συμμετοχής της Κύπρου στο κίνημα των αδεσμεύτων κατά τη δεκαετία του 1960. Απέβλεπε στη μεσολάβηση του ΟΗΕ, της διεθνούς κοινότητας αλλά και των ΗΠΑ, της Δύσης, της ΕΣΣΔ ή τέλος πάντων όποιου είχε τη δυνατότητα να επηρεάσει τους Τούρκους για να αλλάξει κάπως η κατάσταση.

Στην πράξη η διεθνοποίηση του Κυπριακού εκφυλίσθηκε σε συλλογή ψηφισμάτων από διεθνείς οργανισμούς με σχεδόν αποκλειστικά ηθική αξία. Οι λόγοι ήσαν πολλοί. Ο μηχανισμός του ΟΗΕ είναι ατελής ως προς τη λήψη κυρώσεων.

Ο Ψυχρός Πόλεμος και η μεγάλη γεωπολιτική αξία της Τουρκίας για την άμυνα της Δύσης προσδιόρισαν τη στάση των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Δεν ήθελαν διαδικασίες στις οποίες θα μπορούσε να παρέμβει και η Σοβιετική Ένωση.

Σε αυτό το πλαίσιο η ελληνική πλευρά πιέσθηκε και τελικώς αποδέχθηκε τη διεξαγωγή διακοινοτικών συνομιλιών. Το πλαίσιο των συνομιλιών έθεσαν οι δύο «συμφωνίες κορυφής», όπως ονομάσθηκαν, το 1977 και το 1979. Αυτομάτως η διαφορά περιορίσθηκε στο επίπεδο των δύο κοινοτήτων του νησιού.

Για να σωθούν τα προσχήματα, οι διακοινοτικές συνομιλίες ετέθησαν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Ήταν μία βολική εξέλιξη. Η Δύση διασφάλιζε τη διαχείριση της διαφοράς εντός της «οικογενείας». Για την Τουρκία ήταν περίπου ιδανική κατάσταση. Η Κυπριακή Δημοκρατία υποβιβάζεται σε ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Συνομιλητής του διεθνώς αναγνωρισμένου Κυπρίου Προέδρου είναι ο εκάστοτε ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας (αυτό φάνηκε και στις δύο διασκέψεις του ΟΗΕ στην Ελβετία όπου ο Αναστασιάδης χάρισε και την τυπική επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας).

Η εισβολή και κατοχή μετατρέπεται σε διαμάχη μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η Τουρκία διά του στρατού της απλώς διασφαλίζει τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων μέχρι να βρεθεί λύση μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε όλα τα άλλα.

Παράλληλα, οι διακοινοτικές συνομιλίες κρύβουν το μεγάλο πρόβλημα: την αποχώρηση του τουρκικού στρατού. Δεν μπορούν να μιλούν οι Τουρκοκύπριοι εξ ονόματος της Τουρκίας για τον κατοχικό στρατό. Θέμα συζητήσεως είναι μόνον ο τρόπος λειτουργίας του νέου κράτους.

Χαμένη στις λεπτομέρειες η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχασε τη μεγάλη εικόνα της απελευθερώσεως του νησιού. Η πρόοδος στο Κυπριακό που έβλεπε ο ΟΗΕ υπήρχε μόνον σε αυτά τα επιμέρους.

Οι διακοινοτικές συνομιλίες βόλεψαν εν μέρει και τις ελλαδικές κυβερνήσεις. Αφ’ ης στιγμής το βάρος των διαπραγματεύσεων επωμίσθηκαν οι δύο κοινότητες του νησιού, δόθηκε η δυνατότητα στην Ελλάδα να διατηρεί καλύτερες καθημερινές σχέσεις με την Τουρκία.

Τέλος, η διαφορά μεγεθών μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας είναι τόσο δυσανάλογη που και η ελληνοκυπριακή πλευρά προτιμά να εθελοτυφλεί συνομιλώντας με κάποιον Τουρκοκύπριο ηγέτη. Ένα από τα πλεονεκτήματα της καταρρεύσεως των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά ήταν ότι η αφωνία των Τουρκοκυπρίων έδειξε ποιος είναι ο πραγματικός συνομιλητής.

Το λάθος της Τουρκίας είναι ότι αυτή η κατάσταση τής δημιούργησε τη βεβαιότητα ότι το Κυπριακό επιλύθηκε το 1974. Στην πραγματικότητα τέτοιου τύπου διεθνή προβλήματα για μεσαίου μεγέθους δυνάμεις όπως η Τουρκία, λύνονται μόνον με την υπογραφή μίας νέας συνθήκης ειρήνης. Το πρόβλημα φάνηκε με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Για να διατηρηθούν οι ισορροπίες είχαμε τη μεθόδευση του Σχεδίου Ανάν. Η πιθανότητα ανευρέσεως μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων νοτίως του νησιού ήταν που οδήγησε κατά το τελευταίο εξάμηνο σε νέα κλιμάκωση των διαπραγματεύσεων. Δεν υπήρχαν όμως οι αντικειμενικοί όροι για επίλυση του προβλήματος.

Πού βρισκόμαστε τώρα; Το πλαίσιο του ΟΗΕ παραμένει αυτό της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Εάν επιλέξουμε να ξεφύγουμε από αυτό, θα έλθουμε σε διάσταση με τη διεθνή κοινότητα. Ορθώτερο θα ήταν να επαναπροσδιορίσουμε πλήρως το περιεχόμενο αυτών των όρων. Οι προβλέψεις του Σχεδίου Ανάν και οι πρόσφατες συνομιλίες δείχνουν ως εξαιρετικά φιλόδοξη μία τέτοια επιδίωξη.

Παράλληλα, είναι σαφές ότι η κατάσταση προς την οποία κινείται σε αυτή τη φάση το Κυπριακό είναι αυτή της μη λύσης ως λύσης. Με αυτό το δεδομένο θα ήταν πιο χρήσιμο να τροποποιηθεί «προσωρινά» το κυπριακό Σύνταγμα με στόχους την προστασία των Τουρκοκυπρίων και την ουσιαστική συμμετοχή τους στους θεσμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχει τη δυνατότητα να δείξει μονομερώς πώς φαντάζεται μία αμοιβαίως αποδεκτή και δημοκρατική λύση για την μελλοντική Κύπρο.

Και κάτι τελευταίο. Στο Κυπριακό κυριαρχεί η πιπίλα των «χαμένων ευκαιριών». Ο επόμενος γύρος των συνομιλιών, οψέποτε ξαναρχίσουν, θα έχει ύστερα από πολλά χρόνια κυρίαρχο πάνω στο τραπέζι το θέμα της αποχωρήσεως των τουρκικών στρατευμάτων. Είναι μία μεγάλη επιτυχία της ελληνικής πλευράς.

* Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγή εφημ. "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Για να είναι κανείς σε θέση να κοιτά μπροστά, πρέπει, μεταξύ άλλων, πρώτα να κοιτά καλά πίσω, ειδικά δε όταν αυτό το πίσω δεν είναι μακρινό, αλλά, ουσιαστικά, «χθες».

Σαν χθες ήταν λοιπόν όταν, πριν από λίγα χρόνια, η Κύπρος υπέστη μια τρομακτική, διεθνή, ελληνική αλλά και εσωτερική, πίεση, προκειμένου να αποδεχθεί το Σχέδιο Ανάν. Τα γεγονότα είναι γνωστά σε όλους: ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου, ο άνθρωπος ο οποίος έθεσε τη χώρα υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, πρωτοστάτησε, ως μη όφειλε σεβόμενος την αυθυπαρξία της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην προπαγάνδα υπέρ του τραγικού για τη χώρα Σχεδίου. Το κύριο «επιχείρημα» εκείνων που ήθελαν την επιβολή του ήταν ότι αν δεν γινόταν αποδεκτό, η Κύπρος θα… καταστρεφόταν. Μιλούσαν για απόλυτη διεθνή απομόνωση και για φοβερές συνέπειες κάθε μορφής, που θα ερχόντουσαν την επομένη της απόρριψης, στην οποία πρωτοστάτησε ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος και την υπερψήφισε ο κυπριακός λαός.

Τελικά, όχι μόνον δεν ήρθαν αυτές οι επαπειλούμενες καταστροφές, όχι μόνον η Κύπρος δεν πιέστηκε στη συνέχεια από τις διεθνείς δυνάμεις, όχι μόνον η Τουρκία δεν κουνήθηκε, αλλά, αντιθέτως, σήμερα, οι μεγάλες αυτές δυτικές δυνάμεις είναι που πρωτοστατούν στην προστασία του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στις έρευνες για φυσικούς πόρους και που εταιρίες τους τις διεξάγουν. Το γαλλικό τρυπάνι ξεκίνησε με ισχυρές στρατιωτικές γαλλικές, ισραηλινές και ελληνικές δυνάμεις να βρίσκονται παρούσες ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η Τουρκία να επιχειρήσει κάποια ανόητη κίνηση. Η υπουργός Αμυνας της Γαλλίας βρέθηκε χθες στην Κύπρο και έδωσε απόλυτα το στίγμα…

Αν όμως είχε περάσει το Σχέδιο Ανάν, σήμερα, όλα αυτά θα ήταν αδύνατο να συμβούν: στην πραγματικότητα, τα πάντα θα ήταν υπό την πλήρη αίρεση της Αγκυρας – και όχι φυσικά των Τουρκοκυπρίων, όπως φάνηκε άλλωστε και στις τελευταίες διαπραγματεύσεις, όπου ο Ακιντζί, αν και για πολλά χρόνια πολύ συναινετικός πολιτικός, από την ώρα που ανέλαβε καθήκοντα, έχασε κάθε δυνατότητα να χαράξει πολιτική: λέει και κάνει μέχρι κεραίας ό,τι του πουν από την Αγκυρα. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε αυτοκαταργηθεί και ο αληθινός συνομιλητής όλων των διεθνών παραγόντων, πολιτικών και οικονομικών, για τις έρευνες, θα ήταν σήμερα επί της ουσίας ο Ερντογάν. Αυτή θα ήταν η πραγματικότητα.

Τώρα, το Λονδίνο, που στο Κυπριακό έχει πάντοτε έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο, φέρεται να επιχειρεί να επαναφέρει ένα σχέδιο λύσης ουσιαστικά σαν αυτό που μόλις απορρίφθηκε στην Ελβετία – σχέδιο το οποίο δεν ήταν δυνατό να αποδεχθεί ο σημερινός πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν…

Η Κύπρος – και η Ελλάδα – δεν πρέπει να κάνουν το μέγα σφάλμα να αποδεχθούν τίποτα σαν αυτό το σχέδιο, όποιος κι αν το φέρει, ό,τι κι αν, υποτίθεται, ότι βελτιώνει, εφόσον δεν ξεκαθαρίζονται απόλυτα τα μείζονα και δεν διασφαλίζονται, μεταξύ άλλων, η αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής και το τέλος των εγγυήσεων. Θα πρόκειται για ολέθριο λάθος.

Η διεθνής πολιτική για το Κυπριακό είναι μία τρομερά σύνθετη υπόθεση. Η ουσία όμως είναι ότι σήμερα, τα πράγματα έχουν πλέον «γυρίσει». Το ίδιος συμβαίνει και με την ελληνοτουρκική ισορροπία: η Σούδα αντικαθιστά σταδιακά το Ιντσιρλίκ της Τουρκίας την ώρα που το αμερικανικό αεροπλανοφόρο Τζορτζ Μπους μπλοκάρει τις τουρκικές επικοινωνίες στην κυπριακή ΑΟΖ!

Κύπρος και Ελλάδα πρέπει να προχωρήσουν στην κατεύθυνση που ήδη βαδίζουν και η οποία ήδη έχει αποδώσει πολύ μεγάλους καρπούς. Ας απειλούν οι Τούρκοι. Δεν νοείται ούτε βήμα πίσω.

Οι ισχυρές διπλωματικές, γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες και εξίσου ισχυρή και αποφασιστική βούληση για τη στρατιωτική άμυνα της Κύπρου και της Ελλάδας είναι ο μόνος δρόμος. Και, σε αντίθεση με την καταστροφική λογική της υποχώρησης, αυτός ο δρόμος ήδη οδηγεί κάπου. Το απέδειξαν περίτρανα και η απόρριψη του Ανάν τότε αλλά και οι τρέχουσες εξελίξεις.

Υ.Γ. Και ίσως το παράδειγμα του «όχι» που ειπώθηκε στο Σχέδιο Ανάν να πρέπει να κάνει πολλούς να σκεφτούν κάποια άλλα «όχι», ιδίως εδώ στην Ελλάδα, που, τελικά, δεν ειπώθηκαν…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η​​τημένη απάτη ή δικός μας αυτευνουχισμός να μιλάμε, ακόμα σήμερα, για «δημοκρατία»; Στον τόπο μας, φυσικά, στο άμεσο πεδίο όπου πραγματώνουμε τη (μία και μοναδική) ζωή μας.

Tα κόμματα εμπαίζουν στην πράξη κάθε προϋπόθεση δημοκρατίας: Δεν διαφοροποιούνται πολιτικά, εξομοιώνονται αδιάντροπα από μόνη την εξουσιολαγνεία τους, δεν πιστεύουν σε τίποτα. «Συντηρητικοί» συγκυβερνούν ανετότατα με φανατισμένα αντίπαλους «σοσιαλιστές», «ριζοσπάστες» αριστεροί με ακραίους «εθνικιστές». Oλοι ασκούν την ίδια (έξωθεν υπαγορευόμενη «μέχρι σημείων στίξεως») πολιτική, κανένας δεν διερωτάται ούτε καν για περιθώρια αυτενέργειας – έστω στην αποκομιδή των σκουπιδιών.

Eτσι κι αλλιώς, η λαϊκή ψήφος ήταν και είναι κατά πλειονότητα άκριτη – παρορμητική ή πανεύκολα εξαγοραζόμενη. Παγιδευμένη στην παντοδυναμία του «πελατειακού κράτους» ή στους μηχανισμούς (ακαταμάχητους) πλύσης εγκεφάλου των μαζών.

Aν κριθεί η ελλαδική κοινωνία από το επίπεδο των ιδιωτικών (που θα πει: εμπορικού συμφέροντος) MME, το συναγόμενο είναι ντροπή και απελπισμός: Aντιπολιτευτικός φανατισμός, ίσως πιο μανιασμένος και από τη μικρονοϊκή κυβερνητική προπαγάνδα. Kαι σαφώς ευτελέστερη αγλωσσία, αισθητικός πρωτογονισμός, προτεραιότητα του εντυπωσιασμού (για κάφρους) – κυριολεκτικός εφιάλτης. Aντί για δημοκρατική κατάκτηση πολυφωνίας, η παραχώρηση συχνοτήτων σε ιδιώτες αποδείχτηκε καταλύτης για τη ραγδαία απομώρανση του πληθυσμού, που εγγίζει τα όρια μεθοδικής γενοκτονίας. Kαθόλου τυχαία, το σύνολο σχεδόν των ιδιωτικών καναλιών λειτουργούν ολημερίς ως πωλητήρια – τα πάντα στην τηλεοπτική προοπτική υπηρετούν μόνο τη λογική της αγοράς, την προτεραιότητα να κερδηθούν οι εντυπώσεις για το όποιο εμπόρευμα.

Tρίτο παράδειγμα, από τα απειράριθμα, ολοκληρωτικής απόσβεσης των γνωρισμάτων της δημοκρατίας στην ελλαδική κοινωνία: ο συνδικαλισμός. Mέγιστη, στο ξεκίνημά του, κοινωνική κατάκτηση, διεστραμμένος σήμερα σε μάστιγα κοινωνική. Στεγανά απρόσιτος στους φιμωμένους είλωτες του ιδιωτικού τομέα και αποκλειστικότητα, ο συνδικαλισμός, μόνο των ευνοημένων του «πελατειακού κράτους». Mε τον πρωτογονισμό της λογικής του «κοινωνικού κόστους» εκβιάζει τους ανήμπορους, για να εξασφαλίζει ακόρεστες προνομίες στους παρασιτικά διορισμένους.

Eίναι τελικά έντεχνη εξαπάτηση ή βολικός αυτευνουχισμός να μιλάμε ακόμα για «δημοκρατία» στον τόπο μας; Kάθε δημόσιος θεσμός έχει μεταποιηθεί σε πρόσχημα για τερατώδεις αυθαιρεσίες, σε καμουφλάρισμα τυφλής εγωπάθειας, σε οχύρωμα αδίσταχτης ιδιοτέλειας. Kαι η «παρηγόρια» που μας αντιτάσσουν οι καθεστωτικοί του νέου απολυταρχισμού είναι η ελευθερία του λόγου: «Πώς τολμάτε να καταγγέλλετε έλλειμμα δημοκρατίας σήμερα, αφού μπορούμε όλοι να γράφουμε και να μιλάμε ελεύθερα;».

Σίγουρα, πιο αποκοιμιστική ψευδαίσθηση ελευθερίας από την επανάπαυση στη μη-αστυνόμευση της έκφρασης δεν υπάρχει. Tο κάποτε δαιμονικό ταλέντο του Γκαίμπελς ή του Mπέρια στη λογοκρισία μοιάζει σήμερα παιδαριώδης πολιτική πρακτική, αν συγκριθεί με την αδάπανη και «ευπρεπή» αποτελεσματικότητα της απόλυτης (στην πράξη) σχετικοποίησης του αληθούς – η αλήθεια, από κοινωνικός στόχος και κοινωνούμενη εμπειρία, μετασκευάζεται σε ατομική γνώμη - άποψη - πεποίθηση.

Σήμερα ο άνθρωπος - άτομο της εγωλαγνείας του «Διαφωτισμού» έχει κατοχυρωμένο («εξαναγκαστό κατά πάντων») δικαίωμα να επιλέγει την «αλήθεια» που προτιμάει, την «αλήθεια» κατά το γούστο του – όπως επιλέγει οδοντόκρεμα ή απορρυπαντικό στο σούπερ μάρκετ, κόμμα ή ποδοσφαιρική ομάδα της αρεσκείας του, την εφημερίδα που εμπιστεύεται. Oταν και η αλήθεια γίνεται ατομικό δικαίωμα επιλογής πεποιθήσεων, γνώμης, απόψεων, τότε (αναπότρεπτα και λογικότατα) κάθε «κριτήριο» διάκρισης της ορθότητας από την πλάνη, της εγκυρότητας από την πλαστότητα, της πληροφόρησης από την παραπληροφόρηση, λειτουργεί περιοριστικά για τις επιλογές του ατόμου, δεσμεύει την αυτεξουσιότητά του, το δικαίωμά του στην προτίμηση. H αναζήτηση «κριτηρίου» αλήθειας «μυρίζει» αυταρχισμό, αστυνόμευση, πατρωνία.

Oμως, αν εμπορευματοποιηθεί και η αλήθεια στο παζάρι των ατομικών επιλογών, δεν μπορεί πια να υπάρξει κοινός και κοινωνούμενος στόχος ζωής, μέτρο γνησιότητας, που να μπορεί να απειλήσει το θωρακισμένο με ατσάλι ψεύδος του Γκαίμπελς ή του Mπέρια, ούτε καν τη ρουτινιασμένη φτηνιάρικη μικροκατεργαριά του καθ’ ημάς κ. Tζανακόπουλου ή του θλιβερά ανεπιτήδειου κ. Kικίλια.

Aναφλόγιστη επομένως και η ρετσινιά που καιροφυλαχτεί στις παρόδους της εμπαθούς μικρόνοιας: Oτι τάχα αυτή η επιφυλλίδα προπαγανδίζει την υποταγή σε αυθεντίες, σε αλάθητες καθέδρες, σε δόγματα μεταφυσικής εγκυρότητας! H επιφυλλίδα απλώς μαθητεύει, όσο μπορεί, στον ανυπέρβλητο των Eφεσίων Hράκλειτο: Kριτήριο αλήθειας είναι η εμπειρικά κοινωνούμενη γνώση – όταν η κάθε ατομική εμπειρία βεβαιώνει την κοινή πιστοποίηση. Tο κοινωνείν εξασφαλίζει το αληθεύειν – το άθλημα της ανιδιοτέλειας (η υπέρβαση του ιδιάζειν) γεννάει την αλήθεια, και την πρακτική του αθλήματος την είπαν οι Eλληνες «δημοκρατία». Kαμιά σχέση με τη βαρβαρική προτεραιότητα των «ατομικών δικαιωμάτων» – (περισσότερα στο βιβλίο «H απανθρωπία του δικαιώματος». «Δόμος» 2006, τερπνό εύχομαι θερινό ανάγνωσμα).

Tο κατεπείγον σήμερα είναι να σωθούν έστω ψήγματα (της βαρβαρικής έστω) «δημοκρατίας», στην ελληνώνυμη (ακόμα) ψυχορραγούσα κρατική μας οντότητα. Eχουμε δοκιμάσει απειράριθμες συνταγές «ανάκαμψης»: Δεξιούς, Aριστερούς, Kεντρώους κυβερνήτες (αυτοδύναμους ή «στο μίξερ»), ποικιλότατα εκλογικά συστήματα, «υπηρεσιακές» κυβερνήσεις, δημοψηφίσματα, πραξικοπήματα, μεταπολιτεύσεις, αλλά και διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, «καταλήψεις». Mένει και κάτι αδοκίμαστο (οπωσδήποτε με ρίσκο):

Kάποιες εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών (όχι λιγότεροι) να μαζευτούν στην Πλατεία Συντάγματος αποφασισμένοι να μείνουν εκεί για εβδομάδες και μήνες. H κρίσιμη διαφορά: Mε αιτήματα όχι οικονομικά, αλλά μεταρρυθμίσεων. Π.χ.: Oι πρόεδροι όλων των ανώτατων δικαστηρίων να εκλέγονται από τα μέλη των δικαστηρίων. Oι αρχηγοί των Eνόπλων Δυνάμεων και της Aστυνομίας να προέρχονται από τον απόλυτο σεβασμό της «επετηρίδας». Nα απομακρυνθούν οι κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια. Nα επανασυνταχθεί από Aνεξάρτητη Aρχή ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Tα μέλη του Eθνικού Συμβουλίου Pαδιοτηλεόρασης να εκλέγονται από την ολομέλεια του Συμβουλίου Eπικρατείας. Nα επανακριθούν από ένα διευρυμένο AΣEΠ όλοι οι χωρίς προσωπική αξιολόγηση μόνιμοι μισθοδοτούμενοι του Δημοσίου. Nα καταργηθεί αναδρομικά κάθε μορφή «παραγραφής» οικονομικών και πολιτικών εγκλημάτων σε βάρος του Δημοσίου.

Kαι άλλα από σοφότερους σοφότερα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Ιουλ 2017


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η Ελλάδα το 2008 είχε μεν δημόσιο χρέος στο 112% του ΑΕΠ της, αλλά το συνολικό χρέος της, το ιδιωτικό και το δημόσιο δηλαδή, ήταν στα επίπεδα της Γερμανίας – ενώ το επόμενο έτος, παρά την (τεχνητή) διόγκωση των ελλειμμάτων, το συνολικό χρέος της παρέμενε χαμηλότερο από πολλές χώρες (γράφημα).


Ο ιδιωτικός της τομέας λοιπόν ήταν απολύτως υγιής, με ελάχιστα κόκκινα δάνεια, οι τράπεζες επίσης, δεν υπήρχε καμία φούσκα ακινήτων όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία, ενώ το χρηματοπιστωτικό της σύστημα δεν ήταν εκτεθειμένο στα ανυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α. – τα οποία κόστισαν μόνο στη Γερμανία διασώσεις της τάξης των 500 δις €.

Από την άλλη πλευρά μόνο η ακίνητη περιουσία του κράτους, χωρίς τα ενεργειακά αποθέματα, είχε υπολογιστεί από το ΔΝΤ στα 300 δις € (πηγή) – όταν άλλες χώρες όπως η Γερμανία, είχαν ήδη ιδιωτικοποιήσει τα πάντα. Ακόμη και μερικά χρόνια αργότερα δε, παρά το έγκλημα των μνημονίων, το συνολικό καθαρό χρέος της ήταν στα επίπεδα των Η.Π.Α., τα οποία φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί (πηγή) – ενώ τα ιδιωτικά ακίνητα ήταν κατά 500 δις € περίπου ακριβότερα από ότι σήμερα (στα 678 δις $ το 2014 έναντι 1,2 τρις $ το 2007), σύμφωνα με την έκθεση της Credit Suisse (πηγή).

Κράτος Δημόσιο Επιχειρήσεις Νοικοκυριά Τράπεζες Σύνολο
Ολλανδία 83 127 115 362 687
Ιρλανδία 115 189 85 291 680
Δανία 60 114 129 235 538
Ιαπωνία 234 101 65 117 517
Μ. Βρετανία 92 74 86 183 435
Ισπανία 132 108 73 89 402
Γαλλία 104 121 56 93 374
Ιταλία 139 77 43 76 335
Κίνα 55 125 38 65 283
Η.Π.Α. 89 67 77 36 269
Γερμανία 80 54 54 70 258
.
Παράλληλα οι καταθέσεις των Ελλήνων είχαν εκτοξευθεί στα 260 δις € περίπου, σε σχέση με τα 47 δις € που ήταν λίγο πριν το 2000 και τα 120 δις € σήμερα – ενώ το 2007 η χώρα μας συγκαταλεγόταν στις πλουσιότερες παγκοσμίως, με μέσο πλούτο ανά κάτοικο στα 136.800 $ έναντι 81.300 $ του 2015. Η αποτίμηση του χρηματιστηρίου της ήταν 196,39 δις € το 2007 (56,96 δις € σήμερα), όπου έχουν χαθεί περί τα 140 δις € – ενώ τα εισοδήματα των Ελλήνων ήταν σχεδόν κατά 50% υψηλότερα.
Την ίδια στιγμή το 90% περίπου των ομολόγων της χώρας ήταν σε εθνικό δίκαιο, οπότε μπορούσε το χρέος να μετατραπεί σε δραχμές και να εξυπηρετηθεί πληθωριστικά – ενώ ασφαλώς η Ελλάδα ήταν σε θέση να χρηματοδοτηθεί εσωτερικά, εκδίδοντας εθνικά ομόλογα (ανάλυση από το 2009) ή απ’ ευθείας από τις τράπεζες της.
Συμπερασματικά λοιπόν είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς πως μία τέτοια χώρα οδηγήθηκε στο ΔΝΤ το 2010 και καταστράφηκε εντελώς – ενώ αυτοί που ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε άλλη λύση, αφού είχαν (δήθεν) αυξηθεί στο 15,6% τα ελλείμματα της, προφανώς θέλουν να δικαιολογήσουν την προδοσία ή/και ανοησία τους, αφού οι σπατάλες του δημοσίου της ήταν τέτοιες που ήταν πολύ εύκολο να περιοριστούν.
Εύλογα επομένως θεωρούν αρκετοί πως επρόκειτο για την αποθέωση της ηλιθιότητας -ενώ φυσικά δεν μπορεί να αποκλειστεί η πολιτική προδοσία, αφού δεν ήταν δυνατόν να κατηγορεί τους συμπολίτες του ένας πρωθυπουργός ως διεφθαρμένους και φοροφυγάδες εν μέσω παγκόσμιας κρίσης ή να δηλώνει ένας υπουργός οικονομικών στην Κομισιόν πως οι στατιστικές της χώρας ήταν παραποιημένες (ο δεύτερος μετά τον αντίστοιχο της ΝΔ), «εισπράττοντας» το γνωστό «The game is over».
Απαιτεί δε ιδιαίτερο «ταλέντο ανοησίας» να μετατρέπεις μία κρίση ρευστότητας που ο ίδιος προκάλεσες με τις δηλώσεις σου σε μία κρίση φερεγγυότητας – χωρίς καν να παίρνεις ανάλογα μέτρα, όπως θα ήταν η διαπραγμάτευση με τις τράπεζες-πιστωτές, αλλά να την καταδικάζεις μη νομιμοποιούμενος από τους Πολίτες ή τη Βουλή στο ΔΝΤ.
Το γεγονός πάντως ότι, οι δύο πρωτεργάτες των ανυπολόγιστων ζημιών που υπέστη η Ελλάδα παραμένουν ελεύθεροι, είναι αδύνατον να το καταλάβει κανείς – ενώ μπορεί μεν να επιδεινώθηκε κατά πολύ η τραγωδία από τις επόμενες κυβερνήσεις, αλλά ο μεγαλύτερος ένοχος ήταν ασφαλώς το «δίδυμο της καταστροφής» που εξέλεξαν οι Έλληνες «δημοκρατικά» το 2009.
Στα πλαίσια αυτά όταν ρωτούν ορισμένοι ποιά λύση έχουμε να προτείνουμε τώρα, δεν μπορούμε παρά να απαντήσουμε «καμία» – αφού υπήρχαν δεκάδες μέχρι σήμερα που τις κάψαμε αυτοκτονικά μια προς μία, ενώ όταν μία χώρα δεν τιμωρεί καν αυτούς που την οδήγησαν στο γκρεμό, δεν δικαιούται να ελπίζει.
Ολοκληρώνοντας, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ οικονομικό, αλλά πολιτικό και δυστυχώς επίσης κοινωνικό – ενώ δεν μπορούμε να εκλέγουμε κόμματα που, έχοντας πλήρη άγνοια της διακυβέρνησης μίας χώρας, δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την εξουσία και τα προνόμια της, περιμένοντας να λύσουν τα προβλήματα μας.
Πόσο μάλλον όταν δεν μας δίνει το Σύνταγμα τη δυνατότητα να τα ελέγχουμε, να τα ανακαλούμε όταν κρίνουμε πως είναι ανάξια της θέσης τους, καθώς επίσης να τα τιμωρούμε όταν δεν τηρούν τις βασικές προεκλογικές τους δεσμεύσεις – προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημίες στην πατρίδα μας.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όπως ισχυρίζονται οι Έλληνες, «δώσαμε τη δυνατότητα σε όλα τα κόμματα που υπάρχουν για να κυβερνήσουν τη χώρα, φτάνοντας πλέον στο τελευταίο - το οποίο ήταν μία ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση, συγκριτικά με τα προηγούμενα. Επομένως, έχουμε κάνει το καθήκον μας και δεν έχει το δικαίωμα να μας κατηγορεί κανείς»!

Εν τούτοις, είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνουν ότι, δεν μπορεί να θεωρηθεί αντίσταση ή/και διαμαρτυρία η εκλογική αλλαγή των αναλώσιμων κυβερνήσεων που τοποθετούν οι «δανειστές», κατά το προηγούμενο της κατοχής του 1940, για να επιβάλλουν τη θέληση τους - όπως θα ήταν, για παράδειγμα, η αποχή όλων των Ελλήνων για μία εβδομάδα από τους χώρους εργασίας τους, οι μαζικές ειρηνικές διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις, η άρνηση πληρωμών στο δημόσιο για ένα μήνα κοκ.

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως ναι μεν το καταλαβαίνουν, αλλά δεν θέλουν να χάσουν την ησυχία και τη βολή τους, έχοντας επί πλέον κυριευθεί από έναν ανείπωτο φόβο - ο οποίος κυριαρχεί στη καρδιά και στο νου τους, παραλύοντας κάθε υγιή αντίδραση εκ μέρους τους. Εάν όμως δεν αποτινάξουν το φόβο, συνεχίζοντας να ανέχονται τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας τους, την υπεξαίρεση του τραπεζικού τους συστήματος, την κατάρρευση του κοινωνικού τους κράτους, τη μαζική φυγή των παιδιών τους κοκ, τότε θα είναι άξιοι της μοίρας τους – αποτελώντας πράγματι τη μεγάλη ντροπή της Ευρώπης.

Λυπάμαι βέβαια που αρχίζω να πιστεύω και εγώ πως έχουμε συλλογικά αποχαυνωθεί και περιμένουμε μοιρολατρικά να χάσουμε τα πάντα πριν εξεγερθούμε - ενώ θεωρούμε σαν ανόητοι πως εμείς φταίμε για τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα που αύξησαν το χρέος μας, για τους Ολυμπιακούς αγώνες που μας φόρτωσαν ακόμη περισσότερα χρέη και για τον ανόητο υπουργό οικονομικών που εγγυήθηκε για τις τράπεζες, ενώ δεν πρόσεξε καν τη μαζική λήξη των ομολόγων το 2010.

Επί πλέον μας έκαναν να πιστεύουμε πως εμείς φταίμε για τον ανίκανο πρωθυπουργό που προκήρυξε εκλογές εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, εκτοξεύοντας τα ελλείμματα στα ύψη, για τον επόμενο που θεώρησε σωστό να μας παραδώσει στο ΔΝΤ κατηγορώντας μας δημόσια ως αθεράπευτα διεφθαρμένους, καθώς επίσης για εκείνον που ανέτρεψε την κυβέρνηση και υποσχέθηκε να συγκρουσθεί με την Τρόικα, χωρίς κανένα σχέδιο – ενώ, αγνοώντας παράνομα το δημοψήφισμα, πρόδωσε επαίσχυντα την πατρίδα του.

Εν τούτοις, όσο και αν κάποια σφάλματα του παρελθόντος δεν είναι δικά μας, ανήκοντας μετά το 2010 στην Τρόικα που μας κατέστρεψε με την πολιτική που επέβαλλε, τα σημερινά οφείλονται ασφαλώς σε εμάς - αφού ανεχόμαστε σαν τα πρόβατα τα πάντα, χωρίς καμία απολύτως αντίδραση. Επομένως, η τιμωρία που θα υποστούμε, η οποία μόλις τώρα ξεκινάει, θα είναι εύλογη – ενώ δυστυχώς θα επιβαρύνει πολλές γενιές Ελλήνων, οι οποίες δεν θα έχουν τη χαρά να ζήσουν σε μία ελεύθερη χώρα, επειδή εμείς θα τους την έχουμε στερήσει. Ντροπή μας!

Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία είχε την καλοσύνη να παράσχει δύο πολύτιμες υπηρεσίες αυτή την εβδομάδα στην Κύπρο, επομένως και στην Ελλάδα. Ο κ. Έρντοαν οδήγησε σε ναυάγιο τις συνομιλίες στο Μόν Πελεράν και ο υπουργός του των Εξωτερικών δήλωσε ότι στα υποθαλάσσια κοιτάσματα της Κύπρου έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι. Και για τις δύο τοποθετήσεις Ελλάδα και Κύπρος θα έπρεπε να ευχαριστούν θερμά την Άγκυρα.

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Φυσικά και έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι στα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ. Ως Τουρκοκύπριοι. Ενταγμένοι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στα σπίτια τους στα χωριά και στις πόλεις που ζούσαν. Ως αυτό που ήταν πάντα δηλαδή. Όχι ως παράνομο κράτος που κατέχει παράνομα έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το σφετερίζεται οικονομικά και πολιτικά.

Ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου έβαλε το θέμα στη σωστή του βάση. Έχουν και οι Τουρκοκύπριοι ως Κύπριοι δικαιώματα στον πιθανώς τεράστιο ενεργειακό πλούτο της χώρας. Δεν έχουν ως Τούρκοι. Δεν έχουν ως υπερασπιστές μιας άλλης χώρας, η οποία μάλιστα επιβουλεύεται την Κυπριακή Δημοκρατία επί πολλές δεκαετίες.

Ο Τούρκος υπουργός άνοιξε την πόρτα στην μοιρολατρικά κινούμενη Κυπριακή Δημοκρατία να δει ποια είναι η πολιτική που έπρεπε να ακολουθεί αταλάντευτα επί χρόνια. Και η οποία τελικώς συμφέρει και τους Τουρκοκύπριους.

Αν οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να συμμετάσχουν στον κυπριακό πλούτο, όπως έχουν δικαίωμα, δεν έχουν παρά να επανενταχτούν στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε ως κράτος, ούτε ως συνομοσπονδία, ούτε ως ομόσπονδο μόρφωμα. Ως πολίτες με τα μειοψηφικά θρησκευτικά δικαιώματα που έχουν όλες οι μειοψηφικές κοινότητες στον κόσμο. Χωρίς εθνικά άλλα εκτός από την κυπριακή ταυτότητα. Δεν υπήρξαν ποτέ διαφορετικό έθνος, παρά μόνο θύλακες απομεινάρια μιας οθωμανικής κατοχής. Απορροφημένα στη συντριπτική τους πλειονότητα και ενσωματωμένα στον ελληνικό πληθυσμό. Ως Κύπριοι. Οι ίδιοι το ομολογούν.

Η περίοδος που οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν τους τουρκόφωνους Κύπριους για να σπάσουν τον αγώνα των Κυπρίων για Ανεξαρτησία και Ένωση με την Ελλάδα έχει περάσει προ πολλού. Γιατί αυτή ήταν η αιτία της σύγκρουσης Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Η Κύπρος έχει ανάγκη να επανενωθεί. Όχι να διχοτομηθεί και επίσημα, όπως διαπραγματεύονται οι κυπριακές κυβερνήσεις από το 2006 μέχρι σήμερα.

Και εδώ ερχόμαστε στις ευχαριστίες προς τον Έρντοαν. Ο Τούρκος πρόεδρος είχε την καλοσύνη να τινάξει στον αέρα τις πρόσφατες συνομιλίες για το κυπριακό, που δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να επισημοποιούν την ύπαρξη ξεχωριστού τουρκοκυπριακού κράτους και μάλιστα με ίσα δικαιώματα με την συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκύπριων!

Το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν 2 εξίσωνε το 20% με το 80% στα δικαιώματα άσκησης της εκτελεστικής, της νομοθετικής και της δικαστικής εξουσίας με έναν τρόπο που έδινε ταυτόχρονα το δικαίωμα του επιδιαιτητή κυβερνήτη σε ξένες δυνάμεις ως τάχα εξισορροπιστές!

Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες του σχεδίου Ανάν 2, που το έχουμε αναλύσει στο παρελθόν διεξοδικά. Θα σταθώ μόνο στην επικίνδυνη στάση των δύο τελευταίων προέδρων, που διαπραγματεύονται με μια Τουρκία, ξέροντας ότι η Άγκυρα δεν θα δεχτεί ποτέ να αποσύρει τον Αττίλα από την Κύπρο και να πάψει να παριστάνει την εγγυήτρια δύναμη.

Επιπλέον, όλοι οι πρόεδροι ξέρουν- όπως και τα μωρά παιδιά- ότι η Τουρκία δεν τηρεί καμιά συνθήκη που έχει υπογράψει με οποιονδήποτε αν η συνθήκη σταματήσει να τη συμφέρει. Όποιος συναλλάσσεται με την Τουρκία ξέρει ότι η λέξη και η έννοια της μπέσας, δηλαδή της τιμής στο λόγο είναι άγνωστα.

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται μόνο δύο γλώσσες: Της ισχύος και της εξαγοράς. Καμιά άλλη. Το έχει αποδείξει διαχρονικά. Η Κυπριακή Δημοκρατία απειλείται άμεσα από κάθε σχέδιο Ανάν και από κάθε πολιτική που δεν στηρίζεται εκεί που έχει δικαιωθεί με αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και με την σύμφωνη γνώμη μεγάλων δυνάμεων σαν τη Ρωσία, την Κίνα, τη Γαλλία: Το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής. Κάθε άλλη τοποθέτηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε διχοτομική λύση και μάλιστα με μειωμένη την ισχύ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο κ Έρντοαν με την αδιαλλαξία του έσωσε πρακτικά την Κύπρο από τα χειρότερα. Επειδή αυτά που συζητούσε στο τραπέζι η Ανεξάρτητη και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κυπριακή Δημοκρατία με τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμες κοινότητες (!) δεν ήταν απλώς εξευτελιστικό. Ήταν τα παρακάτω χειρότερα της πρότασης Αναστασιάδη:

- Η αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας.

- Η παραχώρηση του πρώτου λόγου στους παράνομους χρήστες των περιουσιών των προσφύγων, σε μελλοντική υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση περιοχή.

- Η αποδοχή Βέτο για τους Τουρκοκύπριους μέσω της διάταξης για απαραίτητη θετική τουρκοκυπριακή ψήφο για όλες τις αποφάσεις.

- Η παραχώρηση στα 80 εκατομμύρια Τούρκων πολιτών ελεύθερης έλευσης και διαμονής, αρκεί να δηλώνουν εργάτες, τουρίστες ή φοιτητές.

- Η ύπαρξη Τούρκων αστυνομικών στην πολυεθνική δύναμη, που θα παραμείνει στο διηνεκές στην Κύπρο.

- Η αποδοχή παραμονής απροσδιόριστου αριθμού τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ακόμα και μετά την έναρξη εφαρμογής της Συμφωνίας και ενώ θα έχουν αποκτήσει δικαιώματα βέτο οι Τουρκοκύπριοι.

Από αυτά απάλλαξε την Κυπριακή Δημοκρατία ο κ Έρντοαν και η αδηφάγος διάθεσή του να κρατάει τη Μεγαλόνησο αιχμάλωτη της Τουρκίας μέχρι να της δοθεί στο μέλλον η ευκαιρία να την καταπιεί.

Η στάση του κ Έρνοαν και οι δηλώσεις Τσαβούσογλου ανοίγουν ένα παράθυρο στην Κυπριακή και την Ελληνική Δημοκρατία να βάλουν το Κυπριακό στις αληθινές του βάσεις. Κι αυτές δεν είναι άλλες από τις αυτονόητες:

Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής.

Κάθε λύση δεν μπορεί παρά να είναι η επιστροφή στο status quo ante.

Συνέχιση της διχοτόμησης και της κατοχής εδάφους από άλλο στρατό και άλλο πληθυσμό, ξένο προς τον τουρκοκυπριακό δεν νοείται.

Η Κυπριακή Δημοκρατία ως πλήρες και κυρίαρχο μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης παρέχει de jure και de facto τις εγγυήσεις για ομαλή δημοκρατική συμβίωση των μειονοτήτων στο έδαφός της. Κάθε άλλη άποψη είναι προσχηματική.

Οι πληθυσμοί θα επιστρέψουν στις εστίες τους και στις περιουσίες τους. Διχασμός πληθυσμών σε μορφή διχοτομικής οντότητας δεν νοείται. Κάθε κίνηση θα ξεκινάει από την κατοίκηση προ του 1974. Πρόγραμμα αποζημιώσεων θα αναπτυχθεί για τις περιουσίες και για όσους επιλέξουν άλλη εγκατάσταση.

Στράτευση και αστυνόμευση θα είναι κοινή και αναλογική, όπως στο Λίβανο. Όλοι με όλους χωρίς διακρίσεις στην υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ξένοι στρατοί δεν νοούνται.

Δυνάμεις του ΟΗΕ θα μπορούν να επιτηρούν για συγκεκριμένο χρόνο την τήρηση και ομαλή λειτουργία των συμφωνημένων.

Ο πλούτος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήκει ισομερώς σε όλους τους Κύπριους. (για να μην ξεχνιόμαστε, κάποιοι πάντα θα είναι πιο ίσοι από τους άλλους! Αλλά σε επίπεδο κεφαλαίου. Όχι εθνότητας).

Ένα διαβατήριο, μία εθνικότητα, πολλές θρησκείες απαρτίζουν τη Δημοκρατία.

Ένα Σύνταγμα, μία Βουλή, μια κοινή Δικαιοσύνη και η αρχή της πλειοψηφίας καθορίζουν την κοινοβουλευτική Δημοκρατία με προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Κάθε άλλη οπτική είναι εξευτελισμός της έννοιας της δημοκρατίας και λύσεις μη βιώσιμες.

Αυτές τις βασικές και αυτονόητες αρχές, τις έχει εγκαταλείψει η πολιτική πλειοψηφία της Κύπρου, με την αιτιολογία ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ η Τουρκία! Λες και η Τουρκία θα συμφωνήσει σε ο,τιδήποτε δημιουργεί μια Ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς Αττίλα και χωρίς εισβολή εποίκων!

Είναι δύσκολος αυτός ο δρόμος; Φυσικά. Και χρονοβόρος. Αλλά, είναι ο μόνος που έχει βάσεις αναμφισβήτητου Δικαίου, που δεν μπορεί κανείς διεθνής παράγοντας να αμφισβητήσει. Πολύ περισσότερο που η υπόθεση μυρίζει τρισεκατομμύρια. Ποιος θα τα διαχειριστεί; Ο Έρντοαν ή οι Τουρκοκύπριοι;

Κύπρος και Ελλάδα χρωστάνε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ταϊπ Έρντοαν και στον κ. Τσαβούσογλου. Ο μεν πρώτος με την αδιαλλαξία του γλίτωσε την Κύπρο από νέες επικίνδυνες παραχωρήσεις, ο δε δεύτερος θύμισε ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι κι αυτοί Κύπριοι πολίτες και έχουν δικαιώματα στον πλούτο της Μεγαλονήσου. Καλώς να ορίσουν λοιπόν. Ως Κύπριοι πολίτες και όχι ως τουρκοκύπριοι πολίτες ενός άλλου, διχοτομικού κράτους. Ως Κύπριοι ενός ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους. Χωρίς εσωτερικά σύνορα και ξένους στρατούς. Με ίσα δικαιώματα.

Ιδού η Κύπρος ιδού και το πήδημα.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Στο στόχαστρο της τουρκικής κυβέρνησης μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό στην Ελβετία έχει τεθεί πλέον ανοικτά ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Η Αγκυρα του επιρρίπτει ευθέως την αποκλειστική, κατ΄ αυτήν, ευθύνη για το ναυάγιο. Ε, λοιπόν, ευτυχώς!

Το σχέδιο «λύσης» του Κυπριακού ήταν αδιανόητο να προχωρήσει – θα επρόκειτο για καθολική εθνική διπλωματική ήττα και της Κύπρου και της Ελλάδας αν δεχόντουσαν να υπογράψουν μια «λύση» με αέναη την παρουσία των τουρκικών δυνάμεων κατοχής στην Κύπρο, τις οποίες ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών απείλησε ότι θα είναι εκεί για να τις χρησιμοποιήσει, καθώς και με διαιώνιση του συστήματος εγγυήσεων. Αυτό που ζητούσε η Αγκυρα δεν ήταν λύση, ήταν μονομερής κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπής της σε τουρκική επαρχία κάτι που, εκτός όλων των άλλων, θα έθετε ουσιαστικά και τους φυσικούς πόρους, τελικά, στη διάθεση της Τουρκίας.

Εχουν δίκιο πάντως οι Τούρκοι που τα «φορτώνουν» στον Κοτζιά: ο ρόλος του, αυτή τη στιγμή, στη διαμόρφωση της στρατηγικής, της τακτικής και των, κρισιμότατων στην περίπτωση αυτή, διεθνών συμμαχιών για την απόκρουση ενός τέτοιου διπλωματικού τέρατος στο Κυπριακό υπήρξε καθοριστικός, όπως το ίδιο υπήρξε και ο ρόλος του στο εσωτερικό, στη διαμόρφωση του αρραγούς εθνικού μετώπου σχετικά με το θέμα, όπως αυτό εκφράστηκε στη Βουλή, στην οποία και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης κράτησε άψογη εθνική στάση που ασφαλώς του πιστώνεται και εθνικά και πολιτικά. Εμεινε στην ουσία του ζητήματος, στήριξε αποφασιστικά τη στάση Κύπρου και Ελλάδας και δεν μπήκε ούτε στιγμή στον πειρασμό να μετατρέψει το ζήτημα σε αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής διαμάχης, κάτι που έχει συμβεί πολλές φορές και με πολύ κακές συνέπιες στο παρελθόν. Η στάση αυτή επίσης δεν είναι αυτονόητη και συνιστά αληθινά εθνική πολιτική. Όλα αυτά συγκροτούν μία πολύ καλή στιγμή.

Επιπλέον, πρέπει εδώ να σημειώσει κανείς ότι υπήρξε πάρα πολύ σημαντικό, θεμελιώδες και πρωτοπόρο έργο, ιδίως ως προς τα θέματα της ελληνικής ΑΟΖ και τη δημιουργία καθοριστικών διεθνών συμμαχιών που τώρα ενεργούν, από την κυβέρνηση Σαμαρά. Εργο που δεν πρέπει κανείς να ξεχνά και το οποίο μετά την Κύπρο και η Ελλάδα θα το βρει σύντομα μπροστά της ως πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο.

Επιστρέφοντας στον Κοτζιά, οι Τούρκοι έχουν διπλό δίκιο να είναι έξαλλοι μαζί του, καθώς, για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού από την εποχή του κακώς απορριφθέντος Σχεδίου Ατσεσον – και σίγουρα για πρώτη φορά μετά το 1974 – η απόκρουση μιας τέτοιας «λύσης» δεν συνοδεύθηκε από πιέσεις και «εκφοβισμό» της Ελλάδας και της Κύπρου από τον διεθνή παράγοντα, ο οποίος, αντιθέτως, παρέμεινε στην πραγματικότητα ουδέτερος και σεβάστηκε την κυπριακή και ελληνική άρνηση να υποκύψουν οι δύο χώρες σε τέτοιες τερατώδεις απαιτήσεις. Το γεγονός αυτό, το οποίο μέχρι στιγμής πολλοί ακόμα το παραβλέπουν, έχει καθοριστική σημασία και, ασφαλώς, δεν έγινε στον «αυτόματο πιλότο».

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία γνωρίζει καλά ότι η στάση που, ευτυχώς, διαμορφώθηκε στην Ελλάδα και την Κύπρο (σε πλήρη αντίθεση λ.χ. με την εποχή του Σχεδίου Ανάν), είναι αποτέλεσμα μιας εθνικής γραμμής στην οποία ενεργό και ουσιαστική παρουσία έχουν και άλλοι παράγοντες στο ύπατο επίπεδο της χώρας, τους οποίους, όμως, δεν τολμούν να πιάσουν στο στόμα τους. Ξέρουν πάντως καλά τι έχει γίνει και το πώς διαμορφώθηκε, στηρίχθηκε, επικράτησε και πέτυχε τελικά αυτή η στάση, καθώς και η, για πρώτη φορά, κατανόηση ορισμένων σημαντικών παραγόντων στην Ευρώπη για τους πολλαπλούς και σοβαρούς ευρωπαϊκούς κινδύνους μιας τέτοιας «λύσης» - υπάρχουν εκεί κρίσιμες παράμετροι που δεν έχουν, μέχρι στιγμής, γίνει αντικείμενο επαρκούς ανάλυσης στη δημόσια συζήτηση, αλλά που η σημασία τους είναι εξαιρετικά μεγάλη. Τα ξέρουν πολύ καλά – όμως, αυτά, αν και είναι καθοριστικά δεδομένα, για ευνόητους λόγους, δεν είναι της παρούσης.

Η ουσία είναι ότι Κύπρος και Ελλάδα δεν έκαναν πίσω: συνολικά, ενήργησαν αληθινά εθνικά και πάρα πολύ αποτελεσματικά. Ευτυχώς. Θα ήταν εφιαλτικό αντί να ακούμε σήμερα την τουρκική κυβέρνηση να επιρρίπτει ευθύνες στον Ελληνα υπουργό Εξωτερικών για το αποτέλεσμα, να την ακούγαμε να εκφράζει λ.χ. το θαυμασμό της και τον σεβασμό της για την προθυμία του να προχωρούσε μια τέτοια «λύση». Θα ήταν τραγικό. Και μην ξεχνάμε ποτέ ότι δεν θα ήταν καθόλου μα καθόλου δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο…

Τελικά, με όλα αυτά, οι Τούρκοι, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, απένειμαν στον Κοτζιά τα πιο μεγάλα παράσημά τους…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουλ 2017


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Η επαναλαμβανόμενη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου έχει πολύ μεγάλη σημασία, έστω και αν οι πάντες στην Ελλάδα και τη Μεγαλόνησο είναι δύσπιστοι, όταν το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών, εκφράζεται θετικά για οτιδήποτε αφορά τις δύο χώρες.


Η αναγνώριση, εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, του δικαιώματος της Κυπριακής Δημοκρατίας να ερευνά για φυσικούς πόρους στην ΑΟΖ της είναι ένα σημαντικό γεγονός.

Μα -θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος- υπήρχε περίπτωση οι Αμερικανοί να πράξουν κάτι το διαφορετικό αφού το Δίκαιο της Θάλασσας καλύπτει πλήρως τις ενέργειες της κυπριακής κυβέρνησης; Η απάντηση είναι «ναι, θα μπορούσαν». Διότι είναι η υπερδύναμη που δεν λαμβάνει υπόψη τα δικαιώματα των μικρών χωρών, όπως η Κύπρος. Άλλωστε, στο θέμα της συνεχιζόμενης κατοχής του 40% της Κύπρου, ακόμα και σήμερα -43 έτη μετά την εισβολή- συνεχίζουν να βάζουν πλάτη για τα ανομήματα της κατοχικής δύναμης Τουρκίας.

Το γεγονός ότι επαναλαμβάνουν συνέχεια την υποστήριξη τους στα δικαιώματα της Κύπρου στην ΑΟΖ της, είναι αδιαμφισβήτητα μία πολύ όμορφη είδηση. Έχουν συμφέροντα και θα τα υποστηρίξουν. Μετά την TOTAL και την ENI ακολουθούν οι έρευνες της αμερικανικής EXXONMOBIL, η οποία αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί και στην Ελλάδα. Είναι αυτό το ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ…

Αναλύοντας την ανακοίνωση, μερικοί κακόπιστοι στάθηκαν στο αμερικανικό κάλεσμα να κατανεμηθούν ακριβοδίκαια οι φυσικοί πόροι του νησιού και στις δύο κοινότητες, στο πλαίσιο μίας συνολικής λύσης.
  • Οι Αμερικανοί λένε το αυτονόητο και στηρίζουν απόλυτα τη θέση της Λευκωσίας. Η λέξη «ακροβοδίκαια» έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι αυτό που ζητούν οι Αμερικανοί είναι -όταν και όποτε λυθεί το Κυπριακό- όλοι οι πολίτες της Κύπρου να έχουν οφέλη σύμφωνα με το ποσοστό του πληθυσμού. Οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν το 80% και οι Τουρκοκύπριοι μόλις το 18%. Οι φυσικοί πόροι, ως γνωστόν, ανήκουν στα κράτη. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Κύπρου.
Στο διαπραγματευτικό τραπέζι, η Τουρκία ζήτησε το 50% των εσόδων από τους φυσικούς πόρους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Όχι επειδή δεν θα το αποδεχθεί κανένας Ελληνοκύπριος πολιτικός -ούτε αυτοί οι περίεργοι του ΑΚΕΛ. Αλλά επειδή το απορρίπτουν οι διεθνείς κανόνες.
  • Οι Αμερικανοί, λοιπόν, που σε άλλα θέματα βρίσκονται μόνιμα απέναντί μας, στο θέμα αυτό, υποστηρίζουν την Κύπρο. Είναι σημαντικό να τονιστεί, ότι δεν είπαν ποτέ στον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη να κάνει πίσω. Ακόμα και πρόσφατα, ο Κύπριος ηγέτης άκουσε να του επαναλαμβάνουν για το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να πράξει ότι θέλει στην κυπριακή ΑΟΖ.
Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρεται και σε δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις. Δεν αφορά το σημείο αυτό την Κυπριακή Δημοκρατία. Η μόνη χώρα που αυξάνει τις εντάσεις είναι ο γνωστός ταραξίας της γειτονιάς μας: Η κατοχική δύναμη Τουρκία. Ουδείς άλλος. Όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται και πράττουν με ειρηνικούς όρους, κάτι που δεν μπορεί να ανεχθεί ο πολεμοκάπηλος Ταγίπ Ερντογάν.
  • Βεβαίως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Η Αμερική, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν πρόκειται να σπεύσει να βοηθήσει την Κύπρο στρατιωτικά εάν η Τουρκία κτυπήσει την Κύπρο. Εκτός εάν έχει αλλάξει η αμερικανική πολιτική και δεν το γνωρίζουμε. Είναι κάτι, που αν συμβαίνει, δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, απλούστατα διότι δεν το ξέρω.
Από την άλλη, είναι τόσο μεγάλα τα συμφέροντα στην περιοχή, που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα αντιδράσουν οι γείτονές μας. Τα συμφέροντα της Κύπρου ταυτίζονται με τα δικά τους. Και τούτο δεν πρέπει να το παραγνωρίζουμε.

Η έλευση του γεωτρύπανου West Capella είναι μία πολύ όμορφη εξέλιξη για την μαρτυρική Κύπρο και το λαό της. Αντιμετωπίζεται η υπόθεση αυτή με καθολική ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και αυτό μας ικανοποιεί. Μία θετική κατάληξη των ερευνών θα βοηθήσει την εθνική υπόθεση -μην έχετε καμία αμφιβολία.

Ίσως, οι Τουρκοκύπριοι, που είναι οι μεγάλοι χαμένοι της κατάρρευσης των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά, να αποφασίσουν να κάνουν τη δική τους επανάσταση. Το συμφέρον τους είναι η επανενωμένη Κύπρος και η ασφάλεια που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα άλλα που απαιτεί η Τουρκία οδηγούν στη διαιώνιση της απαράδεκτης κατοχής και στο μοίρασμα της Μεγαλονήσου.
Δεν πρέπει, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, να το επιτρέψουμε. Και η απόρριψη των απαιτήσεων της Τουρκίας στην Ελβετία, όσο και να φωνάζουν οι ηγέτες του ΑΚΕΛ, ήταν η ορθή εθνικά απόφαση.
  • ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Όταν έφτασε το γεωτρύπανο της αμερικανικής εταιρείας Noble Energy στην ανατολική Μεσόγειο, οι Τούρκοι αφηνίασαν. Η τότε υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, τηλεφώνησε στον τότε Τούρκο ομόλογό της, τον «καρατομηθέντα» Αχμέτ Νταβούσογλου, και του είπε μόνο μία φράση: Στην πλατφόρμα βρίσκονται ΜΟΝΟ Αμερικανοί πολίτες. Οι Τούρκοι αποχώρησαν στα …λιμάνια τους.
  • ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙ: Στην Ελβετία ο εχθρός ήταν η Τουρκία. Η κατοχική δύναμη είναι αυτή που δεν επιτρέπει την επανένωση της Κύπρου. Το ΑΚΕΛ και οι οπαδοί της «όποιας λύσης» κατηγορούν τη Λευκωσία και την Αθήνα ότι ευθύνονται για το αδιέξοδο. Έχουν χάσει τα λογικά τους, διότι δεν εξηγείται διαφορετικά η στάση τους. Ο κ. Αναστασιάδης προχώρησε σε οδυνηρές και μη παραδεκτές υποχωρήσεις. Ήταν τραγικό το λάθος του. Αλλά μέσω του λάθους ξεμπρόστιασε την Τουρκία. Καλώς απέσυρε τις υποχωρήσεις και κακώς θα πράξει εάν τις επαναφέρει ξανά στο διαπραγματευτικό τραπέζι, διότι θα ακρωτηριάσει την Κύπρο και θα την θέσει υπό την επιρροή της κατοχικής δύναμης. Και αν τώρα γελάμε από ικανοποίηση για τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, μετά θα κλαίμε διότι θα απωλέσουμε ότι βγάλει στην επιφάνεια το τρυπάνι του West Capella… Και από ευλογία θα καταντήσει κατάρα…
Πηγή MIgnatiou

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου