Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Γύρω στα οκτώ χρόνια στην κλίνη του Προκρούστη, ως φαίνεται, αποκτήσαμε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ισως να μην τη βρίσκουμε ακόμα με τους δανειστές-βασανιστές μας, αλλά πολλοί από μας πλέον αδιαφορούν ή φέρονται σαν να αδιαφορούν. Κάποιοι ξοδεύουν τον θυμό και την οργή τους στην απελπισία. Κάποιοι άλλοι περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όταν η εκ νέου έλευση του Κυρίου θα ωριμάσει τις συνθήκες, ώστε να Τον κατανοήσουμε. Ισως, εν τέλει, οι μόνοι μακάριοι, υπό την έννοια της αγίας βλακείας, να είναι εκείνοι που ευθύς εξαρχής έλεγαν ότι καλά μας κάνουν οι ξένοι, ότι εμείς με τον τρόπο ζωής μας φταίμε για όσα παθαίνουμε. Εχουν συζητηθεί όλα, αλλά το μαρτύριο επαναλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα σαν να μην έχει συζητηθεί τίποτα. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι η ουσία της παρακμής μας.

Η κάθε ημέρα περιέχει τις δικές της σκηνές μιας ατελεύτητης όπερας-μπούφας. Ο κ. Τσακαλώτος στέλνει στους δυνάστες-δανειστές μια λευκή επιστολή ως άλλη λευκή επιταγή, για να γράψει πάνω της η Τρόικα τι της χρωστάμε ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε έως την επόμενη αξιολόγηση. Λευκή επιστολή, κάτι σαν λευκή σημαία. Η κόρη πρώην βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μια βόλτα από ΔΗΜΑΡ κι επέστρεψε, διορίζεται στην κορυφή οργανισμού που διασπαθίζει και θα διασπαθίσει την εθνική περιουσία χειρότερα κι απ’ τον Κόφτη. Θα μου πείτε: το κορίτσι γίνεται θυσία προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του έτι περαιτέρω πλουτισμού των δανειστών - σωστό! Μεγάλο το δίκιο σας, ούτε εθνική κατάθλιψη υπάρχει - υπερβολές του Τύπου. Στον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται όπως ο περονόσπορος - νεκρώνει φωνές αριστερών που καταγγέλλουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, τις λογοκρίνει από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο που ελέγχει, ενώ, ξεδιάντροπα πλέον, ορισμένα σταλινοειδή αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να αντιλέγουν ορισμένοι και να θέλουν να πληρώνονται κιόλας για αυτό!! Οπερα-μπούφα! Ο κ. Παππάς μεταβαίνει αυτόκλητος στις ΗΠΑ προκειμένου να παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, αλλά δεν γίνεται δεκτός. Οπερα-μπούφα, παρακμή-μπούφα. Ο Κούλης μελετά το αγροτικό πρόβλημα (πού φύεται ο κ. Μουλόπουλος), ο κ. Μπουτάρης ντρέπεται που είναι Ελληνας, η Φώφη μας κάνει βουντού για να νεκραναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος κάθεται στην άκρη και πετροβολάει το ποτάμι, ο Λεβέντης αποφεύγει να μας καταραστεί όλους να «βγάλουμε καρκίνο» (ώστε να επιζήσουν και ορισμένοι για να τον ξαναψηφίσουν), η Χρυσή Αυγή μάς δουλεύει άπαντες ότι οι αγκυλωτοί σταυροί είναι θεία κοινωνία και πάει λέγοντας (ανοησίες).

Η παρακμή μας είναι όλο και πιο βαθιά, διότι αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια, τη θέλουν βελούδινη. Δεν γίνεται! Αντιθέτως, η παρακμή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στο πλαίσιο ενός κόσμου όλο και πιο διαταραγμένου. Ο Τραμπ. Τραμπούκος και Τραμπάκουλας (ίσως και Τραμπάλας - μένει να φανεί). Εχει ξεσηκώσει εναντίον του όσους δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι για τους βομβαρδισμούς του Ομπάμα, του Κλίντον, των Μπους. Για τις εισβολές, τους διαμελισμούς κρατών, την καταλήστευση χωρών, την αφαίμαξη των εργαζομένων παγκοσμίως, τους εκτοπισμούς πληθυσμών. Οι ΗΠΑ μοιάζουν τώρα σαν ένα βαθιά διχασμένο έθνος. Μόνον την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ ήταν τόσο διαχωρισμένοι οι Αμερικανοί. Μόνον που τότε οι γιγάντιες διαδηλώσεις απαιτούσαν ειρήνη, ενώ σήμερα οι επίσης γιγάντιες διαδηλώσεις αφορούν στον σεξισμό και την κακογουστιά του Τραμπ. Φύλλο δεν κουνήθηκε για τους αιμοσταγείς πολέμους των Μπους, Κλίντον, Μπους, Ομπάμα, για τα ολοφάνερα ψέματα περί τις αιτίες αυτών των πολέμων, φύλλο όταν ο Μπους δημιούργησε τους Ταλιμπάν και ο Κλίντον το ISIS, αλλά γίνεται της μουρλής με τις τρέλες του Τραμπ. Η επανάσταση των χίπστερ - κλαίνε για τα προσφυγόπουλα, αλλά την κάνουν γαργάρα για τους δολοφόνους που τα ξεσπίτωσαν. Κι όμως η προπαγάνδα μοιάζει ανίκητη. Οσο πιο βλακώδης, τόσον πιο ισχυρή.

Εις τα καθ’ ημάς, η εν λόγω παρακμή, κάθε μέρα και πιο διαβρωτική, οδηγεί τους πολίτες όλο και πιο πολύ στην αποχή και την αποξένωση. Αυτό το «τίποτα δεν αλλάζει», αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» αποσαθρώνει τη σχέση του λαού με τη δημοκρατία και με τις εκλογές. Και η παραδοσιακή ρητορική εναντίον αυτού του φαινομένου φαίνεται σαν να μην επαρκεί πλέον. Τα περί της αξίας της δημοκρατίας, της δύναμης της ψήφου, της αποτελεσματικότητας της επιλογής, ακούγονται όλο και πιο φτωχά στα αυτιά εκείνων που η ψήφος τους έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους.

Και από μια άποψη έχουν δίκιο: το μόνον που συζητάμε είναι οι παραλλαγές της υποτέλειας. Αν θα ναι πιο υποφερτή με Κούλη ή με Τσίπρα. Διότι, όπως είπαμε, αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια διαγωνίζονται μεταξύ τους για το με ποιον η υποτέλεια θα είναι βελούδινη. Δεν γίνεται. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξεις το χέρι του Προκρούστη που θα σου κόψει το πόδι...

Στάθης
Enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί οι εμπειρογνώμονες στο Μοντ Πελεράν να ολοκλήρωσαν την καταγραφή των εκατέρωθεν θέσεων για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού (εγγυήσεις, στρατεύματα, ασφάλεια) και να έθεσαν τα βασικά ερωτήματα, αλλά τίποτα δεν προδιαγράφει γεφύρωση του χάσματος που επιβεβαιώθηκε στη διάσκεψη της Γενεύης. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία των εμπειρογνωμόνων είναι ένας τρόπος να συντηρηθεί η δυναμική της διαπραγμάτευσης.

O Έιντε (ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών) και το επιτελείο του έχουν ήδη καταγράψει τις εκατέρωθεν θέσεις και έχουν επεξεργασθεί φόρμουλες με σκοπό να σύρουν την Αθήνα να αποδεχθεί “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις και ολίγα τουρκικά στρατεύματα”. Υπενθυμίζουμε ότι σ’ αυτή τη γραμμή είχε κινηθεί το προηγούμενο διάστημα και ο Αναστασιάδης. Απόδειξη αυτού είναι το σχετικό non paper που είχε παραδώσει στη Γραμματεία του ΟΗΕ. Μία τέτοια φόρμουλα προωθήθηκε στη Γενεύη από τον Έιντε με τη βοήθεια του υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Τζόνσον.

Για την Αθήνα, όμως, η θέση «όχι εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα» είναι θεμελιώδης θέση. Ο Κοτζιάς, μάλιστα, είχε φροντίσει από το 2015 να την εγγράψει στην ατζέντα του Κυπριακού. Για να την ενισχύσει, μάλιστα, απέφυγε επιμελώς να αναμιχθεί έστω και συμβουλευτικά στις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού.

Συνηθισμένοι από τις ελληνικές υπαναχωρήσεις, οι εμπλεκόμενοι διεθνείς παίκτες θεωρούσαν για ένα μεγάλο διάστημα τη θέση του Κοτζιά διαπραγματευτικό ελιγμό με σκοπό την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων σ’ άλλα ζητήματα. Θεωρούσαν, λοιπόν, ότι στη διαδρομή θα χανόταν με τη βοήθεια κάποιας διπλωματικής φόρμουλας για να διασωθούν τα προσχήματα. Όταν, όμως, οι διαπραγματεύσεις εισήλθαν στην τελική ευθεία διαπίστωσαν ότι η Αθήνα εννοούσε αυτό που έλεγε.

Ήταν τότε που η αμερικανική διπλωματία επιχείρησε να πείσει τον Τσίπρα να παρακάμψει τον υπουργό Εξωτερικών. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δέχθηκε τέτοια έμμεση πλην σαφή σύσταση από τον απελθόντα Αμερικανό αντιπρόεδρο Μπάιντεν. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε δραστήρια και η υφυπουργός Νούλαντ.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Αναστασιάδης, ο οποίος φρόντισε να έχει συχνές συναντήσεις και συνομιλίες με τον Τσίπρα, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπάθησε να τον πείσει για τη δική του πολιτική. Παραλλήλως, οι γνωστοί “ανανικοί” κύκλοι σε Κύπρο και Ελλάδα άρχισαν να στοχοποιούν τον Κοτζιά, κατηγορώντας τον σαν εθνικιστή που επιχειρεί να τορπιλίσει τη λύση. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, οι σχετικές επιθέσεις είχαν την ευλογία και του προεδρικού μεγάρου της Λευκωσίας και της ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επικεφαλής του ΑΚΕΛ Άνδρος Κυπριανού, τον οποίο ο Κοτζιάς λίγο καιρό πριν θεωρούσε ότι είχε πείσει. Σ’ αυτό το παιχνίδι συνέπραξαν και κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι, στο όνομα της καταπολέμησης του εθνικισμού, είχαν υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν λύση τύπου Ανάν.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για ένα διάστημα ο Τσίπρας ήταν με το ένα πόδι στη γραμμή του Κοτζιά και με το άλλο στη γραμμή του Αναστασιάδη. Μη έχοντας επαρκή γνώση του Κυπριακού και ακριβή συνείδηση του εθνικού διακυβεύματος, αρχικά κινήθηκε σαν γεφυροποιός. Είχε, ωστόσο, λάβει το έμμεσο πλην σαφές μήνυμα από τον υπουργό του ότι δεν ήταν διατεθειμένος να συνυπογράψει τουρκικές εγγυήσεις.

Σύμφωνα με πηγή του Μαξίμου, ο Τσίπρας θεωρεί τον Κοτζιά πολύ δύσκολο χαρακτήρα και τη συνεργασία μαζί του μία μικρή δοκιμασία. Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρεί ότι σε γενικές γραμμές τα έχει πάει καλά στο υπουργείο Εξωτερικών. Εάν σ’ αυτό προστεθεί και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός γενικά αποφεύγει κινήσεις που ενδεχομένως να προκαλούσαν κάποιο ρήγμα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, γίνεται κατανοητός ο λόγος που στον τελευταίο ανασχηματισμό τον διατήρησε στο αξίωμά του.

Εκτός αυτών, ο Τσίπρας θεωρεί λογική τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν χρειάζεται εγγυήσεις και ότι πρέπει να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα. Στο πλαίσιο αυτό είχε υιοθετήσει και την εισήγηση του Κοτζιά για εκ των προτέρων συνάντηση με τον Ερντογάν, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η διάσκεψη για την εξωτερική πτυχή του Κυπριακού θα είχε προοπτική επιτυχίας.

Όταν στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου ο Αναστασιάδης έσπασε την από κοινού χαραγμένη γραμμή Αθήνας-Λευκωσίας και συμφώνησε με τον Έιντε και τον Ακιντζί να συγκληθεί πενταμερής διάσκεψη στις 12 Ιανουαρίου, ο Τσίπρας δεν αντέδρασε δημοσίως. Θεώρησε, όμως, το γεγονός ως επιβεβαίωση των επιφυλάξεων του Κοτζιά για τον ρόλο του Κύπριου προέδρου. Το γεγονός αυτό τον έφερε πιο κοντά στη θέση του υπουργού του.

Στη συνέχεια, η άρνηση του Ερντογάν να συναντηθεί με τον Τσίπρα και η ανελαστική στάση του Τσαβούσογλου στη Γενεύη διέψευσαν συνεργάτες του πρωθυπουργού και όσους άλλους του είχαν καλλιεργήσει την εντύπωση ότι αν η Αθήνα υιοθετούσε μία ελαστική γραμμή θα προέκυπτε συμφωνία. Ήταν οι ίδιοι κύκλοι που του καλλιεργούσαν τον φόβο πως η γραμμή Κοτζιά θα απομόνωνε διεθνώς την Ελλάδα κι αυτό θα είχε αρνητικές επιπτώσεις ακόμα και στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Μπορεί αυτό να μην συνέβη, αλλά είναι πολλοί που θεωρούν ότι εγγράφοντας στην ατζέντα το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων, ο Κοτζιάς “τους χάλασε τη σούπα”. Είναι αξιοσημείωτο ότι είδαν το φως σε διεθνή Μίντια πανομοιότυπες πληροφορίες pvw ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών ουσιαστικά τορπίλισε τη διάσκεψη και λόγω της στάσης του δεν είναι αποδεκτός ως συνομιλητής από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Γκουτιέρες. Η παραπληροφόρηση αυτή, κατόπιν ελληνικής αντίδρασης, υποχρέωσε τον Γκουτιέρες να προβεί σε διάψευση.

Σύμφωνα με διπλωματική πηγή στην Αθήνα, πίσω από αυτά τα δημοσιεύματα είναι ο Έιντε. Ο ειδικός απεσταλμένος είναι χολωμένος και λόγω ενός περιστατικού στη Γενεύη. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Έλληνας υπουργός μίλησε για κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ο Έιντε, παρουσία του γενικού γραμματέα Γκουτιέρες, απάντησε πως δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά σε έγγραφα του ΟΗΕ. Ο Κοτζιάς τον διέψευσε, καταθέτοντας ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (1983) με τέτοια ρητή αναφορά. Του υπενθύμισε, μάλιστα, ότι ως υπάλληλος του ΟΗΕ πρέπει να γνωρίζει και να σέβεται τις αποφάσεις του Οργανισμού.

Το γεγονός ότι ακόμα και ο Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να προσχωρήσει τουλάχιστον ρητορικά στη γραμμή “όχι τουρκικές εγγυήσεις, όχι τουρκικά στρατεύματα” θεωρείται από τον Τσίπρα δικαίωση της επιλογής του να στηρίξει τη θέση του Κοτζιά. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως συρρικνώνονται οι πιθανότητες να τον παρακάμψει στην επόμενη φάση, αν και οι σχετικές πιέσεις συνεχίζονται.

Είναι ενδεικτικό ότι ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Χριστοδουλίδης δήλωσε πως μετά την ολοκλήρωση της εργασίας των εμπειρογνωμόνων θα συγκληθεί και πάλι η διάσκεψη αυτή τη φορά σε επίπεδο ηγετών. Το ίδιο έγραψε και η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Χαβαντίς, προσθέτοντας, παρά τη διάψευση της Γραμματείας του ΟΗΕ, ότι θα παρακαμφθούν οι υπουργοί Εξωτερικών επειδή ο Γκουτιέρες δεν θέλει ως συνομιλητή τον Κοτζιά.

Διπλωματική πηγή, που έχει γνώση των συνομιλιών σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων, εκτιμάει ότι η διήμερη αυτή συνάντηση δεν άνοιξε καμία νέα προοπτική. Η τουρκική πλευρά, μάλιστα, αρνήθηκε να καταθέσει γραπτές προτάσεις, περιοριζόμενη στο να επαναλάβει την απαίτησή της να παραμείνουν για απροσδιόριστο χρόνο τουρκικά στρατεύματα στη Μεγαλόνησο, καθώς και να διατηρηθούν, έστω και με διαφορετική μορφή, οι τουρκικές εγγυήσεις και το επεμβατικό δικαίωμα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Άγκυρα απαιτεί, επίσης, οι Τούρκοι πολίτες να έχουν στην Κύπρο τα δικαιώματα που θα έχουν οι Κύπριοι (ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση, απόκτησης περιουσίας κλπ). Η απαίτηση αυτή (από ένα κράτος που δεν είναι μέλος της ΕΕ) αντανακλά την επιδίωξη της Τουρκίας να ενισχύσει την οικονομική και πληθυσμιακή παρουσία της στο σύνολο της Μεγαλονήσου.

Οι συνομιλίες των εμπειρογνωμόνων επιβεβαίωσαν αυτό που είχε καταστεί σαφές και στη διάσκεψη: Η ανελαστική στάση της τουρκικής πλευράς επιβεβαιώνουν και στο διπλωματικό επίπεδο ότι η γραμμή είναι αυτή που αποτύπωσαν οι δηλώσεις του Ερντογάν: η Τουρκία θα μείνει για πάντα στην Κύπρο. Ο σύμβουλός του Μπουλούτ, μάλιστα, εξέφρασε με ακόμα πιο καθαρό τρόπο τη γραμμή της Άγκυρας: «Εκείνοι που ονειρεύονται με επιτραπέζια παιχνίδια να χωρίσουν από την πατρίδα Τουρκία την Κύπρο, την οποία πήραμε με το αίμα των ηρώων μας, τότε ας έρθουν αν είναι έτοιμοι να πληρώσουν το ίδιο τίμημα».

Εκτός από τη βύθισή του στον πιο ακραίο εθνικισμό, ο Ερντογάν δεν έχει και πολιτικά περιθώρια να κάνει το παραμικρό βήμα πίσω. Αυτό τον καιρό παίζει το κορυφαίο πολιτικό παιχνίδι του. Βρίσκεται σε εξέλιξη η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, η οποία τελικώς θα κριθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο.

Για να αναδειχθεί σε πρόεδρο-σουλτάνο, ο Ερντογάν έχει ανάγκη και έχει εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική υποστήριξη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Οι “Γκρίζοι Λύκοι” θα την απέσυραν και θα στρέφονταν εναντίον του εάν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω. Ενδεικτικό του εθνικιστικού πυρετού είναι το γεγονός ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορεί προκαταβολικά τον Τούρκο πρόεδρο ότι προετοιμάζει υποχωρήσεις!

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, αποκλείεται να υπάρξει διαφοροποίηση της τουρκικής θέσης και ως εκ τούτου εποικοδομητική διαπραγμάτευση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι και το δεύτερο μέρος της διάσκεψης εκ των πραγμάτων θα περιέλθει σε αδιέξοδο, έστω και αν η Γραμματεία του ΟΗΕ αποφύγει να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο.

Τόσο ο Έιντε, όσο και οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων Αναστασιάδης και Ακιντζί είχαν πριν συγκληθεί η διάσκεψη συνείδηση ότι δεν υπήρχαν ούτε κατ’ ελάχιστον οι προϋποθέσεις για συμφωνία. Για την τουρκική πλευρά, ωστόσο, και μόνο το γεγονός της σύγκλησης πενταμερούς διάσκεψης ήταν μία διπλωματική επιτυχία, επειδή ενίσχυσε τον τουρκικό ισχυρισμό περί «εκλιπούσας Κυπριακής Δημοκρατίας».

Η Νούλαντ, που καθοδηγούσε τον Έιντε, ήλπιζε πως συγκεντρώνοντας όλους τους πρωταγωνιστές στη Γενεύη, με την άσκηση πιέσεων, θα τους πειθανάγκαζε να υπογράψουν μία συμφωνία-πλαίσιο. Δεδομένων των σημαντικών διαφορών όχι μόνο για την εξωτερική, αλλά και για εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, μία τέτοια συμφωνία θα ήταν αναπόφευκτα γεμάτη από τις λεγόμενες «εποικοδομητικές ασάφειες». Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι «εποικοδομητικές ασάφειες» είναι εποικοδομητικές μόνο για την ισχυρή πλευρά, η οποία, όταν έρχεται η ώρα, τις ερμηνεύει σύμφωνα με τα συμφέροντά της. Αν και οι Ελληνοκύπριοι έχουν πικρή πείρα, ο Αναστασιάδης έπαιξε σ’ αυτό το παιχνίδι.

Η επιχείρηση να εκβιασθούν τα πράγματα για να υπογραφεί μία συμφωνία-πλαίσιο και να δημιουργηθεί πολιτικό τετελεσμένο έπεσε στο κενό. Αφενός επειδή η Αθήνα επέμεινε ότι το ζήτημα της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων είναι ζήτημα αρχής και όχι θέση με σκοπό την εξασφάλιση άλλων ανταλλαγμάτων. Αφετέρου, επειδή η Άγκυρα δεν έκανε το παραμικρό βήμα πίσω, στο οποίο να μπορούσε να πατήσει ο Έιντε για να πιέσει την ελληνική πλευρά.

Το γεγονός ότι ο Κοτζιάς κατάφερε να καταστήσει και τις εγγυήσεις και τα στρατεύματα κεντρικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης αποτελεί διπλωματική επιτυχία. Μέχρι πρότινος, οι Αμερικανοβρετανοί, που καθοδηγούν τη Γραμματεία του ΟΗΕ όσον αφορά το Κυπριακό, θεωρούσαν δεδομένο πως θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν την απαίτηση της Άγκυρας για τουρκικές εγγυήσεις και για στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Τώρα, συνειδητοποιούν ότι εδώ υπάρχει ένα δύσκολα γεφυρώσιμο χάσμα.

Δικαιολογημένα το θεωρούσαν, επειδή παραδοσιακά οι εγγυήσεις δεν είχαν τεθεί ούτε από την ελληνοκυπριακή πλευρά ούτε από την Αθήνα ως αποφασιστικής σημασίας ζήτημα. Χωρίς να λέγεται ρητά, αφηνόταν να εννοηθεί ότι θα βρισκόταν ένας συμβιβασμός στη γραμμή “ολίγες τουρκικές εγγυήσεις, ολίγα τουρκικά στρατεύματα”.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το διακύβευμα δεν είναι πλέον το περιεχόμενο μίας συμφωνίας, αλλά το ποια πλευρά θα χρεωθεί το αδιέξοδο. Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία παραμένει στις διαπραγματεύσεις. Το γεγονός, μάλιστα, ότι οι “ανανικοί” σε Κύπρο και Ελλάδα στοχοποιούν τον Κοτζιά αντικειμενικά διευκολύνει την προπαγάνδα της Άγκυρας.

Κι αυτό σε μία περίοδο που η μετοχή της Τουρκίας του Ερντογάν είναι στα χαμηλότερά της στα δυτικά πολιτικά χρηματιστήρια και που με την ανάληψη της προεδρίας από τον Τραμπ η αμερικανική στάση θα επανακαθορισθεί. Η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου ήταν ανέκαθεν μεγάλη. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχει αναβαθμισθεί περαιτέρω αφενός λόγω της γεωπολιτικής ρευστότητας που επικρατεί στη Μέση Ανατολή, αφετέρου λόγω της ανακάλυψης κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όπως έγραψε και ο Νταβούτογλου πριν 15 χρόνια, «Το Κυπριακό Ζήτημα δεν είναι ούτε κανονική τουρκοελληνική εθνική διαφορά ούτε μια απλή τουρκοελληνική ένταση… Η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική οπτική είναι καθοριστικής σημασίας, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που υπάρχει εκεί. Ακόμη και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρήσει ένα Κυπριακό Ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορη μπροστά σε τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Σ’ αυτό το τελευταίο ο Νταβούτογλου έχει άδικο. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει κατά κανόνα μάθει να θεωρεί την Κύπρο όχι γεωστρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά “βαρίδι” που πρέπει να με κάθε τρόπο να ξεφoρτωθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.

Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.

Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.

Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.

Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).

Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.

Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.

Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.

Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.

Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.

Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).

Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.

Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.

Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμη διαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.

Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.

Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.

Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.

Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.

Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.

Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;

Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.

Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.

Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).

Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;

Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;

Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.

Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.

Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού

Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.

‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

10.816.286 εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κατοικούσαν στην Ελλάδα και από αυτά το 91.6% ήταν Έλληνες (9.904.286) και το υπόλοιπο ( 912,000) αλλοδαποί…


Το 2015 σε αυτή την ευλογημένη με απίστευτες φυσικές ομορφιές, αιματοβαμμένη ελληνική γη τα σχετικά στατιστικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι είχαν γεννηθεί 92,148 παιδιά από τα οποία 79.975 από Ελληνίδες και 12.173 από αλλοδαπές μητέρες.

Το 2015 οι θάνατοι που καταγράφηκαν ήταν 121,785, δηλαδή 29,000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις καταλήγοντας σε αρνητική φυσική αλλαγή του πληθυσμού…

Σίγουρα, όμως, ο αριθμός των αλλοδαπών που ΔΕΝ καταμετρούνται με στατιστική ακρίβεια έχει αυξηθεί θεαματικά με την είσοδο και παραμονή εδώ των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών και προσφύγων…

Δεν έχω τον τρόπο να μετρήσω και να σας πω πόσοι από τους κατοίκους της Πατρίδας μας, Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι και απλοί πολίτες και αλλοδαποί, ήταν και παραμένουν φιλέλληνες αλλά όπως δείχνει η θλιβερά πικρή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2017, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ΔΕΝ υπάρχουν πλέον Εθνικοί Ευεργέτες…

Επί σειρά ετών, όμως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικοι «μεσάζοντες» που «ευεργετούν»…

Αυτοί και αυτές οι «μεσάζοντες» χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για αυτές τις πράξεις επίδειξης από τα έντυπα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ με τα οποία συνεργάζονται, δημοσιοποιώντας κάθε λογής «μαραθώνιους» και με ανακοινώσεις Τραπεζικών λογαριασμών όπου μπορούσαν και μπορούν οι απονήρευτοι Έλληνες να καταβάλλουν το ποσό που επιθυμούν...

Από το 2010 και μετά ΣΤΗΝ Ελλάδα της τρόικα (τώρα των θεσμών), της πρωτοφανούς συντριβής μισθών και συντάξεων, της ανεργίας, της ανέχειας, της κατάθλιψης και της πείνας, δεν συγκεντρώνονται πλέον τα ποσά των προηγούμενων δεκαετιών από τους «μεσάζοντες…»

Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί» (στα Τουρκικά ψεύτικοι) «Εθνικοί ευεργέτες», φιλεύσπλαχνοι υποστηρικτές πτωχών, αδυνάτων, αναξιοπαθούντων και πασχόντων συμπολιτών μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες να μαζεύουν κατά κανόνα τα 5, 10 ή 20 ευρώ του μέσου Έλληνα και της Ελληνίδας οι οποίοι, καθώς προσέφεραν από το υστέρημά τους, αποδείκνυαν ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΔΕΝ ξέχασαν να συμπονούν τον συνάνθρωπό-συμπολίτη τους.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι εάν αυτοί οι «γιαλαντζί» ευεργέτες αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου τους που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 30-40 χρόνια θα μπορούσαν να χτίσουν και να δωρίσουν στην Ελλάδα και τους Έλληνες πολλά Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;


Ανατριχιάζω με την σκέψη ότι Αβέρωφ, Αρσάκης, Βαρβάκης, Ευγενίδης, Ζαππαίοι, Ζωσιμαδαίοι, Καυταντζόγλου, Σίνας, Στουρνάρας, Συγγρός, Τοσίτσας και άλλοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ και ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ατενίζουν από τον ελληνικό Ουρανό κάποιους σύγχρονους «δήθεν ευεργέτες» και τα κόκαλα τους τρίζουν…

Για αυτούς και πολλούς παρόμοιους λόγους και αιτίες, που αφορούν όχι μόνο σε κάποιους «γιαλαντζί» ευεργέτες αλλά και Πολιτικούς που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν και παρατρεχάμενούς τους Επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν γενναιόδωρα, όπως εσείς και εγώ, συχνά-πυκνά αναφωνώ:

ΤΩΡΑ, επειγόντως, χρειαζόμαστε πραγματικούς Εθνικούς ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ και μαζί ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ στην Ελλάδα της τρόικα και των «θεσμών» καθώς οι δανειστές μας έχουν καταδικάσει σε οικονομική «φτωχοποίηση» χωρίς να μας κηρύξουν, γιατί μάλλον έτσι τους βολεύει, και ΤΥΠΙΚΑ σε ΠΤΩΧΕΥΣΗ…

Για την τετελεσμένη πτώχευση κοινωνικής αλληλεγγύης, πολιτιστικών και ηθικών αξιών δεν κάνω λόγο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ρόκειται για «κρίση» ή για «παρακμή»;
H ορθή διάγνωση είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση, προϋπόθεση για την ελπίδα – αν υπάρχει.

Eμπεριστατωμένα διεγνωσμένη είναι η διεθνής κρίση. Έχει ορατό επίκεντρο ή άξονα την οικονομία και ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης. Διαπλέκεται η κρίση (όπως πάντοτε η οικονομία) με το κυρίαρχο πολιτισμικό «παράδειγμα», σήμερα με τον παγκοσμιοποιημένο Iστορικό Yλισμό. Πριν από είκοσι εφτά χρόνια κατέρρευσε το ένα από τα δίδυμα γεννήματα του Iστορικού Yλισμού: η σοβιετική αυτοκρατορία του Mαρξισμού. Oι τριγμοί της κατάρρευσης και οι ρωγμές έχουν αρχίσει και στο δεύτερο των διδύμων: στον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό των «Aγορών» – της αυτονόμησης του χρήματος από τις παραγωγικές σχέσεις και την ανταλλακτική λογική.

Άραγε στην Eλλάδα ζούμε τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποιημένης κρίσης του «παραδείγματος»; ΄H καμουφλάρουμε με τη λεοντή της οικονομικής συμφοράς ένα ιθαγενές φαινόμενο κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτισμικού εκβαρβαρισμού; Δεκαετίες τώρα συντηρούμε, με την ψήφο μας και με μια καλοστημένη ραδιοτηλεοπτική αγυρτεία, ένα κομματικό σύστημα ανίκανο και φαύλο. Eξωφρενικά ανίκανο να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες του συλλογικού βίου. Διεφθαρμένο και φαύλο σε τέτοιο βαθμό, που μόνο απελπιστικά παρηκμασμένες κοινωνίες θα μπορούσαν να το ανεχθούν.

Έχει τεράστια σημασία η ορθή διάγνωση. Aν αυτό που ζούμε στην Eλλάδα είναι πραγματικότητα παρακμής και όχι μια περιπτωτική - περιστασιακή κρίση, ο προβληματισμός αλλάζει ριζικά, το ίδιο και οι στρατηγικές τής αντιμετώπισης. Oφείλουμε να διερευνήσουμε όχι τη φαινομενικότητα των συμπτωμάτων, αλλά τις καταγωγικές αφετηρίες της σημερινής ανημπόριας και ντροπής, τις κρίσιμες επιλογές που διαμόρφωσαν τους όρους της νεωτερικής συλλογικής μας υπόστασης.

Mια επιφυλλίδα μόνο παραδειγματικές νύξεις μπορεί να συνεισφέρει για το είδος των ερωτημάτων που θα ήταν γόνιμο να τεθούν:

Στη συνείδηση των ευπαίδευτων πληθυσμών του πλανήτη οι λέξεις Eλληνισμός, Έλληνες, ελληνικός παραπέμπουν κυρίως σε μια «παράδοση» πολιτισμού – όχι στο ομώνυμο κράτος με συμβολή ασήμαντη στη διαμόρφωση του ιστορικού παρόντος. H ελληνική παράδοση τοποθετείται χρονικά στην κλασική αρχαιότητα ή, από τους περισσότερο υποψιασμένους, και στο ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο»: στον χιλιόχρονο πολιτισμό της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης».

Aντίθετα εμείς, διακόσια χρόνια τώρα, παλεύουμε πεισματικά να αρνηθούμε (δηλαδή να αντιστρέψουμε) τους όρους αυτής της διεθνικά αυτονόητης καταξίωσης: Nα μας λογαριάζουν ότι μετέχουμε στο επίκαιρο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι ως αδιάλειπτα γόνιμη πρόταση πολιτισμού, αλλά ως «εκσυγχρονισμένο», δηλαδή μεταπρατικό, ευρωπαϊκό εθνικό κράτος. Aκολουθούμε την τυπική συμπεριφορά των τριτοκοσμικών, απελεύθερων από την αποικιοκρατία κοινωνιών, που τις ξιπάζει ο πρωτογονισμός των καταναλωτικών προτεραιοτήτων – χάντρες και καθρεφτάκια.

Yπάρχει περίπτωση άλλου «εθνικού κράτους» που να ποντάρει, σήμερα, πρωταρχικά στην παράδοσή του και δευτερευόντως στον «εκσυγχρονισμό» του; Nαι, το κράτος του Iσραήλ. Kαι μάλιστα, επειδή εκεί πρωτεύει η παράδοση γι’ αυτό ο εκσυγχρονισμός (το καινούργιο, το άκρως προηγμένο, το πρωτοποριακό) αφομοιώνεται οργανικά στην κοινωνική σκοποθεσία και την υπηρετεί γόνιμα – δεν γίνεται αυτοσκοπός ο εκσυγχρονισμός, ξιπασιά και απομίμηση.

Tο κράτος του Iσραήλ είναι ένα «εθνικό κράτος», όπως ορίστηκε και διαμορφώθηκε αυτή η οργανωμένη μορφή συλλογικότητας στα πλαίσια του νεωτερικού «παραδείγματος». Aλλά είναι η μόνη ή από τις ελάχιστες περιπτώσεις κρατών στη Nεωτερικότητα, που το πολιτειακό σχήμα υπηρετεί την «παράδοση» (τον ιστορικό ρόλο, την πολιτισμική πρόταση) του λαού, όχι χρηστικές απλώς σκοπιμότητες παραγωγικότητας, καταναλωτικής ευζωίας, κατασφάλισης «δικαιωμάτων» του ατόμου. Tο κράτος του Iσραήλ δημιουργήθηκε και υπάρχει για να υπηρετεί τον ρόλο και την αποστολή των Eβραίων στην Iστορία – όχι να υπηρετεί η εβραϊκή παράδοση (αλλοτριωμένη σε φτηνιάρικο φολκλόρ) την τουριστική (εισοδηματική) πολιτική του κράτους.

Aν θέλουμε ο Eλληνισμός να βγει από το επιθανάτιο παρακμιακό ψυχορράγημα δύο αιώνων, είναι προφανές ότι πρέπει να αποφασίσουμε, για ποιον Eλληνισμό ενδιαφερόμαστε: Γι’ αυτόν που εξαντλείται στην κρατική υπηκοότητα ή γι’ αυτόν που κομίζει πολιτισμική ταυτότητα; Aν μας ενδιαφέρει ο κρατικός Ελληνισμός, τότε αναπότρεπτα θα συνεχίσουμε τη ματαιοπονία που καλά γνωρίζουμε: Nα ψηφίζουμε, κάθε φορά, όποιον μας αηδίαζε ανυπόφορα στις προηγούμενες εκλογές, προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτόν που ανυπόφορα μας αηδιάζει σήμερα.

Aν μας ενδιαφέρει ο Eλληνισμός ως ενεργός διαχρονικά και εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα πρόταση πολιτισμού, τότε το εγχείρημα «θέλει δουλειά πολλή». Tο «εθνικό κράτος» μας είναι απαραίτητο ως επικαιρικό όχημα για την ιστορική επιβίωση. Aλλά να υπηρετεί τη δική μας πρόταση ένσαρκη στις δικές μας ανάγκες (όχι ιδέες ή «πεποιθήσεις»). Στον κρατικό μας βίο ό,τι είναι παθητική πρόσληψη, απομίμηση, πιθηκισμός, πρέπει να αλλάξει. Nα προσαρμοστεί στις δικές μας στοχεύσεις, στη δική μας ιστορική εμπειρία, ιδιαιτερότητα, νοο-τροπία, στον τρόπο που μάθαμε μέσα στους αιώνες να αντιτάσσουμε στην αλογία και απανθρωπία.

Όποια παραδειγματική εικόνα κι αν επιστρατευθεί για να υπηρετήσει την επιφυλλιδογραφική εκλαΐκευση, θα διακινδύνευε την παρανόηση του προβληματισμού. Παρ’ όλα αυτά, θα τολμήσω μιαν εικόνα - ένδειξη για το πρακτέο: Aν θελήσουμε να διαχειριστούμε την ελληνικότητά μας όχι σαν «εθνότητα», κρατική υπηκοότητα, πατριωτικό ιδεολόγημα, αλλά ως πρόταση πολιτισμού (τρόπου του βίου και οργάνωσης της συλλογικότητας), τότε καθένας που γεννήθηκε Έλληνας (με μητρική γλώσσα και ιστορική συνείδηση ελληνική), οπουδήποτε της γης, θα αναγνωριστεί αυτοδικαίως ενεργός πολίτης του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου. (Aκριβώς όπως κάθε Eβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Iσραήλ).

Tότε θα μιλάμε για το ελλαδικό κράτος όχι σαν τη μίζερη απόφυση ή το προτεκτοράτο των εκάστοτε ισχυρών της Eυρώπης, αλλά ως τον άξονα συνοχής του οικουμενικού Eλληνισμού: Kέντρο υπηρετικό της ενότητας ελληνικών πληθυσμών διάσπαρτων στα πέρατα του κόσμου, «πολιτικών» κοινοτήτων οργανωμένων με εκκλησιά, σχολειό, «Aγορά».

Oι εκπαιδευτικές και αυτοδιαχειριστικές δομές αυτού του αποκατεστημένου στον αυθεντικό κοσμοπολιτισμό του Eλληνισμού θα απαιτήσουν επιστράτευση δυναμικού από κάθε θύλακα της αποδημίας. Mε στόχο: Όπως άλλοτε εναλλάσσονταν στην ηγεσία του Γένους Έλληνες από τη Συρία (Iσαυροι) ή την Kαρχηδόνα (Hράκλειος) ή τον Πόντο (Kομνηνοί), τώρα να μπορεί να προέρχεται η ηγεσία από το Πρίνστον ή το Σίντνεϊ, την Kριμαία ή τη Pοδεσία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Αριστερά δεν αναρωτιέται πια για την τύχη «του κόσμου που δεν υπάρχει», των φτωχών και κατατρεγμένων, των πληβείων.

Kι αν το κάνει, όποτε το θυμηθεί, είναι μια ακόμα κουβέντα μέσα σε πολλές, πίνοντας τσάϊ, μιλώντας για ποδόσφαιρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον καιρό.

Αλλά επειδή αυτός ο κόσμος είναι εδώ, εντελώς υπαρκτός, ξεσηκωμένος ή σιωπηλός, η Αριστερά, είτε τον αγνοεί είτε δεν τον αγνοεί αλλά δεν ξέρει τι να του πει, αυτή η Αριστερά πάει κατά διαβόλου. Τον αγνοεί αυτή την αγνοεί κι αυτός.

Συχνά η Αριστερά τον πολεμάει κιόλας αυτόν τον κόσμο (θυμηθείτε τους Αγανακτισμένους), θα την πολεμήσει κι αυτός, δεν θα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη, θα είναι δυο αντίπαλοι.

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση για τους λόγους που η Αριστερά έχει πάρει την κατηφόρα τη μεγάλη, όπως λέει το τραγούδι.


Το αποκορύφωμα είναι πως αφού στερούν το ψωμί από τον κόσμο θέλουν, με τα Μνημόνια, να του στερήσουν και το μόνο «σπίτι» που του απόμεινε, την πατρίδα του, εν ονόματι του πολυπολιτισμού.

Τον κατηγορούν, κάποιοι σαν τον Φίλη και την κ. Σία, ότι είναι εγωιστής, δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι εθνικιστής, λαϊκιστής και τέλος δεν έχει, κοπιάροντας τα Δυτικά ΜΜΕ, δούλοι και στη φαντασία.

Ο λόγος που η λεγόμενη ακροδεξιά δεν έχει καβαλήσει ακόμα την κατάσταση δεν είναι η κριτική της αριστεράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει πια το κύρος και την απήχηση να κάτσει κάποιον στο σκαμνί.

Ο λόγος είναι, είπαμε, ότι ο κόσμος δεν προσβλέπει πλέον στην Αριστερά αλλά ελπίζει ακόμα ότι χωρίς μεγάλες φουρτούνες και αναταραχές μπορεί κάτι να αλλάξει, έστω και αν χαθούνε μερικές κατακτήσεις αποκτημένες με κόπους.

Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να χάσει κάτι όχι όμως στον αγώνα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ της Πατρίδας του.

Π.χ. η Λεπέν το έχει καταλάβει πολύ καλά αυτό και σοβαρή (καθώς προσπαθεί να φαίνεται ότι είναι) λέει ότι θα αποδεχόταν ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παράλληλα με το εθνικό (το φράγκο) ώστε να μη χάσουν το μπούσουλα ούτε οι αγορές ούτε ο κοσμάκης.

Δεν ξέρω αν είναι λύση αλλά κανείς δεν έπεσε να τη φάει, όπως γίνεται εδώ αν δεν είναι πρόταση υπαγορευμένη από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον.

Η ατέλειωτη λογοδιάρροια, οι κατάρες και η επίκληση κινδύνων από την πραγματική ή υποθετική άνοδο του φασισμού χρησιμεύουν μόνο για να καλύψουν την πλήρη αδυναμία της Αριστεράς αλλά και των άλλων καθεστωτικών δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών, να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Τον κίνδυνο του εθνικισμού επικαλούνται οι πλανητάρχες της Παγκοσμιοποίησης με κολαούζο την Αριστερά αλα Μπλερ και Σημίτη μαζί με την απανταχού παραδοσιακή Δεξιά, διεφθαρμένη ως το μεδούλι από τη συνεχή άσκηση της Εξουσίας για μισό και πλέον αιώνα.

Η παραδοσιακή Δεξιά κατάφερε να κάνει την παραδοσιακή Αριστερά σαν τα μούτρα της έτσι ώστε το Σύστημα να μη διαθέτει απόθεμα ζωτικής ορμής και ανανέωσης. Επιζεί όπως οι βρικόλακες, κάνει ζόμπι τους υπηκόους του, πίνει το αίμα τους.

Στο γεωπολιτικό πεδίο τα πράγματα επίσης δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μας λένε συσκοτίζοντας την πραγματικότητα.

Η Δύση είναι σε υποχώρηση αλλά όχι σε κατάρρευση.

Η Δύση έχει ακόμα πολλά αποθέματα και σε Γνώση και σε Πλούτο, πρωτίστως οι ΗΠΑ.

Η Ευρώπη, εντός ή εκτός ΕΕ, συλλογικά ή ατομικά κάθε χώρα, μπορεί πλέον να επωμιστεί μόνο ρόλους δεύτερους και τρίτους, κολαούζου. Αυτή είναι και η πολιτική σημασία του ΒΡΕΧΙΤ.

Η επιλογή, δηλαδή, των Βρετανών να παίξουν ως το τέλος με τις ΗΠΑ, θεωρώντας χαμένη υπόθεση το Βερολίνο και τους υποτακτικούς του -ωστόσο ένα τμήμα του Βρετανικού κατεστημένου ήταν ανέκαθεν γερμανόφιλο, πράγμα που ίσως εξηγεί εν μέρει τους δισταγμούς και καθυστερήσεις του ΒΡΕΧΙΤ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα, δεν υπάρχει Παιδεία για την κατανόησή τους.

Οι ΗΠΑ, όπως κάθε ηγεμονική Δύναμη, δεν μπορεί να αφήσει κανένα να αμφισβητήσει την κυρίαρχη θέση τους.

Οι ΗΠΑ θα πατήσουν χάμω τη Γερμανία, όπως και στο παρελθόν.

Μπορούν να το κάνουν επειδή παραμένουν πιο ισχυρές.

Σκοπός του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, είναι, επαναλαμβάνω, να μείνει η Ρωσία εκτός (Δυτικής Ευρώπης), οι ΗΠΑ να είναι εντός και η Γερμανία πατημένη χάμω-δήλωση του λόρδου Ισμέι, πρώτου Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα κανείς δεν ξέρει αλλά και στην Ευρώπη κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλύσει σοβαρά την πιθανή μελλοντική πολιτική του Τραμπ, μάλλον επειδή τα ιερατεία εκτιμούν ότι θα είναι αφροσύνη να εκτεθούν πρόωρα.

Όσοι ξέρουν δεν μιλούν, οι υπόλοιποι φλυαρούν ασκόπως ή παραπλανούν.

Η μάχη για την Εξουσία μόλις άρχισε στις ΗΠΑ και όλα είναι πιθανά, να νικήσει η «ομάδα Κλίντον»(με όποιο πρόσφορο τρόπο) ή να ηττηθεί παταγωδώς.

Και στις δυο περιπτώσεις θα «χυθεί αίμα» συμβολικά ή πραγματικά άσχετα με το αν ο κόσμος το πάρει είδηση.

Για πρώτη φορά η μάχη έχει μεταφερθεί στην καρδιά, στη Μητρόπολη του Δυτικού Κόσμου με την ενεργό συμμετοχή ευρύτατων μαζών, δεν είναι σύγκρουση ελίτ με τον κόσμο στην άκρη, αμέτοχο.

Ο αδιάφορος πολίτης ήταν ονείρωξη των μικρονοϊκών και των αθεράπευτα αλαζονικών.

Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι η βλακεία έχει αποδειχθεί ανίκητη.
Ας ελπίζουμε ότι εκτός από απαισιόδοξοι δεν είναι και ρεαλιστές.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


«Διαπιστώνει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους.

Στην Πατρίδα μας οι μορφοποιήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από τη στιγμή που μας έβαλαν στο ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ (όπως λέγεται με στατιστικά «μαγειρέματα») και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι τότε άρχισαν να κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!..

Αφού «έφυγαν» από τη ζωή και από το πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου (παραμένει εν ζωή αλλά όχι στα πολιτικά δρώμενα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που απετέλεσε μια αξιοσημείωτη πολιτική «παρένθεση» αλλά ΔΕΝ τον άφησε ο Αντώνης Σαμαράς να ολοκληρώσει κάποιο έργο) ως πολίτης και ως κοινωνικός επιστήμονας, από τη δική μου σκοπιά, την συχνά δηκτική και ελαφρά ειρωνική αλλά όχι κακοπροαίρετη, γνωστή σε εσάς από τα blogs ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις ανοησίες κάποιων που μας λένε ότι:
η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται από ... «χρυσές μετριότητες»!..

Στα μεγάλα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί σειρά δεκαετιών προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (τώρα πιά των… «θεσμών») και δυστυχώς μοιάζει, από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι και σήμερα, να μην αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε φορά που επικαλούνται την…τρόικα ή τους «θεσμούς» για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ τον θώκο εξουσίας που κατέχουν…

Οι Έλληνες που οδηγηθήκαμε να πιστέψουμε ότι δικαιούμαστε όχι «μια θέση στον ήλιο» αλλά τον ίδιο τον ήλιο και οδηγηθήκαμε «κακήν-κακώς» στο Ευρώ και την ΟΝΕ βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα απογυμνωμένη από οράματα και ΕΛΠΙΔΑ, βιώνουμε την κάποτε άγνωστη ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ έχοντας βουλιάξει στο τέλμα των ψεμάτων, της βόλεψης, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού, της ανυποληψίας!...

Δεν τολμώ, όχι από ευπρέπεια ή φόβο αλλά από απλή λογική και ηθική, να πιστέψω ότι οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες μας οδήγησαν εδώ... εκ προθέσεως!...

Είναι πικρή η αλήθεια, όμως, ότι ‘έρπουμε’ πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες.

Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας, σε δημόσιους χώρους όπου με βρίσκουν και με αναγνωρίζουν (μολονότι αυτά τα τελευταία χρόνια σταμάτησα την συμμετοχή μου σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ) μου θέτουν ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΠΙΚΡΟ ερώτημα:
«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»

Θυμίζω ότι στην πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:
«‘Όπου λιγοστεύουν οι ΑΕΤΟΙ και μαζί τους και οι πελαργοί πληθαίνουν τα... ερπετά!»

Σε παγκόσμια κλίμακα, είναι σχεδόν κανόνας, οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική να αρνούνται την ύπαρξη προβλημάτων, να υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησής της και τα μύρια όσα... αυτή η σχέση αποδίδει!...

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα αντιμετωπίσουν αλλά και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους για κάθε σκεπτόμενο άτομο φίλες και φίλοι αναγνώστες, ΔΗΛΩΝΩ από το blog, δημοσίως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» μετριοτήτων!...

Από πότε δηλαδή μια μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική μας ζωή, όταν η ίδια η έκφραση είναι αντιφατική;

Η Οικουμένη, βουλιάζοντας στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και μαζί η Πατρίδα μας Ελλάδα χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

Ηγέτες, γνήσιους ΑΕΤΟΥΣ, χρειαζόμαστε στους θώκους κάθε λογής εξουσίας για να σταματήσει ο Εθνικός ευτελισμός και ο καταποντισμός μας ως Λαού στην κατάπτυστη αναξιοπρέπεια της οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ένδειας!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρεωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Oκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

Μεταρρυθμίσεις, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, προαπαιτούμενα και αξιολογήσεις τέθηκαν στην ημερήσια διάταξη. Η οικονομία συρρικνώθηκε δραματικά (χάθηκε το 26% της εγχώριας παραγωγής),  η κοινωνία διαλύθηκε, η ανεργία έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις (περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποπασχολείται), εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι Έλληνες μετανάστευσαν και η δημόσια, καθώς και η ιδιωτική περιουσία λαφυραγωγούνται. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα του ενιαίου νομίσματος και του ευρω-χρέους.

Η προπαγάνδα

Παράλληλα μια ολοκληρωτική προπαγάνδα – γκεμπελικής υφής – εξαπολήθηκε εναντίον των Ελλήνων για να μετασχηματιστεί όχι μόνο η οικονομική συμπεριφορά τους αλλά και ο τρόπος που σκέπτονται, που αξιολογούν, που κατανοούν την κοινωνία και τον κόσμο, προκειμένου να διαμορφωθεί ο «μνημονιακός ιδιότυπος» του νεοφιλελεύθερου – παγκοσμιοποιημένου ραγιά. Καμιά εναλλακτική λύση δεν είναι εφικτή μας λένε οι επικυρίαρχοι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Το ευρώ είναι μονόδρομος. Οι αντίθετες φωνές πρέπει να διαστρεβλωθούν, να συκοφαντηθούν και αναγκαστικά να σιωπήσουν. Το ρόλο αυτό ανέλαβαν όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Η δημοσκόπηση

Παρ’ όλα αυτά οι πολίτες, ενστικτωδώς οι περισσότεροι, δεν πείθονται, αμφισβητούν και αντιστέκονται. Σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης δημοσκόπησης (Δεκέμβριος 2016) της εταιρείας ALCO που έγινε για το μηνιαίο περιοδικό Point Zero και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2017,  η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιλαμβάνεται ότι το ευρώ αποτελεί τη βασική αιτία για τα σημερινά δεινά τους και την καταστροφή της χώρας. Ένα ποσοστό 53% θεωρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και η αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ ήταν μια λανθασμένη απόφαση. Μόνο το 38% θεωρεί ότι επρόκειτο για σωστή απόφαση, ενώ το 9% δεν εξέφρασε άποψη.

Στο ερώτημα αν τα πράγματα θα ήταν σήμερα καλύτερα για την οικονομία αν η Ελλάδα είχε παραμείνει στη δραχμή, το 50% απαντά “καλύτερα”, το 27% “χειρότερα”, ενώ το 12% λέει ότι θα ήταν “ίδια”. Είναι φανερό ότι η «γοητεία» του ευρώ έχει ξεφτίσει στη συνείδηση των πολιτών.

Τέλος, στο ερώτημα αν προσωπικά θα θέλατε η Ελλάδα να συνεχίσει με το ευρώ ή με δικό της νόμισμα, η εικόνα διαφοροποιείται. Ένα ποσοστό 53% απαντά με το ευρώ, το 33% με δικό της νόμισμα, ενώ το 14% δεν εκφράζει άποψη. Η πλειοψηφία, που έχει αρνητική άποψη για την ένταξη στην Ευρωζώνη, μετατρέπεται σε πλειοψηφία υπέρ της παραμονής σ’ αυτήν λόγω του φόβου που έχει καλλιεργήσει η προπαγάνδα ότι επιστροφή στη δραχμή συνεπάγεται μεγάλη υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος, αχαλίνωτο πληθωρισμό, ελλείψεις και δελτίο σε βασικά αγαθά (τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα κ.ά) καθώς και απώλεια των καταθέσεων.

Η εναλλακτική λύση

Τίποτα απ’ όλα αυτά δε χρειάζεται να συμβεί. Η έξοδος από την Ευρωζώνη με βάση ένα εθνικό σχέδιο θα γίνει με ισοτιμία ένα προς ένα (ένα ευρώ προς μία Νέα Δραχμή). Αμέσως μετά, αυτή η ισοτιμία θα «κλειδώσει», δηλαδή θα μείνει σταθερή και η δραχμή δε θα μπορεί να δεχτεί υποτιμητικές – κερδοσκοπικές επιθέσεις. Με τον τρόπο αυτό η μεταβίβαση θα γίνει ομαλά, δε θα υπάρξουν αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων και άρα δε θα υπάρξει πληθωρισμός.
Ελλείψεις και δελτίο στα εισαγόμενα αγαθά δε θα υπάρξουν γιατί το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών έχει, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ισοσκελιστεί. Η Ελλάδα, δηλαδή, από τις εξαγωγές προϊόντων που κάνει, από τον τουρισμό και τη ναυτιλία εισπράττει όλο το απαραίτητο συνάλλαγμα για να πληρώνει τις εισαγωγές που κάνει σήμερα. Τέλος οι καταθέσεις θα καλύπτονται με «ρήτρα ευρώ» και, λόγω της ισοτιμίας ένα προς ένα,  θα διατηρήσουν τη σημερινή αγοραστική αξία τους.

Για το εφικτό ενός τέτοιου σχεδίου η συζήτηση και ενημέρωση του ελληνικού λαού απαγορεύεται. Παράλληλα τεράστια ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες κομμάτων και οργανώσεων που αντιστέκονται στην ευρω-κατοχή, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν παρουσιάσει ένα κοινό εναλλακτικό σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας.

Ο διχασμός των κομμάτων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει κι’ ένα άλλο στοιχείο της δημοσκόπησης που προσδιορίζει ποιά πολιτικά κόμματα ψήφισαν, στις τελευταίες εκλογές, όσοι τάσσονται υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το 41% υποστηρίζει την επιστροφή στη δραχμή και το 48% την παραμονή στο ευρώ. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι ένα διχασμένο κόμμα. Το 41% που τάσσεται υπέρ του εθνικού νομίσματος αντιπροσωπεύει το 14,5% όσων ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή, περίπου 790.000 πολίτες. Από τους ψηφοφόρους της ΝΔ ένα 16% επιλέγει την έξοδο από το ευρώ. Το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει το 4,5% όσων προσήλθαν στις κάλπες, δηλαδή, περίπου 244.000 πολίτες. Αλήθεια πόσο βέβαιη μπορεί να είναι η ΝΔ ότι θα διατηρήσει εγκλωβισμένους αυτούς τους ψηφοφόρους που αντιτίθενται στον ιδεολογικό-πολιτικό πυρήνα της πολιτικής της;  Στα άλλα κόμματα τα ποσοστά των ψηφοφόρων τους υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι: ΚΚΕ 56%, Χρυσή Αυγή 49%, ΑΝΕΛ 28%, Ένωση Κεντρώων 28%, Το Ποτάμι 16% και ΠΑΣΟΚ 14%. Το αίτημα για απεγκλωβισμό της χώρας από το ξένο νόμισμα και αποκτάσταση της νομισματικής κυριαρχίας διαπερνά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όλα τα κόμματα της σημερινής Βουλής. Γι’ αυτό απαιτείται η δημιουργία ενός εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου που θα συσπειρώσει προοδευτικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού πέρα από τις υπάρχουσες κομματικές ταμπέλες – Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά – με στόχο την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των δανειστών και την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας.

Ο γράφων δεν εμπιστεύεται την εγκυρότητα των δημοσκοπήσεων. Το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2015, το δημοψήφισμα στη Μεγάλη  Βρετανία για το Brexit και οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ έδειξαν ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι «συστημικές», δηλαδή, υπερτιμούν τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις και υποτιμούν τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί οι δημοσκοπικές εταιρείες έχουν εκλεκτικές συμπάθειες προς τις συντηρητικές δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, είτε γιατί δε διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία ανίχνευσης μιας πολύπλοκης κοινωνικής πραγματικότητας, είτε γιατί οι πολίτες, σε μεγάλο ποσοστό, αποκρύπτουν την άποψή τους, όταν αυτή δε θεωρείται πολιτικά ορθή (politically correct). Γι’ αυτό το λόγο το ποσοστό του 33% υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα μπορεί να είναι πολύ υψηλότερο.

Θυμίζουμε ότι σε πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση της εταιρείας ORB (θυγατρικής της Gallop) που έγινε ένα χρόνο πριν και δημοσιοποιήθηκε από το πρακτορείο Reuters στις 7-1-16 το ποσοστό των Ελλήνων που επιθυμούσε την έξοδο από το ευρώ ανήρχετο σε 44%. Με μια ενημέρωση των πολιτών για τον τρόπο μετάβασης και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το εθνικό νόμισμα στην οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας το ποσοστό αυτό μπορεί να γίνει, πολύ σύντομα,  πλειοψηφικό.

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και  συγγραφέας του βιβλιου «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, καθώς και του Δοκιμίου «Το νόμισμα και τα φετίχ του» που έχει αναρτηθεί στο http://greekattack.wordpress.com

* Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις  20-1-2017
Πηγή GreekAttack

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή


Ωμός, αλλά τίμιος ο Τραμπ με την γερμανική Ευρώπη. Χωρίς εξωραϊσμούς προανήγγειλε το αναπόφευκτο τέλος του σημερινού παρηκμασμένου σχήματός της: «Κοιτάς την Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι η Γερμανία. Γι’αυτό σκέφτηκα ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει. (…) Θεωρώ ότι θα αποχωρήσουν κι άλλοι …».

Καταλόγισε στην σιδηρά καγκελάριο «καταστροφικό λάθος» το δόγμα των ανοικτών συνόρων για το μεταναστευτικό. Η Μέρκελ, βέβαια, φρόντισε εξ αρχής να μετακυλήσει το βάρος κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα ξεθάβοντας το απαίσιο Δουβλίνο ΙΙ. Τέλος, προς βαθεία θλίψη των εθνομηδενιστών ο Τραμπ τάχθηκε υπέρ της εθνικής ταυτότητας.

Μπαίνουμε σε φάση δομικών μεταβολών μετά από μία μακρά περίοδο ακινησίας. Οι μεγαλόσχημοι τού Νταβός είναι μάλλον από τους πρώτους που το κατάλαβαν. Το δήλωσε ο οικοδεσπότης του, Κλάους Σβαμπ: «Οι ηγέτες πρέπει να ανταποκρίνονται στα αιτήματα των ανθρώπων που τους εμπιστεύθηκαν για να διοικήσουν και ταυτόχρονα να δώσουν όραμα για να προχωρήσουν μπροστά. Μόνον έτσι ο κόσμος μπορεί να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον». Ωραία λόγια, αλλά με πόσο αντίκρισμα;

Οι κυβερνώσες ελίτ δεν διδάσκονται από την όξυνση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, στα αίτια και την αντιμετώπιση των οποίων οφείλουν επιτέλους να αφιερωθούν, και ψάχνουν τρόπους χειραγώγησης της κοινής γνώμης για να κλείσουν τον δρόμο σε ηγέτες που όλους συλλήβδην στιγματίζουν ως … λαϊκιστές. Σε λίγο αν θέλεις να απαξιώσεις κάποιον, του κολλάς τη ρετσινιά του λαϊκιστή.

Το Νταβός λειτουργεί εδώ και σαράντα χρόνια σαν το Μαντείο της Παγκοσμιοποίησης, από το οποίο εκπέμπεται μονίμως ο ίδιος χρησμός υπέρ της νεοφιλελεύθερης χρηματιστικής οικονομίας. Τώρα που η τελευταία «σέρνεται» και βάλλεται σοβαρά, σίγουρα οι ιεροφάντες της θα αναζητήσουν νέα ορολογία, αλλά πάντοτε στις ίδιες σταθερές ράγες ων πρώτη η ελεύθερη αγορά. Οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη (Γκέιτς, Ορτέγκα, Μπάφετ, Σλιμ, Μπέζος, Ζάκενμπεργκ, Έλισον, Μπλούμπεργκ) που ιδιοποιούνται τον μισό πλούτο του κόσμου (έρευνα Oxfam) ανήκουν στους μόνιμους συνδαιτυμόνες του Νταβός. Δημιουργήματα ασύδοτων φοροδιαφυγών και φοροαπαλλαγών, προστατεύονται από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που οι ίδιοι χρηματοδοτούν. Οι λαοί ακούνε την ίδια υποκριτική επωδό «ζείτε πάνω από τις δυνατότητές σας»!

Όσο προκαλεί ο έξαλλος πλούτος των θαμώνων του Νταβός άλλο τόσο πρέπει να προκαλέσει αρνητικά η παρούσα εικόνα της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό της. Τελευταία στατιστικά στοιχεία:

Ο εστί μεθερμηνευόμενον σε κάθε εγαζόμενο αντιστοιχεί ένας συνταξιούχος, ή άνεργος. Θα είχε άραγε κάτι να μας πει γι’αυτό το δράμα του λαού μας η «ανταποκριτική και υπεύθυνη διακυβέρνηση» του Νταβός, όπως την ευαγγελίζεται ο Κλάους Σβαμπ, ο οποίος κατά τα άλλα χρησιμοποίησε προχθές ευάρεστες αναφορές όπως: «Η πραγματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο, αβέβαιο και αγχωτικό κόσμο απαιτεί ηγέτες με ικανότητες να κουμαντάρουν το καράβι τόσο με το ραντάρ όσο και με την πυξίδα. Πρέπει να αντιλαμβάνονται τα σημάδια που φθάνουν από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Και πρέπει να έχουν τη βούληση να κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις στην πορεία, δίχως όμως να χάνουν τον Βορρά, που εν προκειμένω είναι ένα ισχυρό όραμα βασισμένο σε αυθεντικές αξίες».

Ιλαροτραγωδία το πόρισμα της πλειοψηφίας της Βουλής μας για τα (θαλασσο)δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ. Στο «επειδή» διαπιστώνει «τρίγωνο διαπλοκής πολιτικών-μμε-τραπεζών, κραυγαλέες περιπτώσεις παραβάσεων τραπεζικών κανονισμών, δανειακές συμβάσεις βρίθουσες από παραβάσεις κανόνων, τυπικών νόμων, τραπεζικών κανονισμών, κοινής λογικής κλπ. Στο «διά ταύτα», όμως, απαλλάσσει τους πάντες πάσης ποινικής ευθύνης. Τους καταλογίζει βέβαια την αόρατη «πολιτική ευθύνη»! Παραλείπει να μας ενημερώσει ότι ο λογαριασμός δεν θα παραμείνει ανεξόφλητος. Θα πληρωθεί εντόκως από τον ανυποψίαστο και μηδεμία σχέση έχοντα ατυχή Ελληνα φορολογούμενο.

Πολιτικό και μιντιακό σύστημα απέσχαν συστηματικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις που διατύπωσαν έναν ώριμο κριτικό λόγο, απέσχαν από κάθε σχολιασμό για τα διαδραματισθέντα στη Γενεύη. Η εθνική υπόθεση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέστησαν βαρύ τραύμα. Υπό σοβαρές προύποθέσεις ιάσιμο. Αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Και αν επί μήνες ο διάλογος Αναστασιάδη-Ακιντζή συντήρησε κάποιες ελπίδες για μία βιώσιμη λύση, το όλο σκηνικό του Άιντε το συνέθλιψε βγαίνοντας από το τζαμί (12/1/17) ο Ταγίπ Ερντογάν. Τα «απόνερα» της Διάσκεψης, που συνεχίζεται, είναι χωρίς νόημα. Συντηρούν απλώς τα προσχήματα μιας παταγώδους αποτυχίας.

Ο Ελληνισμός πρέπει να επανεξετάσει εκ βαθέων το υπαρκτικό του πρόβλημα. Λύση, αλλά σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε λύση. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθούμε όλοι μαζί της. Και πριν τη Γενεύη ήταν σαφές ότι Αττίλας και λύση είναι ασύμβατες έννοιες. Υπάρχοντος του Αττίλα δεν νοείται συζήτηση για λύση. Είναι αδιανόητη.

Στο μεταξύ το βορεινό υιοθετημένο του Ερντογάν απεργάζεται τη συστηματική εξαφάνιση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, καθώς δεν εγείρεται καμία σοβαρή ελλαδική αντίδραση. Το διεφθαρμένο αλβανικό καθεστώς, σφετερίζεται ελληνικές ιδιοκτησίες, χρησιμοποιεί τον υπόκοσμό του (αφθονεί αυτός) για λεηλασία ναών και ελληνικών σπιτιών, τα οποία είναι έρμαια της μαφίας οργανωμένου εγκλήματος.

Το κακό σταματά με αντίμετρα όχι με διπλωματικά διαβήματα.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Ο πρόεδρος της Κίνας μιλά στην ετήσια συνάντηση του Νταβός για την ανάγκη να μείνουν σε ισχύ η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών ζωνών και η απουσία συνόρων.

Η καγκελάριος της γερμανικής Ευρώπης μιλά για την προοπτική η ένωση του ευρώ να μείνει σταθερή παρά την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ επί προεδρίας Ντ. Τραμπ. Ενας πολύ έμπειρος δημοσιογράφος της γαλλικής αριστερής εφημερίδας «Liberation», χρόνια ανταποκριτής στις Βρυξέλλες, ο Ζαν Καρτεμέρ, σε τελευταίο άρθρο του περιγράφει την Ευρώπη «σε τανάλια», σημειώνοντας εμφατικά: «Ανάμεσα σε ένα επιθετικό Κρεμλίνο, έναν Λευκό Οίκο που εύχεται να διαλυθεί η Ε.Ε. και στο Brexit που έρχεται “σκληρό”, οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν ένα ιστορικό στοίχημα».

Αλήθεια, τι συμβαίνει στον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν η παγκόσμια δομή που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το τέλος του απομονωτισμού της Κίνας, την ένωση των δύο Γερμανιών, τη συγκρότηση μιας νομισματικής ζώνης ευρώ - μάρκου στην Ευρώπη, την κατάργηση του κανόνα του χρυσού και την υιοθέτηση άυλων τίτλων στη διεθνή τραπεζική και στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, την 11η Σεπτεμβρίου και την εποχή του πολέμου τρομοκρατίας -αντιτρομοκρατίας στον τομέα της παγκόσμιας ασφάλειας, την κυριαρχία του διαδικτύου στην επικοινωνία και την κατάργηση των δασμών και του οικονομικού προστατευτισμού στις εμπορικές σχέσεις να καταρρέει σαν «πύργος από τραπουλόχαρτα»;

Ηταν τόσο φαιδρό και ασταθές το κατασκεύασμα, λοιπόν; Μια φαντασίωση; Μια «μαγική εικόνα» που δημιούργησαν τα διεθνή μίντια της παγκοσμιοποίησης, το Χόλιγουντ και η Google;
Ας σοβαρευτούμε και ας μιλήσουμε για αλήθειες. Το μετά τον Ψυχρό Πόλεμο τοπίο, αυτό που ο Φρ. Φουκουγιάμα όρισε και περιέγραψε ως το «τέλος της Ιστορίας» και που στα κυρίαρχα πανεπιστήμια του κόσμου και τα πιο σπουδαία think tanks εμπεδώθηκε ως μονοπολικός κόσμος με απόλυτη κυριαρχία της Δύσης και της δημοκρατίας, ως πλουραλισμός και πολυπολιτισμική κοινωνία, δεν ήταν τίποτε άλλο από το απόλυτο δόγμα της ανελευθερίας, της εξάρτησης και της ομοιομορφίας που υπηρετήθηκε στο έπακρο και με τη βία με την επικράτηση του μπολσεβικισμού στις αρχές του 20ού αιώνα και του τρίτου κατά σειρά Ράιχ των εθνικοσοσιαλιστών στον Μεσοπόλεμο.

Οι συστημικές δυνάμεις των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατών στις ΗΠΑ, των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών στην Ευρώπη, που συναντήθηκαν και απέκτησαν συναντίληψη στις λέσχες της παγκοσμιοποίησης, δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από τη δημιουργία ενός παγκόσμιου Ράιχ, με μέσα «ήπιας ισχύος», αλλά αντίστοιχης δομής με εκείνο στο οποίο προσέβλεπε ο άξονας των ηττημένων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλώντας συγκεκριμένα για την Ευρώπη του Μάαστριχτ, του ευρώ και του Συμφώνου Νομισματικής Σταθερότητας, θα πρέπει να εξηγήσει σοβαρά κάποιος τη δομική διαφορά της -πέραν του εποικοδομήματος, που είναι ένα σύνολο από «μαγικές εικόνες» ευημερίας, ελευθερίας και επικοινωνίας- στην προοπτική σε σχέση με τα κυρίαρχα δόγματα λειτουργικότητας του Ράιχ με τις δύο πρωτεύουσες, το Βερολίνο και το Παρίσι, στη σύγκρουση με το οποίο κλήθηκαν στα όπλα και έχασαν τη ζωή τους εκατομμύρια ελεύθεροι άνθρωποι.

Η περίπτωση της κυριαρχίας Τραμπ ή της εξόδου της Βρετανίας από τη γερμανική ένωση της Ευρώπης δεν είναι «ορφανά» συμβάντα, ούτε οφείλονται σε κάποια μετα-αλήθεια που θέλουν να προβάλουν τα συστημικά μίντια σε όλο τον κόσμο ως αιτία για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια των δογματισμών τους και τον κοινωνικό ρατσισμό εναντίον των εθνών και του κώδικα αξιοπρέπειας των αστών.

Είναι, αντίθετα, μια σειρά κρίσιμων γεγονότων που σηματοδοτούν το τέλος της δικής τους ιστορίας και όχι της δημοκρατίας.
Το τέλος του «μαζάνθρωπου» έρχεται. Υπήρξε μια ατυχής σύλληψη που θέλησε να οργανώσει τον κόσμο με τη «χρυσόσκονη» της Δύσης και τον δεσποτισμό, τη μαζική φτώχεια και τη μιζέρια της ασιατικής Ανατολής.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή Δημοκρατία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οι εξελίξεις που ήδη πλέον ανοιχτά συντελούνται, είναι κοσμογονικές.

Πριν καν αναλάβει ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αρχίσει, μαζί με την Βρετανή πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, να διαμορφώνουν από κοινού την νέα πορεία των πραγμάτων σε Ευρώπη και Αμερική, προκαλώντας σεισμικές ανακατατάξεις και πρωτοφανή πανικό στο σαθρό οικοδόμημα του Βερολίνου.

Αυτή είναι η μεγάλη στιγμή, η μοναδική ευκαιρία και για την Ελλάδα, η οποία δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χαθεί.

Η Ελλάδα πρέπει αμέσως να βρει τους διαύλους επικοινωνίας και να μεταφέρει το μήνυμα της διάθεσής της να προσδεθεί το γρηγορότερο δυνατό στο άρμα της νέας αυτής πραγματικότητας όσο πιο άμεσα και ενεργά μπορεί.

Οποτε στην ιστορία της η Ελλάδα βρέθηκε πολύ κοντά στη Γερμανία, πάντοτε το πλήρωσε πολύ ακριβά. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τα τελευταία χρόνια, που η Ευρώπη είχε στο σύνολό της το ατύχημα να βιώσει την αναζωπύρωση της απόπειρας γερμανικής ηγεμονίας, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος της προσπάθειας του Βερολίνου να κυριαρχήσει μέσα από την κρίση χρέους. Τα αποτελέσματα, είναι γνωστά σε όλους.

Τώρα, κάτι νέο, πολύ δυναμικό γεννιέται από τις μεγάλες Ατλαντικές δυνάμεις, σε πολύ μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα και αντίδραση στην επιχείρηση ηγεμονίας του Βερολίνου.

Σε αυτό το κάτι, η Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει και να πετύχει σημαντικό ρόλο: της το επιτρέπει η γεωπολιτική της θέση και η σημασία της στην περιοχή, η οποία, ενώ δεν ενδιαφέρει καθόλου τους Γερμανούς, παρά μόνον ως αποθήκη για μετανάστες, ενδιαφέρει πάρα πολύ Αμερικανούς και Αγγλους, ειδικά από την ώρα που η Τουρκία όχι μόνον έχει καταστεί σταθερά πλέον αντιδυτική δύναμη, αλλά και το Ισραήλ δεν την εμπιστεύεται, σε πλήρη αντίθεση με τις σχέσεις του Τελ Αβίβ με την Ελλάδα και, κυρίως, με τις ΗΠΑ που τώρα μπαίνουν σε εντελώς νέα τροχιά.

Αυτή τη νέα αρχή είναι που δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χάσει η Ελλάδα. Ολόκληρη η Ελλαδα: κυβέρνηση και αντιπολίτευση, άλλες πολιτικές και μη δυνάμεις, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πρέπει όλοι να κάνουμε ένα βήμα πίσω απ’ ότι άλλο μπορεί να μας έχει χωρίσει και να στρατευθούμε ομόθυμα στο νέο αυτό εθνικό στόχο για την πατρίδα.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017

Κι όμως η μάχη δεν είναι για τα αυτοκίνητα, αλλά για την πρωτοκαθεδρία

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Αν και περίμενα το ματς μεταξύ των μετά Ομπάμα Ηνωμένων Πολιτειών με τη Γερμανία της Μέρκελ, να αρχίσει λίγο αργότερα, όπως όλα δείχνουν άρχισε πριν καν ο Ντόναλντ Τράμπ, ορκιστεί Πρόεδρος την Παρασκευή.

Όπως φαίνεται ο “Yes We Can” Μπαράκ Ομπάμα, στην τελευταία του επίσκεψη στο Βερολίνο και στο τρυφερό ιδεολογικά δείπνο που είχε τετ α τετ με την Καγκελάριο της Γερμανίας της πέρασε τη δάδα της ηγεσίας του παγκόσμιου συστήματος, που από την εποχή για τη μάχη του χρίσματος των Ρεπουμπλικάνων και μέχρι σήμερα μάχεται τον νέο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Άλλωστε, υπάρχουν ήδη άρθρα και αναλύσεις στα συστημικά μέσα ενημέρωσης σε παγκόσμια κλίμακα, που έχουν αναγορεύσει την κ. Μέρκελ σε ηγέτη του φιλελεύθερου κόσμου. Οπότε ο κ. Ομπάμα που την τρέλανε στα κομπλιμέντα όταν βρέθηκε στο Βερολίνο, ορίζοντας την διάδοχο της καταστροφικής, διεθνώς, πολιτικής του, επιτελούσε μια αποστολή. Εκείνο όμως που του διέφυγε, μαζί με πολλά άλλα τα τελευταία οκτώ χρόνια, είναι ότι η Καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο επικεφαλής και ο κ. Ομπάμα ακολουθούσε το βήμα της, και όχι μόνο στην Ευρώπη.

Αλλά ας δούμε τι είπε ο κ. Τράμπ και ενοχλήθηκε συλλήβδην η γερμανική ηγεσία. Και εδώ να επισημάνουμε ότι τελειώνει και το παραμυθάκι της διαφοράς των σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, αφού στο χορό μπήκε μετ’ επιτάσεως και ο Αντικαγκελάριος Γκάμπριελ.

Ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, κτύπησε την Μέρκελ εκεί που την πονάει στο μεταναστευτικό, όπου επεσήμανε ένα γεγονός. Ότι η πολιτική της, την οποία επέβαλε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε και αποτελεί τραγωδία για τις ευρωπαϊκές χώρες και τους λαούς της. Και για να μην βιαστούν κάποιοι να αρχίσουν τις μεγαλοστομίες περί ρατσισμού και ανθρωπιάς και αξιών, και όλα αυτά τα όμορφα, αλλά στο δια ταύτα κενά περιεχομένου, να επισημάνω ότι ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, αυτό που είπε είναι ότι η πολιτική των ανοικτών συνόρων, χωρίς έλεγχο και χωρίς σχέδιο, φέρνει συμφορές. Άδικο έχει; Τον επιβεβαιώνουν, και ας σφυρίζουν κάποιοι κλέφτικα, οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις με βαρύ κόστος σε ανθρώπινες ζωές και το μπάχαλο που επικρατεί σε Ελλάδα και Ιταλία. Τον επιβεβαιώνει, η επιβράβευση από το Βερολίνο και τους υπαλλήλους του στις Βρυξέλλες, του αυταρχικού και όχι φίλου της Ευρώπης και της Δύσης, Ταγίπ Ερντογάν, στο θέμα του προσφυγικού.

Και πώς μπορεί η κ. Μέρκελ να στηρίξει την πολιτική της, όταν την ίδια στιγμή οι πολιτικές που προωθεί η ίδια, και κυρίως ο Υπουργός της των Οικονομικών, κ. Σόϊμπλε, έχουν γονατίσει οικονομικά την Ευρώπη, και κυρίως τις χώρες που υφίστανται τη μεγαλύτερη πίεση στο μεταναστευτικό – προσφυγικό, κυρίως Ελλάδα και Ιταλία.

Ο Ντόναλντ Τράμπ, προειδοποίησε τη Γερμανία, για το προσφιλές του θέμα την κατασκευή προϊόντων και ειδικά γερμανικών αυτοκινήτων που πωλούνται στις ΗΠΑ. Όπως έχει κάνει και με πολλές άλλες χώρες, αλλά και βιομηχανίες απαίτησε την κατασκευή τους εντός των ΗΠΑ, έτσι ώστε να δημιουργήσει υψηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας στη χώρα του. Η γερμανική ηγεσία κλώτσησε και απείλησε. Καλό θα είναι να επισημάνει κάποιος στην Καγκελάριο, ότι κάποιοι υπερασπίζονται τους συμπολίτες τους. Ενώ κάποιοι άλλοι ανοίγουν τα σύνορα ανεξέλεγκτα, για να έχουν και φθηνά εργατικά χέρια.

Επαίνεσε το Brexit. Και πάλι. Άδικο έχει; Με την επιβαλλόμενη από την Γερμανία οικονομική και όχι μόνο πολιτική στην Ευρώπη, η Μεγάλη Βρετανία σε κάθε περίπτωση θα είναι πολύ καλύτερα εκτός του μπάχαλου της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, που τη συνέντευξη για τους Βρετανικούς Times, την πήρε ο Μάϊκλ Γκόουβ, πρώην Υπουργός, διεκδικητής της ηγεσίας των Tories, και από τα βασικά πρόσωπα της εκστρατείας υπέρ του Brexit.

Ας αφήσει λοιπόν η κ. Μέρκελ και μαζί της η γερμανική ηγεσία Σόϊμπλε και λοιποί, τους λεονταρισμούς, διότι δυστυχώς για την Καγκελάριο, τους συμμάχους της στη Γερμανία και την Ευρώπη, αλλά και στο υπό κατάρρευση παγκόσμιο σύστημα που την θαυμάζει, από την Παρασκευή και μετά δεν θα έχει Ομπάμα, να τον κάνει ότι θέλει στην Ουάσιγκτον. Ούτε ο Σόϊμπλε, Τζάκ Λιού, να τον ξεφτιλίζει και να του φέρεται ως υπάλληλο. Ούτε Τζόν Κέρι, γειά χαρά, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ.

Από την Παρασκευή, υπάρχει Ντόναλντ Τράμπ, Στήβεν Μινιούτσιν, και Ρέξ Τίλλεσρον, και μόνο υπάλληλοι δεν έχουν συνηθίσει να είναι.

Τα στρατόπεδα διαμορφώνονται και μάλιστα γρήγορα. Ευρώπη της Μέρκελ ή Ευρώπη πραγματικά φιλελεύθερη στα πλαίσια του πραγματικού δυτικού κόσμου. Ας ξεπεράσουν λοιπόν κάποιοι τον ελαφρό τρόπο που αντιμετωπίζουν τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο και ας σκεφτούν το μέλλον της Ευρώπης και κυρίως το μέλλον της χώρας τους και των πολιτών τους.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Τι κι αν η ενδογενής κρίση που διέρχεται η Ευρώπη διαρκώς επεκτείνεται και βαθαίνει; Τι κι αν ήδη η Βρετανία εγκαταλείπει την Ε.Ε. και περνά σκληρά στην αντεπίθεση απειλώντας την να δημιουργήσει έναν τεράστιο φορολογικό παράδεισο δίπλα στην πόρτα της αν αυτή θελήσει να εκδικηθεί για το Brexit, όπως ηλιθίως έχουν πολλάκις δηλώσει Βρυξέλλες και Βερολίνο; Τι κι αν, την ίδια ώρα, οι εξωτερικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ενωση μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται και γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες χωρίς να δίδεται καμία απολύτως ουσιαστική απάντηση σε αυτές; Τι κι αν και οι ίδιοι οι λαοί των κρατών μελών της Ε.Ε., σε βορρά και νότο, εκφράζουν πλέον όλο και περισσότερο, σχεδόν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, την αποστροφή τους για το «κοινό» οικοδόμημα των Βρυξελλών, όπως άλλωστε και σταθερά στις μετρήσεις του ευρωβαρόμετρου σε όλες τις χώρες μέλη; Τι κι αν όλα αυτά συνθέτουν, τελικά, μία πρωτοφανή, υπαρξιακής τάξεως κρίση για μίαΕνωση που κάποτε ενέπνευσε τόσο πολύ και τώρα απωθεί πια τόσους πολλούς;

Όλα αυτά δεν έχουν την παραμικρή σημασία για την κυβέρνηση που καθορίζει τις τύχες της Ευρώπης την τελευταία δεκαετία, αυτή του Βερολίνου, η οποία, δια του αρμόδιου υπουργού Σόιμπλε έθεσε προχθές θέμα τερματισμού της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (στην οποία ουδέποτε εντάχθηκε η πτωχευμένη Ελλάδα).Δηλαδή, της κατάργησης του τελευταίου εργαλείου συνοχής μιας Ευρώπης που, επί της ουσίας, διαλύεται, σε αντίθεση με τον γερμανικόπρουπολογισμό που, την ίδια στιγμή, καταγράφει πλεόνασμα 6,2 δις ευρώ, το μεγαλύτερο της τελευταίας πενταετίας: να τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στη Γηραιά Ηπειρο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, απειλεί κιόλας ξανά την Ελλάδα και με την υπόθεση του ΔΝΤ…

Κατά σύμπτωση, την προηγουμένη της δήλωσης Σόιμπλε, μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνουο ανεξάρτητος Γάλλος υποψήφιος Πρόεδρος και πρώην υπουργός Οικονομίας του Φρανσουά Ολάντ Εμανουέλ Μακρόν είπε ότι: «το σημερινό σύστημα ωφέλησε τη Γερμανία εις βάρος των ασθενέστερων κρατών μελών. […] Η δυσλειτουργία του ευρώ είναι για καλό της Γερμανίας, πρέπει να πω, ενώ η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας μπλοκάρει μεγάλες μεταρρυθμίσεις που θα αύξαναν την αλληλεγγύη μεταξύ των 19 χωρών της Ευρωζώνης». Το καλύτερο όμως, το άφησε για το τέλος: «Το ευρώ είναι ένα αδύναμο γερμανικό μάρκο. Το statusquo θα είναι συνώνυμο, σε δέκα χρόνια, με τη διάλυση του ευρώ».

Δεν είναι όμως μόνον τα εσωτερικά και τα «πέριξ» της Ευρώπης που δείχνουν πώς λειτουργεί πλέον το Βερολίνο. Την ίδια ώρασυμβαίνει και κάτι πρωτοφανές: ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ επιτίθεται με σκληρές ειρωνείες στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τις απόψεις του περί εξωτερικής πολιτικής και για τον τρόπο που τις παρουσιάζει. Η απάντηση, δεν άργησε να έρθει: ο ίδιος ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι οι Αγγλοι έκαναν έξυπνη κίνηση με το Brexitκαι προέβλεψε κι άλλες αποχωρήσεις, ενώ, ταυτόχρονα, απείλησε με σκληρότατους φόρους τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία για τα εργοστάσια στο Μεξικό, αλλά και ισοπέδωσε την πολιτική του Βερολίνου στο μεταναστευτικό. Δηλώνει δε ότι πολύ σύντομα θα συναντήσει τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μέι και θα υπογράψει μαζί της ευρεία εμπορική συμφωνία.

Η κακομαθημένη Γερμανία, που συνήθισε όλα αυτά τα χρόνια να ηγεμονεύει στην Ευρώπη αδιαφορώντας πλήρως για τις επιπτώσεις της αλαζονικής πολιτικής της, τώρα βρίσκεται μπροστά στα καταστρεπτικά αποτελέσματα των επιλογών της, σε όλα τα επίπεδα. Αλλά, όπως τα κάνανε, διαλύσανε πια την Ευρώπη για τα καλά. Και είναι πια αργά για δάκρια…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


16 Ιαν 2017


Μέχρι και πριν από τρία χρόνια αμφισβητείτο η ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα ακόμα και από επιστήμονες που γνώριζαν πολύ καλά ότι υπήρχαν. Σήμερα και αυτοί άλλαξαν πάλι γνώμη, μετά τις κινήσεις που έκανε ο πρώην ΥΠΕΚΑ Μανιάτης. Παραμένει όμως το ερώτημα αν αυτά τα κοιτάσματα στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο θα έρθουν στην παραγωγή. Οι αμφιβολίες βασίζονται στην ιστορία. Ένα κοίτασμα που βρέθηκε το 1973 και άρχισε να παράγει το 1982 είναι το μοναδικό εν ενεργεία κοίτασμα μέχρι σήμερα, καίτοι έχουν ανακαλυφθεί εδώ και 20 χρόνια πέντε άλλα κοιτάσματα. Αυτή είναι δυστυχώς η πικρή αλήθεια.

Του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου

Ας δούμε όμως την ιστορία. Το 1973 ανακαλύπτονται στον κόλπο της Καβάλας αργό πετρέλαιο, αρχικά 68 εκατ. βαρέλια και 35 bcf φυσικό αέριο (μικρότερο κατά 140 φορές από αυτό της Αφροδίτης), εικόνα 1, που τα εκμεταλλεύτηκε η NAPC και λίγο αργότερα ανακαλύπτονται 6 κοιτάσματα αργού πετρελαίου στο Θρακικό Πέλαγος. Οι ανακαλύψεις έγιναν από την Αμερικανική εταιρεία OCEANIC με έδρα το Denver, Colorado. Τα αποθέματα στο Θρακικό πέλαγος εκτιμώνται σε 1.5 δις βαρέλια.

Η εκμετάλλευση άρχισε από τον κόλπο της Καβάλας διότι τα κοιτάσματα ευρίσκοντο σε θαλάσσιο βάθος των 30 μέτρων ενώ αυτά του Θρακικού πελάγους σε βάθος 100 μέτρων που για εκείνη την εποχή ήταν μεγάλο. Το ότι έγιναν γεωτρήσεις στις 6 δομές το γνωρίζουμε από τις παρουσιάσεις που έκανε ο Δρ. Νίκος Λαλεχός, πρώην διευθυντής της ΔΕΠ-ΕΚΥ.

Ο κύριος Λαλεχός παρουσίαζε την αλληλουχία των γεωλογικών στρωμάτων σε κάθε μία από τις 6 δομές. Επίσης αναφέρθηκε το πετρελαϊκό ιώδες (API= American Petroleum Index) που είχε το πετρέλαιο από τις γεωτρήσεις. Άρα οι γεωτρήσεις έγιναν και όχι μόνο γνωρίζαμε την ποιότητα του πετρελαίου αλλά και τη συνολική ποσότητα.

Τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μεταφέρθηκαν από την Καναδική NAPC, 75%, και την ΔEΠ-EKY, 25%, στην Αμερικανική εταιρεία Calfrac, 75%, και στα ΕΛΠΕ με τον Όμιλο Λάτση (μέσω της Paneuropean Holdings που σήμερα ελέγχει το 45,5% των μετοχών), 25%. Μέχρι σήμερα καμία προσπάθεια εκμετάλλευσης αυτών των κοιτασμάτων επ’ ωφελεία του ελληνικού λαού δεν έγινε.

Από το 1980 η δραστηριότητα της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στην Δυτική Ελλάδα. Έτσι το 1982 ανακαλύπτεται το κοίτασμα του Κατάκολου από τον διευθυντή της ΔΕΠ-ΕΚΥ καθηγητή Διονύση Μονόπωλη. Το κοίτασμα έχει εκμεταλλεύσιμο απόθεμα της τάξης των 17 εκατ. βαρελιών. Μπορούσε άνετα να γίνει εκμεταλλεύσιμο όταν η τιμή του αργού ήταν $90/βαρέλι. Δεν έγινε διότι δεν ήθελαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Σήμερα, δηλαδή μετά από 35 χρόνια, θα το εκμεταλλευτεί η ENERGEAN με τιμές αργού πετρελαίου γύρω στα $50/ βαρέλι. Ο πρώην ΥΠΕΚΑ Γιάννης Μανιάτης έδωσε το πράσινο φως γι’ αυτή την εκμετάλλευση. Υπό τη διεύθυνση της νέας προέδρου και τεχνικού διευθυντού Δρ. Τερέζας Φωκιανού προχωρούν οι έρευνες της ΔΕΠ-ΕΚΥ στην Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο με επιτυχίες.

Ανακαλύπτονται, μετά από την εκτέλεση 9.000 χιλιομέτρων δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών στο Ιόνιο, δυτικά της Κέρκυρας τα κοιτάσματα φυσικού αερίου Πύρος και Αχιλλέας, με πολύ πιθανά αποθέματα 300 δις Μ3, που ισοδυναμούν ενεργειακά με 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου, ανακαλύπτεται το κοίτασμα της Δρακόψας, Ήπειρος, με πολύ πιθανό απόθεμα 60 εκατ. βαρέλια, και το κοίτασμα του Πατραϊκού κόλπου της πιθανής τάξης των 200 εκ. βαρελιών.

Το 1997 συμβαίνει κάτι το απίθανο. Εκδιώκεται από τη θέση της η κυρία Τερέζα Φωκιανού, κλείνουν την ΔΕΠ-ΕΚΥ και δίνουν όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης μαζί με όλες τις γεωφυσικές μελέτες στα ΕΛΠΕ-Λάτσης και το δικαίωμα έρευνας υδρογονανθράκων σε μία έκταση 52.000 χιλιομέτρων. Προηγουμένως, η κυβέρνηση Σημίτη πουλά -πιστεύω έναντι με $1- τρία διυλιστήρια, αυτό της ΕΚΟ, σημερινά ΕΛΠΕ, της Θεσσαλονίκης και των Σκοπίων. Και βεβαίως όλο το επιστημονικό προσωπικό της ΔΕΠ-ΕΚΥ μεταφέρεται στα ΕΛΠΕ.

Μόλις μεταφέρθηκαν στα ΕΛΠΕ οι επιστήμονες της ΔΕΠ-ΕΚΥ έλαβε χώρα η πρώτη «μεταμόρφωση» των επιστημόνων που ανακάλυψαν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα. Όλοι τους αρνήθηκαν την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην Ελλάδα! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! Και όλοι τους εν χορδαίς και οργάνοις, έψαλλαν… πάμε Λιβύη, διότι η Ελλάδα δεν έχει τίποτε! Τελεία συσκότιση στην έρευνα υδρογονανθράκων στην Ελλάδα για 17 χρόνια.

Βεβαίως τότε έμπαινε και το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ελλάδα το οποίο δεν θα χρειαζόταν καν αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που είναι δυτικά της Κέρκυρας. Με 300 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, καλύπταμε τις ανάγκες για 50 χρόνια.

Τελικά, τα ΕΛΠΕ πάνε στη Λιβύη όπου η κυβέρνηση Καντάφι τους δίνει χερσαία οικόπεδα για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Ανακαλύπτουν υδρογονάνθρακες αλλά δεν τους εκμεταλλεύονται και κάθονται επάνω στα κοιτάσματα μέχρι να βρεθεί μια εταιρεία που θα αγοράσει με ακριβό τίμημα τα οικόπεδα για να προχωρήσει στην εκμετάλλευση. Είναι μια διαδικασία που είναι νόμιμη και γίνεται συχνά.

Η ENERGEAN αγόρασε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Karish και Tannin που βρίσκονται στην ΑΟΖ του Ισραήλ που έχουν απόθεμα 2,5 τρις κυβικά πόδια. Αυτή η ποσότητα που ισοδυναμεί ενεργειακά σε 450 εκατ. βαρέλια και αντιστοιχεί με τρεις Πρίνους ή δύο φορές το απόθεμα του Πατραϊκού Κόλπου. Τα κοιτάσματα βρίσκονται σε θαλάσσιο βάθος 1.500 μέτρων.

Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι κοιτάσματα πολύ μικρότερα από της Αφροδίτης, είναι οικονομικά εκμεταλλεύσιμα. Αυτά για όσους λέγανε και λένε ότι δεν μπορούμε μικρά κοιτάσματα φυσικού αερίου καίτοι υπήρχε το παράδειγμα του κοιτάσματος South Kavala, το οποίο για 19 χρόνια στήριξε τη βιομηχανία λιπασμάτων.

Μετά από αυτή την πετυχημένη συναλλαγή τα ΕΛΠΕ αφήνουν την Λιβύη και πηγαίνουν στην Αίγυπτο και εκμεταλλεύονται ένα μικρό κοίτασμα πετρελαίου, νομίζω της τάξης των 20 εκατ. βαρελιών, στην Ερυθρά θάλασσα το οποίο σύντομα το πουλούν στον όμιλο Βαρδινογιάννη.

Τελικά επανέρχονται στην Ελλάδα, αλλά επιμένουν ότι υδρογονάνθρακες δεν υπάρχουν ούτε στο Θρακικό πέλαγος ούτε στο Κατάκολο, ούτε στον Πατραϊκό κόλπο, ούτε δυτικά της Κέρκυρας, ούτε στην Ήπειρο. Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά και στο ΥΠΕΚΑ μπήκε αρχικά ως υφυπουργός και μετά ως υπουργός ο καθηγητής Γιάννης Μανιάτης, αρχίζουν οι γεωφυσικές έρευνες από την Νορβηγική εταιρεία γεωφυσικών ερευνών PGS που έχει κάνει μελέτες στις ΑΟΖ Αιγύπτου, Κύπρου και σε όλη την λεκάνη της Λεβαντίνης.

Γίνονται δυσδιάστατες γεωφυσικές έρευνες σε μια έκταση 220.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και επιπροσθέτως δίνει στην PGS προς εκ νέου επεξεργασία 9.000 χιλιόμετρα δυσδιάστατων γραμμών που είχε κάνει η ΔΕΠ-ΕΚΥ από το 1990 έως το 1997 και τα οποία πέρασαν στα χέρια των ΕΛΠΕ για περισσότερα από 17 χρόνια. Ήταν τα γεωφυσικά με τα οποία ευρέθησαν τα κοιτάσματα δυτικά της Κέρκυρας το κοίτασμα του Πατραϊκού κ.ο.κ. Λόγω φόρτου εργασίας η PGS τα έδωσε μετά από διεθνή μειοδοτικό διαγωνισμό στην εταιρεία Geonergy Corporation του Χιούστον για την πλήρη μελέτη.

Παράλληλα, ο υπουργός ΠΕΚΑ Μανιάτης στέλνει στις 23 Δεκεμβρίου του 2013 την πρόεδρο της ΕΔΕΥ καθηγήτρια Σταματάκη και τον Δρ. Σπύρο Μπέλλα, νυν αντιπρόεδρο της νέας ΕΔΕΥ, στο Χιούστον να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι, τον πρόεδρο και διευθυντή της Geonergy Corporation, Δρ. Αντώνη Βασιλείου που επεξεργάστηκε εκ νέου τα 9.000 χιλιόμετρα των δυσδιάστατων γεωφυσικών γραμμών που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ, επί περίπου 13 χρόνια. Ο κύριος Βασιλείου τους υπέδειξε τις ΕΞΙ (6) μεγάλες δομές υδρογονανθράκων που έδειχναν τα παλιά γεωφυσικά… Μία από αυτές τις περιοχές ήταν δυτικά της Κέρκυρας, δομές Πύρου και Αχιλλέα που γνωρίζαμε από το 1995.

Στις αρχές του 2014 βγαίνουν τα πολύ ευχάριστα νέα τα οποία ανάγκασαν όχι μόνο τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό ΠΕΚΑ να ανακοινώσουν ότι η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων θα αποφέρει στο Ελληνικό Δημόσιο 150 δις ευρώ σε βάθος 25 έως 30 ετών. Και προσθέτει ο τότε πρωθυπουργός «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ», με βάση την πολυσέλιδη τεχνική έκθεση που υπάρχει στο ΥΠΕΝ.

Αποφασίζει τότε ο υπουργός ΠΕΚΑ σε συνεννόηση με την BEICIP/FRANLAB και την PGS να βγάλουν 20 θαλάσσια οικόπεδα σε Ιόνιο, νότια Πελοπόνησο και Κρήτη σε διαγωνισμό. Προηγουμένως, με την διαδικασία της Ανοιχτής Πόρτας (Open Door Policy) βγήκαν σε διαγωνισμό 5 χερσαία και 2 θαλάσσια οικόπεδα σε διαγωνισμό.

Από αυτά, επί κυβερνήσεως Σαμαρά, η περιοχή της Ηπείρου και το κοίτασμα του Κατακόλου δόθηκαν στην ENERGEAN και ο Πατραϊκός κόλπος στα ΕΛΠΕ, δηλαδή σε αυτούς που έλεγαν ότι δεν υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα. Τα οικόπεδα της Άρτας, Πρέβεζας, Αιτολωακαρνανίας και ΒΔ Πελοπονήσου δεν κατακυρώθηκαν.

Η κυβέρνηση Τσίπρα κατακύρωσε το οικόπεδο 2 που γνωρίζουμε εδώ και περίπου 20 χρόνια ότι έχει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, Πύρος και Αχιλλέας, με ισοδύναμο 2 δις βαρέλια, στην κοινοπραξία TOTAL-EDISSON ΕΛΠΕ, τα οικόπεδα της Άρτας και Πρέβεζας που γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έχουν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, το οικόπεδο 10 στον Κυπαρισσιακό κόλπο που έχει πολύ μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου, περίπου 500 δις Μ3 που ισοδυναμούν ενεργειακά με 3,22 δις βαρέλια και τα οποία βρίσκονται σε μεγάλα βάθη και υπάρχει η μεγάλη πιθανότητα η κυβέρνηση να δώσει στα ΕΛΠΕ το μπλοκ 2, βόρεια της Κέρκυρας που έχει περίπου 2 δις βαρέλια αργού πετρελαίου.

Αθροιστικά τα ΕΛΠΕ (και φυσικά ο Όμιλος Λάτση που ελέγχει πλέον ποσοστό 45,5% όπως προαναφέρθηκε) πήραν από τις κυβερνήσεις, περιοχές που περιέχουν περίπου άνω των 8 δις βαρελιών αν συμπεριλάβουμε και τα κοιτάσματα στο Θρακικό πέλαγος, τον Πατραϊκό κόλπο, Άρτας και Πρέβεζας ενώ στην ENERGEAN έδωσαν τα χερσαία οικόπεδα της Αιτωλοακαρνανίας και ΒΔ Πελοποννήσου με άγνωστες ποσότητες υδρογονανθράκων.

Και τίθεται το ερώτημα αν αυτές οι περιοχές που έχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων θα αξιοποιηθούν. Η Κύπρος για να βγάλει τόσα έσοδα από τα κοιτάσματά της όσα και η Ελλάδα από τα κοιτάσματα του Ιονίου, δηλαδή 150 δις ευρώ σε βάθος 25-30 ετών, έδωσε άδεια εκμετάλλευσης στους κολοσσούς EXXON-MOBIL,TOTAL, ENI, QATAR και την μεσαίου μεγέθους NOBLE. Εμείς, για να πάρει η Ελλάδα τα 150 δις ευρώ σε 25-30 χρόνια, δώσαμε κατά πλειοψηφία την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στα ΕΛΠΕ.

Για να γίνω ποιο σαφής. Η EXXON-MOBIL που έχει σε όλο τον κόσμο αποθέματα υδρογονανθράκων της τάξης των 40 δις βαρέλια και μια ημερήσια παραγωγή περίπου 4 εκατ. βαρέλια απασχολεί 8.000 προσωπικό. Η κυβέρνηση Τσίπρα παρεχώρησε στα ΕΛΠΕ οικόπεδα που έχουν ισοδύναμο άνω των 8 δις βαρελιών πετρελαίου και με μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή της τάξης των 800.000 βαρελιών.

Πόσο προσωπικό θα χρειαστούν; Το επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που θα χρειαστεί κατ’ αναλογία είναι 15.000 άτομα. Υπάρχει; Και τι ύψος επενδύσεων θα χρειαστεί για να έρθουν αυτά τα κοιτάσματα στην παραγωγή; Εκτιμώ γύρω στα $7 δις. Υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις; Τις εξέτασε όλες αυτές το ΥΠΕΝ ή ασχολείται με τα αυγά της χελώνας Καρέτα-Καρέτα;

Η ENERGEAN για να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα του Πρίνου με απόθεμα 50 εκ. και μια αναμενόμενη ημερήσια παραγωγή των 10.000 ή 12.000 βαρελιών όταν αναπτυχθεί το Κατάκολο θα απασχολεί περίπου 400 άτομα με τεράστια εμπειρία στην έρευνα και ιδιαίτερα στην παραγωγή υδρογονανθράκων.

Εκείνο που με προβληματίζει σαν Έλληνα πολίτη είναι το εξής: Αν αξιοποιούσαμε τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που γνωρίζαμε ότι είχαμε πριν το 1997 θα υπογράφαμε τα τρία επαίσχυντα μνημόνια μετά το 2010;

Σήμερα που γνωρίζουμε τι έχουμε μόνο στο Ιόνιο… «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΜΗ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΗ» (Σαμαράς, Μανιάτης)… και ότι μπορούμε να αξιοποιήσουμε κοιτάσματά μας, μήπως δεν θέλουμε να ξεπληρώσουμε τα χρέη μας και να βγούμε από τα μνημόνια; Να μειώσουμε την ανεργία; Να σταματήσουμε τη μετανάστευση; Να σταματήσουμε τη μείωση μισθών και συντάξεων; ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Ή ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗ ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ… ΟΠΩΣ ΤΑ “ΕΛΥΣΕ” ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ;

* Ο καθηγητής Αντώνης Φώσκολος είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τομέας Ανίχνευσης και Εντοπισμού Κοιτασμάτων και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά (Emeritus Research Scientist, Geological Survey of Canada-Calgary) / tfoscolo@NRCan.gc.ca (Natural Resources Canada = Υπουργείο Εθνικών Πόρων Καναδά) και foscolos@mred.tuc.gr

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου