Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2017


Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο και γενικά αποδεκτό σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας αλλά και στον τελευταίο πολίτη της, ότι μια κλιμακούμενη ένταση με την Τουρκία που ενδεχομένως θα κατέληγε σε ένα θερμό επεισόδιο, θα προκαλέσει μη υπολογίσιμη ζημιά στην χώρα και είναι το τελευταίο που θα χρειαζόταν η Ελλάδα μετά από μια οικονομική και κοινωνική κρίση επτά ετών…

Συνεπώς ο γνώμονας στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και της χάραξης μιας σοβαρής αμυντικής στρατηγικής θα πρέπει να κινηθεί στο δίπολο: ανυποχώρητη στάση στα θέματα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας και αποφυγή θερμού επεισοδίου.

Η έμφαση στην αποφυγή θερμού επεισοδίου δεν έχει να κάνει μόνο με το αυστηρά στρατιωτικό σκέλος. Εάν δηλαδή οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε θέση να απαντήσουν και να επιφέρουν εάν ισχυρό πλήγμα που θα επιτύχει τουλάχιστον ισοδύναμα αποτελέσματα στην τουρκική πλευρά. Ούτε βεβαίως αναφερόμαστε στο εάν υπάρχει ενδεχόμενο το θερμό επεισόδιο να οδηγήσει σε γενική σύγκρουση μεταξύ των δυο χωρών.

Όλο και πιο συχνά τελευταία και κυρίως μετά το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο κ. Ερντογάν μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ακούγεται η θεωρία ότι οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αποδυναμωμένες καθώς ένα σημαντικός αριθμός αξιωματικών κυρίως από την Αεροπορία και το Ναυτικό έχουν συλληφθεί ή αποστρατευθεί. Όλο αυτό το κυνήγι των μαγισσών έχει επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στο αξιόμαχο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συνεπάγεται όμως αυτό, ότι η κατάσταση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι τόσο τραγική που θα εμπόδιζε την Άγκυρα να εκβιάσει, εκ του ασφαλούς και με κίνδυνο μικρών απωλειών, ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, εάν θεωρήσει ότι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι πολύ ισχυρότερο και πολιτικά και επικοινωνιακά, από την εικόνα με τα πέντε ή έξι φέρετρα, χαμένων κομάντος της;

Το θερμό επεισόδιο θα εξελιχθεί εκ των πραγμάτων όχι στην Άγκυρα ή στην Κωνσταντινούπολη αλλά το πιθανότερο σε κάποιο σημείο του Αιγαίου. Ακριβώς δηλαδή εκεί που ξετυλίγεται καθημερινά όλη η διεκδικητική ατζέντα της Τουρκίας.

Η οποιαδήποτε μεσολάβηση απεμπλοκής και αποκλιμάκωσης της έντασης δεν θα έχει κανένα άλλο αντικείμενο αλλά την συζήτηση επί κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

Η εμπειρία των Ιμίων είναι τραυματική, καθώς όχι μόνο η συμφωνία απεμπλοκής (no troops, no flags, no ships) πέρασε τις δυο βραχονησίδες σε ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου πλέον η ελληνική κυριαρχία δεν ασκείται επί του εδάφους τους, αλλά ξεδιπλώθηκε η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και άνοιξε επίσης ο δρόμος για την Συμφωνία της Μαδρίτης. Με την συμφωνία αυτή η Ελλάδα δεσμεύεται να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες (επέκταση χωρικών υδάτων, ανακήρυξη θαλάσσιων ζωνών κλπ) και συγχρόνως αναγνώρισε «ζωτικά και νόμιμα» δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησής και της ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι έτοιμες και ισχυρές να αντιμετωπίσουν την οποιαδήποτε απειλή.

Το θέμα είναι όμως εάν μια σοβαρή κλιμάκωση της κρίσης στο Αιγαίο, δεν κριθεί τελικά σε στρατιωτικό, αλλά σε πολιτικό -διπλωματικό επίπεδο, όπου στο τραπέζι θα βρεθούν οι τουρκικές αξιώσεις, με την Ελλάδα να «αμύνεται» ώστε να μην επιβληθεί μέσω της πολιτικής των ίσων αποστάσεων εκ μέρους των μεσολαβητών, νέο τετελεσμένο στο Αιγαίο.

Σε αυτό το περιβάλλον δεν μπορεί να μην προκαλεί προβληματισμό η ρητορική αντιπαράθεση στα όρια της βεντέτας μεταξύ κορυφαίων υπουργών των δυο πλευρών και κυρίως μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας. Ο «διάλογος» και η ανταλλαγή βαριών εκφράσεων δίνει την αίσθηση ότι ένα κρίσιμο ζήτημα όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αντιμετωπίζεται με όρους «κοκορομαχίας» και σχολικού καυγά…

Η υπόθεση των οκτώ τούρκων φυγάδων έχει δηλητηριάσει την σχέση μεταξύ των ηγετών των δυο χωρών, καθώς ο κ. Ερντογάν δικαιολογημένα ή μη, θεωρεί ότι ο κ. Τσίπρας αθέτησε την «υπόσχεση» που του έδωσε για παράδοση των οκτώ αξιωματικών.

Έτσι υποχρεωτικώς ο ρόλος για την διατήρηση διαύλων επικοινωνίας, συνεννόησης και αποφυγής εντάσεων πέφτει στους υπουργούς εξωτερικών και άμυνας.

Ο κ. Καμμένος στις 8 Δεκεμβρίου σε συνέντευξη του (Real FM και στον Γιώργο Τράγκα) εξαπέλυσε μια πρωτοφανή σε οξύτητα επίθεση στον Ταγίπ Ερντογαν:

«Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα ακραία στοιχεία αναπάντητα όπως και τον Ερντογάν ο οποίος έχει μετατραπεί σε έναν στυγνό δικτάτορα, αυτή τη στιγμή, να απειλεί το σπίτι μας. Όταν θα πάνε να απειλήσουν την πατρίδα μας θα ακούσουν την απάντηση και θα ξέρουν ότι εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι στο όνομα της διπλωματίας να κάνουμε πίσω σε αυτά που αποτελούν εθνική κυριαρχία», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Καμμένος και συγχρόνως σε μια τουλάχιστον παράξενη για υπουργό άμυνας κίνηση, δήλωσε υποτιμητικά ότι «οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι διαλυμένες και συνεπώς δεν συνιστούν απειλή..».

Ακολούθησε μια οξύτατη απάντηση του Τουρκικού ΥΠΕΞ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον του Πάνου Καμμένου και μετά φθάσαμε στην επέτειο των Ιμίων. Ο κ. Καμμένος μετέβη με ελικόπτερο και πέταξε από αέρος στεφάνι στην μνήμη των τριών πεσόντων και λίγες ώρες αργότερα μια τουρκική κανονιοφόρος με πλήρωμα την ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έπλευσε πέριξ των δυο βραχονησίδων, με την Άγκυρα να δημοσιοποιεί το οπτικό υλικό από αυτή την σαφώς στοχευμένη πρόκληση.

Ακολούθησε ένα μπαράζ πραγματικών προκλήσεων ή απλώς επιχειρήσεων ψυχολογικού και επικοινωνιακού πολέμου με επίκεντρο τα Ίμια αλλά και το Κέντρο του Αιγαίου (με την έξοδο του ερευνητικού CESME) , για να έρθει η στιγμή της συνέντευξης του ΥΠΕΞ κ. Νίκου Κοτζιά στον ΣΚΑΙ (στην εκπομπή «Ιστορίες» και στον Αλέξη Παπαχελά).

Ο κ. Κοτζιάς ερωτάται για το εάν ο Τούρκος ΑΓΕΕΘΑ είχε σκοπό να ανεβεί στα Ίμια:

«Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Ήθελε να ανεβεί στα Ίμια αλλά δεν ανέβηκε, με αυτή την έννοια.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πιστεύετε ότι ήθελε να ανέβει…
Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Πάντοτε τους αρέσει μία βόλτα στο ελληνικό έδαφος. Οι μυρωδιές της ελληνικής γης είναι πάντα ελκυστικές.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η απάντηση ποια θα ήταν αν ανέβαινε;
Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Δε θα μπορούσε να ανέβει γιατί είχαμε πάρει τα μέτρα μας. Επειδή λέω ότι η Τουρκία είναι νευρική δύναμη σημαίνει ότι προστατεύουμε τους χώρους της Ελλάδας με πολύ μεγαλύτερη προσοχή απ’ ότι γινόταν στο παρελθόν…»

Μετά από μερικές ημέρες και ενώ το κλίμα έχει επιβαρυνθεί με την είσοδο στον Έβρο δυο ακόμη τούρκων στρατιωτικών που καταζητούνται στην Τουρκία ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου έρχεται να απαντήσει στον Ν. Κοτζιά, προσβλητικά και απειλητικά ότι «εάν το ήθελε και εάν είχε εντολή ο τούρκος στρατηγός θα ανέβαινε στα Ίμια..»

Και βρήκε την ευκαιρία μάλιστα να θυμίσει ότι η Ελλάδα όπως τώρα υποθάλπει τους οκτώ αξιωματικούς έτσι είχε κάνει και με τον ηγέτη του ΡΚΚ Αμντουλάχ Οτσαλάν.

Ο Πάνος Καμμένος δεν άντεξε πολύ, και την Κυριακή έδωσε απάντηση με τον δικό του τόνο, (που ευνοούσε και το περιβάλλον καθώς η δήλωση έγινε στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά στον ΣΚΑΙ), στον τούρκο ΥΠΕΞ. Και ως άλλος «Λεωνίδας» έστειλε το μήνυμα: «Δεν υπάρχει περίπτωση να πατήσουν το πόδι τους σε ελληνικό νησί. Θα αντιμετωπιστούν. Ας πατήσουν, αλλά μετά να δούμε αν θα φύγουν από εκεί..».

Το πινγκ πονγκ συνεχίσθηκε με τον κ. Τσαβουσογλου, ο οποίος βρίσκεται ήδη στην καμπάνια για την υπερψήφιση του «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα, να επανέλθει με ύφος «Κουτσαβάκη» με προσβλητικές και προσωπικού χαρακτήρα επιθέσεις στον κ. Καμμένο:
«…Αλλά αυτός ο εταίρος της κυβέρνησης συνασπισμού, (σ.σ. Πάνος Καμμένος), κάνει συνεχώς βήματα που δοκιμάζουν την κατανόησή μας. Προκαλεί. Μας λένε “ Κατά βάθος είναι καλό παιδί, μην δίνετε σημασία (ας το παραβλέψουμε)”. Ναι αλλά μέχρι πού θα πάει; Τον πήρατε αναγκαστικά στην κυβέρνηση (συνασπισμού), κι εμείς να παραβλέπουμε; Κι η υπομονή μου έχει όρια…. Η Ελλάδα με την Τουρκία είναι δύο γείτονες. Αυτό δεν αλλάζει. Υπάρχουν και προβλήματα. Έχουμε και την βούληση για την επίλυσή τους. Στην ιστορία είχαμε πολέμους… Αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε μια προσέγγιση μεταξύ των λαών μας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη ισχύος. Το τί μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός όταν πρέπει, το ξέρουν καλύτερα εκείνοι… Να τα εξηγήσουν και σε εκείνο το κακομαθημένο παιδί και να μην δοκιμάζουν την υπομονή μας”.
Η Ελλάδα βιώνει την χειρότερη κρίση στην ιστορία της, έχοντας στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, μια Τουρκία μεταβαλλόμενη με έναν απρόβλεπτο ηγέτη, ο οποίος δεν διστάζει να εξωτερικεύει τις σκέψεις του για τα «σύνορα της καρδιάς» , για τα «νησιά που φθάνεις κολυμπώντας, αλλά αφέθηκαν στην Ελλάδα…»

Αυτή η Τουρκία αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, με αυτοσυγκράτηση και με στρατηγικό σχεδιασμό. Τα ελληνοτουρκικά είναι δύσκολη υπόθεση για να αφεθούν σε «κουτσαβάκηδες» και «Λεωνίδες»…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Φεβ 2017


Τα παρελθόντα ρήγματα της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και τα σημερινά όρια της ελληνικής ανοχής

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η ρίψη πυρών από τουρκική κανονιοφόρο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Φαρμακονήσι υποχρέωσε τον υπουργό Εξωτερικών να προειδοποιήσει την Τουρκία ότι πλησίασε πολύ να πατήσει την κόκκινη γραμμή. Το μήνυμα ήταν σαφές, αλλά στην Άγκυρα δεν το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Δεν φαίνεται να τους πείθουν οι διαβεβαιώσεις του Κοτζιά ότι η οικονομική κρίση δεν έχει κάμψει ούτε την αποφασιστικότητα της Αθήνας, ούτε τη δυνατότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων να υπερασπίσουν τα εθνικά συμφέροντα.

Η προϊστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες, άλλωστε, τείνει να εδραιώσει και στους νεοοθωμανούς την πεποίθηση πως η Ελλάδα είναι πρακτικά ανίκανη και πολιτικά απρόθυμη να απαντήσει κατά τρόπο που να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία. Αν και δεν ομολογείται δημοσίως, αρμόδια πηγή παραδέχεται ότι οι συνεχείς και κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, σε συνδυασμό με την απουσία αποτελεσματικών ελληνικών αντιμέτρων, έχουν προκαλέσει ρήγματα στην αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, επειδή ωθεί τον Ερντογάν να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι είναι απόλυτος άρχων, χωρίς ηγετική ομάδα που να αναλύει ορθολογικά τις εκάστοτε συνθήκες και να φιλτράρει τις διαθέσεις του αρχηγού αυξάνει τις πιθανότητες για παραβίαση των κόκκινων γραμμών. Τα γεγονότα, άλλωστε, έχουν αποδείξει ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει την τάση να αντιδρά σπασμωδικά και να παρασύρεται από τις παρορμήσεις του, αν και όπως όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες έχει κι αυτός οξυμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, όμως, το μήνυμα του Κοτζιά δεν είναι αποτρεπτική ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Έχει ληφθεί η απόφαση ότι σε περίπτωση που οι Τούρκοι επιχειρήσουν να αποβιβάσουν κομάντος σε ελληνική βραχονησίδα θα ενεργοποιηθούν τα σχετικά επιτελικά σχέδια και η νησίδα θα εκκαθαρισθεί. Προφανώς, η Αθήνα δεν επιθυμεί τα πράγματα να φθάσουν σ’ αυτό το σημείο και γι’ αυτό εξαντλεί τα περιθώρια υπομονής, προκειμένου να μη ρίξει λάδι στη φωτιά. Τέτοιες είναι και οι εντολές που έχουν δοθεί στα σκάφη του Λιμενικού και του Πολεμικού Ναυτικού που περιπολούν στο ανατολικό Αιγαίο. Γι’ αυτό και προ καιρού ο υφυπουργός Ναυτιλίας Σαντορινιός έβαλε στο συρτάρι το σχέδιό τους για αξιοποίηση των βραχονησίδων.

Υψηλά ιστάμενη πηγή ξεκαθαρίζει, όμως, πως είναι διαφορετικής ποιότητας πρόκληση η αποβίβαση κομάντος σε ελληνική νησίδα από μία υπέρπτηση, μία παραβίαση των χωρικών υδάτων, ακόμα και από τη ρίψη βολών κοντά στο Φαρμακονήσι. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα όριο για το τι μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνο με διπλωματικές ενέργειες και με απλή στρατιωτική παρακολούθηση. Όταν αμφισβητηθεί εμπράκτως η εδαφική ακεραιότητα, η αντίδραση για την προάσπισή της καθίσταται μονόδρομος. Μας διευκρίνισε, μάλιστα, πως το σαφές αυτό μήνυμα έχει σταλεί όχι μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στο ΝΑΤΟ και στις μεγάλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησε διαβήματα στο Στέητ Ντηπάρτμεντ, θεωρώντας πως οι επισκέψεις του αρχηγού της CIA και του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία έδωσαν την εντύπωση στον Ερντογάν πως μπορεί να κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, τα διαβήματα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση αμερικανικών πιέσεων προς την Άγκυρα να κατεβάσει τους τόνους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο ο Ερντογάν ειδικά αυτή την περίοδο θα λάβει υπόψη του αυτές τις συστάσεις. Παρότι επιδιώκει να δημιουργήσει μία στενή σχέση με την προεδρία Τραμπ και ως εκ τούτου δεν είναι εύκολο να παρακάμψει τις αμερικανικές συστάσεις, υπάρχουν και λόγοι που τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση:
  • Πρώτον, έχει ζωτική ανάγκη από μία εύκολη νίκη, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητές του να κερδίσει το κρίσιμο δημοψήφισμα του ερχόμενου Απριλίου, το οποίο θα τον καταστήσει πρόεδρο-σουλτάνο.
  • Δεύτερον, προς την κατεύθυνση της σκλήρυνσης τον ωθεί και η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους.
Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η μάχη θα είναι αμφίρροπη. Το “ναι” μάλλον έχει ένα μικρό προβάδισμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει βεβαιότητα επικράτησης. Όχι μόνο λόγω της μικρής διαφοράς, αλλά και επειδή η τάση του είναι καθοδική. Υπενθυμίζουμε ότι πριν λίγους μήνες οι μετρήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του Ερντογάν.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει το δημοψήφισμα. Έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Υπενθυμίζουμε ότι το 2015, για να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν δίστασε να ξαναστήσει κάλπες σε μερικούς μήνες, αφού προηγουμένως είχε τινάξει στον αέρα την ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, οδηγώντας την Τουρκία σε αιματοκύλισμα.

Για κάθε ενδεχόμενο, πάντως, έχει έτοιμο και ένα σχέδιο Β. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι εάν τουλάχιστον το 5% του συνολικού αριθμού των μελών της Εθνοσυνέλευσης (550) εκπέσει για τον οποιονδήποτε λόγο από το αξίωμά του τότε προκηρύσσονται εκλογές. Εκμεταλλευόμενο αυτή τη διάταξη, το καθεστώς έχει ασκήσει διώξεις με βαρύτατες κατηγορίες σε 28 Κούρδους βουλευτές του κόμματος HDP.

Εάν τελικώς επικρατήσει το “όχι” στο δημοψήφισμα, οι νεοοθωμανοί θα έχουν τη δυνατότητα να υπαγορεύσουν καταδίκες και κατ’ θα το αποκλείσουν από την Εθνοσυνέλευση (απαιτείται πάνω από 10%) και κατ’ αυτό τον τρόπο θα εξασφαλίσουν αυτό τον τρόπο να προκηρυχθούν εκλογές. Ελπίζουν πως με το κουρδικό κόμμα αποκεφαλισμένο μαζί με το σύμμαχο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι) την αναγκαία πλειοψηφία των 2/3 (367 έδρες) για να περάσουν τη συνταγματική αναθεώρηση από τη Βουλή.

Όπως προαναφέραμε, για να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου, ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη μία εύκολη νίκη για να τροφοδοτήσει τον εθνικιστικό πυρετό και να συσπειρώσει γύρω του τη “βαθιά Τουρκία”. Παρά την προσπάθειά του να βάλει πόδι στην πετρελαιοφόρο Μοσούλη, η άρνηση και της Βαγδάτης και των Κούρδων υποχρέωσε τους Αμερικανούς να αποκλείσουν τους Τούρκους από την επιχείρηση ανακατάληψης της δεύτερης πόλης του Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ επέκτασιν, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν και από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις διευθετήσεις την επόμενη ημέρα.

Αλλά και στη Συρία, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Είμαστε στον 5ο μήνα από την έναρξη της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη” και η τουρκική στρατιωτική δύναμη δεν έχει ακόμα καταφέρει να καταλάβει πλήρως την πόλη Αλ Μπαμπ. Το γεγονός αυτό και οι συγκριτικά μεγάλες απώλειες σε άνδρες και εξοπλισμό έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Με άλλα λόγια, δεν έχει επιτύχει ούτε εκεί την εύκολη νίκη που έχει ανάγκη για να συντηρήσει το νεοοθωμανικό όραμα σε μία περίοδο, μάλιστα, που η τουρκική οικονομία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει υποχρεώσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ακιντζί να σκληρύνει τη στάση του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Αυτός είναι ο λόγος που ο ίδιος έχει κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Αυτή τη σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επικοινωνιακή καταιγίδα που ενορχηστρώνει το επιτελείο του με προσεγγίσεις τουρκικών ακταιωρών στα Ίμια, με κυνηγητό σκαφών του Λιμενικού και της τουρκικής Ακτοφυλακής, με υπερπτήσεις μαχητικών πάνω από ελληνικές νησίδες, με τη ρίψη βολών εντός των ελληνικών χωρών υδάτων και με τη δέσμευση μεγάλων περιοχών του βόρειου Αιγαίου για την πραγματοποίηση υδρογραφικών και ωκεανογραφικών ερευνών από το σκάφος “Τσεσμέ” και με την αμφισβήτηση της ελληνικής αρμοδιότητας στον τομέα της έρευνας και διάσωσης.

Μία ορθολογική εκτίμηση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι νεοοθωμανοί δεν έχουν την πολυτέλεια να προκαλέσουν μία σύγκρουση με την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η όχι αποτελεσματική στρατιωτική εμπλοκή τους στη Συρία. Είναι και άλλοι λόγοι που λειτουργούν απαγορευτικά:
  • Πρώτον, επειδή κατά γενική ομολογία το συνεχιζόμενο κύμα εκκαθαρίσεων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχει πλήξει καίρια όχι μόνο το ηθικό, αλλά και το αξιόμαχό τους.
  • Δεύτερον, επειδή ο Ερντογάν δεν θεωρεί πως η εκκαθάριση έχει ολοκληρωθεί και γι’ αυτό συνεχίζει να μην εμπιστεύεται ακόμα και τους αξιωματικούς που ο ίδιος έχει ορίσει σε ηγετικές θέσεις. Επειδή σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την Ελλάδα οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας κινήσεων, φοβάται ότι μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν για να τον ανατρέψουν.
  • Τρίτον, επειδή οι Τούρκοι είναι βαθύτατα διχασμένοι σε υποστηρικτές και εχθρούς του Ερντογάν.
  • Τέταρτον, επειδή σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης εκ των πραγμάτων θα διευρυνθούν τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του PKK, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.
  • Πέμπτον, επειδή η εικόνα και τα διπλωματικά ερείσματα της Τουρκίας στη Δύση είναι στο χειρότερο σημείο εδώ και δεκαετίες, ενώ και η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει αρχίσει να μπάζει νερά.
Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να χρησιμοποιεί την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως έκαναν και οι κεμαλικοί προκάτοχοί του. Όπως προαναφέραμε, άλλωστε, είναι κοινή η πεποίθηση στην Άγκυρα πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι απρόθυμο και ανίκανο να αντιδράσει δυναμικά. Αυτό γενικά δεν είναι λάθος, αλλά, όπως πάντα, έτσι και εδώ υπάρχουν όρια.

Το πρόβλημα θα προκύψει εάν ο Ερντογάν παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές, παρασυρόμενος αφενός από την αλαζονεία του, αφετέρου από την ανάγκη του για εύκολη νίκη. Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος που τον ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Έχοντας νοοτροπία σουλτάνου εξέλαβε την απόφαση του Αρείου Πάγου για τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς που έχουν ζητήσει άσυλο ως προσβολή προς την Τουρκία και προς το πρόσωπό του.

Η Άγκυρα έστειλε και νέο φάκελο, αλλά το πρόβλημα προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις λόγω της αίτησης για άσυλο που υπέβαλαν αυτές τις ημέρες δύο Τούρκοι καταδρομείς που εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα από τον Έβρο. Όλα δείχνουν, μάλιστα, πως ανήκουν στην ομάδα που επιχείρησε να σκοτώσει τον Ερντογάν το βράδυ του πραξικοπήματος στη Μαρμαρίδα, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση.

Ας σημειωθεί ότι αν και για προφανείς λόγους η εξαιρετικά ευαίσθητη αυτή πληροφορία έπρεπε να παραμείνει απόρρητη για να δώσει περιθώρια κινήσεων στην ελληνική κυβέρνηση, μόλις το αίτημα των δύο για παροχή ασύλου έφθασε στην αρμόδια Υπηρεσία Ασύλου η πληροφορία διέρρευσε με αποτέλεσμα η Αθήνα να έχει περιέλθει τώρα σε δύσκολη θέση. Η θέση της κυβέρνησης πως δεν θα επιτρέψει τη μετατροπή της Ελλάδας σε πεδίο αντιπαράθεσης των γκιουλενιστών με τις τουρκικές αρχές δεν λύνει το πρόβλημα. Η υπόθεση αρχίζει να προσλαμβάνει και άμεσα προσωπικό χαρακτήρα, γεγονός που δεν διευκολύνει ορθολογικούς χειρισμούς από την πλευρά του Ερντογάν.

Η κλιμάκωση και ο πολλαπλασιασμός των τουρκικών προκλήσεων στον αέρα και στη θάλασσα εμπεριέχει και έναν πρόσθετο κίνδυνο. Σύμφωνα με πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας, οι Έλληνες πιλότοι διαπιστώνουν τους τελευταίους μήνες στις εικονικές αερομαχίες πως απέναντί τους συνήθως δεν έχουν έμπειρους αντιπάλους, αλλά νέους που επιδεικνύουν μεγάλη νευρικότητα και δεν φαίνονται ικανοί να διαχειρισθούν τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες καταστάσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι πιθανότητες να προκύψει ένα θερμό επεισόδιο έχουν αυξηθεί πολύ. Και ένα θερμό επεισόδιο δεν είναι δεδομένο πως πάντα μπορεί να ελεγχθεί.

Πηγή "Ποιότητα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όταν άρχισε η Τρίτη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο τη Θάλασσας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αποφάσισαν να ασχοληθούν με την δημιουργία του νέου Συντάγματος των Θαλασσών και των Ωκεανών αφού το νερό καλύπτει το 71% του πλανήτη Γη. Έτσι άρχισαν να μελετούν όχι μόνο τις επιπτώσεις για την Αμερική αλλά και για άλλα παράκτια κράτη.

Έτσι, το 1974 η CIA εκπόνησε μελέτες για την τότε Σοβιετική Ένωση, την Μεγάλη Βρετανία, την Ρουμανία, την Αργεντινή, την Κίνα, την Ταϊλάνδη, και την Ελλάδα. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου κάποια μελέτη για την Τουρκία ή την Κύπρο.

Η απόρρητη μελέτη για την Ελλάδα συντάχθηκε τον Απρίλιο του 1974, έφερε τον τίτλο «Law of the Sea Country Study – Greece” και αποχαρακτηρίστηκε το 2001. Η έκθεση ασχολείται με τις γενικές θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης (περίοδος χούντας), που αφορούσαν το Καθεστώς των Νήσων, τα Όρια της Αιγιαλίτιδας Ζώνης, τα Στενά Διεθνούς Ναυσιπλοΐας, το Αρχιπέλαγος, και την υφαλοκρηπίδα. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην ΑΟΖ , γιατί το θέμα αυτό δεν είχε ακόμα συζητηθεί στη Διάσκεψη.

Η έκθεση, στην αρχή, ασχολείται με γενικά θέματα αναφέροντας ότι δεν υπάρχει καμία περιοχή της Ελλάδας που να απέχει περισσότερα από 50 μίλια από την θάλασσα. Η τοπογραφία του βυθού του Ιονίου Πελάγους είναι πιο βαθιά αλλά και πιο κανονική από του Αιγαίου Πελάγους. Το βάθος σε απόσταση 6 ν.μ. από την ακτή δεν ξεπερνά τα 360 μέτρα. Η βόρεια πλευρά του Ιονίου έχει βάθος από 720 μέχρι 1260 μέτρα, ενώ η νοτιοδυτική πλευρά φτάνει, σε ορισμένα σημεία, σε βάθος 3,600 μέτρων.

Το Αιγαίο Πέλαγος έχει έναν ακανόνιστο βυθό στα περισσότερα σημεία γύρω στα 180 μέτρα. Διαθέτει τρεις μεγάλες λεκάνες, την περιοχή βόρεια της Κρήτης με βάθος 1,800 μέτρα, την περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου και την περιοχή ανάμεσα στην Τήνο και την Σάμο που φτάνει σε βάθος 3,600 μέτρων. Ακολουθεί μια αναφορά στους ορυκτούς πόρους επισημαινοντας ότι από το 1968 δόθηκαν άδειες για έρευνες σε μια δωδεκάδα εταιριών και η πρώτη ανακάλυψη έγινε έξω από την Θάσο με τις τότε εκτιμήσεις για αποθέματα πετρελαίου 2,5 εκατ. τόνων και φυσικού αερίου 50 εκατ. κυβικών ποδιών.

Για την αλιεία αναφέρουν ότι οι Έλληνες δεν έχουν δείξει την κατάλληλη φροντίδα και εισάγουν το ένα τέταρτο της ζήτησης από εισαγωγές. Η υπερεκμετάλλευση έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στον κλάδο και η πτώση της παραγωγής έχει αναγκάσει τους Έλληνες αλιείς να στραφούν για αλιεύματα στον κεντρικό και βόρειο Ατλαντικό. Η Ελλάδα δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για άλλα μεταλλεύματα, που μπορεί να υπάρχουν στους βυθούς των θαλασσών της αλλά δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την προστασία των εναλίων αρχαιολογικών θησαυρών της.

Αναφερόμενοι στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό οι αναλυτές της CIA είχαν την γνώμη ότι διέθετε τον μικρότερο στόλο από όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ και ήταν προσανατολισμένο στην προστασία της ηπειρωτικής χώρας. Κάνουν, επίσης, μνεία στα αμερικανικά αντιτορπιλικά, που είχαν χρησιμοποιηθεί στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τότε είχαν δοθεί στην Ελλάδα με αποτέλεσμα το ελληνικό ναυτικό να διαθέτει καλύτερες δυνατότητες για να υπερασπιστεί τις ακτές και καλύτερη επιμελητεία υποστήριξης για την μεταφορά στρατευμάτων ανάμεσα στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά. Το Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδας είχε αναπτύξει μια καλή συνεργασία με το ιταλικό ναυτικό αλλά σχεδόν μηδενική συνεργασία με το τουρκικό ναυτικό, που θεωρείται μια δυνητική εχθρική δύναμη.

Για την πολιτική που σκεφτόταν να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση, σχετικά με τις συζητήσεις που διεξάγονταν στον ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι αναλυτές της CIA πίστευαν ότι οι δικτάτορες στην Αθήνα δεν είχαν τα προσόντα να ασχοληθούν με θέματα διεθνούς δικαίου.

Στην έκθεση αυτή εκθειάζουν μόνο τον Νομικό Σύμβουλο του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Γεώργιο Ζωτιάδη. Βέβαια, ο Ζωτιάδης, τον Απρίλιο του 1973, ήταν της γνώμης ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να υποστηρίξει την δημιουργία ενός συστήματος, στο οποίο τα χωρικά ύδατα θα είχαν το ίδιο μήκος σε όλη την έκταση των ακτών και ιδιαίτερα των ακτών των νήσων. Επρόκειτο για τραγικό λάθος που, αργότερα, διόρθωσε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Στην Έκθεση οι Αμερικανοί αναφέρουν ότι ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της χούντας του Ιωαννίδη, Σπυρίδων Τετενές είχε προτείνει την ιδέα συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων του Αιγαίου με την Τουρκία πέραν των 12 ν.μ. (Εδώ πρέπει να απολογηθώ στους Αμερικανούς διότι πάντα ανέφερα ότι οι πρώτοι διδάξαντες την ιδέα της συνεκμετάλλευσης ήταν οι ΗΠΑ).

Καστελόριζο

Τέλος, μια άλλη έκθεση της CIA, τον Αύγουστο του 1964 με τίτλο:
CASTELLORIZO (KASTELLORIZON) ISLAND
(Turkish-Meis; Italian-Castelrosso; French-Chateau-Rouge)
δεν αμφισβητεί καθόλου την ελληνικότητα του νησιού επισημαίνοντας ότι κατοικείται από Έλληνες για εκατοντάδες χρόνια και ότι παραχωρήθηκε στην Ελλάδα από την Ιταλία το 1947.

Αναφέρει, επίσης, ότι αποτελεί ένα σύμπλεγμα νήσων με τον Άγιο Γεώργιο, το Μαράθι, την Υψηλή (Στρογγυλό) και τα βράχια Βουτζάκι). Το Καστελόριζο απέχει 1,25 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές, 72 ν.μ. από την Ρόδο και 150 ν.μ. από την Κύπρο. Οι νησίδες ανάμεσα στην Στρογγύλη και τις τουρκικές ακτές ανήκουν στην Τουρκία. Στη συνέχεια, η έκθεση περιγράφει την ιστορία του νησιού, τον πληθυσμό, την οικονομία του, τις τηλεπικοινωνίες, τα μεταφορικά μέσα και καταλήγει με αυτόν τον απίστευτο επίλογο:
«Μια παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία από την Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί γενναιόδωρη. Το νησί είναι γενικά άγονο, δεν έχει καμία γεωργική ή βιομηχανική μονάδα και υποστηρίζει έναν φθίνοντα πληθυσμό. Προσφέρει μόνο ένα προστατευμένο μικρό λιμάνι αλλά δεν είναι εξοπλισμένο με ναυτικές επιδιορθώσεις, αποθήκες ή διευκολύνσεις ανεφοδιασμού. Το Καστελόριζο δεν είναι κατάλληλο για την δημιουργία αεροδρομίου».
Ο Ρεξ Τίλλερσον και η επερχόμενη βαθιά ελληνοτουρκική ρήξη

Ξαφνικά τα σύννεφα στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος έχουν ένα βαθύ μαύρο χρώμα. Ο σουλτάνος Ταγίπ Ερντογάν αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η καρέκλα του έχει αρχίσει να τρίζει επικίνδυνα και προετοιμάζεται να παίξει το τελευταίο του χαρτί για την επιβίωσή του. Γι’ αυτό παίζει με την φωτιά παριστάνοντας τον φίλο του Πούτιν και θέλει να προμηθευτεί τα πιο σύγχρονα ρωσικά αντιαεροπορικά S-400, χωρίς να υπολογίζει τις αμερικανικές αντιδράσεις. Κανείς δεν γνωρίζει στην Ουάσιγκτον τι σκέπτεται, εάν σκέπτεται, ο Ντόναλντ Τραμπ για τον Τούρκο Σουλτάνο, μια και όλοι γνωρίζουν ότι αντιπαθεί ιδιαίτερα τους ισλαμιστές. Έτσι η μοναδική διέξοδος για τον ΅Ερντογάν δεν είναι τίποτε άλλο από το να παγιδεύσει τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σε μια κίνηση που θα έχει σαν αποτέλεσμα ακόμα και μια σύντομη σύγκρουση.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι θέλουν θάλασσα και όχι νησιά, αλλά για να αποκτήσουν θάλασσα πρέπει να έχουν νησιά. Για αυτό το λόγο εποφθαλμιούν το Καστελόριζο και δυο νησιά στο βόρειο Αιγαίο. Βάσει του UNCLOS το ποσοστό που δικαιούται η Τουρκία σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα είναι 7,5% της συνολικής έκτασης του Αιγαίου, όπως δείχνει ο παρακάτω χάρτης.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ


Αυτό τον εφιαλτικό χάρτη βλέπει ο Ταγίπ Ερντογάν και αντιλαμβάνεται ότι δεν τον συμφέρει να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και προτιμά να μας παγιδεύσει.

Όπως, πρόσφατα, έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου:
«Είναι, λοιπόν, πιθανή μία ελληνοτουρκική σύγκρουση; Η απάντηση αβίαστα είναι θετική καταφατική, και όπως πάντα δεν είναι η Ελλάδα αυτή που θα την προκαλέσει. Η Τουρκία του ευρισκόμενου σε εξαιρετικά δύσκολη θέση Ταγίπ Ερντογάν, είναι απρόβλεπτη όπως και ο ηγέτης της. Δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε ούτε να αντιδρούμε εντελώς σπασμωδικά στις προκλήσεις της Τουρκίας. Αντιθέτως, πρέπει επειγόντως να λάβουμε τα μέτρα μας.»
Έτσι, δεν επιτρέπεται πλέον καμία άλλη καθυστέρηση. Πρέπει ο Νίκος Κοτζιάς να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον και να συναντήσει τον Ρεξ Τίλλερσον. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ κάνει πολλά και δικαιολογημένα ταξίδια τους τελευταίους μήνες, αλλά έπρεπε ήδη να έχει έρθει στην Ουάσιγκτον για να συζητήσει με τον νέο Αμερικανό ομόλογό του. Ο Ρεξ Τίλλερσον είναι ο πιο ικανός υπουργός του Ντόναλντ Τραμπ και ίσως ο μοναδικός από τη νέα κυβέρνηση που γνωρίζει τα θέματα του Δίκαιου της Θάλασσας. Ως Πρόεδρος της EXXONMOBIL υπήρξε άριστος γνώστης της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας μια και η εταιρία του είχε αλωνίσει δεκάδες θαλάσσιες περιοχές για να εντοπίσει υδρογονάνθρακες. Η τελευταία ενέργειά του, ως Πρόεδρος της εταιρίας του ήταν να διεκδικήσει η EXXONMOBIL το οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ.

Το τελευταίο που θα ήθελε η νέα κυβέρνηση Τραμπ θα ήταν ένα πολύ θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Ήδη έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής ότι οι Αμερικανοί που κυβερνούν σήμερα τις ΗΠΑ δεν συμπαθούν και μάλλον αντιπαθούν την σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Πρέπει, επιτέλους, να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τα γνωμικά του Τσακαλώτου και να ασχοληθούμε, στα σοβαρά, με την κυβέρνηση Τραμπ. Όπως είπε κάποτε ο πρόεδρος Ρούσβελτ, «we have nothing to fear but fear itself».

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αλήθεια είναι ότι στην πρόσφατη πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης οι ετικέτες «αριστερός», «δεξιός» ή «κεντρώος» απώλεσαν το πολιτικό νόημά τους. Kαθόλου τυχαία, ασφαλώς.

Πρώτοι διδάξαντες, οι Γερμαναράδες, που κατέδειξαν ότι όλοι μπορούν να συνυπάρξουν σε συστημικές κυβερνήσεις, αρκεί να υπηρετούν την ίδια «υπέρτατη αξία» (Deutschland über alles) και να εξασφαλίζουν ανάπτυξη από την εκμετάλλευση τρίτων. Και ακριβώς επειδή το μοντέλο της ενωμένης Ευρώπης αλώθηκε και κυριαρχήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες από το διευθυντήριο του Βερολίνου, οι κυβερνήσεις συνασπισμού συντηρητικών και σοσιαλιστών έγιναν σήμα κατατεθέν μιας νέας δυτικής πολιτικής κουλτούρας,

Στην πράξη, τι ενώνει έναν Γερμανό χριστιανοδημοκράτη με έναν σοσιαλδημοκράτη ή με έναν (νεο)φιλελεύθερο του FDP; Μα, η κοινή αφοσίωση στο διαχρονικό γερμανικό όραμα κυριαρχίας και σε ένα μοντέλο ευημερίας που βασίζεται στη λογική «ζήσε για πάρτη σου και άσε τους άλλους να πεθάνουν».

Τα τελευταία χρόνια, αυτό το μοντέλο, που στηρίζεται, εκτός από τη βιομηχανική παραγωγή, και στην αποθέωση του χρηματοπιστωτικού κατεστημένου της διαρκούς μόχλευσης κεφαλαίων, των πυραμίδων και της τραπεζικής φούσκας, διαδόθηκε σημαντικά στον ανεπτυγμένο κόσμο μέσω της παγκοσμιοποίησης. Με απαραίτητη προϋπόθεση τη διάρρηξη του εθνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής των κρατών μέσα από τη φτωχοποίηση πληθυσμιακών μαζών, προωθήθηκαν πολυπολιτισμικά σχήματα εταιρικής διοίκησης και διακυβέρνησης. Στο νέο πρότυπο ανάπτυξης, κοινή αξία δεν είναι πλέον η πατρίδα, αλλά το χρήμα και οι νεοφιλελεύθερες τεχνικές αφαίμαξης του πλούτου των πολλών, για να ζουν σαν μαχαραγιάδες οι ελάχιστοι.

Αυτή την πολιτική υποτέλειας στην παγκόσμια οικονομική και τραπεζική ελίτ (τύπου Σόρος) εξυπηρέτησαν και αμερικανικές κυβερνήσεις, με αποκορύφωμα την προεδρία Κλίντον και Ομπάμα. Μοίρασαν ρόλους, αφήνοντας τους Γερμανούς να κυριαρχούν στην Ευρώπη και στήνοντας το παιχνίδι στην περιφέρεια με κοινό εχθρό τη… ρωσική αρκούδα.

Το νταλαβέρι αυτό, όμως, άρχισε να «σκαλώνει», κυρίως στην κατάχρηση της… δεσπόζουσας θέσης των Γερμανών, αλλά και στη στάση του Βερολίνου απέναντι στο παγκόσμιο φαινόμενο (λαθρο)μετανάστευσης ισλαμικών πληθυσμών, το οποίο αρχικά η κυβέρνηση Μέρκελ θεώρησε θαυμάσια ευκαιρία για να γεμίσουν οι βιομηχανικές μονάδες με φτηνά εργατικά χέρια.
Η πρώτη αμφισβήτηση της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας ήρθε από τη Βρετανία και τη λαϊκή Δεξιά, προς μεγάλη κατάπληξη όλων των (συστημικών) παρατηρητών. Το Βrexit ήταν μια καθαρά δεξιόστροφη επιλογή απλών συντηρητικών νοικοκυραίων της αγγλικής υπαίθρου και κατοίκων μεσαίων αστικών κέντρων, που δεν ήθελαν να μετατραπεί η χώρα τους στον παράδεισο του ξένου τραπεζίτη και σε γκέτο της μαντίλας.

Στην Αμερική, μετά το υπερσυντηρητικό Tea Party, μια καθαρή και ανόθευτη Δεξιά βρήκε έκφραση στο πρόσωπο του Τραμπ και έκφανση στον χώρο που προσδιορίζεται πλέον με τον όρο «ALT RIGHT»: εναλλακτική, αντισυστημική και αντικαθεστωτική Δεξιά. Οχι απαραίτητα πιο επεξεργασμένη, αλλά σίγουρα πιο τίμια στις αρχές της. Γι’ αυτό και δέχεται τόσο ανηλεή επίθεση από τα μέσα ενημέρωσης του σκληρού οικονομικού κατεστημένου των ΗΠΑ.

Το τρίτο και κρισιμότερο στοίχημα για το comeback της πατριωτικής Δεξιάς στην Ευρώπη είναι, φυσικά, η εκλογή της Μαρίν Λεπέν. Εφικτό; Με το τσουρούφλισμα του Φιγιόν πιθανότερο τουλάχιστον από πριν…
Για να αμυνθεί το σύστημα (παγκοσμίως, γιατί μη νομίζετε ότι η υπόθεση αφορά μόνο τη Γαλλία) δημιουργήθηκε ένας ελκυστικός υποψήφιος με δομικά συντηρητικά χαρακτηριστικά, που θα συγκινούσαν εύκολα τον μέσο «γκολικό» ψηφοφόρο. Δυστυχώς για τους δημιουργούς του, ο συγκεκριμένος κύριος αποδείχτηκε νοικοκύρης μονάχα για το σπίτι του. Οπως όλα δείχνουν, εγκαταλείφθηκε -σαν κουτσό άλογο- από το σύστημα και στον δεύτερο γύρο θα περάσει ο… Τζήμερος της κυβέρνησης Ολάντ.

Κομψός στα όρια του metrosexual, ο «κεντρώος» Εμανουέλ Μακρόν «γράφει» στις κάμερες, αρέσει στο τραπεζικό κατεστημένο, «φλερτάρει» με μεγαλοδημοσιογράφους (μέχρι σημείου παρεξηγήσεως…), ισχυρίζεται ότι τον πολεμούν Ρώσοι χάκερ, αλλά στον δεύτερο γύρο δεν είμαι βέβαιος αν θα πείσει τον μέσο Γάλλο συντηρητικό. Ειδικότερα, όταν με δηλώσεις του απαξιώνει τη γαλλική αποικιακή πολιτική, που, όπως και να το κάνουμε, υπήρξε μέρος της νεότερης Ιστορίας της χώρας.

Οι άλλοι υποψήφιοι είναι για τα… μπάζα. Κάτι μεταξύ Κουτσούμπα και Λαφαζάνη, που, όπως καταλαβαίνετε, είναι αδύνατον να συνεννοηθούν για να ενώσουν δυνάμεις.
Το γαλλικό στοίχημα, επομένως, είναι ανοιχτό. Κι αυτό εννοούσα την περασμένη Κυριακή όταν έγραφα ότι υπάρχει περίπτωση να αρχίσει το ξήλωμα στο γερμανικό πουλόβερ με υπόκρουση σκληρού δεξιού ροκ. Για να δούμε...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Φεβ 2017


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Οι συστημικοί αξιωματούχοι της Δύσεως τα έχουν χαμένα. Το Brexit, ο Τραμπ, ο καλπάζων ευρωσκεπτικισμός, ο αντιπαγκοσμιοκρατικός άνεμος τούς πανικόβαλαν. Στο Μόναχο συνήλθε η «Διεθνής Διάσκεψη για την Ασφάλεια».Το εισαγωγικό έγγραφο τιτλοφορείται «Post-Truth, Post-West, Post-Order;» (Μετά-Αλήθεια, Μετά-Δύση, Μετά-Τάξη;)… Οι ισχυροί, της εικονικής οικονομίας ανησυχούν για την διαγραφόμενη επιστροφή του εθνοκεντρισμού. Το πείραμα μιας «υπερεθνικής»
Ευρώπης έχει συντριβεί. Οδήγησε σε οικονομική γιγάντωση και πολιτική ηγεμονία της ισχυρότερης χώρας, της Γερμανίας. Το Βερολίνο ξυπνά δυσάρεστες μνήμες στους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά ήδη και στις ΗΠΑ.

Τρίζουν τα θεμέλια της Ευρώπης. Οι εκείθεν του Ατλαντικού ειδήσεις για την γερμανική ηγεμονία δεν είναι οι ενθουσιαστικότερες. Το Βερολίνο που είχε προσανατολισθεί αρχικά σε μια, ούτως ή άλλως ανέξοδη διακήρυξη επ΄ ευκαιρία της πανηγυρικής Συνόδου της Ε.Ε στις 25 Μαρτίου στη Ρώμη, για επανανακάλυψη του χαμένου «κοινωνικού προσώπου» της Ευρώπης, ψάχνεται τώρα για την «Ευρώπη πλειόνων ταχυτήτων».

Η καγκελάριος από το βήμα του Μονάχου, «απετάξατο» το ευρώ και εμνήσθη του μάρκου που «θα είχε ασφαλώς διαφορετική αξία απ΄ ό,τι έχει αυτή τη στιγμή το ευρώ»(sic)!

Τί Grexit και τί παραμύθια! Οι Γερμανοί προετοιμάζονται για τεκτονικές αλλαγές στο Ευρωοικοδόμημα όπου θέλουν να κρατήσουν μόνο τους δορυφόρους τους.

Μικρή ανάσα από το Eurogroup. Η απόψυξη της διαπραγμάτευσης συνοδεύεται ωστόσο από δρακόντεια προνομοθέτηση μέτρων για το 2019. Υπόπτως συγκαταβατικός ο μέγας Ιεροεξεταστής του Βερολίνου, την εκλογική του ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος. Θέλουν ήρεμα νερά πριν τις εκλογές. Τρέμουν για ένα Grexit που θα ήταν τώρα βαρύτερο γι΄ αυτούς παρά για μας. Παρά ταύτα σχεδιάζουν ποικίλα «exit»…

Υπερατλαντική συνηγορία από τους N.Y.Times (21.2.17) «Σώστε την Ελλάδα, σώζοντας πρώτα την οικονομία της». Και υπόδειξη κοινής λογικής: «Βερολίνο, Ευρωπαίοι, ΔΝΤ πρέπει να δοκιμάσουν μια διαφορετική συνταγή για το ελληνικό ζήτημα με προτεραιότητα την ανάκαμψη της οικονομίας, την μείωση της ανεργίας και την ενδυνάμωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος».

Βεβαίως οι αποδέκτες της πρότασης είναι «τυφλοί τα τ΄ ώτα, τον τε νουν, τα τ΄ όμματα» (Οιδίπους Τύραννος, 371).

Οι παγκοσμιοκράτες αδιαφορούν για την εξαφάνιση σοβαρών τομέων της εθνικής παραγωγής. Στην Ελλάδα με την περιώνυμη ΚΑΠ ο πρωτογενής τομέας της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγής κατεστράφη ολοσχερώς. Φτάσαμε, στο μανάβη τα 7 στα 10 είδη να είναι εισαγόμενα, ενώ στον ανθοπώλη τα 9 στα 10, στον κρεοπώλη και τον ψαρά η πλειονότητα είναι εισαγόμενα.

Ο Daniel Gross – τού Centre for European Studies εντοπίζει την αποτυχία ανάκαμψης μας, στην αδυναμία αύξησης των εξαγωγών μας.

Όσες ευρωπαϊκές και ασιατικές χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ ξεπέρασαν την κρίση, το οφείλουν στις αυξημένες εξαγωγές. Αυτές στάθηκαν ο ζωντανός πυλώνας ανάπτυξής τους αφού υποκατέστησαν τη μείωση της ζήτησης λόγω της πάγιας συνταγής περικοπής δημοσίων δαπανών και φοροκαταιγίδας.

Αληθινός και ο Jeffrey Sachs, τού Columbia. Υπενθυμίζει την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ «Η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική ελάφρυνση χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους της για να αποκαταστήσει τη διατηρησιμότητα του χρέους της». Και συνεχίζει: «Εχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση όπου όλοι γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει και αυτό συζητείται παντού, εκτός από τα σαλόνια της ευρωπαϊκής πολιτικής, με τους καλούς τους τρόπους. Η κυβέρνηση Τσίπρα, έπειτα από μια ταιριαστά φλογερή αρχή στο ζήτημα του χρέους, έχει εδώ και καιρό υιοθετήσει τη γραμμή που επιβάλλουν αυτοί οι καλοί τρόποι. Έτσι αποφεύγει την οργή των πιστωτών, αλλά απέτυχε να βρει διέξοδο από την κρίση». Και καταλήγει: «Η πραγματική πολιτική και ηθική ευθύνη για την παράταση της κρίσης ανήκει συντριπτικά στους πιστωτές, όχι στον καταχρεωμένο και καταρρακωμένο οφειλέτη. Αυτό διδάσκει η ιστορία των χρηματοοικονομικών. Είναι επιτέλους ώρα να τερματιστεί ο πόνος της Ελλάδας, με πρωτοβουλία των πιστωτών» (¨Κ¨ 19.2.17).

Στην Ευρώπη έχουν χαθεί χιλιάδες δισεκατομμυρίων. Αυτά επειδή «απέναντι σε κάθε ανεύθυνο δανειολήπτη στεκόταν ένας ανεύθυνος δανειοδότης»(επισήμανση του Geert Mac,Τι γίνεται αν η Ευρώπη διαλυθεί; σ. 135). Τράπεζες που τζόγαραν με μεγάλα ρίσκα, χωρίς εμπεριστατωμένο προέλεγχο της δανειοληπτικής αξιοπιστίας των οφειλετών. Πάντοτε ο ιδιωτικός τομέας με τη συνενοχή των κυβερνήσεων φόρτωνε το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος στον δημόσιο τομέα.

Ο A. Garapon τού Esprit αναλύει (Le Monde 7/1/17 μετάφρ. Ε. Νιάνιου) την καινούργια διαίρεση της εργασίας, αποτέλεσμα της υποκατάστασης του εδάφους από τις αγορές («αποεδαφοποίηση»). Με αυτήν «μεταφέρεται το επαχθές μέρος της εργασίας στην άλλη άκρη του κόσμου, γίνεται εκείνη αόρατη και εξαρθρώνεται η δυναμική σχέση ανάμεσα σ΄αυτούς που εργάζονται και αυτούς που ευνοούνται».
Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι έτσι εξαφανίζεται ο χώρος σύγκρουσης εργοδότη-εργαζομένου!

Όσο για την Αριστερά ο Garapon πιστεύει ότι αυτή θα βρει το δρόμο της μόνο αν προσηλωθεί στην τήρηση της τριάδας: «ισότητα, αλήθεια και κόσμος, προσπαθώντας να τον καταστήσει κατοικήσιμο για όλους».
Βαρύ επιτίμιο, για την πάσα Αριστερά και ιδίως την ελλαδική που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις ιδεοληπτικές προπατορικές της εμμονές. Τώρα ενός εστί χρεία: συναίνεσης, όχι πόλωσης!

Στο ανατολικό μας μέτωπο οι καθημερινές τουρκικές προκλήσεις υπερβαίνουν τα έσχατα όρια ανοχής μας.
Κάποιοι εσχάτως θυμούνται και θυμίζουν την ανάγκη ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση «ελληνικής ιδιοκτησίας», σωστά αλλά όφειλε εξ αρχής έτσι να είναι.

Ο επιφανέστερος πολιτικός του νεότερου Ελληνισμού, ο Ιωάννης Καποδίστριας, το διεκήρυξε: «Μέτρον και άστρον εις δεινά ελληνικά, θεραπεία ελληνική»!

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Φεβ 2017


Του Μιχάλη Ιγνατίου

Πόσο πιθανό είναι ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας στην περιοχή των Ιμίων; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αλλά πλέον πραγματικό, καθώς οι τουρκικές προκλήσεις αυξάνονται και πληθύνονται, την ίδια στιγμή που η Τουρκία βρίσκεται και αυτή στην πιο δύσκολη φάση της.

Η οικονομία της, σύμφωνα με την έκθεση του ΔΝΤ, καταρρέει και ο τουρισμός που ήταν πηγή δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο φθίνει με τάσεις εξαφάνισης, Οι Τουρκικές Αερογραμμές, το «όγδοο θαύμα» της Τουρκίας, από διαμάντι της τουρκικής οικονομίας κατάντησε πληγή για τη χώρα.

Στη Συρία, το Ιράκ και το Κουρδιστάν, οι δυνάμεις του Ταγίπ Ερντογάν, οι «ένδοξες ένοπλες δυνάμεις» της Τουρκίας, μετρούν ήττες καθημερινά. Και όλες μαζεμένες τείνουν προς εξευτελισμό του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ.

Στο εσωτερικό, ενώ φαινομενικά τα τρομοκρατικά κτυπήματα έπαυσαν, εν τούτοις οι μάχες με τους Κούρδους αντάρτες, που αποσιωπούνται από τα μέσα ενημέρωσης, προκαλούν απώλειες που πλήττουν και το γόητρο της Τουρκίας. Η «Εαρινή Επίθεση» όπου νάναι θα ξεκινήσει…

Πως απαντά σε όλα αυτά ο ισλαμιστής Πρόεδρος της Τουρκίας, που παίζει κορώνα-γράμματα την ηγεμονία του στο δημοψήφισμα του Απριλίου, εξαναγκασμένος πια να συμμαχεί με το χειρότερο κομμάτι της τουρκικής κοινωνίας, τους «Γκρίζους Λύκους».

Στρέφει την προσοχή του προς το Αιγαίο και στοχεύει δύο περιοχές: Τα Ίμια, όπου ήδη ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι του ανήκουν, και στις Οινούσες όπου γίνεται η πλειοψηφία των παραβιάσεων.

Στρέφεται, λοιπόν, σε ένα γείτονα, την Ελλάδα, η οποία πάνω απ’ όλα δεν τον ενοχλεί καθόλου, αντίθετα μερικές φορές υποκύπτει στις προκλήσεις του για να αποφευχθεί ένα επεισόδιο, που θα μπορούσε να προκαλέσει ένα γενικευμένο πόλεμο.

Την ίδια στιγμή, η χώρα μας βρίσκεται για 7ο χρόνο στη δίνη της άνευ προηγουμένου οικονομικής κρίσης που προκάλεσαν οι διαφθαρμένοι πολιτικοί. Από ποιον να αρχίσει κανείς και σε ποιον να τελειώσει. Φρόντισαν να πληρώσει ο ένοχος Άκης Τσοχατζόπουλος για να ξεθυμάνει η οργή του λαού, και δυστυχώς τα κατάφεραν. Ενώ θα έπρεπε να ήταν καθημερινή απαίτηση των πολιτών η δίκη και η καταδίκη όσων πόνεσαν την Ελλάδα. Τους ξέρουμε, και οι ίδιοι το γνωρίζουν… Δεν έγινε τίποτα, με αποτέλεσμα το πολυκομματικό πάρτι της διαφθοράς να συνεχίζεται.

Είναι, λοιπόν, πιθανή μία ελληνοτουρκική σύγκρουση;

Η απάντηση αβίαστα είναι θετική, και όπως πάντα δεν είναι η Ελλάδα αυτή που θα την προκαλέσει. Η Τουρκία του ευρισκόμενου σε εξαιρετικά δύσκολη θέση Ταγίπ Ερντογάν, είναι απρόβλεπτη όπως και ο ηγέτης της. Δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε ούτε να αντιδρούμε εντελώς σπασμωδικά στις προκλήσεις της Τουρκίας. Αντιθέτως, πρέπει επειγόντως να λάβουμε τα μέτρα μας. Και στην Ελλάδα, και στην Κύπρο, όπου -θα έλεγα- πως εκεί έχουν γνώση οι φύλακες, πολύ περισσότερο από την «Μητέρα Πατρίδα». Είναι οργανωμένοι και θα αμυνθούν διότι πίσω τους βρίσκεται η θάλασσα, άρα είναι μηδενικές και οι επιλογές τους εάν εξαιρέσει κανείς φυσικά την απόλυτη παράδοση στην Τουρκία. Αυτό, σίγουρα, δεν θα συμβεί.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να οργανώσει την άμυνα της στον στρατιωτικό τομέα και την επίθεση της στον διπλωματικό. Η Ελλάδα δεν διεκδικεί ούτε σπιθαμή τουρκικής γης, και ακόμα και οι ψεκασμένοι Ελληνάρες, αντιλαμβάνονται πως η φαντασία τους μπορεί να τρέχει αλλά η πραγματικότητα είναι οδυνηρή. Η Κωνσταντινούπολη που ονειρεύονται να …καταλάβουν, είναι διπλάσια σε πληθυσμό από την Ελλάδα. Άρα, απομένει μόνο η άμυνα στα φρικτά σχέδια της Τουρκίας. Δεν διεκδικεί τίποτα η Ελλάδα, αλλά ούτε μπορεί και να χάσει.

Στον διπλωματικό τομέα μπορούν να γίνουν πολλά. Ο Νίκος Κοτζιάς κάνει εξαιρετική δουλειά, αλλά απαιτείται και να γίνουν δραματικές κινήσεις. Π.Χ. να αφιερώσουν κάποιο από τον πολύτιμο χρόνο τους, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός, και να καλέσουν στα γραφεία τους μαζικά τους ξένους πρέσβεις και να τους ενημερώσουν ότι ο κίνδυνος είναι άμεσος. ‘Η να τους υποδεχθούν στα υπόγεια του Πενταγώνου και να τους δείξουν και να τους αποδείξουν σε real time τις επιθετικές κινήσεις της Τουρκίας στη θάλασσα και τον αέρα. Θα πρέπει επίσης να ενημερωθούν ξένοι ηγέτες. Το υπουργείο Εξωτερικών γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας τους τρόπους.

Διότι, όταν γίνει κακό, οι ξένοι έρχονται σαν διαιτητές… Και αποδείχθηκε στο παρελθόν, πέραν ίσως της περίπτωσης του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ότι ήταν «πιασμένοι». Η ώρα της δράσης και αντίδρασης είναι τώρα, διότι δυστυχώς ο Ταγίπ Ερντογάν ούτε παίζει, ούτε μπέσα έχει. Και το παιγνίδι των προκλήσεων δεν γίνεται για εσωτερικούς λόγους, όπως λένε οι πολιτικοί και οι αναλυτές μας. Το πολεμικό παιγνίδι στο Αιγαίο είναι πραγματικό…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


«Αναρωτιέται» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

«Μετέφερα» εδώ στο Blog ένα ενδιαφέρον άρθρο του CNBC δημοσιευμένο λίγες μόνο ώρες πριν το επίμαχο Eurogroup της περασμένη Δευτέρας 20ης Φεβρουαρίου δίνοντάς του τον τίτλο:
«Θα κλωτσήσουν ξανά τον ελληνικό… ντενεκέ!...»

Μετά την συνάντηση των «Δανειστών» δεν είδαμε μεγάλες χαρές ούτε πανηγύρια ακόμη και από εκείνους και εκείνες στην Κυβέρνηση αλλά ούτε και στην «συμπαγή –μπετόν αρμέ» Κοινοβουλευτική ομάδα των 153 Βουλευτών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που, άγνωστο πως τα καταφέρνουν, αλλά επί δύο (2) χρόνια τα βλέπουν σχεδόν ΟΛΑ «ρόδινα…»

Κάποια χαμόγελα στους 153 και κάποιες συγκρατημένες ερμηνείες ότι τα πράγματα πήγαν καλύτερα από ότι αναμενόταν και από ότι έλεγε η Αντιπολίτευση ότι θα γίνει καθώς ανακοινώθηκε ότι ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ στην Αθήνα οι «θεσμοί»…

Περιμένουμε αυτούς που κάποτε χαρακτηριζόταν, εάν δεν με απατά φοβερά η μνήμη μου, από κάποιους, ονόματα δεν θυμάμαι, ως ΔΗΜΙΟΙ της Ελλάδας, ως ΔΡΑΚΟΥΛΕΣ που πίνουν το αίμα των Ελλήνων…

Τελικά τι ακριβώς «κερδίσαμε» στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας;

Το twit του κ Βαρουφάκη δεν ήταν «καρφί» αλλά μάλλον «πρόκα» και… χοντρή!..

(20/2/17 Eurogroup: Athens, again, insincerely accepted impossible fiscal targets. More pension cuts & higher taxes presented as 'reforms'...)
Σε ελεύθερη μετάφραση:
(20/2/17 Eurogroup: Η Αθήνα, πάλι, με ανειλικρίνεια αποδέχτηκε απίθανους δημοσιονομικούς στόχους. Περισσότερες περικοπές στις συντάξεις και υψηλότεροι φόροι παρουσιάζονται ως «μεταρρυθμίσεις»).

Οι «Δανειστές» (και μαζί ένα περιέργως ‘μουδιασμένο’ ΔΝΤ) ζητούν και πάλι περικοπές σε συντάξεις, επίπεδα αφορολόγητου και αυξημένα ποσοστά ομαδικών απολύσεων κλπ., που θέλουν να εφαρμοστούν από την 1η Ιανουαρίου 2018…

Η Αθήνα θα ήθελε αυτές οι περικοπές κλπ., (με άλλα λόγια το νέο πρόγραμμα που κάποιοι το θεωρούν εισαγωγή σε 4ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ) να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2019…

Υπάρχει «ειδοποιός» διαφορά ανάμεσα στις δύο κλωτσιές στον «ντενεκέ»;

Εάν δέχεστε ότι «η πολιτική είναι η Τέχνη του εφικτού» τότε:
Η επιθυμία των «δανειστών» περιορίζει την παραμονή στην Εξουσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στους 10 μήνες που απομένουν μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2018 (γιατί μετά την εφαρμογή των μέτρων άντε να δούμε πως κρατιέται η Εξουσία…)

Η επιθυμία της Αθήνας για εφαρμογή μέτρων από την 1η Ιανουαρίου 2019 επεκτείνει την πιθανή παραμονή στην Εξουσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε 22 μήνες!…

Πώς το λέει ο λαός μας;
«Όταν στο βάλτο τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια…»

Εάν μπει κανείς στον κόπο να δει, αντικειμενικά αν και μας «τσούζει» πολύ εμάς τους Έλληνες καθώς μας αφορά, συγκρούονται για λογαριασμό της Ελλάδος και των Ελλήνων Θεσμοί και ΔΝΤ, Μέρκελ και ο Σόιμπλε, Σουλτς και Σόιμπλε…

Θα ζητήσω συγνώμη από τις παραπάνω «δυάδες» καθώς δεν θέλω να προσβληθούν και από τους φίλους αναγνώστες του blog, αλλά μετά τις παλινωδίες, ψεύτικες υποσχέσεις, περικοπές, capital controls, ανεργία που ΔΕΝ μειώνεται παρά μόνο στα χαρτιά, καθώς τους βλέπω δύο-δύο να…συγκρούονται μου έρχεται στο νου μια άλλη, σχετική παροιμία του Λαού μας:
«Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο…αχυρώνα…»

Περιμένω φίλους του blog και μαζί παλιούς λαμπρούς μου φοιτητές που πάρα πολλοί ζούνε και εργάζονται ήδη ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ να μου γράψουν:
Για του «Δανειστές» η Πατρίδα Ελλάδα ήταν «ξένος» αχυρώνας αλλά τώρα «συμφωνημένα» τους… ανήκει!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Φεβ 2017


Ριζική (και ιστορικού χαρακτήρα) ανατροπή βασικών δομών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλους «αδύναμους» εταίρους, προγραμματίζει το Βερολίνο, με αφετηρία την πανηγυρική Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου και με άγνωστο χρόνο και τρόπο ολοκλήρωσης.

Οι σχεδιαζόμενες ανατροπές οδηγούν, αργά ή γρήγορα, σε μια Ευρώπη «διαφορετικών ταχυτήτων» (όχι μόνο «δύο ταχυτήτων», όπως εκφραζόταν η ανησυχία παλαιότερα) στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και του κοινού νομίσματος.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, η προ μηνών -αρχική- πρόθεση της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και του υπουργού Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ήταν να δώσουν στη σύνοδο για τα 60 χρόνια από την υπογραφή των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε. συμβολικό χαρακτήρα επιστροφής στις ρίζες της, με επίκεντρο το κοινωνικό πρόσωπο της Ενωσης. Η Διακήρυξη της Ρώμης θα έδινε έμφαση στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών και στη δρομολόγηση αλλαγών σε τομείς της οικονομικής, της κοινωνικής ή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να μη μονοπωλείται η εικόνα της Ε.Ε. από τους στατιστικούς δείκτες.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταναστευτική - προσφυγική κρίση, τα εντεινόμενα προβλήματα της ευρωζώνης, το επικείμενο «σκληρό» Brexit και τη νέα υπερατλαντική σχέση επί προεδρίας Τραμπ, η γερμανική ηγεσία επιλέγει πλέον μια οδό ταχύτερων αλλαγών. Οπως έχουν ήδη ενημερωθεί η Αθήνα και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το Βερολίνο πιστεύει πως η Σύνοδος της Ρώμης θα πρέπει να καταλήξει σε περισσότερα και σαφέστερα συμπεράσματα για τους μελλοντικούς στόχους της Ενωσης και, ενδεχομένως, για τις μεθόδους επίτευξής τους.

Κατά τις ίδιες διπλωματικές πηγές, η (σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα) δήλωση της καγκελαρίου Μέρκελ στην πρόσφατη Σύνοδο της Μάλτας υπέρ μιας Ε.Ε. «διαφορετικών ταχυτήτων, στην οποία δεν θα συμμετέχουν όλοι, κάθε φορά, σε όλα τα βήματα της ενοποίησης» και το (υποβαθμισμένο στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης) σχόλιό της, το περασμένο Σάββατο, ότι «τη στιγμή αυτή έχουμε, φυσικά, πρόβλημα με την αξία του ευρώ» αποτελούν τις πρώτες μόνο δημόσιες εκφράσεις της συνειδητής στροφής του Βερολίνου.

Η αλλαγή στρατηγικής και τακτικής, την οποία συμμερίζονται το σοσιαλδημοκρατικό SPD και ο υποψήφιος καγκελάριος Μ. Σουλτς, επιτρέπεται, σύμφωνα με τη γερμανική ερμηνεία, από τις συνθήκες της Ε.Ε., οπότε δεν θα χρειαστεί επίσημη διαδικασία αναθεώρησης, ενώ το Βερολίνο έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Βελγίου, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου. Παρόμοια, επί της αρχής, στήριξη ίσως προκύψει και από τη σύνοδο που συγκαλεί στις Βερσαλίες, στις 6 Μαρτίου, ο απερχόμενος πρόεδρος Φρ. Ολάντ με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Αν και, προς το παρόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για τη «νέα» Ε.Ε. και οι οικονομικές δομές θα μεταλλαχθούν μάλλον σε μεταγενέστερο στάδιο, είναι φυσικό τα πρώτα ερωτήματα να αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, στη σκιά των νέων ανησυχιών περί Grexit.

Το γερμανικό σχέδιο, υπό τα σημερινά δεδομένα, δεν προκρίνει έξοδο της Ελλάδας ή άλλου μέλους από την ευρωζώνη, αλλά ξεκάθαρα υπονοεί τη συμμετοχή σε κατώτερη βαθμίδα (άγνωστο αν και με άλλη αξία του ευρώ) όσο καιρό υπάρχουν προβλήματα που δεν επιτρέπουν τη συμπόρευση με τις ισχυρότερες χώρες.

Εξίσου σημαντικά είναι τα ερωτήματα για τις αλλαγές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του Μεταναστευτικού, της ισλαμικής τρομοκρατίας και των ένοπλων κρίσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Ως απώτατο ανατολικό σύνορο της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να έχει πρωτεύοντα λόγο στους νέους σχεδιασμούς, αν φυσικά δεν συμπεριλαμβάνουν επικίνδυνες αλλαγές στα Βαλκάνια.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Εχουν περάσει περίπου τρεις μήνες από την ημέρα που, μετά την κορύφωση της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης καθώς και την αναφορά από πλευράς Ερντογάν στη Συνθήκη των Σεβρών σε συνδυασμό δε με την υπόθεση των οκτώ στρατιωτικών, η παρούσα στήλη υποστήριζε ότι η επιθετικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο κάθε άλλο παρά «θεατρική» είναι, αλλά, αντίθετα, η Ελλάδα πρέπει να θεωρεί πλέον περίπου δεδομένη μια εναντίον της στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας, στο άρθρο με τίτλο «Οι Τούρκοι θα χτυπήσουν», στις 02.12.16.

Δυστυχώς, στο διάστημα που μεσολάβησε, η Τουρκία έκανε συνεχώς βήματα – και μάλιστα μεγάλα -που την έφεραν ακόμα πιο κοντά σε αυτή την κατεύθυνση, με κορύφωση τα γεγονότα των τελευταίων ημερών γύρω από τα Υμια και όχι μόνον. Οι κινήσεις της Άγκυρας έκτοτε, καθιστούν πλέον περίπου βεβαιότητα την επόμενη φάση των εξελίξεων.

Οποιοσδήποτε σχεδιασμός της ελληνικής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής πρέπει πλέον να κινείται πρακτικά πάνω στη βεβαιότητα ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να προκαλέσει στρατιωτικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Από εδώ και πέρα, οποιαδήποτε άλλη βάση ανάλυσης και συμπεριφοράς, θα συνιστούσε τραγικά επικίνδυνη αυταπάτη.

Περίπου κάθε μέρα που πέρασε από τότε μέχρι τώρα, η Άγκυρα κάνει κι ένα ακόμα βήμα. Η Τουρκία το «φωνάζει» πια τόσο δυνατά ότι σύντομα θα προχωρήσει σε πραγματικές επιθετικές ενέργειες, που η Ελλαδα δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει ότι δεν το ακούει.

Η Ελλάδα οφείλει να προετοιμάζεται για την εκδήλωση τέτοιων ενεργειών και στρατιωτικά και διπλωματικά, χωρίς τις γνωστές αυταπάτες που πολύ συχνά κυριαρχούν στην Αθήνα, καθώς, δυστυχώς, η επιλογή του να «λογικευθεί» η Τουρκία, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει – και πάντως σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι στο χέρι μας, ούτε μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτό. Μακάρι να μπορούσε να συμβεί, αλλά τίποτα πια δεν συνηγορεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ελλάδα οφείλει να είναι πλέον έτοιμη και αποφασισμένη.

Επειδή τα δεδομένα όχι απλώς δεν έχουν μεταβληθεί αλλά, αντιθέτως, έχουν επιταθεί, εκείνο το κείμενο παρατίθεται εκ νέου αυτούσιο στη συνέχεια. Μετά από τόσο καιρό σταθερής κλιμάκωσης, ουδείς έχει την πολυτέλεια να λέει ότι δεν γνώριζε ή δεν κατάλαβε που οδηγούνται τα πράγματα:
«Αν μέχρι χθες, παρά το μπαράζ δηλώσεων Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης αλλά και την έντονη κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο σε επίπεδο παραβιάσεων, υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος μιλάει για το εσωτερικό του ακροατήριο ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο πλην του ότι απλώς προαναγγέλλει σύγκρουση με την Ελλάδα, σήμερα, δεν πρέπει να υπάρχει πια κανείς που να διατηρεί ακόμη αμφιβολίες για το τι πρόκειται να γίνει: μετά και τις χθεσινές δηλώσεις Τσαβούσογλου σύμφωνα με τις οποίες τα Υμια είναι τουρκικό έδαφος, η Ελλάδα οφείλει να θεωρεί πλέον δεδομένο ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να χτυπήσουν. Και, πιθανότατα, θα το κάνουν γρήγορα.
Οι διαρκείς προαναγγελίες που κλιμακώνονται σταθερά, έχουν ως στόχο να «μετρήσουν» δύο πράγματα: πρώτον, την αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων. Τέτοια δεν υπήρξε μέχρι
χθες. Και, δεύτερον, την αντίδραση της Ελλάδας: εκεί, δυστυχώς, η Τουρκία έχει, εμπειρικά τουλάχιστον, κάθε λόγο να νιώθει ότι αυτή δεν θα είναι επαρκής να την σταματήσει.
Ο χρόνος στον οποίο συμβαίνουν όλα αυτά, έχει πολύ μεγάλη σημασία: οι ΗΠΑ βρίσκονται (όπως και το 1974) σε στιγμή μετάβασης της εξουσίας, γεγονός που η Τουρκία το αντιλαμβάνεται, ίσως ορθά, ως «παράθυρο ευκαιρίας» για να προκαλέσει τετελεσμένα.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα είδος ημιδιάλυσης, έχει μπροστά της τον εφιάλτη της νέας αξιολόγησης και υφίσταται, σε αμυντικό επίπεδο, ήδη τις συνέπιες της μακράς περιόδου της κρίσης.
Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη είναι από αμήχανη έως αδιάφορη για το θέμα – και η Τουρκία το βλέπει αυτό καθαρά, ενώ φοβάται και την Αγκυρα ως προς το μεταναστευτικό.
Με άλλα λόγια, αν η Τουρκία αποφάσιζε να προχωρήσει σε στρατιωτικές ενέργειες αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας, θα το έκανε τώρα. Και, όπως όλα πλέον δείχνουν, είναι εξαιρετικά πιθανό να το κάνει.
Η Ελλάδα δεν διαθέτει πια την πολυτέλεια της αυταπάτης.
Δεν μπορεί, με όλα αυτά τα δεδομένα, να συνεχίσει να με την ψευδαίσθηση ότι είτε η Τουρκία θα ξεχάσει όλα αυτά που λέει, είτε ότι η Ευρώπη θα σπεύσει να τη σταματήσει.
Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπόψη της της απειλές και, συνεπώς, να είναι, ανά πάσα στιγμή, έτοιμη για πόλεμο με ότι αυτό σημαίνει: ενωμένη, συνειδητοποιημένη, στρατιωτικά προετοιμασμένη, απόλυτα αποφασισμένη να χτυπήσει και αυτή.
Και μπορεί να το κάνει. Αν η χώρα είναι αποφασισμένη, μπορεί να υπερασπιστεί, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, αποτελεσματικά τον εαυτό της.
Όπως πρέπει».
Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Καταπληκτικό. Στην αρχή κάποιος πολύ δυνατός είπε της (Αμερικανίδας πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώριας) Νούλαντ να λύσει αμέσως το κυπριακό. Πολύ σημαντικό αυτό το πρόβλημα. Με τη Συρία ή με την Ουκρανία θα ασχολούμαστε τώρα; ‘Οχι βέβαια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό διεθνώς σήμερα από την ειρήνη στην Κύπρο. (Αυτό ακριβώς σκέφτηκαν και οι Σταυροφόροι, πάει πολύ πίσω η προσπάθεια “επίλυσης του κυπριακού” κι ας μην της φαίνεται. Κάτι ήξερε επ’ αυτού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και οι Ναϊτες, που μάλλον αγνοούν οι κάτοικοι στη νήσο των Μακάρων).

Είδε ότι δυσκολεύονταν να λύσουν το κυπριακό ο Αναστασιάδης με τον Ακιντζί, τα παράτησε όλα η Νούλαντ και είπε ελάτε στη Γενεύη να σας τραβήξω μια λύση επειγόντως, μην καταστραφεί ο κόσμος.

Φαίνεται μάλιστα ότι ο ίδιος κύριος που σφύριξε της Νούλαντ να λύσει το κυπριακό, τόπε και στον αξιότιμο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Γιούνκερ, που αφιέρωσε ξαφνικά το ένα τρίτο της ομιλίας του στο ευρωκοινοβούλιο στην ανάγκη επίλυσης του κυπριακού.

Νάναι καλά ο άνθρωπος. Με τόσο ενδιαφέρον για το κυπριακό, νόμισα προς στιγμή νόμισα ότι δεν έχουμε 2017 αλλά 1974 και ξανάγινα πιτσιρίκι. Θυμήθηκα μια μέρα, εκείνη τη χρονιά, πούβλεπα τις ειδήσεις σε ένα φίλο με τηλεόραση. Η εκφωνήτρια έλεγε ότι μίλησαν πάνω από δέκα φορές Κίσσινγκερ και Ετσεβίτ. Κάτι θα γίνει, γύρισα και είπα στον φίλο μου. Την άλλη μέρα η τηλεόραση έδειχνε αλεξιπτωτιστές. ‘Ετσι είναι η σειρά, πρώτα ασχολείται η διεθνής κοινότης με το κυπριακό, μετά πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές. Ο Κίσσινγκερ ξέρετε είναι ζωντανός και πολύ δυνατός. Από την πλευρά μου δεν θάβαζα το χέρι μου στη φωτιά, αν με ρωτούσατε, για το ποιός θα κλείσει πρώτος τα μάτια, ο Χένρυ ή η Κυπριακή Δημοκρατία;

Με τούτα και με κείνα εγεννήθη Γενεύη!

Μετά, έφυγε η Νούλαντ από τη δουλειά της. Ο κύριος όμως, που δεν ξέρω που μένει, το ρετιρέ του είναι μονίμως στα σύννεφα, είπε στην Κυρία Τερέζα να ασχοληθεί τώρα αυτή με την Κύπρο. Σηκώθηκε αυτή και πήγε στην ‘Αγκυρα, βαριότανε φαίνεται στο Λονδίνο, άλλη δουλειά δεν είχε να κάνει και είπε, να πάω κι εγώ να λύσω το κυπριακό. Η βρετανική διπλωματία είναι η καλύτερη στον κόσμο. Ξέρει ότι πρέπει να πει τι κάνει, για να μη την κατηγορήσουνε ότι λέει ψέμματα άμα την τσακώσουνε, αλλά πρέπει να το κρύψει ταυτόχρονα όσο καλύτερα μπορεί. Τόγραψε ότι πάει για το κυπριακό στο τέλος ενός μακρού καταλόγου.

Που τέτοια φινέτσα στις τραγικές σκιές που ξέφυγαν από τη ζωή βρίσκοντας δουλειά στη γραφειοκρατία του ΟΗΕ. Αυτοί βγάλανε κοτζάμ ανακοίνωση και τόπανε, ότι πάει κοτζάμ Γενικός Γραμματέας δώδεκα ώρες με το αεροπλάνο στην ‘Αγκυρα να λύσει το κυπριακό (τρέχανε μετά οι Εγγλέζοι στη Γραμματεία ΟΗΕ να διορθώσουνε τα πράματα και να χώσουν κι άλλα αντικείμενα συζήτησης στις επόμενες ανακοινώσεις, αλλά η ζημιά είχε γίνει). ‘Οχι, θα καθήσει ο κ. Γκουτιέρες να ασχολείται με το παγκόσμιο κλίμα, την πείνα στην Αφρική ή τον κίνδυνο να αρχίσει παγκόσμιος πόλεμος στη Νότια Σινική Θάλασσα! Τι έχει προτεραιότητα παγκοσμίως; Να λυθεί το κυπριακό, μπας και ξαναρχίσει κάνας πόλεμος μετά από 43 χρόνια ειρήνης!

Δε γίνεται να αφήσει ο ΓΓ μόνες τους τις ΜΚΟ να πασχίζουν να το λύσουν το κυπριακό, με μερικές εκατοντάδες δράσεις συμφιλίωσης στο ίδιο το νησί, που στοιχίζουν λέγεται περί τα 100 εκατομμύρια ευρώ. “Θα ήταν απάνθρωπο να κάνω κάτι τέτοιο”, σκέφτηκε ο Γκουτιέρες και πήρε αμέσως το αεροπλάνο για την Τουρκία.

Πριν από το πραξικόπημα του 1974, ο Κίσσινγκερ πήγε στην Κύπρο, να επιθεωρήσει το μέρος, να καταλαβαίνει τις αναφορές που επρόκειτο να του στείλουν και με βιωματικό τρόπο ει δυνατόν, με το μέσα μυαλό. Δεν ξέρουμε αν φίλησε τον Μακάριο, όπως ο Ιούδας, τούπε πάντως προτού φύγει: “Μακαριώτατε είσαι πολύ μεγάλος για ένα τόσο μικρό μέρος!”. Ευχαριστήθηκε και αναθάρρησε εκείνος. Δεν φανταζόταν ποιόν τρόπο είχαν σκεφτεί να λύσουν την … αντίφαση που διαπίστωσαν. (Φαντάσου τώρα, αν μπόρεσαν να πλανέψουνε τέτοιας γενιάς άνθρωπο, τι μπορεί να κάνανε στα καλοζωϊσμένα εγγονάκια του).

Τώρα δεν πήγε ο Κίσσινγκερ στην Κύπρο, πήγε όμως ο Βρετανός Υπουργός ‘Αμυνας. Και τι είπε παρακαλώ; Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο είναι πιο σημαντικές από ποτέ άλλοτε στην ιστορία.

Τώρα εγώ έχω ένα κουσούρι. Ρωτάω διαρκώς “γιατί;”, όπως οι Αρχαίοι. “Με αυτά τα γιατί έχεις χαλάσει τις σχέσεις σου”, μούπε μια μέρα ένας φίλος. “Μικρός δεν είσαι, τρελλός θα είσαι” μούπε ένας άλλος και μετράει παραπάνω γιατί δεν είναι φίλος.

Γιατί οι βάσεις στην Κύπρο είναι τώρα πιο σημαντικές από ότι στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ή στην κρίση του Σουέζ, ή το 1974;

‘Η, για να πούμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά. Πόσο μεγάλο είναι αυτό που πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή και τι πρέπει να γίνει στην Κύπρο πριν, για να γίνει αυτό που θα γίνει στη Μέση Ανατολή;

Μήπως όλα αυτά σχετίζονται επίσης κάπως και με τις μεγάλες μανούβρες που άρχισαν κιόλας, ποιός θα την πάρει τη μαμά Ελλάδα;

‘Ολα σύμπτωση. ‘Ισως να μη γίνει τίποτα. ‘Ισως η δυτική ηγεσία αποτελείται από ανοήτους. Δεν ρώτησαν τους κατοίκους της νήσου των Μακάρων, απόλυτα ήρεμους και σίγουρους στο κέντρο της Τέλειας Καταιγίδας. Δεν ρώτησαν τους πολιτικούς του νησιού, περισσότερο σίγουρους για τον εαυτό τους κι από τη θεία ακόμα, όταν άνοιγε παρόλα αυτά την πόρτα στον Ρασκόλνικωφ, όχι στη Γενεύη, στην Αγία Πετρούπολη εκείνη.

Μπορεί νάχουν δίκηο. Μπορεί να μη γίνεται τίποτα στη Γενεύη. Μπορεί καλώς η αντιπολίτευση να μην ασχολείται με τη Γενεύη κάνοντας σχεδιασμούς για το πολιτικό της μέλλον, ισχυριζόμενη βολικά ότι θα αφήσουν τους ‘Ελληνες να αποφασίσουν την τύχη αυτού του νησιού με δημοψήφισμα! Βέβαια, μόνο με δημοκρατία αποφασίζονται τέτοια ζητήματα. Πλήθος τα παραδείγματα ανά τον κόσμο.

‘Ισως να μην είναι αυτή η χρονιά του Δράκου για τους ‘Ελληνες. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία.

ΥΓ. Ο Αλλάχ να δίνει χρόνια στον Σουλτάνο, τον πιο νούσικο στην περιοχή ή, να το πούμε ακριβέστερα, η Τουρκία είναι το μόνο των τριών κρατών με στοιχειωδώς ανεξάρτητη ηγεσία. Θα αποφύγει όμως μέχρι τέλους τα ταξίματα του Βελζεβούλ;. Θα μπορέσει η καχυποψία του να τον μεταμορφώσει σε Οδυσσέα, να βουλώσει τα αυτιά του. Θα μας σώσει άλλη μια φορά ο Θεός μας μέσω των Εχθρών μας; ‘Η μας βαρέθηκε πια και θα εξαπολύσει κάποια από εκείνες τις φοβερές επί δικαίων και αδίκων τιμωρίες που μονάχα αυτός ξέρει να κάνει, για τη φιλαργυρία, τη μικροψυχία και την ξετσιπωσιά μας;

Πηγή Απόψεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους σκοπιμότητα εξυπηρετούν οι ανεγκέφαλοι που σπάνε με βαριοπούλες τα ακυρωτικά μηχανήματα των λεωφορείων και κάνουν τα τρόλεϊ να λαμπαδιάζουν κάθε Σάββατο βράδυ εις… ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά του καπιταλιστικού κράτους.

Επαναστατικό αγώνα δεν κάνουν στα σίγουρα. Για απλή «νεανική εκτόνωση» επίσης δεν το κόβω. Περισσότερο μοιάζουν με τους αλήτες που ξηλώνουν τα καθίσματα των γηπέδων στο πρώτο φαλτσοσφύριγμα. Μόνο που οι χούλιγκαν γίνονται βάνδαλοι, χωρίς να χρειάζονται δικαιολογίες. Τούτοι εδώ περιβάλλουν την καταστροφική μανία τους και με υποτιθέμενο ιδεολογικό μανδύα. Αντιεξουσιαστικού (και καλά…) χαρακτήρα.

Λοιπόν ακούστε, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: Πόλεμος κατά της εξουσίας δεν γίνεται καταστρέφοντας την περιουσία του λαού. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Οι υποδομές στα μέσα μαζικής μεταφοράς πληρώνονται από τον Ελληνα φορολογούμενο. Κι αν σταματήσουν να υπάρχουν, θα την πληρώσει η φτωχολογιά. Οι πλούσιοι μετακινούνται αλλιώς.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς επιπλέον σε μια μεγάλη πρωτεύουσα συνιστούν δείκτη κοινωνικού πολιτισμού. Οσο πιο οργανωμένα και σύγχρονα είναι τόσο πιο καλή υπηρεσία προσφέρουν στους απλούς εργαζομένους, στους φοιτητές και τους συνταξιούχους που τα χρησιμοποιούν. Αφήστε και τη συμβολή τους στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση. Ομως για να λειτουργούν ικανοποιητικά χρειάζονται χρήματα. Και αυτά, στον βαθμό που οι συγκοινωνίες διατηρούν τον δημόσιο χαρακτήρα τους, παρέχονται από τους φόρους του κοσμάκη και από τα εισιτήρια των επιβατών.

«Λαϊκή αυτοδιαχείριση» στα λεωφορεία και δωρεάν μετακινήσεις δεν είναι σενάριο που παίζει, παρά μόνο στο μυαλό κάποιων εντελώς διαταραγμένων. Επομένως το να καταστρέφεις τα μηχανήματα των εισιτηρίων και να πυρπολείς τα τρόλεϊ δεν είναι πράξη αντίδρασης στο σύστημα. Ούτε έχει σχέση με το «δεν πληρώνω» στα διόδια των μεγαλοεργολάβων. Για να εξηγούμαστε.

Δυστυχώς όμως το φαινόμενο των βανδαλισμών στις δημόσιες συγκοινωνίες έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Η κυβέρνηση δείχνει να μην μπορεί να το αντιμετωπίσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση κάτι κλαψουρίζει, αλλά δεν βγαίνει μπροστά να πει τι ακριβώς πρέπει να γίνει.

Ε, λοιπόν, ημίμετρα δεν υπάρχουν. Θα πρέπει πλέον οι δολιοφθορές στα μέσα μαζικής μεταφοράς να λάβουν κάποια μορφή ιδιώνυμου αδικήματος. Οχι ασφαλώς με την πολιτική σημειολογία του όρου, αλλά με την αυστηρά νομική έννοια περί «ιδιαίτερης εκδοχής εγκλήματος», που θα επισύρει αυστηρότατες ποινές φυλάκισης χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ατιμωρησία είναι αυτή που μετατρέπει μια εγκληματική συμπεριφορά σε…μόδα.

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Φεβ 2017


Του Σταύρου Λυγερού

Παρά το γεγονός ότι οι εκ του μακρόθεν διαβουλεύσεις μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών συνεχίζονταν όλες τις προηγούμενες ημέρες, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι αμφίβολο εάν στο Eurogroup της Δευτέρας θα γεφυρωθεί το υφιστάμενο χάσμα. Χωρίς μία προκαταρκτική συμφωνία σε πολιτικό επίπεδο δεν πρόκειται να ανοίξει ο δρόμος για την έλευση του Κουαρτέτου και κατ’ επέκτασιν για τη σύναψη της περιβόητης staff level agreement, η οποία είναι προϋπόθεση για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.

Η κυβέρνηση διέψευσε ότι ο Μοσχοβισί μετέφερε συγκεκριμένες προτάσεις για την άρση του αδιεξόδου. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η επίσκεψή του είχε σκοπό να μεταφέρει μηνύματα στον πρωθυπουργό και να διερευνήσει επί τόπου τη δυνατότητα επίτευξης συμβιβασμού. Για την ακρίβεια, ο επίτροπος κινήθηκε στη γραμμή της παρασκηνιακής πρωτοβουλίας που έχει αναλάβει ο Γιούνκερ για να εξευρεθεί ένας συμβιβασμός.

Το ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το εάν η Αθήνα θα αποδεχθεί τις απαιτήσεις των δανειστών. Πολλά εξαρτώνται και από τη διελκυστίνδα Βερολίνου-ΔΝΤ. Πριν λίγες ημέρες, ο σκληροπυρηνικός Γερμανός επικεφαλής της Κεντροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) Βέμπερ θόλωσε τα νερά. Δήλωσε ότι αφού το Ταμείο θέτει ως όρο για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και η Ευρωζώνη δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε ελάφρυνση, τότε το ΔΝΤ πρέπει να αποχωρήσει.

Αυτή η δήλωση, σε συνδυασμό με κάποιες αντίστοιχες δηλώσεις άλλων Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, δημιούργησε προς στιγμή την εντύπωση ότι το Βερολίνο αλλάζει θέση. Γρήγορα, ωστόσο, η εντύπωση αυτή διαψεύσθηκε από τις επίσημες τοποθετήσεις της γερμανικής κυβέρνησης. Οι Μέρκελ και Σόιμπλε συνεχίζουν να θέλουν «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο». Με άλλα λόγια, επιμένουν στη θέση τους «και το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και όχι ελάφρυνση του ελληνικού χρέους».

Η θέση αυτή είναι αντιφατική μόνο εφόσον το Ταμείο εννοεί απολύτως και θα επιμείνει μέχρι το τέλος στη δική του θέση ότι για να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα πρέπει:

Πρώτον, να υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα της 2ης αξιολόγησης και επιπλέον να νομοθετηθούν από τώρα μέτρα ύψους 4,5 δισ. για την περίοδο 2018-20 με μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων.
Δεύτερον να ελαφρυνθεί άμεσα το ελληνικό χρέος, ή τουλάχιστον να ανακοινωθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνσή του.

Το Βερολίνο πιέζει όσο μπορεί το ΔΝΤ για να αφαιρεθεί από το τραπέζι η δεύτερη αυτή προϋπόθεση. Αυτό ήταν το αντικείμενο της προ καιρού συνάντησης Σόιμπλε-Λαγκάρντ στο Νταβός, αυτό συζητήθηκε και στην προ λίγων ημερών τηλεφωνική συνομιλία Μέρκελ-Λαγκάρντ. Η εφημερίδα Welt, που την αποκάλυψε, αναφέρει ότι η γενική διευθύντρια δεσμεύθηκε στην καγκελάριο πως το Ταμείο θα συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα, παραπέμποντας για το 2018 την απαίτησή του για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Λίγο αργότερα, μάλιστα, το Spiegel ανέφερε ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει με πέντε δισ. αντί για 16 δισ. που είχε αρχικά συμφωνηθεί το 2015.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο εκπρόσωπος του Ταμείου διέψευσε τα παραπάνω δημοσιεύματα, δηλώνοντας ότι δεν σχολιάζει υποθετικά σενάρια και πως οι θέσεις του ΔΝΤ είναι γνωστές και δεν έχουν αλλάξει τους τελευταίους μήνες. Η συνάντηση Μέρκελ-Λαγκάρντ την Τετάρτη στο Βερολίνο θα δείξει εάν τα παραπάνω δημοσιεύματα απηχούν τους ευσεβείς πόθους της γερμανικής κυβέρνησης, ή πράγματι “ψήνεται” κάποια παρασκηνιακή συμφωνία. Τόσο η παραπάνω συνάντηση όσο και η συνάντηση της καγκελαρίου με τον Γιούνκερ επιβεβαιώνουν, πάντως, τις πληροφορίες ότι η Μέρκελ παίρνει από γερμανικής πλευράς τη σκυτάλη στις διαβουλεύσεις για το ελληνικό πρόβλημα.

Είναι σαφές πως οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το ΔΝΤ για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες στο μέτωπο της ελληνικής κρίσης. Αυτό, άλλωστε, κάνουν με επιτυχία από το 2010 μέχρι τώρα. Στη συνεδρίαση του Συμβουλίου του Ταμείου στις 6 Φεβρουαρίου, όμως, βρέθηκαν στη μειοψηφία. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει πως η εσωτερική μάχη έχει κριθεί. Η Λαγκάρντ κάνει ό,τι μπορεί για να διευκολύνει το Βερολίνο, δεδομένου ότι η επανεκλογή της οφείλεται και στη γερμανική υποστήριξη. Κατά την ίδια πηγή, εάν η κυβέρνηση Τραμπ δεν αντιταχθεί, η γενική διευθύντρια θα τα καταφέρει.

Εάν συμβεί αυτό και το ΔΝΤ αφήσει για αργότερα τον όρο του για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, στο τραπέζι θα μείνει μόνο η απαίτησή του για από τώρα νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Η υποχώρηση του Ταμείου στις πιέσεις των Γερμανών κατ’ αντιδιαστολή θα οδηγήσει σε σκλήρυνση της στάσης του έναντι της Αθήνας.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να αποφύγει το πικρό ποτήρι, αλλά τα περιθώρια ελιγμών του συρρικνώνονται. Μία οδός πολιτικής διαφυγής ήταν να ισχυρισθεί πως δεν θα υπάρξει απόκλιση από τους στόχους και ως εκ τούτου δεν θα χρειασθεί να εφαρμοσθούν οι μειώσεις. Γι’ αυτό και είναι έτοιμος να αποδεχθεί επέκταση της ισχύος του “κόφτη” και στη διετία 2019-20. Γι’ αυτό και ορισμένοι στην κυβέρνηση δεν απέκλειαν την από τώρα νομοθέτηση κάποιων μειώσεων του αφορολόγητου, ακόμα και των συντάξεων. Έθεταν, όμως, ως όρο και γι’ αυτές τις μειώσεις να ισχύσει η ρήτρα ακύρωσης, δηλαδή να μην εφαρμοσθούν εάν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι.

Σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, όμως, το ΔΝΤ δεν πιέζει για τη νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων αποκλειστικά και μόνο για δημοσιονομικούς λόγους, για να βγαίνουν τα νούμερα όπως λέει. Αν ήταν αυτός ο λόγος θα αποδεχόταν την επέκταση του “κόφτη”. Κατά την ίδια πηγή, δεν τον αποδέχεται για τον ίδιο λόγο που απορρίπτει και τη ρήτρα ακύρωσης. Επιδιώκει μόνιμες μειώσεις του αφορολόγητου και των συντάξεων με σκοπό να αντλήσει έσοδα που θα επιτρέψουν τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Για να “χρυσώσει το χάπι”, μάλιστα, το Ταμείο εμφανίζεται ανοικτό και στο να διατεθεί ένα μικρό κονδύλι για την ενίσχυση των πολύ φτωχών.

Όπως προαναφέραμε, η άρνηση του ΔΝΤ να δεχθεί ρήτρα ακύρωσης δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ισχυρισθεί ότι ναι μεν νομοθετεί πρόσθετα μέτρα, αλλά αυτά δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν επειδή θα πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το κεντρικό επιχείρημα της Αθήνας έναντι των δανειστών όλο αυτό το διάστημα είναι η υπεραπόδοση της οικονομίας το 2016.

Το επιχείρημα γίνεται σε γενικές γραμμές δεκτό από την Ευρωζώνη. Αλλά και ο Τόμσεν άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο το Ταμείο να αναθεωρήσει τις εκτιμήσεις του εάν η υπεραπόδοση επιβεβαιωθεί από τα οριστικά στοιχεία. Για τους λόγους που προαναφέραμε, όμως, αυτό δεν αναμένεται να μετριάσει ουσιαστικά τις απαιτήσεις. Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ επιδιώκει να αντλήσει πρόσθετα έσοδα από τους μικρομεσαίους με μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων κυρίως για να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές. Με άλλα λόγια, το Ταμείο επιδιώκει την αλλαγή της ελληνικής δημοσιονομικής αρχιτεκτονικής.

Σύμφωνα με την ίδια κυβερνητική πηγή, το χάσμα που χωρίζει το ΔΝΤ και την Αθήνα είναι εξαιρετικά δύσκολο να γεφυρωθεί. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι ακόμα και η Κομισιόν στο συγκεκριμένο ζήτημα τηρεί στάση Ποντίου Πιλάτου. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι να κλείσει όσο πιο γρήγορα η 2η αξιολόγηση για να αποφευχθούν ενδεχόμενες εμπλοκές. Αυτή τη θέση αντανακλά και η δήλωση του Ντομπρόβσκις ότι η καθυστέρηση κοστίζει και στην Ευρωζώνη και στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό και ενώ η Κομισιόν δημοσίως αποδέχεται σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά επιχειρήματα, πιέζει τον Τσίπρα να αποδεχθεί το πακέτο που προτάθηκε στον Τσακαλώτο προ ημερών στη σύσκεψη των Βρυξελλών. Το πακέτο αυτό, όμως, απέχει πολύ από το καλύπτει έστω και στοιχειωδώς τους όρους της Αθήνας. Εκτός από την από τώρα νομοθέτηση πρόσθετων μέτρων, όπως ζητάει το ΔΝΤ, εκτός από πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% για κάποια χρόνια, παραπέμπει για μετά τις γερμανικές εκλογές τη συζήτηση για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

Κοινοτική πηγή ομολογεί ότι η πρωτοβουλία του Γιούνκερ για την επίτευξη ενός συμβιβασμού ήταν εξαρχής ναρκοθετημένη. Πρώτον, λόγω της άρνησης του Βερολίνου να αποδεχθεί έστω περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, λόγω της απαίτησης του Ταμείου για από τώρα νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων.

Η Αθήνα προς το παρόν αντιστέκεται, επειδή αντιλαμβάνεται το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης και σαν εισιτήριο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Ο Ντράγκι έχει θέσει ως όρο όχι μόνο το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, αλλά και τουλάχιστον την περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, ώστε να το χαρακτηρίσει βιώσιμο.

Όσο το Βερολίνο αρνείται και εμποδίζει το Eurogroup να κάνει αυτό το βήμα, η Ελλάδα θα μένει αποκλεισμένη από την ποσοτική χαλάρωση. Αυτός ο αποκλεισμός αφενός της στερεί κάποια δισ. ευρώ, αφετέρου δεν στέλνει το μήνυμα πως η ελληνική οικονομία έχει εισέλθει σε φάση σταθεροποίησης. Το γεγονός, μάλιστα, ότι ο Σόιμπλε έχει φροντίσει με δηλώσεις του να επαναφέρει στο προσκήνιο το ενδεχόμενο του Grexit επιδεινώνει το κλίμα. Είναι ενδεικτική, μεταξύ άλλων, η εκτίμηση του Economist Intelligence Unit ότι οι πιθανότητες να εγκαταλείψει η Ελλάδα την Ευρωζώνη την επόμενη πενταετία είναι 60%.

Η συνεδρίαση αύριο Δευτέρα του Eurogroup θα δείξει που πραγματικά στέκονται και η ελληνική κυβέρνηση και οι δανειστές. Μπορεί η Ελλάδα να μην είναι απομονωμένη και ο Σόιμπλε να δέχεται πυρά από πολλές πλευρές (χαρακτηριστική η κριτική που του άσκησε ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Γκαμπριελ), αλλά, έστω και με προβλήματα, διατηρεί τον έλεγχο του Eurogroup. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η επίτευξη ενός έστω και ετεροβαρούς συμβιβασμού θα είναι πολύ δύσκολη.

Η ρητορική του Μαξίμου ότι το ΔΝΤ και ο Σόιμπλε πρέπει να επιστρέψουν στον ρεαλισμό προφανώς δεν συνιστά αποτελεσματική πολιτική. Για πόσο χρόνο είναι διατεθειμένος να το τραβήξει ο Τσίπρας; Μπορεί να φθάσει μέχρι τον Απρίλιο χωρίς μεγάλο κόστος, αλλά από εκεί και πέρα ο χρόνος θα αρχίσει να τρέχει σε βάρος της Ελλάδας με αυξανόμενη ταχύτητα. Το 2015 έδειξε που οδηγεί η τακτική “πορευόμαστε με βάρκα την ελπίδα”.

Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, ο Σόιμπλε επιδιώκει απλώς να αποφύγει κάθε συζήτηση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μέχρι τις γερμανικές εκλογές και για να το επιτύχει ρίχνει συνεχώς την ευθύνη στην Αθήνα. Κυβερνητικός παράγοντας, ωστόσο, μας έθεσε υπό μορφή ερωτήματος και μία άλλη εκδοχή: «Θέλει πραγματικά ο Σόιμπλε το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, ή μήπως θέλει να χρησιμοποιήσει την απόσυρσή του ως δικαιολογία για να οδηγήσει το 3ο Μνημόνιο σε κατάρρευση;». Για να δώσει έμφαση, μάλιστα, μας υπενθύμισε τη δήλωση Ντάισελμπλουμ στην ολλανδική Βουλή για την Ελλάδα: «ΔΝΤ ή χρεοκοπία».

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Μεταφέρει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Αφήστε στην άκρη ότι άλλο διαβάζετε σχετικά με το αποψινό Eurogroup και εάν μπορείτε να το διαβάσετε και να ακούσετε τα video που το εμπλουτίζουν κάντε το, αλλιώς ζητείστε από τα παιδιά ή τους φίλους σας να σας το μεταφράσουν…

Αναφέρομαι στο σημερινό δημοσίευμα του CNBC με τίτλο (σε μετάφραση από τα Αγγλικά):
«Το καλύτερο αποτέλεσμα από τη συνάντηση στις Βρυξέλλες με θέμα την ελληνική κρίση; Να μην διακοπούν οι συζητήσεις»
.

Στο κείμενο και τα videos λέγονται πολλά και για το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας που έφερε εμάς και την Πατρίδα μας σε δραματικές καταστάσεις και ακούγονται και οι γνώμες ειδικών όπως και οι σχετικές επικρίσεις και για το πρόγραμμα, και για το ΔΝΤ και για τους «εταίρους-δανειστές» μας και, και, και…

Ακούγεται και η γνώμη του James Galbraith, του γνωστού οικονομολόγου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Austin, Texas όπου όπως θυμούνται όσοι και όσες δεν έχουν «μνήμη χρυσόψαρου» θήτευσε ως επισκέπτης Καθηγητής ο πρώην Υπουργός Οικονομικών στην πρώτη θητείας της «πρώτη φορά Κυβέρνησης αριστερά» Δρ Γιάνης (με ένα ν επειδή έτσι το επιθυμεί) Βαρουφάκης…

Εκεί προσεκλήθη και έδωσε διάλεξη και ο κ Τσίπρας πριν κερδίσει τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.

Επιμύθιον;
Για ακόμη μια φορά θα κλωτσήσουν τον ελληνικό…ντενεκέ μερικά μέτρα παρακάτω!

Και στην πικρή αυτή διαπίστωση εγείρει ένα σοβαρότατο ερώτημα ένας άλλος αναλυτής που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα:
Πόσα ακόμα μέτρα έχει αυτός ο δρόμος ώστε οι «δανειστές» να μπορούν να σπρώξουν ξανά τον ελληνικό ντενεκέ;

Άντε, ντε…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Φεβ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Α​​πό καιρό σε καιρό αναδύεται απρόσμενα στη δημοσιότητα κάποιο από τα παρωχημένα πρόσωπα, τα «πάλαι ποτέ διαλάμψαντα» στο πολιτικό προσκήνιο. Mε άρθρο σε εφημερίδα ή με συμμετοχή σε τηλεοπτική συζήτηση, εμφανίζεται για να μας συμβουλέψει σχετικά με το παρόν, να υποδείξει το δέον.

Mερικά από τα παρωχημένα αυτά πρόσωπα έχουν αφήσει αγαθή μνήμη προσπαθειών ή και επιτυχιών σε συγκεκριμένο υπούργημα. Kανένα όμως, μα απολύτως κανένα, δεν είχε διανοηθεί, όταν υπουργούσε, να παρέμβει κριτικά ή να τολμήσει πρωτοβουλία αντίστασης σε εγκληματικές παραλείψεις ή σε κοινωνικά κακουργήματα (οι όροι κυριολεκτούν) της κυβέρνησης στην οποία μετείχε με υπουργικές ευθύνες. Aντίστασης στον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας ή στο όργιο του πελατειακού κράτους ή στον γκανγκεστερικής λογικής συνδικαλισμό ή σε μύρια όσα ανάλογα.

Σήμερα, έξω πια από το παιχνίδι, φιλοδοξούν να συμβουλεύσουν. Aξιοποιώντας την «αγαθή εντύπωση» της κάποτε υπουργίας τους, να «παρέμβουν» στο εφιαλτικό παρόν. Kαι «παρέμβαση» θεωρούν να αραδιάζουν μια σειρά από «πρέπει», χωρίς να διερωτώνται ποιος και με ποια εξουσία ή αυθεντία θα τα επιβάλει. Ποιος θα μετασκευάσει σε ρεαλιστική πολιτική πρακτική τα δικά τους ρητορικά ευχολόγια.

«Πρέπει» να προσηλωθούμε στην Eυρώπη, που είναι «αταλάντευτα» ο χώρος μας. Aλλά γιατί «αταλάντευτα»; Eστω και ναζιστική θα παραμένει «χώρος μας» η Eυρώπη; O παρανοϊκός ηγεμονισμός του κ. Σόιμπλε, ο εργασιακός μεσαίωνας ο χωρίς ωράρια δουλειάς, με αυθαίρετες απολύσεις και αμοιβές λιμοκτονίας, είναι το ευρωπαϊκό μας όραμα; Δυο αιώνες τώρα αναπαράγουμε τυφλά την ξιπασμένη αρνησιπατρία του Kοραή – γιατί πεισματική η εμμονή μας στην ξιπασιά; Nα προσηλωθούμε «αταλάντευτα» στην Eυρώπη, ενώ μας παγιδεύει προγραμματισμένα σε ρόλο δήμιου της βασανισμένης προσφυγιάς; Στην Eυρώπη που εκβιαστικά μας μεταβάλλει σε ανδράποδα των τραπεζών, δεσμώτες - δούλους της διεθνούς τοκογλυφίας;

«Πρέπει να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια»! Aλλά πώς; Mε την τερατώδη υποκρισία όσων περιβάλλονται λεοντή «σοσιαλισμού» ή «πρώτη φορά Aριστεράς»,· για να ασκήσουν τυραννία του πλέον αχαλίνωτου καπιταλισμού; Nα καταπολεμήσουμε τη φτώχεια χωρίς ούτε μία κατάσχεση κλεμμένου κοινωνικού χρήματος, ούτε μία προσαγωγή σε δίκη όσων απάλλαξαν τα κόμματα από τα υπέρογκα, αναιδέστατα χρέη τους; Eχουν το θράσος να μιλάνε για «καταπολέμηση της φτώχειας» πρώην υπουργοί κυβερνήσεων που καταλήστεψαν ασφαλιστικά ταμεία, πακτωλούς κοινοτικών επιδοτήσεων, τον αποταμιευμένο μόχθο των πολιτών, για να «μπουκώνουν» τον πελατειακό τους υπόκοσμο;

«Πρέπει» να αποκαταστήσουμε, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, «την εμπιστοσύνη στη χώρα μας και στην πολιτική της τάξη». Aλήθεια, σε ποιον πλανήτη ζουν οι μακάριοι παρωχημένοι; Ποια περιθώρια εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας άφησε το δικό τους ολετήριο πέρασμα από την εξουσία; Zητάνε τώρα «πολιτικές κοινωνικής συνοχής», την ίδια ώρα που οι αρχηγοί τους, δασκαλεμένοι από στυγνούς διαφημιστές, συναγωνίζονται ποιος θα επιδείξει την επιθετικότερη δυνατή αδιαλλαξία. Oι Γκαιμπελίσκοι (οι χρυσοπληρωμένοι κάθε κομματικής αυλής) έχουν πείσει τους «αρχηγούς» ότι αποδείχνονται ηγέτες με πυγμή, αν ωρύονται και τσιρίζουν σαν υστερικές κυράτσες και βρίζουν τον αντίπαλο και του κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο και αρνούνται κάθε ίχνος συναίνεσης.

Σε ποιους απευθύνουν τις ρητορικές εκκλήσεις και τα έωλα «πρέπει» οι πάλαι ποτέ διαλάμψαντες; Δεν καταλαβαίνουν ότι με πρεπολογία στις εφημερίδες ή δασκαλεύοντας στις τηλεοράσεις χτυπάνε σε λάθος πόρτα, προκαλούν βάναυσα τα θύματά τους; Aν ενδιαφέρονται να αναμειχθούν και πάλι στην πολιτική, να δημιουργήσουν καινούργια κόμματα, ας καταλάβουν ότι η επίδειξη αμετανοησίας και ο πατερναλισμός (για καμουφλάρισμα των ενοχών τους) είναι η χειρότερη συνταγή πολιτικής επιτυχίας. Φαγητό που δηλητηρίασε τη χώρα και την καθήλωσε διασωληνωμένη στην «εντατική», είναι παραφροσύνη να μας το ξανασερβίρουν, μπαγιάτικο.

Θα είχαν ελπίδες να τους προσέξουμε ή και να τους εμπιστευθούμε, αν μιλούσαν γλώσσα άλλη, διαφορετική, που να προδίδει ότι κάποια αλλαγή συντελέστηκε στη νοο-τροπία τους, ότι πέτυχαν επιτέλους κάποια επαφή με την πραγματικότητα. Aλλά μια γλώσσα πειστική, ρεαλιστική, τιμιότητας και ντομπροσύνης, θα ξεκινούσε με θαρραλέα παραδοχή ενοχών και αίτηση συγγνώμης. Aν η κ. Γεννηματά και ο κ. Kυριάκος M. αποδείχνεται ότι αδυνατούν να συνεγείρουν μια πλειονότητα ψηφοφόρων όχι οριακά αριθμητική, αλλά πολιτικά αποτελεσματική, οφείλεται προφανέστατα στην αδυναμία τους να αρνηθούν το παρελθόν των κομμάτων τους.

Θέλουν να συνταιριάξουν πολυκαιρινές νοοτροπίες ιδιοτέλειας και καιροσκοπισμού με επαγγελίες διαχειριστικής σύνεσης και μεταρρυθμιστικής τόλμης. Δεν μετανιώνουν για τίποτα, τους είναι αδιανόητη η αυτοκριτική, εξωραΐζουν εξωφρενικά λάθη τους και μικρονοϊκής εξουσιολαγνείας εγκλήματα, χωρίς τη στοιχειώδη ενορμητική ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη. Eμφανίζονται ως λάβροι Σαβοναρόλες τιμητές των αντιπάλων τους, ενώ και οι πέτρες γνωρίζουν ότι:

– Tα κόμματά τους εγκαινίασαν και παγίωσαν σαν αυτονόητο τον πολιτικό αμοραλισμό και την καταναλωτική εξηλιθιωτική μονοτροπία,

– ήταν αντίδραση απελπισίας (και οργής) του λαού να φέρει στην εξουσία τούς σήμερα κυβερνώντες, προκειμένου να «εκδικηθεί» την ανικανότητα και διαφθορά του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

O σκεπτόμενος πολίτης υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να παραδεχθεί την απουσία εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο ΠAΣOK (άλλοτε) και απέναντι στον ΣYPIZA (σήμερα). H N.Δ. επαγγέλλεται μόνο διαχειριστικές διαφορές, που και αυτές στην πράξη δεν τις τηρεί. Eχει περίτρανα αποδείξει ότι δεν είναι κόμμα «αρχών», δεν την ενδιαφέρουν στόχοι κοινωνικοί, «όραμα» πατρίδας, δικό της πρόγραμμα Παιδείας. Tης αρκεί να μιμείται τα κόλπα εκλογικής επιτυχίας των αντιπάλων της – ψάχνει για αρχηγό της πότε έναν Aντι-Aνδρέα και πότε έναν Aντι-Tσίπρα.

O Aντι-Tσίπρας Kυριάκος σήμερα έχει συνείδηση μόνο «παίκτη». Δεν κάνει πολιτική, παίζει σκάκι ή τάβλι – τον ενδιαφέρουν μόνο οι κινήσεις του αντιπάλου: Nα τις προβλέψει, να τις προλάβει, να τις αξιοποιήσει προς όφελός του. Aπό το παιχνίδι του η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, το ίδιο και η Iστορία, οι ποιοτικοί συντελεστές του συλλογικού γίγνεσθαι, ο σκοπός ή το «νόημα». Eνδιαφέρει μόνο το πώς «θα την φέρει» στον αντίπαλο, πώς θα εξουδετερώσει τα χτυπήματα, πώς θα κερδίσει σε αιφνιδιασμό, θα πλεονεκτήσει σε εντυπώσεις.

Λείπει από τη χώρα το πραγματικά «Λαϊκό» κόμμα. Πατριωτικό αλλά όχι εθνικιστικό. Iκανό να μετάσχει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ενεργητικά, δηλαδή κομίζοντας διαφορά, ετερότητα. Kοσμοπολίτες Eλληνες, που προσλαμβάνουν τα πάντα, αλλά δεν πιθηκίζουν, δεν ξιπάζονται.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου