Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Νοε 2017


Kαμιά αμερικανική υπηρεσία δεν έχει πια εμπιστοσύνη στην Αγκυρα, αλλά κανείς στην Ουάσινγκτον δεν θέλει να χαθεί η Τουρκία για τη Δύση

Αν και στις διεθνείς σχέσεις η περίοδος δύο ετών είναι εξαιρετικά μεγάλο διάστημα για τη διατύπωση προβλέψεων και στην ελληνική κοινή γνώμη έχει παγιωθεί η αντίληψη ότι η Δύση έχει ήδη «ξεγραμμένο» τον Ρ. Τ. Ερντογάν, η διπλωματική εικόνα που διαμορφώνεται στην Ουάσινγκτον και στις πρωτεύουσες των μελών της Ε.Ε. είναι ότι ο παρών κύκλος εξελίξεων στην Αγκυρα δεν θα κλείσει πριν από τις ταυτόχρονες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2019.

Ασφαλώς, όπως και στην Ελλάδα, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών στην Τουρκία το φθινόπωρο του 2018 ή την άνοιξη του 2019, αλλά σχεδόν κανείς (ο ίδιος ο Ερντογάν, η αντιπολίτευση και οι ξένες ενδιαφερόμενες χώρες) δεν επιθυμεί έναν αιφνιδιασμό που θα καθιστούσε ακόμα πιο ασταθή μια ευρεία περιοχή από τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολία μέχρι τη Μεσόγειο.

Άλλωστε ως τότε θα υπάρχουν, έτσι κι αλλιώς, αρκετοί απρόβλεπτοι παράγοντες, όπως η επιβαρημένη υγεία του κ. Ερντογάν, οι θύλακοι εναντίον του (αν και εξασθενημένοι μετά τις εκκαθαρίσεις στις ένοπλες δυνάμεις και στα υπουργεία) και η πίεση λόγω του Κουρδικού και του Μεταναστευτικού.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, οι ΗΠΑ είναι οι πρώτες που δεν βιάζονται για την άσκηση πίεσης προς τον Τούρκο πρόεδρο, καθώς δεν θέλουν να ριψοκινδυνεύσουν απρόβλεπτες εξελίξεις, όπως αυτές από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 μέχρι πρόσφατα. Οι προ μηνός συνομιλίες του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα και του υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά στην Ουάσινγκτον ήταν επιτυχημένες υπό την έννοια της εδραίωσης επικοινωνίας με μια, μέχρι πρότινος, «αντιπαθή» αριστερή κυβέρνηση και της πιο ουσιαστικής ένταξης της Ελλάδας στον αμερικανικό στρατηγικό-αμυντικό σχεδιασμό, αλλά δεν πρόσφεραν κάτι νέο σε σχέση με την Αγκυρα.

Αντιθέτως, ο πρόεδρος Ντ. Τραμπ φέρεται να μη συμμερίζεται, στην πλήρη έκτασή του, τον οξύτατο προβληματισμό του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου. Το συνοπτικό συμπέρασμα είναι ότι καμιά αρμόδια αμερικανική υπηρεσία δεν έχει πια εμπιστοσύνη στην Αγκυρα και, ιδιαίτερα, στον πρόεδρο Ερντογάν, αλλά κανείς στην Ουάσινγκτον δεν θέλει να χαθεί η Τουρκία για τη Δύση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Στο δε βραχυπρόθεσμο επίπεδο οι ίδιοι φορείς επείγονται για κρίσιμα ζητήματα, όπως η αντιτρομοκρατική συνεργασία με την Τουρκία, και αποφεύγουν ν’ ανοίξουν πολλά μέτωπα συζητήσεων.

Ως προς το Κυπριακό, που αποτελεί πάντοτε ζήτημα προβληματισμού, οι ΗΠΑ δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο πρωτοβουλίας του ΟΗΕ μετά την άνοιξη του 2018, αλλά η τουρκική πλευρά δεν ανοίγει τα χαρτιά της.

Ομοίως, οι συζητήσεις για την εξωτερική πολιτική του νέου κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας δείχνουν ότι θα τηρηθεί στάση αναμονής έναντι της Τουρκίας.

Όπως έχει επισημάνει η «δημοκρατία» εδώ και μήνες, η προεκλογική ένταση θα αντικατασταθεί από μετεκλογική εκτόνωση.

Κύριοι άξονες της γερμανικής πολιτικής, μετά την ανάληψη καθηκόντων της νέας κυβέρνησης, θα παραμείνουν η αντίθεση στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. με ταυτόχρονη υποστήριξη της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου 2016 για το Μεταναστευτικό και της αναβάθμισης της τελωνειακής σχέσης.

Πρακτικά η κυρία Μέρκελ και οι εταίροι της θα προτιμήσουν ως τις τουρκικές εκλογές του 2019 αφενός να καλύψουν τα νώτα τους (κοινώς, ο κ. Ερντογάν να μην ανοίξει πολύ την «κάνουλα» του Μεταναστευτικού) και αφετέρου να εξασφαλίσουν οικονομικά οφέλη από την αύξηση των εμπορικών συναλλαγών.

Παρόμοια στάση κατά των αναβαθμισμένων ενταξιακών συνομιλιών της Τουρκίας και υπέρ της αναθεώρησης-βελτίωσης της τελωνειακής σχέσης έχει και η Γαλλία. Το πολύ θετικό στοιχείο είναι ότι ο πρόεδρος Εμ. Μακρόν και ο υπουργός Εξωτερικών Ζ. Λε Ντριάν φέρεται, επίσης, ότι ενδιαφέρονται εντονότατα για την ενεργειακή συνεργασία με την Κύπρο, παρά τα μη ικανοποιητικά αποτελέσματα των πρώτων γεωτρήσεων από την TOTAL στην ΑΟΖ της Μεγαλονήσου.

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Νοε 2017


Του Βασίλη Βιλιάρδου

Δεν υπάρχει σημαντικότερος πολιτικός σκοπός από την ανεξαρτησία ενός Έθνους – ενώ μόνο η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου κράτους μπορεί να εγγυηθεί πως οι Πολίτες του έχουν και μπορούν να έχουν δικαιώματα και ελευθερίες.

Εκτός αυτού δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το διεθνή εξευτελισμό που υφιστάμεθα, λόγω της πολιτικής της υποτέλειας και των υποκλίσεων των κυβερνήσεων μας - ενώ η κομματική σήψη και η διαφθορά συνεχίζονται, καταρρακώνοντας την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να ασχολείται με τις αξιολογήσεις, να καταθέσει αμέσως αγωγή εναντίον των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο και να προβεί σε αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει – καταργώντας φυσικά τα μνημόνια, αλλά επιταχύνοντας τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η οικονομία της.

Έτσι θα αποδειχθεί εάν έχουν δίκιο όλοι όσοι νομικοί τις θεωρούν παράνομες, τεκμηριώνοντας σωστά την άποψη τους - ενώ ασφαλώς δεν είναι πια βιώσιμο ούτε το δημόσιο χρέος, ούτε το ιδιωτικό, ούτε τα πρωτογενή πλεονάσματα που απαιτούν οι δανειστές, δημεύοντας μέσω της φορολογίας και της πολιτικής λιτότητας τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων.

Ταυτόχρονα η Ελλάδα οφείλει να καταθέσει αγωγή αποζημίωσης εναντίον των «θεσμών» ύψους 1 τρις €, όσο δηλαδή η ζημία που προκάλεσαν στην ελληνική οικονομία.

Μία δεύτερη εναντίον της ΕΚΤ για την παράνομη διακοπή της ρευστότητας το 2015 και το κλείσιμο των τραπεζών.

Καθώς επίσης μία τρίτη εναντίον της Γερμανίας – για τις πολεμικές επανορθώσεις που ασφαλώς δικαιούται.

Παράλληλα πρέπει να κατατεθούν αγωγές εναντίον όλων των βουλευτών και των ελληνικών κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια και το PSI, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν – καθώς επίσης να ζητηθεί από το ευρωπαϊκό δικαστήριο, ενδεχομένως επίσης από τον Ο.Η.Ε., να αναιρεθούν οι δεσμεύσεις από το PSI, ως παράνομες και καταχρηστικές.

Εάν χαθεί το ευρωπαϊκό δικαστήριο, όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις κλπ., τότε θα πρέπει να προβεί σε αναβολή πληρωμών εντός του ευρώ, με την επίκληση της εθνικής της κυριαρχίας – ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις για τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους της, έτσι ώστε να καταστεί εφικτή μία αντίστοιχη του ιδιωτικού.

Παράλληλα να καταθέσει αίτηση εξόδου της από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, εθνικοποιώντας τις τράπεζες και εκδίδοντας εν πρώτοις ένα παράλληλο νόμισμα – για να αποφευχθούν οι συνήθεις εκβιασμοί της ΕΚΤ στο διετές χρονικό διάστημα που έχει θεσμοθετηθεί, για τις διαπραγματεύσεις εξόδου μίας χώρας από την ΕΕ.

Φυσικά όλα αυτά θα κόστιζαν στην Ελλάδα «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα», αλλά η χώρα μας είναι πάμπλουτη από πολλές διαφορετικές πλευρές και μπορεί να τα καταφέρει, εάν λειτουργήσει συλλογικά - ενώ οι Έλληνες το οφείλουν απέναντι στην πατρίδα τους και στις επόμενες γενιές, από τις οποίες δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τους στερήσουν την ελευθερία, ξεπουλώντας ότι έχουν και δεν έχουν σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης καταδικάζοντας τους σε σκλάβους χρέους, σε μία αποικία χρέους στο διηνεκές.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Νοε 2017


«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.
Στα blogs και στο διαδίκτυο, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο τίτλο…»

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή προτροπή: «διαβάστε περισσότερα…»

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του σύντομου άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας ή παρακολουθώ ΜΜΕ την ίδια ερώτηση:
«Γιατί με τόσα που… μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»
Γίναμε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξαμε στους καναπέδες!

Είναι αυτό μια σοβαρή «αιτιολογία» όταν τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς κλείσανε τα κοινόχρηστα καλοριφέρ και για πολλούς δεν υπάρχει πια χρήμα όχι για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…» λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!...
Όχι, δυστυχώς, δεν μας… ψεκάζουν!...
Ξεχάστε αυτή την εξήγηση…

Και τι θα θέλατε να κάνουμε;
Μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές.
Μετά οι «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο, αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»…
«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει… κρεμαστάρια!..»

Τα «παράτησε» ο Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη Παπαδήμο (που πρόσφατα έπεσε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας), είχαμε στο ΕΘΝΙΚΟ ΠΙΛΟΤΗΡΙΟ Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και Καρατζαφέρη και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα» και ακούστηκε η φωνή του Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο Καμμένου, υποσχόμενη «να σκίσει τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά!

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, το χάψαμε!...

Πήγαμε σε δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 και δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην…Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Έκτοτε «η πρώτη φορά…Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονται ΤΕΛΟΣ της τραγωδίας ενώ μάλλον μας σπρώχνουν πιο βαθιά στην απαξίωση...

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια… πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!

«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας… εξαπάτησε!»

Είναι δυνατόν οι Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» τώρα να στεκόμαστε με τόση υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και να ψελλίζουμε ψιθυριστά, «Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ να… αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και οσφυοκαμψίας που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλους;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, πέρα από τις ανόητες «αιτιολογίες» των «ξένων δακτύλων» και της επιβάρυνσης του εθνικού μας DNA με εναέριους ψεκασμούς, μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Leon Festinger.

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά.
Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση που μας περιγράφει τώρα ως Έλληνες ενώ εξελίσσεται το οικονομικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Δεν κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένανε να κάνουμε ενώ διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν εδώ και συνεχίζουν να μας απαξιώνουν…

Γυρίστε στις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Διανθίζω τον τίτλο μου θυμίζοντάς σας τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε… Ευρώ!...

Δεν θα πάρω όρκο εάν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το έκαναν εσκεμμένα από το καλοκαίρι του 2004 μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή…κατά λάθος, αλλά όταν ψύχραιμα και αντικειμενικά γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ή διαπίστωση είναι απλή:
Μας «νανούρισαν» πείθοντάς μας ότι γινόμαστε εμίρηδες…
Τον Μάη του 2010 ξυπνήσαμε διαπιστώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»

Η πίκρα δεν εξαντλήθηκε στην βίαιη… αφύπνιση! Αυξάνεται με τη διαπίστωση ότι και σήμερα η ΕΞΟΥΣΙΑ πρωτοτυπεί βρίσκοντας τρόπους να «νανουρίζει ως εμίρηδες» εκείνους τους «κακομοίρηδες» που ακόμη… κοιμούνται!....



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Συναγωνιζόμενος τον πρωθυπουργό σε ψέματα, ο υπουργός Οικονομικών κ Τσακαλώτος ήρθε χτες να δηλώσει ότι το πλεόνασμα που μοιράζει απλόχερα στους πολίτες δεν είναι από τη φορολογία τους, αλλά από τη σύλληψη της φοροδιαφυγής! Καλό είναι να εξηγήσουν στο λαό και οι δύο πώς γίνεται να δίνουν 1,4 δισ. ευρώ, τη στιγμή που τα έσοδα από τη φοροδιαφυγή είναι μόλις 132 εκ. ευρώ. Με φετεινά στοιχεία της υφυπουργού κ. Παπανάτσιου!

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, το κυνήγι της φοροδιαφυγής, συμπεριλαμβανόμενου τού μεγάλου πλούτου, έχει αποδώσει στο ελληνικό δημόσιο 132 εκατομμύρια ευρώ όχι φέτος! Από την 1η Ιανουαρίου του 2013 μέχρι τις 14 Μαϊου 2017!!

Συγκεκριμένα:

Από το λαθρεμπόριο καπνού, τα τελευταία 4,5 χρόνια έχουν καταλογιστεί φόροι και πρόστιμα 856 εκ. ευρώ και έχουν εισπραχτεί μόνο 25 εκατομμύρια!!

Από το λαθρεμπόριο των καυσίμων έχουν βεβαιωθεί μόνο 72 εκ. ευρώ πρόστιμα και έχουν εισπραχτεί 36,13 εκατομμύρια!

Από τη λίστα Λαγκάρντ των 2.062 Ελλήνων έχουν εισπραχθεί 43,477 εκ. ευρώ, ενώ έχουν βεβαιωθεί 263 εκ. ευρώ φόροι και πρόστιμα!

Από τις 2.062 υποθέσεις έχουν  ελεγχθεί από το 2014 μέχρι σήμερα μόνο οι 531 και ολοκληρώθηκαν οι έλεγχοι σε 210!

Από τη λίστα Μπόργιανς, με άλλους 10.588 Έλληνες καταθέτες σε ελβετική τράπεζα, έχουν εισπραχθεί 137.188 ευρώ!!

Από τους 10.588 έχουν ελεγχθεί από τις αρχές του 2016 ως τώρα… 242 και έχουν ολοκληρωθεί… 14 υποθέσεις!!

Από τα εμβάσματα εξωτερικού, δηλαδή από 25.000 Έλληνες που έστειλαν έξω πάνω από 100.000 ευρώ ο καθένας από το 2009 ως το 2011, έχουν βεβαιωθεί φόροι και πρόστιμα 420 εκ. ευρώ, από τα οποία δεν έχει εισπραχθεί φράγκο!

Από τις πάνω από 25.000 περιπτώσεις έχουν ελεγχθεί ολοκληρωτικά 1.443 από το 2014!!

ΣΥΜΠΈΡΑΣΜΑ: Έχουν ελεγχθεί λιγότερες από το 5% συνολικά των υποθέσεων φοροδιαφυγής και από το 1,091 δις ευρώ που έχει καταλογιστεί έχουν εισπραχθεί μόνο 132 εκατομμύρια, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων άλλων φοροφυγάδων εκτός των παραπάνω!

Ταυτόχρονα, την περίοδο από το 2015 που κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι φόροι που εισέπραξε το κράτος από τους πολίτες ξεπέρασαν τα 140 δισεκατομμύρια ευρώ!!!

Για να το πούμε μπακάλικα, για κάθε ένα (1) ευρώ που εισέπραξε το κράτος από τη φοροδιαφυγή, οι πολίτες πλήρωσαν φόρους 1.400 ευρώ!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2: Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Οικονομικών δίνουν «μέρισμα» 1,4 δις από τις εισπράξεις της φοροδιαφυγής, που είναι 132 εκατομμύρια ευρώ σε διάστημα 3 ετών!

Όλα τα παραπάνω είναι επίσημα, από τα στοιχεία που κατέθεσε στη Βουλή η υφυπουργός Οικονομικών κ Παπανάτσιου και ανώτατα στελέχη της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων στις 28 Ιουνίου του 2017 για να απαντήσουν σε ερώτηση βουλευτών για την πορεία των συγκεκριμένων ελέγχων!

Αυτά, για να ξέρουμε από πού έχει ληστέψει η κυβέρνηση τα 700 εκατομμύρια που δίνει σ αυτούς από τους οποίους έχει κλέψει τα υπερδεκαπλάσια!

700 εκατομ. (και θα τα πάρουν και οι φοροφυγάδες που δηλώνουν το τίποτα ανεξέλεγκτοι) και όχι 1,4 δις, μια και τα άλλα 700 είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του κράτους απέναντι σε δικαστικά δικαιωμένους συνταξιούχους και στη ΔΕΗ!!

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη. Μένει να δούμε πότε θα την κυνηγήσουν οι τσοπάνηδες.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


Με ένα εσπευσμένο διάγγελμα, που απευθύνεται σε ηλίθιους ή αδαείς, και περιέχει περισσότερα ψέματα από τα 1,4 δις ευρώ που «μοιράζει» ως κοινωνικό μέρισμα, ο πρωθυπουργός χτες το βράδυ απέδειξε πόσο πολύ τον πόνεσε η προσέλευση των πασόκων να ψηφίσουν. Αλλά, απέδειξε και πόσο αποφασιστικός είναι να κοροϊδεύει το λαό μπροστά στα μούτρα του, ακολουθώντας προφανώς την Γκεμπελική τακτική: Όσο πιο μεγάλο είναι το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται.

Πάμε στα χοντρά: 

Το «μέρισμα» των 1,4 δις που είπε ο πρωθυπουργός δεν είναι 1,4 δις, είναι ακριβώς τα μισά! 700 δις! Το είπε ο ίδιος στο διάγγελμά του! Και δεν είναι μέρισμα. Είναι οικονομικά καταστροφική εξαγορά ψήφων. 

Τα υπόλοιπα 700 δις που… μοιράζει ως μέρισμα είναι:
  1. 315 εκ. οι υποχρεώσεις του κράτους στους συνταξιούχους, που τους έκλεβε εδώ και 5 χρόνια από τις κρατήσεις (και αυτή η κυβέρνηση) και που δικαιώθηκαν με δικαστικές αποφάσεις. Αυτά τα λεφτά είναι υποχρεωμένη να τα επιστρέψει η κυβέρνηση! Δεν τα χαρίζει ούτε κάνει χάρη σε κανέναν! Είναι κερδισμένα δικαστικά!!
  2. 360 εκ. δίνονται στη ΔΕΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για το κόστος των υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας, που δινόταν από όλες τις κυβερνήσεις!! Μόνο που αυτή η κυβέρνηση πετάει πλέον έξω από το κοινωνικό τιμολόγιο τα τρία τέταρτα των δικαιούχων!
Επομένως, από τα 4 εκατομμύρια των πολιτών που είπε με στόμφο ο κ Τσίπρας ότι θα ωφεληθούν από το «μέρισμα» πρέπει να αφαιρέσουμε 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχους που δεν παίρνουν μέρισμα αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΩΣ τα χρωστούμενα του κλεφτοδημοσίου, και άλλα 2 εκατομμύρια πολίτες που είναι οι καταναλωτές της ΔΕΗ που ωφελούνταν μέχρι φέτος από το κοινωνικό τιμολόγιο και που τους μέτρησε ο καθ έξιν ψεύτης πρωθυπουργός και το γραφείο προπαγάνδας του, ως ωφελημένους από την κρατική επιχορήγησε στη ΔΕΗ, που βαφτίστηκε «μέρισμα»! 

Κρυμμένα κριτήρια

Τα υπόλοιπα 700 εκ. που «μοίρασε» χτες ο πρωθυπουργός σε άνεργους, σε νέους και στη …μεσαία τάξη θα τα δουν με τα κυάλια οι μισοί «δικαιούχοι» που νομίζουν ότι θα τα πάρουν! Γιατί, ο πρωθυπουργός φρόντισε να απαριθμήσει οικογενειακές κατηγορίες, παιδιά, γονιούς και εργένηδες με εισοδήματα ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΟΥΝ και όχι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ, αλλά δεν είπε το κερασάκι: Ότι τα εισοδηματικά κριτήρια δεν είναι μόνο τι δηλώνουν, συν τα 180 χιλιάρικα ακίνητης περιουσίας με ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ  και όχι εμπορικές αξίες (!). Αλλά είναι και οποιεσδήποτε καταθέσεις σε λογαριασμούς τραπεζών! 

Θυμίζουμε ότι πέρυσι, με ακόμα πιο χύμα κριτήρια, ένα μεγάλο μέρος του «μερίσματος» έμεινε αδιάθετο γιατί δικαιούχοι που οι κατηγορίες τους διατυμπανίστηκαν από την προπαγάνδα, δεν συμπλήρωναν τα κριτήρια και δεν πήραν φράγκο! 

Επίσης, θυμίζουμε ότι το «μέρισμα» που μοίρασε υπό άλλες συνθήκες η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου ήταν 450 εκατομμύρια ευρώ, το 2014! Πριν από 3 χρόνια! 

Ψεύτικα οικονομικά στοιχεία

Πριν ανακοινώσει τους «δικαιούχους των μερισμάτων» ο πρωθυπουργός αναλώθηκε σε μια περιγραφή της οικονομικής κατάστασης της χώρας, που θα τη ζήλευε και ο Μινχάουζεν. 

Μίλησε για ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 2% την ώρα που η ΕΕ διόρθωσε επί τα χείρω την πρόβλεψη 2,1% σε 1,6%, ενώ το ΔΝΤ («που πέφτει πάντα έξω» σύμφωνα με την κυβέρνηση) την έριξε στο 1,8% με ευνοϊκή διάθεση, μια και θέλει να μείνει εδώ ως τοποτηρητής, όπως δήλωσε προχτές. 

Αυτοί οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν απέχουν πολύ από τους αντίστοιχους του 2014 (1,4%) επί της «επάρατης» κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου! 

Ο πρωθυπουργός υπερηφανεύτηκε στη συνέχεια και για τη φορολογική ληστεία των φτωχών και της μεσαίας τάξης, κομπάζοντας ότι ο προϋπολογισμός θα ξεπερνά σε πρωτογενές πλεόνασμα το στόχο του 1,75%. Είχε μάλιστα το θράσος να υποστηρίξει, σε αντίθεση με τον κ Χουλιαράκη, ότι το πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα «εντατικής προσπάθειας εξορθολογισμού των δαπανών χωρίς περικοπές στους μισθούς και το κοινωνικό κράτος»!! 

Ξέχασε να πει στο λαό ότι οι δημόσιες δαπάνες έχουν τσεκουρωθεί ως προαπαιτούμενο από τις συμφωνίες που έχει υπογράψει με τους δανειστές, ότι εξ αιτίας τους δεν έχει μείνει ίχνος κοινωνικού κράτους σε Υγεία, Παιδεία και κοινωνική ασφάλιση, και ότι ενώ σκορπάει εκατομμύρια σε επιδόματα δια της πλαγίας σε όλο το δημόσιο, έχει γονατίσει μισθολογικά τον ιδιωτικό τομέα. 

Επίσης, είχε το θράσος να υποστηρίξει ότι «το πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα του αποφασιστικού περιορισμού της διαφθοράς, της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και της φοροδιαφυγής», την ώρα που η διαφθορά οργιάζει σε όλο το δημόσιο από ρεμούλες των κυκλωμάτων που δρούν ανεξέλεγκτα αφού δεν λειτουργούν ελεγκτικοί μηχανισμοί (Κώστα, φρόντισε να πληρούν τις προδιαγραφές οι προμηθευτές μας) ενώ η φοροδιαφυγή οργιάζει σε εισοδήματα, κέρδη και ΦΠΑ,Μ όπως ομολογούν τα στοιχεία και οι ίδιοι οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες. 

Φυσικά, με φρασεολογία επταετίας, όλα αυτά έχουν επιτευχθεί «παρά την υπονόμευση που υφίσταται η κυβέρνηση και η ελληνική οικονομία από τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς»! 

Στο απυρόβλητο ο Καραμανλής…

Σε ένα… αντικαπιταλιστικό κρεσέντο μαθητή γυμνασίου, ο πρωθυπουργός κατηγόρησε τους πλούσιους ότι επειδή φοροδιέφευγαν και έβγαλαν τα λεφτά τους έξω οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία! Αυτοί φταίνε, είπε. Ούτε η εγκληματική διαχείριση του δημόσιου χρήματος από την κυβέρνηση Καραμανλή, ούτε η παντελής απουσία οικονομικού ελέγχου και φοροκυνηγητού από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ούτε η διαπλοκή τους, ούτε το διεθνές οικονομικό σύστημα που επέλεξε να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες την αλητεία των αμερικανικών τραπεζών, που πήρε ντόμινο και τις ευρωπαϊκές, όπως ομολόγησε και ο κ Ντάισενμπλουμ. 

Παρεμπιπτόντως, χτες έγινε «σε πολύ καλό κλίμα» στο μέγαρο Μαξίμου η συνάντηση των υπουργών Ν Παππά και Α Φλαμπουράρη με τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών καναλιών (πρώην βοθροκάναλα της διαπλοκής) Γ Βαρδινογιάννη, Θ. Κυριακού, Δ Κοντομηνά, και Γ Αλαφούζου, με θέμα τις τηλεοπτικές άδειες και την υλοποίηση του αιτήματος των καναλαρχών για μείωση του φόρου της διαφήμισης από το 20% στο 5%. Που έγινε…

Τέλος, ο πρωθυπουργός είχε το θράσος να διαφημίσει τις θέσεις κωπηλατών στην εργασιακή γαλέρα ως 300.000 νέες θέσεις εργασίας, την ώρα που με όλα τα στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗΣ ο Οκτώβριος ήταν ο χειρότερος μήνας από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα για τη μισθωτή εργασία! 

Συγκεκριμένα, οι θέσεις εργασίας μειώθηκαν κατά 53.164 σε σχέση με τον Σεπτέμβριο, η μερική απασχόληση εκτοξεύτηκε τον ίδιο μήνα στο 63% της συνολικής απασχόλησης, από το 60% του Σεπτεμβρίου και με εκ περιτροπής απασχόληση είναι το 55% των εργαζόμενων! 

Και δεν είπε λέξη για τους μισθούς ντροπής των 300 ευρώ και κάτω, που έχει υπογράψει με την πολιτική του. 

Το κράτος ζητάει τα σπίτια τους!

Ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη φυσικά για τους πάνω από 20.000 πολίτες που απειλούνται να χάσουν τα σπίτια τους από τη γραφειοκρατία του Κτηματολογίου κυρίως σε Γαλάτσι, Νέα Ιωνία, Νέο Ηράκλειο, Ψυχικό, Βάρκιζα και Περιστέρι, που τα διεκδικεί ως δασικά του 1900!! 

Και, φυσικά, δεν είπε κουβέντα για τα χιλιάδες ακίνητα που βγαίνουν σε πλειστηριασμό αμέσως, μετά από ένα ακόμα δουλικό yes του αντιστασιακού μαρξιστή υπουργού Ε Τσακαλώτου στην τρόικα, που του τράβηξε το αυτί για την καθυστέρηση της διαδικασίας.

Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη. Όλα σε χέρια κυνόδοντα. Όχι του Λάνθιμου. Του ελληνικού δημόσιου και των ξένων κορακιών. Για να τονώσουμε τις τράπεζες. Οι οποίες δεν τονώθηκαν αρκετά με τα εισοδήματα και τις οικονομίες μας που σφαγιάστηκαν για να σωθούν αυτές, όπως ομολόγησε κυνικά και ο κ Ντάισενμπλουμ. 

Αφού, μετά τους δανειστές ήρθε και μαζεύει με τη φορολογία και τη φτωχοποίηση ό,τι έχει απομείνει από πένητες και μικροαστούς σε οικονομίες και ακίνητα, ο πρωθυπουργός, ήρθε χτες με θράσος να πει στο λαό ότι του μοιράζει και λεφτά! Το ένα δέκατο απ αυτά που του κλέβει! Ότι του μοιράζει αυτά που του αρπάζει! 

Προφανώς δεν ξέρει καν την κινέζικη θέση, που ήταν αγαπημένη του Μαό: «Αν θέλεις να ταΐσεις το λαό μάθε του να ψαρεύει αντί να του δίνεις ψάρια». 

Δε φταίει αυτός. Οι κακομοιριασμένοι που παίρνουν με ικανοποίηση ό,τι ψίχουλα τους πετάει και λένε κι ευχαριστώ φταίνε. Που καταπίνουν αμάσητα ό,τι ψέματα ξεφουρνίζει. Αντί να τον πάρουν στο κυνήγι. 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο​​ι προσπάθειες, επίμονα και θορυβώδικα δημοσιοποιημένες, να συγκροτηθεί ενιαίο κόμμα «Κεντροαριστεράς», είναι θέμα που δεν αφορά αποκλειστικά τους επαγγελματίες της πολιτικής. Είναι κοινωνικό σύμπτωμα με ευρύτερο ενδιαφέρον και απαιτεί ψύχραιμη ανάλυση. Μια επιφυλλίδα μόνο νύξεις σχολιασμού μπορεί να αποτολμήσει και μόνο ως αφορμή προβληματισμού.

Αρχικά προβλήθηκε σαν επιτακτική ανάγκη να συνεργαστούν κάποια φθίνοντα κόμματα ή αποφύσεις κομμάτων με κοινές, υποτίθεται, ιδεολογικές «πεποιθήσεις», δημιουργώντας ενιαίο πολιτικό φορέα. Ανάγκη, κυρίως, να υπάρξει ένας τρίτος, ισχυρός πολιτικός σχηματισμός, που να αποτρέπει την πόλωση της «δεξιάς» Ν.Δ. και του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξεμύτισε καν η ένσταση: για ποια «πόλωση» μιλάμε, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνάει με τους δεξιότατους ΑΝΕΛ, παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου! Και όταν η οποιαδήποτε κυβέρνηση απλώς εκτελεί πειθήνια τις ανυπότακτες σε κάθε έννοια Δικαίου επιταγές των «Μνημονίων», κάτω από τη στυγνή επιτροπεία της «Τρόικας».

Ευτυχώς έγινε αμέσως φανερό ότι πρόκειται μόνο για απεγνωσμένη απόπειρα διάσωσης από την πολιτική εξαφάνιση σχηματισμών με μονοψήφιο ποσοστό στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Ειδικά η εσπευσμένη επιμονή των δύο «διασημότερων» από τους συμπαίκτες να διατηρήσουν την αυτοτέλεια της κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης και μετά την προσχώρηση στο καινούργιο κόμμα, έδειξε καθαρά ότι προέχει η απόλαυση της εξουσιαστικής ισχύος – η ιδεολογία «παίζει» μόνο ως πρόσχημα.

Δεν μπορούσε να είναι και διαφορετικά. Η ίδια η λέξη «Κεντροαριστερά» είναι κενή από κάθε πολιτικό περιεχόμενο, «ένα άδειο πουκάμισο», χρησιμοποιείται η λέξη για να στοιχειοθετήσει, εξ υφαρπαγής, σαν πολιτικά υπαρκτό το πολιτικό τίποτα. Να δηλώσουν όσοι ενδύονται αυτή τη λεοντή ότι, «είμαστε μεν Αριστερά και εμείς, αλλά όχι κολλημένοι στη μαρξιστική ορθοδοξία, είμαστε η Αριστερά, του Κέντρου, δηλαδή ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά, όμως περισσότερο προς την Αριστερά και λιγότερο προς τη Δεξιά, ισορροπιστές του αόριστου και του φαντασιώδους – δεν έχουμε δική μας ταυτότητα, παλεύουμε για μια συνταγή που θα μας προσδώσει πολιτική ετερότητα συρράπτοντας δάνεια με τη μοδιστρική των εξισορροπήσεων και των συμβιβασμών».

Αυτά όλα σημαίνουν ότι και μόνο η ονομασία «Κεντροαριστερά» αποκλείει τη σοβαρότητα, μυρίζει τέχνασμα, επομένως αφήνει παγερά αδιάφορο τον ευφυή και με επαρκή αυτοσεβασμό πολίτη. Δεν δηλώνει πολιτική ταυτότητα η λέξη, το καινούργιο κόμμα θα μπορούσε άνετα να ονομάζεται «Δέντρο» ή «Ποτάμι» ή «Κουτάλι» ή «Πολιτική Ανοιξη» ή «Συναγερμός» – οτιδήποτε θεωρήσουν ελκυστικό και εύηχο οι διαφημιστές απορρυπαντικών ή οδοντόκρεμας.

Επιπλέον βαραίνει πολύ και το ιστορικό φορτίο που κομίζουν τα ρετάλια της «Κεντροαριστεράς»: Ο σημαντικότερος εταίρος στην επιχειρούμενη συγκόλληση είναι το ΠΑΣΟΚ, κόμμα που απέδειξε στην πράξη, πόσο αδιάντροπα αναξιόπιστη μπορεί να είναι η κομματική συνθηματολογία. Ανετα μπορείς να αυτοτιτλοφορείσαι «σοσιαλιστής», και να ασκείς πολιτική του πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού. Να θριαμβολογείς ότι «οι βάσεις φεύγουν», και να έχεις μόλις υπογράψει την παραμονή των βάσεων. Να αποδείχνεται λωποδύτης του κοινωνικού χρήματος στέλεχος κομματικό επώνυμο, και ο αρχηγός να του αναγνωρίζει το «δικαίωμα να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του», με αντιρρήσεις μόνο για το πλαφόν.

Κόπτονται να «αναβαφτίσουν» τον πασοκικό εφιάλτη, να τον καμουφλάρουν με τη λεοντή της «Κεντροαριστεράς», μήπως και αποσβεσθεί από τις συνειδήσεις το τερατώδες έγκλημα. Είναι μάλλον αναπότρεπτο να ταυτιστεί ιστορικά το ΠΑΣΟΚ με το οριστικό τέλος του Ελληνισμού. Οχι τόσο επειδή, μέσα από ένα καΐκι στο Καστελλόριζο, ο σπαραχτικά ολίγιστος αρχηγός του και πρωθυπουργός το 2010 παρέδωσε την Ελλάδα βορά στη διεθνή τοκογλυφία. Οσο, και κυρίως, επειδή η δυναμική του πασοκικού αμοραλισμού κατόρθωσε να αφομοιώσει και εξομοιώσει όλους τους συντελεστές του πολιτικού βίου στην Ελλάδα – να μεταμορφώσει τη Ν.Δ. σε «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ» και στη συνέχεια τον ΣΥΡΙΖΑ σε «κόκκινο ΠΑΣΟΚ».

Από τη δεκαετία κιόλας του ’80 ώς σήμερα, είτε με Μητσοτάκη πρωθυπουργό είτε με Καραμανλή είτε με Σαμαρά είτε με Τσίπρα, ολόκληρη η Ελλάδα είναι ένα απέραντο αργοθάνατο ΠΑΣΟΚ – ό,τι ελληνικό πεθαίνει: η γλώσσα, η ιστορική συνείδηση, η κοινωνική ευπρέπεια, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η χαρά της άμιλλας, η καταξίωση της ποιότητας, το κάλλος της γης, η κοινωνία των σχέσεων, η αίσθηση της πατρίδας, το σχολειό που πλάθει χαρακτήρες και όχι συνδικαλιστές.

Δεν φταίει η λέξη «σοσιαλισμός», όπως δεν φταίει και η λέξη «κεντροαριστερά». Απλώς οι λέξεις λειτουργούν ως σύμβολα: συν-βάλλουν, βάζουν-μαζί όλα τα δεδομένα που συγκροτούν μια πραγματικότητα. Και την πραγματικότητα που λέγεται ΠΑΣΟΚ, με οποιοδήποτε χρώμα (πράσινο - γαλάζιο - κόκκινο), την ξέρουμε πια, όσες ονομασίες κι αν αλλάξει.

Ευτυχώς που και τα πρόσωπα τα ερίζοντα για την ηγεσία της «Κεντροαριστεράς», είναι όλα με διαμέτρημα τόσης μετριότητας και παρουσία τόσο λυμφατική, που η εικόνα τους και οι προεκλογικές τους κενολογίες γεννάνε κυρίως οίκτο και λιγότερο την πολιτική αποδοκιμασία.

Χρήστος Γιανναράς
"Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Νοε 2017


«Μεταφέρει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος



Ο ακαδημαϊκός μου συνάδελφος Dr Djordjija Petkoski, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Μάστερ από το Kennedy School of Government, Harvard University και Διδάκτωρ Διοίκησης Επιχειρήσεων και Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Zagreb, λέκτορας της «Ηθικής των Επιχειρήσεων» στο διεθνώς γνωστό Wharton School of Economics του Πανεπιστημίου της Πεννσυλβάνια μου ανακοίνωσε την έναρξη υποβολής προτάσεων για συμμετοχή στον Διεθνή Διαγωνισμό Ιδεών για το Έτος 2018 και μου ζήτησε συναδελφικά να το ανακοινώσω σε φοιτητές και άλλους νέους και νέες ηλικίας 18-35 ετών σε διεθνή κλίμακα.

To 2017 στον ίδιο διαγωνισμό είχαν κατατεθεί 1965 ομαδικές συμμετοχές από 5254 νέους και νέες που εκπροσωπούσαν 118 διαφορετικές χώρες.

Φυσικά με χαρά καταθέτω την σχετική ανακοίνωση και εδώ στα φιλικά μου blogs και ευχαριστώ για την φιλοξενία.

 «Αν έχετε πάθος για τη διεθνή ανάπτυξη ή την κοινωνική επιχειρηματικότητα, σας ενθαρρύνουμε να υποβάλετε την ιδέα σας στον διαγωνισμό 2018 Ιδέες για δράση. Ο διαγωνισμός ιδεών για δράση είναι μια κοινή πρωτοβουλία μεταξύ του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Κέντρου Έρευνας Επαγγελματικής Δεοντολογίας του Zicklin στο Wharton School του Πανεπιστημίου Pennsylvania που δίνει τη δυνατότητα σε νέους ηγέτες να μοιραστούν τις ιδέες τους για τη χρηματοδότηση και την υλοποίηση των Στόχων της Αειφόρου Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Οι νικητές θα παρουσιάσουν τις ιδέες τους σε ειδική εκδήλωση κατά τη διάρκεια των Ετήσιων Συνεδριάσεων του ΔΝΤ και του Ομίλου της Παγκόσμιας Τράπεζας, θα λάβουν υποστήριξη από έναν επιταχυντή εκκίνησης και θα επωφεληθούν από μοναδικές ευκαιρίες ανταλλαγής γνώσεων και δικτύωσης.»

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα:  www.ideas4action.org για να εγγραφείτε στο επόμενο διαγωνισμό, να υποβάλετε τις προτάσεις σας και να λάβετε όλες τις σχετικές ενημερώσεις.

Η χρονολογική σειρά εξέλιξης του διαγωνισμού έχει ως εξής:

Προθεσμία υποβολής πλήρων προτάσεων: 28 Φεβρουαρίου 2018

Προθεσμία υποβολής τελικών υποβολών: αρχές Απριλίου 2018

Ανακοίνωση των νικητών: 31 Μαΐου 2018



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Νοε 2017


Η λύση που απομένει σήμερα στην Ελλάδα είναι η αναβολή της πληρωμής των χρεών της, έως ότου εξυγιανθεί η οικονομία της και αυξηθούν οι τιμές των περιουσιακών της στοιχείων, η πτώση των οποίων υπερβαίνει το 1 τρις € – διαφορετικά κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος, στο οποίο θα βασιλεύει η εγκληματικότητα.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
"Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να παράγει πλούτο, αντί να μοιράζει «αριστερά» τη φτώχεια με την πολιτική των μνημονίων που της έχει επιβληθεί – οπότε είναι απαραίτητη η άμεση κατάργηση τους και η διεξαγωγή δημοσίων επενδύσεων, παράλληλα με τις ορθολογικές μεταρρυθμίσεις της οικονομίας της και την αλλαγή του παραγωγικού της μοντέλου, για να καταφέρει να επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης".
Σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, το σημαντικότερο που πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν προκειμένου να αντιμετωπισθούν οι επιπτώσεις μία κρίσης είναι το ότι, οι κρίσεις δεν καταστρέφουν τα υφιστάμενα περιουσιακά στοιχεία μίας χώρας. Με απλά λόγια τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά μπορεί να χρεοκοπούν, αλλά όλα τα περιουσιακά στοιχεία παραμένουν τα ίδια με προηγουμένως: το ίδιο ανθρώπινο, υλικό και φυσικό κεφάλαιο. Τα ίδια σπίτια, οι ίδιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι ίδιοι εργαζόμενοι.
Φυσικά πλήττονται τόσο η εμπιστοσύνη, όσο και η πίστη – ενώ εξασθενεί ο θεσμικός ιστός της κοινωνίας όταν οι επιχειρήσεις πτωχεύουν ή αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με τις υποχρεώσεις τους, οι άνθρωποι χάνουν τις θέσεις εργασίας τους και δεν είναι πια σαφές ποιός έχει τον έλεγχο ή την ιδιοκτησία των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων (στο παράδειγμα της Ελλάδας, πολλά ιδιωτικά ακίνητα ανήκουν μεν ακόμη στους ιδιοκτήτες τους, αλλά την κυριότητα τους την είχαν οι τράπεζες, ενώ σήμερα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια).
Στο δρόμο τώρα προς την κρίση γίνεται μεγάλη σπατάλη πόρων – όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τις κατασκευές κατοικιών, όπου συχνά επενδύονται υπερβολικά πολλά χρήματα, τα οποία δεν είναι παραγωγικά. Όλα αυτά δεν διαπιστώνονται φυσικά μόνο σε χώρες όπως η Ελλάδα, στην οποία σπαταλήθηκαν μετά την υιοθέτηση του ευρώ πολλά χρήματα, επειδή ήταν τόσο εύκολος, όσο και φθηνός ο δανεισμός – αλλά σχεδόν παντού στον πλανήτη.
Στο πρόσφατο παρελθόν οι Η.Π.Α., η Ισπανία και η Ιρλανδία ήταν τα κυριότερα κράτη, στα οποία υπήρξαν μεγάλες φούσκες ακινήτων που προκάλεσαν την κατάρρευση των τραπεζών – ενώ σήμερα παρατηρείται κάτι ανάλογο σε πολλές άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Κίνα κοκ. Όσον αφορά δε την πολιτική διαφθορά, τη διαπλοκή, την αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα, την απώλεια της ανταγωνιστικότητας κοκ., η Ελλάδα δεν έχει επίσης το «μονοπώλιο» – αφού ανάλογες «διαστρεβλώσεις» υπάρχουν σε πολλά άλλα κράτη, πριν από όλα στην Ιταλία (για παράδειγμα η φοροδιαφυγή, η παραοικονομία καλύτερα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ είναι 24% του ΑΕΠ στην Ελλάδα και 17% στη Γερμανία – στην οποία βέβαια η φοροαποφυγή μέσω των φορολογικών παραδείσων είναι απείρως μεγαλύτερη) .
Ως εκ τούτου είναι ανόητο να κατηγορούμε μόνο τη χώρα μας, σε σχέση με την υπερχρέωση της, τις εσφαλμένες επενδύσεις σε ακίνητα που ασφαλώς δεν είναι παραγωγικά, τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της κοκ. – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αντίθετα, πρέπει να κατηγορούμε τη λανθασμένη πολιτική που μας επέβαλλε η Τρόικα μετά το 2010, αφού αυτή κατέστρεψε τελικά την Οικονομία μας – γνωρίζοντας πως σχεδόν νομοτελειακά οι περισσότερες ζημίες σημειώνονται μετά το ξέσπασμα της εκάστοτε κρίσης, όταν οι πόροι δεν χρησιμοποιούνται πλήρως, ούτε αποτελεσματικά, η ανεργία εκτινάσσεται στα ύψη και οι χρεοκοπίες πολλαπλασιάζονται.
Έτσι, αντί τα προβλήματα που είχαμε πριν από την κρίση οδηγώντας την Ελλάδα στην υπερχρέωση να αντιμετωπισθούν, προσαυξήθηκαν μετά το ξέσπασμα της – παρά το ότι ήταν πολύ μικρότερα, συγκριτικά με άλλες χώρες, αφού η Ελλάδα δεν είχε μεγάλη φούσκα ακινήτων, ούτε τραπεζικά προβλήματα, ενώ το ιδιωτικό της χρέος ήταν εξαιρετικά χαμηλό.
Όλα αυτά όμως αποτελούν πλέον παρελθόν, ενώ ότι συνέβη δεν αλλάζει. Αυτό που πρέπει λοιπόν να μας απασχολεί σήμερα είναι το μέλλον – το οποίο δεν πρόκειται να είναι θετικό για όλους εμάς τους Έλληνες, εάν δεν υιοθετηθούν άμεσα οι κατάλληλες πολιτικές. Στα πλαίσια αυτά υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις: αυτή της Τρόικας, η οποία είχε στόχο να ισοσκελίσει τα δίδυμα ελλείμματα της χώρας μας (έχοντας τον τελικά πετύχει, αλλά καταστρέφοντας παράλληλα εντελώς την οικονομία μας), καθώς επίσης η μέθοδος του Keynes – σύμφωνα με την οποία ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγει μία χώρα από μία βαθιά ύφεση είναι οι δημόσιες επενδύσεις.
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε πως η μεγάλη διαφορά με την πολιτική που πρότεινε ο Keynes, οπαδός της ελεύθερης οικονομίας, όσον αφορά την εφαρμογή της είναι το ότι, το κράτος πρέπει μεν να επεμβαίνει σε εποχές μεγάλων κρίσεων επενδύοντας, αφού μόνο έτσι αυξάνεται η ζήτηση (το νούμερο ένα πρόβλημα της Ελλάδας) και μειώνεται η ανεργία, αλλά αμέσως μετά, όταν η κατάσταση της οικονομίας σταθεροποιείται και ανακτάται η εμπιστοσύνη, το κράτος οφείλει να αποχωρεί – αφήνοντας πλέον τους ιδιώτες να επιχειρήσουν, στους οποίους μεταξύ άλλων πουλάει τις επενδύσεις του. Δυστυχώς το δεύτερο μέρος της πρότασης του δεν δρομολογήθηκε – με αποτέλεσμα μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο να διογκωθεί υπερβολικά το δημόσιο, διευκολύνοντας την άνοδο και την κυριαρχία του ακραίου νεοφιλελευθερισμού αργότερα (ανάλυση).

Η ορθολογική αντιμετώπιση των κρίσεων

Περαιτέρω, αυτό που χρειαζόταν η Ελλάδα σύμφωνα με τη θεωρία του Keynes, ήταν ένα πακέτο τόνωσης της οικονομίας της – παράλληλα με τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης με την αλλαγή του λανθασμένου παραγωγικού της μοντέλου. Με βάση τώρα τον κ. Siglitz, ένα καλά σχεδιασμένο πακέτο αντιμετώπισης της κρίσης πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν του τις εξής επτά αρχές:
(α)  Πρέπει να λειτουργεί άμεσα – με την έννοια πως κάθε οικονομική πολιτική χρειάζεται αρκετούς μήνες για να αποδώσει, οπότε είναι επιτακτική η ανάγκη διοχέτευσης χρήματος στην οικονομία γρήγορα (πόσο μάλλον πριν χρεοκοπήσουν οι πάντες, οπότε ακόμη και αν διατίθενται χρήματα, δεν υπάρχουν αξιόχρεοι δανειολήπτες). Στην Ελλάδα βέβαια έγινε ακριβώς το αντίθετο, το οποίο επιδεινώθηκε από τη μαζική εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό που διευκολύνθηκε από τις δανειακές συμβάσεις – κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν σε πολλές άλλες χώρες, προκαλώντας την ασιατική κρίση που πυροδότησε τη Ρωσική, την κρίση της Αργεντινής κοκ.
(β)  Πρέπει να είναι αποτελεσματικό – γεγονός που σημαίνει ότι, κάθε ευρώ που δαπανάται οφείλει να οδηγεί σε μία μεγαλύτερη αύξηση της απασχόλησης και του ΑΕΠ. Εν προκειμένω αναφερόμαστε στον πολλαπλασιαστή, σύμφωνα με τον οποίο 1 € κρατικής δαπάνης αυξάνει το ΑΕΠ περισσότερο από 1 € – ενώ ο μακροπρόθεσμος πολλαπλασιαστής είναι συνήθως μεγαλύτερος από το βραχυπρόθεσμο, αρκεί οι δαπάνες να διενεργούνται σωστά. Σε πλήρη αντίθεση, στην Ελλάδα μειώθηκαν ακαριαία οι κρατικές δαπάνες, ενώ ταυτόχρονα αυξήθηκαν οι φόροι – με αποτέλεσμα ο αρνητικός πολλαπλασιαστής να εκτοξευθεί στα ύψη (ανάλυση), πολύ περισσότερο από ότι ανόητα υπολόγιζε η Τρόικα.
(γ)  Πρέπει να αντιμετωπίζει τα μακροπρόθεσμα προβλήματα της χώρας: Εδώ πρόκειται για τα τεράστια εμπορικά ελλείμματα που είχε η Ελλάδα λόγω του λανθασμένου παραγωγικού της μοντέλου, για τις εσφαλμένες επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα στα ακίνητα αντί σε κερδοφόρους παραγωγικούς κλάδους, για το ασφαλιστικό, για το μεγάλο δείκτη εξάρτησης, για τη χαμηλή παραγωγικότητα, για τη μειωμένη ανταγωνιστικότητα της κοκ. – τα οποία θα έπρεπε να καταπολεμηθούν σταδιακά, χωρίς να καταστραφεί εντελώς η χώρα με βίαιες προσαρμογές, όπως συνέβη.
Στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Κύπρο, στην Ισπανία και στην Ιταλία  δεν εφαρμόσθηκαν βέβαια τα ίδια βίαια μέτρα – οπότε είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Εδώ, παρά το ότι δεν είμαστε οπαδοί θεωριών συνωμοσίας, απορούμε για τη διαφορετική, τη ρατσιστική κατά κάποιον τρόπο συμπεριφορά της Τρόικας απέναντι στην Ελλάδα – η οποία θα αιτιολογούταν μόνο από το ότι, η τότε κυβέρνηση της έθεσε σε κίνδυνο με τις ανόητες ενέργειες της τόσο το ευρώ, όσο και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
(δ)  Πρέπει να επικεντρώνεται στις επενδύσεις – με την έννοια πως το πακέτο τόνωσης της οικονομίας αυξάνει μεν τα ελλείμματα, το «παθητικό» του ισολογισμού της χώρας δηλαδή, αλλά αυξάνει ανάλογα το ενεργητικό της, καθώς επίσης μακροπρόθεσμα την παραγωγικότητα της. Μπορεί λοιπόν να αυξάνεται το δημόσιο χρέος λόγω των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού σε απόλυτο μέγεθος, αλλά ταυτόχρονα αυξάνεται το ΑΕΠ – οπότε διατηρείται σταθερός ή μειώνεται ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ.
Από τότε πάντως γράφαμε πως η Ελλάδα θα έπρεπε να καταρτίσει άμεσα έναν κρατικό Ισολογισμό, έτσι ώστε να μην φαίνονται μόνο οι υποχρεώσεις της αλλά, επίσης, τα περιουσιακά της στοιχεία – τα οποία τότε αξιολογούταν από το ΔΝΤ στα 300 δις € (πηγή). Επίσης πως οι άμεσοι φόροι (περί τα 20 δις € το 2010, έναντι 51 δις € συνολικών – γράφημα) θα έπρεπε να μειωθούν ειδικά για τις παραγωγικές εξαγωγικές επιχειρήσεις, καθώς επίσης για τις επενδύσεις σε αυτές – αφού η μείωση της εγχώριας ζήτησης θα μπορούσε να αντισταθμισθεί μόνο από την εκμετάλλευση της ζήτησης των άλλων χωρών και ειδικά της Γερμανίας, οι εισαγωγές της οποίας είναι πολύ υψηλές.

Στο σημείο αυτό ισχυρίζονται αρκετοί πως μόνο η Ελλάδα είχε υψηλά ελλείμματα, οπότε δεν υπήρχε άλλη λύση – κάτι που δεν ισχύει, αφού πολλές άλλες χώρες είχαν ανάλογα ελλείμματα, όπως οι Η.Π.Α., στις οποίες υπερέβαιναν το -10%, η Ιρλανδία με – 32% το 2010 και -12% το 2012 κλπ. (γράφημα – μπλε στήλες αριστερή κάθετος έλλειμμα Ιρλανδίας, διακεκομμένη γραμμή δεξιά κάθετος έλλειμμα Η.Π.Α.) Σε κάθε περίπτωση, όταν μία χώρα τονώνει την οικονομία της μέσω της κατανάλωσης που τροφοδοτείται με δανεικά (=με ελλείμματα), αντιμετωπίζει προβλήματα στο μέλλον, όταν θα πρέπει να καλύψει τους τόκους – ενώ όταν η οικονομία τονώνεται με επενδύσεις, τα κέρδη τους είναι υψηλότερα από τους τόκους, οπότε δεν της δημιουργείται πρόβλημα.

(ε)  Πρέπει να ενισχύει κυρίως τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα – αφού τα χρήματα οδηγούνται τότε ξανά στην οικονομία, επειδή έχουν μεγαλύτερες ανάγκες, οπότε συμβάλλουν στην ανάπτυξη (ζήτηση, κατανάλωση).
(στ)  Πρέπει να αντιμετωπίζει τις βραχυπρόθεσμες έκτακτες ανάγκες που δημιουργεί η κρίση – όπως αυτές των ανέργων που μένουν χωρίς υγειονομική ασφάλιση, εκείνων που δυσκολεύονται να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά τους δάνεια δημιουργώντας επί πλέον προβλήματα στις τράπεζες κλπ. Στην Ελλάδα έγινε επίσης το αντίθετο, με αποτέλεσμα να κορυφωθούν τα κόκκινα δάνεια, οπότε να βρεθούν σε δύσκολη θέση οι τράπεζες – οι οποίες επί πλέον χρεοκόπησαν από το εγκληματικό PSI.
Ο στόχος δε των Γερμανών σήμερα είναι να διορθωθεί βίαια η αγορά ακινήτων, έτσι ώστε να απελευθερωθούν κεφάλαια για παραγωγικές επενδύσεις – με την έννοια της κατάσχεσης και των πλειστηριασμών των σπιτιών σε εξευτελιστικές τιμές (για να μειωθεί γρήγορα η ιδιοκατοίκηση από το 85% στο 40% που είναι στη Γερμανία), οπότε να εξυγιανθούν οι τράπεζες και να επενδυθούν χρήματα σε άλλους κλάδους.
(ζ)  Τέλος, το πακέτο τόνωσης της οικονομίας πρέπει να στοχεύει τομείς, στους οποίους σημειώνονται απώλειες θέσεων εργασίας – ενώ, εάν υπολογίζεται πως οι απώλειες αυτές ενδέχεται να είναι μόνιμες, λόγω της μη ανταγωνιστικότητας των κλάδων διεθνώς, τότε πρέπει να προσανατολίζεται στην επανακατάρτιση των εργαζομένων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τις δεξιότητες που θα τους χρειαστούν στην επόμενη δουλειά τους. Εν προκειμένω αρκετοί δεν κατανοούν πως οι νέες επενδύσεις δεν χρειάζονται μόνο κεφάλαια αλλά, επίσης, εκπαιδευμένους εργαζομένους – χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να αποδώσει καμία επένδυση.
Με κριτήριο τα παραπάνω, κατανοούμε όλοι πως στην Ελλάδα δεν έγινε τίποτα σωστό, με αποτέλεσμα σήμερα τα προβλήματα της οικονομίας μας να είναι κατά πολύ μεγαλύτερα – ενώ η χώρα είναι αθεράπευτα υπερχρεωμένη, τόσο όσον αφορά το δημόσιο τομέα, όσο και τον ιδιωτικό, απειλούμενη κυριολεκτικά με τον αφανισμό της (άρθρο). Μπορεί δε να έχει ισοσκελισθεί ο προϋπολογισμός, αλλά μόνο επειδή απομυζούνται οι πάντες με την υπερβολική φορολόγηση, χωρίς να υπάρχουν τουλάχιστον τα αντίστοιχα έσοδα για να πληρώνονται οι φόροι  – ενώ έχουν μηδενισθεί οι δημόσιες επενδύσεις. Κάτι ανάλογο ισχύει επίσης για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το οποίο ισοσκελίσθηκε με τη βίαιη φτωχοποίηση των Ελλήνων – ενώ όταν αναπτύσσεται η οικονομία μας, έστω με μικρό ρυθμό, το ισοζύγιο γίνεται αμέσως ελλειμματικό, αφού έχει καταστραφεί εντελώς ο παραγωγικός μας ιστός (γράφημα).

Είναι φανερό πως για να μπορέσει σήμερα να εξέλθει η οικονομία μας από τη μεγαλύτερη ύφεση, στην οποία έχει βυθιστεί ποτέ μία χώρα στην παγκόσμια ιστορία, απαιτούνται δημόσιες επενδύσεις – οπότε χρηματοδότηση και ελλείμματα στον προϋπολογισμό της, παράλληλα φυσικά με τις απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημοσίου, καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της διαπλοκής, τη διόρθωση των θεσμικών ελλειμμάτων κοκ). Επίσης με την εκ βάθρων αλλαγή του παραγωγικού της μοντέλου – η οποία δεν μπορεί να δρομολογηθεί χωρίς να δαπανηθούν χρήματα.
Πώς όμως θα μπορούσε να δρομολογηθεί κάτι τέτοιο με υπερχρεωμένο το δημόσιο και ιδιωτικό της τομέα, καθώς επίσης με την υποχρέωση πρωτογενών πλεονασμάτων για τις επόμενες δεκαετίες; Ακόμη και αν αποκρατικοποιηθούν όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις, είναι δυνατόν να βρεθούν τα χρήματα όταν έχουν απαξιωθεί εντελώς, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων θα οδηγείται στην εξυπηρέτηση του χρέους;
Προφανώς όχι, εάν θέλει να είναι ρεαλιστής κανείς, οπότε το μόνο που απομένει είναι η αναβολή της πληρωμής των χρεών μας, έως ότου εξυγιανθεί η οικονομία μας και αυξηθούν οι τιμές των περιουσιακών μας στοιχείων – η πτώση των οποίων υπερβαίνει σήμερα το 1 τρις € (η δημόσια περιουσία από 300 δις € σε κάτω των 50 δις €,  τα ιδιωτικά ακίνητα από 1,1 τρις € σε κάτω από 500 δις €, το χρηματιστήριο από 200 δις € στα 50 δις € κοκ.). Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα ξεπουληθεί σταδιακά σε εξευτελιστικές τιμές, θα αλλάξει ιδιοκτησία μετατρεπόμενη σε αποικία χρέους και τελικά βέβαια θα αναπτυχθεί – χωρίς κανένα όφελος όμως για τους ιθαγενείς.
Εάν τώρα δεν συμφωνήσουν οι πιστωτές, τότε η αναβολή αυτή θα πρέπει να είναι μονομερής, με όλους όσους κινδύνους κάτι τέτοιο συνεπάγεται – αφού η Ελλάδα απειλείται πολύ σοβαρά να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος, το οποίο δεν θα είναι σε θέση να προσφέρει στους Πολίτες του απολύτως τίποτα. Παράλληλα η πατρίδα μας οφείλει να ζητήσει χρηματικές αποζημιώσεις από την Τρόικα για την καταστροφή που υπέστη μετά το 2010 – η οποία είναι τρομακτική (άρθρο).
Ενδεχομένως βέβαια να απαιτηθεί από τους πιστωτές η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμφωνία τους στην αναβολή (αναδιάρθρωση) της πληρωμής των χρεών της – κρίνοντας από τις δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, καθώς επίσης των γερμανών φιλελευθέρων (FDP).
Σε μία τέτοια περίπτωση θα ήταν υποχρεωμένη η όποια κυβέρνηση να διαπραγματευθεί προσφεύγοντας στη συνέχεια, όταν θα είχε σαφή εικόνα των προτάσεων των δανειστών, σε δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι Πολίτες – όπου, εάν οι Έλληνες επέλεγαν την έξοδο τους από τη νομισματική ένωση, θα έπρεπε να υιοθετηθεί ένα καινούργιο νόμισμα, από μία 100% κρατική κεντρική τράπεζα. Εκτός αυτού οι θεσμικοί τουλάχιστον πιστωτές, στους οποίους οφείλει η χώρα μας περί τα 250 δις €, εκτός από τη μερική διαγραφή θα έπρεπε να συμφωνήσουν στη μετατροπή των υπολοίπων απαιτήσεων τους στο νέο αυτό εθνικό νόμισμα – έτσι ώστε να μπορούν να περιορισθούν τα χρέη της χώρας μας πληθωριστικά.
Ολοκληρώνοντας, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι εύκολο, αλλά απλώς προτιμότερο από την κυλιόμενη χρεοκοπία και τον αργό θάνατο, στον οποίο έχει καταδικαστεί η Ελλάδα – ενώ ασφαλώς πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά όλοι οι υπεύθυνοι της καταστροφής της, ιδίως αυτοί που υπέγραψαν τη θανατική της καταδίκη. Κάτι ανάλογο συνέβη στην Ισλανδία, η οποία υπέφερε μεν τα πάνδεινα τα πρώτα χρόνια, αλλά στη συνέχεια επέστρεψε σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης – οπότε πλήρωσε μεν ακριβά τα λάθη της, αλλά τουλάχιστον κατάφερε να τα διορθώσει.
Υστερόγραφο: Σε σχέση με την υιοθέτηση ενός παράλληλου στο ευρώ νέου νομίσματος, είχαμε ανέκαθεν σοβαρές επιφυλάξεις, μεταξύ άλλων λόγω του νόμου του Gresham – σύμφωνα με τον οποίο «Εάν μία κυβέρνηση υποτιμάει δια νόμου, τεχνητά δηλαδή, ένα είδος νομίσματος, σε σχέση με κάποιο άλλο, τότε το υποτιμημένο νόμισμα είτε θα εγκαταλείψει τη χώρα, είτε θα εξαφανισθεί από την κυκλοφορία, επειδή θα συσσωρεύεται (δεν θα δαπανάται) από τους κατόχους του» (πηγή).
Εκτός αυτού δεν το επιτρέπει η ΕΚΤ, ενδεχομένως ούτε τα ηλεκτρονικά IOU έναντι φόρων – ενώ γνωρίζουμε πως η Ιταλία ερευνάει το θέμα, επειδή δεν έχει καμία δυνατότητα ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας της με το ευρώ. Καλώς ή κακώς πάντως, όλες οι χώρες είναι σήμερα εγκλωβισμένες στο ευρώ, με ελάχιστες δυνατότητες επιβίωσης τους εκτός της νομισματικής ζώνης – όπου φυσικά η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου