Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2017


Και να σκεφτείτε ότι μέχρι πρότινος οι διάφοροι… Καρανίκες μας παραμύθιαζαν ότι έρχεται ο λευκός ιππότης Σουλτς για να διαγράψει το ελληνικό χρέος!

Aλήθεια, μήπως θυμάστε τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου έναν… μεταλλαγμένο Γερμανοβιετναμέζο, που μας κουνούσε το δάχτυλο απειλώντας να μας στείλει στο πυρ το εξώτερον; Αναπολείτε την αναιδέστατη φατσούλα του και τα άρθρα του στην «Die Welt» για τα «οφέλη μιας ελληνικής χρεοκοπίας»; Μήπως νοσταλγήσατε και το…σχέδιο «ΗELIOS», την ιδέα δηλαδή να γεμίσει η Ελλάδα με κάνα δυο εκατομμύρια (γερμανικές…) ανεμογεννήτριες για να δίνει ρεύμα στην Ευρώπη και να ξεπληρώνει έτσι σιγά σιγά το χρέος της;

Ε, μη στενοχωριέστε, όλα αυτά ξανάρχονται! Σε δυναμική συσκευασία «ενός» και σε εκδοχή όχι σχιστομάτη, αλλά βέρου Γερμαναρά! Το κόμμα που ο Ρέσλερ έστειλε στα αζήτητα των εκλογών του 2013 αίφνης αναστήθηκε και φιλοδοξεί να αποτελέσει τον κυβερνητικό εταίρο της κυρίας Μέρκελ.

Πρόκειται για τους Ελεύθερους Δημοκράτες, το ακραία νεοφιλελεύθερο γερμανικό κόμμα, το οποίο εμφανίζεται πλέον ως πολιτική δύναμη της «επιχειρηματικότητας», του βιομηχανικού κατεστημένου και των ανθρώπων της αγοράς. Επίτιμος πρόεδρός του, ο μακαρίτης Χανς Ντίτριχ Γκένσερ: Ο άνθρωπος που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και εγκαινίασε τη συμμετοχή του FDP σε κυβερνήσεις συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες (μέχρι τότε, ως «κεντρώο» κόμμα συνεργάζονταν με τους Σοσιαλδημοκράτες). Μικρή λεπτομέρεια: Και ο Ανατολικογερμανός Γκένσερ υπήρξε μέλος του χιτλερικού εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος από τα 17 χρόνια του και αργότερα εντάχθηκε «οικειοθελώς» στις δυνάμεις της Βέρμαχτ που υπερασπίζονταν το Βερολίνο, μέχρι την πτώση και τη σύλληψή του από τον αμερικανικό στρατό!

Αλλά ας μην ανατρέχουμε στις άβολες αναμνήσεις του παρελθόντος... Μετά την παταγώδη αποτυχία του πειράματος με τον Βιετναμέζο… αντικαγκελάριο, την ανάσταση του κόμματος-μπαλαντέρ στις σημερινές εκλογές ανέλαβε ο 38χρονος διάδοχός του Κρίστιαν Λίντνερ. Το νέο αστέρι των Ελεύθερων Δημοκρατών αντανακλά την αισθητική ενός περιζήτητου… Γερμανού (κλαρινο)γαμπρού και είναι αυτό που λέμε «one man show». Το γεγονός ότι, σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση για το περιοδικό «Stern», ένας στους δύο Γερμανούς ψηφοφόρους δεν γνωρίζει κανέναν άλλον πολιτικό στο ίδιο κόμμα εκτός από τον αρχηγό δεν τον απασχολεί. «Κανένα πρόβλημα» όπως συνηθίζει να λέει ο Λίντνερ, που στα 18 του είχε ιδρύσει επιχείρηση στο… πατάρι του σπιτιού του και έναν χρόνο αργότερα αγόρασε την πρώτη του Porsche…

O αξιαγάπητος αυτός κύριος, λοιπόν, που, αν βρεθεί στο κατώφλι του 10% των ψήφων, θα αποτελέσει, σχεδόν μετά βεβαιότητας, τον μελλοντικό κυβερνητικό εταίρο της «χοντρής τραγουδίστριας», αποτελεί τον μελλοντικό ρυθμιστή του γερμανικού πολιτικού τοπίου. Θέλετε να σας πω τι λύση πρεσβεύει για το… «ελληνικό πρόβλημα»; Ο,τι ακριβώς και ο Βιετναμέζος! ΄Έξωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη με ένα… συμβολικό κούρεμα χρέους.

Θέλετε να ακούσετε και το χειρότερο; Ο Λίντνερ, που νιώθει καβάλα στ’ άλογο, θέτει ως όρο για συμμετοχή σε κυβέρνηση συνασπισμού την αντικατάσταση του Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών από στέλεχος του κόμματός του (πιθανότατα από τον ίδιο…). Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τη μεγάλη «κέντα» των σημερινών εκλογών; Είναι αυτό που χαρακτηρίζουν οι Αγγλοσάξονες ως το απόλυτο «lose-lose situation» για την Ελλάδα και μπορεί ταχέως να μεταβληθεί σε εφιάλτη.

Στην… καλύτερη των περιπτώσεων θα μείνει στη θέση του, ενισχυμένος και…αποφασιστικότερος, ο προσφιλής μας ντόκτορ Σόιμπλε και στην ελαφρώς χειρότερη θα αναλάβει την οικονομική διακυβέρνηση της Γερμανίας ένας τύπος που λέει ότι οι αδύναμοι της ευρωζώνης πρέπει να σπρώχνονται στον Καιάδα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα δυσμενή (όσο και προφανή εδώ και καιρό) σενάρια εξελίσσονται, όταν πριν από μερικούς μήνες κάποιοι ηλίθιοι στην Ελλάδα, από ΣΥΡΙΖΑ μεριά, μας παραμύθιαζαν ότι έρχεται ο… λευκός ιππότης Σουλτς για να ελαφρύνει το ελληνικό χρέος. Και ότι θα έκανε φιλελληνική κυβέρνηση συνασπισμού με τους… Πρασίνους και τη γερμανική κουρελοαριστερά του Die Linke.

Στη συνέχεια, όταν διεφάνη ότι το κουτσό άλογο του (πρώην;) μπεκροκανάτα δεν τραβάει ούτε αραμπά, η θεωρία διολίσθησε στην απομάκρυνση Σόιμπλε. «Και να ξαναβγεί η Μέρκελ, θεωρείστε παρελθόν τον Σόιμπλε» ψιθύριζαν με νόημα οι διάφοροι Καρανίκες, επικαλούμενοι «αποκλειστικές πληροφορίες από το περιβάλλον Τσίπρα»...

Τον παράγοντα Λίντνερ ούτε που τον σκέφτονταν. Και να που τώρα αλλάζουν εκ νέου οι παράμετροι στην ελληνική εξίσωση. Οι γερμανικές εκλογές δεν θα φέρουν την ανακούφιση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάποιοι διατείνονταν ανέμελα. Ούτε τη λύτρωση του ελληνικού λαού από τους Γερμανούς πιστωτές-δυνάστες, που (το ξαναλέμε για χιλιοστή φορά) δεν διαχωρίζονται σε καλούς και κακούς.
Είναι απλά όλοι… Γερμανοί.

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Σεπ 2017


Σάλος μέγας έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες λόγω μίας τροπολογίας που κατετέθη από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αφορά στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαίως η τροπολογία συνδέεται με τη λειτουργία του σωματείου “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Tου Άγγελου Συρίγου

Το συγκεκριμένο σωματείο ιδρύθηκε το 1927 ως “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας” στην Ξάνθη. Το 1936 μετονομάσθηκε με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων σε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, γεγονός που επανελήφθη το 1946. Η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, όπως και το αδελφό σωματείο “Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής” απετέλεσαν τη μεταφορά στην Ελλάδα των λεγομένων “Τουρκικών Εστιών” [Türk Ocakları] που είχαν πρωτοσυστήσει οι Νεότουρκοι το 1912 και είχε αναπτύξει ο Κεμάλ μετά το 1924.

Στόχος των “Τουρκικών Εστιών” ήταν η επιβολή των κεμαλικών αρχών μέσω της δημιουργίας κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων που ξέφευγαν από τη θρησκεία. Σε απόλυτη ταύτιση στο καταστατικό της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης” αναφερόταν ρητώς ως στόχος: «να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθουσών εκ της τουρκικής μεταπολιτεύσεως». Οι μεταρρυθμίσεις της τουρκικής μεταπολιτεύσεως ήσαν οι αλλαγές που είχε επιβάλλει ο Κεμάλ μετά το 1923.

Αρχικώς η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” είχε ως στόχο τους Παλαιομουσουλμάνους δηλαδή εκείνα τα μέλη της μειονότητας που απέρριπταν τις κεμαλικές αλλαγές και επέμεναν να χρησιμοποιούν την οθωμανική γραφή. Το 1968 η χούντα, με ένα μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψε με την Τουρκία, εξάλειψε το εμπόδιο των Παλαιομουσουλμάνων με πλήρη επικράτηση των Κεμαλικών.

Έκτοτε η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” άλλαξε στόχο: στράφηκε στον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η πλειοψηφία των μελών της προέρχεται από τα πομακοχώρια του ορεινού όγκου της Ροδόπης και όχι από τα τουρκόφωνα χωριά του κάμπου.

Η διαγραφή της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης”

Το 1984 τα ελληνικά δικαστήρια, μετά από προσφυγή του τότε Νομάρχη Ξάνθης, διέγραψαν από το βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Το 2005 η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αποδέχθηκε τη διαγραφή του σωματείου με το αιτιολογικό ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”:

- Επιδιώκει «την προώθηση εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας πολιτειακών σκοπών ξένου κράτους και συγκεκριμένα της Τουρκίας».

- «Δεν συμβάλλει στην ειρηνική συμβίωση των πολιτών της περιοχής… αλλά εγείρει ανύπαρκτο μειονοτικό πρόβλημα ‘Τούρκων’».

- Θέλει να εμφανίσει ότι στην Ελλάδα κατοικεί «μία δεινώς καταπιεζόμενη εθνική τουρκική μειονότητα», ενώ με τη σύμβαση της Λωζάννης αναγνωρίζεται «μόνον η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας».

Το σωματείο έκλεισε μόνον στα χαρτιά. Συνέχισε κανονικότατα τη λειτουργία του, εξακολουθώντας να κάνει εκλογές, χορούς κι εκδηλώσεις. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” κατέβασε από την πρόσοψη του κτηρίου που στεγάζεται την ονομασία. Η συνέχιση της λειτουργίας του σωματείου είναι μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρος που όμως αδυνατούν να αντιληφθούν στο εξωτερικό.

Όταν διαγράφεις ένα σωματείο και αυτό συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του επί 30 χρόνια χωρίς πρόβλημα πώς είσαι Κράτος Δικαίου; Επειδή θεωρούν ότι αυτά τα πράγματα αποκλείονται, πιστεύουν ότι η Ελλάδα παραβιάζει βάναυσα τα μειονοτικά δικαιώματα.

Η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Το 2008 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ (Προσφυγή αρ. 26698/05) για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι της Συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης. Αναφέρθηκε μόνον στην παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου:

- «Μόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου “τουρκικός” μέσα στο Καταστατικό δεν αρκούσαν… για να εξαχθεί το συμπέρασμα της επικινδυνότητας του σωματείου για την δημόσια τάξη».

- «Το Σωματείο συνέχισε, επί μισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εμπόδιο μέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. …σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το Καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως».

- «Δεν προκύπτει από την δικογραφία ότι ο πρόεδρος ή τα μέλη του Σωματείου προσέφυγαν ποτέ στην βία, στην εξέγερση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή απόρριψης των δημοκρατικών αρχών, γεγονός που θα συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη…Όσο εξοργιστικές και απαράδεκτες και να μπορούν να φανούν στα μάτια των αρχών ορισμένες απόψεις ή όροι που χρησιμοποιούνται, η διάδοσή τους δεν θα μπορούσε αυτομάτως να θεωρηθεί μία απειλή για την δημόσια τάξη και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας».

Εκτός από την περίπτωση της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” η Ελλάδα έχει επίσης καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στις περιπτώσεις δύο άλλων μειονοτικών σωματείων με αντίστοιχο σκεπτικό.

Το πρόβλημα και η τροπολογία

Ακολούθως η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας εφαρμογή της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και επανεγγραφή στο βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Η προσφυγή απερρίφθη με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζουν την Ελλάδα δεν συνεπιφέρουν υποχρεωτικώς και μεταβολή της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων. Δημιουργούν την υποχρέωση στο κράτος-παραβάτη να βρει έναν τρόπο να συμμορφωθεί με το αποτέλεσμα. Η επιλογή του τρόπου αφήνεται στο ίδιο.

Έκτοτε βρισκόμαστε σε αμυντική θέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε φορά που συζητείται στην Επιτροπή Υπουργών η συμμόρφωση των κρατών-μελών με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Επανειλημμένως η Επιτροπή έχει εκφράσει τη δυσφορία της για τη μη συμμόρφωσή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: Η τροπολογία Κοντονή και η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Η αναμενόμενη εκλογική νίκη των Χριστιανοδημοκρατών και της Ανγκελα Μέρκελ έναντι των Σοσιαλδημοκρατών του Μάρτιν Σουλτς, που -σε αντίθεση με τις ελπίδες τις οποίες είχαν εναποθέσει σε αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ- έχει καταντήσει να υφίσταται, κυριολεκτικά, τα γέλια του κοινού σε τηλεοπτικές εμφανίσεις του, προκαλεί σειρά ερωτημάτων για τις σχέσεις Αθήνας - Βερολίνου την προσεχή περίοδο.

Κορυφαίο θέμα είναι, ασφαλώς, η γερμανική στάση ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, ταυτόχρονα με τη λήξη του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018. Ανεξάρτητα από την παραμονή ή μη του Β. Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών ή την αντικατάστασή του από άλλον χριστιανοδημοκράτη ή από στέλεχος του μικρότερου εταίρου της κυβέρνησης συνασπισμού, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αισιοδοξία για ουσιαστική αλλαγή της γερμανικής στάσης.

Οι πληροφορίες ελληνικών και ξένων διπλωματικών πηγών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ίδια η κυρία Μέρκελ εξακολουθεί, υπό προϋποθέσεις, να υποστηρίζει μόνο τη ρύθμιση ή ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας, χωρίς να εξετάζει εισηγήσεις περί ουσιαστικής αναδιάρθρωσης ή διαγραφής μέρους του.

Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο κ. Σόιμπλε και τα ανώτερα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν, όπως και παλαιότερα, «με αποτροπιασμό» οποιαδήποτε σκέψη πέραν της ελάφρυνσης του χρονοδιαγράμματος πληρωμών. Παρόμοια άκαμπτη στάση θα τηρήσει η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα ευρύτερου ευρωπαϊκού -και όχι μόνο ελληνικού- ενδιαφέροντος.

Σε μια περίοδο όπου η Αθήνα χρειάζεται και το τελευταίο ευρώ ενισχύσεων και έχει επιτύχει μεγάλη απορροφητικότητα κοινοτικών κονδυλίων, το Βερολίνο διαμηνύει στην Κομισιόν ότι υποστηρίζει μείωση δαπανών του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (MFF) μετά το 2020, όπως και των κονδυλίων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πρακτικά, η γερμανική επιλογή σημαίνει ότι η Ελλάδα και άλλες χώρες του Νότου δεν θα έχουν πρόσβαση σε μεγάλα κεφάλαια τα (πολλά) επόμενα χρόνια. Υφίσταται μόνο μικρή πιθανότητα διαφοροποίησης των προτεραιοτήτων δαπανών του MFF για τις νέες ανάγκες αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης και των απειλών κατά της ασφάλειας, αλλά θα πρόκειται για μερική ανακούφιση των αναγκών της Ελλάδας, που προασπίζει τα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε.

Στο διπλωματικό πεδίο, το κύριο ερώτημα είναι αν η κυρία Μέρκελ, τα αρμόδια τμήματα της Καγκελαρίας και το υπουργείο Εξωτερικών θα υιοθετήσουν επίσημα την προεκλογική γραμμή κατά της Τουρκίας, με διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξής της στην Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί ασφαλής πρόβλεψη, για τον απλό λόγο ότι η εσωτερική συζήτηση στο Βερολίνο θα αρχίσει μετά τη συγκρότηση του νέου συνασπισμού, που θα απαιτήσει έναν ή ίσως και δύο μήνες μετά τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου.

Πάντως, ως πλέον πιθανή εξέλιξη αναφέρεται η διαμόρφωση ενός μείγματος πολιτικής που θα αναβάλλει ή θα διακόπτει τις ενταξιακές συνομιλίες, με παράλληλη συνέχιση χρηματοδότησης της Άγκυρας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης με εξεύρεση κονδυλίων από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και όχι διμερώς από τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Κατά ανάλογο τρόπο ευνοείται η αναστολή των διαπραγματεύσεων αναθεώρησης της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, με ταυτόχρονη διατήρηση των ρυθμίσεων της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου του 2016, οι οποίες το τελευταίο δίμηνο κλονίζονται λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς τα νησιά του Αιγαίου, χωρίς ανάλογες «επιστροφές» στο τουρκικό έδαφος.
Κατά τη γερμανική εκδοχή, που, σε μεγάλο βαθμό, συμμερίζεται και η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία, η Αγκυρα έχει περισσότερα να κερδίσει τηρώντας, παρά εγκαταλείποντας, την Κοινή Δήλωση.

Αντίθετα, κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν υπάρχει για τη γερμανική στάση ως προς την ΠΓΔΜ και την προσπάθεια ένταξής της στο ΝΑΤΟ, χωρίς επίλυση του ονοματολογικού. Το Βερολίνο αναφέρεται μόνο στην ανάγκη αποτροπής αστάθειας ή νέας κρίσης στα Βαλκάνια, χωρίς να εξηγεί γιατί θέλει να κλονίσει τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εάν αναφερθώ σε «μπάχαλο» ίσως κάποιοι με παρεξηγήσουν και να μου επισυνάψουν «έλλειψη πολιτικής αβρότητας…»

Θα αναφερθώ λοιπόν στην «περίεργη» κατάσταση που προκλήθηκε από την ρύπανση του Σαρωνικού με τη βύθιση του «Αγία Ζώνη 2», στη συνέχεια τη σύλληψη Πλοιάρχου και Α’ Μηχανικού και την απόσυρση του πλοίου «Lassea», στις γοερές κλήσεις της Αντιπολίτευσης στον Υπουργό Ναυτιλίας κ Κουρουμπλή «να παραιτηθεί», παράλληλα με επικρίσεις στο έργο του και από Κυβερνητικούς Βουλευτές με το Μαξίμου να «τον στηρίζει» και ελπίζω να μην με παρεξηγήσει κανείς καλοπροαίρετος αναγνώστης.

Είχαμε σήμερα και το «ξάφνιασμα» της απόφασης συνεργασίας Ν.Δ. - Δημοκρατικής Συμπαράταξης να «φρενάρουν» το πρωτόγνωρο φαινόμενο όπου οι ΑΝΕΛ «πανηγυρίζουν» καταψηφίζοντας Κυβερνητικές τροπολογίες και Νομοθετήματα που «υπερψηφίζονται» από την Αντιπολίτευση και παρακαλώ να σημειώσετε ότι η λέξη, η έννοια «παράνοια», συνιστά ετυμολογικά σαφέστατο δημιούργημα της ελληνικής γλώσσας…

Τελικά στην πολιτική μας καθημερινότητα, 24 μήνες μετά την δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και 33 μήνες μετά την πρώτη του νίκη ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων, που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο η σύγχυση ΚΡΑΤΟΥΣ – ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και Πολιτών ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να παραμένουν, όχι μόνο δυσλειτουργικές, που επιτέλους ίσως θα πρέπει να τις δούμε και ως εντυπωσιακά… ψυχοπαθολογικές.

Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους… «δακτύλους», και τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, λένε, ακόμη και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του «Κομματικού» Κράτους.

Έτσι, ενώ οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι το ΚΡΑΤΟΣ είναι «καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό» ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος ως «τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό μας Κόμμα για να αρμεχτεί από τα…δικά μας παιδιά!…»

Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε την διπολικού τύπου «σχιζοειδή» συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παράνοιας άσχετα με το που ανήκουμε… κομματικά!

Οι εποχές ΑΠΑΙΤΟΥΝ να θυμηθούμε, ξανά και ξανά, αυτό που προφανώς βολεύει «κάποιους» να συγχέουμε, ότι δηλαδή το ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ!...

Και δεν είναι εξωπραγματική η εκτίμηση ότι ενώ ο αγώνας έγινε το 1821 "για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία" το ελληνικό ΚΡΑΤΟΣ από συστάσεώς του ήταν και παραμένει προβληματικό και καταλήγει συχνά έρμαιο στα χέρια Κοτζαμπάσηδων που το ελέγχουν και ιδιοτελών πολιτών που ελπίζουν να ‘βολευτούν’.

Αλλά σε αντίθεση η ΠΑΤΡΙΔΑ βρισκόταν και βρίσκεται ζωντανή στην ψυχή όλων που έπεσαν στα πεδία των μαχών και άλλων που ‘τιμωρήθηκαν’ για την φιλοπατρία τους και όσων παραμένουν όχι απλά Έλληνες αλλά φλογεροί ‘φιλέλληνες’ που η Πατρίδα τους ‘πληγώνει’.

Εδώ και λίγα χρόνια, που συμπίπτουν με την υποτέλειά μας ως «ΚΡΑΤΟΣ» στην ομάδα των «ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ», καθώς αποκαλύφθηκε πια ολοκάθαρα και εντυπωσιακά η γύμνια της Κομματικής αυτοδυναμίας που στηρίχθηκε από το γαλάζιο και το πράσινο στρατόπεδο στην γνωστή Αγγλοσαξονική τακτική του "διαίρει και… βασίλευε" τροφοδοτούμενη από τεχνητές αντιπαλότητες που χώριζαν και στο τελευταίο χωριό της Ελληνικής επικράτειας "μπλε και πράσινα" καφενεία είναι επιτακτική η ανάγκη να χωρίσουμε τις δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες του ΚΡΑΤΟΥΣ και της ΠΑΤΡΙΔΑΣ!…

Θα συνεχίσουμε να συγχέουμε Κράτος και Πατρίδα και να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας την ιδιοτελή εμμονή στην ταύτιση Κόμματος και Κράτους ή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα ΔΕΝ ανήκει στα Κόμματα και στους ψηφοφόρους τους και το Κράτος ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει την πορεία της ‘αποκατάστασης’ των ψηφοφόρων του που μας έφεραν στην πτώχευση!

Τελικά, είναι πραγματικά ανυπέρβλητης γοητείας και ευστοχίας ο στίχος που δηλώνει ότι στην Ελλάδα (αφού συνεχίζουμε να συγχέουμε το Κομματικό Κράτος με την Πατρίδα):
«όλα τριγύρω αλλάζουνε και ΟΛΑ τα ίδια μένουν!…»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η 24η θεατρική πράξη με τα μεταλλεία Κασσάνδρας τέλειωσε με τη γνωστή κατάληξη: Γκολ αυτοί; Σέντρα εμείς. Μέχρι να κουραστούν, να ιδρώσουν, να κρυώσουν, να αρρωστήσουν, να πεθάνουν. Σύστημα Καραγκιόζης. Η επαναστατικότητα της λενινιστικής κυβέρνησης πήγε για μια ακόμα φορά περίπατο μόλις εμφανίστηκαν οι ξένες δυνάμεις!

Υπάρχει μια απορία. Τι τη θέλουν την επαναστατικότητα αφού κάθε φορά που πέφτουν επάνω σε «αντίπαλες» ξένες δυνάμεις υποχωρούν με κατεβασμένα τα παντελόνια; Ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο του 2015 μέχρι τον επάρατο Ιούλιο με το δημοψήφισμα. Συνέχισαν με το τρίτο Μνημόνιο που υπέγραψαν και συνέχισαν με τη δεύτερη αξιολόγηση και όλες τις απαιτήσεις τω δανειστών που τις ψήφισαν στη Βουλή.

Κάποια στιγμή ο αρχηγός των ατάκτων και πρωθυπουργός ομολόγησε ότι είχαν αυταπάτες για το συσχετισμό δυνάμεων και δεν περίμεναν ότι οι δανειστές ήταν τόοοοσο δυνατοί. Παραμύθια! Αυτοί οι ίδιοι ήρθαν στην εξουσία καταγγέλλοντας ότι οι δανειστές ήταν τέρατα που κυβερνάνε τον κόσμο με τα πανίσχυρα διεθνή κεφάλαια που δεν σταματάνε μπροστά σε τίποτα.

Παρά την ομολογία των αυταπατών οι άνθρωποι συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, πουλώντας αντίσταση την ίδια ώρα που υπέγραφαν όοοοολα τα προαπαιτούμενα για δέσμευση της ελληνικής περιουσίας, Μνημόνο μέχρι το 2062 και λιτότητα για το λαό μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Μάλλον έχουν μπερδέψει την έννοια της αυταπάτης με της απάτης.

Τώρα, πουλάνε αντίσταση και φυσεκλίκια στις Σκουριές και στο Ελληνικό, που τα είχαν για λάβαρα πριν να συγκρουστούν με την πραγματικότητα. Και ξαναξεφτιλίζονται! Μόλις έπεσαν τα τηλέφωνα των δανειστών και προστατών της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός «άνωθεν» και μόλις η εταιρία απείλησε με αποχώρηση, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και κάθησαν στο τραπέζι σαν τα καλά παιδιά για να τα βρουν στα μεταλλεία. Που θα φύγουν μένοντας!

Για όλη αυτή τη νίλα δε χρειάστηκε κανένας κόπος από την εταιρία. Είπε «ή μας δίνετε την άδεια ή τα μαζεύουμε», ειδοποίησε και τα μεγάλα αφεντικά και με το πρώτο νεύμα «άνωθεν», απ’ έξω, έμεινε η κυβέρνηση «Παυλόπουλος». Τέτοια λενινιστική επαναστατική συνείδηση!

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν έχει έδρα την Αθήνα αλλά κυβερνάει από το Μρέστ Λιτοφσκ. Για να μη χάνει χρόνο πήγαιν’ έλα με τις διαρκείς συνθηκολογήσεις. Η απορία είναι απλή: Αφού δεν έχει τα κότσια να αντισταθεί και να πολεμήσει τι τις θέλει τις καθυστερήσεις και τα κόλπα; Τα οποία μας στοιχίζουν κι ένα σκασμό εκατομμύρια.

Ας υπογράψει και ας εφαρμόσει όλα όσα έτσι κι αλλιώς έχει συμφωνήσει με τους δανειστές κι όταν θα έρθει ο χρόνος των εκλογών ας βγει να πει ανοιχτά στο λαό: «Τι τη θέλετε τη ΝΔ και τη Συμπαράταξη. Εγώ κάνω τα ίδια και χωρίς να κουνιέται φύλο». Το πολύ- πολύ να χάσει καμιά χιλιάδα αφελείς που ακόμα νομίζουν ότι ψηφίζουν αριστερά. Θα κερδίσει, όμως πολλές χιλιάδες άλλους.

Επειδή το εκλογικό ποσοστό του λαού που μετακινείται από δω κι από κει και βγάζει τις κυβερνήσεις έχει γραμμένες στα παλιά του τα παπούτσια και τις ιδεολογίες και τις επαναστάσεις. Τον κανακάρη να διορίσει, το αυθαίρετο να νομιμοποιήσει με λίγα λεφτά ή και καθόλου, να του χαριστούν τα πρόστιμα και οι ποινές, να μην τον κυνηγάει αστυφύλακας για τίποτε και να μπαίνει στις εξαιρέσεις των εγκυκλίων που δεν θα του κόβονται οι αργομισθίες και οι αρπαχτές. Ά! Και να πουλάει μαγκιά.

Ο πρωθυπουργός τα ξέρει όλα αυτά. Και τα ακολουθεί κατά γράμμα. Έχοντας γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια και τη σοβαρότητα που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση για να τη σέβονται οι μέσα και οι έξω, αλλά και την αξιοπρέπεια που πρέπει να εμπνέει και στους ξένους και στο λαό του. Μια ακόμα κηλίδα στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Χωρίς τον φίλο Γκιουλέν και μακριά από τις ΗΠΑ o Ερντογάν

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως η Τουρκία διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση. Ως αποτέλεσμα αυτού, Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την Άγκυρα πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν.

Τα σημάδια είναι πολλά και σχεδόν καθημερινά προστίθενται νέα. Εκ των πραγμάτων, μάλιστα, η εν λόγω αλλαγή έχει βαρυσήμαντες γεωπολιτικές επιπτώσεις, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα και καθοριστικά τον Ελληνισμό.

Είναι δεδομένο πως η Δύση δεν θέλει να χάσει την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, όμως, συνειδητοποιεί ότι το νεοοθωμανικό σύστημα εξουσίας του Ερντογάν έχει καταστεί καθεστώς. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έκλεισε την μεγάλη παρένθεση του κεμαλισμού και έχει επαναφέρει την Τουρκία στην παραδοσιακή κοίτη της. Το κατάφερε, επειδή η “βαθιά Τουρκία” μόνο επιφανειακά είχε προσχωρήσει στις δυτικότροπες κεμαλικές προδιαγραφές.

Με όχημα την ανάπτυξη

Υπενθυμίζουμε ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν έγινε κυβέρνηση το 2002, όταν η οξύτατη οικονομική κρίση εκείνης της εποχής καταβαράθρωσε τα μέχρι τότε κόμματα εξουσίας. Το κόμμα αυτό προέρχεται από τον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, που παραδοσιακά εκπροσωπούσε ο Ερμπακάν, αλλά καινοτόμησε ιδεολογικά-πολιτικά. Έκανε σημαία του αφενός τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αφετέρου τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Η Δύση αντιμετώπισε τους νεοοθωμανούς σαν εκσυγχρονισμένο φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ. Τους αποκαλούσε “ισλαμοδημοκράτες” και θεωρούσε πως θα λειτουργούσαν σαν μοντέλο για τον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο. Γι’ αυτό και υποστήριξε την κυβέρνηση Ερντογάν, προστατεύοντάς την από τις συνομωσίες του κεμαλικού κατεστημένου.

Η πολιτική εδραίωση των νεοοθωμανών δεν θα είχε επιτευχθεί, χωρίς τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες τους. Και αυτές δεν θα είχαν καταστεί δυνατές εάν δεν είχε συντελεστεί η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη. Την ανάπτυξη αυτή προκάλεσε η μαζική εισροή άμεσων δυτικών επενδύσεων. Και αυτές δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί εάν η Δύση δεν είχε πολιτικά “ευλογήσει” την κυβέρνηση Ερντογάν.

Η αυτονόμηση και η ρήξη

Όταν –με τη βοήθεια της αδελφότητας Γκιουλέν– ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού “βαθέος κράτους”, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα και σιγά-σιγά να αυτονομείται. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε το δίκτυο του Γκιουλέν στον σκληρό πυρήνα του τουρκικού κράτους για να τον επαναφέρει στη γραμμή, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει μία δυναμική ρήξης.

Ο “σουλτάνος” κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της αδελφότητας Γκιουλέν και πήρε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι τον υπονομεύουν. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 ήταν ουσιαστικά η χαριστική βολή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όταν ο Ερντογάν κατηγορεί δημοσίως σαν υποκινητή τον Γκιουλέν, εμμέσως πλην σαφώς κατηγορεί τη CIA.

Για να φθάσουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις στο ναδίρ αποφασιστικό ρόλο είχε παίξει το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επένδυσε στον κουρδικό παράγοντα. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία ξεκίνησε την εμπλοκή της στη Συρία, αναλαμβάνοντας με τις ευλογίες των δυτικών την εργολαβία να ανατρέψει (μέσω κυρίως τζιχαντιστών) το καθεστώς Άσαντ και να εγκαθιδρύσει ένα ελεγχόμενο από την ίδια σουνιτικό καθεστώς.

Πίστευε τότε ότι όχι μόνο θα είχε αυτό το υψηλό γεωπολιτικό κέρδος, αλλά και θα συνέτριβε τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Η Άγκυρα σε νευρική κρίση

Τα γεγονότα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του Ερντογάν. Στο Ιράκ, κατόπιν απαίτησης τόσο της Βαγδάτης όσο και του (υπό τον Μπαρζανί) αυτόνομου κουρδικού κρατιδίου, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν από την επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Ως εκ τούτου, έμειναν εκτός νυμφώνος.

Δεν θα συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση για το μελλοντικό καθεστώς στην περιοχή εκείνη.

Σε λίγες ημέρες, μάλιστα, οι Κούρδοι στο βόρειο Ιράκ προγραμματίζουν να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα, το οποίο θα νομιμοποιήσει πολιτικά και θα ανοίξει πρακτικά τον δρόμο για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Στην πραγματικότητα, θα καταστήσει de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει μήνυμα στον Μπαρζανί πως διαφωνεί με την πρωτοβουλία του και πως δεν θα παρέμβει για να προστατεύσει το κρατίδιό του εάν δεχθεί στρατιωτικές πιέσεις. Είναι, ωστόσο, δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι οι Αμερικανοί θα αφήσουν να καταστραφεί μία γεωπολιτική επένδυση δυόμιση δεκαετιών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν κάνει ό,τι απαιτείται για να οικοδομήσουν κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, έστω κι αν αυτό τυπικώς είναι αυτόνομο κι όχι ανεξάρτητο. Επίσης, έχει τη σημασία του ότι ο Νετανιάχου δήλωσε επισήμως πως υποστηρίζει την ανεξαρτησία του κουρδικού κρατιδίου, ενώ θετική στάση έχουν υιοθετήσει και κάποιοι Ευρωπαίοι.

Η Άγκυρα έχει πάθει νευρική κρίση, δεδομένου ότι στην επικράτεια του κουρδικού κρατιδίου έχει συμπεριληφθεί και η πετρελαιοφόρος περιοχή του Κιρκούκ, την οποία εποφθαλμιά. Για τον ίδιο λόγο δηλώνει αποφασισμένη να αντιδράσει εμπράκτως και η Βαγδάτη. Οι Τούρκοι απειλούν με αντίποινα και εν όψει του κουρδικού δημοψηφίσματος πραγματοποιούν μεγάλη στρατιωτική άσκηση δίπλα στα σύνορα.

Δεν είναι, ωστόσο, τόσο εύκολο γι’ αυτούς να προχωρήσουν σε στρατιωτική εισβολή. Δεν την θέλει ούτε η Βαγδάτη και βεβαίως ούτε οι ΗΠΑ. Μπορούν, όμως, να κλείσουν τον αγωγό που μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα στερήσουν από την κυβέρνηση του Μπαρζανί πολύτιμα έσοδα, αλλά θα έχουν και οι ίδιοι οικονομικό κόστος.

Στροφή προς τη Μόσχα

Τα πράγματα δεν πάνε καλά για τον Ερντογάν ούτε στη Συρία. Η Ουάσιγκτον κάνει παιχνίδι αποκλειστικά με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας, οι οποίες είναι ένας συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό τους Κούρδους, οι οποίοι ανήκουν στο τοπικό παρακλάδι του ΡΚΚ. Οι Τούρκοι ζήτησαν να συμμετάσχουν στην κατάληψη της Ράκα (άτυπη πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στη βορειοανατολική Συρία), αλλά αποκλείσθηκαν και από αυτή την επιχείρηση.

Το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μία περιοχή εντός της Συρίας, η οποία ξεκινάει από ένα τμήμα των τουρκοσυριακών συνόρων και φθάνει νοτίως μέχρι την Αλ Μπαμπ. Με τον τρόπο αυτό εμπόδισαν προς το παρόν τη συνένωση του κουρδικού καντονίου του Αφρίν (στα βορειοδυτικά της Συρίας) με την ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία.

Όταν συνειδητοποίησε ότι παρά τις πιέσεις του οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία, αλλά και τον εξόπλισαν, ο Ερντογάν στράφηκε πιο αποφασιστικά προς τη Μόσχα. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, μάλιστα, έπεσε στην αγκαλιά της, παρότι η ανταπόκριση του Πούτιν παρέμεινε σχετικά συγκρατημένη.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Εκτός νυμφώνος η Τουρκία στη Μέση Ανατολή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



20 Σεπ 2017


Η οικονομία πάει τόσο καλά που το υπουργείο Οικονομικών, με έγγραφό του, ζήτησε από όλους τους φορείς γενικής κυβέρνησης και τους δήμους τα ταμειακά τους διαθέσιμα για να τα πάει στην Τράπεζα της Ελλάδος! Αυτή είναι η πρακτική, με την οποία η κυβέρνηση το 2015 και το 2016 εξασφάλιζε την πληρωμή των υποχρεώσεών της στους δανειστές και σε δάνεια, ελλείψει άλλων χρημάτων! Μαζεύοντας τα αποθεματικά ταμείων και οργανισμών!

Η πρακτική αυτή, εντελώς συμπτωματικά, θέριευε τις περιόδους της υποχρέωσης εφαρμογής και ψήφισης των προαπαιτούμενων. Η Τρίτη αξιολόγηση είναι ήδη προ των πυλών!

Ήδη, αποθεματικά και ταμειακά διαθέσιμα πολλών οργανισμών και ταμείων βρίσκονται στην Τράπεζα της Ελλάδος εδώ και δύο χρόνια, αντί για τη θέση που επιθυμούν οι ίδιοι! Με το πρόσχημα, αλλά και την απειλή της απιστίας (!) αφού η Τράπεζα Ελλάδος δίνει μεγαλύτερο επιτόκιο από τις εμπορικές! Με το έτσι θέλω! Επειδή η κυβέρνηση κάνει τον αντάρτη και τον αντιστασιακό με τα λεφτά των Ελλήνων εργαζόμενων. Αυτά που πληρώνουν στα ταμεία τους και στους δήμους!

Το πρόσχημα για να συγκεντρωθούν τα αποθεματικά είναι «για να καλύψουν ανάγκες αγοράς και πώλησης βραχυπρόθεσμων γραμματίων του δημοσίου» (repos).

Η πραγματικότητα είναι ότι το έλλειμμα των δημοσίων εσόδων πλησιάζει το ένα δις ευρώ μέχρι στιγμής, μια και οι φορολογούμενοι στηρίζουν πια εμπράκτως το κίνημα «δεν πληρώνω» που τους έμαθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοι από αδυναμία, άλλοι για προστασία του μέλλοντος τους και άλλοι από γινάτι. Όλοι, υπερφορολογούμενοι με πολιτική απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ!

Ήδη, είναι η δεύτερη και ηχηρότερη βεβαίωση του αντιπρόεδρου της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις η χτεσινή, ότι η υπερφορολόγηση ήταν απόλυτη επιλογή της συγκυβέρνησης, που δεν ήθελε ούτε να ακούσει την άλλη λύση, της περικοπής δαπανών στον δημόσιο τομέα. Και πώς να ήθελε, αφού από τα ψηφαλάκια του δημόσιου προσδοκά να ζήσει.

Αλλά, δεν ήταν μόνο η υπερφορολόγηση επιλογή της συγκυβέρνησης για να μην αγγίξει τη δεξαμενή των δημόσιων υπηρεσιών. Ήταν και η περικοπή των κοινωνικών επιδομάτων. Το αποκάλυψε χτες η Επίτροπος Απασχόλησης Μάριαν Τίσσεν, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΛΑΕ Νίκου Χουντή!

Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή, από την απάντηση της Επιτρόπου είναι φανερό ότι η κυβέρνηση θα καταργήσει οικογενειακά επιδόματα, αναπηρίας, φοιτητικά, παροχών στέγασης, στήριξης νεοεισερχόμενων εργαζόμενων στην αγορά εργασίας και θα μειώσει τους δικαιούχους, ενσωματώνοντας όσα μείνουν στο λεγόμενο εγγυημένο κοινωνικό εισόδημα, που θα είναι ελεημοσύνη!

Η κυβέρνηση καλείται να πληρώνει τις υποχρεώσεις της στους δανειστές, να πληρώνει το κόστος λειτουργίας των υπηρεσιών και να μαζεύει χρήματα γι αυτό. Τα μόνα χρήματα που δίνει η πολιτική της είναι οι φόροι και τα δάνεια της τρόικας μετά από τις αξιολογήσεις.

Αυτά δεν αρκούν για να καλύψουν τον φαντασιακό προϋπολογισμό και το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% που έχει συμφωνηθεί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ- Τρόικας.

Οι φόροι δεν αποδίδουν γιατί το υποζύγιο καταρρέει. Τα δάνεια της τρόικας δίνονται μόνο μετά την εφαρμογή των προαπαιτούμενων. Τα προαπαιτούμενα καρκινοβατούν μονίμως από μια πολιτική δήθεν αντίστασης και στην πραγματικότητα θεάτρου και ανικανότητας. Τα οποία στοιχίζουν δισεκατομμύρια στο λαό. Ήδη, η κυβέρνηση καλείται μέχρι το τέλος του χρόνου- σε 3,5 μήνες! – να ψηφίσει και εφαρμόσει 95 προαπαιτούμενα, τα οποία, κατά τον υπουργό Κ. Γαβρόγλου είναι και τα πιο δύσκολα!

Το ταμείον που είναι μείον, στο μεταξύ, πρέπει να έχει λεφτά για να πληρώνονται οι υποχρεώσεις και να υπάρχει «καβάτζα». Τα τελευταία διαθέσιμα λεφτά είναι οι εισφορές των πολιτών. Από κάθε πηγή. Σ αυτές έχει βάλει το χέρι βαθειά η συγκυβέρνηση, όπως καταγγέλλει η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων.

Η κηλίδα είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται. Και το λάδωμα των πολιτών δεν είναι τζάμπα όπως όταν βουτάνε στο μαζούτ της «Αγίας Ζώνης». Κοστίζει δισεκατομμύρια. Όπως όταν βουτάς στο λαθρεμπόριο των ψήφων.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Σεπ 2017


Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Εδώ και λίγο καιρό έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα μια μεγάλη συζήτηση αναφορικά με τα «εγκλήματα του Κομμουνισμού» γενικώς και του Σταλινισμού ειδικότερα και τη θέση της Ελλάδας έναντι αυτών. Το θέμα πυροδοτήθηκε μετά την άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να συμμετάσχει σε σχετικό συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονία αξιοποιώντας τη θέση της ως προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε αντιπαράθεση ή συζήτηση για ιδεολογικούς λόγους ή για αμιγώς ιστορικά ζητήματα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ιδεολογικό, είναι εξόχως γεωπολιτικό και σχετίζεται άμεσα με τις σημερινές στρατηγικές επιλογές της Ευρώπης και της Ελλάδας, και όχι με το παρελθόν. Και, απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ, των ηγετικών ελίτ της χώρας αλλά και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης επέλεξαν (;) να ταυτιστούν με τα πιο ακραία, μισαλλόδοξα και ρωσοφοβικά κομμάτια της ευρωπαϊκής πολιτικής, οδηγώντας τις προοπτικές των ελληνορωσικών σχέσεων στα Τάρταρα.

Επίθεση στο παρελθόν αλλά και στο παρόν

Για να ξεκινήσουμε μια στοιχειωδώς ρεαλιστική ανάλυση του ζητήματος, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, όταν οι Εσθονοί και οι πέριξ αυτών μιλάνε για «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή έστω για «εγκλήματα του Στάλιν» εννοούν «εγκλήματα της Ρωσίας». Κι αυτό όχι για λόγους αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας ή, έστω, ενός ιστορικού ρεβανσισμού αλλά για να επιβάλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ και γενικότερα στο δυτικό κόσμο μια ακραία πολωτική σχέση με τη Ρωσία, την οποία θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα εθνικά το συμφέροντα τους.

Συγκεκριμένα, η Εσθονία – όπως και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής – εκτιμά ότι βρίσκονται υπό διαρκή απειλή από τη Ρωσία και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να αντισταθεί παρά μόνο για μερικές ώρες σε περίπτωση που οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθουν στα εδάφη της. Επιπροσθέτως, ανησυχεί και για την πιθανότητα εφαρμογής εναντίον της κάποιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων από πλευράς Μόσχας, οι οποίες θα επιδιώκουν να κινηθούν «κάτω από το κατώφλι» της αυτοματοποιημένης αντίδρασης του ΝΑΤΟ. Έτσι, κρίνει ότι μόνο μια ξεκάθαρα  και απόλυτα εχθρική σχέση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, που θα διασφάλιζε ότι σε περίπτωση οιασδήποτε ρωσικής δράσης εναντίον της, οι ΗΠΑ θα ήταν απολύτως πρόθυμες «να θυσιάσουν τη Νέα Υόρκη για να σώσουν το Ταλίν», οδηγούμενες σε ολοκληρωτικό πόλεμο, μπορεί να εξασφαλίσει επαρκή αποτροπή έναντι της «ρωσικής επιθετικότητας».

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Εσθονία και οι άλλες δημοκρατίες της Βαλτικής επιδιώκουν μια δαιμονοποίηση της Ρωσίας και σε αυτήν τους την προσπάθεια επενδύουν και σε μια επιλεκτική ανάγνωση του ιστορικού παρελθόντος, στοχεύοντας τα χρόνια του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Και αυτό γιατί για τη Ρωσία η σοβιετική εποχή αποτελεί μέρος της συλλογικής της ταυτότητας. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς από τη στιγμή που τα έθνη έχουν ιστορική συνέχεια, ανεξαρτήτως των πολιτικών συστημάτων, ιδεολογιών και πολιτευμάτων που έχουν υπάρξει στην πορεία τους μέσα στον χρόνο. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά σε ένα σημερινό ρωσικό μαχητικό αεροσκάφος για να δει τη συνέχεια αυτή να αποτυπώνεται συμβολικά, με την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να σκοτώνει τον δράκο στο κάθετο σταθερό και τα κόκκινα αστέρια στην πτέρυγα. Έτσι, η σταλινική περίοδος, μαζί με τα ζοφερά  στοιχεία της, αποτελεί και μια περίοδο αυτοθυσιαστικής δόξας και μεγαλείου για τη Ρωσία και τον ρωσικό λαό. Η σημερινή εθνική εορτή της Ρωσίας είναι η Ημέρα της Νίκης ενάντια στη ναζιστική Γερμανία, την οποία επέτυχε ο Κόκκινος Στρατός υπό την ηγεσία του Στάλιν. Τόσο απλά. Άρα, η επίθεση στο κομμουνιστικό παρελθόν της Ρωσίας, αποτελεί επίθεση στη ρωσική ιστορική συνέχεια, άρα και στη σημερινή Ρωσία. Άλλωστε, αν το θέμα ήταν πράγματι τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» ή του σταλινισμού, οι κατεξοχήν αρμόδιοι για να μιλήσουν για αυτά θα ήταν οι ίδιοι οι Ρώσοι, οι οποίοι υπέστησαν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών εκείνης της περιόδου.

Ιδεολογικές ή ψυχρές γεωπολιτικές επιλογές;

Εδώ, βέβαια, μπορεί να προκύψει η οργισμένη παρατήρηση ότι, εκτός από τους Ρώσους, υπήρξαν και άλλες χώρες, λαοί και εθνότητες που υπέστησαν πλήθος δεινών επί Υπαρκτού Σοσιαλισμού, ιδιαίτερα δε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσον αφορά στις κεντροευρωπαϊκές χώρες, τους επεβλήθη ένα αυταρχικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα και τέθηκαν δια της βίας υπό τη σοβιετική κυριαρχία, οι δημοκρατίες της Βαλτικής έχασαν την ανεξαρτησία τους και ενσωματώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, ενώ εθνικές ομάδες, όπως οι Έλληνες της Ρωσίας, υπέστησαν διωγμούς, θεωρούμενοι ως αναξιόπιστοι, εξαιτίας των εθνικών τους δεσμών με την Ελλάδα, η οποία αποτελούσε μέρος μιας εχθρικής Δύσης.

Ο γράφων δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να δικαιολογήσει οτιδήποτε από αυτά, πολλώ δε μάλλον να τα αμφισβητήσει. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή συζήτηση δεν εξετάζει τα ζητήματα αυτά από ιστορική σκοπιά, αλλά, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, τα εντάσσει  στο πλαίσιο μιας σύγχρονης αντιρωσικής στρατηγικής, την ίδια ώρα που αγνοεί το γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο έγιναν όλες αυτές οι επιλογές. Έτσι, η ύπαρξη μιας ζώνης ασφαλείας προς δυσμάς αποτελούσε παραδοσιακά κρίσιμης σημασίας στοιχείο της ρωσικής γεωστρατηγικής και, φυσικά, μόλις ο Στάλιν βρήκε την ευκαιρία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τη δημιούργησε. Δεν ήταν, δηλαδή, μια ενέργεια που έγινε στο πλαίσιο της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά μια ψυχρή γεωπολιτική απόφαση, την οποία θα την υλοποιούσε οποιοδήποτε καθεστώς.

Η δε απορρόφηση των βαλτικών δημοκρατιών αποτελούσε μέρος αυτής της προσπάθειας. Αρκεί να ρίξει μια ματιά στον χάρτη για να δει που βρίσκεται το τότε Λένιγκραντ και σημερινή Αγία Πετρούπολη για να κατανοήσει τη γεωπολιτική λογική της επιλογής αυτής. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι βαλτικές δημοκρατίες αποτελούσαν μέρος της ρωσικής επικράτειας ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα και κέρδισαν τη σύντομη ανεξαρτησία τους μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή επί κομμουνισμού… Αν είχε διατηρηθεί το τσαρικό καθεστώς, πολύ δύσκολα θα επετύγχαναν κάτι τέτοιο, ενώ αν δεν είχε ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πιθανόν να μην είχαν απολέσει εκ νέου την εθνική  ανεξαρτησία τους. Και σίγουρα για το ξεκίνημα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η ευθύνη δε βαραίνει τη Ρωσία αλλά άλλο ευρωπαϊκό κράτος.

Πάνω στο δυτικό άρμα

Σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς αδιέξοδο και άκρως αντιπαραγωγικό να ψάχνουμε για «καλούς» και για «κακούς» σήμερα στην Ευρώπη, με βάση τα πεπραγμένα του παρελθόντος. Η ταραχώδης ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου εξασφαλίζει ότι υπάρχει επαρκές υλικό για να δαιμονοποιήσουν σχεδόν όλοι όλους, αν πράγματι επενδύσουν σε αυτήν τη λογική.

Βέβαια, οι λαοί των βαλτικών χωρών είναι αξιοθαύμαστοι για τους αγώνες τους να κερδίσουν και να διατηρήσουν την εθνική  κυριαρχία τους έναντι του πανίσχυρου γείτονά τους. Το θέμα είναι αν η υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως η Ελλάδα θέλουν πράγματι τόσο πολύ να ταυτιστούν μαζί τους, επιλέγοντας μια απόλυτα εχθρική σχέση με τη Ρωσία. Αφήνοντας κατά μέρος θέματα ιδεολογίας, ιστορικής δικαίωσης, «καλών» και «κακών», θυτών και θυμάτων, το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι πολύ απλό: είναι πιο σημαντικό το Ταλίν από τη Μόσχα για την Ελλάδα; Και απ’ ότι φαίνεται, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος και οι ηγετικές ελίτ της χώρας έχουν δώσει απάντηση. Γιατί δεν μπορεί όλο αυτό το μένος να έχει μόνο εσωτερικές πολιτικές στοχεύσεις. Δεν μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη γεωπολιτική απαιδευσία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα που να μην κατανοεί ότι το ζήτημα αυτό ξεπερνά κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα και δεν εντάσσεται στην αντιπολιτευτική στρατηγική αλλά αποτελεί στρατηγική επιλογή της Ελλάδας όσον αφορά τις σχέσεις της με τη Μόσχα. Απορίας άξιον είναι δε πως με τόση άνεση έσπευσαν να ταυτιστούν με τις επιλογές αυτές, πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που μέχρι χθες εμφανίζονταν ως θιασώτες της ενίσχυσης των ελληνορωσικών σχέσεων.

Κατά την άποψη του γράφοντος, και με κίνδυνο να ολισθήσει στη συνωμοσιολογία, όλο αυτό το θέμα ενδέχεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων κύκλων ώστε να επιβάλλουν τον αντιρωσισμό στην ελληνική κοινωνία και να πακτώσουν την ελληνική γεωπολιτική λειτουργία πάνω στο δυτικό άρμα. Βλέποντας ότι η επικοινωνιακή στρατηγική περί «δικτάτορα» και «ομοφοβικού» Πούτιν, «μη δημοκρατικής» και «επιθετικής» Ρωσίας και όλα τα συναφή, δεν είχε το αντίκρισμα που ήθελαν στον ελληνικό λαό, επενδύουν τώρα στα «εγκλήματα του κομμουνισμού» και στους διωγμούς των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης από τον Στάλιν, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός έμμεσου πλην ξεκάθαρου αντιρωσισμού υπό το προκάλυμμα του αντικομμουνισμού.

Νέα σύγκρουση στην Ευρώπη

Και εν πάση περιπτώσει, αν το ζήτημα ήταν μια εκ νέου επιβεβαίωση του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν» με ορθολογικούς γεωστρατηγικά όρους, θα μπορούσε ίσως η επιλογή αυτή να γίνει κάπως κατανοητή. Το θέμα είναι σε ποια Δύση θέλουμε να ανήκουμε. Σε μια Δύση που θα κυριαρχείται από ψυχρές γεωπολιτικές αναγνώσεις και θα χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό ή σε μια φοβική και παράλογη Δύση έτοιμη να αυτοκαταστραφεί για να «σωθεί». Γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι αυτός ο πολωτικός και άκαμπτος αντιρωσισμός αποτελεί στρατηγική επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν επιβάλλεται «από τα κάτω», από χώρες όπως η Εσθονία, σε συνεργασία φυσικά και με τα πιο φονταμενταλιστικά και ανορθολογικά τμήματα του αμερικανικού κατεστημένου.

Άρα, λοιπόν, άντε να δεχθούμε την εκ νέου ολοκληρωτική υπαγωγή της Ελλάδας στην κυριαρχία των ΗΠΑ, στο πλαίσιο μιας στοιχειώδους ρεαλιστικής ανάγνωσης της πραγματικότητας που έβαλε κάτω τα υπέρ και τα κατά για τη χώρας μας και έβγαλε κρίση. Είμαστε όμως όντως βέβαιοι ότι θέλουμε τη μετατροπή της Ελλάδας σε εξάρτημα της πολιτικής της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας; Και είμαστε πράγματι σίγουροι ότι θέλουμε να αποτελέσουμε μέρος αυτής της νέας γεωπολιτικής σύγκρουσης στην Ευρώπη; Γιατί αυτή η αντιπαράθεση θα είναι πάρα πολύ πιο επικίνδυνη απ’ ότι στο παρελθόν.

Πιο συγκεκριμένα, αν πράγματι επιβληθεί αυτός ο οξύς αντιρωσισμός που επιδιώκουν οι βαλτικές δημοκρατίες, με σκοπό να εξασφαλίσουν ότι σε περίπτωση ρωσικής δράσης εναντίον τους θα υπάρξουν αρμαγεδδωνικές συνέπειες, όπως προαναφέρθηκε και πιο πάνω, τότε θα δημιουργηθεί μια κατάσταση πολύ πιο επικίνδυνη για τον πλανήτη από ότι ίσχυε ακόμη και στα πιο ζοφερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Το γιατί και πως συμβαίνει κάτι τέτοιο ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου, μπορούμε, ωστόσο, να πούμε ότι αποτελεί συνέπεια των νέων και πιο «ευέλικτων» πυρηνικών δογμάτων που ισχύουν σήμερα σε σχέση με την ψυχροπολεμική εποχή, της πολύ πιο εύθραυστης γεωγραφίας ισχύος που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη. Κομβικό κομμάτι της οποίας είναι η ίδια η αντίληψη από πλευράς της Μόσχας των βαλτικών δημοκρατιών ως επιθετικού προγεφυρώματος της Δύσης μέσα στο ζωτικό χώρο της Ρωσίας, οι μεθοδολογίες του υβριδικού πολέμου, που «θολώνουν» τα όρια μεταξύ ειρήνης και πολέμου και συνεπακόλουθα δημιουργούν επικίνδυνες ασάφειες και για τη λειτουργία της πυρηνικής αποτροπής και μια σειράς άλλων αιτίων.

Άρα λοιπόν, η αντιρωσική στρατηγική επιλογή που διαμορφώνεται σήμερα, στο όνομα του αντικομμουνισμού, από πλευράς των ελληνικών ελίτ – δυστυχώς και από μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, που μέχρι χθες φωνασκούσε υπέρ του Πούτιν – μπορεί να συμπυκνωθεί στην ακόλουθη φράση: Είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε κάποια στιγμή, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, να διακινδυνεύσουμε να θυσιάσουμε την Αθήνα για να σώσουμε το Ταλίν;

Αν πράγματι έχουμε απαντήσει θετικά σε αυτήν την ερώτηση τότε όντως μπορούμε να συνεχίσουμε χαρούμενοι να προβάλουμε τα «εγκλήματα του κομμουνισμού», καθώς και την «ομοφοβία» του Πούτιν και όλα τα συναφή και να μηδενίσουμε τις ελληνορωσικές σχέσεις. Αν όχι, τότε θα πρέπει να μη συμμετάσχουμε στη μετατροπή των εγκλημάτων και των αδικιών του παρελθόντος σε εργαλεία διαμόρφωσης μιας επικίνδυνης και αδιέξοδης γεωπολιτικής πραγματικότητας για ολόκληρη την Ευρώπη και για την Ελλάδα ειδικότερα.

(*) Ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη  Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 9-9-2017



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αν και οι Αμερικανοί δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία, έχουν πλέον πεισθεί πως με τον Ερντογάν στο τιμόνι της γειτονικής χώρας δεν πρόκειται οι διμερείς σχέσεις να επανέλθουν σε ανεκτό για την Ουάσιγκτον σημείο. Το ίδιο ισχύει και για τους Ευρωπαίους. Αν και τυπικώς δεν έχει αλλάξει τίποτα, ουσιαστικά η Δύση επιδίδεται ολοένα και περισσότερο σε μία τακτική πλαγιοκοπήσεων, οι οποία έχει στόχο την αποσταθεροποίηση του νεοοθωμανικού καθεστώτος και ειδικότερα την πολιτική εξουδετέρωση του ίδιου του Τούρκου προέδρου.

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι ενδεικτικό ότι η αμερικανική Δικαιοσύνη άσκησε διώξεις εναντίον σωματοφυλάκων του για το επεισόδιο που είχαν προκαλέσει με διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στον Λευκό Οίκο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι άσκησαν δίωξη εναντίον του πρώην Τούρκου υπουργού Οικονομικών Τζαφέρ Τσαγαλγιάν και του πρώην προέδρου της τουρκικής τράπεζας Halkbank Σουλεϊμάν Ασλάν για την υπόθεση λαθρεμπορίου με το Ιράν του Ιρανοαζέρου επιχειρηματία Ριζά Ζαράμπ, στον οποίο το καθεστώς έχει δώσει την τουρκική ιθαγένεια.
Δεν πρόκειται για απλή υπόθεση. Οι Αμερικανοί στηρίζονται σε πόρισμα Τούρκων εισαγγελέων (διασυνδεδεμένων με την Αδελφότητα Γκιουλέν), το οποίο κατονομάζει τον ίδιο τον Ερντογάν σαν «αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης» και εμπλέκει και άλλους πρώην υπουργούς του.

Στην αγκαλιά της Ρωσίας

Αντιδρώντας στα πλήγματα που δέχεται, ο Τούρκος πρόεδρος πέφτει ακόμα πιο βαθιά στην αγκαλιά της Ρωσίας και εν μέρει της Κίνας, προσδοκώντας να βρει εκεί τα ερείσματα για να εξισορροπήσει τις δυτικές πιέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, εγγράφεται και η συμφωνία για την αγορά του προηγμένου ρωσικού αντιαεροπορικού πυραυλικού συστήματος S-400.

Οι αντιδράσεις και στην Ουάσιγκτον και στο ΝΑΤΟ και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γι’ αυτή τη συμφωνία καταδεικνύουν πως η απόσταση που χωρίζει την Τουρκία από τη Δύση συνεχώς μεγαλώνει. Η επιθετική ρητορική του Ερντογάν εναντίον χωρών-μελών της ΕΕ με αφορμή την απαγόρευση προεκλογικών συγκεντρώσεων εν όψει του τουρκικού δημοψηφίσματος (Απρίλιος 2017) έχει, άλλωστε, καταστήσει αγεφύρωτο το χάσμα και στις στενά ευρωτουρκικές σχέσεις.
Ειδικά οι σχέσεις Βερολίνου-Άγκυρας έχουν φθάσει στο ναδίρ. Ο Τούρκος πρόεδρος κατηγορεί τη γερμανική πολιτική ηγεσία για «ναζιστικές πρακτικές» και έχει καλέσει τους πολυάριθμους Τούρκους μετανάστες να μην ψηφίσουν Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες.
Δεν έμεινε, άλλωστε, μόνο στα λόγια. Οι τουρκικές αρχές είχαν απαγορεύσει τη μετάβαση Γερμανών βουλευτών να επισκεφθούν το γερμανικό στρατιωτικό απόσπασμα που έδρευε στη βάση του Ιντσιρλίκ και κάθε τόσο συλλαμβάνουν αυθαιρέτως Γερμανούς πολίτες με διάφορες κατηγορίες.
Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να γεφυρώσει το χάσμα, το Βερολίνο πέρασε στην αντεπίθεση. Ανακοίνωσε την πρόθεσή του να σταματήσει τις ήδη πρακτικά παγωμένες ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ. Η Μέρκελ ενημέρωσε σχετικά τον Γιούνκερ και ήδη έχει καταγραφεί και επισήμως η θέση πως «οι ενέργειες των τουρκικών αρχών καθιστούν αδύνατον η Τουρκία να γίνει μέλος της ΕΕ».

Βλέπουν αλλιώς την Ελλάδα

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας; Όπως προαναφέραμε, τυπικά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Στην πραγματικότητα, όμως, έχει αλλάξει ο τρόπος, με τον οποίο οι δυτικοί βλέπουν πλέον την Τουρκία. Κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπουν και την Ελλάδα. Αυτό ισχύει κυρίως για τους Αμερικανούς, οι οποίοι έχουν πιο σφαιρική ματιά και όχι τη στενά οικονομίστικη ματιά της ΕΕ.

Η δια της διολισθήσεως απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση καθιστά την Ελλάδα χώρα πρώτης γραμμής. Με άλλα λόγια, το γεωπολιτικό σύνορο της Δύσης προς Ανατολάς μετατοπίζεται ατύπως στο Αιγαίο. Η Τουρκία παραμένει, βεβαίως, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ατύπως μετατρέπεται σε μία γεωπολιτικά “γκρίζα” περιοχή.
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Στο Αιγαίο το γεωπολιτικό σύνορο της Δύσης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μπορεί η κυβέρνηση να έχει διαφορά από την αντιπολίτευση 7% μέχρι 10% πριν τις πυρκαγιές και 3% μετά και σήμερα; Μπορεί! Αν τις πυρκαγιές τις έβαλε η αντιπολίτευση! Ή αν κυβερνάει η ΝΔ. Ή αν οι δημοσκοπήσεις είναι αυτό που ξέρουν οι Αμερικάνοι και ξέρουμε κι εμείς που τις έχουμε ζήσει «από μέσα»: Όργανο προπαγάνδας και εξυπηρέτησης των συμφερόντων του πελάτη. Αυτού που τις παραγγέλνει δηλαδή.

Χτες πανηγύριζε ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ για γκάλοπ που δείχνουν αντιστροφή του κλίματος υπέρ της κυβέρνησης από τις 7 ως τις 10 Σεπτεμβρίου, παραμονή του ναυαγίου στο Σαρωνικό! Ο ενθουσιασμός βασιζόταν σε μια δημοσκόπηση μιας εταιρίας που βγάζει τη διαφορά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να κλείνει στο 3% υπέρ της αντιπολίτευσης (24% ΣΥΡΙΖΑ- 27% ΝΔ). Την προωθούν θριαμβευτικά από χτες το μεσημέρι μεγάλα συριζαίϊκα sites που επικαλούνται ότι έχει γίνει κατά παραγγελία του επίσης φιλοκυβερνητικού News 24/7.

Το συγκεκριμένο γκάλοπ που ενθουσίασε τα συριζέϊκα  ΜΜΕ έγινε λέει δια τηλεφώνου και διαδικτύου. Και τι βγάζει; Ότι από κει που όλες οι μεγάλες εταιρίες δίνουν διαφορά από 6,1% (KAPPA Research χτες) μέχρι 7% της ALCO  και 10,7% της MARC υπέρ της ΝΔ, η Common View που «ανατρέπει το κλίμα υπέρ της κυβέρνησης» δίνει κλείσιμο της ψαλίδας στο 3% υπέρ της ΝΔ «στα όρια του στατιστικού λάθους», όπως έλεγαν και οι αστοιχείωτοι του Μαξίμου που δεν ξέρουν ούτε ποια είναι αυτά τα όρια.

Το παιχνίδι είναι φανερό. Η κυβέρνηση έχει ανάγκη από ενέσεις νίκης για να παραμυθιάσει το λαό και τα γκάλοπ διατίθενται γι αυτό. Το αστείο είναι ότι ακόμα και αυτό το γκάλοπ που ενθουσίασε τον ΣΥΡΙΖΑ, στα πιο πολλά στοιχεία του τον κάνει κουρέλι! Αυτά τα στοιχεία, όμως, δεν τα φωτίζει κανένα από τα Μέσα που εξυπηρετούν ή υπηρετούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά, δεν τα έχει πάρει χαμπάρι ούτε το … επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ!! Ας δούμε τις ερωτήσεις και τις πρωτεύουσες απαντήσεις όλου του γκάλοπ: 

«(Από κυβερνήσεις με κορμό ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ)»:

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την Υγεία; Πολυπληθέστερη απάντηση με 33,9%: Καμία κυβέρνηση!

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την Ανεργία;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 34,3%: Καμία κυβέρνηση!

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί αν διαχειριστεί καλύτερα τις εργασιακές σχέσεις και τους μισθούς;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 35,1%: Καμία κυβέρνηση!

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο το δημόσιο χρέος;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 40,9%: Καμία κυβέρνηση!

Ποιά κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί αν διαχειριστεί καλύτερα την αντιμετώπιση της διαφθοράς;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 45%: Καμία κυβέρνηση!

Μεταξύ των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη ποιόν θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό της χώρας;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 36,6%: Κανέναν από τους δύο!

Σε γενικές γραμμές πιστεύετε ότι τα πράγματα στην Ελλάδα πηγαίνουν σε σωστή ή σε λάθος κατεύθυνση;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 67,9%: Μάλλον λάθος!

Μετά απ αυτά τα λαϊκά χαστούκια έρχονται κι άλλα, πολύ χειρότερα για την κυβέρνηση:

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την προσέλκυση των επενδύσεων;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 43%: Κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ.

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την Ανάπτυξη;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 37,5%: Κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ.

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το Μεταναστευτικό;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 32,9%: Κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ!

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τα εθνικά θέματα;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 39,8%: Κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ.

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την εγκληματικότητα;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 41,4%: Κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ.

Τι απέμεινε για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Η μια και μοναδική ερώτηση που συγκεντρώνει τις περισσότερες θετικές απαντήσεις. Μία και μοναδική!:

Ποια κυβέρνηση πιστεύετε ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το Κοινωνικό Κράτος;
Πολυπληθέστερη απάντηση με 39,6%: Κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπέρασμα κατά το γκάλοπ: Η πλειονότητα του λαού αναγνωρίζει ότι η κυβέρνηση είναι ανίκανη σε σχεδόν όλα, αλλά κλείνει την ψαλίδα προτίμησής του υπέρ της! 

Δεύτερο συμπέρασμα: Αφού κλείνει την ψαλίδα υπέρ της κυβέρνησης, ο λαός δεν θέλει ανάπτυξη και επενδύσεις. Προτιμάει το κοινωνικό κράτος που για να υπάρχει θα βρίσκει  λεφτά από τη φοροεπιδρομή και φτωχοποίησή του ή από τα λεφτόδεντρα! 

Τρίτο συμπέρασμα: Ή ο λαός είναι ηλίθιος ή μας περνάνε για ηλίθιους. 

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Σεπ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ο​​ι εντυπώσεις υποκαθιστούν την πραγματικότητα: Το πρόβλημα είναι γενικευμένο, αφορά στο παγκοσμιοποιημένο «παράδειγμα». Αλλά στην ελλαδική κοινωνία μοιάζει να παίρνει χαρακτήρα επιδημικής συμφοράς. Καταργεί ό,τι κάποτε ονομάζαμε κοινωνικό μας «ιστό».

Οι άνθρωποι χάνουμε την αίσθηση-επίγνωση του πραγματικού και υπαρκτού, λογαριάζουμε για πραγματικότητα τις εντυπώσεις. Οι εντυπώσεις υποκαθιστούν την πραγματικότητα, και αυτό γίνεται προσχεδιασμένα, σκόπιμα, μεθοδικά, σε πολύ μεγάλη κλίμακα. Υποβαθμίζεται εσκεμμένα (και προοδευτικά ατονεί ή και χάνεται) η γνώση ως εμπειρική αμεσότητα και κριτική αξιολόγηση. Οι εντυπώσεις υποκαθιστούν τη βιωματική πιστοποίηση και αποτίμηση, οικοδομούν ψευδαισθητικά υπαλλάγματα του πραγματικού.

Πρόκειται για ανθρωπολογική αλλοίωση, όχι κάτι λιγότερο. Αφετηρία της και αιτιώδης αρχή της, μάλλον η εμπορική διαφήμιση και η ιδεολογική προπαγάνδα. Και οι δυο, σήμερα πια, αποτελούν καταξιωμένη μεθοδική «επιστήμη»: το μάρκετινγκ – για πρώτη φορά συγκαταλέγεται στις επιστήμες: όχι ένα θησαύρισμα επισταμένων γνώσεων για κάποια πτυχή της πραγματικότητας, αλλά η σκόπιμη υποκατάσταση της πραγματικότητας από ψευδαισθητικές εντυπώσεις.

Ενας τεράστιος αριθμός καταναλωτικών αγαθών δεν επιλέγονται από τους καταναλωτές με άμεσο εμπειρικό έλεγχο και κριτική αξιολόγηση της ποιότητάς τους, αλλά μόνο από την εντύπωση που δημιουργεί η συσκευασία, η εύηχη ονομασία, η προβεβλημένη θέση στα ράφια του πολυκαταστήματος – και κυρίως η διαφήμισή τους από την τηλεόραση και στους δημόσιους χώρους. Ακριβώς, δέσμιοι στην ίδια αυτή αλογία των εντυπώσεων, οι πολλοί επιλέγουν και την ποδοσφαιρική ομάδα που τους παθιάζει, το κόμμα που σταθερά ψηφίζουν, τον κομματικό «αρχηγό» που τους γυαλίζει.

Αποτέλεσμα: η έκλειψη κάθε λογικής στις επιλογές του ανθρώπου – από τα τρόφιμα και τα ρούχα του ώς τους τοπικούς άρχοντες και ώς τον πλανητάρχη. Παράγοντες ανεξέλεγκτοι και ανεύθυνοι φαμπρικάρουν τις εντυπώσεις, που θα οδηγήσουν τυφλά τους ψηφοφόρους στην προτίμηση του τάδε και όχι του δείνα. Οι θεσμοί της δημοκρατίας ανέπαφοι, αλλά μόνο διακοσμητικοί, το χρήμα των ανεξέλεγκτων παραγόντων επιβάλλει, με ακαταμάχητη την αποτελεσματικότητα της διαφήμισης, τις εντυπώσεις που θα χαρίσουν τις υπερεξουσίες του πλανητάρχη, ίσως, και σε έναν διανοητικά μετριότατο ή σε έναν τυπικό τραμπούκο. Οι κορυφαίοι της εξουσίας εκλέγονται κυρίως με τις εντυπώσεις που θα προκαλέσουν, οι εντυπώσεις κατασκευάζονται, τελικά τα αξιώματα αγοράζονται.

Να γιατί στον βωμό της κατασκευής των εντυπώσεων ξοδεύονται πακτωλοί: Ο πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν ενέκρινε, για το πρώτο τρίμηνο της θητείας του, αμοιβή της κυρίας που τον μακιγιάρει 26.000 ευρώ (Nouvel Observateur, 24.8.2017). Kαι ο προηγούμενος Γάλλος πρόεδρος, Ολάντ, είχε, στα πέντε χρόνια της θητείας του, προσωπικό κουρέα, με μισθό 9.895 ευρώ τον μήνα – από τη θητεία του στην προεδρία ο κουρέας εισέπραξε συνολικά μισθούς ύψους 593.700 ευρώ (Le Monde, 12.7.2017).

Φτάσαμε στο σημείο, η καθολική ψηφοφορία να είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος για τη φαλκίδευση του λαϊκού αισθήματος, επομένως της λαϊκής κυριαρχίας. Διότι οι «παράγοντες» που κατευθύνουν τα κοινά (οικονομικοί και, φυσικά, αφανείς) έχουν τεκμηριωμένη τη βεβαιότητα ότι μπορούν να ελέγχουν εκ τους ασφαλούς το αποτέλεσμα της διευρυμένης ψηφοφορίας με διαφημιστική πλύση εγκεφάλου των μαζών. Γι’ αυτό και «καθιερώθηκε» στην πανεύκολα ξιπαζόμενη ελλαδική κοινωνία, να εκλέγονται οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων με ανοιχτή στους πάντες ψηφοφορία – ώστε οι ηγήτορες να χρίονται σίγουρα από τη διαφήμιση, δηλαδή από τους αφανείς σπόνσορες (διαχειριστές) του πολιτικού μας βίου.

Το κουκλοθέατρο πάντως, το επονομαζόμενο «ελεύθερη έκφραση της λαϊκής βούλησης» συνεχίζεται μεθοδικά, με αφτιασίδωτη γελοιότητα: Η κοινή γνώμη έχει πια εκπαιδευτεί να ψηφίζει πολιτικούς αρχηγούς με τη «λογική» (δηλαδή τις εντυπώσεις) που ψηφίζει τους «survivors». Aπόλυτο κριτήριο οι εντυπώσεις, νικητές οι κολπαδόροι επιδειξίες της ναρκισσιστικής τους αδιαντροπιάς. Και η επίδειξη, με λεξιλόγιο τριακοσίων (το πολύ) λέξεων.

3 του Σεπτέμβρη του 2017, και το ΠΑΣΟΚ στο Ζάππειο: Η εικόνα θα μείνει στην Ιστορία, κορύφωμα του απόλυτου πολιτικού τίποτα, χιλιοστολισμένου με ορυμαγδό λεκτικού αποθεματικού εντυπώσεων – όλες από ένα παρελθόν αγυρτείας. Σαν κηδεία ντυμένη στα νυφιάτικα και το πτώμα οδωδός. Ηταν όλοι (ή σχεδόν) εκεί, φιγούρες και ονόματα ταυτισμένα πια στη συνείδηση και των πιο πεισματικά εθελότυφλων με τη λαμογιά, τον πρωτογονισμό της απληστίας, την αδίστακτη λωποδυσία του κοινωνικού (από δανεισμό) χρήματος.

Σε ρόλο παντομίμας ηγέτη, η θλιβερή θυγατέρα έγκαιρα ειδωλοποιημένου στελέχους. Στολισμένη σαν για γλεντοκόπημα που εκβιάζει συνοικέσιο. Αναμηρύκαζε από το βήμα όλα τα χιλιοφθαρμένα λεκτικά σύμβολα της πασοκικής λαϊκάντζας, προσθέτοντας επίθετο εξωραϊστικής επικαιροποίησης: «Νέα αλλαγή», «νέα κεντροαριστερά», «νέα συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων». Και μνηστήρες κομιστές του καινούργιου, κάποιοι πασίγνωστοι για τον εγκλωβισμό τους στις συνταγές της ξαναζεσταμένης αποτυχίας: Ενας λυμφατικός, δραματικά ανύπαρκτος δήμαρχος. Η απόλυτη πολιτική κενολογία που αναζητάει κοίτη για να μοιάσει ποτάμι. Και δύο παλιά στελέχη της πασοκικής αγυρτείας, πιθανόν αδιάφθορα, αλλά χωρίς ίχνος ποτέ θαρραλέας μετάνοιας για το ρήμαγμα της χώρας από το κόμμα τους.

Το πολιτικό σύστημα δεν έχει άλλα περιθώρια επανατροφοδότησης της ανικανότητας και διαφθοράς του. Αν η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, αλλά κοινωνικό κατόρθωμα, μοναδικός θεσμικός μοχλός ανάσχεσης του ιστορικού μας τέλους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Παρακολουθώ τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές και όχι μόνο «κόντρες» με αφορμή τη βύθιση του πετρελαιοφόρου Αγία Ζώνη 2 και αφού έσβησαν τα φώτα της 82ης ΔΕΘ στον απόηχο «νεολογισμών» και «ορθολογισμών» που ξεχάστηκαν λίγα λεπτά μετά την εκφώνησή τους γιατί μόνο τόσο άντεξαν στο «τεστ της πραγματικότητας», κοιτάζω γύρω μου και πονάω!

Άτομα και ομάδες, αντιμετωπίζουμε μια χωρίς προηγούμενο πτώση συστημάτων αξιών, κατανόησης και ερμηνείας της πραγματικότητας, ορθής αξιολόγησης του χθες και έλλειψης όχι μόνο επιθυμίας αλλά ίσως και ικανότητας για προγραμματισμό του αύριο.

Και με τον τρόπο αυτό, πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης, φαίνεται να γίνεται οδυνηρή πραγματικότητα το πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικό και πολιτικά συλλογικό συναίσθημα της «μοιρολατρικής εγκατάλειψης» των «Ωχ αδερφέ» Ελλήνων…

Στην Ελλάδα των Μνημονίων, της οικονομικής δυσπραγίας, της επερχόμενης τρίτης αξιολόγησης για εφαρμογή «προ απαιτούμενων» που ίσως μεταφραστούν σε νέες περικοπές, διαπιστώνω χωρίς Κομματικά γυαλιά διόγκωση της κοινωνικά διαβρωτικής «παράδοσης στην μοίρα μας» και συλλογικής ανικανότητας για ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην Μνημονιακή υποτέλεια!.

Και μέσα στο διάχυτο πλέον αίσθημα της «παράδοσης στην μοίρα μας», που εκφράζεται από τα δεδομένα της απώλειας ιδεολογίας, της απάθειας και της άρνησης πίστης και αφοσίωσης σε υψηλά ιδεώδη και συλλογική εθνική ανάταση, κρύβεται, κατά την προσωπική μου γνώμη, συγκεκριμένος φόβος που ΔΕΝ τολμά, φοβούμενος ΤΙΜΩΡΙΑ, να φέρει σε δημόσια θέα ο μέσος Έλληνας.

Η αίσθηση του μέσου Έλληνα κάθε ηλικίας ότι είναι πλέον αλλοτριωμένος από την εξουσία, ότι απομακρύνθηκαν απ’ αυτόν οι πολιτικοί του ηγέτες και τα Κόμματα επιβαρύνει με σημαντικό κόστος την προγενέστερη αίσθηση της υπαρξιακής μας αλλοτρίωσης… Ήδη ο Ελληνικός Λαός σε μεγάλα ποσοστά θεωρεί ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ το πολιτικό σύστημα και μαζί τους ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!…

Από άκρο σε άκρο της Ελλάδας βιώνουμε θερμοκρασίες ενός καλοκαιριού που συνεχίζεται, βλέπουμε, ακούμε διαβάζουμε τις «κόντρες» για την εξόρυξη χρυσού και την αξιοποίηση του «Ελληνικού» και ΞΑΦΝΙΚΑ προκύπτει μια απροσδόκητη, οπτικά και οσφρητικά αποκρουστική ρύπανση των ακτών της Αττικής που ίσως να έχει πολυετείς αρνητικές συνέπειες.

Και πάνω στην πετρελαιοκηλίδα και τα πτώματα γλάρων, έχουμε και νέες «κόντρες» πολιτικών με περιεχόμενο την ολιγωρία, οδυνηρά «γιατί», κεραυνοβολήματα για τον «έρωτα με την καρέκλα», προσφορές «παραιτήσεων με ανάληψη πολιτικών ευθυνών» που όμως ΔΕΝ γίνονται αποδεκτές και απαιτήσεις για παραιτήσεις που ΔΕΝ εισακούονται!…

Με τρομάζει η εκτίμηση ότι εδραιώνεται με δραματικό πλέον τρόπο στον Ελληνικό Λαό η αίσθηση της απελπισίας που θα έχει πολύ χειρότερες μακροχρόνιες επιπτώσεις από την διαπιστωμένη μοιρολατρία καθώς οδηγεί στον καταστροφικό νιχιλισμό.

«ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ» ή θα ενεργοποιηθούμε ως Λαός για να ΣΩΣΟΥΜΕ την Πατρίδα που μας παρέδωσαν οι γονείς μας ώστε να την παραδώσουμε, έστω οικονομικά τραυματισμένη, αλλά ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ στα παιδιά και τα εγγόνια μας;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η προσοχή μας πρέπει ιδιαιτέρως να στραφεί
στις σχέσεις της γείτονος με την Ευρώπη

H Τουρκία παραμένει ένας διεκδικητικός και απρόβλεπτος γείτονας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα είναι αυξημένα, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Καλό είναι να τα γνωρίζουμε και να τα αξιολογούμε σωστά. Καταγράφω τις πρόσφατες εξελίξεις, που δείχνουν ότι έχει πλήρως καταρρεύσει η πολιτική Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων». Η Τουρκία έχει προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, διότι παρήγγειλε πυραύλους S-400 από τη Ρωσία.

Οι περισσότερες χώρες της Ευρ. Ενώσεως ζητούν τη διακοπή των διαπραγματεύσεων για το ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας λόγω του αυταρχικού καθεστώτος και των ισλαμικών τάσεων του Ερντογάν. Σε πρόσφατη δημόσια συζήτηση για τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς είπε προς την καγκελάριο Μέρκελ ότι, αν ο ίδιος εκλεγεί καγκελάριος, θα αναστείλει τη σχετική διαπραγμάτευση με την Άγκυρα.

Μεγάλο αγκάθι για την Τουρκία αποτελεί το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία, το οποίο προκήρυξαν οι Κούρδοι του Ιράκ. Ήδη υπάρχει διακριτός κουρδικός τομέας μέσα στη σπαρασσόμενη Συρία και η Άγκυρα φοβάται μήπως το αποσχιστικό πνεύμα μεταδοθεί και στους πολυάριθμους Κούρδους της ΝΑ Τουρκίας. Ιδιαίτερη αίσθηση έχουν προκαλέσει οι φωνές που ακούγονται από Ισραηλινούς στρατιωτικούς και πολιτικούς υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Στο Κυπριακό η Άγκυρα απέτυχε ως τώρα να περάσει τις θέσεις της στο ζήτημα των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού. Στη βουλγαρική πολιτική σκηνή η τουρκική επιρροή μειώθηκε αισθητά μετά τη διάσπαση του κόμματος, το οποίο εκφράζει τη μουσουλμανική μειονότητα, και λόγω της συνεργασίας του πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ με δύο εθνικιστικά κόμματα. Η τουρκική οικονομία κλυδωνίζεται λόγω της εντυπωσιακής πτώσης του αριθμού των τουριστών. Οι τρομοκρατικές ενέργειες και η μορφή του καθεστώτος καθιστούν τη σημερινή Τουρκία μη ελκυστικό προορισμό διακοπών.

Η ελληνική προσοχή πρέπει ιδιαιτέρως να στραφεί στις σχέσεις Ευρώπης - Τουρκίας. Όπως παρατηρεί ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος στο βιβλίο του «Ελληνοτουρκικές σχέσεις» (εκδ. Πατάκης, σελ. 662), η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θέλει την Τουρκία ως πλήρες μέλος, αλλά και η Τουρκία δεν έχει καταλήξει τι και με ποιες προϋποθέσεις θέλει από την Ε.Ε. Προφανώς οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προωθούν μια ειδική σχέση, αλλά και αυτή θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, όπως ο σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων και η τήρηση των συμφωνιών για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό.

Πιστεύω ότι η Ελλάς πρέπει να δηλώσει ότι διαφωνεί με την πλήρη ένταξη της γείτονος στην Ε.Ε., αλλά δεν αντιτίθεται σε μια ειδική σχέση. Ακόμη και σ’ αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να καθορίσουμε όρους και κόκκινες γραμμές. Αν θέλετε την προσωπική μου πρόβλεψη, η Τουρκία σταδιακά θα απομακρύνεται από την Ευρώπη.

Κωνσταντίνος Χολέβας
* Πολιτικός επιστήμων
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νίκου Μελέτη

Παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας υιοθετώντας στοιχεία της σκληρής ατζέντας της Τουρκίας για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, σηματοδοτεί η απόφαση της 44ης Συνόδου των Υπουργών Εξωτερικών του Οργανισμού της Ισλαμικής Διάσκεψης που συνήλθε στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού στις 10-11 Ιουλίου.

Η Ισλαμική Διάσκεψη στις αποφάσεις της που δημοσιεύθηκαν πριν λίγες ημέρες περιλαμβάνει και ειδική ενότητα που αφορά την «Τουρκική Μουσουλμανική Μειονότητα Δυτικής Θράκης» και τον «Μουσουλμανικό Πληθυσμό της Δωδεκάνησου».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης εκδίδει ψήφισμα για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, αλλά έχει ενδιαφέρον πλέον ότι εκτός της σαφούς αναφοράς και σε «Μουσουλμανικό πληθυσμό Δωδεκάνησου» (αποφεύγοντας πάντως αναφορά σε «τουρκική μειονότητα» στην Δωδεκάνησο), ζητά μέτρα και για τους «Μουσουλμάνους που ζουν στην Ελλάδα».

Το πρόβλημα που αναδεικνύεται με αυτό το ψήφισμα είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει μπορέσει σε διπλωματικό επίπεδο να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τουρκική πολιτική για τα θέματα της μειονότητας και να αποκρούσει την προσπάθεια της για διεθνοποίηση του ζητήματος που δημιουργεί μια εντελώς αρνητική εικόνα για την χώρα μας, στοχοποιώντας την στα μάτια των μουσουλμάνων όλου του κόσμου.

Το ψήφισμα αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο ΟΙΔ:

«Καλεί την Ελλάδα να λάβει όλα τα κατάλληλα μέτρα για την υποστήριξη των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών καθώς και την ταυτότητα της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας που εκπηγάζουν από διμερείς και διεθνείς συμφωνίες.
Απαιτεί και πάλι από την Ελλάδα να αναγνωρίσει τους εκλεγμένους Μουφτήδες της Ξάνθης και της Κομοτηνής, ως επίσημους Μουφτήδες.
Καλεί την Ελλάδα να πάρει όλα τα αναγκαία βήματα για την εκλογή των Διοικητικών Συμβουλίων των Βακουφίων της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας με τρόπο που θα διασφαλίζει την αυτοδιοίκηση τους.
Επισημαίνει τις ανησυχίες για την πρακτική της Ελλάδας σχετικά με τον διορισμό των 240 ιμάμηδων /ιεροδιδασκάλων παρά τις αντιδράσεις από την Τουρκική Μουσουλμανική Μειονότητα.
Καλεί την Ελλάδα να εφαρμόσει τις αποφάσεις που εκδόθηκαν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων σχετικά με τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας.
Προτρέπει την Ελλάδα να επαναφέρει τα δικαιώματα ιθαγένειας σε δεκάδες χιλιάδες μέλη της Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας που τους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια με το καταργημένο τώρα Άρθρο 19 του Κώδικα Ιθαγένειας (3370/1955).
Καλεί και πάλι την Ελλάδα να πάρει τα αναγκαία και επείγοντα μέτρα σε συνεννόηση με την Τουρκική Μουσουλμανική Μειονότητα για την ικανοποίηση των εκπαιδευτικών θεμάτων που συνδέονται ευθέως και με την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη στην περιοχή που ζουν».

Η Ισλαμική Διάσκεψη ζητά από τον ΓΓ να παρουσιάσει νέα έκθεση ενώ κάνει ειδική αναφορά στην συνάντηση που είχε ο Γ.Γ. με τον Έλληνα ΥΠΕΞ στην Νέα Υόρκη τον Οκτώβριο του 2015 αλλά και την συνάντηση του με τους εκλεγμένους μουφτήδες στην Κωνσταντινούπολη τον Απρίλιο 2016.

Πάντως καλωσόρισε την έναρξη του προγράμματος «Ισλαμικών Σπουδών» το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017 στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και καταγράφει την υποστήριξη του πανεπιστήμιου Al-Azhar στις θρησκευτικές υποθέσεις και στα θρησκευτικά σχολεία των μουσουλμάνων στην Ελλάδα.

Οι Υπουργοί Εξωτερικών της ΟΙΔ καλούν τον Γ.Γ. του οργανισμού να επαναλάβει τον διάλογο και την συνεργασία με την κυβέρνηση της Ελλάδας με στόχο την ενίσχυση της ευημερίας των «Μουσουλμάνων στην Ελλάδα» και ειδικά της «Τουρκικής Μουσουλμανικής Μειονότητας και του Μουσουλμανικού Πληθυσμού της Δωδεκανήσου».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Σεπ 2017


Του Νίκου Μελέτη

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση στην Μέση Ανατολή καθώς απομένουν μόλις εννιά ημέρες για το δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν της 25ης Σεπτεμβρίου και το εάν θα ανοίξουν κανονικά οι κάλπες και κυρίως εάν ο κούρδος ηγέτης Μπαρζανί επιμείνει ή όχι στην κήρυξη της Ανεξαρτησίας, θα κρίνουν πολλά για το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, τις περιφερειακές ισορροπίες αλλά και την τύχη του αγώνα για το ξερίζωμα του ISIS στην Μέση Ανατολή.

Μέχρι και τώρα καταβάλλονται ύστατες προσπάθειες ώστε να πεισθεί ο κούρδος ηγέτης Μπαρζανί να αναβάλλει το δημοψήφισμα, και στο πλαίσιο αυτό αντιπροσωπεία από τα Ηνωμένα Έθνη τις ΗΠΑ και την Βρετανία έφθασε στο Duhok του ιρακινού Κουρδιστάν σε απόσταση μόλις 5 χλμ. από το μέτωπο εναντίον του ISIS για να κάνει μια τελική «προσφορά» στον Μπαρζανί.

Η προσφορά «εναλλακτικών» δεν έγινε αποδεκτή καθώς ο Μπαρζανι γνωστός για την επιδεξιότητα των ελιγμών και των παζαριών, δήλωσε ότι «δεν είναι αυτός που αποφασίζει για την αναβολή του δημοψηφίσματος αλλά όλη η κουρδική ηγεσία» και επέμεινε ότι οποιαδήποτε «εναλλακτική» θα πρέπει να προταθεί από τις ηγεσίες των Ηνωμένων Εθνών, των ΗΠΑ, της Ε.Ε. και των άλλων διεθνών παραγόντων, οι οποίοι και θα δεσμευθούν και θα εγγυηθούν την εφαρμογή της.

Ο ίδιος ο Μπαρζανί πριν μερικές ημέρες είχε δηλώσει ότι αυτή η «εναλλακτική, θα πρέπει να είναι καλύτερη επιλογή για την επίτευξη του δικαιώματος των Κουρδών για αυτοδιάθεση από ότι το δημοψήφισμα.»

Το Ιράκ, η Τουρκία, το Ιράν, οι ΗΠΑ τάχθηκαν για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια εναντίον του δημοψηφίσματος. Το Κουρδικό Ζητημα, το ενιαίο μέτωπο εναντίον του ISIS, η σταθεροποίηση του Ιράκ, η ειρήνευση στην Συρία, ο κίνδυνος Βαλκανιοποίησης και άτακτης αλλαγής συνόρων σε όλη την Μέση Ανατολή, είναι θέματα που έχουν εμπλακεί σε ένα πραγματικό γεωπολιτικό κουβάρι, με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανεξαρτητοποίηση του Ιρακινού Κουρδιστάν

Η Ανεξαρτητοποίηση θα σημάνει το τέλος του Ιράκ ως ενιαίου κράτους, για την Τουρκία θα ξυπνήσει τον «κουρδικό εφιάλτη» που δεν περιορίζεται μόνο στο Ιράκ αλλά εκτείνεται και στην Συρία και στις νοτιοανατολικές επαρχίες της χώρας, για το Ιράν θα δημιουργήσει ένα ανάχωμα στην προσπάθεια του να συγκροτήσει σιϊτικό άξονα προς την Δαμασκό και την Βηρυτό, και για τις ΗΠΑ δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα καθώς πάγια θέση είναι η διατήρηση της ακεραιότητας του Ιράκ και η Ανεξαρτητοποίηση θα θέσει σε κίνδυνο το ενιαίο μέτωπο εναντίον του ISIS στην πιο κρίσιμη στιγμή. Αίσθηση προκάλεσε φυσικά η ανοικτή στήριξη που προσέφερε στο Ερπίλ αλλά και στην προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μ. Νετανιάχου. Για το Ισραήλ ένα Κουρδικό κράτος θα δημιουργούσε συνθήκες αποδυνάμωσης των άλλων παικτών της περιοχής (Τουρκία, Συρία, Ιράκ) και συγχρόνως θα αποτελούσε ισχυρό ανάχωμα στην προσπάθεια επέκτασης της ιρανικής επιρροής έως τα ανατολικά και βόρεια σύνορα του.

Το Κιρκούκ αποτελεί κομβικό σημείο, καθώς ο κυβερνήτης της πόλης και το περιφερειακό συμβούλιο αποφάσισαν την συμμέτοχή στο Δημοψήφισμα, ενώ τυπικά το Κιρκούκ που κατοικείται όχι μόνο από Κούρδους αλλά και από Τουρκμένους και Άραβες δεν ανήκει στην κουρδική περιοχή KRG. Οι Πεσμεργκά, οι ένοπλες δυνάμεις της KRG έχουν καταλάβει το Κιρκούκ από το 2014 όταν και απέκρουσαν το ISIS την ώρα που ο ιρακινός Στρατός είχε καταρρεύσει. Το Κιρκούκ με τα πλούσια κοιτάσματα σε υδρογονάνθρακες αποτελεί το μήλο της έριδος καθώς ούτε η Βαγδάτη θα το εγκαταλείψει αμαχητί, αλλά και παραδοσιακά διατηρεί βλέψεις για την συγκεκριμένη περιοχή η Άγκυρα.

Ο Μπαρζανί ο πιο σταθερός μέχρι σήμερα σύμμαχος και των ΗΠΑ αλλά και του Ερντογάν, καθώς αποτελούσε ανάχωμα στο ΡΚΚ και στο συριακό κουρδικό κόμμα PYD, αναδεικνύεται αυτή την στιγμή σε απρόβλεπτο παράγοντα, με όλους να θέλουν να πιστεύουν ότι στο τέλος θα βρει έναν τρόπο να αποφύγει την σύγκρουση αποσπώντας κάποια έστω και σημαντικά ανταλλάγματα. Είτε για να αναβάλλει το δημοψήφισμα είτε για να μην ενεργοποιήσει άμεσα την διαδικασία για την Ανεξαρτητοποίηση.

Τουρκία

Το Τουρκικό ΥΠΕΞ προειδοποίησε τους κούρδους του Ιράκ ότι «θα πληρώσουν το τίμημα» για την απόφαση τους να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα ενώ και ο ίδιος ο Ερντογάν εκτόξευσε συγκαλυμμένες προς το παρόν απειλές, λέγοντας ότι ο Μπαρζανί και η κυβέρνηση του Iraqi Kurdish Regional Government (IKRG) θα διαπιστώσουν μετά τις 22 Σεπτεμβρίου πόσο σημαντικό είναι για την Τουρκία το θεμα του Δημοψηφίσματος. Την ημέρα εκείνη έχει προγραμματισθεί η ειδική συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας με αποκλειστικό θέμα το Δημοψήφισμα. Αλλά και ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ έκανε λόγο για «τεράστιο λάθος», επαναλαμβάνοντας την «φιλική έκκληση» προς τον Μπαρζανί να «διορθώσει αυτό το λάθος όσο ακόμη υπάρχει καιρός.»

Ο κ. Γιλντιρίμ μάλιστα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο και επιβολής κυρώσεων εναντίον του Αρμπίλ, ένα θέμα που οι επιλογές της Τουρκίας είναι περιορισμένες και όχι χωρίς κόστος για την ίδια.

Η μεθοριακή διάβαση Habur στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ αποτελεί τον μοναδικό εμπορικό διάδρομο του ιρακινού Κουρδιστάν προς τον εξ κόσμο ενώ και ο πετρελαιαγωγοί προς το τουρκικό λιμάνι Σεϋχαν στην Μεσόγειο από το οποίο εξάγουν πετρέλαιο οι Κούρδοι αυτόνομα από την Βαγδάτη, προσφέρει τον πιο σημαντικό πόρο της αυτόνομης σήμερα περιοχής.

Όμως η διάβαση Habur αποτελεί σήμερα και την μοναδική διέξοδο και της ίδιας της Τουρκίας προς την Μέση Ανατολή, καθώς όλες οι μεθοριακές διαβάσεις προς την Συρία παραμένουν κλειστές, ενώ και ο αγωγός από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέσω του οποίου μεταφέρεται και το πετρέλαιο του Κιρκούκ προσφέρει οικονομικά και στρατηγικά οφέλη στην ίδια την Τουρκία. Οποιαδήποτε σκέψη για κυρώσεις που αφορούν είτε την μεθοριακή διάβαση είτε τον πετρελαιαγωγό είναι προφανες ότι θα πλήξουν και την Τουρκία.

Και φυσικά κάθε κίνηση εναντίον του Ιρακινού Κουρδιστάν θα στερήσει την Τουρκία από έναν παράξενο και ιδιόρρυθμο μεν, αλλά σημαντικό «σύμμαχο», τον Μπαρζανί, η σιωπηρή ανοχή του οποίου έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να εξαπολύει τα τελευταία χρόνια επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων του ΡΚΚ στο όρος Καντίλ στα τουρκοιρακινά σύνορα.

Επίσης για τον Ερντογάν μια ανοικτή σύγκρουση με τους Κούρδους του Ιράκ, που θεωρούνται μετριοπαθείς, θα έχει αντίθετα αποτελέσματα στους Κούρδους της Νοτιοανατολικής Τουρκίας και αυτό θα εχει και «εκλογικές» επιπτώσεις, καθώς ο Ερντογάν ενόψει των εκλογών του 2019 δεν θα ήθελε να έχει καμία απώλεια ειδικά όταν σχεδόν των 10% των ψήφων υπέρ του κόμματος του ΑΚΡ προέρχονται από τις κουρδικές περιοχές.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου