Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιαν 2018


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Ο πρωθυπουργός ενδιαφέρεται πρωτίστως να καλύψει πολιτικά τα νώτα του όχι από τους αντιπάλους του στη Βουλή, αλλά στο γήπεδο της κοινωνίας. Στο Μαξίμου δίνουν μεγάλη σημασία στο σημερινό συλλαλητήριο και ακριβώς γι’ αυτό έγινε η συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο
Ενώ στα Σκόπια σοβεί η πολιτική σύγκρουση με αφορμή της προτάσεις Νίμιτς, η κυβέρνηση στην Αθήνα τηρεί σιγήν ιχθύος. Εχει αποφύγει οποιοδήποτε σχόλιο επί της ουσίας, οχυρωμένη πίσω από το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε εξέλιξη. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, στους κόλπους της κυβέρνησης εμφανίζεται ένας διαχωρισμός ρόλων. Ο Κοτζιάς έχει αναλάβει την ευθύνη να προχωρήσει τη διαπραγμάτευση με τον Σλαβομακεδόνα ομόλογό του Ντιμιτρόφ, αλλά τη διαχείριση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο έχει αναλάβει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Υπενθυμίζουμε ότι μετά την προ ημερών οξύτατη επίθεση του υπουργού Εξωτερικών εναντίον της Εκκλησίας, ο Τσίπρας είχε σπεύσει με την επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο να διορθώσει την πολιτική ζημιά. Τις προηγούμενες ημέρες έκανε ένα δεύτερο άνοιγμα. Η συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο είχε αμοιβαία οφέλη.

Ο πρωθυπουργός εξασφάλισε μία ακόμα πιο κατηγορηματική δήλωση του προκαθήμενου της Εκκλησίας εναντίον του επικείμενου συλλαλητηρίου, μια δημόσια έκφραση εμπιστοσύνης προς τον τρόπο που η κυβέρνηση χειρίζεται το εθνικό θέμα, καθώς και μια έκκληση για τη εθνική συναίνεση και συνεννόηση, η οποία εμμέσως πλην σαφώς απευθύνεται στην αντιπολίτευση.

Από την άλλη πλευρά, με την κίνησή του ο πρωθυπουργός όχι μόνο αναγνώρισε ρητά το δικαίωμα της Εκκλησίας να έχει και να εκφράζει άποψη για εθνικά θέματα, αλλά και εμμέσως πλην σαφώς την αναγόρευσε σε ένα είδος θεματοφύλακα. Από θεσμικής άποψης, η Ν.Δ. έχει δίκιο που διαμαρτύρεται για την επιλογή του Τσίπρα να ενημερώσει τον Αρχιεπίσκοπο πριν ενημερώσει τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεν πρόκειται, όμως, για λάθος. Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, ο πρωθυπουργός ενδιαφέρεται πρωτίστως να καλύψει πολιτικά τα νώτα του όχι από τους αντιπάλους του στη Βουλή, αλλά στο γήπεδο της κοινωνίας. Στο Μαξίμου δίνουν μεγάλη σημασία στο επικείμενο συλλαλητήριο και ακριβώς γι’ αυτό έγινε η συνάντηση με τον κ. Ιερώνυμο. Ελπίζουν πως η αποτρεπτική παρέμβασή του θα περιορίσει τη λαϊκή συμμετοχή.

Οι Τσίπρας και Κοτζιάς ξεκίνησαν τη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια θεωρώντας πως δεν θα συναντούσαν αξιόλογες αντιδράσεις. Ο μεν Τσίπρας επειδή προέρχεται από μία ιδεολογική αφετηρία που γενικώς έχει την τάση να υποτιμά τα εθνικά θέματα, ο δε Κοτζιάς επειδή στο όνομα της «ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής» διολισθαίνει σε έναν διπλωματικό βολονταρισμό, σύμφωνα με έκφραση έμπειρου διπλωμάτη.

Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο επίπεδο της κοινωνίας και διογκώνονται προτού καλά-καλά η ελληνική κυβέρνηση δεσμευτεί σε κάποιο όνομα διέψευσαν την αρχική θεώρηση. Μετά την επιτυχία του στον χειρισμό του Κυπριακού το 2016-17, ο υπουργός Εξωτερικών εξέλαβε τις αντιδράσεις ως προσωπική αμφισβήτηση και απάντησε με επιθετικό τρόπο. Στο Μαξίμου, όμως, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, άρχισαν να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Φοβούνται μήπως το Μακεδονικό απειλήσει τον ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό τους.

Οπως είναι γνωστό, έχουν επενδύσει τα πάντα στην έξοδο από τα μνημόνια. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό αφήγημά τους και με αυτό σκοπεύουν να δώσουν την εκλογική μάχη. Το γεγονός, μάλιστα, ότι το ευρωιερατείο δεν φείδεται καλών λόγων για την παρούσα κυβέρνηση ενισχύει την αξιοπιστία του εν λόγω πολιτικού αφηγήματος, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα η κοινωνία να έχει υιοθετήσει σε σημαντικό βαθμό την προσδοκία μιας θετικής προοπτικής παρά τις πολλές και επώδυνες δυσκολίες.

Αγωνία για τα γκάλοπ

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, είναι δεδομένο ότι στην κοινωνία υπάρχει πολλή απόγνωση και συχνά οργή. Επειδή όμως δεν υπάρχει ορατή εναλλακτική διέξοδος, υποβόσκουν. Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, στο Μαξίμου ανησυχούν μήπως ενδεχόμενη συμφωνία για το Μακεδονικό εισπραχθεί ως εθνική ταπείνωση και ως εκ τούτου πυροδοτήσει τη συσσωρευμένη κοινωνική απόγνωση και οργή. Τώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ψαλίδα κλείνει, το τελευταίο που θα ήθελε ο Τσίπρας είναι να προκαλέσει εκλογική αιμορραγία λόγω Μακεδονικού. Η ίδια πηγή, ωστόσο, επισημαίνει ότι το Μαξίμου «δεν έχει δώσει σήμα να πάει η μπάλα στην εξέδρα». Ο ένας λόγος είναι ότι το κλίμα απέχει αρκετά από το «κόκκινο».

Οπως προαναφέραμε, στην αξιολόγηση του πολιτικού κινδύνου καθοριστικό ρόλο θα παίξει ο όγκος του επικείμενου συλλαλητηρίου. Εάν παρά τη ρητή αρνητική στάση του Ιερώνυμου το συλλαλητήριο είναι ογκώδες, στο Μαξίμου θα αρχίσουν να στρίβουν. Οι Δυτικοί, πάντως, ασκούν πιέσεις και στις δύο πλευρές να τα βρουν και η Αθήνα δεν θέλει να εμφανιστεί αρνητική. Πολύ περισσότερο που το Βερολίνο έχει αφήσει να εννοηθεί ότι το ζήτημα αυτό θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις για την έξοδο από τα μνημόνια. Η ίδια πηγή μάς υπενθυμίζει ότι το ίδιο είχαν κάνει οι Γερμανοί με το Προσφυγικό.

Το κυβερνητικό επιτελείο απασχολεί και το εάν μπορεί να περάσει κοινοβουλευτικά ένας συμβιβασμός. Κυβερνητική πηγή ισχυρίζεται πως ο Πάνος Καμμένος είχε αποδεχθεί ότι δεν θα καταψηφίσει εάν η συζητούμενη σύνθετη ονομασία είναι αποκλειστικά στα σλαβικά, δηλαδή αμετάφραστη, όπως του είχε υποσχεθεί ο Κοτζιάς. Ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ., όμως, εξέφρασε δημοσίως άλλη θέση, με αποτέλεσμα να αναζωπυρωθούν τα σενάρια για ενδοκυβερνητικό ρήγμα. Η αλήθεια είναι ότι και ο Καμμένος θέλει να αποφύγει τη ρήξη. Από την άλλη πλευρά, όμως, θεωρεί πως δεν έχει πολιτικό περιθώριο να υποχωρήσει. Δεν θα είχε καμία αντίρρηση εάν η συζητούμενη συμφωνία εγκρινόταν από μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που δεν θα περιείχε τους ΑΝ.ΕΛ. Ο δρόμος αυτός όμως έχει κλείσει παρά τις ελπίδες του Κοτζιά. Τόσο η Ν.Δ. όσο και η Δημοκρατική Συμπαράταξη εξαρτούν τη στάση τους από τη θέση που θα λάβει η κυβερνητική πλειοψηφία. Οπως χαρακτηριστικά μας είπε αρμόδιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, «δεν πρόκειται εμείς να ψηφίσουμε, αφήνοντας τον Καμμένο να το παίζει πατριώτης και έτσι να διασωθεί εκλογικά. Τα όσα φαίνεται πως συζητάει ο Κοτζιάς, άλλωστε, απέχουν πολύ από το να είναι ικανοποιητικά».

Η εφεδρεία του Ποταμιού

Σύμφωνα με πηγή της Ν.Δ. που είναι σε θέση να γνωρίζει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει επί της ουσίας αντίρρηση με όσα φαίνεται να συζητάει ο υπουργός Εξωτερικών. Για εσωκομματικούς και πολιτικούς λόγους, όμως, δεν θα υπερψηφίσει συμφωνία που δεν θα εξασφαλίσει, αφενός, την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας, αφετέρου ότι δεν υφίσταται μακεδονικό έθνος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ακόμα και αν ο Καμμένος είχε πρόθεση να κάνει έκπτωση, θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία να υπερψηφίσει τη στιγμή που η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ θα καταψηφίζουν. Στην πραγματικότητα, η μόνη κοινοβουλευτική εφεδρεία για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ίσως οι βουλευτές του Ποταμιού.

Στα παραπάνω ήρθε να προστεθεί και η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, με την οποία φρόντισε να οριοθετήσει την ελληνική θέση και εκ των πραγμάτων να συρρικνώσει τα περιθώρια υποχωρήσεων από την πλευρά της κυβέρνησης. «Γι’ αυτό το όνομα δεν πρέπει μόνο να σέβεται την Ιστορία και τα σύνορα, αλλά πρέπει να μην παραπέμπει σε άλλες έννοιες που επίσης αποπνέουν αλυτρωτισμό. Και τέτοιες έννοιες είναι, παραδείγματος χάριν, μεταξύ άλλων αλλά κυρίως, το ζήτημα της γλώσσας και το ζήτημα της εθνότητας... Είναι αδιανόητο λόγω του ονόματος να δημιουργούνται ψευδείς διεκδικήσεις για ζητήματα γλωσσικά και εθνοτικά... Επομένως, η FYROM πρέπει να κάνει όλες τις αλλαγές στην έννομη τάξη της που είναι απαραίτητες για την επίλυση του ζητήματος του ονόματος υπό τις ως άνω προϋποθέσεις. Αν δεν τις κάνει, αυτή θα είναι αποκλειστικώς υπόλογη για τις αντίστοιχες συνέπειες. Οχι η Ελλάδα».

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που η αρχική αισιοδοξία έχει υποχωρήσει. Οι δηλώσεις του πρέσβη Ναουμόφσκι, με τις οποίες είχε σπεύσει να απορρίψει τις προτάσεις Νίμιτς με εμφανή σκοπό να εγκλωβίσει τον Ζάεφ, αντανακλούν τον βαθύ διχασμό που υπάρχει στο σλαβομακεδονικό στοιχείο. Τα Σκόπια, άλλωστε, αποκλείουν την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας και σύνθετο όνομα για την εθνότητα και τη γλώσσα. Εξ ου και η δήλωση Ντιμιτρόφ «ήμασταν και είμαστε Μακεδόνες». Εξ ου και η επανάληψη της δέσμευσης του Ζάεφ ότι εάν προκύψει συμφωνία θα τεθεί προς έγκριση σε δημοψήφισμα.

Τα πέντε ονόματα που έριξε στο τραπέζι ο Νίμιτς ουσιαστικά καλύπτουν σχεδόν όλο το φάσμα των σύνθετων ονομασιών για το γειτονικό κράτος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν σύνθετες ονομασίες που θίγουν τα θεμιτά ελληνικά συμφέροντα και άλλες όχι. Ο μεσολαβητής, πάντως, απέφυγε να ξεκαθαρίσει εάν το όνομα που θα συμφωνηθεί θα είναι για όλες τις χρήσεις (δηλαδή θα είναι το νέο συνταγματικό όνομα) ή μόνο για τις διεθνείς χρήσεις, οπότε επανέρχεται η φόρμουλα της διπλής ονομασίας. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, πάντως, φαίνεται πως η διαπραγμάτευση αφορά ανομολόγητα τη διεθνή ονομασία.

Στον κατάλογο είναι τα ονόματα «Νέα Μακεδονία» (Nova Makedonija), «Βόρεια Μακεδονία» (Severna Makedonija), «Ανω Μακεδονία (Gorna Makedonija), «Μακεδονία του Βαρδάρη» (Vardarska Makedonija) και «Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια)». Τα “Gornamakedonija” και “Vardarskamakedonija” είναι σύνθετες ονομασίες με γεωγραφικό προσδιορισμό που παραπέμπουν σε Μέρος και όχι στην Ολη Μακεδονία. Αντιθέτως, το «Νέα Μακεδονία», έστω και σλαβικά, παραπέμπει στην Ολη Μακεδονία και ως εκ τούτου επικυρώνει αντί να ακυρώνει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων, το φαντασιακό ιδεολόγημα περί «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους». Επίσης, δεν λύνει ούτε το πρόβλημα του σφετερισμού της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς.

Το όνομα της εθνότητας και η γλώσσα

Το κρίσιμο είναι ότι το ζήτημα του ονόματος της εθνότητας είναι εκτός διαπραγμάτευσης. Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, ο Νίμιτς προτείνει το «μακεδονική» στα σλαβικά (makedonski). Το όνομα της γλώσσας πάει μαζί με το όνομα της εθνότητας και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Το όνομα «σλαβομακεδονική» θα έλυνε το πρόβλημα. Είναι, άλλωστε, το όνομα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι ίδιοι οι Σλάβοι που κατοικούσαν στην ευρύτερη Μακεδονία.

Εάν η Αθήνα επιτρέψει το ζήτημα της εθνότητας να μείνει εκτός διαπραγμάτευσης θα έχει διαπράξει διά παραλείψεως εθνικό έγκλημα. Σε ό,τι αφορά, τέλος, την υπηκοότητα, κακώς προτείνεται το «μακεδονική» στα σλαβικά (makedonska), παρότι παντού στον κόσμο η υπηκοότητα είναι παράγωγο της ονομασίας του κράτους.

Οπως προκύπτει από τα παραπάνω, οι πιθανότητες συμφωνίας περιορίζονται δραστικά. Πολλά, ωστόσο, θα κριθούν από τη συνάντηση Τσίπρα - Ζάεφ στο Νταβός. Διπλωματική πηγή κρίνει ότι είναι λάθος εάν οι δύο πρωθυπουργοί εισέλθουν σε διαπραγμάτευση, όταν οι δύο πλευρές απέχουν πολύ από το να βρίσκονται έστω σε απόσταση συμφωνίας. Πολύ περισσότερο που ο Τσίπρας δεν γνωρίζει σε βάθος το ζήτημα. Από κυβερνητικής πλευράς δίνεται η διευκρίνιση ότι η συνάντηση αυτή θα περιοριστεί στην επιβεβαίωση του θετικού κλίματος και της βούλησης των δύο πλευρών να εργαστούν εποικοδομητικά για την εξεύρεση λύσης. Η διαπραγμάτευση θα γίνει από τους Κοτζιά και Ντιμιτρόφ το αμέσως επόμενο διάστημα.

Πρώτο Θέμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο στρατηλάτης κάλπασε στη γη του. Και φώναξε είμαι Έλληνας. Δεν πωλούμαι, δεν διανέμομαι, δεν μοιράζομαι. Ούτε εγώ, ούτε η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Οι προδότες που διασπούν την ενότητα των Ελλήνων και πουλάνε την ιστορία του τόπου θα πληρώσουν ακριβά.

Καμία άλλη παρέα πολιτικών από την εποχή των Απριλιανών φασιστών, των αφρόνων που δημιούργησαν τη διχοτόμηση της Κύπρου δεν άγγιξε τόσο πολύ την προδοσία. Όσο αυτή που είναι επάνω σήμερα.

Αυτοί που έκαψαν την ψυχή της ελληνικής κοινωνίας, αποξήλωσαν εθνικά σύμβολά και εθνικά χαρακτηριστικά και τώρα ανοίγουν κερκόπορτες.

Πεντακόσιες χιλιάδες Έλληνες πατριώτες όλων των ηλικιών, όλων των επαγγελμάτων, από όλες τις περιοχές της Ελλάδος, από όλα τα χωριά έφτασαν και διαδήλωσαν στη Θεσσαλονίκη καταγγέλλοντας την προδοσία του Τσίπρα, του Καμμένου, του Παυλόπουλου, του Ιερώνυμου, του Μητσοτάκη και όλων εκείνων που κατηγορούσαν τα συλλαλητήρια και ήθελαν την απόλυτη σιωπή, την απόλυτη παθητικότητα του ελληνικού λαού.

Και διαδήλωσαν κρατώντας ελληνικές σημαίες και ντυμένοι στα γαλανόλευκα. Μπροστά τα παλικάρια από την Κρήτη που εντυπωσίασαν. Όλα τα Ποντιακά σωματεία, όλες οι αντιπροσωπείες που έστειλαν πόλεις της Βορείου Ελλάδος και της Θράκης, της Κεντρικής Ελλάδας από παντού. Άνθρωποι που έχουν καταλάβει ότι το μνημόνιο ακολουθείται από ξεπουλήματα και αλλαγές συνόρων. Άνθρωποι που έχουν καταλάβει τι ρόλο παίζει ο πολιτικός κόσμος στην Αθήνα. Αυτός που ψήφιζε και ψηφίζει τη μαζική γενοκτονία των Ελλήνων.

Ο Βουκεφάλας κάλπασε δυνατά χθες στη συμπρωτεύουσα. Παρά τις δόλιες μεθοδεύσεις των μειοδοτών της Αθήνας. Κάλπασε κατά μήκος και κατά πλάτος όλης της Μακεδονίας.

Θεωρώ βέβαιο, ότι θα καταδιώκει έως το τέλος της ζωής τους, τους ριψάσπιδες Εφιάλτες των Αθηνών. Όλοι αυτοί που κάνουν αυτά τα τελευταία χρόνια και ειδικά το τελευταίο μόρφωμα που βρομάει Απριλιανή Χούντα και καθοδήγηση από ξένα κέντρα θα το πληρώσει πολύ ακριβά. Πολιτικά και ιστορικά.

Άφησαν μόνο 3 διελεύσεις από τις 8 τα Μάλγαρα, ώστε να μπλοκαριστούν τα πούλμαν και να μην φτάσουν όλοι οι διαδηλωτές στην πλατεία της Θεσσαλονίκης.

Κυρίες και κύριοι, ντράπηκα πραγματικά για την κάλυψη που έκαναν στο συλλαλητήριο οι συνάδελφοί μου, οι καναλάρχες των Αθηνών που δίνουν άφθονη ψυχαγωγία και παθητικότητα, σε ένα λαό ισοπεδωμένο και καμμένο που οδηγείται σε συρρίκνωση και διαμελισμό. Η κρατική τηλεόραση θύμιζε την εθνοσωτήριο τηλεόραση της 21ης Απριλίου. Ούτε οι Χουνταίοι, ούτε η ΥΕΝΕΔ θα τολμούσε να μεταδόσει ότι στη συγκέντρωση προσήλθαν δεκάδες πολίτες και αργότερα να πει ότι ήταν περίπου 90.000. Μάλιστα έφτασαν στο σημείο οι Χουντικοί του Μαξίμου, να ειπωθεί ότι ο κόσμος που συγκεντρώθηκε ήταν ο μετακινούμενος με τα πούλμαν και ότι δεν προσήλθαν οι Θεσσαλονικείς. Τα ιδιωτικά κανάλια ακολούθησαν το δρόμο της ΣΥΡΙΖΑΙΙΚΗΣ ΥΕΝΕΔ. Οι καναλάρχες έπαιξαν στην αρχή ότι με το ζόρι ήταν 30.000 διαδηλωτές και μετά φτάσανε μέχρι τις 90.000 και σταμάτησαν το μέτρημα. Τα social Media έδειξαν χθες και μπράβο στο διαδίκτυο όλη την εικόνα. Έδειξαν ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τη Χουντική τηλεόραση του ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς τη μνημονιακή τηλεόραση.

Θέλω να πω ότι επί ώρες έβλεπα ένα ποτάμι να περνάει μπροστά μου στην παραλία, στη γωνία της Αριστοτέλους, ενώ στο ίδιο διάστημα έρρεαν ποταμοί κόσμου πίσω από την πλευρά του Makedonia Palace και από όλες τις προσβάσεις της πόλης.

Ήταν ένα πολύ μεγάλο χαστούκι για τον Τσίπρα, τον Παυλόπουλο, τον Πάνο Καμμένο αλλά και τον Μητσοτάκη, που προτίμησε να πάει – όπως διάβασα – για σκι στα Τρίκαλα Κορινθίας.

Ο δε Ιερώνυμος, μετά τις συστάσεις του για αποφυγή συλλαλητηρίων, φαίνεται ότι θα μας πει να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία. Ευτυχώς, κάποιοι πήγαν τον Άνθιμο …κουβαλητό – όπως έμαθα – στη συγκέντρωση. Ήταν όλοι οι βουλευτές της ΝΔ, όλοι οι Καραμανλικοί παράγοντες της Βορείου Ελλάδος, πολλοί ΑΝΕΛΙΤΕΣ και πολλοί από το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, που δεν έχουν καμία σχέση βέβαια, με τα Σημιτογενή γομάρια.

Επειδή κάποιοι μίλησαν για παρατράγουδα, λόγω του επεισοδίου με το Ζουράρι, οφείλω να σας πω ότι εντός της πόλεως η Αστυνομία τήρησε άψογα μέτρα ασφαλείας, 300 αναρχικοί αποκλείστηκαν και απομονώθηκαν στην Καμάρα και δεν μπορεί το περιστατικό Ζουράρι σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ιδιαίτερο και σημαντικό. Επίσης, πρέπει να σας πω ότι το πλήθος που προσήλθε στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν οργανωμένο, δεν ήταν συντονισμένο..ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των προσερχομένων ήταν άνθρωποι από χωριά, από πόλεις της υπάιθρου, από όλη τη Μακεδονία και τη Θράκη. Φτωχοί άνθρωποι που τους έχει ρημάξει το μνημόνιο, που έβαλαν από την τσέπη τους τη βενζίνη για να φτάσουν στη συμπρωτεύουσα.

Καλημέρα Θεσσαλονίκη μου …
Καλημέρα σε όλους τους Μακεδόνες
Ο αγώνας συνεχίζεται και στην Αθήνα στις 4 Φεβρουαρίου θα υπάρχει διπλάσιος ή τριπλάσιος κόσμος.

Είναι μια μεγάλη ευκαιρία μαζί με την εκδήλωση για τη Μακεδονία μας, να δείξουμε σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο ότι δεν είμαστε τόσο παθητικοί. Σε βαθμό που να ρωτάνε όλοι τι έχουμε πάθει και δεν αντιδρούμε με όσα κάνει ο Τσίπρας σε βάρος μας.

Να πω μια καλημέρα στην Κρήτη
Η λεβεντογέννα Κρήτη συγκίνησε με την παρουσία της στο συλλαλητήριο. Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά όλους για την αγάπη σας στο πρόσωπό μου. Εκεί στη Θεσσαλονίκη κατάλαβα ανάμεσα σε χιλιάδες διαδηλωτές πόσο δόλια είναι η μεταχείρισή μου και η μεταχείριση των ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΩΝ από τη γνωστή FOCUS.

Η εκπομπή μας ακούγεται σε όλη την Ελλάδα και οι φίλοι που είναι μαζί μου από τις 8 έως τις 11 στα FM είναι εκατομμύρια!!!

Κυρίες και κύριοι, να πω μια καλημέρα στο Προεδρικό Μέγαρο. Στον απαράδεκτο Πρόεδρό μας Προκόπη Παυλόπουλο που παραμένει σιωπηλός.

Αγαπητέ Προκόπη πρέπει να σου πω ότι πολλοί Καραμανλικοί και γενικά νεοδημοκράτες μου είπαν στη Θεσσαλονίκη, ότι η παλιά ορντινάτζα του Κωνσταντίνου Καραμανλή που την έκαναν Πρόεδρο ο Τσίπρας – Καμμένος θα έπρεπε να σέβεται τα δάκρυα και τις απόψεις εκείνου που τον έκανε πολιτικό. Θα έπρεπε να σέβεται την ιστορία του Μεγάλου Μακεδόνα εθνάρχη.

Μου είπαν ακόμα αγαπητέ Προκόπη, ότι δεν περίμεναν να είσαι τόσο μικρός, τόσο υποτακτικός του Τσίπρα και τόσο υποτακτικός της καρέκλας σου. Μου είπαν να σου μεταφέρω ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα γράψουν ότι ασήμαντοι άνθρωποι χωρίς ελληνικό DNA χειρίστηκαν εθνικά θέματα με ιδιοτέλεια και παρέκαμψαν την βούληση του ελληνικού λαού και την τύχη των επόμενων γενεών.

Ούτε σωφροσύνη δείχνει, ούτε πολιτική σοβαρότητα, να θέλεις να εμποδίσεις διαδήλωση για εθνικά και ιστορικά θέματα. Δείχνει ότι μπροστά στην καρέκλα, παθαίνεις αφωνία και γίνεσαι γιοκαρίνος και νενέκος.

Είναι ντροπή να αφήνεις χωρίς δημοψήφισμα, χωρίς νωπή λαϊκή εντολή ένας πολιτικός απατεώνας όπως ο Τσίπρας να χειρίζεται θέματα, που χωρίς δυσκολία μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγή συνόρων. Αυτά μου είπαν να σου μεταφέρω.

Φίλες και φίλοι, ανοίξτε τώρα τα ραδιοφωνάκια πιο πολύ, γιατί ο Τσίπρας με θυμώνει αλλά ο Μητσοτάκης με εξοργίζει.

Δεν μπορεί να είσαι ηγέτης, δεν μπορεί να είσαι αρχηγός του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, του κόμματος που ίδρυσε ένας εθνάρχης Μακεδόνας και να μην παρίστασαι στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Δεν μπορείς να είσαι αρχηγός της ΝΔ και να είσαι τόσο μικρός και τζούφιος. Με τη στάση σου, αγαπητέ Κυριάκο διώχνεις κόσμο και δημιουργείς την αίσθηση της πλήρους συνεργασίας τόσο στο μνημόνιο, όσο και στα εθνικά θέματα με τον Τσίπρα.

Ξέρεις τι είναι να κουβεντιάζουν στη Θεσσαλονίκη ότι και εσύ είσαι ξεπουλητάρι και ότι είσαι τόσο μικρός που δεν θέλεις καν να ανακατευτείς σε τέτοια σοβαρά θέματα. Και το κυριότερο δεν μπορείς να ηγηθείς εσύ κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η Βάση του είναι Καραμανλική.

Κυρίες και κύριοι,

Όλοι οι ομιλητές στη Θεσσαλονίκη μίλησαν για τις πληγές που ανοίγει ο πολιτικός κόσμος, με πρώτο τον Τσίπρα τώρα. Συγκίνησε ο Πατέρας Ανδρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης.

Ο Πατέρας μίλησε για τον εμπαιγμό του ελληνικού λαού και για το γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να σπείρουν τη διχόνοια. Ο Κρητικός ιερέας έκανε πολλούς να κλάψουν.

Όλοι οι ομιλητές ζήτησαν από τον κο Τσίπρα και τον πολιτικό κόσμο να σεβαστεί τη λαϊκή βούληση και να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.

Φίλες και φίλοι, Τσίπρας – Καμμένος και Κοτζιάς πρωταγωνιστούν στο ξεπούλημα του ονόματος Μακεδονία και στην αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου, ανοίγοντας μία ακόμη κερκόπορτα στις εδαφικές διεκδικήσεις των εχθρικών γειτόνων. Αυτό το τρίδυμο των μειοδοτών που υπηρετεί τη μαζική γενοκτονία του ελληνικού λαού, κατάφερε μέσα σε μικρό διάστημα να διεγείρει τις ορέξεις και τις αρπακτικές διαθέσεις Τούρκων, Σκοπιανών, Αλβανών.

Ο Μοιραίος Τσίπρας στη συνέντευξη που έδωσε στο Έθνος, είπε ότι ξυπνάει κάθε πρωί τα παιδιά του, ως στοργικός πατέρας. Μου έχει αφηγηθεί με λεπτομέρειες ο Πάνος Καμμένος πόσο τα φροντίζει. Πόσο φροντίζει τον Ερνέστο. Εγώ θέλω να ρωτήσω τον κο Πρωθυπουργό που είναι φανατικός οπαδός του Τσε Γκεβάρα και του Κάστρο, τι θα λέει στο μέλλον στο παιδί του;

Ότι μοιράστηκε τον Αλέξανδρο με τους γείτονες; Ότι τον παρέδωσε προς εκμετάλλευση και αξιοποίηση στους Σκοπιανούς;

Δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με έναν βαλτό. Και το λέω αυτό γιατί δεν μπορεί να λέει ότι στόχος μας είναι μια συμφωνία με σύνθετη ονομασία και χωρίς περιθώρια αλυτρωτισμού και ανιστόρητων διεκδικήσεων. Πως θα το καταφέρει; Για να γίνει αυτό, πρέπει οι Σκοπιανοί να αποδεχτούν ότι ο Αλέξανδρος είναι Έλληνας. Ότι η Ολυμπία, η μάνα του ήταν Ελληνίδα. Ο Φίλιππος ήταν Έλληνας. Πως θα μοιραστεί ο Αλέξης μας, τις εκστρατείες των Ελλήνων και τις μάχες στο Γρανικό, στα Γαυγάμηλα, στην Ισσό;

Πρέπει να είναι απολύτως ηλίθιος ο πρωθυπουργός για να μην αντιλαμβάνεται ότι μόλις υπογράψει θα ξεκινήσουν οι αλυτρωτικές διαθέσεις των Σκοπιανών, διότι θα έχουν την υπογραφή αναγνώρισης ότι λέγονται ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Πόσο προδότης πρέπει να είσαι για να δώσεις στον άλλο χαρτί για να ξεκινήσει τη διεκδίκηση εδαφών σου; Μιλάει για γεωγραφικό προσδιορισμό. Αν δεχτείς το ΆΝΩ, αυτοί θα διεκδικούνε το ΚΑΤΩ. Αν δεχθείς το ΒΟΡΕΙΑ, αυτοί θα διεκδικήσουν το ΝΟΤΙΑ. Αν πας στο χρονικό προσδιορισμό και πας στο NOVA MACEDONIA, αυτοί θα συνεχίσουν να διδάσκουν τους χάρτες που περιελάμβαναν τις περιοχές Βαρντάσκα, Πιρίν και Αιγαίο.

Πόσο προδόταρος πρέπει να είσαι ;Πως κάθεσαι ξαφνικά στο τραπέζι να κουβεντιάσεις ένα τέτοιο θέμα που ανατρέπει τις θέσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Ανδρέα Παπανδρέου; Ποιος είσαι εσύ που χωρίς να ρωτήσεις κανέναν, εσύ που κατέκαψες την Ελλάδα υπηρετώντας τα μνημόνια;

Λέω τακτικά ότι ο Τσίπρας είναι Απριλιανός. Είναι Απριλιανής στόφας. Και είναι. Γιατί ουδείς ΔΕΞΙΟΣ ή ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ θα κουβέντιαζε μετά τη συνέντευξη που έδωσε ο κος Νίμιτς στη Σκοπιανή τηλεόραση αποκαλώντας Μακεδόνες τους Σκοπιανούς και τονίζοντας ότι οι προτάσεις του προστατεύουν την εθνική τους ταυτότητα. Τι σόι διαμεσολαβητής είναι αυτός που παίρνει το μέρος του ενός;



CrashOnLine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Φρίκαρε όλος ο Ελληνισμός με τη μεγάλη επιτυχία της διεθνούς «παιχτούρας» του Μαξίμου. Φυσικά μόνο με... άκρως μυστική διπλωματία «φούστα-μπλούζα και κουκούλα» μπορείς να ξεκινάς στη ζούλα με πέντε ονόματα του Νίμιτς απ’ τα οποία δεν περνάει ΟΥΤΕ ΕΝΑ που να βολεύει στ’ αλήθεια τα ελληνικά συμφέροντα. Τον ξεμπρόστιασε και ο Νίμιτς με τις προκλητικές δηλώσεις για "Μακεδονία"-Σκοπιανούς. Μαζί τις συμφωνήσανε; Βόρεια, Ανω ή Νέα κ.λπ. εξυπηρετούν μόνο τα Σκόπια, που οικειοποιούνται με το καλημέρα το όνομα «Μακεδονία» με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας! Καλά, τις κουμπάρες παίζουμε; Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι οι Ελληνες δεν θέλουν να δώσουν το «Μακεδονία» με ΤΙΠΟΤΑ - τουλάχιστον όχι με την υπογραφή μας; Εκεί είναι το πρόβλημα και, αν τολμούν, ας κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, αντί να αγνοούν τα γκάλοπ που δίνουν ένα βροντερό 70% ΟΧΙ! [Ή να ψάχνουν άλλοθι-μπούμερανγκ όπως συνέβη με το θριαμβευτικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης ενώ έχει ξεσηκωθεί ο Ελληνισμός από Αυστραλία, Αφρική (!) έως Αστόρια και Τάμπα Φλώριδας!]

Οποιος δεν τολμάει να πάει σε δημοψήφισμα σημαίνει ότι θέλει να υποκλέψει και να παραχαράξει τη βούληση των πολιτών! Ισως επειδή δεν θα μπορεί να το τουμπάρει όπως το ανεκδιήγητο του 2015, και θα ’χει διπλά νεύρα η συμβία. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ, ΤΣΙΠΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΛΑΟΥΖΟΙ: ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»! Ολα τα άλλα, τα Ανω - Κάτω - Βόρεια και πλαγίως γωνία, θυμίζουν το ανέκδοτο που κάποιος επειδή τον έλεγαν Κώστα ΒΛΑΜΜΕΝΟ πήγε στο Ληξιαρχείο και το άλλαξε σε ΓΙΑΝΝΗΣ Βλαμμένος. Οπότε και τα πέντε που συζητούν δεν μας αφορούν! Και όποιος πονηρός ή «κότα» γενικώς θέλει να σιγοντάρει τα παπατζιλίκια Τσίπρα, να το ’χει υπόψη του ότι θα ’ναι πολιτικά νεκρός στο εξής. Αμα θέλει να αυτοκτονήσει, πολιτικά πάντα, δικαίωμά του!

Λένε κάποιοι ειδήμονες ότι στο Μαξίμου διαβλέπουν πως στο τέλος μάλλον δεν θα βρεθεί άκρη και γι’ αυτό εκ του ασφαλούς παίζουν μπάλα εσωτερικής κομματικής συσπείρωσης. Βρήκαν ένα θέμα όπου συμφωνούν όλοι σχεδόν οι ενδοτικοί κρατικοδίαιτοι Συριζαίοι (πώς θα μοιράσουμε τα εθνικά ιμάτια σ’ οποιονδήποτε περαστικό για να το παίξουμε διεθνιστές), το οποίο αποσπά την προσοχή της κοινής γνώμης από τη δραματική καθημερινότητα και συγχρόνως... μπερδεύει και την αντιπολίτευση! Εδώ που τα λέμε, όποιον ΘΕΛΕΙ να μπερδευτεί!

Πολύ πιθανό. Πάρα ταύτα, ακόμη και αν δεν βρεθεί λύση, με την τραγική «διπλωματία» Τσίπρα ήδη ζημιώθηκαν τα εθνικά θέματα, καθώς η Ελλάδα εμφανίζεται να θεωρεί το «Μακεδονία» κτήμα των Σκοπίων, όταν ακόμη και οι ίδιοι οι Σκοπιανοί πρότειναν κάτι άλλο: να μην έχει κανείς την αποκλειστικότητα του όρου! Α-πα-πα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να το δώσει κανονικά και είναι πολύ πιθανό ακόμα και οι ίδιοι οι φτωχοί μας γείτονες... να μπλόκαραν από την προθυμία μας! Μπας και κρύβουμε καμιά παγίδα, δηλαδή, μέσα στον τόσο πρόθυμο ενδοτισμό.
Πάμε τώρα στα σοβαρά: Να προβάρουν «μαύρα» πολιτικά και κοινωνικά όσοι αβαντάρουν, παθητικά ή συμμετοχικά, τις αλμπανιές του Τσίπρα με τα εθνικά θέματα. Δεν πας για... σάουνα ή για ιαματικά λουτρά στα Μυστικά του Βάλτου. Εχει εκεί ξωτικά που θα σε πνίξουν στον πάτο.

Τι εμποδίζει όλη την αντιπολίτευση να πάρει καθαρή θέση; Προς το παρόν, σταράτες κουβέντες -ενάντια στην ονομασία 100%- έχουμε ακούσει βασικά από τον Βασίλη Λεβέντη (ω, ναι!!!) και το... ΚΚΕ, στο πλαίσιο πάντα της δικής του προσέγγισης των πραγμάτων («δεν μπαίνουμε σε ιμπεριαλιστικούς διαγκωνισμούς» κ.λπ.). Οπως και να το λέει, στην προτεινόμενη από τον Τσίπρα μειοδοσία ο Περισσός καταλήγει στο «ΟΧΙ», κάτι που εδώ που τα λέμε είναι σωστό και με τις αρχές του και με τα απλά μαθήματα της Πολιτικής Τέχνης, αφού δεν είναι δυνατόν να πας να γίνεις πελατάκος του αντιπάλου σου. Τέτοιες «φόρμες» σαν την άποψη που εξέφρασε το ΚΚΕ, προσαρμοσμένες prêt-à-porter στο κάθε κόμμα, μπορούμε να βρούμε όχι μία, αλλά εκατό! Κατάλαβες, Σταύρο; Δεν είναι τώρα ώρα για «έκθεση ιδεών», ιδίως με τους Συριζαίους που σου έχουν φερθεί τόσο βρώμικα.

Πρωτίστως όταν είναι εμφανής η προσπάθεια της κυβέρνησης να μετατρέψει έναν διπλωματικό όλεθρο στο εξωτερικό σε πολιτική «νίκη» στο εσωτερικό, στο πλαίσιο του διαίρει και βασίλευε, που πρώτα απ’ όλους έχει στόχο τη Ν.Δ. - και δεν το κρύβει άλλωστε... Προσπαθεί να σπείρει ζιζάνια, γνωρίζοντας ότι η βάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θέλει να ακούει καν για τον όρο «Μακεδονία» ούτε σε σύνθετη ονομασία, ούτε σε οτιδήποτε άλλο, ενώ η ηγεσία πρέπει να μείνει πιστή στην απόφαση του Βουκουρεστίου επί Καραμανλή, που λέει για σύνθετη αλλά υπό όρους (τους οποίους τα Σκόπια ποτέ δεν θα υλοποιήσουν απ’ ό,τι φαίνεται - και όλο το ΝΑΤΟ εκεί βασίζεται και μας καλύπτει, όπως προκύπτει). Αρα ούτε για τον Μητσοτάκη υπάρχει στην ουσία θέμα, πέρα από το ότι επικοινωνιακά θα χρειαστεί να το κάνει πολύ πιο καθαρό για να μην επιτρέψει στον κλέφτη που θέλει να δώσει το όνομα να φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Το δε διευρυμένο και ενισχυόμενο κόμμα της Φώφης μόνο απώλειες θα υποστεί αν εμφανιστεί ως παρακολούθημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προσπαθεί να κλέψει «πρόθυμους» βουλευτές και από το Ποτάμι, όπως έκανε και με το θλιβερό σόου προσχώρησης της χρυσοποίκιλτης Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου από την Ενωση Κεντρώων. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου το ’92 ξεκάθαρο «όχι» είχε πει. Ειδικά με έναν πρωθυπουργό που έχει κάνει τέχνη τον ανορθόδοξο πόλεμο κατά της Λογικής και έχει για βίβλο το Ψέμα, δεν μπορείς να πηγαίνεις με politically correct αντίληψη γιατί, πολύ απλά, θα χάσεις. Υποθέταμε ότι το έχουν καταλάβει πια αυτό οι ενδιαφερόμενοι. Ας κάνουν σαφές προς τους κυβερνώντες λοιπόν ότι, ειδικά μετά από αυτά τα πέντε απαράδεκτα ονόματα που ξεφούρνισε ο Νίμιτς και τη μυστική διπλωματία «φούστα-μπλούζα-κουκούλα» δεν υπάρχει κανένα περιθώριο εθνικής συνεννόησης. Να ζητήσουν θεσμικά Δημοψήφισμα γι’ αυτό το τόσο κρίσιμο εθνικό ζήτημα και αν οι ΑΝ.ΕΛ. επιμείνουν στη διαφωνία τους, τότε να απαιτήσουν και εκλογές. Αλλιώς να καταγγείλλουν δημόσια τον Τσίπρα και όλους τους εξαγορασμένους που μπορεί να τον ακολουθήσουν στην παράδοση της Ονομασίας «Μακεδονία» ενάντια στη θέληση της πλειοψηφίας των Ελλήνων και να δώσουν ραντεβού μαζί του στο Ειδικό Δικαστήριο που τον περιμένει. Δημοψήφισμα, Ειδικό ή εκλογές. Αυτές είναι οι μόνες επιλογές.

ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ ΒΟΥΝΤΟΥ-ΒΟΥΝΤΟΥ!

Επ’ ευκαιρία υπάρχει και η λύση... βουντού-βουντού, που λέει και ο Ζουράρις. Εμφανίζεται ο Νίμιτς και λέει: «Sorry, guys, η Ελλάδα ήδη απελευθέρωσε το όνομα για χρήση παντού! Ο Τσίπρας το ’δωσε κι αλλού!». Αν είναι να γίνει μια Μακεδονία των Σκοπίων, ας γίνουν και 5-6 επαρχίες αλλού να σκοτώνονται μεταξύ τους. Ας πάρει μια η Ιταλία, που έχει καημό για την περιοχή από τότε που έχασε την αποικία Αλβανία, να αφήσουμε από ένα τέταρτο (του κιλού!) στη Βουλγαρία, που θα κάνει σαν τρελή, και στη Ρουμανία, να μην παραπονιέται, και να δώσουμε δανεικό το όνομα και στη Συρία, να κάνει... μακεδονικό χωριό στην περιοχή των Κούρδων που άλλωστε ήταν, όπως όλα εκεί κάτω, του Μεγαλέξανδρου! Και ας πάνε μετά τα Σκόπια να ζητήσουν λογαριασμό απ’ όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους... Κουλό; Φυσικά. Πάντως πιο αποτελεσματικό διπλωματικά από τα πέντε ονόματα -το εξής κανένα υπέρ μας- του Νίμιτς και του Κοτζιά!

Θέμος Αναστασιάδης
Πρώτο Θέμα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​​λιγότερο αποτελεσματική στάση σε μια, οποιαδήποτε, πολιτική διένεξη ή αντιπαλότητα είναι να παίρνεις στα σοβαρά το μη σοβαρό, το γελοίο. Σκεφθείτε, τριάντα χρόνια τώρα, τις ελλαδικές κυβερνήσεις, τα κόμματα, τις οργανώσεις των «ευαίσθητων» πατριωτών, επιχώριων ή αποδήμων: Αν, ακούγοντας τα παραληρήματα των Σκοπιανών και βλέποντας το άστρο της Βεργίνας στη σημαία τους ή το άγαλμα του Μεγαλέξανδρου στην κεντρική τους πλατεία, απλώς χαμογελούσαν ειρωνικά. Αν σχολίαζαν αυτά τα καμώματα με τη συγκατάβαση που οφείλουμε σε τερατολογήματα νηπίων – με μία μόνο φράση: «Περίεργο, ο Μεγαλέξανδρος πέθανε 323 χρόνια προ Χριστού και τα πρώτα σλαβικά φύλα φτάνουν στα Βαλκάνια εννέα αιώνες αργότερα (αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνα). Σε ποιους φοβερούς καταψύκτες φυλάχτηκε τόσο σπέρμα του Μεγαλέξανδρου, ώστε να μας προκύψει, τόσους αιώνες μετά, ένας λαός αυθεντικών Μακεδόνων Σκοπιανών;».

Αντί να χαμογελάσουμε συγκαταβατικά για τη σκοπιανή αρλούμπα, εισπράξαμε την παιδαριωδία σαν απειλή, πανικοβληθήκαμε. Επιπολαιότητα; Αφομοιωμένη στο ασυνείδητο ανασφάλεια; Παραείναι μαζοχιστικές οι ερμηνείες. Ρεαλιστικότερο θα ήταν, ίσως, να ψάξουμε την αιτία στη χρόνια και ενδημική διχαστική μας παθογένεια. Ο Σαμαράς, τότε στην αρχή, μάλλον θεώρησε ουρανοκατέβατη την «ευκαιρία» να λανσαριστεί σαν περισσότερο «πατριώτης» και «ελληνοπρεπής» από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Η «προοδευτική» Αριστερά βρήκε θαυμάσια την αφορμή να διαφημίσει τον «διεθνισμό» της, την αποστασιοποίησή της από «πατρίδες», «παραδοσιακές σταθερές», εμμονές σε «ιστορική συνείδηση». Το καινοφανές φρούτο της μεταπολίτευσης, η μηδενιστική Δεξιά της «παγκοσμιοποιημένης» αυταξίας του καταναλωτισμού, εμφανίστηκε μαχητική θιασώτις του «δικαιώματος» των Σκοπιανών να αυτοκαθορίζονται εθνικά, έστω και απαιτώντας τη Θεσσαλονίκη για πρωτεύουσα.

Η μετάθεση του παιδαριώδους «προβλήματος» στο πεδίο της ελλαδικής εσωστρέφειας και διχαστικής μονομανίας ήταν δώρο ουρανόσταλτο για τους Σκοπιανούς. Και το αξιοποίησαν με θαυμαστή μεθοδικότητα, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, αλλά και με δυσεξήγητης προέλευσης ιλιγγιώδεις πακτωλούς χρημάτων. Ετσι, ένα ανύπαρκτο, ιστορικά και λογικά, θέμα, μια στην κυριολεξία κενολογία, αυθαίρετη, μικρονοϊκή και παιδαριώδης, μεταμορφώθηκε σε πρόβλημα διεθνές. Ορίστηκε για την αντιμετώπισή του ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ («φυσικά» Αμερικανός) σε ισόβια, απολαυστικής χλιδής καριέρα, για να επιχειρεί τη συγκόλληση λέξεων που θα αποδίδουν κάποια απόχρωση «μακεδονικότητας» στους επήλυδες στα Βαλκάνια Σλάβους.

Τυπώθηκαν αναρίθμητα έντυπα διεθνώς προπαγανδιστικά του «δικαιώματος» των Σλάβων να είναι σπορά του Μεγαλέξανδρου. Χρηματοδοτήθηκαν εξωφρενικού κόστους μελέτες που «κατοχυρώνουν» τις αξιώσεις των Σκοπιανών να έχουν πρωτεύουσά τους τη Θεσσαλονίκη. Κατορθώθηκε το παραμύθι του σκοπιανού Μεγαλέξανδρου να διδάσκεται ως Ιστορία στα σχολικά βιβλία κάποιων Πολιτειών στις ΗΠΑ. Στη δεκαετία του 1990 οργανώθηκαν εντυπωσιακά συλλαλητήρια απόδημων, κυρίως στον Καναδά και στην Αυστραλία, Σκοπιανών που, δυστυχώς, τα μιμήθηκαν και οι Ελληνες, με συγκινητική έξαρση και αγνό ενθουσιασμό, αλλά δίνοντας με την αντίδρασή τους υπόσταση στην ανυπόστατη σκοπιανή απαίτηση.

Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε την παταγώδη και εξευτελιστική των Ελλήνων αποτυχία στη διαχείριση του «σκοπιανού προβλήματος»; Σίγουρα, δεν πρόκειται μόνο για σύμπτωση από αρνητικές συγκυρίες – διχαστική ψυχοπαθολογία, κωμική «προοδευτική» ξιπασιά, μικρονοϊκοί και ατάλαντοι πολιτικοί, αυτοαχρηστευμένος κρατικός μηχανισμός. Η σημαντικότερη αιτία της αποτυχίας μοιάζει να είναι η διαφορά επιπέδου κοινωνικής δυναμικής Σκοπιανών και Ελλαδιτών: Οι μεν διεκδικούν μια ταυτότητα που, αν και πλαστογραφημένη και ανυπόστατη, τους προσδίδει αυτοεκτίμηση και καύχηση. Οι δε, υπερασπίζουν μιαν εξαιρετικά τιμητική, γνήσια ιστορική ταυτότητα, άσχετη όμως με τη ζωή τους, στην οποία ζωή τους ό,τι τιτλοφορείται «ελληνικό» είναι ή ρητορική παρελθοντολογία ριζικά αποκομμένη από το σήμερα ή επικαιρική πραγματικότητα ντροπής και αηδίας.

Ας το σκεφτούμε ψύχραιμα, όσο πιο αμερόληπτα μπορούμε: Η ελληνικότητα του σημερινού Ελληνα έχει την παραμικρή σχέση με ό,τι οι άνθρωποι, απανταχού της γης, μαθαίνουν να θαυμάζουν ως Αρχαία Ελλάδα – έστω και χωρίς να πολυξέρουν γιατί; Ξέρει ο σημερινός Ελληνας για την Αρχαία Ελλάδα κάτι περισσότερο από επιπόλαιες φήμες ή αφελή ιδεολογήματα; Ξέρει να εξηγήσει, γιατί ο Παρθενώνας είναι ή όχι σημαντικότερος από τον Πύργο του Αϊφελ ή από τη γέφυρα του Μπρούκλιν; Θεωρεί ή όχι ξένη γλώσσα την αρχαία ελληνική, μετά την επιβολή του μονοτονικού; Ξέρει να ετυμολογήσει τη λέξη άγαλμα, τη λέξη αλήθεια, τη λέξη κοινοβούλιο;

Εχει την παραμικρή σχέση ο σημερινός Ελληνας με τον Ελληνα που πολέμησε να ελευθερώσει τη γη των πατέρων του το 1912-13 ή με αυτόν του 1920-22 στη Μικρασία ή με αυτόν του 1940-41 στη Βόρεια Ηπειρο; Οταν η «διανόηση» σήμερα (ο Στέλιος Ράμφος, ο Θάνος Βερέμης, ο Αντώνης Λιάκος, η «ελαχιστότητά» μου) μιλάμε για «ελληνικότητα», έχουμε κώδικα συνεννόησης έστω ελάχιστα κοινό; Υπάρχει Ελληνόπουλο σήμερα έτοιμο να θυσιάσει τη ζωή του για την πατρίδα του; – Ελλάδα για το Ελληνόπουλο σημαίνει σήμερα μόνο ντροπή, συμφορά, την αηδιαστική αναγούλα που προκαλούν τα ονόματα Τσίπρας, Φώφη, Μητσοτάκης (Θεός σχωρέσει τους).

Τα τελευταία ίχνη από «αίσθηση πατρίδας» απομένουν μόνο στις κερκίδες των γηπέδων, όταν αγωνίζεται η «Εθνική Ελλάδος». Η ιδιότητα του Ελληνα είναι πια ισοδύναμη και ισόκυρη μόνο με την τυφλή μωρία της καύχησης του «γαύρου» ή του «βάζελου».

Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Και τώρα τι κάνουμε σύντροφοι; Δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει 400.000 κόσμο. Κι αυτοί οι 400.000 δεν ήταν ούτε χρυσαυγίτες ούτε ηλίθιοι, όπως έγραψαν απαξιωτικά σε τοίχους στο facebook. Η ιστορία θα αποκαλέσει ηλίθιους αυτούς που θα αγνοήσουν το μήνυμα. Όπως έλεγε και ο Αλέξης το 2014, “ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”.

Καταλαβαίνουμε την αγωνία του γερμανικού παράγοντα να δείξει ότι στην Θεσσαλονίκη ήταν χτες μόλις 50.000 κόσμος κι αυτοί ήσαν εθνικιστές, όπως χαρακτηριστικά έγραψε το Stern. Αν έκαναν τον κόπο να πολλαπλασιάσουν τον αριθμό των λεωφορείων με μία μέση χωρητικότητα των 50 ατόμων, θα έβλεπαν ότι έχουν πέσει έξω, μόνο και μόνο από αυτό, κατά 50%. Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε είναι το μαύρο που έπεσε στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Θα θέλαμε να ξέρουμε αν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν την ίδια άποψη περί βοθροκάναλων μετά το χτεσινό σέρβις που τους έκαναν.

Επί της ουσίας! Τόσος κόσμος δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κι ας πούμε ότι δεν ήταν 400.000 που ήθελαν οι διοργανωτές και να ήταν 200.000. Είναι μικρός αυτός ο αριθμός; Κι από που ως που οι άνθρωποι αυτοί ήσαν εθνικιστές; Και να σκεφτεί κανείς ότι αγνόησαν το ιερατείο, αγνόησαν τις εμπρηστικές επιθέσεις κυβερνητικών παραγόντων, αγνόησαν τις απειλές για επεισόδια. Αγνόησαν κι αυτές ακόμη τις καιρικές συνθήκες. Μαζεύτηκαν 200 με 400 χιλιάδες κόσμο και αυτό είναι ένα γεγονός άνευ σημασίας;

Δεν ξέρουμε τι έχει συμφωνήσει ο κ. Τσίπρας με τους Γερμανούς. Κάτω από ποιο έγγραφο θα βάλει την υπογραφή του και με τι ανταλλάγματα. Ο ίδιος έχει κάνει τις διαπραγματεύσεις και ο ίδιος ξέρει τι έχει συζητήσει και τι έχει συμφωνήσει. Σε κάθε περίπτωση ο κ. Τσίπρας έχει όλο το βάρος του χειρισμού αυτής της υπόθεσης. Στο κάτω – κάτω της γραφής δεν ζήτησε καν την γνώμη την αντιπολίτευσης.

Ο κ. Τσίπρας μπορεί να προχωρήσει, εφόσον έχει τις ψήφους στο Κοινοβούλιο. Έχει επίσης το δικαίωμα να πιστεύει ότι οι Γερμανοί θα του δώσουν στην συνέχεια τα πάντα, το χρέος, επενδύσεις και χρήματα για καυσόξυλα για τον χειμώνα. Αλλά οι χιλιάδες λαού που διαδήλωσαν χτες δεν είναι για ... πέταμα. Αυτό ας το προσέξουν λίγο στα πολιτικά γραφεία...

Θανάσης Μαυρίδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Ιαν 2018


Tου Σταύρου Λυγερού

Είναι από εθνικής απόψεως δραματικό ο ίδιος ο πρωθυπουργός να μην έχει συνείδηση του τι ακριβώς εθνικά διακυβεύεται στο διπλωματικό μέτωπο του Μακεδονικού. Είναι αποκαλυπτική της κυβερνητικής ελαφρότητας η εξής φράση του: «Δεν είναι παράλογο να περιέχεται ο όρος «Μακεδονία» σε μία σύνθετη ονομασία είτε με γεωγραφικό είτε με χρονικό προσδιορισμό, έναντι όλων».

Για τον Τσίπρα, λοιπόν, είναι αδιάφορο εάν ο προσδιορισμός είναι γεωγραφικός ή χρονικός. Κι όμως, εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της ουσίας. Ο χρονικός προσδιορισμός (Νέα Μακεδονία) παραπέμπει στην Όλη Μακεδονία κι όχι σε Μέρος της. Κατά συνέπεια, αντί να ακυρώνει στην πραγματικότητα επικυρώνει τον Μακεδονισμό των Σκοπίων, το ιδεολόγημα του «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους». Με άλλα λόγια, ακόμα και εάν οι Σλαβομακεδόνες αφαιρέσουν τις αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμά τους, το ίδιο το όνομα του κράτους τους θα συντηρεί τον φαντασιακό αλυτρωτισμό τους.

Πολύ περισσότερο που το νέο όνομα είναι αμφίβολο εάν τελικώς θα είναι για όλες τις χρήσεις. Είναι πάντως ιδιαιτέρως θετικό ότι ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι το όνομα που θα συμφωνηθεί πρέπει να είναι και η συνταγματική ονομασία. Διαφορετικά το «έναντι όλων» θα σημαίνει έναντι όλων των άλλων. Δηλαδή, μόνο για διεθνή χρήση. Και τότε πώς άραγε η Ελλάδα θα έπειθε τα εκατόν τόσα κράτη που έχουν αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα σαν «Μακεδονία» να αλλάξουν τη στάση τους και να την αναγνωρίσουν με το νέο όνομα;

Η Ελλάδα θα έπρεπε να επιδοθεί σε ένα διπλωματικό μαραθώνιο διαρκείας και να σπαταλήσει πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο με αμφίβολα αποτελέσματα. Και απέναντί της θα είχε τα Σκόπια, τα οποία θα αγωνίζονταν να μην αλλάξει τίποτα. Αντί, λοιπόν, να κλείσει αυτό το μέτωπο θα οξυνόταν. Εκτός κι αν η Ελλάδα παραιτείτο και το νέο όνομα θα χρησιμοποιείτο μόνο σε διεθνείς οργανισμούς και ίσως από κάποιες λίγες χώρες που θα υιοθετούσαν το νέο όνομα στις διμερείς σχέσεις τους με τα Σκόπια.

Εμμένουμε σ’ αυτό το σημείο για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ο υπουργός Εξωτερικών δεν έχει μέχρι τώρα μιλήσει δημοσίως για αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας. Δεύτερον, επειδή οι Σλαβομακεδόνες αρνούνται να αλλάξουν τη συνταγματική ονομασία. Ακόμα και στην ελάχιστα πιθανή περίπτωση που η κυβέρνηση Ζάεφ θα συμφωνούσε, η αλλαγή θα απορριπτόταν στο δημοψήφισμα, για τη διεξαγωγή του οποίου έχει δεσμευθεί, χωρίς η Αθήνα να λέει κουβέντα σχετικά.

Τέλος, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εξωτερικών –σε αντίθεση με τον Κώστα Καραμανλή– κατά το κοινώς λεγόμενο «κάνουν την πάπια» όσον αφορά το όνομα της εθνότητας και της γλώσσας. Δεν αρκεί να λες ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος. Πρέπει να τεθεί ως όρος η αλλαγή του ονόματος της εθνότητας και της γλώσσας. Διαφορετικά, διολισθαίνουν στη γνωστή λογική «επειδή φωνάζει το πόπολο, βάλτε μια σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε». Μόνο που εάν προχωρήσουν συνάψουν και ψηφίσουν συμφωνία μόνο για την ονομασία του κράτους, αντί να ξεμπερδεύουμε θα βρεθούμε όλοι μπερδεμένοι και μάλιστα σε πολύ πιο δυσμενή θέση από ότι σήμερα.

SLpress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Είναι επικίνδυνος για τα ελληνικά συμφέροντα:
Εξ αντικειμένου αποτυχημένος ο Νίμιτς


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Από τον περασμένο Αύγουστο έγραφα πώς για να έχει οποιαδήποτε προοπτική κατάληξης σε έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό η διένεξη με τα Σκόπια, έπρεπε πρώτα η Ελλάδα να έχει αξιώσει και να έχει πετύχει την αντικατάσταση του Αμερικανού διαμεσολαβητή, Μάθιου Νίμιτς.

Επί 23 ολόκληρα χρόνια η απεχθής αυτή νυφίτσα περιφέρει το σαρκίο της μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων, ταξιδεύοντας στην πρώτη θέση των αεροπλάνων και διαμένοντας στα πολυτελέστερα ξενοδοχεία για να προσφέρει-υποτίθεται-τις καλές του υπηρεσίες προς τη γεφύρωση της διαφοράς γύρω από την ονομασία του κρατιδίου.

Επι της ουσίας, όλο αυτό το διάστημα αρκείται στο να διαπιστώνει τις «αποκλίσεις», να συνιστά μεγαλύτερη διαλλακτικότητα κυρίως προς τη πλευρά της Αθήνας και να προτείνει διάφορες απαράδεκτες φόρμουλες «διπλής ονομασίας» με διεθνή εκδοχή το ανήκουστο «Μακεδονία-Σκόπια» ή το «Μακεδονική Δημοκρατία των Σκοπίων» που άρεσε και στον Πάγκαλο…Πρακτικά δηλαδή για να ενθαρρύνει την σκοπιανή αδιαλλαξία και να ευτελίζει την ελληνική δημοκρατία ακόμη και σε εποχές που είχαμε πανίσχυρη επιρροή στον βαλκανικό χώρο.

Μόλις προχθές επανήλθε λέγοντας ότι «δεν έχει κάτι νέο να προτείνει», πέραν των όσων αναίσχυντων αναμασά χρόνια τώρα. Και προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση χαιρέτισε την διαφαινόμενη υποχωρητικότητα των εμπλεκόμενων πλευρών αφήνοντας να εννοηθεί ότι σιγά-σιγά συγκλίνουν προς τις «ιδέες» του…

«Ο τύπος αυτός», έγραφα χαρακτηριστικά, «ισχυρίζεται ότι αμείβεται συμβολικά για την αποστολή του με…ένα δολάριο το χρόνο. Κατά την προσωπική μου πεποίθηση, αλλά χωρίς να μπορώ να το αποδείξω, πρόκειται για μεγάλη…αρπάχτρα που σιτίζεται από ξένα κέντρα αποφάσεων τύπου Σόρος, προς υλοποίηση επιδιώξεων στην περιοχή των «Δυτικών Βαλκανίων» διαμετρικά αντίθετων με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα». Ακριβώς γιατί υπηρετεί την λογική του συστήματος Κλίντον, από τα σπλάχνα του οποίου προέρχεται.

Αν η κυβέρνηση Τσίπρα δέχτηκε πράγματι πιέσεις από τον νέο Ρεπουμπλικάνο Αμερικανό πρόεδρο να κλείσει γρήγορα το Σκοπιανό, έπρεπε πριν αρχίσει την οποιαδήποτε διαδικασία διαπραγμάτευσης να έχει απαιτήσει την αντικατάσταση του Νίμιτς. Απαίτηση απολύτως εύλογη ακριβώς επειδή προέρχεται από το πολιτικό στερέωμα των Δημοκρατικών και επιπλέον επειδή 23 χρόνια τώρα, δεν έχει πετύχει την παραμικρή πρόοδο! Είναι εξ αντικειμένου αποτυχημένος.

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών, αλλά πολύ φοβούμαι ότι αυτή η νυφίτσα θα ναρκοθετήσει εκ νέου την διαδικασία και στο τέλος θα μείνει η Ελλάδα με τον…μουτζούρη του «αδιάλλακτου». Απολύτως αχρείαστη εξέλιξη για την χώρα και για την κυβέρνηση εκτός και αν απλά εξυπηρετούνται σκοπιμότητες πολιτικού αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης…

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Πολλές κοινωνίες απέτυχαν, όσον αφορά την ενεργητική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν ξεχάσει τη δική τους ιστορία, βιώνοντας σταδιακά την εξαφάνιση του πολιτισμού τους – ενώ κάποιες προκάλεσαν την «αποτέφρωση» του Έθνους τους, επειδή έκαναν τόσο μεγάλα λάθη, η μελέτη των οποίων σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είχαν προσβληθεί από μία ανεξήγητη, μαζική σχιζοφρένεια.
"Μπορεί αλήθεια να κατηγορηθεί για «εθνική ανοησία» ένας λαός που θέλει να προστατεύσει την ιστορία και τον πολιτισμό του στο θέμα της Μακεδονίας; Δεν αποτελεί θράσος το να τον κατηγορεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός του; Έχει το δικαίωμα ο πρωθυπουργός να τάσσεται εναντίον της βούλησης της πλειοψηφίας, η οποία έχει την ακριβώς αντίθετη άποψη, επειδή του έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία εκλέγοντας τον;"
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ο πρωθυπουργός θεωρεί πως η απαίτηση εύρεσης λύσης στο θέμα των Σκοπίων, η παράδοση δηλαδή του ονόματος της Μακεδονίας, αποτελεί παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα, ισχυριζόμενος τα εξής:
«Αυτό που καλώ τους Πολίτες να εκτιμήσουν νηφάλια είναι το τι προάγει το εθνικό συμφέρον και τι το υπονομεύει. Η μη λύση το υπονομεύει. Εδώ και 25 χρόνια οι γείτονες αναγνωρίζονται με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» από πολλές χώρες, ενώ εμείς παλεύουμε παντού ώστε να τους αποκαλούν όλοι ΠΓΔΜ. Ονομασία δηλαδή σύνθετη στην οποία περιλαμβάνεται ο όρος «Μακεδονία», χωρίς όμως κανέναν προσδιορισμό που να αποτρέπει οικειοποίηση και της γεωγραφίας και της Ιστορίας. Αν λοιπόν υπάρξει ευκαιρία λύσης που θα αναιρεί αυτά τα αρνητικά δεδομένα που μας φόρτωσαν το 1992, τότε θα είναι εθνική ανοησία να μην την αξιοποιήσουμε«.
Κατηγορεί λοιπόν ως εθνικά ανόητους αυτούς που τάσσονται εναντίον της παράδοσης του ονόματος, χωρίς όμως να επεξηγεί για ποιό λόγο πρέπει να βιαστούμε – τι θα κερδίσουμε δηλαδή εάν το κάνουμε ή τι θα χάσουμε στην αντίθετη περίπτωση. Όσον αφορά δε την αποτροπή της οικειοποίησης της γεωγραφίας και της ιστορίας από το σλαβικό κρατίδιο, είναι αδύνατον να καταλάβουμε πώς θα μπορούσαν να οικειοποιηθούν κάτι τέτοιο τα Σκόπια – οπότε κάτι άλλο συμβαίνει, το οποίο έχει πιθανότατα σχέση με τα ανταλλάγματα που έχουν υποσχεθεί οι δύο μεγάλες δυνάμεις στην κυβέρνηση, για τα οποία δε έχουμε καθόλου ενημερωθεί χωρίς να γνωρίζουμε την αιτία.

Υποθέτοντας τώρα πως τα ανταλλάγματα έχουν σχέση με κάποια διευθέτηση στο θέμα του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε η Ελλάδα να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές στο τέλος της τρίτης δανειακής σύμβασης, οπότε να εξασφαλίσει η κυβέρνηση την επανεκλογή της με ψεύτικο «σύνθημα» το ότι απελευθέρωσε τη χώρα από τα μνημόνια, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί – αφού οι Ευρωπαίοι έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι, τα μνημόνια θα παραμείνουν ως έχουν, δεν θα αλλάξει κανένας νόμος δηλαδή από αυτούς που έχουν ήδη ψηφιστεί, έως ότου εξοφληθεί το 75% των δανείων τους.

Απλά θα αλλάξει το όνομα τους, όπως αντικαταστάθηκε η «Τρόικα» από τους «Θεσμούς» – ενώ η μέθοδος εκβιασμού που θα χρησιμοποιείται δεν θα είναι πια η πληρωμή των δόσεων των δανείων, αλλά τα μέτρα για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του χρέους, οι οποίες οφειλές έτσι ή αλλιώς δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν τουλάχιστον μετά το 2021 (γράφημα). Με απλά λόγια, θα εγκρίνεται η καθυστέρηση της πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα – έναντι των ιδιωτικοποιήσεων, της διενέργειας των πλειστηριασμών από τις τράπεζες, της εφαρμογής των συμφωνηθέντων μέτρων όσον αφορά τα πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% έως το 2022 και 2% στη συνέχεια), των συμβιβασμών σε εθνικά θέματα, των υποχωρήσεων που θα απειλούν την εδαφική μας ακεραιότητα κοκ.

Εν προκειμένω θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι, κάποια στιγμή στο μέλλον τα παιδιά μας θα αναρωτηθούν γιατί επιτρέψαμε στη σκιώδη εξουσία της Τρόικας να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας – να τη θέσει αμαχητί υπό την κατοχή των δανειστών της και να μετατρέψει πολλές γενιές Ελλήνων σε σκλάβους χρέους. Γιατί ανεχθήκαμε πρωθυπουργούς-πιόνια, ορισμένους ανεπάγγελτους και καθυστερημένους διανοητικά, η μοναδική ικανότητα των οποίων ήταν να λένε ψέματα – καθώς επίσης να προδίδουν ανερυθρίαστα το κόμμα τους, την ιδεολογία τους, τους εκλογείς και την πατρίδα τους.

Οι μελλοντικές γενιές θα αναρωτηθούν επίσης γιατί δεν αντιδράσαμε στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της ελευθερίας μας, γιατί αποδεχθήκαμε αναντίρρητα τη μεθοδική καταστροφή της οικονομίας της Ελλάδας, την επαίσχυντη καταπάτηση του ελληνικού συντάγματος, την κοινοβουλευτική δικτατορία, καθώς επίσης την αποδυνάμωση του Κράτους Δικαίου.

Τέλος, τα παιδιά μας δεν θα λύσουν εύκολα τις απορίες τους, όσον αφορά το γιατί μείναμε απαθείς απέναντι στην καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χρεοκοπία, στην τρομακτική ανεργία, στη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, στις διεθνείς προσβολές, στην εξαθλίωση καθώς επίσης στην άδικη ποινή της εξορίας, η οποία επιβλήθηκε σε χιλιάδες Έλληνες.

Προφανώς, εάν μπορούσαμε τότε να απαντήσουμε θα λέγαμε ότι, δεν υπήρχαν εναλλακτικές δυνατότητες, αφού τα χρέη της πατρίδας μας ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν – ενδεχομένως πως έφταιξε το ευρώ, ότι δεν διαθέταμε τους κατάλληλους ηγέτες, πως η διαφθορά είχε σαπίσει σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, καθώς επίσης ότι είχαμε οδηγηθεί «ενδοτικά» σε έναν μονόδρομο, από τον οποίο δεν υπήρχε διέξοδος.

Η απάντηση των απογόνων μας τότε είναι κάτι περισσότερο από εύλογη – αφού καμία μελλοντική γενιά δεν πρόκειται να πιστέψει πως ένας ολόκληρος λαός είναι δυνατόν να οδηγηθεί στο «ικρίωμα», από μία μικρή ενδοτική, διεφθαρμένη ομάδα ή από ένα νόμισμα, όσο ελαττώματα και αν έχει. Δεν θα πιστέψει ούτε πως η γενιά μας δεν είχε τα μέσα να αντιδράσει απέναντι στο σύστημα. Πόσο μάλλον όταν γνώριζε ότι η ίδια το συντηρούσε, με την ανοχή και με τη γενικότερα φοβισμένη, δειλή συμπεριφορά της – επειδή τρόμαζε στην ιδέα πως δεν θα υπήρχαν γάζες στα νοσοκομεία ή χαρτί υγείας στα Σούπερ Μάρκετ.

Τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα μας πουν λοιπόν καταρχήν ότι, μία χώρα με ιδιωτικές αποταμιεύσεις της τάξης των 500 δις €, συμπεριλαμβανομένων αυτών σε τράπεζες του εξωτερικού, μεγάλο μέρος των οποίων διώξαμε μόνοι μας, είχε τα μέσα για να εξυπηρετήσει τα χρέη της (ανάλυση) – μεταξύ άλλων, αυτοχρηματοδοτούμενη με εθνικά ομόλογα.

Πολύ περισσότερο όταν η Ελλάδα είχε στην ιδιοκτησία της μία δημόσια περιουσία που υπερέβαινε τα 300 δις €, έναν ανυπολόγιστο υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία αρκετά υψηλότερες των 180 δις €. Εκτός αυτού, αφού είχε επί πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες που της πούλησαν πολεμικό εξοπλισμό, διαφθείροντας τους πολιτικούς με δισεκατομμύρια μίζες, δεν έπρεπε να ισχυρίζεται αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της.

Στη συνέχεια, οι απόγονοι μας θα μας πουν πως ένα Έθνος, με ιδιωτική ακίνητη περιουσία άνω του 1 τρις €, με εξαιρετικά κερδοφόρους οικονομικούς πυλώνες (τουρισμός, γεωργία, ναυτιλία), στην καλύτερη εποχή της ιστορίας του από γεωπολιτικής πλευράς, δεν θα έπρεπε να επιμένει το 2010 στο ότι, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του. Προφανώς, τα παιδιά μας δεν θα πιστέψουν πως οι γονείς τους ήταν τόσο ηλίθιοι, ώστε να χάσουν σχεδόν 1 τρις € (μείωση της αξίας των ακινήτων, πτώση των εισοδημάτων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου κλπ.), απλά και μόνο επειδή δεν ήθελαν να πληρώσουν τα 300 δις € που όφειλαν.

Σίγουρα δεν θα καταλάβουν γιατί οι γονείς τους δεν ζήτησαν αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες και τους διεθνείς τοκογλύφους, οι οποίοι κέρδισαν τεράστια ποσά στοιχηματίζοντας στη χρεοκοπία της χώρας – καταθέτοντας αγωγές του κράτους εναντίον τους. Μία χρεοκοπία την οποία οι ίδιοι οι τοκογλύφοι προκάλεσαν, επιλέγοντας όχι τον αδύνατο, αλλά τον ανόητο κρίκο της Ευρωζώνης – χρησιμοποιώντας τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), καθώς επίσης πολλά άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα μαζικής καταστροφής.

Ενδεχομένως οι απόγονοί μας θα συμπληρώσουν ότι, σε εκείνες τις χώρες που βασιλεύει η αυτοκαταστροφικότητα, η μισαλλοδοξία, η διχόνοια και η εμφύλια «καταγγελιομανία», δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον – αφού παύουν να λειτουργούν τα πάντα. Πως στις πολιτισμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι δεν ζητήσαμε καν τη συμμετοχή μας στην ψήφιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας (άμεση δημοκρατία), πως δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύσεις, καθώς επίσης ότι πάντοτε οι εναλλακτικές δυνατότητες είναι πολύ περισσότερες από δύο.

Ολοκληρώνοντας, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα συμπληρώσουν πως παραδοθήκαμε χωρίς να δώσουμε έστω μία μάχη – καθώς επίσης ότι εμείς είμαστε οι προδότες αυτής της πανέμορφης, πάμπλουτης, ευλογημένης από το Θεό χώρας και κανένας άλλος, οπότε το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να ντραπούμε για τις πράξεις μας, χωρίς να κατηγορούμε κανέναν άλλο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικέςαποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τηλογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα, και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται, εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα». Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.
Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει σήμερα, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

Λύση ερήμην των κοινωνιών 

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.
Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

Σημειώσεις
  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.
Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νίκου Μελέτη

Ανοικτά όλα τα μέτωπα για την κυβέρνηση στην εξωτερική πολιτική καθώς το αμέσως επόμενο διάστημα δοκιμάζεται η επιλογή του Ν. Κοτζιά να επιχειρήσει να κλείσει ζητήματα όπως το ονοματολογικό με την ΠΓΔΜ και ένα πακέτο προβλημάτων με την Αλβανία, που παραμένουν άλυτα ακόμη και για δεκαετίες.

Οι εξελίξεις στην γειτονική Τουρκία και η ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί των ελληνοτουρκικών σχέσεων, εν αναμονή και των αντιδράσεων της Τουρκίας στον ενεργειακό σχεδιασμό της Κύπρου, ωθούν την Αθήνα στην αναζήτηση λύσης των άλλων ανοικτών προβλημάτων.

Προβλήματα που προφανώς η επίλυση τους θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα δώσει την ευκαιρία στην χώρα να διαθέσει το διπλωματικό κεφάλαιο της σε άλλα σημαντικά μέτωπα, αλλά όμως δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι τα προβλήματα έμειναν άλυτα όλα αυτά τα χρόνια, όχι πάντοτε από επιλογή.

Αυτή η προσέγγιση, ότι τα θέματα έμειναν άλυτα γιατί κάποιος δεν ήθελε να τα λύσει είναι παραπλανητική καθώς αγνοεί την πραγματικότητα.

Με το θέμα της ονομασίας να περιμένει τώρα την επόμενη εβδομάδα την συνάντηση των δυο πρωθυπουργών στο Νταβός (παρουσία και των ΥΠΕΞ) ο Ν. Κοτζιάς από την Παρασκευή μέχρι και την Κυριακή βρίσκεται στην Κορυτσά στην δεύτερη αυτού του είδους κλειστή συνάντηση με τον Αλβανό ομόλογο του Ντμιτρι Μπουσάτι, με την φιλοδοξία να επιτύχουν την συνολική επίλυση των προβλημάτων στις διμερείς σχέσεις.

Ο Ν. Κοτζιάς όπως και στο Σκοπιανό έχει επιδείξει μια εντυπωσιακή για την ιδιοσυγκρασία του αυτοσυγκράτηση, καθώς ο κ. Μπουσάτι πριν δέκα ημέρες με μια συνέντευξη του,υπονομευτική της διαδικασίας, εξέθεσε την Αθήνα, καθώς παρά την δέσμευση για εμπιστευτικότητα, αποκάλυψε την δομή των συνομιλιών και τα «πακέτα» που έχουν διαμορφωθεί, επιμένοντας ότι για την Αλβανική πλευρά, θέση στο πακέτο των εκκρεμοτήτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (όπως το ονομάζει) έχει και το Τσάμικο Ζήτημα...

Επισήμως δεν δόθηκε καμία απάντηση στις δηλώσεις αυτές του κ.Μπουσάτι, που επίσης ταύτισε (βάζοντας τα στο ίδιο πακέτο) το θέμα της ελληνικής εθνικής μειονότητας και των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα. Κάποιες διαρροές πηγών του ΥΠΕΞ, ότι “δεν υφίσταται Τσάμικο Ζήτημα» δεν καταγράφονται επισήμως και δεν συνιστούν πάντως«πειστική» απάντηση στην αλβανική πλευρά.

Στο ξενοδοχείο «Line Galery» της παλιάς πόλης της Κορυτσάς οι δυο υπουργοί εξωτερικών συζήτησαν όλα τα θέματα, με την Αθήνα να ελπίζει ότι τουλάχιστον στο θέμα της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών θα μπορούσε να υπάρξει προσέγγιση ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί το προσεχές διάστημα μια συνάντηση ακόμη και σε επίπεδο πρωθυπουργών. Ο Έλληνας υπουργός εξωτερικών και στο άλλο μεγάλο θέμα που απασχολεί τα Τίρανα, εκείνο της Άρσης του Εμπολέμου έχει στείλει το μήνυμα ότι υπάρχει ετοιμότητα για αντιμετώπιση του, αλλά το κεφάλαιο αυτό προσκρούει στην προσπάθεια των Αλβανών, μέσω της Άρσης του Εμπολέμου να εγείρουν Τσάμικο ζήτημα.

Ο Ν. Κοτζιάς δεν έχει ούτε στο Σκοπιανό ούτε στα ελληνοαλβανικά άπλετο χρόνο. Σε ότι αφορά στην Αλβανία, τον Μάιο στην Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. στην Σόφια θα κληθεί η Αθήνα να δώσει το πράσινο φως στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας.

Χωρίς συμφωνία στο Σκοπιανό και χωρίς επίλυση των προβλημάτων με την Αλβανία, η Ελλάδα θα βρεθεί στην δύσκολη θέση είτε να μοιράζει… βέτο, είτε να έχει από πριν κατεβάσει τον πήχη των προσδοκιών προκειμένου να εμφανίσει πρόοδο που θα δικαιολογήσει και στην κοινή γνώμη την συναίνεση της για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία και την ΠΓΔΜ.

Στα ελληνοαλβανικά ο κ. Κοτζιάς έχει μια δύσκολη αποστολή, καθώς η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε, η μορφή των πακέτων, είχε από την αρχή έναν κίνδυνο: όταν η μια πλευρά θελήσει να βάλει ένα θέμα στο πακέτο το οποίο δεν το αναγνωρίζει η άλλη πλευρά, η απόσυρση του οδηγεί στην απόσυρση και ενός θέματος από την άλλη…

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου