Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Φεβ 2018


Του Κώστα Γρίβα

Επανειλημμένως ο γράφων έχει υποστηρίξει την άποψη ότι οι ΗΠΑ επ’ ουδενί δεν επιθυμούν μια σύγκρουση με την Τουρκία, ότι έχουν επιλέξει μια «αναγκαστική φιλία» με αυτήν, έτσι ώστε να τη διατηρήσουν, έστω και στα χαρτιά, στη δυτική αρχιτεκτονική ασφάλειας. Άρα, πολύ δύσκολα μπορούμε να περιμένουμε κάποιας μορφής στήριξη από την Ουάσιγκτον έναντι της ολοένα και εντεινόμενης τουρκικής επιθετικότητας.

Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι δεν είναι έτσι, ότι οι ΗΠΑ θα καταλήξουν στο συμπέρασμα πως δεν πάει άλλο με την Τουρκία και θα επιδιώξουν να την εξοβελίσουν από τη ΝΑΤΟϊκή δομή. Ένας από τους λόγους που θα μπορούσαν να ωθήσουν την Ουάσιγκτον προς αυτήν την επιλογή είναι το ότι, εξαιτίας της στενής σχέσης με τη Ρωσία, η Τουρκία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως η άμμος στα γρανάζια του μηχανισμού συλλογικής Άμυνας της Ατλαντικής Συμμαχίας σε περίπτωση κάποιας ρωσικής ενέργειας στη Βαλτική.

Ιδιαίτερα δε αν η Μόσχα εφάρμοζε μεθοδολογίες υβριδικού πολέμου, που επιδιώκουν να κινούνται «κάτω από το κατώφλι του πολέμου», η επαμφοτερίζουσα Τουρκία θα μπορούσε να καθυστερήσει τη διαδικασία αντίδρασης, προσφέροντας στους Ρώσους το απαιτούμενο παράθυρο ευκαιρίας, ώστε να πετύχουν τετελεσμένο.

Η αμερικανική ενεργειακή στρατηγική

Η αδρανοποίηση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες εκτάσεις στο νότο της χώρας, που προσπαθεί να επιτύχει η Άγκυρα, απειλεί να μεταμορφώσει ριζικά την ενεργειακή αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό στρέφεται ενάντια στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Συγκεκριμένα, τα ενοποιημένα κοιτάσματα Ισραήλ, Αιγύπτου, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελλάδας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια σημαντική ενεργειακή δεξαμενή που θα τροφοδοτούσε την Ευρώπη, μειώνοντας την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Σε αυτήν την περίπτωση η Ανατολική Μεσόγειος θα μπορούσε να αποτελέσει έναν «ενδιάμεσο ενεργειακό χώρο» μεταξύ Ρωσίας και Μέσης Ανατολής. Θα ενίσχυε δραστικά την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, θα περιόριζε τον ρόλο της Ρωσίας και θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση της ανερχόμενης Κίνας.

Όμως, η τουρκική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο απειλεί να καταστρέψει αυτήν την προοπτική. Δεδομένης, μάλιστα, της σημερινής σχέσης Άγκυρας-Μόσχας, η Ρωσία θα επιτύχει έμμεσο πλην αποφασιστικό έλεγχο των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, ανατρέποντας τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Έτσι, η εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία θα αυξηθεί αντί να μειωθεί.

Επιπλέον, δεδομένων και των στενών σχέσεων Ιράν-Ρωσίας, θα διαμορφωθεί ένας ενιαίος ενεργειακός χώρος με τρία κέντρα (Μόσχα, Άγκυρα, Τεχεράνη) που θα απειλεί με ενεργειακό στραγγαλισμό την Ευρώπη και συνακόλουθα θα υπονομεύει την αμερικανική στρατηγική. Ακόμη, όμως, και με τη Ρωσία εκτός κάδρου, πολύ δύσκολα οι ΗΠΑ θα δέχονταν μια τόσο μεγάλη ενίσχυση του ρόλου και της ισχύος της απρόβλεπτης Τουρκίας. Κι αυτό, επειδή η Τουρκία θα μετατρεπόταν σε κλειδοκράτορα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διώχνοντας την Τουρκία από το ΝΑΤΟ

Έτσι λοιπόν, μια Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ θα μπορούσε να καταστεί προτιμότερη από μια Τουρκία εντός ΝΑΤΟ. Η έξοδός της θα μπορούσε να δρομολογηθεί από ένα πολεμικό «ατύχημα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Σε αυτήν την περίπτωση, θα λύνονταν τα χέρια των Αμερικανών έναντι της Τουρκίας. Θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ενέργειες στρατιωτικής πίεσης εναντίον της, ώστε να εξασφαλίσουν την επιθυμητή ενεργειακή αρχιτεκτονική στην περιοχή.

Επιπροσθέτως, η έξοδος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επιτρέψει την είσοδο σε αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτήν την περίπτωση θα δημιουργούνταν ένας γεωπολιτικός διάδρομος στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα ξεκινούσε από την Ελλάδα, θα πέρναγε από την Κύπρο και θα κατέληγε στο Ισραήλ. Αυτό το γεωπολιτικό οικοδόμημα θα αποτελούσε ένα φράγμα έναντι της ρωσικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Θα απομόνωνε τη Συρία του Άσαντ και θα αποτελούσε βάση στήριξης για τους Κούρδους. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με ένα ακόντιο καρφωμένο στη Μέση Ανατολή, το σώμα του οποίου θα αποτελούνταν από την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ και η αιχμή του από τα κουρδικά κρατικά μορφώματα στη Συρία και στο Ιράκ.

Επιπροσθέτως, μια παρόμοια εξέλιξη θα μπορούσε πιθανώς να ρυμουλκήσει την Αίγυπτο προς μια φιλοδυτική στρατηγική, απομακρύνοντάς την από την επαμφοτερίζουσα κατάστασή που είναι σήμερα. Και μια Αίγυπτος πακτωμένη πάνω σε μια δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική θα ήταν μάλλον προτιμότερη επιλογή για την Ουάσιγκτον από ό,τι μια ασαφής Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ. Βέβαια, εδώ μπορεί να προκύψει η αντίρρηση ότι με αυτόν τον τρόπο θα προέκυπτε μια ισχυρή ρωσοτουρκική συμμαχία.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν είναι σίγουρο ότι θα συμβεί. Μεγάλο μέρος της πολυτιμότητας της Τουρκίας για τη ρωσική στρατηγική είναι το γεγονός ότι αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ. Επίσης, η επιλογή της «φιλίας» με την Άγκυρα μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, σε σημαντικό βαθμό επιλέχθηκε από τη Μόσχα ως ένα είδος «έμμεσης στρατηγικής». Κι αυτό, επειδή δεν μπορούσε να τα βάλει με ένα μέλος του ΝΑΤΟ για να μην προκαλέσει την αντίδραση ολόκληρης της Συμμαχίας. Όμως, με μια Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ παρόμοιοι φόβοι δεν υπάρχουν.

Έτσι, με μια μοναχική Τουρκία, η οποία θα είναι πολύ λιγότερο πολύτιμη για τη Ρωσία από ό,τι είναι σήμερα, τα διαχρονικά ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο χωρών πιθανώς να έρχονταν ξανά στην επιφάνεια. Ενδεχομένως και να οδηγούσαν την εύθραυστη ρωσοτουρκική συμμαχία σε διάλυση, εξυπηρετώντας περαιτέρω την αμερικανική στρατηγική.

Θερμό επεισόδιο ή παρατεταμένος πόλεμος

Βέβαια, όλα τα παραπάνω είναι σενάρια που μπορεί να βρίσκονται στη σφαίρα της φαντασίας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι μια πιθανότητα που δεν στερείται λογικής και θα πρέπει να εξεταστεί. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι να μην θεωρήσουμε ότι παρόμοιο σενάριο θα ήταν μια εξέλιξη χωρίς κινδύνους για την Ελλάδα. Μεταξύ των άλλων, αν οι ΗΠΑ ερωτοτροπούν με παρόμοιες σκέψεις, τότε δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα σπεύσουν να λειτουργήσουν πυροσβεστικά για τον τερματισμό πιθανής σύγκρουσης μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, όπως θεωρούμε ότι θα πράξουν σήμερα για να διαφυλάξουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ.

Αντιθέτως, αν στόχος τους είναι η καταστροφή της υπάρχουσας δομής της Συμμαχίας, ώστε να την επαναδημιουργήσουν όπως επιθυμούν, τότε πιθανώς δεν θα αρκεί ένα σύντομο πολεμικό επεισόδιο μεταξύ των δύο χωρών. Μπορεί να βολεύει την Ουάσιγκτον μια παρατεταμένη αναμέτρηση που «δεν θα αφήσει άλλη επιλογή» στις ΗΠΑ από το να θέσουν «προσωρινά» εκτός Συμμαχίας τόσο την Τουρκία όσο και την Ελλάδα.

Με το τέλος, βέβαια, της σύγκρουσης θα καλωσορίσουν εκ νέου στη Συμμαχία μια βαριά πληγωμένη Ελλάδα και πιθανώς και την Κύπρο και θα κρατήσουν έξω την Τουρκία. Πιθανώς, μάλιστα, μια βαριά πληγωμένη Ελλάδα να είναι περισσότερο χειραγωγήσιμη από τις ΗΠΑ, όταν μάλιστα αυτές θα έχουν πλέον μετατραπεί σε «αντιτουρκική» δύναμη.

Σε κάθε περίπτωση, όπως ο γράφων έχει αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress, η Ελλάδα θα πρέπει να ωριμάσει γεωπολιτικά. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πάψει να θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργεί ως απόφυση ισχυρότερων δυνάμεων που θα παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό της. Στον εξαιρετικά ρευστό κόσμο που διαμορφώνεται σήμερα δεν υπάρχουν βεβαιότητες και θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι. Ακόμη και «αντιτουρκικά» σενάρια, σαν αυτό που περιγράψαμε πιο πάνω, μπορεί να συνεπάγονται μεγάλα δεινά για την πατρίδα μας. Θα πρέπει, λοιπόν, να λειτουργούμε αυτόνομα χωρίς να θεωρούμε δεδομένη τη συμπεριφορά και την στρατηγική κανενός.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Των Δημήτρη Ν. Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα

Το 1521, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, ο ηγέτης της τότε πανίσχυρης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έστειλε το στόλο του να επιτεθεί στα χριστιανικά νησιά της Δωδεκανήσου. Η επιχείρηση αυτή έμελλε να είναι η απαρχή επικών συγκρούσεων που διήρκεσαν εξήντα χρόνια με μήλο της έριδος τον έλεγχο της Μεσογείου, που τότε εθεωρείτο το κέντρο του κόσμου, διότι όποιος είχε τον έλεγχο της Μεσογείου, είχε τον έλεγχο των θαλασσίων οδών μεταφορών και εμπορίου. Διεξήχθησαν μακροχρόνιες και σκληρές μάχες, μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ, για την εξουσία του Ευρασιατικού γεωπολιτικού πεδίου.

Από την Κωνσταντινούπολη έως τη Μεσόγειο Θάλασσα, πειρατές, σταυροφόροι και μαχητές επεδείκνυαν γενναιότητα και τόλμη, και αγωνιζόντουσαν είτε για την επιβίωση, ή για να αποφύγουν τη στέρηση ελευθερίας και τελικά να κυριαρχήσουν.
Παρέλασαν προσωπικότητες που έμειναν μεν στην Ιστορία, αλλά ξεχάστηκαν στις σύγχρονες αναλύσεις μας, όπως ο Μπαρμπαρόσα, ο πειρατής που τρομοκράτησε την Ευρώπη, ο ριψοκίνδυνος αυτοκράτορας Κάρολος ο Ε’, οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη, οι τελευταίοι σταυροφόροι, και ο ευφυής χριστιανός ναύαρχος Δον Χουάν της Αυστρίας. Παρέμειναν με αχνά γράμματα στην ιστορία, συγκρούσεις όπως η πολιορκία της Μάλτας (1565), η μάχη της Κύπρου (1570) και η ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), όπου τελικά επετεύχθη η καταστροφή του τουρκικού στόλου. Αυτά όμως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα γεωπολιτικές εξελίξεις που ακόμη και η σύγχρονη ζωή μας επηρεάζεται.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, σημειώνουμε τη συνεχή ανανέωση, ενίσχυση και εκσυγχρονισμό του τουρκικού οπλοστασίου με έμφαση στο Πολεμικό Ναυτικό, αλλά και την ανάπτυξη των τουρκικών αερο-ναυτικών δυνάμεων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, με σκοπό να αμφισβητήσουν, όπως άλλωστε και το ανακοίνωσαν, το δικαίωμα του Ελληνισμού που δίδεται από το Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης όσον αφορά τον καθορισμό των ΑΟΖ. Πιο σοβαρά απ' όλα, περιγράφουμε την αυξανόμενη απειλή που ανοίγει μια νέα εποχή από τον τουρκικό ιμπεριαλισμό. Ο καθορισμός των ΑΟΖ, στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή έχει μετατρέψει την Τουρκία σε μια επεκτατική, περιφερειακή εξουσία.

Δεδομένου ότι καμία πραγματική απόδειξη μιας συμμαχίας των Δυτικών δυνάμεων υπάρχει, είμαστε πολλές φορές αναγκασμένοι να βασιζόμαστε στη στείρα, παραμορφωμένη, και προκατειλημμένη ιστορική αναλογία για να τεκμηριώσουμε την επιχειρηματολογία μας, ότι η Μεσόγειος ήταν, είναι και θα είναι χώρος όπου γεννιούνται συγκρούσεις. Οι ιστορικές αναλογίες είναι προσεκτικές και αποφεύγουμε να κάνουμε άμεσες συγκρίσεις μεταξύ της εντεινόμενης και παρατεταμένης παρουσίας του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας και της πραγματικής δύναμης των Δυτικών Ναυτικών Δυνάμεων.

Άλλωστε οι ιστορικές συγκρίσεις όταν γίνονται για εξαγωγή συμπερασμάτων, είναι εύστοχες μόνο όταν εξετάζεται α) τα γενικά διδάγματα (wisdom) και β) όταν εκτελείται τηρουμένων των αναλογιών (άλλα μέσα, άλλη συγκυρία κτλ).

Στη σύγχρονη εποχή μας από το 2010 η γεωπολιτική εικόνα, με την ανεύρεση των κοιτασμάτων, πετρελαίου και φυσικού αερίου της Μεσογείου άλλαξε ριζικά. Τότε, μια πετρελαϊκή εταιρεία του Τέξας, η Noble Energy, ανακάλυψε ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην ανοιχτή θάλασσα στην Ανατολική Μεσόγειο, το λεγόμενο Leviathan Field, ένα από τα μεγαλύτερα ευρήματα υποθαλασσίων πόρων στον κόσμο στον τομέα του φυσικού αερίου για πάνω από μια δεκαετία. Η ίδια η Αμερικανική εταιρεία του Τέξας επιβεβαίωσε αργότερα την ύπαρξη, επίσης σημαντικών φυσικών πόρων στην ανοικτή θάλασσα της Κύπρου κοντά στο Leviathan, στο οικόπεδο που ονομάζεται Αφροδίτη.

Μέχρι πρόσφατα, η πολιτική παράλυση στη Μέση Ανατολή και ο πόλεμος στη Συρία εμπόδισαν τα παράκτια κράτη να διερευνήσουν ενεργά το υπεράκτιο δυναμικό, φυσικού αερίου και πετρελαίου. Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν, αφού στο πεδίο αυτό συνωστίζονται Αμερικανικές, Ρωσικές, Βρετανικές, Γαλλικές και Ιταλικές εταιρίες για να ξεκινήσουν εργασίες άντλησης, με την εγγύς προστασία από τις αντίστοιχες εθνικές ναυτικές μονάδες. Με την επερχόμενη αλλαγή, οι εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, Ελληνισμού και Τουρκίας κλιμακώνονται, ενώ η Ρωσία η ΕΕ με τις ΗΠΑ και η Αίγυπτος συμμετέχουν με τόλμη σε αυτές τις εντάσεις, για τα δικά τους συμφέροντα.

Αυτό που είναι σαφές σε αυτό το σημείο, μετά από περίπου οκτώ χρόνια εξερεύνησης στην ανοικτή θάλασσα στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι ότι η περιοχή είναι γεμάτη με υδρογονάνθρακες. Για τα παράκτια κράτη, η ανάπτυξη των δικών τους πηγών φυσικού αερίου θα ήταν ένα “Θείο δώρο” κυριολεκτικά. Όλες οι παράκτιες χώρες, αντιμετωπίζουν υψηλά χρέη, ενώ ο συριακός πόλεμος, το εσωτερικό πολιτικό αδιέξοδο στο Λίβανο, η αναξιοπιστία της Τουρκίας προς τους συμμάχους της, και η αστάθεια λόγω της Αραβικής Άνοιξης, έχουν παγώσει την εξερεύνηση της υπεράκτιας αυτής ενέργειας μέχρι σήμερα.

Οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος του 2018 μπορούν να χαρακτηριστούν ως μήνες κλιμάκωσης για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτή η κλιμάκωση θα φαινόταν ακόμη πιο έντονη αν δεν είχαμε σε πρώτη προτεραιότητα το Σκοπιανό ζήτημα. Βλέπουμε την Τουρκία, να απειλεί με άκομψες ενέργειες στο Αιγαίο και ταυτόχρονα να παρατείνει χρονικά την παράτυπη NAVTEX στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ, όπου να σημειώσουμε ότι θα διεξαχθεί η Διασυμμαχική άσκηση Ηνίοχος 2018 τις ίδιες ημερομηνίες. Επίσης η «περιπέτεια» με κωδικό όνομα «Κλαδί Ελιάς» στην Αφρίν δεν φαίνεται να έχει ευτυχή εξέλιξη και έτσι η Τουρκία στέλνει ένα τριπλό μήνυμα: Πρώτον σε Ελλάδα και Κύπρο. Το μήνυμα προς τον Ελληνισμό είναι σαφές.

Η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ, δε θα επιτραπεί από την Τουρκία να «ενωθούν» και θα διορθώσουν με τη σκληρή ισχύ τους το ιστορικό και γεωγραφικό λάθος που έχει εκτελεστεί εις βάρος τους, όπως ισχυρίζονται. Ειδικά από τη στιγμή που οι έρευνες έχουν δείξει πως υπάρχει φυσικός πλούτος μεγαλύτερης αξίας από αυτόν που αρχικά πιθανολογούσαμε ότι υφίσταται.

Δεύτερον, στέλνει ένα μήνυμα στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε. Στις ΗΠΑ, υπενθυμίζει ότι η Τουρκία είναι ξεχωριστός «παίκτης» στην περιοχή και ότι σχέδια που αφορούν κάποιας μορφής Κουρδιστάν αλλά και συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων χωρίς την συμμετοχή της Τουρκίας στο «μοίρασμα της πίτας» είναι αδύνατη. Στην Ε.Ε υπενθυμίζει ότι ένας πιθανός πόλεμος Συρίας-Τουρκίας, θα επαναφέρει στην ατζέντα το ζήτημα των προσφυγικών ροών (Η Τουρκία φιλοξενεί 3,5 εκ. Σύριους πρόσφυγες). Γνωρίζει πολύ καλά ότι το πολιτικό σύστημα της Γερμανίας αποσταθεροποιήθηκε κυρίως λόγω της αποδυνάμωσης της Μέρκελ λόγω του προσφυγικού ζητήματος. Τρίτον και πιο επικίνδυνο, η Τουρκία απειλεί ότι θα μετατρέψει σε «ολοκαύτωμα» τη συμμαχία του ΝΑΤΟ στη Νοτιανατολική πτέρυγα του, αν δεν ικανοποιηθούν τα συμφέροντά της στη Συρία. Ο Ερντογάν πλέον, είναι αναγκασμένος να πάει με τα νερά του ΜΗΡ καθώς οι εκλογές πλησιάζουν, (2019) η Τουρκία βρίσκεται σε πόλεμο και χρειάζεται εξωτερική ατζέντα η οποία θα φανατίσει τον τουρκικό λαό και θα τον συσπειρώσει υπέρ του.

Από την άλλη πλευρά, η Δύση δεν μπορεί να συνεχίζει να εκβιάζεται από την Τουρκία. Το μόνο θετικό για την Ελλάδα και για την Κύπρο είναι πως η Ε.Ε έχει πλέον αντιληφθεί πως ο Ελληνισμός αποτελεί το «σαμάρι» που χτυπούν οι Τούρκοι, θέλοντας να πλήξουν την Ε.Ε. Η κινδυνολογία είναι πάντα αρνητική στις διεθνείς σχέσεις καθώς αυξάνει την καχυποψία των δρώντων. Ακόμη πιο αρνητική είναι όμως, όταν εγγίζει την πραγματικότητα, σε βαθμό ταύτισης. Η περαιτέρω κλιμάκωση των τουρκικών ενεργειών σε Αιγαίο και Κύπρο, είναι αναμενόμενη και όλα τα σενάρια είναι ανοικτά. Τον τελευταίο καιρό, έρευνες της αλλοδαπής, δηλώνουν τον προβληματισμό για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και για την επιδείνωσή τους, αναφέροντας την ελληνοτουρκική διένεξη σαν αφορμή μιας ευρύτερης σύρραξης.

Αυτό που πρέπει να κατευθύνει την Εθνική μας Στρατηγική είναι τα διδάγματα του Θουκυδίδη. Έλεγε ότι: «Θα υπάρξουν άλλοι τρόποι και μέσα που κανείς δεν μπορεί να τα προβλέψει σήμερα, δεδομένου ότι ο πόλεμος σίγουρα δεν είναι από εκείνα τα ζητήματα που ακολουθούν ένα σταθερό πρότυπο. Αντίθετα ακολουθεί συνήθως τους δικούς του όρους γι’ αυτό πρέπει όλοι μας να προσαρμόσουμε τον εαυτό μας στο περιβάλλον που αλλάζει.» Στο νέο, διαμορφούμενο περιβάλλον ασφαλείας δεν πρέπει να αναμένουμε την κατανόηση του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης για την επίλυση των διαφορών που προκύπτουν από τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις συνοριακών διαφορών και τις εγγενείς συγκρούσεις που είναι συνεχείς. Όπως ο Θουκυδίδης επεσήμανε πριν από 2 χιλιετίες και όπως δυστυχώς ενισχύεται από τα γεγονότα των πολεμικών συγκρούσεων που έχουν ξεσπάσει στο γεωπολιτικό χώρο της Ευρασίας και ιδιαίτερα της Μεσογείου Θαλάσσης, που αποτελεί ζωτικό χώρο για τον Ελληνισμό, το μέλλον είναι απρόβλεπτο και μάλλον βίαιο.

Με άλλα λόγια, ο Ελληνισμός οφείλει να σταθεί σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι ο άμεσος εκσυγχρονισμός του γερασμένου στόλου μας και η ενίσχυση του Πολεμικού μας Ναυτικού με νέες αξιόπιστες μονάδες έτσι ώστε να μπορέσει να διατηρήσει τους γεωστρατηγικούς του πνεύμονες (Αιγαίο και Κύπρο) και ταυτόχρονα να καταδείξει στη Δύση πως η εποχή του Σουλεϊμάν αλλά και τα ιστορικά προβλήματα της μετέπειτα εποχής του (Ανατολικό Ζήτημα, ζήτημα του «Μεγάλου Ασθενούς» κτλ) μπορεί να μην είναι η ίδια, όμως η γεωγραφία και ο πολιτικός ρεαλισμός αποδεικνύονται παράμετροι ανθεκτικές στο χρόνο.

Η Ελλάδα οφείλει να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ και σε επίπεδο χειρισμού κρίσεων με αντικατάσταση της κατευναστικής πολιτικής, απαλλαγή από το φοβικό σύνδρομο έναντι της Τουρκίας, με απόρριψη των μύθων περί «ελληνοτουρκικής φιλίας» και να παραμείνει αξιόπιστη σύμμαχος της Δύσεως, σε στρατηγικό επίπεδο χωρίς επεκτατικές βλέψεις έναντι άλλων χωρών, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης, με προβολή της χώρας ως δύναμη σταθερότητας σε μια πολύ κρίσιμη περιοχή, με ανάδειξη της χώρας σε έντιμο διαμεσολαβητή και τελικά, σε μια περιφερειακή δύναμη που θα συμβάλλει στη συνεργασία και τη σταθερότητα.

Κανείς δεν επιδιώκει τον πόλεμο, όμως η σύγκρουση, οι διενέξεις και οι κρίσεις παραμένουν εγγενή χαρακτηριστικά της διεθνούς πολιτικής. Η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί στο χαρακτήρα που έχει η περιφέρειά της. Οι θεσμοί, οι οικονομικοί όροι, το βιοτικό επίπεδο, η ίδια η κοινωνία αλλάζουν. Η γεωγραφία, ποτέ.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Δημήτριος Ν. Τσαϊλάς ΠΝ
* Ο Αλέξανδρος Δρίβας "Συντονιστής ΤΟΡΕΝΕ -ΙΔΙΣ, μέλος της Ομάδας Θαλάσσιας Στρατηγικής του ΕΛΙΣΜΕ"
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Υπερθερμαίνεται η κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) καθώς είναι προφανές πως η Τουρκία παρουσιάζεται αποφασισμένη να τραβήξει στα άκρα παίζοντας με τη φωτιά. Σχετικές πληροφορίες αναφέρουν ότι η ‘Αγκυρα ενημέρωσε όσες χώρες την συμβούλευσαν να αποχωρήσει από την κυπριακή ΑΟΖ, ότι ΔΕΝ θα το πράξει.

Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας μας, προγραμματίζει νέες προκλήσεις στην περιοχή των Ιμίων, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής της, που θέλει τις βραχονησίδες τουρκικές.

Το τουρκικό παιχνίδι έντασης και επιβολής τετελεσμένων στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου και το Αιγαίο δεν φαίνεται να τελειώνει σύντομα, ούτε μπορεί πλέον να θεωρηθεί πως το καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν μπλοφάρει μόνο για εκφοβισμό. Έχει, η Τουρκία, προχωρήσει ένα βήμα περισσότερο και επιχειρεί να επιβάλλει τους σχεδιασμούς της διά της δύναμης του πολεμικού της ναυτικού.

Η ακινητοποίηση του γεωτρύπανου της ΕΝΙ εδώ και 15 μέρες είναι ένδειξη των προθέσεων της Τουρκίας. Η απουσία διεθνούς αντίδρασης διευκολύνει τον Ταγίπ Ερντογάν να μην έχει αναστολές και να προχωρεί στην εφαρμογή των σχεδιασμών του. Είναι σαφές και από τις δημόσιες τοποθετήσεις, τόσο σε Άγκυρα όσο και σε κατεχόμενα, πως το δίλημμα που τίθεται προς τη Λευκωσία είναι ξεκάθαρο: Είτε θα υπάρξει από τώρα συμφωνία για διαμοιρασμό του φυσικού αερίου είτε δεν θα συνεχιστούν οι έρευνες από τις εταιρείες.

Κι αυτό το δίλημμα τίθεται ανεξάρτητα εάν επιτευχθεί συμφωνία στο Κυπριακό. Όπως προκύπτει και από τοποθετήσεις τόσο του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί όσο και του λεγόμενου και παράνομου “υπουργού ενέργειας” του ψευδοκράτους, Οζντίλ Ναμί, μπορεί από τώρα να συγκροτηθεί επιτροπή διαχείρισης του φυσικού αερίου.

Παράλληλα με αυτές τις κινήσεις, η Τουρκία προετοιμάζεται να μεταφέρει στην περιοχή το γεωτρύπανο που έχει πρόσφατα αποκτήσει. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό σήμερα, είναι ένα άλλο ζήτημα, όμως, Τούρκοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν πως αυτό θα είναι το επόμενο τους βήμα. Κίνηση που θα εδραιώσει τετελεσμένα που επιχειρεί να επιβάλλει η κατοχική δύναμη.

Πώς αντιδρά η Λευκωσία;

Η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως προκύπτει και από τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Αρχηγών, θα κινηθεί προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναζητώντας στήριξη. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, που βρίσκεται ήδη στις Βρυξέλλες, θα προσπαθήσει να πείσει τους εταίρους της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε., να εγκαταλείψουν την τακτική τους, σύμφωνα με την οποία θεωρούν το θέμα διμερές και πως μπορεί «να λυθεί με συνομιλίες μεταξύ των δυο κοινοτήτων».

Το εγχείρημα Αναστασιάδη δεν είναι καθόλου εύκολο καθώς υπάρχουν κράτη-μέλη, τα οποία θεωρούν την Τουρκία «πολύτιμο σύμμαχο», κυρίως οικονομικό. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να εξασφαλίσει το αυτονόητο: Να εξασφαλίσει, εμπράκτως, την αλληλεγγύη και τη στήριξη του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Λευκωσία έχει στραφεί και προς τα Ηνωμένα Έθνη χωρίς να αναμένει οποιαδήποτε στήριξη. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αποστείλει επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού, Αντόνιο Γκουτέρες, στην οποία τον ενημερώνει για τις τουρκικές προκλήσεις και τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της Άγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ.

Την ίδια ώρα, η αμερικανική εταιρεία EXXON MOBIL, θα στείλει τις επόμενες δυο εβδομάδες ερευνητικά πλοία (και υποβρύχια) για να μελετήσουν το βυθό ενόψει των ερευνών που θα διενεργήσει το φθινόπωρο.

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Φεβ 2018


Tου Παναγιώτη Ήφαιστου

Η κρίση που ξέσπασε στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και η πρόσφατη όξυνση του αναθεωρητισμού και των προκλήσεών της δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Απορρέει από μια μακρόχρονη αναθεωρητική απειλή, την οποία η Ελλάδα κατεύναζε και διαχειριζόταν με στρατηγικά ανορθολογικό τρόπο. Αντί συγκρότησης μιας σιδερένιας αποτρεπτικής στρατηγικής και καλλιέργειας μιας υποστηρικτικής στρατηγικής κουλτούρας, επί μακρόν, η Ελλάδα κατεύναζε εάν όχι έκλεινε τα μάτια μπροστά στις τουρκικές αναθεωρητικές απειλές.

Εξάλλου, ανεύθυνα και επιπόλαια πολλοί έβαζαν στο στόχαστρο όσους υποστήριζαν την συγκρότηση μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής στρατηγικής. Συχνά με άθλιο, ανορθολογικό, υβριστικό και λαϊκίστικο τρόπο. Μερικοί ύπουλα, ή επειδή είναι άσχετοι, ταύτιζαν την αποτρεπτική στρατηγική με εθνικισμούς, παλληκαρισμούς και πολεμοχαρή κίνητρα. Οι συνέπειες όσον αφορά την άσκηση κυριαρχίας εντός ορίων που προβλέπει η διεθνής νομιμότητα είναι μεγάλες και ίσως καταστούν αβάστακτες. Ιδιαίτερα εάν ο κατευνασμός οδηγήσει σ’ ένα πόλεμο με τουρκικούς όρους.

Πρωταρχικά, χρήζει να σκιαγραφηθεί η τουρκική απειλή, η οποία σε άλλες περιπτώσεις έτυχε πιο εκτενούς και πιο ενδελεχούς διερεύνησης. Ο ακριβής ορισμός της απειλής από τους κρατικούς θεσμούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση στρατηγικής. Η σωστή διάγνωση της απειλής συναρτάται τόσο με την συγκρότηση των αποτρεπτικών λειτουργιών της εθνικής στρατηγικής, όσο και με την δέσμευση των αναγκαίων πόρων για την αντιμετώπισή της. Συχνά πολλοί γράφουμε: «δεν ξοδεύουμε ούτε ένα ευρώ περισσότερο ούτε ένα λιγότερο από ότι απαιτεί η αποτροπή της απειλής». Η τουρκική απειλή είναι ρητά και εμπράγματα βαθύτατα αναθεωρητική.

Η απέραντη απειλή

Στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο η απειλή αφορά τόσο τα εδαφικά όσο και τα θαλάσσια σύνορα. Ως προς το τελευταίο η Τουρκία δεν συμμορφώνεται με την διεθνή νομιμότητα και τις ρητές πρόνοιες των Συνθηκών. Ακόμη πιο σημαντικό, η τουρκική απειλή δεν αφορά κάποιο μεμονωμένο γεγονός αλλά αυτό που στην στρατηγική θεωρία ορίζεται ως «απέραντη απειλή».

Για να μην ανατρέξουμε σε πολλές επίσημες δηλώσεις του παρελθόντος όπως αυτή της Τσιλέρ για τα νησιά και τις νησίδες μπορούμε να αναφερθούμε στην πολύ πρόσφατη μυστήρια πρόσκληση του Ερντογάν στην Αθήνα όπου προκλητικά δήλωσε: «η Συνθήκη της Λωζάνης αφορά ολόκληρη την περιοχή. Πιστεύω ότι όλες οι Συνθήκες χρειάζονται μια επικαιροποίηση. Και η Λωζάνη, με βάση τα πρόσφατα γεγονότα, χρειάζεται μια επικαιροποίηση».

Και συνέχισε, «Όταν μιλάω για επικαιροποίηση, μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, από το Α ως το Ω». Α έως το Ω, λοιπόν, και τα σύνορα των αξιώσεων είναι θολά και ανοικτά προς διεύρυνση. Όταν κάτι τέτοιο ισχύει, σημαίνει πως σε περίπτωσης σύρραξης, εάν τα στρατεύματα του κράτους που απειλεί υπερφαλαγγίσουν τον αμυνόμενο δεν υπάρχουν όρια για το που θα σταματήσουν.

Όταν πάντως σταματήσουν, εκεί θα είναι περίπου και τα νέα σύνορα που θα ορίσουν τα τετελεσμένα της βίας. Τετελεσμένα, τα οποία, όπως δείχνει η εμπειρία, είναι δύσκολο ή ανέφικτο να ανατραπούν εάν ο αμυνόμενος είναι ο λιγότερο ισχυρός. Επιπλέον, έχοντας διανύσει πολλές δεκαετίες σταθερών αναθεωρητικών τουρκικών αξιώσεων και αντίστροφα κατευναστικών ελληνικών στάσεων, το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί η ενδεχομένως λανθασμένη παράσταση ότι εάν ξεσπάσουν και κλιμακωθούν εχθροπραξίες η Ελλάδα θα είναι εύκολος στόχος.

Η παράσταση που δίνουμε πάντως είναι ο κατευνασμός, το έλλειμμα υποστηρικτικής κοινωνικοπολιτικής συναίνεσης για τους σκοπούς της στρατηγικής. Οι επιπόλαιες δηλώσεις ηγετών προδίδουν άγνοια ή επιπολαιότητα (π.χ. για τα θαλάσσια σύνορα). Είναι κραυγαλέα η άγνοια αρμοδίων όσον αφορά τους όρους, τις έννοιες και τις ποικίλες πτυχές μιας εθνικής στρατηγικής. Επιπλέον, ευρέως διαδεδομένες θέσεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής ζωής οδηγούν τους Τούρκους στο να πιστέψουν ότι χωρίς κόστος, ή με ελάχιστο κόστος, μπορούν να αλλάξουν το ισχύον εδαφικό και κυριαρχικό καθεστώς και να θέσουν πλήρως την Κύπρο στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας.

Τουρκική νίκη χωρίς μάχη

Εντυπωσιακή αντίθετη παράσταση βέβαια δόθηκε από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 4 Φεβρουαρίου, το οποίο εν τούτοις έγινε αφορμή για να εξυβριστούν οι Έλληνες που συμμετείχαν σαν «ετερόκλητος όχλος». Μια δηλαδή ξεκάθαρα αυταρχική και δεσποτική αντίληψη των σχέσεων πολίτη, κοινωνίας και εξουσίας.

Οι αρνητικές παραστάσεις για την αξιοπιστία της Ελλάδας εδραιώνονται και από το γεγονός ότι η Τουρκία με απειλή χρήσης βίας, ή με κρίσεις χαμηλής έντασης στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ήδη πέτυχε να εκπληρώσει μια σειρά βραχυχρόνιων και μεσοπρόθεσμων σκοπών. Με άλλα λόγια ανοίγουν τον δρόμο για να κερδίσουν μακροπρόθεσμα τον πόλεμο χωρίς μάχη.

Αυτό αληθεύει απόλυτα και κάθε αμφισβήτηση είναι αξιοθρήνητη: Επί σειρά δεκαετιών η Ελλάδα δεν άσκησε τα κυριαρχικά δικαιώματά της στα θαλάσσια πεδία, όπως προνοεί η διεθνής νομιμότητα, κάτι που σχεδόν θα διπλασίαζε την ελληνική επικράτεια. Παρενθετικά σημειώνεται πως όπως σωστά σημειώνει ο Hans Morgenthau στο μνημειώδες έργο του «Πολιτική μεταξύ των Εθνών», το οποίο φέτος κυκλοφορεί στα ελληνικά, «βιώσιμο είναι ένα κράτος όταν μπορεί να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την επικράτειά του». Διόλου τυχαία, ο κορυφαίος διεθνολόγος, που διαμόρφωσε την αμερικανική πολιτική σκέψη και που δεν πάσχει από νομικίστικες παθολογίες, ορίζει το εθνικό συμφέρον με όρους ισχύος.

Η μη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων έχει ως οδυνηρή συνέπεια η Ελλάδα να μην απολαμβάνει τον υποθαλάσσιο πλούτο της, όπως συμβαίνει ακόμη και με πολύ μικρότερα κράτη. Εδραιώνεται έτσι η εικόνα ενός αναλώσιμου και στρατηγικά αναξιόπιστου κράτους. Κι αυτό ενθαρρύνει και άλλους αναθεωρητισμούς στην περιφέρειά της.

Ακόμη, το δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά» –ένα νησί δηλαδή στο οποίο πέραν των πλουτοπαραγωγικών πόρων και της γεωπολιτικής του σημασίας ζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες– σημαίνει πως εάν η Μεγαλόνησος περιπέσει στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας, η στρατηγική παγίδευση της Ελλάδας θα έχει βαθύτατες προεκτάσεις.

Ελλείμματα εθνικής στρατηγικής

Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, οι κρίσεις στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ καταμαρτυρούν τα ελλείμματα της εθνικής στρατηγικής όσον αφορά την διελκυστίνδα των:
• απειλών
• αναθεωρητικών δηλώσεων και προκλήσεων
• εμπλοκών χαμηλής έντασης όπως έγινε το 1996 και πρόσφατα στα Ίμια και σχεδόν ταυτόχρονα και στην Κύπρο
• σταδίων πιθανών ένοπλων κλιμακώσεων μετά την δημιουργία «μικρών» έστω τετελεσμένων
• εκτεταμένης και γενικευμένης πολεμικής σύρραξης.

Ανεξάρτητα των χειρισμών ή των ανεύθυνων λαϊκίστικων δηλώσεων στην Αθήνα, λόγω λανθασμένων χειρισμών και αποφάσεων, η Τουρκία τελικά κατορθώνει με διαρκείς κρίσεις χαμηλής έντασης να κερδίζει τον πόλεμο χωρίς ένοπλη αναμέτρηση. Στην στρατηγική ανάλυση αυτό θεωρείται άριστη στρατηγική δεξιοτεχνία. Κύρια αιτία των ελλειμμάτων της αποτρεπτικής στρατηγικής της Ελλάδας, εκτός από τα ευρέως διαδεδομένα κατευναστικά σύνδρομα, είναι η άγνοια της διαλεκτικής σχέσης των επεισοδίων μικρής έντασης και των επόμενων σταδίων μέχρι και ένα πιθανό μεγάλο πόλεμο.

Σε πρώτο στάδιο πέραν της ανάγκης να εκπέμπονται έγκαιρα και αδιάλειπτα ορθολογιστικές αποτρεπτικές παραστάσεις κατά κάθε απειλής, απαιτούνται λεπτοί διπλωματικοί και στρατιωτικοί χειρισμοί, επαρκής στρατιωτική ικανότητα και επιτελικά στρατηγικά σχέδια για όλα τα επίπεδα μιας πιθανής κρίσης. Επίσης, επίδειξη ακλόνητης αποφασιστικότητας ανατροπής τυχόν τετελεσμένων και βεβαιότητα για επιτυχή έλεγχο της κλιμάκωσης εάν ο επιτιθέμενος υλοποιήσει τις απειλές του και αρνηθεί να αποσυρθεί. Εάν μεταδοθεί αποφασιστικά και αποτελεσματικά μια τέτοια παράσταση, ο επιτιθέμενος δεν θα υλοποιήσει καμιά απειλή του.

Εάν υπάρξει εμπλοκή και «μικρά» τετελεσμένα πλην ο επιτιθέμενος δεν υποχωρήσει ή εάν αποθρασυνθεί και εκτελέσει επιθετικές ενέργειες, όπως στην περίπτωση του πρόσφατου εμβολισμού της ακταιωρού στα Ίμια, η κλιμάκωση της εμπλοκής είναι αναπόφευκτη. Αυτό βέβαια, εάν είμαστε ανυποχώρητα ακλόνητοι όσον αφορά την ακεραιότητα της ελληνικής επικράτειας.

Πρωτίστως, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, ο αμυνόμενος θα πρέπει να είναι έτοιμος να επιτύχει νίκη σε κάθε στάδιο της κλιμάκωσης. Αυτό απαιτεί ο αμυνόμενος να είναι από καιρό έτοιμος τόσο τακτικά όσο και στρατηγικά για να αναπτύξει επαρκείς δυνάμεις και μέσα που θα καταστήσουν απαγορευτικό για τον επιτιθέμενο να στερεώσει οποιοδήποτε έρεισμα ή αξίωση. Τέτοιες αξιώσεις είναι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας στα Ίμια και στην κυπριακή ΑΟΖ. Να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα έχει δηλώσει πως συνιστούν casus belli κινήσεις πέραν της γραμμής του 1974. Η θέση αυτή είχε επικυρωθεί και αναπτυχθεί με τον δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

Όπως γίνεται φανερό οι στρατιωτικές ικανότητες, η διπλωματική προετοιμασία και τα τακτικά και στρατηγικά σενάρια στόχο έχουν, εάν ο επιτιθέμενος δεν συμμορφωθεί, ο αμυνόμενος να επιτύχει να τον εκδιώξει από την επικράτειά του ή του κράτους που καλύπτει αμυντικά (εδώ Κύπρος με τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο). Επιπλέον, η προετοιμασία και τα σχέδια προβλέπουν κάθε πιθανή αντίδραση του αντιπάλου και αποσκοπούν ο αμυνόμενος να επικρατεί νικηφόρα σε όλα τα στάδια της διένεξης.

Για να αντιμετωπιστεί η κλιμάκωση, ή για να μην υπάρξει κλιμάκωση με υποχώρηση του αμυνόμενου αντί του επιτιθέμενου, ο αποτρέπων απαιτείται να εκπέμπει ισχυρές και αξιόπιστες παραστάσεις νικηφόρας έκβασης σε όλα τα στάδια και επίπεδα της διένεξης, συμπεριλαμβανομένου ενός γενικευμένου πολέμου. Ο μεγάλος πόλεμος δεν είναι επιθυμητός (σκοπός της αποτρεπτικής στρατηγικής του αμυνόμενου είναι να μην υπάρξει πόλεμος). Η παράσταση νίκης και αποφασιστικότητας για αντεπίθεση και πρόκληση μεγάλων ζημιών, όμως, είναι προϋπόθεση επιτυχούς έκβασης της αναμέτρησης υπέρ του αμυνόμενου.

Ο κατευνασμός φέρνει τον πόλεμο πιο κοντά

Συνοψίζουμε λοιπόν αυτό το μείζον ζήτημα της αποτρεπτικής στρατηγικής ενός αμυνόμενου κράτους: Οι εμπλοκές μικρής έντασης και ο έλεγχος της κλιμάκωσης είναι προϋποθέσεις μιας αποτρεπτικής στρατηγικής. Αυτό που σε έσχατη περίπτωση αποτρέπει, όμως, είναι η παράσταση νίκης σε μεγάλο πόλεμο, εάν ο επιτιθέμενος δεν υποχωρήσει από τα τετελεσμένα και εάν αντί αυτού συνεχίζει να προσπαθεί να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα.

Ας κάνουμε σαφές ότι τα πιο πάνω είναι εδραιωμένες τυπολογίες, εάν όχι αξιώματα της στρατηγικής ανάλυσης. Αφορούν τον πόλεμο, ο οποίος δεν εξορκίζεται, αλλά αντιμετωπίζεται με αποτρεπτική στρατηγική. Οτιδήποτε άλλο είναι ανορθολογικό και θανατηφόρο. Ιδιαίτερα εάν πολλοί πιστέψουν ότι ο κατευνασμός μπορεί να επιτύχει κατιτί. Ο κατευνασμός οδηγεί σε ήττα χωρίς πόλεμο, ή το πιθανότερο σε μεγάλη πολεμική σύρραξη. Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι οι οπαδοί του κατευνασμού είναι βασικά ανεπίγνωστα και ασυνείδητα δράστες πρόκλησης πολέμου, καταστροφών και κακουχιών.

Καταμαρτυρούμενα και ολοφάνερα, παρά την δέσμευση πολύτιμων και μεγάλων πόρων για την ελλαδική άμυνα, το έλλειμμα στρατηγικής είναι μεγάλο. Η Τουρκία σταθερά κερδίζει τον πόλεμο χωρίς μάχη με το να εμποδίζει την Ελλάδα και την Κύπρο να κινηθούν στην βάση της διεθνούς νομιμότητας. Να κινηθούν σε πεδία, όπου εάν αξιοποιούνταν οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι η κατάσταση των Ελλήνων θα ήταν πολύ διαφορετική και πολύ-πολύ καλύτερη.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Δημήτρης Διακομιχάλης

“Έχουμε λάβει τα μέτρα μας. Έλληνες σας περιμένουμε.” Αυτές οι δηλώσεις του πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπιναλί Γιλτιρίμ με την ευκαιρία συμπλήρωσης 22 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια, σε συνδυασμό με τα όσα σε τακτά χρονικά διαστήματα εκστομίζονται από όλο τον πολιτικό κόσμο της γειτονικής χώρας (Ερντογανικούς, Κεμαλιστές, Εθνικιστές) σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, με αποκορύφωμα τον πρόσφατο εμβολισμό της Ελληνικής ακταιωρού μέσα στα Ελληνικά Χωρικά Ύδατα, συνθέτουν ένα άκρως επικίνδυνο σκηνικό.

Γι’ αυτό επιβάλλεται να αναλυθεί σωστά η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί και επιτέλους να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικό τρόπο ώστε να σταματήσουν οι συνεχείς προκλήσεις και να διασφαλιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Αυτό θα γίνει μόνο εάν καταλάβουν οι ηγέτες της διπλανής χώρας ότι το όποιο εγχείρημα εναντίον της χώρας μας θα έχει κόστος πολύ μεγαλύτερο από τα προσδοκώμενα οφέλη.

Η Τουρκική ακτοφυλακή και το Πολεμικό Ναυτικό της Τουρκίας για να είναι συνεπής ο Μπιναλί Γιλτιρίμ γι’ αυτά που είπε για την επέτειο, στις 28 Ιανουαρίου 2018 που ο Δήμος Καλύμνου τίμησε τους Ήρωες των Ιμίων παρουσία του ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου, έκαναν πράξη τις απειλές του σε βάρος της χώρας μας με συγκεκριμένο τρόπο:

Από τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Ιανουαρίου τουρκικές ακταιωροί και πολεμικό σκάφος βρίσκονταν ανατολικά και των δύο νησιών, εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων δημιουργώντας αυτό που ο Θεμιστοκλής χαρακτήρισε ως ξύλινα τείχη και που δυστυχώς αυτό το τοίχος των πλοίων της Τουρκίας το αντιμετώπισε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κύριος Πάνος Καμμένος όταν με το Πολεμικό πλοίο Νικηφόρος σε απόσταση δύο μιλίων από τα Ίμια έριχνε στο σημείο που έπεσε το ελικόπτερο το στεφάνι, προς τιμή των τριών αξιωματικών του πολεμικού ναυτικού που έχασαν τη ζωή τους στις 31 Ιανουαρίου 1996 υπερασπιζόμενοι τα όσια και τα ιερά της πατρίδας μας, σε απόσταση δύο μιλίων από τα Ίμια.

Ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος καταθέτει στεφάνι. Στο βάθος διακρίνονται τα Ίμια και εκατέρωθεν της ελληνικής κανονιοφόρου «Νικηφόρος» στην οποία επιβαίνει ο υπουργός ένα σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής και μια κορβέτα κλάσης MILGEM. Φωτογραφία Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Ανεξάρτητα όμως από τα όσα είπε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας εντός του πολεμικού σκάφους μετά τη ρήψη του στεφανιού, και τα όσα επίσης είπε μπροστά στο μνημείο των τριών αξιωματικών για την εδαφική μας ακεραιότητα η πραγματικότητα είναι ότι ήταν αμήχανος και προβληματισμένος και μάλιστα παρουσία του Αρχηγού του ΓΕΝ Αντιναύαρχου κυρίου Τσούνη.

Πως όμως φθάσαμε χρονικά σ’ αυτό το σημείο και σήμερα οι Τούρκοι με τα επιχειρησιακά τους σχέδια, σχεδόν σε μόνιμη βάση βρίσκονται εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων ανατολικά και των δύο βραχονησίδων με ισχυρή παρουσία ακταιωρών και πολεμικών πλοίων και εμείς να μην τολμούμε να τους εκδιώξουμε από τα χωρικά μας ύδατα;

Αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής όταν εμφανίζονται στη περιοχή τα αλιευτικά μας γίνονται πραγματικές ναυμαχίες για να βγάλουν οι ψαράδες μας το μεροκάματο τους, ή όταν πηγαίνουν προς τα Ίμια τα περιπολικά της Ελληνικής ακτοφυλακής ή τα σκάφη του Π.Ν, έχουμε περιστατικά όπως αυτό με το Νικηφόρος προ ημερών, ή όπως αυτό που συνέβη τα μεσάνυχτα της Δευτέρας (12-2-2018) όταν Τουρκική ακταιωρός με χαρακτηριστικά TCSG UMUT(703) εμβόλισε το ΠΑΘ «ΓΑΥΔΟΣ» 090Λ.Σ που εμείς κακώς δεχθήκαμε αυτό που είπε ο Γιλτιρίμ ότι έγινε ατύχημα.

Γιατί ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση και ταυτόχρονα διατυμπανίζουμε διά του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κυρίου Παυλόπουλου, του Πρωθυπουργού κυρίου Τσίπρα, του Υπουργού Εθνικής Άμυνας κυρίου Πάνου Καμμένου και του Υπουργού των Εξωτερικών κυρίου Ν. Κοτζιά ότι η εδαφική μας ακεραιότητα είναι εξασφαλισμένη; Ή μήπως τα Ε.Χ.Υ δεν είναι τελικά Εθνικός χώρος;

Αλήθεια θα πρέπει και θα έχει ξεχωριστό Εθνικό ενδιαφέρον αν ο Πρωθυπουργός της χώρας, είτε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, είτε ο Υπουργός των Εξωτερικών είτε οι αρχηγοί όλων των κομμάτων επιβιβαστούν σ’ ένα Καλύμνικο αλιευτικό και να κάνουν μια προσπάθεια να βρεθούν σε απόσταση 20-30 μέτρων έστω από την Ανατολική πλευρά των Ιμίων, για να συνειδητοποιήσουν την αλήθεια και την πραγματικότητα. Δεν μιλούμε βέβαια για την δυνατότητα των ψαράδων μας να ψαρεύουν μεταξύ των δύο βραχονησίδων ή από την Δυτική πλευρά των βραχονησίδων δηλαδή από τη πλευρά που βλέπει προς την Τουρκία και εντός των Ελληνικών χωρικών μας υδάτων, γιατί αυτό πλέον είναι αδύνατον. Ας κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός της Χώρας, αυτό που έκανε ο Πρόεδρος Ερντογάν στο Βόρειο Αιγαίο στη περιοχή της Θάσου και ανέβηκε στο Ψαράδικο μαζί με τους Τούρκους Ψαράδες για να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα στα Ίμια, στη Θάσο, σε όλο το Αιγαίο. Οι φωτογραφίες του Τούρκου Προέδρου είναι αποκαλυπτικές.


Φθάσαμε όμως μέχρι εδώ γιατί εμείς βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας με συγκεκριμένες ενέργειες, επειδή τελικά δεν έχουμε εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκία.

Τέσσερις είναι οι σταθμοί κλειδιά που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και που ασφαλώς είναι αναστρέψιμη εάν θέλουμε να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις για να διασφαλίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα.

1ον) Μετά την νύκτα της 31ης Ιανουαρίου 1996 που υπήρξε το ατυχές ναυτικό γεγονός με τους τρεις αξιωματικούς του Π.Ν νεκρούς και την απεμπλοκή όπως έγινε με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, ο βοσκός Αντώνης Βεζυρόπουλος συνέχισε να πηγαίνει κανονικά στα Ίμια, σχεδόν κάθε μέρα, μέχρι και τον Απρίλιο του 2004.

Από τον Φεβρουάριο του 1996 ο Δήμος Καλυμνίων στήριζε οικονομικά τον βοσκό πληρώνοντας του 6000,00 ευρώ ετησίως για τα καύσιμα και τα χόρτα που πήγαινε στα πενήντα κατσίκια που έβοσκαν και στα δύο Ίμια, σχεδόν κάθε ημέρα μέχρι τις 31/12/2002 που άλλαξε η Δημοτική αρχή.

Από τον Γενάρη του 2003 και για ενάμιση χρόνο ούτε ο Δήμος, ούτε το κράτος φρόντισε για να παραμείνει ο βοσκός Αντώνης Βεζυρόπουλος στις βραχονησίδες, να του καταβάλλονται αυτά τα ελάχιστα χρήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συνεχίσει το πήγαινε έλα στα Ίμια και έτσι τον Απρίλιο του 2004 πήρε τα κατσίκια του και έφυγε από τα νησιά.

2ον) Η απόφαση του Συμβουλίου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη στις 8 Ιουλίου του 1997 είναι ο δεύτερος σταθμός – κλειδί στη συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στη περιοχή των Ιμίων.

Στις 8 Ιουλίου το 1997 στο κοινό ανακοινωθέν στα πλαίσια της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη συναντήθηκαν ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κωνσταντίνος Σημίτης και με ικανοποίηση σημείωσαν τη σύγκλιση απόψεων που επετεύχθη μεταξύ του Υπουργού των Εξωτερικών κ. Θεόδωρου Πάγκαλου και του Υπουργού των Εξωτερικών κ. Ισμαήλ Τζεμ, συνάντηση την οποία οργάνωσε η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Ωλμπραϊτ.

Μεταξύ των θεμάτων που έπρεπε να προωθηθούν στα πλαίσια των διμερών σχέσεων ήταν και ο “Σεβασμός στα νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την Εθνική κυριαρχία τους.”

3ον) Η κυβέρνηση της χώρας μας δυστυχώς στο κείμενο των Συμπεράσματων της Προεδρίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο ΕΛΣΙΝΚΙ στις 10 και 11 Δεκεμβρίου του 1999 δέχτηκε ότι υπάρχουν συνοριακές διαφορές με την Τουρκία.

Συγκεκριμένα στο Κεφάλαιο Διεύρυνση αναφέρεται: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιβεβαιώνει την περιεκτική φύση της διαδικασίας προσχώρησης η οποία τώρα περιλαμβάνει 13 υποψήφια κράτη εντός ενιαίου πλαισίου.

Τα υπόλοιπα κράτη συμμετέχουν στη διαδικασία προσχώρησης επί ίσοις όροις. Πρέπει να συμμερίζονται τις αξίες και τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ορίζονται στις Συνθήκες. “Εν προκειμένω, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων.

Αλλιώς θα πρέπει να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου εντός εύλογου χρονικού Διαστήματος.

4ον) Η απάντηση του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου στο πλαίσιο της 80ης ΔΕΘ σε ερώτηση δημοσιογράφου του γερμανικού περιοδικού “Spiegel” ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα είναι οι τέσσερις γωνίες του καμβά τις οποίες αξιοποιούν οι Τούρκοι στη αναθεωρητική πολιτική τους για αλλαγή του status στο Αιγαίο με αιχμή την περιοχή των Ιμίων.

Γι’ αυτό κατά παράβαση κάθε έννοιας σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου βλέπουμε να κλιμακώνεται η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο με συγκεκριμένες στοχεύσεις:

- Ότι αυτοί έχουν την ευθύνη έρευνας και Διάσωσης ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού,
- Ότι αποτελεί αιτία πολέμου η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σύμφωνα με τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου για την Θάλασσα.
- Η συνεχόμενη αμφισβήτηση άλλοτε 18, άλλοτε 25 και άλλοτε 152 νησιών.
- Παράνομες NAYTEX σε όλο το Αιγαίο για ασκήσεις με πραγματικά πυρά, αποκλείοντας συγκεκριμένα νησιά.
- Απειλή άσκησης βίας σε περίπτωση που η χώρα μας θα προχωρήσει στη ανακήρυξη και οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο.

Όλη αυτή η επικίνδυνη κατάσταση για τα εθνικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο με την πολιτική του κατευνασμού που ακολουθείται απέναντι στη Τουρκία εδώ και χρόνια οδηγεί σε Εθνικά αδιέξοδα, με την Ε.Ε. να μην παίρνει ξεκάθαρη θέση και να ανέχεται να εκβιάζεται καθημερινά από την γειτονική χώρα και το ΝΑΤΟ ιδιαίτερα στην περίπτωση των Ιμίων να το παίζει Πόντιος Πιλάτος.

Επειδή τα Ίμια δεν είναι Τουρκικά όπως είπε ο Ρ.Τ. Ερντογάν την επομένη του εμβολισμού, αλλά Ελληνικά, ξεχνώντας σκόπιμα την Συνθήκη της Λωζάνης, άρθρα 12, 15, 16, την Ιταλοτουρκική Συμφωνία του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, προσωπικά κάθε φορά που θα επαναλαμβάνουν οι Τούρκοι ιθύνοντες αυτούς τους απαράδεκτους και ψευδείς ισχυρισμούς για το status στο Αιγαίο, θα αντικρούω τους ισχυρισμούς τους με δικούς τους κάθε φορά διαφορετικούς στρατιωτικούς χάρτες στους οποίους φαίνεται καθαρά ότι τα Ίμια ανήκουν στην Ελλάδα. Και αυτά τα στοιχεία των Τουρκικών στρατιωτικών χαρτών δεν μπορεί να τα αγνοούν και να μην τα λαμβάνουν υπόψιν τους ούτε οι ΗΠΑ ούτε το ΝΑΤΟ ούτε και η Ε.Ε και να σφυρίζουν αδιάφορα.

Είναι ντροπή να έχουν αυτή τη στάση και συμπεριφορά οι Σύμμαχοι και «φίλοι» μας γιατί και αυτοί έχουν τους δικούς τους χάρτες που δείχνουν ότι τα Ίμια βρίσκονται στην Ελληνική κυριαρχία.


Αν τελικά οι σύμμαχοι και φίλοι μας αντιμετωπίζουν τη χώρα μας με αυτό τον περιφρονητικό τρόπο, χωρίς να συμβάλλουν στοιχειωδώς στη διασφάλιση της Εθνικής μας ακεραιότητας σύμφωνα με τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις, τότε πράγματι ήλθε η ώρα να αναζητήσουμε και άλλους ποιο ειλικρινείς φίλους.

Η στάση και συμπεριφορά απέναντι στη χώρα μας των δύο αυτών υπερεθνικών οργανισμών είναι αποτέλεσμα και της έλλειψης μεγάλων ηγετών στο τιμόνι της χώρας μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Γι’ αυτό επιβάλλεται επιτέλους και δεν θα κουραστώ να το γράφω ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ανεξάρτητα από τις δηλώσεις του, ότι το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συμβάσεις κατοχυρώνουν τα εθνικά μας συμφέροντα, ξεπερνώντας τις προβλεπόμενες από το Σύνταγμα δυνατότητες που έχει, να συγκαλέσει εκτάκτως σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και της στρατιωτικής ηγεσίας, για να χαράξουν Εθνική στρατηγική απέναντι στην Τουρκική επιθετικότητα με ενέργειες και δράσεις βραχυμεσοπρόθεσμες και τις οποίες όλες οι πολιτικές δυνάμεις και η στρατιωτική ηγεσία να δεσμευτούν ότι θα κάνουν πράξη.

Όμως άμεσα η κυριαρχία μας στα Ίμια θα επιβεβαιωθεί μόνον εάν τα σκάφη της Ελληνικής Ακτοφυλακής και του Π.Ν περιπολούν σε μόνιμη βάση μεταξύ Ιμίων και Τουρκικών Ακτών εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων. Έτσι θα ψαρεύουν ανενόχλητοι οι ψαράδες μας και οι Τούρκοι δεν θα παραβιάζουν τα Ελληνικά Χωρικά Ύδατα.

Κύριε Πρόεδρε μην μου πείτε ότι το Σύνταγμα δεν σας δίνει την δυνατότητα αυτή, να καλέσετε εσείς το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, γιατί το Σύνταγμα τα μνημονιακά χρόνια δυστυχώς έχει γίνει…… και αυτό το γνωρίζετε εσείς καλύτερα από τον καθένα.

Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριοι Αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων, μπορεί η αντιπαράθεση για τα μνημόνια και για τα «σκάνδαλα» να είναι στο κόκκινο με δηλητηριώδη βέλη από όλες τις μεριές, αυτό όμως δεν σας δικαιολογεί να σιωπάτε περίπου για τα Ελληνοτουρκικά και να ανέχεστε παθητικά την Τουρκική επιθετικότητα.

Η Ελληνική πολιτική ηγεσία στο σύνολο της πρέπει να θυμάται σταθερά την θεωρία των δυόμιση πολέμων μια θεωρία που εκφράζει όλο το πολιτικό κόσμο της Τουρκίας. Ο Ρ.Τ. Ερντογαν ότι κάνει στο Αιγαίο δεν το κάνει για εσωτερική κατανάλωση. Ας το καταλάβουν οι πολιτικοί μας.

Ας ελπίσουμε ότι η δήλωση του Υπουργού των Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιά ότι η Τουρκία με τον εμβολισμό του ΓΑΥΔΟΣ στα Ίμια ξεπέρασε το κόκκινο, εκφράζει στο σύνολο της, την Κυβέρνηση και σε ενδεχόμενη νέα πρόκληση θα αντιδράσει ανάλογα.

Τα όσα συμβαίνουν με τους ψαράδες μας όχι μόνον στα Ίμια και τα νησιά της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου αλλά σε όλο το Αιγαίο, που βλέπουν τα Τουρκικά ψαράδικα να αλωνίζουν στη κυριολεξία εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων καταστρέφοντας τα πάντα, και χαρτογραφώντας ευαίσθητες στρατιωτικές περιοχές, με την προστασία μάλιστα των Τουρκικών ακταιωρών, ενώ στα διεθνή ύδατα σκάφη της Τουρκικής Ακτοφυλακής επιχειρούν με πειρατικό τρόπο, στα πλαίσια των προβλέψεων του ICCAT, να κάνουν νηοψίες σε καλύμνικα ψαράδικα χωρίς Ελληνική παρουσία και προστασία είτε από την Ελληνική ακτοφυλακή είτε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αποτελεί πραγματικά «αιτία πολέμου» και επιβάλλεται άμεσα η εφαρμογή ενός επιχειρησιακού σχεδίου προστασίας των ψαράδων μας και φύλαξης των θαλάσσιων συνόρων μας από την Ελληνική Ακτοφυλακή και το Π.Ν, προκειμένου να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Επιτέλους ας καταλάβει η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας ότι είμαστε ανάδελφο Έθνος, ότι είμαστε μόνοι και πρέπει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.

Ας υπάρξει επιτέλους ένα ελληνικό αναπτυξιακό σχέδιο αξιοποιώντας τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα μας έχουν ακόμα απομείνει, προκειμένου να δημιουργηθούν μόνιμες δουλειές για την νέα γενιά για να μην φεύγει από τη χώρα.

Η αντιμετώπιση ουσιαστικά του Δημογραφικού προβλήματος που έχει αγγίξει κόκκινο θα πρέπει επιτέλους να μπει πρώτο στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης και η ανάπτυξη της εγχώριας στρατιωτικής βιομηχανίας που θα πρέπει να προταχθεί για την ενίσχυσης των Ε.Δ. της πατρίδας μας να αποτελέσουν τις δύο μεγάλες στοχεύσεις για τα επόμενα πέντε χρόνια ώστε να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε ουσιαστικά και την γεωστρατηγική θέση της χώρας προς όφελος των Ελλήνων.

Η ενίσχυση των Ε.Δ πρέπει να ξεκινήσει άμεσα αξιοποιώντας ένα ποσόν από το υπερπλεόνασμα και αν αυτό οι κυβερνώντες δεν θέλουν να αγγίξουν τότε ας βάλουν το χέρι στη τσέπη οι εφοπλιστές μας μιας που το εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι της τάξεως των 100,00 δις ευρώ. Η Ελλάδα και η ιστορία της , αξίζει μια τέτοια εθνική χειρονομία που σίγουρα θα αναγνωριστεί από τον Ελληνικό Λαό.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε Εθνική στρατηγική που θα διασφαλίζει πρωτίστως τα εθνικά μας συμφέροντα μακροπρόθεσμα και όχι τα συμμαχικά, καθιστώντας την Ελλάδα πραγματικό πυλώνα σταθερότητας στη περιοχή, με μια δύναμη αποτροπής τέτοιας ισχύος, που όποιος διανοηθεί να προσβάλει την Εθνική μας ακεραιότητα, να γνωρίζει ότι τα όποια οφέλη μπορεί να προσδοκά από μια τέτοια ενέργεια, θα είναι κατά πολύ μικρότερα από το κόστος που θα καταβάλει.

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κωνσταντίνου Θ. Λαμπρόπουλου 

Οι πρόσφατες επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας, τόσο στο Αιγαίο (Εμβολισμός Ελληνικού σκάφους του Λιμενικού στην περιοχή των Ιμίων), όσο και στην Κυπριακή ΑΟΖ («πειρατική ενέργεια-παρεμπόδιση Γεωτρύπανου της Ιταλικής Εταιρίας ENI να πραγματοποιήσει έρευνες εντός του τεμαχίου 3), κατέδειξαν την σαφή ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής απειλής σε στρατηγικό και επιχειρησιακό επίπεδο (δημιουργία τετελεσμένων στο διμερές πλαίσιο των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων με ταυτόχρονη εμπλοκή σε Αιγαίο και Κύπρο).

Παράλληλα ανέδειξαν τις αδυναμίες της ελληνικής πλευράς σ’ ότι αφορά την ανάγνωση του περιφερειακού και διεθνούς περιβάλλοντος ασφάλειας, απόρροια των χρονιζόντων θεσμικών ανεπαρκειών του ελληνικού μηχανισμού εθνικής ασφάλειας αλλά και των ιδεοληψιών και στερεοτύπων που κατατρέχουν σημαντικό μέρος της πολιτικής ελίτ (ανάλυση και ερμηνεία των δεδομένων του 21ου αιώνα με τα μεθοδολογικά εργαλεία του ιδεολογικού ανταγωνισμού του 20ου αιώνα, αποφυγή γεωπολιτικής-γεωστρατηγικής ανάγνωσης της διεθνούς πολιτικής).

Το αποτέλεσμα αφορά την κατίσχυση των τουρκικών διεκδικήσεων εν τοις πράγμασι σε ευρεία κλίμακα και την πλήρη υπονόμευση μιας αξιόπιστης απάντησης στην τουρκική προκλητικότητα βασισμένης σ ένα επεξεργασμένο στρατηγικό σχέδιο, απότοκο της συνεργασίας και της σύμπραξης των φορέων που απαρτίζουν τον θεσμικό μηχανισμό εθνικής ασφάλειας. Είναι πρωτοφανές και χαρακτηριστικό ότι δεν συνεκλήθη το ΚΥΣΕΑ για την διαχείριση της κρίσης, γεγονός που το καθιστά πλέον τύποις επιτελικό θεσμικό όργανο επιφορτισμένο με τον συντονισμό του μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων (Σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ.4 της ΠΥΣ 31/2000).

Η πρόσφατη κρίση αναδεικνύει την παράμετρο του εσωτερικού περιβάλλοντος που εμπεριέχεται στην έννοια της στρατηγικής εθνικής ασφαλείας (national security strategy) και που διαμορφώνει την ανταπόκριση των κρατών έναντι των απειλών. Η εθνική συνοχή άλλωστε αποτελεί τον sine qua non παράγοντα διαμόρφωσης της στρατηγικής εθνικής ασφάλειας. Μια σημαντική πτυχή αφορά την έννοια της στρατηγικής κουλτούρας (strategic culture), η οποία οικοδομείται στην έννοια της πολιτικής κουλτούρας και αφορά στις παραδόσεις, στις αξίες, στις στάσεις, στα πρότυπα, στους συμβολισμούς και στους ιδιαίτερους τρόπους προσαρμογής ενός κράτους στο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον, γεγονός που περιλαμβάνει την χρήση ή την απειλή της χρήσης βίας.

Η στρατηγική κουλτούρα συν-διαμορφώνει την στρατηγική συμπεριφορά ενός κράτους, καθώς σύμφωνα με τον στρατηγιστή Colin Gray, μέσω αυτής δύναται να αποκρυπτογραφηθούν τάσεις αλλά όχι καθοριστικοί παράγοντες. Η έννοια της στρατηγικής κουλτούρας αντιπροσωπεύει τα πρότυπα συμπεριφοράς όλων των σημαντικών παραγόντων του κράτους ,όπως των πολιτικών ελίτ, των οικονομικών ελίτ, των Ενόπλων Δυνάμεων, της Εκκλησίας και της κοινής γνώμης.

Αναφορικά με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής στρατηγικής κουλτούρας, αναμφίβολα σημαίνουσα προσοχή πρέπει να δοθεί στην πολιτική κουλτούρα που έχει αναπτυχθεί στην χώρα ιδιαίτερα κατά την περίοδο της οικονομικής απίσχνανσης, η οποία επηρεάζεται από δύο κύριες πηγές διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής: τον ρόλο της προσωπικότητας ως διαμορφωτή αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής σε αντίθεση με τον ρόλο συλλογικών οργάνων/θεσμών και τον ρόλο της κοινής γνώμης.

Η ελληνική αντίδραση στην πρόσφατη ελληνοτουρκική κρίση αλλά και στα ζητήματα της ονομασίας των Σκοπίων και των Ελληνο-Αλβανικών Σχέσεων προσφέρεται για την εξαγωγή συμπερασμάτων που αφορούν στις αντιλήψεις των προσωπικοτήτων που διαμορφώνουν την πολιτική εθνικής ασφάλειας (Άμυνα και Εξωτερική Πολιτική) και για την κατάρριψη ορισμένων ψευδαισθήσεων και μύθων που αναπαράγονται και συντελούν στον αποπροσανατολισμό τόσο των διαμορφωτών αποφάσεων όσο και της κοινής γνώμης, εμπεδώνοντας μια στρατηγική κουλτούρα ανασφάλειας, (καθώς δεν υπάρχει ορθή εκτίμηση δεδομένων (έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού) και κατά συνέπεια ακριβής ανάγνωση του διεθνούς και περιφερειακού περιβάλλοντος) η οποία υπονομεύει μια αξιόπιστη εθνική στρατηγική, ενώ εγκυμονεί κινδύνους για το μέλλον.

Ψευδαίσθηση Πρώτη: Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η άποψη σε μεγάλο αριθμό διαμορφωτών αποφάσεων ότι η τουρκική επιθετικότητα απευθύνεται πρωτίστως στο εσωτερικό ακροατήριο της γείτονος. Ως εκ τούτου η πρόσφατη επιθετική στάση της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Κύπρο ερμηνεύεται ως εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων της γείτονος στα δυτικά, κυρίως λόγω της ανάγκης του Erdogan να επιδείξει φθηνές νίκες εντυπώσεων με στόχο το εσωτερικό ακροατήριο και εξαιτίας των τουρκικών απωλειών στο μέτωπο της Αφρίν. Η αντίληψη αυτή πηγάζει από μια εικόνα της Τουρκίας ως μεγάλου Ασθενούς, όπου τα εσωτερικά της προβλήματα είναι τόσο μεγάλα, που η εξωτερική της πολιτική κινείται στην βάση κατευνασμού των εσωτερικών της αντιθέσεων.

Αν και η αναθεωρητική στρατηγική προσέγγιση της γείτονος μετά το πραξικόπημα εμπίπτει στο παίγνιο των δύο επιπέδων του Robert Putnam που αναφέρεται στην διάδραση του εσωτερικού και του διεθνούς επιπέδου στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής-κατά συνέπεια εν μέρει η ανωτέρω άποψη έχει βάση, εντούτοις παραβλέπεται σαφώς ο εσωτερικός πολιτικοκοινωνικός μετασχηματισμός της γείτονος ο οποίος βασίζεται στα προτάγματα του συντηρητισμού και του εθνικισμού τα οποία αποτελούν τον ενοποιητικό παράγοντα τεράστιων μαζών υπό ένα νέο εθνικιστικό ιδεώδες.

Επιπρόσθετα παραβλέπεται η πάγια και όχι πρόσκαιρη στρατηγική επιδίωξη της Άγκυρας, ανατροπής του status quo στο Αιγαίο , καθώς και του στρατηγικού ελέγχου της Κύπρου. Η υπόθεση αυτή τεκμαίρεται τόσο από το δόγμα Davutoglu, όσο και από τις θέσεις τόσο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, όσο και του καινούργιου «Καλού» Κόμματος της Meral Aksener και βέβαια του υπερ-εθνικιστικού κόμματος του D.Bahceli.

Επιπλέον, η πρόσφατη διπλή επιθετική ενέργεια έγκειται στο νέο «δόγμα» Erdogan, το οποίο προκρίνει την προληπτική στρατιωτική δράση, όπου διακυβεύονται ζωτικά τουρκικά συμφέροντα (το ζήτημα της ενεργειακής επάρκειας-ασφάλειας έχει ιεραρχηθεί ως ζωτικό από το τουρκικό συμβούλιο εθνικής ασφάλειας) και βασίζεται αφενός στην χρήση της «Αιχμηρής Ισχύος» (Sharp Power) που περιλαμβάνει ενέργειες πειθαναγκασμού και άσκησης πίεσης, αφετέρου στην χρήση στρατιωτικών επιχειρήσεων που παράγουν αποτελέσματα σε στρατηγικό επίπεδο (effects based operations), (βλέπε σχετικά άρθρο του γράφοντος στο liberal Στρατηγικές και Eπιχειρησιακές Παράμετροι της επιχείρησης στο Αφρίν).

Αξίζει να σημειωθεί πως η Τουρκία ανεξάρτητα των απωλειών που έχει στο μέτωπο της Αφρίν (για το μέγεθος της επιχείρησης και το χρονοδιάγραμμα που έχει τεθεί, συγκριτικά ελαφριές) διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων, έχει επιτύχει την εσωτερική συνοχή εξασφαλίζοντας την αποδοχή όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» (το ίδιο και για τις ενέργειες στο Αιγαίο και στην Κύπρο) και στοχεύει στο να καταστεί μέσω της επιχείρησης στο Αφρίν, συνομιλητής στην διευθέτηση της Συρίας, το οποίο ήδη επιτυγχάνει. Το πλαίσιο του Αφρίν (effects based operations) μεταφέρεται και στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Συνεπώς η τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα έχει δομικά χαρακτηριστικά, είναι αποτέλεσμα της υψηλής της στρατηγικής και δεν ερμηνεύεται απλουστευτικά ως προϊόν για εσωτερική κατανάλωση.

Ψευδαίσθηση Δεύτερη: Επικρατεί η άποψη σε σημαντικό αριθμό διαμορφωτών αποφάσεων και στην ελληνική κοινή γνώμη πως οι κάκιστες σχέσεις της Άγκυρας με την Δύση και τις ΗΠΑ κυρίως, αυξάνουν αυτόματα την γεωπολιτική αξία της Ελλάδας και κατ’ επέκταση την θέση της στην περιφερειακή ισορροπία ισχύος και το γεγονός αυτό θα έχει άμεση επίπτωση στην διαφορετική, μη ευνοϊκή αντιμετώπιση της Τουρκίας τόσο από τις ΗΠΑ, όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η άποψη αυτή πηγάζει από την διάχυτη και ισχυρή αίσθηση της κουλτούρας του αδυνάτου (underdog culture) που διέπει αριθμό διαμορφωτών αποφάσεων και κομμάτι της κοινής γνώμης, που δεν διαθέτουν επαρκή γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος, διέπονται από εσωστρέφεια και αμυντικότητα, περιμένοντας την εκ των Συμμάχων αρωγή άνευ προϋποθέσεων, αγνοώντας την φύση της διεθνούς πολιτικής.

Είναι γεγονός πως αναμφισβήτητα υπάρχει αυτονόμηση της Τουρκίας από την ευρω-ατλαντική στρατηγική και υφίσταται έντονος προβληματισμός σε επίπεδο ΝΑΤΟ για την στάση της Τουρκίας αναφορικά με τον προσεταιρισμό της από την Ρωσία όσο και με την σύσφιξη των σχέσεων της Άγκυρας με το Ιράν.

Παραταύτα, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει αυτόματη αναβάθμιση της Ελλάδας στους ευρω-ατλαντικούς σχεδιασμούς εν είδει αντίβαρου στην Τουρκία. Η γεωπολιτική αξία μιας χώρας συναρτάται με την προάσπιση, προβολή και προώθηση του εθνικού συμφέροντος, ήτοι με την εθνική ισχύ, η οποία αποτελεί την συνισταμένη διαφόρων παραγόντων, στρατιωτικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών, δημογραφικών, τεχνολογικών κτλ. Στο ανταγωνιστικό πεδίο των διεθνών σχέσεων η ισορροπία ισχύος είναι μια δυναμική μεταβαλλόμενη διαδικασία, όπου η ισχύς μιας χώρας αυξομειώνεται σε συνάρτηση με τις στρατηγικές της επιδιώξεις και το παραγόμενο έργο τόσο σε βραχύ όσο και σε μεσο-μακροπρόθεσμο επίπεδο.

Υπάρχουν δύο σοβαρές παρανοήσεις εκ μέρους της ελληνικής πλευράς: α)Παραγνωρίζεται το γεγονός πως η Τουρκία, εκτός της δικής της εξαιρετικής γεωστρατηγικής θέσης ,όπου για δεκαετίες υπήρξε βασικός πρόμαχος των δυτικών στρατηγικών στην Μέση Ανατολή, αποτελεί διαχρονικά μεν ένα κράτος-ταραξία (troublemaker-state), όμως ταυτόχρονα έχει αυξημένους συντελεστές ισχύος, αποτελώντας την 14η οικονομία του κόσμου, με μια αγορά 80 εκατομμυρίων, όντας σημαντικός προορισμός αμερικανικών και ευρωπαϊκών επενδυτικών κεφαλαίων έχοντας και τον δεύτερο σε μέγεθος στρατό του ΝΑΤΟ.

Η ισχύς όμως ενός κράτους δεν είναι απλά άθροισμα συντελεστών ούτε αριθμητικών συσχετισμών. Η αξία της Τουρκίας έγκειται στο γεγονός ότι επενδύει σε μια στρατηγική που αφορά την ενίσχυση των ποιοτικών συντελεστών της ισχύος της και παρά το γεγονός ότι η πολιτική Erdogan διέπεται από τρομακτικές αντιφάσεις και ακροβατεί μεταξύ επιτυχίας και κατάρρευσης, εντούτοις η ανωτέρω επένδυση την καθιστά σημαντικό δρώντα, που δεν είναι εύκολο να παραγνωριστεί η δική της γεωπολιτική αξία από τις ΗΠΑ και η γεωοικονομική της αξία από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κατά συνέπεια η λογική των ίσων αποστάσεων από τους συμμάχους και εταίρους μας, διαπιστώνεται εκ νέου στο κάδρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η απουσία ελληνικής στρατηγικής, απόρροια του ανορθολογισμού που διέπει τον πολιτικο-κοινωνικό βίο της χώρας και της κακής εκτίμησης των δεδομένων, δημιουργεί συνθήκες σπασμωδικής αντίδρασης και εν τέλει ζημίας των εθνικών συμφερόντων.

β)Η ελληνική πλευρά αδυνατεί να διακρίνει αναφορικά με την αναζήτηση διεθνών ερεισμάτων υποστήριξης των ελληνικών θέσεων μια θεμελιώδη αρχή: Τα διεθνή ερείσματα λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές ισχύος (force multipliers) της ισχύος μιας χώρας και όχι αθροιστικά εκ του μηδενός. Όπερ μεθερμηνευόμενον: Μια χώρα η οποία επενδύει στην αύξηση των συντελεστών της ισχύος της δύναται να βρει διεθνή ερείσματα. Αντιθέτως μια χώρα, η οποία αδυνατεί να αξιοποιήσει το δικό της απόθεμα ισχύος δεν βρίσκει διεθνή συμπαράσταση.

Οι διπλωματικές ενέργειες της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο κινούνται διαρκώς στο να προβάλλουν το δίκαιο και την άμεμπτη συμπεριφορά της χώρας, κινούμενες πάντα στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας, απολύτως σωστό και αληθές, πλην όμως ανεπαρκές για την επίτευξη του στόχου της απόκτησης διεθνών ερεισμάτων. Η μη προβολή των συντελεστών ισχύος της χώρας (αποτέλεσμα έλλειψης στρατηγικής κατεύθυνσης) έχει ως αποτέλεσμα να παρουσιάζεται η ελληνική πλευρά στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων ως η αδύναμη πλευρά της οποίας το συμφέρον δεν είναι ίσης αξίας με το αντίστοιχο τουρκικό.

Ψευδαίσθηση Τρίτη: Επικρατεί η άποψη σε ορισμένους κύκλους πως είναι επιβεβλημένη η ταχεία διευθέτηση διμερών ζητημάτων, όπως το ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων και τα ζητήματα με την Αλβανία, προς χάριν της επικέντρωσης του ελληνικού διπλωματικού κεφαλαίου στην εξ Ανατολών απειλή χωρίς η ανωτέρω διαπίστωση να προκύπτει ως αποτέλεσμα της σύγκλισης θεσμικών οργάνων όπως του ΚΥΣΕΑ για τον προσδιορισμό των στόχων της ελληνικής στρατηγικής στα ανωτέρω μέτωπα υπό ένα συνεκτικό πλαίσιο. H ανωτέρω άποψη πηγάζει από την απαξίωση εν γένει των θεσμών (στοιχείο της στρατηγικής κουλτούρας την περίοδο της κρίσης) και του θεσμικού πλαισίου εθνικής ασφάλειας και από την ανάγκη παρουσίασης έργου για την μεγιστοποίηση πολιτικού οφέλους στο εσωτερικό πεδίο.

Αν και σαφώς τα παραπάνω ζητήματα αποτελούν διμερή προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα επί δεκαετίες και σε καμία περίπτωση δεν προτείνεται η ακινησία αντί της επίλυσης, η διπλωματική μέθοδος του Quick Fixing (Ταχεία Διευθέτηση) δεν ενδείκνυται για τόσο σοβαρά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με πολλές προεκτάσεις, μία εκ των οποίων είναι ότι εμπλέκεται και ο παράγοντας Τουρκία στην εξίσωση επίλυσης. Αξίζει να σημειωθεί οτι η συγκεκριμένη μέθοδος ad hoc διπλωματίας χρησιμοποιείται κυρίως από τις Μεγάλες Δυνάμεις στο πλαίσιο επίλυσης διμερών διαφορών για την επίτευξη ευρύτερων στρατηγικών στόχων σε περιφερειακά θέατρα επιχειρήσεων και συνήθως χωρίς την φροντίδα εναλλακτικών στρατηγικών επιλογών (alternative exit strategy).

Χωρίς επεξεργασμένο στρατηγικό σχέδιο με την συμμετοχή όλων των θεσμικών φορέων, χωρίς την ιεράρχηση σαφών προτεραιοτήτων και επιμέρους λεπτομερειών και χωρίς την εξασφάλιση της ευρύτερης δυνατής συναίνεσης, η μέθοδος ταχείας διευθέτησης ενδέχεται να αφήσει πολλά κενά και ασάφειες που μελλοντικά δύναται να αποβούν επιζήμιες για το εθνικό συμφέρον ( περίπτωση της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ χωρίς την πρότερη Αναθεώρηση του Συντάγματος των Σκοπίων και την αποποίηση του σφετερισμού της Μακεδονίας).

Μύθος πρώτος: Η ευρύτατα διαδεδομένη άποψη σε πολλούς καθοδηγητές γνώμης αλλά και σε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ότι η εμβάθυνση μιας οικονομικής συνεργασίας μεταξύ ημών και της Τουρκίας αποτελεί μια ικανή συνθήκη εξάλειψης της τουρκικής επιθετικότητας. Η άποψη αυτή πηγάζει από το πρότυπο της οικονομικής ολοκλήρωσης που συνέβαλε στον πασιφισμό της Γερμανίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην δημιουργία της ΕΟΚ-Ε.Ε και του Γαλλογερμανικού άξονα.

Παραταύτα η άποψη αυτή αγνοεί ορισμένα βασικά και ουσιώδη δεδομένα. Πρώτον η οικονομική εμβάθυνση και αλληλεξάρτηση δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση την αποφυγή μιας ένοπλης σύγκρουσης ,όπως απέδειξε η περίπτωση της Αγγλίας και της Γερμανίας προ της κήρυξης του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Δεύτερον η ανωτέρω άποψη αφορά μια ανάγνωση αυθαίρετη που άπτεται δεδομένων πολύ διαφορετικών από την σημερινή δυναμική των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η Γερμανία ήταν μια κατεστραμμένη χώρα από τους δύο παγκόσμιους πολέμους που διεξήγαγε, ενώ οι κοινοί αξιακοί και πολιτισμικοί κώδικες του ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού αποτέλεσαν την βάση συνεννόησης των δύο χωρών.

Η Τουρκία του Erdogan αποτελεί μια νέο οθωμανική ισλαμική χώρα με αναθεωρητικές βλέψεις που ρέπει προς τον αυταρχισμό, απειλεί την περιφερειακή σταθερότητα, διαρκώς απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή της προοπτική και αντιλαμβάνεται τις διμερείς σχέσεις ως παίγνιο μηδενικού αθροίσματος.

Μύθος Δεύτερος: Επικρατεί η άποψη σε κομμάτι της πολιτικής ελίτ πως με δεδομένη την ανατροπή του ισοζυγίου ισχύος υπέρ της Άγκυρας σε συνδυασμό με τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του Tayyip Erdogan, η μόνη λύση είναι να υιοθετηθεί μια κατευναστική στρατηγική (appeasement strategy) εξευμενισμού της Τουρκίας ως προϋπόθεση αποφυγής μιας ένοπλης σύρραξης.

Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο πως η στρατηγική κατευνασμού αντί να αποτρέπει την πιθανότητα ένοπλης σύγκρουσης την ενισχύει, καθώς η αναθεωρητική πλευρά αποθρασύνεται και προβάλλει διαρκώς διεκδικήσεις.(Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατευνασμού είναι εκείνη της Μεγάλης Βρετανίας επί πρωθυπουργίας Τσάμπερλεν, όταν προσπάθησε ανεπιτυχώς να κατευνάσει τον Χίτλερ).Η μόνη περίπτωση κατευναστικής πολιτικής που θεωρείται σκοπίμως επιτυχημένη από τους απανταχού θιασώτες της Οκτωβριανής Επανάστασης αφορά την συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ, γιατί θεωρούν οτι έδωσε την απαραίτητη πίστωση χρόνου στο κομμουνιστικό καθεστώς να εξασφαλίσει την εξουσία του στο εσωτερικό πεδίο.
Μια κατευναστική πολιτική θα καθιστούσε την Ελλάδα δορυφόρο της Τουρκίας με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Εν κατακλείδι,η Ελλάδα είναι μια χώρα που μαστίζεται από οκτάχρονη ύφεση, έχει απωλέσει σημαντικό κεφάλαιο ισχύος και χρειάζεται μια συνολική αναδιάταξη των δυνάμεών της για να θεωρηθεί εκ νέου ένας ισχυρός παίκτης επί ίσοις όροις με την Τουρκία σε περιφερειακό επίπεδο. Δεν πρέπει να διαφεύγει όμως της προσοχής ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα τεράστιο απόθεμα ισχύος (δυνητική ισχύς), πολλαπλάσιο της γείτονος το οποίο παραμένει δυστυχώς πλήρως ανεκμετάλλευτο, για την ενεργοποίηση του οποίου όμως απαιτείται ο εξορθολογισμός της στρατηγικής της και η αξιοποίηση των ποιοτικών συντελεστών της ισχύος της σ ένα συνεκτικό πλαίσιο.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Θ. Λαμπρόπουλος είναι Στρατηγικός Αναλυτής, Ειδικός Επιστήμονας Άμυνας και Ασφάλειας, Κέντρο Μελετών Ασφάλειας της Γενεύης.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Φεβ 2018


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης 

Η Τουρκική εισβολή στην Συρία η οποία ξεκίνησε με καταιγιστικούς βομβαρδισμούς στις 20 Ιανουαρίου 2018, «διαφημίστηκε» σαν μια επιχείρηση «λίγων ωρών ή το πολύ λίγων ημερών» του «πανίσχυρου», δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ. Η επιχείρηση στόχευε στην κατάληψη του Αφρίν – σημαντικού Κουρδικού θύλακα της Βόρειας Συρίας.
Άρχισαν μάλιστα να «μοιράζονται» τελεσίγραφα στην Αμερική να αποσυρθεί «αμέσως» από τον δεύτερο σταθμό της επίθεσης, το Μανμπίτζ, το οποίο θα ακολουθούσε μετά την «εκκαθάριση» του Αφρίν από τους κατά φαντασία Ερντογάν «τρομοκράτες».

Καθώς όμως περνούσαν οι ώρες και οι μέρες, έγινε φανερό πως οι Τουρκικοί σχεδιασμοί αποτελούσαν, αν και χειμώνας, όνειρα θερινής νύχτας. Δεκάδες φέρετρα άρχισαν να καταφθάνουν από την Συρία (επισήμως 31 νεκροί, ανεπίσημα 300 από κύκλους του ιμάμη Γκιουλέν), τα νοσοκομεία πλημμύρισαν από εκατοντάδες τραυματίες και οι Κούρδοι υπερασπιστές του Αφρίν άρχισαν να αναρτούν σε διάφορα μέσα μαζικής επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης εικόνες ή βίντεο από καταστροφές Τουρκικών αρμάτων μάχης και στρατιωτικών ελικόπτερων.

Η παταγώδης αποτυχία της Τουρκίας στην Συρία κορυφώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2018 όταν έγινε γνωστή επίθεση Κούρδων κομάντος στο συντονιστικό κέντρο της Τουρκικής επιχείρησης «Κλάδος Ελαίας» στην επαρχία Χαταί, μέσα στην Τουρκία!

Η διαφαινόμενη πανωλεθρία των Τούρκων στον θανάσιμο βάλτο της Συρίας και η αναπόφευκτη εμπλοκή σε ένα μακροπρόθεσμο και αιματηρό πόλεμο, ενεργοποίησε επειγόντως σχέδια αποπροσανατολισμού του Τουρκικού λαού αλλά και πιθανής «αντιστάθμισης» των απωλειών σε θέματα «εξασφαλισμένης ευαισθησίας», την Κύπρο και το Αιγαίο.

Στις 9 Φεβρουαρίου 2018 τρία Τουρκικά πολεμικά πλοία προσέγγισαν το πλοίο-γεωτρύπανο Saipem 12000 το οποίο βρισκόταν καθ′ οδό προς τον στόχο “Σουπιά” της Κυπριακής ΑΟΖ και ζήτησαν να μην τον προσεγγίσει «για λόγους ασφάλειας λόγω άσκησης με πραγματικά πυρά». Η Τουρκία με την πειρατική αυτή ενέργεια, ακινητοποίησε την έρευνα του γεωτρύπανου – τουλάχιστον μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου 2018 – ενεργοποιώντας μια μεγάλη διπλωματική κινητικότητα.

Στις 12 Φεβρουαρίου 2018 σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Ελληνικής ακτοφυλακής, «Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, η τουρκική ακταιωρός UMUT χτύπησε με την πλώρη το πλοίο ανοιχτής θαλάσσης του λιμενικού σώματος 090 «Γαύδος», με 27 άτομα πλήρωμα, που βρισκόταν σε περιπολία στην περιοχή των Ιμίων, προκαλώντας υλικές ζημιές».

Στις 13 Φεβρουαρίου 2018 Ο φαφλατάς ψευτο- σουλτάνος της Άγκυρας πρόσφερε «κάλυψη» στις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας με απειλές πεζοδρομίου: «Κανείς να μην νομίζει ότι μας διαφεύγουν οι ευκαιριακές πρωτοβουλίες σε σχέση με τις βραχονησίδες στο Αιγαίο και οι έρευνες φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Κύπρου. Από εδώ προειδοποιούμε όσους ξεπερνούν τα όριά τους στην Κύπρο και το Αιγαίο να μην κάνουν λάθος υπολογισμούς. Οι μαγκιές τους είναι μέχρι να δουν τα αεροσκάφη, το στρατό και τον στόλο μας!»

Ταυτόχρονα, το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση, ζητώντας και τα ρέστα: «Ο ΓΓ του Ελληνικού ΥΠΕΞ ενημερώθηκε πως στα Καρντάκ (Ιμια) τα οποία ανήκουν στην Τουρκία, υπάρχει έντονη παρουσία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στον αέρα και τη θάλασσα – η επικίνδυνη αυτή στάση πρέπει να σταματήσει»!

Η Ελληνική αντίδραση, δια του εκπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών: «Η Τουρκία, μαζί με το μέτρο, έχει χάσει και τον κοινό νου. Εκτός από το να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, αποδεικνύει ότι δεν γνωρίζει ούτε γεωγραφία».

Στις 14 Φεβρουαρίου 2018 ο Γιγκίτ Μπουλούτ, ένα από τα εξαπτέρυγα του ψευτο – σουλτάνου της Τουρκίας, σε συνέντευξη του σε κρατικό κανάλι δεν δίστασε να παρομοιάσει την Ελλάδα «με μύγα που τα βάζει με γίγαντα» και ότι «οι συνέπειες που θα υποστεί θα είναι τρομερές». Ο ίδιος τύπος, δύο βδομάδες νωρίτερα, είχε απειλήσει ότι «θα σπάσουμε τα χέρια και τα πόδια αξιωματούχων, του πρωθυπουργού ή όποιου υπουργού, τολμήσει να ανέβει στα Ίμια στο Αιγαίο».

Η νευρική κρίση της «Φαμίλιας Ερντογάν» εκφράστηκε από τον ψευτο – σουλτάνο αυτοπροσώπως και προς τους Αμερικανούς, όταν μιλώντας στην Τουρκική βουλή τους απείλησε με… οθωμανικό χαστούκι: «Είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί που λένε ότι “θα απαντήσουμε επιθετικά εάν μας χτυπήσετε” δεν έχουν φάει ποτέ οθωμανικό χαστούκι»!

Η Ελληνική κινητοποίηση στην επικίνδυνη νευρικότητα της Τουρκίας συνοψίζεται στα εξής: Ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ ενημέρωσε στις Βρυξέλλες τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ και τους υπουργούς Άμυνας των συμμαχικών χωρών για την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:
«Τα Ίμια είναι ελληνικά νησιά, αυτό είναι ξεκάθαρο από όλες τις συνθήκες που και η ίδια η Τουρκία έχει υπογράψει. Δεν μπορεί, λοιπόν, να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι, από τη μία πλευρά των λεονταρισμών, των δηλώσεων δήθεν συμβούλων του Ταγίπ Ερντογάν και η προκλητική συμπεριφορά στο Αιγαίο που εν συνεχεία χρεώνεται σε κάποιους κυβερνήτες πλοίων και από την άλλη πλευρά, διπλωματικά, η Τουρκία να λέει ότι δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά πρόκειται περί ατυχήματος».
Σε ιδιαίτερα σκληρή δήλωση, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε πως είναι «απόλυτα κατά της στάσης της Τουρκίας» επισημαίνοντας «την ανάγκη να σεβαστεί η Τουρκία την κυριαρχία των κρατών-μελών σε ότι αφορά τη χερσαία επικράτεια, τα εθνικά χωρικά ύδατα και τον εθνικό εναέριο χώρο τους».

Στο ίδιο μήκος ο Έλληνας ΥΠΕΞ, στις 15 Φεβρουαρίου 2018, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό, δήλωσε πως «Η Τουρκία έφτασε στην κόκκινη γραμμή και με κάποια έννοια την προσπέρασε» και πως «δεν θα υπάρξει ξανά τέτοια ειρηνική συμπεριφορά από την ελληνική πλευρά».

Την ίδια μέρα, σε μαραθώνια συνάντηση τριών ωρών και 15 λεπτών «κεκλεισμένων των θυρών» (χωρίς γραμματείς, χωρίς έστω και ένα διερμηνέα), οι Ρέξ Τίλερσον, Ρετζέπ Ερντογάν και Μεβλούτ Τσαβούσογλου «εξέτασαν τις σχέσεις Αμερικής και Τουρκίας». Χωρίς δηλώσεις μετά την συνάντηση, μπορεί κανείς να εικάσει το αποτέλεσμα από τις επίσημες φωτογραφίες που ακολούθησαν (μια εικόνα, χίλιες λέξεις).

Στις 16 Φεβρουαρίου 2018 ακολούθησε νέα πολύωρη συνάντηση του Ρεξ Τίλερσον με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου, όπου συμφωνήθηκε «η βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών». Στο μέλλον θα αποδειχτεί αν ο Ρέξ Τίλερσον είχε «πειστικά» επιχειρήματα ή αν επρόκειτο για ένα ακόμα διάλογο κουφών.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2017 ο εκπρόσωπος του Τουρκικού ΥΠΕΞ εξέφρασε «την ανησυχία του» για την αναφορά του Έλληνα ΥΠΕΞ ότι «σε ενδεχόμενο ανάλογο συμβάν με αυτό στα Ίμια δεν θα υπάρξει ξανά τέτοια ειρηνική συμπεριφορά από την ελληνική πλευρά». Ο Τούρκος εκπρόσωπος κάλεσε τον Έλληνα ΥΠΕΞ «να συμμορφωθεί με τις κοινές επιθυμίες που εξέφρασαν οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών». Όπως ήταν φυσικό, ακολούθησε άμεση απάντηση εκπροσώπου του Ελληνικού ΥΠΕΞ: «Η Τουρκία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο συστηματικά και υπερβαίνει συνεχώς τις κόκκινες γραμμές. Όταν δε καλείται να μπει σε τάξη, παραπονιέται και αντιδρά σαν να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα που η ίδια δημιουργεί».

Συμπέρασμα: Ενός κακού μύρια έπονται… Η εσωτερική πίεση μέσα στην Τουρκία αυξάνεται σταθερά. Οι λιγοστές εφημερίδες που δεν «φιμώθηκαν» ολοκληρωτικά, κυκλοφορούν με πρωτοσέλιδα αφιερωμένα στον επίσημο αριθμό των «μαρτύρων» της προηγούμενης ημέρας στο μέτωπο της Συρίας. Έγκυροι φορείς της Τουρκικής κοινωνίας (Δικηγορικός Σύλλογος, Ιατρικός Σύλλογος και πολλοί άλλοι) επικρίνουν με δριμύτητα την στρατιωτική δράση στην Συρία. Οι Κούρδοι επιχειρούν να δημιουργήσουν νέο μέτωπο στην στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο Ιράκ. Η Τουρκική οικονομία κλονίζεται επικίνδυνα, η χώρα απομονώνεται διαρκώς από εχθρούς και φίλους, τα σύνορα προς την Αρμενία παραμένουν ερμητικά κλειστά αλλά ο ψευτο – σουλτάνος Ερντογάν ζει στον δικό του κόσμο: Θεωρεί την Τουρκία «από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου» (προφανώς του δικού του)!

Η σκληρή όμως πραγματικότητα της παταγώδους αποτυχίας του «πανίσχυρου Τουρκικού στρατού» στο Αφρίν, προκαλεί νευρική κρίση με λεκτικούς λεονταρισμούς που αποτελούν σαφή ένδειξη αδυναμίας. Μοιάζουν με το «οθωμανικό χαστούκι» που θα δινόταν στις Η.Π.Α.!

Από Ελλάδα και Κύπρο απαιτείται απόλυτη ψυχραιμία, αρραγής ενότητα του εσωτερικού μετώπου, ενίσχυση της αμυντικής προστασίας, εμμονή στο διεθνές δίκαιο χωρίς «διμερή παζαρέματα» και διαρκής επιφυλακή σε επίπεδο «κόκκινου συναγερμού».

Ο πολιτικός χρόνος που έχει απομείνει σε ένα πολιτικό με κυρίαρχα κίνητρα την μεγαλομανία, τις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις αλλά και την … τσέπη της «Φαμίλιας» του, ολοένα και λιγοστεύει…

HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Τουρκία εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου

Γράφει ο Παναγιώτης Μπαλακτάρης

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε λήθαργο. Η μικρονοϊκή ενασχόληση με το ιδιοτελές κομματικό συμφέρον εξαντλεί τις όποιες δυνάμεις της χώρας και βυθίζει ακόμη περισσότερο τις υγιείς και παραγωγικές μονάδες σε κινούμενη άμμο.

Μετά την ψεύτικη διαίρεση των Ελλήνων σε μνημονιακούς – αντιμνημονιακούς, τις εξαντλητικές για τα οικονομικά του κράτους πρόωρες εκλογικές μάχες και την μέχρις εσχάτων αναμέτρηση των κομματικών σχηματισμών, τώρα το κομματικό σύστημα ζει στον αστερισμό της NOVARTIS, της εξεταστικής για την Υγεία και των Καρ-αν(ο)ίκειων μεθόδων.

Από την πλευρά της κυβέρνησης, τα στελέχη της αισθάνονται άνετα πια με τα ηνία της χώρας στα χέρια τους και κομπορρημονούν συνεχώς. Οι δυσεξήγητες συμπεριφορές κρατικών αξιωματούχων και η αλαζονική πολιτεία υπουργών αποδεικνύουν ότι η εξουσία τρελαίνει. Υπουργός με κρίσιμο αντικείμενο για την ύπαρξη του Ελληνισμού και το μέλλον του χρησιμοποιεί ιλαρά παραδείγματα για να πείσει περί του ορθού της παράδοσης εθνικής κυριαρχίας και της εν καιρώ απώλειας εθνικού εδάφους. Έτερος συνάδελφός του στην ίδια κυβέρνηση διαφωνεί με τους χειρισμούς του προηγούμενου υπουργού και την κυβερνητική πολιτική σε μείζον εθνικό θέμα, αλλά παρ’ όλα αυτά σωπαίνει στηρίζοντας την κυβερνητική συμμαχία, παριστάνοντας ταυτοχρόνως τον Δον Κιχώτη.

Στην αντιπολίτευση παρατηρείται αδυναμία εκμετάλλευσης των λαθών που διαπράττει η κυβέρνηση. Στη μεν αξιωματική, η μία της πτέρυγα φαίνεται να καλοβλέπει τις προσπάθειες της αριστερής κυβέρνησης να παραμερίσει εμπόδια που είχαν βάλει τρικλοποδιά και στις δικές της θητείες, ενώ η άλλη δοκιμάζει να σταθεί όρθια στις εξωτερικές και εσωτερικές επιθέσεις. Στη δε ελάσσονα, το χάσμα είναι τόσο μεγάλο που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα πρόθεση συνεργασίας. Είναι τέτοια η διχόνοια και η πόλωση του κομματικού συστήματος που φτάνουν κάποιοι να αναρωτηθούν, τί θα μπορούσε να συμβεί στην πατρίδα μας εάν δεν ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών…

Συγχρόνως, η οικονομική κρίση σοβεί. Η αξιολόγηση δεν έκλεισε και τα περιθώρια στενεύουν, δεδομένου ότι σε μια περίοδο που η Ευρώπη έχει ανάπτυξη και το ΑΕΠ αυξήθηκε στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη κατά 2,5%, η Ελλάδα είναι αμέτοχη. Επιπλέον, η φαινομενική έξοδος από το Μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018 μοιάζει απομακρυσμένη όσο το κομματικό σύστημα παραμένει διχασμένο. Και σίγουρα, δεν θα είναι οριστικό όσο επικρατεί αυτή η αυτοκτονική νοοτροπία.

Η κατάσταση στην Κύπρο

Από τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο προέκυψε μια ασυνήθιστα υψηλή αποχή και η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη. Στις πρώτες συζητήσεις για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του προβλήματος της παράνομης τουρκικής εισβολής και κατοχής έθεσε τέρμα η πειρατική και παράνομη ενέργεια της Τουρκίας να εγκλωβίσει το γεωτρύπανο SAIPEM 12.000 της ENI. Αμέσως μετά, με NΑVTEX δέσμευσε τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ.

Η Άγκυρα σα να μην έφτανε αυτή η βαρβαρότητα, προέβη και σε μια παρακολουθηματική. Εξέδωσε NAVTEX (0258/18), δυνάμει της οποίας δεσμεύει παρανόμως για ασκήσεις και με πραγματικά πυρά, για την περίοδο από 22 Φεβρουαρίου έως και τις 18 Μαρτίου, ευρεία περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ, εντός της οποίας βρίσκεται και το σημείο «Σουπιά», προορισμός του γεωτρυπάνου της ΕΝΙ.

Σημειωτέον, πως έχουν προγραμματίσει να προχωρήσουν σε γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ εντός του 2018 και δύο ενεργειακοί κολοσσοί, η γαλλική ΤΟΤΑL και η αμερικανική EXXON MOBIL. Όλα δείχνουν, λοιπόν, ότι η πολεμική ενέργεια της Τουρκίας αποσκοπεί στο μπλοκάρισμα των εξελίξεων στα κυπριακά θαλάσσια κοιτάσματα και γι’ αυτό επελέγη η πιο αδύναμη ΕΝΙ σε σχέση με την ΤΟΤΑL και την EXXON MOBIL, ώστε να δημιουργηθεί προηγούμενο ή ακόμη και τετελεσμένα πριν καταπλεύσουν στην περιοχή ενεργειακοί γίγαντες. Εν ολίγοις, χτύπημα στον αδύνατο ως προειδοποίηση στους δυνατούς.

Η διαφορά, όμως, του κυπριακού από το ελλαδικό κομματικό σύστημα έγκειται στο ότι αφενός μεν οι Κύπριοι συνασπίστηκαν προκειμένου να εξέλθουν συντεταγμένα από την οικονομική κρίση, όπερ και συνέβη, και αφετέρου δε, ότι στην αντιμετώπιση της τουρκικής πρόκλησης κάθονται στο ίδιο τραπέζι για να συνεννοηθούν. Ήδη, για τις 21/2/2018 έχει συγκληθεί το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών στη Λευκωσία. Εκεί θα αποφασισθεί η περαιτέρω αντίδραση, αφού η πολεμική σύρραξη δεν αποτελεί επιλογή τουλάχιστον αυτή τη στιγμή.

Η κατάσταση στην Τουρκία

Η Τουρκία μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 ανανεώνει διαδοχικώς την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με αποτέλεσμα να μην έχει επιστρέψει στην κανονικότητα και το κράτος δικαίου να τελεί υπό αναστολή. Οι φυλακίσεις, οι διωγμοί, τα βασανιστήρια και οι στημένες δίκες ολοκληρώνουν ένα περίγραμμα τραγικής καταπίεσης των Τούρκων πολιτών, οι οποίοι δεν διαθέτουν καν το δικαίωμα να διαφωνούν με την ακολουθούμενη πολιτική. Το δημοψήφισμα του Απριλίου του 2017 μετέφερε όλες τις εξουσίες στον πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος πλέον επιβάλλει ακωλύτως τη δική του άποψη περί πολιτικής.

Με την κοινωνία των πολιτών να είναι σε μια συνεχή υποχώρηση, η Τουρκία εφαρμόζει το δόγμα των προληπτικών πολέμων σχεδόν σε όλον τον περίγυρό της, με την αιτιολογία της προστασίας των συνόρων και του κράτους. Επιχειρεί να δημιουργήσει «ζώνες ασφαλείας», οι οποίες κατ’ ουσίαν είναι εφαρμοσμένο casus belli. Βρίσκεται σε πολεμική κατάσταση στα σύνορά της με το Ιράκ και τη Συρία. Στην Κύπρο και στο Αιγαίο προκαλεί κατά σύστημα με σκοπό τη δημιουργία σοβαρού επεισοδίου, το οποίο θα εμπλέξει και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κάνει ανοίγματα σε Κατάρ και αφρικανικές χώρες, επιδιώκοντας να ξεπεράσει την πραγματικότητα και να εμφανισθεί ως μια μεγάλη δύναμη (Grossmacht).

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, που αποψιλώθηκαν μετά το πραξικόπημα, διανύουν περίοδο ασταθούς ισορροπίας και οι επιθετικές επιχειρήσεις σε Ιράκ και Συρία επέχουν και ρόλο τόνωσης ηθικού και εθνικής συνείδησης. Η Τουρκία, και λόγω βαθιάς ανασφάλειας, έχει μεταμορφωθεί σε μια αναθεωρητική δύναμη, η οποία επειδή θεωρεί ότι κινδυνεύει αναλαμβάνει μεγαλύτερο ρίσκο, διαταράσσοντας τις σχέσεις της με τους γείτονές της.

Συμπεράσματα

Η γεωπολιτική όρεξη της Τουρκίας μόλις άνοιξε και μετατρέπεται σε κατακτητική βουλιμία. Αντικειμενικός σκοπός της Άγκυρας είναι η διαμόρφωση, όπου μπορεί, «ζωνών ασφαλείας» είτε δια της παράνομης εισβολής και κατοχής σε ξένα εδάφη ή θαλάσσιες ζώνες, είτε δια της κατασκευής τειχών, τα οποία θα την προφυλάσσουν. Στον κύκλο αυτόν περιλαμβάνονται και η Κύπρος και το Αιγαίο. Εξ αντικειμένου, όμως, αυτή η προσπάθεια προϋποθέτει γεωγραφική υπερεξάπλωση, η οποία τελικώς συνεπάγεται την καταστροφή της χώρας που την επιδιώκει.

Όσον αφορά στις δύο συνιστώσες του Ελληνισμού – Ελλάδα και Κύπρο – θα έπρεπε ήδη να έχουν επικεντρωθεί στον στρατηγικό σχεδιασμό πρόβλεψης και αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής. Με κοινές συσκέψεις της Ελλαδικής και Κυπριακής ηγεσίας, καθώς επίσης και με χάραξη κοινού βηματισμού, ως έτοιμοι από καιρό και για όλα, θα έπρεπε να στείλουν ένα μήνυμα στους ασχημονούντες.

Οι καιροί ού μενετοί.

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης 

Γκάνα σ’ ευχαριστούμε.
Έχετε αναρωτηθεί, πως για την αποκλιμάκωση της «νέας κρίσης των Ιμίων», όταν τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, το πλωτό ελληνικό περιπολικό σκάφος ανοιχτής θαλάσσης  «Γαύδος» εμβολίζεται από την τουρκική ακταιωρό «Umut», στα ελληνικά χωρικά ύδατα, ενδεχομένως, θα πρέπει  να ευχαριστήσουμε όχι τους Αμερικανούς, όπως πράξαμε ως Ελλάδα το 1996, αλλά τους Γκανέζους και συγκεκριμένα τον Πρόεδρο της Γκάνα κ. Νάνα Ακούφο – Άντο, ο οποίος την επόμενη μέρα της νέας τουρκικής παραβατικότητας στο Αιγαίο, πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Άγκυρα, ως καλεσμένος του Τούρκου Πρόεδρου κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν;
Γκάνα σ` ευχαριστούμε, συγχρόνως σε παρακαλούμε αν μπορείς να μας  φέρεις πίσω το …«κωλόπανο».

Ας σοβαρευτούμε:
Βρισκόμαστε μια ακριβώς εβδομάδα μετά από τη νέα πρόκληση της Τουρκίας στα Ίμια.
Τα μεσάνυχτα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου 2018, η τουρκική ακταιωρός «UMUT» εμβολίζει  το «Γαύδος», το πλωτό περιπολικό σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην περιοχή των πολύπαθων Ιμίων, δίνοντας συνέχεια σε μια ελληνοτουρκική κρίση, εξαιτίας της  συνεχιζόμενης προκλητικότητας της τουρκικής πλευράς, ικανής ως προς την δημιουργία θερμών επεισοδίων, τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορούν να μετατραπούν σε πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες και για τους κατοίκους των δυο ακτών του Αιγαίου.

Η αποκλιμάκωση της νέας «κρίσης των Ιμίων» αρχίζει το απόγευμα της Τετάρτης 14 Φεβρουαρίου 2018,  εξαιτίας της τηλεφωνικής επικοινωνίας του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα με τον Τούρκο ομόλογο του κ. Μπιναλί Γιλντιρίμ.

Μετά από τις έντονες αντιδράσεις του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, αποφασίζεται να «αδειάσει» το σύμπλεγμα των βραχονησίδων Ίμια, από κάθε είδους πολεμικού ή περιπολικού πλοίου των δύο χωρών, δίνοντας προσωρινό τέλος σε μια ακόμα τουρκική, μέχρι την επόμενη, προκλητικότητα.

O Τούρκος Πρωθυπουργός κ. Μπιναλί Γιλντιρίμ, διορισμένος από τον Σουλτάνο Ερντογάν και όχι εκλεγμένος από τον τουρκικό λαό, επιθυμεί τη γρήγορη ύφεση της νέας όξυνσης στα Ίμια, συναποφασίζει στην αποκλιμάκωση της έντασης με την επιστροφή των τουρκικών πολεμικών πλοίων στη βάση του Ακσάζ στον κόλπο της Μαρμαρίδας.

O Τούρκος Πρωθυπουργός κ. Μπιναλί Γιλντιρίμ, λίγη ώρα μετά από το τηλεφώνημα εντόνων παραπόνων του Έλληνα πρωθυπουρκού κ. Αλέξη Τσίπρα, έχει προγραμματισμένη πτήση για το Βερολίνο, όπου την Πέμπτη 15 Φεβρουαρίου 2018 συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο κ. Άντζελα Μέρκελ.

Τούρκοι αναλυτές αναφέρουν πως η  αποκλιμάκωση της νέας έντασης Ελλάδας –  Τουρκίας δεν οφείλεται στην τηλεφωνική επικοινωνία των δύο, αλλά στη ετοιμασία της βαρυσήμαντης για την Τουρκία συνάντηση κορυφής του Τούρκου Προέδρου κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τον Πρόεδρο της Γκάνα κ. Νάνα  Ακούφο – Άντο, η οποία πραγματοποιείται το πρωί της Τετάρτης 14ης Φεβρουαρίου στο τουρκικό προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας.
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Η δύσκολη εβδομάδα για τον Ρετζέπ Ταγίπ.  Το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία
 
Άγκυρα, Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2018
Το ημερήσιο δελτίο τύπου της Τουρκικής Προεδρίας της Δημοκρατίας αναφέρει πως έχει μόλις ολοκληρωθεί η σημαντική συνάντηση του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τον Πρόεδρο της Γκάνα κ. Νάνα Ακούφο – Άντο, στο «Προεδρικό Σύμπλεγμα», ή αν προτιμάτε στο νεότευκτο, χτισμένο χωρίς άδεια, «Saray Erdogan» που βρίσκεται μέσα στο «Άλσος Ατατούρκ» της Άγκυρας.

Δεδομένος ο δίαυλος επικοινωνίας του Τούρκου Προέδρου κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τις χώρες της Αφρικής, ο οποίος δίδει βαρύτητα στη συγκεκριμένη επίσημη επίσκεψη του Γκανέζου Προέδρου κ. Νάνα Ακούφο – Άντο στην Άγκυρα.

Ο Γκανέζος Πρόεδρος κ. Νάνα Ακουφο – Άντο, γίνεται παγκοσμίως γνωστός, όταν η ομιλία του την ημέρα της ορκωμοσίας είναι αποτέλεσμα λογοκλοπής και σύνθεσης,  από ομιλίες Αμερικανών προέδρων.

Η συγκεκριμένη συνάντηση κορυφής στην Άγκυρα ενισχύει το διεθνές προφίλ του Σουλτάνου Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας, άρα μια ενδεχόμενη συνέχιση της «κρίσης στα Ίμια», όπως καταλαβαίνετε, θα επισκίαζε τη συνάντηση του Σουλτάνου Ερντογάν με τον Πρόεδρο της Γκάνα κ. Ακούφο – Άντο.

Προηγουμένως, την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου του 2018, ανήμερα της νέας πρόκλησης της Τουρκίας στα Ίμια, ο Σουλτάνος Ερντογάν, συναντιέται με τον υποστηρικτή των «Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων» στο τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου του 2017  και επικεφαλής του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος «ΜΗP» κ. Ντεβλέτ Μπεχτσαλί, θιασώτη και υπέρμαχο της διεκδίκησης όλων των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο.

Το απόγευμα της Τετάρτης 14 Φεβρουαρίου 2018, σε ευρεία υπουργική σύσκεψη που γίνεται την ώρα της τηλεφωνικής επικοινωνίας «Τσίπρα – Γιλντιρίμ», στο «Saray Erdogan» της Άγκυρας, ο «Effendi» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ζητάει από υπουργούς της τουρκικής κυβέρνησης να επισπευτούν οι διαδικασίες, ώστε σύντομα να περάσουν από το τουρκικό κοινοβούλιο οι προτεινόμενες «Συνταγματικές Μεταρρυθμίσεις» τις οποίες έχει ψηφίσει ο τουρκικός λαός στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017.

Την ίδια ώρα, ο  αρχηγός της τουρκικής αντιπολίτευσης, Πρόεδρος του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος «CHP»  κ. Κεμάλ Κιλιντσάρογλου, υπέρμαχος της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, αλλά και αυτής που αναφέρει πως στην Τουρκία ανήκουν δεκαοκτώ ελληνικά νησιά του Αιγαίου, δηλώνει πως οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που έχουν ψηφιστεί από τον Τουρκικό λαό στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου του 2017, δεν αντικατοπτρίζουν τη σημερινή πραγματική εικόνα της χώρας του Ατατούρκ και το σύνολο της τουρκικής θέλησης, καθώς υπέρ του δημοψηφίσματος είχε ψηφίσει μόνο το 51.2 % του εκλογικού τουρκικού σώματος.

Ο Τούρκος Πρόεδρος κ. Ρετζέπ  Ταγίπ Ερντογάν, ολοκληρώνει το πρόγραμμα της δύσκολης εβδομάδας η οποία περιλαμβάνει και τη νέα κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις,  με την επίσημη επίσκεψη στο «Προεδρικό Σύμπλεγμα» του Αμερικανού Υπουργού των Εξωτερικών κ. Ρεξ Τίλερσον, στην οποία χρέη μεταφραστή εκτελεί ο Τούρκος ΥΠΕΞ κ. Μελβούτ Τσαβούσογλου.

Κεντρικό θέμα συζήτησης της συνάντησης «Ερντογάν – Τίλερσον» η παράνομη τουρκική εισβολή στην Αφρίν της Συρίας, αλλά και η αγορά του ρωσικού πυραυλικού συστήματος «S – 400», από την Τουρκία.

Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ κ. Ρεξ Τίλερσον, διαμηνύει στην Άγκυρα, πως θα προκαλέσει κυρώσεις η αγορά του ρωσικού αμυντικού συστήματος «S – 400», η οποία θα πρέπει με κάθε τρόπο να ακυρωθεί.
Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2018
Στον αντίποδα, η Αθήνα, προσπαθεί να συνέλθει από την νέα πρόσφατη προκλητικότητα των Τούρκων στα Ίμια τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου 2018.

Η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί τη νέα όξυνση στην «κρίση των Ιμίων» και να υπερασπιστεί ανεπιτυχώς την εδαφική αλλά και θαλάσσια κυριαρχία, μέσα σε ένα σκληρό κλίμα πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό της χώρας.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολυεπίπεδη πολιτική, κοινωνική, οικονομική κρίση,  η οποία αγγίζει τα όρια του εθνικού διχασμού, εξαιτίας είτε της διαχείρισης εθνικών ζητημάτων, όπως το Σκοπιανό, είτε εξαιτίας πολιτικών σκανδάλων, όπως λογίζεται το σκάνδαλο της «Novartis».

Σήμερα, συμπληρώνεται μια ακριβώς εβδομάδα από τα ξημερώματα της Τρίτης 13ης Φεβρουαρίου 2018, όταν η Ελλάδα αναγκάζεται, μέσα από συνεχιζόμενα ιστορικά λάθη, να ανεχθεί για ακόμα μια φορά, μια νέα δυσάρεστη και προσβλητική – προκλητική κίνηση επεκτατικής πολιτικής από την Τουρκία.
Σύμπλεγμα Ιμίων, Βόρεια Δωδεκάνησα, Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2018
Τα μεσάνυχτα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, η τουρκική ακταιωρός «UMUT», εμβολίζει, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, το ελληνικό περιπολικό «Γαύδος», το πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, με σκοπό τη βύθιση και στόχο την δημιουργία ενός ακόμα νέου θερμού επεισοδίου στο σήριαλ που τιτλοφορείται ως «κρίση των Ιμίων».

Η τουρκική διπλωματία, γνωρίζει καλά πως το γεωπολιτικό «gambling», που διεξάγεται με ή χωρίς τουρκικούς όρους, στην περιοχή της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, διαχειρίζεται αποκλειστικά από τον Σουλτάνο Ερντογάν, ο οποίος, όποτε θέλει και κρίνει, «ανακατέβει» την τράπουλα με τρόπο τέτοιο που καθιστά την Τουρκία ως την «αφέντρα της περιοχής».

Η τουρκική διπλωματία είναι εκ φύσεως υπέρμαχος της επεκτατικής πολιτικής, δεν καταλαβαίνει από διεθνή δίκαια , αλλά μόνο από πολέμους μικρού ή μεγάλου μεγέθους, ως άμεσα συνδεδεμένη με την τουρκική στρατιωτική ηγεσία.

H νέα «κρίση στα Ίμια», με υπαιτιότητα της Τουρκίας, γίνεται με σαφέστατο στόχο να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη αγνώστου διάρκειας, την Ελλάδα και την Τουρκία.

Ο εμπνευστής της δεν είναι άλλος από τον θιασώτη της επαναδιαπραγμάτευσης της αναχρονιστικής «Συνθήκης της Λωζάννης».

Τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου 2018, η τουρκική ακταιωρός «Umut», λαμβάνει εντολή από τον ίδιο τον Σουλτάνο Ερντογάν να βυθίσει στα Ίμια, το «Γαύδος», το ελληνικό περιπολικό πλωτό σκάφος ανοιχτής θαλάσσης του Λιμενικού Σώματος.

Για τον Σουλτάνο Ερντογάν, η  νέα «κρίση των Ιμίων», είναι και παραμένει ένα δυνατό προσφερόμενο γεγονός το οποίο θα μπορούσε, μέσα από μια ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη Τουρκίας και Ελλάδας, αφενός να φέρει την επιθυμητή για τους Τούρκους, αναθεώρηση της «συνθήκης της Λωζάννης» και αφετέρου, να στρέψει το ενδιαφέρον της τουρκικής κοινής γνώμης, στα δυτικά από τα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας.

Ας εμπεδώσουμε, πως επαναδιαπραγμάτευση συνθηκών μεταξύ δυο αντιμαχόμενων κρατών γίνεται μόνο μετά από πολεμικές συρράξεις.

Στα νοτιοανατολικά σύνορα της τέως Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διεξάγεται ο πόλεμος στην Αφρίν της Συρίας, ο οποίος διαρκεί περισσότερο των τριών ημερών, όπως είχε δηλώσει πως  θα κρατούσε ο Σουλτάνος Ερντογάν.

Η Τουρκία, δέχεται  ισχυρό πλήγμα από τους Κούρδους αντάρτες, οι οποίοι κερδίζουν τις πολεμικές αναμετρήσεις που σημειώνονται εντός των συριακών εδαφών. Μόνο το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου του 2018, σκοτώνονται επτά Τούρκοι σε διάφορα μέτωπα της περιοχής που εκτείνεται γύρω από την πόλη της Αφρίν.

Στην κοινή κηδεία των νεκρών Τούρκων «μαρτύρων» –  στρατιωτών της Αφρίν, το κλίμα είναι βαρύ.
Έχει κλονιστεί το εθνικό φρόνημα των Τούρκων.

Εξαιτίας της παράνομης τουρκικής εισβολής στην Αφρίν της Συρίας, ο  Σουλτάνος Ερντογάν, βρίσκεται αποκομμένος από την δυτική διεθνή κοινότητα και ψάχνει απεγνωσμένα μια αφορμή θερμού επεισοδίου, μέσα από ένα στημένο γεγονός, στα σίγουρα «Ίμια», ικανό, ως προς την δημιουργία πολεμικής σύρραξης με την Ελλάδα.

Ο «απασφαλισμένος» Σουλτάνος Ερντογάν, θεωρεί πως η Τουρκία είναι αυτή που θα διαμορφώσει τις συνθήκες της επόμενης μέρας στην περιοχή της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και σε υδρογονάθρακες καθορισμένων ή ακαθόριστων «ΑΟΖ».

Η νέα «κρίση των Ιμίων», προφανώς δεν αποκλιμακώνεται, εξαιτίας της επίσημης επίσκεψης του Γκανέζου Προέδρου κ. Νάνα Ακούφο – Άντο στην Άγκυρα, αλλά μετά την τηλεφωνική επικοινωνία του Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, το απόγευμα της Τετάρτης 14 Φεβρουαρίου 2018, με τον Τούρκο Πρωθυπουργό κ. Μπιναλί Γιλντιρίμ.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, εκφράζει την έντονη διαμαρτυρία ως προς τη νέα τουρκική παραβατικότητα, όπως χαρακτηρίζεται ο εμβολισμός του ελληνικού περιπολικού σκάφος «Γαύδος», εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός κ. Μπεναλί Γιλντιρίμ, δεν αποποιείται τις προσωπικές του θέσεις ως προς τα Ίμια, τα οποία θεωρεί  τουρκικά, δεν μπορεί όμως να δώσει συνέχεια στο επεισόδιο και να ακούει την «γκρίνια» του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, καθώς λίγη ώρα μετά του τηλεφωνήματος, είχε προγραμματισμένη πτήση για το Βερολίνο, όπου για πρώτη φορά στα 2,5 χρόνια της θητείας του, θα γινόταν δεκτός από την Γερμανίδα Καγκελάριο κ. Άντζελα Μέρκελ.
Για να είμαστε ξεκάθαροι 
 
Το νέο επεισόδιο της κρίσης των Ιμίων που σημειώνεται τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου 2018, στο σύμπλεγμα των βραχονησίδων Ίμια, αποτελεί ένα από τα πολλά επεισόδια που θα ζήσουμε, όσο η Τουρκία και ο Σουλτάνος Ερντογάν πιστεύουν στην αναθεώρηση της «Συνθήκης της Λωζάννης» και στις «γκρίζες ζώνες»  στο Αιγαίο Πέλαγος.

Δυστυχώς, οι Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί αρέσκονται στις μεταγενέστερες απαντήσεις ως  προς τις τουρκικές προκλήσεις, είτε αυτές έχουν να κάνουν με το περιστατικό της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, όταν η τουρκική ακταιωρός «Umut»  εμβολίζει σε ελληνικά χωρικά ύδατα το ελληνικό περιπολικό σκάφος «Γαύδος», είτε όπως τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου του 1996, όταν «πέφτει» σε ώρα καθήκοντος, στη θαλάσσια περιοχή του συμπλέγματος των βραχονησίδων Ίμια, το ανιχνευτικό ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού, με αποτέλεσμα να ονομασθούν ήρωες οι τρεις νεκροί Έλληνες αξιωματικοί οι  υποπλοίαρχοι Χριστόδουλος Καραθανάσης, Έκτορας Γιαλοψός και ο αρχικελευστής Παναγιώτης Βλαχάκος.

Για να μιλάμε καθαρά

Κουμάντο στην περιοχή μας, είτε μας αρέσει είτε όχι, κάνουν οι Αμερικανοί.
Οι Αμερικανοί, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι εκείνοι οι οποίοι μπορούν να ανοίξουν και να μοιράσουν την κάνουλα της όποιας ποσότητας υδρογονανθράκων που θα προκύψει  από τις έρευνες που διεξάγονται στα υποθαλάσσια χωράφια της Μεσογείου αλλά και να χαρακτηρίσουν ή να αποχαρακτηρίσουν όποιες χερσαίες περιοχές επιθυμούν.

Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δυο χώρες που βρίσκονται εντός Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.
Τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, φτάσαμε κοντά σε ένα νέο ελληνοτουρκικό πόλεμο.

Πολεμική σύρραξη εκτεταμένης διάρκειας, με πρωταγωνίστριες τις δύο εχθρικές χώρες θα συμβεί μόνο εάν και εφόσον κάτι τέτοιο επιτραπεί  από τους Αμερικανούς.

Η παραπάνω διαπίστωση δεν ισχύει, όσο η Τουρκία βρίσκεται στα χέρια του Σουλτάνου Ερντογάν, του ισλαμιστή απρόβλεπτου υπερασπιστή των νοτιοανατολικών συνόρων της βορειοατλαντικής Συμμαχίας, υπέρμαχου του πολιτικού δικαίου και θιασώτη μιας νέας αναθεωρημένης «Συνθήκης της Λωζάννης».
Το άρθρο 15 της «Συνθήκης της Λωζάννης».

Δυστυχώς για την Τουρκία των νεοοθωμανών υποστηρικτών του Σουλτάνου Ενρτογάν, οι «κεμαλιστές νεότουρκοι», στις 24 Ιουλίου του 1923 υπέγραφαν τη «Συνθήκη της Λωζάννης», όπου παραιτούνταν, όπως αναφέρει το άρθρο 15, υπέρ της Ιταλίας, [όχι της Ελλάδας, κρατείστε το], παντός δικαιώματος και τίτλου, επί των κάτωθι απαριθμούμενων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ`
αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου (όρα χάρτην υπ’ αρ. 2).

Η ελληνική κυβέρνηση, την 31η Ιανουαρίου του 1996, ευχαριστεί την αντίστοιχη Αμερικανική δια στόματος του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη, εντός του ελληνικού κοινοβουλίου, εξαιτίας των προσπαθειών που έφεραν την αποκλιμάκωση και όχι τον ελληνοτουρκικό πόλεμο τον Ιανουάριο του 1996.

Η Ελλάδα, αναγκάζεται, να ξαναζήσει ένα νέο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία τα ξημερώματα της Τρίτης 13 Φεβρουαρίου του 2018, καθώς η ίδια δεν σέβεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Η Ελλάδα δεν έχει ορίσει την ελληνική «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», όπως επιβάλλει το «Δίκαιο των Θαλασσών» , ψηφισμένο το 1982 από τον «Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών».

Θερμά επεισόδια στο Αιγαίο Πέλαγος που γίνονται πάνω, «είτε σε στεριά, είτε σε αέρα», στις ελληνικές βραχονησίδες ή εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, πάντα υπό την προκλητικότητα των Τούρκων και την ανοχή των Ελλήνων, χαρακτηρίζονται από στρατιωτικές πηγές ως αντιμετωπίσιμα.

Έχετε αναρωτηθεί τι θα συμβεί αν στο επόμενο θερμό επεισόδιο, η «τουρκική μπότα» , περάσει τα εσκαμμένα και πατήσει εντός ελληνικού κατοικημένου εδάφους, είτε το έδαφος βρίσκεται σε νησί είτε ανήκει στην ελληνική ηπειρωτική επικράτεια ;
Υστερόγραφο 
 
Τα ξημερώματα της Τρίτης13 Φεβρουαρίου 2018, τα μαύρα λάβαρα, ανέμισαν ξανά, στο Αιγαίο Πέλαγος, χωρίς έλεος. Αναμένουμε τη συνέχεια.
Καλή Τεσσαρακοστή σε όλους.
* Ο Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής
@mail: Andreas.tsilogiannis@gmail.com
Twitter: TsiloyannisAnd – Facebook: Andreas Tsiloyannis
MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου