Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Σεπ 2017


Επεισόδιο εκτυλίχθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Μυτιλήνης, όπως μεταδίδει η τοπική ιστοσελίδα Lesvos News.

Όλα ξεκίνησαν, σύμφωνα πάντα με την ιστοσελίδα, όταν το πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος βγήκε στα ελληνικά χωρικά ύδατα για να βοηθήσουν μετανάστες οι οποίοι επέβαιναν σε φουσκωτό σκάφος.

Αφού οι άνδρες του Λιμενικού Σώματος επιβίβασαν στο πλωτό όλους τους μετανάστες, έδεσαν το φουσκωτό σκάφος και άρχισαν να το ρυμουλκούν προς το Λιμάνι της Μυτιλήνης.

Όπως αναφέρει το Lesvos News, την ώρα εκείνη εμφανίστηκαν δύο σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής, τα οποία μπήκαν στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο και άρχισαν να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς γύρω από το πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν άμεσα όλοι οι επιβαίνοντες.

Οι άνδρες του Λιμενικού έδειξαν απόλυτη ψυχραιμία και ενημέρωσαν αμέσως την Λιμενική Αρχή Μυτιλήνης, συνεχίζοντας παράλληλα την πορεία τους προς το λιμάνι της Μυτιλήνης.

Τα σκάφη της Τουρκικής Ακτοφυλακής συνέχισαν να παρενοχλούν το Ελληνικό σκάφος, φθάνοντας μέχρι και έξω από το λιμάνι της Μυτιλήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Σεπ 2017


Τρόπους εξισορρόπησης της ορατής απειλής πλήρους ανατροπής του ισοζυγίου ισχύος Ελλάδας - Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο αναζητεί η Αθήνα. Η διαφαινόμενη προμήθεια ρωσικών πυραυλικών συστημάτων τύπου S-400 από την Αγκυρα, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα παραγωγής των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35, δημιουργεί μεταξύ των ειδικών ανησυχία αλλαγής των δεδομένων στην περιοχή εις βάρος της Αθήνας. Από την Αθήνα εκπέμπεται προς τη Μόσχα, διακριτικά και σε χαμηλούς τόνους, ένα σήμα αμφιβολίας για τη σκοπιμότητα πώλησης προς την Τουρκία ενός οπλικού συστήματος που θα μπορούσε να ανατρέψει ισορροπίες στο Αιγαίο, οι οποίες μεταπολεμικά, τουλάχιστον, τηρήθηκαν χωρίς ουσιαστικές αλλαγές. Στην Αθήνα η ρωσική απόφαση για πώληση S-400 έχει γίνει δεκτή με εξαιρετική καχυποψία. Η Ελλάδα λόγω της δημοσιονομικής συγκυρίας δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ταχύ ρυθμό εξοπλισμών της Αγκυρας και αναζητεί αντίβαρα, ιδίως σε τομείς όπου εξακολουθεί να διατηρεί κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα.

Ενα τέτοιο όπλο είναι τα υποβρύχια τύπου 214, τύπου «Παπανικολής», τα οποία ξεκίνησαν το 2010 με αρκετά προβλήματα. Πλέον τρία υποβρύχια είναι επιχειρησιακά ενεργά («Παπανικολής», «Ματρώζος», «Πιπίνος»), ενώ το τέταρτο («Κατσώνης») βρίσκεται στις τελικές δοκιμές. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό τους εντοπίζεται στο γεγονός ότι, πλην του «Παπανικολή» που παρελήφθη το 2010 στο Κίελο, τα υπόλοιπα τρία ολοκληρώθηκαν στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά υπό την επίβλεψη του Πολεμικού Ναυτικού, προκειμένου να μην απαξιωθεί μια επένδυση ύψους δύο δισ. ευρώ. Στρατιωτικές πηγές αναφέρουν ότι πέρα από την πρωτοβουλία του τότε Α/ΓΕΝ (και νυν Α/ΓΕΕΘΑ) Ευάγγελου Αποστολάκη, καθοριστική σημασία διαδραμάτισε ο νυν διευθυντής Εξοπλισμών του ΓΕΝ και «γκουρού» των υποβρυχίων υποναύαρχος Αριστείδης Αλεξόπουλος. Το Π.Ν. δεν υποκατέστησε ουσιαστικά μόνο τον ρόλο της γερμανικής κατασκευάστριας εταιρείας HDW, αλλά και εκείνον των υπόλοιπων υπεργολάβων του έργου.

Τις εργασίες αποπεράτωσης των υποβρυχίων έκαναν τα ίδια τα μέλη των πληρωμάτων, ακόμη και σε λεπτομέρειες όπως το σύστημα φόρτωσης των τορπιλών το οποίο αποτελεί ένα εξαιρετικά εξελιγμένο λογισμικό. Παρά τις γενικές καλές επιδόσεις του Π.Ν. στη διαμόρφωση ενός τέτοιου όπλου παραμένουν κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, οι οποίες αφορούν την προμήθεια τορπιλών. Το κόστος νέων τορπιλών υψηλής τεχνολογίας κυμαίνεται περί τα 300 εκατ. ευρώ και σίγουρα αυτή τη στιγμή δεν αποτελεί προτεραιότητα για το Π.Ν., το οποίο ιεραρχεί υψηλότερα την αναβάθμιση των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ.

Τα υποβρύχια τύπου 214 χρησιμοποιούνται ήδη σε σημαντικές επιχειρήσεις όπως η «Sea Guardian» του ΝΑΤΟ και η «Sophia» της Ε.Ε. στην Κεντρική Μεσόγειο, ενώ ο «Παπανικολής» είχε αποσπαστεί και στη ναυτική τακτική στρατιωτική δύναμη της UNIFIL στα ανοικτά του Λιβάνου. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», η Αθήνα σχεδιάζει να προτείνει σε συμμάχους, όπως οι ΗΠΑ, τη διάθεση τέτοιων υποβρυχίων και για άλλες επιχειρήσεις ή ασκήσεις στη Μεσόγειο. Η Αθήνα επιχείρησε να επεκτείνει τη ναυτική παρουσία της στην Μεσόγειο, διεκδικώντας την ηγεσία της UNIFIL από 1ης Ιανουαρίου 2018.

H αντίδραση

Τελικά, ο ΟΗΕ απέρριψε το ελληνικό αίτημα, διατηρώντας τη Βραζιλία στην κεφαλή της ναυτικής δύναμης. Εκτιμάται ότι η συγκεκριμένη απόφαση του ΟΗΕ ελήφθη έπειτα και από αντίδραση της Τουρκίας. Δεδομένου ότι αυτή η επιχείρηση θεωρείται κομβικής σημασίας για το Π.Ν., δεν πρέπει να αποκλείεται η αναβάθμιση της ελληνικής παρουσίας από το 2018, ώστε να εκπροσωπείται από φρεγάτα και όχι πυραυλάκατο.

Κατόπιν τούτων, σε επίπεδο ναυτικής ισχύος, στο ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΝ παρακολουθούν με ικανοποίηση τη σταδιακή επέκταση των υποδομών του Ναυστάθμου Κρήτης, με αμερικανική συνδρομή, προκειμένου το ταχύτερο δυνατόν να μπορεί να αποτελεί βάση μιας μοίρας που θα μπορεί να επιχειρεί. Εντός του Οκτωβρίου θα είναι έτοιμος ο σταθμός απομαγνήτισης πλοίων, ενώ ταχέως ολοκληρώνονται και τα οικήματα που θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον για την φιλοξενία των πληρωμάτων του Π.Ν. και των οικογενειών τους που θα κληθούν να μετακινηθούν στην Κρήτη.

Πιο πιεστικά είναι τα χρονοδιαγράμματα για την Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.), οι επιτελείς της οποίας αναμένουν τις πολιτικές αποφάσεις για τον εκσυγχρονισμό μέρους του στόλου των F-16. Από την ηγεσία της Π.Α. έχουν επανειλημμένως τονίσει ότι η συγκεκριμένη συμφωνία πρέπει να ολοκληρωθεί προτού κλείσει το 2017, ώστε από το επόμενο έτος να αρχίσουν οι εργασίες και οι παραδόσεις αεροσκαφών από την ΕΑΒ. Εσχάτως, έχουν αρχίσει να αναθερμαίνονται τα σενάρια περί F-35, τα οποία, ωστόσο, θεωρούνται από έμπειρους παρατηρητές μάλλον πρόωρα, αν όχι άκαιρα.

Βασίλης Νέδος
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Σεπ 2017


Κυβερνητική τροπολογία δίνει την δυνατότητα στην παράνομη -πλην όμως λειτουργούσα- «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» να καταθέσει προσφυγή για αναγνώρισή της

Χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο γεγονός που να μας προϊδεάσει, η κυβέρνηση κατέθεσε τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, που αποτελεί την κερκόπορτα για αναγνώριση εθνικής τουρκικής μειονότητας στην Θράκη, με γνωστή φυσικά τη συνέχεια.

Φαίνεται, πως η ιδεοληψία κομματικών στελεχών που κατευθύνουν την κυβέρνηση, δεν περιορίζεται μόνον στην εσωτερική μεταβολή του αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά επεκτείνεται και σε εθνικά θέματα. Εκτός, δηλαδή, από τον φόβο που έχουμε ως προς το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων (όπου υπουργοί, Γαβρόγλου, Αχτσιόγλου, κ.π.ά., έχουν ταχθεί υπέρ της ονομασίας "Μακεδονία", χωρίς κάποιο παραθετικό), κάτι περίεργο συμβαίνει παρασκηνιακά και στην Θράκη.

Η επίμαχη τροπολογία δίνει την δυνατότητα στην παράνομη -πλην όμως λειτουργούσα- «Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (ΤΕΞ), να καταθέσει εκ νέου προσφυγή, παρά τις δύο απορριπτικές αποφάσεις του Αρείου Πάγου για αναγνώρισή της, λόγω του ανθελληνικού σκοπού ίδρυσής της, συμφώνως και προς το καταστατικό της. Το παράνομο σωματείο είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από όπου εκδόθηκε απόφαση για την οριστική αναγνώριση του εν λόγω συλλόγου, παρακάμπτοντας τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης.

Έκτοτε, η μεν Ελλάδα, φυσικώ τω λόγω, δεν επιτρέπει τη νόμιμη λειτουργία, αλλά ανέχεται την παράνομη. Και είναι ικανοποιημένες και οι δύο πλευρές (μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο που λέγαμε για τις κομμουνιστικές χώρες, «εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε, κι αυτοί κάνουν πως μας πληρώνουν»). Πόσο ακριβώς είναι «παράνομη» η ΤΕΞ, καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ της Ξάνθης, φωτογραφίζεται περιχαρής στα γραφεία της, τα οποία επισκέπτονται σε εκδηλώσεις της πολλοί τοπικοί «προοδευτικοί» παράγοντες, χριστιανοί και μουσουλμάνοι.

Εάν δεν αποσυρθεί οριστικά και περάσει αυτή η τροπολογία από την Βουλή, ανοίγει ουσιαστικά τον δρόμο για την νομική αναγνώριση όλων των παράνομων μέχρι σήμερα μειονοτικών συλλόγων στην Θράκη που φέρουν την επωνυμία "τουρκική - τουρκικός", παρακάμπτοντας τα εμπόδια που εγείρονται από τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων.

Στην παρ. 1 του άρθρου 758 ΚΠολΔ, προστίθενται εδάφια ως εξής: «Η αίτηση ανάκλησης ή μεταρρύθμισης του πρώτου εδαφίου επιτρέπεται, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά, και μετά την έκδοση οριστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την οποία κρίνεται ότι η δικαστική απόφαση που δέχθηκε ή απέρριψε την αρχική αίτηση εκδόθηκε κατά παράβαση δικαιώματος που αφορά στον δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας που τηρήθηκε ή διάταξης ουσιαστικού δικαίου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Το ερώτημα είναι, τι μεσολάβησε και ενώ το θέμα παρέμενε σε στασιμότητα, η κυβέρνηση αποφάσισε να ανοίξει παράθυρο αναγνώρισης εθνικής τουρκικής μειονότητας στην Θράκη. Ακόμη, και αν τελικά δεν ψηφιστεί η τροπολογία, σε περίπτωση που αποφασίσουν επί τέλους οι ΑΝΕΛ να θυμηθούν ότι είναι κόμμα του πατριωτικού χώρου -όπως τους αποκάλεσε στην ΔΕΘ και ο πρωθυπουργός- και όχι μαρξιστικό δεκανίκι, πάλι η κατατεθείσα τροπολογία-κερκόπορτα του υπουργείου Δικαιοσύνης θα παραβιάζει και την συνθήκη της Λοζάνης που αναγνωρίζει θρησκευτική μειονότητα στην Δ. Θράκη.

Βεβαίως, αν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υποστήριζε στα σοβαρά τα εθνικά δίκαια το ελληνικό κράτος, και όχι με την υπαλληλική οκνηρία που συνηθίζει -όπως και στην περίπτωση του Δικαστηρίου της Χάγης με τα Σκόπια- δεν θα φτάναμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Από τους ΑΝΕΛ, εξεγέρθη μόνον ο βουλευτής Δημήτρης Καμμένος, ο οποίος χαρακτήρισε ουσιαστικώς ανθελληνική την τροπολογία, χαρακτηρίζοντάς την ως "επιπόλαιη" και "εθνικά επιζήμια" και προαναγγέλλει πως ο ίδιος θα την καταψηφίσει: «Eίναι μία επιπόλαιη τροπολογία. Πώς αλλιώς να εξηγήσω ότι παρ’ ολίγον να αναγνωρίσουμε δια νόμου "Τούρκους" στην Θράκη Μας; Αποδεχόμαστε μήπως ότι καταστρατηγούμε τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όσων αυτοπροσδιορίζονται ώς "Τούρκοι Δυτικής Θράκης" με δική τους σημαία";
Αναμένω την απόσυρση αυτής της Εθνικά Επικίνδυνης «πρωτοβουλίας». Προσωπικά θα την καταψηφίσω, εάν τελικά κατατεθεί ως «έχει», αναφέρει σε δήλωση του.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η προσοχή μας πρέπει ιδιαιτέρως να στραφεί
στις σχέσεις της γείτονος με την Ευρώπη

H Τουρκία παραμένει ένας διεκδικητικός και απρόβλεπτος γείτονας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα είναι αυξημένα, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Καλό είναι να τα γνωρίζουμε και να τα αξιολογούμε σωστά. Καταγράφω τις πρόσφατες εξελίξεις, που δείχνουν ότι έχει πλήρως καταρρεύσει η πολιτική Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων». Η Τουρκία έχει προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, διότι παρήγγειλε πυραύλους S-400 από τη Ρωσία.

Οι περισσότερες χώρες της Ευρ. Ενώσεως ζητούν τη διακοπή των διαπραγματεύσεων για το ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας λόγω του αυταρχικού καθεστώτος και των ισλαμικών τάσεων του Ερντογάν. Σε πρόσφατη δημόσια συζήτηση για τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς είπε προς την καγκελάριο Μέρκελ ότι, αν ο ίδιος εκλεγεί καγκελάριος, θα αναστείλει τη σχετική διαπραγμάτευση με την Άγκυρα.

Μεγάλο αγκάθι για την Τουρκία αποτελεί το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία, το οποίο προκήρυξαν οι Κούρδοι του Ιράκ. Ήδη υπάρχει διακριτός κουρδικός τομέας μέσα στη σπαρασσόμενη Συρία και η Άγκυρα φοβάται μήπως το αποσχιστικό πνεύμα μεταδοθεί και στους πολυάριθμους Κούρδους της ΝΑ Τουρκίας. Ιδιαίτερη αίσθηση έχουν προκαλέσει οι φωνές που ακούγονται από Ισραηλινούς στρατιωτικούς και πολιτικούς υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Στο Κυπριακό η Άγκυρα απέτυχε ως τώρα να περάσει τις θέσεις της στο ζήτημα των εγγυήσεων και της παρουσίας τουρκικού στρατού. Στη βουλγαρική πολιτική σκηνή η τουρκική επιρροή μειώθηκε αισθητά μετά τη διάσπαση του κόμματος, το οποίο εκφράζει τη μουσουλμανική μειονότητα, και λόγω της συνεργασίας του πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ με δύο εθνικιστικά κόμματα. Η τουρκική οικονομία κλυδωνίζεται λόγω της εντυπωσιακής πτώσης του αριθμού των τουριστών. Οι τρομοκρατικές ενέργειες και η μορφή του καθεστώτος καθιστούν τη σημερινή Τουρκία μη ελκυστικό προορισμό διακοπών.

Η ελληνική προσοχή πρέπει ιδιαιτέρως να στραφεί στις σχέσεις Ευρώπης - Τουρκίας. Όπως παρατηρεί ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος στο βιβλίο του «Ελληνοτουρκικές σχέσεις» (εκδ. Πατάκης, σελ. 662), η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θέλει την Τουρκία ως πλήρες μέλος, αλλά και η Τουρκία δεν έχει καταλήξει τι και με ποιες προϋποθέσεις θέλει από την Ε.Ε. Προφανώς οι Ευρωπαίοι εταίροι μας προωθούν μια ειδική σχέση, αλλά και αυτή θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, όπως ο σεβασμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων και η τήρηση των συμφωνιών για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό.

Πιστεύω ότι η Ελλάς πρέπει να δηλώσει ότι διαφωνεί με την πλήρη ένταξη της γείτονος στην Ε.Ε., αλλά δεν αντιτίθεται σε μια ειδική σχέση. Ακόμη και σ’ αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να καθορίσουμε όρους και κόκκινες γραμμές. Αν θέλετε την προσωπική μου πρόβλεψη, η Τουρκία σταδιακά θα απομακρύνεται από την Ευρώπη.

Κωνσταντίνος Χολέβας
* Πολιτικός επιστήμων
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κυβέρνηση των Τσίπρα - Καμμένου, εξοφλώντας πολιτικά γραμμάτια και προσπαθώντας να διατηρηθεί στην εξουσία, δεν διστάζει να ικανοποιήσει αιτήματα των τουρκοφρόνων (και φυσικά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής), οι οποίοι μέσω των τριών (3) μειονοτικών βουλευτών (εκλεκτών του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) εκβιάζουν την διατήρηση του Αλέξη Τσίπρα στον θώκο του πρωθυπουργού. Κι αυτό επειδή η σημερινή κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής της στηρίζεται στις ψήφους των συγκεκριμένων μουσουλμάνων βουλευτών.

Με τροπολογία-κερκόπορτα του υπουργείου Δικαιοσύνης η οποία παραβιάζει και την συνθήκη της Λοζάνης που αναγνωρίζει θρησκευτική μειονότητα στην Δυτική Θράκη, ανοίγει ο δρόμος για την αναγνώριση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Η επίμαχη διάταξη, που περιλαμβάνεται στο σχέδιο νόμου για την ευρωπαϊκή εντολή έρευνας στις ποινικές υποθέσεις, τροποποιεί τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (συγκεκριμένα το άρθρο 758), με αποτέλεσμα να ανοίγει νομικά ο δρόμος για τα σχέδια της Άγκυρας αναφορικά με τη νομιμοποίηση σωματείων με τον προσδιορισμό «τουρκικός» ή «τουρκική».

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του inkomotini.gr μετά από δύο απορριπτικές αποφάσεις του Αρείου Πάγου για την αναγνώριση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» με τον συγκεκριμένο προσδιορισμό, η διοίκηση του συλλόγου είχε καταφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστηρίο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) από όπου εκδόθηκε απόφαση για την οριστική αναγνώριση του εν λόγω συλλόγου, παρακάμπτοντας τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης.

Η απόφαση όμως αυτή έκτοτε, ουδέποτε κατέστη εκτελεστή από την ελληνική έννομη τάξη, αφήνοντας μετέωρο το θέμα, καθώς υπήρχαν πολλές και έντονες αντιδράσεις, όπως ήταν αναμενόμενο, για τη σκοπιμότητα υλοποίησης μιας τέτοιας απόφασης.

Η κυβέρνηση έρχεται τώρα ουσιαστικά με φωτογραφική τροπολογία να δώσει τη δικονομική δυνατότητα στους νομικούς παραστάτες της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», να καταθέσουν εκ νέου προσφυγή για την οριστική αναγνώριση της απόφασης του ΕΔΑΔ.Αυτό το γεγονός, και εάν περάσει αυτή η τροπολογία την άλλη Τρίτη από τη Βουλή, ανοίγει ουσιαστικά τον δρόμο για την νομική αναγνώριση όλων των παράνομων μέχρι σήμερα μειονοτικών συλλόγων στη Θράκη που φέρουν την επωνυμία «τουρκική – τουρκικός», παρακάμπτοντας τα εμπόδια που εγείρονται από τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων.

Ειδικότερα, στην παρ. 1 του άρθρου 758 ΚΠολΔ, προστίθενται εδάφιο ως εξής:
«Η αίτηση ανάκλησης ή μεταρρύθμισης του πρώτου εδαφίου επιτρέπεται, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά, και μετά την έκδοση οριστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με την οποία κρίνεται ότι η δικαστική απόφαση που δέχθηκε ή απέρριψε την αρχική αίτηση εκδόθηκε κατά παράβαση δικαιώματος που αφορά στον δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας που τηρήθηκε ή διάταξης ουσιαστικού δικαίου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στην περίπτωση αυτή η αίτηση ασκείται μέσα σε προθεσμία ενενήντα ημερών, η οποία αρχίζει από την ημερομηνία που καθίσταται οριστική η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με το άρθρο 44 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
Η μεταβατική διάταξη που συνοδεύει την τροποποίηση, «καταλαμβάνει και τις υποθέσεις για τις οποίες έχει εκδοθεί απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που έχει καταστεί οριστική σύμφωνα με το άρθρο 44 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου πριν από τη δημοσίευση του νόμου. Στην περίπτωση αυτή η προθεσμία άσκησης της αίτησης ανάκλησης ή μεταρρύθμισης είναι ένα έτος από τη δημοσίευση του νόμου».

Φυσικά, η οποιαδήποτε παραβίαση της συνθήκης της Λοζάνης εκ μέρους της Ελλάδας, θα δημιουργήσει προηγούμενο στο οποίο θα στηριχθεί η Άγκυρα για να προχωρήσει σε θέματα αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας τόσο στη Θράκη όσο και στο Αιγαίο. Κάποιοι στην κυβέρνηση δεν μπορούν να καταλάβουν πως η οποιαδήποτε υποχώρηση από τις εθνικές θέσεις αποτελεί κίνηση που στο άμεσο μέλλον θα φέρει ενώπιον την Δικαιοσύνης τους πρωταγωνιστές της και δεν μπορεί να αιτιολογείται από εξωτερικές παρεμβάσεις ή πολιτικές - κομματικές σκοπιμότητες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



16 Σεπ 2017


Θάσος, Λήμνος, Σαμοθράκη, στο στόχαστρο της Τουρκίας!
Νέα τουρκική NAVTEX "θερμαίνει" το βόρειο Αιγαίο...

Επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις προς ναυτιλομμένους (NAVTEX) ότι δεσμεύει την περιοχή μεταξύ των νησιών Θάσος, Λήμνος, Σαμοθράκη, βγάζει η Τουρκία, η οποία κλιμακώνει τις προκλήσεις της στο Βόρειο Αιγαίο.

Μετά την δέσμευση - πρόκληση που έκανε για την Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017, προκειμένου να κάνει άσκηση με πραγματικά πυρά, αργά χθες το βράδυ έβγαλε νέα ανακοίνωση, δεσμεύοντας για τον ίδιο λόγο την θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στα τρια νησιά, για την ερχόμενη Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017.

Συγκεκριμένα το κείμενο της NAVTEX είναι το ακόλουθο:
TURNHOS N/W : 894/17
AEGEAN SEA
GUNNERY EXERCISE, ON 19 SEP 17 FROM 1000Z TO 1200Z IN AREA BOUNDED BY;
40 35.00 N - 024 58.00 E
40 15.00 N - 025 35.00 E
40 09.00 N - 025 29.00 E
40 09.00 N - 025 00.00 E
CAUTION ADVISED.
Πηγή ArmyVoice


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί στον χώρο του Αιγαίου και στο Νησί της Αφροδίτης. Οι Τούρκοι αυξάνουν συνεχώς την παρουσία των σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού τους και τις πτήσεις των μαχητικών της αεροπορίας τους, σε μια πρωτοφανή, εδώ και πολύ καιρό, επίδειξη δυνάμεως.

Αξιοποιούν πλήρως τη γεωστρατηγική θέση τους στην αναμέτρηση της Δύσης με τους τζιχαντιστές και παζαρεύουν όλες τις διευκολύνσεις που παρέχουν στους Αμερικανούς και στους άλλους Δυτικούς για τον ανεφοδιασμό των Κούρδων που μάχονται εναντίον του ISIS.

Ταυτόχρονα, η τουρκική ηγεσία (που εδώ και χρόνια πρωταγωνιστεί στη διεθνή πολιτική σκηνή λόγω μεγέθους, μεγάλου πληθυσμού, παραδοσιακής ισχυρής διπλωματίας και ισχυρών ενόπλων δυνάμεων) διατηρεί επίγειες και υπόγειες διαδρομές με όλο τον ισλαμικό κόσμο και, όπως όλα δείχνουν, και με την τζιχάντ, με τη Χαμάς και με τη Χεζμπολάχ. Ο Ερντογάν, ως νέος σουλτάνος σε αναδυόμενη νεο-οθωμανική αυτοκρατορία, μιλά και απαιτεί ανταλλάγματα κάθε τόσο από τον Μπαράκ Ομπάμα (που είναι πλέον πρόεδρος χωρίς εξουσίες στις ΗΠΑ και με χαμηλή πλέον δημοφιλία). Και, ταυτόχρονα, καλεί τον Γερμανό πρέσβη στην Άγκυρα σε απολογία, γιατί σκίτσο γερμανικού βιβλίου παρουσίαζε ως «σκύλο» τον Ερντογάν!

Η Τουρκία δημιουργεί πλήθος διεκδικήσεων και θεμάτων στις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο, προκειμένου στο τέλος να εισπράξει νέα οφέλη (φυσικούς πόρους, μοίρασμα φυσικών αερίων και πετρελαίων, ενδεχομένως και εδάφη ή θαλάσσιες περιοχές). Σλόγκαν, πλέον, του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών είναι «στην Κύπρο, ή τα μοιράζουμε όλα ή διχοτομούμε οριστικά το νησί» – «το Αιγαίο, δεν μπορεί να είναι ελληνική λίμνη, πρέπει να πάμε σε καινούργιες συμφωνίες για όλα».

Η Άγκυρα συντονίζει όλη την επιθετικότητα των γειτόνων σε βάρος των συνόρων μας. Διατηρεί στρατιωτική βάση στην Αλβανία, σχεδόν απέναντι από την Κέρκυρα, και αυξάνει συνεχώς την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική επιρροή της στα πρώην οθωμανικά εδάφη. Με ιταμό ύφος και ασύλληπτο πολιτικό «τσαμπουκά», εισέβαλε στην κυπριακή ΑΟΖ αξιώνοντας συνεκμετάλλευση, ενώ ως εγγυήτρια δύναμη κάλεσε τις υπόλοιπες εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα και Ηνωμένο Βασίλειο) να πράξουν το καθήκον τους. Σε πολλές περιπτώσεις, δηλώνουν ότι πραγματοποιούν τα πολεμικά σκάφη τους αβλαβείς διελεύσεις, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για επίδειξη ισχύος, που αποβλέπει στην εμπέδωση της αμφισβήτησης κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο!

Μόνο κατά τη συνάντηση Σαμαρά-Ερντογάν, τον περασμένο Σεπτέμβριο, η τουρκική Πολεμική Αεροπορία προχώρησε σε 99 παραβιάσεις μόνο σε μία ημέρα, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση. Η Άγκυρα διαμηνύει προς κάθε κατεύθυνση ότι αμφισβητεί συνολικά το Αιγαίο ως ελληνικό εθνικό χώρο, ενώ η Αθήνα αρκείται πάντα σε μια τυπική επίκληση των κανόνων του εθνικού δικαίου, ευρισκόμενη σε ενδεχόμενη κατάσταση σύγχισης και αμηχανίας μπροστά στον βουλιμικό γείτονα που επιδεικνύει τα «δόντια» του, προκαλώντας συνεχώς θερμό επεισόδιο.

Η αναδιάρθρωση και αναβάθμιση των τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών

Ο Ερντογάν ρίχνει πολλά εκατομμύρια στην αναβάθμιση των τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, που παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο εδώ και χρόνια στη διείσδυση και την προώθηση των τουρκικών θέσεων σε όλη τη Βαλκανική και τη Μέση Ανατολή. Η Άγκυρα, μέσω της ΜΙΤ, προωθεί όλες τις επιθετικές βλέψεις της. Το CRASH αποκαλύπτει σήμερα πως ο Ερντογάν χρησιμοποιεί ως όπλο και εργαλείο τις τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες στη Θράκη, στη Βαλκανική και γενικά παντού, προκειμένου να προωθεί και να εμπεδώνει την τουρκική πολιτική.

Οι αλλαγές στη ΜΙΤ ήταν αναγκαίες και κρίσιμες για να περάσει η Τουρκία στη μετακεμαλική εποχή. Ουσιαστικά, αυτές ξεκίνησαν από το έτος 2005, με τον EMRE TANER στο τιμόνι της ΜΙΤ και όταν πλέον είχε ξεσπάσει η διαμάχη μεταξύ των ισλαμιστών και κεμαλιστών με τυπική μάλλον αφορμή την υπόθεση ERGENEKON. Η αναδιοργάνωση της τουρκικής Υπηρεσίας, η οποία είχε προβληθεί ως προϋπόθεση στο όραμα της γενικής αναδιοργάνωσης του τουρκικού κράτους, στοιχείο που καταδεικνύει το μέγεθος και τη σημασία του ρόλου της, συντελέσθηκε προσεκτικά και σταδιακά, με τις κατευθύνσεις ΕΡΝΤΟΓΑΝ και με διοικητή της τον καλό επαγγελματία, έμπειρο και ηπίων τόνων EMRE TANER, ο οποίος μάλλον αποδείχθηκε ως ιδανική μεταβατική επιλογή, αφού κατάφερε να επέλθουν πολλές και σημαντικές αλλαγές και να διατηρήσει συγχρόνως τις απαραίτητες ισορροπίες και δυνατότητες, ώστε η Υπηρεσία να είναι πάντοτε δραστήρια και αποτελεσματική. O HAKAN FIDAN ανέλαβε τα καθήκοντα του διοικητή της ΜΙΤ το έτος 2010 και όταν πλέον είχαν ριζώσει τα ισλαμικά στοιχεία σε όλες τις καίριες θέσεις. Αποτελούσε προσωπική επιλογή του ΕΡΝΤΟΓΑΝ, αφού θεωρούνταν στενός και έμπιστος συνεργάτης του, ενώ ανάλογη ήταν η σχέση του και με τον ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ. Η μέχρι τώρα συνεργασία μεταξύ τους είναι η καλύτερη, αλλά και τα αποτελέσματά της θεωρούνται αξιόλογα. Δεν χαρακτηρίζονται υπερβολικοί εκείνοι που ισχυρίζονται ότι οι ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ και ΦΙΝΤΑΝ αποτελούν τους τρεις βασικούς πυλώνες της νεο-οθωμανικής Τουρκίας.

Στοιχεία, που καταδεικνύουν και χαρακτηρίζουν ανάλογα την όλη αξία, αποστολή και αποτελεσματικότητα της σημερινής ΜΙΤ, είναι ο συνεχώς αυξανόμενος μεγάλος προϋπολογισμός της και η ποιοτική σύνθεση στο προσωπικό της, αφού περίπου το 70% αυτού ανήκει στην πιο παραγωγική ηλικιακή ομάδα των 25-45 ετών, ενώ το 80% είναι άνδρες.

Η ΜΙΤ, πλέον, έχει οργανωθεί ανάλογα και εφαρμόζει ένα επιθετικό δόγμα στις χώρες-στόχους, επεκτείνοντας και επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της σε στρατιωτικούς, ενεργειακούς, οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, θρησκευτικούς και δημοσιογραφικούς τομείς. Ως περιοχές ξεχωριστού ενδιαφέροντος καθορίσθηκαν τα Βαλκάνια, ο Καύκασος, η Μέση Ανατολή, η Μεσόγειος Θάλασσα, η Ερυθρά Θάλασσα, ο κόλπος του Άντεν και η Κασπία Θάλασσα.

Τα βαλιτσάκια και οι συνακροάσεις

Η συλλογή ηλεκτρονικών πληροφοριών, στις οποίες βεβαίως συμπεριλαμβάνονται και οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, ανήκει πλέον αποκλειστικά στη ΜΙΤ και συνέχεια τα σχετικά στοιχεία διαβιβάζονται αρμοδίως απ’ αυτήν, σε αντίθεση με το παρελθόν που ο κάθε φορέας (Ένοπλες Δυνάμεις-Αστυνομία-ΜΙΤ) ενεργούσε με δικά του μέσα.

Προκειμένου να διευρυνθεί και να προβληθεί ο ρόλος της ΜΙΤ σε διεθνές και όχι απλά σε περιφερειακό επίπεδο, τη θέση του υπαρχηγού Πληροφοριών Εξωτερικού κατέχει πρέσβης, ακριβώς για να καταδεικνύεται η βαρύτητα που αποδίδεται στην ποιότητα των πληροφοριών εξωτερικού. Συγχρόνως, για να αποδεικνύεται ο απόλυτος έλεγχος της ΜΙΤ επί της συλλογής πληροφοριών με τεχνικά μέσα, έχει δημιουργηθεί Ειδική Διεύθυνση Επιστημονικών-Τεχνολογικών-Τεχνικών Εφαρμογών, με επικεφαλής τον υπαρχηγό Τεχνολογικών Πληροφοριών.

Η απόλυτη, πλέον, κυριαρχία της ΜΙΤ σε όλα τα θέματα πληροφοριών και ασφάλειας, αποδεικνύεται και από τη συγκρότηση της Γενικής Γραμματείας Επιτροπής Συντονισμού Εθνικών Πληροφοριών, η οποία υπάγεται απευθείας στον διοικητή της ΜΙΤ, συνέρχεται κάθε μήνα και συμμετέχουν σ’ αυτή οι διευθυντές Πληροφοριών του τουρκικού ΓΕΕΘΑ, της Στρατοχωροφυλακής και της Αστυνομίας, καθώς και ο υφυπουργός Δημόσιας Τάξης και Ασφάλειας και λοιποί αρμόδιοι υφυπουργοί, με βασική αποστολή την πληροφοριακή ενημέρωση και αξιολόγηση επί όλων των θεμάτων άμυνας και ασφάλειας της χώρας.

Έχει δημιουργηθεί επίσης και ένα μουσείο, εντός των εγκαταστάσεων της ΜΙΤ, όπου εκτίθενται διάφορα υλικά και μέσα που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι διάφορες Υπηρεσίες Πληροφοριών, ενώ τυγχάνουν ιδιαίτερης προβολής τα συστήματα και υλικά υποκλοπών, που φέρεται να εγκατέστησαν κατά καιρούς οι Υπηρεσίες Πληροφοριών της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Βουλγαρίας, της Κύπρου κ.λπ. στα κτίρια των τουρκικών Επισήμων Αποστολών στο Εξωτερικό.

O συνομιλητής του Οτσαλάν

Νέος υποδιοικητής της ΜΙΤ είναι από τον περασμένο μήνα ο Μuhammed Dervisoglu, οι εξουσίες και οι αρμοδιότητες του οποίου φέρονται να είναι πολύ διευρυμένες, και ο διορισμός του συμπίπτει με την ολοκλήρωση της αναβάθμισης και αναδιάρθρωσης της τουρκικής Υπηρεσίας, καθώς και μετά τη θριαμβευτική για τους Τούρκους κατάληξη της απελευθέρωσης των ομήρων από τους τζιχαντιστές, εξέλιξη που πιστώθηκε αποκλειστικά στη ΜΙΤ και την ηρωοποίησε στην κοινή γνώμη, αν και τελικά αποκαλύφθηκε ότι η απελευθέρωση των ομήρων έγινε κατόπιν μυστικής συμφωνίας για ανταλλαγή αιχμαλώτων. Ο Dervisoglu χαρακτηρίζεται, όπως και ο διοικητής Fidan, ως σκοτεινό πρόσωπο και άνθρωπος του παρασκηνίου. Θεωρείται ειδικός στα θέματα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και στην οργάνωση επιχειρησιακών δράσεων. Λέγεται ότι ήταν ο βασικότερος συνομιλητής του Οτσαλάν στο Ιμραλί, οι επαφές του οποίου κρατήθηκαν μυστικές, ενώ φέρεται ότι ήταν και αυτός που έπεισε τον Οτσαλάν για «αλλαγή πλεύσης» και για ειρηνική επίλυση του κουρδικού ζητήματος.

Οι εισβολές της ΜΙΤ στην Ελλάδα

Η ΜΙΤ αποδεδειγμένα και διαχρονικά δεν περιορίσθηκε σε αμιγώς κατασκοπευτικές δραστηριότητες εντός της ελληνικής επικράτειας, αλλά υιοθέτησε και ανέπτυξε όλες σχεδόν τις επιθετικές και δυναμικές μορφές μυστικής δράσης, από την ήπια και μεθοδική προπαγάνδα μέχρι τις άκρως δυναμικές ενέργειες και δολιοφθορές. Στις τελευταίες περιπτώσεις εντάσσονται πολλοί εμπρησμοί δασών σε ελληνικά νησιά και στην ηπειρωτική χώρα, που μερικοί έχουν αποδειχθεί και κάποιοι άλλοι φωτογραφίζονται ως ενέργειες της τουρκικής Υπηρεσίας.

Η δημιουργία ομάδων στην Ελλάδα, που θα μπορούν σε μια κρίσιμη στιγμή να προκαλέσουν καταστάσεις εσωτερικού αντιπερισπασμού, ήταν πάντοτε ένας σημαντικός στόχος για τη ΜΙΤ και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παλαιά αλλά πάντοτε επίκαιρη υπόθεση του λαθρεμπορίου «Ivy-B», το οποίο, το καλοκαίρι του 1983, εντοπίσθηκε να πλέει χωρίς φώτα πορείας ανοιχτά του Πόρου και να μεταφέρει 2,5 τόνους όπλων, πυρομαχικών και έντυπου υλικού, τα οποία αποκάλυψαν δράση και σκοπούς της τουρκικής Μυστικής Υπηρεσίας.

Το υλικό συνοδευόταν από φυλλάδιο για τη χρήση των όπλων και για τη διεξαγωγή ανορθόδοξων επιχειρήσεων, όλα στην τουρκική γλώσσα. Όπως έγινε γνωστό, τα όπλα προέρχονταν από τουρκική βιομηχανία όπλων και τελικός προορισμός τους φαίνεται να ήταν κάποια ερημική τοποθεσία στην Αττική, απ’ όπου θα προωθούνταν στη Θράκη.

Το συγκεκριμένο συμβάν επαλήθευσε τους φόβους των ελληνικών αρχών για πιθανή απόπειρα σοβαρών αναταραχών στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, αλλά το πρόσθετο ανησυχητικό στοιχείο στη συγκεκριμένη περίπτωση εντοπίζεται στο ότι το σύνολο σχεδόν του υλικού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο μετά από κατάλληλη εκπαίδευση και για διάπραξη δολιοφθορών και ανορθόδοξου πολέμου, ενώ η ποσότητα των εκρηκτικών ΤΝΤ πρόδιδε στόχευση σε έργα υποδομής και επικοινωνιών (φράγματα, γέφυρες, δρόμοι, υδραγωγεία, καλωδιώσεις κ.λπ.). Επομένως, η δραστηριότητα της ΜΙΤ στη Θράκη κρίνεται ως έχουσα ιστορικό υπόβαθρο, στοιχείο που επιβάλλει πρόσθετη ανησυχία για τις σημερινές δράσεις της, οι οποίες φυσικά δεν περιορίζονται μόνο στη συλλογή πληροφοριών. Είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχει ικανός και κατάλληλος οπλισμός στα χέρια οργάνων της ΜΙΤ στην περιοχή της Θράκης, αφού πλέον η διακίνησή του είναι περισσότερο εύκολη σήμερα, είτε απευθείας είτε μέσω Βουλγαρίας.

Η αναφορά και μόνο στη Θράκη δημιουργεί θλίψη και οργή στον κάθε Έλληνα που γνωρίζει Ιστορία και δεν ξεχνά γεγονότα. Στην περιοχή αυτή βρήκε πρόσφορο έδαφος η ΜΙΤ και, κατευθύνοντας εντέχνως τις δραστηριότητες του Προξενείου Κομοτηνής, δημιούργησε δομές και επιρροές στις τάξεις της μειονότητας σε τέτοιο βαθμό που σήμερα μπορεί να ειπωθεί ότι αυτή ελέγχεται και καθοδηγείται απόλυτα από τη ΜΙΤ και γενικά τα τουρκικά συμφέροντα.

Απλή απόδειξη αυτού του ελέγχου και της επιρροής αποτελούν τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών, στις οποίες το τουρκόψυχο κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας ψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία και προβολή, παρέχοντας τη δυνατότητα στην Άγκυρα να εγγράψει υποθήκες στην περιοχή και να διαπραγματευθεί ανάλογα με τα άλλα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Ο «Δούρειος Ίππος» της Ziraat Bank

Συμπερασματικά, στη Θράκη υπάρχει ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο, που στηρίζεται σε ένα μεγάλο δίκτυο πρακτόρων της ΜΙΤ, το οποίο διαθέτει και διαχειρίζεται μεγάλα χρηματικά ποσά, υπονομεύοντας παράλληλα και συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους. Στην περιοχή έχει αναπτυχθεί, χωρίς καμία απολύτως κρατική παρέμβαση, μια παράλληλη και μάλλον κλειστή οικονομία μόνο μεταξύ μουσουλμάνων, ενώ καθοριστικό ρόλο στα οικονομικά της ευρύτερης περιοχής έχει η Ziraat Bank, μέσω της οποίας ρέει άφθονο χρήμα στις τάξεις της μειονότητας. Η Ziraat Bank, που ενισχύεται από το τουρκικό κράτος και κατευθύνεται από τη ΜΙΤ, για την οποία αποτελεί σημαντική πηγή χρηματοδότησης των επιχειρήσεών της, άρχισε να προβαίνει σε κατασχέσεις περιουσιών Ελλήνων στην Κομοτηνή και την Ξάνθη, που έλαβαν δάνειο και το οποίο τώρα αδυνατούν να εξοφλήσουν, ενώ αναμένεται να συμβεί το ίδιο και στη Ρόδο, όπου επίσης διατηρεί υποκατάστημα.

Αυτός φαίνεται να ήταν ο σχεδιασμός και ο στόχος της ΜΙΤ, όταν το 2008 η συγκεκριμένη τουρκική τράπεζα άνοιγε καταστήματα στην Αθήνα και στη Θράκη προσφέροντας δάνεια με επιτόκιο μόλις 3%, την ώρα που οι ελληνικές τράπεζες χορηγούσαν αντίστοιχα δάνεια με 12% κα άνω. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ίδια τράπεζα δεν επιδιώκει και δεν καταβάλλει ουδεμία προσπάθεια συνεννόησης και συμφωνίας με τους δανειολήπτες, προχωρώντας αμέσως στην εκτέλεση των όρων της σύμβασης και στην κατάσχεση της υποθήκης. Γενικά, η παρουσία της Ziraat Bank στη χώρα μας, και ιδιαίτερα στην κρίσιμη περιοχή της Θράκης, αποτελεί στοχευμένη τουρκική πολιτική για διείσδυση και έλεγχο της ελληνικής οικονομίας, κάτω από την ψευδεπίγραφη οικονομική συνεργασία και με επίκληση της οικονομικής κρίσης. Στη Θράκη, ο «Καλλικράτης» επέτρεψε τη δημιουργία διευρυμένων θυλάκων τουρκόφρονης τοπικής αυτοδιοίκησης, η παιδεία έχει αλωθεί από την τουρκική γλώσσα, ενώ υπάρχει και λειτουργεί η παραπαιδεία, με χρηματοδότηση του ΦΕΤΟΥΛΑΧ ΓΚΙΟΥΛΕΝ.

Δυστυχώς, απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις και εξόφθαλμες εθνικές απειλές, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες για μικροκομματικές σκοπιμότητες, ενώ μονίμως η γενικότερη πολιτική της κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας.

Πρόσφατα, ο μεγάλος τουρκικός όμιλος DOGUS προέβη στην αγορά της μαρίνας του Φλοίσβου, ενώ με άλλες εταιρείες απέκτησε τον Αστέρα Βουλιαγμένης. Ο συγκεκριμένος όμιλος κατέχει ήδη και επιδιώκει να αγοράσει και άλλες μαρίνες όπως και τουριστικές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα, διεισδύοντας έτσι οικονομικά στη χώρα μας. Προκλητική θρησκευτική διείσδυση αποτελεί η επιδίωξη του ψευδομουφτή Ξάνθης να αναγορευθεί σε «Αρχιμουφτή» όλων των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας προς τούτο συχνές επισκέψεις και επαφές, με τους άτυπους και βεβαίως παράνομους χώρους προσευχής (τζαμιά), που λειτουργούν στο Λεκανοπέδιο Αττικής.

Ένας ακόμα συγκεκριμένος και σοβαρός στόχος της Τουρκίας και ειδικότερα της ΜΙΤ είναι η δημιουργία συνθηκών «Θράκης» στη Ρόδο, αλλά και στην Κω, καταβάλλοντας προς τούτο αποδεδειγμένες και μεθοδικά οργανωμένες προσπάθειες.

Απλή ένδειξη αυτής της ύπουλης και εθνικά επικίνδυνης τουρκικής επιδίωξης αποτελεί το προ διετίας περίπου επεισόδιο σε βάρος του ιμάμη της Ρόδου Καραλή Χασάν, ο οποίος δέχθηκε επίθεση στο τέμενος «Ιμπραήμ Πασά» από δύο μουσουλμάνους, ένας από τους οποίους ήταν ημεδαπός και μετέβη στη Ρόδο από τον Εχίνο, όπου διέμενε, με εντολές και κατευθύνσεις του ψευδομουφτή Ξάνθης προκειμένου να εκτελέσει καθήκοντα χότζα, ενώ ο δεύτερος υπήκοος Τουρκίας Sunusi Misiroglu, ο οποίος, αφού καταδικάσθηκε για την πράξη του και απελάθηκε αμέσως στην Τουρκία, αποδείχθηκε στη συνέχεια ότι σχετιζόταν με το στενό περιβάλλον του ΕΡΝΤΟΓΑΝ και ενεργούσε για λογαριασμό της ΜΙΤ, αποστολή της οποίας φέρεται να είχε αναλάβει και στη Συρία.

Μεγάλο και ύπουλο κίνδυνο αποτελεί το κίνημα του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, που ενώ σχετίζεται και ταυτίζεται απόλυτα με την κρατούσα κατάσταση στην Τουρκία, εμφανίζεται ως ο μεγαλύτερος εχθρός και απειλή για τον Ερντογάν, στοιχείο που του προσδίδει τον χαρακτηρισμό του μετριοπαθούς ισλαμιστή και παράλληλα του παρέχει την ευκαιρία να ιδρύει σχολεία στην Ελλάδα, τα οποία βεβαίως και θα συνδράμουν διαχρονικά το έργο της μεθοδικής τουρκικής προπαγάνδας.

Ένα σημαντικό μέρος των μυστικών-απορρήτων κονδυλίων της ΜΙΤ διατίθεται για την προώθηση και κάλυψη των πληροφοριακών αναγκών και λοιπών επιδιώξεών της στις χώρες-στόχους, όπου η Ελλάδα κατέχει μόνιμα την πρώτη και με διαφορά θέση. Η στρατολόγηση αξιόλογων πηγών, συνεργατών και πρακτόρων είναι σίγουρα δύσκολη υπόθεση στον ελληνικό χώρο, κυρίως λόγω της γενικής αρνητικής διάθεσης του κάθε Έλληνα απέναντι σε κάθε Τούρκο, στοιχείο που επίσης χαρακτηρίζει και την αντίστροφη και αντίστοιχη ελληνική προσπάθεια.

Έτσι, λοιπόν, η ΜΙΤ έχει κατασταλάξει στην τακτική του έντεχνου επηρεασμού, που θεωρείται περισσότερο ύπουλη, δύσκολα εντοπίζεται και αποδεικνύεται, αλλά κυρίως εκτιμάται ότι επιφέρει μακρόχρονα περισσότερο δυσάρεστες συνέπειες.

Με διακριτικό τρόπο, εξευρίσκεται ο κατάλληλος τρόπος χρηματισμού που θα επιφέρει τον επηρεασμό, οπότε από ένα σημείο και μετά κάποιοι πολιτικοί, αξιωματούχοι, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, ακόμα και ολόκληρες επιχειρήσεις και συγκροτήματα, ενεργώντας εκουσίως ή ακουσίως, εξυπηρετούν και προωθούν θέσεις και επιδιώξεις της ΜΙΤ.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από φωνές Ελλήνων και κάποιων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών επιχειρήθηκε η παραχάραξη και η πλαστογραφία της ελληνικής Ιστορίας, όπως και η προσβολή της Εκκλησίας.

Ένα ακόμα ύπουλο μέσο και εργαλείο της τουρκικής προπαγάνδας αποτελούν οι τουρκικές σειρές (σίριαλ) που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια όλους τους μεγάλους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Το χαμηλό συγκριτικά κόστος αυτών των σειρών εξηγείται από τα παραπάνω αναφερόμενα, αλλά σίγουρα αποτελεί κάποιο διέξοδο, ευκαιρία και λύση για τα οικονομικά βυθιζόμενα ελληνικά κανάλια. Με τον τρόπο αυτό, προβάλλονται σε όλη την Ελλάδα οι ανθρώπινες, οικογενειακές και κοινωνικές αξίες των Τούρκων, τη στιγμή που αντίστοιχες ελληνικές σειρές απωθούν, επειδή βρίθουν από έρωτες ομοφυλοφίλων, εγκληματικότητα, δολοπλοκίες και κάθε είδους διαστροφή. Υποσυνείδητα, επομένως, γίνεται σύγκριση από τον τηλεθεατή μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, με αποτέλεσμα το μήνυμα της τουρκικής προπαγάνδας να επηρεάζει σταδιακά και σημαντικά μεγάλο ποσοστό Ελλήνων τηλεθεατών.

Λαθρομετανάστες ή πράκτορες

Η ΜΙΤ δεν άφησε ανεκμετάλλευτη και τη συνεχή ροή λαθρομεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα. Ανάμεσα στους χιλιάδες που καταφθάνουν συνεχώς στη γειτονική μας χώρα από πολλές χώρες και περιοχές της Αφρικής και της Ασίας, όργανα της ΜΙΤ προσεγγίζουν και στρατολογούν αρκετούς από εκείνους που τελικά θα περάσουν στην Ελλάδα.

Τα ανταλλάγματα περιορίζονται σε μικρά χρηματικά ποσά ή σε παροχή διευκολύνσεων για τη μετάβασή τους στη χώρα μας, με την απειλή σύλληψης, φυλάκισης ή επιστροφής στις χώρες τους, ενώ πάντοτε επισείεται η πρόσθετη απειλή για «αναπόφευκτες συνέπειες» σε περίπτωση που γνωστοποιήσουν την προσέγγισή τους ή συνεργασθούν με τις ελληνικές αρχές. Οι αποστολές τους πολλές και ανάλογα με τις ικανότητες και δυνατότητες του κάθε στρατολογημένου λαθρομετανάστη. Κάποιες φορές, σε ικανά και δραστήρια άτομα αφήνονται περιθώρια για επιστροφή στην Τουρκία, προκειμένου να έρθουν σε νέα επαφή με τα όργανα της ΜΙΤ, για ειδικότερες οδηγίες και κατευθύνσεις, περιπτώσεις που συνήθως δρομολογούν και εξασφαλίζουν ελεγχόμενες δραστηριότητες των συγκεκριμένων ατόμων, οπότε πλέον μπορούν να χαρακτηρίζονται ως πράκτορες της τουρκικής Υπηρεσίας στον ελληνικό χώρο.

Πολλές φορές τόσο η ΕΥΠ όσο και οι λοιπές ελληνικές αρχές Ασφαλείας εντόπισαν λαθρομετανάστες να εκτελούν εντολές και αποστολές της ΜΙΤ, ενώ αρκετοί είναι και εκείνοι που, εξεταζόμενοι από τις ελληνικές αρχές, ομολόγησαν την προσπάθεια στρατολόγησής τους από τους Τούρκους.

Λαθρομετανάστες εντοπίσθηκαν να προβαίνουν σε εμπρησμούς δασών και να ομολογούν ότι ενεργούσαν για λογαριασμό της ΜΙΤ, ενώ πολλοί, στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των Τούρκων, ενεπλάκησαν σε παράνομες πράξεις και αποκαλύφθηκαν. Υπήρξαν και περιπτώσεις που η τουρκική Υπηρεσία έπεισε, με απειλές ή με άλλο τρόπο, σεσημασμένους κακοποιούς ή καταζητούμενους για τρομοκρατικές ενέργειες να περάσουν-διαφύγουν στην Ελλάδα, όπου με κάποιο τρόπο τούς εξέθεταν, ώστε να συλληφθούν από τους Έλληνες, οπότε πλέον η τουρκική προπαγάνδα αναλάμβανε τα περαιτέρω, για να κατηγορείται τελικά η χώρα μας ότι φιλοξενεί και καλύπτει εγκληματικά στοιχεία και τρομοκράτες.

Διείσδυση στην ΕΥΠ
Γενικά, ως προς την αντιπαράθεση και τον διαρκή πόλεμο μεταξύ ελληνικής ΚΥΠ-ΕΥΠ και τουρκικής ΜΙΤ, μπορεί να ειπωθεί ότι η ΜΙΤ πάντοτε υιοθετούσε μια περισσότερο επιθετική τακτική, η οποία διαπιστώθηκε να εκδηλώνεται ακόμα και εντός των κόλπων της ελληνικής Υπηρεσίας, ιδιαίτερα κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο. Έκτοτε, και σταδιακά, η επιμονή των Τούρκων για διείσδυση στην ΕΥΠ φαίνεται να ατόνησε και αυτό μάλλον οφείλεται στην αντίδραση και στην ικανότητα της ελληνικής Υπηρεσίας να εντοπίσει και να εξουδετερώσει αρκετές προσπάθειές τους.

Οι σχετικές, όμως, ενέργειες της ΜΙΤ εξακολούθησαν και φαίνεται να συνεχίζονται, αφού σχετικά πρόσφατα διαπιστώθηκαν μερικές νέες απόπειρες για διείσδυση στις τάξεις της ΕΥΠ.

Παράλληλα και διαχρονικά, από πλευράς ΜΙΤ εκδηλώθηκαν και αποκαλύφθηκαν προσπάθειες προσέγγισης και στρατολόγησης κρατικών αξιωματούχων, στρατιωτικών και απλών Ελλήνων πολιτών από αξιωματούχους της τουρκικής Υπηρεσίας, που βρίσκονταν με διπλωματική ή άλλη επίσημη ιδιότητα στη χώρα μας ή την επισκέφθηκαν αποκλειστικά για τον συγκεκριμένο λόγο. Ανάλογες προσπάθειες της ΜΙΤ έχουν διαπιστωθεί από την ΕΥΠ με στόχο Έλληνες αξιωματούχους ή τοπικό προσωπικό, που υπηρετούσε σε διπλωματικές και επίσημες αποστολές στην Τουρκία, αλλά και σε άλλες χώρες, ενώ πολλές φορές ενοχλήθηκαν, πιέσθηκαν ή εκβιάσθηκαν σχετικά και απλοί Έλληνες ταξιδιώτες, τουρίστες ή επιχειρηματίες στην Τουρκία, για να συνεργαστούν με τη ΜΙΤ.

Πολλές φορές, από πλευράς τουρκικών αρχών, εκδηλώθηκαν προκλητικές ή λίαν προσβλητικές ενέργειες σε βάρος μελών επισήμων ελληνικών αποστολών στην Τουρκία, ακόμα και στους χώρους διαμονής τους, με σκοπό να τους διακατέχει φόβος, που μέχρι ενός σημείου μπορεί να επηρεάσει αρνητικά και την υπηρεσιακή τους απόδοση. Οι αρμόδιες ελληνικές αρχές δεν υιοθέτησαν ποτέ τέτοιου είδους ενέργειες και τακτικές, αλλά συγκεκριμένες πράξεις των Τούρκων απαντήθηκαν ανάλογα, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να σκέπτονται πολύ καλά πριν αποφασίσουν να τις επαναλάβουν.

Κατά τα τελευταία χρόνια, η ΜΙΤ φαίνεται να στρατολογεί και να χρησιμοποιεί πολίτες της ΕΕ, για να παρακολουθεί στρατηγικά σημεία του ελληνικού χώρου και για να καλύπτει άλλες επιχειρησιακές της ανάγκες. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι στρατολογηθέντες από τη ΜΙΤ και αποκαλυφθέντες από την ΕΥΠ ήταν Γερμανοί (!), που είτε διέμεναν μόνιμα στη χώρα μας και ταξίδευαν περιοδικά στην Τουρκία, είτε επισκέπτονταν τακτικά την Ελλάδα.

Η αντίδραση της ΕΥΠ

Μόλις, προ ολίγων ημερών, αποκαλύφθηκε ανάλογη δράση Γερμανού υπηκόου στην Κω, όπου διέμενε μόνιμα τα τελευταία χρόνια, ενώ πριν από περίπου δύο χρόνια είχε συλληφθεί άλλος Γερμανός στη Χίο, για τους ίδιους λόγους.

Αλλά και η ΚΥΠ-ΕΥΠ έχει ενεργήσει πολλές φορές ανάλογα και με αποτελεσματικότητα. Για ευνόητους λόγους δεν επιτρέπεται η αναφορά περισσοτέρων και συγκεκριμένων στοιχείων, αλλά όταν κάποια αρμόδια στελέχη της ελληνικής Υπηρεσίας ερωτούνται σχετικά, τα περισσότερα απαντούν με νόημα ότι «πάντοτε ενεργούσαμε πιο προσεκτικά, αλλά περισσότερο αποτελεσματικά» απέναντι στη ΜΙΤ και σε σύγκριση με αυτή.

Εκείνο που είναι απολύτως διαπιστωμένο και ακριβές είναι ότι στον τομέα της αντικατασκοπείας και αντιμετωπίζοντας την έντονη τουρκική δραστηριοποίηση και άκρως μεθοδική προπαγάνδα, η ελληνική Υπηρεσία κινήθηκε πάντοτε έγκαιρα και αποτελεσματικά, ενώ πολλές φορές δημιούργησε και έπαιξε ικανοποιητικά με διπλούς πράκτορες, ιδιαίτερα σε ευαίσθητες περιοχές και σε κρίσιμες περιόδους.

Οι σχέσεις και συνεργασίες της ΕΥΠ με τη ΜΙΤ επισημοποιήθηκαν το έτος 2004, με πρωτοβουλία των τότε δύο μετριοπαθών διοικητών των δύο Υπηρεσιών, Παύλου Αποστολίδη και Senkal Atasagun, σε μία ιστορική συνάντηση στην Αθήνα. Οι όποιες επαφές και συνεργασίες έχουν έκτοτε μάλλον τυπικό χαρακτήρα, αφού το μόνο περιθώριο κοινού ενδιαφέροντος εντοπίζεται σε κάποια πεδία του οργανωμένου εγκλήματος.
Πάντως, οι δύο παραδοσιακά εχθρικές Υπηρεσίες διατηρούν επισήμως συνδέσμους τους στις πρεσβείες των δύο χωρών, σε Αθήνα και Άγκυρα.

Η δράση της ΜΙΤ σε άλλες χώρες και περιοχές

Ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους του νεο-οθωμανικού δόγματος Νταβούτογλου είναι η επιστροφή των Τούρκων στα Βαλκάνια και η δημιουργία ισλαμικού τόξου σε αυτά, με κύρια κέντρα την Αλβανία και τη Βοσνία, ενώ άρχισε ήδη να διαφαίνεται η συστηματική διείσδυση των Τούρκων στους τομείς της οικονομίας και της εκπαίδευσης, κυρίως στην Αλβανία.

Ξεχωριστή και αποτελεσματική δραστηριοποίηση φαίνεται να έχει αναπτύξει η ΜΙΤ στην πόλη Kardzhali της νότιας Βουλγαρίας, όπου, μέσω των πολλών και δραστήριων οργάνων και πρακτόρων στους κόλπους τής εκεί ισχυρής τουρκικής (και όχι μουσουλμανικής) μειονότητας, επηρεάζει και παρασύρει τις βουλγαρικές αρχές σε φιλοτουρκικές θέσεις και συμπεριφορές. Οι ελληνικές αρχές Ασφαλείας και ιδιαίτερα η ΕΥΠ ανησυχούν ιδιαίτερα, επειδή στο Kardzhali έχουν εμφανισθεί εξτρεμιστικά στοιχεία της μειονότητας, τα οποία, καθοδηγούμενα από το Προξενείο της Κομοτηνής, έχουν αναπτύξει στενές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα, εκμεταλλευόμενα την ελεύθερη διακίνηση πολιτών μεταξύ των δύο χωρών, λόγω ΕΕ.

Πρακτικά και ουσιαστικά, τα τελευταία χρόνια , έχουν σχεδόν ενοποιηθεί οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι της νότιας Βουλγαρίας (περίπου 1 εκατομμύριο) με τους 130.000 Έλληνες των Νομών Ξάνθης και Ροδόπης, με το Προξενείο της Κομοτηνής να ενισχύει αυτούς τους δεσμούς, προτρέποντας την πραγματοποίηση γάμων και την ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων μεταξύ των κατοίκων των δύο πλευρών, με σκοπό να σχηματισθεί ένας ενιαίος και μεγάλος μουσουλμανικός όγκος, που ουσιαστικά θα επηρεάζεται απόλυτα και θα καθοδηγείται από την Άγκυρα.

Η ΜΙΤ αποδεδειγμένα ενισχύει, διευκολύνει, καλύπτει και εν πολλοίς επηρεάζει και κατευθύνει τους τζιχαντιστές, αφού αυτοί έθεσαν ως έναν κύριο στόχο τους την κατάλυση της αυτονομίας των Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία. Αμερικανίδα δημοσιογράφος σκοτώθηκε, πρόσφατα, σε «ύποπτο» αυτοκινητιστικό ατύχημα στην Τουρκία, λίγες ημέρες μετά τις αποκαλυπτικές ανταποκρίσεις της για τον ρόλο της Τουρκίας και τις σχέσεις της με τους τζιχαντιστές. Συγκεκριμένα, η δημοσιογράφος Serena Smith, σε σχετική ανταπόκρισή της, είχε ισχυρισθεί ότι είχε εξασφαλίσει φωτογραφίες στρατιωτικών της ISIS να περνούν μυστικά στην Τουρκία και αντίθετα στα συριακά σύνορα, μέσα σε οχήματα που μετέφεραν βοήθεια και ανήκουν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων και άλλων οργανώσεων βοήθειας. Συγχρόνως, είχε αναφέρει ότι η ΜΙΤ την είχε κατηγορήσει για κατασκοπεία και είχε εκφράσει φόβους για σύλληψή της.

Αλλά και στα γεγονότα της Ουκρανίας, η ΜΙΤ δεν έμεινε έξω από αυτά. Σύμφωνα με ρωσικές και γαλλικές πηγές, η τουρκική Υπηρεσία οργάνωσε τη μεταφορά τζιχαντιστών Τατάρων από το συριακό μέτωπο, με πτήση της Turkish Airlines από την Κωνσταντινούπολη στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας, στις 22 Νοεμβρίου 2013. Οι Τάταροι τζιχαντιστές , που είχαν εκπαιδευτεί στην Τουρκία, μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο Κίεβο, προκειμένου να συμμετάσχουν σε διαδηλώσεις και δυναμικές ενέργειες κατά της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς.

Η ΜΙΤ, στις συνεργασίες της με τις άλλες Υπηρεσίες Πληροφοριών, ήταν και είναι πάντοτε συγκρατημένη και επιφυλακτική, ανεξάρτητα από τις όποιες σχέσεις στο πολιτικό πεδίο. Ακόμα και απέναντι στις αντίστοιχες Υπηρεσίες των ΗΠΑ, τηρεί την ίδια στάση και πολλές φορές οι Αμερικανοί την επικρίνουν γι’ αυτό. Είναι, όμως, πάντοτε ανοικτή σε συνεργασίες που αποβλέπουν στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και ειδικότερα σε επιχειρήσεις με στόχο τους Κούρδους του ΡΚΚ και την ακροαριστερή και δυναμική οργάνωση DHKP-C.

Στα θέματα αντικατασκοπείας είναι ακόμα πιο προσεκτική, στις ανάλογες συνεργασίες, αλλά γενικά θεωρείται ότι στον τομέα αυτό υστερεί σημαντικά σε μεθόδους, τακτικές και εμπειρίες, ενώ ακριβώς αντίθετα αναγνωρίζεται για τις ξεχωριστές της ικανότητες στις προπαγανδιστικές και προβοκατόρικες ενέργειες και προσεγγίσεις.

Διατηρεί καλούς διαύλους επικοινωνίας και συνεργασίας με την αλβανική Υπηρεσία Πληροφοριών και τις αντίστοιχες της πΓΔΜ, αλλά στις όποιες συνεργασίες και συναντήσεις μαζί τους το όποιο ενδιαφέρον της περιορίζεται και εξαντλείται στα θέματα της Ελλάδας, ενώ τα μέλη των όποιων αντιπροσωπειών της και σε όλα τα επίπεδα διακατέχονται από ένα κόμπλεξ ανωτερότητας έναντι των συναδέλφων τους των Υπηρεσιών από τις δύο συγκεκριμένες χώρες.

Οι σχέσεις της με την ισραηλινή ΜΟΣΑΝΤ ήταν μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’90 οι καλύτερες, αλλά κατά τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει σχεδόν καμία ουσιαστική επαφή και συνεργασία, κυρίως επειδή οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι η ΜΙΤ επηρεάζεται από τους Ιρανούς και ο διοικητής της FIDAN είναι πιστό όργανό τους. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι η τουρκική Υπηρεσία είναι από τις λίγες Υπηρεσίες Πληροφοριών που διατηρούν άριστες σχέσεις με την αντίστοιχη ιρανική.

Ως προς τις δράσεις της ΜΙΤ στο εσωτερικό της Τουρκίας, μπορεί να ειπωθεί ότι όλα πλέον τα θέματα της εσωτερικής ασφάλειας ελέγχονται από αυτή, η οποία στην ουσία ελέγχει και κατευθύνει και τις άλλες αρχές Ασφαλείας. Οι ενέργειές της χαρακτηρίζονται από ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, αλλά συγχρόνως ξεχειλίζουν από θρασύτητα, παρανομία και καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος.

Πέρα από τις αντιπληροφοριακές και αντικατασκοπευτικές της δράσεις, η ΜΙΤ ασχολείται ιδιαίτερα με εξτρεμιστικά στοιχεία και οργανώσεις κυρίως της Αριστεράς, αλλά και κουρδικών ομάδων. Στην πρώτη θέση, πάντως, των σχετικών προτεραιοτήτων της βρίσκεται μόνιμα η αντιμετώπιση του DHKP-C, πυρήνες και στοιχεία του οποίου αποκαλύφθηκαν και στη χώρα μας, πριν από μερικούς μήνες.

Μόνιμη επιδίωξη η αποδυνάμωση της Ελλάδας

Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία, είτε κυβερνάται από τους ισλαμιστές του Ερντογάν, είτε από τους «μετριοπαθείς» ισλαμιστές, είτε από τους κεμαλικούς, θα έχει ως μόνιμη επιδίωξη και σταθερά οργανωμένο σχέδιο για αποδυνάμωση και περιθωριοποίηση της Ελλάδας. Μπορεί ακόμα να ειπωθεί ότι η τουρκική απειλή καθίσταται περισσότερο επικίνδυνη για τα ελληνικά συμφέροντα, όταν η όποια τουρκική κυβέρνηση εμφανίζεται εφαρμόζουσα μια ηπίων τόνων πολιτική. Απέναντι σε όλα όσα αναφέραμε, η χώρα μας επιβάλλεται να είναι έτοιμη και επιτέλους να αντιληφθεί τους μεγάλους κινδύνους που την απειλούν να τη συρρικνώσουν και να την ταπεινώσουν.

Οι κυβερνώντες και το σύνολο του πολιτικού κόσμου πρέπει να συμφωνήσουν σε μια κοινή και σταθερή εθνική γραμμή πλεύσης, με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντά μας και ανεξάρτητα ποιο κόμμα ή κόμματα θα βρίσκονται στην εξουσία. Είναι απολύτως βέβαιο ότι βιώνουμε την πλέον σημαντική κρίση μεταπολεμικά και είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε ποικίλες απειλές και προσβολές. Επιβάλλεται να έχουμε το βλέμμα μας και την προσοχή μας στραμμένα προς τα γεγονότα και στις μεγάλες γειτονικές διαμάχες και αντιπαραθέσεις, ξεπερνώντας τις μικροκομματικές σκοπιμότητες και διαφορές μας. Έτσι μόνο θα ελπίζουμε και θα τα καταφέρουμε. Σε διαφορετική περίπτωση, οι όποιοι απόγονοί μας θα μας αναθεματίζουν.

Πηγή Crash


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κοινωνία της Θράκης αντιμέτωπη με την άνοδο των νεο-οθωμανικών ανατρεπτικών ομάδων!

Οι αναλυτές των διεθνών σχέσεων και οι σημειολόγοι της εξωτερικής πολιτικής επισημαίνουν ότι πρέπει να εξετασθεί με ιδιαίτερη προσοχή η συστηματική πολιτική αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων σε βάρος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας που εγκαινίασε η Τουρκία με αντικειμενικό σκοπό την μεταβολή του εδαφικού status quo, που προβλέπεται σε διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης, καθώς και του νομικού καθεστώτος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο που πηγάζει από το διεθνές δίκαιο και δη το δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS). Η πολυεπίπεδη αμφισβήτηση της εσωτερικής έννομης τάξης, η διαιώνιση της ενδοστρέφειας της μειονότητας και η αποτροπή κάθε προοπτικής κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής εντάξεως της στην τοπική κοινωνία, η «διαπόμπευση» της Ελλάδας, ως απεργαζομένης την διαρκή καταπίεση και εν τέλει την εξόντωση των μουσουλμάνων της Θράκης, η αναγωγή της θρησκείας (μουσουλμανικής) και της γλώσσας (τουρκικής) σε στοιχεία εθνοφυλετικής καθαρότητας, αποτρεπτικά για την οποιαδήποτε μορφής συνύπαρξη ή συμβίωση με τον χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής εντάσσονται στην δημιουργία μιας πραγματικότητας που παραπέμπει στη «χάραξη» διαχωριστικών γραμμών με αλυτρωτικές βλέψεις.Οι παραπάνω διαπιστώσεις δημιουργούν βάσιμες υποψίες ότι ενδέχεται να υπάρχει επί ελληνικού εδάφους συγκρότηση δυνάμεων που δρουν υπό την καθοδήγηση εξωχώριων κέντρων ανεπίσημα, και αναλαμβάνουν μυστικές επιχειρήσεις υπό την κάλυψη π.χ. αθλητικών οργανώσεων, πολιτιστικών οργανώσεων, ομάδων πολιτικού ακτιβισμού, οργανώσεων νεολαίας, θρησκευτικών εκδηλώσεων, ομάδων φιλανθρωπικού εθελοντισμού κλπ. Αυτές οι ομάδες μπορεί να επιδίδονται στην (δι)οργάνωση ανατρεπτικών επιχειρήσεων, κατασκοπείας και τρομοκρατίας!

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η εμφάνιση ομάδων με νεοοθωμανικό προσανατολισμό που θρησκευτικά κηρύγματα, τα οποία διακρίνονται από έντονο φανατισμό και μισαλλοδοξία, προσηλυτίζοντας μουσουλμάνους κυρίως νεαρής ηλικίας, οι οποίοι μάλιστα χρησιμοποιούν και τα social media και τις νέες τεχνολογίες για τη διάδοση των πεποιθήσεών τους. Να σημειωθεί ότι σε αυτές τις δραστηριότητες συμμετέχουν και «διπλωμάτες» διαπιστευμένοι στην Ελλάδα αλλά και οι άτυποι και παράνομα αυτοανακηρυχθέντες «αιρετοί θρησκευτικοί λειτουργοί» γνωστοί και ως ψευτομουφτήδες. Οι ομάδες αυτές συνδέονται και με θρησκευτικές οργανώσεις όπως η αδελφότητα Akabe Egitim ve Kiiltlir Vakfi, που επιδιώκει -με την υποστήριξη του Ρετζέπ Τάγίπ Ερντογάν- να καταστεί το αντίπαλο δέος του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Να επισημανθεί ότι πρόκειται για μία τάση αναζοπύρωσης του θρησκευτικού συναισθήματος που παρατηρείται έντονα και στην Κύπρο καθώς καταβάλλεται έντονη προσπάθεια ώστε οι τουρκοκύιπριοι να γίνονται πιο εύκολα δεκτοί στα θρησκευτικά σχολεία της Τουρκίας. Στα κατεχόμενα οργανώνονται θερινά μαθήματα του Κορανίου, ενώ αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό τα ισλαμικά σχολεία.Υπάρχει ειδικό πρόγραμμα του κυβερνητικού κόμματος της Τουρκίας ΑΚΡ για έντονη δράση του Ισλαμισμού στο ψευδοκράτος. Εχουν εμφανιστεί τα λεγόμενα «Ισλαμικά Τάγματα», που είναι πολύ δραστήρια και οικονομικά πλούσια. Παράλληλα παρατηρούνται φαινόμενα έντονου Ισλαμισμού σε γιορτές. Τώρα τιμούν τη γέννηση του Μωάμεθ σε εβδομαδιαίες γιορτές. Στα κατεχόμενα έχει επιβληθεί η Αγία Βδομάδα του Ισλάμ.Ανησυχία προκαλεί και το γεγονός ότι προωθείται η «θρησκειοποίηση» της εκπαίδευσης των μουσουλμανοπαίδων με «διδακτέα ύλη» τη διδασκαλία που παρέχουν εκπρόσωποι θρησκευτικών κοινοτήτων ή και θρησκευτικών ταγμάτων με την «καθολική έγκριση» του Προέδρου Ερντογάν και των υπηρεσιών του.

Η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο, ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατό τους ΝΑΤΟ, να μετατραπεί σε ένα ισλαμιστικό στράτευμα που θα εκτρέφει θρησκευτικούς ζηλωτές τη στιγμή μάλιστα που η διεθνής κοινότητα φαίνεται ότι ΑΝΕΧΕΤΑΙ τον ιδιωτικό στρατό μισθοφόρων τζιχαντιστών του Ερντογάν, την SADAT, του οποίου ηγείται ο ο Αντνάν Τανριβερντί (Adnan Tanrıverdi), απόστρατος αντιστράτηγος. Η ενεργός ανάμειξη του θρησκευτικού παράγοντα στις (γεω)πολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας αποτυπώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από τις δημοσιογραφικές έρευνες που παρουσιάζουν τις διασυνδέσεις ΜΙΤ-JITEM – Ιμάμηδων σε 38 ευρωπαϊκές χώρες. Ανάλογη εμπειρία είχαμε και στην Ελλάδα με τις διώξεις μελών της Αδελφότητας Γκιουλέν από στελέχη του Τουρκικού Προξενείου.

Εκ των ανωτέρω, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα για την εμφάνιση και τη δράση στην Ελληνική Θράκη ισλαμικών αδελφοτήτων, ταγμάτων και ενός ευρυτάτου δικτύου του «ερντογανικού πολιτικού ισλάμ» κάτι που έχουμε επισημάνει και παλαιότερα τονίζοντας ότι η δημιουργία των «μαλακών συνόρων» στην περιοχή επιβάλλει την προώθηση μιας νέας θρησκευτικής ηγεσίας στη μειονότητα προκειμένου να αποτραπούν τα σχέδια των παραθρησκευτικών παράλληλων δομών του Τουρκικού Προξενείου! Η Ελληνική Πολιτεία και οι θεσμικοί της εκπρόσωποι οφείλουν να βρίσκονται σε διαρκή επαγρύπνηση και να λειτουργούν αποτρεπτικά κάθε φορά που βλέπουν να προσβάλλονται οι θεσμοί, τα έθιμα, οι παραδόσεις και η συνοχή της θρακιώτικης κοινωνίας ή και να απειλείται το εσωτερικό περιβάλλον ασφαλείας της Χώρας. Οι Κρατικοί Μηχανισμοί πρέπει να επαγρυπνούν (όπως και άλλωστε πράττουν) προκειμένου να ανασχεθεί η δραστηριότητα υπόπτων οργανώσεων και ομάδων που επιδίδονται σε ανθελληνική ανατρεπτική δραστηριότητα. Τέλος, πρέπει -επιτέλους- να αναδειχθεί με δυναμικό τρόπο και συνολικά η πολιτισμική ταυτότητα της περιοχής με τους εκπροσώπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποφεύγουν το «θρησκευτικό φολκλόρ» και την λογική των πανηγυριών και να αποπειραθούν να αναδείξουν την περιοχή ώς ένα Μητροπολιτικό Ορθόδοξο Κέντρο του Ελληνισμού!


Πηγή ViaDiplomacy



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



7 Σεπ 2017


Η ελληνική αντιπροσωπεία είχε πλήρη άγνοια των τουρκικών βαρβαροτήτων της 6ης Σεπτεμβρίου. Ούτε θεώρησε απαραίτητο να ζητήσει διακοπή για ενημέρωση

Δεν κρύβω την ενόχλησή μου για την αδυναμία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μας να διαμορφώσει καταστάσεις, αντί να τις ακολουθεί, πάντα καταϊδρωμένη και πάντα με απώλειες.

Ακόμη και την εποχή που ο Μολυβιάτης επιχείρησε κάποια διαφοροποίηση στην οικονομική διπλωματία, με την προώθηση της υπόθεσης του South Stream, συμφέρουσα για την Ελλάδα, δεν ελήφθησαν σοβαρά οι αντιδράσεις της Δύσης και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ο τότε πρωθυπουργός τον αντικατέστησε, αλλά οι εξελίξεις είχαν δρομολογηθεί, και η δυσφορία για τον Κώστα Καραμανλή είναι γνωστό πως εκδηλώθηκε.

Μπορώ να πω μόνο, ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διακρίνω θετική την στάση του Ν. Κοτζιά, μόνον ως προς το Κυπριακό, επειδή σε κανένα άλλο θέμα δεν είδα σχετική βελτίωση.

Για να μη θεωρηθεί ότι υπερβάλλω, και με την ευκαιρία της θλιβερής επετείου σήμερα των Σεπτεμβριανών στην ΚΠολη, 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, όπου ο ελληνισμός της Βασιλεύουσας έζησε τραγικές στιγμές και εγκατέλειψε την πατρική εστία του, όπως επιδιωκόταν άλλωστε και από τις Υπηρεσίες δυτικών Δυνάμεων, που δεν ήθελαν να έχουν απέναντί τους την ισχυρή παροικία Ελλήνων στην Τουρκία, καλό είναι να ξαναθυμίσω την βλάβη που υποστήκαμε, όχι μόνο εξαιτίας Τούρκων και Δυτικών, αλλά και από την δική μας ανεπάρκεια στην εξωτερική πολιτική.

Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955 εξερράγη μια κροτίδα στον κήπο του τουρκικού Προξενείου Θεσσαλονίκης. Αποδόθηκε από τους Τούρκους σε Έλληνες δράστες, αλλά όπως αποδείχθηκε μεταγενέστερα με αδιάσειστα πειστήρια, ήταν ενέργεια Τούρκου, καθοδηγούμενου από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του, και έμπνευσης των βρετανικών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, που μας πίεζαν να μη αποδεχθούμε το σύνθημα των Κυπρίων για "Αυτοδιάθεση" (οι οποίοι είχαν ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα).

Την 7η Σεπτεμβρίου το πρωί, διεξαγόταν στο Λονδίνο Τριμερής Διάσκεψη (Ελλάδα - Τουρκία - Αγγλία) για το Κυπριακό, μετά από πρόσκληση της Βρετανίας. Προς μεγάλη έκπληξη όλων -και αυτών των Βρετανών- η Ελλάδα αποδέχθηκε την πρόσκληση, αναγνωρίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο ως νόμιμο το ενδιαφέρον των Τούρκων για την Κύπρο (οι οποίοι αδιαφορούσαν για το νησί, αλλά τους έβαλαν οι Βρετανοί στο παιχνίδι)!

Ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παν. Κανελλόπουλος ισχυρίσθηκε πως αν απορρίπταμε τις βρετανικές προτάσεις και αρνούμασταν τη συμμετοχή μας στην Τριμερή Διάσκεψη θα εκθέταμε την Ελλάδα διεθνώς ως αδιάλλακτη. Δηλαδή η Ελλάδα θα έχανε τα διεθνή της ερείσματα και θα είχε να αντιμετωπίσει την αδιάφορη, αν όχι εχθρική, συμπεριφορά, των χωρών στην υποστήριξη των οποίων υπολόγιζε. Μόνιμη η δικαιολογία περί "καλών παιδιών" από όσους δεν έχουν δυνατούς ώμους να σηκώσουν το βάρος μιας υπεύθυνης πολιτικής, ωφέλιμης για το λαό.

Και βέβαια, ο Παν. Κανελλόπουλος απέφυγε, αργότερα, να εξηγήσει ποιο ήταν το κέρδος της Ελλάδος, που εμφανίσθηκε διαλλακτική και "καλό παιδί". Τι χειρότερο, δηλαδή, θα της συνέβαινε; Ο ίδιος υποστήριξε επίσης ότι η άρνησή μας θα συνέβαλε ταυτοχρόνως, στην έξαψη των παθών του "τουρκικού όχλου". Αγνοούσε ότι ο τουρκικός όχλος εξάπτεται καθ’ υπόδειξη.

Και ενώ το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου, με τη ρίψη της κροτίδας οι Τούρκοι δημιούργησαν την αφορμή για να επιτεθούν κατά των Ελλήνων της Πόλης, το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου, γινόταν η συνάντηση της Τριμερούς. Ο Φατίν Ρουστού Ζορλού (υπουργός προεδρίας και αναπληρωτής υπουργός επί των εξωτερικών) με την είσόδο του στην αίθουσα επιτέθηκε κατά της Ελλάδας για την έκρηξη στο τουρκικό Προξενείο. Αναρωτήθηκε δε, τι νόημα είχε η συνέχιση των συζητήσεων όταν συμβαίνουν τέτοια θλιβερά γεγονότα σε βάρος της χώρας του. Για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν από τους ομόφυλούς του, σιώπησε επιμελώς.

Ο Στέφανος Στεφανόπουλος (επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός επί των εξωτερικών), ο οποίος εκπροσωπούσε την Ελλάδα, δεν έκρυψε την έκπληξή του και δήλωσε: «Η αντιπροσωπεία μας δεν έχει λάβει καμία επίσημη πληροφορία (...) πρόκειται αναμφίβολα περί μιας εγκληματικής ενέργειας ανεύθυνων ατόμων που ουδεμία σχέση έχουν με την Ελληνική Κυβέρνηση. Εξ ονόματος της Κυβερνήσεώς μου εκφράζω επισήμως την θλίψη μου»!

Ο Μαχμούτ Ντικερντέμ (διπλωμάτης, μέλος της τουρκικής αντιπροσωπείας) γράφει στο βιβλίο του: «Κοιταχτήκαμε. Από την καταιγίδα που αναμέναμε είχαμε γλιτώσει πολύ φτηνά».

Η ελληνική αντιπροσωπεία είχε πλήρη άγνοια των τουρκικών βαρβαροτήτων της 6ης Σεπτεμβρίου. Ούτε θεώρησε απαραίτητο να ζητήσει ολιγόλεπτη διακοπή για να ενημερωθεί από την Αθήνα. Αντί να κατακεραυνώσει τους Τούρκους και να βρει αφορμή προς αποκλεισμό τους από την Τριμερή Διάσκεψη... ζήτησε συγγνώμη.
Ο έτερος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παν. Κανελλόπουλος έστειλε στις 6 το πρωί τηλεγράφημα στην ελληνική Πρεσβεία του Λονδίνου, δόθηκε μεν εγκαίρως στον Στ. Στεφανόπουλο, αλλ' αυτός το διάβασε μετά το πέρας της πρωινής συζήτησης.

Δικαιολογήθηκε πως δεν του επέδειξε η Πρεσβεία να το λάβει αμέσως υπ' όψη. Η Πρεσβεία υποστήριξε πως δεν το έπραξε διότι το τηλεγράφημα ήταν "ανοικτό" (δηλαδή, κοινό, άρα μη επείγον και σημαντικό), ενώ ο Παν. Κανελλόπουλος επέμενε πως το τηλεγράφημα εστάλη "κρυπτογραφικό".

Η ανευθυνότητα και η ανικανότητα σε όλη της τη διάσταση, από πολιτικούς θεωρούμενους μάλιστα ως προσωπικότητες. Περιττό να τονιστεί ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη ήταν από τα μεσάνυκτα ενήμερη για τα γεγονότα, από τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων που τα μετέδωσαν. Όλη η ανθρωπότητα γνώριζε τα συμβάντα, πλην της ελληνικής αντιπροσωπείας και των διπλωματών μας στο Λονδίνο. Και ζητήσαμε συγγνώμη… για τα όσα υπέστησαν οι Έλληνες στην Τουρκία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Του Χρήστου Κονταρίδη

Ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους, Μουσταφά Κεμάλ, πέθανε το 1938, κατορθώνοντας κατ’ αρχάς να σώσει τη χώρα του από την πλήρη διάλυση μετά την ήττα που υπέστη κατά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εν συνεχεία, καταργώντας τον θεσμό του σουλτάνου, να την μετατρέψει σε μία δημοκρατία κοσμικού χαρακτήρα της οποίας ηγήθηκε για σχεδόν μία εικοσαετία κυβερνώντας απολυταρχικά και δημιουργώντας σταδιακά στους πολίτες της μία συνείδηση τουρκικού εθνικισμού.

Ο διάδοχός του, Ισμέτ Ινονού, συνέχισε την πολιτική του προκατόχου του πάνω σε ένα όραμα παντουρκισμού και κρατώντας τη χώρα του ουδέτερη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1950, με την ανάληψη της εξουσίας από τους Δημοκρατικούς, Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Τζελάλ Μπαγιάρ, με πρωθυπουργό του τον Αντνάν Μεντερές. Δύο χρόνια μετά, το 1952, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα εισέρχονταν σε μία νέα φάση έντασης, με επίκεντρο το Κυπριακό και τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Τότε παρακρατικοί μηχανισμοί στην Τουρκία, με πρωτοστάτη την εφημερίδα «Χουριέτ» (που τότε μετρούσε μόλις επτά χρόνια ζωής), επιδόθηκαν σε μία έντονη ανθελληνική προπαγάνδα, δίδοντας έμφαση σε δήθεν «εξόντωση» των Τουρκοκυπρίων από τους Έλληνες. Δημοσιογράφοι, όπως ο Σεντάτ Σιμαβί και ο Χικμέτ Μπιλ, υποδαύλιζαν το μίσος κατά οτιδήποτε ελληνικού.

Με την έναρξη του αντιαποικιακού-ενωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο τον Απρίλιο του 1955, αμέσως, ο εύπορος και οικονομικά ανθηρός πληθυσμός της Πόλης κατέστη στόχος, αφού σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο ήταν ο χορηγός της Οργάνωσης. Τον Αύγουστο, ο πρωθυπουργός Μεντερές σε λόγο του που εκφώνησε, κατήγγειλε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα ως συνωμότη και το σύνολο σχεδόν του τουρκικού Τύπου άρχισε να ζητά από την κυβέρνηση την έξωση του Πατριαρχείου. Οι διαδηλώσεις κατά του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης έγιναν καθημερινό φαινόμενο, αφού υποκινούνταν από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με πρωτοστατούσα την Οργάνωση «Kibris Turktur»(=η Κύπρος είναι τουρκική) και διάφορους φοιτητικούς συλλόγους.

Το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής έπαιξε (από τότε έπαιζε) και αυτό το ρόλο του, με εντελοδότη το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Του ανετέθη η αποστολή αναζήτησης, στους κόλπους της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη, ατόμου που θα τοποθετούσε βόμβα στον χώρο του τουρκικού προξενείου της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ενοχοποίηση της Ελλάδας. Τελικά, ο νέος που επελέγη ήταν ο τριτοετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Οκτάι Ενγκίν. Ο Ενγκίν παρέλαβε εκρηκτικό μηχανισμό από άτομα του προξενείου Κομοτηνής και τον παρέδωσε στον ίδιο τον Τούρκο υποπρόξενο της Θεσσαλονίκης, Αλή Τεκίνογλου, με μυστικότητα και εκείνος στον Ουλού Χασάν, έναν σκληροπυρηνικό της μειονότητας, που τον τοποθέτησε στον περίβολο του κτιρίου του προξενείου. Η βόμβα εξερράγη στις 22.00’ το βράδυ της 5ης Σεπτεμβρίου του 1955, προξενώντας ασήμαντες ζημιές. Σύμφωνα με το σχέδιο, η ενέργεια αυτή αποδόθηκε από τον τουρκικό Τύπο σε Έλληνες και ζητούνταν από τον λαό να ανταποδώσει το «άγος». Η αφορμή για την έξωση του Ελληνισμού της Πόλης είχε σημάνει.

Το ίδιο βράδυ, κάτοικοι ολόκληρων χωριών μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, με τραίνα, λεωφορεία, ακόμα και με φορτηγά του Στρατού, μαζί και με ποινικούς κρατούμενους που αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι από τις φυλακές με υποσχέσεις από τις Αρχές για μείωση των ποινών τους και αντάλλαγμα την συμμετοχή σε επιδρομή κατά των Ελλήνων. Στόχος υπήρξε κυρίως η περιοχή του Περάν, όπου βρισκόταν οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, καταστήματα και οικίες Ελλήνων. Αυτές οι ομάδες, υπό τα απαθή βλέμματα αστυνομικών και Στρατού, κρατώντας τουρκικές σημαίες και κραδαίνοντας ρόπαλα, μαχαίρια και λοστούς, άρχισαν να βιαιοπραγούν απρόκλητα κατά Ελλήνων, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και Ορθόδοξες εκκλησίες και νεκροταφεία. Μάρμαρα και σταυροί πάνω στους τάφους θρυμματίστηκαν και λείψανα νεκρών ξεθάφτηκαν και τα οστά τους ρίφθηκαν έξω. Ο απολογισμός ήταν τρομερός. Πολλοί Έλληνες θανατώθηκαν με εξαιρετικά βίαιους τρόπους, 200 περίπου γυναίκες βιάσθηκαν, 4.340 καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν μερικώς ή ολοσχερώς, ενώ οι οικίες που λεηλατήθηκαν υπερέβησαν τις 2.500. Εργοστάσια και ελληνικές βιοτεχνίες καταστράφηκαν και ουδέποτε ανέκαμψαν, ενώ 38 εκκλησίες και μονές λεηλατήθηκαν και κατόπιν κάηκαν ολοσχερώς και 35 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές.

Ο τουρκικός λαός την επομένη ημέρα πανηγύριζε, ενώ η κυβέρνηση Μεντερές αποποιούμενη κάθε ανάμειξη, επέρριπτε την ευθύνη αορίστως στους κομμουνιστές, αποστέλλοντας και σχετικό τηλεγράφημα στον Έλληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, σε μία προσπάθεια υποβάθμισης των γεγονότων. Η ελληνική κυβέρνηση άφησε την τουρκική προκλητικότητα αναπάντητη, αποφεύγοντας να καταγγείλει και να εκθέσει την Άγκυρα στους διεθνείς οργανισμούς.

* Ο Χρήστος Κονταρίδης είναι αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α., πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Σεπ 2017


Του Δρ. Σπυρίδωνος Πλακούδα

Ένα Αναπάντητο Ερώτημα

Ο Αύγουστος αποτελεί τον «μαύρο» μήνα του Ελληνισμού εξαιτίας δύο επετείων: της Μάχης του Αφιόν Καραχισάρ το 1922 (και κατ΄ επέκταση, της ήττας της Ελλάδας στην Μικρασιατική Εκστρατεία) και τον Αττίλα ΙΙ στην Κύπρο το 1974. Οι δύο επέτειοι σηματοδοτούν το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και τη δραστική περιστολή του Ελληνισμού εντός των στενών ορίων του καχεκτικού νεοελληνικού κράτους από τον Έβρο έως το Καστελόριζο.

Παρά ταύτα, δεν έχουν έως σήμερα εξαχθεί τα κατάλληλα διδάγματα για τις επονείδιστες ήττες του Ελληνισμού· ακριβέστερα, απουσιάζει μια εις βάθος μελέτη ως προς τα αίτια της ήττας μας στην Μικρά Ασία και την Κύπρο υπό το πρίσμα της υψηλής στρατηγικής. Τουναντίον, τα αναρίθμητα έργα (εκ των οποίων τα πλείστα αποτελούν πρωτογενείς πηγές όπως αυτοβιογραφίες και ημερολόγια) είτε διαπνέονται από άκρατη συνωμοσιολογία (πως δηλαδή οι «κακοί ξένοι» ευθύνονται αποκλειστικώς για τις εν λόγω ήττες) και/ή αυτομαστίγωση (πως δηλαδή ο δαίμων της διχόνοιας προεξοφλεί την ήττα για την Ελλάδα) είτε αποδίδουν μια υπερβολική έμφαση σε τακτικής φύσεως ζητήματα (πως δηλαδή θα είχε εξελιχθεί ο πόλεμος εάν η αεροπορία είχε δράσει κτλ). Με βάση την θεωρία της υψηλής στρατηγικής, θα ελεγχθούν ένα προς ένα τα «κριτήρια» περί της ορθότητας μιας υψηλής στρατηγικής ώστε να απαντηθεί το εξής ουσιαστικό ερώτημα: γιατί η Ελλάδα ηττήθηκε το 1922.

Τα Αίτια της Ήττας στην Μικρά Ασία

Οι περισσότεροι στην Ελλάδα (επιστήμονες και μη) υποκύπτουν στον πειρασμό (εν πολλοίς ένεκα των πολιτικών πεποιθήσεών τους υπέρ ή εναντίον του Βενιζέλου) να εξετάζουν τον Μικρασιατικό Αγώνα αποσμασματικά και υποκειμενικά: δηλαδή, ερευνούν εάν η ήττα ήταν προεξοφλημένη (άρα «χρεώσιμη» στον Βενιζέλο) λόγω των αρνητικών συσχετισμών ισχύος (στρατός, πληθυσμός κτλ.) ή εάν οφειλόταν στην υπερεξάπλωση μετά τον Νοέμβριο του 1920 (άρα «χρεώσιμη» στους αντιβενιζελικούς). Ορισμένοι, βέβαια, εξετάζουν εάν οι όροι της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης ήταν απευκταίοι. Παρά ταύτα, δεν εξετάζεται η υψηλή στρατηγική αυτή καθεαυτή της Ελλάδας στον Μικρασιατική Εκστρατεία[1].

Ως υψηλή στρατηγική (grand strategy) ή στρατηγική ορίζεται, εν συντομία, το τρίπτυχο «ends, ways, means»[2]· δηλαδή, πως ένα κράτος χρησιμοποιεί τα διαθέσιμα μέσα (means) κατά μοναδικούς τρόπους (ways) ώστε να υλοποιήσει τους υπέρτατους στόχους του (ends) εν καιρώ ειρήνης ή πολέμου. Όπως ο μέγας θεωρητικός της στρατηγικής Κλαούζεβιτζ δήλωσε αξιωματικά, ο στόχος πρέπει να είναι πολιτικός και ρεαλιστικός. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο στόχος της Ελλάδας κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία; Ήταν ο εν λόγω στόχος πολιτικός και ρεαλιστικός;

Η Ελλάδα, κατόπιν έκτακτης πρόσκλησης των Αγγλο-Γάλλων, αποβίβασε μια ισχνή εκστρατευτική δύναμη στη Σμύρνη το 1919 για την τήρηση του νόμου και της τάξης εν αναμονή της συνθήκης ειρήνης. Ούτε καν τα όρια της ζώνης κατοχής («εντολής» κατά την ορολογία της εποχής) της Ελλάδας στη δυτική Μικρά Ασία δεν είχαν αποφασισθεί. Εξ αρχής η παγίωση της ελληνικής εξουσίας στη διαφιλονικούμενη ζώνη συνάντησε ισχυρή αντίσταση από εθνικιστές Τούρκους αντάρτες. Η Ελλάδα απάντησε με ευρείες αντιαντάρτικες επιχειρήσεις το δεύτερο ήμισυ του 1919 που επεξέτειναν τη ζώνη κατοχής της στο βιλαέτι του Αϊδινίου. Το θέρος του 1920 η Ελλάδα συνέδραμε τη Βρετανία στην εκστρατεία της εναντίον των εθνικιστών Τούρκων ανταρτών στην Προποντίδα και προωθήθηκε έως τη Νίκαια. Ποιος ήταν, λοιπόν, ο στόχος της Ελλάδας κατά την πρώτη φάση του πολέμου; στόχος της Αθήνας ήταν η απώθηση των ανταρτών και, ει δυνατόν, η επέκταση της ζώνης κατοχής – όχι η εξάλειψη ενός αντάρτικου εν τη γενέσει του. Επομένως, η Αθήνα δρούσε με οδηγό την τακτική – όχι την υψηλή στρατηγική. Αν και ισχυρότερη στρατιωτικά, η Ελλάδα αδυνατούσε να ειρηνεύσει τη δυτική Μικρά Ασία. Αφού υπήρχε μια ενδοχώρα φιλική προς τους αντάρτες, οι διαρκείς εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Ελλάδας παρήγαν αποτελέσματα μόνο προσωρινού χαρακτήρα.

Τον Ιούλιο του 1920, υπογράφεται η Συνθήκη Ειρήνης των Σεβρών που επιδικάζει στην Ελλάδα, συν τοις άλλοις, τη Ζώνη της Σμύρνης υπό καθεστώς «εντολής». Η συνθήκη, εν ολίγοις, επικυρώνει de jure τις κατακτήσεις de facto της Ελλάδας στη δυτική Μικρά Ασία. Όμως η συνθήκη δεν αναγνωρίζεται από τον Κεμάλ Ατατούρκ – τον ηγέτη των εθνικιστών Τούρκων ανταρτών. Ήδη από τον Μάιο του 1919 ο Κεμάλ αψηφά τις αποφάσεις των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και οργανώνει την αντίσταση εναντίον τους σε τέσσερα μέτωπα: ανατολικά (εναντίον των Αρμενίων), νότια (εναντίον των Γάλλων και Αρμενίων της Κιλικίας), δυτικά (εναντίον των Ελλήνων και Βρετανών) και, τέλος, βόρεια (εναντίον των αυτονομιστών Ελλήνων ανταρτών στον Πόντο). Γιατί η Αθήνα δεν ανέλαβε νωρίτερα μια αποφασιστική εκστρατεία εναντίον του Κεμάλ ενόσω ο ίδιος δεν είχε ακόμη ισχυροποιηθεί ουσιαστικά; Eξαιτίας δύο κύριων παραγόντων: α) μόλις τον Δεκέμβριο του 1919 ο Ατατούρκ σταθεροποίησε την εξουσία του ως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της αντίστασης εναντίον του Σουλτάνου και των Συμμάχων και β) η Ελλάδα υποτίμησε τον Κεμάλ ως στρατιωτικό ηγέτη. Ο Κεμάλ, όμως, είχε ήδη αποδείξει την αξία του στα πεδία της μάχης της Λιβύης (κατά τον Ιταλο-Τουρκικό Πόλεμο του 1911) και της Καλλίπολης (κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο). Οπότε η Ελλάδα διέπραξε ένα τραγικό σφάλμα: δεν εξουδετέρωσε το αντάρτικο του Κεμάλ εν τη γενέσει του – όπως διατείνονται οι διαπρεπείς στρατιώτες-φιλόσοφοι (π.χ. Sir Robert Thompson, David Galula κτλ.).[3]

Η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 από τους αντιβενιζελικούς οδηγεί στην εντατικοποίηση του αγώνα. Οι μέχρι πρότινος υποστηρικτές του «οίκαδε» υιοθέτησαν μια στρατηγική εκμηδένισης (strategy of annihilation): εν ολίγοις, η Ελλάδα θα επιχειρούσε να εξουδετερώσει τον Κεμάλ δια της στρατιωτικής οδού. Ο αντικειμενικός σκοπός της Ελλάδας ήταν περιορισμένος: η καταστροφή των Κεμαλικών στρατιωτικών δυνάμεων δια της αποφασιστικής μάχης (decisive battle). Εξ ου η πλάνη της Αθήνας. Πρώτον, η Αθήνα δεν είχε ταυτοποιήσει ορθά το κέντρο βάρους του αντιπάλου. Το κέντρο βάρους δεν ήταν ο στρατός, αλλά ο ίδιος ο Κεμάλ. Η εξόντωσή του και όχι η ήττα του στρατού του θα ήταν ο καταλύτης. Δεύτερον, ο αντικειμενικός σκοπός δεν ήταν ρεαλιστικός αφού η ισορροπία δυνάμεων στα τέλη του 1920 ευνοούσε πλέον τον Κεμάλ. Πώς συνέβη αυτό όμως;

Οι Σύμμαχοι, κατ’ αρχάς, δεν ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν στρατιωτικά μια τέτοια στρατηγική εκ μέρους της Ελλάδας. Η Ιταλία, ανταγωνιστής της Ελλάδας στην Μικρά Ασία, είχε ήδη συνδιαλλαγεί με τον Κεμάλ. Οι Γάλλοι είχαν ηττηθεί στην Κιλικία από τον Κεμάλ και διατηρούσαν μετά δυσκολίας τον έλεγχο επί της Συρίας (λάφυρο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), ενώ οι Άγγλοι είχαν απορροφηθεί με τον αυτονομιστικό αγώνα της Ιρλανδίας και τις εξεγέρσεις στο Ιράκ. Ύστερα από τις εκατόμβες κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αγγλο-Γάλλοι δεν ήταν ούτε πρόθυμοι ούτε ικανοί να αναλάβουν μια υπερπόντια εκστρατεία υπέρ της Ελλάδας – η οποία, υποτίθεται, δρούσε ως εντολοδόχος των Συμμάχων στην Μικρά Ασία ώστε να μην υποχρεωθούν να εκστρατεύσουν αυτοί. Συν τοις άλλοις, η ΕΣΣΔ συμμάχησε με τον Κεμάλ και συνέπηξε ένα κοινό μέτωπο εναντίον τόσο των Αγγλο-Γάλλων (που είχαν επέμβει υπέρ των «Λευκών» κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο) όσο και των Αρμενίων (που αντιδρούσαν στην επέκταση της εξουσίας των Μπολσεβίκων στον Καύκασο). Το 1920, οι Αρμένιοι ηττήθηκαν αποφασιστικά και οι Γάλλοι συμβιβάστηκαν με τον Κεμάλ ενώ το αντάρτικο στον Πόντο υποχωρούσε εξαιτίας των θηριωδιών του Κεμάλ. Επιπρόσθετα, η «δύσκολη» γεωγραφία της κεντρικής Μικράς Ασίας (πενιχρό σιδηροδρομικό δίκτυο, υψηλά όρη, μη πλωτοί ποταμοί, αραιός πληθυσμός) και ο υπέρτερος πληθυσμός της Ανατολίας (σε αναλογία 2.5 προς 1) ήταν στην υπηρεσία του Κεμάλ. Συν τοις άλλοις, ο στρατός του Κεμάλ ήταν απείρως ισχυρότερος από ό,τι εσφαλμένα εκτιμούσαν οι επιτελείς του ΓΕΣ στην Αθήνα. Κατ’ αρχάς, ο Οθωμανικός Στρατός είχε ηττηθεί μόνο στο μέτωπο της Συρίας – Παλαιστίνης και της Μεσοποταμίας· ακριβέστερα, η καρδιά της Τουρκίας (Μικρά Ασία και ανατολική Θράκη) δεν είχαν υποστεί εισβολή και οι Τούρκοι προήλαυναν στον Καύκασο έως την υπογραφή της εκεχειρίας στον Μούδρο τον Οκτώβριο του 1918. Εν ολίγοις, ο Κεμάλ αναδιοργάνωσε έναν στρατό που δεν είχε εντελώς αποσυντεθεί όπως οι σύμμαχοι στρατοί της Αυστρο-Ουγγαρίας ή Γερμανίας. Χάρη στην υποστήριξη των Μπολσεβίκων, ο Κεμάλ συγκρότησε έναν στρατό υποδεέστερο του Ελληνικού μόνον ως προς τους αριθμούς.

Τρίτον, τα διαθέσιμα εργαλεία προς επίτευξιν του (ήδη μη ρεαλιστικού) στόχου ήταν πενιχρά. Κατ’ αρχάς, ο Εθνικός Διχασμός μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών είχε πλήξει ανεπανόρθωτα την αξία και το ηθικό του στρατεύματος. Η αντικατάσταση των ικανών βενιζελικών αξιωματικών από οπαδούς της αντιβενιζελικής παράταξης προοιωνιζόταν μόνο κακά. Επιπλέον, οι Σύμμαχοι δεν ήταν πρόθυμοι ή ικανοί να υποστηρίξουν μια εκστρατεία της Ελλάδας εναντίον του Κεμάλ. Ο τελευταίος μάλιστα είχε ήδη εντυπωσιακά αναβαθμίσει τη διεθνή θέση του, ιδίως εντός του Ισλαμικού Κόσμου όπου εκθειαζόταν ως ένας μοντέρνος «γαζής» (ήτοι, πολεμιστής της Ισλαμικής πίστης). Εν κατακλείδι, το πολιτικό σύστημα της χώρας ταλανιζόταν από διαρκείς κρίσεις (τρεις βραχύβιες κυβερνήσεις μεταξύ Νοεμβρίου 1920 και Σεπτεμβρίου 1922) ενώ η οικονομία παρέπαιε – όπως επίσης το ηθικό της κοινής γνώμης εξαιτίας της χρόνιας κόπωσης.

Όταν, λοιπόν, εκδηλώθηκε η αρχική επίθεση της Στρατιάς της Μικράς Ασίας εναντίον του Κεμάλ στην περιοχή του Εσκί Σεχίρ (Δορυλαίου) τον Ιανουάριο του 1921, η επίθεση αποκρούστηκε. Όταν το θέρος του ίδιου έτους η Στρατιά της Μικράς Ασίας εξαπέλυσε την ισχυρότερη επίθεση για την εξόντωση του στρατού του Κεμάλ, απώθησε αλλά δεν εξουδετέρωσε τον αντίπαλο. Παρά τον ηρωισμό των οπλιτών και αξιωματικών της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, η τελευταία απέτυχε να εγκλωβίσει και να εξοντώσει τους Κεμαλιστές στην Μάχη της Κιουτάχειας (Ιούλιος 1921) και να διατρήσει την αμυντική περίμετρο των Τούρκων στην Μάχη του Σαγγαρίου (Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1922). Παρά ταύτα, τυχόν νίκη στον Σαγγάριο και κατάληψη της Άγκυρας δεν θα είχε ωφελήσει στρατηγικά την Ελλάδα. Ο Κεμάλ, όχι ο στρατός ή η πρωτεύουσά του, ήταν το κέντρο βάρους του εχθρού.

Η Στρατιά της Μικράς Ασίας υποχώρησε από τον ποταμό Σαγγάριο αλλά δεν συμπτήχθηκε πλησίον της Ζώνης της Σμύρνης. Η στρατιά παρέμεινε διεσπαρμένη σε τεράστιο πλάτος και ευάλωτη σε τυχόν διείσδυση του εχθρού – όπερ εγένετο έναν χρόνο αργότερα. Αντιλαμβανόμενη τη διαρκώς επιδεινούμενη ισορροπία ισχύος, η Ελλάδα επεδίωξε μια ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης χάρη σε διαμεσολάβηση των Συμμάχων από τα τέλη του 1921 έως το πρώτο ήμισυ του 1929· μολαταύτα, ο Κεμάλ απέρριπτε τα ειρηνευτικά διαβήματα ιταμώς. Τον Αύγουστο του 1922, η Μάχη του Αφιόν Καραχισάρ σηματοδότησε την αρχή της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Lessons Learned

Αρκετοί ιστορικοί ερίζουν εάν ήταν αναπόφευκτη η απώλεια της ανατολικής Θράκης και των νησιών Ίμβρος και Τένεδος ή εάν μια επίθεση εναντίον της Κωνσταντινούπολης θα ήταν επιτυχής. Οι Σύμμαχοι όμως είχαν ήδη a priori αποδεχθεί την εκκένωση της ανατολικής Θράκης από την Ελλάδα (ερήμην των διπλωματών της Αθήνας) κατά την υπογραφή της ανακωχής στα Μουδανιά τον Σεπτέμβριο του 1920. Η Ελλάδα σύστησε τη Στρατιά του Έβρου και σήμανε την πρόθεσή της για επανάληψη των εχθροπραξιών σε περίπτωση αδιαλλαξίας των Τούρκων. Παρά τις περί αντιθέτου εισηγήσεις από στρατιωτικούς όπως ο Πάγκαλος, ο Βενιζέλος δεν ήταν πρόθυμος να αντιπαρατεθεί εκ νέου με τον Κεμάλ δίχως την υποστήριξη των Συμμάχων – πρωτίστως της Βρετανίας. Ως εκ τούτου, η απόφαση για την εκκένωση της ανατολικής Θράκης (και των νησιών Ίμβρος και Τένεδος) ήταν πολιτικής φύσεως, όχι στρατιωτικής[4].

Η κρίση της ανατολικής Θράκης μεταξύ 1922 και 1923 απέδειξε πως η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις εναντίον της Ελλάδας δίχως την υποστήριξη της Δύσης. Ιστορικά, η Ελλάς έχει σημειώσει μόνο ήττες όταν συγκρούεται με τους Τούρκους δίχως την υποστήριξη της Δύσης. Ως εκ τούτου, η Μικρασιατική Εκστρατεία μας διδάσκει το εξής: μια υψηλή στρατηγική εναντίον της Τουρκίας προϋποθέτει την εκπόνηση μιας υψηλής στρατηγικής με ρεαλιστικό(ούς) στόχο(υς) και την εξασφάλιση ισχυρών διεθνών συμμαχιών. Η εμπλοκή της Τουρκίας στη δίνη του Κουρδικού Ζητήματος και των περιφερειακών διενέξεων της Μέσης Ανατολής προσφέρει (υπό προϋποθέσεις) την ευκαιρία στην χώρα μας να ανασχέσει τον επεκτατισμό της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και την Κύπρο και, κατ’ επέκταση, τη διαρκή συρρίκνωση του Ελληνισμού.

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο American University in the Emirates και Επιστημονικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ.


[1] Mια φωτεινή εξαίρεση αποτελεί το εξής βιβλίο: Διονύσης Τσιριγώτης: Η Ελληνική Στρατηγική στην Μικρά Ασία 1919-1922 (Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητα, 2010).

[2] Για μια σύνοψη του όρου της υψηλής στρατηγικής, δείτε: Spyridon Plakoudas: «Strategy: Ends, Ways, Means», διάλεξη στο American University in the Emirates, 19/6/2017 https://www.academia.edu/33409299/Strategy_Ends_Ways_Means

[3] Περί ανταρτοπολέμου, δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18 https://www.academia.edu/33869358/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CE%BF_%CE%9F%CF%81%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%8C_%CE%A0%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82

[4] Περί της εκκένωσης της ανατολικής Θράκης, δείτε: Γεώργιος Σπέντζος: «Η Στρατιά του Έβρου, οι Ελληνικές Εναλλακτικές και η Συνθήκη της Λωζάννης», Βαλκανικά Σύμμεικτα Τεύχος 16 (2005-2016), σσ. 168-192.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Αυγ 2017


Η κυβέρνηση σημειώνει επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική, στο πρότυπο των διαχρονικών ρητών του Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά» και -πολύ εντυπωσιακά επί αριστερής κυβέρνησης- «ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά η πορεία δεν θα είναι ανέφελη.

Οι -αναμενόμενες ως επιτυχείς- συνομιλίες με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν στις 7 Σεπτεμβρίου, με τον Ιταλό πρωθυπουργό Πάολο Τζεντιλόνι μία εβδομάδα αργότερα και, πιθανόν, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εντός του επόμενου διμήνου ίσως επισκιαστούν από ένταση με την Τουρκία. Οι διπλωματικές υπηρεσίες των δύο χωρών έχουν καταρχήν συμφωνήσει, σε μάλλον βαρύ κλίμα, στη σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας στη Θεσσαλονίκη εντός του Οκτωβρίου.

Πρόκειται για το 5ο συμβούλιο από τον Μάιο του 2010 στην Αθήνα, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου προωθούσε συμφωνία για το Αιγαίο με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μαζί με δέσμη οικονομικών πρωτοκόλλων. Ουσιαστικά, ήθελε να συνεχίσει τον διάλογο της περιόδου 2001-2004 με την εφαρμογή διάφορων ιδεών, όπως η περίφημη περί ελληνικών χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου «ακορντεόν», που το εύρος τους αλλού θα αυξανόταν και αλλού θα μειωνόταν, ώστε να επέλθει ιστορικός συμβιβασμός.

Ο κ. Παπανδρέου, ευτυχώς, ανέκρουσε πρύμναν τον Ιανουάριο του 2011, όταν ο κ. Ερντογάν αμφισβήτησε την ελληνική άποψη ως προς το Καστελόριζο και την επιρροή του στον ορισμό της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, το 2ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, τον Μάρτιο του 2013 στην Κωνσταντινούπολη, δεν έκρυβε κινδύνους, καθώς δόθηκε έμφαση σε 25 συμφωνίες σε θέματα οικονομίας και λεγόμενης «χαμηλής» πολιτικής, ώστε οι συζητήσεις να μην εκτραπούν στο Αιγαίο και το Κυπριακό.

Το ίδιο συνέβη και στο 3ο συμβούλιο, τον Δεκέμβριο του 2014 στην Αθήνα, καθώς η ελληνική πλευρά έδωσε έμφαση στη συμπλήρωση-επέκταση των συμφωνιών της προηγούμενης χρονιάς, ενώ η τουρκική απλώς ανέμενε την επικείμενη κυβερνητική αλλαγή στη χώρα μας. Το προεκλογικό κλίμα συνέβαλε στην πρόληψη νέων λαθών από τον -παραδοσιακά γκαφατζή σε όποιο χαρτοφυλάκιο ανέλαβε- τότε υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος το καλοκαίρι του 2013 είχε πέσει σε παγίδα της τουρκικής διπλωματίας στα θέματα τρομοκρατίας, μη απορρίπτοντας την ιδέα «αυτόνομου» διαλόγου των υπουργών Δημόσιας Τάξης. Οπως αναμενόταν, δεν είχε την παραμικρή επιτυχία ούτε το παράλληλο business forum που είχε προτείνει, ως καινοτομία, ο κ. Βενιζέλος.

Ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κυρίως χάρη στις εισηγήσεις του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, κατάφερε να αποσυνδέσει το 4ο συμβούλιο, στις 8 Μαρτίου 2016 στη Σμύρνη, από τη μεταναστευτική κρίση, που βρισκόταν την ίδια περίοδο στην κορύφωσή της, καταλήγοντας στην κοινή δήλωση Ε.Ε. - Τουρκίας μία εβδομάδα αργότερα. Το 4ο συμβούλιο ασχολήθηκε με θέματα επενδύσεων, τουρισμού, λιμένων, σιδηροδρομικών μεταφορών και ακτοπλοϊκών συνδέσεων. Ελάχιστη πρόοδος έχει σημειωθεί έκτοτε και είναι ενδεικτικό ότι οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές έχουν μειωθεί κατά 60%, ενώ στόχος ήταν να διπλασιαστούν.

Εν όψει του 5ου συμβουλίου οι οιωνοί είναι ανησυχητικοί. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ δεν αποκλείεται να θέσει -εκτός συμφωνημένης ατζέντας- θέματα θρησκευτικών ελευθεριών (σαν να μη γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι η πλέον φιλελεύθερη χώρα στα σχετικά ζητήματα!) και επίσης να διαστρέψει την πραγματικότητα σε θέματα ασύλου, χαρακτηρίζοντας «τρομοκράτες» όλους τους αιτούντες καθεστώς προστασίας. Ο κ. Γιλντιρίμ δεν αναμένεται να παραδεχθεί τις ευθύνες της χώρας του για τη νέα έξαρση του Μεταναστευτικού, ενώ έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι θα είναι λάβρος κατά της Ε.Ε. επί του διαλόγου αναθεώρησης της Τελωνειακής Ενωσης.

Κατά τις ίδιες πηγές, μια τέτοια στάση θα αποσκοπεί στη δημιουργία επικίνδυνης διμερούς έντασης, αφού είναι γνωστό ότι η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που ευνοεί την Τελωνειακή Ένωση, ως μέσο σύνδεσης της Τουρκίας με την Ε.Ε. και απομάκρυνσής της από ακραίες ισλαμικές πολιτικές.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου