Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2018


Ακάθεκτοι συνεχίζουν τις εναέριες προκλήσεις στο Αιγαίο οι Τούρκοι. Σήμερα, σύμφωνα με το ΓΕΕΘΑ, τουρκικά αεροσκάφη προχώρησαν σε 11 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου στο Βoρειοανατολικό και το Κεντρικό Αιγαίο.

Συγκεκριμένα, συνολικά έξι τουρκικά αεροσκάφη -τέσσερα F-4 και και δύο F-16 προέβησαν σε δύο παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας του FIR Αθηνών.

Από τα παραπάνω αεροσκάφη, το ζεύγος των F-16 και ένα ζεύγος F-4 που πετούσαν σε σχηματισμό προέβησαν σε 11 παραβιάσεις, ενώ ακόμη μια παραβίαση πραγματοποίησε το δεύτερο ζεύγος F-14.

Τα δύο τουρκικά μαχητικά ήταν οπλισμένα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κατάσταση που διαμορφώθηκε στο Αιγαίο μετά το επεισόδιο με την ελληνική σημαία στη νησίδα Ανθρωποφάγος θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα πανεπιστημιακής διδασκαλίας πάνω στη θεωρία εφαρμογής της Αποτροπής (Deterrence) έναντι του Κατευνασμού (Appeasement).

Του Κωνσταντίνου Γρίβα

Συγκεκριμένα, αυτό που συνέβη σήμερα αποτελεί εκδήλωση μιας ενέργειας που έγινε το 1996 και αυτή ήταν η επιλογή της Ελλάδας να αποδεχθεί το «γκριζάρισμα» της εθνικής κυριαρχίας στα Ίμια έτσι ώστε να «εξασφαλισθεί η ειρήνη». Στην πραγματικότητα όμως, όπως πολλοί ειδήμονες των Διεθνών Σχέσεων επεσήμαναν από τότε, δεν επρόκειτο για «γκριζάρισμα» της εθνικής κυριαρχίας μόνο στα Ίμια αλλά σε ολόκληρο το Αιγαίο.

Αυτό που συνέβη τότε ουσιαστικά αποτέλεσε μια ρωγμή στην εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο, η οποία σιγά σιγά διευρυνόταν και εμείς δεν το αντιλαμβανόμασταν, συνεχίζοντας να είμαστε εγκλωβισμένοι στις φαντασιώσεις της «ευρωπαϊκής προοπτικής» της Τουρκίας, την «ελληνοτουρκική φιλία», τη βούληση και την ικανότητα των ΗΠΑ και της Ε.Ε. να «φρενάρουν» την Τουρκία, εάν χρειαζόταν και όλα τα συναφή.

Έτσι, φθάσαμε στο σήμερα όπου αρκούσε η κίνηση μερικών νεαρών να υψώσουν την ελληνική σημαία σε κάποια νησάκια του Αιγαίου, τα οποία θεωρούσαμε ότι αναντίρρητα είναι δικά μας, με αποτέλεσμα να προκύψει η τουρκική αντίδραση και να κατανοήσουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια ο βασιλιάς ήταν γυμνός και εμείς κάναμε ότι δεν το βλέπαμε. Δηλαδή είχαμε επιλέξει να αρνηθούμε το γεγονός ότι η Τουρκία δεν αμφισβητεί απλώς κάποιες «ασήμαντες βραχονησίδες», όπως έλεγαν κάποιοι υποτιθέμενοι «ρεαλιστές» τότε το μακρινό 1996, αλλά ολόκληρη την ελληνική εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

Με άλλα λόγια δεχόμαστε ολοκληρωτική επίθεση από την Άγκυρα, η οποία ξεπερνά πλέον και την έννοια του πολυχρησιμοποιημένου όρου «υβριδικός πόλεμος». Η Τουρκία επιδιώκει θανατηφόρο γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας και πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα πριν είναι πολύ αργά.

Το τραγικό όμως της υπόθεσης είναι ότι ενώ, βδομάδα με τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, η αμφισβήτηση της ίδιας της γεωπολιτικής υπόστασης της Ελλάδας από την Άγκυρα εκδηλώνεται με ολοένα και πιο έντονες επιθετικές ενέργειες, μεγάλο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ αλλά και της κοινής γνώμης, επιμένει να θεωρεί ότι όλα είναι «υπό έλεγχο» και κατακρίνει κάθε αντίθετη άποψη ως ύποπτη «κινδυνολογία».

Ακόμη πιο κωμικοτραγική είναι η αντίληψη ότι οι ενέργειες της Άγκυρας γίνονται για εσωτερική κατανάλωση και εντάσσονται στην προεκλογική εκστρατεία του Ερντογάν. Όμως, η αδυσώπητη πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία οδηγείται σε αυτήν την ακραία επιθετική πολιτική γιατί έχει αλλάξει η γεωπολιτική της ταυτότητα. Λειτουργεί πλέον ως φιλόδοξος πόλος ισχύος σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, επιδιώκοντας να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην Ανατολική Μεσόγειο έτσι ώστε να εξελιχθεί σε ρυθμιστή των εξελίξεων σε ολόκληρη την ευρασιατική σκακιέρα.

Και η Ελλάδα, όπως και η Κυπριακή Δημοκρατία, της κλείνουν τον δρόμο. Άρα, θα προσπαθήσει να τις ακρωτηριάσει. Τόσο απλά. Και ήδη έχει ξεκινήσει την προσπάθειά της. Κατά συνέπεια, αν δεν θέλουμε να υποστούμε αυτόν τον ακρωτηριασμό, θα πρέπει να σχεδιάσουμε τις άμυνες μας. Και για να το κάνουμε το πρώτο και αναγκαίο βήμα είναι να αντικρύσουμε κατάφατσα την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι δεχόμαστε επίθεση. Και η επίθεση αυτήν δεν θα σταματήσει.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας
Ιστορικός


Πάντως, για όσους δεν κατάλαβαν επακριβώς, η πρόσφατη επίσημη ανακοίνωση της Τουρκίας ότι τα Ίμια αποτελούν τουρκικό έδαφος, δεν αποτελεί μία ακόμη τουρκική πρόκληση από τις πολλές των ημερών.

Είναι πράξη με την οποία η Τουρκία λήγει και επίσημα την εικοσαετή φάση της επιμονής για το «γκρίζο καθεστώς» των βραχονησίδων του Αιγαίου (ήτοι τη φάση της αμφισβήτησης και της απειλής) και περνά αναφανδόν στη φάση της απροκάλυπτης ανακήρυξης του… «κόκκινου καθεστώτος».

Δεν είναι λοιπόν απλώς περαιτέρω κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας, όπως ειπώθηκε, αλλά είναι proclamatio civitatis sui juris, επίσημη δήλωση κυριαρχίας, κίνηση περίπου ισοδύναμη με de facto κατάληψη εδάφους.

Άγνωστο φυσικά τη δεδομένη στιγμή τι άλλο συνεπάγεται (στην πράξη) εφεξής αυτό.

Δηλαδή το επόμενο βήμα ποιο θα είναι;
Μήπως η εμφάνιση Τούρκων στρατιωτών πάνω στα Ίμια (λογικό από τη στιγμή που είναι πλέον… «τουρκικό έδαφος»);
Μήπως η νυχθημερόν φύλαξη τους από τουρκικά πολεμικά, για την υπεράσπισή τους από πιθανή… ελληνική καταπάτηση (επίσης φυσιολογικό για τον ίδιο παραπάνω λόγο);
Μήπως η σύλληψη κάποιου θερμόαιμου νεαρού, που ενδεχομένως θα επιχειρούσε να επιβιβαστεί στα… Καρντάκ για να βάλει ελληνική σημαία, ή και κάποιου ψαρά που θα τύχαινε να βρεθεί σε κάποια απόσταση απλώς για να ψαρέψει;
Ή μήπως κάτι ακόμη πιο προχωρημένο, δεδομένης πάντα της γελοίας και ψοφοδεούς ελληνικής στάσης (που το κατάπιε αμάσητο και αυτό, στέλνοντας ολοένα και πιο μακριά - προς το… υπερπέραν - τις δήθεν κόκκινες γραμμές της, ενώ θα έπρεπε να χαλάσει τον κόσμο, τουλάχιστον σε διπλωματικό επίπεδο);

Αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά.
Το απολύτως βέβαιο πάντως είναι ότι μόλις είδαμε μία τουρκική κίνηση μείζονος σημασίας, πολύ πιο σημαντική από τις απλές παραβιάσεις εναερίου χώρου ή τα άλλα επεισόδια στο Αιγαίο.
Ένα πολύ ξεκάθαρο βήμα στην πορεία εξέλιξης ενός (όπως μάθαμε να τον λέμε) «ακήρυκτου πολέμου».
Που καθημερινά βέβαια γίνεται πια ολοένα και λιγότερο «ακήρυκτος», καθώς και ολοένα και περισσότερο «πόλεμος»…

ΥΓ: Κάποιοι μιλούν για "άχρηστες βραχονησίδες". Δεν θα μπω σε αυτή τη "λογική", ακόμη και το πιο μικρό κοτρώνι, είναι εθνικό έδαφος και πρέπει να το υπερασπιστούμε πάση θυσία. Άλλωστε, όπως είχε γράψει και ο μέγιστος Θουκυδίδης, όταν υποχωρείς ακόμη και σε αυτά που φαίνονται μικρά, ανοίγει η όρεξη του εχθρού που καταλαβαίνοντας ότι υποχωρείς λόγω φόβου, αμέσως θα απαιτήσει και τα πιο μεγάλα (ει ξυγχωρήσετε και άλλο τι μείζον ευθύς επιταχθήσεσθε, ώς φόβω και τούτο υπακούσαντες). Μην λέμε τα αυτονόητα, αυτά είναι λυμένα εδώ και 2500 χρόνια και όλοι πάνω στον πλανήτη αυτά εφαρμόζουν (οι μόνοι για τους οποίους δεν είναι αυτονόητα είναι φυσικά οι προδότες που μας κυβερνούν)!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Άρθρο γνώμης του Ευάγγελου Αθανασιάδη

Ο Ερντογάν, αποφάσισε προσφυγή σε πρόωρες εκλογές, την 24η Ιουνίου 2018, ελπίζοντας, σε μια νέας μορφής πολιτειακή του αναβάθμιση.
Η περίοδος και ο χρόνος μέχρι τις εκλογές, έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά, σε σχέση με τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Επειδή πολλά ακούγονται, ας προσπαθήσουμε μια ανάλυση και εκτίμηση των γεγονότων.


Δεδομένα

1. Οι 66 ημέρες έως την ημέρα των εκλογών, είναι πολλές.

2. Ο Ερντογάν στις εκλογές προσέρχεται σαν:
α/ Ο νικητής του Αφρίν (Θέατρο επιχειρήσεων Συρίας)
β/ Αυτός που έδιωξε το Ιταλικό Γεωτρύπανο από την Κυπριακή ΑΟΖ
(Θέατρο επιχειρήσεων Κύπρου)
γ/ Αυτός που εμβόλισε το σκάφος στα Ίμια (Θέατρο Επιχειρήσεων Αιγαίου)

3. Το κύριο προφίλ του Ερντογάν είναι: η στολή παραλλαγής.

4. Εκτέλεση μεγάλης αποβατικής ασκήσεως στην περιοχή της Χίου.

Ανάλυση – Εκτίμηση

- Οι προηγηθείσες ενέργειες, δικαιολογούνται πλήρως από την προοπτική απόφασης πρόωρων εκλογών.

- Τις τελευταίες 35 - 40 ημέρες προ των εκλογών, ο Ερντογάν, θα επικεντρωθεί αποκλειστικά, στη προεκλογική προετοιμασία. Μάλλον, δεν ενδείκνυνται για εντάσεις.

- Ο πλεονάζων χρόνος, ευνοεί για ενέργεια κυρίως εντυπωσιασμού ή και ουσίας.

- Δεν θα κάνει ενέργεια υποδεέστερη των προηγουμένων, έστω και κατά Θέατρο Επιχειρήσεων, διότι κάτι τέτοιο, θα απομείωνε την προηγούμενη αίγλη.

- Δεν θα κάνει ενέργεια με αμφίβολη επιτυχία, καθώς μια αποτυχία θα αμαύρωνε το image του. Χαρακτηριστικό γεγονός, η επιτυχής αντίδραση της φρουράς της Ρω κατά του προσεγγίζοντος Τουρκικού Ελικοπτέρου, που αποσιωπήθηκε με ιδιαίτερη επιμέλεια από τα Τουρκικά ΜΜΕ.

- Ένα θερμό επεισόδιο μεγάλης χρονικής διάρκειας, μπορεί να δυσχεράνει την εκτέλεση των εκλογών. Αυτό θα είχε σημασία, μόνο εάν επιδιώκει την επιβολή καθεστώτος, μη δημοκρατικής μορφής.

- Εάν δεν πετυχαίνει λαϊκή συσπείρωση και εκδηλωθούν φυγόκεντρες δυνάμεις εθνικιστικών πολιτικών χώρων, θα αποτελούσε λόγο, για την εκτέλεση κάποιας επιθετικής ενέργειας.

- Εάν παρουσιαστούν συνθήκες δικής μας αδυναμίας, ώστε να μπορεί να εξασφαλίσει βέβαιο επιθετικό αποτέλεσμα, θα το κάνει.

- Περιστατικά «χαμηλής απειλής και υψηλού συμβολισμού», είναι μέσα στο πάγιο τουρκικό σχεδιασμό και νοοτροπία και πρέπει να αναμένονται.

- Περιστατικά προκλητικής ρητορικής κατά της χώρας μας, με εθνικιστικές «κορώνες», από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς, αναμένεται να αυξηθούν, οξυνθούν και να κυριαρχήσουν κατά την προεκλογική περίοδο. Παρόλο που δεν έχουν άμεσα απτά αποτελέσματα, έχουν την σημειολογία τους, σε βάθος χρόνου. Δεν είναι παντελώς αθώα.

- Οι μεγάλες αεροναυτικές και αποβατικές ασκήσεις, δεν είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Αγνοήστε τα. «Είναι το τυρί, δεν είναι η φάκα».

- Το σημείο ενδιαφέροντος, είναι εκεί που θα δούμε μικρές βαρκούλες.

Περιοχές

1. Για σοβαρό επεισόδιο: Νησίδα συμπλέγματος Καστελορίζου, με το οποίο επιτυγχάνεται, σημαντικότατο γεω-πολιτικο-στρατηγικο-οικονομικό αποτέλεσμα.

2. Για μικρό θερμό επεισόδιο: Τα τρία γνωστά συμπλέγματα νησίδων για επίτευξη κυριαρχικής επικράτησης.

3. Για ενέργειες εντυπωσιασμού: κυρίως δύο προσδιορισμένες  περιοχές για επίτευξη αμφισβήτησης και «γκριζαρίσματος» μιας νέας περιοχής, για εντυπωσιασμό εσωτερικής κατανάλωσης και διατηρήσεως, της προς εμάς οξύτητας.

4. Για ενέργεια στη Κυπριακή ΑΟΖ δεν φαίνεται να διαμορφώνονται ευνοϊκές συνθήκες, χωρίς να αποκλείεται να προκύψουν.

Επισήμανση

Το δόγμα της «επόμενης Ημέρας»: είναι πάγια τακτική των Τούρκων, όταν ένα γεγονός φαίνεται ότι εκτονώνει μια κατάσταση, όπως τώρα η προκήρυξη εκλογών, εμείς μειώνουμε την επαγρύπνηση, επαναπαυόμαστε και εφησυχάζουμε. Τότε οι Τούρκοι κάνουν τη κρισιμότερη ενέργεια.

Υπενθυμίζουμε δύο Ιστορικά παραδείγματα.

Ίμια 1996 : Όταν οι ΗΠΑ παρενέβησαν με τη χαρακτηριστική έκφραση «όποιος ρίξει τη 1η σφαίρα θα έχει να κάνει μαζί μας», οι δικοί μας ατόνησαν και μόνο τότε, με αυτή τη διασφάλιση και βεβαιότητα ενήργησε το μικρό Τουρκικό τμήμα.

Κύπρος 1974: Όταν επεβλήθη κατάπαυση πυρών, οι δικοί μας επαναπαύτηκαν στη Διεθνή παρέμβαση και οι Τούρκοι, εφαρμόζοντας το δόγμα της «επόμενης ημέρας», προωθώντας σταδιακά τις δυνάμεις τους, κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος των νυν κατεχομένων εδαφών.

Οι Τούρκοι επιτυγχάνουν πολύ περισσότερα με τη διπλωματία, από ότι με το στρατό τους.

Συμπέρασμα

- Δεν είναι καιρός εφησυχασμού και ολιγωρίας.

- Συνέχιση εγρήγορσης, επαγρύπνησης και ετοιμότητος.

- Ειδικά τις αμέσως επόμενες ημέρες.

Η εποχή της αθωότητας παρήλθε οριστικά.

- Είναι κουραστικό, καταπονεί πολύ τα τμήματα, είναι δύσκολο, αλλά αναγκαίο.

- Καμία βεβαιότητα και επανάπαυση.

Τελειώνοντας, η πληροφόρηση μας είναι ότι έχουν «γνώση οι φύλακες».
Ευχόμαστε και η διπλωματική και πολιτική ηγεσία να σταθεί επάξια στις προκλήσεις.

* Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αγωνία σε Αθήνα, συμμαχικές κυβερνήσεις και ΝΑΤΟ μετά την κλιμάκωση της προκλητικότητας Ερντογάν

Από τον Αλέξανδρο Τάρκα

Προβληματισμός, αγωνία και άγχος (αν και από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές στοχεύσεις) επικρατούν στην Αθήνα, στις συμμαχικές κυβερνήσεις και στο ΝΑΤΟ μετά την κλιμάκωση της προκλητικότητας του προέδρου της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν.

Ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι, παρά τις θερμότατες σχέσεις Ελλάδας - ΗΠΑ, η κυβέρνηση Τσίπρα διαπιστώνει ότι η αμερικανική πλευρά αδυνατεί να παρέμβει προς την Τουρκία για την πρόληψη μιας σοβαρής κρίσης στο Αιγαίο. Λόγω της προτεραιότητας του θέματος της Συρίας και της εσωτερικής αναταραχής στην Ουάσινγκτον (καθυστέρηση στην έγκριση διορισμού του υπουργού Εξωτερικών Μ. Πομπέο, διάφορες ανακριτικές διαδικασίες κ.λπ.), οι ανησυχίες για την κατάσταση μεταφέρονται, από τις ΗΠΑ προς την Τουρκία, κυρίως σε μέσο υπηρεσιακό επίπεδο ή έστω επίπεδο υφυπουργού. Οι συγκεκριμένες επαφές είναι ασφαλώς χρήσιμες, αλλά πλέον όχι επαρκείς για την αποτροπή δυσμενέστερων εξελίξεων, αν ληφθεί υπόψη ότι οι αμερικανικές παροτρύνσεις περιορίζονται στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και δεν φθάνουν για τα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος στον κ. Ερντογάν.

Οι ίδιες πηγές προσθέτουν πως, παρά τη μέγιστη οργή για τη συνεργασία της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν, η Ουάσινγκτον θα επιμείνει στην πολιτική συγκράτησης της Αγκυρας στο στρατόπεδο της Δύσης με κάθε τρόπο και κόστος. Προς το παρόν, ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο έχουν βρει μια μέση λύση με το Κογκρέσο, ώστε οι κυρώσεις κατά της Αγκυρας για την προμήθεια του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400 να επιβληθούν μόνον αν γίνει η παράδοσή του και όχι για όσο διάστημα συνεχίζονται οι οικονομικές και τεχνικές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα.

Ταυτόχρονα, εγκυρότατοι κύκλοι της αμυντικής βιομηχανίας, με μεγάλη πείρα και παρελθούσα εμπορική ανάμειξη σε μεγάλα εξοπλιστικά συμβόλαια στη γεωγραφική περιοχή μας, σημειώνουν την πύκνωση των επαφών της αμερικανικής Raytheon με τη γειτονική χώρα. Οι επαφές επιβεβαιώνουν το πολυετές ενδιαφέρον της Raytheon για την πώληση συστοιχιών του πυραυλικού συστήματος Patriot (έκδοση PAC-3) στην Τουρκία, που, εκτός της εμπορικής πτυχής της υπόθεσης, μπορεί να αποκτήσει πολιτική - διπλωματική διάσταση ως δέλεαρ αντικατάστασης του συμβολαίου των S-400 και αποφυγής κυρώσεων του Κογκρέσου. Αλλωστε, συζητήσεις για την απόκτηση Patriot από την Τουρκία έχουν διεξαχθεί, κατά διαστήματα, αρκετές φορές τη διετία 1999-2000, όταν η Ελλάδα είχε σπεύσει πρώτη να ενισχύσει την άμυνά της, υπογράφοντας συμβόλαιο αγοράς των ίδιων συστημάτων (τότε έκδοση PAC-2) και παραλαμβάνοντας, αντί της Κύπρου, ρωσικούς πυραύλους (τότε έκδοση S-300).

Η σημασία του επιτυχημένου συστήματος της Raytheon για την Αγκυρα είναι τόσο μεγάλη, ώστε η επίθεση του διεθνούς συνασπισμού κατά του Ιράκ, την άνοιξη του 2003, είχε καθυστερήσει αρκετές εβδομάδες μέχρι τη μεταφορά και την προσωρινή εγκατάσταση, σε τουρκικό έδαφος, Patriot / PAC 2 από τον στρατό της Ολλανδίας υπό τον φόβο αντιποίνων του Σαντάμ Χουσεΐν. Επίσης, από το 2010 η Raytheon συνεργάζεται με την (ημικρατική) τουρκική εταιρία ηλεκτρονικών Aselsan για τα συστήματα Patriot των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ενώ το διάστημα 2013-2014 είχε συζητηθεί και το ενδεχόμενο υποβολής κοινών προτάσεων της Raytheon και της Lockheed Martin (κατασκευάστρια των F-16 και F-35) προς την Αγκυρα. Σε περίπτωση που υπάρξει πρόοδος στις τρέχουσες επαφές των Τούρκων αρμοδίων με τη Raytheon για την προμήθεια των Patriot / PAC 3 αντί των S-400, αναμένεται πως θα εξεταστεί, εκ νέου, το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Lockheed Martin, η οποία, με τη σειρά της, δεν επιθυμεί μέτρα του Κογκρέσου κατά της Αγκυρας που ίσως θα επηρέαζαν και τα F-35. Η ίδια εταιρία έχει, ως γνωστόν, και άλλη εκκρεμότητα στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου ως προς το τελικό ύψος και τον τρόπο χρηματοδότησης του συμβολαίου εκσυγχρονισμού των F-16 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Παράλληλα με τις διμερείς επαφές ΗΠΑ - Τουρκίας, μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η στάση του ΝΑΤΟ. Ούτως ή άλλως, η Ατλαντική Συμμαχία ανέχεται εδώ και αρκετά χρόνια, πριν ακόμα από το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, την ιδιότυπη πολιτική του κ. Ερντογάν -ακόμα και μέσα στην έδρα της- και τις «άκομψες» ενέργειές του κατά των εκεί υπηρετούντων Τούρκων διπλωματών και στρατιωτικών. Τώρα, ο γ.γ. Γενς Στόλτενμπεργκ εφαρμόζει την πολιτική κατευνασμού του Τούρκου προέδρου καθ’ υπερβολή. Κατά την προχθεσινή επίσκεψή του στην Αγκυρα ξεπέρασε ακόμα και το γνωστό «δόγμα Λουνς», που ισχύει από το 1984, με την τήρηση ίσων αποστάσεων και τη μη ανάμειξη του ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθώς άκουγε τον υπουργό Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου να αναφέρεται δημοσίως σε «επιχείρηση» Τούρκων κομάντος σε ελληνική νησίδα! Δεν διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να γίνονται στρατιωτικές επιχειρήσεις μεταξύ δύο συμμάχων και ίσως δεν αναλογίστηκε καν τις συνέπειες της πολιτικής αυτής για τη συνοχή της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ που έχει κρίσιμη σημασία έναντι της Ρωσίας και για την αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού και της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Η παρούσα στάση του κ. Στόλτενμπεργκ προκαλεί ερωτήματα, καθώς ο ίδιος είχε παρέμβει, πέρυσι και φέτος, σε άλλα περιστατικά έντασης στο Αιγαίο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Αιγαίο και την Κύπρο επιδεικνύουν, από την πλευρά τους, η Βρετανία και η Γαλλία. Ο κ. Ερντογάν θα επισκεφθεί τη βρετανική πρωτεύουσα τον Μάιο και το Λονδίνο έχει ήδη επισημάνει προς την Αθήνα τη σύμπτωση απόψεων ως προς την ανάγκη συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η δε γαλλική πλευρά τηρεί σκληρή στάση υπέρ της διαφύλαξης της κυπριακής ΑΟΖ και των εκεί συμφερόντων της Total, ενώ ζητεί από την ελληνική κυβέρνηση προσεκτική στάση στο Αιγαίο.

* Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Σε «ακόμα μία απόδειξη ότι η Ελλάδα είναι χώρα που προστατεύει πραξικοπηματίες» αναφέρεται σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, με αφορμή τη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να αφεθεί ελεύθερος με αυστηρούς περιοριστικούς όρους ο ένας από τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς.

Όπως σημειώνει το τουρκικό ΥΠΕΞ, για ακόμα μία φορά δεν ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα όσον αφορά έναν προδότη που συμμετείχε στην απόπειρα πραξικοπήματος, ενώ η Τουρκία παραμένει δεσμευμένη στην έκδοση των πραξικοπηματιών και την κρίση τους στη χώρα.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

«Πληροφορηθήκαμε xθες (19 Απριλίου) ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε να απελευθερώσει τον Suleyman Özkaynakçı, έναν από τους οκτώ που ζήτησαν άσυλο από την Ελλάδα και οι οποίοι συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου.

Παρά το γεγονός ότι απελευθερώθηκε υπό αυστηρή επιτήρηση, η απόφαση αυτή έδειξε για ακόμα μία φορά ότι δεν ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα όσον αφορά έναν προδότη που συμμετείχε στην απόπειρα πραξικοπήματος καθώς και ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που προστάτευε και προστατεύει τους πραξικοπηματίες.

Επιπλέον, οι ελληνικές αρχές βρίσκονται υπό πίεση να ανακοινώσουν ότι και οι υπόλοιποι που συμμετείχαν στο πραξικόπημα θα απελευθερωθούν τις επόμενες ημέρες. Κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί ως μια απλή εφαρμογή της διάταξης περί του χρόνου προφυλάκισης, όπως υποστηρίζουν οι ελληνικές αρχές.

Η ελληνική δικαιοσύνη έθεσε τις βάσεις για μια τέτοια εξέλιξη που έβλαψε το τουρκικό δημόσιο συμφέρον, απορρίπτοντας επανειλημμένα τον επαναπατρισμό των πραξικοπηματιών που επιτέθηκαν στη δημοκρατία της χώρας μας.

Παραμένουμε δεσμευμένοι στην έκδοση των πραξικοπηματών και την κρίση τους στη χώρα μας».

Υπενθυμίζεται ότι χθες το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε να αφεθεί ελεύθερος αλλά υπό ιδιαίτερα αυστηρούς όρους ο ένας εκ των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών, ο συγκυβερνήτης του ελικοπτέρου.

Το ΣτΕ στην απόφασή του επισήμαινε, μεταξύ άλλων, ότι «η αναγνώριση ενός προσώπου ως δικαιούχου διεθνούς προστασίας συνδέεται άρρηκτα με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας η οποία οφείλει ως μέλος της διεθνούς κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σέβεται και να εφαρμόζει τη Σύμβαση της Γενεύης η οποία αποτελεί "ακρογωνιαίο λίθο" του διεθνούς νομικού συστήματος για την προστασία των προσφύγων».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Η απόφαση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να επισπεύσει τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία ήταν αποτέλεσμα ενός επεξεργασμένου πολιτικού υπολογισμού. Επιδιώκοντας να κεφαλαιοποιήσει την πρόσφατη στρατιωτική του επιτυχία στο Αφρίν, αλλά και να προλάβει την υπερθέρμανση της τουρκικής οικονομίας που χωλαίνει εδώ και μήνες, ο πρόεδρος της γείτονος αποφάσισε να φέρει τις κάλπες πιο μπροστά, ώστε να αποκτήσει και νωρίτερα τις αυξημένες εκτελεστικές αρμοδιότητες που προβλέπει πλέον γι’ αυτόν ο νόμος.

Η κίνηση του Ερντογάν δεν είναι κίνηση ενός «τρελού» ανθρώπου, όπως ίσως θα έλεγε ένας γνωστός μας υπουργός, ο οποίος δεν φημίζεται για την ακρίβεια των προβλέψεων και των διαπιστώσεών του. Είναι, όμως, σαφές ότι, καίτοι μη τρελός, το επόμενο διάστημα έως και τις 24 Ιουνίου, οι τόνοι θα είναι υψωμένοι, η στρατηγική της έντασης θα συνεχιστεί αμείωτη και οι Τούρκοι θα συνεχίσουν τη γυμναστική τους στο Αιγαίο, ακριβώς γιατί αυτή «πουλάει» στο εσωτερικό της, ενώ η πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία μπορεί να εμφανίζει ανωτερότητα έναντι του «αδύναμου» γείτονα. Με άλλα λόγια, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα είναι ένα από τα πολλά εργαλεία που έχει στα χέρια του ο Ερντογάν.

Ο δρόμος προς την εξουσία δεν είναι απλός. Ο Ερντογάν ωθήθηκε εκ των προβλέψεων του εκλογικού νόμου σε μια συμμαχία με τον πολιτικό βραχίονα των Γκρίζων Λύκων και τον γερόλυκο εθνικιστή Μπαχτσελί, ενώ στο εσωτερικό της Τουρκίας έχει ανατείλει και το άστρο της Μεράλ Ακσενέρ που ηγείται επίσης ενός νέου ακροδεξιού κόμματος. Η πολιτική ζωή της Τουρκίας συντηρητικοποιείται και ισλαμοποιείται, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να λειτουργούν «ευεργετικά» και συσπειρωτικά.

Η Ελλάδα θα πρέπει να προετοιμαστεί για ένα δίμηνο-φωτιά. Το λέμε αυτό με όλη την ψυχραιμία της διαπίστωσης και χωρίς την υστερία που έχει πιάσει εσχάτως –για μια ακόμη φορά- τα πάνελ των πρωινών εκπομπών και των δελτίων ειδήσεων, με αποτέλεσμα ο κόσμος να ρωτά όποιον θεωρεί ότι έχει πρόσβαση στο σύστημα, αν θα γίνει πόλεμος. Η ελληνική κυβέρνηση στο παρασκήνιο έχει προειδοποιηθεί αρμοδίως εδώ και αρκετές εβδομάδες για τις μελλοντικές κινήσεις του Ερντογάν και είναι θεωρητικά σε ετοιμότητα. Στην πράξη, βέβαια, σε άλλο μήκος κύματος –πολλάκις- εκπέμπει το Μαξίμου και σε άλλο ο υπουργός Άμυνας. Και αυτό δεν γίνεται να συνεχιστεί επ’ άπειρον.

Είναι σαφές ότι το πρόβλημα με την Τουρκία δεν θα λυθεί την επομένη των εκλογών. Το ελληνοτουρκικό, αλλά και το ευρωτουρκικό χάσμα έχει βαθύνει, ενώ και η απόσταση Τουρκίας-ΗΠΑ, παρά την πρόσφατη στάση της γείτονος στις πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία, δοκιμάζονται έντονα. Η Τουρκία δεν θα σταματήσει να είναι προκλητική στις 25 Ιουνίου. Αλλά, μέχρι τις εκλογές, πρέπει να διαβάσουμε σωστά τις κινήσεις της και να βάλουμε την ένταση που προσπαθεί να δημιουργήσει στις σωστές της διαστάσεις. Ήδη, έχουμε περάσει από την πολιτική του κατευνασμού, ακόμα και σε αποτρεπτικές πράξεις. Τώρα, πρέπει να έχουμε όλους τους πολιτικούς και διπλωματικούς, διμερείς και ευρωπαϊκούς διαύλους ανοιχτούς, αλλά να διατηρούμε και στο εσωτερικό της χώρας ένα επίπεδο σοβαρότητας και νηφαλιότητας.

Όταν όλοι αναγνωρίζουμε την κρισιμότητα της περιόδου, ας μην πυροβολήσουμε τα πόδια μας. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να πατήσουμε την μπανανόφλουδα που μας πετά ο Ταγίπ.

RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Της Μαρίας Καλπουζάνη

Τα τελευταία πενήντα χρόνια, Ελλάδα και Τουρκία έχουν βρεθεί σε περιόδους σοβαρής κρίσης ή/και στα πρόθυρα πολεμικής σύρραξης. Υπάρχει έντονος και κλιμακούμενος ανταγωνισμός στρατιωτικών εξοπλισμών και low intensity conflict ανάμεσα στις δύο χώρες με μικρά διαλείμματα ύφεσης. Τo τελευταίο εξάμηνο οι σχέσεις των δυο χωρών θυμίζουν πολύ εκείνες του εξαμήνου που προηγήθηκε της κρίσης των Ιμίων.

Η κλιμακούμενη ένταση ξεκίνησε μετά την επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο. Και συνεχίστηκε το Φεβρουάριο με το θερμό επεισόδιο με τον εμβολισμό του ελληνικού πλοίου «Γαύδος». Αποκορύφωμα υπήρξε το περιστατικό των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις αρχές Μαρτίου. Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από καθημερινές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου και τις υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από κατοικημένες περιοχές της χώρας. Και, φυσικά, η στρατηγική αυτή δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ευρύτερη ένταση που αναπτύσσει η Τουρκία στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου τόσο εντός της κυπριακής ΑΟΖ όσο και σε σχέση με το Ισραήλ και την Συρία.

Αν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε την συμπεριφορά της Τουρκίας, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο εσωτερικό της και να καταλάβουμε την πόλωση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων που τις υποχρεώνει σε καθημερινές μάχες εντυπώσεων αλλά και ουσίας. Η άσκηση πίεσης, από τους εθνικιστές στον Ερντογάν τον αποπροσανατολίζει και τον κάνει να λειτουργεί προβληματικά και να παρασύρεται σε παράτολμες ενέργειες. Οι εκλογές του 2019, οι οποίες πιθανολογείται πως θα διεξαχθούν νωρίτερα, ακόμη και τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, αποτελούν προσωπικό στοίχημα για τον Πρόεδρο της Τουρκίας, καθώς αποτελούν την πρώτη κάλπη νομιμοποίησης του καθεστώτος του μετά την προσπάθεια πραξικοπήματος και τις μαζικές εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων που ακολούθησαν αυτού.

Από την άλλη, η αποτυχία του να διαχειριστεί το θέμα των Κούρδων και η απρόβλεπτη στρατιωτική εμπλοκή του στη Συρία όπως, και το θέμα των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο από όπου διεκδικεί μερίδιο, τον κάνουν να εξαντλεί όλη του την ένταση στο Αιγαίο, την Ελλάδα και την Κύπρο και παράλληλα να επιτίθεται και άλλους περιφερειακούς ηγέτες, όπως το Ισραήλ. Προσπαθώντας να μεταμορφώσει την Τουρκία σε μια σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία-προστάτη των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Μέση Ανατολή, δεν διστάζει να μιλήσει για κατάληψη εδαφών, διπλασιασμό επικράτειας, αλύτρωτους αδελφούς και εδάφη σκλαβωμένα από ξένους λαούς που μέχρι χθες υπήρξαν υπόδουλοι στον τουρκικό ζυγό.

Πάνω και πέρα απο όλα αυτά, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας, την πραγματικότητα που μας έχει διδάξει η Ιστορία έως και σήμερα: Βασική ιδεολογία της γείτονος χώρας είναι η κυριαρχία. Κυριαρχία σε όλους τους τομείς. Είναι αυτοσκοπός, σε βάρος των πάντων. Ακόμη και του εαυτού τους. Κυριαρχία που μεταφράζεται σε επεκτατισμό, εδαφικό και πολιτικό. Επεκτατισμό που είναι πολύ πιθανό να εξελιχθεί σε κατάληψη ξένων εδαφών αδύναμων κρατών, όπως της Συρίας και του Βόρειου Ιράκ. Η απειλή, όμως, αφορά και την Ελλάδα.

Είναι επιτακτικής σημασίας να αλλάξουμε την στραγηγική μας και να αποκτήσουμε ενιαία εθνική πολιτική γραμμή εστιάζοντας σε στρατηγικές ειρήνης, συνεργασίας και φιλικής γειτνίασης, σε πρώτο χρόνο. Σε δεύτερο χρόνο, η χώρα μας θα πρέπει να επαναφέρει τη στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο και να προβάλλει την ισχύ της στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα πρέπει να κάνουμε συμμαχίες με χώρες που αντιλαμβάνονται την επιθετικότητα της Τουρκίας γιατί πολύ απλά μόνοι μας δεν μπορούμε, δεδομένων των οικονομικών συνθηκών των τελευταίων ετών. Περιφερειακοί παίκτες όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Γαλλία μπορούν να αποδειχθούν πολύτιμοι σύμμαχοι της χώρας μας στην προσπάθεια διασφάλισης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων τόσο στο Αιγαίο όσο και στην ΝΑ Μεσόγειο. Η κάθε μορφής στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία με αυτές τις χώρες διευκολύνεται άλλωστε από τις κάκιστες σχέσεις του Ερντογάν τόσο με την Γαλλία όσο και με το Ισραήλ, σχέσεις που δηλητηριάζονται ακόμη περισσότερο κάθε φορά που ο Τούρκος πρόεδρος αποφασίζει ενώπιον των οπαδών του να επιτίθεται στον δυτικό κόσμο και όσα αυτός πρεσβεύει.

Η χώρα μας πρέπει να γίνει ο σταθερός και αξιόπιστος σύμμαχος της Δύσης που θα είναι το αντίβαρο στις τουρκικές επιδιώξεις. Δεν βρισκόμαστε σίγουρα στο σημείο μηδέν. Απαιτούνται ωστόσο περισσότερες προσπάθειες και κυρίως διπλωματικές και γεωστρατηγικές πρωτοβουλίες για να κατοχυρώσουμε σταθερές και ισχυρές συμμαχίες με δυνατούς παίκτες του διεθνούς συστήματος ισχύος.

Προϋπόθεση όλων αυτών είναι η ενιαία εθνική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Η χάραξη ενός νέους στρατιωτικού δόγματος που να συμπεριλαμβάνει τις παραπάνω προτεραιότητες και η δημιουργία ενός σύγχρονου Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας που θα χαράσσει στρατηγική και θα λειτουργεί ως επιτελικό όργανο της Κυβέρνησης και στο οποίο θα συμμετέχουν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων. Ο κίνδυνος είναι προ των πυλών. Τουλάχιστον έχουμε το περιθώριο του χρόνου για να δράσουμε αναλόγως.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η πιθανή εξέλιξη ενός ατυχήματος σε θερμό επεισόδιο ανησυχεί τον αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Άμυνας, Φώτη Κουβέλη.
Ο κύριος Κουβέλης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ είπε πως δεν προβλέπει θερμό επεισόδιο με την «έννοια της επιλογής» ωστόσο πρόσθεσε πως «είναι δυνατό από μια συμπεριφορά της Τουρκιάς μια αναχαίτιση να μετατραπεί από ατύχημα σε ένα θερμό επεισόδιο».

Ο ίδιος εξήγησε πως έρχεται ένα «δύσκολο δίμηνο» μέχρι τις τουρκικές εκλογές καθώς το κλίμα έντασης εξυπηρετεί προεκλογικά τον Ταγίπ Ερντογάν.

Αναφερόμενος στον όρο «ακήρυχτος πόλεμος» που χρησιμοποίησε τις προηγούμενες μέρες για να περιγράψει την κατάσταση στο Αιγαίο, ο κύριος Κουβέλης είπε πως ήθελε να αναφερθεί στις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και άψυχο υλικό.
«Οι αναχαιτίσεις και οι περιπολίες του πολεμικού ναυτικού και της ακτοφυλακής θέλουν καύσιμα, γίνονται εδώ και χρόνια και σημαίνουν αυξημένο κόστος» εξήγησε ο υπουργός.

Ο ίδιος απέκλεισε το ενδεχόμενο πτώσης του Mirage 2000 στη Σκύρο από εχθρική ενέργεια ή ως αποτέλεσμα αερομαχίας και τόνισε: «Δεν υπήρξε αναχαίτιση με τουρκικά αεροσκάφη, στην επιστροφή των δύο Mirage στη Σκύρο χάθηκε το μαχητικό που οδηγούσε ο ηρωικός Γιώργος Μπαλταδωρος, και το δεύτερο κατέβηκε πολύ χαμηλά, 600 – 700 πόδια, και ανέβηκε τελευταία στιγμή, ήταν δυο λεπτά υπόθεση»

Ο κύριος Κουβέλης χαρακτήρισε «αναγκαία κίνηση» την ρίψη τροχιοδεικτικών πυρών από την φρουρά της Ρω όταν το τουρκικό ελικόπτερο πέταξε πάνω από τη νησίδα κοντά στο Καστελόριζο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Το 2018 παρουσιάζεται μια κλιμάκωση των προκλήσεων της Άγκυρας με αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε όλο σχεδόν το φάσμα των τουρκικών διεκδικήσεων. Καθώς μάλιστα ο αντίπαλος διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων έχει αυξημένες δυνατότητες αιφνιδιασμού της ελληνικής πλευράς, δυσανάλογης προβολής ισχύος και αποκόμισης των αντίστοιχων ψυχολογικών κερδών στα οποία αποβλέπουν πολλές από τις κινήσεις του.

Είναι αλήθεια ότι η διαμόρφωση του επιχειρησιακού περιβάλλοντος προσφέρει τακτικά πλεονεκτήματα στην Τουρκία τα οποία και εκμεταλλεύεται επαρκώς με τα αναβαθμισμένα μέσα που διαθέτει. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα της Άγκυρας ίσως βρίσκεται στην παγιωμένη, όπως φαίνεται, αντίληψη των τουρκικών ηγεσιών ότι η Αθήνα, στη δικαιολογημένη προσπάθεια της να αποφύγει μια θερμή αναμέτρηση, θα αποδεχθεί τη σταδιακή διολίσθηση και εγκατάλειψη παγίων θέσεων της και του υφιστάμενου status quo.

Ο χαρακτηρισμός της ελληνικής αυτοσυγκράτησης ως δικαιολογημένης δεν προκύπτει μόνο από την επιθυμία αποφυγής μια σύρραξης, γενικευμένης ή τοπικής, που ενδεχομένως σε περίπτωση αρνητικής έκβασης να οδηγήσει σε μια αναγκαστική αναδιαπραγμάτευση του υφιστάμενου στην περιοχή καθεστώτος.

Εξίσου πραγματικός είναι και ο φόβος κατάρρευσης της ασθενικής ελληνικής οικονομίας, από ένα μετρίας έντασης θερμό επεισόδιο, ανεξαρτήτου έκβασης, αποτέλεσμα που θα οδηγήσει στην ακόμη μεγαλύτερη ανατροπή της στρατιωτικής ισχύος σε βάρος μας. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις και με χαμηλό το ρίσκο, είναι αναπόφευκτο η Άγκυρα, για μια σειρά από λόγους, να εντείνει την προκλητικότητα της σε όλα τα επίπεδα. Οι τουρκικές προκλήσεις και η επεκτατικότητα, καίτοι παρουσιάζουν μια αναπόφευκτη σύνδεση με τις εσωτερικές και περιφερειακές εξελίξεις, θα συνεχίσουν να αποτελούν μόνιμο και σταθερό χαρακτηριστικό της πολιτικής της Άγκυρας και μάλιστα με αυξανόμενο ρυθμό καθώς αντιλαμβάνεται τη συνεχή σε βάρος μας ανατροπή όλων των συντελεστών ισχύος.

Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, την οποία ενώ αναγνωρίζουν όλες οι πολιτικές ηγεσίες, αρνούνται να ενημερώσουν ειλικρινά τον ελληνικό λαό, αποφεύγουν να αναλάβουν τις αναγκαίες πολιτικές αποφάσεις και αδυνατούν να χαράξουν μια σταθερή στρατηγική μακριά από κομματικές σκοπιμότητες. Ενώ στο διακηρυκτικό επίπεδο, όλα τα κόμματα ομιλούν για υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων εντούτοις αποφεύγουν να προχωρήσουν στην εξασφάλιση των μέσων -δεν αναφέρομαι μόνο σε στρατιωτικά- που απαιτούνται. Συχνά μάλιστα, οι μέχρι χθες, υπεύθυνοι παραμέλησης της «σκληρής ισχύος» του κράτους, εγκαλούν τους σημερινούς κυβερνώντες με τους τελευταίους να λησμονούν τις εκτός τόπου και χρόνου διεθνιστικές αντιλήψεις που πρέσβευαν και ορισμένοι εξ αυτών αρνούνται ακόμη και τώρα να αποχωριστούν.

Αντίστοιχη, όμως, και η δική μας ευθύνη που ενώ αναγνωρίζουμε το πρόβλημα και καθημερινά αγωνιούμε για τις εξελίξεις και η ψυχή μας θλίβεται με άτυχα περιστατικά και κατακρίνουμε την ελληνική «αυτοσυγκράτηση», αρνούμαστε να αποδεχθούμε το κόστος που μας αναλογεί για να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση αυτή.

Τα προηγούμενα χρόνια της τεχνικής καταναλωτικής ευδαιμονίας, της επικράτησης μετριοτήτων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, της αναξιοκρατίας σε πολλούς τομείς του δημοσίου και της διακίνησης διεθνιστικών αντιλήψεων φαίνεται ότι έχουν περιορίσει τις διαθέσεις αντίδρασης μας. Ως εκ τούτου περιοριζόμαστε σε ακίνδυνους «λεονταρισμούς», ανεύθυνη κριτική «καφενείου» και κυρίως αρνούμεθα να αναλάβουμε το κόστος που μας αναλογεί υποδεικνύοντας ότι οποιαδήποτε αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τους «άλλους», τους έχοντες, κατέχοντες και ευνοημένους.

Η ενίσχυση της αμυντικής μας αποτροπής έναντι της επεκτατικότητας της Άγκυρας σε καμία περίπτωση δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Απαιτεί τιτάνιες προσπάθειες, σταθερότητα, εμπεριέχει κινδύνους και δεν εξασφαλίζει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ούτε και η εφαρμογή της μπορεί να ξεκινήσει αυτόματα με μια απόφαση, συνειδητή και σύσσωμη της πολιτικής ηγεσίας και του λαού. Προϋποθέτει προσεκτικά οικοδόμηση όλων των συντελεστών ισχύος.

Ενδεχομένως να απαιτήσει και την επιδέξια προσωρινή συνέχιση μιας επιλεκτικής κατευναστικής στρατηγικής μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις δυναμικής επιστροφής. Ανάλογη πολιτική εφήρμοσε ο Ιωάννης Μεταξάς την περίοδο 1936-1940, αποδεχόμενος στωικά (κατευναστικά θα λέγαμε σήμερα) πλήθος ιταλικών προκλήσεων ενώ ταυτόχρονα - με τα εξίσου περιορισμένα μέσα της εποχής εκείνης - οικοδομούσε μια αξιόπιστη και αποτελεσματική όπως αποδείχθηκε πολεμική μηχανή. Η ισχνή οικονομική μας κατάσταση σίγουρα περιορίζει τις δυνατότητες μιας επιθυμητής αναβάθμισης των στρατιωτικών μέσων. Ως εκ τούτου θα πρέπει να επιστρατεύσουμε την εφευρετικότητα μας υιοθετώντας παράλληλα μια σκληρή και απαιτητική εκπαίδευση, μονίμων και κληρωτών, αναβαθμίζοντας το ρόλο της εφεδρείας και αυξάνοντας τη διάρκεια της θητείας στα αναγκαία επίπεδα.

Σημαντική είναι η επιλογή κατάλληλων τρόπων αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας στο τακτικό επίπεδο. Αποτελεί όμως επικίνδυνη αυταπάτη να θεωρούμε ότι η αντιμετώπιση αυτή είναι δυνατόν να επιτευχθεί μόνο με μη βίαια μέσα. Η ελεγχόμενη βίαιη αντίδραση είναι αναπόφευκτη, γεγονός που σίγουρα εμπεριέχει κινδύνους κλιμάκωσης και απωλειών αλλά σίγουρα δεν συνεπάγεται αναγκαστικά την επίφοβη υποχρεωτική αναδιαπραγμάτευση των πάντων!

Κάποτε θα πρέπει να εξετάσουμε - και να διακινδυνεύσουμε - μάλιστα και το ενδεχόμενο της δικής μας προετοιμασμένης «παγίδευσης» μιας τουρκικής προκλητικής ενέργειας σε χρόνο και τόπο που εμείς θα επιλέξουμε. Προέχει όμως να είμαστε προσεκτικοί και να αποφύγουμε εμπλοκή σε άστοχες ενέργειες που δίνουν την ευκαιρία στους αντιπάλους μας να αποκομίσουν οφέλη ή έστω να δημιουργήσουν εντυπώσεις.

Η επιδεικτική ανύψωση σημαιών, μπορεί - και ορθά - να εξυψώνει το εθνικό φρόνημα αλλά εξασφαλίζει θετικά αποτελέσματα μόνο όταν γίνεται προσχεδιασμένα σε ευαίσθητους χώρους. Σίγουρα η αποχή από πράξεις επίδειξης της κρατικής κυριαρχίας εμφανίζεται ως ένδειξη ηττοπάθειας και υποχωρητικότητας. Το «γκριζάρισμα», όμως, των Ιμίων δεν πραγματοποιήθηκε όταν αποχώρησε το άγημα με τη σημαία αλλά όταν ο βοσκός της Καλύμνου, χρόνια αργότερα, απέσυρε ή του επιτράπηκε να αποσύρει - για ανεξήγητους για μένα λόγους - το κοπάδι του από τις βραχονησίδες. Αντίστοιχα και στο φιλόξενο ερημονήσι του Μικρού Ανθρωποφάγου δεν είναι η σημαία ούτε η τοποθέτηση φυλακίου - άλλωστε που θα πρωτοβάλουμε φυλάκια - που θα κατοχυρώσουν την κυριαρχία μας αλλά η ύπαρξη ανθρώπινης παρουσίας που θα συσχετιστεί με την οικονομική ζωή. Τρόποι υπάρχουν, απλά ενέχουν κόστος - μικρότερο από το κόστος εγκατάστασης φυλακίου - και απαιτούν μεθόδευση, μακροχρόνια στόχευση, υπομονή και κυρίως μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η αναμέτρησή μας με την Τουρκία γίνεται και στον τομέα των ψυχολογικών επιχειρήσεων, τα αποτελέσματα του οποίου δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε. Οι αναφορές στο Μικρό Ανθρωποφάγο καταδεικνύουν ότι πλέον οι Τούρκοι δεν απαιτείται να χρησιμοποιούν ένοπλα τμήματα και μέσα για να αμφισβητούν τα δικαιώματα μας, την πολιτική συνοχή και το φρόνημα μας, αλλά μπορούν μόνο με δηλώσεις της ηγεσίας τους να δημιουργούν τριγμούς στην καθημερινότητα μας. Στον τομέα αυτό απαιτείται σύμπνοια του πολιτικού κόσμου, με κυρίαρχη ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά και των ΜΜΕ και αντίστοιχη ενημέρωση και γιατί όχι «εκπαίδευση» του ελληνικού λαού.

Η πολυδιαφημιζόμενη στρατηγική αναβάθμιση της χώρας στο σημερινό ασταθές περιβάλλον, σίγουρα ενισχύει τη θέση μας αλλά με κανένα τρόπο δεν μας εξασφαλίζει από τις διαθέσεις της Άγκυρας. Ας μη ξεχνάμε ότι η Τουρκία εμφανίζεται πλέον αρκετά απρόθυμη να υπακούσει στα κελεύσματα των ΗΠΑ. Η πολυ-υποσχόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση υπό το φόβο της επανάληψης των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών και το δέλεαρ των τουρκικών αγορών εμφανίζεται άτολμη. Παράλληλα, η προσέγγιση της Άγκυρας με τη Μόσχα ίσως να δελεάσει τη δεύτερη να ενθαρρύνει μια ανάφλεξη του νοτιανατολικού τομέα της Συμμαχίας. Ως εκ τούτου η αρχή της «αυτοβοήθειας» παραμένει θεμελιώδης άξονας της στρατηγικής μας. Ταυτόχρονα, η αναζήτηση όμως εξωτερικών ερεισμάτων προϋποθέτει όχι μόνο την επιδέξια διαπραγμάτευση αλλά αναπόφευκτα και την ανάλογη ικανοποίηση ορισμένων αιτημάτων τους.

Στον περιορισμένο χώρο παρατέθηκαν, μάλλον επανελήφθησαν, ορισμένες σκέψεις για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας - επεκτατικότητας. Το κύριο βάρος της ανάληψης των αναγκαίων διορθωτικών ενεργειών πέφτει στους ώμους του πολιτικού κόσμου. Μικρότερο βάρος επιμερίζεται και στη στρατιωτική ηγεσία που μετά επιτάσεως πρέπει να επιβάλει τη λήψη των ελάχιστων αναγκαίων αμυντικών μέτρων. Οι ευθύνες όμως διαχέονται και σε όλους μας που αντιπαρερχόμενοι τα σημαντικά μας βιοτικά προβλήματα της καθημερινότητας πρέπει να αντιληφθούμε την ανάγκη όχι μόνο πίεσης του πολιτικού κόσμου για εθνική συστράτευση αλλά και ατομικής ανάληψης επιπρόσθετων και δυσβάστακτων βαρών. Άλλη λύση, πλην μιας ακόμη εθνικής ήττας δεν υπάρχει, τόσο απλά!

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα), πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου με μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Διευθυντής Μελετών του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ), συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) και διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ).

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Το δίλημμα που φαίνεται ότι επιχειρείται να επιβληθεί πλεον στα Ελληνοτουρκικά δεν είναι άλλο από εκείνο που οδηγεί από την μια στην εξευτελιστική υποταγή και η άλλη στην σύγκρουση.

Δεν είναι πια η συζήτηση για κατευνασμό, για εξωραϊσμό απλώς του Σουλτάνου, για ευρωπαϊκή εξημέρωση του θηρίου.

Εφόσον η Ελλαδα και ορθά δεν επιθυμεί την σύγκρουση, για λόγους που είναι πολλοί και δεν αφορούν μονο την ανατραπείσα ισορροπια στρατιωτικών δυναμεων μεταξυ των δυο χωρών, εμφανίζεται να παραδίδεται στις διαθέσεις μιας Τουρκίας, η οποία είναι ολο και πιο επιθετική, ολο και πιο απαιτητική.

Ο στόχος της εθνικής προσπάθειας θα πρέπει να είναι αυτό ακριβως: ανατροπή αυτού του διλήμματος στο οποίο τείνει να εγκλωβισθεί η χώρα.

Προφανως και δεν είναι εύκολη η προσπαθεια αυτή, δεδομένων των όσων εχουν αλλάξει την τελευταία τουλάχιστον 20ετια στις ελληνοτουρκικές σχεσεις.

Η χώρα προσπαθώντας να βγει από τον εφιάλτη των Μνημονίων με τραύματα οικονομικά και κοινωνικά, ειναι ακομη ευάλωτη και ευαίσθητη σε κάθε μορφής άσκησης πίεσης, στρατιωτικής, επικοινωνιακής, ψυχολογικής και αυτό θα πρέπει να το λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας. Η εμπειρία των τελευταίων μηνών δειχνει πόσο ευκολα διαμορφώνει την εσωτερική ατζέντα στην χώρα μας μια δηλωση ακομη και ενός αναξιόπιστου συμβούλου του Ερντογαν.

Απαιτείται η αποκατάσταση, εκσυγχρονισμός και αναβάθμιση της υπάρχουσας αποτρεπτικής ισχύος.

Πιο σημαντικό όμως από την ύπαρξη της αποτρεπτικής ισχύος, είναι και η εμπέδωση, (και μεταξυ των αντιπάλων της) της βεβαιότητας ότι η χώρα εχει και την βούληση να χρησιμοποιήσει την ισχύ αυτή εφόσον απαιτηθεί.

Να ανατραπεί δηλαδή η τραγική παράδοση που δημιουργήθηκε στα Ιμια, όταν πράγματι υπήρχε ισχυρη αποτρεπτική ισχύς κι όμως εξουδετερώθηκε ακριβως επειδή από την πρώτη στιγμή δόθηκε το μήνυμα ότι η τότε κυβέρνηση δεν θα χρησιμοποιούσε την ισχύ που διέθετε αλλα ηταν πρόθυμη να καταφύγει εκλιπαρώντας, στην διαμεσολάβηση του κ. Χολμπρουκ. Και να αποδεχθεί την πρώτη ουσιαστική απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Η γραμμή, μεταξυ του κατευνασμού και της αποκλιμάκωσης των εντάσεων, από την φιλανδοποίηση ή ακόμη χειρότερα την δορυφοριοποίηση της χώρας, είναι πολύ λεπτή. Και απαιτεί σχεδιασμό, συμμαχίες, τόλμη, αποφασιστικότητα, αλλα και θυσίες από τους πολίτες.

Πόσοι πολίτες που επικρίνουν την νυν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις για την μη επίδειξη σθεναρής στάσης έναντι της Τουρκίας, θα ηταν διατεθειμένοι να δεχθούν να μην υπάρξει κοινωνικό μέρισμα» την επόμενη χρονιά, να υπάρξει μια ακόμη περικοπή των εισοδημάτων και συντάξεων για την ενίσχυση της Άμυνας;

Πόσοι θα δέχονταν τα παιδιά τους να υπηρετήσουν κανονικά την θητεία τους σε κανονικές μάχιμες μοναδες και όχι σε καποιο γραφείο στην Μεσογείων ή στον Ναύσταθμο;
Πόσοι θα ηταν έτοιμοι για θυσίες και για το ενδεχόμενο να μην εχουμε μόνο δυο στρατιωτικούς αιχμαλώτους, αλλά κανονικές απώλειες σε θερμή σύρραξη;

Όλα αυτά δεν σημαίνει ότι λειτουργούν σαν φόβητρο και νομιμοποιούν την πολιτική υποταγής στην Τουρκία.

Αλλα πρεπει να κτιστεί ένα σύγχρονο κράτος που θα αποκαθιστά την συνοχή, θα φέρνει ανάπτυξη και αυτοπεποίθηση και θα οδηγεί στην ανάκτηση του ρόλου της Ελλαδας στην περιοχη, στα Βαλκάνια, στην Β. Αφρική στην Μέση Ανατολή.

Οι Συμμαχίες και οι διεθνείς συνεργασίες, είναι αμφίδρομες. «Τσάμπα» στηριξη δεν υπάρχει από κανέναν και αυτό ίσως δεν το εχουμε αντιληφθεί πλήρως.

Η Δύση οσο κι αν συγκρούεται με τον Ερντογαν, δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Τουρκία, γνωρίζοντας ότι ακομη κι ένας ηγέτης, όπως ο Ερντογαν, εχει ημερομηνία λήξης και το γεωστρατηγικό οικόπεδο της Τουρκίας και η χώρα στο «σταυροδρόμι δυο Ηπείρων και δυο πολιτισμών» θα συνεχίσει να υπαρχει και μετα τον Ερντογαν.

Η Αναθεώρηση της Λωζάννης για τον Ερντογαν δεν αφορα τόσο τα νησιά του Αιγαίου, εκτος των βραχονησίδων εκείνων που θα του εξασφαλίσουν ένα διπλωματικό χαρτί σε μια μελλοντική οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, όσο κυρίως τα άμεσα εδαφικά οφέλη στην Βόρειο Συρία. Ο κ. Ερντογαν χρειάζεται μια ακομη Αλεξανδρέττα, με δικη του υπογραφη, περισσοτερο από μια βραχονησίδα στο Αιγαίο….

Και για την Ελλαδα όμως προς το παρον ο «θησαυρός του Αιγαίου δεν ειναι οι υδρογονάνθρακες, αλλα ο τουρισμός, όπως μπορει να ειναι η αιολική ενέργεια.

Ας εκμεταλλευθούμε αυτόν τον θησαυρό.

Και όταν χρειασθεί και οι συνθήκες είναι πιο κατάλληλες οι συνθήκες θα αντιμετωπίσουμε και την υφαλοκρηπίδα…

Η Τουρκία θα παραμένει πάντοτε ένας δύσκολος και επικίνδυνος γείτονας. Απλως αντιλαμβανόμαστε τώρα ότι πλεον είναι όλο και λιγότερα τα εργαλεία που διαθέτουμε για την διαχείριση των ελληνοτουρκικών. Ειδικά όταν είναι προφανές το πόσο μικρή σημασία εχει πλέον για την τουρκική ηγεσία η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να αμφισβητεί, και να αναβαθμίζει την αναθεωρητική πολιτική της και δεν θα πρεπει να της δοθεί η ευκαιρία να χρησιμοποιήσει με ευκολία το «χαρτί» που διαθέτει: την δύναμη των όπλων και του «αναλώσιμου έμψυχου υλικού». Ουτε φυσικά να επιτύχει τα αποτελέσματα που επιδιώκει, με την απλή απειλή…

Ο απεγκλωβισμός από το το θανάσιμο δίλημμα που θελει να σπρώξει την Ελλάδα η Τουρκία, δεν είναι δουλειά των «άλλων», αλλά πρωτίστως «όλων ημών». Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα εχει γινει ένα πρωτο θετικό βήμα…

HellasJournal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Έκκληση προς την Ελλάδα και την Τουρκία να λύσουν τις διαφορές τους και να αντιμετωπίσουν την ένταση στο Αιγαίο σε πνεύμα καλής γειτονίας απηύθυνε χθες ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ.

«Υπάρχουν, ως γνωστόν, διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Καλώ την Τουρκία και την Ελλάδα να λύσουν τις διαφορές τους σε πνεύμα καλής γειτονίας και στο πλαίσιο διμερών συναντήσεων», δήλωσε ο Στόλτενμπεργκ απαντώντας σε ερώτηση της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ».

Κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στη Χάγη, χαιρέτισε παράλληλα την πρόσφατη συνομιλία που είχαν μεταξύ τους οι Πρωθυπουργοί των δύο χωρών «για να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα αυτά».

Στο πλαίσιο αυτό, απέκλεισε το ενδεχόμενο παρέμβασης του ΝΑΤΟ στις ελληνοτουρκικές διαφορές. «Δεν θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο να εισέλθει το ΝΑΤΟ στα συγκεκριμένα θέματα, που προκαλούν προβλήματα, τα οποία θα πρέπει να αντιμετωπιστούν από την Ελλάδα και την Τουρκία».

Παράλληλα, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επεσήμανε ότι «και οι δύο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, είναι δύο πολύτιμοι σύμμαχοι και μέλη της Συμμαχίας για αρκετές δεκαετίες», τονίζοντας ότι «και οι δύο συμβάλλουν στις αποστολές, τις επιχειρήσεις και στη συλλογική μας άμυνα με διάφορους τρόπους, κάτι που χαιρετίζουμε».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νίκου Μελέτη

Η επιλογή του Ταγίπ Ερντογάν για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες επιβλήθηκε στον Τούρκο ηγέτη από την συγκυρία στο εσωτερικό, στην οικονομία και στην τροπή των πολεμικών επιχειρήσεων στην Συρία και φυσικά αποσκοπούσε για τον αιφνιδιασμό της αντιπολίτευσης.

Παρά το γεγονός ότι η επιθετική ρητορική του Τ.Ερντογάν είναι μέρος της προεκλογικής στρατηγικής του, όπως και η πόλωση, οι διχαστικές πρωτοβουλίες και η επίδειξη ενός «ανυπότακτου» προφίλ στον διεθνή περίγυρο, είναι απολύτως λανθασμένη η προσέγγιση η οποία επιχειρείται τα τελευταία 24ωρα. Σύμφωνα με αυτή λίγο, πολύ η συζήτηση επικεντρώνεται στις δύσκολες 66 ή 65 ημερες στις σχέσεις με την Ελλάδα. Λες και οι πρόωρες εκλογές της Τουρκίας προκλήθηκαν λόγω Ελλάδας και οι σχέσεις με τη χώρας μας θα κρίνουν την έκβασή τους…

Η επιμονή ακόμη και κυβερνητικών κύκλων στην επιφανειακή προσέγγιση του τουρκικού προβλήματος, ότι η επιθετική ρητορική, οι πολεμικού χαρακτήρα προκλήσεις και πρωτοβουλίες σε Αιγαίο και Μεσόγειο, αποτέλεσαν απλώς μέρος της προεκλογικής καμπάνιας του κ.Ερντογάν, είναι εξίσου επικίνδυνη με την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας.

Και αυτό γιατί τελικά αφοπλίζουν την χώρα και την βυθίζουν στον ύπνο του δικαίου, όπου απλώς θα περιμενουμε κάθε φορά την κάλπη στην Τουρκία, και μέχρι τότε, ο εκάστοτε υποψήφιος πρόεδρος ή πρωθυπουργός θα εχει αμφισβητήσει ακόμη και τα… Σάλωνα.

Ακόμη κι αν ίσχυε η προσέγγιση αυτή τίποτε δεν αλλάζει το πραγματικό γεγονός ότι εδώ και έναν χρόνο ο κ.Ερντογάν εχει εντάξει πλήρως στην πολιτική φιλοσοφία του την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης, την οποία θεωρεί ως τροχοπέδη για την «νέαα Τουρκία» που θελει να οικοδομήσει ο ίδιος με ορόσημο το 2023.

Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας και μάλιστα με τον πιο ακραίο τρόπο, όπως έγινε με την επίσημη διατύπωση του ισχυρισμού ότι τα Ιμια είναι τουρκικά, παράγει συγκριμένα αποτελέσματα και είναι υπαρκτή απειλή, ακόμη κι αν τα κίνητρα του κ. Ερντογάν, όπως υποστηρίζουν οι καλοθελητές στην Αθήνα, ήταν για να συσπειρώσει το εθνικιστικό ακροατήριο.
Ανεξαρτήτως του τόνου και του ύφους της ρητορικής έναντι της χώρας μας, η Ελλάδα οφείλει να σχεδιάσει την στρατηγική της στη βάση των πραγματικών γεγονότων.

Μικρή σημασία εχει εάν ο κ. Ερντογάν με γλυκό και καλοσυνάτο τρόπο, λέει ότι η Τουρκία δεν θα ανεχθεί τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο. Η τουρκική θέση παραμένει η ίδια.

Η συσσώρευση της έντασης αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Χρειάζεται αποσυμπίεση στις ελληνοτουρκικές σχεσεις, την οποία δεν επιτρέπει μέχρι στιγμής ο Ερντογάν.

Η ατζέντα έχει φορτωθεί με νέα ζητήματα, τα οποία ίσως προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη φόρτιση στην ήδη αλαζονική και εκτός ορίων συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου. Η υπόθεση των οκτώ αξιωματικών, της μη έκδοσης των άλλων συλληφθέντων μελών ακροαριστερής οργάνωσης και η άρνηση μέχρι στιγμής (και ελπίζουμε ότι έτσι θα παραμείνει) συνεργασίας για «εξάρθρωση» μελών οργανώσεων που ο ίδιος θεωρεί τρομοκράτες, έχουν ρίξει βαριά σκιά στις διμερείς σχέσεις.

Σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, ο κ.Ερντογάν επιδιώκει απλώς την διατήρηση ενός ουδετεροποιημένου περιβάλλοντος προς το παρόν. Στη Θράκη έχει συγκεκριμένη ατζέντα, η οποία δουλεύεται υπογείως και σιωπηρώς, ενώ το μεγάλο πεδίο αντιπαράθεσης θα είναι η κυπριακή ΑΟΖ. Και εκεί είναι προφανες ότι η στάση της Τουρκίας (που διατυπώνεται με ενιαίο τρόπο τουλάχιστον από το 2003) δεν πρόκειται να αλλάξει.

Δεν είναι προεκλογικό παιχνίδι του Ερντογάν…

Αν ήταν τέτοιο, αρκεί να κάνουμε υπομονή. Εξήντα μέρες είναι θα περάσουν. Και μετα την νίκη του Πολυχρονεμένου, προφανώς θα ανοίξει μια νέα λαμπρή σελίδα στις ελληνοτουρκικές σχεσεις, στρωμένη με ροδοπέταλα..

Αν έτσι είναι, τότε λοιπόν ας προσευχηθούμε όλοι για τη γρήγορη νίκη του Ταγίπ…

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου