Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2017


Ένταση στα δικαστήρια της Ξάνθης 
για την σύλληψη του ιμάμη - πιστολέρο

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Όπως πολύ καλά αντιλήφθηκαν, από την πρώτη στιγμή, όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (ιδιαίτερα στην Θράκη), η σύλληψη του ιμάμη της Ηλιόπετρας και την παραπομπή του στην Εισαγγελία Ξάνθης για παράνομη κατοχή όπλων (δύο πιστόλια, έναν σιγαστήρα, ένα φλόμπερ και πλήθος από σφαίρες), ήταν η πρώτη πράξη μίας ιλαροτραγωδίας.

Σήμερα το πρωί, ένα πλήθος μουσουλμάνων από την Ηλιόπετρα (αλλά και από άλλα μουσουλμανικά χωριά της Ξάνθης) συγκεντρώθηκε στα δικαστήρια της Ξάνθης για να συμπαρασταθεί στον ιμάμη, που σύμφωνα με πληροφορίες εφέρετο να ομολόγησε την παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού, ομολόγησε δηλαδή την ενοχή του!

Η συγκέντρωση αυτού του πλήθους (περίπου 200 άτομα) έχει δημιουργήσει και μια ένταση, ιδιαίτερα μεταξύ των συγκεντρωμένων που συζητούν για την... αθώωση του ιμάμη Ηλιόπετρας. Του ίδιου ιμάμη που έχει απασχολήσει στο παρελθόν τις αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας (Κρατική Ασφάλεια και ΕΥΠ), είτε με τους πύρινους λόγους του στο τζαμί (και όχι μόνο), είτε με την "ευτυχισμένη παρουσία" του σε δράσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (βλ. Καραβάνι Αλληλεγγύης), είτε με την αμέριστη υποστήριξη που δέχεται από τον ψευτομουφτή Ξάνθης (και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής) Αμέτ Μέτε.

Σκοπός της συγκέντρωσης και της έντασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στους εξωτερικούς χώρους είναι η άσκηση πίεσης προς τις δικαστικές κυρίως (αλλά όχι μόνο) αρχές, από τις οποίες "αιτούνται" την αθώωση του μουσουλμάνου θρησκευτικού λειτουργού, αν και ο ίδιος φέρεται να έχει ήδη ομολογήσει την ενοχή της κατοχής παράνομου οπλισμού, χωρίς όμως να δώσει καμία περαιτέρω πληροφορία για την πηγή απόκτησής του.

Στο μιναρέ ήταν κρυμμένα τα όπλα με τον σιγαστήρα...!
Χωρίς να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εισαγγελικής παρέμβασης, διαπιστώνουμε ήδη την φοβικότητα των πολιτικών αρχών (τόσο των τοπικών όσο και των Αθηνών), οι οποίες δεν έχουν προχωρήσει σε καμία δήλωση στήριξης της Δικαιοσύνης και απαίτησης τιμωρίας του (κατ' ομολογίαν του ιδίου;!) ενόχου ιμάμη, για παράνομη κατοχή επικίνδυνου και απαγορευμένου οπλισμού...

Η συγκεκριμένη περίπτωση, τονίζουμε, αποτελεί την "κορυφή του παγόβουνου", όχι μόνο για το πλήθος του παράνομου οπλισμού και πυρομαχικών που κυκλοφορεί στην Θράκη, αλλά και για το μέγεθος της ένοχης σιωπής των πολιτικών "αρμοδίων" που ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αναλογεί έναντι πράξεων που μόνο ως επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο και την ασφάλεια της χώρας μπορούν να χαρακτηριστούν.

ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΙΜΑΜΗΣ

Καθώς γραφόταν αυτές οι γραμμές, η Ελληνική Δικαιοσύνη απεφάνθη, αφήνοντας ελεύθερο και χωρίς περιοριστικούς όρους τον συγκεκριμένο ιμάμη...! Συγκεκριμένα, διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση και μετά την περαίωσή της και εφόσον προκύπτουν ενδείξεις, θα ασκήσει ποινική δίωξη ή θα την θέσει στο αρχείο...

Σύμφωνα με τον δικηγόρο του ιμάμη, Κεχαγιά Αχμέτ Ιχσάν,
"διατάχθηκε η προκαταρκτική εξέταση διότι πράγματι η υπόθεση είναι τελείως ελλιπής. Από μια κίνηση δεν ξέρω πως η αστυνομία κινήθηκε και βρήκε αυτά τα αντικείμενα σε εκείνο το σημείο το οποίο είναι προσβάσιμο στον καθένα. Περιττό να σας πω ότι τα τζαμιά είναι προσβάσιμα στον καθένα και ακόμη και οι χώροι λατρείας ο κύριος χώρος αλλά πέραν τούτου. Ο χώρος εκείνος είναι τελείως έξω από το τζαμί. Ποτέ δεν χρησιμοποιείται από τον ιμάμη και από κανέναν άλλο, είναι εγκατεστημένα τα μεγάφωνα δια των οποίων αποδίδει τον ήχο μέσα από το Ναό".
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το τι λέει ο ίδιος ο ιμάμης, ποιός μπορεί να τοποθέτησε τα όπλα στα σημεία που βρέθηκαν από τις αρχές, ο κ. Ιχσάν δήλωσε
"δεν μπορεί να υποψιαστεί τίποτε. Εκπλήσσεται όπως εκπλαγήκαμε όλοι μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να εμπλέκεται ο ιμάμης σε τέτοια περίπτωση"...


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα, λοιπόν, με την συγκεκριμένη εξέλιξη, αλλά και τις δηλώσεις του δικηγόρου του ιμάμη, μόνο οι κάτοικοι του χωριού μπορούν να κατηγορήσουν τον ιμάμη, επειδή τον έχουν προσλάβει! Επίσης, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικηγόρου, αλλά και -προφανώς- του δικαστηρίου, ο οποιοσδήποτε μπορεί να κατέχει παράνομο οπλισμό και να τον "φυτεύει" στον κήπο του σπιτιού του, απαλασσόμενος προκαταβολικά στην περίπτωση εύρεσης του απαγορευμένου οπλισμού!

Το μεγάλο ερώτημα που συνεχίζει, όμως να υφίσταται, είναι: Σε τι κατάσταση βρέθηκαν τα όπλα; Υπήρχαν επάνω στα όπλα δακτυλικά αποτυπώματα του ιμάμη ή κάποιων άλλων ή βρέθηκαν "καθαρά", χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα; Έχει γίνει σχετικός έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές; Αν ναι, γιατί δεν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα αυτού του ελέγχου; Αν όχι, τότε πως έγινε η σημερινή δίκη, ελλείψει σοβαρότατων στοιχείων;
 Η "κατάσταση καθαρότητας ή μη" των συγκεκριμένων παράνομων όπλων και των ευρεθέντων παρελκομένων τους, αποτελεί σοβαρότατο στοιχείο, το οποίο δεν μπορεί να παραγράφεται (διαγράφεται) για οποιονδήποτε λόγο. Ακόμη και εάν αυτός ο λόγος είναι η κατάρρευση των σχέσεων με την γείτονα Τουρκία, με οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο...

Όσον αφορά το μεγαλύτερο των ερωτημάτων που μένει αναπάντητο: Πόσα τζαμιά στην Θράκη έχουν όπλα (που έβαλαν άγνωστοι;) στους βοηθητικούς και άλλους χώρους λειτουργίας τους;... Φοβόμαστε πως αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί μόνο εάν υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση υπεράσπισης της εσωτερικής ασφάλειας της χώρας ή εάν υπάρξουν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις... Μέχρι τότε, μπορούμε εμείς οι πολίτες να "λιαζόμαστε" αμέριμνοι, ελπίζοντας πως δεν θα βρεθεί κάποιος να μας "εξαφανίσει" με όπλα που "φυτεύτηκαν" στον περιβάλλοντα χώρο της κατοικίας του...

ΥΓ: Σε κάθε περίπτωση και προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων από διάφορους "πρόθυμους" (ή αλλιώς και προβοκάτορες) που κυκλοφορούν στην Θράκη και όχι μόνο (αλλά και στο διαδίκτυο), θα πρέπει να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη σύλληψη του ιμάμη Ηλιόπετρας Ξάνθης αφορά στην παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού και πυρομαχικών και δεν αφορά τις θρησκευτικές, πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις ομόθρησκων ή ομοϊδεατών του συγκεκριμένου ιμάμη... Με απλά λόγια, η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την Ελληνική Δικαιοσύνη και κάποιες αρμόδιες (για την παράνομη κατοχή οπλισμού) υπηρεσίες και δεν πρέπει επ΄ουδενί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ακραίων στοιχείων που κινούνται μεταξύ των ορίων της ηλιθιότητας ή της εντεταλμένης προβοκάτσιας...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ομιλία του αν. καθηγητή Γεωπολιτικής κ. Κωνσταντίνου Γρίβα, στην ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έχει επανειλημμένως υποστηριχθεί η άποψη ότι η Χίλαρι Κλίντον αντιπροσώπευε την πιο «εξωστρεφή» πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, που έδινε έμφαση στον παρεμβατισμό ανά τον πλανήτη, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ την πιο «εσωστρεφή», που επικεντρώνεται στα εσωτερικά ζητήματα.

Η άποψη αυτή είναι εν μέρει σωστή. Όμως, αν εξετάσουμε σε βάθος χρόνου τις πολιτικές των δύο υποψηφίων θα δούμε ότι είναι απλώς δύο διαφορετικές αντιλήψεις όσον αφορά τη βέλτιστη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να παραμείνουν κυρίαρχη πλανητική δύναμη.

Η Χίλαρι Κλίντον υπηρετούσε μια πολιτική «εναντίον όλων», με ιδιαίτερη προσήλωση στον εγκλωβισμό της ρωσικής άρκτου στα βάθη της Ευρασίας. Όμως, η στρατηγική αυτή απειλούσε να συσπειρώσει τις ευρασιατικές δυνάμεις, με σημαντικότερες φυσικά τη Ρωσία και την Κίνα, σε έναν αντιαμερικανικό συνασπισμό.

Ο Τραμπ, από πλευράς του, εκφράζει τις δυνάμεις που θέλουν να προχωρήσουν σε μια προσέγγιση με τη Ρωσία, ωθώντας τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες Ρωσίας και Κίνας να έλθουν στην επιφάνεια και να επενδύσει σε μια στρατηγική διαίρει και βασίλευε, όπως έκανε η Μεγάλη Βρετανία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απώτερος στόχος είναι η διαιώνιση της κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρασία διαμέσου επιλεκτικών και μη δεσμευτικών  συμμαχιών και αντιπαλοτήτων στο πλαίσιο ενός νεοβεστφαλιανού συστήματος.

Σε αντίθεση με τις θορυβώδεις αμερικανικές ελίτ που στήριξαν τη Χίλαρι Κλίντον, ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει να είναι η επιλογή του «σιωπηλού κατεστημένου» των Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλαδή των εσωτερικών δυνάμεων που δρουν αθόρυβα και σχεδιάζουν τις κινήσεις τους σε βάθος χρόνου.   

Τη νέα πολιτική των ΗΠΑ υποστηρίζει αποφασιστικά και η νέα γεωενεργειακή πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά την είσοδο στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη των σχιστολιθικών υδρογονανθράκων.

Συγκεκριμένα, η λεγόμενη «Σιωπηλή Επανάσταση» (Silent Revolution) που διεξήχθη  από τα τέλη της δεκαετίας του 90 και μετά στον χώρο της ενέργειας, με την αξιοποίηση κολοσσιαίων κοιτασμάτων σχιστολιθικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στο μητροπολιτικό έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, χάρη στον ευφυή συνδυασμό των μεθόδων της υδραυλικής ρωγμάτωσης (hydraulic fracturing) και της οριζόντιας εξόρυξης (horizontal drilling) για την εξαγωγή των υδρογονανθράκων από συμπαγή σχιστολιθικά πετρώματα, καθιστά τις ΗΠΑ ενεργειακά αυτάρκεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ελέγχουν δια των όπλων το ενεργειακό κέντρο του κόσμου, τη Μέση Ανατολή, έτσι ώστε να εξασφαλίζουν τη ροή της ενέργειας προς αυτές και τους συμμάχους τους ανά τον πλανήτη.

Βέβαια, η κατάσταση σήμερα δεν είναι ρόδινη για την αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία. Η εντυπωσιακή πτώση των τιμών του πετρελαίου έχει οδηγήσει και τη βιομηχανία σχιστολιθικών υδρογονανθράκων στις ΗΠΑ σε παρακμή. Το κόστος εξαγωγής υδρογονανθράκων από παρόμοια κοιτάσματα είναι αρκετά υψηλό και έτσι, με χαμηλές διεθνείς τιμές, η αξιοποίησή τους καθίσταται μη βιώσιμη οικονομικά. Όμως, στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα. Τα κοιτάσματα δεν χάνονται. Απλώς δεν είναι εκμεταλλεύσιμα αυτήν την στιγμή. Όμως, τον πρωταρχικό τους γεωπολιτικό ρόλο, αυτόν της ενεργειακής ασφάλειας, συνεχίζουν να τον εκπληρώνουν απλά και μόνο με το να παραμένουν στη θέση τους.

ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΠΡΙΜΟΔΟΤΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

Ωστόσο, αυτή η νέα ενεργειακή πραγματικότητα είναι απλώς ένας από τους παράγοντες που διαμορφώνουν το πρόπλασμα μιας εν δυνάμει μακρόπνοης αμερικανικής στρατηγικής που θα προωθεί την έλευση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Είναι πιθανόν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στο διεθνές σύστημα, θα πρέπει να αποδεχθούν το πολυπολικό σύστημα. Δηλαδή, να υποβαθμίσουν τον εαυτό τους στη θέση μιας από τις πολλές δυνάμεις ενός πολυπολικού κόσμου έτσι ώστε να έχουν μια ευκαιρία να διεκδικήσουν την παγκόσμια κυριαρχία.

Είναι δεδομένο ότι η άποψη αυτή ακούγεται παρανοϊκή σε πολλούς αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποδοχή του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να τα βάλουν με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και αυτό ακριβώς φάνηκε ότι προσπάθησαν να κάνουν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, μετά το πρώτο σοκ, η «μονοπολική στιγμή» (‘unipolar moment’) των Ηνωμένων Πολιτειών προκάλεσε τον φόβο και την αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας, που έσπευσαν να θέσουν στο περιθώριο αντιπαλότητες και καχυποψίες δεκαετιών, αν όχι αιώνων και ξεκίνησαν μια γεωστρατηγική συνεργασία που συνεχώς ενισχύεται. Ιδιαίτερα μάλιστα, με  την επιδείνωση των σχέσεων Δύσης – Ρωσίας μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, η Μόσχα ωθήθηκε αποφασιστικά προς τη δραστική ενίσχυση των σχέσεών της με το Πεκίνο. Ταυτοχρόνως, η ανερχόμενη Κίνα ασφυκτιά ολοένα και περισσότερο στην άβολη γεωγραφική της θέση στην ανατολική περιφέρεια της Ευρασίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν αποφασισμένες να την αποτρέψουν να εξελιχθεί σε μια ναυτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας. Για την ακρίβεια, προσπαθούν να την εμποδίσουν ακόμη και να εξασφαλίσει την κυριαρχία στην Ανατολική και τη Νότια Σινική Θάλασσα, τις οποίες το Πεκίνο θεωρεί κινεζικές «λίμνες», αναγκαίες για την εξασφάλιση ζωτικών κινεζικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα είναι ότι και η Κίνα ωθείται στο να βρει γεωστρατηγική διέξοδο διαμέσου των αχανών ευρασιατικών εκτάσεων, όπου κυριαρχεί η Ρωσία.

Έτσι, οι δύο χώρες σπρώχνονται η μία στην αγκαλιά της άλλης και δημιουργείται το πρόπλασμα της πρώτης Υπέρ – Υπερδύναμης (Hyper Power) στην ιστορία της Ανθρωπότητας, η οποία, αν πράγματι κάποια στιγμή προκύψει, θα είναι ο αναντίρρητος παγκόσμιος ηγεμόνας. Ταυτοχρόνως, το Ιράν επίσης κινείται προς την ενσωμάτωσή του σε αυτό το πλέγμα, για μια σειρά από λόγους η περαιτέρω ανάλυση των οποίων ξεφεύγει από τα όρια αυτού του κειμένου, δημιουργώντας ένα τρίγωνο που θα απορροφήσει και πολλές χώρες που βρίσκονται μέσα του, με πρώτους υποψηφίους τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.  

Για να μην εξελιχθεί, λοιπόν, αυτό το πρόπλασμα σε μια πιο απτή γεωπολιτική οντότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αδρανοποιήσουν τον βασικό παράγοντα που συσπειρώνει τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις. Και ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την αίσθηση της αμερικανικής κυριαρχίας που έχουν οι χώρες αυτές. Άρα, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κατέβουν από τον φαντασιακό θρόνο του «παγκόσμιου ηγεμόνα» έτσι ώστε να αποφύγουν να ανέβει στον πραγματικό θρόνο ένας Ευρασιάτης παγκόσμιος ηγεμόνας, τον οποίο θα έχουν δημιουργήσει οι ίδιες. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να εργαστούν προς τη διαμόρφωση ενός πολυπολικού συστήματος.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΜΕ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ

Η πολιτική της σύναψης συμμαχιών, έτσι ώστε να ενισχύσουν και να εκμεταλλευτούν τις αντιπαλότητες των ευρασιατικών δυνάμεων, έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία από τις ΗΠΑ από το δίδυμο Ρίτσαρντ Νίξον – Χένρι Κίσσινγκερ, με το άνοιγμα στη μαοϊκή Κίνα το 1971 και τη διαμόρφωση ενός άτυπου αντισοβιετικού μετώπου μεταξύ των δύο χωρών.

Πριν δε από μερικά χρόνια, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs και μετέπειτα στο βιβλίο του «Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power», είχε εκφράσει την άποψη ότι οι ΗΠΑ όφειλαν να αποδεχθούν το ότι δεν μπορούν να ελέγξουν το παγκόσμιο σύστημα από μόνες τους. Θα έπρεπε, λοιπόν, να συνάψουν ένα κατάλληλο πλέγμα συμμαχιών ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο γεωπολιτικό μέγεθος, το οποίο αποκαλούσε «Διευρυμένη Δύση» (‘Extended West’), έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί η ανερχόμενη Κίνα. Σε αυτό το σχήμα δεν απέκλειε και τη συμμετοχή της Ρωσίας, αν και επέμεινε στις ακραία αντιρωσικές θέσεις του. Όμως, όταν ακόμη και ο Μπρεζίνσκι, ο οποίος, όχι άδικα, έχει χαρακτηριστεί ως ρωσοφοβικός, εξετάζει τη συνεργασία με τη Ρωσία στο πλαίσιο μιας τακτικής συμμαχία, καθίσταται πλέον ξεκάθαρο ότι η συλλογική φαντασίωση της χωρίς όρια αμερικανικής ισχύος και της δυνατότητας των ΗΠΑ να ελέγχουν τον κόσμο, έχει φθάσει πια στα όριά της.  

Εν κατακλείδι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πράγματι τη δυνατότητα να διεκδικήσουν έναν κυρίαρχο ρόλο στο διεθνές σύστημα. Για να επιτύχουν όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποκηρύξουν την ψευδή κυρίαρχη θέση που έχουν σήμερα, δηλαδή να «επισημοποιήσουν» τον πολυπολικό κόσμο. Σε αυτήν την περίπτωση θα επιτύχουν, πιθανότατα, την αποσυσπείρωση των ευρασιατικών δυνάμεων, θα αναγεννήσουν τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους και από το ασφαλές καταφύγιό τους, ανάμεσα στους δύο μεγάλους ωκεανούς, θα μπορούν να συνάψουν τις κατάλληλες συμμαχίες ώστε να προωθούν τα συμφέροντά τους.

Σε αυτόν τον κόσμο θα παρουσιαστούν πολλές ευκαιρίες και για σχετικά μικρές χώρες, που βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία του διεθνούς συστήματος και έχουν γεωπολιτικές ταυτότητες τέτοιες που τους επιτρέπουν να παίξουν ρόλο ως «μεταλλακτικά» (transformational) κράτη. Παρόμοιες χώρες είναι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Για να λειτουργήσουν όμως ως τέτοιες θα πρέπει να πληρούν  κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις, η βασική εκ των οποίων είναι …να υπάρχουν.

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ «ΕΠΙΛΥΣΗΣ» ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ

Κατά συνέπεια, μια «Λύση» του Κυπριακού με βάση σχεδιασμούς της προηγούμενης αμερικανικής Διοίκησης, ενδέχεται να τοποθετήσει την «ενωμένη» Κύπρο σε ένα παρωχημένο γεωπολιτικό πλαίσιο που δεν θα εκφράζει πλέον τις στοχοθετήσεις των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων.
 
Άρα, εκτός όλων των άλλων κινδύνων, ενδέχεται να τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο και η θέση της Κύπρου στην Ευρώπη και τον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το διεθνές σύστημα μετατρέπεται από μονοπολικό σε πολυπολικό. Δηλαδή, από έναν κόσμο όπου τον έλεγχο ασκούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, περνάμε σταδιακά σε έναν άναρχο κόσμο, στον οποίο  διεσπαρμένοι πόλοι ισχύος κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους ώστε να πετύχουν μια όσο το δυνατόν καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Ένας από αυτούς τους πόλους ισχύος είναι και η Τουρκία. Και μάλιστα ένας από τους πιο φιλόδοξους. Σε αντίθεση με ότι συνήθως αναφέρεται, η Τουρκία δεν φαίνεται να αρκείται στη θέση της «Περιφερειακής Δύναμης». Αντιθέτως, επιδιώκει να πλασαριστεί ως μια από τις ευρασιατικές δυνάμεις πρώτης γραμμής, θεωρώντας ότι βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.

Είναι αναπόφευκτο ότι αυτός ο νέος της ρόλος τη φέρνει σε μια εν δυνάμει  ανταγωνιστική θέση τόσο με τη Ρωσία όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και με τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως είναι το Ιράν, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.

Βέβαια, αυτήν τη στιγμή καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, απειλώντας να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να εξασφαλίζει την αμήχανη υποστήριξη και των δύο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις μακροχρόνιες ανταγωνιστικές σχέσεις με τις χώρες αυτές.

Κοντολογίς, τα μακρόπνοα συμφέροντα τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Μόσχας έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ύπαρξη μιας αυτόνομης, ισχυρής και υπερφιλόδοξης Τουρκίας που έχει τις δικές της στοχοθετήσεις.

Επιπροσθέτως, η μετατροπή της Τουρκίας σε μία από τις κύριες δυνάμεις ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος καθιστά μη επιθυμητή από πλευράς της και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν θεωρήσουμε ότι υπήρχε παρόμοια πιθανότητα.

Η εξέλιξη αυτή αφήνει ανεξέλεγκτα και τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις σχέσεις της  με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω αλλά και με πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες ξεχωριστά.

Προκύπτει λοιπόν η πιθανότητα εμφάνισης μιας Τουρκίας «εναντίον όλων». Μιας Τουρκίας έτοιμης να συγκρουστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και όλες τις ισχυρές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Και με αυτήν την Τουρκία θέλησε να συνδέσει τη μοίρα της η Κυπριακή Δημοκρατία διαμέσου του συζητούμενου σχεδίου «Λύσης».

Όπως και να ‘χει, ακόμη και υπό τις ιδανικότερες συνθήκες, σε περίπτωση υπογραφής συμφωνίας, ένα μικρό γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή η Κύπρος, θα «κουμπώσει» πάνω σε ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή την Τουρκία. Και κατά κανόνα, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, αργά ή γρήγορα, θέτει υπό τον έλεγχό του το μικρότερο και του επιβάλλει τις δικές του στοχοθετήσεις και σχεδιασμούς. Και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας ενδέχεται να τη φέρουν σε τροχιά σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τη Ρωσία καθώς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω και με πολλά επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη.

Ιδιαίτερα δε μέσα στην Ε.Ε., μια «ενωμένη» Κύπρος, που θα έχει προκύψει μετά την όποια συμφωνία με την τουρκική πλευρά, μπορεί να θεωρηθεί από πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως Δούρειος Ίππος μιας Τουρκίας, η οποία θα έχει απωλέσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα την «ευρωπαϊκή της προοπτική», με αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθεί αν όχι να εξοβελιστεί από την Ένωση. 

Με άλλα λόγια, η πορεία «επίλυσης» του Κυπριακού είναι πιθανόν ότι εξελίσσεται λόγω της κεκτημένης ταχύτητας που είχε αποκτήσει από το παρελθόν χωρίς να έχει πια σχέση με τη νέα πραγματικότητα. 

Αν λοιπόν για την Ουάσιγκτον του κοντινού παρελθόντος θα ήταν θετική μια «επίλυση» του Κυπριακού που θα έθετε την Κύπρο σε μια φάση στενής συνεργασίας με την Άγκυρα, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη το ίδιο και για μια Ουάσιγκτον του κοντινού μέλλοντος. Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες μάλλον θα έβλεπαν με φόβο μια υπερενισχυμένη Τουρκία που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού γιατί θα καθίστατο ακόμη πιο ανεξέλεγκτη από αυτές.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι η Ιστορία έχει κάνει άλμα και οι βραδυκίνητοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί γεωπολιτικού σχεδιασμού της Δύσης δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το κενό μεταξύ του κόσμου που φεύγει και του κόσμου που έρχεται έχει εγκλωβιστεί και η Κύπρος. Και είναι δική της ευθύνη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Δεν θα πάρει διαταγές για να αλλάξει πορεία γιατί αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας για να τις δώσει.

Βρισκόμαστε σε μια έντονα μεταβατική περίοδο, από αυτές που σπάνια εμφανίζονται στην Ιστορία. Σε αυτόν τον ακραία ρευστό κόσμο δεν υπάρχει η πολυτέλεια του να ταυτιστείς με κάποιον ισχυρό παράγοντα και να περιμένεις τις εντολές του, γιατί και αυτός βρίσκεται σε σύγχυση. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναγνώσεις το μέλλον όσο πιο ρεαλιστικά μπορείς και να αναλάβεις πρωτοβουλίες ώστε να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Γιατί, σε παρόμοιες περιόδους, όπου χτίζονται οι βάσεις για τις ιστορικές εξελίξεις του μέλλοντος, αν πάρεις τις λάθος αποφάσεις οι συνέπειές τους θα σε ακολουθούν για δεκαετίες, αν όχι αιώνες. Και η γεωπολιτική σύζευξη με μια αυτονομημένη Τουρκία θα ήταν μια λάθος απόφαση επικών διαστάσεων. 



Πηγή ImeridaGEO


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε γεωπολιτική ημερίδα που έγινε στην Ξάνθη, στις 18/3/2017, με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και Κύπρο", ο κ. Ιωάννης Κοραντής, πρέσβυς ε.τ., ήταν ένας από τους επτά συνολικά ομιλητές, που ξεκαθάρισε τους ρόλους και κατήγγειλε τους λόγους που συμβάλουν στην δημιουργία κινδύνων επί των εθνικών θεμάτων της χώρας.
Σας παραθέτουμε τα όσα δεν δίστασε να καταγγείλει ο έμπειρος έλληνας διπλωμάτης, ο οποίος υπενθύμισε πως "ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή όσο οι τούρκοι θέλουν να πιστεύουν"...
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους διοργανωτές αυτής της ημερίδας, και ειδικότερα τους συλλόγους Κυπρίων και Ποντίων Ξάνθης, που την έθεσαν υπό την αιγίδα τους. Είναι σημαντικό το γεγονός πως για πρώτη φορά, απ’ ότι ξέρω, διοργανώνεται στη περιοχή μια ημερίδα με αυτή τη θεματολογία. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια και να ξυπνήσουν κάποιες κοιμισμένες συνειδήσεις στην αθηνοκεντρική Πολιτεία μας.

Τουρκία, λοιπόν: Στρατηγικό βάθος και τακτική επιφάνεια. Ή, αν προτιμάτε, ο στόχος και τα μέσα. Ποιος είναι ο στόχος; Πολύ απλά, να απαλλαγεί η Τουρκία από ένα σακάκι που τη στενεύει και που θέλει να το βγάλει ή τουλάχιστον να μειώσει την πίεση που νοιώθει φορώντας το, και λέγεται Συνθήκη της Λωζάννης. Ο στόχος συνεπώς, βάσει ενός μακρόπνοου σχεδίου, είναι η ανάκτηση εδαφών που η Τουρκία, μια χώρα φύσει και θέσει επεκτατική, θεωρεί ότι της ανήκουν. Είναι σημερινό φαινόμενο; Όχι. Ας θυμηθούμε ότι στη Λωζάννη ο Ισμέτ Πασάς είπε ότι η Τουρκία δεν ζητούσε να της επιστραφεί η Δυτική Θράκη, αλλά μόνο να διεξαχθεί εκεί δημοψήφισμα, κατόπιν του οποίου να εγκαθιδρυθεί μορφή ουδετεροποίησης της περιοχής, ελεγχόμενης βεβαίως από την γείτονα, και επιπλέον ουδέτερη ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Μα αυτή ακριβώς την θέση περιελάμβανε και ο «Εθνικός Όρκος» του 1920, στον οποίο είχε κάνει αναφορά ο κ.Ερντογάν πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ο Ισμέτ Πασάς είπε επίσης ότι τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου που αποτελούν εξαρτήματα της Μικράς Ασίας έχουν μεγάλη σημασία από σκοπιάς ασφάλειας της Ανατολίας. Είπε ότι είναι απαραίτητο και σύμφωνο με την ευθυδικία (equité) – και προσοχή εδώ διότι ο όρος αυτός αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη βάση του τουρκικού νομικού οικοδομήματος για τις βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο- όπως η Σαμοθράκη και τα Στενά παραμείνουν στη Τουρκία και πρόσθεσε ότι η Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία έχουν μια ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενώ από την άλλη πλευρά η ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών τους απαιτεί να ενωθούν με την Μικρά Ασία. Αυτά ελέγοντο πριν από 94 χρόνια. Σε τι διαφέρουν από όσα λέει σήμερα η Άγκυρα; Δεν θα αναφερθώ στην Κύπρο, από τα δικαιώματα επί της οποίας η Άγκυρα παραιτήθηκε στη Λωζάννη, διότι θα το πράξουν αρμοδιότεροι εμού ομιλητές.

Σκιαγράφησα τον στόχο, το στρατηγικό βάθος. Ποια είναι τα μέσα, η τακτική επιφάνεια; Είναι η εξαφάνιση του Ελληνισμού με τις γενοκτονίες στον Πόντο και την Μικρά Ασία. Είναι το σχέδιο διάλυσης και αφανισμού του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την απαγόρευση πλήθους επαγγελμάτων δια του νόμου 2007/1932, την επιστράτευση το 1941 στα τάγματα εργασίας όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, εβραϊκής και αρμενικής μειονότητας, τον διαβόητο «Φόρο Ευμάρειας» γνωστό και ως «Βαρλίκι» το 1942-44, τη νύχτα τρόμου της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 κατ’εφαρμογή σχεδίου που είχε προετοιμασθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου της Τουρκίας, τις μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου την περίοδο 1964-65. Και να προχωρήσουμε στο χρόνο: το 1973 η Τουρκία παρέχει παράνομη άδεια ερευνών στο Αιγαίο στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ την ίδια χρονιά εκδηλώνονται οι πρώτες αμφισβητήσεις του εναερίου χώρου μας με έκτοτε τις συστηματικές παραβιάσεις του ως και παραβάσεις του FIR. Ακολουθεί η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η ψήφιση από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση του casus belli τον Ιούνιο 1995, οι συνεχείς έρευνες τουρκικών σκαφών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με την κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996, όλα αυτά σε μια στρατηγική εμπέδωσης, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, της αντίληψης ότι η Τουρκία έχει, στην πράξη, δικαιώματα και εξουσίες στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Όλα αυτά συνοδεύθηκαν διαχρονικά, από την μόνιμη –και βεβαίως αστήρικτη- απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου παρά τα όσα ορίζονται στις διεθνείς Συνθήκες και την ισχυρή και απειλητική παρουσία της τουρκικής Στρατιάς Αιγαίου στα παράλια της Μικράς Ασίας. Δυστυχώς όμως συνέβαλε και η Ελλάδα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αναφέρομαι εδώ στην Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 –που για την ακρίβεια είναι ένα ανακοινωθέν- που αναγνωρίζει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Και εφ’όσον αναφέρθηκα στο Αιγαίο, ας δούμε βάσει στοιχείων του ΓΕΕΘΑ, πως έχει η κατάσταση: το 2009 σημειώθηκαν 90 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, που ανήλθαν στις 414 το 2016. Μόνο τον Ιανουάριο φέτος σημειώθηκαν 99 παραβιάσεις, ενώ στις 17 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η πιο σοβαρή μέχρι τώρα πρόκληση, με την εισβολή στα χωρικά ύδατα στη περιοχή του Φαρμακονησίου τουρκικού πολεμικού σκάφους που πραγματοποίησε βολές επί 15λεπτο με πραγματικά πυρά σε παρανόμως δεσμευμένη περιοχή ασκήσεως. Ως προς τον εναέριο χώρο, είμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα. Βάσει των ίδιων πάντα στοιχείων, η τουρκική πολεμική αεροπορία έκανε 4 υπερπτήσεις ελληνικού εδάφους το 2011 –επαναλαμβάνω ελληνικού εδάφους, όχι υδάτων- 3 το 2012, 11 το 2013, 14 το 2014, 36 το 2015 και 57 το 2016. Έχουμε δηλαδή, διαχρονικά, μία μεγάλη άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας. Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ότι ο αριθμός των εμπλοκών –δηλαδή των αναχαιτίσεων που εξελίχθηκαν σε αερομαχίες- στο διάστημα 2010-2016 ήταν ελάχιστος. Έτσι για τις 1678 παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου το 2009 είχαμε 237 εμπλοκές, ήτοι 14%. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 1% το 2010, το 1,4% το 2011, το 0% το 2013, το 0,4% το 2014 και περί το 4% το 2015 και 2016. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Λέω όμως ότι ο εκμηδενισμός των εμπλοκών υποδηλώνει ότι έχουμε φθάσει σε μια νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου είμαστε πλέον απλοί παρατηρητές της τουρκικής επιθετικότητας, έχοντας στη πράξη απεμπολήσει το νόμιμο δικαίωμα για άμυνα των συνόρων μας. Για την κατάσταση αυτή, που απορρέει από πολιτικές αποφάσεις, δεν ευθύνονται βεβαίως οι ηρωϊκοί πιλότοι μας, που είναι άξιοι συγχαρητηρίων και κάθε υποστήριξης.

Μιλήσαμε για το Αιγαίο, αλλά ας έρθουμε τώρα και στη Θράκη, όπου βλέπουμε να αναπτύσσεται, εδώ και πολλά χρόνια, ένα φαινόμενο συνδιοίκησης, που έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

1. Το τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας επρώτευσε στις τελευταίες ευρωεκλογές στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, πράγμα που του επιτρέπει να παζαρεύει τις ψήφους του με άλλα κόμματα στις εθνικές εκλογές.
2. Η ανενόχλητη δράση των ψευδομουφτήδων που η Πολιτεία δεν τολμά να διώξει έστω για αντιποίηση Αρχής.
3. Η συνεχής προσπάθεια της γείτονος για την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.
4. Η πολύπλευρη οικονομική διείσδυση στη περιοχή.
5. Ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτινής που στηριζόμενο σ’ένα δίκτυο χιλιάδων υποτακτικών και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, έχοντας μάλιστα μεταφέρει στους κόλπους τους τη διαμάχη σχετικά με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν.

Ίσως στενοχωρήσω κάποια ευαίσθητα κομματικά αυτιά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική πολιτική, ένα μείγμα πιέσεων και απειλών με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή υποστήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας. Πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η ολέθρια απόφαση της σημερινής Κυβέρνησης μας να ανατρέψει μια εθνική πολιτική στη Θράκη εδώ και δεκαετίες μετατρέποντας τα δημόσια νηπιαγωγεία σε δίγλωσσα μειονοτικά, δια της χρηματοδότησης ενός «πιλοτικού» προγράμματος, που αποφασίσθηκε να ξεκινήσει στο νομό Ξάνθης από τον οικισμό των Ρομά στο Δροσερό και σε δύο Πομακοχώρια. Εκεί δηλαδή που η τουρκική δεν είναι μητρική γλώσσα των νηπίων και που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο του τουρκικού Γενικού Προξενείου και των μηχανισμών του στη Θράκη. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό από καθήκον ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαθέτει 153 βουλευτές και ότι τρεις εξ αυτών που έχουν εκλεγεί στη Ξάνθη και τη Ροδόπη ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Και αφήνω τη φαντασία σας να καλπάσει…

Πάμε τώρα δυτικά, εκτός Ελλάδος. Δεν θα επεκταθώ, διότι επί του θέματος θα μιλήσει άλλος εισηγητής. Θα υπενθυμίσω απλά, συνοπτικά, ότι πριν από 20 χρόνια, η Ελλάδα μοναδική χώρα της Ν.Α. Ευρώπης που ήταν ταυτόχρονα μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, εδέσποζε κυριολεκτικά μεταξύ των γειτόνων της, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν έκτοτε. Οι γείτονες μας εντάχθηκαν ή είναι υποψήφιοι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, άλλαξε και η χώρα μας, ειδικά την τελευταία 7ετία και οι ισορροπίες ανετράπησαν. Και εδώ οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία, με μία ευέλικτη πολιτική, εμφανίσθηκε ως ο προστάτης των καταπιεζομένων, υποτίθεται, μουσουλμάνων της Βαλκανικής αλλά και ως ο διεκδικητής ενός νέου status quo, πολιτική που τροφοδότησε εύκολα το ιδεολόγημα του «μουσουλμανικού τόξου», ταυτόχρονη με την παντοειδή υποστήριξη και προβολή τουρκικών ή τουρκογενών μειονοτήτων στις χώρες αυτές. Πέραν όμως από την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στον περίγυρο μας, υπάρχει και η στρατιωτική, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Αναφέρομαι ειδικότερα στις εξελίξεις στην Αλβανία, όπου υπεγράφη προ πενταετίας συμφωνία για να ναυλοχούν εκεί σκάφη του τουρκικού ΠΝ, με ο’τι αυτό σημαίνει. Επίσης υπεγράφη προ τριετίας συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό από τους Τούρκους του στρατιωτικού αεροδρομίου της Κούτσοβας, ενός από τα τρία που διαθέτει η Αλβανία στην κεντρική-νότια περιοχή της χώρας και για τη χρήση του από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, με ο’τι αυτό συνεπάγεται για το ελληνικό αμυντικό δόγμα. Υπενθυμίζω, προς συμπλήρωση της εικόνας, την ακύρωση από τα Τίρανα της ελληνο-αλβανικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες υπό την ισχυρή πίεση της Άγκυρας, σύμφωνα άλλωστε με πρόσφατες δημόσιες κατηγορίες του κ. Μπερίσα, ηγέτη της αντιπολίτευσης, κατά του Πρωθυπουργού Εντι Ράμα.

Και σήμερα τι γίνεται; Η εσφαλμένη θεωρία και ρηχές αναλύσεις κάποιων επισήμων και αρκετών ΜΜΕ ότι η τουρκική προκλητικότητα οφείλεται σε λόγους εσωτερικής κατανάλωσης αποπροσανατολίζει και ρίχνει στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης. Εξορκισμοί και εσφαλμένες εκτιμήσεις ότι οι γείτονες κρώζουν προς τα εδώ για να αντιμετωπίσουν εσωτερικές ανάγκες και αναταράξεις, είναι αυταπάτες. Η Τουρκία δεν λειτουργεί παρορμητικά αλλά προγραμματισμένα, ακολουθώντας στρατηγική 10ετιών. Το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, όπως κτίσθηκε και υλοποιήθηκε σταδιακά μετά το 1974, παραμένει ακέραιο στο τραπέζι. Το νομικό καθεστώς του μισού Αιγαίου αμφισβητείται. Η βουλιμία της Άγκυρας για τη Θράκη μας εκδηλώνεται όλο και πιο ανοικτά. Αυτά δεν έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας. Είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που θα έχουμε μόνιμα μπροστά μας. Διάβασα ενδιαφέρουσες αναλύσεις στον ελληνικό Τύπο ότι η πρόσφατη τουρκική προκλητικότητα οφείλεται στη προσπάθεια του κ.Ερντογάν να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους για το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και ότι μέχρι τότε θα έχουμε αναταράξεις. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι θα έχουμε αναταράξεις μέχρι το 2019, όταν δηλαδή θα γίνουν οι πρώτες εκλογές βάσει του νέου συστήματος που θα δίνει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο, εάν βεβαίως αυτό υπερψηφισθεί στο δημοψήφισμα. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνουμε; Να δούμε εάν και πότε θα ηρεμήσουν οι Τούρκοι ώστε να θελήσουν να μας αφήσουν ήσυχους; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.

Δεν αναφέρθηκα στο προσφυγικό, νεώτερο και πελώριο όπλο στα χέρια του κ. Ερντογάν, διότι θα χρειαζόταν μια χωριστή ημερίδα για το θέμα αυτό.

Θα ήθελα να τελειώσω με τέσσερις παρατηρήσεις:

1. Πλην μιας ή δύο δηλώσεων, οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τηρούν αιδήμονα σιγή. Ας μην περιμένουμε πολλά πράγματα από αυτούς. Για να εξασφαλίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα και κυριαρχία θα πρέπει πρωτίστως να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, με ο’τι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται.

2. Ως Πρέσβυς της Ελλάδος στην Άγκυρα (Μάρτιος 1999 - Νοέμβριος 2002) είχα υποστηρίξει εγγράφως προς την τότε Κυβέρνηση μας ότι «ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή και ανίσχυρη όσο οι Τούρκοι πιστεύουν». Αυτό μπορώ να επαναλάβω και σήμερα.

3. Ας προσέξουμε την προβοκάτσια. Γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου υπενθύμισε, σε πρόσφατο άρθρο του, ότι το 1987 Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ είχαν δώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό στα επεισόδια που είχαν οργανώσει μειονοτικοί στην Κομοτηνή, αλλά ότι ο Ερντογάν δεν είναι Οζάλ.

4. Εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας πιστεύουν ότι όσα κάνουν οι Τούρκοι είναι πυροτεχνήματα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, ας σταματήσουν τις ρητορικές εξάρσεις και αντιπαραθέσεις, που απλά εκλαμβάνονται από τους απέναντι ως αδυναμία και ανασφάλεια. Εάν αντίθετα θεωρούν ότι ξετυλίγεται η από μακρού σχεδιασμένη τουρκική απειλή, όπως εγώ πιστεύω, ας συνέλθουν υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας για να χαράξουν από κοινού μια εθνική στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Και τούτο διότι κάποτε θα βγούμε από την οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά δεν θα συνέλθουμε ποτέ, μα ποτέ, από ένα εθνικό ακρωτηριασμό.

Σας ευχαριστώ.



Πηγή ImeridaGeo


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Μαρ 2017


Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να βρουν τρόπους για να αποκλιμακώσουν τη μεταξύ τους ένταση, δήλωσε αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή τη μονοήμερη επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον στην Τουρκία.

Ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους, ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κλήθηκε να απαντήσει μεταξύ άλλων και για τις επιθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν εναντίον των Ευρωπαίων και για τις εντάσεις που δημιουργεί εναντίον της Ελλάδας, και αν προτίθεται ο Ρεξ Τίλερσον να μεσολαβήσει.

Στην ερώτηση πως Ελληνες αξιωματούχοι λένε ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να απαντήσουν σε οποιαδήποτε πρόκληση από την τουρκική πλευρά, ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε: «Η θέση μας ήταν και παραμένει ότι οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ πρέπει να βρουν τρόπους να εργαστούν από κοινού για να μειώσουν τις εντάσεις. Ο σκοπός αυτού του ταξιδιού δεν είναι ειδικά να αναμειχθεί ο υπουργός σ’ αυτό.

Αλλά προφανώς ό,τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει να κινηθούν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν κάτι που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην ημερήσια διάταξή του. Δεν είναι κάτι όμως που έχει πρόθεση να κάνει σε αυτό το ταξίδι».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ανδρέα Ματζάκου

Εισαγωγή


Πρώτος ο Θουκυδίδης, στην ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, εντόπισε ότι μια από τις αιτίες που οδηγεί τις κοινωνίες σε πόλεμο, είναι το συμφέρον.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολίτες των δυτικών τουλάχιστον δημοκρατιών, άρχισαν να ακούν όλο και περισσότερο για το εθνικό συμφέρον και ότι αυτό είναι ο κινητήριος μοχλός της εξωτερικής πολιτικής των κρατών τους. Οι κυβερνήσεις έβαλαν στο λεξιλόγιο τους το εθνικό συμφέρον και την ανάγκη υπερασπίσεως του, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις θυσίες των πολιτών τους. Θυσίες τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε πολεμικό υλικό.

Αλλά τι ακριβώς είναι το εθνικό συμφέρον; Ποιος το καθορίζει; Πως το μαθαίνουν οι πολίτες; Πως το υπερασπίζεται ένα κράτος; Και εξετάζοντας τον δικό μας περίγυρο, τι συμφέρει την Ελλάδα στο Αιγαίο; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσει να απαντήσει το παρόν άρθρο, εντός των περιορισμών στους οποίους υπόκεινται τέτοια άρθρα.

Στην αρχή θα οριστεί τι είναι το εθνικό συμφέρον, στη συνέχεια θα αναφερθούν οι βασικές διακρίσεις συμφερόντων, θα εξεταστεί πως ένα κράτος υπερασπίζεται τα συμφέροντα του συνήθως, θα αναφερθεί εν συντομία το ελληνικό εθνικό συμφέρον στο Αιγαίο σε σχέση με την Τουρκία και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Τι είναι το Εθνικό Συμφέρον

Το εθνικό συμφέρον είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει αξίες που ένα κράτος υπερασπίζεται, συμβατή όμως με την αντικειμενική πραγματικότητα του διεθνούς περιβάλλοντος στο οποίο διαμορφώνονται οι σχέσεις των κρατών. Η έννοια αυτή του συμφέροντος, εμπεριέχει συνήθως τους εξής σκοπούς:

- Την φυσική ασφάλεια του κράτους, με την έννοια τόσο της ασφαλείας των πολιτών του, όσο και της εδαφικής του ακεραιότητας.

- Την οικονομική του ευημερία.

- Την πολιτική του ανεξαρτησία και την εξασφάλιση της κυριαρχία του εντός των συνόρων του. [1]

Γενικώς το εθνικό συμφέρον εκφράζει τις ανάγκες και τις φιλοδοξίες που έχει ένα κράτος σε σχέση με άλλα κυρίαρχα κράτη με τα οποία αλληλεπιδρά στον διεθνή του περίγυρο. [2] Είναι το θεμέλιο επάνω στο οποίο αναπτύσσεται η Εθνική Στρατηγική για την εξωτερική πολιτική των κρατών.

Τα εθνικά συμφέροντα ενός κράτους καθορίζονται από την πολιτική του ηγεσία, η οποία θεωρείται δεδομένο, ότι είναι ικανή να εκτιμήσει το διεθνές περιβάλλον προκειμένου να εντοπίζει τόσο ευκαιρίες για την προώθηση τους, όσο και απειλές εναντίον τους.

Διάκριση Συμφερόντων

Στο άρθρο θα αναφερθεί μόνο η κυριότερη διάκριση των συμφερόντων, σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τα ζωτικά και τα δευτερεύοντα. [3] Τα ζωτικά συμφέροντα είναι αυτά από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, δηλαδή η εδαφική του ακεραιότητα, η κυριαρχία και η ανεξαρτησία του. Τα ζωτικά συμφέροντα δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όταν δε τίθενται σε κίνδυνο, ένα ορθολογικό κράτος δεν διστάζει να προσφύγει σε πόλεμο.

Τα δευτερεύοντα δεν εγκυμονούν κίνδυνο για την ύπαρξη του κράτους, είναι πιο περιορισμένα και λιγότερο σημαντικά. Για την προώθηση ή την υπεράσπιση τους, συνήθως δεν απαιτείται η χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Πρακτικά η προώθηση της οικονομικής συνεργασίας των χωρών της Βαλκανικής, δεν είναι της ίδιας σημασίας για την Ελλάδα, όσο η μη αλλαγή του καθεστώτος (status quo) στο Αιγαίο. Δεν αποκλείεται ένα ζήτημα που θεωρείται ζωτικό για ένα κράτος, να θεωρείται ως δευτερεύον για ένα άλλο. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, ενώ για τις ΗΠΑ αποτελούσε ζωτικό συμφέρον, για μια μικρότερη χώρα που είχε στείλει δυνάμεις στην δυτική συμμαχία και συμμετείχε στον πόλεμο, δεν ήταν.

Πως ένα κράτος προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα

Τα εθνικά συμφέροντα προωθούνται με την εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής για την Εξωτερική Πολιτική η οποία δεν είναι παρά ένα σχέδιο, για την συντονισμένη χρήση όλων των εργαλείων που διαθέτει η κρατική μηχανή. Τα κυριότερα εξ’ αυτών των εργαλείων είναι, η οικονομία, η διπλωματία, ο πολιτισμός, οι κυβερνοδυνατότητες και η στρατιωτική ισχύς.

Όταν ένα κράτος έχει την απαραίτητη ισχύ από τον καιρό της ειρήνης, συνήθως προωθεί τα συμφέροντα του δια της διπλωματικής οδού και της συνάψεως συμμαχιών. Η ισχύς δημιουργεί κύρος και το κύρος είναι το καθημερινό νόμισμα στην αρένα των διεθνών σχέσεων. Το κύρος χτίζεται δύσκολα, αλλά είναι χρήσιμο διότι αποφεύγεται η προσφυγή στην βία. Εάν όμως το κύρος δεν πείθει κάποιον ανταγωνιστή ενώ διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα του κράτους, τότε αυτό πρέπει να έχει την απαραίτητη πολιτική βούληση για χρήση της σκληρής του ισχύος προκειμένου να τα υπερασπιστεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομοψυχία του πολιτικού συστήματος και η συνοχή της κοινωνίας που θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα, παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στις ενέργειες που τελικώς θα αναλάβει ή θα αποφύγει να κάνει ένα αντίπαλο κράτος σε μια κρίση.

Πως όμως οι πολίτες ενός κράτους μαθαίνουν ποιο είναι το εθνικό τους συμφέρον; Βασικώς μέσω της παραδόσεως και της παιδείας. Το κράτος που παρέχει την δημόσια παιδεία, καθορίζει και το περιεχόμενο της. Λογικά κανένα κράτος δέχεται οι μελλοντικοί του πολίτες να διδάσκονται στα σχολεία του θεωρίες που υπονομεύουν τα θεμέλια και τις αρχές στις οποίες στηρίζεται. [4] Έτσι είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την συνέχεια ενός κράτους, η συγκρότηση των δασκάλων και καθηγητών όλων των βαθμίδων καθώς και τα περιεχόμενα των σχολικών εγχειριδίων. Ας θυμηθούμε ότι πρόσφατα, στις 14 Νοεμβρίου του 2016, δυο υπάλληλοι του ΥΠΕΞ της Αλβανίας συνελήφθησαν στην Κακαβιά έχοντας στις αποσκευές τους βιβλία γεωγραφίας με χάρτες της μεγάλης Αλβανίας, προκειμένου να μοιραστούν σε σχολεία στα οποία φοιτούν Αλβανοί μαθητές, στην Ελλάδα.

Βεβαίως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως άρχισαν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Κατά συνέπεια, η θεματολογία των διαφόρων εκπομπών, ο τρόπος που παρουσιάζουν ή δεν παρουσιάζουν σημαντικά γεγονότα που άπτονται της εθνικής ασφαλείας, έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Τα εθνικά συμφέροντα καταγράφονται στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, η οποία αποτελεί μια συμπεφωνημένη καταγραφή μειζόνων θεμάτων, η επίτευξη των οποίων προωθεί το εθνικό συμφέρον. Το έγγραφο αυτό δεσμεύει όλες τις πολιτικές δυνάμεις ενός ορθολογικού κράτους, οριοθετώντας μια γραμμή πέραν της οποίας καμία πολιτική δύναμη δύναται να συμφωνήσει ή να ασκήσει δική της πολιτική.

Το Ελληνικό Εθνικό Συμφέρον στο Αιγαίο

Δυστυχώς η χώρα μας δεν γειτνιάζει με χώρες με ευρωπαϊκή νοοτροπία. Η τουρκική απειλή είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού, έχει εκφραστεί με τον πιο επίσημο τρόπο δια του casus belli, ενώ και χώρες στα βόρεια σύνορα μας εκφράζουν τον αλυτρωτισμό τους με διαφόρους τρόπους.

Στο Αιγαίο, ζωτικό ελληνικό συμφέρον είναι η διατήρηση του status quo, δηλαδή του καθεστώτος των νησιών, όπως ορίστηκε στις Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947. Ακόμα και μια βραχονησίδα εάν χαθεί για την χώρα μας στο Αιγαίο, τίθεται εν αμφιβόλω όλη η Συνθήκη της Λωζάνης. Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της γείτονος, μιλά ανοικτά πλέον για την ανάγκη αναθεωρήσεως της. Η καρδιά της Ελλάδος χτυπά στο Αιγαίο. Ο έλεγχος του είναι μείζονος σημασίας για την χώρα. Χωρίς τον έλεγχο του Αιγαίου, περιορίζεται σημαντικά η γεωστρατηγική αξία του της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ αυξάνεται η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας για τα δυτικά συμφέροντα. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία έχει θέσει ως εθνικό της στόχο, την διχοτόμηση του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό. (Βλέπε Χάρτη)

Ο 25ος μεσημβρινός αφήνει ανατολικά του τα μεγάλα νησιά μας και φυσικά όλες τις νησίδες που εξαρτώνται από αυτά. (Βλέπε Χάρτη. Νησιά μέσα σε μαύρο κύκλο) Αυτός ο στόχος είναι μια μεθοδική προσπάθεια της Τουρκίας, με την χρήση των αεροναυτικών της δυνάμεων, με τις συνεχείς παραβιάσεις του Ελληνικού Εναερίου Χώρου και των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων από το 1974 και μετά και, με την δική μας αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα.

Ο έλεγχος του Αιγαίου από την Ελλάδα πρέπει να φθάνει μέχρι και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου, ώστε αφ’ ενός μεν να έχουμε ενιαίο αμυντικό χώρο με την Κύπρο, αφ’ ετέρου οι δυο χώρες να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους που υπάρχουν στην λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου. Στην σύνδεση των αμυντικών χώρων Ελλάδος-Κύπρου, σημαίνοντα ρόλο παίζει η ύπαρξη της ΑΟΖ του Καστελόριζου, νήσου η οποία ανήκει στο Αιγαίο και όχι γενικώς και αορίστως κάπου στην Μεσόγειο όπως ισχυριζόταν ο κ. Νταβούτογλου. Είναι αδήριτη ανάγκη συνεπώς, η Ελλάδα να έχει πάντοτε την απαραίτητη ισχύ ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο.

Επίλογος

Ο αγώνας στο Αιγαίο, είναι πρώτα από όλα αεροναυτικός. Ο σκοπός είναι να μην φθάσουν αποβατικά σκάφη σε καμία ακτή μας. Η άμυνα του εδάφους των νησιών μας από τον στρατό έπεται. Ο εξοπλισμός των νησιών μας είναι αδήριτη ανάγκη που επιβάλλεται από την τουρκική απειλή. Η Ταξιαρχία Πεζοναυτών της Τουρκίας εδρεύει απέναντι από την Χίο, στον κόλπο της Σμύρνης, στις δε μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις με την επωνυμία ‘’EFES’’, η Τουρκία δοκιμάζει το δόγμα καταλήψεως νήσων των ενόπλων δυνάμεων της. (Βλέπε Φωτογραφία)

Η Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που ευρίσκονται πέρα της αποστάσεως των 3 μιλίων από τις ακτές της Μικράς Ασίας ανήκουν στην Ελλάδα (Πλην της Ίμβρου, Τενέδου και Λαγoυσώv vήσωv). Τίποτα άλλο. Και αυτό όχι γιατί οι συμβαλλόμενοι στην Συνθήκη ήταν γενναιόδωροι με την Ελλάδα, αλλά γιατί γνώριζαν ότι εμείς υποχωρούσαμε από τις πατρογονικές μας εστίες. Δεν έχουμε κανένα λόγο να εγκαταλείψουμε αυτές τις προβλέψεις. Όμως η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων χρειάζεται πολιτική βούληση και συνέπεια στην εφαρμογή μιας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας. Η ιστορία μας είναι γεμάτη θυσίες ηρώων που έπεσαν στον βωμό του καθήκοντος για την προάσπιση των συμφερόντων του έθνους. Αρκεί οι πολίτες να τα έχουν ενστερνιστεί, η δε ηγεσία να εμπνέει την θυσία, όταν χρειαστεί.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές

- Θουκυδίδης, Άπαντα, Τόμος 1, Ιστοριών Α, Εκδόσεις Κάκτος, 1992.
- Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft", Cambridge, 2010.
- Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s", Kentaky University Press, 1985.
- Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA", The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2.
- Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011.

1 Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft’’, Cambridge, 2010, Σελ. 128-130.
2 Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s’’, Kentaky University Press, 1985, Σελ. 7.
3 Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA’’, The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2, Σελ 943.
4 Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011, Σελ 182.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


"Η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις εξαιτίας των επιλογών της"
Ο αν. Καθηγητής Γεωπολιτικής Κωνσταντίνος Γρίβας μιλά για τη θέση που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον

Μια εξαιρετική γεωπολιτική ανάλυση κάνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και το Νίκο Χαζαρίδη ο Κωνσταντίνος Γρίβας, αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής της Σχολής Ευελπίδων και του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για τον ρόλο που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον, τονίζοντας ότι πολύ σύντομα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της. Η Τουρκία διεκδικεί μια θέση στη Β' Εθνική παγκοσμίως αφήνοντας στην Α' Εθνική τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, με την ίδια να "παίζει" μεν στη Β' Εθνική, αλλά ως κυρίαρχος πόλος στην Ευρασία. Αυτή τη στιγμή πέτυχε μια ισορροπία, αλλά αυτή η ισορροπία είναι του ακροβάτη, όπως δηλώνει.

Στην μεγάλη συνέντευξη που έδωσε ο γνωστός καθηγητής στον Alpha μιλάει και για τους εξοπλιστικούς συσχετισμούς των δύο χωρών και καταρρίπτει τον μύθο της "ισχυρής στρατιωτικά" Τουρκίας, με το επιχείρημα ότι μπορεί αριθμητικά να διατηρεί την υπεροχή, όμως αυτό δεν είναι αρκετό, για τον λόγο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα απώλεσαν τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, ενώ δεν διαθέτει στο οπλοστάσιό της τα σύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα που διαθέτει η Ελλάδα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πει ότι από τις πληροφορίες που διαρρέουν, αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει καν τουρκικός στρατός.

Πρέπει να δούμε τι επιδιώκει η άλλη πλευρά (Τουρκία), ποιός είναι ο μεγαλύτερος στόχος πέρα από αυτούς που έχουμε αναλύσει σε πρώτη φάση; Αναφέρομαι στην επίθεση για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης που γίνεται τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ε.Ε., αλλά και στις κινήσεις που έγιναν στο εσωτερικό της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που επιδιώκει η Τουρκία να φέρει στο τραπέζι;

Εκτιμώ ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια διαδικασία ριζικής γεωπολιτικής μετάλλαξης, η οποία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συστημικής αλλαγής, μιας ολοκληρωτικής αλλαγής του συστήματος, το οποίο πλέον από μονοπολικό γίνεται με αυξανόμενους ρυθμούς πολυπολικό. Από εκεί που υπήρχε η φαντασίωση -γιατί επρόκειτο περί φαντασιώσεως- περί της αμερικανικής παντοδυναμίας, πάμε σε έναν κόσμο με πολλούς πόλους ισχύος που κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για μια καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Δηλαδή η Άγκυρα δεν αμύνεται, προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα;

Ακριβώς. Και η Τουρκία είναι μια τρομακτικά φιλόδοξη χώρα. Σε μεγάλο βαθμό η φιλοδοξία της είναι ένα είδος φυγής προς τα εμπρός, για να ξεφύγει από τα δομικά εσωτερικά της προβλήματα. Το γεγονός παραμένει ότι η Τουρκία βλέπει τον εαυτό της ως έναν από αυτούς τους διεθνείς πόλους ισχύος στο νέο σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν βλέπει καν τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη, αλλά ως μεγάλη Ευρασιατική δύναμη που θέλει να κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή. Είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσει να ελέγξει τον περιβάλλοντα χώρο της και κομβικό κομμάτι του χώρου αυτού είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο. Για την ακρίβεια, στο νέο διεθνές σύστημα, το πλέγμα Αφρικής - Ευρασίας σε μεγάλο βαθμό, χάρη στην τήξη των πάγων στον Αρκτικό αυτονομείται από τους ωκεανούς, έχει ένα κέντρο και το κέντρο είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο είναι αυτό που επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων χωρών από Βορρά - Νότο - Ανατολή - Δύση. Είναι, ίσως, ένα από τα πιό σημαντικά γεωπολιτικά σημεία στον πλανήτη. Έχουμε αυτή την αλλαγή και εξαιτίας του γεγονότος ότι η Τουρκία θέλει να κυριαρχήσει πλέον στο διεθνές σύστημα, θα επιδοθεί σε ολοένα και περισσότερες επιθετικές συμπεριφορές.

Μιλάμε δηλαδή για τον πέμπτο πόλο; Γιατί υπάρχει η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα και η Ε.Ε. και η Τουρκία επιχειρεί να γίνει ο πέμπτος πόλος;

Η Τουρκία, στο πλαίσιο ενός πολυπολικού συστήματος, θα έλεγα ότι θέλει να παίξει σε μια κατηγορία Β' Εθνικής, ας το πούμε έτσι. Να αφήσει δηλαδή στην πρώτη κατηγορία Αμερική - Ρωσία - Κίνα και στη δεύτερη κατηγορία να είναι χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία, η Τουρκία, το Ιράν και κάποιες άλλες...

Δηλαδή, αγνοεί ακόμη και την ισχύ της Γερμανίας σε αυτή τη φάση;

Νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς η Γερμανία είναι μια ιδιόρρυθμη χώρα, ναι μεν έχει τεράστια οικονομική ισχύ, έχει μια υπετροφία οικονομική σε σχέση με άλλους, από την άλλη έχει ατροφία των υπολοίπων συνιστωσών της και ιδιαίτερα δε της στρατιωτικής. Αν προσπαθήσει να την αποκτήσει, όπως φαίνεται ότι θέλει να κάνει, τότε θα δημιουργήσει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη. Η Τουρκία δεν έχει ιδιαίτερα θέματα με τη Γερμανία, ούτε τη φοβίζει, ούτε την απασχολεί το γεγονός ότι παραμένει ότι αυτός ο οξύς και επιθετικός αναθεωρητισμός ήρθε για να μείνει και δεν είναι μια ευκαιριακή κατάσταση που οφείλεται στις εσωτερικές αντιφάσεις της Τουρκίας και φυσικά δεν είναι προνόμιο του σουλτάνου Ερντογάν.

Δηλαδή λέτε ότι είναι ένα προνόμιο της χώρας και όχι άποψη του Ερντογάν;

Φυσικά, δεν είναι καν επιλογή, είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια λόγω των επιλογών που έχει κάνει η Τουρκία να προσπαθήσει να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές σύστημα.

Οι υπόλοιποι παίκτες φαίνεται να της το επιτρέπουν αυτό;

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, γιατί το γεγονός είναι ότι στο πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, η παλαιά φρουρά με κανένα τρόπο δεν θέλει νέους παίκτες, για τον απλούστατο λόγο ότι μειώνεται η πίτα. Τα κομμάτια προς κατανάλωση της παγκόσμιας κυριαρχίας περιορίζονται. Αυτό από μόνο του είναι αρνητικό για την Τουρκία. Επίσης έχει άμεσες ανταγωνιστικές σχέσεις στην περιοχή με άλλες ισχυρές χώρες, όπως το Ιράν και η Αίγυπτος, σίγουρα σε βάθος χρόνου θα οδηγηθεί σε μια νέα συγκρουσιακή κατάσταση με τη Ρωσία ή μάλλον είναι εξαιρετικά πιθανό και ούτε οι ΗΠΑ ούτε και τα Ευρωπαϊκά κράτη θα θέλανε μια υπερβολικά ισχυρή Τουρκία για τον απλό λόγο ότι χαλάει τος δικούς της σχεδιασμούς. Το γεγονός είναι ότι η Τουρκία μέχρι στιγμής καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στις αντιφάσεις των μεγάλων Δυνάμεων, αλλά είναι μια ισορροπία σχοινοβάτη, δε νομίζω ότι έχει μέλλον αυτή η κατάσταση. Πιστεύω ότι η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της και θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις.

Όλη η συμπεριφορά της Άγκυρας αυτή την περίοδο ευνοεί τα Ελληνικά συμφέροντα; Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με πολλούς μεγάλους παίκτες δεν είναι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή για τον Ερντογάν...

Σε βάθος χρόνου είναι γεγονός ότι η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτή την αντίφαση της Τουρκίας και τον φόβο που δημιουργεί στους άλλους μεγάλους παίκτες. Σε πιό τακτικό χρονικό ορίζοντα υπάρχει πρόβλημα, δηλαδή η Τουρκία έχει καταφέρει να παραλύσει τις ό,ποιες αντιδράσεις εις βάρος της, είναι δεδομένο ότι δεν δείχνει να φοβάται κανέναν, με τη Μόσχα η οποία ήταν η μόνη που πραγματικά φοβόταν, έχει καταφέρει εν μέρει να την προσεταιριστεί με μια μορφή λυκοφιλίας, που ναι μεν έχει ημερομηνία λήξεως, αλλά σήμερα υπάρχει, πότε δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι από το εξωτερικό αν προκύψει σοβαρό πρόβλημα με την Τουρκία, ότι δηλαδή αυτή η φαντασίωση ότι θα έρθει κάποιος να μας σώσει, θα πρέπει να σταματήσει και να κατανοήσουμε ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας μόνοι μας.

Μόνοι μας τι μπορούμε να κάνουμε; Γιατί πρέπει να δούμε λίγο και τους συσχετισμούς που υπάρχουν στο Αιγαίο, αναφέρομαι στις στρατιωτικές δυνάμεις. Πρόσφατα δώσατε ενδιαφέροντα στοιχεία για το τι διαθέτει η κάθε πλευρά. Ας δούμε αυτές τις τρεις κατηγορίες, ξεκινώντας από τον στρατό ξηράς. Εκεί φαίνεται ότι υπάρχει μια υπεροπλία στα άρματα μάχης, 2.232 έναντι 1.329 της χώρας μας. Πρέπει να μείνουμε κυρίως στην αριθμητική διάσταση των πραγμάτων ή υπάρχουν και άλλες συνιστώσες που δεν εξετάσαμε;

Νομίζω ότι σε όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων ακόμη και σήμερα, εάν απλώς παίρναμε τα στατιστικά στοιχεία, θα λέγαμε ότι υπάρχει μια σχετική αριθμητική ισορροπία. Η Τουρκία υπερτερεί μεν, αλλά όχι σαρωτικά στις ποσότητες και υπάρχουν κάποια ποιοτικά στοιχεία στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που δεν τα έχει ακόμη η Τουρκία. Όπως για παράδειγμα αυτός ο πολύ ισχυρός στόλος των 11 υποβρυχίων, με 5 εξ αυτών με σύστημα αναερόβιας πρόωσης.

Τα υποβρύχια είναι το πλεονέκτημα στο Ελληνικό Αιγαίο;

Είναι ένα από τα πλεονεκτήματα. Υπάρχουν αρκετά. Τα ελληνικά άρματα μάχης, τα Leopard 2, δεν έχουνε ισάξιά τους αυτή τη στιγμή στο τουρκικό οπλοστάσιο. Τα αυτοκινούμενα πυροβόλα PzH, επίσης δεν έχουνε αντίστοιχα στο τουρκικό οπλοστάσιο. Είναι μικρές διαφορές, αλλά υπάρχουν. Απλώς, βέβαια, από το σημείο αυτό αρχίζουν να τίθενται κάποιες φαταλιστικές απόψεις του τύπου "ναι μεν, αλλά η οικονομική κρίση έχει καταστρέψει τις Ένοπλες Δυνάμεις, δεν έχουμε ανταλλακτικά ή καύσιμα κ.λ.π.", οι οποίες εν μέρει αναπόφευκτα ισχύουν. Σίγουρα οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν επηρεαστεί, ωστόσο δεν τις έχει επηρεάσει στο βαθμό που το πραξικόπημα στην Τουρκία και οι διωγμοί κατά του στρατεύματος από τον Ερντογάν έχουν επηρεάσει τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Δηλαδή είναι σε δυσμενέστερη θέση συγκριτικά αυτή την περίοδο;

Θα έλεγα ότι αν κάποιος έπρεπε να στοιχηματίσει ποιός θα νικούσε σε έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο σώνει και καλά, οι πιθανότητες θα ήταν με την Ελλάδα, γιατί δεν είμαστε σίγουρη αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει ο τουρκικός στρατός. Δηλαδή γίνονται τραγικά πράγματα, από πληροφορίες που διαρρέουν. Δεν έχουνε καν επαρκείς πιλότους για τα μαχητικά αεροσκάφη, η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων παίρνει πολίτες εσπευσμένα ακόμη και για αξιωματικούς, με βασικό κριτήριο να είναι απλά πιστοί στο καθεστώς, υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν ότι δεν είναι καλά τα πράγματα για τον Τουρκικό στρατό.

Σας ανησυχεί η τεράστια απόκλιση που υπάρχει στον αριθμό των ενστόλων;

Θα έλεγα όχι. Πολλοί λένε ότι η Τουρκία έχει πολύ πληθυσμό, άρα στρατό, άρα θα μας νικήσει. Αυτό θα είχε νόημα ίσως σε κάποιον ολοκληρωτικό πόλεμο μεγάλης διάρκειας τύπου Ιράν - Ιράκ, το οποίο όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε στις μακρινές πιθανές καταστάσεις. Στο πλαίσιο ενός αστραπιαίου υπέρθερμου επεισοδίου μικρής διάρκειας δεν παίζει ρόλο καθόλου. Το πολύ επικίνδυνο είναι ότι η Τουρκία ενισχύεται στη δική της πολεμική βιομηχανία. Αναπτύσσει δικά της οπλικά συστήματα, υψηλής τεχνολογίας και αυτό της δίνει σε βάθος χρόνου ένα κρισιμότατο πλεονέκτημα, τόσο στρατιωτικά όσο και γεωπολιτικά για να κάνει συνεργασίες με άλλες χώρες, όπως Κίνα - Ινδία ή Ρωσία.

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να απαντήσει σε αυτό; Γιατί όλα αυτά οδηγούν σε μια κούρσα εξοπλισμών με ό,τι αυτό σημαίνει για τις οικονομίες των δύο χωρών. Πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Η κούρσα των εξοπλισμών είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, επειδή για την Τουρκία κυκλοφορούν φοβιστικές θεωρίες, ότι ίσως αγοράσει 100 μαχητικά F35 να πάμε να πάρουμε κι εμείς αμέσως, που είναι πανάκριβα και σε αξία αμφισβητούμενη, θα ήταν απλά η λάθος κίνηση, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για το ότι πάλι θα οδηγούμασταν σε επιλογή με ανανέωση του στρατού με οπλικά συστήματα - φετίχ και από τα πάνω. Δηλαδή θα παίρναμε πολύ ακριβά όπλα και μετά δεν θα είχαμε τα περιφερειακά τους συστήματα, όπως κάνουμε κατά τη συνήθειά μας που πήραμε τα καλύτερα υποβρύχια στον κόσμο χωρίς να αγοράσουμε νέες τορπίλες, πήραμε τα καλύτερα άρματα μάχης, χωρίς να πάρουμε βλήματα για τα πυροβόλα των αρμάτων αυτών. Η ό,ποια προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω πολύ προσεκτικά και να δώσει έμφαση στην προσαρμογή των ελληνικών και τουρκικών ιδιαιτεροτήτων, των επιχειρησιακών τακτικών και στρατηγικών του Ελληνοτουρκικού συστήματος. Να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί αντί να ξοδέψουμε.

Γιατί, ενώ η Τουρκία προκαλεί, η αντίδραση της Ευρώπης και της Αμερικής δεν είναι ανάλογη των αντιδράσεων που είχαμε για άλλες χώρες που προσπάθησαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο;

Η Ευρώπη ως Ενιαία Ευρώπη είναι πρακτικά και γεωστρατηγικά ανύπαρκτη. Δεν έχει δυνατότητα ούτε καν να σκεφτεί να δημιουργήσει μια μακρόπνοη στρατηγική. Οι ΗΠΑ από την άλλη, βρίσκονται σε μια πολύ ιδιόρρυθμη κατάσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, γιατί το παλαιό κατεστημένο των ΗΠΑ που προσπάθησε να ξαναπάρει την κατάσταση στα χέρια του προωθώντας το νέο πρόεδρο Τραμπ βρίσκεται σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο με το νέο κατεστημένο των ΗΠΑ που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια και δεν θέλει να προκύψει αυτή η αλλαγή εξουσίας, οπότε ουσιαστικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορεί να χαράξει κάποια στρατηγική, αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα των ΗΠΑ σε όλο του το εύρος και βάθος δεν υπάρχει συγκροτημένη στρατηγική. Αυτό εκμεταλλεύεται και η Τουρκία για να προωθήσει τη δικιά της ατζέντα και να βελτιώσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο.

Εμείς πρέπει να μπούμε στην λογική να αποτρέψουμε τα χειρότερα ή να διεκδικήσουμε το μερίδιο που μας αναλογεί τώρα που είναι σε εξέλιξη αυτές οι ανακατατάξεις;

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα η Ελλάδα θα πρέπει και από ό,τι φαίνεται το κάνει, να περάσει μια πολύ ισχυρή αποτρεπτική εικόνα έναντι της Τουρκίας. Να περάσει την αντίληψη ότι αν γίνει κάτι, θα ανοίξει η πύλη του φρενοκομείου, όπως είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου την δεκαετία του '60, επί Τζόνσον. Σε βάθος χρόνου η Ελληνική γεωπολιτική στρατηγική νομίζω ότι έχει πολλές προοπτικές, γιατί αυτό το πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, χώρες που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Ελλάδα ή αν θέλετε ο Ελληνισμός, το σύμπλεγμα του Ελληνικού κράτους και της Κύπρου, ακριβώς γιατί δεν απειλούν κανέναν γιατί ότι και να γίνει δεν πρόκειται να εξελιχθούν ούτε σε περιφερειακές δυνάμεις, μπορούνε να έχουνε ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο και να προωθήσουν σε βάθος χρόνου τα συμφέροντά τους. Αυτό προϋποθέτει να υπάρχει μια εθνοκεντρική στρατηγική, μια στρατηγική του τύπου "εγώ δεν ανήκω σε κανέναν, δεν είμαι πλέον εξάρτημα ή αξεσουάρ μιας παρελθούσης Δύσης, ούτε φυσικά θέλω να μπω στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας ή αλλού. Λειτουργώ εθνοκεντρικά, μετατρέπομαι σε αυτόνομο και αυτόφωτο γεωπολιτικό παίκτη και κοιτάω να δω πως θα κουμπώσω ανάμεσα στις συνέργειες των μεγάλων διεθνών παικτών ώστε να γίνω κι εγώ ισχυρός παράγοντας του συστήματος".

Αυτό έχει άμεση σχέση και με τις επιλογές μας στον οικονομικό τομέα;

Ακριβώς. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την υπέρβαση. Είμαστε σε μια σπείρα θανάτου στον οικονομικό τομέα και πρέπει να φύγουμε από αυτό το γήπεδο. Πρέπει να περάσουμε στο μεγαλύτερο επίπεδο των γεωπολιτικών καταστάσεων στο οποίο υπάγονται και οι οικονομικές διεργασίες και στο γήπεδο αυτό έχουμε ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Εάν καταφέρουμε να αποκτήσουμε έναν ουσιαστικό γεωπολιτικό ρόλο στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, είναι δεδομένο ότι θα βρούμε και συμμάχους στον οικονομικό τομέα.

Άλλο γήπεδο, σημαίνει άλλο νόμισμα ή πάντα μέσα στην Ε.Ε. με μια άλλη πολιτική;

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι σε βάθος χρόνου πρέπει να πάμε σε εθνικό νόμισμα, ακριβώς για τον απλούστατο λόγο ότι δεν γίνεται αλλιώς. Νομίζω ότι αυτές οι λογικές των ενοποιήσεων έχουνε πια περάσει διεθνώς. Ωστόσο δεν θέλω να το επιβάλλω σε κανέναν.

Πηγή εφημ. "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Αυξημένους φόβους για εκτεταμένες προβοκάτσιες στην Τουρκία, αλλά και στη Δυτική Θράκη εναντίον Χριστιανών και Ελλήνων, εκφράζουν έμπειροι διπλωμάτες που παρακολουθούν άναυδοι και με τεράστια έκπληξη τη συνεχιζόμενη τουρκική εκτροπή με τις οξύτατες δηλώσεις, αλλά και τςι ανεύθυνες πρακτικές πρωτοβουλίες, που κλιμακώνουν την ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και ειδικότερα με την Ελλάδα.

Το περιστατικό με τη φωτιά στο τέμενος Βαγιαζίτ στο Διδυμότειχο παρότι έχει μόνο μουσειακή και όχι ενεργό λατρευτική μορφή, βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στο μικροσκόπιο των ελληνικών διωκτικών αρχών. Όλων των διωκτικών αρχών, με αυτονόητη τη σημασία που αποδίδεται από την κυβέρνηση. Η Αθήνα ανησυχεί, καθώς για την πρακτική συνέχεια της φρασεολογίας τύπου ISIS που χρησιμοποιούν τα τελευταία 24ωρα ολοένα και περισσότερο τούρκοι κυβερνητικοί παράγοντες, με πρώτο και... χειρότερο τον ίδιο τον Ερντογάν και των απειλών παντός είδους που εκτοξεύονται κατά των Ευρωπαίων και ειδικά κατά των Χριστιανών και των Ελλήνων, έχουν σοκάρει την παγκόσμια κοινότητα.
Ο φόβος ότι θα πλαισιωθούν και από προβοκάτσιες είναι έντονος στην Αθήνα, ενώ οι πληροφορίες φέρουν και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο εξίσου ανήσυχο και ότι ενημέρωσε γι αυτό σχετικά τον Αλ. Τσίπρα προχθές στα Ιεροσόλυμα, όπου τα είπαν για λίγο.

Η ελληνική πλευρά εκτιμά ότι ο τούρκος πρόεδρος γνωρίζει πως οι απειλές του στο Αιγαίο έχουν "ξεφουσκώσει" και εξαντλούνται μόνο στα επίπεδα των στημένων τηλεοπτικών υπερπαραγωγών. Τούτο, καθώς οι "ξεδοντιασμένες" μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα Ένοπλες Δυνάμεις του δεν μπορούν να υπηρετήσουν ούτε το σενάριο της ελεγχόμενης κρίσης, καθώς απειλούνται με πρωτοφανή διασυρμό αν αποτολμήσουν το "απονενοημένο διάβημα".
Παράλληλα, δεν μπορεί να αποτρέψει την επικείμενη ίδρυση Κουρδικού κράτους στα σύνορα της χώρας με Ιράκ και Συρία, καθώς του το ξεκαθάρισαν Τραμπ και Πούτιν. Άρα, η μόνη διέξοδος εκτόνωσης και τόνωσης ενόψει δημοψηφίσματος βρίσκεται στη σύγκρουση με την Ευρώπη και την Ελλάδα. Γι αυτό και ξεφεύγοντας από το πρόβλημα του Αιγαίου, ο Ερντογάν με παραλήρημα ανάδειξής του συγχρόνως σε... Ατατούρκ και... Προφήτη, μεταφέρει το επίπεδο της σύρραξης με τη Δύση, την Ελλάδα και την Ορθοδοξία, εκεί που νομίζει ότι ελέγχει πλήρως το σκηνικό. Σφίγγοντας δηλαδή, τον ήδη ασφυκτικό κλοιό γύρω από το Πατριαρχείο και ό,τι Ελληνικό και Ορθόδοξο ζει και κινείται εντός Τουρκίας, κραδαίνοντας αφενός νομικές και άλλες απειλές και έχοντας πάντα σε πρώτη προτεραιότητα τη χρησιμοποίηση του ισλαμιστικού όχλου, των πιό σκληρών, ακραίων και κοινωνικά καθυστερημένων στοιχείων που σωρεύονται κατά χιλιάδες στο κόμμα του, εκφράζοντας το πιό επικίνδυνο μείγμα αρρωστημένου (και πληγωμένου συνάμα από τις αλλεπάλληλες "σφαλιάρες") εθνικισμού και τυφλού θρησκευτικού φανατισμού.

Στο "κόκκινο" η ένταση και στο Αιγαίο

Το ότι οι τουρκικές προκλήσεις εστιάζονται αυτά τα 24ωρα στο στάδιο της σκληρής λεκτικής αναμέτρησης με την Ευρώπη δεν καθησυχάζει -τουναντίον μάλιστα- τους επιτελείς του ΥΠΕΞ και του Πενταγώνου, καθώς η ένταση στο Αιγαίο αυξομειώνεται συνεχώς "χτυπώντας κόκκινο" συχνά, με τους κινδύνους μιας εκτροπής, λόγω της τουρκικής απρονοησίας, να είναι πάντα παρόντες.
Οι Έλληνες αρμόδιοι εκτιμούν πως όσο πλησιάζει το δημοψήφισμα ο κίνδυνος να αυξάνεται, ειδικά μάλιστα τη Μεγάλη Εβδομάδα θα είναι περίοδος υψηλού κινδύνου με το θερμόμετρο να ανεβαίνει ξανά κατακόρυφα, όποιες και να είναι οι μέχρι τότε εξελίξεις στο υπόλοιπο ελληνοτουρκικό και ευρωτουρκικό σκηνικό.

Το ερώτημα είναι τι θα ακολουθήσει το δημοψήφισμα, καθώς στην περίπτωση ήττας του "ναι" ο Ερντογάν θα αναζητήσει πιθανότατα "πολιτικό (στην πραγματικότητα στρατιωτικό) σωσίβιο" στο Αιγαίο ή στην Κύπρο.

Σε κάθε περίπτωση, οι επιτελείς του Πενταγώνου είναι μεν ήσυχοι σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο "θερμού επεισοδίου" σε κάποια από τις εύφλεκτες περιοχές του Αιγαίου και ιδίως σε σχέση με τις συνέπειες που θα είχε, έχοντας πλήρη ετοιμότητα και σχέδια για όλα τα πιθανά σενάρια σε Ίμια, Οινούσσες, Ζουράφα και Καστελόριζο.
Ενώ με τη χρήση των νέων οπλικών συστημάτων που διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ελέγχονται πλήρως και όλα τα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν "τυφλά" σημεία του αρχιπελάγους.

Από έγκυρες πηγές δηλώνεται, εξάλλου, ότι η ελληνική ψυχραιμία, αλλά και επίδειξη αποφασιστικότητας απέτρεψε σχέδια των Τούρκων να προκαλέσουν κρίση ελεγχόμενης έντασης τρεις φορές μέχρι τώρα. Μια στα Ίμια και δύο στη νήσο Παναγιά, δίπλα στις Οινούσσες, δύο μέσα στο Φεβρουάριο.

Η μεγαλύτερη ανησυχία ωστόσο παραμένει όσον αφορά το τυχαίο γεγονός, δηλαδή το ατύχημα, που κάλλιστα μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο, που με τη σειρά του είναι αμφίβολο αν μπορεί να ελεγχθεί παρά την δεδηλωμένη πλέον αμερικανική πρόθεση για άμεση κατευναστική παρέμβαση.

Πηγή εφημ. “Press Time”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαρ 2017


Σε μια νέα σοβαρή αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων προχώρησε χθες η Τουρκία καθώς, με αφορμή επιχείρηση διάσωσης προσφύγων σε μικρή απόσταση από την ακτή της Αγίας Ερμιόνης της Χίου, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν ΝΟΤΑΜ κάνοντας λόγο για περιοχή τουρκικής αρμοδιότητας για παροχή υπηρεσιών SAR.

Οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν την ΝΟΤΑΜ Α0596/17 το βράδυ της Δευτέρας με ισχύ μέχρι και σήμερα Τέταρτη για την επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης SAR εντός του FIR Αθηνών, ζητώντας από όλα τα μέσα στην περιοχή να είναι σε επαφή με το Κέντρο του Πειραιά (PIRAEUS JRCC).

Η Τουρκία λίγες ώρες αργότερα, την Τρίτη το μεσημέρι, εξέδωσε την ΝΟΤΑΜ Α1367/17 με την οποία εκφράζει την αντίθεσή της με την ελληνική αναγγελία δηλώνοντας ότι η «Τουρκία δεν αποδέχεται τον καθορισμό της Περιοχής Έρευνας και Διασπώσης σε σχέση με το FIR Αθηνών» και συγχρόνως υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη περιοχή που αναφέρεται στην ελληνική ΝΟΤΑΜ εμπίπτει στην τουρκική θαλάσσια περιοχή SAR-SRR, όπως είχε κατατεθεί στον ΙΜΟ. Και η τουρκική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ότι ο κάθε είδους συντονισμός πρέπει να γίνεται με τις τουρκικές αρχές.

Ακολούθησε ένας «πόλεμος» ΝΟΤΑΜ με την Τουρκία να επιμένει ότι η Ελληνική ΝΟΤΑΜ είναι άκυρη και ότι τα όρια του FIR δεν αφορούν οποιαδήποτε αλλού είδους οριοθέτηση η μορφή συνόρων.

Η απάντηση από την Αθήνα ήρθε με τις ΝΟΤΑΜ Α0600/17 και Α0605/17 με τις οποίες απορρίπτεται η τουρκική επιχειρηματολογία και κηρύσσονται άκυρες οι τουρκικές ΝΟΤΑΜ.

Οι ελληνικές Αρχές επισημαίνουν ότι για τις δραστηριότητες Έρευνας και Διάσωσης εντός του FIR Αθηνών η μόνη αρμόδια Αρχή για την έκδοση ΝΟΤΑΜ βάσει των προβλέψεων του ICAO είναι η Ελληνική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Επισημαίνεται επίσης ότι η ταύτιση της ελληνικής περιοχής ευθύνης για Έρευνα και Διάσωσης, με το FIR Αθηνών αποφασίσθηκε στην διάρκεια των περιφερειακών συναντήσεων Αεροναυτιλίας της Κωνσταντινούπολης (1950), των Παρισινών (1952) και της Γενεύης (1958) την οποία είχαν αποδεχθεί τα συμμετέχοντα κράτη μεταξύ αυτών και η Τουρκία και εγκρίθηκε με ομοφωνία από το Συμβούλιο του ICAO. Αυτή η απόφαση καταχωρήθηκε και κυκλοφόρησε δια του ΙΜΟ και είναι σε συμφωνία με τις συστάσεις του ΙΜΟ και του ICAO για την ευθυγράμμιση των «συνόρων» των περιοχών Έρευνας και Διάσωσης με το αντίστοιχο FIR.

Η ελληνική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ότι το κέντρο του Πειραιά (JRCC PIRAEUS) είναι η μοναδική αρμόδια Αρχή για όλες τις περιπτώσεις Έρευνας και Διάσωσης στην περιοχή ευθύνης SAR.

Και βεβαίως εν κατακλείδι επισημαίνεται ότι η περιοχή που αφορούσε η συγκεκριμένη ΝΟΤΑΜ είναι εντός ελληνικής κυριαρχίας, ελληνικών χωρικών υδάτων και ελληνικού εναέριου χώρου, οπού η Ελλάδα ασκεί Κυριαρχία βάσει του Διεθνούς Δίκαιου.

Ν.Μ.

Η τουρκική ΝΟΤΑΜ:

A1367/17 - NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNED: THIS NOTAM IS ISSUED TO CLARIFY THE A0596/17 LGGGYNYX NOTAM ISSUED BY GREEK CAA. AS REGARDS THE GREEK NOTAM A0596/17 LGGGYNYX, TURKEY DOES NOT ACCEPT THE DEFINITION OF THE SEARCH AND RESCUE(SAR) AREA WITH REFERENCE TO ATHENS FIR. THE AREA REFERRED TO IN THE SAID GREEK NOTAM FALLS WITHIN TURKEY'S MARITIME SEARCH AND RESCUE REGION(SRR) AS DECLARED TO THE IMO AND INCLUDED IN THE IMO'S GLOBAL SAR PLAN. THEREFORE, ALL SAR EFFORTS/ACTIVITIES WITHIN THE TURKISH SRR MUST BE COORDINATED WITH THE RELEVANT TURKISH AUTHORITIES. 21 MAR 12:38 2017 UNTIL 22 MAR 19:50 2017. CREATED: 21 MAR 12:46 2017

Οι ελληνικές ΝΟΤΑΜ:


A0596/17 - DUE TO PEOPLE IN WATER (PIW) SEARCH AND RESCUE OPERATION WILL TAKE PLACE WITHIN AREA RADIUS 3 NM CENTERED ON 381820N0260920E LIMITED WITHIN ATHINAI FIR. DUE TO POTENTIAL HIGH RISKS FOR AIR TRAFFIC, INDIVIDUAL UNITS ARE REQUESTED TO ESTABLISH COORDINATION WITH THE PIRAEUS JRCC BEFORE ENTERING THE ABOVE DESCRIBED AREA SITUATED WITHIN THE ATHINAI FIR WHICH FALLS WITHIN ITS COMPETENCE. 00000FT AMSL - 03000FT AMSL, 20 MAR 19:50 2017 UNTIL 22 MAR 19:50 2017. CREATED: 20 MAR 20:12 2017

A0605/17 - REF (A) GREEK NOTAM A0596/17 LGGGYNYX. REF (B) TURKISH NOTAM A1367/17 LTAAYNYX (211246 EUECYIYN MAR 2017). NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNED: WITH REFERENCE TO THE REF (B) TURKISH NOTAM A1367/17 LTAAYNYX (211246 EUECYIYN MAR 2017) THE FOLLOWING SHOULD BE UNDERLINED: 1.- THE REF (B) TURKISH NOTAM A1367/17 LTAAYNYX (211246 EUECYIYN MAR 2017) IS NULL AND VOID SINCE IT REFERS TO SEARCH AND RESCUE ACTIVITIES WITHIN ATHINAI FIR WHERE THE ONLY COMPETENT AUTHORITY TO PROMULGATE NOTAMS, ACCORDING TO ICAO PROVISIONS, IS THE HELLENIC CIVIL AVIATION AUTHORITY THROUGH ITS APPROPRIATE AIS UNIT. 2.- IT SHOULD BE NOTED THAT THE SEARCH AND RESCUE REGION UNDER GREEK RESPONSIBILITY COINCIDES WITH THE ATHINAI FIR, AS DECIDED DURING THE ISTANBUL (1950), PARIS (1952) AND GENEVA (1958) REGIONAL AIR NAVIGATION MEETINGS ACCEPTED BY THE PARTICIPANT STATES INCLUDING PART 1 OF 2. 21 MAR 13:06 2017 UNTIL 22 MAR 19:50 2017. CREATED: 21 MAR 13:19 2017

A0605/17 - TURKEY AND APPROVED BY UNANIMOUS ICAO COUNCIL DECISIONS. THIS IS ALSOREGISTERED AND HAS BEEN CIRCULATED WITHIN IMO (SAR.8/CIRC.1/CORR.3, ANNEX 2) AND IS CONSISTENT WITH IMO AND ICAO RECOMMENDATIONS ON THE ALIGNMENT OF SEARCH AND RESCUE BOUNDARIES WITH THE CORRESPONDING FIR.FURTHERMORE THE JRCC PIRAEUS IS THE ONLY COMPETENT AUTHORITY THAT COORDINATES EFFECTIVELY AND EFFICIENTLY ALL SAR OPERATIONS WITHIN THE ENTIRE GREEK SAR REGION. 3.- FINALLY, WITHIN THE AREA AS DESCRIBED IN REF (A) GREEK NOTAM A0596/17 LGGGYNYX, LIES GREEK TERRITORY, GREEK TERRITORIAL WATERS AND GREEK NATIONAL AIRSPACE, WHERE GREECE EXERCISES SOVEREIGNTY ACCORDING TO INTERNATIONAL LAW. AS IN THE PAST, TURKISH AUTHORITIES' MISINTERPRETATION AND DISTORTION OF THE LETTER AND SPIRIT OF INTERNATIONAL DOCUMENTS, CONCERNING SEARCH AND RESCUE RESPONSIBILITIES, ARE REJECTED BY GREECE, AS THEY MAY LEAD TO SERIOUS INSTITUTIONAL AND PRACTICAL COMPLICATIONS IN THE CONDUCT OF SEARCH AND RESCUE OPERATIONS. MOREOVER IT IS REITERATED THAT GREECE EFFECTIVELY PROVIDES SEARCH AND RESCUE SERVICES WITHIN THE SEARCH AND RESCUE REGION UNDER ITS RESPONSIBILITY, SINCE ITS CREATION. FOR ALL THESE REASONS, THE REF (B) TURKISH NOTAM A1367/17 LTAAYNYX (211246 EUECYIYN MAR 2017) IS NULL AND VOID AND IS HEREBY REJECTED. THE REF (A) GREEK NOTAM A0596/17 LGGGYNYX IS THE ONLY VALID AND EFFECTIVE WITHIN ATHINAI FIR AND NO FURTHER EXPLANATION WILL BE GIVEN. PART 2 OF 2. 21 MAR 13:06 2017 UNTIL 22 MAR 19:50 2017. CREATED: 21 MAR 13:19 2017

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Μαρ 2017


Συνέντευξη του τ. πρέσβη στην Τουρκία, Ιωάννη Κοραντή
"Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια,
οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες,
δεν υπάρχουν αστερίσκοι και εξαιρέσεις"
Ο κ. Κοραντής ξεδιπλώνει τη διαχρονική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας που βασίζεται σε προπαγανδιστική και επικοινωνιακή φούσκα

Ο Γιάννης Κοραντής διετέλεσε πρέσβης της χώρας μας στην Σαουδική Αραβία το 1994, στην Τουρκία το 1999 και στο Βέλγιο 2002, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ.και Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που γνωρίζουν πως συμπεριφέρεται η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας και ο λόγος του είναι εξαιρετικά χρήσιμος αυτήν την περίοδο, όπου ο τούρκος Πρόεδρος επιδεικνύει για πρωτοφανή αδιαλλαξία, αλαζονεία και επιθετικότητα έναντι πάντων.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και στον Νίκο Χαζαρίδη ο κ. Κοραντής τονίζει ότι η Τουρκία ανέκαθεν, αλλά, κυρίως, επί Ερντογάν, που τον χαρακτηρίζει ως ένα εθνικιστή ηγέτη με όπλο του το Ισλάμ, ακολουθεί την δια επεκτατική πολιτική που τη χτίζει με τα ίδια υλικά, αψηφώντας Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες από τις οποίες ούτε εξαιρέσεις, ούτε αστερίσκοι, ούτε γκρίζα σημεία απομένουν για τα ελληνικά νησιά. Ο κ. Κοραντής καλεί την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία του τόπου να αφήσουν τις όποιες διαφορές τους χωρίζουν και να στήσουν έναν «εθνικό καμβά» για τα εθνικά μας θέματα σε σχέση με την γείτονα...

Κύριε Κοραντή αυτή η προκλητικότητα του Ερτογάν σας ανησυχεί, θεωρείτε ότι μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο ή θεωρείτε πως είναι μια συνηθισμένη στρατηγική της Άγκυρας κάθε φορά που υπάρχει ένα σημαντικό θέμα στο εσωτερικό της;

Αυτή είναι μια προκλητικότητα αναμενόμενη, ενοχλητική ασφαλώς , αλλά δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο, από μια στάση η που η Τουρκία ακολούθησε πολλά χρόνια. Εξηγείται από το γεγονός πως στις 16 Απριλίου που είναι και το Πάσχα, έχουν το δημοψήφισμα και με τα σημερινά δεδομένα, το αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο. Εκτιμώ ότι θα το περάσει το δημοψήφισμα ο κ Ερντογάν, διότι έχει στα χέρια του τα πάντα. Έχει αποκεφαλίσει ό,τι τον ενοχλούσε από το στράτευμα, από την δικαιοσύνη, από τα μέσα ενημέρωσης, συνεπώς μου φαίνεται προσωπικά δύσκολο να χάσει το δημοψήφισμα. Αλλά για να το κερδίσει, πρέπει να συσπειρώσει δίπλα του τον κόσμο. Για να το κάνει αυτό καλλιεργεί την γνωστή παλιά κάρτα του εθνικισμού. Και είναι κατά κύριο λόγο ένας εθνικιστής που χρησιμοποίησε και το όπλο του Ισλάμ.

Πολλοί λένε πως ξεπέρασε τα όρια. Τώρα βλέπουμε πως τα βάζει και με μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό πως το εξηγείτε;

Ο κ Ερντογάν είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα και ένας μεγάλος ηγέτης για την Τουρκία, που την έχει καταστήσει μέλος της ομάδας G 20, μία περιφερειακή δύναμη, αλλά ο ίδιος έχει μια αλαζονεία μέχρι παθολογικού σημείου. Συνεπώς είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων προκειμένου να συσπειρώσει τον κόσμο του, να τα βάλει με τους πάντες. Αυτό βέβαια θα έχει κόστος. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πελώριες επενδύσεις και εισαγωγές- εξαγωγές αγαθών στην Τουρκία όμως. Τα συμφέροντα είναι τεράστια και πολιτικά και γεωστρατηγικά . Η Τουρκία είναι μαγαζί γωνία για τους Ευρωπαίους.

Η θέση της Ελλάδας στον χάρτη έχει ενισχυθεί μετά τις ανακατατάξεις που υπάρχουν στην Μέση Ανατολή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία;

Ο ρόλος της Ελλάδας έχει ενισχυθεί, γιατί η Ελλάδα παρ ́ όλα τα προβλήματά της, παραμένει περισσότερο παρά ποτέ μια νησίδα σταθερότητας, μια νησίδα που κανείς μπορεί να στηρίζεται με εμπιστοσύνη . Η στρατηγική της θέση ,ως νότιο άκρο των Βαλκανίων, την Κρήτη με την βάση της Σούδας και το Αιγαίο απ’ όπου περνάει ένα πολύ μεγάλο μέρος του Διεθνούς Εμπορίου, είναι σημαντική. Υπήρξαμε πάντα σωστοί και πιστοί σύμμαχοι, επιτελέσαμε το καθήκον μας έναντι των συμμάχων και των εταίρων μας, ακόμη και σε βάρος των δικών μας συμφερόντων. Η Ελλάδα, με την στάση που έχει επιδείξει, απέδειξε ότι σε αντίθεση με την άστατη και ταραχοποιό Τουρκία, είναι μια βάση σταθερότητας και εμπιστοσύνης.

Τόσο η Ε.Ε όσο και η Αμερική έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν για την χώρα μας; Είμαστε μια χώρα του ΝΑΤΟ και το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης. Είναι αρκετά όσο έγιναν ή παίζουν ένα διπλό παιχνίδι σε βάρος μας οι Ευρωπαίοι;

Όχι και εξηγούμαι. Υπήρξαν δηλώσεις και υπερατλαντικά και από τις Βρυξέλλες (ΝΑΤΟ και Ε.Ε) αραιές, τυπικές, αλλά για μένα όχι αρκετές, που σημαίνει, όταν έχεις να κάνεις μια χώρα που συμπεριφέρεται όπως η Τουρκία έναντι της Ελλάδας και της Ευρώπης, θα περίμενα και από το ΝΑΤΟ και από την Ευρώπη να έχει μια πολύ πιο σαφή σταθερή. Όχι πολεμοχαρή, αλλά με σαφή μηνύματα προς την Τουρκία και αυτό δεν το έχει δει μέχρι στιγμής. Η ευρωπαϊκή εξωτερική πολική ασφάλειας και άμυνας δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως και αυτό είναι κατανοητό. Έχει βοηθήσει η Ε.Ε μέσω Frontex, ΝΑΤΟ, των σκαφών τους που πλέουν στο Αιγαίο για την ασφάλεια από τους λαθρομετανάστες, όμως η παρουσία του στολίσκου του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο αφορούσε περισσότερο την αντιμετώπιση της Ρωσίας και της δράσης της στην Μεσόγειο και στη Συρία, παρά στην πραγματική αποτρεπτική ικανότητα σε ό,τι αφορά την διοχέτευση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Φοβάστε ότι θα κάνει το επόμενο βήμα η Άγκυρα. Ακούμε διάφορες απειλές...

Η εικόνα είναι η εξής. Πρώτον, τα αντικειμενικά στοιχεία λένε πως έχει περιοριστεί κατακόρυφα η ροή απρόσκλητων μουσαφίρηδων από Τουρκία προς την Ελλάδα. Αυτό όμως αφορά τους πρόσφυγες, δηλαδή του Σύρους και όχι τους οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες που εξακολουθούν να εισέρχονται σε μικρότερους αριθμούς από Τουρκία και προέρχονται από το Κονγκό, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ. Αυτό σημαίνει πως οι Τούρκοι αφήνουν να περάσουν αυτούς που θέλουν και αφήνουν τους άλλους που δεν τους ενδιαφέρουν. Σταματούν αυτούς που θέλουν, γιατί αν περάσουν προς τα εδώ, υπάρχει ένα πρόβλημα με την Ε.Ε σε ό,τι αφορά την συμφωνία που υπεγράφη εδώ και ένα χρόνο, για τους πρόσφυγες. Εάν την σπάσει, ξεχάστε μας εμάς. Αυτομάτως σημαίνει πως δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα ευρώ από την Ε.Ε και μιλάμε για 6 δισεκατομμύρια. Σε μια φάση που η Τουρκική οικονομία βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η λίρα χάνει καθημερινά την αξία της, η τουρκική οικονομία έχει υπερθερμανθεί, ο τουρισμός έχει υποστεί πελώριο πλήγμα λόγω της στάσης της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας, με αποτέλεσμα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Για να υπερασπιστούμε καλύτερα τα συμφέροντά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερο το προσφυγικό από δω και πέρα, πρέπει να βάλει το θέμα και πάλι της συμφωνίας «Δουβλίνο 2» η ελληνική κυβέρνηση;

Πρέπει να επανεξεταστεί, να καταστεί σαφές ότι είμαστε η χώρα εισδοχής μεταναστών προς την Ευρώπη. Πρέπει να υπάρξει ένας επιμερισμός των χωρών, όχι επί εθελοντικής βάσης, αλλά επί υποχρεωτικής βάσης, με ό,τι συνεπάγεται ως προς τις χώρες που δυστροπούν στο να υποδέχονται και εκείνες πρόσφυγες και μετανάστες. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να πληρώνει τα αποτελέσματα των ενεργειών άλλων, είτε όσον αυτό αφορά τις προκλήσεις πολέμων σε απομακρυσμένες από μας περιοχές, είτε αφορά πολέμους ή φυσικές καταστροφές κλπ. Είμαστε μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, της Ε.Ε και φερόμαστε όπως πρέπει να φερθούμε. Είναι λογικό να περιμένουμε από τους ευρωπαίους εταίρους μας να σηκώσουν ένα μέρος του φορτίου που τους αναλογεί. Σ' αυτό πρέπει να στοχεύει η αναμόρφωση του Δουβλίνου 3. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν θέλει να ανοίξει την πόρτα της σε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει τις δυνάμεις της στο εσωτερικό.

Στο Αιγαίο υπάρχουν ακόμη ζητήματα που δεν τα έχουμε δει όλα. Ως Πρέσβης της χώρας μας στην Τουρκία το 1999 γνωρίζεται καλύτερα από τον καθένα τι προβλέπεται στη συμφωνία του απεγκλωβισμού των Ιμίων. Τι θα συμβεί σε περίπτωση που έχουμε κάποιο γεγονός στις βραχονησίδες και τι πρέπει να κάνουν οι δύο χώρες με βάση τις συμφωνίες που υπάρχουν;

Υπηρέτησα από το 1999-2002 και φεύγοντας από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, αποχαιρετούσα τον σημερινό πρόεδρο, τον κ Ερντογάν, που με την σειρά του αποχαιρετούσε τον γιό του που πήγαινε να σπουδάσει στην Αμερική. Έζησα την Τουρκία, όπως την ζω και σήμερα που δεν άλλαξε τίποτα. Ό,τι ζητούσε η Κεμαλική Τουρκία, ζητά και η νεοοθωμανική, ερντογανική Τουρκία. Η ατζέντα τους παραμένει η ίδια, είτε αφορά τις γκρίζες ζώνες , μια επινόηση των Τούρκων που περιλαμβάνει κάποιες νησίδες και βραχονησίδες που διεκδικούν, γιατί ποτέ δεν αναφέρονται στην συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και των Παρισίων, βάσει των οποίων επικυρώθηκε η ενσωμάτωση των περισσοτέρων νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια. Οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες και μάλιστα με την συνθήκη της Λωζάνης τα δικαιώματα της Τουρκίας εκτείνονται μέχρι τα 3 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Τελεία. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση, κανένας αστερίσκος, καμία δυνατότητα διαφυγής. Αλλά εδώ ισχύει και το λαϊκό ρητό « λέγελέγε το κοπέλι κάνει την γριά και θέλει», έτσι λειτουργούν οι Τούρκοι και δημιουργούν επικοινωνιακά και προπαγανδιστικά μια πελώρια φούσκα, τείνοντας να πείσουν την διεθνή κοινή γνώμη για το ο,τιδήποτε είναι στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού τους ανήκει. Δηλαδή ο,τιδήποτε είναι από την Καβάλα μέχρι κάτω, είναι δικό τους. Θέλουν να ασκήσουν κυριαρχία. Από κει και μετά μπαίνει όλη η παραμυθολογία περί αποστρατικοποιήσεως των νήσων του Αιγαίου που αποκρατικοποιήθηκαν κατόπιν απαιτήσεως της Τουρκίας το 1947, με την συνθήκη των Παρισίων, άλλο πελώριο ψεύδος. Όταν είναι γνωστό ότι η αποστρατικοποίηση τότε για κάποια νησιά είχε γίνει κατόπιν ρητού αιτήματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Συνεπώς, ο,τιδήποτε ζητούσαν οι Τούρκοι στο παρελθόν ζητούν και σήμερα. Ό,τι ζητούν δεν έχει καμία στήριξη πουθενά. Είναι μια επεκτατική πολιτική. Η Τουρκία έχει ένα «στενό σακάκι», την συνθήκη της Λωζάνης, που την στενεύει στις μασχάλες ,στην μέση και θέλει να το πετάξει από πάνω της και θέλει να κάνει ό,τι μπορεί.

Από τον Νοέμβριο του 2004-2009 ήσασταν διοικητής στην ΕΥΠ. Εξ όσων γνωρίζετε, η χώρα μας είναι έτοιμη στρατιωτικά και διπλωματικά να απαντήσει σε οποιαδήποτε πρόκληση της άλλης πλευράς;

Ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή, όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα τόσο ανίσχυρη, όσο οι Τούρκοι νομίζουν. Έχουμε μια εικόνα πως έχει ένα πελώριο στράτευμα που θα μας κυριεύσει . Δεν είναι καθόλου έτσι. Άλλο το πώς το παρουσιάζουν και άλλο τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Λησμονούμε ότι στο Αιγαίο αυτή την στιγμή περιπολούν τα υπερσύγχρονα υποβρύχια που αποκτήσαμε πρίν από 2-3 χρόνια και ορθώς τα πήραμε, εντελώς αθόρυβα κινούνται στο Αιγαίο και αυτά οι Τούρκοι δεν πρόκειται να αποκτήσουν πρίν περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Επίσης, δεν είμαστε τόσο πίσω, όσο κάποιοι ισχυρίζονται ότι είμαστε. Κυριότερο είναι πως πέρα από τις άγριες φωνές των Τούρκων και τις εξάρσεις τους, οι έλληνες στρατευμένοι έχουν χοντρό τσαγανό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πέσει εύκολα μια σπιθαμή Ελληνικής γης. Πρέπει να είναι εντελώς τρελός οποιοσδήποτε Τούρκος θελήσει να κάνει ένα απονενοημένο διάβημα. Το ενδεχόμενο μια προβοκάτσιας είναι υπαρκτό, όμως ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας και οι Ένοπλες δυνάμεις είναι προετοιμασμένοι. Ένα με απασχολεί . Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα οποία κάνει σήμερα η Τουρκία, δεν είναι απλά ευκαιριακά λόγω του δημοψηφίσματος ή των όποιων εσωτερικών προβλημάτων, όπως πολλοί ισχυρίζονται , αλλά είναι εντεταγμένα σε μια μακρόπνοη, συνεχή, σταθερή στρατηγική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί αν είναι το πρώτο, θα ξεφουσκώσει. Αν είναι όμως το δεύτερο και όλα αυτά είναι ένα μακρόπνοο σχέδιο δεκαετιών, τότε νομίζω πως επιβάλλεται ο πολιτικός κόσμος υπό την προεδρεία του Προέδρου της Δημοκρατίας να παραμερίσουν τις όποιες κομματικοπολιτικοπροσωπικές ιδεολογικές ή άλλες διαφορές τους, να εστιάσουν στην εθνική ανάγκη να αντιμετωπίσουμε αυτό τον αντίπαλο, όχι με την γενική άποψη πως η Ελλάδα είναι φιλήσυχη χώρα και έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος της, αλλά πρέπει να συμφωνήσουν όλοι μαζί όχι απλά στο ότι ο αντίπαλος είναι εδώ για να μας ενοχλεί, αλλά και για το πώς θα τον αντιμετωπίσουμε. Κακά τα ψέματα. Μη πούμε πως συμφωνήσαμε επί της αρχής και αφήνουμε στους στρατιωτικούς την υλοποίηση. Πρέπει να υπάρξει ένας εθνικός καμβάς, βάση, όχι απλά δεκαετιών. Διότι διαλέγουμε τους φίλους μας και όχι τους γείτονές μας. Αυτοί είναι και τους έχουμε.

Πηγή εφημερίδα "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου