Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2018


Το επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, η ανεξαρτησία και η επιβίωση της πατρίδας

Γράφει ο Νικόλαος Λ. Μωραΐτης

Είναι περιττό να τονιστεί ότι, ο αγώνας για την μη εκχώρηση της ιστορίας μας, της ταυτότητά μας, του πολιτισμού μας, της Μακεδονίας μας, είναι υπέρτατο εθνικό συμφέρον για εξασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας στις τόσο κρίσιμες στιγμές για το Έθνος μας. Πρέπει να δώσουμε ένα αγώνα πανεθνικό και προς κάθε κατεύθυνση για την κατοχύρωση των εθνικών μας δικαίων και συμφερόντων. Πρέπει ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός και ο απανταχού της Γης Ελληνισμός να θέσει σαν στόχο την όχι παραχώρηση της ιστορικής ονομασίας, της ταυτότητας και της γλώσσας. Για να γίνει όμως αυτό πραγματικότητα χρειάζεται η καθολική κινητοποίηση όλων μας. Και για να επιτευχθεί η κινητοποίηση, πρέπει η ελληνική κοινωνία να προσέξει να μην την παγιδεύσουν με ελλειμματικές αναλύσεις, με ανορθολογικές αποφάσεις και με κοντόφθαλμες εκτιμήσεις για την περιφερειακή πολιτική. Δηλαδή, να μην δεχτεί ο λαός να τον αποκλείσουν από τη διαδικασία λήψεως της εθνικής αυτής απόφασης εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ με απλή η σύνθετη ονομασία. Και η συμμετοχή του λαού για την εξασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας είναι το δημοψήφισμα για την ονομασία της ΠΓΔΜ.

Συγχρόνως, η Ελληνική Αντιπροσωπεία πρέπει να διαπραγματευτεί με μια λύση επ’ ωφελεία του εθνικού μας συμφέροντος διότι οι συνθήκες προσφέρονται για να επωφεληθούμε από τις νέες εξελίξεις. Δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να επιτύχουμε μια επωφελή για την πατρίδα λύση. Θα πρέπει να παραμένουμε άγρυπνοι φρουροί της Πατρίδος μας. Και τώρα που μας χρειάζεται πρέπει να δώσουμε ο καθένας από εμάς το παρόν γιατί η παραχώρηση της ιστορικής ονομασίας είναι το κίνητρο του ολέθρου που έρχεται.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες. Χρειάζεται συσπείρωση και σωστή κινητοποίηση όλων των δυνάμεων που διαθέτουμε, γιατί οι καιροί είναι πολύ κρίσιμοι.

Ας σημειωθεί πως όλοι γνωρίζουμε ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική από καταβολής αιώνων. Δεν υπεισέρχομαι σε ιστορικές λεπτομέρειες γιατί το θέμα το έχουν καλύψει αξιόλογοι ιστοριολόγοι. Αλλά, το ότι η Μακεδονία είναι ελληνική το καταμαρτυρούν τα ελληνόφωνα φύλα γύρω στα 2200-2100 π.χ., το διαπιστώνει η εθνολογική γλωσσική προέλευση των Μακεδόνων κατά τον 7ο-6ο αιώνα π.χ., το καταγράφει η Βυζαντινή περίοδος που έρχονται στην μακεδονική περιοχή διάφορες ομάδες Σλάβων, όπως οι: “Στρυμωνίτες, οι Σαγουδάτοι, οι Δρογουβίτες, που δημιουργούν τις λεγόμενες “Σκλαβηνίες νησίδες”. Κατόπιν, άρχισε ο ελληνοβουλγαρικός ανταγωνισμός για την επικράτηση στη Μακεδονία, όταν ιδρύθηκε η Βουλγαρική Εξαρχία το 1870. Μετά έχουμε τον ελληνικό Μακεδονικό Αγώνα από το 1904 έως το 1908. Και κατόπιν, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, με τη ρήξη Στάλιν-Τίτο, η πρώην Γιουγκοσλαβία προσπαθεί να καθιερώσει την αναγνώριση “μακεδονικού” έθνους, της γλώσσας του και της ιστορίας του. Έτσι, έχουμε από πλευράς Σκοπίων, παραχάραξη της ιστορίας και της κληρονομιάς του Ελληνικού πολιτισμού της Μακεδονίας, του αλυτρωτισμού και εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον της Ελλάδας.

Πράγματι, ποτέ και καμία πηγή δεν αναφέρει ύπαρξη “μακεδονικού” έθνους, η μακεδονικής γλώσσας όπως υποκλέπτουν τα Σκόπια. Η γλώσσα που μιλούσαν οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της περιοχής ήταν μια ιδιωματική μορφή της βουλγαρικής. Τα αρχαιολογικά ευρήματα, η ελληνική ιστοριογραφία, οι επίσημοι χάρτες της “Vardaska” όλων των εποχών, ο χάρτης της πρώην Γιουγκοσλαβίας του 1937 ομιλούν αφ’ εαυτού, αλλά και οι ξένες διπλωματικές πηγές σε χρόνο ανύποπτο αποδεικνύουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Εντούτοις, μερικά από τα προπαγανδιστικά μέσα που χρησιμοποιούν τα Σκόπια για να επιβάλλουν τις απόψεις τους εναντίον της Ελλάδας είναι τα ακόλουθα: Έχουν κινηθεί διεθνώς για να γίνει μια αναγνώριση και γενική αποδοχή του “μακεδονικού” έθνους, της γλώσσας του και της ιστορίας του. Γι’ αυτό οργανώνουν διεθνή επιστημονικά συνέδρια, κάνουν μορφωτικές συμφωνίες με όλες τις χώρες, ιδρύουν λεκτοράτα “μακεδονικής” γλώσσας σε πανεπιστήμια στο εξωτερικό, ομιλίες σε Πανεπιστήμια διεθνώς, κάνουν μεγάλη εκδοτική δραστηριότητα προπαγάνδας, και οργανώνουν διεθνή επιστημονικά συνέδρια, περιοδεύουσες εκθέσεις, έντυπα, και κάνουν και προφορική ενημέρωση. Όλη αυτή η κίνηση των Σκοπίων είναι για μια διεθνή αναγνώρισης του ¨μακεδονικού” έθνους, και να εκμηδενίσουν την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας.

Φυσικά, όλη η προπαγάνδα τους είναι επιθετική διότι μιλούν για “μακεδονική μειονότητα” στην Ελλάδα και ζητούν, κατά καιρούς, παροχή μειονοτικών δικαιωμάτων. Μεθοδευμένη είναι η παραχάραξη που κάνουν της ιστορίας της Μακεδονίας. Η πολιτική των Σκοπίων έναντι της Ελλάδος έχει όλα τα στοιχεία του αλυτρωτισμού.

Είναι χρήσιμο να τονιστεί επίσης ότι από αξιόπιστη πηγή πληροφορήθηκα, πως τρείς Σκοπιανοί που διήλθαν από την πόλη του Αγίου Φραγκίσκου, προερχόμενοι από την πόλη του Σικάγου, συζήτησαν με ομογενείς το “Μακεδονικό”.

Ο διάλογος της συζητήσεώς τους έχει ως ακολούθως:
“Είμαστε Μακεδόνες της κατεχομένης από τους Έλληνες, και Βουλγάρους Μακεδονίας”.

Και συνεχίζουν: «Κάνουμε διεξαγωγή αγώνος για την απελευθέρωση της υπό των Ελλήνων κατεχομένης Μακεδονίας, με επίκεντρο την πόλη της Θεσσαλονίκης». Είναι απαραίτητο να επισημανθεί ότι αυτό είναι καταγεγραμμένο και στο σύνταγμά τους. Επιπλέον, διδάσκουν και στα σχολεία τους ότι η Θεσσαλονίκη είναι η πρωτεύουσά τους.

Επίσης λένε ότι, «η προσοχή μας είναι στραμμένη πρώτα στην Ελληνική Μακεδονία και αφού επιτευχθεί η απελευθέρωσή της, στη συνέχεια, θα στραφούμε προς την Βουλγαρία». «Έχουμε να ξεκαθαρίσουμε παλιούς λογαριασμούς με τους Έλληνες, διότι μας προξένησαν μεγάλη ζημιά διά μέσου της ιστορίας».

Κατόπιν συμπληρώνουν: «Ήδη, έχει τεθεί σε λειτουργία ολόκληρος μηχανισμός για την κινητοποίηση του αγώνος αυτού. Οι προσπάθειές μας μάλιστα εντείνονται μέχρι και στην κατεχομένη από τους Αλβανούς Βόρειο Ήπειρο, της οποίας οι κάτοικοι είναι Σλαβομακεδόνες και δεν έχουν καμιά σχέση με την Ελλάδα. Ένας από τους σημερινούς στόχους μας είναι και η απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου, και ως προς την κατεύθυνση αυτή υπάρχουν δικά μας στοιχεία στην Ήπειρο της σημερινής Ελλάδος, που υποκινούν ένοπλο αγώνα κατά της Αλβανίας».

Και σε ερώτηση: «αν υποθέσουμε, ότι απελευθερώθηκε η Βόρειος Ήπειρος, τι θα απογίνει τελικά»; Απαντούν: «Θα προσαρτηθεί εκεί που ανήκει, δηλαδή στο νέο Μακεδονικό κράτος, που σκοπεύουμε να συστήσουμε».

Από τα παραπάνω, εισηγούμαι την αξιολόγηση των πληροφοριών αυτών και ιδιαίτερα του σημείου εκείνου της συσχετίσεως του «Βορειοηπειρωτικού» με το «Μακεδονικό», σε σημείο μάλιστα που να μιλούν και για ένοπλο αγώνα κατά της Αλβανίας, διά της Ηπείρου. Αλλά, και εδώ παρατηρείται ο αλυτρωτισμός τους.

Συγχρόνως, οι Αμερικανοί, λόγο των στρατηγικών συμφερόντων στην περιοχή ασχολούνται κατά κόρον και σε υπερβολικό και σκανδαλώδη βαθμό για την πολιτική και οικονομική κατάσταση της Βαλκανικής με τις πιό απίθανες λεπτομέρειες, για την τύχη των διαφόρων «δημοκρατιών», για την τύχη του Κόσοβο, για το «μακεδονικό», για τις δραστηριότητες του μουσουλμανικού στοιχείου κ.λ.π. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέρχονται τα πάντα, προκειμένου να πετύχουν στο στόχο τους, που αποβλέπει στον έλεγχο της περιοχής και της δημιουργίας νέου ισχύος. Μέσα στην στρατηγική της περιοχής αυτής, που έχουν σχεδιάσει, απεικονίζεται ανάγλυφη η τακτική για την παραχώρηση του ονόματος της ιστορικής ονομασίας, που απειλεί την Ελλάδα.

Για εμάς, η επιτυχία στη μεγάλη μας εθνική αποστολή και υπέρτατη υποχρέωση έναντι της Πολιτείας αυτή τη στιγμή είναι : Να την διασφαλίσουμε άγρυπνα από αυτή την εξωτερική επιβουλή.

Είναι μέγα το βάρος της ευθύνης, που πρέπει να αναλάβουμε, κάτω μάλιστα από τις πλέον δύσκολες και αντίξοες, συνθήκες, αφού, μεταξύ των άλλων, οι σλάβοι ίστανται πάντα απειλητικοί προσπαθώντας να πραγματοποιήσουν το αιώνιο σχέδιό τους, να βρουν διέξοδο δια της Θεσσαλονίκης, στον Θερμαϊκό και προς την Μεσόγειο. Αυτές οι σλαβικές διεκδικήσεις είναι που υποκινούν για την αλυτρωτική ονομασία «Μακεδονία» που υποκλέπτουν την ελληνική ιστορία, την γλώσσα και την εθνότητα. Πιστεύω, όμως, πως με τις εθνικές ευαισθησίες που διαθέτει ο λαός μας, την αγάπη προς την Πατρίδα, θα φέρει σε αίσιο πέρας την λύση του σκοπιανού υπέρ των ελληνικών συμφερόντων μόνον δια μέσου δημοψηφίσματος, που θα πεί ο λαός όχι τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ με το όνομα «Μακεδονία».

Εύχομαι, ολόψυχα, ο μεγάλος Θεός της Ελλάδος και σύσσωμος ο Λαός να πάρουμε απόφαση έτσι, ώστε, ν’ αφήσουμε στα παιδιά μας μιά ΕΛΛΑΔΑ ακέραιη γεωγραφικά και ανεξάρτητη. Η εθνική επιβίωση αποτελεί την μοναδική εγγύηση. Η επιβίωσή μας απαιτεί να μην μπει στο ΝΑΤΟ μια χώρα με σύνθετη ονομασία που θα χαρακτηρίσει την εθνότητά του και την γλώσσα του «Μακεδονική», γιατί σε συνεργασία με την Τουρκία, μέσα στο ΝΑΤΟ, θα δημιουργήσουν προβλήματα αλυτρωτισμού, υπονομεύσεις της ελληνικής ιστορίας, υπαρκτές ή και ανύπαρκτες μειονότητες που θα χρησιμοποιηθούν ως πρόσχημα για να προβληθούν εδαφικές διεκδικήσεις, ακόμη και επί της Μακεδονίας.

Πρέπει να διατηρήσουμε την εθνική ασφάλεια και το εθνικό συμφέρον με συνέπεια, αυταπάρνηση, αγωνιστικότητα και εθνικό πάθος. Ο εθνικός μας αγώνας θα χρωματίσει την ιδιαιτερότητα για την διατήρηση της Μακεδονίας. Παρά την απαράδεκτη αυτή σκοπιανή πολιτική, με την συμπαράσταση μάλιστα μεγάλων δυνάμεων, κυρίως δε των Ηνωμένων Πολιτειών, εμείς πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να προτάξουμε ένα μεγάλο όχι σε εκείνα τα πονηρά σχέδια απ’ οπουδήποτε και αν προέρχονται, επειδή πιστεύουμε στο αμετάβλητο στόχο μας, ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική. Και τη θέση αυτή δεν πρέπει να την μεταβάλουμε. Πρέπει να παραδώσουμε αυτή την σκυτάλη και την παρακαταθήκη στα παιδιά μας, που εύχομαι να την τηρήσουν αμόλυντη και αναλλοίωτη, όπως ακριβώς επιτάσσει το εθνικό συμφέρον της Πατρίδας.

Η απόφασή μας στο όχι τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ με σύνθετη ονομασία, που εκχωρεί την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας σε έναν σλαβικό λαό, αποτελεί εθνική επιταγή και αποτελεί τον φόβο και τον τρόμο όλων εκείνων, που υπονομεύονται αυτή καθ’ αυτή την υπόταξη της Μακεδονίας.

Νικόλαος Λ. Μωραΐτης. Ph.D.

Διεθνείς Σχέσεις-Συγκριτική πολιτική -
Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ.

Καλιφόρνια, U.S.A.
 Ιανουάριος 2018
Member of International Hellenic Association (USA)





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tου Σταύρου Λυγερού

Στην τελική ευθεία έχει εισέλθει η διαπραγμάτευση για το ζήτημα της ονομασίας. Επισήμως αντικείμενο της συνάντησης Κοτζιά-Ντιμιτρόφ στη Θεσσαλονίκη ήταν η υιοθέτηση πρόσθετων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αλλά οι δύο τους μπήκαν στην ουσία. Η μεταξύ τους αρχική συμφωνία, μάλιστα, ήταν η συνάντηση να κρατηθεί μυστική. Όπως είχαμε αποκαλύψει ήταν αίτημα της κυβέρνησης Ζάεφ η διαπραγμάτευση να μεταφερθεί στο επίπεδο των υπουργών Εξωτερικών.

Ο εκπρόσωπος των Σκοπίων πρέσβης Ναουμόφσκι είναι προσκείμενος στο κόμμα του Γκρουέφσκι. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει, επειδή τον Σλαβομακεδόνα διαπραγματευτή ορίζει ο Πρόεδρος Δημοκρατίας Ιβανόφ, ο οποίος είναι, επίσης, του κλίματος Γκρουέφσκι. Για να τηρηθούν τα προσχήματα οι δύο πρέσβεις Βασιλάκης και Ναουμόφσκι θα συναντηθούν με το Νίμιτς στις 17 Ιανουαρίου, αλλά ουσιαστικά οι μεταξύ τους διαπραγματεύσεις θα διεξάγονται παραλλήλως και θα είναι υποβοηθητικές των διαπραγματεύσεων σε επίπεδο υπουργών.

Οι δύο πλευρές επιδιώκουν να περάσουν γρήγορα στον σκληρό πυρήνα και να αναζητήσουν σημείο συμβιβασμού. Έχουν ήδη αποδεχθεί σύνθετη ονομασία. Η σχετική δήλωση του Αλβανού αντιπροέδρου της κυβέρνησης των Σκοπίων Οσμάνι προέκυψε από τις συνομιλίες που είχε τις προηγούμενες ημέρες με τον Κοτζιά στην Αθήνα.

Η ελληνική πλευρά ποντάρει στα αλβανικά κόμματα, τα οποία στηρίζουν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση Ζάεφ. Οι Αλβανοί της FYROM έχουν εθνική ταυτότητα και δεν πολυενδιαφέρονται για το όνομα “Μακεδονία”, το οποίο, άλλωστε, θεωρούν γεωγραφικό και όχι εθνικό προσδιορισμό, όπως οι Σλαβομακεδόνες. Η δική τους προτεραιότητα είναι η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η έναρξη της ενταξιακής πορείας προς την ΕΕ. Τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν εμμέσως πλην σαφώς τα αλβανικά κόμματα ως μοχλό πίεσης προς τον Ζάεφ, έστω κι αν –τουλάχιστον προς το παρόν– έχουν αποφύγει τους εκβιασμούς.

FYROM και ευρωατλαντικοί θεσμοί

Τόσο τα Σκόπια όσο και η Αθήνα έχουν δεχθεί να καταλήξουν γρήγορα σε συμφωνία, ώστε στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο να επικυρωθεί η απόφαση για την ένταξη της γειτονικής χώρας. Αντιστοίχως, υπάρχει η πρόθεση στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ να ληφθεί η απόφαση για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Υπενθυμίζουμε πως οι δύο αυτές διαδικασίες έχουν παγώσει ως αποτέλεσμα της ελληνικής άρνησης. Η Δύση επείγεται να δρομολογήσει την ενσωμάτωση της FYROM στις ευρωατλαντικές δομές για να αποφύγει μελλοντική αναβίωση της προσέγγισης των Σκοπίων με τη Μόσχα που είχε επιχειρήσει η προηγούμενη κυβέρνηση Γκρουέφσκι.

Υπό το κράτος των δυτικών πιέσεων τόσο η κυβέρνηση Τσίπρα όσο και η κυβέρνηση Ζάεφ έχουν εδώ και καιρό υιοθετήσει μία “ρητορική προθυμίας” να βρουν λύση. Την υιοθέτησαν κυρίως για να έχουν εκ των προτέρων εγγράψει υποθήκη εποικοδομητικής στάσης στην πιθανή περίπτωση που προκύψει αδιέξοδο και κατ’ επέκτασιν επιμερισμός ευθυνών.

Στην περίπτωση του Κοτζιά έπαιξε ρόλο και ένας πρόσθετος παράγοντας. Η γενικά σωστή θέση του για ενεργητική εξωτερική πολιτική τον ωθεί ορισμένες φορές σε υπερβολή, σε ένα «βολονταρισμό, ο οποίος ενίοτε φθάνει στα όρια του διπλωματικού μπιζιμποντισμού», σύμφωνα με έκφραση έμπειρου πρέσβη. Ο ίδιος συμπλήρωσε με νόημα: «η εξωτερική πολιτική είναι παιχνίδι για πολλούς και ο βολονταρισμός δεν αρκεί ποτέ από μόνος του για να οδηγήσει σε συμφωνία. Συχνά, μάλιστα, οδηγεί σε απώλεια διαπραγματευτικής ισχύος».

Η “ρητορική προθυμίας” των δύο κυβερνήσεων, πάντως, καλλιέργησε στην κοινή γνώμη και των δύο χωρών την εντύπωση ότι η συμφωνία είναι περίπου δεδομένη ή τουλάχιστον πολύ κοντά. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Το κρίσιμο ερώτημα είναι μέχρι που οι δύο πλευρές είναι διατεθειμένες να υποχωρήσουν για να φθάσουν σε ένα συμβιβασμό.

Στο τραπέζι το «Νόβα Μακεντόνιγια»

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, το όνομα που βρίσκεται στο κέντρο του τραπεζιού είναι το “Νέα Μακεδονία” στη σλαβική εκδοχή του (“Νόβα Μακεντόνιγια”). Η ελληνική πλευρά επιμένει το όνομα να είναι στα σλαβικά άκλιτο, και αμετάφραστο. Αυτό το όνομα συγκεντρώνει ισχυρή προτίμηση από διεθνείς παράγοντες από την εποχή του Πινέιρο και στη συνέχεια του Βανς και του Νίμιτς.

Η αλήθεια είναι ότι τους είχε από την αρχή προσανατολίσει εκεί η ελληνική πλευρά με τις διαμαρτυρίες της ότι οι Σλαβομακεδόνες σφετερίζονται την ιστορική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ειρωνεία είναι ότι το όνομα “Νέα Μακεδονία”, έστω και στη σλαβική εκδοχή του, δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός “νέα” υποδηλώνει μετεξέλιξη ή αναγέννηση. Υποδηλώνει την ύπαρξη και όχι την απουσία δεσμού. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του ονόματος “Νόβα Μακεντόνιγια” είναι ότι –έστω και σλαβικά– αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της. Ως εκ τούτου, επικυρώνει αντί να ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού και του “διαμελισμένου μακεδονικού έθνους”. Δηλαδή, την προσπάθεια του Μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το Όλον (Μακεδονία). Το “Νέα Μακεδονία” ουσιαστικά θα νομιμοποιήσει όχι μόνο το σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και τις βλέψεις των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας.

Χρονικός και γεωγραφικός προσδιορισμός

Το “Νόβα Μακεντόνιγια” παραβιάζει, βεβαίως, και την εθνική γραμμή για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Το “Νέα” ή “Νόβα” είναι χρονικός προσδιορισμός. Όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα, πρόκειται για κρίσιμης σημασίας διαφορά κι όχι για διπλωματικό φορμαλισμό. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση εμφανίζεται έτοιμη να αποδεχθεί μία ονομασία που ισοδυναμεί με αυτοχειριασμό στο εθνικό αυτό θέμα.

Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει, επίσης, ότι το όνομα που θα συμφωνηθεί θα είναι για όλες τις χρήσεις (erga omnes). Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, τα Σκόπια αρνούνται να υιοθετήσουν το νέο όνομα και στο εσωτερικό τους. Και σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, μέχρι τώρα τουλάχιστον, η Αθήνα δεν το έχει θέσει ως όρο. Αυτό θα απαιτούσε συνταγματική αναθεώρηση, αλλά αυτό δεν είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο. Στη FYROM, άλλωστε, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από 20 τροποποιήσεις του Συντάγματος.

Το erga omnes, λοιπόν, εξαρχής περιορίζεται στις διεθνείς χρήσεις. Εδώ εγείρεται, όμως, άλλο πρόβλημα. Ας υποθέσουμε ότι ο ΟΗΕ και ίσως κάποιοι άλλοι διεθνείς οργανισμοί υιοθετούν το νέο όνομα. Τα κράτη που έχουν αναγνωρίσει τη FYROM σαν “Δημοκρατία της Μακεδονίας” θα την αναγνωρίσουν στις διμερείς σχέσεις με το νέο όνομα ή όχι; Υπάρχουν τουλάχιστον εγγυήσεις ότι τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και όλες οι χώρες-μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θα υιοθετήσουν το νέο όνομα και στις διμερείς σχέσεις; Προς το παρόν δεν υπάρχουν εγγυήσεις, μόνο κάποιες γενικές υποσχέσεις.

Το ζήτημα της ταυτότητας

Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα είναι το όνομα της εθνότητας και της γλώσσας. Τα Σκόπια θεωρούν αδιαπραγμάτευτα τα ονόματα “μακεδονικό έθνος” και “μακεδονική γλώσσα”. Απλώς, λένε ότι στην Ελλάδα μπορούν να χρησιμοποιούν το όνομα “σλαβομακεδονική”. Με άλλα λόγια, οι Σλαβομακεδόνες δεν αποδέχονται ότι είναι μία από τις εθνότητες που κατοικούν στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, η οποία στους νεότερους χρόνους ονομάζεται Μακεδονία.

Εάν, όμως, δεν αποδεχθούν ότι είναι Μέρος και όχι Όλον, το ιδεολόγημα του “διαμελισμένου μακεδονικού έθνους” θα ενισχυθεί και μάλιστα με τη βούλα της Αθήνας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο φαντασιακός αλυτρωτισμός που πηγάζει από αυτό το ιδεολόγημα θα συνεχίσει να δηλητηριάζει τις διμερείς σχέσεις. Αντί η Ελλάδα να κλείσει οριστικά αυτό το διπλωματικό μέτωπο, θα υποχρεωθεί μελλοντικά να αμύνεται, έχοντας, όμως, παραδώσει τα όπλα.

Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα του δημοψηφίσματος. Παλαιότερα ο Γκρουέφσκι και τώρα η κυβέρνηση Ζάεφ δηλώνουν η ονομασία που θα συμφωνηθεί θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Περιέργως, η Αθήνα κάνει πως δεν ακούει. Έχοντας βάλει το όπλο του δημοψηφίσματος στο τραπέζι, τα Σκόπια έχουν αποκτήσει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Οι Δυτικοί ωθούνται να πιέσουν σε συμβιβασμό, ο οποίος θα έχει πιθανότητες να υπερψηφισθεί. Δεδομένου του εθνικιστικού πυρετού που επικρατεί στο σλαβομακεδονικό στοιχείο, είναι απίθανο να υπερψηφισθεί μία συμφωνία, η οποία θα ικανοποιούσε έστω και μικρό μέρος των ελληνικών θέσεων.

Αν και έχουν ισχυρά κίνητρα να κλείσουν το μέτωπο με την Ελλάδα, ο Ζάεφ δεν έχει εγκαταλείψει το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού”. Απλώς, έχει πάρει αποστάσεις από τις ακρότητες του Γκρουέφσκι. Ο δικός του “Μακεδονισμός” είναι πιο μετριοπαθής και ευέλικτος και γι’ αυτό πιο αποδεκτός από τη Δύση.

Δημοψήφισμα έναντι δημοψηφίσματος

Η Αθήνα δεν μπορεί να εμποδίσει τα Σκόπια να προκηρύξουν δημοψήφισμα. Μπορεί, όμως, να ανακοινώσει πως εάν προκηρυχθεί δημοψήφισμα στη FYROM για την ονομασία, θα διεξαχθεί αντίστοιχο δημοψήφισμα και στην Ελλάδα. Κι αν οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν θέλουν να παίξουν αυτό το χαρτί δημοσίως, ας προειδοποιήσουν και τα Σκόπια και τους Δυτικούς πως εάν επαναληφθεί η δήλωση περί δημοψηφίσματος, η Αθήνα θα ανακοινώσει πως θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Θεσμικά η Ελλάδα έχει αυτό το δικαίωμα και δεν θα ήταν η πρώτη χώρα που θα το ασκούσε. Στις αρχές της δεκαετίας 1970 στη Γαλλία είχε διεξαχθεί δημοψήφισμα για την ένταξη της Βρετανίας στην τότε ΕΟΚ. Στην πραγματικότητα, η απειλή προκήρυξης δημοψηφίσματος στην Ελλάδα είναι ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί το δημοψήφισμα στη FYROM.

Είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως η θερμοκρασία στην κοινωνία για το Μακεδονικό ανεβαίνει, γεγονός που έχει αρχίσει να αντανακλάται και στο πολιτικό σύστημα. Αν αρχικά υπήρχαν περιθώρια μία σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό να βρει υποστηρικτές και εκτός της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, τα περιθώρια αυτά συρρικνώνονται. Ακόμα κι αν το “πρόβλημα Καμμένος” έχει λυθεί, όπως ισχυρίζονται, στο Μαξίμου αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι το Μακεδονικό μπορεί να λειτουργήσει σαν θρυαλλίδα. Γι’ αυτό και κάποιοι εκεί έχουν αρχίσει να κάνουν δεύτερες σκέψεις.

Η επιστολή του πρωθυπουργού προς τον αρχιεπίσκοπο ήταν μία προσπάθεια να διορθώσει την κραυγαλέα πολιτική ζημιά της διαρροής που έκανε το γραφείο του Κοτζιά, εμφανίζοντας την Εκκλησία να συμπορεύεται με τη Χρυσή Αυγή. Όπως μας είπε κυβερνητική πηγή, ήταν ταυτοχρόνως και μία κίνηση κατευνασμού της κοινής γνώμης και προετοιμασία μίας οδού διαφυγής για την περίπτωση που οι αντιδράσεις κλιμακωθούν. Η μαζικότητα των συλλαλητηρίων τελικώς θα είναι μία ένδειξη που θα επηρεάσει πολύ την περαιτέρω στάση του Τσίπρα.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης

Ο κόμης Κλέμενς φον Μέτερνιχ είχε γράψει σε μία επιστολή του…
“… η χάραξη πολιτικής είναι σαν να παίζει κανείς ταυτόχρονα σε πολλές πράξεις που εκτυλίσσονται αμέσως μετά το άνοιγμα της αυλαίας. Το να ανακοινώσει κανείς εκείνη τη στιγμή ότι η παράσταση δεν θα λάβει χώρα, είναι εντελώς παράλογο. Η παράσταση θα συνεχιστεί, είτε λόγω των ηθοποιών είτε λόγω των θεατών. Οι ευφυείς άνθρωποι, ωστόσο, ποτέ δεν θεωρούν ότι αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Γι’ αυτούς η ουσία συνίσταται στην απόφαση εάν η αυλαία πρέπει όντως να σηκωθεί”.
Αυτή η κουβέντα του Μέτερνιχ τι μας διδάσκει για το Σκοπιανό;

Ότι ως Ελλάδα δεν πράξαμε ευφυώς με το να σπεύσουμε να κλείσουμε το θέμα του ονόματος, θέτοντας μάλιστα και ορίζοντα το καλοκαίρι του 2018.

Επίσης, δεν πράξαμε ευφυώς με το να αρχίσουμε οι ίδιοι (θεσμικοί παράγοντες) να συζητούμε περί του ονόματος πριν καν αρχίσει η όποια διαπραγμάτευση.

Δεν πράξαμε ευφυώς που ξεκινάμε την συζήτηση από μια σύνθετη ονομασία με το όνομα Μακεδονία ή τα παράγωγά του πάνω στο τραπέζι.

Την ώρα που γνωρίζουμε ότι:

Οι Αμερικανοί θέλουν να πριμοδοτήσουν το Αλβανικό στοιχείο (που δεν θέλουν ούτε να ακούν περί Μακεδονίας) έναντι του Σλαβικού στοιχείου (που θέλει οπωσδήποτε το Μακεδονία),

Αυτό που καίει τους Αμερικανούς δεν είναι το αν θα μπει η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, αλλά να ανταλλάξουν με τους Αλβανούς την καλή τους πράξη στα Σκόπια με το να βάλουν νερό στο κρασί τους οι Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο.

Τα όσα παίζονται στη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια αντανακλούν στο παιχνίδι Σερβία-Κόσοβο, και αυτό είναι που καίει τους Αμερικανούς.

Επειδή λοιπόν η πολιτική είναι η τέχνη θέσπισης προτεραιοτήτων, δεν μας απασχολούν οι ενστάσεις των Βουλγάρων που θέλουν διακαώς το Μακεδονία ειδάλλως θα δημιουργήσουν πρόβλημα στην εισδοχή των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, αλλά να δώσουμε έμφαση στην ανάγκη των ΗΠΑ να χρυσώσουν το χάπι στους Αλβανούς με το όνομα στα Σκόπια προκειμένου να πάρουν από τους Αλβανούς παραχωρήσεις στο Κόσοβο ώστε να λυθούν τα προβλήματα με τη Σερβία και σταδιακά η Σερβία να αρχίσει να έλκεται από το Δυτικό μαγνητικό πεδίο.

Φυσικά αυτά το Κρεμλίνο τα γνωρίζει και κινείται και αυτό στην περιοχή.

Και καταλήγω! Εμείς όταν αποφασίσαμε να σηκώσουμε την Αυλαία, τι στην ευχή νομίζαμε ότι θα γίνει; Αυτοί που πήραν την απόφαση, πως τα είχαν σχεδιάσει? Δηλαδή, δεν είχαν προβλέψει ότι θα υπάρξουν άτομα και μηχανισμοί που θα βάλουν τρικλοποδιές;

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Σίμος Ρέκτης 

«Μικρό σοφό» είχε χαρακτηρίσει ο πρώην υπουργός Παιδείας Κώστας Ζουράρις τον Αλέξη Τσίπρα λίγα λεπτά αφού ο Πρωθυπουργός τον είχε…καρατομήσει από την κυβέρνηση.

Δεν ξέρω αν ειναι σοφός, αλλά έξυπνος και τακτικιστής είναι. Και το απέδειξε χθες το βράδυ με μια κίνηση στην σκακιέρα που παίζονται οι εντυπώσεις για το Σκοπιανό.

Ο πρωθυπουργός είδε ότι ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς με τις προτάσεις του, οι οποίες είχαν γίνει γνωστές μέσα σε λίγες ώρες, έβαλε …«φωτιά στα τόπια». Τι έκανε λοιπόν;

Αμέσως μετά την ενημέρωση που είχε από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά στο Μέγαρο Μαξίμου στην οποία έγινε μια πρώτη εκτίμηση της κατάστασης, ο πρωθυπουργός έσπευσε αργά το βράδυ να κάνει την πρώτη κίνηση:
  • Να ενημερώσει τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο.
Γιατί αυτή η πρεμούρα;
Η απάντηση ήρθε λίγα λεπτά μετά την συνάντηση…
Ο Αρχιεπίσκοπος βγήκε και έκανε έκανε ανακοινώσεις:
  • Όχι συλλαλητήρια
  • Όχι φωνές
  • Εθνική συναίνεση
Ο κύριος Τσίπρας πέτυχε το μέγιστο που μπορούσε. Την ανοχή της εκκλησίας σε ενα θέμα που την είχε απο την αρχή μεγάλο αντίπαλο.

Σαββατοκύριακο έρχεται, συλλαλητήρια ετοιμάζονται, και δεν θα ήταν ο,τι καλύτερο για την κυβέρνηση να άρχισουν οι αφορισμοί από τους άμβωνες, οι προσκλήσεις σε συγκεντρώσεις και οι κραυγές του τύπου «φωνή λαού, οργή Θεού».

Σε αυτό το βραδυνό ραντεβού ο Πρωθυπουργός είχε μεγάλη επιτυχία…

Πόσο μάλλον που ο επίσημος αγαπημένος της συγκυβέρνησης… κάνει νερά. Οι ΑΝΕΛ σκληραίνουν τη στάση τους. Δεν ανέχονται τον όρο «Μακεδονία» και ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος ζητά δημοψήφισμα που μεγαλώνει τον πονοκέφαλο της κυβέρνησης.

Ειναι χαρακτηριστική η αντίδραση του προέδρου της Βουλής που όταν ρωτήθηκε για δημοψήφισμα απάντησε «Όχι… Όχι… Όχι.», προκαλώντας συνειρμούς με το « Τορα Τορα Τορα» των καμικάζι πιλότων στο Περλ Χάρμπορ.

Ο κύριος Τσίπρας κέρδισε μια μάχη αλλά ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα, και η έκβαση της παρτίδας αβέβαιη.

Πάντως απέδειξε ότι έχει ένα στόχο μπροστά του για τον οποίο έχει δεσμευθεί. Αυτό που πρέπει να καταφέρει είναι το «πώς». Και μέρα με τη μέρα αυτό αποκαλύπτεται.

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Σάκη Μουμτζή

Είναι γνωστό πως όταν κάποιος δεν διαθέτει, επί της ουσίας, επιχειρήματα καταφεύγει σε χαρακτηρισμούς.

Παλιότερα, οι αριστεροί όλους όσοι διαφωνούσαν μαζί τους τους χαρακτήριζαν ως αντιδραστικούς. Σήμερα κάποιοι τους αποκαλούν «εθνικιστές», ενώ οι πιο εκλεπτυσμένοι τους αποκαλούν «εθνολαϊκιστές».

Βέβαια, ο εθνολαϊκισμός έχει έναν πολύ συγκεκριμένο ορισμό, που δεν μπορεί να τον ξεχειλώσουμε για να χωρέσουμε όλους αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε.

Αλλωστε, η προσωπική στάση του καθενός δεν πακετοποιείται. Δηλαδή, αυτός που είναι υπέρ του ευρώ δεν είναι υποχρεωτικά και υπέρ του σχεδίου Ανάν ή υπέρ της, πάση θυσία, λύσης του Σκοπιανού.

Η πακετοποίηση ιδεών και προσωπικοτήτων οδηγεί μετά βεβαιότητος, σε ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές.

Ετσι, με ιδιαίτερη ευκολία βαφτίζονται «εθνικιστές» και «ακροδεξιοί» όσοι υποστηρίζουν πως το κυρίαρχο πρόβλημα με τους βόρειους γείτονες μας είναι ο αλυτρωτισμούς τους που βρίσκει την κορυφαία έκφρασή του στο Σύνταγμα τους.

Εμείς οι «εθνικιστές» υποστηρίζουμε πως αν δεν αλλάξει το Σύνταγμα τους δεν υπάρχει λύση. Ενώ η σύνθετη ονομασία θα τους αποθρασύνει περαιτέρω.

Οι αριστερούληδες τι προτείνουν; Γιατί δεν μας λένε τις θέσεις τους; Αυτή η πρόσφατη βιασύνη τους να κλείσει το Σκοπιανό πού οφείλεται;

Είναι παιδικά αφελείς όσοι αντιμετωπίζουν ένα κατ΄εξοχήν ιστορικό και πολιτικό ζήτημα, ως μια απλώς διπλωματική υπόθεση.

Μας λένε πως θα αναβαθμισθεί η θέση της πατρίδας μας. Ανοησία.

Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη, τυπικά, στο ύψιστο επίπεδο, καθώς είναι μέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Ουσιαστικά όμως, καμιά πτωχευμένη χώρα, δεν μπορεί να αναβαθμισθεί, αν δεν ανακάμψει οικονομικά.

Προφανώς, δεν αντιλαμβάνονται πως οι μονομερείς υποχωρήσεις δεν αποτελούν συμβιβασμό. Όταν ένας καταπατητής, οικειοθελώς ή αναγκαστικά, αποχωρεί από το οικόπεδο μας δεν θα του δώσουμε και αποζημίωση!

Μπάτσες τρώμε από την Τουρκία. Να φάμε και από την FYROM; Έλεος!

Αλλά από τους συντρόφους της ροζέ Αριστεράς τους διαφεύγει η εσωτερική πολιτική διάσταση του Σκοπιανού ζητήματος.

Δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν, πως το πρόβλημα με τους γείτονες μας εργαλειοποιήθηκε πλήρως από τον ΣΥΡΙΖΑ για την παραμονή του στην εξουσία.

Ομως, ουδόλως ενδιαφέρει τον Τσίπρα και την παρέα του η επίλυση του προβλήματος, γιατί γι' αυτούς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Εδώ και είκοσι χρόνια τους αποκαλούν Μακεδόνες.

Το μόνο που ενδιαφέρει την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι καρέκλες τους. Και αυτό περνά μόνον μέσα από την αποδυνάμωση ή την διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας.

Και αν διάσπαση στην κορυφή της παράταξης ήταν δύσκολο να γίνει, ο θρυμματισμός της βάσης της ήταν προ των πυλών.

Ευτυχώς για την Νέα Δημοκρατία, η ηγεσία της έγκαιρα διέβλεψε αυτόν τον κίνδυνο και έθεσε τον πήχη στο σωστό σημείο. Χάραξε εύστοχα τις κόκκινες γραμμές της.

Προφανώς, οι ροζέ αριστερούληδες δεν αντιλαμβάνονται πως οποιαδήποτε λύση επιβληθεί ενάντια στην θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού θα οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση όλο το πολιτικό σύστημα της πατρίδας μας.

Καρπαζιά και από τους Σκοπιανούς δεν χωνεύεται.

Εμείς πάντως οι «εθνικιστές» ή οι «Μακεδονομάχοι», όπως ειρωνικά μας αποκαλούν, έχουμε την τόλμη να προβάλλουμε τις θέσεις μας και τα επιχειρήματα μας, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος.

Περιμένουμε, ματαίως, τις θέσεις και τα επιχειρήματα των Αναν-άδων.

Μέχρι στιγμής μόνον σκούζουν!

Σ. Μουμτζής
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Πιέσεις θα υπήρξαν, αλλά ίσως δεν αποτελούν τον καταλυτικό παράγοντα για την βιασύνη της ελληνικής κυβέρνησης να κλείσει την συμφωνία

Μετά τα όσα συνέβησαν κατά το τελευταίο διάστημα, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται η κριτική όλων μας, για τα περίεργα που συμβαίνουν στις ελληνοσκοπιανές συζητήσεις, είναι σαθρό, ή δεν είναι το μοναδικό. Και εννοώ, ότι θεωρείται ως άνευ συζητήσεως η πίεση που ασκείται από την αμερικανική πλευρά να τελειώνει γρήγορα η συμφωνία για την ονομασία των Σκοπίων, με επί πλέον υποχώρηση δική μας.

Τα περί πιέσεων, γράφηκαν για πρώτη φορά στον σκοπιανό Τύπο, αναπαρήχθησαν εδώ, και μάλιστα συνδυάστηκαν με τις άλλες περίεργες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης [πρόσκληση Ερντογάν, άνοιγμα συζήτησης με τους Αλβανούς για άρση εμπολέμου, ανεξήγητο ταξίδι «αναψυχής» Τσίπρα στο Βελιγράδι…] σε πιέσεις και οδηγίες των ΗΠΑ, κατά την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον.

Δεν φαίνεται τίποτε περίεργο σ' αυτήν την τοποθέτηση, γνωστής ούσης της έλλειψης αντίστασης πλείστων όσων πολιτικών μας στις πιέσεις [από ευγένεια, προφανώς]. Όμως, δεν είμαι απολύτως σίγουρος, ότι όλη η ιστορία με τα Σκόπια ξεκίνησε επειδή επείγονται οι Αμερικανοί να τους εντάξουν στο ΝΑΤΟ, προκειμένου να αμυνθούν στην ρωσική επέμβαση στα Βαλκάνια. Το Κοσσυφοπέδιο δεν είναι στο ΝΑΤΟ, δεν ελέγχεται από τις ΗΠΑ; Η Ιορδανία δεν είναι στο ΝΑΤΟ, είναι εχθρική προς την υπερδύναμη;

Πιέσεις θα υπήρξαν στην ελληνική πλευρά, αλλ’ ίσως δεν αποτελούν τον καταλυτικό παράγοντα για την βιασύνη της ελληνικής κυβέρνησης να κλείσει την συμφωνία. Παρακολουθώντας τις κινήσεις του Ν. Κοτζιά επί τριετία -δυστυχώς, δεν τον γνωρίζω για να έχω ιδία αντίληψη του χαρακτήρα του- διαπιστώνω την πρόθεσή του να «κλείσει» θέματα που χρονίζουν, και συμφωνώ ότι αυτό συμβαίνει λόγω αβελτηρίας των ΥΠΕΞ της μεταπολίτευσης.

Όμως, με σειρά συναντήσεων, τριμερών, διμερών, τετραμερών, δεν είδα την πρόσκτηση κάποιου θετικού για την Ελλάδα. Βεβαίως και αναγνωρίσαμε την θετική εξέλιξη κατά τις συζητήσεις στην Ελβετία για το Κυπριακό, αλλά και εκεί δεν μπόρεσα να αντιληφθώ, για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε πενταμερή Διάσκεψη, καθιστώντας ουσιαστικά το Κυπριακό αντικείμενο συνδιαλλαγής των εγγυητριών δυνάμεων, αποβάλλοντας τον διεθνή του χαρακτήρα, με την απουσία στις ουσιαστικές συζητήσεις του ΟΗΕ και της ΕΕ.

Πολύ περισσότερο, είναι ανεξήγητη η αναφορά του Α. Τσίπρα, ότι οι επόμενες συζητήσεις για το Κυπριακό, θα διεξαχθούν βάσει του μνημονίου του Γ.Γ. του ΟΗΕ και όχι βάσει των ψηφισμάτων του, που απαιτούν την απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων; Το σχέδιο του Γ.Γ. του ΟΗΕ, είναι παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο απέρριψε ο κυπριακός λαός. Ο Α. Τσίπρας όμως το επαναφέρει, και δεν λησμονώ ότι ο Ν. Κοτζιάς ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν, και όχι μόνον θεωρητικώς. Τι να υποθέσω;

Δεν αποκλείω επομένως, παραλλήλως με τις πιέσεις των ΗΠΑ να υπάρχει η επιθυμία του Ν. Κοτζιά, να λύσει προβλήματα λιμνάζοντα επί δεκαετίες. Επαινετή η φιλοδοξία. Αλλά, μήπως συμβαδίζει με τον αυταρχικό τρόπο σκέψης και δράσης της Αριστεράς, η οποία με την ιδεοληψία της ενδιαφέρεται πρωτίστως για την επίτευξη των διεθνιστικών σκοπών της, που δεν συμβαδίζουν απαραιτήτως με τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα; Αυτό δεν πράττει η παρούσα κυβέρνηση στο εσωτερικό της χώρας; Τι κάνει ο Γαβρόγλου στο υπουργείο α-Παιδείας; Δεν την αφελληνίζει, με τις ιδεοληπτικές εμμονές του στην ισοπεδωτική σοβιετική πολιτική;

Υπάρχει και κάτι άλλο. Ν. Κοτζιάς και Ν. Ντιμιτρόφ επείγονται να υπογραφεί συμφωνία εντός του α΄ εξαμήνου του 2018. Δηλαδή, μέσα σε ένα χρόνο που άρχισαν τις αραιές επαφές οι δυο τους, θα επιλυθούν τεράστια προβλήματα, ενώ για την Συμφωνία Φιλίας, Καλής Γειτονίας και Συνεργασίας των Σκοπίων με την Βουλγαρία, την οποία υπέγραψαν στα Σκόπια την 1η Αυγούστου 2017, απαιτήθηκαν συνομιλίες που διήρκεσαν πέντε χρόνια.
Με βάση τη διαπίστωση, ότι ο λαός δεν θα αποκοιμηθεί και δείχνει αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο, να ακούσω ένα "ηρωικό όχι, δεν υπογράφω", από τον Α. Τσίπρα, που θα οδηγήσει τη Ν.Δ. σε αδιέξοδο. Περί αυτού, ες αύριον.

Μακεδών
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μπορεί η χώρα μας να ανήκει στη Δύση. Ανεξαρτήτως του τι λέγεται δεξιά και αριστερά, αυτά είναι θέματα που «τακτοποιήθηκαν» στη Γιάλτα και όποιος νομίζει ότι μπορεί να ξεφύγει, απλά υπογράφει την καταδίκη του για μεγάλες εθνικές περιπέτειες. Ωστόσο, σε όλα σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή, υπάρχουν όρια.

Δεν μπορείς να διστάζεις να εκφράζεις ξεκάθαρα τις αντιρρήσεις σου όσον αφορά τις πιέσεις που ασκούν οι φίλοι μας Αμερικανοί να δεχτούμε ονομασία των Σκοπίων η οποία θα περιέχει το όνομα «Μακεδονία» σε οποιονδήποτε συνδυασμό (πάνω, κάτω και πλαγίως).

ΔΕΝ στηρίζω καμία εναλλακτική στο θέμα της ονομασίας του τεχνητού κρατιδίου των Σκοπίων η οποία θα περιέχει το όνομα «Μακεδονία» με οποιονδήποτε συνδυασμό.
Απορρίπτωκάθε πιθανή ονομασία των Σκοπίων η οποία θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» κι ας το πει ο Κώστας Μπακογιάννης «εθνικιστικό τρολ» ή/και «πατριδοκάπηλο τρολ». Εξάλλου, είναι τόσο εύκολο στον τόπο μας που ξέρει μόνο το άσπρο και το μαύρο, αγνοώντας το γκρίζο και είναι γεμάτη παντογνώστες, να σου κολλήσουν… ετικέτα.

Οι φίλοι μας οι Αμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά την αρχαία Ιστορία. Παρά πολύ καλά. Χαζοί δεν είναι. Γι’ αυτό άλλωστε διδάσκουν πολλές ιστορικές μάχες των Αρχαίων Ελλήνων στη στρατιωτική ακαδημία του West Point. Τι περίεργο! Καμία από αυτές τις μάχες δεν περιλαμβάνουν τους Σλάβους των Σκοπίων…

Οι φίλοι Αμερικανοί όμως ετοιμάζονται να κάνουν ένα Ιστορικό λάθος, μια σοβαρή ανακολουθία, βιάζοντας την Ιστορία που διδάσκουν στις στρατιωτικές τους σχολές, την Ιστορία με την οποία «ανδρώνουν» τις νέες γενιές στρατιωτικών ηγητόρων, στα χέρια των οποίων θα κριθεί η ασφάλεια του κράτους τους.

Ο Ελληνικός λαός άντεξε την οικονομική κρίση. Όμως δεν θα αντέξει, και θα αντιδράσει άσχημα, στην ιστορική προσβολή. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά τον Ελληνικό λαό. Γνωρίζουν ότι οι Έλληνες ζούμε (καλώς-κακώς, δεν έχει σημασία) ΜΕ ΤΗΝ και ΓΙΑ ΤΗΝ Ιστορία μας.

Πάρτε μας τα λεφτά μας. No problem. Την Ιστορία μας όμως δεν την πουλάμε, δεν την χαρίζουμε. Ο Ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία δεν αποδέχεται τον όρο «Μακεδονία» σε καμία μορφή στην ονομασία των Σκοπίων και ας ακούγονται διάφοροι γραφικοί. Γιατί νομίζετε δεν τολμούν να θέσουν το θέμα σε δημοψήφισμα;

Εάν οι Αμερικανοί που έχουν την ευθύνη για τη λήψη αποφάσεων διαθέτουν ελάχιστη «συναισθηματική πολιτική νοημοσύνη», θα αντιληφθούν ότι ετοιμάζονται να προσβάλλουν όχι οποιονδήποτε λαό, αλλά αυτόν που επηρέασε το Αμερικανικό Σύνταγμα. Οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται για το όνομα των Σκοπίων.

Κακώς βέβαια, διότι γνωρίζουν ότι τις παντός είδους ανιστόρητες αποφάσεις τις βρίσκεις μπροστά σου αργότερα και οι ίδιοι ξέρουν καλά. Ενδιαφέρονται για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Θεμιτό. Όμως, το όνομα των Σκοπίων είναι πρόβλημα των Σκοπίων. Δεν είναι πρόβλημα της Ελλάδας.
Οι φίλοι μας οι Αμερικανοί ας αντιληφθούν ότι εάν τελικώς πιεστεί η Ελληνική κυβέρνηση να αποδεχτεί ονομασία με όρο «Μακεδονία», σε μια χώρα που δεν είναι καν ομόθυμη σε αυτό, αφού οι θέσεις των Αλβανών της ΠΓΔΜ είναι επαρκώς καταγεγραμμένες και δημοσιοποιημένες, θα πυροβολήσουν τα πόδια τους, αφού δεν θα πετύχουν τον στόχο που έχουν θέσει.

Όχι μόνο δεν θα σταθεροποιηθεί η περιοχή των Βαλκανίων, αλλά θα διακινδυνεύσουν σοβαρά να συμβεί το ακριβώς αντίθετο: Σε λίγα χρόνια θα δημιουργηθούν νέες εστίες συγκρούσεων, με αποτέλεσμα να δοθούν ερείσματα στη Ρωσία, την οποία υποτίθεται θέλουν να αποκλείσουν από την ΠΓΔΜ, να προκαλεί αναφλέξεις όποτε αυτή το αποφασίζει.

Το Γεωπολιτικό Τρολ
Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιώργου Καραμπελιά

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι' αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού. Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτης, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης...

Ακόμα και πιο πρόσφατα, μετά τη μεγάλη καταστροφή του 1922, μπορέσαμε και πάλι να ξανασηκωθούμε. Ακόμα και μετά τον εμφύλιο.

Όμως, μετά την καταστροφή της Κύπρου το ’74, αρχίζει η μεγάλη κατρακύλα. Κάθε καινούργιο σκαλοπάτι, ακόμα και όταν έμοιαζε ανοδικό –δημοκρατία, κοινοβουλευτισμός, κοινωνικό κράτος–, ήταν στην πραγματικότητα υπονομευμένο από τον παρασιτισμό, τον ωχαδερφισμό και τη μειοδοσία που σταδιακώς κατακυριεύουν τις ψυχές και το ήθος των Ελλήνων.

Και μετά το 1990, στην περιβόητη παγκοσμιοποίηση – δεν μένει τίποτε όρθιο, μέσα σε μια σύμφυρση των πάντων με τα πάντα. Οι παντοειδείς ελληνικές «ελίτ» διψασμένες για εξουσία, κατανάλωση, εφορμούν προς τα ευρωπαϊκά προγράμματα, με πρωτοπόρα την Αριστερά, που μόλις είχε «απελευθερωθεί» από τον σοβιετισμό και εφορμούσε πλησίστια στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο της παγκοσμιοποίησης και της «ευρωστίας της σαρκός».

Κινητοποιούνται από ένα και μοναδικό όραμα, που ίσως δεν έχει προηγούμενο σε κάποιο άλλο ιστορικό έθνος: Να εξαλείψουν το ίδιο τους το έθνος και να απορροφηθούν τελεσίδικα, οριστικά, στη μεγάλη χοάνη της παγκοσμιοποίησης.

Οι ιστορικοί και οι εκπαιδευτικοί κηρύττουν στα πανεπιστήμια πως είμαστε ένα πρόσφατο έθνος «Ελληναράδων» και «εθνικιστών», που δημιούργησαν με την ευγενική τους προαίρεση οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, ενώ έχουμε διαπράξει μεγάλα εγκλήματα εναντίον των Οθωμανών αδελφών μας, από την Τριπολιτσά στην Επανάσταση, μέχρι το «ελληνικό Βιετνάμ», όπως αποκάλεσε τη Μικρασιατική Εκστρατεία ο «Ιός» της Ελευθεροτυπίας. Η Επανάσταση του 1821 ήταν μάλλον ένα ιστορικό λάθος και, ο αγώνας της ΕΟΚΑ, έγκλημα. Οι πολιτικοί ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε τεμενάδες ευρωπαϊσμού και φιλοτουρκισμού, προωθώντας τη διάλυση της ελληνικής βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, διότι την εποχή της «άυλης οικονομίας» δεν χρειάζεται παραγωγή, παρά μόνο χρηματιστήρια και καζίνα. Τέλος, την ίδια στιγμή, οι «εξεγερμένοι νεολαίοι», διαδήλωναν με συνθήματα όπως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», και έκαιγαν τελετουργικά τη γαλανόλευκη σημαία, σύμβολο του ελληνικού ιμπεριαλισμού!

Έτσι, σταδιακώς, μέσα στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν από το 1990 μέχρι το 2010, ο ελληνικός λαός εθίστηκε σε ένα παρασιτικό ψευδοεκσυγχρονιστικό και καταναλωτικό μοντέλο, έμαθε να χρησιμοποιεί τους μετανάστες για να κάνουν τις δουλειές που αυτός εγκατέλειπε στο γιαπί, το εργοστάσιο, το χωράφι. Εν τέλει αποδέχτηκε, παρά τις όποιες αντιρρήσεις, την κατεύθυνση της γενικευμένης αποεθνικοποίησης που σάλπιζαν καθηγητάδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – ενώ όσοι διαφωνούσαν και έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου αντιμετωπίζονταν ως γραφικοί, περιθωριακοί και ταυτίζονταν εύκολα με τους όντως γραφικούς πατριδοκάπηλους.

Όμως, στην πραγματικότητα δεν είχαμε δει τίποτε ακόμα. Τα μνημόνια σηματοδότησαν το οριστικό και γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας. Δημόσια περιουσία –αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ενέργεια, νερό, επικοινωνίες– και ιδιωτική –κατεξοχήν οι τράπεζες– άλλαξαν ή αλλάζουν χέρια. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία διαλύεται, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στην ελληνική ιστορία, η κανονική μισθωτή εργασία μεταβάλλεται σε πολυτέλεια και κυριαρχεί η μειωμένη απασχόληση, οι υψηλής ειδίκευσης νέοι δραπετεύουν μαζικά στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό εμφανίζεται ένα νέο κύμα μεταναστών και προσφύγων ισλαμικής κοπής. Η ήδη καταρρακωμένη παιδεία μαστίζεται από τον εθνομηδενισμό και την εκπαίδευση της αμάθειας. Το πολιτιστικό επίπεδο της χώρας, ήδη καταβαραθρωμένο, θα περάσει στον αστερισμό του Survivor, του Λάνθιμου και του Γιαν Φαμπρ.

Όταν ξεκίνησε αυτή η ύστατη δοκιμασία του ελληνισμού, ίσως και εξαιτίας του γενικευμένου κλίματος διαμαρτυρίας και αγανάκτησης που παροχετεύτηκε ακόμα και στα ΜΜΕ, καθώς και οι μαζικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, μας έκαναν προς στιγμήν τουλάχιστον να πιστέψουμε πως άρχιζε μία περίοδος αφύπνισης του ελληνικού λαού, μετά την εικοσαετή επέλαση του παρασιτικού, παγκοσμιοποιημένου καταναλωτισμού. Πιστέψαμε πως άρχιζε μια νέα ιστορική περίοδος και έτσι οι ξεχασμένες έννοιες της ταυτότητας, της αυτονομίας, της αυτεξουσιότητας, της αξιοπρέπειας θα περνούσαν στο προσκήνιο, εγκαινιάζοντας μια νέα ενάρετη φάση του εκκρεμούς της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Και όμως, όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, είχαμε λαθέψει εξαιτίας της ανάγκης μας για κάτι αυθεντικό επιτέλους. Δεν άρχιζε όμως κάποια ανοδική ιδεολογική και πολιτική φάση, αλλά συνέβη το αντίθετο, όλα τα σκουπίδια και τα περιτρίμματα της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου βγήκαν στον αφρό, ως επιστέγασμά της. Διότι, ένας λαός που δεν πατάει σε κάποια πραγματική παραγωγική και ιδεολογική δομή, δεν ήταν δυνατό να γεννήσει κάτι το αυθεντικό. Θα γεννούσε μια διαμαρτυρία ίδιας ποιότητας με τα σκυλάδικα και τους Τζοχατζόπουλους της εποχής των παχιών αγελάδων. Μια παρασιτική δομή δεν μπορεί παρά να παραγάγει και μια αντίστοιχου τύπου «διαμαρτυρία».

Ο Σώρρας είναι, δυστυχώς, μόνον η ακρότατη εκδοχή αυτών των φαινομένων. Τι άραγε παρήχθη πολιτικά στη μνημονιακή περίοδο; Ο Βασίλης Λεβέντης εισήχθη στη Βουλή ως αρχηγός κόμματος, ο Πάνος Καμμένος έγινε αρχηγός κόμματος και υπουργός Άμυνας, ο Σταύρος Θεοδωράκης εμφανίστηκε ως βασικός εκπρόσωπος του εκσυγχρονισμού, ο ΓΑΠ έγινε πρωθυπουργός, ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο μπήκε στη Βουλή ως το τρίτο ελληνικό κόμμα και ο Αλέξης Τσίπρας έγινε και αυτός πρωθυπουργός! Και τι δεν έχει αναδείξει η εποχή: την Αυλωνίτου, τον Ζουράρι, τον Πολάκη, τον Καρανίκα και τόσους άλλους, που στοιχειώνουν το τσίρκο της ελληνικής πολιτικής και δημόσιας ζωής. Ο Καστοριάδης έγραφε κάποτε για την άνοδο της ασημαντότητας, του έλειπε ένας τίτλος από το ελληνικό θηριοτροφείο, η άνοδος της γελοιότητας.

Δυστυχώς, απεδείχθη πως, για να υπάρξει κάτι όντως νέο και αυθεντικό, θα πρέπει να πιούμε το ποτήρι της παρακμής και της γελοιότητας μέχρι τέλους. Και τίποτε δεν εγγυάται πως θα ακολουθήσει απαραίτητα κάποια περίοδος ακμής. Πάντως, μακριά από τους γελοίους.

* O κ. Γιώργος Καραμπελιάς είναι επικεφαλής του «Κινήματος Άρδην»Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Δεν υπάρχει σχέδιο Β, κανένας άλλος τρόπος να ενταχθεί (η ΠΓΔΜ) στο ΝΑΤΟ πέρα από την επίλυση της ονοματολογικής διαφοράς», δήλωσε χθες το απόγευμα στα Σκόπια ο γ.γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτενμπεργκ, σε κοινή συνέντευξή Τύπου που παραχώρησε με τον πρωθυπουργό της χώρας Ζόραν Ζάεφ. Σε γενικές γραμμές, απαντώντας σε σειρά σχετικών ερωτήσεων, ο κ. Στόλτενμπεργκ απέκλεισε οποιοδήποτε ενδεχόμενο και συζήτηση για ένταξη της ΠΓΔΜ στη Συμμαχία δίχως προηγούμενη συμφωνία των Σκοπίων με την Αθήνα για την ονοματολογική διαφορά. Νωρίτερα, ο κ. Στόλτενμπεργκ είχε ζητήσει «ρεαλισμό» και «δουλειά» για την επίλυση της ονοματολογικής διαφοράς με την Ελλάδα σε ομιλία που παραχώρησε σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής της ΠΓΔΜ. «Είναι καλό όταν υπάρχουν φιλοδοξίες, ωστόσο πρέπει αυτές να συνοδεύονται και από ρεαλισμό», είπε ο κ. Στόλτενμπεργκ ζητώντας από τους παρευρισκομένους να επιλύσουν τη διαφορά με την Ελλάδα επί τη βάσει της αλλαγής του συνταγματικού ονόματος.

Κατά τη χθεσινή, δεύτερη και τελευταία, ημέρα της παραμονής του στα Σκόπια ο κ. Στόλτενμπεργκ επισήμανε ιδιαιτέρως ότι οι πόρτες του ΝΑΤΟ παραμένουν ανοιχτές για την ΠΓΔΜ. Μάλιστα, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη συμβολή της ΠΓΔΜ σε επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, όπως η «Αποφασιστική Υποστήριξη» (Resolute Support) στο Αφγανιστάν. Ο κ. Στόλτενμπεργκ –ο οποίος συναντήθηκε με την πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της γείτονος– δεν εφείσθη θετικών λόγων για τον πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ, μιλώντας για σημαντικές προσπάθειες και πρόοδο. «Συνεχίστε τη θετική δυναμική στο ζήτημα της ονομασίας και στις μεταρρυθμίσεις. Θέλουμε να επιτύχετε», είπε ο γ.γ. του ΝΑΤΟ προς τον κ. Ζάεφ.

Η επίσκεψη του κ. Στόλτενμπεργκ στα Σκόπια συνέπεσε και με ένα ενδοκυβερνητικό θρίλερ με επίκεντρο τη διαπραγμάτευση στη Νέα Υόρκη. Ο Βάσκο Ναουμόφσκι, πρέσβης της ΠΓΔΜ στην Ουάσιγκτον και ορισμένος ως διαπραγματευτής της χώρας του στις συνομιλίες υπό τον Μάθιου Νίμιτς, δήλωσε δημόσια ότι οι προτάσεις του διαμεσολαβητή δεν αποτελούν αξιοπρεπή λύση για τα Σκόπια. Οι δηλώσεις Ναουμόφσκι προκάλεσαν αρχικά αμηχανία στα Σκόπια, έπειτα διαρροές μέσω των οποίων η κυβέρνηση λάμβανε αποστάσεις και στο τέλος μια επίσημη ανακοίνωση στήριξης της διαδικασίας του ΟΗΕ.

Ο κ. Ναουμόφσκι προέρχεται από το κόμμα του Νίκολα Γκρούεφσκι, VMRO-PMDNE, και χαίρει της εμπιστοσύνης του προέδρου της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ, ο οποίος, επίσης, ανήκει στην ίδια πολιτική οικογένεια. Η τύχη του Ναουμόφσκι δεν είναι δεδομένη, καθώς η θητεία του στην Ουάσιγκτον λήγει σε 10 μήνες. Ωστόσο, «καρατόμησή» του θεωρείται μάλλον δύσκολη, λόγω του συστήματος ισορροπιών στη γειτονική χώρα. Στην ΠΓΔΜ οι διορισμοί πρέσβεων αποτελούν προϊόν συμφωνίας ανάμεσα σε πρωθυπουργό και πρόεδρο, ο οποίος στην παρούσα φάση δεν είναι ιδιαίτερα φιλικός προς την κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο κ. Ναουμόφσκι δεν είναι μόνος του στις διαπραγματεύσεις με τον Αδαμάντιο Βασιλάκη και τον κ. Νίμιτς, αλλά συνοδεύεται από έναν ακόμη διπλωμάτη, πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του κ. Ζάεφ. Πάντως, δεν λείπουν και όσοι εκτιμούν πως η κίνηση του κ. Ναουμόφσκι δεν ήταν τυχαία, αλλά εντασσόταν στο πλαίσιο μιας συνολικής επικοινωνιακής τακτικής, γνωστής και στην κεντρική κυβέρνηση.

Βασίλης Νέδος
Καθημερινή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Νίκου Μελέτη

Με εκκωφαντική σιωπή και μοναδική αντίδραση την προσπάθεια επιστράτευσης της κορυφής της Εκκλησίας της Ελλάδας με την ελπίδα χαλιναγώγησης της μαζικής μορφής που τείνουν να πάρουν οι κινητοποιήσεις για το όνομα της ΠΓΔΜ, η κυβέρνηση δείχνει να χάνει τον έλεγχο της κατάστασης στο ξεκίνημα της διαδικασίας για την εξεύρεση λύση στο ονοματολογικό.

Μέτα την υποβολή της πρότασης Nimetz, μέρος της οποίας διέρρευσε σε σκοπιανό ΜΜΕ, την επίσκεψη του γ.γ. του ΝΑΤΟ στα Σκόπια αλλά και την διπλή ασυνήθιστη παρέμβαση της Μόσχας με αιχμή την κατάσταση στην ΠΓΔΜ, η κυβέρνηση αναζητά στρατηγική για ένα εξαιρετικά δύσκολο δίμηνο, όπου εκτός όλων των άλλων θα έχει να αντιμετωπίσει και μια κοινή γνώμη η οποία είναι απολύτως καχύποπτη έναντι κάθε κίνησης που γίνεται στο Σκοπιανό.

Η διαρροή της πρότασης Nimetz σε ότι αφορά τα ονόματα και την γλώσσα και Ιθαγένεια, εφόσον επιβεβαιωθεί (αν και κανείς δεν έσπευσε να την διαψεύσει), οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Μ. Nimetz σε αυτό το σκέλος έδωσε επιλογές που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να καλύψουν την ελληνική θέση για «συνθέτη» ονομασία με γεωγραφικό η έστω και χρονικό προσδιορισμό.

Η μόνη από τις ονομασίες που δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή ούτε προς συζήτηση είναι αυτή που περιορίζεται στην Συνταγματική ονομασία με την προσθήκη απλώς της πρωτεύουσας σε παρένθεση σε μια μορφή προσχηματικής σύνθετης ονομασίας με... γεωγραφικό προσδιορισμό «Republika Makedonija(Skopje)».

Στο θέμα της γλώσσας και της Ιθαγένειας ο Κ. Nimetz «παίζει» με την γνώστη και επαναλαμβανόμενη θεωρεία ότι ο όρος «Makedonski-a-o» εφόσον είναι αμετάφραστος διαφοροποιείται από το «Μακεδονικός-η-ο» και το “Macedonian”και συνεπώς θα μπορούσε να αποτελεί μια επιλογή αποδεκτή από την Ελλάδα. Αφήνει ανοικτό ως εναλλακτικό τη σύνδεση της γλώσσας και της ιθαγένειας με το νέο όνομα του κράτους ( π.χ. Language of Republika Gorna Makedonija).

Η διαρροή η οποία έγινε στο σκοπιανό ΜΜΕ δεν «ακούμπησε» όμως το κρίσιμο ζήτημα του εύρους χρήσης. Και αυτό φυσικά γεννά ανησυχία καθώς οι Σκοπιανοί έχουν κάθε λόγο να προστατεύσουν τα σημεία της πρότασης τα οποία είναι ευνοϊκά για την πλευρά τους.

Ο κ. Nimetz σε δυο από τις τελευταίες ολοκληρωμένες προτάσεις του (2005 και 2013) μετά από ένα παζάρι που επιχειρούσε να ισορροπήσει μεταξύ των δυο πλευρών, επέλεξε την τακτική του να μοιράσει την πίτα σε δυο κομμάτια: το ένα με το όνομα και την γλώσσα και την ιθαγένεια και το άλλο με το εύρος χρήσης και την εφαρμογή της συμφωνίας.

Και στις δυο περιπτώσεις, μετά την υποβολή των αρχικών προτάσεων και αφού ακολούθησε σκληρό «παιγνίδι» από τα Σκόπια, ο κ. Nimetz κατέληξε να παρουσιάζει στην Αθήνα προτάσεις οι οποίες κατέληγαν στην απαράδεκτη μορφή της Διπλής Ονομασίας, καθώς προέβλεπε την διατήρηση της συνταγματικής ονομασίας στο εσωτερικό (Republika Makedonija).

Αυτή η κλασσική πρακτική του Κ. Nimetz στοιχειώνει την διαπραγμάτευση και πάλι, καθώς η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει ότι η επιδίωξη τέτοιου είδους ισορροπιών από τον Κ. Nimetz θα την υποχρεώσει σε μια κρίσιμη στιγμή, λίγο πριν από την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. τον Μάιο, και φυσικά του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, να απορρίψει τις προτάσεις του και να κινδυνεύει να χρεωθεί την ευθύνη του αδιεξόδου.

Και πλέον οι χειρισμί από δω και πείρα θα είναι φυσικά με προτεραιότητά την λύση, αλλά συγχρόνως θα στοχεύουν στο να αποφευχθεί αυτή ακριβώς η επίρριψη ευθυνών που θα έχει συνέπειες και μάλιστα σε μια στιγμή που η κυβέρνηση θα ετοιμάζεται να ζητήσει στήριξη από εταίρους και συμμάχους για την έξοδο στις αγορές και την μείωση του χρέους.

Η διαδικασία για την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας συμπίπτει όμως με μια ιδιαίτερα ευαίσθητη στιγμή για τα Βαλκάνια, καθώς η Μόσχα μετά την πλήρη επαναφορά της στην Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, επιμένει στην ανάκτηση των ερεισμάτων της στα Βαλκάνια.

Σε μια εξέλιξη η οποία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη είναι η νέα παρέμβαση της Μόσχας προς στήριξη του προέδρου της ΠΓΔΜ και συνεπώς του VMRO-DPNE για την απόφαση του για βέτο στο νομοσχέδιο αναγνώρισης της αλβανικής σε δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους.

Το ρωσικό ΥΠΕΞ με αφορμή δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού Edi Rama στην ίδρυση του UCK στο Κόσοβο, καθώς και την συμβολή του στην προώθηση της αλβανικής ως δεύτερης γλώσσας στην ΠΓΔΜ, εξαπέλυσε επίθεση στην Αλβανία, κάνοντας λόγο για «εξελίξεις που συμβαδίζουν με τις φιλοδοξίες για Μεγάλη Αλβανία, που θέτουν σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα αρκετών κρατών στην περιοχή». Γίνεται και προσωπική επίθεση στον Edi Rama που προωθεί όπως αναφέρεται την Πλατφόρμα των Τιράνων στα Σκόπια (σ.σ. το κείμενο στο οποίο στηρίχθηκε η συγκυβέρνηση Zaev-αλβανόφωνων κομμάτων).

«Η εφαρμογή αυτού του κειμένου, θα παραβιάσει τους συνταγματικούς θεσμούς του Μακεδονικού Κράτους και της Συμφωνίας της Αχρίδας και θα προκαλέσει νέες εθνικές συγκρούσεις στα Bαλκάνια» αναφέρει η ανακοίνωση, ενώ σε ότι αφορά στον νόμο για την γλώσσα, σε μια ξεκάθαρη στήριξη στον G. Ivanov το ρωσικό ΥΠΕΞ αναφέρει ότι «τέτοιες αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται σε συμφωνία όλων των βραχιόνων της εξουσίας, και με την ευρεία συναίνεση της κοινωνίας».

Είναι η δεύτερη μέσα σε λίγες ημέρες ρωσική παρέμβαση για την ΠΓΔΜ, καθώς προχθές ο ίδιος ο κ. Lavrov ουσιαστικά «συνέστησε» στην Ελλάδα να μην υποχωρήσει στο θέμα της ονομασίας προκειμένου τα Σκόπια να μην ενταχθούν στο ΝΑΤΟ όπως επιδιώκει η Ουάσιγκτον.

Αυτές οι ρωσικές παρεμβάσεις επιχειρούν να εκθέσουν την ελληνική κυβέρνηση, καθώς πρακτικά καταλογίζουν στην Αθήνα ότι υποχωρεί σε εθνικής σημασίας ζητήματα προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ και της Ουάσιγκτον, ενώ συγχρόνως κινητοποιούν στην Δύση όσους πιστεύουν ότι πρέπει να στηριχθεί με κάθε τρόπο η φιλοδυτική κυβέρνηση Zaev ως ανάχωμα στην ρωσική διείσδυση και η ευρωατλαντική ενσωμάτωση είναι ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Φυσικά η Αθήνα έχει στα χεριά της την ομόφωνη απόφαση του Βουκουρεστίου η οποία έχει ανανεωθεί και σε άλλες Συνόδους Κορυφής του ΝΑΤΟ. Αλλά σε ένα γεωπολιτικό παιγνίδι τέτοιου επιπέδου είναι προφανές ότι η τυπική ισχύ της αρχής του consensus στην διαδικασία λήψης αποφάσεων στο ΝΑΤΟ, σχετικοποιείται, καθώς υπάρχει και ο διαμορφωμένος συσχετισμός δυνάμεων. Και όλοι γνωρίζουν ότι το 2008 το ελληνικό «βέτο» υπήρξε επειδή η Ελλάδα δεν ήταν μόνη αλλά είχε σθεναρό υποστηρικτή τον πρόεδρο της Γαλλίας Nikola Sarkozy. Σήμερα όχι μόνο δεν υπάρχει Sarkozy, αλλά θα δυσκολευθεί η Αθήνα να βρει έστω και έναν Σύμμαχο να υποστηρίξει επί της ουσίας την θέση της για το όνομα.

Και αυτό το αδιέξοδο, του να απορρίψει μια τελική κακή πρόταση Nimetz και να υποχρεωθεί σε νέο βέτο, είναι που θέλει να αποφύγει η κυβέρνηση. Αλλά είναι κάτι που μάλλον άργησε να καταλάβει...

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Θεωρώ ότι πράγματι ήρθε η στιγμή που θα βγούμε από το Μνημόνιο, αφενός επειδή ψηφίστηκαν ή θα ψηφιστούν όλα τα προαπαιτούμενα ώστε η οικονομική -και πολιτική, κατ’ επέκταση- ζωή του κράτους να ελέγχεται από τους ξένους, και αφετέρου, επειδή μετά την επίτευξη αυτού του στόχου των δανειστών, να μας δανείζουν πλέον με πολύ υψηλότερο επιτόκιο, από το μηδαμινό σχεδόν που μας δανείζουν εν Μνημονίω.

Αναρωτιέμαι, αν πήραμε κάποια μαθήματα από όλη αυτήν την περιπέτεια, που μας γύρισε δεκαετίες πίσω, ή μήπως φανταζόμαστε ότι μπορούμε εσαεί να πορευόμαστε κατά τον προ Μνημονίων χρόνο; Συνειδητοποιήσαμε άραγε, πως αυτά που στερούμαστε σήμερα είναι αυτά που δεν δικαιούμασταν να έχουμε εχθές;

Κάθε νουνεχής άνθρωπος και κάθε συνετή οικογένεια ξοδεύει ποσά τα οποία προέρχονται από την εργασιακή δραστηριότητά της ή από νόμιμα εισοδήματα εξ άλλων πηγών.

Αν μπορεί να αποταμιεύσει, χωρίς η οικογένεια να στερηθεί τα απαραίτητα ή αν απαιτηθεί ένας προσωρινός δανεισμός για κάλυψη αναγκαίων εξόδων, αυτό δεν είναι κακό. Συμφωνεί και ο Αριστοτέλης.

Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος (στα «Ηθικά Νικομάχεια») διατυπώνει την άποψη: «Μεσότης τις άρα εστίν η αρετή» και διευκρινίζει «μεσότης δε δύο κακιών, της μεν καθ’ υπερβολήν της δε κατ’ έλλειψιν». Η αρετή είναι ανάμεσα στην υπερβολή και στην έλλειψη, λέγει ο Αριστοτέλης. Παραθέτει δε και έναν πίνακα αρετών, για να γίνει περισσότερο κατανοητός.

Στην οικονομία, "κακία-υπερβολή", είναι να ξοδεύεις πολλά περισσότερα από τα εισοδήματά σου, αλλά και "κακία-έλλειψη", είναι να αποταμιεύεις τόσα πολλά ώστε να στερείται η οικογένειά σου κι εσύ από τα απαραίτητα. Στην πρώτη περίπτωση, λέγει ο Αριστοτέλης, έχουμε να κάνουμε με άνθρωπο "σπάταλο", ενώ στη δεύτερη με "φιλάργυρο". Απορριπτέοι και οι δύο χαρακτήρες.

Ανάμεσα (όχι στο μέσον απαραιτήτως) στην υπερβολή και στην έλλειψη βρίσκεται ο "οικονόμος", διδάσκει ο Αριστοτέλης, ο συνετός δηλαδή διαχειριστής των εισοδημάτων του. Εξυπακούεται, ότι κατά τον ελληνικό τρόπο ζωής, η "μεσότης" δεν υποδηλώνει την "μετριότητα", διότι το μέτριο ήταν απορριπτέο. Δεν υπάρχει στο αρχαιοελληνικό λεξιλόγιο μεταξύ των αρετών ο όρος "μετριοφροσύνη", αλλ’ η "υψηλοφροσύνη".

Σύμφωνα με τα παραπάνω, που πιστεύω ότι γίνονται απ’ όλους αποδεκτά, οφείλουμε να αναλογιστούμε αν συμπεριφερθήκαμε ως "οικονόμοι" ή ως "σπάταλοι". Διότι ξοδέψαμε χρήματα που δεν μας ανήκαν, που δεν προέρχονταν από τα εισοδήματά μας, που δεν ήσαν αποτέλεσμα της δικής μας παραγωγής, αλλά χρήματα ξένα, με επιπολαιότητα θα έλεγα, αφήνοντας το χρέος να το αποπληρώσουν τα παιδιά μας.

Την τάση μας αυτή την εκμεταλλεύτηκαν πολιτικοί μετριότητες (κι ας τους θεωρούμε σπουδαίους), που προκειμένου να εξασφαλίσουν την ψήφο μας, αφειδώς παρείχαν αγαθά προς όσους φώναζαν δυνατότερα, κατ’ εκβιαστικό και αντιδημοκρατικό τρόπο.

Οι πολιτικοί γνώριζαν καλύτερα από εμάς (ή όφειλαν να γνωρίζουν) ποιο θα ήταν το τέλος μιας αλόγιστης καταναλωτικής πορείας, εμείς κάναμε πως δεν καταλαβαίναμε (άλλωστε δεν μας έλεγχε και κάποιος προς τα πού στρέφαμε τις επιδοτήσεις της Ευρώπης), ελπίζαμε όμως ότι κάτι θα συμβεί και δεν θα έρθει σύντομα η ώρα της κρίσης. Ήρθε, όμως.

Δεν ήμαστε λοιπόν ανεύθυνοι κι εμείς. Κάθε συντεχνιακή ομάδα απαιτούσε και έπαιρνε εκβιαστικά ιδιαίτερα προνόμια, στερώντας από το κοινωνικό σύνολο έσοδα, διότι τα προνόμια αυτά τα κάλυπτε ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι υπόλοιποι. Αντιδημοκρατική και αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά έγινε θεσμός. Οι εκπρόσωποί μας, αντί να σκεφτούν το συμφέρον του συνόλου, σκέφτονταν το προσωπικό τους όφελος, και τους τα παρείχαν.

Αλλ’ ακόμη χειρότερα. Αφού γεμίσαμε το πορτοφόλι με χρήματα που δεν ήταν δικά μας, αδιαφορήσαμε για το όργιο διαφθοράς σε υψηλό επίπεδο. Αρκετοί πολιτικοί ή μεγαλοθεσίτες, ρίχνοντάς μας το κοκαλάκι από την μπριζόλα, έτρωγαν αυτοί το ψαχνό μαζί με τους διάφορους μεσάζοντες. Και όλοι ήμασταν ικανοποιημένοι.
Ήρθε η ώρα να νοικοκυρευτούμε. Αλλά και να απαιτήσουμε να σταματήσουν επί τέλους οι χαριστικές πράξεις τόσο προς ημετέρους με τις αδιαφανείς διαδικασίες πρόσληψης ή αναθέσεων έργων, όσο και προς τον κακό συνδικαλισμό, που εκμεταλλεύεται την αδυναμία των υπολοίπων να αντιδράσουν.

Μακεδών
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το τελευταίο, μικρό, διάστημα, τόσο στην εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική, κυριάρχησε ξανά το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ μετά από μια εικοσινταπενταετία, διαψεύδοντας τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τους συνοδοιπόρους του.

Το σύνθημα «η Μακεδονία είναι Ελληνική» προφανώς έχει μεγαλύτερο βάρος στη εθνική –λαϊκή συνείδηση, απ’ ό,τι ορισμένοι πολιτικοί πίστεψαν.

Η κυβέρνηση, όπως όλα δείχνουν, έχει προσυμφωνήσει «μέσες-άκρες», σύμφωνα με μεγαλοπρέσβη, στην επίλυση του θέματος, όχι χάριν του απεγκλωβισμού του θέματος από τη φαρέτρα των προβλημάτων της χώρα με τους γείτονες, αλλά σαν επίδειξη «νομιμοφροσύνης» στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Πρέσβης, της Α’ Γενικής Διεύθυνσης του ΥΠΕΞ, αναφερόμενος στο ζήτημα έλεγε πως «η γραφειοκρατία του υπεξ, αυτή που είναι, αρέσει, δεν αρέσει, δεν προσέφερε τίποτε στους σχεδιασμούς, τις επαφές και τις συζητήσεις του κ. Κοτζιά. Δεν μας το ζήτησε, ως όφειλε βάσει της νομοθεσίας που διέπει το υπεξ και δεν αναμειχθήκαμε».

Συνάδελφός του από το εξωτερικό, με ισχυρές επαφές στις ΗΠΑ αλλά και το Λονδίνο, ομολογεί πως εδώ και ένα μήνα με σαράντα ημέρες ακούει ψιθύρους σχετικά με «βεβαία λύση κοντά στις Ελληνικές θέσεις» από ξένους συναδέλφους του χωρίς όμως να έχει ενημέρωση από την Αθήνα αν και τι πρέπει να απαντά κι έτσι συνεχίζει να δίνει την απάντηση πως «μόνη λύση είναι, η μη χρήση του ονόματος Μακεδονία προς κάθε κατεύθυνση και σε όλα τα επίπεδα».

Αυτό, μας είπε, διαπιστώνει τώρα πως δεν συνάδει με όσα αναφέρουν στελέχη της κυβέρνησης, μηδέ του πρωθυπουργού εξαιρουμένου. Πάλι όμως επίσημη ενημέρωση από τη Βασιλίσσης Σοφίας, με την υπογραφή του υπουργού ή του Γενικού Γραμματέα, δεν υφίσταται.

«‘Έχω πρόβλημα» ομολογεί και του ευχηθήκαμε «καλό κουράγιο και αρκετή τύχη» μιας και δεν είμαστε οι μόνοι που πιστεύουμε ότι μια πιθανή αποτυχία της υπόθεσης, δεν θα την «πληρώσει» ο Ν. Κοτζιάς (μιας και κανείς υπουργός δεν είναι υπεύθυνος, όπως μάθαμε την τελευταία τριετία) αλλά κάποιοι από το διπλωματικό προσωπικό.

Από την πλευρά του όμως, έμπειρος διπλωματικός συντάκτης, που διατηρεί αξιοζήλευτες επαφές με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επέμενε πως το «στήσιμο της διαδικασίας «λύσης», περιλαμβάνει τόσο την απομόνωση του διπλωματικού προσωπικού (γιατί θεωρούνται «ταξικοί εχθροί»), όσο και των πολιτικών στελεχών κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης προκειμένου να μην υπάρξουν διαρροές.

Για τον ίδιο λόγο φέρεται να τους υπέδειξαν, να συμφωνήσουν και μεταξύ τους οι υπουργοί εξωτερικών Ελλάδας και πΓΔΜ, ότι προκειμένου να υπάρξει ταχύτερα λύση του θέματος, καλό θα ήταν να αφήσουν εκτός (ουσιαστικά) τον Μάθιου Νίμιτς και τη δικηγορική του –νομική εξάρτηση, και να μιλήσουν απ’ ευθείας οι δυο τους.

Αυτό προσέφερε επιπλέον, το πλεονέκτημα της μυστικότητας, που δεν το έχει ανάγκη μόνον ο Ν. Κοτζιάς αλλά και ο κ. Ντιμιτρόφ.

Έτσι η διαπραγμάτευση προχώρησε σε «στυλ Τραμπ», κυρίως μέσω δηλώσεων και αντιδηλώσεων στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα, με ερμηνείες δηλώσεων επισήμων της ΕΕ και ου ΝΑΤΟ (που απλά επαναλάμβαναν όσα έλεγαν εδώ και δέκα χρόνια). Χωρίς μολύβι και χαρτί και βελάκια που θα διέγραφαν ένα προς ένα, τα όποια θέματα θα συμφωνούσαν.

Έτσι, αυτή τη στιγμή έχουμε μείνει σε ένα θολό τοπίο, που προκαλεί μεγάλα αισιόδοξα χαμόγελα, από την πλευρά της κυβέρνησης και των σκοπιανών συνεταίρων της, χωρίς να μπορούν να υποδείξουν έστω και ένα από τα πολύπλοκα ζητήματα, που θα πρέπει να συμφωνηθούν.

Επιπλέον, άλυτο φαίνεται να είναι, κι αυτό μαρτυρούν οι τόσες συσκέψεις, τι μέλει γενέσθαι αν ο Πάνος Καμμένος και οι βουλευτές του, αρνηθούν να στηρίξουν την όποια λύση προσφερθεί.

Κυριάκος, Ντόρα και η ΝΔ

Η αξιωματική αντιπολίτευση ως πριν 24 ώρες, δεν είχε διαμορφωμένη κομματική γραμμή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχείρησε να κινηθεί κριτικά προς την κυβέρνηση για τη διγλωσσία της (Τσίπρας-Καμμένος) αλλά δεν ήθελε να δεσμεύσει την παράταξη προς ποια πλευρά θα στεκόταν, χωρίς πρώτα να γνωρίζει το είδος και το βάθος της συμφωνίας που η κυβέρνηση θα παρουσιάσει.

Οι πληροφορίες όμως για τις λαϊκές κινητοποιήσεις και αυτές της Εκκλησίας δεν του άφησαν περιθώρια για τη στάση που θα τηρηθεί έναντι των προσφερόμενων λύσεων. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών και στελεχών σου, χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς, τάσσεται κατά της χρήσης του ονόματος «Μακεδονία», δεν έχεις πολλά περιθώρια.

Καθώς, όχι μόνο «Μακεδονικές « οργανώσεις ομογενών, αλλά και τοπικές κομματικές οργανώσεις προσέφυγαν στον Κ. Καραμανλή και τον Αντ. Σαμαρά προκειμένου να πάρουν «γραμμή» για την οργάνωση ή τη συμμετοχή στα συλλαλητήρια, έστελναν ταυτοχρόνως το μήνυμα ότι «δεν διαπραγματεύονται ό,τι θεωρούν εθνικό».

Μέσα στο σκηνικό αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ειδοποίησε το σύνολο των στελεχών της ΝΔ, ότι μπορούν να κινηθούν «κατά συνείδηση». Με την κίνησή του αυτή έκανε «ματ», σε όσους από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση ή το κόμμα του, πίστεψαν ότι θα παραμείνει «δεμένος» στο άρμα εκείνων που για λόγους καλών διεθνών σχέσεων, θα έπρεπε να παίξει το παιχνίδι του «καλού παιδιού».

Η Ντόρα Μπακογιάννη, που παρά την προσπάθειά της στα ΜΜΕ, να πείσει ότι το 2008 στο Βουκουρέστι, ήταν από εκείνους που στήριξαν το «βέτο Καραμανλή» και τότε και σήμερα, είναι από εκείνους που θέλουν να αυτό-αποκαλούνται «ρεαλιστές», αποδεχόμενοι «σύνθετη ονομασία», στα βήματα του Μάθιου Νίμιτς.

Η στροφή του Προέδρου της ΝΔ, στη στήριξη όσων θεωρούν πως δεν πρέπει αν γίνει δεκτή ονομασία με το όνομα «Μακεδονία» στη σύνθεση του νέου ονόματος της πΓΔΜ, την άφησε πίσω, όπως και ορισμένα ηχηρά ονόματα πολιτικών της φίλων.

Η στήριξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στα κομματικά στελέχη που νοιώθουν υποχρέωσή τους να υπερασπιστούν το όνομα της Μακεδονίας, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί με τις προετοιμασίες για τις συγκεντρώσεις. Σημαίνει πως δεν διαφωνεί και πως δεν χαρίζει εκατομμύρια Ελλήνων που το πιστεύουν, στην θρησκόληπτη άκρα δεξιά.

Διαχωρίζει το εθνικό αίσθημα από την καθημερινή πολιτική.

Ίσως εν γνώσει του, ίσως ενστικτωδώς, κατανόησε ότι στην πραγματικότητα οι συγκεντρώσεις για τη «Μακεδονία» δεν είναι απλά η έκφραση μεγάλου μέρους των Ελλήνων σε ένα εθνικό ζήτημα, αλλά ότι μπορούν να εξελιχθούν σε εκείνο το κύμα, που θα οδηγήσει στη μαζική καταδίκη της κυβέρνησης και των πολιτικών της, πέρα από το «σκοπιανό».

Το «Η Μακεδονία είναι Ελληνική» είναι για πρώτη φορά, μια μαζική λαϊκή απάντηση, σε μια κυβέρνηση που διέλυσε κάθε κοινωνικό και πολιτικό ιστό της χώρας, και δέχεται ό,τι της ζητούν οι «προτάτες» της. Είναι το σύνθημα αυτό που γεννά ένα αντί-κυβερνητικό κίνημα διαμαρτυρίας, πέρα από πολιτικές παρατάξεις και ταξικά αιτήματα και που στην ηπιότερη εξέλιξή του, θα οδηγήσει την κυβέρνηση να διακόψει τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις….

Σημειώσεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο πρωθυπουργός της υπεύθυνης κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κ. Τσίπρας, απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο πολύ σέβεται τις δημοκρατικές διαδικασίες, τους θεσμούς και τα κόμματα. Χτες, επέλεξε να ενημερώσει για το Μακεδονικό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, όταν τα κόμματα βρίσκονται ακόμη στο σκοτάδι.

Ο Μακαριώτατος από την πλευρά του τάχτηκε κατά του συλλαλητηρίου και ζήτησε να υπάρξει... συναίνεση και εθνική ομοψυχία. Είναι άγνωστο αν ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος αναφερότανε στο συνοδηγό της γνωστής αμαξοστοιχίας και πιστό χριστιανό, Πάνο Καμμένο ή στην αντιπολίτευση. Στην περίπτωση που στρεφόταν προς την αντιπολίτευση, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι τους ζητάει εθνική συναίνεση σε ένα θέμα που η αντιπολίτευση δεν το γνωρίζει σε βάθος, καθώς η κυβέρνηση έχει «ξεχάσει» να την ενημερώσει σχετικά. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα μπορούσε, πάντως, να αναλάβει πρωτοβουλία και να ενημερώσει αυτός σχετικά την αντιπολίτευση! Θα ήταν μία πρωτοτυπία. Αλλά τι δεν είναι πλέον πρωτότυπο σε αυτή τη χώρα;

Η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ζήτησε από την Εκκλησία να συμβάλει στο κλίμα της εθνικής ενότητας. Η σχετική είδηση αναφέρει το εξής: «Ο πρωθυπουργός, που επανέλαβε τον σεβασμό του στις τοποθετήσεις και τις ανησυχίες της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζήτησε από τον προκαθήμενο της ελλαδικής εκκλησίας να συμβάλει ώστε να διασφαλιστεί κλίμα εθνικής ομοψυχίας και υπευθυνότητας, χωρίς κραυγές και άγονες αντιπαραθέσεις». Δεν είναι βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός αναφερότανε σε κόμματα και σε πολιτικούς αντιπάλους. Ή θεωρεί ότι απευθυνόμενος στον Αρχιεπίσκοπο και στην Εκκλησία έχει απευθυνθεί σε αυτό που η Αριστερά λέει «πλατιές λαϊκές μάζες». Η βαθιά του περιφρόνηση στη Δημοκρατία είναι εμφανής. Όσο για τις κραυγές και τις άγονες αντιπαραθέσεις, κάποιος θα έπρεπε να του μιλήσει για την επιλογή του να κατεβάσει ένα εθνικό θέμα στο επίπεδο της μικροπολιτικής.

Σε ό, τι αφορά τον Αρχιεπίσκοπο, η είδηση συνεχίζει ως εξής: «Από την πλευρά του, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διατύπωσε τις θέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και δεν παρέλειψε να επισημάνει την εμπιστοσύνη του προς τους, εκ του Συντάγματος, καθ' ύλην αρμόδιους να χειριστούν τα εθνικά μας ζητήματα με αίσθημα ευθύνης. Υπογράμμισε μάλιστα ότι αυτή την ώρα δεν χρειάζονται συλλαλητήρια και φωνές, αλλά εθνική συναίνεση, συνεννόηση και ομοψυχία».

Θ. Μ.
* Αναδημοσίευση από τον «Φιλελεύθερο» της Παρασκευής 19 Ιανουαρίου
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



18 Ιαν 2018

Φωτογραφία: Από άρθρο του Economist με τον τίτλο «Πώς μία χώρα αλλάζει το όνομα του αεροδρομίου της για να παρενοχλήσει τους γείτονες» – με ένα εξαιρετικό σχόλιο για την αυθαιρεσία των Σλάβων που θα έπρεπε να διαβάσει κανείς (πηγή).

Πρέπει να δοθεί πολύ μεγάλη σημασία στο θέμα της Μακεδονίας από όλους τους Έλληνες, αφού πρόκειται για μία τεράστια εθνική απειλή – η οποία, εάν τελεσφορούσε με την παράδοση του ονόματος, θα αποτελούσε την αφετηρία μίας σειράς προβλημάτων για την πατρίδα μας, εκθετικά πιο μεγάλων από τα οικονομικά που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Κατά την άποψη μας έχουν ήδη ξεκινήσει οι διαδικασίες αποσταθεροποίησης, αποδόμησης ή/και διαμελισμού της Ελλάδας από κάπου που δεν το περιμέναμε – υποθέτοντας πως θα ήταν η Θράκη ή το Αιγαίο. Από τη Μακεδονία δηλαδή, το όνομα της οποίας διεκδικείται από τα Σκόπια που στηρίζονται κυρίως από τη Γερμανία (θεωρούσε ανέκαθεν τα Βαλκάνια δικό της «ζωτικό χώρο», κατά την ορολογία του Χίτλερ) – σε συνεργασία φυσικά με τις Η.Π.Α. όπως στην περίπτωση της Τυνησίας.

Εν προκειμένω οι πιέσεις που ασκούνται στην Ελλάδα, έτσι ώστε να συμφωνήσει με κάποια διπλή ονομασία που θα συμπεριλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία», η οποία στην πράξη θα χρησιμοποιηθεί μόνη της, είναι αρκετά μεγάλες – ενώ οι Γερμανοί θέλουν να εκμεταλλευθούν την ανάγκη της ελληνικής κυβέρνησης για κάποιου είδους παραχωρήσεις στο θέμα του δημοσίου χρέους, οι οποίες θα διευκόλυναν την έξοδο στις αγορές αυξάνοντας τις πιθανότητες επανεκλογής της. Από την άλλη πλευρά, οι Η.Π.Α. ενδιαφέρονται κυρίως για την περικύκλωση της Ρωσίας – διαθέτοντας στο νότιο Κόσσοβο μία ισχυρή στρατιωτική βάση και κατασκευάζοντας μυστικά στα Σκόπια μία πολύ μεγάλη πρεσβεία.

Παραδόξως, για την εύρεση μίας γρήγορης λύσης στο θέμα της ονομασίας (σημειώνουμε πως ήδη κυκλοφορούν κείμενα που ισχυρίζονται ότι, η Μακεδονία είναι ένα αυτόνομο κράτος – πηγή), πιέζουν επίσης οι ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν εγκατασταθεί στο κρατίδιο κυρίως για φορολογικούς λόγους – όπου, σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι επενδύσεις ελληνικών συμφερόντων, άμεσες και έμμεσες, υπερβαίνουν σε αξία το 1 δις € έχοντας δημιουργήσει 40.000 θέσεις εργασίας.

Ίσως το νούμερο να φαίνεται χαμηλό αλλά, με δεδομένο το ότι το ετήσιο ΑΕΠ των Σκοπίων είναι 9,86 δις € (2016), πρόκειται για το 10% του ΑΕΠ – ένα πολύ σημαντικό μέγεθος (σε όρους αγοραστικής αξίας ή ΡΡΡ το ΑΕΠ υπολογίζεται στα 24 δις € επειδή οι τιμές είναι χαμηλές, όπως στη Ρουμανία – ενώ το κατά κεφαλήν στα 12.000 € περίπου). Εκτός αυτού, αφού οι συνολικές ξένες επενδύσεις σωρευτικά υπολογίζονται στα 6,8 δις $ (περί τα 5,5 δις €), εάν πράγματι οι ελληνικές είναι 1 δις € τότε αποτελούν το 18% του συνόλου.     

Σε κάθε περίπτωση οι ενεργές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων στα Σκόπια, ο πληθυσμός των οποίων είναι 2,07 εκ., υπολογίζονται στις 400, απασχολώντας 20.000 εργαζομένους – το ήμισυ δηλαδή από όσες έχουν δημιουργήσει οι άμεσες μαζί με τις έμμεσες επενδύσεις, αφού σε αρκετές περιπτώσεις η επενδυτική επέκταση στα Σκόπια διενεργείται μέσω εταιριών που ανήκουν μεν σε Έλληνες, αλλά έχουν την έδρα τους σε άλλες χώρες, όπως στο Λουξεμβούργο.

Στις 200 πάντως μεγαλύτερες εταιρείες των Σκοπίων με βάση το τζίρο τους το 2016, οι οκτώ ήταν οι εξής ελληνικές: OKTA (ΕΛΠΕ), USJE-TITAN, VEROPOULOS, PIVARA SKOPJE (Coca-Cola, Heineken), DOJRAN STEEL (ΣΙΔΕΝΟΡ), ΑΚΤΩΡ, ZITO LUKS (ELBISCO), MERMEREN (Μάρμαρα Παυλίδης).

Η οικονομία των Σκοπίων

Συνεχίζοντας στην οικονομική κατάσταση της χώρας, ο ελάχιστος μικτός βασικός μισθός είναι στα 239,74 € (για σύγκριση, 162,69 € στην Αλβανία την ίδια χρονική περίοδο, 275,39 € στη Ρουμανία και 683,76 € στην Ελλάδα – πηγή), ενώ το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα 4.765 € – περί τις τέσσερις φορές χαμηλότερο δηλαδή από ότι το ελληνικό. Παρά το ότι δε ο ρυθμός ανάπτυξης της ήταν θετικός, στο 2,5% το 2017 από 2,4% προηγουμένως, βασιζόμενος κυρίως στην αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης (4,2%), οι επενδύσεις παγίου εξοπλισμού συνέχισαν να είναι αρνητικές (-1,3% το 2017 και -4,3% το 2016) – κυρίως λόγω της αδυναμίας του δημοσίου να χρηματοδοτήσει τα έργα υποδομών, τα οποία καθυστερούν πάρα πολύ, καθώς επίσης της πολιτικής αστάθειας που καθιστά προσεκτικούς τους διεθνείς επενδυτές.

Το πρώτο εξάμηνο του 2017 οι άμεσες ελληνικές επενδύσεις στα Σκόπια ανήλθαν στα 2,86 εκ. €, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει την 7η θέση μεταξύ των ξένων επενδυτών στη χώρα – ενώ ολόκληρο το 2016 ήταν μόνο 0,96 εκ. €. Αντίθετα, οι συνολικές ξένες απ’ ευθείας επενδύσεις αυξήθηκαν κατά 74,6% το 2016 στα 354 εκ. € (πηγή) – έχοντας μειωθεί κατά 18,5% στα 108,2 εκ. € το πρώτο εξάμηνο του 2017 (άρα οι ελληνικές ήταν μόλις το 2,64% των συνολικών το 2017).

Περαιτέρω, το ΑΕΠ της χώρας προέρχεται κατά 60,4% από τις υπηρεσίες, κατά 29,7% από τη βιομηχανία, καθώς επίσης κατά 9,9% από τη γεωργία – ενώ εξάγει κυρίως στη Γερμανία (40,9%), στο Κόσσοβο (13,5%), στη Σερβία (7,7%) και στη Βουλγαρία (4,5%). Οι χώρες από τις οποίες εισάγει είναι η Γερμανία (12,2%), η Μ. Βρετανία (10,7%), η Σερβία (7,9%), η Ελλάδα (7,3%), η Κίνα (6,2%), η Ιταλία (5,6%), η Τουρκία (5,1%) και η Βουλγαρία (4,6%).

Όσον αφορά το δημόσιο χρέος των Σκοπίων ως προς το ΑΕΠ, είναι μεν χαμηλό όπως σε όλες τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, στο 47,8% (πηγή), επειδή έχουν ελάχιστες υποδομές, αλλά αυτό που μετράει είναι το εξωτερικό χρέος – το οποίο τοποθετείται στα 7,68 δις $, έχοντας σχεδόν τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2008 (γράφημα). Υπενθυμίζουμε εδώ πως το νόμισμα της χώρας (δηνάριο) έχει συνδεθεί με το ευρώ, προς αποφυγή του πληθωρισμού που διατηρείται στο 2,4% – ενώ το 2016 η κεντρική τράπεζα, τα βασικά επιτόκια της οποίας είναι 3,25% (των εμπορικών 6,61%) εξέδωσε ευρωομόλογα αξίας 495 εκ. $.

Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών των Σκοπίων έχει μειωθεί στο -2,7% από -12,7% το 2008 – ενώ το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους είναι επίσης στο -2,7% οπότε αρκετά χαμηλό. Αυτό που θεωρείται μεγάλο πρόβλημα είναι η ανεργία, η οποία ευρίσκεται στο 23,6% έχοντας όμως μειωθεί σημαντικά από το 35% του 2008 – επί πλέον η ραγδαία άνοδος του ιδιωτικού δανεισμού, ο οποίος έχει τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2008 (γράφημα). 

Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ άρχισε να ζητάει τη λήψη μέτρων – γεγονός που σημαίνει ότι, τα Σκόπια έχουν έναν ακόμη λόγο να βιάζονται για τη συμφωνία σχετικά με το όνομα τους, αφού πιστεύουν πως η ένταξη τους στην ΕΕ θα τους προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα. Εκτός αυτού ότι θα αποφύγουν τόσο το ΔΝΤ, όσο και τη χρεοκοπία – από την οποία απειλούνται μεσοπρόθεσμα.

Φοβούνται επί πλέον την «τύχη» της Ουκρανίας, με βασικούς υπευθύνους και εκεί τόσο τη Γερμανία, όσο και το ΔΝΤ – κάτι που ασφαλώς δεν μπορεί να αποκλεισθεί, αφού υπάρχει ήδη μεγάλη εσωτερική πολιτική αστάθεια που επιδεινώνει την οικονομία.

Επίλογος

Είναι εύλογο πως όταν μία χώρα είναι παγιδευμένη στον καθοδικό σπειροειδή κύκλο της κυλιόμενης χρεοκοπίας, όπως η Ελλάδα, χωρίς να έχει το σθένος να απαιτήσει την ορθολογική επίλυση των προβλημάτων της (όπως θα ήταν η χρεοκοπία της, εναλλακτικά η εξόφληση των γερμανικών αποζημιώσεων – ή, έστω, η έγκριση μίας δεκαετούς περιόδου χάριτος για το 50% των δημοσίων χρεών της, με το επιτόκιο δανεισμού του ESM και αμέσως μετά η εξυπηρέτηση τους με ρήτρα εξαγωγών), δεν υφαρπάζεται μόνο η δημόσια και ιδιωτική περιουσία της σε εξευτελιστικές τιμές – με τη μετατροπή των Πολιτών της σε φθηνούς σκλάβους χρέους της γερμανικής και γαλλικής βιομηχανίας.

Απειλείται επί πλέον η εδαφική της ακεραιότητα, όπως είναι ξεκάθαρο στο θέμα της Μακεδονίας – όπου δεν πρόκειται απλά για την επιδίωξη ενός συνθέτου ονόματος που θα εμπεριέχει το όνομα «Μακεδονία» από τα Σκόπια. Πολύ χειρότερα, η πρόθεση των ισχυρών δυνάμεων που στηρίζουν το κρατίδιο, της Γερμανίας πρωτίστως και των Η.Π.Α. δευτερευόντως, είναι η σταδιακή δημιουργία ενός Μακεδονικού κράτους – ένα ενδεχόμενο που θα καθιστούσε αργότερα ευκολότερη την αποκοπή της Θράκης, καθώς επίσης την πρόσβαση της Γερμανίας στη Μεσόγειο μέσω της σύνδεσης του Δούναβη με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (πηγή).

Εκτός αυτού, θα διευκολυνόταν η πρόσβαση στα ελληνικά ενεργειακά αποθέματα της Μακεδονίας και του Αιγαίου, τα οποία είναι τεράστια – ενώ επί πλέον θα εξασφαλιζόταν η σύνδεση των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου που σχεδιάζονται, υπό ξένη κυριαρχία.

Ως εκ τούτου πρέπει να δοθεί πολύ μεγάλη σημασία στο θέμα από όλους τους Έλληνες και όχι μόνο από τους κατοίκους της βόρειας Ελλάδας – αφού πρόκειται για μία τεράστια εθνική απειλή η οποία, εφόσον «τελεσφορούσε» με την παράδοση του ονόματος, θα αποτελούσε την αφετηρία μίας σειράς προβλημάτων για την πατρίδα μας, πολύ πιο μεγάλων από τα σημερινά οικονομικά.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως τα οικονομικά προβλήματα αργά ή γρήγορα λύνονται – ενώ για τα εθνικά ισχύουν εντελώς άλλοι κανόνες. Επομένως δεν πρέπει να εκχωρηθεί η ονομασία, οποιοδήποτε αντάλλαγμα και αν προσφερθεί στη χώρα μας – αφού θα αποτελούσε έναν «Δούρειο Ίππο» που θα ήταν ντροπή μας να τον αποδεχθούμε, εάν δεν θέλουμε να θεωρηθούμε πράγματι «λαός ηλιθίων», όταν είμαστε εμείς αυτοί που ιστορικά τον ανακάλυψαν.

Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου