Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Σεπ 2017


Σάλος μέγας έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες λόγω μίας τροπολογίας που κατετέθη από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αφορά στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαίως η τροπολογία συνδέεται με τη λειτουργία του σωματείου “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Tου Άγγελου Συρίγου

Το συγκεκριμένο σωματείο ιδρύθηκε το 1927 ως “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας” στην Ξάνθη. Το 1936 μετονομάσθηκε με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων σε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, γεγονός που επανελήφθη το 1946. Η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, όπως και το αδελφό σωματείο “Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής” απετέλεσαν τη μεταφορά στην Ελλάδα των λεγομένων “Τουρκικών Εστιών” [Türk Ocakları] που είχαν πρωτοσυστήσει οι Νεότουρκοι το 1912 και είχε αναπτύξει ο Κεμάλ μετά το 1924.

Στόχος των “Τουρκικών Εστιών” ήταν η επιβολή των κεμαλικών αρχών μέσω της δημιουργίας κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων που ξέφευγαν από τη θρησκεία. Σε απόλυτη ταύτιση στο καταστατικό της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης” αναφερόταν ρητώς ως στόχος: «να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθουσών εκ της τουρκικής μεταπολιτεύσεως». Οι μεταρρυθμίσεις της τουρκικής μεταπολιτεύσεως ήσαν οι αλλαγές που είχε επιβάλλει ο Κεμάλ μετά το 1923.

Αρχικώς η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” είχε ως στόχο τους Παλαιομουσουλμάνους δηλαδή εκείνα τα μέλη της μειονότητας που απέρριπταν τις κεμαλικές αλλαγές και επέμεναν να χρησιμοποιούν την οθωμανική γραφή. Το 1968 η χούντα, με ένα μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψε με την Τουρκία, εξάλειψε το εμπόδιο των Παλαιομουσουλμάνων με πλήρη επικράτηση των Κεμαλικών.

Έκτοτε η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” άλλαξε στόχο: στράφηκε στον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η πλειοψηφία των μελών της προέρχεται από τα πομακοχώρια του ορεινού όγκου της Ροδόπης και όχι από τα τουρκόφωνα χωριά του κάμπου.

Η διαγραφή της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης”

Το 1984 τα ελληνικά δικαστήρια, μετά από προσφυγή του τότε Νομάρχη Ξάνθης, διέγραψαν από το βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Το 2005 η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αποδέχθηκε τη διαγραφή του σωματείου με το αιτιολογικό ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”:

- Επιδιώκει «την προώθηση εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας πολιτειακών σκοπών ξένου κράτους και συγκεκριμένα της Τουρκίας».

- «Δεν συμβάλλει στην ειρηνική συμβίωση των πολιτών της περιοχής… αλλά εγείρει ανύπαρκτο μειονοτικό πρόβλημα ‘Τούρκων’».

- Θέλει να εμφανίσει ότι στην Ελλάδα κατοικεί «μία δεινώς καταπιεζόμενη εθνική τουρκική μειονότητα», ενώ με τη σύμβαση της Λωζάννης αναγνωρίζεται «μόνον η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας».

Το σωματείο έκλεισε μόνον στα χαρτιά. Συνέχισε κανονικότατα τη λειτουργία του, εξακολουθώντας να κάνει εκλογές, χορούς κι εκδηλώσεις. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” κατέβασε από την πρόσοψη του κτηρίου που στεγάζεται την ονομασία. Η συνέχιση της λειτουργίας του σωματείου είναι μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρος που όμως αδυνατούν να αντιληφθούν στο εξωτερικό.

Όταν διαγράφεις ένα σωματείο και αυτό συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του επί 30 χρόνια χωρίς πρόβλημα πώς είσαι Κράτος Δικαίου; Επειδή θεωρούν ότι αυτά τα πράγματα αποκλείονται, πιστεύουν ότι η Ελλάδα παραβιάζει βάναυσα τα μειονοτικά δικαιώματα.

Η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Το 2008 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ (Προσφυγή αρ. 26698/05) για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι της Συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης. Αναφέρθηκε μόνον στην παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου:

- «Μόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου “τουρκικός” μέσα στο Καταστατικό δεν αρκούσαν… για να εξαχθεί το συμπέρασμα της επικινδυνότητας του σωματείου για την δημόσια τάξη».

- «Το Σωματείο συνέχισε, επί μισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εμπόδιο μέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. …σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το Καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως».

- «Δεν προκύπτει από την δικογραφία ότι ο πρόεδρος ή τα μέλη του Σωματείου προσέφυγαν ποτέ στην βία, στην εξέγερση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή απόρριψης των δημοκρατικών αρχών, γεγονός που θα συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη…Όσο εξοργιστικές και απαράδεκτες και να μπορούν να φανούν στα μάτια των αρχών ορισμένες απόψεις ή όροι που χρησιμοποιούνται, η διάδοσή τους δεν θα μπορούσε αυτομάτως να θεωρηθεί μία απειλή για την δημόσια τάξη και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας».

Εκτός από την περίπτωση της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” η Ελλάδα έχει επίσης καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στις περιπτώσεις δύο άλλων μειονοτικών σωματείων με αντίστοιχο σκεπτικό.

Το πρόβλημα και η τροπολογία

Ακολούθως η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας εφαρμογή της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και επανεγγραφή στο βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Η προσφυγή απερρίφθη με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζουν την Ελλάδα δεν συνεπιφέρουν υποχρεωτικώς και μεταβολή της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων. Δημιουργούν την υποχρέωση στο κράτος-παραβάτη να βρει έναν τρόπο να συμμορφωθεί με το αποτέλεσμα. Η επιλογή του τρόπου αφήνεται στο ίδιο.

Έκτοτε βρισκόμαστε σε αμυντική θέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε φορά που συζητείται στην Επιτροπή Υπουργών η συμμόρφωση των κρατών-μελών με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Επανειλημμένως η Επιτροπή έχει εκφράσει τη δυσφορία της για τη μη συμμόρφωσή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: Η τροπολογία Κοντονή και η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα – παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Χωρίς καμία αμφιβολία φαίνεται φως στο τούνελ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η «διαδικασία αποσύνθεσης», μεταξύ των χωρών του κέντρου όπως είναι η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, καθώς επίσης της νοτίου περιφέρειας (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) συνεχίζει να εξελίσσεται –  παραμένοντας ένα άλυτο πρόβλημα.


Ειδικότερα, το πραγματικό ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1999 και 2016 κατά 24,1% – ενώ το αντίστοιχο της Ιταλίας μόλις κατά 4,6%, της Πορτογαλίας κατά 8,2% ενώ της Ελλάδας κατά 0%, λόγω της κρίσης του 2010 που μεσολάβησε, οδηγώντας την οικονομία πάνω από 17 χρόνια πίσω (γράφημα).

Το ΑΕΠ της Ισπανίας βέβαια αυξήθηκε περισσότερο από της Γερμανίας, με κινητήριο δύναμη τις κατασκευές και τη φούσκα ακινήτων που δημιουργήθηκε, με τίμημα όμως την κρίση και τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί – ενώ ακόμη και σήμερα έχει μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, καθώς επίσης σημαντικά τραπεζικά προβλήματα.


Το μέγεθος τώρα που είναι σημαντικό δεν είναι τόσο το ΑΕΠ, όσο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (γράφημα) – το οποίο σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι χαμηλότερο από την εποχή της υιοθέτησης του ευρώ, ενώ της Γερμανίας αυξήθηκε, τεκμηριώνοντας ακόμη μία φορά ότι απομυζεί τους εταίρους της. Ακόμη χειρότερα, τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στην Ελλάδα, λεηλατείται κυριολεκτικά η δημόσια και η ιδιωτική τους περιουσία (άρθρο) – όπου η μεν πρώτη χαρακτηρίζεται ήδη ως χώρα της Lidl, ενώ η δεύτερη ξεπουλιέται, όπως ανέφερε ακόμη και η γαλλική τηλεόραση (βίντεο).


Τρίτο σημαντικότερο μέγεθος, ίσως το χειρότερο όλων, είναι η εξέλιξη της ανεργίας – η οποία σε όλες τις χώρες του Νότου είναι αρκετά υψηλότερη σε σχέση με το 2000, ενώ στη Γερμανία χαμηλότερη (γράφημα). Έτσι αποδεικνύεται πως η χώρα δεν εισάγει μόνο πλούτο από τους εταίρους της αλλά, επίσης, θέσεις εργασίας – εξάγοντας τους φτώχεια και ανεργία.

Ειδικά όσον αφορά την Ισπανία, διαπιστώνει κανείς έκπληκτος ότι, το ΑΕΠ της αυξάνεται ενώ η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα – κάτι που είναι αδύνατον να συμβαίνει, αφού δεν μπορεί να παράγεται ΑΕΠ από το πουθενά. Ενδεχομένως λοιπόν να χρησιμοποιούνται στατιστικά τεχνάσματα, όπως στην περίπτωση της Ιρλανδίας – στην οποία αυξήθηκε τεχνητά το ΑΕΠ για να μειωθεί η σχέση χρέος/ΑΕΠ, έχοντας αποκαλυφθεί πρόσφατα ότι το μέγεθος ήταν πλασματικό (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατες έρευνες, το πρόβλημα της εκ διαμέτρου  αντίθετης εξέλιξης των χωρών του κέντρου και της περιφέρειας μετά την υιοθέτηση του ευρώ, εντάθηκε από την αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική (πηγή) – ενώ έναν σημαντικότατο ρόλο διαδραμάτισε το μακροοικονομικό μοντέλο της Κομισιόν, το οποίο χρησιμοποιείται για την εκτίμηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, καθώς επίσης των δημοσιονομικών προσπαθειών των κρατών-μελών (πηγή).

Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο αυτό φαίνεται μεν τεχνοκρατικό και αφηρημένο, αλλά έχει πολύ πραγματικές και πολύ αρνητικές επιπτώσεις – όσον αφορά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής οικονομίας, οπότε του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων χωρών. Θα συνεχίσει δε να επιδεινώνει την κατάσταση, εάν δεν αλλάξει εκ βάθρων – ενώ μέσω του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης προκαλεί την εκ διαμέτρου αντίθετη οικονομική εξέλιξη μεταξύ της περιφέρειας και του κέντρου.

Περαιτέρω, χωρίς να υπεισέλθουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, είναι βέβαιο πως το μοντέλο αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία ούτε λειτουργεί έτσι από λάθος – αφού έχει πια τεκμηριωθεί δεκάδες φορές ότι, η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει με τη βοήθεια του ευρώ την 4η αυτοκρατορία της, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα.

Παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τα τεράστια προνόμια που θα απολάμβανε τότε το κοινό νόμισμα, αφού όμως προηγουμένως το απομόνωνε από τις αρνητικές επιρροές της περιφέρειας, ενδεχομένως με ένα σύστημα δύο ταχυτήτων.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν ότι, βιώνουμε μία διαδικασία «αποσύνθεσης» της Ευρώπης, πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό – το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μία διαδικασία κατάληψης της Ευρωζώνης από την πρωσική κυβέρνηση, η οποία ευρίσκεται στα τελευταία στάδια της. Λογικά λοιπόν θεωρείται αναγκαία η διάλυση της νομισματικής ένωσης, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος – πριν προλάβει δηλαδή η πρωσική κυβέρνηση (η εκλογή της οποίας για 4η φορά αναδεικνύει τις παραδοξότητες της δημοκρατίας στη χώρα, ανάλογες με αυτές στην Τουρκία), να κλείσει όλες τις εξόδους κινδύνου.

Εναλλακτικά η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η οποία φυσικά δεν θα μπορούσε να δρομολογηθεί χωρίς τη βοήθεια των Η.Π.Α. – εάν τυχόν συνειδητοποιούσαν τα σχέδια της Γερμανίας, τα οποία δεν είναι ασφαλώς προς το δικό τους συμφέρον.

Η ελληνική πραγματικότητα

Συνεχίζοντας, η χώρα που είναι μακράν περισσότερο εγκλωβισμένη στο ευρώ είναι αναμφίβολα η Ελλάδα – λόγω του τεράστιου και μη μετατρέψιμου σε ένα εθνικό νόμισμα χρέους της μετά το PSI, καθώς επίσης της παντελούς έλλειψης ενός βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου για την οικονομία της. Το τελευταίο φαίνεται καθαρά από το ρυθμό ανάπτυξης της που προβλέπεται από τον ΟΟΣΑ στο 1,2% για το 2017 – ένα κυριολεκτικά απελπιστικό ποσοστό, όταν η συγκυριακή αύξηση της τουριστικής κίνησης θα έπρεπε να το διαμορφώσει πολύ υψηλότερα.


Ειδικότερα, όταν η Ελλάδα αναπτύσσεται, τότε εκτοξεύονται αντίστοιχα τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, από +0,1% το 2015 στο -0,6% το 2016) – οπότε συμβαίνει το παράδοξο, σύμφωνα με το οποίο η ανάπτυξη επιδεινώνει την οικονομική μας κατάσταση, αντί να την καλυτερεύει. Η αιτία είναι προφανώς η αποψίλωση του παραγωγικού μας ιστού λόγω της πολιτικής των μνημονίων, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να τροφοδοτείται από τις εισαγωγές – επίσης από τις πρώτες ύλες, τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να εισάγουμε (η μείωση των ελλειμμάτων μετά το 2010 οφείλεται στη φτωχοποίηση της χώρας από τα μνημόνια, οπότε στην πτώση των εισαγωγών – όχι στην άνοδο των εξαγωγών).

Στα πλαίσια αυτά, με το συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο τυχόν υιοθέτηση της δραχμής (ακόμη και αν επιλύαμε εν μέρει το θέμα του χρέους) θα μας οδηγούσε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές της Βενεζουέλας – όπου η υποτίμηση της θα ακρίβαινε τις εισαγωγές προκαλώντας μεγάλο πληθωρισμό, ενώ δεν θα αύξανε τις εξαγωγές λόγω έλλειψης εξαγώγιμων προϊόντων.
Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να προηγηθεί η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – για την οποία ασφαλώς δεν θα είχαμε χρόνο, εάν υιοθετούσαμε τη δραχμή προκαταβολικά. Κανένα κράτος άλλωστε δεν μπορεί να στηρίξει σωστά το εθνικό του νόμισμα χωρίς πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή/και σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα, μεταξύ άλλων σε χρυσό – όπως τεκμηριώνεται από τη Δανία, από τη Σουηδία, από την Ελβετία κοκ.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτό που απομένει δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, με την αναγκαία κάθαρση του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος – στα οποία οφείλεται κυρίως η υπερχρέωση και η χρεοκοπία της (πολύ λιγότερο στο ευρώ), καθώς επίσης η σημερινή της μετατροπή σε γερμανικό προτεκτοράτο.
Χωρίς να προηγηθεί πάντως η κάθαρση δεν είναι δυνατή η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου, ούτε η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της οικονομίας μας – ενώ χωρίς τη στάση πληρωμών δεν πρόκειται να τιμωρηθούν οι ένοχοι, ούτε θα καθαρίσει ποτέ η Ελλάδα από τις συμμορίες που την οδήγησαν στην καταστροφή.
Η πρόσφατη αποκάλυψη των καταθέσεων ύψους 80 εκ. € σε μία μόνο τράπεζα ενός μόνο πολιτικού, τεκμηριώνει το τεράστιο μέγεθος της κυβερνητικής διαφθοράς – καθώς επίσης ποιά ήταν η αιτία της χρεοκοπίας ενός τόσο πλούσιου κράτους, όπως είναι η Ελλάδα.

Analyst Team
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Η αναμενόμενη εκλογική νίκη των Χριστιανοδημοκρατών και της Ανγκελα Μέρκελ έναντι των Σοσιαλδημοκρατών του Μάρτιν Σουλτς, που -σε αντίθεση με τις ελπίδες τις οποίες είχαν εναποθέσει σε αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ- έχει καταντήσει να υφίσταται, κυριολεκτικά, τα γέλια του κοινού σε τηλεοπτικές εμφανίσεις του, προκαλεί σειρά ερωτημάτων για τις σχέσεις Αθήνας - Βερολίνου την προσεχή περίοδο.

Κορυφαίο θέμα είναι, ασφαλώς, η γερμανική στάση ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, ταυτόχρονα με τη λήξη του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018. Ανεξάρτητα από την παραμονή ή μη του Β. Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών ή την αντικατάστασή του από άλλον χριστιανοδημοκράτη ή από στέλεχος του μικρότερου εταίρου της κυβέρνησης συνασπισμού, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αισιοδοξία για ουσιαστική αλλαγή της γερμανικής στάσης.

Οι πληροφορίες ελληνικών και ξένων διπλωματικών πηγών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ίδια η κυρία Μέρκελ εξακολουθεί, υπό προϋποθέσεις, να υποστηρίζει μόνο τη ρύθμιση ή ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας, χωρίς να εξετάζει εισηγήσεις περί ουσιαστικής αναδιάρθρωσης ή διαγραφής μέρους του.

Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο κ. Σόιμπλε και τα ανώτερα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν, όπως και παλαιότερα, «με αποτροπιασμό» οποιαδήποτε σκέψη πέραν της ελάφρυνσης του χρονοδιαγράμματος πληρωμών. Παρόμοια άκαμπτη στάση θα τηρήσει η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα ευρύτερου ευρωπαϊκού -και όχι μόνο ελληνικού- ενδιαφέροντος.

Σε μια περίοδο όπου η Αθήνα χρειάζεται και το τελευταίο ευρώ ενισχύσεων και έχει επιτύχει μεγάλη απορροφητικότητα κοινοτικών κονδυλίων, το Βερολίνο διαμηνύει στην Κομισιόν ότι υποστηρίζει μείωση δαπανών του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (MFF) μετά το 2020, όπως και των κονδυλίων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πρακτικά, η γερμανική επιλογή σημαίνει ότι η Ελλάδα και άλλες χώρες του Νότου δεν θα έχουν πρόσβαση σε μεγάλα κεφάλαια τα (πολλά) επόμενα χρόνια. Υφίσταται μόνο μικρή πιθανότητα διαφοροποίησης των προτεραιοτήτων δαπανών του MFF για τις νέες ανάγκες αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης και των απειλών κατά της ασφάλειας, αλλά θα πρόκειται για μερική ανακούφιση των αναγκών της Ελλάδας, που προασπίζει τα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε.

Στο διπλωματικό πεδίο, το κύριο ερώτημα είναι αν η κυρία Μέρκελ, τα αρμόδια τμήματα της Καγκελαρίας και το υπουργείο Εξωτερικών θα υιοθετήσουν επίσημα την προεκλογική γραμμή κατά της Τουρκίας, με διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξής της στην Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί ασφαλής πρόβλεψη, για τον απλό λόγο ότι η εσωτερική συζήτηση στο Βερολίνο θα αρχίσει μετά τη συγκρότηση του νέου συνασπισμού, που θα απαιτήσει έναν ή ίσως και δύο μήνες μετά τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου.

Πάντως, ως πλέον πιθανή εξέλιξη αναφέρεται η διαμόρφωση ενός μείγματος πολιτικής που θα αναβάλλει ή θα διακόπτει τις ενταξιακές συνομιλίες, με παράλληλη συνέχιση χρηματοδότησης της Άγκυρας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης με εξεύρεση κονδυλίων από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και όχι διμερώς από τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Κατά ανάλογο τρόπο ευνοείται η αναστολή των διαπραγματεύσεων αναθεώρησης της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, με ταυτόχρονη διατήρηση των ρυθμίσεων της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου του 2016, οι οποίες το τελευταίο δίμηνο κλονίζονται λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς τα νησιά του Αιγαίου, χωρίς ανάλογες «επιστροφές» στο τουρκικό έδαφος.
Κατά τη γερμανική εκδοχή, που, σε μεγάλο βαθμό, συμμερίζεται και η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία, η Αγκυρα έχει περισσότερα να κερδίσει τηρώντας, παρά εγκαταλείποντας, την Κοινή Δήλωση.

Αντίθετα, κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν υπάρχει για τη γερμανική στάση ως προς την ΠΓΔΜ και την προσπάθεια ένταξής της στο ΝΑΤΟ, χωρίς επίλυση του ονοματολογικού. Το Βερολίνο αναφέρεται μόνο στην ανάγκη αποτροπής αστάθειας ή νέας κρίσης στα Βαλκάνια, χωρίς να εξηγεί γιατί θέλει να κλονίσει τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Επιμένει στην καλλιέργεια του αλυτρωτισμού και του Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού η αλβανική κυβέρνηση, καθώς και την σχολική χρονιά 2017-2018 τα σχολικά βιβλία της Γεωγραφίας που διδάσκονται οι μαθητές, μεταξύ αυτών και τα παιδιά που προέρχονται από την Ελληνική Εθνική Μειονότητα, συνεχίζουν να αναφέρονται σε «αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα».

Σύμφωνα μάλιστα με τους συγγραφείς των βιβλίων και το Αλβανικό Υπουργείο Παιδείας, οι «αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα» καλύπτουν την Δυτική Μακεδονία και όλη την Ήπειρο η οποία παρουσιάζεται ως «Τσαμουριά».

Αν και η Ελλάδα ήταν συνεπής στις διμερείς συμφωνίες που έχουν υπάρξει για αφαίρεση από τα σχολικά εγχειρίδια και των δυο χωρών όλων των στοιχείων που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως αλυτρωτισμός και υποκρύπτουν βλέψεις έναντι του άλλου(αφαιρώντας κάθε αναφορά σε Βόρεια ήπειρο), η αλβανική πλευρά επιμένει να συντηρεί όλα αυτά τα στοιχεία που συνιστούν μια ακραία μορφή αλυτρωτισμού.

Και αυτό το ζήτημα το οποίο δηλητηριάζει με αλυτρωτικά οράματα την νέα γενιά των Αλβανών θα πρέπει να τεθεί επιτακτικά στην ατζέντα των διμερών συνομιλιών και συγχρόνως να αναδειχθεί και στα Ευρωπαϊκά όργανα κυρίως ενόψει της έκδοσης της νέας Έκθεσης της Κομισιόν για την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.


Οι σελίδες από τα αλβανικά βιβλία όπως τα παρουσίασε ο «Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914» - Στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 4 αναφέρονται ως αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα οι: Τσαμουριά, Κόνιτσα, Καστοριά, Φλώρινα κλπ, αφού προηγηθούν οι αλβανικές περιοχές της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της «Μακεδονίας» δηλαδή των Σκοπίων.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εάν αναφερθώ σε «μπάχαλο» ίσως κάποιοι με παρεξηγήσουν και να μου επισυνάψουν «έλλειψη πολιτικής αβρότητας…»

Θα αναφερθώ λοιπόν στην «περίεργη» κατάσταση που προκλήθηκε από την ρύπανση του Σαρωνικού με τη βύθιση του «Αγία Ζώνη 2», στη συνέχεια τη σύλληψη Πλοιάρχου και Α’ Μηχανικού και την απόσυρση του πλοίου «Lassea», στις γοερές κλήσεις της Αντιπολίτευσης στον Υπουργό Ναυτιλίας κ Κουρουμπλή «να παραιτηθεί», παράλληλα με επικρίσεις στο έργο του και από Κυβερνητικούς Βουλευτές με το Μαξίμου να «τον στηρίζει» και ελπίζω να μην με παρεξηγήσει κανείς καλοπροαίρετος αναγνώστης.

Είχαμε σήμερα και το «ξάφνιασμα» της απόφασης συνεργασίας Ν.Δ. - Δημοκρατικής Συμπαράταξης να «φρενάρουν» το πρωτόγνωρο φαινόμενο όπου οι ΑΝΕΛ «πανηγυρίζουν» καταψηφίζοντας Κυβερνητικές τροπολογίες και Νομοθετήματα που «υπερψηφίζονται» από την Αντιπολίτευση και παρακαλώ να σημειώσετε ότι η λέξη, η έννοια «παράνοια», συνιστά ετυμολογικά σαφέστατο δημιούργημα της ελληνικής γλώσσας…

Τελικά στην πολιτική μας καθημερινότητα, 24 μήνες μετά την δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και 33 μήνες μετά την πρώτη του νίκη ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων, που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο η σύγχυση ΚΡΑΤΟΥΣ – ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και Πολιτών ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να παραμένουν, όχι μόνο δυσλειτουργικές, που επιτέλους ίσως θα πρέπει να τις δούμε και ως εντυπωσιακά… ψυχοπαθολογικές.

Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους… «δακτύλους», και τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, λένε, ακόμη και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του «Κομματικού» Κράτους.

Έτσι, ενώ οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι το ΚΡΑΤΟΣ είναι «καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό» ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος ως «τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό μας Κόμμα για να αρμεχτεί από τα…δικά μας παιδιά!…»

Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε την διπολικού τύπου «σχιζοειδή» συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παράνοιας άσχετα με το που ανήκουμε… κομματικά!

Οι εποχές ΑΠΑΙΤΟΥΝ να θυμηθούμε, ξανά και ξανά, αυτό που προφανώς βολεύει «κάποιους» να συγχέουμε, ότι δηλαδή το ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ!...

Και δεν είναι εξωπραγματική η εκτίμηση ότι ενώ ο αγώνας έγινε το 1821 "για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία" το ελληνικό ΚΡΑΤΟΣ από συστάσεώς του ήταν και παραμένει προβληματικό και καταλήγει συχνά έρμαιο στα χέρια Κοτζαμπάσηδων που το ελέγχουν και ιδιοτελών πολιτών που ελπίζουν να ‘βολευτούν’.

Αλλά σε αντίθεση η ΠΑΤΡΙΔΑ βρισκόταν και βρίσκεται ζωντανή στην ψυχή όλων που έπεσαν στα πεδία των μαχών και άλλων που ‘τιμωρήθηκαν’ για την φιλοπατρία τους και όσων παραμένουν όχι απλά Έλληνες αλλά φλογεροί ‘φιλέλληνες’ που η Πατρίδα τους ‘πληγώνει’.

Εδώ και λίγα χρόνια, που συμπίπτουν με την υποτέλειά μας ως «ΚΡΑΤΟΣ» στην ομάδα των «ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ», καθώς αποκαλύφθηκε πια ολοκάθαρα και εντυπωσιακά η γύμνια της Κομματικής αυτοδυναμίας που στηρίχθηκε από το γαλάζιο και το πράσινο στρατόπεδο στην γνωστή Αγγλοσαξονική τακτική του "διαίρει και… βασίλευε" τροφοδοτούμενη από τεχνητές αντιπαλότητες που χώριζαν και στο τελευταίο χωριό της Ελληνικής επικράτειας "μπλε και πράσινα" καφενεία είναι επιτακτική η ανάγκη να χωρίσουμε τις δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες του ΚΡΑΤΟΥΣ και της ΠΑΤΡΙΔΑΣ!…

Θα συνεχίσουμε να συγχέουμε Κράτος και Πατρίδα και να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας την ιδιοτελή εμμονή στην ταύτιση Κόμματος και Κράτους ή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα ΔΕΝ ανήκει στα Κόμματα και στους ψηφοφόρους τους και το Κράτος ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει την πορεία της ‘αποκατάστασης’ των ψηφοφόρων του που μας έφεραν στην πτώχευση!

Τελικά, είναι πραγματικά ανυπέρβλητης γοητείας και ευστοχίας ο στίχος που δηλώνει ότι στην Ελλάδα (αφού συνεχίζουμε να συγχέουμε το Κομματικό Κράτος με την Πατρίδα):
«όλα τριγύρω αλλάζουνε και ΟΛΑ τα ίδια μένουν!…»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η ιδεολογική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί ο πρωθυπουργός και η εσωτερική αντιπολίτευση που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων

Έχω την αίσθηση ότι ο πρωθυπουργός θα οδηγηθεί σε πολυσχιδή προσωπικότητα, υποστηρίζοντας σε κάθε διαφορετικό κοινό, ό,τι αυτό θέλει να ακούσει. Στους επιχειρηματίες υπόσχεται ενίσχυση της αγοράς, στους ανέργους δουλειές, στα κομματικά μέλη θέσεις στο δημόσιο, στον στενό πυρήνα του κόμματος την σοβιετοποίηση του κράτους.

Αυτό θα πει κάποιος, είναι κοινό σε όλους τους πολιτικούς. Πράγματι, μόνο που εξ αρχής είναι γνωστό που στρέφει την συμπάθειά του ο κάθε πολιτικός, και αντιλαμβάνεσαι πού είναι ειλικρινής και πού όχι. Στην περίπτωση του Α. Τσίπρα, πιστεύω ότι ειλικρινά στρέφεται προς την σοσιαλδημοκρατία, εγκαταλείποντας τις ακραίες και ανεδαφικές μαρξιστικές θέσεις, αλλά δεν μπορεί να αποκοπεί από το παρελθόν του, το οποίο δεν μας εγκαταλείπει ποτέ όσο κι αν θέλουμε να το αποδιώξουμε.

Τι θα πει στους συντρόφους του στο συνέδριο; Ότι η ανάπτυξη προέρχεται μόνον από την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, όπως θεωρώ ότι ο ίδιος το έχει πλέον αντιληφθεί; Θα ξεσηκωθούν, αφού σε όλη τους την πορεία έχουν διδαχθεί και έχουν διδάξει, πως ο σοσιαλισμός που επαγγέλλονται μόνον πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού μπορεί να οικοδομηθεί.

Πλην εάν, ενστερνισθούν το αφήγημα του Μάο, που ενισχύοντας την επιχειρηματικότητα είχε πει στους απορούντες ότι ο κινεζικός πληθυσμός είναι αγροτικός, άρα πρέπει πρώτα να υπάρξουν προλετάριοι, που θα οδηγήσουν στη δικτατορία του προλεταριάτου. Στην Ελλάδα σήμερα, με την φτωχοποίηση του Έλληνα δια της υπερφορολόγησης αντί της περιστολής δαπανών και της στοιχειώδους προσπάθειας για ανάπτυξη, δημιουργείται το προλεταριάτο. Η Αχτσιόγλου το είπε: «Οι φτωχοί μας ψηφίζουν». Άρα, όσο περισσότεροι φτωχοί, τόσο περισσότερες ψήφοι.

Έτσι, δεν πρέπει να εκπλήσσει η διαπίστωση που έκανε στο Reuters ο George Burns, διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold, ότι «Υπάρχει μια ανακολουθία στο μήνυμα που ο πρωθυπουργός κομίζει με τις πράξεις των υπουργών του». Ούτε η δήλωση, πάλι στο Reuters, προσώπου κοντά στους δανειστές, ότι «Το χάσμα μεταξύ των λόγων και των πράξεων του κ. Τσίπρα, η ανεπάρκεια στις ενέργειές του, είναι αυτά που μπορεί να τον παγιδεύσουν».

Επαναλαμβάνω, ότι θεωρώ πως ο Α. Τσίπρας θέλει την μετεξέλιξη, όχι προς την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά προς τη σοσιαλδημοκρατία, ασχέτως τι λέγει στα κομματικά στελέχη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν πείθει τους υπουργούς του. Μέχρι τώρα, την ουσιαστική αντιπολίτευση στις προτάσεις του Α. Τσίπρα, μετά το απεχθές 2015, την ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κυβερνητικό κόμμα είναι που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων, και εμποδίζει κάθε σοβαρό επενδυτή παραγωγικού έργου, να έρθει στην Ελλάδα.

Όσο αισιόδοξος και αν είναι κάποιος, παρατηρώντας την εικόνα του σημερινού κράτους, είναι βέβαιο πως αισθάνεται να εξανεμίζονται οι ελπίδες του για αναστροφή της κατάστασης, όσο ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να περάσει την γραμμή του στους υπουργούς του. Πέραν του ότι κάποιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι για οποιαδήποτε θέση στο Δημόσιο.

Εξακολουθεί η Ελλάδα να πορεύεται με τις ίδιες ιδέες που επικράτησαν από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, και που καθόρισαν την πολιτική ζωή του τόπου. Οι ίδιες ιδέες σοβιετικού τύπου που κυριαρχούν σήμερα στην κυβέρνηση, επικρατούν εδώ και δεκαετίες καθορίζοντας την πορεία μας.

Πότε υπήρξε δημοκρατική συμπεριφορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις; Πότε υπήρξε σεβασμός στο κοινωνικό σύνολο από οργανωμένες ομάδες που απαιτούν διατήρηση (και αύξηση) των προκλητικών προνομίων που απέκτησαν με εκβιαστικό ή "ρουσφετολογικό" τρόπο;

Υπάρχει και κάτι άλλο ανησυχητικό. Μένει ανεξίτηλα στη μνήμη μου η απειλή απεργών κατά του κοινωνικού συνόλου. Πρόκειται για την απεργία ιδιοκτητών ταξί προ ετών, που ξεκίνησε για διεκδικήσεις, αλλά είχε πάρει εκδικητική μορφή εναντίον της κοινωνίας. Είχαν πει στον ελληνικό λαό, που διαμαρτυρόταν: «Μαζί θα καταστραφούμε».
Αυτό, το άκουσα και στις εκλογές του 2015, από άνεργο, ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάει η οικονομία κατά διαβόλου; Εγώ τι έχω να χάσω;» Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό υπάρχει ακόμη στο εκλογικό σώμα η αντίληψη της… εκδικητικής ψήφου προς αυτούς που δεν είναι ακόμη άνεργοι. Να ψοφήσει λοιπόν η κατσίκα του γείτονα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Για ακόμα μια χρονιά στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης στην Ξάνθη διοργανώνονται μαθήματα βουλγαρικής γλώσσας σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου.

Βουλγαρικά διδάσκει έμπειρη Βουλγάρα καθηγήτρια, η οποία γνωρίζει άριστα και την ελληνική γλώσσα.

Υπάρχει Τμήμα Αρχαρίων, για όσους τώρα θέλουν να ξεκινήσουν από την αρχή, και Τμήμα Προχωρημένων, για όσους έχουν ήδη διδαχθεί βουλγαρικά στο παρελθόν και θα ήθελαν να τα τελειοποιήσουν.

Πληροφορίες στα τηλέφωνα του Ι.Θ.Τ.Π. στην Ξάνθη
25410-29282 (πρωί), 25410-26635 (απόγευμα).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η 24η θεατρική πράξη με τα μεταλλεία Κασσάνδρας τέλειωσε με τη γνωστή κατάληξη: Γκολ αυτοί; Σέντρα εμείς. Μέχρι να κουραστούν, να ιδρώσουν, να κρυώσουν, να αρρωστήσουν, να πεθάνουν. Σύστημα Καραγκιόζης. Η επαναστατικότητα της λενινιστικής κυβέρνησης πήγε για μια ακόμα φορά περίπατο μόλις εμφανίστηκαν οι ξένες δυνάμεις!

Υπάρχει μια απορία. Τι τη θέλουν την επαναστατικότητα αφού κάθε φορά που πέφτουν επάνω σε «αντίπαλες» ξένες δυνάμεις υποχωρούν με κατεβασμένα τα παντελόνια; Ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο του 2015 μέχρι τον επάρατο Ιούλιο με το δημοψήφισμα. Συνέχισαν με το τρίτο Μνημόνιο που υπέγραψαν και συνέχισαν με τη δεύτερη αξιολόγηση και όλες τις απαιτήσεις τω δανειστών που τις ψήφισαν στη Βουλή.

Κάποια στιγμή ο αρχηγός των ατάκτων και πρωθυπουργός ομολόγησε ότι είχαν αυταπάτες για το συσχετισμό δυνάμεων και δεν περίμεναν ότι οι δανειστές ήταν τόοοοσο δυνατοί. Παραμύθια! Αυτοί οι ίδιοι ήρθαν στην εξουσία καταγγέλλοντας ότι οι δανειστές ήταν τέρατα που κυβερνάνε τον κόσμο με τα πανίσχυρα διεθνή κεφάλαια που δεν σταματάνε μπροστά σε τίποτα.

Παρά την ομολογία των αυταπατών οι άνθρωποι συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, πουλώντας αντίσταση την ίδια ώρα που υπέγραφαν όοοοολα τα προαπαιτούμενα για δέσμευση της ελληνικής περιουσίας, Μνημόνο μέχρι το 2062 και λιτότητα για το λαό μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Μάλλον έχουν μπερδέψει την έννοια της αυταπάτης με της απάτης.

Τώρα, πουλάνε αντίσταση και φυσεκλίκια στις Σκουριές και στο Ελληνικό, που τα είχαν για λάβαρα πριν να συγκρουστούν με την πραγματικότητα. Και ξαναξεφτιλίζονται! Μόλις έπεσαν τα τηλέφωνα των δανειστών και προστατών της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός «άνωθεν» και μόλις η εταιρία απείλησε με αποχώρηση, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και κάθησαν στο τραπέζι σαν τα καλά παιδιά για να τα βρουν στα μεταλλεία. Που θα φύγουν μένοντας!

Για όλη αυτή τη νίλα δε χρειάστηκε κανένας κόπος από την εταιρία. Είπε «ή μας δίνετε την άδεια ή τα μαζεύουμε», ειδοποίησε και τα μεγάλα αφεντικά και με το πρώτο νεύμα «άνωθεν», απ’ έξω, έμεινε η κυβέρνηση «Παυλόπουλος». Τέτοια λενινιστική επαναστατική συνείδηση!

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν έχει έδρα την Αθήνα αλλά κυβερνάει από το Μρέστ Λιτοφσκ. Για να μη χάνει χρόνο πήγαιν’ έλα με τις διαρκείς συνθηκολογήσεις. Η απορία είναι απλή: Αφού δεν έχει τα κότσια να αντισταθεί και να πολεμήσει τι τις θέλει τις καθυστερήσεις και τα κόλπα; Τα οποία μας στοιχίζουν κι ένα σκασμό εκατομμύρια.

Ας υπογράψει και ας εφαρμόσει όλα όσα έτσι κι αλλιώς έχει συμφωνήσει με τους δανειστές κι όταν θα έρθει ο χρόνος των εκλογών ας βγει να πει ανοιχτά στο λαό: «Τι τη θέλετε τη ΝΔ και τη Συμπαράταξη. Εγώ κάνω τα ίδια και χωρίς να κουνιέται φύλο». Το πολύ- πολύ να χάσει καμιά χιλιάδα αφελείς που ακόμα νομίζουν ότι ψηφίζουν αριστερά. Θα κερδίσει, όμως πολλές χιλιάδες άλλους.

Επειδή το εκλογικό ποσοστό του λαού που μετακινείται από δω κι από κει και βγάζει τις κυβερνήσεις έχει γραμμένες στα παλιά του τα παπούτσια και τις ιδεολογίες και τις επαναστάσεις. Τον κανακάρη να διορίσει, το αυθαίρετο να νομιμοποιήσει με λίγα λεφτά ή και καθόλου, να του χαριστούν τα πρόστιμα και οι ποινές, να μην τον κυνηγάει αστυφύλακας για τίποτε και να μπαίνει στις εξαιρέσεις των εγκυκλίων που δεν θα του κόβονται οι αργομισθίες και οι αρπαχτές. Ά! Και να πουλάει μαγκιά.

Ο πρωθυπουργός τα ξέρει όλα αυτά. Και τα ακολουθεί κατά γράμμα. Έχοντας γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια και τη σοβαρότητα που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση για να τη σέβονται οι μέσα και οι έξω, αλλά και την αξιοπρέπεια που πρέπει να εμπνέει και στους ξένους και στο λαό του. Μια ακόμα κηλίδα στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι κόντρες του Σουλτάνου Ερντογάν με Γερμανία, Γαλλία και γενικότερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θορυβήσει ενώ σε κάποιες περιπτώσεις φοβίζει μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που επενδύουν στην Τουρκία. Ο φόβος για μια επιχείρηση είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν μάλιστα έχει στηρίξει ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής της, σε μία χώρα η «διπλωματία» είναι μία άγνωστη λέξη.

Του Τάκη Τρακουσέλλη

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες που έχουν μονάδες παραγωγής στη γείτονα χώρα, μέσω των οποίων προμηθεύουν αυτοκίνητα τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και τη Ρωσία, έχουν ήδη θέμα… Η σχεδόν βέβαιη αντίδραση της Γερμανίας και κατά προέκταση της Ε.Ε. προς την Τουρκία, μετά τις Γερμανικές εκλογές, είναι δεδομένο πως θα έχει οικονομικές επιπτώσεις τόσο στην οικονομία της χώρας, όσο και στις επιχειρήσεις που εδρεύουν εκεί.

Ήδη στην Τουρκία κατασκευάζονται πάνω από 1.200.000 οχήματα κάθε χρόνο, όντας η έκτη μεγαλύτερη παραγωγός χώρα επιβατικών αυτοκινήτων και δεύτερη στα οχήματα 3,5 τόνων και πάνω. Σημειώστε δε, πως οι Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες δεν παράγουν αυτοκίνητα στην Γερμανία (μόνο λίγα φορτηγά) κάτι που ίσως βοηθήσει λίγο περισσότερο στο να παρθούν κυρώσεις…

Για παράδειγμα η επιβολή ενός φόρου εισαγωγής προς την Ε.Ε. 10% -όπως συμβαίνει με την Ιαπωνία- θα επιβαρύνει το κόστος των παραγόμενων αυτοκινήτων και κατά προέκταση την τελική τους τιμή, ακόμα κι αν ο Σουλτάνος ρίξει κατακόρυφα τη Λίρα.

Η αλήθεια είναι πως κάποιοι αυτοκινητικοί όμιλοι που κατασκευάζουν σε Τουρκικό έδαφος οχήματα, με άκρα διακριτικότητα έχουν ξεκινήσει να καταστρώνουν σχέδια αντιμετώπισης των πιθανών κυρώσεων, με πρώτη λύση τη σταδιακή μείωση της παραγωγής και μεταφοράς μέρος αυτής σε άλλες παραγωγικές μονάδες της Ευρώπης.

Μάλιστα κάποιες εταιρίες αφήνουν να διαρρεύσει ακόμα και για πλήρη αποχώρηση της εταιρείας, μήπως έτσι θορυβηθεί ο Σουλτάνος…

Σημειώστε πως μία τέτοια απόφαση για κάποιες εταιρείες δε θα ήταν και… καταστροφή, αφού οι περισσότερες παράγουν αυτοκίνητα σε συνεργασία με τοπικές μονάδες (Τούρκους επιχειρηματίες), με τις οποίες πιθανότατα θα μπορούσαν να σπάσουν τις συμβάσεις τους λόγω ξαφνικού εμπάργκο, επιπλέον φόρων εισαγωγής κ.λπ.

Όπως και να έχει σε πολλά από τα αρχηγεία των αυτοκινητοβιομηχανιών πέφτουν στο τραπέζι προτάσεις για πιθανές χώρες, που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μονάδα παραγωγής, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, της οποίας η γεωπολιτική θέση βολεύει σε σχέση με τις μεταφορές των οχημάτων.

Η ευκαιρία που πάει να δημιουργηθεί μπορεί και να είναι τεράστια!

Έχουμε όμως την πολιτική αλλά και κοινωνική βούληση να προσελκύσουμε μία τέτοια μεγάλη επένδυση βαριάς βιομηχανίας, στην Ελλάδα; Θα επιτρέψουν οι ιδεοληψίες των Κυβερνώντων να «χτυπήσουν» την πόρτα των αυτοκινητικών κολοσσών, να φέρουν εδώ την επένδυση και έτσι να δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας;

Πηγή NewsAuto


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Σχεδόν 2.800 αφίξεις λαθρομεταναστών 
μόνο στο Βόρειο Αιγαίο και μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο...!

Σχεδόν 500 μετανάστες και πρόσφυγες πέρασαν στα νησιά του βορείου Αιγαίου το τελευταίο τριήμερο (από το πρωί της Δευτέρας 18 Σεπτεμβρίου μέχρι και σήμερα Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου το πρωί) ανεβάζοντας σχεδόν σε 2.800 τον αριθμό των όσων πέρασαν στα νησιά από την 1η Σεπτεμβρίου και προστέθηκαν στους ήδη διαμένοντες σε αυτά.

Στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης των νησιών το τελευταίο τριήμερο καταγράφηκε η άφιξη 214 ατόμων στη Λέσβο, 127 στη Χίο και 89 στη Σάμο, συνολικά δηλαδή 430 προσφύγων και μεταναστών. Από το πρωί σήμερα Πέμπτη έχουν φτάσει 35 άτομα στη Λέσβο που δεν έχουν ακόμα καταγραφεί επίσημα.

Οι τελευταίες αφίξεις ανεβάζουν πολύ ψηλά τον αριθμό όσων πέρασαν στα νησιά του βορείου Αιγαίου τις πρώτες 20 μέρες του Σεπτεμβρίου. Συγκεκριμένα, χωρίς τις σημερινές νέες αφίξεις, στη Λέσβο πέρασαν 1.619 άτομα, στη Χίο 405 και στη Σάμο 731. Συνολικά δηλαδή 2.755!

Η Τουρκική Ακτοφυλακή ανακοινώνει μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της ότι από 1ης Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 20 Σεπτεμβρίου επενέβη σε 51 περιστατικά και επαναπροώθησε στις τουρκικές ακτές 2.132 πρόσφυγες και μετανάστες που με τις πλαστικές βάρκες στις οποίες επέβαιναν δεν είχαν βγει από τα τουρκικά χωρικά ύδατα.

Και ο Σεπτέμβριος... συνεχίζεται, με καθημερινές αφίξεις με την ελληνική κυβέρνηση και την Ευρώπη να σιωπούν ένοχα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Όμιλος Φίλων Ελληνικής Αστυνομίας Δυτικής Αττικής και η οικογένεια του πεσόντος στο καθήκον Ειδικού Φρουρού Ευστάθιου ΛΑΖΑΡΙΔΗ σας προσκαλούν στην τελετή αποκαλυπτήριων του «Μνημείου Ειδικού Φρουρού Ευστάθιου ΛΑΖΑΡΙΔΗ», τα οποία θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017 και ώρα 10.45´ στο Τσοτύλι, Βοϊου Κοζάνης.

Αναλυτικά το πρόγραμμα της τελετής έχει ως εξής:

7.30-10.30 Θεία Λειτουργία-Τέλεση μνημόσυνου στον Ιερό Ναό Αγ. Μαρίνας Τσοτυλίου
10.40 Πέρας προσέλευσης προσκεκλημένων-επισήμων
10.45 Επιμνημόσυνη δέηση
10.50 Ομιλία
11.00 Προσκλητήριο πεσόντα κατά την εκτέλεση του καθήκοντος
11.03 Αποκαλυπτήρια μνημείου
11.05 Κατάθεση στεφάνων
11.10 Ενός λεπτού σιγή – Ανάκρουση Εθνικού Ύμνου
11.15 Πέρας εκδήλωσης – Παραδοσιακό κέρασμα

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ
ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΕΛ. ΑΣ.


Ο Ειδικός Φρουρός Λαζαρίδης γεννήθηκε το 1978 στην Κοζάνη και υπηρετούσε στο Τμήμα Αστυνομικών Επιχειρήσεων Χανίων.
Την 5η Νοεμβρίου του 2007 εκπληρώνοντας το καθήκον του για την προστασία και την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου, δέχθηκε δολοφονικά πυρά κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιχείρησης, στα Ζωνιανά της Κρήτης. Την 6η Σεπτεμβρίου 2015 κατέληξε στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., μετά από πολυετή νοσηλεία.
«ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ»

Σχόλιο ιστολογίου: Κάποιοι, ελαφρά τη καρδία, διέδιδαν ως "ψευδή είδηση" (fake news) την άτυχη τελικά κατάληξη σε θάνατο του ειδικού φρουρού Ευστάθιου Λαζαρίδη. Και κοιμούνται ήσυχοι, αφού έχουν επιτελέσει το "ιδεολογικό" και κομματικό τους καθήκον...
Η λάσπη είναι πολύ εύκολο να διαδοθεί. Ιδιαίτερα όταν ολόκληροι μηχανισμοί λειτουργούν γι αυτό τον σκοπό.
Η ανάδειξη της αλήθειας ενίοτε γίνεται εχθρός όλων εκείνων που παλεύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την αλήθεια και το δίκαιο... το δικό τους, όχι των υπολοίπων. Ιδιαίτερα όλων εκείνων που ξεχωρίζουν, ενάντια στη ρήση "η αριστεία είναι χολέρα".
Και αυτά συμβαίνουν επειδή ζούμε στην Ελλάδα των μηδενικών αξιών, της μηδενικής ηθικής και του εθνομηδενισμού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Τσαϊλά

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ο ηπειρωτικός χώρος και οι θάλασσες που τον περιβάλλουν, αλλά συμπεριλαμβάνεται και ο θαλάσσιος χώρος που μας διασφαλίζει το Διεθνές Δίκαιο, με την διακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Έχετε ποτέ αναλογισθεί πόσο τεράστιος είναι, γεωγραφικά, αυτός ο χώρος του Ελληνισμού; Εξετάζοντας το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου του Ελληνισμού, αναδεικνύονται πολλές από τις συνήθεις απειλές και κινδύνους για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Πρώτη στον κατάλογο των κινδύνων είναι η φιλοδοξία της Τουρκίας, να κυριαρχήσει στη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου, και να πιέσει με την απόκτηση συντριπτικής υπεροχής των ναυτικών της δυνάμεων. Άλλες απειλές είναι εδαφικές διεκδικήσεις σε θαλάσσιες και παράκτιες ζώνες, οι προσπάθειες για τον περιορισμό του Ελληνισμού στη πρόσβαση των θαλάσσιων πόρων, και η επιχείρηση να αποδυναμώσει τον Ελληνικό έλεγχο πάνω από το Αιγαίο. Εκτός από το Αιγαίο, τονίζεται η σημασία της προστασίας πρόσβασης στους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου, και η ανησυχία για τον αρνητικό αντίκτυπο των περιφερειακών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική στη διεθνή ασφάλεια. Σημειώνω, επίσης, τον κίνδυνο που δημιουργεί η αύξηση της διεθνούς πειρατείας για τον Εμπορικό μας στόλο. Η ενίσχυση του Πολεμικού στόλου μας, καθώς και η διατήρηση μιας σταθερής ναυτικής παρουσίας στη Μεσόγειο, πρέπει να ξεχωρίζουν ως οι πιο κρίσιμες προτεραιότητες για τη μελλοντική ανάπτυξη του Πολεμικού Ναυτικού.

Αποστολές των Ναυτικών Δυνάμεων

Μέσα από το φακό των γεωστρατηγικών μας επιδιώξεων, οι σχεδιαστές Ναυτικής στρατηγικής εξετάζουν τις πολεμικές αποστολές του ναυτικού, όπως:
  1. η εξασφάλιση του θαλασσίου ελέγχου στις περιοχές ενδιαφέροντος (ή τουλάχιστον τοπικού θαλασσίου ελέγχου για καθορισμένο χρόνο) μέσω των αεροναυτικών επιχειρήσεων,
  2. η ματαίωση ανάληψης πλεονεκτικών θέσεων του δυνητικού αντιπάλου μας στο θαλάσσιο περιβάλλον,
  3. η εξουδετέρωση των επιχειρησιακών στόχων του εχθρού με την αποθάρρυνση του,
  4. οι αποβατικές επιχειρήσεις από τη θάλασσα πάνω στο έδαφος ενεργώντας διακλαδικά με συμμετοχή πεζοναυτών και αεροπορικών δυνάμεων και
  5. επιχειρήσεις αποκλεισμού κατά τις εχθροπραξίες και απαγόρευσης του εχθρού στις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας.
Προσδιορισμός των προτεραιοτήτων και στόχων της ναυτικής πολιτικής 

Οι ναυτικές δυνάμεις πρέπει να αναπτυχθούν προς όλο το γεωστρατηγικό χώρο ενδιαφέροντος (εθνικό, κυπριακό και νοτιοανατολικής Μεσογείου) χωρίς περιορισμούς, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου αντιμετωπίζονται ποικίλες απειλές για την πατρίδα μας. Μια προκεχωρημένη παρουσία των ναυτικών δυνάμεων μας επιτρέπει την εξοικείωση με το θαλάσσιο περιβάλλον, καθώς και την προσωπικότητα αλλά και τη συμπεριφορά τόσο των φίλιων όσο και των εχθρικών περιφερειακών φορέων. Έχοντας επίγνωση της κυριαρχίας των άλλων εθνών με τα οποία συνεργαζόμαστε, η επιρροή και η κατανόηση συμβάλλει ώστε να δοθούν αποτελεσματικές απαντήσεις σε περίπτωση κρίσης.

Γι’ αυτό από τον καιρό της ειρήνης προετοιμαζόμαστε για επιχειρήσεις μετάβασης στον πόλεμο, για να έχουν οι ναυτικές μας δυνάμεις, ήδη αναπτύξει, συμμαχίες, επιχειρησιακή κατανόηση και εμπειρία και να συμμετάσχουν γρήγορα στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η προκεχωρημένη παρουσία, μας επιτρέπει επίσης να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία πολύ πιο μακριά από τις ακτές μας.

Η αποτροπή πρέπει να προβληθεί όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε περιφερειακό και μάλιστα με όρους συμβατικών και αντισυμβατικών μέσων (ανορθόδοξου πολέμου). Στο θέατρο επιχειρήσεων απαιτείται αποτελεσματική συνεργασία για την ασφάλεια, εφόσον οι δραστηριότητες που θα αναληφθούν θα είναι μια μορφή εκτεταμένης αποτροπής, δημιουργώντας ασφάλεια και στέρηση συνθηκών σύγκρουσης από το δυνητικό αντίπαλο. Αυτό απαιτεί μια αξιόπιστη αντιαεροπορική άμυνα ώστε να ενισχυθεί η αποτροπή, παρέχοντας μια ομπρέλα προστασίας “προς τα εμπρός” κατά την ανάπτυξη φίλιων και συμμαχικών δυνάμεων, συμβάλλοντας παράλληλα στην αρχιτεκτονική υπεράσπισης της στρατηγικής της Ελλάδος. Είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσουμε προκεχωρημένες εθνικές και συμμαχικές βάσεις, καθώς και κάθε τεχνολογικό μέσο ώστε να επιτύχουμε διαρκή πληροφόρηση, βασισμένη στη θαλάσσια στρατηγική αποτροπής.

Η ικανότητα μας να διατηρούμε ελεύθερη τη θάλασσα επιχειρήσεων και τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας είναι μια από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις, καταλύτης για τις διακλαδικές επιχειρήσεις και τον θαλάσσιο έλεγχο που απαιτεί δυνατότητες σε τακτικό και σε επιχειρησιακό επίπεδο ελέγχου του γεωγραφικού χώρου και του κυβερνοχώρου. Υπάρχουν πολλές προκλήσεις όσον αφορά την ικανότητά μας να ασκήσουμε θαλάσσιο έλεγχο, όμως εκτιμάται ότι βρισκόμαστε για την ώρα σε πλεονεκτικότερη θέση που οφείλεται στη λειτουργία των υποβρυχίων τύπου 214 “Παπανικολής”.

Πρέπει λοιπόν να συνεχίσουμε να εξασκούμε αυτό το πλεονέκτημα για να εξουδετερώσουμε τη κάθε λογής απειλή. Οφείλουμε να μην επιτρέψουμε συνθήκες υπό τις οποίες οι ναυτικές δυνάμεις μας θα εμποδιστούν από την ελευθερία ελιγμών και πρόσβασης, ούτε να επιτρέπουμε στον αντίπαλο να διαταράξει την εθνική εφοδιαστική αλυσίδα, εμποδίζοντας ζωτικής σημασίας θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας και ηλεκτρονικού εμπορίου. Ασκώντας δόγμα ενιαίου χώρου του Ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος) πρέπει να είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε τοπικό θαλάσσιο έλεγχο όπου κρίνεται αναγκαίο, συνεργαζόμενοι με τις φίλιες δυνάμεις και συμμάχους, αλλά και μόνοι μας εάν απαιτηθεί. Αυτό απαιτεί ικανότητά να ξεπεράσουμε τις προκλήσεις και να αποκτήσουμε ισχυρή αξιοπιστία. Τα πλεονεκτήματα μας θα διατηρηθούν μέσω πολλαπλασιαστών ισχύος, με καινοτόμες τεχνολογίες, με κατανόηση των δυνατοτήτων του αντιπάλου, με προσαρμογή σε κοινές διαδικασίες σχεδιασμού και με εφευρετικότητα.

Συμπεράσματα

Η δημιουργία και διατήρηση της ασφάλειας στη θάλασσα είναι απαραίτητη για να μπορούμε να μετριάζουμε όχι μόνο την απειλή ενός κεραυνοβόλου πολέμου, αλλά της πειρατείας, της τρομοκρατίας, του λαθρεμπορίου όπλων, ναρκωτικών και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων.

Πηγαίνοντας προς τα εμπρός, είναι ανάγκη να αξιολογήσουμε τις νέες τεχνολογίες, πως μπορούν να επηρεάσουν τις αποστολές στο Ναυτικό και τις προοπτικές τους για την επιτυχία των επιχειρήσεων. Στα νικηφόρα σενάρια που αφορούν ιδιαίτερα την Τουρκία πρέπει να ληφθούν υπόψη οι λειτουργικές αλληλεπιδράσεις σε πολλαπλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένου του χώρου και του κυβερνοχώρου, βοηθώντας οι προβλέψεις μας να καταδείξουν πώς μια διένεξη ενδέχεται να ξετυλιχτεί μέσα από τις διάφορες φάσεις και πώς η Ελλάδα και οι σύμμαχοι μας μπορούν να τερματίσουν τις μάχες με ευνοϊκούς όρους πολιτικής.

Για την επίτευξη των στόχων, το Πολεμικό Ναυτικό χρειάζεται να οικοδομήσει μια ισορροπημένη δύναμη, τόσο για τη διατήρηση των υφιστάμενων πλεονεκτημάτων όσο και για την εκπλήρωση της αποστολής αποτροπής. Για την εκτέλεση αυτής της αποστολής, παράλληλα με την ετοιμότητα των μονάδων το Πολεμικό Ναυτικό χρειάζεται να προμηθευτεί με ένα πλήρες φάσμα ναυτικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των πολλαπλής χρήσεως πολεμικών πλοίων επιφανείας και ναυτικής αεροπορίας.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα
"Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων".
Αριστοτέλης
Άλλη μια σκοτεινή σελίδα στην ιστορία του Συμβουλίου της Επικρατείας γράφτηκε προχθές με την απόφαση του Δ Τμήματος του Δικαστηρίου που έκρινε ότι το πρόστιμο των 10.500 ευρώ που μπορεί να επιβάλει το ΙΚΑ σε περίπτωση αδήλωτης εργασίας είναι νόμιμο και επιβάλλεται από "επιτακτικό δημοσιονομικό συμφέρον", το οποίο αναδύεται κατά περίπτωση.

Και ασφαλώς πρέπει να αποτρέπεται μεν η ανασφάλιστη εργασία αλλά είναι προφανές ότι τέτοια πρόστιμα, μαζί με άλλα συναφή περί δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής μπορούν να καταστρέψουν εν μια νυκτί ειδικά τις μικρές επιχειρήσεις, δηλαδή να τις αναγκάσουν σε κλείσιμο και απολύσεις.

1. Έκρινε λοιπόν το ΣτΕ ότι το ύψος του προστίμου δεν αντίκειται στην προβλεπόμενη από το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητος. Και τούτο διότι: 
i. "έχει υπαγορευθεί από επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι συνίστανται στην αποτελεσματική καταπολέμηση του φαινομένου της αδήλωτης εργασίας".
(Στην αδήλωτη εργασία όμως προβαίνουν πολλές επιχειρήσεις από το 2010 και μετά, ακριβώς λόγω της υπερφορολόγησής τους, την όποια επίσης βρήκε συνταγματική σε όλες τις περιπτώσεις το ΣτΕ.)
ii. "με τη διάταξη αυτή δεν θεσπίζεται κύρωση προδήλως απρόσφορη, ούτε η προβλεπόμενη κύρωση υπερακοντίζει τον επιτακτικό σκοπό δημοσίου συμφέροντος, τον οποίο αποβλέπει να εξυπηρετήσει, δεδομένου ότι με το σοβαρό ύψος του προβλεπόμενου προστίμου επιδιώκεται τόσο ο αυστηρός κολασμός του συγκεκριμένου παραβάτη, όσο και η αποτροπή της παράνομης πρακτικής της αδήλωτης εργασίας από τους λοιπούς εργοδότες, ενώ το ύψος του προστίμου δεν δύναται, να θεωρηθεί ως προδήλως δυσανάλογο για την επίτευξη του σκοπού αυτού".
(Ασφαλώς και είναι δυσανάλογο το πρόστιμο για πολλές επιχειρήσεις με συνέπεια, το κλείσιμο τους, και την αμοιβαία ανεργία εργοδότη και ανασφάλιστου εργαζομένου στη συνέχεια. 
Το δημόσιο συμφέρον προτάσσει να υπάρχουν άφθονες επιχειρήσεις οι όποιες θέλοντας και μη θα έχουν εργαζόμενους, πλην με τόσους φόρους οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έκλεισαν ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες απ' το 2010 και μετά. 
Η δε ραχοκοκαλιά της αγοράς εργασίας είναι οι ελληνικές μικρές επιχειρήσεις οι όποιες δεν έχουν την ευρωστία και τον τζίρο πολυεθνικών οι όποιες μπορούν μάλιστα και να φοροαπεφευγουν με άνεση. Αρα είναι εξαιρετικά ευάλωτες. 
Τέλος όσο πιο πολλές επιχειρήσεις υπάρχουν, τόσο μικρότερη η ανεργία και τόσο μικραίνουν οι φόροι αφού το βάρος μοιράζεται σε περισσότερους κι αντίστοιχα επιμερίζεται σε λίγους όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν. 
iii. "το ύψος του εν λόγω προστίμου ευλόγως συναρτάται με το υψηλό ποσοστό στο οποίο, κατά τα προαναφερθέντα, έχει ανέλθει η αδήλωτη εργασία, ο δε αριθμός των 18 μηνών που τίθεται ως πολλαπλασιαστής για τον προσδιορισμό του και κατά την εκτίμηση του κανονιστικού νομοθέτη, η οποία δεν αμφισβητείται, αποτελεί τον χρόνο που οι εργαζόμενοι απασχολούνται, κατά μέσο όρο, χωρίς να έχουν δηλωθεί, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποτελεί κριτήριο απρόσφορο για τον προσδιορισμό του προστίμου σε ποσό που εξυπηρετεί τον επιδιωκόμενο σκοπό της πάταξης της αδήλωτης εργασίας, ή ότι υπερακοντίζει, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, τον ανωτέρω σκοπό".
(Τα οριζόντια πρόστιμα εξομοιώνουν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, ώστε να συντριβούν τις μεν, και να ρίχνουν στα μαλακά τις δε, άρα οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. 
Γενικότερα κάθε οριζόντιο μέτρο, φόρος, εισφορά, πρόστιμο, ή οποιοδήποτε άλλο βάρος είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικό και επί της ουσίας είναι τεκμήριο, που όταν καθίσταται αμάχητο είναι δυο φόρες αντισυνταγματικό όπως έχει τεκμηριωμένα αναλύσει και ο Κώστας Μπέης.
Προσέτι τέτοια μέτρα προσάπτουν συλλογική ευθύνη, τύπου μαζί τα φάγαμε στις κοινωνικές ομάδες, και ως εκ τούτου ελαφραίνουν πάντα τη θέση των ισχυρότερων).

2. Το ζήτημα του ύψους των προστίμων είναι εξίσου διαχρονικό με των φόρων και των εισφορών.
Πρέπει να διέπονται κι αυτά από προοδευτικότητα, ανάλογη εν προκειμένω τον τζίρο των επιχειρήσεων. Ως εκ τούτου μπορούν να είναι διαφόρων κατηγοριών ύψους.
Το πρόστιμα μπορούν επίσης να ανέρχονται πχ στο διπλάσιο των οφειλομένων εισφορών, ή, αν μετά τη βεβαίωση της παράβασης καταβληθούν άμεσα, να είναι ακόμη λιγότερα.
Η αναλογικότητα στα πρόστιμα υπήρξε θέμα συζήτησης και αρκετούς μήνες πριν με αφορμή τα πρόστιμα του ΚΟΚ.
Η διασύνδεση της ποινής με το εισόδημα δεν είναι άγνωστη στο δικαιικό μας σύστημα.
Η ιδέα της διασύνδεσης των ποινών του Κ.Ο.Κ. με το εισόδημα, υπό την αίρεση της θέσπισης κατωτάτου ορίου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και δίκαιη. Έτσι οι διοικητικές ποινές για τις τροχαίες παραβάσεις θα έχουν πραγματικά αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Το α.82 του Π.Κ. για τη μετατροπή των στερητικών της ελευθερίας ποινών σε χρηματικές:
"Το ποσό της μετατροπής καθορίζεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση, αφού ληφθεί υπόψη η προσωπική και οικονομική κατάσταση του δράστη, για τον προσδιορισμό της οποίας λαμβάνονται υπόψη τα καθαρά έσοδα που έχει από την εργασία του κατά μέσο όρο κάθε ημέρα, άλλα εισοδήματα και η περιουσία του, καθώς και οι οικογενειακές του υποχρεώσεις."
3. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στα πρόστιμα και το εισόδημα.
Στην Αγγλία είχε προβλεφτεί μάλιστα τέτοια σύνδεση ακόμα και στα πρόστιμα & δικαστικά έξοδα η οποία εγκαταλείφτηκε υπό την πεποίθηση όμως ότι τα δικαστήρια θα λάμβαναν αυτεπαγγέλτως υπόψη τα εισοδήματα των διαδίκων και θα επέβαλλαν αναλόγως.
Στο δικό μας σύστημα μας ούτε αυτό συμβαίνει, με συνέπεια αιφνιδιασμούς των διαδίκων, ανασφάλεια δίκαιου και διατάραξη της αρχής της ισότητας των οπλών των διαδίκων (αν τύχουν αντιμέτωποι οικονομικά ισχυρός και οικονομικά ασθενέστερος)και αρά αρνησιδικία και κακοδικία.

4. Το θέμα κατέληξε στο ΣτΕ προς επίλυση μετά από προδικαστικό ερώτημα στα πρότυπα της πρότυπης δίκης, που (δυστυχώς) εισήχθη στο δικαιικό μας πλαίσιο το 2010 για να απλουστεύσει τάχα γενικού ενδιαφέροντος νομολογιακά προβλήματα υπο την σοφή αιγίδα του ΣτΕ.
Πλην όμως με αυτή τη διαδικασία το έχρισε ατύπως συνταγματικό δικαστήριο και μαζι με άλλες διατάξεις όπως πχ η λήψη υπόψη της πάγιας νομολογίας σε κρίσεις προσωρινής προστασίας, συνέβη το εξής:
Καταργήθηκε εμμέσως ο συνταγματικώς προβλεπόμενη διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων απ' όλα τα δικαστήρια.
Τουτέστιν ακόμα και αν το σύνολο των πρωτοδικών και εφετών ακύρωναν για συνταγματικό ή άλλο λόγο ορισμένη διάταξη, μια και μόνο απόφαση του ΣτΕ μπορούσε να τις ακυρώσει. Αρα ο διάχυτος έλεγχος είναι κενό γράμμα.

5. Τέτοιες αποφάσεις μαζι με άλλες που σώρευσε το ΣτΕ τα τελευταία χρόνια όχι μόνο δείχνουν ότι απέχει του παλμού της κοινωνίας αλλά το ίδιο ροκανίζει την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, δοθέντος οτι τα ανώτατα δικαστήρια είναι ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΛΕΓΚΤΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΙΣΟΒΙΕΣ και γι' αυτό όφειλαν να είναι δυο φόρες προσεκτικές στο τι αποφάσεις βγάζουν. 
Οι αποφάσεις αυτές δεν παράγουν μονο μικροπολιτικό αποτέλεσμα αλλά επηρεάζουν άμεσα και σε τεράστιο βαθμό την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα και ακόμα και το πόσοι και αν Έλληνες θα ζουν αξιοπρεπώς ή όχι.
Και ναι μεν μονο 13% των Ελλήνων μονο εμπιστεύονται τις ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και η ελληνική δικαιοσύνη δεν πήγε πολύ καλύτερα

6. Όταν το ΣτΕ εξομοιώνει μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και επί της ουσίας αδιαφορεί για τις πρώτες, αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται να το επαναλάβει στο μέλλον με φόρους, εισφορές, πρόστιμα και περικοπές έναντι πάλι αδυνάμων κατηγοριών. 
Μπορεί να μην είναι μικρές επιχειρήσεις, μπορεί να είναι όμως χαμηλόμισθοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, υποαπασχολούμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες.

7. Παραδόξως πως πάντα η μειοψηφία του ΣτΕ έχει ένα καλό και πολύ λογικό λόγο, ο οποίος φυσικά σπάνια γίνεται πλειοψηφία. 
(Μειοψηφία ανωτέρω: Η επιβολή του προστίμου αποτελεί πρόσφορο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του δημοσίου συμφέροντος σκοπού της καταπολέμησης της αδήλωτης εργασίας. Αντίκειται όμως στην αρχή της εν στενή εννοίας αναλογικότητος, λαμβανομένων υπ’ όψιν των συνεπειών της επιβολής του προστίμου σε μικρές επιχειρήσεις, δοθέντος μάλιστα ότι η επιλογή 18 μηνών εργασίας, ως στοιχείου υπολογισμού του προστίμου, δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία του φακέλου και παρίσταται, ως εκ τούτου, αυθαίρετη.)

8. Φυσικά μπορούσε το ΣτΕ να κρίνει μερικώς συνταγματικό το νομό, αφενός μεν επιτρέποντας το πρόστιμο για ορισμένου μεγέθους τζίρου επιχειρήσεις και αφετέρου υποχρεώνοντας την διοίκηση να νομοθετήσει κάτι πιο αναλογικό για τις άλλες, πιο μικρές.

9. Από τις κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών που κινδυνεύουν να αφήσουν ανθρώπους χωρίς πόρους διαβίωσης, το τέλος επιτηδεύματος των 650 ευρώ, αδιακρίτως εισοδήματος, το φόρο από το πρώτο ευρώ (που αρνήθηκε να εισάγει σε πρότυπη δική) το ΕΕΤΗΔΕ (ΕΝΦΙΑ σήμερα) επί απρόσοδων ακινήτων και ανέργων ιδιοκτήτων, όλα αυτά συντέλεσαν ώστε μετά τους άνεργους, οι αυτοαπασχολούμενοι να είναι δεύτεροι στο όριο της φτώχειας.

Με αλλά λόγια ένα μέρος των ελλήνων παραγκωνίστηκε από κάθε δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση με δικαστική βούλα.
Kαι το πιο επίφοβο είναι ότι ακόμα κι αν κατώτερα διοικητικά δικαστήρια πχ αποφανθούν την αντισυνταγματικότητα φορολογικών και άλλων βαρών, η παράδοση που δημιούργησε το ΣτΕ δημιουργεί εύλογους φόβους ότι θα τις ανατρέψει, με συνέπεια την γιγάντωση αυτού που συμβαίνει ήδη:
Την αυθαίρετη φτωχοποίηση και υπερχρέωση στο δημόσιο ευρειών ομάδων πολιτών και επιχειρήσεων. 
Κι αυτό προκαλεί πικρία, γιατί ο κύριος λόγος ύπαρξης της δικαιοσύνης είναι η προστασία των αδυνάτων, τους οποίους σήμερα συνειδητά αποφεύγει να διακρίνει απ τους ισχυρούς, κι εδώ ακριβως αυτοαναιρείται η ιδία η ύπαρξη της δικαιοσύνης. 
Επειδή άκρη δε βγαίνει λοιπόν, καλό είναι να παρέμβει ο νομοθέτης, ως συνήθως και να λύσει δίκαια το πρόβλημα.
Τέλος, δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε εδώ τον Τόμας Τζέφερσον όταν συμβούλευε τον Αδαμάντιο Κοραή για το νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος, τους κίνδυνους από την κακή χρήση και κρίση των νόμων:
"Όταν τέθηκαν σε ισχύ τα Συντάγματά μας, τα δικαστικά μας σώματα υπετίθετο ότι ήταν οι πιο αδύνατες και οι πιο ακίνδυνες υπηρεσίες της διοικήσεως της χώρας μας.
Σύντομα, όμως, η πείρα απέδειξε πως τα σώματα αυτά επρόκειτο να καταστούν τα πλέον επικίνδυνα, επειδή η ανεπάρκεια των προβλεπομένων μέσων για την απομάκρυνση των δικαστικών λειτουργών τους καθιστούσε ανεύθυνους στην άσκηση των καθηκόντων τους.
Επιπλέον, οι αποφάσεις τους, που φαινομενικώς αφορούν μόνο μεμονωμένους διαδίκους, ισχύουν σιωπηρώς και χωρίς να τις αντιληφθεί μάλλον η κοινή γνώμη.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται δεδικασμένο και κωδικοποιούνται σε μόνιμους νόμους, που υπονομεύουν σιγά – σιγά τα θεμέλια του Συντάγματος και επιφέρουν εμπράκτως αλλαγές χωρίς να έχει γίνει αντιληπτό ότι το αόρατο αυτό σκουλήκι έχει εργαστεί τόσο δραστήρια για να καταφάει την ουσία.
Η αλήθεια είναι ότι από τη φύση του ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος ούτως ώστε να μπορεί κανείς να τον εμπιστευθεί εσαεί, πολλώ δε μάλλον όταν είναι βέβαιος ότι δεν θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του.”
* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθηνών Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τουλάχιστον έξι γιατροί μεγάλων δημοσίων νοσοκομείων της Αθήνας έχουν προσβληθεί από τον ιό της ιλαράς.

Σύμφωνα με πληροφορίες του "in.gr", οι συγκεκριμένοι γιατροί είναι νέοι σε ηλικία –γεννηθέντες μετά το 1970– που σημαίνει ότι ή ήταν ανεμβολίαστοι ή είχαν κάνει κατά την παιδική ηλικία μόνο μια δόση του εμβολίου που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή (το πρώτο εμβόλιο για την ιλαρά ήταν μονοδύναμο και τα παιδιά δεν έκαναν δύο δόσεις όπως σήμερα).

Οι υγειονομικές αρχές έχουν σημάνει συναγερμό καθώς το τελευταίο τετράμηνο δηλώθηκαν περίπου 160 περιστατικά ιλαράς – εκ των οποίων τα 60 τις τελευταίες 17 μέρες. Σημειώνεται ότι τα προηγούμενα τρία χρόνια είχαν δηλωθεί στην Ελλάδα, συνολικά, μόλις δύο περιστατικά.

Οι αρμόδιοι κάνουν λόγο για επιδημική έξαρση και καλούν όλους όσοι είναι ανεμβολίαστοι να θωρακιστούν έναντι του ιού και να μην υποτιμούν αυτή την ιδιαιτέρως μεταδοτική νόσο. Μάλιστα, αναφέρουν ότι η κατάσταση αναμένεται να δυσκολέψει και τα κρούσματα να πολλαπλασιαστούν με την πρώτη αλλαγή του καιρού.

Ήδη κινητές μονάδες του ΚΕΕΛΠΝΟ επισκέφθηκαν τους καταυλισμούς της Αττικής για τον εμβολιασμό των παιδιών. Το σχέδιο αναμένεται να επεκταθεί στους καταυλισμούς της υπόλοιπης χώρας. Γεγονός που επιβεβαιώνει, δυστυχώς, τους φόβους όλων εκείνων -που χαρακτηρίστηκαν "γραφικοί" και αγνοήθηκαν- που αναφέρονταν στην (ανεξέλεγκτη) είσοδο των λαθρομεταναστών ως επικίνδυνη για την υγεία των ελλήνων πολιτών. με την οποία κάποιοι αποφάσισαν να παίξουν στο όνομα του ακτιβισμού και της αριστερής πολιτικής ορθότητας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Συνωστισμό πρακτόρων θα έχουμε σήμερα στο Εφετείο Αθηνών, όπου δικάζεται πρώην επιτελικό στέλεχος της ΕΥΠ, για παράνομη κατοχή χιλιάδων απόρρητων εγγράφων.

Η σημερινή διαδικασία αποκτά ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς θα καταθέσουν ως μάρτυρες για την υπόθεση και δύο πρώην υποδιοικητές της ΕΥΠ.

Ένα στοιχείο που την καθιστά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, είναι ότι ο κατηγορούμενος είναι και βασικός μάρτυρας κατηγορίας στην υπόθεση «Πυθία», που αφορά στο σκάνδαλο των υποκλοπών και στο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης Καραμανλή από ξένες υπηρεσίες.
Κάτι πρωτοφανές για άλλα κράτη, όχι όμως για την Ελλάδα και την πιο ευαίσθητη κρατική της υπηρεσία, η οποία έχει «ακούσει» πολλά κατά καιρούς, όπως για τα όσα έλαβαν χώρα στην υπόθεση Οτζαλάν.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γίνει γνωστό, λένε πρώην στελέχη, πως π.χ. διέρρευσαν στοιχεία για την πηγή με το κωδικό όνομα «Θ.Σ. 13», που εμπλέκεται άμεσα στην υπόθεση «Πυθία», αφού από αυτήν ξεκίνησε η παροχή πληροφοριών για τα όσα αποκαλύφθηκαν μετά.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ΕΥΠ βιώνει τέτοιες καταστάσεις τα τελευταία χρόνια.
Καταστάσεις που δεν αρμόζουν στην λειτουργία της, αλλά παραπέμπουν σε παραμάγαζα που λειτουργούσαν και εκτός του αυστηρού υπηρεσιακού πλαισίου, μέσα στο οποίο έγιναν και πολλά λάθη. Λάθη, που κόστισαν δίκτυα πληροφοριοδοτών.

Ο «Ιπποκράτης» και η γκάφα που τον έδωσε στη ΜΙΤ

Ο «Ιπποκράτης» δεν ήταν έλληνας. Ήταν ένας φτωχός Τούρκος και το όνομα του πατέρα της Ιατρικής, ήταν ο κωδικός του στην ΕΥΠ, αφού αποτελούσε μαζί με ανηψιούς του μια καλή πηγή πληροφοριών στην Τουρκία.

Έμενε σε ένα μικρό χωριό, μια ανάσα από την Αλικαρνασσό και απλά όταν έπεφτε κάτι στην αντίληψή του, το μετέφερε στον χειριστή του μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία.

«Είδα να στήνουν ένα ραντάρ εκεί», «ετοιμάζονται για άσκηση», «κατάφθασε μια ίλη τεθωρακισμένων» ήταν οι συνήθεις πληροφορίες που διοχέτευε στην ΕΥΠ.

Μία φορά το μήνα ο «Ιπποκράτης» περνούσε με το καράβι στην Κω και συναντιόταν με τον χειριστή του, ο οποίος του έδινε ποσά από διακόσια μέχρι πεντακόσια ευρώ για τα όσα έρχονταν εις γνώση της Υπηρεσίας.

Του πληρώναμε και τα εισιτήριά του, μέχρι το φθινόπωρο του 2009, όταν κάποιοι φωστήρες, αποφάσισαν να μειώσουν τα έξοδα και άρχισαν να του στέλνουν εμβάσματα με τα ποσά μέσω της Western Union.

Μετά τα πρώτα τρία, στο μικρό χωριό όλοι άρχισαν να λένε για τα εμβάσματα που λάμβανε ο «Ιπποκράτης» και η ΜΙΤ δεν άργησε να επέμβει.

Κλιμάκιο πρακτόρων της συνέλαβε τον φτωχό Τούρκο παραμονή Χριστουγέννων του 2009 μαζί με τα δύο του ανίψια και δεν δυσκολεύθηκαν να βρουν την άκρη του νήματος με τα εμβάσματα.

Ο «Ιπποκράτης» πέθανε στη φυλακή μετά από οχτώ μήνες ενώ τα δύο παιδιά καταδικάστηκαν σε πολυετείς καθείρξεις, χάρη σε κάποιους πεφωτισμένους που ήθελαν να μειώσουν το budget.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"

Σχόλιο ιστολογίου: Αξίζει να σημειωθεί πως σήμερα η Δικαιοσύνη εκδικάζει μια υπόθεση κατασκοπείας, για έγγραφα που βρέθηκαν μέσα στην ΕΥΠ, κλειδωμένα, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί ούτε κατ' ελάχιστο η οποιαδήποτε διαρροή τους και, φυσικά, η χώρα λήπτης των εγγράφων αυτών. Ενδεχομένως, εάν τα έγγραφα δεν ήταν κλειδωμένα και κυκλοφορούσαν σε φωτοτυπίες στην Ομόνοια ή εάν κατέληγαν σε κάποια πρεσβεία παγκόσμιας δύναμης να μην γινόταν καμία απολύτως δίωξη. Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα του σήμερα, στην πλέον ευαίσθητη υπηρεσία πληροφοριών (η οποία κατέστη "τυφλή" εξαιτίας ενεργειών τοποθετημένων κομματικών στελεχών), η οποία επιλέχθηκε να διασυρθεί -με τον χειρότερο και επικινδυνότερο τρόπο- στο όνομα κομματικών συμφερόντων και προσωπικών ματαιοδοξιών. Η δε κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), όπως περιγράφεται στον Τύπο, προξενεί μόνο θλίψη, αφού όλα δείχνουν πως κινείται μεταξύ διάλυσης και τυπικής λειτουργίας ως προς το καταστατικό λειτουργίας της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η «μάχη» της τροπολογίας
και η «λευκή σημαία» στην τουρκική πολιτική


Του Νίκου Μελέτη

Η τροπολογία Κοντονή έφερε στην επικαιρότητα με έναν αρνητικό και προβληματικό τρόπο μια πτυχή της μειονοτικής πολιτικής της χώρας η οποία αν και σημαντική δεν είναι η κεντρική, στο μείζον πρόβλημα της πλήρους απουσίας σοβαρής μειονοτικής πολιτικής η οποία θα αποτελούσε ασπίδα στην προσπάθεια εργαλειοποίησης της μειονότητας από την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και την ισοπεδωτικής αφομοίωση από τους εκπροσώπους του τουρκισμού όλων των μη χριστιανών της Θράκης.

Η κυβέρνηση και η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη κάποια στιγμή, να αποδεχθεί τουλάχιστον ότι ακόμη κι αν τα ελληνικά δικαστήρια δεν υποχρεωθούν να υιοθετήσουν την νομολογία του ΕΔΔΑ, θα αποδεχθούν την δυνατότητα επανάκρισης υποθέσεων που έχουν τελεσίδικα απορριφθεί από την ελληνική δικαιοσύνη σε ανώτατο βαθμό, αλλά δικαιώθηκαν μετά, από το ΕΔΔΑ.

Αυτό κάθε άλλο παρά προδικάζει την κρίση των Ελληνικών Δικαστηρίων, αλλά είναι σαφές ότι το δεδικασμένο του ΕΔΔΑ θα παίξει βαρύνοντα ρόλο στην κρίση τους. Το πρόβλημα φυσικά είναι ότι οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ είναι συνήθως αποστεωμένες από πολιτικά και διπλωματικά χαρακτηριστικά.

Όμως η υπόθεση της τροπολογίας και τα όσα ακολούθησαν δυστυχώς αναδεικνύουν την απουσία ολοκληρωμένης Εθνικής πολιτικής για το ζήτημα της μειονότητας. Ένα ζήτημα το οποίο έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια στις διαθέσεις και στις μικροπολιτικές επιδιώξεις τοπικών παραγόντων ,αυτοδιοικητικών παραγόντων και πολιτικών κομμάτων ,που τελικά όλοι μαζί απλώς εξυπηρετούν τις επιδιώξεις της Τουρκίας και εμφανίζονται να λειτουργούν ως πιόνια της πολιτικής που ασκεί το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής.

Η τουρκική πολιτική στην Θράκη μάλιστα έχει πλέον αναβαθμιστεί καθώς κορυφαίοι παράγοντες της τουρκικής πολιτικής σκηνής έχουν δεσμούς προσωπικούς με την Θράκη και μάλιστα ο νέος αναπληρωτής πρωθυπουργός Χακαν Τσαβούσογλου όχι μόνο έχει γεννηθεί στην Θράκη αλλά για σημαντικό διάστημα ηγήθηκε του γνωστού απολυτρωτικού «Συλλόγου Αλληλοβοήθειας Τούρκων Δυτικής Θράκης» με έδρα την Τουρκία. Ο πρώην υπουργός Υγείας και κορυφαίο στέλεχος του ΑΚΡ Μ.Μουεζινογλου έχει γεννηθεί στα Αρριανά ενώ από την Θράκη προέρχεται και ο πανίσχυρος διευθυντής του IRCICA Χαλιτ Ερέλ.

Η Ελληνική Πολιτεία δεν θα είχε απολύτως τίποτα να φοβηθεί ούτε από την δράση αυτών των παραγόντων και τον πακτωλό χρημάτων που διαθέτει για την διείσδυση στην Θράκη το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής εάν είχε εφαρμόσει πολιτική ομαλής ενσωμάτωσης της μειονότητας που εκ των πραγμάτων θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου κάθε έξωθεν παρέμβαση.

Και δυστυχώς ο βασικός λόγος που η πολιτική ισονομίας και ισοπολιτείας που ξεκίνησε κάτω από τις γνωστές συνθήκες ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης, έμεινε ημιτελής καθώς διαρκώς σκοντάφτει σε μικροπολιτικά και μικροκομματικά συμφέροντα και κυρίως στην «εκούσια» ανάδειξη του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής σε άτυπο ρυθμιστή των υποθέσεων της Θράκης.

Ο τρόπος με τον οποίο το «αόρατο χέρι» που κινεί τα νήματα στην Θράκη μετέφερε την πλειοψηφία των ψήφων από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ στις Εθνικές εκλογές και κατόπιν μαζικά πριμοδότησε το μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ στις ευρωεκλογές (όπου βγήκε πρώτο κόμμα και στην Ροδόπη και στην Ξάνθη) ηταν το μήνυμα το οποίο ερμήνευσαν λάθος οι πολιτικές δυνάμεις και οι αυτοδιοίκητοι παράγοντες. Και αντί να αντιμετωπίσουν τον ωμό εκβιασμό της Τουρκίας, υπέκυψαν σε αυτόν αναζητώντας την εύνοια του εκάστοτε τούρκου προξένου.

Σημαντικά βήματα που ξεκινούν από την εκπαίδευση με την δημιουργία περισσότερων, πιο σύγχρονων και ελκυστικών δημοσίων σχολείων στις μειονοτικές περιοχές, με την δημιουργία παιδικών σταθμών για τα παιδιά της μειονότητας, έχουν μεινει μετέωρα παραδίδοντας τα παιδιά της μειονότητας στα αναχρονιστικά και αντιεκπαιδευτικά μειονοτικά σχολεία και στην «παραπαιδεία» των διαφόρων Συλλόγων που χρηματοδοτούνται από την Τουρκία. Ένα σύστημα που περιθωριοποιεί από το νηπιαγωγείο τους μουσουλμανοπαιδες που δεν έχουν άλλη προοπτική μετά παρά να φύγουν για «επιδοτούμενες» σπουδές στην Τουρκία.

Ο θεσμός των ιεροδιδασκάλων ποτέ δεν λειτούργησε με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από τους διορισμένους (εκ των 240 που προέβλεπε ο νόμος) ιεροδιδάσκαλους να κάνουν αργομισθία ,αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τους ψευδομουφτήδες. Εκατοντάδες εκατομμύρια που διατέθηκαν για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Θράκης που θα έλυνε το σημαντικό πρόβλημα της απασχόλησης και της εξασφάλισης ενός ικανοποιητικού βιοτικού επιπέδου και για την μειονότητα, χάθηκαν σε σκοτεινούς λογαριασμούς στην Ελβετία αφήνοντας πίσω κουφάρια εργοστασίων και συνεταιρισμών.

Όσο για την έλλειψη πολιτικής και για τους Ρομά είναι χαρακτηριστικό το τι συμβαίνει στον οικισμό Δροσερό της Ξάνθης που οι Ρομά εγκαταλείπονται στις διαθέσεις των ανθρώπων του Τουρκικού Προξενείου και μερικές φορές με τις ευλογίες της επίσημης Πολιτείας…

Για τα όσα ΔΕΝ έχουν γίνει στην Θράκη μπορεί να γραφτούν χιλιάδες σελίδες.

Και φυσικά σε σχέση με το ζήτημα όπου έχει ανακύψει είναι προφανές ότι συλλογικός προσδιορισμός της μειονότητας ως «Τουρκικής» δεν μπορεί να υπάρξει τόσο λόγω των προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάννης που αναγνωρίζει μόνο θρησκευτική μειονότητα, αλλά και επειδή η μειονότητα δεν περιλαμβάνει μόνο τουρκογενείς, αλλά περιλαμβάνει και Πομάκους και Ρομά.

Το πρόβλημα με τους Συλλόγους που προωθούν τον τουρκισμό, δεν είναι μόνο ο τίτλος τους και η διεκδίκηση τους να έχουν τον όρο «τουρκικός» στην ονομασία τους, αλλά η πολιτική αφομοίωσης που επιδιώκουν επιχειρώντας να τονώσουν και να τσιμεντώσουν την τουρκική ταυτότητα στον μειονοτικό πληθυσμό εις βάρος της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη μουσουλμανικού θρησκεύματος είτε είναι τουρκογενής είτε Πομακος είτε Ρομά, είτε τίποτε από όλα αυτά…

Εξάλλου όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στην Θράκη έγιναν με την δράση Συλλόγων που δεν έχουν επισήμως στον τίτλο τους τον όρο «τουρκικός»…

Συνεπώς η μάχη για τον τίτλο των Συλλόγων δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί καθώς αφορά την απόπειρα «τουρκοποίησης» της μουσουλμανικής μειονότητας, αλλά στην ουσία θα είναι εκ προοιμίου χαμένη εάν δεν υπάρξει ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για την Θράκη.

Το ιστορικό της υπόθεσης

Το 1927 το Πρωτοδικείο Ξάνθης είχε κάνει δεκτή την αίτηση ίδρυσης του σωματείου με την επωνυμία »Στέγη της Τουρκικής Νεολαίας Ξάνθης» και το 1936 το Πρωτοδικείο Ξάνθης έκανε δεκτή την αίτηση του ίδιου σωματείου για μετονομασία του σε »Τουρκική Ένωση Ξάνθης» (υπ’ αριθ. 122/1936 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου). Εκείνη τη χρονική περίοδο τα εθνικά δικαστήρια δεν θεώρησαν ότι υπήρχε κάποιο στοιχείο, που να προκύπτει είτε από τον τίτλο, είτε από το καταστατικό του, που θα μπορούσε να διασαλεύσει τη δημόσια τάξη. Το 1983 όμως, το Πρωτοδικείο Ξάνθης έκανε δεκτή την αίτηση του νομάρχη Ξάνθης (στις 29.11.1983) να απαγορευτεί στο σωματείο η χρήση του όρου «τουρκικός» σε κάθε έγγραφο και σφραγίδα του (απόφαση αρ. 561/1983).

Στις 30.1.1984, ο νομάρχης Ξάνθης έκανε εκ νέου αίτηση στο Πρωτοδικείο Ξάνθης για τη διάλυση του σωματείου, διότι όσα όριζε το καταστατικό του αποτελούσαν προσβολή στη δημόσια τάξη. Τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν ότι η Τουρκική Ένωση Ξάνθης αποτελούσε κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ότι η λειτουργία της αντίκειται σε Συνθήκη της Λωζάννης επειδή προσπαθούσε να δημιουργήσει εθνική μειονοτική συνείδηση. Τα Ελληνικά δικαστήρια επικαλέστηκαν ότι η Συνθήκη της Λωζάννης αναγνωρίζει θρησκευτική και όχι εθνική μειονότητα και ότι το σωματείο επιδίωκε να διαδώσει την ιδέα της ύπαρξης μιας τουρκικής μειονότητας στα πλαίσια του ελληνικού κράτους και να εξυπηρετήσει έτσι συμφέροντα τρίτου κράτους (ήτοι της Τουρκίας).

Μετά την απόφαση διάλυσης του σωματείου αυτού, η υπόθεση έφθασε ενώπιον του ΕΔΔΑ μετά από την προσφυγή (no 26698/05) κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας και στις 27.3.2008 καταδικάστηκε η Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 11 και 14 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) που κατοχυρώνει την ελευθερία του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι και επιτάσσει απόλαυση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στη Σύμβαση να διασφαλίζεται, χωρίς καμία διάκριση, ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, λόγω της ένταξης σε μια εθνική μειονότητα, περιουσίας, γέννησης ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης αντίστοιχα..

Η διάλυση του ως άνω σωματείου συνιστούσε κατά το ΕΔΔΑ επέμβαση στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι που είχε η αιτούσα «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». Σύμφωνα με το ΕΔΔΑ : «Ακόμα και αν ο σκοπός του σωματείου ήταν η προώθηση της ιδέας ότι υπάρχει στην Ελλάδα μια εθνική μειονότητα, δεν θα μπορούσε τούτο να απειλήσει μια δημοκρατική κοινωνία, ιδιαίτερα επειδή ουδόλως γίνεται μνεία στο καταστατικό του περί προσφυγής των μελών του στη χρήση βίας ή αντιδημοκρατικών ή αντισυνταγματικών μέσων... Το να έχει κανείς την πρόθεση να συζητήσει δημόσια για την ταυτότητα ενός μέρους του πληθυσμού ενός κράτους δεν αρκεί κατά την άποψή του για να επιβάλει το κράτος αυτό ένα τόσο ριζοσπαστικό περιορισμό, όπως είναι η διάλυση ενός σωματείου. Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις πεποιθήσεις του σχετικά με την εθνική του ταυτότητα.»

Πρόσφατα μετά την καταδίκη της Ελλάδας, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας ο Άρειος Πάγος με την νομολογία ότι οι αποφάσεις ΕΔΔΑ δεν είναι δεσμευτικές για την Ελλάδα απέρριψε το αίτημα της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης για την επανεγγραφή του στο βιβλίο σωματείων του οικείου Πρωτοδικείου.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) γνωστοποίησε στις 5 Ιανουαρίου 2015 πως στις 18 Δεκεμβρίου 2014 κοινοποίησε στην Ελλάδα τρεις συσχετισμένες προσφυγές με τίτλο «Τουρκική Ένωση Ξάνθης και λοιποί κατά Ελλάδας». Με την κοινοποίηση αυτή, η Ελλάδα ξαναδικάζεται γιατί περιφρόνησε τις τρεις καταδικαστικές αποφάσεις από το ΕΔΔΑ για τη διάλυση της «Τουρκικής Ένωση Ξάνθης» (27 Μαρτίου 2008), του «Πολιτιστικού Συλλόγου Τούρκων Γυναικών Νομού Ροδόπης» (27 Μαρτίου 2008) και του «Συλλόγου Νεολαίας Μειονότητας Νομού Έβρου»(11 Οκτωβρίου 2007) και δεν τις εκτέλεσε.

Αυτή την κατάσταση επιχειρεί να διαχειρισθεί η κυβέρνηση με την τροπολογία Κοντονή προκειμένου να αποφύγει άμεσα νέες προσφυγές και καταδικαστικές αποφάσεις.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου