Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2017


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αργά ή γρήγορα, και σε πείσμα των τόσο μα τόσο αποκαλυπτικών στοιχείων, σχετικά με την "απεχθή" αυτή υπόθεση παρεμβάσεων, έξωθεν όσο και έσωθεν, προκειμένου να κουκουλωθεί τον τεραστίων διαστάσεων αυτό σκάνδαλο, η αλήθεια θα ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ.

Έχω γράψει, σχετικά, άπειρες φορές για το σκάνδαλο αυτό του αιώνα, το οποίο φαίνεται να βρίσκεται στη ρίζα της καταστροφής του Έθνους μας, και απορώ πως δεν ξεσηκώθηκε ακόμη σύσσωμος ο ελληνικός λαός για να απαιτήσει διαλεύκανση - κάθαρση - δικαίωση.

Γιατί, ναι, όσο και αν ίσως φαίνεται υπερβολική η πίστη, ωστόσο είναι πολύ πιθανόν η αποκάλυψη ότι ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΑ - ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ οδηγήθηκε η χώρα μας στο ικρίωμα, θα είναι και η σωτηρία μας.

Μετά και την πρόσφατη, ξέφρενη πια, μανιώδη και απροκάλυπτη στήριξη του κ. Γεωργίου από τους... εταίρους μας, διαλύθηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες (αν, βέβαια, εξακολουθούσαν να υπάρχουν σε κάποιους), για το πόσο αβυσσαλέα είναι η υπόθεση παραποίησης στατιστικών δεδομένων, για το πόσο πολλοί πολιτικοί και ίσως όχι μόνον πολιτικοί εμπλέκονται με αυτήν, για το πόσο τρέμουν εντός και εκτός της Ελλάδας με αποκαλύψεις...

Αλλά, ακριβώς, αυτές οι αποκαλύψεις θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, αν έρθουν σε άπλετο φως οι διαπλοκές και συνωμοσίες, που χαλκεύτηκαν για να χαθεί η χώρα στην εξαθλίωση των μνημονίων, ποιοι θα είχαν ακόμη το θράσος να μας σέρνουν σε... διαπραγματεύσεις, και να μας υποβάλλουν σε μαρτύρια, για όλους εκείνους τους λόγους που εξηγούν την αλλοίωση των πραγματικών στατιστικών δεδομένων, για όλους εκείνους τους λόγους που μας επέβαλαν τραγικά εσφαλμένα προγράμματα, για όλους εκείνους τους λόγους που το περίφημο πρόγραμμα της δήθεν εξυγίανσης αύξησε το χρέος κατά 60% από την αρχή της κρίσης;

Και, βέβαια, με την υπόθεση αυτή Γεωργίου η σύγχυση που επικρατεί στη χώρα μας είναι πλήρης, είναι απαράδεκτη, είναι καταδικαστέα, και αποτελεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η αντιπολίτευση, αν και ορθά κατηγορεί την Κυβέρνηση ότι στρέφεται εναντίον της Δικαιοσύνης, στην υπόθεση Γεωργίου ωστόσο σύσσωμη στρέφεται η ίδια εναντίον της, εφόσον, σε πείσμα της σωρείας κραυγαλέων ενδείξεων, πολλές από τις οποίες μπορούν κάλλιστα να εκληφθούν και ως αποδείξεις (σχετικά με το έγκλημα που διαπράχθηκε με τα στατιστικά δεδομένα, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι ΑΠΟΔΕΚΤΗ στις αγκάλες του ΔΝΤ)... αυτή λοιπόν η αντιπολίτευση σύσσωμη "κρίνει" εμμέσως μεν διαφανώς δε, ότι κακώς ο Άρειος Πάγος αναπέμπει την υπόθεση παραχάραξης να δικαστεί και πάλι... προσπαθώντας να εφεύρει επιχειρήματα υπέρ του κ.Γεωργίου (που πως και που να τα βρει;), ισοπεδώνεται με τους δανειστές.
Εμφανώς αυτοί οι τελευταίοι δεν διστάζουν να εκτίθενται, όπως ανεπανόρθωτα εκτίθενται, προκειμένου να "σώσουν τον κ. Γεωργίου", όχι βέβαια επειδή τον αγαπούν! αλλά για να μην ανοίξει προς Θεού το στόμα του και... αποκαλύψει και ΕΠΙΣΗΜΑ ό,τι κάνει "νιάου στα κεραμίδια" ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ! και από την πρώτη στιγμή (χάρη και στις αποκαλύψεις της ομ. καθηγήτριας Στατιστικής, κ. Ζωής Γεωργαντά). Ότι δηλαδή ο άνθρωπος, ο κ. Γεωργίου, δεν αποφάσισε μόνος να προβεί στην εγκληματική αυτή παραχάραξη των στατιστικών δεδομένων, αλλά ΔΙΑΤΑΧΘΗΚΕ από τους εταίρους/δανειστές, που τώρα ΤΡΕΜΟΥΝ, και που δεν είναι υπερβολική η υπόθεση ότι σε πείσμα αυτής της λυσσώδους προστασίας του κ. Γεωργίου, ενδεχομένως κινδυνεύει και η ζωή του (κάτι, που θα έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, και ο μόνος θα ήταν η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ).

Εντύπωση προκαλεί η πλήρης αποσιώπηση, από την πλευρά των υποστηρικτών του κ. Γεωργίου, εντός της ελληνικής επικράτειας, της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκτός του ότι απέρριψε την αγωγή του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου εναντίον του Ερβέ Φαλτσιανί (πρώην στελέχους της HSBC), το συνταρακτικό γεγονός είναι ότι ταυτόχρονα με την απόρριψη, η περί ης απόφαση ΣΥΝΕΔΕΣΕ τη ΛΙΣΤΑ Lagarde ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ (όπως καταγράφεται στο κύριο άρθρο της έγκριτης εφημερίδας "Εστία" της 17.07.2017).
ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ, όμως από τους πολιτικούς μας, παρότι πρόκειται αναμφίβολα για στοιχείο καταλυτικής σημασίας για την άμυνα της μαρτυρικής Ελλάδας και για την πιθανή έναρξη αντίστροφης πορείας για τη σωτηρία της. ΟΥΔΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ:

ΜΑ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ;
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

Πηγή Delivanis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φυσικά και προξενεί σχόλια η επίσκεψη της κυρίας Θάνου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται. Τι συνηθίζεται δηλαδή, με τις συναντήσεις υψηλόβαθμων δικαστικών. Ανταλλάσσουν επισκέψεις μεταξύ τους; Μαζεύονται για καφέ και λένε τον πόνο τους; «Συμβουλεύει» ο ένας τον άλλον για τις υποθέσεις με τους ογκώδεις φακέλους. Ιδέα δεν έχω!

Τι να πεις; Τίποτε πιο ανθρώπινο από μία συνάντηση της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου, νυν Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Βρέθηκαν στο γραφείο της τελευταίας και είναι ο πρώτος καφές, μετά την συνταξιοδότηση της κ. Θάνου.

Οι πληροφορίες λένε ότι συζητήθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα καθήκοντα που έχει αναλάβει η κ. Θάνου, στο Μαξίμου.

Και γιατί προξενεί εντύπωση και πολλά σχόλια, αυτή η συνάντηση; Δεν είναι πολύ φυσικό παλιές γνώριμες, εκπρόσωποι θεσμών και υψηλόβαθμων δημόσιων «θέσεων» να συνομιλούν μεταξύ τους; Κανένα ζήτημα δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν προηγηθεί τόσες πολλές συζητήσεις για την κ. Θάνου. Αν δεν την είχε πιάσει ο κόσμος στο στόμα της δηλαδή. Αν δεν είχε γίνει «σούσουρο» στο «χωριό» για κάποιες «υπερβάσεις» της. Αν τέλος πάντων, ρε παιδί μου, δεν είχε δώσει «δικαιώματα» στη γειτονιά με τις «τσαχπινιές» της…

Ανεξάρτητα, από τους ανθρώπους, η ακεραιότητα και το κύρος των θεσμών είναι μεγάλη υπόθεση. Και γι αυτό, τα πρόσωπα που τους υπηρετούν θα πρέπει να πασχίζουν για την προστασία τους. Έχουν υποχρέωση να κατανοούν τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν για τους διαχρονικούς και πάγιους αξιολογικούς προσανατολισμούς της κοινωνίας. Για κάτι δηλαδή, διαρκές ενώ οι ίδιοι παραμένουν περιστασιακοί στην αποστολή τους.

Ε, δε το κάνουν όλοι. Κάποιοι ξεφεύγουν. Πες το αφέλεια πες το κακή εκτίμηση, ανασφάλεια, μικρή εμβέλεια στην διανοητική επεξεργασία των αντιθέσεων. Όπως και να το δεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Άντε όμως, τώρα να βρεις ποιος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει σοβαρά, έναν θεσμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τους διαλέγει; Aρχίζω να πιστεύω ότι όσο σοβαρό είναι το πολιτικό σύστημα άλλο τόσο είναι και οι θεσμοί. Και βέβαια, όσο σοβαρός είναι και ο κόσμος που το στηρίζει.

Μπάχαλο μου φαίνεται η κατάσταση. Ούτε εμπιστοσύνη ούτε σεβασμό στη λειτουργία του κράτους. Ούτε και στον διπλανό μας δεν έχουμε.

Για όλα όμως, φταίνε οι «άλλοι». Αν δεν υπήρχαν οι «άλλοι», δεν θα είχαμε και τις «συναντήσεις». Όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτοί οι καταχθόνιοι, πονηροί και πάντα αντίπαλοι «άλλοι». Οι Δεξιοί, οι Αριστεροί, οι από πάνω, οι από κάτω, οι άντρες, οι γυναίκες, οι πρώην και οι επόμενοι «εχθροί» μας.

Πέστε μου τώρα. Δεν πληρώνατε όσο όσο να ακούσετε τι είπαν χθες, η Βασιλική με την Ξένη, στο γραφείο της;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα δικαστήρια βγάζουν απαλλακτικές αποφάσεις για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά αυτές δεν «αρέσουν». Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υπόθεση του ελλείμματος του 2009, το οποίο οδήγησε τη χώρα στον αποκλεισμό από τις αγορές και στα Μνημόνια, είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν αναγνωρίσει ότι το έλλειμμα αυτό είναι 15,6% και το καταλογίζουν στην προηγηθείσα κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είναι η μόνη που υποστηρίζει ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε σκοπίμως από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Κάπου εδώ εμπλέκεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή και ο τότε πρόεδρός της Ανδρέας Γεωργίου σύρεται από δικαστήριο σε δικαστήριο με δύο κατηγορίες. Η μια είναι σοβαρή. «Ψευδής βεβαίωση», που σημαίνει ότι ο ίδιος «φούσκωσε» στο έλλειμμα του 2009. Η άλλη είναι μάλλον τυπική. «Παράβαση καθήκοντος», επειδή για μερικούς μήνες διατήρησε (παράλληλα με την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ) τη θέση του και στο ΔΝΤ, όπου ήταν υπάλληλος για πολλά χρόνια.

Κι εδώ αρχίζουν διάφορα περίεργα. Τα δικαστήρια της ουσίας, που εκδίκασαν τις υποθέσεις, αθώωσαν τον Γεωργίου (εδώ και εδώ). Άλλωστε, για όποιον κοιτάξει λίγο τις ημερομηνίες είναι προφανές ότι η σοβαρή κατηγορία είναι ανύπαρκτη. Για έναν απλό λόγο. Ο Γεωργίου διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ στις 2 Αυγούστου του 2010, ενώ το πρώτο Μνημόνιο είχε υπογραφεί στις 3 Μαΐου. Πώς γίνεται, επομένως,  να «φουσκώσει» το έλλειμμα  γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως αναφέρει η κατηγορία;

Φαίνεται, όμως, ότι η απαλλακτικές αποφάσεις τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και των Δικαστικών Συμβουλίων δεν αρέσουν. Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις (δύο παραδείγματα εδώ και εδώ). Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται την κρίση των συναδέλφων της και να θέλει να αποφασίσουν αλλιώς. Αυτό, όμως, εξ αντικειμένου οδηγεί σε «πολιτική» απόφαση. Διότι τα πραγματικά στοιχεία, με βάση τα οποία έκριναν οι δικαστές, οδήγησαν σε απαλλαγή τον κατηγορούμενο. Ενώ οι «νομικοί λόγοι», τους οποίους επικαλείται η κυρία Ξένη Δημητρίου, πού πρέπει να οδηγήσουν; Φτάνουμε έτσι στο ερώτημα: Ποιοι θέλουν να αποφασίζουν «πολιτικά» οι δικαστές;

Η απάντηση είναι, μέχρι στιγμής, η εξής:

Καταδίκη του Γεωργίου επιδιώκουν κάποια από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφορτωθούν το άγος του ελλείμματος του 2009 που τους κυνηγάει. Ένα παράδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, τώρα πλέον, θέλει να κλείσει αυτή η υπόθεση, μετά  και τις υποσχέσεις που έδωσε στους δανειστές. Άλλωστε, υπάρχουν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν καθαρά ποιος φταίει για το έλλειμμα.

Yπάρχουν, όμως, κυβερνητικά στελέχη που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προέρχονται από την καραμανλική ΝΔ και (είναι λογικό να) βγάζουν σπυράκια, όταν βλέπουν ότι όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες καταλογίζουν την ευθύνη για το έλλειμμα του 2009 εκεί όπου ανήκει.

Υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη-και δη αρμόδια-που σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δεν άρεσε η απόφαση για την Ηριάννα και εξανέστη. Δικαίωμά του; Ας πούμε ναι, αν και λόγω θέσεως οι περισσότεροι ειδικοί διαφωνούν. Ο ίδιος, όμως, δεν έβγαλε κιχ για τις απανωτές εφέσεις και αναιρέσεις απαλλακτικών αποφάσεων για την υπόθεση Γεωργίου, οι οποίες πετάνε στο καλάθι τις απανωτές αποφάσεις των δικαστών. Και αυτό δικαίωμά του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι κάποιοι θέλουν οι δικαστές να αποφασίζουν όχι με βάση τα πραγματικά στοιχεία, αλλά με βάση τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Μόνο που αν κυριαρχήσει αυτό, η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Και κάποια στιγμή να στραφεί εναντίον όσων το επιδιώκουν σήμερα.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί το φαινόμενο του μπούμερανγκ παραμονεύει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αποφασισμένη για σκληρό παιγνίδι στο Κυπριακό και στα ελληνοτουρκικά είναι η Άγκυρα και με ένα μπαράζ κινήσεων τα τελευταία εικοσιτετράωρα διαλύει κάθε ψευδαίσθηση που είχε δημιουργηθεί ότι με «ευρωπαϊκά» ανταλλάγματα, θα υιοθετούσε εποικοδομητική στάση στο Κυπριακό και πολιτική «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο.

Του Νίκου Μελέτη

Η διαρκής επί διήμερο παρενόχληση των ελικοπτέρων με τα οποία ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Π. Παυλόπουλος, και η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας μετακινήθηκε στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, δεν αντιμετωπίζεται φυσικά με τα διαρκή και επαναλαμβανόμενα ρητορικά «μηνύματα» που στέλνει ο κ. Παυλόπουλος, πολύ περισσότερο όταν αυτά τα μηνύματα δεν βρίσκουν παραλήπτη.

Η αποτελεσματική διπλωματική και αμυντική πολιτική, η αποτρεπτική ισχύς μιας χώρας είναι ακριβώς στο να αποτρέπεται να βρεθεί σε μια τόσο δύσκολη θέση ώστε ο ανώτατος αρχών της χώρας να υποχρεώνεται υπό την σκιά των διαρκών παρενοχλήσεων και προκλήσεων να δηλώνει «Μολών Λαβέ». Αυτό να θυμίσουμε ότι είναι σύνθημα αυτοθυσίας και ηρωισμού, αλλά και συντριβής.

Σήμερα φθάνει για παράνομη επίσκεψη στα Κατεχόμενα [σ.σ. ηεπίσκεψη πραγματοποιήθηκε] ο τούρκος πρωθυπουργός Μ. Yildirim για να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις για την «επέτειο» της «ειρηνευτικής επιχείρησης» όπως ακόμη και σήμερα αποκαλούν την τουρκική εισβολή και την συνεχιζόμενη κατοχή, απ όπου αναμένεται να στείλει νέα μηνύματα γι αυτό που η Τουρκία διακήρυξε ως «νέο οδικό χάρτη για λύση του κυπριακού με νέες παραμέτρους».

Ο κ. Γιλντιρίμ που φθάνει στα Κατεχόμενα δυο ημέρες μετά τον ΥΠΕΞ Μ. Cavusoglu ουσιαστικά θέλει να στείλει το μήνυμα ότι για την Τουρκία το Κυπριακό παραμένει κορυφαίο ζήτημα κυρίως σε ότι αφορά το θέμα των υδρογονανθράκων και μάλιστα όταν το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας που συνεδρίασε υπό την προεδρία του Τ. Erdogan επανέλαβε ότι η Τουρκία θα προασπίσει τα συμφέροντα της και τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τα όσα προηγήθηκαν είναι γνωστά καθώς και η οργή της Άγκυρας που δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει μια βολική για την ίδια λύση του Κυπριακού στο Κραν Μοντανά, ούτε να αποτρέψει την ομαλή άφιξη στην κυπριακή ΑΟΖ του γεωτρύπανου West Capella και την έναρξη της γεωτρητικής διαδικασίας στο Οικόπεδο 11 της Κυπριακής ΑΟΖ.

Οι επιλογές της Άγκυρας είναι περιορισμένες και όλες υψηλού ρίσκου για την σταθερότητα στην περιοχή ενώ την ίδια στιγμή φαίνεται να αποδυναμώνεται το χαρτί που όλοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό επιχείρημα στο παζάρι με την Τουρκία είτε στο Κυπριακό είτε στο προσφυγικό, αυτό της Ευρωπαϊκής προοπτικής της.

Η αναγγελία των σεισμογραφικών ερευνών από το Barbaros για διάστημα πέντε μηνών μέχρι τον Δεκέμβριο εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και σε περιοχές που ανήκουν και στα Οικόπεδα 5 και 6 καθώς και η πραγματοποίηση διαρκών ασκήσεων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ ,δημιουργούν συνθήκες διαρκούς ακήρυχτου πολέμου που δοκιμάζει τις αντοχές της Λευκωσίας που δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει στρατιωτικά τις απειλές της Τουρκίας.

Όμως η διεθνοποίηση της υπόθεσής της Κυπραίικη ΑΟΖ και η διάχυση και διαπλοκή των συμφερόντων μεταξύ πετρελαϊκών κολοσσών από την Γαλλία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, την Κορέα αλλά και το Ισραήλ, η ενεργειακή και στρατηγική συνεργασία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ασφάλειας για την Κυπριακή Δημοκρατία που καλύπτει την δική της αδυναμία να αντιμετωπίσει την τούρκικη στρατιωτική απειλή.

Η Τουρκία σε ότι αφορά την Κύπρο γνωρίζει ότι προς το παρόν και για το επόμενο διάστημα η γεώτρηση θα περιορίζεται στην ανάλυση των δεδομένων του βυθού, και συνεπώς υπάρχει χρόνος για να αντιδράσει πριν την εξόρυξη και εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, εφόσον δεν βρεθεί λύση είτε στο Κυπριακό είτε στην κατανομή του οφέλους των φυσικών πόρων του νησιού και προς την Τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Για κάθε ενδεχόμενο όμως προετοιμάζεται ώστε να είναι σε θέση να αξιοποιήσει τα σεισμογραφικά δεδομένα που συλλέγει το Barbaros και να επιβάλλει τετελεσμένα, εγκαθιστώντας παράνομα δικό της γεωτρύπανο στην Κυπριακή ΑΟΖ. Κάθε αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ αποτελεί όμως και αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και κατ επέκταση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Με την έξοδο του Τσεσμέ στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια του Καστελόριζου και την επαναβεβαίωση της τουρκικής θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» με αφορμή την περιοδεία του Π. Παυλόπουλου και Π. Καμμένου στα ακριτικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου η Τουρκία απλώς θέτει και οριοθετεί το πλαίσιο εντός του οπίου θεωρεί ότι θα υποχρεώσει την Ελλάδα και την Κύπρο, να διαπραγματευθούν μαζί της υπό το καθεστώς απειλών και εκβιασμών.

Πηγή "Απόψεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ξαφνικά άρχισε πάλι η συζήτηση στην Αμερικανική Γερουσία για το θέμα της επικύρωσης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS) και θα έχει σημαντικές προεκτάσεις για την Ελλάδα.

Η γερουσιαστής Λίζα Μουρκόβσκι της Αλάσκας, πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για την Ενέργεια και τους Φυσικούς Πόρους, δήλωσε πρόσφατα ότι η μη επικύρωση της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), αποτελεί ένα μεγάλο λάθος που πρέπει, σύντομα, να διορθωθεί ώστε οι ΗΠΑ να απολάβουν όλα τα προνόμια που θα της δίνει η προσχώρηση  στο Σύνταγμα των Θαλασσών και Ωκεανών του πλανήτη Γη, όπως είναι έρευνες στην Αρκτική, στην εξωτερική υφαλοκρηπίδα, στα βάθη των ωκεανών για πιθανή εξόρυξη των πολύτιμων πολυμεταλλικών κονδύλων και καλύτερη προστασία της αλιείας τους.

Επίσης, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής Άνγκους Κίνγκ του Μαίην, μέλος της ίδιας επιτροπής, αποκάλεσε  αποτυχία της Γερουσίας να επικυρώσει το UNCLOS, μιλώντας στο Κέντρο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών και ανέφερε:
  • «Είναι μια τεράστια αυτοτραυματική πληγή. Η αποτυχία να κυρωθεί με βάση τα επιχειρήματα της απώλειας αμερικανικής κυριαρχίας σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή δεν είμαστε στο “παιχνίδι” για να αποφασίσουμε τα ευρέα ναυτιλιακά ζητήματα».
 Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) είναι η διεθνής συμφωνία που προέκυψε από την τρίτη διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία διεξήχθη μεταξύ 1973 και 1982. Η σύμβαση άνοιξε προς υπογραφή στις 10 Δεκεμβρίου 1982 και τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 με την κατάθεση του 60ου εγγράφου επικύρωσης. Η σύμβαση επικυρώθηκε από 167 συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία περιλαμβάνουν 166 κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον 14 κράτη μέλη του ΟΗΕ υπέγραψαν, αλλά δεν επικύρωσαν τη σύμβαση.

Τον Μάρτιο του 1983, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν, με τη Διακήρυξη Αρ. 5030, ανακήρυξε μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) 200 ν.μ. (Ήταν η πρώτη απόδειξη για μένα ότι βρισκόμουν στον σωστό δρόμο για την αξία της Ελληνικής ΑΟΖ, και περιμένω από τότε να δω την ανακήρυξη της ΑΟΖ της πατρίδας μου).

Τον Δεκέμβριο του 1988, ο Πρόεδρος Ρέιγκαν, μέσω της Διακήρυξης αριθ. 5928, επέκτεινε τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ από 3 ν.μ. σε 12 ν.μ. για σκοπούς εθνικής ασφάλειας. ( Η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον κόσμο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε έντονη συζήτηση σχετικά με την επικύρωση του UNCLOS, με επικρίσεις προερχόμενες κυρίως από συντηρητικούς πολιτικούς που θεωρούν ότι η συμμετοχή σε ορισμένους διεθνείς οργανισμούς και Συνθήκες είναι επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ, και θα έπληττε την κυριαρχία των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ έχουν πολλά να κερδίσουν από την επικύρωση σήμερα. Το UNCLOS είναι πολύ ευνοϊκό για τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι διατήρησε τη μοναδική μόνιμη έδρα στο Διεθνές Συμβούλιο Βυθού Θαλασσών (Seabed Authority) που θα επιβλέπει την εξόρυξη του βυθού, συμπεριλαμβανομένων ενδεχομένως πλούσιων πηγών αναξιοποίητων ενεργειακών πόρων, ορυκτών και πολύτιμων μετάλλων. Αυτή η μόνιμη θέση παραμένει άβολα κενή και παίρνονται αποφάσεις για την εξόρυξη του βυθού στα διεθνή ύδατα χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Η Αμερική με το να μην έχει επικυρώσει (ουσιαστικά προσχωρήσει) στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας δεν έχει δικαιώματα πρόσβασης στην Αρκτική. Η Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ έχει υπολογίσει ότι ο Αρκτικός Ωκεανός έχει το 22% των παγκόσμιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που έχουν υπολογιστεί ότι είναι της τάξης των 412 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου!

Τέλος, η αξία του UNCLOS είναι πολύ σημαντική για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ διότι καθιερώνει σαφή δικαιώματα, καθήκοντα και δικαιοδοσίες των θαλάσσιων κρατών. Το UNCLOS καθορίζει τα όρια της «χωρικής θάλασσας» μιας χώρας, θεσπίζει κανόνες για τη διαμετακόμιση μέσω των «διεθνών στενών» και ορίζει τις ΑΟΖ με τρόπο συμβατό με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Καθιερώνει περαιτέρω το «κυρίαρχο απαραβίαστο» των ναυτικών πλοίων που καλούν σε ξένους λιμένες, παρέχοντας κρίσιμη προστασία για τα σκάφη των ΗΠΑ.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για την εξεύρεση των 67 ψήφων, σε σύνολο 100, που απαιτούνται στη Αμερικανική Γερουσία για επικύρωση του UNCLOS.

Η Αμερική, η Τουρκία και η Ελλάδα
Η ΑΟΖ ΤΩΝ ΗΠΑ, Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΟΖ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Πηγή: Office of the Geographer, Department of State, Ουάσινγκτον, D.C., 2004

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την υποκρισία της Αμερικής σχετικά με την φιλοτουρκική πολιτική που ακολουθεί για δεκαετίες τώρα στην ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο. Η Αμερική όταν ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε την ΑΟΖ της όχι μόνο έδωσε πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της αλλά σεβάστηκε και τα νησιωτικά κράτη Μπαχάμες και Κούβα που βρίσκονται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της.

Όπως βλέπουμε από τον χάρτη, η Αμερική δεν χρησιμοποίησε τα τουρκικά επιχειρήματα ότι νησιά έχουν μειωμένη ΑΟΖ και οριοθέτησε την ΑΟΖ της με αυτή της Κούβας και των νησιών Μπαχάμες βάσει της μέσης γραμμής. Δεν ανέφερε ότι η ΑΟΖ αυτών των νησιωτικών κρατών διαθέτει περιορισμένη ΑΟΖ ίση με την αιγιαλίτιδα ζώνη τους και επομένως η αμερικανική ΑΟΖ επεκτείνεται και πίσω από τις ανατολικές ακτές αυτών των νησιών.

Έτσι η Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας, όπως ήδη αναφέραμε, τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν αναφέρουμε στους Αμερικανούς να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά μας που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι, μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.

Η Αμερική υπέγραψε, επίσης, μια συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με τα νησιά Κιριμπάτι στις 6 Σεπτεμβρίου 2013. Οριοθετήθηκαν τρία διαφορετικά θαλάσσια σύνορα με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance) που τόσο αντιπαθεί η Τουρκία και είναι σημαντικό ότι η οριοθέτηση αυτή περιλαμβάνει και ακατοίκητα νησιά και βραχονησίδες. Οι Αμερικανοί είναι προφανές ότι, όπως ήδη αναφέραμε, έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά. Υποστηρίζουν ότι τα δικά τους νησιά, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, αλλά παρόμοια δικά μας νησιά δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα. Αυτή είναι μια απαράδεκτη φιλοτουρκική θέση των Αμερικανών από το 1982 και πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει.

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ


Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014, σελ. 53

Είναι επιτακτική η άμεση επίσκεψη του Τσίπρα στην Ουάσιγκτον

Ήρθε η ώρα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αλέξης Τσίπρας, να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον και να ζητήσει από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, με δέουσα πολιτική δεξιότητα, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, να ανακαλέσει την δήλωση που έκανε ο αξιωματούχος του State Department για την ελληνική ΑΟΖ, ώστε να θωρακίσει την πατρίδα μας, όπως ακριβώς έκανε ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσος Παπαδόπουλος το 2004.

Η δήλωση έγινε από τον τότε Υφυπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Γκόρντον, στις 27 Ιουλίου 2011, στην Αθήνα:
  • «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά… δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης».
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκεφτεί ότι η ΑΟΖ δεν αποτελεί αμιγώς ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής, αλλά εντάσσεται στα ευρύτερα πλαίσια οικονομικής ανάπτυξης στους τομείς της αλιείας, της εξερεύνησης των υδρογονανθράκων, της αιολικής ενέργειας και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ίσως χρειάζεται, επίσης, να του υπενθυμίσουμε και την δήλωση που έκανε στην πρώτη του επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, στις 23 Ιανουαρίου 2013, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση. Είχε πει τότε ο Αλέξης Τσίπρας:
  • «Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
Η Αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων 35 ετών, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αλέξη Τσίπρα, εμμένει στην πάγια θέση ότι Ελλάδα δεν πρέπει να προβεί σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ άνευ διμερούς συμφωνίας με την Τουρκία. Βεβαίως, οι εμπειρογνώμονες του Ρεξ Τίλλερσον γνωρίζουν ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ αποτελεί μια μονομερή πράξη, όπως άλλωστε έκαναν οι ΗΠΑ το 1983.

Μπορεί η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ να δημιουργήσει μια κρίση; Η ερώτηση έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά η απάντηση έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα λόγω των αυξημένων τουρκικών προκλήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η απάντηση, βέβαια, δεν είναι δύσκολη, εκτός εάν κάποιος πάσχει από φοβικό σύνδρομο, γιατί η ανακήρυξη της ΑΟΖ είναι, πάνω απ’ όλα μια μονομερής πράξη. Ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει ο Ερντογάν όταν δεν προέβλεψε την ευφυή κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2004.

Μέχρι σήμερα έχουν γίνει 134 ανακηρύξεις ΑΟΖ στον πλανήτη Γη και όλες αυτές ήταν μονομερείς πράξεις. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να αναφέρουμε εδώ ότι σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε κάποια κρίση στις διμερείς σχέσεις γειτονικών κρατών λόγω μονομερούς ανακήρυξης.

Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ακολουθήσει, έστω και καθυστερημένα, το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ, ώστε να κατορθώσει ο ελληνικός λαός, με μέτρο και αυτοσυγκράτηση, να καρπωθεί τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της χώρας του και να τον διαφυλάξει και για τις επόμενες γενιές, όπως έχει πράξει με σύνεση η Νορβηγία.

Εμείς επί 34 χρόνια αδρανούμε και όχι μόνο δεν έχουμε ανακηρύξει την Ελληνική ΑΟΖ αλλά παρακολουθούμε μισοζαλισμένοι τις ανακηρύξεις και οριοθετήσεις των ΑΟΖ των κρατών της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απαξίωση της Θάλασσας από τον λαό που έγραψε μια τόσο λαμπρή ιστορία μέσα από τις θάλασσές της.


Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης. Φωτογραφία Εκδόσεις Λιβάνη

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Μην ακούτε τις σειρήνες της καταστροφολογίας. Αξίζει να καταστραφείτε από το κράτος που μισείτε

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Νισάφι πια! Εδώ και μερικά χρόνια, επειδή σημειώθηκε ένα τόσο δα ατυχηματάκι (το Μνημόνιο), ένα αξιντάν, που λένε κι οι γαλλοτραφείς οι μορφωμένοι (αυτοί που αντιστέκονταν στη χούντα παθαίνοντας διαβήτη από τα κρουασάν που έτρωγαν εγγύς του ποταμού Σηκουάνα), οι λαϊκιστές καλλιεργούν περίεργες, αντιπαραγωγικές ιδέες στον λαό. Μία από αυτές είναι να μην πληρώνουμε φόρους διότι ο κόπος μας πάει χαμένος και οικειοποιούνται τον ιδρώτα μας ένα σωρό τεμπελόσκυλα και ρεμάλια.

Αυτές οι ιδέες αν ο μη γένοιτο εφαρμοστούν, μπορεί να καταστρέψουν το σύστημα. Το σύστημα είναι ένα πράγμα που μοιάζει με σκεπτομορφή. Το πολεμούν ελάχιστοι. Το καταγγέλλουν όλοι. Το αγαπούν κάμποσοι και το χειρίζονται οι επιτήδειοι αμέσως μόλις πείσουν μια κρίσιμη μάζα ότι οι ίδιοι πρέπει να γίνουν σύστημα!

Για να μην πολυλογούμε, είναι χρήσιμο να πληρώνεις φόρους. Αν δεν πληρώνεις και -κούφια η ώρα- χρειαστείς το κράτος για να σε προστατεύσει από έναν κίνδυνο, τι θα κάνεις; Μπορεί να έχεις μαγαζί στην Ερμού και να έρθουν ορδές επιδρομέων για να δηλώσουν το μαγαζί, την Ερμού, την Αθήνα ολόκληρη. Αν πληρώνεις μαλλιοκέφαλα, θα σε προστατεύσουν. Έτσι δεν είναι;

Μπορεί να έχεις κατάστημα και να απλώνουν στο κατώφλι του το παραεμπόριό τους διάφοροι συγγενείς του βασιλέως Σάκα Ζούλου. Αν πληρώνεις ΕΦΚΑ και φουσκωμένα ΕΝΦΙΑ και εκκαθαριστικά, το κράτος θα είναι εκεί και θα τους αναχαιτίσει. Έτσι δεν είναι; Μπορεί να σου πάρουν το σπίτι οι τράπεζες.

Αν πληρώνεις τακτικά την Εφορία σου, το κράτος θα σε στεγάσει. Έτσι δεν είναι;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι το χρέος της γενικής κυβέρνησης στο τέλος του α΄ τριμήνου του 2017 έφτασε τα 310,6 δισ. ευρώ. Επειτα από τόσα χρόνια φοροκαταιγίδας, μειώσεων μισθών και συντάξεων, ύφεσης, εκρηκτικής ανόδου των δεικτών της ανεργίας και εξολόθρευσης των προοπτικών ανάπτυξης της χώρας, το χρέος βρίσκεται «καρφιτσωμένο» πάνω από τα 300 δισ. ευρώ.

Ολοι όσοι διαθέτουν κοινή λογική καταλαβαίνουν ότι αυτός ο αριθμός λέει τα πάντα. Αποκαλύπτει όλα όσα οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους θέλουν να μείνουν εσαεί κρυμμένα στο σκοτάδι.

Τα 310,6 δισ. ευρώ του χρέους της γενικής κυβέρνησης αποδεικνύουν ότι τα επτά χρόνια που πλήττουν το εθνικό σώμα οι θεομηνίες των Μνημονίων δεν απέφεραν τίποτε καλό για την πατρίδα. Οι Ελληνες υπεβλήθησαν σε θυσίες επειδή η ηγέτιδα τάξη της χώρας δεν ήθελε και δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην εκδικητική μανία των Γερμανών και στην αρπακτική διάθεση των λοιπών πιστωτών.

Το 2010 το χρέος έφτανε περίπου τα 330 δισ. ευρώ και το δάνειο του πρώτου Μνημονίου ήταν 110 δισ ευρώ. Και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων έχει περάσει μέσα από τη δίνη του κυκλώνα, πολλοί έχουν χάσει τη ζωή τους, σε άλλους κλονίστηκε η υγεία, εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστευσαν και εκατομμύρια έχουν απολέσει το χαμόγελό τους για να βρισκόμαστε έπειτα από τόσα χρόνια σχεδόν στο σημείο της εκκίνησης!

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε βάρος του ελληνικού λαού παίχτηκε ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Με ψέματα, απειλές και μισές αλήθειες η χώρα υποθηκεύτηκε, η κοινωνία επλήγη σφοδρά, η πολιτική σκηνή απαξιώθηκε και κάθε βήμα που γίνεται προς τα εμπρός ακολουθείται από ένα άλλο που οδηγεί προς τα πίσω.

Μέχρι σήμερα αυτό το έγκλημα έχει μείνει ατιμώρητο και οι ηθικοί αυτουργοί προστατεύουν τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους από οτιδήποτε θα μπορούσε να τους δυσκολέψει τον βίο, ακόμα και από τυχόν δικαστικές περιπέτειες. Οι πολίτες συνεχίζουν να αγωνίζονται και να ελπίζουν για την ημέρα που θα λάμψει η αλήθεια και θα απονεμηθεί δικαιοσύνη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ενεργειακοί δρόμοι που περνούν από Κοσσυφοπέδιο και Σκόπια, η παγίδα της προσωρινής ονομασίας και η στάση του Νίκου Κοτζιά

Δεν είναι μυστικό βέβαια, ότι οι Η.Π.Α. επείγονται για τη σταθεροποίηση της εσωτερικής και εξωτερικής κατάστασης του Κοσσυφοπεδίου και των Σκοπίων, ώστε τα δύο αυτά κράτη, αφενός να καταστούν ορμητήρια για όλες τις πιθανές επιχειρήσεις που θα κριθούν απαραίτητες προς εξυπηρέτηση των ατλαντικών συμφερόντων, αφετέρου να αποτελέσουν ισχυρό ανάχωμα στην επιθυμία των Ρώσων για "κάθοδο" στη Βαλκανική.

Ταυτόχρονα, Κοσσυφοπέδιο και Σκόπια, είναι σαν "κλεισούρες", σε θέση τέτοια δηλαδή που να παράσχουν προστασία στους ενεργειακούς δρόμους που θα διέλθουν κάποια στιγμή από την περιοχή, ή να αποκλείσουν τους ανεπιθύμητους. Το είχε εκμυστηρευθεί ο Βρετανός στρατηγός κ. Μάικλ Τζάκσον (που συγκράτησε τον Αμερικανό στρατηγό κ. Ουέσλι Κλαρκ, ο οποίος ήταν έτοιμος να διατάξει επιθέσεις του πεζικού στο έδαφος της Σερβίας!), κατά τους βομβαρδισμούς το 1999.

Είχε πει, ότι για τη Δύση είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της σταθερότητας στη "Μακεδονία" (με την ένταξή της και στο ΝΑΤΟ) ώστε να παράσχει ασφάλεια στους αμερικανικούς αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Δεν είναι λοιπόν αφιλοκερδές το ενδιαφέρον του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α. για την περιοχή. Μάλιστα, η τύχη του Κοσσυφοπεδίου συνδέεται μ’ αυτήν των Σκοπίων, διότι ακριβώς επί των μη καθορισθέντων ακόμη συνόρων των δυο κρατών, βρίσκεται η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση (Camp Bondsteel), που δημιούργησαν οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Είναι σαφές ότι οι Αμερικανοί δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν (προ του 1999) την τεράστια αυτή βάση.

Αλλά και εντός των Σκοπίων, τους παραχωρήθηκε έκταση 4.000 στρεμμάτων στο μεγαλύτερο άθικτο βυζαντινό φρούριο, για εγκατάσταση της αμερικανικής Πρεσβείας, του Στρατηγείου του ΝΑΤΟ, αλλά και οικονομικού Οργανισμού με αφιχθέντα επιφανή οικονομολόγο εξ Η.Π.Α. Λόγω δε του ότι το κτήριο έχει περίπου 10 υπόγειους ορόφους, ειπώθηκε ότι αποτελεί και φυλακή, των απομακρυνθέντων από το Γκουαντάναμο, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί. Πάντως, οι υπόγειοι αυτοί όροφοι θα επιτελούν σημαντικό έργο.

Επομένως, μεταξύ άλλων, υποφέρει η Ελλάδα για να προστατευθούν αλλότρια συμφέροντα. Και χωρίς την ελληνική συγκατάθεση τα δύο αμφισβητούμενα κράτη είναι ανάπηρα, υπό την έννοια ότι δεν έχουν διέξοδο στην θάλασσα, άρα η συμφωνία με την Ελλάδα και η ύπαρξη ειρηνικών σχέσεων είναι απαραίτητη, ώστε να υπάρχει ασφαλής διέξοδος προς αυτήν. Το λιμάνι του Μπαρ στο Μαυροβούνιο είναι αρκετά μακριά, και μαζί με το κακό οδικό δίκτυο, δεν το καθιστούν καθόλου ελκυστικό από οικονομικής άποψης. (Σχεδιάζεται πάντως, εδώ και 10ετία περίπου, η σιδηροδρομική σύνδεση με τα Σκόπια, αλλά λείπουν τα χρήματα).

Έτσι, είναι αναμενόμενη η πίεση που υφίσταται η Ελλάδα, να δεχθεί κατ’ αρχάς την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, με το τέχνασμα της χρήσης της επωνυμίας FYROM, που επιχειρείται από την Σύνοδο του Βουκουρεστίου το 2008 να αποδεχθεί η Ελλάδα, και τότε -για λόγους που άλλες φορές εξήγησα- τότε η επιχείρηση δεν τελεσφόρησε. Τώρα όμως, με φιλο-ατλαντική κυβέρνηση, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ελλάδα μπορεί να υποχωρήσει, με τις δηλώσεις του Ν. Κοτζιά να μη το αποκλείουν.

Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός Εξωτερικών αποσαφήνισε, ότι η Ελλάδα θέλει να γίνει η FYROM μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αλλά «Αυτό μπορεί να γίνει πολύ απλά με το να βρούμε μία συμβιβαστική λύση στο ονοματολογικό και αμέσως μετά να πάμε στον ΟΗΕ να υπογράψουμε τη νέα μας συμφωνία, να πάμε στις Βρυξέλλες και να το ανακοινώσουμε στους διεθνείς οργανισμούς που βρίσκονται εκεί». Ποια είναι αυτή η συμβιβαστική λύση, έμεινε αδιευκρίνιστο.

Ο Ν. Κοτζιάς χαρακτήρισε μάλιστα πολύ σημαντικό το γεγονός την συνάντηση με τον Σκοπιανό ομόλογό του, και έκανε γνωστό ότι ο διάλογος θα συνεχιστεί πιο σχεδιασμένα, την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου στα Σκόπια, και ότι «Ο διάλογος και η δημοκρατική διάθεση που έχουμε και οι δύο πλευρές είναι η καλύτερη εγγύηση ότι θα βρούμε λύση». Παρατήρησα τότε, ότι οι ημέρες από την νέα συνάντηση των δύο υπουργών έως την Σύνοδο του ΝΑΤΟ, δεν επαρκούν για εξεύρεση λύσης, όταν αυτό δεν κατέστη δυνατό επί 27 έτη. Πλην εάν, όλα έχουν προκαθοριστεί, και η συνάντηση θα γίνει απλώς για τις υπογραφές.

Επ’ αυτού πάντως, μεταφέρω μια παράγραφο από άρθρο του Μ. Ιγνατίου: «Η πρόταση για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ με προσωρινή ονομασία, η οποία υποτίθεται θα αλλάξει όταν επιλυθεί το πρόβλημα, είναι εγκληματικά λάθος κίνηση από οποιαδήποτε κυβέρνηση.
» Είναι γεγονός ότι τα Μνημόνια και η γερμανική επιτροπεία επί της Ελλάδας, έχουν μειώσει τις αντιστάσεις των Ελλήνων πολιτικών. Όμως, να μη χάσουμε και στα εθνικά θέματα επειδή μας πιέζει η οικονομική κατοχή. Εάν χαθεί η υπόθεση της ονομασίας, αυτό θα είναι η αρχή για την "διευθέτηση" των υπολοίπων εθνικών θεμάτων. Ενός κακού μύρια έπονται. Και αυτό θα είναι το πρώτο και το πιο μοιραίο».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία καταβάλλει τέτοια προσπάθεια να προστατευθεί ο υπουργός Αμυνας και να μην καταθέσει στην επιτροπή της Βουλής; Τι φοβούνται, εφόσον διακηρύσσουν ότι ενήργησε για το καλό της κοινωνίας;

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Εντάξει, δεν χρειαζόταν να υπενθυμίσει ο Πάνος Καμμένος ότι θα πάνε μέχρι το τέλος μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό είναι εμπεδωμένη αντίληψη πλέον, για κάποιους ήταν εδώ και πολύ καιρό. Εκτός αν συμβαίνει κάτι άλλο. Αν, δηλαδή, ο Καμμένος ξέρει κάτι, που ξέρουν ελάχιστοι. Και γι’ αυτό φοβάται.
Αυτό, πάντως, που προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι η εργώδης προσπάθεια να προστατευθεί ο υπουργός Αμυνας από «κακοτοπιές». Ενώ ο ίδιος, σε μια επίδειξη παλικαρισμού, ζήτησε να συσταθεί… Προανακριτική Επιτροπή για την εμπλοκή του στην υπόθεση με τον ισοβίτη, ο Πρωθυπουργός απέρριψε προκαταβολικά ακόμα και την Εξεταστική.

Αλλά η κυβερνητική ασπίδα προστασίας προς τον Καμμένο δεν σταμάτησε εκεί. Με τα χίλια ζόρια η κυβερνητική πλειοψηφία αποδέχτηκε (δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς) την κλήση του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Προηγουμένως τόσο η πρόεδρος Τασία Χριστοδουλοπούλου, με αστείες προφάσεις, όσο και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να αποτρέψουν αυτήν την κλήση του υπουργού. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η στάση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί ότι ο υπουργός Αμυνας μπορεί να έκανε ό,τι έκανε με υπόδειξη των Αρχών. Πρόκειται για καινοφανή άποψη, που εκφέρεται μάλιστα από καθηγητή της Νομικής, χωρίς να την έχει επικαλεστεί μέχρι στιγμής ούτε ο Καμμένος.

Οι επιτροπές της Βουλής σπανίως παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. Πόσο μάλλον όταν η κυβερνητική πλειοψηφία είναι αποφασισμένη να το ελέγξει. Γι’ αυτό ξενίζει ιδιαίτερα η  επίμονη προσπάθεια αυτής της πλειοψηφίας να αποφευχθεί η κλήση του συγκεκριμένου υπουργού.

Τι φοβούνται, αφού ο κ. Καμμένος έκανε ό,τι έκανε για να διαλευκανθεί η δυσώδης υπόθεση του πλοίου Noor1; Ετσι δεν βροντοφωνάζει ο ίδιος; Με αυτό το επιχείρημα δεν τον υπερασπίστηκαν ο κ. Τσίπρας και ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής; Τότε γιατί να μην καταθέσει στην Επιτροπή; Γιατί να μην κληθούν, επίσης και τα άλλα εμπλεκόμενα πρόσωπα και να λάμψει η αλήθεια;

Η ευθεία και καθαρή απάντηση θα ήταν «να κληθούν όλοι». Αλλά η κυβερνητική πλειοψηφία δεν το θέλει. Και αυτό ενισχύει τις υποψίες ότι κάτι δεν πάει καλά στην υπόθεση αυτή. Κάτι φαίνεται να φοβούνται. Μήπως αποκαλυφθεί κάτι που θα επιδεινώσει κι άλλο τη θέση του εμπλακέντος υπουργού. Εξ ου και η προστασία που του παρέχουν.

Η κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, του κ. Τσίπρα  με τον κ. Καμμένο αποτελεί στίγμα ανεξίτηλο. Ετσι το νιώθουν αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι θα ήθελαν να απαλλαγούν από τον συνεταίρο αυτόν. Αλλά δεν μπορούν. Χωρίς αυτόν δεν υπάρχει κυβέρνηση, ούτε βουλευτικές έδρες.

Όταν θα έρθει η στιγμή που η συνεργασία αυτή θα τερματιστεί, το κόστος που θα πληρώσει ο αριστερός συνεταίρος θα είναι πανάκριβο. Κάποιοι το υποψιάζονται εδώ και καιρό, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Η εξουσία γαρ. Ολοι θα το καταλάβουν στις εκλογές.

Εκτός αν συμβεί κάτι εν τω μεταξύ, ας πούμε μια ηχηρή αποκάλυψη. Αν αυτό συμβεί, καμιά προστασία σαν κι αυτή που επιχειρείται στη Βουλή, δεν θα μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις. Το παρελθόν έχει δείξει ότι, όταν «σκάνε» οι υποθέσεις και αρχίζουν να ανοίγουν στόματα, ο έλεγχος χάνεται…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με ένα δηλητηριώδες άρθρο της η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung κατηγορεί την Αθήνα, ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς κανονικό τζαμί. Για τον ίδιο λόγο η Ελλάδα είναι στο στόχαστρο και της Τουρκίας! Η οποία παριστάνει τον προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων. Η διαπίστωση των Γερμανών είναι σωστή. Μόνο που θα πρέπει να κατηγορήσουν άλλους πριν κατηγορήσουν την Ελλάδα.

Όσοι είναι Έλληνες μετανάστες ή έχουν σχέση με Έλληνες μετανάστες ξέρουν ένα βασικό πράγμα. Όπου υπάρχει ελληνική κοινότητα από καταβολής Ελλήνων στο εξωτερικό, υπάρχει και ελληνική εκκλησία. Αλλά, πουθενά η ελληνική εκκλησία, ούτε καν στο Μαλάουι της Αφρικής, δεν έχει χτιστεί με λεφτά του ντόπιου κράτους. Όλες οι ελληνικές εκκλησίες χτίστηκαν από το υστέρημα του σκληρού μεροκάματου των Ελλήνων μεταναστών. Χωρίς εξαίρεση!

Κάτι παραπάνω: Πριν καν αποκτήσουν στέγη όλοι αυτοί οι Έλληνες φτωχοδιάβολοι της διασποράς φρόντιζαν να αγοράσουν γη και να χτίσουν την εκκλησία τους. Χωρίς ποτέ να ζητήσουν από κανένα κράτος να τους την πληρώσει κιόλας! Ο λόγος ήταν και είναι απλός: Η εκκλησία ήταν δική τους και έπρεπε να είναι και ουσιαστικά δική τους. Κομμάτι τους. Ψυχή τους.

Αντιστοίχως, στην Ελλάδα, η Αρμένικη εκκλησία, η Καθολική, η Αγγλικανική, της Πεντηκοστής, των Μαρτύρων του Ιεχωβά, η Κοπτική, η Εβραϊκή Συναγωγή καθώς και οι Ινδουιστικές μονές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης έχουν φτιαχτεί ή αγοραστεί από τα λεφτά των αντίστοιχων πιστών. Καμιά δεν έχτισε το ελληνικό κράτος.

Ο λόγος είναι απλός. Όποιος είναι ιδιοκτήτης ενός ναού μπορεί να ασκήσει την εξουσία της ιδιοκτησίας του κάποτε ή να εκβιάζει δια της ιδιοκτησίας. Κανείς πιστός δεν δέχεται υπό αυτούς τους όρους να μην είναι δικός του ο ναός του. Οι πιστοί δεν παίζουν με τη θρησκεία τους.

Με τους Μουσουλμάνους στην Ελλάδα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Όπου υπήρχαν αμιγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί από παλιά σαν τη Θράκη, υπήρχαν και υπάρχουν τα τζαμιά. Όπου δεν απέμειναν, σαν την Αθήνα, τα τζαμιά έκλεισαν και είτε ερήμωσαν είτε έγιναν μουσεία σαν του Τζισταράκη στο Μοναστηράκι.

Αλλά, και τα πιο πολλά τζαμιά στην Αθήνα δεν χτίστηκαν εξ αρχής. Σχεδόν όλα ήταν ελληνικές εκκλησιές και αρχαίοι ναοί που μετατράπηκαν σε τζαμιά. Αυτά, σαν τον Παρθενώνα, ξανάγιναν ναοί μετά την απελευθέρωση.

Αυτά συνέβαιναν χωρίς προβλήματα μέχρι τα τελευταία 20 χρόνια που η Αθήνα γέμισε από μετανάστες μουσουλμάνους, οι οποίοι μπορεί σήμερα να είναι και 200.000 με 250.000 ψυχές. Όλοι αυτοί μη έχοντας τζαμί για να εκκλησιάζονται έφτιαξαν ιδιόμορφα τζαμιά σε ορόφους σπιτιών, αυλές πολυκατοικιών και υπόγεια, όπου ζουν.

Το αίτημα για τζαμί έγινε επιτακτικό, αλλά… Αλλά, το αίτημα απαιτούσε από το ελληνικό κράτος να φτιάξει το τζαμί. Αυτό να πληρώσει και να το χτίσει. Και μάλιστα, το αίτημα ερχόταν όχι τόσο από τους ίδιους τους μετανάστες μουσουλμάνους, που βολεύονταν και βολεύονται στους ναούς που έχουν δημιουργήσει, όσο από ζάπλουτες αραβικές χώρες και από την Τουρκία!

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα. Ούτε το ελληνικό κράτος ούτε η επίσημη εκκλησία ήταν πρόθυμοι μέχρι το 2006, που ψηφίστηκε νόμος δημιουργίας τζαμιού, να συναινέσουν στο χτίσιμο μουσουλμανικού τεμένους. Για λόγους καθαρού φόβου και αντιπαλότητας με την οθωμανική μνήμη. Και κωλυσιεργούν μέχρι σήμερα στον Βοτανικό.

Το δεύτερο θέμα είναι ότι οι μουσουλμάνοι δεν είναι ένα ενιαίο θρήσκευμα, όπως δεν είναι και οι χριστιανοί. Μάλιστα, οι διαφορές σιιτών και σουνιτών είναι συχνά αβυσσαλέες, μέχρι αιματηρών συγκρούσεων.

Το τρίτο θέμα είναι το ιδιοκτησιακό και θρησκευτικό διοικητικό. Ποιος θα είναι ο μουφτής και οι ιερείς και πώς θα εκλέγεται; Πώς θα διορίζονται; Από ποιους, που οι μουσουλμάνοι πιστοί δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι, ούτε προέρχονται από μία ή έστω τρεις χώρες, αλλά πάνω από 20; Από ποιόν θα πληρώνονται όλοι οι ιερωμένοι και διοικητικοί;

Όπως είπα και στην αρχή, τέτοια προβλήματα δεν υπάρχουν στις αντίστοιχες άλλες θρησκείες εδώ και έξω από εδώ, δεδομένου ότι η κάθε εκκλησία έχει τους ιδιοκτήτες της και τους πιστούς της που κάνουν κουμάντο.

Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται έτσι απλά. Έχει πολλές και όχι μόνο θρησκευτικές πτυχές. Κυρίως πολιτικές. Στα υφάσματα των οποίων κινείται και η γερμανική εφημερίδα. Την οποία δεν την έπιασε ξαφνικά ο πόνος για τους μουσουλμάνους της Αθήνας!

Έχει όμως μια ελληνική επιπολαιότητα όλη η ιστορία. Στο θέμα της ιδιοκτησίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η εκκλησία ώφειλαν να δώσουν το ελεύθερο στους μουσουλμάνους να φτιάξουν τα τεμένη τους, αγοράζοντας τα οικόπεδα των προδιαγραφών που θα ορίσει το κράτος. Όπως αγόραζαν οι Έλληνες στο εξωτερικό για να χτίσουν τις δικές τους εκκλησιές. Και να τα χτίσουν με τα λεφτά τους, όπως χτίζουν οι Χριστιανοί, οι Αρμένιοι, οι Εβραίοι, οι Ινδουιστές, οι άλλοι θρησκευόμενοι τους δικούς τους ναούς. Για να είναι αφεντικά του εαυτού τους από όλες τις πλευρές.

Το μουσουλμανικό τέμενος στην Αθήνα είναι μια ιστορία με μέλλον. Μακάρι να είναι ρόδινο. Αλλά, μερικοί πιστεύουν, και όχι χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, ότι οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι ίσως διαπιστώσουν με οδυνηρό τρόπο κάποτε ότι ήταν πιο ανεξάρτητοι, πιο ασφαλείς και πιο ελεύθεροι με τα ιδιότυπα τεμένη στους ορόφους των σπιτιών, στις αυλές και στα υπόγεια, όπως σήμερα. Τουλάχιστον δεν είναι διχασμένοι και κανείς δεν διεκδικεί να τους ποδηγετήσει.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Οι ενεργειακές συμμαχίες είναι ισχυρότερες από τους καθολικούς γάμους» (Zaki Yamani, Πρώην υπουργός πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας).

Του Στέφανου Αθ. Πέππα

Η Τουρκία πλέον έχει βγει δυνατά στο ενεργειακό προσκήνιο, τόσο με την πολιτική των αγωγών πετρελαίου, που προσπαθεί να περάσουν στην ενδοχώρα της, όσο και με το ενδιαφέρον της για υδρογονάνθρακες στη Μαύρη Θάλασσα. Η συνεργασία της με την ExxonMobil και τη Shell για την εγκατάσταση πλατφόρμων εξόρυξης εντάσσεται στα άμεσα σχέδια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, γαμπρός του Τούρκου Προέδρου έχει τονίσει πως: «Η νέα ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας, θα βασίζεται στους εσωτερικούς της πόρους. Με την αύξηση των επενδύσεων σε υγροποιημένο φυσικό αέριο, σε πλωτές μονάδες φύλαξης και επαναεριοποίησης (FSRU) πετρελαίου και φυσικού αερίου, η Τουρκία θα μειώσει την εξάρτησή της από άλλες χώρες σε ενεργειακούς πόρους».

Συνεπώς, η νέα ενεργειακή στρατηγική της Τουρκίας φαίνεται ότι θα δομηθεί με άξονα την εθνική ασφάλεια μιας δυνατής οικονομίας. Το γεγονός αυτό καταδεικνύεται από τα λεγόμενα του Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ο οποίος επισημαίνει τα ακόλουθα: «Με το νέο σκάφος ερευνών και εξόρυξης, που θα αγοράσουμε αυτό τον χρόνο, θα πραγματοποιούμε εργασίες εξόρυξης στις θάλασσες και συγκεκριμένα δύο στη Μαύρη Θάλασσα και δύο στη Μεσόγειο».

Από τα παραπάνω, φαίνεται καθαρά η δυναμική της σοβαρότητας, που δίνεται από τη γείτονα, για να καθιερωθεί ως αυτάρκης, ενεργειακή δύναμη, ώστε να μην εξαρτάται οικονομικά, στρατιωτικά ή πολιτικά από άλλες χώρες.

Οι επίσης πρόσφατες πληροφορίες περί τουρκικής πλωτής πλατφόρμας γεώτρησης στο Αιγαίο –συγκεκριμένα λίγο έξω από την Αττάλεια κι εντός της Κυπριακής ΑΟΖ- θα πρέπει να σημάνει συναγερμό σε Αθήνα και Λευκωσία.

Η αποκαλούμενη συνδιαχείριση του Αιγαίου από επίσημα κρατικά τουρκικά χείλη, από θεωρία θα μετουσιωθεί σε πράξη και μάλιστα εχθρική προς τα συμφέροντα των δύο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε.

Το γεγονός της μη υπογραφής της Διεθνούς Σύμβασης Θαλάσσης του 1982 και συνεπαγόμενα η μη αναγνώριση ΑΟΖ, καθώς και οι συνεχείς απειλές πολέμου ενάντια σε Κύπρο λόγω της Ενεργειακής πολιτικής της και η εμπλοκή της στην συμμαχία Αιγύπτου-Ελλάδας κατά μιας ενδεχόμενης οριοθέτησης της θαλάσσιας οικονομικής ζώνης, συνθέτουν το παζλ των δυσμενών εξελίξεων.

Παρά το γεγονός πως οι Η.Π.Α. δείχνουν αλλαγή πλεύσης σε επίπεδο πολιτικής υποστήριξης από την Τουρκία προς την Ελλάδα, οι κινήσεις της Άγκυρας υποδηλώνουν πως θεωρεί εαυτόν ικανό προς μη υπαγωγή της σε ξένες σφαίρες επιρροής και άρα σε «κατά μόνας» χάραξη μιας πολιτικής, που συνάδει με τα ευρύτερα οικονομικά συμφέροντά της.

Εξέταση δικαστικού προηγουμένου, περί προληπτικής επίθεσης κατά πλατφορμών πετρελαίου

Ο κόσμος πλέον, αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις με τον νόμο περί Χρήσης Βίας, εν μέσω των αντιπαραθέσεων, που δημιουργούνται από τη δραστηριότητα των Η.Π.Α. μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το θέμα που θα εξετάσουμε αφορά δύο ξεχωριστά περιστατικά .

Στις 19 Οκτωβρίου 1987, όπου τέσσερα Αντιτορπιλικά κλάσης Spruance, δύο αεροσκάφη F-14 Tomcat, ένα E-2 Hawkeye και τμήμα κομάντος των Ηνωμένων Πολιτειών έπληξαν Ιρανική εγκατάστασή στο Reshadat, καταστρέφοντας δύο πλατφόρμες πετρελαίου –αφού είχαν ειδοποιηθεί από ασυρμάτου οι εργαζόμενοι και τις είχαν εγκαταλείψει-, που συνδέονταν με αυτό και με ένα άλλο συγκρότημα, το Resalat (Εικόνα 4).

Η επίθεση ακολούθησε μετά από βεβαιότητα των Η.Π.Α σχετικά με το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα κατόπιν επιθετικών ενεργειών, που αποδόθηκαν στο Ιράν, κι αφορούσαν μια επίθεση πυραύλων στις 16 Οκτωβρίου 1987, η οποία κατέστρεψε το πετρελαιοφόρο του Κουβέιτ «Sea Isle City», στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η επιχείρηση κωδικοποιήθηκε με το όνομα «Nimble Archer».

Το δεύτερο περιστατικό πραγματοποιήθηκε στις 18 Απριλίου 1988. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιχείρησης, με την κωδική ονομασία «Praying Mantis», ο Στρατός των Η.Π.Α. έπληξε και κατέστρεψε δύο ακόμα ιρανικές εγκαταστάσεις πετρελαίου, τα συγκροτήματα Salman και Nasr καθώς και 6 πολεμικά πλοία του Ιρανικού Ναυτικού. Η επιχείρηση και πάλι στηριζόταν στην άποψη των Ηνωμένων Πολιτειών περί του δικαιώματος της αυτοάμυνας.

Η διαμάχη για τις πλατφόρμες πετρελαίου σχετίζεται με γεγονότα, που έλαβαν χώρα στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ από το 1980 έως το 1988. Την ίδια στιγμή, η απόφαση για τις πλατφόρμες πετρελαίου εφιστά την προσοχή για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαστικών αρχών σε σχέση με τη Χρήση βίας για αυτοάμυνα.

Η απαγόρευση της χρήσης βίας βάσει του διεθνούς δικαίου μπορεί να εντοπιστεί τόσο στο διεθνές, εθιμικό δίκαιο, όσο και στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (Άρθρο 2, παράγραφος 4). Ωστόσο, σε κανένα από τα παραπάνω δεν αναφέρεται η απαγόρευση της Χρήσης βίας κατά την άσκηση του δικαιώματος της αυτοάμυνας από ένα κράτος. Η εφαρμογή του εν λόγω δικαιώματος συνίσταται στην άσκηση απωθητικής δύναμης, ικανής και ανάλογης ώστε να απομακρυνθεί ο ένοπλος αντίπαλος.

Το δικαίωμα αυτό προστατεύεται, επίσης, με σαφήνεια στον Χάρτη του Ο.Η.Ε. Συγκεκριμένα, με το άρθρο 51, που προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 4, αναγνωρίζεται το εγγενές δικαίωμα των κρατών να ενεργούν ατομικά, αλλά και συλλογικά σε αυτοάμυνα «σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης» εναντίον κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών.

Σύμφωνα με το κεφάλαιο VII του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, Βία μπορεί επίσης, να χρησιμοποιηθεί για τη διατήρηση ή την αποκατάσταση της διεθνούς ειρήνης και σύμφωνα πάντα με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Ελληνική πιθανή στρατιωτική επιχείρηση αποτροπής

Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, στο πλαίσιο χρησιμοποίησής τους ως Διπλωματικά μέσα αποτροπής τετελεσμένων γεγονότων και ως κύριο όργανο αυτοάμυνας της χώρας μας, θα πρέπει να εξετάσουν από κοινού με την πολιτική ηγεσία την πιθανότητα προληπτικού πλήγματος σε περίπτωση εγκατάστασης από πλευράς της Τουρκίας, της πλωτής πλατφόρμας γεώτρησης. Η εν λόγω εγκατάσταση είναι πιθανόν να προκαλέσει διάσπαση της γειτνίασης της υφαλοκρηπίδας του Καστελόριζου με την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτό το πρώτο πλήγμα ως αποτροπή εχθρικής ενέργειας αγνόησης θαλασσίων συνόρων και επιβολής τετελεσμένων σε ενεργειακή συνεκμετάλλευση, μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε στα πρώτα στάδια αυτής π.χ. εντός εχθρικών υδάτων ή εντός εχθρικού ναυστάθμου, είτε στο ενδιάμεσο στάδιο μεταφοράς της πλωτής εξέδρας κατά τον πλου σε διεθνή ύδατα.

Οι Ειδικές Δυνάμεις είναι ιδανικές για τέτοιου είδους επιχειρήσεις καταστροφής ή δολιοφθοράς μιας θαλάσσιας πλατφόρμας εξόρυξης, όχι μόνο λόγω της μυστικότητας που τις χαρακτηρίζει, αλλά και επειδή αποτελούν μια «χαμηλής εντάσεως» στρατιωτική δύναμη από νομικής και διπλωματικής πλευράς.

Οι αντίστοιχες μονάδες βορειοευρωπαϊκών χωρών έχουν μεγάλη εμπειρία και στοχευμένη εκπαίδευση, λόγω της ύπαρξης τέτοιων πλατφορμών στα νερά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι μονάδες της Νορβηγίας και της Δανίας. Επιπλέον, είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες η ανάλογη εκπαίδευση, που έχουν λάβει οι πρωτοπόρες φημισμένες μονάδες SAS/SBS της Αγγλίας, Spetsnaz της Ρωσίας και Ουκρανίας και των U.S. Navy SEALS.

Οι Ελληνικές Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων – και συγκεκριμένα η περίφημη Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (Δ.Δ.Ε.Ε.) του Γ.Ε.Ε.Θ.Α., που περιλαμβάνει την Ζ΄ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών (Ζ΄ ΜΑΚ), το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών (ΕΤΑ), τις ομάδες της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) του Αρχηγείου Στόλου, τη Μονάδα Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος και την 31η Μοίρα Επιχειρήσεων Έρευνας – Διάσωσης (31 Μ.Ε.Ε.Δ.)-, διαθέτοντας το κατεξοχήν, επίλεκτο, έμψυχο δυναμικό, αλλά και σύγχρονο, εξειδικευμένο και υψηλής αξιοπιστίας εξοπλισμό μπορούν να αναλάβουν ανάλογες αποστολές κυρίως σε νυκτερινή βάση, για ευνόητους λόγους.

Η μεταφορά υποβρυχίως, μιας δύναμης Βατραχανθρώπων και η έξοδός τους από το Υ/Β φορέα, κοντά στον στόχο είναι εφικτή και δοκιμασμένη. Η μεταφορά επίσης με Σ.Α.Π. από κοντινό σημείο θα τους φέρει εύκολα και γρήγορα πολύ κοντά στον στόχο.

Η πρόκληση του εγχειρήματος εντός εχθρικού ναυστάθμου, παρ’ όλες τις ικανότητες του καταδρομικού τμήματος, σαφώς και ενέχει μεγαλύτερο ποσοστό επικινδυνότητας εφόσον η ποικιλία αντιμέτρων και δικλείδων ασφαλείας κατά δολιοφθορέων είναι σίγουρη όσον αφορά τις ναυτικές βάσεις Φώκαιας (Foça) και Ακσάζ (Aksaz) μέσω του YUNUS ενός συστήματος επιτήρησης/ασφαλείας του τουρκικού ΠΝ, που βρίσκεται σε υπηρεσία από το 2014. Αυτό περιλαμβάνει υποβρύχιο μεταλλικό πλέγμα κατά βατραχανθρώπων συνδεδεμένο με υδρόφωνα, αισθητήρες επιφανείας, θερμικές κάμερες και περιπλέοντα περιπολικά σκάφη. Η πιθανότητα φίλιων απωλειών θεωρείται δεδομένη.

Στην περίπτωση κρούσης κατά τον πλου της εξέδρας, η χρήση των 2 πρόσφατα ενταχθέντων ελικοπτέρων NH90 SPECOPS, θα προσέδιδε μια εξίσου σημαντική αναβάθμιση στις δυνατότητες του επιτιθέμενου τμήματος, καθώς τα ελικόπτερα θα βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση (κοντινό νησί ή ακόμα και σε εμπορικό πλοίο) από τον στόχο και με χαμηλό ύψος νυκτερινής πτήσης και με χρήση του FAST ROPE θα άδειαζαν τους επίλεκτους κομάντος επάνω ακριβώς στην πλατφόρμα για εφαρμογή εκρηκτικών στα ηλεκτρονικά και άλλα συστήματα του κυρίως καταστρώματος, ενώ Βάτραχοι συνάδελφοί τους θα συνέδεαν εκρηκτικά στους πυλώνες στήριξης (Εικόνα 7).

Εάν, επιλεγεί η χρήση αεροπορικού πλήγματος/βομβαρδισμού, σίγουρα η αντίδραση από πλευράς Τουρκίας θα περιλαμβάνει εξίσου αεροπορικό πλήγμα και καταρρίψεις εκατέρωθεν. Βέβαια, αν το αεροσκάφος/φορέας εκτόξευσης βρίσκεται εκτός οπτικής επαφής και βάλλει από το όριο βεληνεκούς των πυραύλων με παράλληλο καταυγασμό του στόχου από φίλιες Ειδικές Δυνάμεις – με τη χρήση ελαφρών φορητών καταδεικτών λέιζερ GLTD II – οι πιθανότητες καταστροφής του στόχου είναι υψηλές και οι πιθανότητες φίλιων απωλειών μειώνονται δραματικά.

Ομοίως στην περίπτωση, που το Πολεμικό Ναυτικό επιδοθεί σε επιχείρηση ναυτικής απαγόρευσης σίγουρα τα αντίπαλα σκάφη δεν θα μείνουν απαθή. Ακόμη και η επιλογή με πλήγμα Harpoon ή Exocet θα ενέπλεκε αντίπαλο πυρ, εφόσον πολεμικά σκάφη επιφανείας και υποβρύχια θα συνόδευαν την εξέδρα. Για λόγους ασφαλείας και μείωσης απωλειών, μπορεί να γίνει χρήση Ειδικών Δυνάμεων με ελαφρούς φορητούς καταδείκτες λέιζερ.

Τέλος, ένα ακόμη όπλο επιλογής θα ήταν η προσβολή της πλατφόρμας από υποβρύχιο. Διαθέτουμε το πλεονέκτημα με τα Υ/Β τεχνολογίας AIP και ο εντοπισμός θα ήταν δυσχερής, έως ανέφικτος. Βέβαια, η δυσκολία της χρήσης τορπιλών έγκειται στο γεγονός της μεταφοράς της πλατφόρμας σε ειδικό σκάφος (Εικόνα 5), το οποίο δεν είναι στρατιωτικό με ό,τι συνεπάγεται αυτό νομικά.

Εκτός αυτού ακόμα κι αν πληγεί και βυθιστεί το σκάφος, η πλατφόρμα μπορεί να είναι ικανή να επιπλεύσει. Σε κάθε περίπτωση, θεωρείται βέβαιη η άμεση διπλωματική εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων, ώστε να αποσυρθούν οι ένοπλες δυνάμεις αμφότερων χωρών από την περιοχή, χωρίς αυτό να δηλώνει αποτυχία της αποτροπής.

Αντί Επιλόγου

Προς το παρόν, η δικαστική απόφαση στην υπόθεση των πετρελαϊκών πλατφορμών που εξετάσαμε παραπάνω, τονίζει πως οι στρατιωτικές δραστηριότητες των εκάστοτε κρατών θα αξιολογηθούν με βάση τα πρότυπα του Διεθνούς Δικαίου, ακόμη και αν ορισμένα δύσκολα στοιχεία των εν λόγω προτύπων μπορεί να είναι υπό συζήτηση, όπως το επιτρεπτό της προληπτικής αυτοάμυνας ή και προληπτικής επιθετικής ενέργειας ενός Κράτους.

Η πραγματική αξία της δικαστικής απόφασης στην περίπτωση των πλατφόρμων πετρελαίου είναι η συμβολή της εφόσον αποτελεί δικαστικό προηγούμενο, βάση των αρχών νομιμότητας, στις συζητήσεις περί του νόμου αυτοάμυνας σε αρχικό προληπτικό στάδιο εντός του πλαισίου της ισχύουσας νομοθεσίας σχετικά με τη χρήση βίας, ιδίως για τις βασικές αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.

Πηγές:

1. Foster, C. E. (2003). The OIL PLATFORMS Case and the Use of Force in International Law. Singapore Journal of International & Comparative Law, 7 p.p. 579–588.

2. Kongsberg Defence & Aerospace AS, Naval Systems (2008). Contract for delivery of Underwater Surveillance System. Διαθέσιμο στον δικτυακό τόπο: https://kongsberg.com/en/kds/news/2008/august/0801underwater/?p=1 (last access 16/07/2017)

Yıldızel, Z.E. (2015). Black Sea; Turkey’s frame for exploration success, Black Sea Oil & Gas summit, 11-12 November 2015, İstanbul.

* Ο κ. Στέφανος Αθ. Πέππας είναι απόφοιτος Ιδιωτικού Κολλεγίου Ναυτιλιακής κατεύθυνσης, με εξειδίκευση στο Ναυτικό Δίκαιο και Δίκαιο Θαλάσσης. Έχει προϋπηρεσία 11ετίας σε πολυεθνικές Ναυτιλιακές εταιρείες και 6 χρόνια στον Ξενοδοχειακό και Τουριστικό τομέα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια Διεθνούς Διπλωματίας, σεμινάρια Θεωρίας Τρομοκρατίας-Αντιτρομοκρατίας από ξένα Πανεπιστήμια καθώς και άνω της δεκαετίας ερευνά θέματα, άπτοντα Άμυνας, Γεωπολιτικής και Στρατηγικής. Δημοσιεύει άρθρα σε ιστοσελίδες αντίστοιχου περιεχομένου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι μέλος του ΚΕΔΙΣΑ (Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων).

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δυσάρεστα δεδομένα για την Ελλάδα δημιουργεί η επιμονή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να χαρακτηρίζει ως «εξαιρετικά μη βιώσιμο» το ελληνικό χρέος παρά τα πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα που ελήφθησαν για να υποστηριχθούν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που ήδη εφαρμόζονται.

Από την νεότερη έκθεση του Ταμείου προκύπτει ότι το ΔΝΤ συνεχίζει να αντιμετωπίζει τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας με όρους stress σεναρίου καθώς δεν θεωρεί αξιόπιστους ούτε τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ούτε τους στόχους για μεγάλα πλεονάσματα.

Η ταχύτητα γήρανσης του πληθυσμού στην Ελλάδα αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα για τον οποίο το ΔΝΤ παραμένει τόσο απαισιόδοξο και είναι ενδεικτικό πως εξακολουθεί να θεωρεί ότι η οικονομία δεν μπορεί να επιτύχει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από το 1% μακροπρόθεσμα. Και ενώ οι υπολογισμοί του εντάσσονται στο πλαίσιο της θέσης του ότι απαιτείται γενναία ελάφρυνση χρέους για να καταστούν διαχειρίσιμες οι πληρωμές στο μέλλον και ειδικά μετά το 2030, εντούτοις αφήνουν ανοιχτά περιθώρια, αν δεν φωτογραφίζουν, νέα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας με το κύριο βάρος να πέφτει και πάλι στο κόστος του συνταξιοδοτικού-ασφαλιστικού, δεδομένης της αρνητικής θέσης των ευρωπαίων δανειστών να προχωρήσουν σε μεγάλη μείωση του χρέους. Εντούτοις το ΔΝΤ εξακολουθεί να θεωρεί «ανοιχτό» το θέμα του ύψους των πρωτογενών πλεονασμάτων για την περίοδο μετά το 2022 και σημειώνει ότι η μείωσή τους στο 1,5% μακροπρόθεσμα (από το 2%-2,2%) θα αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης με τους ευρωπαίους δανειστές στο πλαίσιο της συμφωνίας για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους.

Σύμφωνα με το βασικό σενάριο του ΔΝΤ, το οποίο απέχει παρασάγγας από τις πολύ πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις του ESM και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα υποχωρήσει αισθητά ως ποσοστό του ΑΕΠ, από το 176% που είναι σήμερα, στο 160% το 2022 και μέχρι το 150% το 2030, αλλά από εκεί και μετά θα εκραγεί εκ νέου ανοδικά και θα φτάσει στο 195% του ΑΕΠ ως το 2060.

Αντίστοιχα, οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας ενώ θα παραμείνουν κάτω από το όριο του 15% του ΑΕΠ για την επόμενη δεκαετία, θα κινηθούν πάνω από το 15% μέχρι το 2028, θα αυξηθούν στο 20% ως το 2033 και θα φτάσουν στο 45% του ΑΕΠ ως το 2060.

Στην πράξη, δηλαδή, σύμφωνα με το ΔΝΤ η Ελλάδα έχει μπροστά της λιγότερο από μια «ανέφελη» δεκαετία στη διάρκεια της οποίας οι μεταρρυθμίσεις που έχουν εφαρμοστεί και τα δημοσιονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί, θα οδηγούν σε σταθερή μείωση του χρέους, χωρίς ωστόσο να το καθιστούν βιώσιμο μελλοντικά.

Από την έκθεση προκύπτει παράλληλα ότι η Ελλάδα δεν θα έχει μεγάλες δυνατότητες να αυξήσει το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης μέσα από νέο δανεισμό. Στην έκθεση προβλέπει «πλαφόν» στο χρέος στα 325 δισ. ευρώ για το 2017-2018, γεγονός που περιορίζει εκ των πραγμάτων τους λόγους πρόσβασης στις αγορές μόνο για την άντληση κεφαλαίων με σκοπό την αναχρηματοδότηση – εξόφληση υφιστάμενου χρέους και μάλιστα με επιτόκια πολύ χαμηλότερα των σημερινών ώστε να μην επηρεάζεται αρνητικά το συνολικό χρέος.

Βασίλης Γεώργας
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δύο σημαντικά γεγονότα διαδραματίσθηκαν στις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες τα οποία ο περισσότερος κόσμος ίσως δεν τα αντιλήφθηκε. Τα γεγονότα αυτά συνδέονται με το παγκόσμιο εμπόριο, την ανάπτυξη της αμυντικής τεχνολογίας και τις σπάνιες γαίες.

Γράφει ο Σωτήρης Ν. Καμενόπουλος
Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης
Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων


Στις 7 Μαρτίου 2017 παρουσιάσθηκε προς ψήφιση στο αμερικανικό Κογκρέσο ένα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα δεσμεύεται το 1% των γενικών εξόδων (overhead costs) του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ ώστε να δημιουργηθεί συγκεκριμένο επενδυτικό fund το οποίο θα ενισχύει μέσω χαμηλότοκων δανείων αμερικανικές εξορυκτικές επιχειρήσεις οι οποίες εξορύσσουν μία σειρά από συγκεκριμένα μέταλλα τα οποία κρίνονται στρατηγικά/κρίσιμα στην παραγωγή αμυντικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας.

Μεταξύ αυτών των μετάλλων είναι και οι σπάνιες γαίες [1]. Ωστόσο, το όλο νομοσχέδιο «χτίστηκε» με κεντρικό σχεδιασμό τις σπάνιες γαίες. Καταρχήν, αντιλαμβανόμαστε ίσως σιγά-σιγά τη γεωστρατηγική σημασία και τη σύνδεση των σπάνιων γαιών με τα αμυντικά θέματα.

Ωστόσο, στο σημείο αυτό ας υπενθυμίσουμε μία παρόμοια «αντίστροφη» πρόταση η οποία πρωτοπαρουσιάσθηκε το 2015 στη χώρα μας σχετική με την αξιοποίηση των Ελληνικών υδρογονανθράκων και την ανάγκη ενίσχυσης της Εθνικής μας Άμυνας μέσω των πιθανών εσόδων του κράτους από τα πιθανά κοιτάσματα, [2].

Το δεύτερο γεγονός αφορά πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Υπουργός Εμπορίου των ΗΠΑ κ. Wilbur Ross στην έγκριτη Wall Street Journal [3]. Ο κ. Ross, στη συνέντευξή του αναφέρθηκε ξεκάθαρα στις σπάνιες γαίες τις οποίες συνέδεσε με το θέμα του παγκόσμιου εμπορίου ηλεκτρονικών ειδών και προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.

Το συγκεκριμένο θέμα σχετίζεται με τον εμπορικό ανταγωνισμό μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Μη ξεχνάμε πως α) η εξόρυξη και η μεταλλουργία των σπάνιων γαιών ελέγχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Κίνα, και β) οι σπάνιες γαίες χρησιμοποιούνται σε προϊόντα συνολικής εμπορικής αξίας η οποία κυμαίνεται μεταξύ 5 και 7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Μετά από τα παραπάνω, μπορούμε ίσως να αναμένουμε περισσότερες παγκόσμιες εξελίξεις στα θέματα των σπάνιων γαιών; Προσωπικά εκτιμώ πως ναι. Απλά να θυμίσω πως σπάνιες γαίες διαθέτει και η χώρα μας. Εάν υπάρχουν στην Ελλάδα ιθύνοντες που ενδιαφέρονται. Έγκαιρα αυτή τη φορά…

[1] https://www.congress.gov/bill/115th-congress/house-bill/1407
[2] http://www.defence-point.gr/news/?p=120104
[3] https://www.wsj.com/artices/commerce-secretary-wilbur-ross-talks-trade-1497838380

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δύο νεκροί τουρίστες, περίπου 120 τραυματίες και σοβαρές ζημιές σε αρκετά κτίρια και το λιμάνι, είναι ο απολογισμός του ισχυρού σεισμού, μεγέθους 6,4 βαθμών που σημειώθηκε στη 1:31 τα ξημερώματα στην Κω. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κω, κοντά στις τουρκικές ακτές, ενώ το εστιακό βάθος υπολογίζεται στα 10 χλμ.

Τέσσερις σοβαρά τραυματίες -δυο Έλληνες και δύο Σουηδοί- διακομίζονται με στρατιωτικό ελικόπτερο Σινούκ από την Κω στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηράκλειου. Ο ένας μάλιστα έχει ακρωτηριαστεί στα κάτω άκρα.

Παράλληλα, άλλοι τρεις σοβαρά τραυματίες- μια Νορβηγίδα, ένας Έλληνας και ένας Τούρκος υπήκοος- διακομίζονται σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Ο ένας νεκρός είναι ένας 39χρονος Τουρκικής καταγωγής και ο άλλος ένας 27χρονος Σουηδικής καταγωγής.



Πυροσβεστική, ΕΚΑΒ και πολίτες ψάχνουν στα συντρίμμια για εγκλωβισμένους και τραυματίες, ενώ τα προβλήματα ηλεκτροδότησης αρχίζουν να αποκαθίστανται.

Μεταξύ των κτιρίων που κατέρρευσαν είναι το Ιερό του Μητροπολιτικού Ναού του Αγ. Νικολάου και Τμήμα του Μουσουλμανικού Τεμένους στην πλ. Ελευθερίας. Από παλίρροια και άμπωτη στο λιμάνι της Κω κινδύνευσαν σκάφη, ενώ σοβαρές ρηγματώσεις σημειώθηκαν στην προβλήτα όλου του εσωτερικού λιμανιού.



Σοβαρά προβλήματα στο λιμάνι - κανονικά η λειτουργία του αεροδρομίου

Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στο λιμάνι, ενώ υπάρχουν ζημιές σε όλο το παραλιακό μέτωπο, δήλωσε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρ. Σπίρτζης που έφτασε εσπευσμένα στην Κω επικεφαλής του Κυβερνητικού Κλιμακίου.

Το επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο "blue star 2" δεν κατάφερε να προσεγγίσει το λιμάνι της Κω. Το πλοίο πραγματοποιούσε το δρομολόγιο από Πειραιά, Σάμο, Κω και Ρόδο. Οι 260 επιβάτες του, που είχαν προορισμό την Κω, αποβιβάστηκαν στην Κάλυμνο και αναμένεται στη συνέχεια να επιβιβαστούν στο φέρι μποτ «Ολυμπιος Ζευς», προκειμένου να τους μεταφέρει στο Μαστηχάρι.

Επίσης, το blue star paros δεν μπόρεσε και αυτό να προσεγγίσει το νησί και οι 78 επιβάτες για την Κω μεταφέρθηκαν με έκτακτη προσέγγιση του πλοίου στη Νίσυρο και από εκεί αναμένεται να μεταφερθούν με τουριστικό σκάφος στα Καρδάμαινα. Το blue star paros συνέχισε το δρομολόγιό του για Νίσυρο, Τήλο, Σύμη, Ρόδο και Καστελόριζο.

Το αεροδρόμιο της Κω θα λειτουργήσει κανονικά, καθώς δεν έχει δημιουργηθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα από τον ισχυρό σεισμό των 6,5 Ρίχτερ που έπληξε το νησί, τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υφυπουργός Ναυτιλίας Νεκτάριος Σαντορινιός που μαζί με τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη Νίκο Τόσκα και Υποδομών και Μεταφορών Χρήστο Σπίρτζη βρίσκονται ήδη στην περιοχή.

Εικόνες από τις καταστροφές του σεισμού


Σεισμολόγοι: Θα ακολουθήσουν μετασεισμοί ίσως και άνω των 6 Ρίχτερ

Καθησυχαστικοί προσπαθούν να είναι οι σεισμολόγοι για τον σεισμό στην Κω, ωστόσο εφιστούν την προσοχή των κατοίκων του νησιού και προειδοποιούν για άλλους επίσης μεγάλους μετασεισμούς -ακόμη και πάνω από 6 Ρίχτερ, όπως μεταδίδει το protothema.gr.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Κώστα Παπαζάχου στον ΣΚΑΙ ο οποίος ναι μεν είπε πως δεν υπάρχει κίνδυνος για τα καινούργια κτίρια ωστόσο τόνισε πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη διαχείριση της κατάστασης. "Προσοχή, δεν πλησιάζουμε και δεν κατοικούμε κτίρια που έχουν ζημιές" είπε ο καθηγητής σεισμολογίας εξηγώντας πως ο φονικός σεισμός προέρχεται από γνωστό ρήγμα το οποίο ξεκινά από την Ανατολή (Τουρκία) και κατευθύνεται προς τη Δύση. Ο ίδιος μάλιστα φαίνεται να διαφωνεί με τον σεισμολόγο Ευθύμιο Λέκκα, αφού όπως είπε ο σεισμός δεν ήταν 6,5 αλλά 6,7 Ρίχτερ.

Από την πλευρά του ο κ. Λέκκας, μιλώντας στον ΣΚΑΙ, είπε πως οι μεγαλύτερες ζημιές εντοπίζονται στο λιμάνι της Κω, το οποίο δεν είναι λειτουργικό. Όσο για το αεροδρόμιο, "έπειτα από γρήγορο έλεγχο θα λειτουργήσει". Μάλιστα έσπευσε να καθησυχάσει τον κόσμο λέγοντας πως δεν υπάρχει θέμα ανησυχίας.

"Ο σεισμός αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον σεισμό της Λέσβου… Η μετασεισμική ακολουθία εδώ είναι απολύτως φυσιολογική. Εκτιμώ ότι ο σεισμός των 6,4 βαθμών ήταν ο κύριος, αλλά η μετασεισμική ακολουθία θα είναι πλούσια και γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή" δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Άκης Τσελέντης. Ο κ. Τσελέντης επέστησε προσοχή στο τσουνάμι που σημειώθηκε, ύψους 70 εκατοστών.

Όλος ο κρατικός μηχανισμός της Κω είναι σε επιφυλακή, ενώ ανακλήθηκαν και όλες οι άδειες των γιατρών.

Στο νησί με αεροσκάφος C-130 έφθασαν πολύ νωρίς το πρωί ο υπουργοί Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας και Υποδομών Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης μαζί με τον υφυπουργό Ναυτιλίας Νεκτάριο Σαντορινιό. Στο νησί έφτασε επίσης δύναμη από την 1η ΕΜΑΚ με 15 άτομα και δύο σκύλους καθώς και κλιμάκιο μηχανικών.

Πανικός και στην Τουρκία από τον σεισμό: Άνω κάτω στην περιοχή του Αιγαίου

Πανικό προκάλεσε στην Τουρκία στην περιοχή του Αιγαίου ο μεγάλος σεισμός χθες το βράδυ, ο οποίος σύμφωνα με το κέντρο AFAD στην Τουρκία ήταν 6.3 Ρίχτερ, ενώ σύμφωνα με το Kandili, 6,2 Ρίχτερ. Ο δήμαρχος της Αλικαρνασού (Μπόντρουμ στα τουρκικά) Μεχμέτ Κοτσαντόν δήλωσε: “Κουνηθήκαμε πολύ έντονα”.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, πολλά άτομα λόγω πανικού πετάχτηκαν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα. Ο κήπος του νοσοκομείου γέμισε με τραυματίες, καθώς η οροφή του τμήματος εκτάκτων περιστατικών υπέστη ρωγμές. Οι γιατροί περιέθαλψαν τους τραυματίες στον κήπο του νοσοκομείου. Στην περιοχή Μίλας δέκα άτομα τραυματίστηκαν πηδώντας από το μπαλκόνι. Ο σεισμός έγινε αισθητός μέχρι το κέντρο της Σμύρνης και το Φετιγέ στην Αττάλεια. Οι άνθρωποι βγήκαν από τα σπίτια τους και πέρασαν το βράδυ στην ύπαιθρο.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στην Αλικαρνασό, εκτός από τις ρωγμές στο τμήμα εκτάκτων περιστατικών του νοσοκομείου, υπέστησαν ρωγμές και άλλα κτίρια. “Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάτι κακό. Μακάρι να μην υπάρξει. Αυτή τη στιγμή συγκεντρώνουμε πληροφορίες”, δήλωσε ο δήμαρχος Αλικαρνασού. Όπως είπε, δεν υπάρχουν απώλειες ζωής και μόνο σε μια περιοχή παρατηρήθηκε ολίσθηση εδάφους, σε μια μικρή έκταση στην περιοχή Ακγιαρλάρ ξέσπασε πυρκαγιά, ενώ αλλού υπήρξε και διακοπή ηλεκτρικού.

Μετά το σεισμό πολλοί άνθρωποι που βρίσκονταν σε διακοπές στο Μποντρούμ μπήκαν στα αυτοκίνητά τους για να εγκαταλείψουν την πόλη, προκαλώντας συνωστισμό στους δρόμους. Τουρίστες πέρασαν το βράδυ στον δρόμο. Ένα μικρό τσουνάμι στην περιοχή Γκουμπέτ της Αλικαρνασού παρέσυρε 12 σκάφη και 5 ψαρόβαρκες στη στεριά, ενώ δεκάδες σπίτια πλημμύρισαν. Ο καπετάνιος Μετίν Κεστανετσί δήλωσε ότι εκείνη την ώρα κοιμόταν στο σκάφος του. “Πρώτα άκουσα ένα θόρυβο και μετά ένα βουητό. Μέχρι να πω ‘τι έγινε’ το σκάφος βρέθηκε στη στεριά. Δεν ξαναείδα τέτοιο πράγμα”, ανέφερε. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στον μιναρέ στο Τζαμί Αντλιγέ της περιοχής προκλήθηκε κλίση και πως η τροχαία έκλεισε τον δρόμο μπροστά από το τζαμί επειδή υπάρχει κίνδυνος να γκρεμιστεί.

Ο σεισμολόγος Οβγκιούν Αχμέτ Ερτζάν δήλωσε ότι δεν περιμένει μεγαλύτερο σεισμό σε αυτή την περιοχή. Ο σεισμός αυτός, όπως είπε, είχε ισχύ όσο 3-4 ατομικές βόμβες και ήταν ο κύριος σεισμός. Τις επόμενες τρεις βδομάδες θα ακολουθήσουν μετασεισμοί, οι οποίοι δεν θα ξεπερνούν τα 5,2 Ρίχτερ, σύμφωνα με τον ίδιο. Ο σεισμολόγος ανέφερε πως το γεγονός ότι τα κτίρια στην Αλικαρνασό άντεξαν τόσο μεγάλο σεισμό είναι πολύ θετικό, λέγοντας ότι έχει αυξηθεί η ανθεκτικότητα των κτιρίων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σπύρου Ν. Λίτσα

Είναι προφανές όπως πλέον και ο πλέον αδιάφορος με τα κοινά πολίτης του τόπου αυτού θα ομολογήσει ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως μεγάλης κλίμακας επενδύσεις σε τομείς όπως οι νέες τεχνολογίες, ο τουρισμός και η ενέργεια ώστε να μπορέσει η οικονομία να αρχίσει να κινείται σε άξονες παραγωγής πρωτογενούς πλούτου.

Για να επιτύχει η όλη προσπάθεια δεν χρειάζεται απλώς ένας σχεδιασμός σε βάθος σε επίπεδο Υψηλής Στρατηγικής, ή μόνο ροή κονδυλίων όπως τα πεπερασμένα κρατικιστικά σχήματα προστάζουν. Χρειάζεται όραμα και αγάπη για τον τόπο που τα τελευταία χρόνια, από το 2010, έχει δοκιμαστεί σκληρά και πέρα από τις δεδομένες αντοχές του δυτικού παραδείγματος. Αυτό το όραμα και η αγάπη για τον τόπο μπορούν να προέλθουν σε γενναίες δόσεις από την ομογένεια μας.

Για λόγους που έχουν να κάνουν με μια μολιερικού τύπου εσωτερική ανασφάλεια ώστε να μη χαθεί ο έλεγχος των εξελίξεων, η Αθήνα διαχρονικά απέτυχε να χρησιμοποιήσει υπέρ αυτής το μεγάλο όπλο της Ομογένειας. Χιλιάδες πολίτες με ελληνικές ρίζες που οι ίδιοι αναγνωρίζουν και τιμούν σε κάθε ευκαιρία, αποτελούν κορυφαία μέλη των σημερινών πατρίδων τους – κορυφαίων κρατών του δυτικού κόσμου όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Γερμανία κ.α. Κι όμως αυτό το τεράστιο δυναμικό δεν αξιοποιήθηκε ποτέ όπως θα έπρεπε γιατί πολύ απλά η Αθήνα έβλεπε τους ομογενείς ως δεξαμενές χρημάτων και τίποτε περισσότερο.

Η παρατεταμένη κρίση αλλά και η επιβεβλημένη ανάγκη να σταθούμε ξανά στα πόδια μας πρέπει να μας κάνει σοφότερους. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια για να πειραματιζόμαστε με ιδεολογήματα του 19ου αιώνα που τα έχει καταδικάσει οριστικά η ανθρωπότητα στις καλένδες της ιστορικής λήθης. Ο κυριότερος ρόλος που η Αθήνα οφείλει να αποδώσει στην Ομογένεια μας, ενθαρρύνοντας τα μέλη της για πρωτοβουλίες ‘out of the box’ είναι η μεταφορά τεχνογνωσίας προς το μητροπολιτικό κέντρο αναφορικά με τη δημιουργία ενός έξυπνου και ευέλικτου κράτους που θα μπορεί να ελκύει επενδυτές και όχι μόνο τουρίστες χαμηλής οικονομικής δυνατότητας, καθώς επίσης και να λειτουργήσουν ως πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό ώστε να μπορέσει το όνομα Ελλάδα να απαλλαγεί από την οξείδωση που έχει δεχθεί στο κύρος και την αξιοπιστία της.

Μόνοι μας δεν μπορούμε. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Κι αυτό κατά την άποψη μου είναι εξαιρετικά καλό, γιατί αλίμονο αν η Ελλάδα θαβόταν πίσω από τα συγκαιρινά τείχη της φτώχιας, του λαϊκισμού, της υπερφορολογήσης και του πεπερασμένου κρατισμού. Με διεθνείς συνέργειες από τη μια και με τη βοήθεια της ομογένειας μας από την άλλη θα μπορέσουμε να πετύχουμε την επιστροφή μας στην κανονικότητα. Το είχαμε πετύχει και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που σε συνδυασμό με τη βοήθεια του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ και την ενεργή συμμετοχή της ομογένειας μας η Ελλάδα επέτυχε να οικοδομήσει μια οικονομία αιχμής για την εποχή. Πρώτα όμως οφείλουμε να ζητήσουμε μια μεγάλη συγνώμη από την ομογένεια μας για όλες τις απογοητεύσεις και τις στρεβλώσεις που το ελληνικό κράτος «άφησε» πάνω της ως ανεξίτηλες μελανιές και να πούμε ότι τώρα είναι η ώρα που για άλλη μια φορά η «παλιά πατρίδα», εκεί που βρίσκονται οι ρίζες τους και οι μη καταγεγραμμένες μνήμες που τρέχουν στο ασυνείδητο τους, τους χρειάζεται ξανά. Ίσως τώρα περισσότερο παρά ποτέ. Όχι ως πηγή χρημάτων, αλλά ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικών προτάσεων, παρεμβάσεων και στήριξης.

ς εκ τούτου η πολιτεία οφείλει να προνοήσει για τη δημιουργία ενός δυναμικού και αποκλειστικού φορέα σύνδεσης και οργάνωσης, σε θεσμικό, πολιτισμικό, πολιτικό, εκπαιδευτικό και επενδυτικό επίπεδο της Ελλάδας με την Ομογένεια μας, να θεσμοθετηθεί το δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς και να ενισχυθούν οι δομές σύνδεσης του μητροπολιτικού κέντρου με την ομογένεια μέσω της χρήσης νέων τεχνολογιών, της Εκκλησίας κ.α. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον τροχό. Απλώς να ακολουθήσει το δημιουργικό παράδειγμα άλλων κρατών που έχουν επιτύχει σημαντικές επιτυχίες στον τομέα αυτό, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό του Ισραήλ.

Η Ελλάδα μια ζωή «ανέπνεε» από τους «έξωθεν» πνεύμονες της. Ο ναρκισσισμός και η αποθέωση των στρεβλοτήτων των προηγούμενων δεκαετιών μας οδήγησε στη λήθη. Είναι καιρός όμως να πιάσουμε ξανά το αφήγημα από την αρχή…

* Ο Σπύρος Ν. Λίτσας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Πάμε παρακάτω. Τα μπάχαλα. Ένας συρφετός από πρεζόνια, ανεγκέφαλους απολίτικους πιτσιρικάδες, πιτσιρικάδες δήθεν εχθρούς του κράτους, ξεσηκωμένους νέους που νομίζουν ότι συμμετέχουν σε επανάσταση, λίγους καθοδηγητές από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο και μπόλικους ασφαλίτες. Σύνολο, καμιά χιλιάδα νοματαίοι. Σταθερό έργο τους: Να εχθρεύεται ο μεροκαματιάρης λαός τα κινήματα, να διαλύονται οι μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις και να αυξάνονται τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Τα πετυχαίνουν και τα τρία. Με τις πλάτες της συγκυβέρνησης!

Τι είπε ο γραμματέας του υπουργείου Τόσκα εχτές; Ότι το σπάσιμο της Ερμού ήταν μεμονωμένο γεγονός. Δεν ξέρουμε αν είναι ηλίθιος ή βαλτός. Ξέρουμε ότι το σπάσιμο της Ερμού, της Σταδίου και της Πανεπιστημίου ήταν το πιο πιθανό σενάριο μετά τη διαδήλωση στο Σύνταγμα για την Ηριάννα, χωρίς την Ηριάννα. Ακόμα και για ένα μωρό παιδί. Εκτός από τον κ Τόσκα και τους υφιστάμενούς του!

Και δεν ήταν κανένα μεμονωμένο γεγονός. Κάθε συγκέντρωση και διαδήλωση συμπαράστασης και κάθε διαδήλωση κατά αντεργατικών νόμων και περικοπής δικαιωμάτων ακολουθείται από την καταστροφική μανία των μπάχαλων. Σαν ρουτίνα. Είναι ένα διαρκές γεγονός. Ο μόνος που κάνει ότι δεν το ξέρει είναι ο υπεύθυνος υπουργός Τόσκας. Φυσικά, με τις πλάτες της συγκυβέρνησης.

Η συγκυβέρνηση, όπως και όλες οι πριν κυβερνήσεις έχουν κάθε συμφέρον να φοβάται ο κόσμος να κατέβει μαζικά σε διαδηλώσεις για να μην υπάρχει όγκος διαδηλωτών διαμαρτυρίας. Οι μπαχαλάκηδες είναι οι καλύτεροι συνεργάτες των κυβερνήσεων σ' αυτό. Αποτρέπουν μεγάλο όγκο πολιτών, με το φόβο της σωματικής ακεραιότητας. Γι αυτό υπάρχουν οι ασφαλίτες μέσα στα μπάχαλα. Για να καθοδηγούν!

Τους ασφαλίτες τους έχουμε δει και φωτογραφίσει να ξεφορτώνουν καδρόνια από φορτηγά με σήματα της ΕΛΑΣ (!), να κατεβαίνουν κουκουλοφόροι από κρατικά αυτοκίνητα και να ενώνονται με τους δήθεν αντιεξουσιαστές (!) και να στοιχίζονται πίσω από διμοιρίες των ΜΑΤ που ξυλοφορτώνουν ή πετάνε χημικά στο πλήθος!

Όλα αυτά είναι φωτογραφημένα και βιντεοσκοπημένα εδώ και χρόνια. Μέσα σ' αυτό το βρώμικο τοπίο, πιτσιρικάδες μαστουρωμένοι και πιτσιρικάδες που νομίζουν ότι ζουν την επανάσταση σπάνε και καίνε τα εύκολα θύματα: Βιτρίνες μαγαζιών και τραπεζών. Πάντα ανενόχλητοι! Τεράστια επανάσταση!

Κάθε λογικός νους μένει ξερός. Πώς γίνεται και 2.000 ή 5.000 «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» δεν μπορούν να διαλύσουν μια και καλή αυτή τη συμμάζωξη των «ξεβράκωτων» της γαλλικής επανάστασης; Έλα ντε! Τι σόι γουρούνια και δολοφόνοι είναι όλες αυτές οι διμοιρίες που δεν μπορούν να κάνουν ζάφτι το ξυπόλυτο τάγμα;!

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Ο κ. Τόσκας και ο κάθε κ. Τόσκας δεν θέλει να διαλύσει τα μπάχαλα. Τα χρειάζεται για να κάνει την τρομοκρατική δουλειά του. Ο σημερινός κ. Τόσκας έχει έναν λόγο παραπάνω να μη θέλει να τα διαλύσει. Είναι σαρξ εκ της σαρκός της κάποτε σύμπλευσης του ΣΥΡΙΖΑ με το «χώρο». Μπορεί ο «χώρος να μπουγελώνει τον Φίλη και τον Ξυδάκη, αλλά το αίμα νερό δε γίνεται. Ο ομφάλιος λώρος δεν έχει κοπεί.

Τι σόι αγώνα κάνουν τα μπάχαλα; Κανέναν αγώνα. Οι καπιταλιστές και ο μηχανισμός της κεφαλαιοκρατίας ούτε που θίγονται από τα σπασίματα των μπάχαλων. Γελάνε.

Οι σπασμένες τράπεζες; Γελάνε. Τα σπασμένα υποκαταστήματα είναι ασφαλισμένα και δεν τους καίγεται καρφί.

Η κυβέρνηση; Γελάει. Τις ζημιές στη δημόσια περιουσία θα τις πληρώσει ο λαός με τη φορολογία του. Δεν θα τις πληρώσει κανένας υπουργός.

Ο κ. Τόσκας; Γελάει. Οι πολίτες, ο λαός, ούτε που πέρασαν ποτέ από το σπίτι του να τον κατεβάσουν κάτω, να τον πιάσουν από το γιακά και να του πούν: «Ρε αλήτη. Παίζεις με τις τσέπες μας, με τα μαγαζιά μας, με τις ζωές μας και μας αφήνεις απροστάτευτους την ώρα που σε πληρώνουμε για να μας προστατεύεις»; Τέτοιες απρέπειες δεν τις έχει ζήσει ακόμα.

Και τι σόι επαναστάτες είναι οι μπαχαλάκηδες που σπάνε μαγαζιά με κράνη, την ώρα που οι ίδιοι φοράνε από τα πιο ακριβά; Που σπάνε μαγαζιά με εκδρομικό εξοπλισμό την ώρα που οι ίδιοι κουβαλάνε από τον πιο προχωρημένο; Που σπάνε μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια την ώρα που οι ίδιοι αγοράζουν τα ίδια ρούχα και παπούτσια; Που σπάνε χαντράδικα και μαγαζιά με ψεύτικα κοσμήματα την ώρα που οι ίδιοι είναι φορτωμένοι με χάντρινα και ψεύτικα κοσμήματα;

Τα «παιδιά» είναι τριών ειδών. Αυτά που πληρώνονται για τη δουλειά και που συχνά είναι μαστουρωμένα, αυτά που πιστεύουν στη δουλειά και που φεύγουν μόλις πήξει λίγο ο εγκέφαλος και τα παιδιά που κάνουν άλλη δουλειά, βρώμικη και υπόγεια. Και πίσω απ' όλα αυτά είναι μερικοί μπαρμπαναύτες της «αντιεξουσίας», που είναι πιο αυταρχικοί και εξουσιαστές και από τους πιο εξουσιαστές κυβερνήτες και εργοδότες, και μερικοί πληρωμένοι από υπηρεσίες για να κάνουν τη δουλειά του κράτους και του παρακράτους.

Το ωραίο είναι ότι σχεδόν όλους τους ξέρουν διαχρονικά η ΚΥΠ, οι επικεφαλής της ΕΛΑΣ και οι αρμόδιοι των κυβερνήσεων με τα μικρά τους ονόματα! Συχνά δημοσιευμένα στις εφημερίδες στο παρελθόν! Αλλά, κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να διαλύσει το κύκλωμα. Συμφέρει και ξέρει πολλά…

Ποιοι κερδίζουν από τα μπάχαλα; Οι πιο συντηρητικοί μηχανισμοί διακυβέρνησης, στους οποίους στρέφονται όσοι από τους πολίτες καταστρέφονται από το αληταριό. Κερδίζουν όσοι στο μέλλον θα φέρουν νόμους δρακόντειους για τις ελευθερίες και την ασφάλεια, υπό τα χειροκροτήματα όσων βλέπουν τα μπάχαλα να αλωνίζουν. Κερδίζουν οι Χρυσαυγίτες, που εμφανίζονται σαν προστάτες απλών πολιτών που είναι απροστάτευτοι από τους κοντοσυγγενείς του ΣΥΡΙΖΑ και της διαχρονικής Ασφάλειας. Με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ συγγένεψε κυβερνώντας.

Όπως η αλλεργία του ΣΥΡΙΖΑ για κάθε τι που είχε σχέση με την πατρίδα έστρεψε πριν από το 2010 ένα κομμάτι του λαού στη Χρυσή Αυγή έτσι και η αλλεργία του με την υπεράσπιση της ασφάλειας των πολιτών έχει στρέψει και στρέφει ένα κομμάτι του λαού στην ακροδεξιά. Τα μπάχαλα είναι μια από τις ατμομηχανές αυτού του ρεύματος.

Τα μπάχαλα εξυπηρετούν τα πιο τρελά όνειρα ενός μελλοντικού ακραίου κατασταλτικού μηχανισμού. Βούτυρο στο ψωμί του. Επειδή η ανοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην ανομία και η άρνησή του να υπερασπιστεί την ασφάλεια των πολιτών έχει δημιουργήσει ένα βουβό λαϊκό ρεύμα που διογκώνεται και ζητάει περισσότερη ασφάλεια και σκληρότερη αστυνόμευση. Μεγάλη επιτυχία μιας αριστερής κυβέρνησης!

Όταν θα έρθει μια σκληρή κυβέρνηση και θα μας ταράξει στον νόμο και την τάξη με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των πολιτών, θα φταίει η σκληρή κυβέρνηση! Δεν θα φταίει αυτός που δημιούργησε το ρεύμα των πολιτών υπέρ του σκληρού νόμου και της τάξης και υπέρ της σκληρής κυβέρνησης!

Τα μπάχαλα στους δρόμους δεν διαφέρουν από το μπάχαλο στο κεφάλι αυτών που κυβερνάνε. Διαχρονικά, όχι μόνο τώρα. Τώρα απλώς ζούμε τους πρωταθλητές στο μπάχαλο.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου