Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Του Γιάννη Παντελάκη

Υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι ώστε η 24η Ιανουαρίου -μια μέρα σαν τη σημερινή- να ονομαστεί «ημέρα αυταπάτης». Είναι μια ημέρα πριν το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κερδίσει την εξουσία μέσα από μια απέραντη υποσχεσιολογία, η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος σε μια κοινωνία που ήδη είχε βιώσει με βίαιο τρόπο δραματική επιδείνωση των όρων επιβίωσής της. Οι υποσχέσεις που σχεδόν στο σύνολό τους δεν υλοποιήθηκαν και από κάποιους ονομάστηκαν αυταπάτες και από κάποιους απλά, πολιτικές απάτες.

Την ημέρα εκείνη, ο άνθρωπος που σε λίγες ώρες θα γινόταν πρωθυπουργός της χώρας επικαλούμενος αριστερό πρόσημο, με δηλώσεις και συνεντεύξεις του συνόψιζε ένα πακέτο υποσχέσεων που είχαν δοθεί σε μια μεγάλη διάρκεια χρόνου που είχε προηγηθεί. Ένα σημαντικό μέρος του κόσμου, ήταν έτοιμο να ακούσει, να πιστέψει και να αποδεχτεί, πως είχε φτάσει η στιγμή για να βιώσει μια διαφορετική διαχείριση από εκείνες που είχαν προηγηθεί και οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ήταν οι αιτίες που η χώρα έφτασε σε μια πολυεπίπεδη κρίση.

Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκονται ήδη στην κυβέρνηση δυο χρόνια, μεσολάβησαν οι ομολογημένες αυταπάτες για τα θέματα της οικονομίας και τα μνημόνια που θα ακυρωνόντουσαν μ' έναν νόμο. Μεσολάβησαν και εκλογές που τους έδωσαν, έστω με θεαματικά μικρότερο αριθμό ψήφων, πάλι την εξουσία. Ακόμα και αν παραβλέψουμε όμως τις υποσχέσεις που δόθηκαν για την οικονομία, τα μνημόνια και τα παρεπόμενά τους (τα οποία θεωρητικά ας υποθέσουμε πως καλύφθηκαν με την παραδοχή της αυταπάτης), σχεδόν σε κανένα τομέα δεν προχώρησε κάτι με διαφορετικό τρόπο. Θέματα που αφορούσαν στον εκσυχρονισμό του κράτους, των θεσμών, του περιορισμού της διαπλοκής, τις σχέσεις της πολιτικής εξουσίας με εξωθεσμικά κέντρα κ.ο.κ., συνεχίζουν να υπάρχουν όπως πάντα παραπέμποντας σε μια τριτοκοσμική χώρα που γεωγραφικά μόνο ανήκει στην Ευρώπη.

Κανένας δανειστής και κανένα μνημόνιο δεν εμπόδισε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα να μην προχωρήσει σε δεσμεύσεις που είχαν δοθεί και δεν συνδεόντουσαν με την οικονομία. Υποσχέσεις για το μικρό και ευέλικτο σχήμα των δέκα υπουργών, για τον περιορισμό ή κατάργηση των προνομίων της εξουσίας, για το διαχωρισμό εκκλησίας κράτους, για τη μείωση της στρατιάς συμβούλων και μετακλητών, για την πάταξη της διαφθοράς, της διαπλοκής, της ανομίας, της μεγάλης φοροδιαφυγής.

Αυτά και άλλα πολλά υποσχόταν ο Τσίπρας ακόμα και μια ημέρα πριν κερδίσει την πολυπόθητη εξουσία. Την 24η Ιανουαρίου 2015. Υποσχέσεις που χρειάζονται εκατοντάδες ακόμα λέξεις για να περιγραφούν. Και που έμειναν μετέωρες για να θυμίζουν πως οι ελπίδες ακυρώθηκαν μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο, τον οποίο χρησιμοποίησε το σημερινό κυβερνητικό σχήμα για ν΄αρχίσει να αποκτά χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος που έχει μετατρέψει την παραμονή στην εξουσία σε αυτοσκοπό.

Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, οι Καμμένος και Δούρου, που διαθέτουν άλλωστε και το know how, θα πρέπει να οργανώνουν στις κεντρικές πλατείες εκδηλώσεις εθνικολαϊκού χαρακτήρα με νταούλια και χορούς. Κάτι σαν μια ημέρα μνήμης για το πως μια ομάδα ανθρώπων που καπηλεύτηκε ιδεολογίες και εκμεταλλεύτηκε ανάγκες και προσδοκίες, ανέβηκε στην εξουσία ξεχνώντας ποίοι ήταν και τι έλεγαν έως χθες...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γύρω στα οκτώ χρόνια στην κλίνη του Προκρούστη, ως φαίνεται, αποκτήσαμε το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ισως να μην τη βρίσκουμε ακόμα με τους δανειστές-βασανιστές μας, αλλά πολλοί από μας πλέον αδιαφορούν ή φέρονται σαν να αδιαφορούν. Κάποιοι ξοδεύουν τον θυμό και την οργή τους στην απελπισία. Κάποιοι άλλοι περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία, όταν η εκ νέου έλευση του Κυρίου θα ωριμάσει τις συνθήκες, ώστε να Τον κατανοήσουμε. Ισως, εν τέλει, οι μόνοι μακάριοι, υπό την έννοια της αγίας βλακείας, να είναι εκείνοι που ευθύς εξαρχής έλεγαν ότι καλά μας κάνουν οι ξένοι, ότι εμείς με τον τρόπο ζωής μας φταίμε για όσα παθαίνουμε. Εχουν συζητηθεί όλα, αλλά το μαρτύριο επαναλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα σαν να μην έχει συζητηθεί τίποτα. Και μάλλον αυτό ακριβώς είναι η ουσία της παρακμής μας.

Η κάθε ημέρα περιέχει τις δικές της σκηνές μιας ατελεύτητης όπερας-μπούφας. Ο κ. Τσακαλώτος στέλνει στους δυνάστες-δανειστές μια λευκή επιστολή ως άλλη λευκή επιταγή, για να γράψει πάνω της η Τρόικα τι της χρωστάμε ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε έως την επόμενη αξιολόγηση. Λευκή επιστολή, κάτι σαν λευκή σημαία. Η κόρη πρώην βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε μια βόλτα από ΔΗΜΑΡ κι επέστρεψε, διορίζεται στην κορυφή οργανισμού που διασπαθίζει και θα διασπαθίσει την εθνική περιουσία χειρότερα κι απ’ τον Κόφτη. Θα μου πείτε: το κορίτσι γίνεται θυσία προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του έτι περαιτέρω πλουτισμού των δανειστών - σωστό! Μεγάλο το δίκιο σας, ούτε εθνική κατάθλιψη υπάρχει - υπερβολές του Τύπου. Στον οποίον ο ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται όπως ο περονόσπορος - νεκρώνει φωνές αριστερών που καταγγέλλουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, τις λογοκρίνει από τα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο που ελέγχει, ενώ, ξεδιάντροπα πλέον, ορισμένα σταλινοειδή αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να αντιλέγουν ορισμένοι και να θέλουν να πληρώνονται κιόλας για αυτό!! Οπερα-μπούφα! Ο κ. Παππάς μεταβαίνει αυτόκλητος στις ΗΠΑ προκειμένου να παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, αλλά δεν γίνεται δεκτός. Οπερα-μπούφα, παρακμή-μπούφα. Ο Κούλης μελετά το αγροτικό πρόβλημα (πού φύεται ο κ. Μουλόπουλος), ο κ. Μπουτάρης ντρέπεται που είναι Ελληνας, η Φώφη μας κάνει βουντού για να νεκραναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος κάθεται στην άκρη και πετροβολάει το ποτάμι, ο Λεβέντης αποφεύγει να μας καταραστεί όλους να «βγάλουμε καρκίνο» (ώστε να επιζήσουν και ορισμένοι για να τον ξαναψηφίσουν), η Χρυσή Αυγή μάς δουλεύει άπαντες ότι οι αγκυλωτοί σταυροί είναι θεία κοινωνία και πάει λέγοντας (ανοησίες).

Η παρακμή μας είναι όλο και πιο βαθιά, διότι αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια, τη θέλουν βελούδινη. Δεν γίνεται! Αντιθέτως, η παρακμή μας γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη στο πλαίσιο ενός κόσμου όλο και πιο διαταραγμένου. Ο Τραμπ. Τραμπούκος και Τραμπάκουλας (ίσως και Τραμπάλας - μένει να φανεί). Εχει ξεσηκώσει εναντίον του όσους δεν κούνησαν το μικρό τους δακτυλάκι για τους βομβαρδισμούς του Ομπάμα, του Κλίντον, των Μπους. Για τις εισβολές, τους διαμελισμούς κρατών, την καταλήστευση χωρών, την αφαίμαξη των εργαζομένων παγκοσμίως, τους εκτοπισμούς πληθυσμών. Οι ΗΠΑ μοιάζουν τώρα σαν ένα βαθιά διχασμένο έθνος. Μόνον την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ ήταν τόσο διαχωρισμένοι οι Αμερικανοί. Μόνον που τότε οι γιγάντιες διαδηλώσεις απαιτούσαν ειρήνη, ενώ σήμερα οι επίσης γιγάντιες διαδηλώσεις αφορούν στον σεξισμό και την κακογουστιά του Τραμπ. Φύλλο δεν κουνήθηκε για τους αιμοσταγείς πολέμους των Μπους, Κλίντον, Μπους, Ομπάμα, για τα ολοφάνερα ψέματα περί τις αιτίες αυτών των πολέμων, φύλλο όταν ο Μπους δημιούργησε τους Ταλιμπάν και ο Κλίντον το ISIS, αλλά γίνεται της μουρλής με τις τρέλες του Τραμπ. Η επανάσταση των χίπστερ - κλαίνε για τα προσφυγόπουλα, αλλά την κάνουν γαργάρα για τους δολοφόνους που τα ξεσπίτωσαν. Κι όμως η προπαγάνδα μοιάζει ανίκητη. Οσο πιο βλακώδης, τόσον πιο ισχυρή.

Εις τα καθ’ ημάς, η εν λόγω παρακμή, κάθε μέρα και πιο διαβρωτική, οδηγεί τους πολίτες όλο και πιο πολύ στην αποχή και την αποξένωση. Αυτό το «τίποτα δεν αλλάζει», αυτό το «όλοι ίδιοι είναι» αποσαθρώνει τη σχέση του λαού με τη δημοκρατία και με τις εκλογές. Και η παραδοσιακή ρητορική εναντίον αυτού του φαινομένου φαίνεται σαν να μην επαρκεί πλέον. Τα περί της αξίας της δημοκρατίας, της δύναμης της ψήφου, της αποτελεσματικότητας της επιλογής, ακούγονται όλο και πιο φτωχά στα αυτιά εκείνων που η ψήφος τους έγινε μπούμερανγκ εναντίον τους.

Και από μια άποψη έχουν δίκιο: το μόνον που συζητάμε είναι οι παραλλαγές της υποτέλειας. Αν θα ναι πιο υποφερτή με Κούλη ή με Τσίπρα. Διότι, όπως είπαμε, αυτοί που αποδέχθηκαν την υποτέλεια διαγωνίζονται μεταξύ τους για το με ποιον η υποτέλεια θα είναι βελούδινη. Δεν γίνεται. Είναι σαν να πρέπει να διαλέξεις το χέρι του Προκρούστη που θα σου κόψει το πόδι...

Στάθης
Enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Άλλο  "Άνθρωποι και ποντίκια"  το αριστούργημα του Στάϊμπεκ που περιγράφει μία σκληρή ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων και άλλο τα ανθρώπινα ποντίκια, αρουραίοι και τυφλοπόντικες της πολιτικής που με το έτσι θέλω διαψεύσανε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.
Τρωκτικά βρωμερά, φορείς επιδημιών ανηθικότητας και οπορτουνισμού, μαγάρες ιδεών και αγώνων, κλέφτες ελπίδων και προσδοκιών.

Λίγο πριν πέσει η προηγούμενη κυβέρνηση τρωκτικών, είχαμε τα "mail Χαρδούβελη".
Σήμερα έχουμε τις επιστολές Τσαλακωτού.
Προοιωνίζουν άραγε την φυγή και τούτης της ορδής; 
Για νά 'ρθει η επόμενη που ήταν η προηγούμενη;

Σταματήστε να υποχωρείτε πιά, θλιβερά ποντίκια της κυβέρνησης.
Σταματήστε να ξευτιλίζετε πιά ένα ολόκληρο έθνος, έναν λαό, μιά χώρα.
Γιατί εμάς ξευτιλίζετε. Όχι τα μούτρα σας.  Εσείς έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως γεννηθήκατε ξευτιλισμένοι.
Σταματήστε να στέλνετε επιστολές υποταγής και δουλείας εκ μέρους ενός λαού.
Όσο ηλίθιος κι αν είναι αυτός ο λαός που σας φέρνει στην εξουσία, δεν είναι τόσο ξευτιλισμένος όπως εσείς.
Μη σκύβετε πιά άλλο. Έχει φανεί πιά η υφαλοτρυπίδα σας που χάσκει, βρωμεροί κίναιδοι της πολιτικής.
Ποντίκια και π@@στηδες μαζί.  Με όλη την αρνητικά φορτισμένη σημασία του όρου.
Κι αφήστε τις μ@λακίες περί  "ομοφοβίας" κλπ. Χρόνια και χρόνια ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι ζούσαν αρμονικά, ή έστω ανεκτικά μαζί, μέχρι που ήρθατε εσείς και μας δείξατε πώς είναι η π@υστιά και το να είσαι π@ύστης.

Ποντίκια ανθρώπινα, βρωμερά και τρομοκρατημένα, δεν τολμάτε ούτε μιά αλήθεια να αρθρώσετε.
Ζείτε μέσα στο ψέμα και την απάτη όπως τα πραγματικά ποντίκια στους οχετούς και στους υπονόμους.
Μην βλέπετε που σας ανέχεται ο κόσμος.
Είναι που τον έχετε τρομοκρατήσει.
Είναι που δεν βλέπει πόσο πιό τρομοκρατημένοι είσαστε εσείς.
Αν ο λαός αντιληφθεί πόσο ποντίκια είσαστε θα σας πατήσει, θα σας λιώσει.
Γι αυτό απ' τη μιά φοβερίζετε, βάζετε φόρους και πρόστιμα, ψηφίζετε νόμους άνομους κι απ' την άλλη στέλνετε επιστολές υποταγής να σώσετε το τομάρι σας.

Άθλια ποντίκια μέσα στην βρωμερή ποντικοφωλιά σας.
Άθλιοι μαγάρες του έθνους.
Βάζετε φωτιά στην χώρα και στον λαό και λέτε πως θα γλυτώσετε.
Επειδή στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες τα ποντίκια φεύγουν πρώτα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Τάκη Μίχα

O τελευταίος κύκλος δημοσκοπήσεων εμπεριέχει τρεις ενδιαφέρουσες ειδήσεις:

α) O αριθμός των ατόμων που θεωρούν ότι η ένταξη στο ευρώ ήταν λάθος αποτελεί σήμερα την συντριπτική πλειοψηφία (πως άτομα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το τρομακτικό λάθος ονειρεύονται να επιστρέψουν στην πολιτική σκηνή είναι κάτι που αδυνατώ να καταλάβω...).

β) Ο αριθμός των ατόμων που επιθυμούν σήμερα την έξοδο από το ευρώ είναι περίπου ο ίδιος με αυτόν που επιθυμεί την παραμονή μας στην ευρωζώνη.

Αλλά το τρίτο εύρημα είναι ίσως το πιο σημαντικό απ' όλα:

γ) Τα άτομα που άλλαξαν την άποψή τους για το ευρώ δεν πηγαίνουν στα γνωστά αντισυστημικά κόμματα -που είναι εξ ορισμού εναντίον του κοινού νομίσματος. Είτε παραμένουν στα συστημικά κόμματα είτε πηγαίνουν στους αναποφάσιστους.

Με άλλα λόγια για πρώτη φορά διαμορφώνεται στην Ελλάδα ένα ρεύμα το οποίο είναι μεν κριτικό απέναντι στο κοινό νόμισμα αλλά όχι στη βάση μιας αντικαπιταλιστικης αντιφιλελεύθερης πλατφόρμας. Μάλιστα θα διακινδύνευα την πρόβλεψη ότι το ρεύμα αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει καθαρά φιλελεύθερα χαρακτηριστικά με απόψεις πολύ πιο ριζοσπαστικές απ' αυτές που έχει π.χ. η Νέα Δημοκρατία.

Που βασίζω αυτή μου την άποψη;

Μια σχετικά πρόσφατη δημοσκόπηση της Pulse έδειξε ότι τo 43% των Ελλήνων ψηφοφόρων επιθυμούν την ίδρυση ενός νέου κόμματος διότι τα σημερινά δεν τους εκφράζουν. Σύμφωνα με την δημοσκόπηση 1 στους 3 ψηφοφόρους της ΝΔ επιθυμούν το νέο κόμμα ενώ στον Σύριζα η αναλογία είναι 1 προς 2!

Η εκπληκτική αυτή είδηση αποσιωπήθηκε η υποβαθμίσθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που επιμένουν να παρουσιάζουν κάθε δημοσκόπηση μέσα από το μη-αφήγημα της «άνοδος ΝΔ-πτώση του Σύριζα» και να πνίγουν το πραγματικό αφήγημα που είναι ασφαλώς το συνεχώς διογκούμενο τμήμα του πληθυσμού που απορρίπτει κάθε υπάρχοντα σήμερα πολιτικό αρχηγό και κάθε υπάρχων κόμμα.

Θα ήταν λάθος να ταυτίσουμε το 43% που οραματίζεται την δημιουργία ενός νέου κόμματος με το περίπου αντίστοιχο ποσοστό που οραματίζεται την έξοδο από την ευρωζώνη; Ποια είναι η πολιτική την οποία οραματίζεται το 43% και η οποία δεν εκφράζεται από τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα;

Δεν μπορούμε να ξέρουμε φυσικά χωρίς έρευνα. Όμως προφανώς δεν επιθυμούν να απαλλαγούν από την μιζέρια της ευρωζώνης για να εισέλθουν στην πολλαπλώς χειρότερη μιζέρια της Βενεζουέλας -διότι όπως είδαμε δεν προσφεύγουν στις πολιτικές δυνάμεις αυτού του χώρου.

Δεν θα ήταν λοιπόν λογικό να υποθέσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αυτού του 43% ενστερνίζεται το όραμά μιας φιλελεύθερης εξόδου από το ευρώ έχοντας καταλήξει στο όχι αδικαιολόγητο συμπέρασμα ότι η συνεχιζόμενη παραμονή στην ευρωζώνη απλά ισοδυναμεί με περισσότερους φόρους, ανεργία, ύφεση, χειροτέρευση κοινωνικών παροχών και capital controls (δηλ. κρατικοποίηση των καταθέσεων);

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό ότι το όραμα αυτού του καθόλου ευκαταφρόνητου νέου ρεύματος να είναι ελεύθερες φορολογικές ζώνες, κατάργηση φόρου επιχειρήσεων καθώς και ένα νόμισμα που θα εκφράζει και θα ενσωματώνει τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και δεν θα αποτελεί το φάντασμα κάποιας άλλης οικονομίας που δεν έχει σχέση με την ελληνική.

Oπως ανέφερα και προηγουμένως όλα αυτά αποτελούν εικασίες -δικαιολογημένες κατά την άποψή μου- που όμως χρήζουν περαιτέρω έρευνας.

Αλλά αν υποθέσουμε ότι πράγματι διαμορφώνεται ένα νέο φιλελεύθερο ρεύμα ενάντια στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών και στους επαγγελματίες πολιτικούς, δεν είναι κρίμα ότι δεν θα υπάρχει κανένας φορέας να το εκφράσει;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


23 Ιαν 2017


Είναι πραγματικά συγκλονιστικό όταν συνειδητοποιείς το πόσο η εικόνα που έχει δημιουργηθεί για κάποιον άνθρωπο, θεσμό ή οργανισμό, δημιουργεί μια μυθολογία γύρω του, η οποία λειτουργεί προστατευτικά όταν σε απλά ελληνικά… «τα θαλασσώσουν».

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Μπορεί η υπόθεση της CIA να είναι το αντικείμενο του εισαγωγικού σε ένα ενδιαφέρον δημοσίευμα σχολίου, ας μη βιαστούν όμως όλοι οι υπόλοιποι να πανηγυρίσουν. Η πρωτεύουσα της Ελλάδας βρίθει από «Επιθεωρητές Κλουζώ» παντός τύπου, μελαχρινούς, ξανθούς, κίτρινους… απόχρωση κάθε είδους!

Όλοι αυτοί έχουν ξαμολυθεί και συναντούν τους πάντες, έχοντας έναν επαρκή προϋπολογισμό για να τρώνε και να πίνουν και μέσα από την ανάπτυξη φιλικής σχέσης με τον στόχο, επιχειρούν να μάθουν ό,τι είναι δυνατό για να φτιάξουν μετά τις εκθέσεις στις πρεσβείες τους και να τις στείλουν στο κέντρο.

Το πόσες μπούρδες λέγονται και γράφονται σε αυτές τις εκθέσεις, το ανακαλύπτεις μόνο μετά από τόσες δεκαετίες που αποχαρακτηρίζονται έγγραφα και διαπιστώνεις πόσο μεγάλες κοτσάνες γράφονταν, ενώ την ίδια στιγμή ευημερούσαν θεωρίες συνωμοσίες για την παντοδύναμη τάδε ή δείνα υπηρεσία, που βλέπει τα πάντα και ακούει τα πάντα και δε συμμαζεύεται!

Στα πέριξ των υπηρεσιών του είδους υπάρχουν πολλοί παρατρεχάμενοι, πρόσωπα αμφιβόλου αξιοπιστίας των οποίων το κίνητρο είναι αμιγώς οικονομικό και λαθροβιούν πουλώντας δεξιά και αριστερά «πληροφορίες», οι οποίες μάλιστα όταν γίνονται πιστευτές επειδή είναι εύσχημες, το γέλιο δεν έχει τέλος…

Συνήθως άπειροι πράκτορες πεδίου οι οποίοι συζητούν κάτι και μεταφέρουν στο κείμενο κάτι «στο περίπου» διότι πιθανότατα ξέχασαν όσα τους είπαν με το νόημα εντελώς διαστρεβλωμένο, είτε παίζουν με την ευκαιρία και ένα γραφειοκρατικό παιχνιδάκι, προσαρμόζοντας αυτά που τους είπε η πηγή είτε για να κάνουν την πληροφορία που «πωλούν» πιο «σέξι» και αυτούς πιο «μάγκες» που την απέκτησαν!

Αυτά τα λέμε για να κρατάμε μικρό καλάθι και για τις αποκαλύψεις του κάθε Wikileaks, αφού το λογικό λάθος που συνήθως γίνεται, είναι να θεωρείται η αποκάλυψη του εγγράφου και όλα όσα περιέχει ως θέσφατο, ενώ απλά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας άκρως… ανώμαλης διαδικασίας όπου υπεισέρχονται «μη μετρήσιμοι» παράγοντες που σχετίζονται στις… υποδιαιρέσεις τους με την ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ και ευρύτερα με την ανθρώπινη φύση.

Αυτό το φαινόμενο στην Ελλάδα είναι πιο έντονο από οπουδήποτε αλλού, αφού ως είθισται στους κύκλους των υπηρεσιών πληροφοριών η Ελλάδα είθισται να θεωρείται ένας πολύ δύσκολος στόχος… «διότι μιλάνε όλοι» (και μάλιστα με το γνωστό κλείσιμο του ματιού… «ξέρω εγώ τι σου λέω μεγάλε… ο μπάρμπας, του μπατζανάκη, της δεύτερης ξαδέλφης μιας πρώην γκόμενάς μου ήταν στο μαγαζί που άκουσε τον τάδε να λέει συνωμοτικά… κ.λπ.», όλοι στο εμπιστευτικό και δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτα).

Στον αντίποδα, οι πιο κρυψίνοες λαοί είναι δύσκολοι στόχοι ακριβλώς επειδή δεν μιλάνε είτε επειδή φοβούνται τις συνέπειες λόγω χαρακτηριστικών του καθεστώτος κάθε χώρας, είτε επειδή υπάρχει αυτό που ονομάζεται «κουλτούρας ασφαλείας», είτε μια μίξη των ανωτέρω.

Άρα, το ηθικός δίδαγμα είναι ότι η μυθοποίηση του οποιουδήποτε είναι εξ ορισμού λανθασμένη. Άλλο να λες κάποιον αδίστακτο ή ανήθικο ή επικίνδυνο και άλλον αυτά τα χαρακτηριστικά να βγάζουν ως αποτέλεσμα τη μυθολογία του «παντογνώστη». Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ανθρώπινη φύση κάνει ζημιά και στις υπηρεσίες πληροφοριών…

Μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ατόμων υπάρχουν, οι περισσότερο και οι λιγότερο έξυπνοι, υπάρχουν και οι παντελώς ηλίθιοι. Κάθε καρυδιάς καρύδι δηλαδή, που λέμε και στην Ελλάδα. Κανείς δεν εξαιρείται από τον κανόνα, άλλος βέβαια λιγότερο και άλλος περισσότερο.

Μαντέψτε τι συμβαίνει στις ελληνικές υπηρεσίες, αφού έπαιζαν ξύλο τα κομματικά γραφεία για το ποιος θα χώσει ποιον μέσα στην ΕΥΠ (μοιραζόταν η πίτα» ανάμεσα στους πιο μεγαλόσχημους) και τίποτα δεν διασφαλίζει ότι η αρρωστημένη αυτή νοοτροπία θα εκλείψει, οπότε θα συνεχίσει το φαινόμενο να βρίσκονται κοπρίτες περιωπής σε θέσεις που θα έπρεπε να είναι εγνωσμένου κύρους επιστήμονες.

Τα πάντα είναι θέμα κανόνων, μεθόδων και επαγγελματισμού, προπάντων όμως εθνικού αυτοσεβασμού. Αν δεν υπάρχουν αυτά, καλές οι αλλαγές σε οργανογράμματα και δομές, όμως οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά και όποιος ασχολείται με αυτά, τελικά χάνει την ουσία.

Ας παρηγορηθούμε με το ότι και άλλες χώρες, ορισμένες πολύ ισχυρές και με πολλά μέσα στη διάθεσή τους, παρουσιάζουν οικτρό θέαμα βγάζοντας στην ελληνική «πιάτσα» κάτι παιδάκια που είναι για γέλια και γα κλάματα, τα οποία έρχονται στιλάτα και γυμνασμένα, με όνειρα και φιλοδοξίες και τα περισσότερα φεύγουν από τη χώρα έχοντας φάει… έναν ακόμα σαν κι αυτούς από τα πολλά τραπεζώματα και σχεδόν νευρασθενικοί από τους πολλούς καφέδες. Αφού έτσι δουλεύει το πράμα εδώ!

Πώς να μην ανοίξουν αρχεία – στις δημοκρατίες μόνο γίνονται αυτά, μην το ξεχνάμε – και να μη γελάσει και το αποκαλούμενο ερίφιο εμπριμέ (παρδαλό κατσίκι); Σταματήστε λοιπόν τη μυθοποίηση του οποιουδήποτε, αν θέλετε να σταματήσετε να ρίχνετε «νερό στον μύλο του». Αυτά.

Πάμε να δούμε τις «επιτυχίες» της CIA στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες. Έχουν κάνει πάντως πρόοδο και ίσως αποφύγουν στο μέλλον τόσες χοντράδες. Εδώ πάνε δικοί μας και καρφώνει ο ένας τον άλλον! Υπάρχουν και «γάτες» Ελληνοαμερικανοί… Πόσο λάθος πια να κάνουν!

Απόρρητες εκθέσεις CIA: Τι έλεγαν οι Αμερικανοί για τον «Γέρο της Δημοκρατίας» και τον Μητσοτάκη

Φως σε άγνωστες, μέχρι πρότινος, λεπτομέρειες της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας έρχονται να ρίξουν οι αποκαλύψεις της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), η οποία μέσα από έναν όγκο συνολικά 12 εκατ. αποχαρακτηρισμένων απορρήτων εγγράφων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, περιγράφει και αναλύει τα γεγονότα στην Ελλάδα μέσα σε μια περίοδο πενήντα χρόνων, από το 1940 έως το 1990.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος, το Newsbomb.gr ασχολείται με την ταραγμένη πολιτικά περίοδο πριν από τη Χούντα του 1967, όταν οι Αμερικανοί αναλυτές και πράκτορες της CIA «αξιολογούσαν», μέσα από άκρως απόρρητα κείμενα, τα πολιτικά πρόσωπα που σημάδεψαν την εποχή εκείνη και κυρίως τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον «Γέρο της Δημοκρατίας», και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Μια εσκεμμένα(;) λανθασμένη εκτίμηση...

Από αριστερά προς τα δεξιά: Ανδρέας Παπανδρέου, Γεώργιος Παπανδρέου, Σταύρος Κωστόπουλος (υπουργός Εξωτερικών). Πίσω διακρίνεται η Μαργαρίτα Παπανδρέου

Βρισκόμαστε στα μέσα Μαρτίου του 1965. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου μετρά ήδη ένα χρόνο στην εξουσία (διορίστηκε στις 18/02/1964) και οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να «σκαλίζουν» όλα όσα απασχολούν την εποχή εκείνη το πολιτικό στερέωμα. Σε μια δεκασέλιδη έκθεση, μόλις τέσσερις μήνες προτού ξεσπάσουν τα Ιουλιανά και επέλθει η ρήξη ανάμεσα στον «Γέρο της Δημοκρατίας» και το Παλάτι, η CIA διαβλέπει πως ο Παπανδρέου δεν θα αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα κι ότι η περίοδος τη διακυβέρνησής του θα κυλήσει μέσα σε κλίμα ομαλότητας.

Όπως θα αποδειχθεί εκ των υστέρων, η αποτίμηση αυτή είναι απολύτως λανθασμένη. Ωστόσο, οι συντάκτες της άκρως απόρρητης έκθεσης εκτιμούν πως η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περίοδο χαλάρωσης των μέτρων καταπίεσης που υφίστατο η Αριστερά καθ’ όλη τη διάρκεια μετά τον Εμφύλιο του ’44. Κάνουν, μάλιστα, λόγο για «απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων», οι οποίοι ήταν έγκλειστοι για εγκλήματα που είχαν διαπράξει κατά τη διάρκεια της εξαιρετικά ταραγμένης περιόδου που ακολούθησε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς.

Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί η παρατήρησή τους για τις «πορείες ειρήνης» (σ.σ. τα εισαγωγικά χρησιμοποιούνται από τους συντάκτες της έκθεσης), αναφερόμενοι εμμέσως και χωρίς να ονοματίζουν στα όσα συνέβησαν από την Πορεία Ειρήνης του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη έως και αμέσως μετά τη δολοφονία του στις 22 Μαΐου 1963 από όργανα του παρακράτους.

«Ο Παπανδρέου επιτρέπει τις “πορείες ειρήνης”, ενώ ο Καραμανλής δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο», υπογραμμίζουν οι αναλυτές της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας.

Εξίσου περίεργη είναι και η αναφορά στα θέματα του στρατού, ότι «τα σενάρια περι ενδεχόμενης εκδήλωσης στρατιωτικού πραξικοπήματος που κυκλοφορούσαν ευρέως πριν από την ανάληψη της εξουσίας από την Ένωση Κέντρου, έχουν εξαφανιστεί τους τελευταίους μήνες».

Η έκθεση, εξάλλου, δείχνει να βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής, όταν καλείται να αξιολογήσει τις σχέσεις του Παπανδρέου με το Παλάτι, καθώς τις παρουσιάζει ως «ομαλές και καλές». «Ο νέος βασιλιάς δεν είναι ευτυχής με κάποιες από τις πολιτικές του Παπανδρέου, αλλά η δημοτικότητα του πρωθυπουργού είναι αρκετή για να αποθαρρύνει το παλάτι από κάποια κίνηση αντικατάστασής του».

Έλλειψη διορατικότητας, πρόχειρη και επιπόλαια εκτίμηση ή κάτι άλλο; Κανείς δεν γνωρίζει. Όμως, οι Αμερικανοί δείχνουν σα να μη γνωρίζουν ότι έρχεται σοβαρότατη πολιτική κρίση στην Ελλάδα που θα κορυφωθεί με την υπόθεση του «ΑΣΠΙΔΑ», το σαμποτάζ στον Έβρο και την αποστασία του '65.

«Ποιος θα διαδεχθεί τον Παπανδρέου;»

Στην ίδια έκθεση, η CIA επιχειρεί να παρουσιάσει το κυβερνητικό σχήμα που είχε επιλέξει ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου ως πολιτικά «ασταθές». Εδώ, βεβαίως, υπάρχει ένα οξύμωρο: πώς είναι δυνατόν να επιμένουν στις αρχικές τοποθετήσεις τους πως ο Γεώργιος Παπανδρέου θα διάγει ομαλό κυβερνητικό βίο και λίγο παρακάτω στο ίδιο κείμενο να διαβλέπουν «αστάθεια»;

Η πρόθεση των Αμερικανών είναι να δείξουν πως ο 77χρονος πολιτικός θα πρέπει σιγά – σιγά να φύγει από τα πράγματα και να υπάρξει διάδοχο σχήμα. Στο απόρρητο κείμενο αναλύουν το προφίλ των δύο «δελφίνων»: του τότε υπουργού Οικονομικών της Ένωσης Κέντρου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά και του γιου του «Γέρου της Δημοκρατίας», Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος βρίσκεται εκτός κυβέρνησης.

«Ασκεί αριστερή επιρροή...»

Ο μετέπειτα ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζεται από τους αναλυτές της CIA με περίσσεια καχυποψία. Του προσάπτουν ότι «ασκεί αριστερή επιρροή» σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Υπενθυμίζεται ότι στις 5 Ιουνίου 1964 ο Ανδρέας Παπανδρέου παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως, μαζί με τους Στέφανο Στεφανόπουλο (αντιπρόεδρος της κυβέρνησης) και Παυσανία Κατσώτα (υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας).

Κατά τα λοιπά, οι συντάκτες της έκθεσης επιμένουν ότι ο Ανδρέας θα επιχειρήσει να δημιουργήσει νέο κόμμα, το οποίο θα περιλαμβάνει πολιτικά πρόσωπα από την αριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου αλλά και από την ΕΔΑ, την οποία χαρακτηρίζουν, μάλιστα, «κόμμα – βιτρίνα του ΚΚΕ».

Η περίπτωση Μητσοτάκη

Στον αντίποδα των δυσμενών σχολίων για τον Ανδρέα Παπανδρέου κινείται η αξιολόγηση της CIA για το πρόσωπο του εν ενεργεία τότε υπουργού Οικονομικών, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Τον χαρακτηρίζουν άτομο «ικανό και δυναμικό» και «αφοσιωμένο» στον «Γέρο της Δημοκρατίας», ωστόσο αμφιβάλλουν για το «εάν η πολιτική του επιρροή θα μπορούσε να ξεπεράσει τη γενέτειρά του, την Κρήτη».

«Παιχνίδια πολέμου» λίγο πριν από τη Χούντα

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον εμφανίζει και μια εκτενής έκθεση της CIA η οποία δημοσιεύθηκε στις 3 Απριλίου 1967, σχεδόν τρεις εβδομάδες προτού τα τανκς βγουν στους δρόμους και ξεκινήσει η επταετής περίοδος της δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Το απόρρητο κείμενο της Υπηρεσίας αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με στατιστικούς πίνακες και στοιχεία που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δύο χώρες που συνορεύουν στα νοτιοανατολικά Βαλκάνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, η οποία επικαλείται στατιστικά δεδομένα του 1966, οι πληθυσμοί σε Ελλάδα και Τουρκία είναι 8,6 και 33,1 εκατομμύρια αντιστοίχως, ενώ ως ικανοί προς στράτευση κρίνονται τα 1,6 εκατ. ανδρών στην πρώτη περίπτωση και τα 3,6 εκατ. στη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ελλάδας αγγίζει τα 6 δισ. δολάρια και της Τουρκίας τα 7,5 και ο στρατιωτικός προϋπολογισμός είναι 240 εκατ. και 365 εκατ. δολάρια αντιστοίχως.

Απόρρητες εκθέσεις CIA: Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η σύγκρουση στο Αιγαίο και οι «βάσεις του θανάτου»

Σάλο προξενούν οι αποκαλύψεις της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), η οποία μέσα από έναν όγκο συνολικά 12 εκατ. αποχαρακτηρισμένων απορρήτων εγγράφων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, περιγράφει και αναλύει τα γεγονότα στην Ελλάδα μέσα σε μια περίοδο πενήντα χρόνων, από το 1940 έως το 1990.

Στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, το Newsbomb.gr καταπιάνεται με τα όσα περιλαμβάνουν τα πρώην διαβαθμισμένα κείμενα (απόρρητα κείμενα) της μυστικής υπηρεσίας για τις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας στον απόηχο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974 έως και λίγο πριν τις αρχές της δεκαετίας του 1990, καθώς και πώς οι πράκτορές της αξιολογούσαν τον ρόλο του τότε πρωθυπουργού και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου.

Όπως προκύπτει από τις πρώην άκρως απόρρητες εκθέσεις των Αμερικανών που περιγράφονται μέσα από μια πλειάδα εγγράφων, η Ουάσιγκτον γνώριζε από πρώτο χέρι τι ακριβώς συνέβαινε στη νοτιοανατολική πλευρά των Βαλκανίων, έχοντας πλήρη στοιχεία για τις στρατιωτικές μονάδες τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας.

Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι αναλύσεις των πρακτόρων της CIA που δείχνουν ότι η αμερικανική πλευρά έβλεπε πως η πιθανότητα να ξεσπούσε ένας νέος ελληνοτουρκικός πόλεμος με φόντο το Αιγαίο και με αφορμή τη διαμάχη για την υφαλοκρηπίδα ήταν απλώς θέμα χρόνου.

Το επεισόδιο με το «ΧΟΡΑ»

Η πρώτη μεγάλη κρίση έρχεται με την υπόθεση του τουρκικού ωκεανογραφικού σκάφους «ΧΟΡΑ» στις 6 Αυγούστου 1976, όταν παραβίασε τα εθνικά χωρικά ύδατα, με την Τουρκία να αμφισβητεί ανοικτά το θέμα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.

Η κρίση αυτή σημαδεύτηκε από την – ιστορική πλέον – φράση του Ανδρέα Παπανδρέου «Βυθίσατε το ΧΟΡΑ» και τους Αμερικανούς να βλέπουν πως η Ελλάδα ήταν έτοιμη να μπει σε πόλεμο ενάντια σε μια χώρα που αμφισβητούσε ανοικτά τα πάντα από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο.

Υπενθυμίζεται πως για τη φράση αυτή έχουν ακουστεί και γραφτεί πολλά, με τον Τύπο της εποχής να εκτιμά πως υπήρξε μυστική συνεννόηση ανάμεσα στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, παρά το ιδεολογικό χάσμα που τους χώριζε, για μια κοινή γραμμή στα εθνικά θέματα.

Παιχνίδια πολέμου και σχέδια επί χάρτου με φόντο το Αιγαίο

Έντεκα χρόνια μετά την κρίση του «ΧΟΡΑ», η CIA βρίσκει νέο «πεδίο δόξης λαμπρό», για να αναλύσει τη σοβαρή κρίση που προκάλεσε στις σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας η παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «Σισμίκ» τον Μάρτιο του 1987.

Στις 16 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς κι ενώ οι δύο χώρες βρίσκονται κυριολεκτικά στα πρόθυρα ενός νέου πολέμου, ο τότε αξιωματούχος της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Αναλύσεων Απειλών (USAITAC) Χάρι Ντινέλα, αποκαλύπτει μια ιδιόμορφη ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και αναλύει τα σενάρια σε ένα ενδεχόμενο ξέσπασμα πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες μέσα από ένα απόρρητο έγγραφο – «βόμβα» προς τη διοίκηση των ΗΠΑ, στο οποίο έγραφε:

Α. Σε ό,τι αφορά τη Θράκη, «οι απώλειες σε προσωπικό και εξοπλισμούς θα είναι ιδιαίτερα υψηλές, δίχως αυτό να εξασφαλίζει κάποιο ουσιαστικό πλεονέκτημα ή εδαφικό κέρδος»

Β. Σε περίπτωση εισβολής των τουρκικών στρατευμάτων στα έξι μεγαλύτερα νησιά του Αιγαίου, η Ελλάδα θα κατορθώσει να τα υπερασπιστεί επιτυχώς

Γ. Στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας στον αέρα και τη θάλασσα, κάτι που σύμφωνα με τον Ντινέλα αιτιολογεί ένα είδος «τσαμπουκά» με φόντο την κρίση του «Σισμίκ» (σ.σ. χαρακτηριστική είναι η αναφορά της λέξης «bravado» από τον συντάκτη της απόρρητης ανάλυσης, η οποία στα ελληνικά σημαίνει «νταηλίκι» ή τσαμπουκάς).

Δ. Η Τουρκία ίσως καταφέρει να καταλάβει το Καστελόριζο

Ε. Παρά το γεγονός ότι ούτε η Αθήνα αλλά ούτε και η Άγκυρα δείχνουν να θέλουν ένα νέο πόλεμο, «η Ελλάδα», γράφει ο Ντινέλα, «όπως φάνηκε τον Μάρτιο του 1987, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να υποχωρήσει από μια κατάσταση πιθανής σύγκρουσης –ιδιαίτερα στο Αιγαίο– απ’ όσο σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο παρελθόν».

Βεβαίως, όλα αυτά δεν ήταν τίποτε περισσότερο παρά σχέδια επί χάρτου και ευτυχώς έμειναν εκεί.

Τον Ιανουάριο του 1988 οι τότε πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ, συμφωνούν για την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε μια ιστορική συνάντηση στο Νταβός της Ελβετίας.

Ωστόσο, εκείνο που διαφαίνεται μέσα από το ύφος των απορρήτων εκθέσεων της CIA, είναι πως όλα αυτά δεν ήταν παρά το πρελούδιο της σοβαρότατης ελληνοτουρκικής κρίσης που επρόκειτο να ξεσπάσει οκτώ χρόνια αργότερα, το 1996, στα Ίμια. Βεβαίως, από τα πρώην διαβαθμισμένα έγγραφα των αμερικανικών υπηρεσιών απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά για εκείνο το θερμό επεισόδιο, για το οποίο υπάρχουν μέχρι και σήμερα πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Φόβος για τον Παπανδρέου - Ένα δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ…

Λίγα χρόνια πριν τη συμφωνία στο Νταβός, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 κι ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ήδη στην εξουσία από τις 18 Οκτωβρίου 1981, η CIA αρχίζει να αναλύει – στην αρχή ψηλαφιστά και στη συνέχεια αρκετά επισταμένως – την επίδειξη πυγμής που επιχειρεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, με φόντο το ζήτημα των διαπραγματεύσεων για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα.

Μέσα από ένα έγγραφό του προς την Υπηρεσία με ημερομηνία 10 Μαΐου 1983, ο τότε «σταθμάρχης» της CIA στη δυτική Ευρώπη, Μίλτον Κόβνερ, δεν κρύβει την ιδιαίτερη ανησυχία του για τις προθέσεις του τότε Έλληνα πρωθυπουργού, στον οποίο αποδίδει χαρακτηριστικά ακραίου επικοινωνιακού και πολιτικού εντυπωσιασμού.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Κόβνερ: «Οι πρώιμες ενδείξεις πως οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο “εναλλακτικών εγκαταστάσεων” εκτός Ελλάδας, ιδιαίτερα στην Τουρκία, απλώς θα οδηγούσε στην επιδείνωση της κατάστασης και θα προσέθετε περισσότερη υποστήριξη στην κυβέρνηση στην υποτιθέμενη υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων».

Ο «σταθμάρχης» της CIA προειδοποιούσε, μάλιστα, την τότε Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου, Ρόναλντ Ρήγκαν, πως θα ήταν προτιμότερο να υποχωρήσει από «συγκεκριμένες θέσεις» (σ.σ. στο συγκεκριμένο έγγραφο έχουν σβηστεί αρκετές παράγραφοι, στις οποίες κατά πάσα πιθανότητα αναλύονται οι δομές και δυνατότητες των στρατιωτικών βάσεων στην Ελλάδα), καθώς σε διαφορετική περίπτωση ο Παπανδρέου θα μπορούσε να ζητήσει από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, «Εθνικό Δημοψήφισμα για το θέμα, δηλώνοντας ότι η κυβέρνησή του θα συναινέσει στη λαϊκή βούληση».

Οι σχέσεις Παπανδρέου - στρατού και ο εκνευρισμός των ΗΠΑ για τον Γιάννη Καψή

Λίγο νωρίτερα, τον Απρίλιο του 1983, η CIA, μέσω άλλου άκρως απόρρητου εγγράφου εμφανίζεται νευρική από τον τρόπο, με τον οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετωπίζεται από αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού.

Στο σχετικό σημείωμα υπό τον τίτλο «Ο Παπανδρέου και ο στρατός», η αμερικανική μυστική υπηρεσία διαβλέπει «βαθιά ανησυχία» στις τάξεις της τότε ηγεσίας του ελληνικού στρατεύματος.

Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να πείσει, σύμφωνα πάντα με την Υπηρεσία, τους στρατιωτικούς πως η Ελλάδα δεν πρόκειται να φύγει από το βλέμμα της Δύσης, παρά τα κατά καιρούς συνθήματα που ακούγονταν από την πλευρά του όπως το γνωστό «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο». Ωστόσο, αναγνωρίζεται ότι η σκληρή στάση του Παπανδρέου στο θέμα του ΝΑΤΟ και των βάσεων απολαμβάνει τη στήριξη του στρατού, που είναι «πάνω από όλα σθεναρά εθνικιστικός στην πολιτική του κοσμοθεωρία».

Παράλληλα, οι Αμερικανοί δεν κρύβουν τον εκνευρισμό τους και σε έτερο σημείωμα του 1984 για την «ασυνεννοησία», όπως λένε χαρακτηριστικά ότι υπάρχει με τον τότε αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Γιάννη Καψή. Επισημαίνουν, μάλιστα τη «μη συνεργάσιμη στάση» του απέναντι στην απαίτησή του να απελαθούν από την Ελλάδα δύο Αμερικανοί στρατιώτες που είχαν κατηγορηθεί για κατασκοπεία, επειδή φωτογράφιζαν παράνομα στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Πληροφορίες από Defence-Point και NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Να θυμίσω κατ’ αρχήν, σε όσους τυχόν δεν το αντιλήφθηκαν, ότι η Διάσκεψη της Γενεύης όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν προβλέπεται να τελειώσει παρά μόνον αν επέλθει συμφωνία, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία αυτό. Είναι open ended, διαρκής θεσμός, όπως η Ιερά Εξέταση, και θα παραμείνει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κεφάλι του ελληνικού λαού μέχρι, είτε να κόψει το κεφάλι του κυπριακού κράτους, είτε να αποφασίσει κάποιος να τη διακόψει.

Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι προσέρχονται στη Γενεύη ανυποχώρητες στο θέμα των εγγυήσεων και ξένων στρατευμάτων στην Κύπρο.

Αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο κρίσιμο θέμα – διότι δεν αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα, πρέπει να μας προκύψει στο τέλος και κάποιας μορφής κράτος στο νησί, όχι μπάχαλο. Είναι όμως ένα από τα κρισιμότερα.

Αν αυτό όντως προκύψει ο γράφων θα είναι ο πρώτος που θα χαιρετίσει αμφότερες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε άλλης κριτικής ή διαφωνίας.

Εν τούτοις, δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, πόσο μάλλον πολλάκις εξ αμαρτείν.

Ο μεν Αναστασιάδης εξελέγη υποσχόμενος να μην επιτρέψει ποτέ το κούρεμα των καταθέσεων, που έκανε δύο μήνες μετά την εκλογή του και αφού φρόντισε τα οικονομικά της οικογενείας του. Εξελέγη επίσης διακηρύσσοντας ότι το σχέδιο Ανάν και οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ έχουν πεθάνει. Ευθύς μετά την εκλογή του ανέστησε τους πεθαμένους και άρχισε επί τη βάσει αυτών τις διαπραγματεύσεις.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε τη διαβεβαίωση της παρούσας κυβέρνησης ότι δεν θα υπογράψει νέα Μνημόνια, για να ξυπνήσει με το τρίτο και χειρότερο. Αν ήταν σοφότερος θα είχε ανησυχήσει πολύ νωρίτερα και οπωσδήποτε διαβάζοντας την επιστολή του ‘Ελληνα Υπουργού Οικονομικών προς τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στην αρχή ήδη της διαπραγμάτευσης, που αναγνώριζε και τις προηγούμενες συμφωνίες και το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό και θέλουμε να τους πιστεύουμε όλους αυτούς, μακάρι να λένε αλήθεια αυτή τη φορά, αλλά προτιμάμε να παραμένουμε άπιστοι Θωμάδες, μέχρις αποδείξεως τού, και ευχόμενοι να αποδειχθεί το ενάντιο.

Γιατί διαφορετικά, αν τυχόν γίνει κάποιο λάθος στο κυπριακό τώρα, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα, μπορεί να είναι η χαριστική βολή στον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Καλύτερα λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην ακολουθήσουμε το “Πίστευε και μη ερεύνα”, αλλά το “Ερευνάτε τας Γραφάς”.

Πόσο μάλλον που οι εκπρόσωποι τόσο της Λευκωσίας, όσο και της Αθήνας, με την ορολογία που οι ίδιοι χρησιμοποιούν εγείρουν σοβαρότατα ερωτηματικά για το τι εννοούν αμφότερες με τη φόρμουλα “λύση χωρίς ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις”. Διαφωτιστικές επ’ αυτού είναι οι συνεντεύξεις των κ.κ. Κοτζιά και Αναστασιάδη στη Καθημερινή (26-9-2016 και 25-12-2016) που κάνουν λόγο για μεταβατικές περιόδους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων, αφού προηγουμένως έχει διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της.

Τα τουρκικά στρατεύματα θα μείνουν για πάντα αν δεν έχουν αποχωρήσει προ της εφαρμογής της λύσεως και όχι μετά τη λύση.

Υποστηρίζεται ότι χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος για την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων (“και για πρακτικούς λόγους”, Καθημερινή, τους άλλους τους αγνοούμε).

Τα τουρκικά στρατεύματα ήρθαν πολύ γρήγορα στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούν να φύγουν εξίσου γρήγορα. Αν όμως δεν μπορούν να φύγουν τότε μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε όσο χρειάζεται για να φύγουν και μετά να εφαρμόσουμε τη λύση.

Διότι αυτό που τώρα ζητείται από την ελληνική πλευρά είναι στην πραγματικότητα να διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του έναντι μιας υποσχέσεως του κ. Ερντογάν.

Θα τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Δεν βλέπω κανένα λόγο να είμαι πιο Τούρκος από τους Τούρκους, αποδίδοντάς τους προθέσεις που όχι μόνο δεν έχουν, αλλά λένε ότι δεν έχουν.

Την απάντηση την έχει δώσει ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιουλ. Στη διάρκεια επισκέψεως στο Μπακού, όπου οι Αζέροι τον ενεκάλεσαν για τις συμφωνίες με την Αρμενία, τους απάντησε ότι κακώς νομίζουν ότι η ‘Αγκυρα υπέγραψε τις συμφωνίες για να τις τηρήσει.

Διδακτική φαντάζομαι είναι και η εμπειρία από τη Συρία και το Ιράκ, όπου ο τουρκικός στρατός έχει εισέλθει χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και παραβιάζοντας όλο το διεθνές δίκαιο.

Τι μας λέει άλλωστε ο ίδιος ο κ. Ακιντζί, απείρως σοβαρότερος και ειλικρινέστερος από τη δική μας πλευρά; Χρειαζόμαστε λέει τον τουρκικό στρατό καμιά δεκαπενταριά χρόνια και, αν το πράγμα δουλέψει, το συζητάμε.
(Διερωτάται κανείς και πάλι τι ακριβώς εξυπηρετεί και σε τι μπορεί να είναι ωφέλιμη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με παρόμοιους όρους).

Τι θα κάνουμε αν δεν τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της;

Υπό τέτοιες συνθήκες, τα “δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα” δεν φαίνονται παρά να δεσμεύουν μόνο τα θύματα της εισβολής, που φυσικά δεν θα μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.

Μία περίπτωση είναι να στείλουμε τους Ευζώνους που φυλάνε τη Βουλή να διώξουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο. ‘Αλλη να τους αναγκάσει να τηρήσουν τη συμφωνία η κυπριακή Εθνοφρουρά. Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχουν τέτοια σενάρια. ‘Αλλωστε, η συζητούμενη συμφωνία προβλέπει την αποχώρηση των στρατευμάτων μετά και όχι πριν τη διάλυση της Εθνοφρουράς και του κράτους.

Ο κ. Αναστασιάδης υπόσχεται, στην Καθημερινή (25.12) ότι, αν δεν τηρηθούν οι τουρκικές υποσχέσεις, θα προσφύγει στην ΕΕ και στον ΟΗΕ. Δεν ξέρω αν θα υπάρχει η ΕΕ όταν θα προσφύγει εκεί ο Αναστασιάδης, ξέρω ότι δεν θα μπορεί να το κάνει. Διότι το σχέδιο λύσης προβλέπει 50-50% την Κύπρο και αμφιβάλλω ότι θα τον αφήσει το σύνοικο στοιχείο να πάει να το καταγγείλει οπουδήποτε.

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την άμεση, χωρίς όρους και χωρίς διασύνδεση με λύση ή μη λύση ή όποια λύση του κυπριακού, αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο και την πλήρη αποκατάσταση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, είναι το πολιτικό προϊόν μιας τελείως διαφορετικής εποχής και είναι αδύνατο να ξαναβγούν τώρα.

Ακόμα όμως κι αν βγαίνανε, δεν υπάρχει πρακτικός τρόπος να υλοποιηθούν, όπως δεν υπήρχε και μέχρι τώρα. Η κρίσιμη διαφορά όμως της παρούσης με τη μέλλουσα κατάσταση είναι ότι τώρα υπάρχει συγκροτημένο κράτος στην Κύπρο, αύριο, επί τη βάσει της συζητούμενης λύσης θα έχει διαλυθεί.

Δηλαδή, μεταβατικές περίοδοι και υπό όρους αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνεπάγεται νομιμοποίηση της παρουσίας τους στο νησί και κατάργηση από τώρα της κύριας διεθνούς νομικής ασπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας, των περί αποχωρήσεως προβλέψεων των ψηφισμάτων του ΣΑ.

Γιατί καμία καλή συμφωνία δεν μπορεί να βγει από τη Γενεύη

Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα τα παραπάνω παίρνονται υπόψιν σε μια μελλοντική συμφωνία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μοιάζει σενάριο πολιτικής φαντασίας. Και η καλύτερη συμφωνία από τη Γενεύη, κινδυνεύει δυστυχώς όχι μόνο να αποδειχθεί άνθρακες, αλλά και να αποτελέσει μια ακόμα θηλειά στον λαιμό του κυπριακού λαού.

Ο αποικιοκράτης δεν είναι κουτός. Η ίδια η διαδικασία της Γενεύης είναι έτσι φτιαγμένη που να μην μπορεί να βγάλει καλό αποτέλεσμα. Η Γενεύη συνιστά αναβίωση σε τελειοποιημένη τώρα και “διαρκή” (open ended) μορφή της τριμερούς του Λονδίνου του 1955 (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), που δέχθηκε ο Αβέρωφ κατ’ εντολήν του Λονδίνου και των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) όπου το Λονδίνο επέβαλε τις γνωστές συμφωνίες, παρά την αντίθετη γνώμη των αντιπροσώπων της οργάνωσης που ηγούντο της αντιαποικιακής επανάστασης στην Κύπρο (Λυσσαρίδης, Παπαδόπουλος) και όσων δημάρχων της Κύπρου επρόσκειντο στο ΑΚΕΛ, και χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός.

Πρόκειται για μέθοδο και παράνομη και παράλογη.

Φανταστείτε π.χ. αύριο μια διάσκεψη της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας που θα συζητήσει τα εθνικά προβλήματα της Ισπανίας, χωρίς τη συμμετοχή του ισπανικού κράτους, αλλά με τη συμμετοχή των Ανδαλουσίων, των Βάσκων, των Καταλανών κλπ. Αν η διάσκεψη της Γενεύης για την Κύπρο είναι μια καλή ιδέα, να οργανώσουμε μια παρόμοια διάσκεψη για την Ισπανία στη Ζυρίχη. Να στείλουμε και δικούς μας, ήδη έμπειρους “τεχνοκράτες”, να τους προσφέρουν τεχνογνωσία.

Ποιό είναι το κόλπο με τη Γενεύη;

Να συνδεθεί η αυτοτελής υποχρέωση για αποχώρηση των στρατευμάτων που εισέβαλαν στην Κύπρο χωρίς άλλους όρους και προϋποθέσεις με την λύση του κυπριακού, και μάλιστα με συγκεκριμένο, καταστροφικό τύπο λύσης, με ανεπίτρεπτες αλλαγές στη βασική συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας και με πολυετείς περιόδους αποχώρησης “μετά τη λύση”, πολύ προτού κληθεί να αποφασίσει αν θέλει οτιδήποτε από αυτά ο κυπριακός λαός.

Αν υπάρξει τέτοια συμφωνία στη Γενεύη, ο Αναστασιάδης θα θυμηθεί αμέσως που έχει βάλει το “καπέλο” του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν μπορούσε να βρει πηγαίνοντας στη Γενεύη, θα το φορέσει και θα πάει ο ίδιος, εκ μέρους της Κύπρου, στην ΕΕ και τον ΟΗΕ, για να επικυρώσουν αυτό το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να ακυρώσουν, εμμέσως πλην σαφώς, το καθεστώς κράτους πλήρους, ανεμπόδιστης κυριαρχίας με το οποίο η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε δεκτή στην ΕΕ και τα ψηφίσματα του ΣΑ με τα οποία ζητείται η χωρίς όρους αποκατάσταση της πληγείσης κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και η χωρίς όρους και προϋποθέσεις αποχώρηση των παρανόμως ευρισκομένων κατοχικών στρατευμάτων.

Αν οι φίλοι Κύπριοι νομίζουν ότι θα γίνουν όλα αυτά και θα τα ανατρέψουν σε δημοψήφισμα, πλανώνται πλάνην οικτράν, αν δεν βρίσκουν απλώς δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν, ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς.
(‘Αλλωστε, δεν χρειάστηκε κανένα δημοψήφισμα για να εγγραφεί στα ψηφίσματα του ΣΑ η “διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία).

Το 2004 δοκίμασαν να επιβάλλουν το σχέδιο Ανάν μέσω δημοψηφίσματος, γιατί νόμιζαν ότι οι Κύπριοι θα το ψηφίσουν. ‘Επαιζαν τίμια, γι’ αυτό δεν χρειάστηκε καμία Γενεύη. Τώρα τι τη θέλουνε;

Μήπως εκτός από κριτική υπάρχει και καμία θετική πρόταση;

Nαι. Να προτείνει η Κύπρος και η Ελλάδα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων με διεθνείς εγγυήσεις της ΕΕ και του ΟΗΕ για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη στις περιοχές που τώρα ζουν δυνάμεων της ΕΕ (στην οποία επιθυμούν να ενταχθούν) και του ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτό θα δημιουργήσει και συνθήκες κανονικής διαπραγμάτευσης και συζήτησης μεταξύ των δύο κοινοτήτων για το πως θέλουν να οργανώσουν τις σχέσεις τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει φυσιολογική διαπραγμάτευση και συζήτηση με 40.000 στρατιώτες και πλήρη αεροπορική υπεροχή. Αυτό δεν είναι μειονότητα που χρήζει προστασίας, τοπική υπερδύναμη είναι.

Και αν επιμένουν σε σχέδιο παραπλήσιο του Ανάν, που άλλωστε υπεστήριξε η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων το 2004, να εφαρμοσθεί μόνο για την τουρκοκυπριακή ζώνη της υπό σύσταση διζωνικής ομοσπονδίας, με αντίστοιχους περιορισμούς της εκεί κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

‘Οχι όμως να διαλύσουμε το κυπριακό κράτος σε ότι αφορά και το 82% του πληθυσμού, ‘Ελληνες στην εθνότητα (και όχι στην καταγωγή, όπως νομίζει ο Χριστόφιας) και να του βάλουμε ξένους δικαστές και “Διεθνείς Αστυνομίες” να το διοικούν.

Μια επίκαιρη άποψη του Ηλία Ηλιού

Η ελληνική λέξη αλήθεια είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους. Σημαίνει “δεν ξεχνώ” (α-λήθη). Γι’ αυτό θάθελα κλείνοντας να θυμίσω την αξιοπρέπεια του μεταπολεμικού ηγέτη της ελληνικής Αριστεράς, του Ηλία Ηλιού. Δεν είχε ακόμα τελειώσει η βαθιά νύχτα των εκτάκτων στρατοδικείων, των δολοφονιών, των βασανιστηρίων, της τρομοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όταν ο Πρόεδρος της ΕΔΑ είχε το θάρρος να εκφωνήσει μια ιστορική ομιλία στη Βουλή των Ελλήνων χαρακτηρίζοντας τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου Ανταλκίδειο Ειρήνη.

‘Ισως όμως, όπως μου είπε μια μέρα ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο ένας από τους δύο ανθρώπους στους οποίους, πιστεύω, χρωστάει το κυπριακό κράτος την επιβίωσή του το 1974, “σε εποχές όπως η σημερινή, είναι πιο δύσκολη η αντίσταση.”

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

10.816.286 εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κατοικούσαν στην Ελλάδα και από αυτά το 91.6% ήταν Έλληνες (9.904.286) και το υπόλοιπο ( 912,000) αλλοδαποί…


Το 2015 σε αυτή την ευλογημένη με απίστευτες φυσικές ομορφιές, αιματοβαμμένη ελληνική γη τα σχετικά στατιστικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι είχαν γεννηθεί 92,148 παιδιά από τα οποία 79.975 από Ελληνίδες και 12.173 από αλλοδαπές μητέρες.

Το 2015 οι θάνατοι που καταγράφηκαν ήταν 121,785, δηλαδή 29,000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις καταλήγοντας σε αρνητική φυσική αλλαγή του πληθυσμού…

Σίγουρα, όμως, ο αριθμός των αλλοδαπών που ΔΕΝ καταμετρούνται με στατιστική ακρίβεια έχει αυξηθεί θεαματικά με την είσοδο και παραμονή εδώ των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών και προσφύγων…

Δεν έχω τον τρόπο να μετρήσω και να σας πω πόσοι από τους κατοίκους της Πατρίδας μας, Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, διανοούμενοι και απλοί πολίτες και αλλοδαποί, ήταν και παραμένουν φιλέλληνες αλλά όπως δείχνει η θλιβερά πικρή πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2017, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ΔΕΝ υπάρχουν πλέον Εθνικοί Ευεργέτες…

Επί σειρά ετών, όμως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν μπόλικοι «μεσάζοντες» που «ευεργετούν»…

Αυτοί και αυτές οι «μεσάζοντες» χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για αυτές τις πράξεις επίδειξης από τα έντυπα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ με τα οποία συνεργάζονται, δημοσιοποιώντας κάθε λογής «μαραθώνιους» και με ανακοινώσεις Τραπεζικών λογαριασμών όπου μπορούσαν και μπορούν οι απονήρευτοι Έλληνες να καταβάλλουν το ποσό που επιθυμούν...

Από το 2010 και μετά ΣΤΗΝ Ελλάδα της τρόικα (τώρα των θεσμών), της πρωτοφανούς συντριβής μισθών και συντάξεων, της ανεργίας, της ανέχειας, της κατάθλιψης και της πείνας, δεν συγκεντρώνονται πλέον τα ποσά των προηγούμενων δεκαετιών από τους «μεσάζοντες…»

Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί» (στα Τουρκικά ψεύτικοι) «Εθνικοί ευεργέτες», φιλεύσπλαχνοι υποστηρικτές πτωχών, αδυνάτων, αναξιοπαθούντων και πασχόντων συμπολιτών μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες να μαζεύουν κατά κανόνα τα 5, 10 ή 20 ευρώ του μέσου Έλληνα και της Ελληνίδας οι οποίοι, καθώς προσέφεραν από το υστέρημά τους, αποδείκνυαν ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ότι ΔΕΝ ξέχασαν να συμπονούν τον συνάνθρωπό-συμπολίτη τους.

Σκεφτήκατε ποτέ ότι εάν αυτοί οι «γιαλαντζί» ευεργέτες αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου τους που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 30-40 χρόνια θα μπορούσαν να χτίσουν και να δωρίσουν στην Ελλάδα και τους Έλληνες πολλά Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;


Ανατριχιάζω με την σκέψη ότι Αβέρωφ, Αρσάκης, Βαρβάκης, Ευγενίδης, Ζαππαίοι, Ζωσιμαδαίοι, Καυταντζόγλου, Σίνας, Στουρνάρας, Συγγρός, Τοσίτσας και άλλοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ και ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ατενίζουν από τον ελληνικό Ουρανό κάποιους σύγχρονους «δήθεν ευεργέτες» και τα κόκαλα τους τρίζουν…

Για αυτούς και πολλούς παρόμοιους λόγους και αιτίες, που αφορούν όχι μόνο σε κάποιους «γιαλαντζί» ευεργέτες αλλά και Πολιτικούς που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν και παρατρεχάμενούς τους Επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν γενναιόδωρα, όπως εσείς και εγώ, συχνά-πυκνά αναφωνώ:

ΤΩΡΑ, επειγόντως, χρειαζόμαστε πραγματικούς Εθνικούς ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ και μαζί ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ στην Ελλάδα της τρόικα και των «θεσμών» καθώς οι δανειστές μας έχουν καταδικάσει σε οικονομική «φτωχοποίηση» χωρίς να μας κηρύξουν, γιατί μάλλον έτσι τους βολεύει, και ΤΥΠΙΚΑ σε ΠΤΩΧΕΥΣΗ…

Για την τετελεσμένη πτώχευση κοινωνικής αλληλεγγύης, πολιτιστικών και ηθικών αξιών δεν κάνω λόγο…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βασικός στόχος της Ελλάδας η αποφυγή μιας αδικαιολόγητης κλιμάκωσης τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο

Γράφει ο Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος

Η «στρατηγική ψυχραιμία» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι ανώτατοι επιτελείς του Πενταγώνου για να περιγράψουν τον τρόπο με τον οποίο η Αθήνα προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αυξημένη, μετά τις 15 Ιουλίου, νευρικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο. Ο βασικός στόχος, όπως τον περιγράφουν σε συνομιλίες τους με «Το Βήμα» ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί, είναι η αποφυγή μιας αδικαιολόγητης κλιμάκωσης τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, η ελληνική πλευρά στέλνει προσεκτικά το μήνυμα ότι σε οποιαδήποτε κίνησή τους οι Τούρκοι «θα μας βρίσκουν μπροστά τους», τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα. Η γενικότερη εκτίμηση όμως είναι ότι η Άγκυρα δεν έχει την πολυτέλεια να προξενήσει «θερμό επεισόδιο» εναντίον της Ελλάδος. Η έκθεσή της στη Συρία είναι πολύ βαθιά και ήδη έχουν αποσυρθεί δυνάμεις από τα μικρασιατικά παράλια προς την τουρκοσυριακή μεθόριο.

Σε γενικές γραμμές, η τουρκική δραστηριότητα στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου δεν μεταβλήθηκε σημαντικά το 2016 σε σχέση με το 2015. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η κατάσταση είναι ρόδινη, διότι οι υπερπτήσεις ήταν οι περισσότερες από τότε που άρχισαν να συγκεντρώνονται επίσημα δεδομένα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ), το 2016 σημειώθηκαν 57 υπερπτήσεις από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και 68 εμπλοκές ελληνικών και τουρκικών μαχητικών, ενώ το 2015 οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 36 και 80. Είναι δε ενδεικτικό ότι από τις 57 υπερπτήσεις του 2016, οι 24 σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια ενός μόνο μηνός: του Απριλίου.

Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα επιδιώκει να υπενθυμίζει τις διεκδικήσεις της είτε εστιάζοντας την παραβατική της δραστηριότητα σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές (Ίμια, νησίδα Παναγιά) είτε επιδιδόμενη στην έκδοση συνεχών NAVTEX και NOTAMs για τη δέσμευση περιοχών στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο για ασκήσεις.
Αρκετά έντονη είναι επίσης η τουρκική υποβρυχιακή δραστηριότητα με την έκδοση Subnotes, ακόμη και αν η δέσμευση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα τουρκικά υποβρύχια θα βγουν στη θάλασσα. Οι αγγελίες για κινήσεις υποβρυχίων έχουν ενταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, ανατολικά του Καστελόριζου και πέριξ της Κύπρου. Οι περιοχές που δεσμεύονται είναι μεγάλες, αλλά παρά το γεγονός αυτό, κρίσιμοι «παίκτες» όπως οι Αμερικανοί δεν φαίνεται να αντιδρούν ιδιαίτερα. Δεν αποκλείεται να μην ενοχλούνται λόγω της παρεμπόδισης, ακριβώς εξαιτίας των τουρκικών subnotes, των κινήσεων ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή.

Αυτό που ενδιαφέρει την Άγκυρα είναι «να κλειδώνει» περιοχές υψηλού ενδιαφέροντος. Η εστίαση των Τούρκων παραμένει στο Βόρειο και στο Ανατολικό Αιγαίο (όπως απεδείχθη από πρόσφατη δέσμευση περιοχής ανατολικά της Ζουράφας για πυρά για την περίοδο 10-14 Ιανουαρίου ή με την έκδοση subnote για μια μεγάλη περιοχή μεταξύ Λήμνου, Σαμοθράκης και Θάσου) και στην ευρύτερη περιοχή του Καστελόριζου. Την εβδομάδα που πέρασε, τουρκικά μαχητικά πραγματοποίησαν στις 16 Ιανουαρίου υπερπτήσεις άνωθεν του Μακρονησίου, της Παναγιάς και των Ανθρωποφάγων. Την επομένη 17 Ιανουαρίου πραγματοποίησαν άλλη μία υπερπτήση στην Παναγιά, η οποία εδώ και κάποιους μήνες, αρχής γενομένης από την απόφαση για αποστολή νατοϊκής δύναμης στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, αποτελεί «αγαπημένο στόχο». Παράλληλα, η Τουρκία επιμένει να αμφισβητεί τα ελληνικά Πεδία Βολής στο Αιγαίο, οριοθετώντας δικά της και επιμένοντας στην απόσυρση των ελληνικών ή στην αλλαγή τους.

Το τελευταίο διάστημα έχουν υπάρξει και ορισμένα «τζαρτζαρίσματα» στην περιοχή των Ιμίων. Η απάντηση στην τουρκική κινητικότητα λαμβάνει διάφορες μορφές. Εχει αποφασιστεί να μην αποστέλλονται με την πρώτη ευκαιρία πολεμικά πλοία, αλλά να αναλαμβάνει ευρύτερη δράση το Λιμενικό Σώμα και τα περιστατικά αυτά να αντιμετωπίζονται ως «αστυνομικού, μεθοριακού χαρακτήρα». Παράλληλα, αμφίβιες δυνάμεις των ΕΤΕΘ περιπολούν στα μικρονήσια του Ανατολικού Αιγαίου ώστε η ελληνική παρουσία να είναι εμφανής. Η φρουρά στη νησίδα Παναγιά του συμπλέγματος των Οινουσσών έχει ενισχυθεί, ενώ το ίδιο έχει συμβεί και στο Καστελόριζο όπου ο σκοπός είναι ξεκάθαρος: να μπορούν οι Ένοπλες Δυνάμεις να βρεθούν εκεί το ταχύτερο δυνατό σε περίπτωση ανάγκης.

Παράλληλα, ανώτερες στρατιωτικές πηγές αναφέρουν, αποφεύγοντας όμως να μπουν σε περισσότερες λεπτομέρειες, ότι προς την τουρκική πλευρά στέλνονται και πιο αυστηρά μηνύματα, όπως ο εγκλωβισμός μαχητικών αεροσκαφών από το έδαφος.

Το μέλλον της νατοϊκής δύναμης

Η ελληνική πλευρά επιθυμεί παράλληλα τη διατήρηση της νατοϊκής αποστολής στο Αιγαίο, η οποία με βάση τον αρχικό σχεδιασμό θα πρέπει να επαναξιολογηθεί τον Φεβρουάριο στο πλαίσιο της Συνόδου των υπουργών Αμύνης της Συμμαχίας. Ο Α/ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης κατέστησε σαφή την ελληνική επιθυμία στον νέο διοικητή της Standing NATO Maritime Group 2 (SNMG2), τον γερμανό ναύαρχο Αξελ Ντέερτζ, με τον οποίο συναντήθηκε πρόσφατα στην Αθήνα.

Σύμφωνα με υψηλόβαθμες στρατιωτικές πηγές, το μήνυμα της Αθήνας ήταν ότι δεν πρόκειται να δεχθεί την ανάληψη από την Τουρκία επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης δυτικά των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Η ελληνική επισήμανση έχει πολύ μεγάλη σημασία διότι ο προκάτοχος του ναυάρχου Ντέερτζ, ο επίσης Γερμανός Γεργκ Κλάιν, είχε εμφανιστεί μάλλον υποχωρητικός στις τουρκικές πιέσεις. Όπως δε πληροφορείται αποκλειστικώς «Το Βήμα», ο ναύαρχος Κλάιν είχε, τον περασμένο Αύγουστο, αποφασίσει να καλέσει τόσο το τουρκικό όσο και το ελληνικό Κέντρο Έρευνας και Διάσωσης για την αντιμετώπιση περιστατικού δυτικά της Κω, προκαλώντας τη δυσφορία της Αθήνας.

Η ελπίδα και η επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης είναι η νατοϊκή αποστολή στο Αιγαίο να συνεχισθεί τουλάχιστον μέχρι να αναπτυχθεί η ευρωπαϊκή ακτοφυλακή στο Αιγαίο. Το πρόβλημα είναι δυστυχώς ότι έχουν μειωθεί τα πλοία που συμμετέχουν σε αυτήν από τρίτες χώρες, πλην Ελλάδος και Τουρκίας. Η Άγκυρα, από την πλευρά της, έχοντας τη στήριξη του Λονδίνου, επιθυμεί την απορρόφηση της αποστολής από τη νέα επιχείρηση Sea Guardian του ΝΑΤΟ για όλη τη Μεσόγειο. Η θέση της Αθήνας φέρεται να έχει προς το παρόν τη στήριξη του Βερολίνου.

Οι εκκαθαρίσεις στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις

Την ίδια στιγμή, προβληματισμός υπάρχει στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την πλήρη «αποδιοργάνωση» και παράλληλα «αναδιοργάνωση» που επικρατεί στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Η επιθυμία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «να ξεριζώσει» τα γκιουλενικά στοιχεία από το στράτευμα (και όχι μόνο) έχει οδηγήσει σε μαζικές εκκαθαρίσεις και στην εμφάνιση πολλών κενών σε κρίσιμες θέσεις, ιδιαίτερα στους πιλότους μαχητικών αεροσκαφών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, κατά τις εκτιμήσεις στρατιωτικών πηγών, έχουν εκκαθαριστεί το 37% των υψηλόβαθμων αξιωματικών, το 20% των μεσαίων αξιωματικών και το 50%-60% των πιλότων. Για να καλυφθούν μάλιστα οι θέσεις των τελευταίων, η τουρκική Πολεμική Αεροπορία ζήτησε από περίπου 850 πρώην πιλότους να επιστρέψουν. Υπεβλήθησαν σε ορισμένες υποτυπώδεις εξετάσεις και οι περισσότεροι αναμένεται να επαναπροσληφθούν.

Παράλληλα, σχεδόν σε κάθε διοικητική μονάδα υπάρχει «πολιτικός κομισάριος» από το κόμμα του κ. Ερντογάν. Είναι σαφές ότι το «τσουνάμι εκκαθαρίσεων» είναι τέτοιου μεγέθους (ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως το ΝΑΤΟ) που έχει δημιουργήσει αρρυθμία στη λειτουργία των διαύλων της στρατιωτικής διπλωματίας. Ο προβληματισμός ελλήνων επιτελών είναι ότι αυτό θα μπορούσε να δυσχεράνει την επικοινωνία και την αποσόβηση κρίσεων.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​ρόκειται για «κρίση» ή για «παρακμή»;
H ορθή διάγνωση είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση, προϋπόθεση για την ελπίδα – αν υπάρχει.

Eμπεριστατωμένα διεγνωσμένη είναι η διεθνής κρίση. Έχει ορατό επίκεντρο ή άξονα την οικονομία και ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης. Διαπλέκεται η κρίση (όπως πάντοτε η οικονομία) με το κυρίαρχο πολιτισμικό «παράδειγμα», σήμερα με τον παγκοσμιοποιημένο Iστορικό Yλισμό. Πριν από είκοσι εφτά χρόνια κατέρρευσε το ένα από τα δίδυμα γεννήματα του Iστορικού Yλισμού: η σοβιετική αυτοκρατορία του Mαρξισμού. Oι τριγμοί της κατάρρευσης και οι ρωγμές έχουν αρχίσει και στο δεύτερο των διδύμων: στον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό των «Aγορών» – της αυτονόμησης του χρήματος από τις παραγωγικές σχέσεις και την ανταλλακτική λογική.

Άραγε στην Eλλάδα ζούμε τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποιημένης κρίσης του «παραδείγματος»; ΄H καμουφλάρουμε με τη λεοντή της οικονομικής συμφοράς ένα ιθαγενές φαινόμενο κοινωνικής αποσύνθεσης και πολιτισμικού εκβαρβαρισμού; Δεκαετίες τώρα συντηρούμε, με την ψήφο μας και με μια καλοστημένη ραδιοτηλεοπτική αγυρτεία, ένα κομματικό σύστημα ανίκανο και φαύλο. Eξωφρενικά ανίκανο να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις ανάγκες του συλλογικού βίου. Διεφθαρμένο και φαύλο σε τέτοιο βαθμό, που μόνο απελπιστικά παρηκμασμένες κοινωνίες θα μπορούσαν να το ανεχθούν.

Έχει τεράστια σημασία η ορθή διάγνωση. Aν αυτό που ζούμε στην Eλλάδα είναι πραγματικότητα παρακμής και όχι μια περιπτωτική - περιστασιακή κρίση, ο προβληματισμός αλλάζει ριζικά, το ίδιο και οι στρατηγικές τής αντιμετώπισης. Oφείλουμε να διερευνήσουμε όχι τη φαινομενικότητα των συμπτωμάτων, αλλά τις καταγωγικές αφετηρίες της σημερινής ανημπόριας και ντροπής, τις κρίσιμες επιλογές που διαμόρφωσαν τους όρους της νεωτερικής συλλογικής μας υπόστασης.

Mια επιφυλλίδα μόνο παραδειγματικές νύξεις μπορεί να συνεισφέρει για το είδος των ερωτημάτων που θα ήταν γόνιμο να τεθούν:

Στη συνείδηση των ευπαίδευτων πληθυσμών του πλανήτη οι λέξεις Eλληνισμός, Έλληνες, ελληνικός παραπέμπουν κυρίως σε μια «παράδοση» πολιτισμού – όχι στο ομώνυμο κράτος με συμβολή ασήμαντη στη διαμόρφωση του ιστορικού παρόντος. H ελληνική παράδοση τοποθετείται χρονικά στην κλασική αρχαιότητα ή, από τους περισσότερο υποψιασμένους, και στο ψευδωνύμως λεγόμενο «Bυζάντιο»: στον χιλιόχρονο πολιτισμό της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης».

Aντίθετα εμείς, διακόσια χρόνια τώρα, παλεύουμε πεισματικά να αρνηθούμε (δηλαδή να αντιστρέψουμε) τους όρους αυτής της διεθνικά αυτονόητης καταξίωσης: Nα μας λογαριάζουν ότι μετέχουμε στο επίκαιρο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι ως αδιάλειπτα γόνιμη πρόταση πολιτισμού, αλλά ως «εκσυγχρονισμένο», δηλαδή μεταπρατικό, ευρωπαϊκό εθνικό κράτος. Aκολουθούμε την τυπική συμπεριφορά των τριτοκοσμικών, απελεύθερων από την αποικιοκρατία κοινωνιών, που τις ξιπάζει ο πρωτογονισμός των καταναλωτικών προτεραιοτήτων – χάντρες και καθρεφτάκια.

Yπάρχει περίπτωση άλλου «εθνικού κράτους» που να ποντάρει, σήμερα, πρωταρχικά στην παράδοσή του και δευτερευόντως στον «εκσυγχρονισμό» του; Nαι, το κράτος του Iσραήλ. Kαι μάλιστα, επειδή εκεί πρωτεύει η παράδοση γι’ αυτό ο εκσυγχρονισμός (το καινούργιο, το άκρως προηγμένο, το πρωτοποριακό) αφομοιώνεται οργανικά στην κοινωνική σκοποθεσία και την υπηρετεί γόνιμα – δεν γίνεται αυτοσκοπός ο εκσυγχρονισμός, ξιπασιά και απομίμηση.

Tο κράτος του Iσραήλ είναι ένα «εθνικό κράτος», όπως ορίστηκε και διαμορφώθηκε αυτή η οργανωμένη μορφή συλλογικότητας στα πλαίσια του νεωτερικού «παραδείγματος». Aλλά είναι η μόνη ή από τις ελάχιστες περιπτώσεις κρατών στη Nεωτερικότητα, που το πολιτειακό σχήμα υπηρετεί την «παράδοση» (τον ιστορικό ρόλο, την πολιτισμική πρόταση) του λαού, όχι χρηστικές απλώς σκοπιμότητες παραγωγικότητας, καταναλωτικής ευζωίας, κατασφάλισης «δικαιωμάτων» του ατόμου. Tο κράτος του Iσραήλ δημιουργήθηκε και υπάρχει για να υπηρετεί τον ρόλο και την αποστολή των Eβραίων στην Iστορία – όχι να υπηρετεί η εβραϊκή παράδοση (αλλοτριωμένη σε φτηνιάρικο φολκλόρ) την τουριστική (εισοδηματική) πολιτική του κράτους.

Aν θέλουμε ο Eλληνισμός να βγει από το επιθανάτιο παρακμιακό ψυχορράγημα δύο αιώνων, είναι προφανές ότι πρέπει να αποφασίσουμε, για ποιον Eλληνισμό ενδιαφερόμαστε: Γι’ αυτόν που εξαντλείται στην κρατική υπηκοότητα ή γι’ αυτόν που κομίζει πολιτισμική ταυτότητα; Aν μας ενδιαφέρει ο κρατικός Ελληνισμός, τότε αναπότρεπτα θα συνεχίσουμε τη ματαιοπονία που καλά γνωρίζουμε: Nα ψηφίζουμε, κάθε φορά, όποιον μας αηδίαζε ανυπόφορα στις προηγούμενες εκλογές, προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτόν που ανυπόφορα μας αηδιάζει σήμερα.

Aν μας ενδιαφέρει ο Eλληνισμός ως ενεργός διαχρονικά και εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα πρόταση πολιτισμού, τότε το εγχείρημα «θέλει δουλειά πολλή». Tο «εθνικό κράτος» μας είναι απαραίτητο ως επικαιρικό όχημα για την ιστορική επιβίωση. Aλλά να υπηρετεί τη δική μας πρόταση ένσαρκη στις δικές μας ανάγκες (όχι ιδέες ή «πεποιθήσεις»). Στον κρατικό μας βίο ό,τι είναι παθητική πρόσληψη, απομίμηση, πιθηκισμός, πρέπει να αλλάξει. Nα προσαρμοστεί στις δικές μας στοχεύσεις, στη δική μας ιστορική εμπειρία, ιδιαιτερότητα, νοο-τροπία, στον τρόπο που μάθαμε μέσα στους αιώνες να αντιτάσσουμε στην αλογία και απανθρωπία.

Όποια παραδειγματική εικόνα κι αν επιστρατευθεί για να υπηρετήσει την επιφυλλιδογραφική εκλαΐκευση, θα διακινδύνευε την παρανόηση του προβληματισμού. Παρ’ όλα αυτά, θα τολμήσω μιαν εικόνα - ένδειξη για το πρακτέο: Aν θελήσουμε να διαχειριστούμε την ελληνικότητά μας όχι σαν «εθνότητα», κρατική υπηκοότητα, πατριωτικό ιδεολόγημα, αλλά ως πρόταση πολιτισμού (τρόπου του βίου και οργάνωσης της συλλογικότητας), τότε καθένας που γεννήθηκε Έλληνας (με μητρική γλώσσα και ιστορική συνείδηση ελληνική), οπουδήποτε της γης, θα αναγνωριστεί αυτοδικαίως ενεργός πολίτης του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου. (Aκριβώς όπως κάθε Eβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Iσραήλ).

Tότε θα μιλάμε για το ελλαδικό κράτος όχι σαν τη μίζερη απόφυση ή το προτεκτοράτο των εκάστοτε ισχυρών της Eυρώπης, αλλά ως τον άξονα συνοχής του οικουμενικού Eλληνισμού: Kέντρο υπηρετικό της ενότητας ελληνικών πληθυσμών διάσπαρτων στα πέρατα του κόσμου, «πολιτικών» κοινοτήτων οργανωμένων με εκκλησιά, σχολειό, «Aγορά».

Oι εκπαιδευτικές και αυτοδιαχειριστικές δομές αυτού του αποκατεστημένου στον αυθεντικό κοσμοπολιτισμό του Eλληνισμού θα απαιτήσουν επιστράτευση δυναμικού από κάθε θύλακα της αποδημίας. Mε στόχο: Όπως άλλοτε εναλλάσσονταν στην ηγεσία του Γένους Έλληνες από τη Συρία (Iσαυροι) ή την Kαρχηδόνα (Hράκλειος) ή τον Πόντο (Kομνηνοί), τώρα να μπορεί να προέρχεται η ηγεσία από το Πρίνστον ή το Σίντνεϊ, την Kριμαία ή τη Pοδεσία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι σημαίνει... «ελευθερία» δεν είναι κάτι που περιγράφεται επαρκώς στα λεξικά. Δεν είναι θεωρία ή κάποιο επιστημονικό δημιούργημα που μπορεί να αναλυθεί σε βιβλίο. Είναι βίωμα. Βρίσκονται σε θέση να το κατανοήσουν και να το περιγράψουν όσοι την έχουν στερηθεί. Η απώλεια της ελευθερίας σίγουρα είναι κάτι χειρότερο από τον θάνατο. Αν δεν ήταν, τότε δεν θα είχαν θυσιάσει πρόθυμα τη ζωή τους τόσες εκατοντάδες εκατομμύρια σκλαβωμένων που σκοτώθηκαν σε αγώνες για την ελευθερία τους.

Εμείς οι Ελληνες έχουμε αποδείξει την αγάπη μας, τον άσβεστο πόθο, τον ιερό έρωτα για ελευθερία με τους γνωστούς και άγνωστους αγώνες μας να την κατακτήσουμε. Εχοντας κλειστεί επί 400 χρόνια και πλέον στον δυσώδη οθωμανικό τάφο, κατορθώσαμε να... αποδράσουμε, ολοζώντανοι, μιλώντας την πανάρχαια γλώσσα μας και διατηρώντας τη χριστιανική πίστη μας, επειδή τα χρόνια του ζόφου βλέπαμε με τα μάτια της ψυχής μια μέρα ελεύθερη να σιμώνει και την ίδια στιγμή ακονίζαμε τα σπαθιά μας, για να τα στρέψουμε εναντίον των αλλόπιστων δυναστών.

Κι έτσι, έπειτα από θυσίες, στεναγμούς, δοκιμασίες, θρήνους, μάχες, νίκες, ήττες και θριάμβους, κατορθώσαμε να φτάσουμε στην 22α Ιανουαρίου 1830 (με το νέο ημερολόγιο ήταν η 3η Φεβρουαρίου του ίδιου έτους). Τότε οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) αναγνώρισαν την Ελλάδα ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος, που δεν ήταν φόρου υποτελές στον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο νεοσύστατο κράτος μας περνούσαν η Πελοπόννησος, οι Κυκλάδες, οι Σποράδες, η Εύβοια και οι περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Aχελώου στα δυτικά και Σπερχειού στα ανατολικά. Μ’ αυτή τη μικρή μαγιά των εδαφών και των σχεδόν ανύπαρκτων πόρων ο Ελληνισμός κατόρθωσε να υπερδιπλασιάσει μέσα σε έναν αιώνα την επικράτεια του κράτους και να πλησιάσει πολύ κοντά στο όνειρο της εθνικής ολοκλήρωσης.

Αναρίθμητοι Ελληνες που προηγήθηκαν των ημερών μας, αποφασισμένοι, με τον παράφορο αγώνα τους και την πρόθεση να αυτοθυσιαστούν, μας χάρισαν την ελευθερία που απολαμβάνουμε σήμερα και ίσως χάσουμε.

Ουσιαστικά αυτό συμβαίνει. Η αποδοχή αρκετών στην ξενοκρατία του Μνημονίου, στις απανωτές εθνικές ταπεινώσεις και η ανοχή σε όλους όσοι μας έφεραν σε τούτο το έσχατο σημείο κινδύνου φανερώνουν έναν συμβιβασμό με τη σκλαβιά. Κι αυτό συμβαίνει για χάρη της... οικονομίας (που απλώς δεν υφίσταται σε συνθήκες υποδούλωσης) και της σταθερότητας που προσφέρει ο δεσμώτης στους φυλακισμένους του.

Κι όμως, οι παγκόσμιες εξελίξεις με την εκλογή Τραμπ, το Brexit και την άνθηση των εθνικών κινημάτων στην Ευρώπη δείχνουν ώριμες και κατάλληλες για την επανάκτηση της δικής μας ανεξαρτησίας. Το θαύμα συχνά γίνεται εφικτό, αν το πιστέψεις και παλέψεις για να συμβεί.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Καλύτερα να καταστραφούν τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, παρά να τα θέσει η Ρωσία υπό τον έλεγχό της. Αυτό φαίνεται να σχεδιάζουν ΗΠΑ! Ποιος το λέει;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. 

Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας. 

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η τήξη των Αρκτικών πάγων και η ενιαία Ευρασία

Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.
Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές. 

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις. 

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. 

Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος.

Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος. 

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. 

Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών. 

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’). 

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.   

Το τέλος της κυριαρχίας των Ωκεανών και η περιθωριοποίηση των ΗΠΑ;

Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. 

Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία. 

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο, αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη.  
Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. 

Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. 

Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης. 

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. 

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος. 

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. 

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία. 

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. 

Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου. 

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης.
Καταρχάς, όμως, δεν κάνουμε λόγο για  βεβαιότητες αλλά για πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφερόμαστε, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. 

Αντιθέτως, μιλάμε για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις. 

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως,  μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού.
Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία.

Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.   

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Ο κ. Σόιμπλε είναι το αντιπαθέστερο πρόσωπο στην Ελλάδα, απλούστατα, επειδή το αξίζει. Οι Ελληνες δεν τον βδελύσσονται από... καπρίτσιο ούτε επειδή τους απωθεί το πρόσωπό του. Η άποψη που υπάρχει για εκείνον στη χώρα μας είναι το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής σχέσης, όπου εκείνος έχει τον ρόλο του δυνάστη - βασανιστή και ο λαός μας του αντικειμένου της εφαρμοσμένης «πολιτικής» του. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας έχει προσπαθήσει πολύ για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση και οι καρποί των προσπαθειών του, αν και απεχθείς, είναι -αληθινά- αξιομνημόνευτοι.

Ενα από τα πρόσφατα κρούσματα της -ανεξήγητα εχθρικής- στάσης του απέναντί μας είναι οι δηλώσεις με τις οποίες άφηνε να εννοηθεί ότι προκρίνει ένα σχέδιο «ξαφνικού θανάτου» για την ελληνική οικονομία. Ούτε λίγο ούτε πολύ, διατύπωνε προς την Ελλάδα την απειλή ότι, χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ στο κλείσιμο της αξιολόγησης (άρα, και τη λήψη των σκληρών μέτρων που εκείνο προτείνει), ένα Grexit το καλοκαίρι θα ήταν -σχεδόν- αναπόφευκτο.

Η διευθύντρια του ΔΝΤ κ. Λαγκάρντ διαμήνυσε στον Β. Σόιμπλε ότι το Ταμείο της έχει την πρόθεση να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά αυτό αποτελεί μια τακτική εκτόνωση σε μια υπόθεση που έχει διαρκή, στρατηγική κλιμάκωση - και ο παράγοντας που οξύνει τις αντιθέσεις και ναρκοθετεί κάθε προσπάθεια εξεύρεσης ικανοποιητικής λύσης έχει ονοματεπώνυμο: Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να χρησιμοποιεί ένα πολιτικό και «τεχνοκρατικό» περιτύλιγμα, μέσα στο οποίο κρύβει την προσωπική εμμονή του με την Ελλάδα. Ενώ στις άλλες χώρες που αντιμετώπισαν προβλήματα (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία κ.ά.) δεν έδειξε ιδιαίτερη επιθετικότητα και δεν χρησιμοποίησε οξείς τόνους, στην ελληνική περίπτωση εξάντλησε όλα τα όρια παρέμβασης που είχε, σε βάρος μας!

Φυσικά, το ελληνικό πρόβλημα, εφόσον δεν επιλύεται, διαχέεται στο σύνολο της ευρωζώνης. Η εμπάθεια του κ. Σόιμπλε φαίνεται ότι θα κοστίσει και στους Γερμανούς φορολογουμένους.

Και αν δεν του αρκεί η ελληνική άποψη για αυτό, ας δώσει προσοχή σε όσα λέει ο κ. Ντόναλντ Τραμπ για την εκγερμανισμένη Ευρωπαϊκή Ενωση...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου