Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Ιουλ 2017


Κάποια στιγμή οι Έλληνες θα αντιληφθούν την οικονομική βία που τους ασκείται, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους, οπότε θα αντιδράσουν – αφού το καπάκι μίας κατσαρόλας που βράζει χωρίς σταματημό, δεν μπορεί να διατηρηθεί αιώνια κλειστό

Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου
«Άνθρωποι μηχανές, με τη λογική της μηχανής και με την καρδιά της μηχανής» (Charlie Chaplin στο «Ο μεγάλος δικτάτορας», για τους ναζί της Ευρώπης)
Απλά και μόνο το γεγονός ότι, η Ελλάδα ήθελε να πουλήσει ομόλογα αξίας 4 δις € πουλώντας τελικά 3 δις €, εκ των οποίων σχεδόν τα μισά αγοράσθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες, σημαίνει ότι η έξοδος στις αγορές ήταν αποτυχημένη  – οπότε όλα τα υπόλοιπα σχετικά με τα υψηλότερα spreads αλλά χαμηλότερα επιτόκια από το 2014, η εξαγορά των παλαιοτέρων ομολόγων στο 102,6% της αξίας τους κοκ., είναι εντελώς αδιάφορα.

Όσον αφορά δε τους ισχυρισμούς, σύμφωνα με τους οποίους αυξήθηκε το δημόσιο χρέος κατά το 1,4 δις € που εισέπραξε η χώρα καθαρά, μη ανακυκλώνοντας δηλαδή παλαιά χρέη, είναι εσφαλμένοι – αφού το χρέος δεν αυξάνεται από τα δάνεια που καταλήγουν στα ταμεία του κράτους, αλλά από τα ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα μείον τις εθνικοποιήσεις.

Από μία άλλη οπτική γωνία βέβαια εντυπωσιάζεται κανείς από το θάρρος των επενδυτών, οι οποίοι δεν δίστασαν να αγοράσουν ομόλογα μίας χώρας που είναι χρεοκοπημένη – με την έννοια πως το ΔΝΤ θεωρεί το χρέος μας εξαιρετικά μη βιώσιμο, ενώ η ΕΚΤ επίσης, κρίνοντας από το ότι δεν επιτρέπει τη συμμετοχή της Ελλάδας στο QE.

Φυσικά το ίδιο συμβαίνει με τις εταιρείες αξιολόγησης, αφού έχουν χαρακτηρίσει τα ελληνικά ομόλογα ως «σκουπίδια» – με τους πάντες να γνωρίζουν πλέον ότι, η Ελλάδα είναι αδύνατον να εξυπηρετήσει τα χρέη της μετά το 2022, καθώς επίσης πως χωρίς μία μεγάλη διαγραφή του χρέους η οικονομία μας δεν έχει μέλλον. Από τη συγκεκριμένη πλευρά λοιπόν η πώληση ομολόγων στους ξένους ήταν επιτυχής – έστω και με τον τρόπο που έγινε εφικτή (μεγάλες αμοιβές των τραπεζών που την ανέλαβαν, ερασιτεχνισμός της κυβέρνησης κλπ.).

Όλα αυτά όμως έχουν ελάχιστο νόημα, αφού δεν επιλύουν ούτε καν στο ελάχιστο τα προβλήματα μας. Θα ήταν δε ανόητο να θεωρούμε ακόμη πως τα πραγματικά ελαττώματα της ελληνικής οικονομίας, από τη μη αποτελεσματικότητα του πελατειακού κράτους ή τις μισθολογικές αδικίες μεταξύ του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, καθώς επίσης την υπερβολική φορολόγηση, έως την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μας, θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν εν μέσω μίας ύφεσης που διαρκεί σχεδόν οκτώ χρόνια – έχοντας καταστρέψει τα πάντα στην πατρίδα μας.

Ακόμη περισσότερο, υποθέτουμε πως θα έχουν κατανοήσει πια οι Έλληνες ότι, όταν δεν χρεοκοπούν επίσημα τα κράτη, χρεοκοπούν οι Πολίτες τους – αφού αυτοί καλούνται τελικά να πληρώσουν. Στα πλαίσια αυτά, υπενθυμίζουμε ξανά πως το δημόσιο χρέος πρέπει να υπολογίζεται αφενός μεν ως ποσοστό επί των εισοδημάτων των Ελλήνων, αφετέρου επί της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων – όπου, με δεδομένη τη μείωση και των δύο κατά τουλάχιστον 50%, το χρέος είναι διπλάσιο.


Με απλά λόγια, τα 325 δις € του χρέους είναι σε όρους εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων των Πολιτών περί τα 650 δις € όπως ακριβώς θα συνέβαινε εάν είχε υιοθετηθεί η δραχμή και υποτιμούταν κατά 50%. Εάν δε λάβουμε ως μέτρο το εξωτερικό χρέος, το οποίο είναι της τάξης των 450 δις € (γράφημα), τότε με τους ίδιους όρους θα έφτανε στα 900 δις € – ένα ποσόν που είναι αδύνατον ποτέ να εξυπηρετηθεί από τους Έλληνες Πολίτες.

Ως εκ τούτου είναι ανόητο να αναφερόμαστε στην επιμήκυνση της αποπληρωμής του, ως μία ρεαλιστική λύση για την Ελλάδα σήμερα – αν και είχε κάποιες αμυδρές πιθανότητες έως το αργότερο το 2014, όπου η χώρα βυθίστηκε σε μία ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Με δεδομένη δε την εκτόξευση των μη εξυπηρετούμενων ιδιωτικών χρεών σε επίπεδα που υπερβαίνουν τα 220 δις € ή το 125% του ΑΕΠ, καθώς επίσης τα προβλήματα των τραπεζών και του ασφαλιστικού μας συστήματος (όπου παραδόξως οι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες αγόρασαν ομόλογα του χρεοκοπημένου κράτους!), όχι μόνο δεν φαίνεται φως στο τούνελ, αλλά το σκοτάδι θα συνεχίσει να πυκνώνει όλο και περισσότερο.

Περαιτέρω, όπως έχουμε τονίσει στο παρελθόν, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, χαρακτηρίζεται ουσιαστικά ως μία «κυλιόμενη πτώχευση». Δηλαδή, ως μία άκρως επικίνδυνη, παράνομη καθυστέρηση της επίσημης χρεοκοπίας – παράνομη επειδή επιδεινώνονται συνεχώς οι συνθήκες της οικονομίας της, με κίνδυνο να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος (ερμηνεία). Στις επιχειρήσεις κάτι τέτοιο απαγορεύεται, ενώ τιμωρείται ποινικά πάρα πολύ αυστηρά ο υπεύθυνος διαχειριστής τους – ο οποίος, στην περίπτωση των κρατών, είναι η εκάστοτε κυβέρνηση.

Θα μπορούσε βέβαια να ισχυρισθεί κανείς πως έχει νόημα να περιμένει υπομονετικά η Ελλάδα την πιθανολογούμενη από ορισμένους απόφαση της Ευρώπης να διαγράψει χρέη της, μετά τις γερμανικές εκλογές – μη έχοντας πλέον καμία άλλη επιλογή μετά το PSI και την τρίτη δανειακή σύμβαση, όπου έχουν ουσιαστικά παραχωρηθεί τα κλειδιά της χώρας στους πιστωτές της, ενώ έχει υποθηκευθεί ολόκληρη η δημόσια και ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής της περιουσίας (μέσω των τραπεζών, του αγγλικού δικαίου, των κρατικών απαιτήσεων κοκ.).


Ακόμη όμως και να συνέβαινε κάτι τέτοιο, έχουμε την άποψη πως η πρωσική κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να αμβλύνει την πολιτική λιτότητας που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα (γράφημα, πηγή) – αφού τη διευκολύνει όσον αφορά την υφαρπαγή των περιουσιακών μας στοιχείων, συμπεριλαμβανομένου του υπογείου/ενεργειακού πλούτου, την «απομύζηση» του εκπαιδευμένου εργατικού μας δυναμικού μέσω της μετανάστευσης του στη Γερμανία, καθώς επίσης τη δημιουργία μίας περιοχής φθηνού εργατικού δυναμικού για τη βιομηχανία της και χαμηλού κόστους τουριστικού θέρετρου για τους δικούς της Πολίτες, ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους.

Λογικά λοιπόν κάποια στιγμή οι Πολίτες θα αντιληφθούν την οικονομική βία που τους ασκείται, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον τους – ενώ θα πάψουν να έχουν ουτοπικές προσδοκίες. Επομένως θα αντιδράσουν, αφού είναι δεδομένο πως το καπάκι μίας κατσαρόλας που βράζει χωρίς σταματημό δεν μπορεί να διατηρηθεί αιώνια κλειστό – ενώ, όσο πιο πολύ επιμένει κανείς να το κρατάει βίαια στη θέση του, τόσο πιο επικίνδυνη θα είναι η έκρηξη που θα ακολουθήσει.

Πότε θα συμβεί αυτό; Ευχόμαστε και ελπίζουμε όχι όταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάρει τα ηνία, ενώ δεν νομίζουμε πως οι εγχώριοι ένοχοι της χρεοκοπίας μίας χώρας που ασφαλώς δεν είχε κανένα λόγο να πτωχεύσει, θα μείνουν ατιμώρητοι – συνεχίζοντας να μοιράζουν δημόσια συμβουλές στους Πολίτες, ως συμμετέχοντες σε παλαιά ή νέα κόμματα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι από τις ειδήσεις εκείνες που όταν τις διαβάζει κανείς αναρωτιέται αν έπεσε θύμα σατιρικών νέων από το Κουλούρι ή από το Βατράχι. Τα μέλη του Ρουβίκωνα συνελήφθησαν και περιπολικά τα οδηγούσαν στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Οι «από πάνω» έδωσαν εντολή να «αφήσουν τα παιδιά ελευθέρα». Και τα παιδιά ζήτησαν να τους επιστρέψουν στην Βουλή! Πάλι καλά που δεν απαίτησαν να τους πάνε για σουβλάκια.

Δεν νομίζουμε ότι θυμόμαστε άλλο ανάλογο περιστατικό. Είχαμε ακούσει για αστυνομικούς που κουβαλούσαν από το σούπερ μάρκετ τα ψώνια του VIP που φύλαγαν από τους… «τρομοκράτες». Έχουμε ακούσει και έχουμε ακούσει! Αλλά να μετατρέπονται τα περιπολικά σε ταξί, είναι κάτι που ξεπερνάει κάθε φαντασία.

Συλλάβανε τα «παιδιά» επειδή αυτά είπαν να εκτονώσουν την επαναστατικότητα τους με ένα ντου στην Βουλή των Ελλήνων και ύστερα αποφάσισαν να τα αφήσουν. Εντάξει, έχουν μία παθολογική αγάπη για τον «χώρο». Νιώθουν και οι ίδιοι ότι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του κράτους των Εξαρχείων. Κι αυτό μπορούμε να το κατανοήσουμε. Η αστυνομία, λοιπόν, έπιασε τα δικά τους παιδιά και εκείνοι διέταξαν τα όργανα να τους απελευθερώσουν. Τι στο διάολο κυβέρνηση είναι αν δεν μπορούν να το κάνουν κι αυτό! Μέχρις εδώ υπάρχει μία λογική. Εξουσία είναι, ό,τι θέλουν κάνουν.

Αλλά να μετατρέπουν τα περιπολικά σε ταξί για τα μέλη των συλλογικοτήτων (όπως παλαιότερα λέγαμε των αδελφών σωματείων) είναι η απόλυτη ξεφτίλα. Δεν συζητάμε απλά και μόνο για το ότι τους πιάσανε και τους άφησαν ελεύθερους. Αλλά για το γεγονός ότι τα «παιδιά» απαίτησαν και πέτυχαν να τους επιστρέψουν τα περιπολικά στο σημείο που τους είχαν συλλάβει. Μιλάμε για το γεγονός ότι κάθε αστυνομικός γνωρίζει πλέον ότι κινδυνεύει να μετατραπεί σε υπόλογο, αν προσπαθήσει να εφαρμόσει τον Νόμο απέναντι σε κάθε ακραίο αριστεριστή που επιχειρεί να καταλάβει την Βουλή, ένα υπουργείο ή ακόμη έναν χώρο εργασίας ή και μία κατοικία κάποιου εχθρού καπιταλιστή.

Ο Τόσκας είναι χωρίς συναγωνισμό ο χειρότερος υπουργός Δημόσιας Τάξης της μεταπολίτευσης. Παίζει να είναι και ο χειρότερος από την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Αν μπορούσαν να βάλουν την αστυνομία να φροντίζει για την περιφρούρηση των ακτιβιστικών πράξεων των συλλογικοτήτων από τίποτα… «επικίνδυνους αστούς», θα το είχαν ήδη κάνει. Με τον υπουργό Τόσκα στο τιμόνι του υπουργείου «προστασίας του πολίτη», πάντως, ίσως να μην είναι μακριά η ημέρα εκείνη που οι αστυνομικοί θα δημιουργούν αλυσίδα περιφρούρησης σε πορείες αναρχικών.

Θανάσης Μαυρίδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Ένα ακόμη επεισόδιο δίχως πρόκληση από μεριάς της Ελλάδας, ήρθε να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου από την Αλβανία.

Αυτήν την φορά είχαμε κατεδάφιση σπιτιών που ανήκουν στην ελληνική εθνική μειονότητα στις Δρυμάδες Χειμάρρας.

Δυστυχώς για ακόμη μια φορά, ο Ελληνισμός του εξωτερικού βρίσκεται απροστάτευτος και έρμαιο των ορέξεων της κάθε τυχάρπαστης και μικρής χώρας. Ακόμη όμως και αυτές οι μικρές χώρες έχουν κατορθώσει να αμφισβητούν διαχρονικά και με συνέπεια κυριαρχικά δικαιώματα και υποχρεώσεις των Ελλήνων του εξωτερικού.

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι μεμονομένο, και φυσικά δεν πρόκειται να είναι και το τελευταίο στο δράμα που αποκαλείται ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Ήδη από την αρχή του έτους έχουν λάβει χώρα εκατοντάδες παραβιάσης κάθε έννοιας διεθνούς και εγχώριου δικαίου στην περιοχή της Αλβανίας όπου κατοικούν έλληνες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για την αιτία, τον εμπνευστή και φυσικά τον ηθικό αυτουργό τέτοιων κινήσεων που μόνο να απομακρύνουν έναν λαό μπορούν να πετύχουν.

Αξίζει να σημειωθέι πως και αυτή την φορά το Ελληνικό Υπουργέιο Εξωτερικών προέβη σε σκληρή ανακοίνωση.Ενδεικτικά η ανακοίνωση από πλευράς Υπουργείου αναφέρει: πως η «Ελλάδα και η ΕΕ έχουν καταστήσει σαφή την ευρωπαϊκή απαίτηση για κατοχύρωση των δικαιωμάτων της γηγενούς ελληνικής εθνικής μειονότητας», ενώ παράλληλα προσέθεσε, «η πρόοδος στην εμπέδωση του κράτους δικαίου, καθώς και η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των μειονοτήτων, περιλαμβανομένου του περιουσιακού, αποτελούν σαφείς προϋποθέσεις, σύμφωνα με την ΕΕ, για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία».

Επιπροσθέτως το Υπουργείο αναφέρθηκε αφενός και στην μη νομιμότητα των άνωθι παραβιάσεων και αφετέρου πως αυτές έλαβαν χώρα σε θερινή περίοδο τουριστικής φύσεως.

Επομένως γίνεται αντιληπτό πως με την εώς τώρα στάση της η Αλβανία τυπικά αλλά και ουσιαστικά δεν επιθυμεί να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς εάν επιθυμούσε ένα τέτοιο σενάριο να πραγματοποιηθεί, αφενός δεν θα προέβαινε σε σωρεία προκλήσεων και καταπάτησης του Διεθνούς Δικαίου, και αφετέρου θα προσπαθούσε να προωθήσει διακρατικές σχέσεις που θα διευκόλυναν την μετάβαση της από μια Βαλκανική χώρα γεμάτη πόνο, εγκληματικότητα και βάσανα, σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρας.

Τέλος δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω πως σαν Έλληνας δεν μπορώ να πω πως είμαι ικανοποιημένος από τις διαχρονικές αντιδράσεις εκ μέρους του ελληνικού ΥΠΕΞ. Φαίνεται πως η ακολουθούμενη πολιτική της μη παρέμβασης, και της περιορισμένης χρήσης αντίμετρων μας οδήγησε στο σήμερα όπου εκατοντάδες Έλληνες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και φυσικά εκτός των περιουσιών που με κόπο κατάφεραν να αποκτήσουν. Είναι ΧΡΕΟΣ μας ως δημοκρατικά ευνομούμενη πολιτεία να μπορέσουμε να προστατεύσουμε τα συμφέροντα και τις αξίες των ανθρώπων που βρίσκονται και υπερασπίζονται το εθνικό συμφέρον και εκτός της πατρίδας μας.

Είναι ΧΡΕΟΣ μας να σεβαστούμε την μνήμη και να μην την οδηγήσουμε στην λήθη.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Όταν την 1η Δεκεμβρίου του 2016, ο πρόεδρος Αναστασιάδης, αιφνιδιάζοντας την Αθήνα, είχε αποδεχθεί τη σύγκληση Πενταμερούς Διάσκεψης, στην Άγκυρα θεωρούσαν πως θα πετύχαιναν με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Αφενός θα δρομολογούσαν μία αλά τούρκα συμφωνία για το Κυπριακό. Αφετέρου, με βάση αυτή τη συμφωνία και μέσω των Τουρκοκυπρίων, θα έβαζαν χέρι στον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτό που δεν είχαν υπολογίσει στην Άγκυρα ήταν ότι ο Κοτζιάς θα επέμενε μέχρι το τέλος στην προϋπόθεση να καταργηθούν οι εγγυήσεις και να αποχωρήσουν πλήρως τα κατοχικά στρατεύματα στο πλαίσιο ενός σφιχτού χρονοδιαγράμματος. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών είχε εξαρχής προβάλει αυτή τη θέση. Τόσο ο αμερικανοβρετανικός όσο και ο τουρκικός παράγοντας, όμως, θεωρούσαν πως δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας διαπραγματευτικός ελιγμός που θα αποσυρόταν από το τραπέζι όταν εξασφαλίζονταν κάποια ανταλλάγματα.

Τα γεγονότα διέψευσαν αυτές τις προσδοκίες. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης ικανοποίησε με την πρότασή του τον κορμό των τουρκοκυπριακών απαιτήσεων στην εσωτερική πτυχή του Κυπριακού, αλλά οι υποχωρήσεις του δεν άρκεσαν. Οι δύο Διασκέψεις κόλλησαν στο ζήτημα της Ασφάλειας (εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα).

“Κόκκινο φως” στην Άγκυρα

Η αδιαλλαξία του καθεστώτος Ερντογάν το έχει φέρει σε δυσμενή θέση. Εάν η γεώτρηση στον στόχο “Ονησίφορος” στο θαλάσσιο οικόπεδο 11 αποδειχθεί επιτυχής θα είναι μία ασφαλής ένδειξη ότι οι εκτιμήσεις για την ύπαρξη γιγαντιαίων κοιτασμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ είναι βάσιμες. Αυτό θα βάλει δυνατά την Κυπριακή Δημοκρατία στο ενεργειακό παιχνίδι και κατ’ αυτό τον τρόπο θα αναβαθμίσει ποιοτικά και τη σημερινή μειονεκτική θέση των Ελληνοκυπρίων έναντι της Τουρκίας.

Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, η Άγκυρα δεν μπορεί να αποτρέψει το πρόγραμμα των ερευνών και γεωτρήσεων. Προ ημερών κυκλοφόρησε και δεν διαψεύσθηκε η πληροφορία ότι το αμερικανικό αεροπλανοφόρο George Bush “τύφλωσε” τουρκικά μαχητικά που πετούσαν κοντά στο σημείο της γεώτρησης. Αλλά και το Παρίσι έστειλε το δικό του διπλό μήνυμα: Πρώτον, δύο γαλλικές φρεγάτες ελλιμενίστηκαν στη Λεμεσσό. Δεύτερον, η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κύπρο.

Η Δύση, λοιπόν, έχει ανάψει “κόκκινο φως” και η Άγκυρα δεν έχει περιθώρια να το αγνοήσει και να επιχειρήσει με δυναμικά μέσα να σταματήσει τη γεώτρηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια. Την υπόθεση τη χειρίζεται ο γαμβρός του Ερντογάν υπουργός Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαϊράκ. Στις σχετικές συσκέψεις έχει αποφασισθεί μία δέσμη αντιδράσεων.

Τα τουρκικά αντίμετρα

Εντείνεται η τουρκική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, χωρίς, ωστόσο, να παρενοχληθεί η γεώτρηση, χωρίς δηλαδή να παραβιασθεί ο κανόνας που απαγορεύει είσοδο στο κύκλο ακτίνας 500 μέτρων γύρω από το σημείο της γεώτρησης. Παραλλήλως, εκδόθηκε τουρκική NAVTEX (ειδοποίηση προς ναυτιλομένους), με την οποία δεσμεύονται μέχρι την 16η Δεκεμβρίου τμήματα των θαλασσίων οικοπέδων 4, 5, 6 και 7 της κυπριακής ΑΟΖ για πραγματοποίηση ερευνών.

Υπενθυμίζουμε ότι μέρος αυτών των οικοπέδων, που βρίσκονται δυτικά και νοτιοδυτικά της Κύπρου, διεκδικεί η Τουρκία. Εκεί κινείται αυτές τις ημέρες το ερευνητικό σκάφος Μπαρμπαρός με τη συνοδεία τουρκικής φρεγάτας.

Οι αντιδράσεις αυτές, ωστόσο, δεν δημιουργούν κάποιου είδους τετελεσμένο και ως εκ τούτου κρίνονται και από τους Τούρκους ανεπαρκείς. Επειδή είναι απίθανο διεθνής πετρελαϊκή εταιρεία να δεχθεί να πραγματοποιήσει για λογαριασμό της Τουρκίας γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ, στην Άγκυρα έχουν κατ’ αρχήν αποφασίσει να ενοικιάσουν ή και να αγοράσουν πλωτή εξέδρα. Σκοπός τους πάντα είναι να πραγματοποιήσουν γεώτρηση σε σημείο των οικοπέδων της κυπριακής ΑΟΖ, τα οποία αυθαιρέτως διεκδικούν.

Οι σεισμικές έρευνες είναι πρόκληση, την οποία η Λευκωσία αντιμετωπίζει με καταγγελία. Τα πράγματα θα αλλάξουν εάν οι Τούρκοι επιχειρήσουν γεώτρηση. Θα δημιουργήσουν τετελεσμένο, χωρίς να έρθουν ευθέως σε αντιπαράθεση με τη Δύση. Ας σημειωθεί ότι τα δικαιώματα στο οικόπεδο 6 έχει εξασφαλίσει η κοινοπραξία Total-ENI.

Φόβοι για οριζόντια κλιμάκωση

Το σχέδιο αυτό, ωστόσο, δεν είναι του παρόντος. Ακόμα και εάν δρομολογηθεί άμεσα χρειάζεται χρόνο για να υλοποιηθεί. Και ο χρόνος σήμερα δουλεύει υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο λόγος που στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εκφράζουν ανησυχία, μήπως η Άγκυρα προχωρήσει σε «οριζόντια κλιμάκωση», μήπως, δηλαδή, η αιχμή της αντίδρασής της εκδηλωθεί στην περιοχή του Καστελορίζου.

Το έδαφος, άλλωστε, είναι στρωμένο. Η Άγκυρα ισχυρίζεται εδώ και πολλά χρόνια ότι τα ελληνικά νησιά έχουν μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων. Αμφισβητεί εμπράκτως ότι έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, παρότι η σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά ότι κατοικημένα νησιά έχουν τέτοιο δικαίωμα.

Στο πλαίσιο αυτό, οι Τούρκοι έχουν εδώ και χρόνια προσδιορίσει θαλάσσια οικόπεδα νοτίως, νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά της Αττάλειας και έχουν παραχωρήσει δικαιώματα στην κρατική εταιρεία τους ΤΡΑΟ για σεισμικές έρευνες σ’ αυτά. Περιοχές αυτών των οικοπέδων ανήκουν –με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής– τόσο στην ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ όσο και στην κυπριακή ΑΟΖ.

Προσπάθεια αποκοπής του Καστελορίζου

Εκτός αυτού, επιχειρούν να αποκόψουν το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου από την αλυσίδα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών, μάλιστα, η Άγκυρα είχε ζητήσει την εξαίρεση του Καστελλόριζου από τις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, με το επιχείρημα ότι είναι στη Μεσόγειο κι όχι στο Αιγαίο.

Επιδίωξη των Τούρκων είναι να παρουσιάσουν το εν λόγω νησιωτικό σύμπλεγμα σαν απομονωμένες ελληνικές νησίδες, οι οποίες βρίσκονται κάτω από την τουρκική ακτογραμμή και ως εκ τούτου δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Ή τουλάχιστον να εξουδετερώσει κατά το δυνατόν την επήρεια του συμπλέγματος του Καστελλόριζου στην οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, εάν και όποτε αυτό το ζήτημα φθάσει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Όταν τον Μάρτιο του 2011 ο Νταβούτογλου είχε επισκεφθεί την Ελλάδα, είχε φροντίσει να προβεί στην εξής σημαντική δήλωση: «Το Καστελλόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο. Σ’ ό,τι αφορά το νησί του Καστελλόριζου, η Τουρκία έχει βάσιμες νομικές και πολιτικές θέσεις σε συμφωνία με το Διεθνές Δίκαιο και τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων, συμπεριλαμβανομένης και της Χάγης. Και γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο».

Μία δήλωση του 2008

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε τη δήλωση του τότε Τούρκου αρχηγού ΓΕΝ ναύαρχου Μετίν Ατάτς στις 19 Οκτωβρίου 2008: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει προσεχώς. Εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ έναν δεύτερο Αραβικό Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Μέχρι τώρα έχει αποφύγει ενέργεια που θα δημιουργούσε κρίση, αν και φροντίζει να υπενθυμίζει εμπράκτως τη θέση της. Πριν μερικά χρόνια το ιταλικό ερευνητικό σκάφος Explora είχε ζητήσει άδεια από την Αθήνα για να πραγματοποιήσει έρευνες σε ελληνική θαλάσσια ζώνη (νοτιοδυτικά του Καστελλόριζου και κοντά στην Κάσο) με σκοπό την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών που θα συνδέει το Ισραήλ με την Ιταλία. Η Αθήνα είχε δώσει την άδεια, αλλά τουρκική φρεγάτα είχε εκδιώξει το Explora από την περιοχή, με το επιχείρημα ότι επιχειρούσε σε τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Ουσιαστικά, η Άγκυρα διακήρυξε με στρατιωτικού τύπου ενέργειες τη διεκδίκηση της θαλάσσιας περιοχής νότια και νοτιοανατολικά της γραμμής Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη. Για να προσδώσουν υπόσταση στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν τετελεσμένα, οι Τούρκοι αναπτύσσουν έντονη αεροναυτική παρουσία στην περιοχή.

Θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι έχουν θέσει υπό τον στρατιωτικό έλεγχό τους την περιοχή μεταξύ Ρόδου-Κρήτης και Κύπρου. Αυτές τις ημέρες, μάλιστα, έχουν εκδώσει ΝΟΤΑΜ, με την οποία δεσμεύουν περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελορίζου για την πραγματοποίθηση άσκησης με πραγματικά πυρά, η οποία, βεβαίως, προκάλεσε ελληνική αντίδραση.

Η στρατηγική σημασία του Καστελορίζου

Μια ματιά στον χάρτη αρκεί για να διαπιστωθεί η στρατηγική σημασία του συμπλέγματος το Καστελλόριζου σε ενδεχόμενη μελλοντική οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου εξασφαλίζει στην Ελλάδα μια τεράστια θαλάσσια έκταση (μεταξύ Κρήτης και Κύπρου).

Στο υπέδαφος του βυθού αυτής της θαλάσσιας περιοχής βρίσκονται –σύμφωνα με αξιόπιστες ενδείξεις– μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Ακόμα και εάν το Διεθνές Δικαστήριο δεν δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελορίζου, κατά πάσα πιθανότητα θα δώσει ένα δυσανάλογα μεγάλο (σε σύγκριση με το μέγεθος των νησίδων) κομμάτι θαλάσσιας ζώνης νοτίως του Καστελορίζου.

Όπως προαναφέραμε, το κρίσιμο ερώτημα, που σήμερα απασχολεί το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είναι εάν η Άγκυρα θα επιχειρήσει σ’ αυτή τη συγκυρία να ανατρέψει τη μέχρι τώρα ασταθή ισορροπία που επικρατεί στην περιοχή, στέλνοντας σκάφος της να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες στην περιοχή του Καστελορίζου. Μία τέτοια ενέργεια θα πυροδοτούσε ελληνοτουρκική κρίση, δεδομένου ότι η Αθήνα δεν μπορεί να περιορισθεί μόνο σε διπλωματική καταγγελία.

Τετελεσμένο και κατάθεση συντεταγμένων

Προς το παρόν, η Άγκυρα έχει στείλει το σκάφος “Τσεζμέ” για να πραγματοποιήσει επιστημονικές έρευνες σε ελληνική θαλάσσια ζώνη, μεταξύ Ρόδου και Καστελορίζου. Για τη διεξαγωγή τέτοιων ερευνών δεν απαιτείται άδεια, αλλά απαιτείται ενημέρωση του παράκτιου κράτους. Οι Τούρκοι δεν ενημέρωσαν την Αθήνα, ακριβώς για να υπογραμμίσουν την αμφισβήτηση του ελληνικού δικαιώματος.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, εάν η Άγκυρα επιχειρήσει να κλιμακώσει τις προκλήσεις στην περιοχή του Καστελορίζου για να δημιουργήσει τετελεσμένο, η ελληνική πλευρά –μεταξύ των άλλων– θα αντιμετωπίσει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να πράξει αυτό που είχε αποφύγει πριν μερικά χρόνια: να καταθέσει στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες των εξωτερικών ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Δεν υπάρχει λόγος να δοθούν για το σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Μπορεί να δοθούν οι συντεταγμένες των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας στο τόξο από τον Έβρο μέχρι και το Καστελλόριζο. Θα διευκρινίζεται, μάλιστα, ότι αυτή δεν ισοδυναμεί με μονομερή ιδιοποίηση θαλάσσιου χώρου, αλλά καθορίζει τον θαλάσσιο χώρο που η Ελλάδα θεωρεί ότι της ανήκει με βάση την αρχή της μέσης γραμμής.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ceteris Paribus

Μπορεί χωρίς ρύθμιση του χρέους και χωρίς «κανονική» συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα να είναι πλήρης η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που καθορίζει το μέλλον του ελληνικού προγράμματος. Το αμέσως επόμενο σε σημασία, αλλά απολύτως σχετιζόμενο, ερώτημα είναι: μπορούν οι τράπεζες να αποφύγουν άλλη μία, την τέταρτη, ανακεφαλαίωση;

Η απάντηση στα δύο ερωτήματα δεν είναι ταυτόσημη, και αυτό δεν έχει να κάνει με κάποια οικονομική αναγκαιότητα αλλά με καθαρά πολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες «κατοικούν» στο σύνολό τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Εξηγούμαι καταρχήν και στη συνέχεια πιο αναλυτικά.

Όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στη διαχείριση του ελληνικού προγράμματος στην Ευρώπη (ελληνικές τράπεζες, ελληνική κυβέρνηση, ΕΚΤ, Βρυξέλλες), έχουν λόγους, καθένας τους δικούς του, να θέλουν να αποφύγουν μια νέα ανακεφαλαίωση των ελληνικών συστημικών τραπεζών. Το ΔΝΤ όμως δεν έχει! Και η πρόσφατη απόφαση-ανακοίνωση του Εκτελεστικού του Συμβουλίου αναδεικνύει σε κεντρικό το ζήτημα της κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών.
Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά υπόψη μας ότι ειδικά αυτή η απόφαση-ανακοίνωση του ΔΝΤ αποτελεί δεσμευτικό για τις μελλοντικές αποφάσεις κείμενο, και σίγουρα θα πρέπει να ελέγχθηκε δεκάδες φορές ακόμη και για τις… άνω τελείες, πολύ περισσότερο για θέματα όπως η ανακεφαλαίωση των τραπεζών – δεν είναι σαν τις δηλώσεις του Ντάισελμπλουμ, που μπορεί τη μια μέρα να γίνονται και την άλλη να ξεχνιούνται ή και να αναιρούνται. Το ΔΝΤ, λοιπόν, θέτει ένα νέο ζήτημα από το οποίο δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Αυτό θα το φέρει σε τροχιά ρήξης με όλους τους ευρωπαϊκούς συντελεστές του ελληνικού προγράμματος.

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα όσον αφορά την αναδιάρθρωση του χρέους. Αν στο ζήτημα αυτό δεν υπάρξει γερμανική υποχώρηση, το ΔΝΤ δεν πρόκειται να μείνει στο πρόγραμμα.

Συνεκτιμώντας τις δύο αυτές παραμέτρους, πόσες είναι οι πιθανότητες παραμονής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα; Κατά τη γνώμη μου, μικρές!

Πλήρης έξοδος χωρίς το ΔΝΤ;

Έγραψα πρόσφατα ότι οι ανακοινώσεις του ΔΝΤ απέπνεαν ισχυρή αυτοπεποίθηση. Και δικαίως: χωρίς το ΔΝΤ δεν υπάρχει πλήρης έξοδος στις αγορές! Οι αγορές γνωρίζουν και εμπιστεύονται έναν «εγγυητή» όσον αφορά τις πραγματικές προοπτικές του ελληνικού προγράμματος, όσον αφορά το αξιόχρεο του ελληνικού Δημοσίου: το ΔΝΤ. Γνωρίζουν καλύτερα από μας ότι οι διαβεβαιώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, των Βρυξελλών και του Βερολίνου έχουν σχετική αξία διότι βαρύνονται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό κατά περίπτωση, από πολιτικές (κυρίως) ή άλλες σκοπιμότητες, ισορροπίες κ.λπ.

Τυχόν αποχώρηση του ΔΝΤ θα κλείσει το δρόμο για πλήρη έξοδο της Ελλάδας στις αγορές! Αυτό μας δίνει έναν οδηγό για να καταλάβουμε τι συμβαίνει και τι είναι πιθανόν να συμβεί. Αρκεί να θυμόμαστε ότι για τις αγορές, περισσότερο από τα οικονομικά δεδομένα καθαυτά, μετράει το «σύστημα εγγυήσεων» και η αξιοπιστία των «εγγυητών»…

Γιατί τόση βιασύνη;

Το γεγονός αυτό εξηγεί τη βιασύνη της κυβέρνησης να βγει στις αγορές, αλλά και το εκ πρώτης όψεως παράδοξο να είναι ακόμη πιο βιαστικοί ο κ. Σόιμπλε, ο κ. Ρέγκλινγκ και ο κ. Μοσκοβισί. Μια ματιά στο διάγραμμα, μας εξηγεί το λόγο: Τα χρεολύσια του 2018 καλύπτονται από τις δόσεις του τρέχοντος προγράμματος, αλλά τα χρεολύσια του 2019 δεν καλύπτονται και -φευ- είναι σχεδόν τριπλάσια σε ύψος, περίπου 13 δισ. ευρώ. Το περιβόητο «μαξιλαράκι» για το οποίο γίνεται λόγος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά απόθεμα ρευστότητας για τα χρεολύσια του 2019. Η κυβέρνηση «έβαλε στην άκρη» με την πρώτη έκδοση 3 δισ. ευρώ. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος υποσχέθηκε άλλες δύο εκδόσεις τον επόμενο χρόνο – είναι το πιο αισιόδοξο σενάριο. Ας υποθέσουμε ότι έτσι εξασφαλίζονται άλλα 6 δισ. ευρώ. Θα απομένουν άλλα τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ για τα χρεολύσια του 2019 συν ολόκληρη τη δαπάνη για τόκους, συν χρεολύσια και δαπάνη για τόκους των μηνών του 2018 ύστερα από τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος τον Αύγουστο του 2018. Συνολικά, περίπου 12 δισ. ευρώ.

Ένα τέτοιο ποσό, για διάστημα 16 μηνών ύστερα από τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, απαιτεί πλήρη έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, αλλιώς δεν εξασφαλίζεται! Επιστρέφουμε λοιπόν σε αυτό που είπα πριν: χωρίς το ΔΝΤ, οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας ύστερα από τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος δεν θα μπορούν να καλυφθούν.

Η βιασύνη προετοιμάζει… τα χειρότερα!

Αν, όπως εκτιμώ, η βιασύνη για εξακολουθητική έξοδο στις αγορές πριν μπούμε στην «καυτή» χρονική ζώνη των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ευρωπαίων και ΔΝΤ για αναδιάρθρωση χρέους κ.λπ. σχετίζεται με την έλλειψη διάθεσης για συμφωνία με το ΔΝΤ, τότε προετοιμάζει τη ρήξη με το ΔΝΤ. Πώς όμως; Υπάρχουν δύο εκδοχές: Είτε 4ο πρόγραμμα (ένα «κανονικό» 4ο πρόγραμμα μπορεί να λειτουργήσει κάπως αντισταθμιστικά στην έλλειψη εγγυήσεων από το ΔΝΤ) είτε σκληρή εκδοχή πιστωτικής γραμμής-ECCL (μια εγγύηση έναντι της χρεοκοπίας ή έναντι πιστωτικού γεγονότος, αλλά όχι και έναντι των νέων εκδόσεων ομολόγων). Σε αυτή την περίπτωση, το 4ο πρόγραμμα θα είναι η καλύτερη λύση! Διότι θα αποτελεί διπλή εγγύηση, τόσο χρηματοδοτική όσο και γενικότερη. Αντίθετα, η λύση της «σκληρής» ECCL* θα είναι και μεσοβέζικη και επικίνδυνη: συνεχίζοντας να εκτίθεται με μειωμένες εγγυήσεις στις αγορές, η Ελλάδα μπορεί να υποστεί αργά ή γρήγορα πανωλεθρία, τα επιτόκια δανεισμού να αυξηθούν, να κλείσει ο δρόμος προς τις αγορές και να προκύψει ένα νέο δραματικό αδιέξοδο. Τότε, μπορεί να εξεταστούν σενάρια πολύ πιο επικίνδυνα και από ένα 4ο πρόγραμμα…

Η βιαστική έξοδος στις αγορές και οι ανάγκες της κυβέρνησης να χτιστεί πολιτική αφήγηση εξόδου από τα μνημόνια, μπορεί να αποδειχτούν το «όπιο του λαού» αλλά και «η δεύτερη ευκαιρία του… Γερμανού» να εκπληρώσει τις βαθύτερες επιθυμίες του…

* Υπάρχουν δύο εκδοχές προληπτικής πιστωτικής γραμμής: η ήπια και η σκληρή, η οποία συνδέεται με δεσμεύσεις που ελάχιστα διαφέρουν από τις αντίστοιχες κανονικού προγράμματος.

Υ.Γ. Εννοείται πως μια έστω και μεσαίου βεληνεκούς αναταραχή στις παγκόσμιες ή ευρωπαϊκές αγορές μπορεί να κλείσει την πρόσβαση στις αγορές οποιαδήποτε στιγμή και ασχέτως λοιπών προϋποθέσεων και εξελίξεων…


Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Μπορεί οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν σαν καλοί στρατιώτες το ένα μετά το άλλο τα μνημονιακά νομοσχέδια, αλλά είναι γεγονός πως κάποιοι λίγοι από αυτούς χαρακτηρίζονται «αδύναμοι κρίκοι». Όλα προς το παρόν δείχνουν πως ούτε κάποιος από αυτούς θα «σπάσει», αλλά εδώ και πολύ καιρό στο Μαξίμου έχουν πάρει τα μέτρα τους.

Έχουν περάσει την αρχή πως όποιος βουλευτής διαφωνήσει πρέπει να παραδώσει την έδρα του. Η δέσμευση έχει αποτυπωθεί και σε σχετικό έγγραφο. Το πρωθυπουργικό επιτελείο επικαλέσθηκε, μάλιστα, το επιχείρημα πως τα μέλη της σημερινής Βουλής δεν εξελέγησαν με σταυρό, αλλά μέσω της λίστας διορίσθηκαν από το κόμμα.

Το επιχείρημα είναι αβάσιμο. Από συνταγματικής απόψεως επειδή, ανεξαρτήτως του εάν οι εκλογές έχουν γίνει με σταυρό ή λίστα, η κάθε έδρα ανήκει στον βουλευτή και όχι στο κόμμα του. Αλλά είναι αβάσιμο και από πολιτικής απόψεως. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τοποθετήθηκαν στη λίστα κάθε εκλογικής περιφέρειας με τη σειρά που είχαν εκλεγεί τον Ιανουάριο, όταν ίσχυσε ο σταυρός. Αυτό που απομένει είναι η αμφιλεγόμενη ηθική δέσμευση των βουλευτών προς το κόμμα.

Αμείωτο το 153

Το κρίσιμο ζήτημα για τους σημερινούς ενοίκους Μαξίμου είναι να παραμείνει αμείωτο το 153. Αν και προς το παρόν δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα ρήγμα, δεν υπάρχουν και εγγυήσεις πως δεν θα προκύψει. Αυτός είναι ο λόγος που από νωρίς προετοιμάσθηκαν για το κακό σενάριο.

Σε προηγούμενη φάση είχαν επιδιώξει να αποκτήσει ένα κοινοβουλευτικό «μαξιλάρι ασφαλείας», το οποίο θα διευρύνει τη σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία. Ο Τσίπρας, μάλιστα, είχε διακριτικά ζητήσει από το ευρωιερατείο να ασκήσει τις δικές του πιέσεις στα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου με σκοπό να ρίξουν τους τόνους και εάν είναι δυνατόν να βάλουν πλάτη. Ποντάριζε στο γεγονός ότι για το ευρωιερατείο προτεραιότητα είναι η εφαρμογή του 3ου Μνημονίου.

Οι σχετικές βολιδοσκοπήσεις, όμως, απέτυχαν, γεγονός που εκ των πραγμάτων μετατόπισε το κέντρο βάρους στο αρραγές της σημερινής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, έχει εδώ και καιρό στη γραμμή που είχε ο ίδιος περιγράψει το 2015 με την αραβική παροιμία «τα σκυλιά ουρλιάζουν, αλλά το καραβάνι προχωράει».

Και θα προχωράει όσο δεν απειλείται η δεδηλωμένη. Η συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ένταση των κοινωνικών αντιδράσεων. Όσο αυτές παραμένουν υποτονικές, τόσο η κυβέρνηση έχει ελπίδες επιβίωσης παρότι το πολιτικό κεφάλαιο της διπλής εκλογικής νίκης του 2015 εξανεμίζεται με γρήγορο ρυθμό. Σ’ αυτό έχει συμβάλει και η για διάφορους λόγους απώλεια της «αριστερής παρθενίας».

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διασυνδέσεις με τη 17Ν;
Στα σχέδιά τους η λίμνη του Μαραθώνα και το αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”;

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Γερμανία βρίσκονται στο “κόκκινο”. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Βάση του Ινσιρλίκ, έχει ξεσπάσει ένας λεκτικός πόλεμος από την πλευρά του Ερντογάν κατά της Γερμανίας. Από τις τελευταίες δηλώσεις του κρατώ τα όσα είπε για τη δράση Γερμανών κατασκόπων που αλωνίζουν την Τουρκία!

Καθ΄ ότι φαίνεται, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξέρει από τέτοια παιχνίδια και του είναι πολύ εύκολο να τα αντιλαμβάνεται!

Κατάληψη των Αθηνών από την Αλβανική Μαφία…

Θυμόσαστε κατά το πρόσφατο παρελθόν, που επανειλημμένως παρουσίασα σε άρθρα μου τη δράση των Μυστικών Υπηρεσιών της Τουρκίας, αλλά περισσότερο της Αλβανίας στην Ελλάδα! Της Αλβανίας, που δρα για λογαριασμό της βεβαίως, αλλά και για λογαριασμό της Τουρκίας! Αφού, Αλβανία και Τουρκία είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος!

Θυμηθείτε τι έγραφα στο άρθρο μου: «Επόμενος στόχος της Αλβανίας η “Τσαμουριά”»:
«…Σε αυτό το σχέδιο σημαντικό ρόλο έχει παίξει επίσης, η Αλβανική Μαφία των Βαλκανίων, η οποία με τα τεράστια έσοδα που διαθέτει, χρηματοδοτεί με μυστικά κονδύλια κάθε δραστηριότητα του Αλβανικού στοιχείου στην Ελλάδα! Όπερ μεταφράζεται, σε αγορά, όχι μόνο κατοικιών, αλλά ολόκληρων πολυκατοικιών στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου των Αθηνών, ενοικίαση – αγορά περιπτέρων σε διάφορα επίμαχα και κομβικά σημεία της Ελληνικής Πρωτεύουσας, αλλά και άλλων καταστημάτων σε όλη την Ελλάδα. Ειδικότερα τα περίπτερα, έχει διαπιστωθεί, ότι κατά βάση χρησιμοποιούνται ως υποσταθμοί της Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της Αλβανίας! Οι κινήσεις της Αλβανικής Πρεσβείας και του Προξενείου τους, χαρακτηρίζονται από τις Μυστικές Υπηρεσίες τους, ότι πρέπει να διέπονται από: μεθοδικότητα, οργάνωση, διεισδυτικότητα και η κίνηση να είναι αθόρυβη! Στοιχεία που λείπουν από την πολιτική νομενκλατούρα της Πατρίδος μας!»!
Συντονισμένες οι δράσεις των Μυστικών Υπηρεσιών της Αλβανίας…

Σήμερα θα εμπλουτίσω τη γνώση σας – μακάρι να ενημερωθεί και ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκος Τόσκας – με επιπλέον στοιχεία τα οποία θα σας ανατριχιάσουν!

Καθ΄ ότι, υποστηρίζει η άριστα πληροφορημένη πηγή μου πως, μεγαλύτεροι υποσταθμοί και από τα περίπτερα είναι πλέον οι Αλβανοί διανομείς τροφίμων (Delivery) και οι διανομείς φακέλων και μικρό-εμπορευμάτων (Courier)!

Αυτοί οι διανομείς μπαίνουν μέσα στα σπίτια μας, αφού εμείς τους το επιτρέπουμε, ανεβάζοντάς τους μέχρι την πόρτα του σπιτιού μας για να παραλάβουμε τα φαγητά ή τις αποστολές που μεταφέρουν! Κατ΄ αυτόν τον τρόπο εποπτεύουν το εσωτερικό του σπιτιού μας και αναγνωρίζουν τον “πλούτο” του κάθε σπιτιού! Επίσης, καταγράφονται τα φαγητά (το κόστος τους) και το πόσο τακτικά υπάρχουν παραγγελίες για το κάθε σπίτι! Αυτά τα στοιχεία αποτελούν για εκείνους ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών!

Αποκαλύψεις από τη δράση τους…

Συνεχίζοντας η πηγή μας, μας αναφέρει πως σαντουϊτσάδικο – καφέ που λειτουργεί στους Αγίους Αναργύρους σε κεντρικότατο σημείο της περιοχής λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως και είναι γιάφκα (κέντρο συναντήσεων) αλβανο-κοσοβάρων που πολύ τακτικά ομιλούν τουρκικά μεταξύ τους!

Αλβανός που μέχρι το 1997 διατηρούσε οβελιστήριο (σουβλατζίδικο) απέναντι από ονομαστό παλαιό θέατρο της Κυψέλης, μετακομίζοντας την επιχείρησή του στην Κω και βοηθούμενος από ανθρώπους της ΜΙΤ που ζουν στο νησί, μετά από μια 20ετία διαθέτει τρία δικά του εστιατόρια από όπου κάθε καλοκαίρι παρελαύνει σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Τουρκίας, προσκείμενος στον Ερντογάν!

Αυτός ο Τουρκαλβανός τείνει να γίνει ο άτυπος ηγέτης των Αλβανοκοσοβάρων και έχει δημιουργήσει ζωηρούς θύλακες Αλβανοτσάμηδων στην Κω και συγκεκριμένα στο Ζηπάρι, στην Καρδάμαινα, στο Πυλί και στο κέντρο της πόλεως της Κω!

Αφού στη νήσο Κω έχουν εγκατασταθεί Πρεβεζάνοι αλβανικής συνείδησης, οι οποίοι στο εν λόγω νησί εξισλαμίστηκαν!

Είχαμε γράψει και κατά το παρελθόν, πως οι Αλβανοί διαθέτουν ισχυρούς θύλακες στην Κεφαλονιά, στη Ζάκυνθο, στην Κέρκυρα, στην Κω, στη Ρόδο, στη Μύκονο και στη Σαντορίνη!

Συλλέγουν και φυλάσσουν οπλισμό;

Συνεχίζοντας η πηγή μας, μας αναφέρει: Έλληνες υπήκοοι, στην πραγματικότητα όμως κρυφοτσάμηδες οι οποίοι εργάστηκαν για τουλάχιστον 10 χρόνια στην Γερμανία (1965 – 1975), όπου και στρατολογήθηκαν από τις γερμανικές και τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, κάνουν σήμερα προπαγάνδα στην Ελλάδα του τύπου: “Έλληνες, φύγετε από την Ελλάδα γιατί δεν έχετε κανένα μέλλον εδώ” ή “Όπως άλλοι ήλθαν μετανάστες εδώ, έτσι και εμείς θα φύγουμε να πάμε μετανάστες αλλού”!

Επίσης, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες μαζί με τις αντίστοιχες αλβανικές έρχονται σε επαφή από το 2004 με εγκατασταθέντες πράκτορες στην Κόνιτσα του νομού Ιωαννίνων, τη Νέα Σελεύκεια Θεσπρωτίας και στη Νέα Σαμψούντα Πρεβέζης!

Υπάρχουν έντονες υπόνοιες ότι εκεί φυλάσσεται οπλισμός, καθώς επίσης στο σημείο του Ιονίου όπου εκβάλλει ο ποταμός Καλαμάς!

Διασυνδέσεις με την 17 Νοέμβρη!

Όπως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από τα συλληφθέντα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν, τουλάχιστον τα μισά ήταν “Τσάμηδες” και κατά το υπόλοιπο μισό ήταν Ικαριώτες Μικρασιατικής – τουρκικής καταγωγής!

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Αργύρης Τσακαλίας καταγόταν από την Ικαρία και ήταν ο θείος των αδελφών Ξηρού! Έγινε πασίγνωστος στο Πανελλήνιο από τις συνεχείς εμφανίσεις του στα Συστημικά και Αντεθνικά ΜΜΕ τη δεκαετία του 2000, μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη! Ο στρατολογημένος “φιλόσοφος” της 17Ν “έφυγε” στα τέλη του ΄16 από τη ζωή! Όμως εν ζωή είχε απλώσει τα πλοκάμια του στην Πάτμο, στην Κάλυμνο, στην Κω, στην Εύβοια, στη Θεσπρωτία, στην Πρέβεζα και στην Αττική!

Ύποπτη η κίνησή τους σε κομβικά σημεία της Αττικής!

Στην Αττική, όπου δρουν ανεξέλεγκτοι οι πράκτορες της ΜΙΤ. Όπου τα κλιμάκια των μυστικών υπηρεσιών της Αλβανίας δρουν πολύ περιέργως! Αφού, οι κινήσεις τους, με εγκατάστασή τους, γίνεται στο Μαραθώνα (όπου, το φράγμα της λίμνης του Μαραθώνα), στα Σπάτα (όπου, το Διεθνές αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος”) και στη Νέα Μάκρη (όπου, θα χρησιμοποιηθεί για την ασφαλή φυγάδευση των Τούρκων και Αλβανών κατασκόπων μετά την ολοκλήρωση των σχεδίων τους)! Είναι τυχαίο ότι μεγάλο περίπτερο (στην ουσία μίνι μάρκετ επί 24ώρου βάσεως) στη Νέα Μάκρη ανήκει – σύμφωνα με τον πληροφοριοδότη μας – σε αλβανική οικογένεια;;

Σημειώστε επίσης, πως ως συνθηματικό αναγνωρίσεώς τους, χρησιμοποιούνται οι θετικές απόψεις τους για τον Τουρκαλβανό Πασά των Ιωαννίνων, τον Αλή Πασά!

Συμπερασματικά…

…τα παραπάνω αποκαλυπτικά στοιχεία δεν γράφονται για να τρομοκρατήσουν κανένα μα κανένα. Επισημαίνονται, προκειμένου να ανησυχήσουν τις αρμόδιες Υπηρεσίες της Πατρίδος μας! Οι οποίες θα πρέπει να έχουν ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό στην αποκρυπτογράφηση των όσων καθημερινώς λέει ο Τούρκος Σουλτάνος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν!

* Ο Παναγιώτης Αποστόλου είναι επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”
Επικοινωνία egerssi@otenet.gr
Πηγή www.egerssi.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν θέλει πραγματικά ο Τσίπρας να διορθώσει κάπως το κακό που έκανε, πρέπει να μπει σε μια «παιδαγωγική» διαδικασία. Να αποκαλύψει ο ίδιος -όχι ο Βαρουφάκης- πόσο σκοτεινός «γαλαξίας» ήταν το κόμμα του και πώς ήθελε να απορροφήσει σε ένα άλλο σύμπαν τη χώρα

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Οταν ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές του 2009, το ΠΑΣΟΚ ήταν ήδη ένα κόμμα που είχε περάσει στην Ιστορία. Και ακριβώς για αυτό τον λόγο δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την κρίση, οδηγώντας τη χώρα στα μνημόνια.

Από την άλλη, μπορεί οι «κληρονόμοι» να έκρυβαν τον θάνατο του παππού για να εισπράττουν τη σύνταξη, αλλά υπήρχε πολύς κόσμος που ήθελε να ακούει τις ιστορίες του. Αφού λοιπόν, τον αποζητούσε, στη θέση του εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μερικές ομάδες από καλοζωισμένους συνδικαλιστές βρήκαν την ευκαιρία να «επανεκδώσουν» σε νέα version την πασοκική αφήγηση συνεχίζοντας την πολιτική παράδοση της Μεταπολίτευσης με τον πιο άκομψο και χυδαίο τρόπο…

Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε σε σκληρό ροκ όλες τις ταπεινές επιθυμίες ενός κακομαθημένου εκλογικού σώματος, προετοιμασμένο από πολλά χρόνια, να μην δέχεται μύγα στο σπαθί του. Να τα θέλει όλα δικά του και να μην διαπραγματεύεται καν μερικές δόσεις αλήθειας.

Το μοιραίο σύμπτωμα στην εξέλιξη του ιστορικού φαινομένου ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Ενα «υβρίδιο» φτιαγμένο στο εργαστήριο της ιδεοληπτικής Αριστεράς. Ενα σπάνιο είδος πολιτικής περσόνας που συνδύαζε την απολιθωμένη ρητορική του λαϊκιστή με την «αθωότητα» του παιδιού της διπλανής πόρτας. Ενας ωραίος κοντός νέος, τόσο συμπαθής που μπορούσε με την «αγνή» του αυθάδεια να δηλώνει από τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής του ότι έκανε πολλά λάθη γιατί δεν ήξερε τι γίνεται στην Ευρώπη. Οτι δεν ήταν ψεύτης, αλλά «αυταπατημένος» για όλα όσα καταλαβαίνει ένας μαθητής Λυκείου από το μάθημα των Αρχών της Οικονομικής Θεωρίας….

Ο Αλέξης όμως, δεν πρόκειται να σταματήσει να προκαλεί. Γιατί διαθέτει την μεγαλύτερη κάλυψη που μπορεί να έχει κάποιος, μέσα στις παρέες: το τεκμήριο της απαλλαγής λόγω «συμπάθειας».

Πρόσφατα σε συνέντευξή του στον Guardian δήλωσε ότι «δεν μπορεί η Ελλάδα να αποκοπεί ποτέ από την Ευρώπη. Που να πάει σε άλλο γαλαξία;»! Είπε δηλαδή, αυτό ακριβώς με το οποίο ο σκληρός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ (συνιστώσες, Λαφαζάνης, κλπ) μεθόδευσε το υποσυνείδητο αφήγημα και των τριών εκλογικών αναμετρήσεων που κέρδισε το κόμμα του! Χρησιμοποίησε κάθε λέξη, από το μότο που ακόμα χρησιμοποιεί το 40% των Ελλήνων που ψήφισαν «Ναι» στο δημοψήφισμα!

Δεν είναι απίστευτος; Είναι πολύ δύσκολο να βρει κανείς στην πολιτική ιστορία μία τόσο θρασεία περίπτωση. Αφού ξεσήκωσε όλα τα ταπεινά ένστικτα των Ελλήνων, αφού τους έπεισε να παρακολουθήσουν «πτήσεις γαϊδάρων», τώρα τους γελοιοποιεί. Σαν να τους λέει «ρε μαλάκες, πλάκα έκανα, είναι δυνατόν να ξηλώσουμε τη χώρα και να την πάμε στο Διάστημα; Μεγάλη φαντασία έχετε. Η Ευρώπη είναι το μέρος μας!»

Και πάλι, με ατάκες δεν μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση. Γιατί αν θέλει, πραγματικά, ο Πρωθυπουργός να διορθώσει κάπως, το κακό που έκανε, του δίνεται η ευκαιρία να μπει σε μια «παιδαγωγική» διαδικασία. Να μιλήσει περισσότερο για την Ευρώπη και να μπει στον κόπο να εξηγήσει με πολιτικούς και οικονομικούς όρους, τι σημαίνει ευρωπαϊκή και διεθνής πραγματικότητα. Να μην παρουσιάζει πλέον, τον εαυτό του σαν το «θύμα» μιας σκληρής πραγματικότητας αλλά σαν το «πειραματόζωο» την κομματικής του «έρευνας» στο περιβάλλον του ρεαλισμού.

Τέλος, να αποκαλύψει ο ίδιος -όχι ο Βαρουφάκης- πόσο σκοτεινός «γαλαξίας» ήταν το κόμμα του και πώς ήθελε να απορροφήσει σε ένα άλλο σύμπαν τη χώρα του. Αυτό όμως, σημαίνει αυταπάρνηση και θυσία, λέξεις δύσκολες για κάποιον που συνήθισε μια ζωή ολόκληρη, να πραγματοποιεί ανέξοδες εικονικές πτήσεις στο Διάστημα…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Η Ελλάδα είναι μέσα στις τέσσερις χώρες όπου καταγράφεται η μεγαλύτερη μείωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την κυβέρνησή τους. Αν και η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία, στο Μέγαρο Μαξίμου συνειδητοποιούν σταδιακά τη θέση, στην οποία έχει περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι μυστικές δημοσκοπήσεις που διεξάγονται περιοδικά δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αυταπάτες.

Μετά από συσκέψεις, το πρωθυπουργικό επιτελείο επιχειρεί με αλλαγές και ανακατατάξεις να «χτίσει πολιτικά και επικοινωνιακά μία άμυνα στην καθοδική πορεία». Για την ακρίβεια, μετά από διαφωνίες και αμφιταλαντεύσεις, έχει επικρατήσει το δόγμα «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».

Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως –μεταξύ των άλλων– οι αντίπαλοί τους χρησιμοποιούν κυκλώματα μέσα στη Δικαιοσύνη σαν πολιορκητικό κριό. Οι πληροφορίες ότι συζητείται στη ΝΔ και σε άλλους κύκλους παραπομπής κυβερνητικών στελεχών και ενδεχομένως του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα σε Ειδικό Δικαστήριο αρχικά είχαν θεωρηθεί από τον πρωθυπουργό σαν υπερβολές φανατικών. Εδώ και λίγο καιρό, όμως, αυτές οι πληροφορίες έχουν αξιολογηθεί διαφορετικά.

Αυτός είναι ο λόγος που τελικά ο Αλέξης Τσίπρας υιοθέτησε την εισήγηση της μερίδας των κυβερνητικών και κομματικών στελεχών που ζητάει εδώ και τώρα «αίμα». Έτσι αποφασίστηκε το πέρασμα στην αντεπίθεση όχι μόνο με δημόσιες καταγγελίες και επιθέσεις, αλλά και με αντίστοιχες μεθοδεύσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Τα ισχυρά χαρτιά του Τσίπρα

Ταυτόχρονα, βέβαια, στο Μέγαρο Μαξίμου επενδύουν πολλά στην αλλαγή της ατζέντας με την προβολή του αφηγήματος ότι η Ελλάδα επιστρέφει σταδιακά στη σταθερότητα και στην κανονικότητα. Το μήνυμα αυτό, όμως, «θολώνει», λόγω της σύγκρουσής του με την πραγματικότητα, και ως εκ τούτου δεν εμπεδώνεται στην κοινωνία.

Αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση στρέφεται ολοένα και περισσότερο σ’ αυτό που η ίδια αποκαλεί καταπολέμηση της διαφθοράς. Δεδομένου ότι η κοινή γνώμη είναι πεπεισμένη για τις αμαρτίες των προηγουμένων κυβερνήσεων, ο Αλέξης Τσίπρας και οι υπουργοί του πιστεύουν ότι η εκστρατεία τους βρίσκει ανταπόκριση και κατά συνέπεια θα συγκρατήσει την πτώση της εκλογικής επιρροής τους.

Η τοποθέτηση της μέχρι πρότινος προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου στη θέση της προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης εγγράφεται στο ίδιο πλαίσιο. Όπως είναι γνωστό, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις εκ μέρους των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τις οποίες το Μέγαρο Μαξίμου χαρακτήρισε υποκριτικές, υπενθυμίζοντας άλλες περιπτώσεις δικαστικών που είχαν προσφέρει τις υπηρεσίες τους σε κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Το κλίμα που επικρατεί, πάντως, θυμίζει προκαταρκτικές μάχες εν όψει γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης. Όλα δείχνουν προς τα εκεί βαδίζουν και η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση. Η ΝΔ επιλέγει να παίξει το χαρτί του καταλογισμού και ποινικών ευθυνών για την περίοδο Βαρουφάκη. Η πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής είναι μόνο το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Στο κάδρο των ευθυνών, άλλωστε, μπαίνουν για πρώτη φορά και οι Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Παππάς και Γιάννης Δραγασάκης.

Η Θάνου στο Μαξίμου

Η τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου θα κινείται μεταξύ Βουλής –εκεί είναι το γραφείο του Γραμματέα της κυβέρνησης Μιχάλη Καλογήρου– και Μεγάρου Μαξίμου. Στο Νομικό Γραφείο, υπό την καθοδήγηση του γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, απασχολούνται αυτή την περίοδο περίπου 30 δικηγόροι.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτη πληροφορία, η Βασιλική Θάνου θα φέρει στο νομικό γραφείο δύο-τρείς νομικούς της απολύτου εμπιστοσύνης της. Ένα άτομο, όμως, που υπηρετεί εκεί και με το οποίο θα συνεργαστεί είναι η ηπειρώτισσα Γιάννα Πεππέ, δοκιμασμένη στα δύσκολα.

Η γενική γραμματέας του πρωθυπουργού είναι νομικός από το 2008, αλλά εγκαταστάθηκε στο Μαξίμου από τον Ιανουάριο του 2015 ως ειδική σύμβουλος στο Νομικό Γραφείο. Γνωρίζεται με την Βασιλική Θάνου, καθώς είχαν συνεργαστεί στενά όταν διετέλεσε γενική γραμματέας του πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια της υπηρεσιακής κυβέρνησης, στην οποία η τότε πρόεδρος του Αρείου Πάγου ήταν πρωθυπουργός.

Με την Βασιλική Θάνου θα συνεργάζεται στενά και Δημήτρης Τζανακόπουλος, που μετά τον περσινό ανασχηματισμό έχει ανεβεί από το ισόγειο του Μαξίμου στον πρώτο όροφο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος θα λειτουργεί και ως σύνδεσμος της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου με τον πρωθυπουργό.

Αλλαγές προσώπων

Σε φάση «λίφτινγκ» βρίσκεται και το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου. Τον τελευταίο καιρό, ο Αλέξης Τσίπρας έχει εκφράσει πολλές φορές τη δυσαρέσκειά του για αστοχίες, λάθος χειρισμούς και αναποτελεσματικότητα.

Για το γεγονός ότι η κυβέρνηση χάνει έδαφος δεν φταίει, βέβαια, το επικοινωνιακό επιτελείο, αλλά, όπως συχνά συμβαίνει στις κυβερνήσεις, αυτό είναι εύκολος στόχος και ένας τρόπος για να μην αξιολογηθούν ουσιαστικά οι ασκούμενες πολιτικές.

Στο επικοινωνιακό επιτελείο καταλογίζουν, επίσης, ότι δεν μπόρεσε να θωρακίσει τον πρωθυπουργό από προσωπικές επιθέσεις, οι οποίες δεν είναι συνηθισμένες για το αξίωμά του. Ας σημειωθεί ότι ενώ η κεφαλή του επικοινωνιακού επιτελείου είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, η δική του «μετοχή» δεν φαίνεται να έχει πέσει στα μάτια του Αλέξη Τσίπρα.

Το στυλ Πολάκη

Στο πλαίσιο, πάντως, του δόγματος «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», στο Μέγαρο Μαξίμου βλέπουν πια με άλλα μάτια τον Παύλο Πολάκη. Μέχρι πρότινος, τον θεωρούσαν αμετροεπή που εκθέτει την κυβέρνηση. Και εάν δεν του είχαν «τραβήξει τα αυτιά», αυτό οφειλόταν στη συμπάθεια που του έχει ο Αλέξης Τσίπρας.

Τώρα πια, όμως, το στυλ Πολάκη κατά μία έννοια μετατρέπεται σε πρότυπο πολιτικής επικοινωνίας. Ο ίδιος λαμβάνει εύσημα από το Μέγαρο Μαξίμου για τις καθημερινές επιθέσεις που εξαπολύει από τους προσωπικούς λογαριασμούς του στα σόσιαλ μίντια. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, άλλωστε, δεν είχε καμία δυσκολία να μετατραπεί σε «πιστόλι του Μαξίμου».

Όπως μας είπε παλιός πολιτικός αυτό δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Κάθε κυβέρνηση που ερχόταν στα δύσκολα κατέφευγε στον «Πολάκη της». Τώρα, ο Παύλος Πολάκης επιτίθεται εναντίον δικαστών, υπερασπίζεται με σθένος τον πρωθυπουργό και εμμέσως απειλεί οποιονδήποτε διαφοροποιείται από την κυβερνητική γραμμή.

Σύμφωνα με πληροφορία, που δεν έγινε δυνατό να διασταυρωθεί, αλλά ταιριάζει με το κλίμα που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου τον τελευταίο καιρό, όταν συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα τόλμησε να πει ότι ίσως τα ξεσπάσματα του Πολάκη πλήττουν την εικόνα της κυβέρνησης, ο πρωθυπουργός τον αποπήρε.

Εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι ο Παύλος Πολάκης συσπειρώνει τον σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτούς που νοιώθουν βάλλονται και θέλουν να αντεπιτεθούν. Για τον λόγο αυτό στο πρωθυπουργικό επιτελείο θεωρούν πως ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας «θα είναι πολύ χρήσιμος στις εκλογές. Ανοίγει μέτωπα και μπορεί να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης».

Εσωτερικές τριβές

Κατά τα άλλα, στο επικοινωνιακό επιτελείο βρίσκονται σε εξέλιξη εσωτερικές γκρίνιες και κόντρες. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Άγγελος Τσέκερης παραμένει βέβαια στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά αρκετά αποδυναμωμένος. Είναι σαφές πως δεν απολαμβάνει την πρωθυπουργική εύνοια. Αντιθέτως έχει επανέλθει δυναμικά στα πράγματα ο Νίκος Παππάς. Και όπως προαναφέραμε, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος παραμένει παντοδύναμος.

Λόγω και των προσωπικών προβλημάτων του, ο Θοδωρής Μιχόπουλος βρίσκεται με το ένα πόδι μέσα και το άλλο πόδι έξω από το Μαξίμου. Οι ψυχρές σχέσεις του με το Νίκο Παππά είναι ένας πρόσθετος λόγος. Σε ιδιότυπη κατάσταση βρίσκεται ο Χριστόφορος Βερναρδάκης. Ενώ μέχρι πρότινος ήταν ο εκλεκτός του πρωθυπουργού, ο περιστασιακός αυτός «έρωτας» δείχνει να έχει κοπάσει, χωρίς, όμως, τουλάχιστον προς το παρόν, να τίθεται θέμα απομάκρυνσής του.

Το κλίμα στο Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι επίκεινται αλλαγές. Σύμφωνα με πληροφορία, σημαντικό ρόλο παίζει αυτή την περίοδο ο αρθρογράφος της Αυγής, Θανάσης Καρτερός. Είναι ένα από τα ατομα που έχουν εισηγηθεί στον Αλέξη Τσίπρα αλλαγές στο επικοινωνιακό επιτελείο, αλλά και την ίδρυση μίας νέας θέσης, σύμφωνα με κάτι που ισχύει στον Λευκό Οίκο.

Είναι αξιοσημείωτο ότι δημοσιογράφοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση έχουν δηλώσει την επιθυμία τους να «βοηθήσουν». Κατά τις ίδιες πληροφορίες, οι αλλαγές θα γίνουν πριν την έκθεση Θεσσαλονίκης το Σεπτέμβριο.

Μαύρη λίστα

Το Μέγαρο Μαξίμου επενδύει ιδιαίτερα και στα περιφερειακά αναπτυξιακά συνέδρια, καθώς μέσω αυτών υποτίθεται ότι θα σηματοδοτηθεί η επαναφορά της Ελλάδας σε ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Τέλος, σχεδιάζονται τρόποι για τον καλύτερο πολιτικό έλεγχο και συντονισμό των υπουργείων από τη Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού.

Η περίπτωση Τσιρώνη είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που το Μέγαρο Μαξίμου επιθυμεί να μην επαναληφθεί. Όταν σύσσωμη η αντιπολίτευση πυροβολούσε τον Βαρουφάκη για το «παράλληλο σύστημα πληρωμών», ο αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης άνοιξε άθελά του νέο επεισόδιο στην Βαρουφιάδα, λέγοντας αληθώς πως ο Βαρουφάκης είχε ενημερώσει το Υπουργικό Συμβούλιο για το σχέδιό του.

Όταν συνεργάτης του πρωθυπουργού επικοινώνησε μαζί του και του μετέφερε την δυσαρέσκεια του Αλέξη Τσίπρα, ο Γιάννης Τσιρώνης προέβη σε ανασκευαστική δήλωση. Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του, όμως, παραμένει στη μαύρη λίστα του Μεγάρου Μαξίμου.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Ιουλ 2017


Ο Μεχμέτ Σακίρ Μπασάκ, ο κομματάρχης του Εθνικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος κάλεσε την Άγκυρα να λάβει τα απαραίτητα μέτρα εναντίον της Ελλάδας

«Λάδι στη φωτιά» ρίχνουν οι τούρκοι εθνικιστές. Ο Μεχμέτ Σακίρ Μπασάκ συγκέντρωσε μέλη του Εθνικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έξω από το τουρκικό προξενείο στη Σμύρνη και προχώρησε σε προκλητικές και απειλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας και προσωπικά του προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου: «Ο πρόεδρος της Ελλάδας είπε για τα νησιά μας ότι “αν χρειαστεί θα δώσουμε και τη ζωή μας”, η δήλωση αυτή μας λυπεί ιδιαίτερα».

Και ο Μπασάκ… απασφάλισε: «Όποιος εποφθαλμιά τα εδάφη της πατρίδας μας, όποιος και εάν είναι αυτός, ξέρουμε πώς να τον βάλουμε στη θέση του».
Η νέα τουρκική πρόκληση έρχεται λίγα 24ωρα μετά το παραλήρημα του αρχηγού των «Γκρίζων Λύκων», ο οποίος είπε, απευθυνόμενος στους Έλληνες, ότι: «Μπορούμε να σας ξαναρίξουμε στη θάλασσα».

Οι τούρκοι εθνικιστές ξεπέρασαν κάθε όριο προκλητικότητας ζητώντας να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα κατά της χώρας μας για να μας υπενθυμίσουν, όπως είπε ο Μπασάκ, τα διεθνή δικαιώματα της Τουρκίας!

Παυλόπουλος : Η Τουρκία κρατά ανοικτή την πληγή του Κυπριακού

Και ενώ η Άγκυρα μιλάει για… διεθνή δικαιώματα, ο Προκόπης Παυλόπουλος, θύμισε στην γειτονική χώρα ότι εκείνη κρατάει ανοικτή την πληγή του Κυπριακού.

«Δεν μπορεί να ανέχεται ούτε η Ευρώπη ούτε η διεθνής κοινότητα αυτό το όνειδος της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Στην Κύπρο πρέπει να υπάρξει άμεσα λύση δίκαιη και βιώσιμη», τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας.


Δείτε το ρεπορτάζ από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1:




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος RIEAS


Έχουν περάσει είκοσι έξι χρόνια από την γέννηση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» στη θέση της «παλιάς» σοσιαλιστικής Μακεδονίας του Τίτο. Το τι επακολούθησε εκείνες τις ημέρες αποτελεί ένα περίπλοκο κεφάλαιο της τραγικής διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας κάτω από την αφόρητη πίεση της Γερμανίας και με πρωτοστάτη τον τότε γερμανό ΥΠΕΞ Γκένσερ.

Την κρίσιμη εκείνη στιγμή οι διεθνείς συγκυρίες, και ιδιαιτέρως οι ζυμώσεις εντός Ευρωπαϊκής Κοινότητας, δημιούργησαν αρνητικές συνθήκες για την «ισχυρή» Ελλάδα. Έτσι στις 17/1/1992, η Επιτροπή Μπαντατέρ δημοσιεύεσαι την γνωμοδότηση της για την αναγνώριση «της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών - μελών της».



Σήμερα, η «ισχυρή» Ελλάδα έχει καταστραφεί από τον οδοστρωτήρα της «ενωμένης» Ευρώπης και τον εγκληματικό πολιτικό πρωτογονισμό και την διαφθορά όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων του «λίκνου της δημοκρατίας». Μέσα σ’ αυτό το χάος και την συμφορά, το όνομα της προς βορρά νύφης παραμένει «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και για χιλιοστή φορά έχει αρχίσει καινούργια προσπάθεια για να βρεθεί συμβιβαστική λύση -- δηλαδή τρόπος να παρακαμφθεί η Ελλάδα και εξασφαλισθεί το «Μακεδονία» για τη νύφη.

Όπως λέει και ο σοφός λαός βεβαίως «κάθε πέρυσι και καλύτερα» ήγουν κάθε φέτος και χειρότερα· και στην περίπτωση της ΦΥΡΟΜ το «χειρότερα» μεταφράζεται στην βιασύνη των «φίλων και συμμάχων» μας να σπρώξουν τα Σκόπια όπως-όπως μέσα στο ΝΑΤΟ.

Η βιασύνη αυτή εκπηγάζει από τον φόβο της Ρωσίας και της οφθαλμοφανούς απόφασης της Μόσχας να μην επιτρέψει την επανάληψη του γιουγκοσλαβικού της δεκαετίας του ενενήντα με άλλη φορεσιά. Με την Σερβία αρνητική σε οποιαδήποτε εμπλοκή της με το ΝΑΤΟ, για καταφανείς λόγους, η ΦΥΡΟΜ είναι η «λογική» επιλογή που ακολουθεί την ένταξη του Μαυροβουνίου στην ατλαντική συμμαχία.

Τα Σκόπια όμως, σήμερα υπό την επισφαλή κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ, αντιμετωπίζουν το φάσμα μιας γενικής αποσταθεροποίησης εξ αιτίας των άλυτων εσωτερικών τους αντιφάσεων και εθνοτικών διαιρέσεων που υποδαυλίζονται από τον αλβανικό αλυτρωτισμό.

Αυξανόμενη λαϊκή ανησυχία και επικίνδυνη αναταραχή εκδηλώνονται ήδη από το 2014 -- με την αμέριστη συνδρομή αλβανικών συμμοριών που ελέγχονται από τα Τίρανα, και τον αλβανό «Γκρουέφσκι» Έντι Ράμα, ο οποίος διατηρεί αρμονικές σχέσεις με τον ανερχόμενο σουλτάνο Ερντογκάν και τον καταζητούμενο εγκληματία πολέμου Θάτσι, «πρόεδρο» του Κοσσυφοπεδίου, του αποσταθεροποιητικού δηλ. κατασκευάσματος των ΗΠΑ-Ευρώπης στην καρδιά των Βαλκανίων.

Το κρίσιμο λοιπόν ερώτημα για την όπως-όπως εισδοχή των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν βρίσκει απάντηση, τουλάχιστον θεωρητικά, χωρίς συμφωνία για το όνομα εκ μέρους της Ελλάδος για να κρατηθούν και τα (ελάχιστα πλέον) προσχήματα της «ισότητας» της Αθήνας με τους υπόλοιπους συμμάχους.

Η ασθμαίνουσα λοιπόν κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρέπει να διαχειρισθεί στην διαπραγμάτευση τις εξής αναπόφευκτες πραγματικές συνθήκες που θεωρούνται δεδομένες από τους ισχυρούς:

     Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ μένουν, εν τη απουσία ιστορικά ισορροπημένων αποφάσεων και πολιτικών, στην πεπατημένη της «επιτυχίας» του Dayton και των τεχνασμάτων δημιουργίας του «ανεξάρτητου» Κοσσυφοπεδίου και του «κράτους» Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τα οποία είναι εστίες συνεχούς επικίνδυνης αστάθειας.
     Η διελκυστίνδα μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στα Βαλκάνια δημιουργεί πιθανότητες συγκρούσεων «δια πληρεξουσίων» (proxy war) εφ’ όσον δεν υπάρξει σύγκλιση Τραμπ-Πούτιν για γενικότερη εξισορρόπηση στη νότια Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Μέση Ανατολή.
     Η πίεση για άμεσο είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο· ένας ελιγμός εισόδου με μόνο το «ΦΥΡΟΜ» για να παρακαμφθούν ελληνικές αντιρρήσεις θα έχει απρόβλεπτους, μακροπρόθεσμους, και βλαπτικούς πολιτικούς και διπλωματικούς αντίκτυπους εν όψει της πλήρους αδυναμίας της χώρας μας.
     Δεν υπάρχει χρόνος για «εναλλακτικές», ούτε η πολυτέλεια ατέρμονης «διαπραγμάτευσης» καθώς η ελληνική κυβέρνηση τελεί εν επιτροπεία.
     Δυστυχώς για την Ελλάδα, η «πολιτικά ορθή» πνοή της ευρωπαϊκής όσο και της αμερικανικής διπλωματίας παραλείπει και παραμερίζει τεράστιες ιστορικές δυσκολίες και εγκλήματα προς όφελος «γεωπολιτικών στρατηγικών ασφάλειας» που κάθε άλλο παρά «ασφάλεια» εξασφαλίζουν για την χώρα μας (και η ιστορία του «σκοπιανού» από το 1991 και μετά αποδεικνύει του λόγου το αληθές).

Η πρόσφατη επίσκεψη του σκοπιανού ΥΠΕΞ Νίκολα Ντιμίτροφ στην Αθήνα δεν είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα. Τουναντίον επιβεβαίωσε ότι τα Σκόπια αισθάνονται ότι η πλάστιγγα γέρνει προς το μέρος τους καθώς ΝΑΤΟ και ΕΕ επείγονται για την «σταθεροποιητική» εισδοχή της ΦΥΡΟΜ, με το σημερινό «προσωρινό» όνομα, στην ατλαντική συμμαχία. Εφ’ όσον αυτό επιτευχθεί, και η τακτοποίηση του ονόματος μετατεθεί στο μέλλον μετά την «σταθεροποίηση», η κατάληξη για την Ελλάδα θα είναι αναπόφευκτα αρνητική.

Οι μοναδικές ελληνικές ελπίδες για την απομάκρυνση μιας πιθανής κατά κράτος νίκης των σκοπιανών στο θέμα του ονόματος στηρίζονται στις αντιδράσεις των «Μακεδόνων» αλβανών που ήδη κινούνται επιθετικά κατά του Ζάεφ: απαιτούν ίση συμμετοχή σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για το όνομα, αν και το θέμα δεν τους ενδιέφερε ποτέ ως αντικείμενο αιχμής μπροστά στις εθνοτικές τους ανησυχίες και την επιθυμία τους να επιβάλουν «πολυπολιτισμική δημοκρατία» αλβανικού ειδικού βάρους παρά την άρνηση των σλάβων μακεδονιζόντων (βλέπε, π.χ., την άμεσο απαίτηση για την ανακήρυξη της αλβανικής ως ισότιμης γλώσσας του κρατιδίου δίπλα στα σλάβο-μακεδονικά).

Οι έλληνες (εξουσιολάγνοι) πολιτικοί έχουν βέβαια ήδη εγκλωβιστεί στην περίφημη «σύνθετη ονομασία» με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν το όνομα «Μακεδονία». Τώρα όμως υπάρχει μια μικρή πιθανότητα διαπραγμάτευσης παραμερίζοντας τις παρελθούσες θέσεις. Ο σημερινός ΥΠΕΞ, κατ’ αντίθεση προς το υπόλοιπο κυβερνητικό σχήμα, φαίνεται να έχει διάθεση κάπως αποφασιστικής συζήτησης με τα Σκόπια, αλλά κυρίως με τους αιώνιους «διαμεσολαβητές».

Ίδωμεν. Και ελπίζωμεν.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Οι ελπίζοντες ότι συμμετοχή της ΦΥΡΟΜ στο ΝΑΤΟ εξασφαλίζει το αδιάσπαστο του κρατιδίου θα βρεθούν πιθανότατα προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Αγνοώντας τα χαρακτηριστικά του «βαλκανισμού», και τους αιώνες συγκρούσεων και φονικών ερίδων, θα κληθούν πιθανότατα να ελέγξουν έναν ακόμη βαλκανικό μικρό πόλεμο με μεγάλες προεκτάσεις.

Copyright: Research Institute for European and American Studies (www.rieas.gr) Publication date: 26 July 2017.
Note: The article reflects the opinion of the author and not necessarily the views of the Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Οι πρόσφατες προκλήσεις της Τουρκίας ως προς το Αιγαίο, που προέρχονται από «διάφορους παράγοντες» της πολιτικής ζωής της χώρας εκείνης, επικαιροποιούν το ερώτημα εάν η Άγκυρα επιθυμεί να ανήκει στη διεθνή έννομη τάξη ή όχι.

Ανεξαρτήτως όμως αυτού επιβάλλεται  να επικαιροποιηθεί και ένα άλλο μείζον ζήτημα, το οποίο όχι μόνο συστοιχείται, αλλά και ταυτίζεται με τις παραδοχές της εξαιρετικώς πρόσφατης νομολογίας του ad hoc Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου με έδρα τις Κάτω Χώρες (Permanent Court of Arbitration –PCA). Αναφέρομαι στην προσφυγή  της 22ας Ιανουαρίου 2013 των Φιλιππίνων κατά της Κίνας, που αφορά στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (στο εξής: Δίκαιο της Θάλασσας).
 Ειδικότερα:

Αναφέρομαι στην υπόθεση «The Republic of Pilippines v. The People’s Republic of Chine», με Case Number: 2013-9 καιΠρόεδροτον Thomas A.Mensah.  Η απόφαση δε αυτή που δημοσιεύθηκε στις 12/7/2016 αν και «δεν άπτεται» αμέσως των ελληνοτουρκικών διαφορών, εν τούτοις επιβάλλει το «σχολιασμό» της. Άλλωστε η αξιοποίηση των παραδοχών που προκύπτουν, από την πρόσφατη αυτή απόφαση συνηγορεί υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Για πρώτη φορά ένα ad hoc Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μantego Bay της Ιαμαϊκής που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1982. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Εξαιρούνται, όμως, οι βράχοι εφόσον δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δεν μπορούν να έχουν αυτοτελώς οικονομική ζωή.

Το Δικαστήριο εκείνο δέχθηκε ως απόλυτο κανόνα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου ότι όλοι οι γεωγραφικοί σχηματισμοί (ασχέτως του εάν χαρακτηρισθούν νησιά ή βράχοι και ασχέτως του μεγέθους αυτών), έχουν υποχρεωτικώς χωρικά ύδατα έκτασης 12 μιλίων. Αυτό επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων στα 12 μίλια, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας.  Με χωρικά ύδατα 12 μιλίων, το 72% των θαλασσίων περιοχών του Αιγαίου περιέρχεται κυριαρχικώς στην Ελλάδα και το  8,5% στην Τουρκία. Το 19,5% δε που απομένει προς οριοθέτηση, μπορεί να διευθετηθεί. Η παραδοχή δε αυτή του PCA εκθέτει στην παγκόσμια κοινή γνώμη και ενώπιον του διεθνούς νομικού πολιτισμού την Τουρκία με το «περίφημο» Casusbelli, εάν η Ελλάδα αποφασίσει να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο!.. Σε κάθε περίπτωση όμως και στο Αιγαίο ισχύσει η Αρχή της Αβλαβούς Διέλευσης και θα πρέπει να λεχθούν τα εξής:
  • H Αρχή της Αβλαβούς Διέλευσης δια της χωρικής θάλασσας (Innocent passage).
Η Αρχή της Αβλαβούς Διέλευσης έχει μακρά εθιμική παράδοση και  καθιερώθηκε προς το συμφέρον της ναυσιπλοΐας. Αποτελεί δε τη μόνη εξαίρεση της κυριαρχίας του παράκτιου κράτους στη χωρική του θάλασσα. Σύμφωνα με την Αρχή αυτή, κάθε ξένο πλοίο, εμπορικό ή πολεμικό, έχει το δικαίωμα να διέρχεται «αβλαβώς» από τα χωρικά ύδατα άλλου κράτους. Αυτή είναι η παγίως κρατούσα άποψη. Πρέπει, όμως, να καταστεί σαφές ότι η αβλαβής διέλευση προϋποθέτει και σεβασμό στην Αρχή της Αμοιβαιότητας.

Επίσης, για τη διέλευση μέσα από τη χωρική θάλασσα άλλης χώρας πρέπει να ακολουθείται η συντομότερη οδός, χωρίς διακοπές ή περιπλανήσεις. Το διερχόμενο πλοίο έχει την υποχρέωση να αποφεύγει κάθε ενέργεια που θα μπορούσε να προσβάλλει τα συμφέροντα του παράκτιου κράτους, ενώ τα πολεμικά πλοία επιφάνειας πρέπει να φέρουν τη σημαία τους κατά τρόπο εμφανή, τα υποβρύχια δε υποχρεούνται να διέρχονται εν αναδύσει.
  • Kλειστές και ημίκλειστες θάλασσες
Ενταύθα πρέπει να επισημειωθεί ότι η νέα Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας καθιέρωσε ορισμένες νέες διατάξεις για τις κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες (άρθρα 122 και 123). Ενόψει των ρυθμίσεων αυτών, ιδιαίτερες  «παρεμβάσεις» άσκησε η Τουρκία, της οποίας απώτερος σκοπός ήταν να επιτύχει αναίρεση των γενικών και κλασικών λύσεων του Δικαίου της Θάλασσας, ώστε προκειμένου για κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες, όλες οι ρυθμίσεις να αποφασίζονται κατόπιν «συμφωνίας» των ενδιαφερομένων μερών. Τελικώς, η τουρκική άποψη κρίθηκε αβάσιμη και δεν επικράτησε.
  • Mε αφορμή τη διένεξη Κίνας και Φιλιππίνων, οι παραδοχές του PCA:
Η απόφαση του PCA που προβλέπεται ως μηχανισμός επίλυσης διαφορών αναφορικώς με το Δίκαιο της Θάλασσας, αφορούσε την εξέταση της νομιμότητας των αξιώσεων και δραστηριοτήτων της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα επί των πόρων των νησιωτικών σχηματισμών που περικλείονται από τη γραμμή των εννέα σημείων (nine-dashline). Η προσφυγή υπεβλήθη μονομερώς από τις Φιλιππίνες.

Για τις παραδοχές του PCA αναφορικώς με τις αξιώσεις  της Κίνας ως προς την περικλειόμενη περιοχή (nine-dashline) εντός της ΑΟΖ των Φιλιππίνων (και όσο το παρόν περίγραμμα επιτρέπει), υπ’ όψιν τα εξής:

1) Κρίθηκε ότι δεν υφίστανται ιστορικά δικαιώματα αλιείας και εξόρυξης υδρογονανθράκων που επικαλέσθηκε η Κίνα, εφόσον δεν ήταν αποκλειστικά, ούτε είχαν τη συναίνεση άλλων κρατών, ενώ οι διεκδικήσεις νησιωτικών σχηματισμών που βρίσκονται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας (π.χ. ύφαλοι, σκόπελοι) δεν συνεπάγονται κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά ούτε  και είναι δυνατόν μέσω αυτών να διεκδικούνται θαλάσσιες ζώνες. (Εξαιρούνται όμως φυσικοί σκόπελοι οι οποίοι εντός των χωρικών υδάτων αποτελούν σημεία βάσης μέτρησης των ζωνών.)

2) Προσδιορίστηκε η έκταση των δικαιωμάτων της Κίνας σε θαλάσσιες ζώνες έως το προβλεπόμενο από το Δίκαιο Θάλασσας όριο από τις ακτές της, στα 200 ν.μ. (υφαλοκρηπίδα /ορθότερα βλ. ΑΟΖ), ενώ αποφασίσθηκε ότι οι κατασκευές τεχνητών νησιών δεν νομιμοποιούνται. Διαπιστώθηκε δε ότι οι κατασκευές αυτές προκαλούν σοβαρή βλάβη στο περιβάλλον των κοραλλιογενών υφάλων με συνέπεια την προσβολή  του οικοσυστήματος. Επίσης διαπιστώθηκε ότι η Κίνα δεν ενήργησε με καλή πίστη ενόψει της διαδικασίας επίλυσης της διαφοράς.

3) Ερμηνεύθηκε για πρώτη φορά η «διάταξη περί βράχων» με βάση τις πρόνοιες του Δικαίου της Θάλασσας  με θετικά μάλιστα συμπεράσματα ως προς τα νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας για τα μικρά νησιά-βράχους (βραχονησίδες). Για να αναγνωρίζονται δε σ’ ένα βράχο-νησί δικαιώματα υφαλοκρηπίδας -ΑΟΖ, απαιτείται αντικειμενική δυνατότητα μόνιμης ανθρώπινης διαβίωσης ή οικονομικής ζωής, ενώ είναι ανεπίτρεπτη η ύπαρξη εντεταλμένου προσωπικού, ώστε να γίνεται επίκληση ύπαρξης μόνιμης ανθρώπινης διαβίωσης. Επίσης ένας νησιωτικός σχηματισμός που δεν κατοικείται, κρίθηκε ότι εξ αυτού του λόγου δεν αναιρείται η δυνατότητα κατοίκησης, όταν αντικειμενικώς ο σχηματισμός αυτός μπορεί να κατοικηθεί. Επίσης κάτοικοι  γειτονικών νησιών με οικονομική δραστηριότητα σε βράχο δεν απαιτείται να κατοικούν εκεί οπωσδήποτε, ώστε να εκπληρώνεται η προϋπόθεση της δυνατότητας οικονομικής ζωής επί του βράχου. Στην περίπτωση αυτή αρκεί η διαβίωση επί του βράχου να μην εξαρτάται από εξωτερική υποστήριξη. Επέμβαση δε με  τεχνητά μέσα, ώστε ένας βράχος να γίνει κατοικήσιμος, αφορά εξωνομική ενέργεια που δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Τέλος:

4) Καταδικάστηκαν δραστηριότητες της Κίνας που αφορούσαν στη συστηματική παρενόχληση πλοίων που διεξήγαγαν έρευνες για υδρογονάνθρακες εντός της ΑΟΖ των Φιλιππίνων.

Τα προαναφερόμενα αφορούν καταλυτικές απαντήσεις για τις «γνωστές» συμπεριφορές της Τουρκίας καθώς και αποφασιστική ενίσχυση των βάσιμων θέσεων της Ελλάδας.
  • H Ελλάδα ως μικτό Αρχιπελαγικό κράτος
Με την ευκαιρία των προηγουμένων επισημάνσεων, χρήσιμο είναι να λεχθούν τα εξής:

Η έννοια του Αρχιπελάγους καθιερώθηκε για πρώτη φορά στο Montego Bay της Ιαμαϊκής και αυτό εισάγει οπωσδήποτε θετικό πρόκριμα για την Ελλάδα, γιατί οφείλουμε να διεκδικούμε με ενεργητικές παρεμβάσεις να επεκταθεί η έννοια αυτή, με όλα βεβαίως τα επιμέρους αποτελέσματά της, και στα μικτά Αρχιπελαγικά κράτη, όπως είναι η χώρα μας. Η νέα Σύμβαση προσφέρει μια επαρκή βάση για το σκοπό αυτό. Άλλωστε η αρχιπελαγική δομή καθεαυτή απαιτεί εκ των πραγμάτων για όλα τα αρχιπελαγικά κράτη, (αμιγή ή μικτά) την ειδική πρόνοια της μη «διάσπασης» του ενιαίου της αρχιπελαγικής δομής. 

Αυτή η πρόνοια πρέπει να καθορίζει την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ και όλα τα εκ του Δικαίου της Θάλασσας απορρέονται δικαιώματα.

Συνεπώς, επιβάλλεται επαναπροσδιορισμός της όλης «τακτικής» της Αθήνας, με βάση το ό,τι η Ελλάδα είναι Μικτό Αρχιπελαγικό Κράτος του οποίου η δομή είναι αδιάσπαστη!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU). Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου