Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Μαρ 2017


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Γράφω όχι γιατί πιστεύω ότι τα λόγια μου θα αλλάξουν κάτι…
Αλλά για να θυμάμαι ποιος είμαι εγώ.
Για να μην αλλάξει εμένα αυτή η βρομιά και η σαπίλα…
Για να μην πάψω να νιώθω, ότι αφέντης της ζωής και οδηγός των διαδρομών μου είμαι εγώ και κανένας άλλος…
«Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;»... *
Στην χειρότερη στιγμή της μεταπολιτευτικής ιστορίας του τόπου, η χώρα είχε την ατυχία να την κυβερνά ότι πιο μικρό και ασήμαντο έχει να επιδείξει, από την επανασύσταση του Ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα.

Ένα άσχετο και ανίκανο «μπουλούκι» πολιτικών, στενόμυαλοι υπουργοί και βουλευτές, ελεεινοί υπηρέτες ντόπιων και ξένων συμφερόντων, κυνικοί, δειλοί αριβίστες, η τέλεια ενσάρκωση μιας επικίνδυνης και αξιολύπητης μετριότητας.

Έως χθες, είχαμε αναθέσει τις τύχες αυτής της χώρας σε ένα σάπιο καθεστώς, σε διεφθαρμένους πολιτικούς που καταλήστεψαν τον δημόσιο πλούτο της και την χρεοκόπησαν, σήμερα στηρίξαμε τις ελπίδες μας σε ηλιθίους, που με τις ανέφικτες ιδεοληψίες και εμμονές τους την φτωχοποίησαν και συνεχίζουν την καταστροφή της από το σημείο που την άφησαν οι προηγούμενοι.

Και εκείνο που σε τρομάζει περισσότερο είναι, όταν διαπιστώνεις ότι το πουλόβερ του «τέλειου» κόσμου μας άρχισε να ξηλώνεται στις άκρες του, από εκείνους που πίστευες ότι το έπλεκαν.

Μια Φούχτα πεποιθήσεις όριζαν την ζωή μας και αυτές μας πρόδωσαν γρήγορα.

Στον κρατήρα της οικονομικής βαρβαρότητας, έχουν χαθεί πια οι αποδείξεις, έχουν ανακατευτεί τα κουστούμια και οι μάσκες, οι εικόνες, οι άνθρωποι, τα συναισθήματα.

Πρόσωπα χωρίς σχήμα, ανέκφραστα, το μόνο καλό, η σκέψη κάποιου όμορφου δειλινού, κάποιων καλών αναμνήσεων.

Ξαφνικά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες σταμάτησαν, όπως σβήνει το μουρμουρητό του κοινού με το σήκωμα της αυλαίας.

Σε λίγο αυτή η παράσταση θα τελειώσει.
Οι “βομβαρδισμοί” των μέτρων θα σταματήσουν γιατί δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο πια.
Μέσα σε μια νύχτα θα πέσει η κουρτίνα της σκηνής του τσίρκου.

Οι ακροβάτες και οι ζογκλέρ θα μαζέψουν τα σύνεργα τους, οι κλόουν θα ξεβαφτούν, οι θηριοδαμαστές θα διπλώσουν τα μαστίγια τους, τα «ζώα» θα μπουν στα κλουβιά τους, οι ταχυδακτυλουργοί θα φύγουν με τα καπέλα και τα περιστέρια τους και στην σκηνή που κάποτε απλωνόταν το πολύχρωμο τσίρκο θα μείνουν τα σκουπίδια και οι αναμνήσεις.

Η τρέλα του πύργου της Βαβέλ θα τελειώσει και η πόρτα του υπογείου που πετούσαν όλα όσα έβλαπταν την «τέλεια» εικόνα τούτης της χώρας θα ανοίξει διάπλατα.

Τότε θα αρχίσουν οι απολογισμοί και η απόδοση των ευθυνών.
Ο τελάλης θα πάρει γύρα τις γειτονιές να φωνάξει το μοναδικό έγκυρο στοιχείο, που είναι το οριστικό τέλος αυτού του λαού.

Ήρθε η ώρα η προετοιμασμένη από καιρό χώρα, να πεθάνει. Το θέλουν οι ξένοι, συνέργησαν σε αυτό τα ντόπια πολιτικά αηδόνια.

Τα σύγχρονα πειραματόζωα «φούσκωσαν» τελείωσε ο ρόλος τους και η αποστολή τους.

Το μόνο που μένει είναι η βαριά ανάσα ενός λαού, που σφίγγει και πιέζει το στήθος, όπως μια ταφική τελετή αγαπημένου φίλου.

Δυστυχώς η χώρα αυτή τελείωσε. 
Είναι ανώφελο να πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. 
Το μόνο που απομένει είναι ο προσδιορισμός της καταληκτικής ημερομηνίας, το τράβηγμα από την πρίζα.

Αυτό είναι το τέλος μιας μακράς άθλιας διαδρομής, ένα τέλος που η χώρα το περιμένει πια με μια επιθανάτια γαλήνη που της προσφέρει η γνώση και η αποδοχή του οριστικού τέλους που έρχεται…

* Γιώργος Σουρής, ο ποιητής που σατίριζε πολιτικούς και τραπεζίτες και προτάθηκε από τη βουλή για Νόμπελ Λογοτεχνίας...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ρευστές πολιτικές εξελίξεις στέκονται εμπόδιο στη λήψη απόφασης για την επιλογή του προσφορότερου δρόμου μεταφοράς του αερίου στην Ευρώπη

Απορώ, κατ’ αρχάς, με το γεγονός ότι ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου -ίσως και πετρελαίου- που βρίσκεται σε ζώνες ελληνικής κυριαρχίας, δεν αντιμετωπίζεται ούτε από τον πολιτικό κόσμο, ούτε από τον Τύπο αναλόγως της σπουδαιότητάς του.

Πού και πού, για επικοινωνιακούς λόγους, θα θυμηθεί κάποιος ότι το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ παραμένει σε εκκρεμότητα, αλλά με καμιά χώρα δεν υπήρξε Συμφωνία, τις δε υπογραφές με την Αλβανία δεν της αναγνωρίζει η γείτων.

Στο χθεσινό ρεπορτάζ της voria.gr., πληροφορούμαστε ότι ο αμερικανικός κολοσσός ExxonMobil, επιχειρεί μεν να εμπλακεί ακόμα περισσότερο στα ενεργειακά δρώμενα της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, αλλά η σύμπραξου με την Qatar Petroleum, δυσχεραίνει την προοπτική συνεργασίας με το Ισραήλ. Η επανασύσφιγξη των σχέσεων Ισραήλ-ΗΠΑ είναι βέβαιο πως θα παρακάμψει το εμπόδιο, δεδομένου άλλωστε ότι το Ισραήλ έχει συμμαχήσει ουσιαστικά με την Σαουδική Αραβία προς αντιμετώπιση κοινού εχθρού, του Ιράν. Υποθέτω πως το κοινό συμφέρον με το Κατάρ, δεν θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα. Και εν πάση περιπτώσει υπάρχουν και άλλες μεγάλες εταιρίες αμιγώς ισραηλιτικών συμφερόντων.

Το μεγάλο εμπόδιο είναι άλλο. Ότι οι ρευστές πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, στέκονται εμπόδιο στη λήψη απόφασης, σχετικώς με την επιλογή του προσφορότερου δρόμου για την μεταφορά του αερίου στην Ευρώπη. Στην εφημερίδα της Λευκωσίας "Σημερινή" υπήρξε ένα ενδιαφέρον άρθρο περί αυτού, αναφέροντας τα πέντε ενδεχόμενα, σε περίπτωση που οι έρευνες ευοδωθούν και οι τελικές ποσότητες θα επιτρέπουν εξαγώγιμη χρήση των κοιτασμάτων. Έχω αναφερθεί σε αυτά, αλλά δεν είναι κακό να επαναδημοσιευθούν, εν περιλήψει, υπογραφόμενα από τους Ι. Αμπαρτίζη και Α. Αποστόλου, ειδικούς επί της ενέργειας.

1. Τερματικός σταθμός υγροποίησης στην Κύπρο (LNG):
Ένας επίγειος τερματικός σταθμός υγροποίησης (LNG) στην Κύπρο αποτελεί μακράν την καλύτερη επιλογή από οικονομική, γεωπολιτική και στρατηγική άποψη. Μοναδική ίσως παραφωνία είναι το υψηλό κόστος κατασκευής, ο χρόνος και η έλλειψη τεχνογνωσίας.

2. Αγωγός Εast-Med (ΙICG-Interconnector Israel-Cyprus-Greece):
Ένας αγωγός που θα συνδέει το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα (και υπό προϋποθέσεις την Αίγυπτο) με τα υπάρχοντα δίκτυα στην Ευρώπη. Ελλάδα και Κύπρος θα "ενωθούν" ενεργειακά, υπό τη θεσμική ομπρέλα της Ευρώπης και με τη σθεναρή στήριξη του Ισραήλ.
Στα αρνητικά του συνυπολογίζονται μεταξύ άλλων τόσο οι τεχνικές δυσκολίες, η απουσία ανακήρυξης ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου, η υπάρχουσα υποδομή και κινητικότητα σε Αίγυπτο, Ισραήλ, η αναθέρμανση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων (σενάριο 5) και η έλλειψη ευελιξίας στον τομέα της μεταφοράς. Επιπλέον συνυπολογίζεται και το κόστος του αγωγού, αφού το μεγάλο βάθος της θάλασσας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου αυξάνει το κόστος κατασκευής και συντήρησής του.
Αυτός είναι ο λόγος, που σε όλα τα σημειώματά μου σ’ αυτήν την στήλη, τοποθετούσα αυτήν την προοπτική στην τελευταία θέση ενδιαφέροντος, αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή, την επαναφέρουν υψηλά στην επικαιρότητα.

3. Αγωγός στην Αίγυπτο (αξιοποίηση υπαρχόντων τερματικών σε Idku & Damietta):
H ανακάλυψη του κοιτάσματος Ζορ στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ έχει ανατρέψει τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην περιοχή. Η ενδυνάμωση των διμερών ενεργειακών σχέσεων Αιγύπτου, Κύπρου (2013) σε αντιδιαστολή με τους τουρκικούς αναθεωρητισμούς λειτουργεί επικουρικά στην προσπάθεια ενεργειακής διασύνδεσης των δύο μεσογειακών κρατών. Στα θετικά συγκαταλέγονται οι παραδοσιακά φιλικές σχέσεις, η στήριξη στο καθεστώς Αλ-Σίσι από ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία και Ισραήλ, το υπάρχον ενεργειακό σύστημα, η αιγυπτιακή αγορά, η γεωγραφική εγγύτητα, η δυναμική της περιοχής σε κοιτάσματα και η συμφωνία καθορισμού ΑΟΖ Κύπρου-Αιγύπτου (2003). Στα αρνητικά εντάσσονται η πολιτική ρευστότητα στην Αίγυπτο, η ισλαμική τρομοκρατία, η έλλειψη ευελιξίας στις μεταφορές, η απουσία της ευρωπαϊκής θεσμικής ομπρέλας, τα transit costs και τα χρόνια προβλήματα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

4. Αγωγός στην Ιορδανία (μέσω Ισραήλ):
Οι διμερείς συμφωνίες Ισραήλ-Ιορδανίας επιτρέπουν τέτοια εξέλιξη (2014, 2016). Στα θετικά βρίσκεται το χαμηλό κόστος κατασκευής, η γεωγραφική εγγύτητα, η πολιτική σταθερότητα και το υπάρχον δίκτυο μεταφοράς του Ισραήλ. Στα αρνητικά όπως και στην περίπτωση της Αιγύπτου, είναι συμπληρωματικά, η μικρή δυναμική της ιορδανικής αγοράς και η αναγκαστική πρόσδεση μέσω Ισραήλ λόγω έλλειψης γεωγραφικής συνέχειας (transit costs).

5. Αγωγός στην Τουρκία (α) μέσω κατεχομένων (β) Leviathan-Ceyhan:
α) Στην πρώτη περίπτωση η άμεση διασύνδεση με την Τουρκία μέσω κατεχομένων προϋποθέτει την λύση του Κυπριακού. Ακόμη όμως και μετά την λύση η επιλογή αυτή δεν θα πρέπει να αποτελεί σενάριο που θα πρέπει η όποια «μετεξέλιξη» της Κυπριακής Δημοκρατίας να προκρίνει. Η εξάρτηση της Κύπρου από την Τουρκία σε ενεργειακό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο εγκυμονεί άμεσους κινδύνους, ακόμη και για μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο της.
β) Στη δεύτερη περίπτωση ένας αγωγός μέσω της Κυπριακής ΑΟΖ που θα συνδέει το Leviathan-Ceyhan (που δεν μπορεί να αποτραπεί από την Κυπριακή Δημοκρατία βάσει του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης) θα αποτελέσει μια αρνητική εξέλιξη, που θα ακυρώνει τα σενάρια 2 και 4, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπάρχει όμως και θετική εξέλιξη με τον αγωγό της Gazprom. Θα πρέπει κάποια στιγμή να αναφερθώ σ’ αυτόν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Γενναίες" ρυθμίσεις χρεών προαναγγέλονται από τους κουτοπόνηρους, για χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία, δημόσιο κλπ.
Μας κάνουν δηλαδή την χάρη οι απατεώνες να δώσουμε σε δόσεις αυτά που δόλια μας φόρτωσαν στην πλάτη σαν χρέη δικά μας.
Χρέη του πολιτικού συστήματος διαπλοκής, χρέη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και γενικά χρέη που δεν  δημιούργησε ο ίδιος ο λαός, αλλά η καμόρα που κυβερνά τριάντα τόσα χρόνια τώρα.

Κι αν κάποιος απ' τους κουτοπόνηρους αντιτείνει: "ναι, αλλά τα ασφαλιστικά χρέη είναι χρέη του καθενός", θα του πούμε πως μέχρι την αρχή των μνημονίων και της χρεοκοπίας η εισφοροδιαφυγή ήταν δραματικά μικρότερη της σημερινής, και στο μεταξύ γιγαντώθηκε πρώτον επειδή οι εισφορές αυξήθηκαν προκειμένου να καλυφθούν οι τρύπες των ταμείων που άφησαν διαχρονικά οι ληστοκυβερνήσεις καθώς και το PSI του χοντρού εγκληματία και δεύτερον διότι όταν μειώνονται οι μισθοί, και όταν λόγω ανεργίας στον οικογενειακό προγραμματισμό μπαίνουν τα μισά και βγάλε χρήματα, τότε προέχει η επιβίωση και όχι η συνέπεια προς τα ασφαλιστικά ταμεία, που έτσι κι αλλιώς καταληστευμένα όπως είναι δεν παρέχουν καμία εγγύηση για την ανταποδοτικότητα (το ύψος) της σύνταξης που θα δώσουν, ούτε καν αν θα δώσουν σύνταξη.
Εξ άλλου ποιός θέλει να μην πληρώνει το ασφαλιστικό του ταμείο όταν έχει την δυνατότητα, αφού απ' αυτό εξαρτάται η περίθαλψή του και η σύνταξη του στα γεράματα;

Τα ξέρουν όλα αυτά οι κουτοπόνηροι, αλλά είναι παλιό τους κολπάκι πρώτα να σε φέρνουν σε αδυναμία πληρωμής ώστε να γιγαντώνονται τεχνητά τα χρέη σου, ύστερα να σε κατηγορούν για κακοπληρωτή, μπαταχτσή και απατεώνα και στο τέλος τάχα μεγαλόθυμα να σου δίνουν την δυνατότητα να εξοφλήσεις τα χρέη που χωρίς αυτούς δεν θα είχες, με δόσεις.

Έτσι πιστεύουν -εξ ου και κουτοπόνηροι- πως μ' έναν σμπάρο πετυχαίνουν πολλά τρυγόνια:
- Πως αποδεχόμενοι την "ευκολία" των δόσεων αποδεχόμαστε ντε φάκτο το ύψος των πλασματικών χρεών που μας έχουν φορτώσει.
- Πως θα τους χρωστάμε χάρη, που πιθανόν να εξαργυρωθείσ τις κάλπες.
- Πως (το σπουδαιότερο) απασχολημένοι με την αποπληρωμή των δόσεων πεντ'-έξι ρυθμίσεων που ο καθένας θα κάνει, θα βρισκόμαστε συνεχώς με σκυμένο κεφάλι προσηλωμένοι στην διαχείριση της φτώχειας μας, ώστε να μην αντιδρούμε στις εγκληματικές τους ενέργειες εναντίον του κράτους, των συμφερόντων των πολιτών, του Συντάγματος, της ίδιας της δημοκρατίας.

Το παιχνίδι χοντραίνει και είναι επιστημονικά πονηρό, πλην όμως εφαρμόζεται από ημιαγράμματους κουτοπόνηρους, από βλάκες με πτυχία και ντοκτορά, από φραγκάτους ημιπαράνομους ενοχικούς, που επειδή στην σημερινή συγκυρία δηλώνουν "αριστεροί", είναι ακόμη πιό ενοχικοί, και ακόμη πιό αποφασισμένοι να κλείσουν στόματα, μάτια, συνειδήσεις, όλα όσα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αντίδραση και φυσιολογική εξέγερση.

Γι αυτό και είναι αμφίβολο αν τελικά θα το κερδίσουν.
Γιατί το παίζουν άγαρμπα, βιαστικά, αγχωτικά.

Εμάς όμως μας αρέσει που μας πιέζουν έτσι άγαρμπα, χοντρά, κουτοπόνηρα.
Γιατί όσο το ελατήριο συμπιέζεται άτσαλα, τόσο υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα, να σκάσει στην μούρη τους!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένταση στα δικαστήρια της Ξάνθης 
για την σύλληψη του ιμάμη - πιστολέρο

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Όπως πολύ καλά αντιλήφθηκαν, από την πρώτη στιγμή, όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (ιδιαίτερα στην Θράκη), η σύλληψη του ιμάμη της Ηλιόπετρας και την παραπομπή του στην Εισαγγελία Ξάνθης για παράνομη κατοχή όπλων (δύο πιστόλια, έναν σιγαστήρα, ένα φλόμπερ και πλήθος από σφαίρες), ήταν η πρώτη πράξη μίας ιλαροτραγωδίας.

Σήμερα το πρωί, ένα πλήθος μουσουλμάνων από την Ηλιόπετρα (αλλά και από άλλα μουσουλμανικά χωριά της Ξάνθης) συγκεντρώθηκε στα δικαστήρια της Ξάνθης για να συμπαρασταθεί στον ιμάμη, που σύμφωνα με πληροφορίες εφέρετο να ομολόγησε την παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού, ομολόγησε δηλαδή την ενοχή του!

Η συγκέντρωση αυτού του πλήθους (περίπου 200 άτομα) έχει δημιουργήσει και μια ένταση, ιδιαίτερα μεταξύ των συγκεντρωμένων που συζητούν για την... αθώωση του ιμάμη Ηλιόπετρας. Του ίδιου ιμάμη που έχει απασχολήσει στο παρελθόν τις αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας (Κρατική Ασφάλεια και ΕΥΠ), είτε με τους πύρινους λόγους του στο τζαμί (και όχι μόνο), είτε με την "ευτυχισμένη παρουσία" του σε δράσεις της Τουρκίας εντός του Ελληνικού εδάφους (βλ. Καραβάνι Αλληλεγγύης), είτε με την αμέριστη υποστήριξη που δέχεται από τον ψευτομουφτή Ξάνθης (και το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής) Αμέτ Μέτε.

Σκοπός της συγκέντρωσης και της έντασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στους εξωτερικούς χώρους είναι η άσκηση πίεσης προς τις δικαστικές κυρίως (αλλά όχι μόνο) αρχές, από τις οποίες "αιτούνται" την αθώωση του μουσουλμάνου θρησκευτικού λειτουργού, αν και ο ίδιος φέρεται να έχει ήδη ομολογήσει την ενοχή της κατοχής παράνομου οπλισμού, χωρίς όμως να δώσει καμία περαιτέρω πληροφορία για την πηγή απόκτησής του.

Στο μιναρέ ήταν κρυμμένα τα όπλα με τον σιγαστήρα...!
Χωρίς να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της εισαγγελικής παρέμβασης, διαπιστώνουμε ήδη την φοβικότητα των πολιτικών αρχών (τόσο των τοπικών όσο και των Αθηνών), οι οποίες δεν έχουν προχωρήσει σε καμία δήλωση στήριξης της Δικαιοσύνης και απαίτησης τιμωρίας του (κατ' ομολογίαν του ιδίου;!) ενόχου ιμάμη, για παράνομη κατοχή επικίνδυνου και απαγορευμένου οπλισμού...

Η συγκεκριμένη περίπτωση, τονίζουμε, αποτελεί την "κορυφή του παγόβουνου", όχι μόνο για το πλήθος του παράνομου οπλισμού και πυρομαχικών που κυκλοφορεί στην Θράκη, αλλά και για το μέγεθος της ένοχης σιωπής των πολιτικών "αρμοδίων" που ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αναλογεί έναντι πράξεων που μόνο ως επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο και την ασφάλεια της χώρας μπορούν να χαρακτηριστούν.

ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Ο ΙΜΑΜΗΣ

Καθώς γραφόταν αυτές οι γραμμές, η Ελληνική Δικαιοσύνη απεφάνθη, αφήνοντας ελεύθερο και χωρίς περιοριστικούς όρους τον συγκεκριμένο ιμάμη...! Συγκεκριμένα, διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση και μετά την περαίωσή της και εφόσον προκύπτουν ενδείξεις, θα ασκήσει ποινική δίωξη ή θα την θέσει στο αρχείο...

Σύμφωνα με τον δικηγόρο του ιμάμη, Κεχαγιά Αχμέτ Ιχσάν,
"διατάχθηκε η προκαταρκτική εξέταση διότι πράγματι η υπόθεση είναι τελείως ελλιπής. Από μια κίνηση δεν ξέρω πως η αστυνομία κινήθηκε και βρήκε αυτά τα αντικείμενα σε εκείνο το σημείο το οποίο είναι προσβάσιμο στον καθένα. Περιττό να σας πω ότι τα τζαμιά είναι προσβάσιμα στον καθένα και ακόμη και οι χώροι λατρείας ο κύριος χώρος αλλά πέραν τούτου. Ο χώρος εκείνος είναι τελείως έξω από το τζαμί. Ποτέ δεν χρησιμοποιείται από τον ιμάμη και από κανέναν άλλο, είναι εγκατεστημένα τα μεγάφωνα δια των οποίων αποδίδει τον ήχο μέσα από το Ναό".
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το τι λέει ο ίδιος ο ιμάμης, ποιός μπορεί να τοποθέτησε τα όπλα στα σημεία που βρέθηκαν από τις αρχές, ο κ. Ιχσάν δήλωσε
"δεν μπορεί να υποψιαστεί τίποτε. Εκπλήσσεται όπως εκπλαγήκαμε όλοι μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να εμπλέκεται ο ιμάμης σε τέτοια περίπτωση"...


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα, λοιπόν, με την συγκεκριμένη εξέλιξη, αλλά και τις δηλώσεις του δικηγόρου του ιμάμη, μόνο οι κάτοικοι του χωριού μπορούν να κατηγορήσουν τον ιμάμη, επειδή τον έχουν προσλάβει! Επίσης, σύμφωνα με το σκεπτικό του δικηγόρου, αλλά και -προφανώς- του δικαστηρίου, ο οποιοσδήποτε μπορεί να κατέχει παράνομο οπλισμό και να τον "φυτεύει" στον κήπο του σπιτιού του, απαλασσόμενος προκαταβολικά στην περίπτωση εύρεσης του απαγορευμένου οπλισμού!

Το μεγάλο ερώτημα που συνεχίζει, όμως να υφίσταται, είναι: Σε τι κατάσταση βρέθηκαν τα όπλα; Υπήρχαν επάνω στα όπλα δακτυλικά αποτυπώματα του ιμάμη ή κάποιων άλλων ή βρέθηκαν "καθαρά", χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα; Έχει γίνει σχετικός έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές; Αν ναι, γιατί δεν ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα αυτού του ελέγχου; Αν όχι, τότε πως έγινε η σημερινή δίκη, ελλείψει σοβαρότατων στοιχείων;
 Η "κατάσταση καθαρότητας ή μη" των συγκεκριμένων παράνομων όπλων και των ευρεθέντων παρελκομένων τους, αποτελεί σοβαρότατο στοιχείο, το οποίο δεν μπορεί να παραγράφεται (διαγράφεται) για οποιονδήποτε λόγο. Ακόμη και εάν αυτός ο λόγος είναι η κατάρρευση των σχέσεων με την γείτονα Τουρκία, με οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο...

Όσον αφορά το μεγαλύτερο των ερωτημάτων που μένει αναπάντητο: Πόσα τζαμιά στην Θράκη έχουν όπλα (που έβαλαν άγνωστοι;) στους βοηθητικούς και άλλους χώρους λειτουργίας τους;... Φοβόμαστε πως αυτό το ερώτημα θα απαντηθεί μόνο εάν υπάρξει πραγματική πολιτική βούληση υπεράσπισης της εσωτερικής ασφάλειας της χώρας ή εάν υπάρξουν πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις... Μέχρι τότε, μπορούμε εμείς οι πολίτες να "λιαζόμαστε" αμέριμνοι, ελπίζοντας πως δεν θα βρεθεί κάποιος να μας "εξαφανίσει" με όπλα που "φυτεύτηκαν" στον περιβάλλοντα χώρο της κατοικίας του...

ΥΓ: Σε κάθε περίπτωση και προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων από διάφορους "πρόθυμους" (ή αλλιώς και προβοκάτορες) που κυκλοφορούν στην Θράκη και όχι μόνο (αλλά και στο διαδίκτυο), θα πρέπει να τονίσουμε πως η συγκεκριμένη σύλληψη του ιμάμη Ηλιόπετρας Ξάνθης αφορά στην παράνομη κατοχή απαγορευμένου οπλισμού και πυρομαχικών και δεν αφορά τις θρησκευτικές, πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις ομόθρησκων ή ομοϊδεατών του συγκεκριμένου ιμάμη... Με απλά λόγια, η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά την Ελληνική Δικαιοσύνη και κάποιες αρμόδιες (για την παράνομη κατοχή οπλισμού) υπηρεσίες και δεν πρέπει επ΄ουδενί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ακραίων στοιχείων που κινούνται μεταξύ των ορίων της ηλιθιότητας ή της εντεταλμένης προβοκάτσιας...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ομιλία του αν. καθηγητή Γεωπολιτικής κ. Κωνσταντίνου Γρίβα, στην ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έχει επανειλημμένως υποστηριχθεί η άποψη ότι η Χίλαρι Κλίντον αντιπροσώπευε την πιο «εξωστρεφή» πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, που έδινε έμφαση στον παρεμβατισμό ανά τον πλανήτη, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ την πιο «εσωστρεφή», που επικεντρώνεται στα εσωτερικά ζητήματα.

Η άποψη αυτή είναι εν μέρει σωστή. Όμως, αν εξετάσουμε σε βάθος χρόνου τις πολιτικές των δύο υποψηφίων θα δούμε ότι είναι απλώς δύο διαφορετικές αντιλήψεις όσον αφορά τη βέλτιστη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για να παραμείνουν κυρίαρχη πλανητική δύναμη.

Η Χίλαρι Κλίντον υπηρετούσε μια πολιτική «εναντίον όλων», με ιδιαίτερη προσήλωση στον εγκλωβισμό της ρωσικής άρκτου στα βάθη της Ευρασίας. Όμως, η στρατηγική αυτή απειλούσε να συσπειρώσει τις ευρασιατικές δυνάμεις, με σημαντικότερες φυσικά τη Ρωσία και την Κίνα, σε έναν αντιαμερικανικό συνασπισμό.

Ο Τραμπ, από πλευράς του, εκφράζει τις δυνάμεις που θέλουν να προχωρήσουν σε μια προσέγγιση με τη Ρωσία, ωθώντας τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες Ρωσίας και Κίνας να έλθουν στην επιφάνεια και να επενδύσει σε μια στρατηγική διαίρει και βασίλευε, όπως έκανε η Μεγάλη Βρετανία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απώτερος στόχος είναι η διαιώνιση της κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρασία διαμέσου επιλεκτικών και μη δεσμευτικών  συμμαχιών και αντιπαλοτήτων στο πλαίσιο ενός νεοβεστφαλιανού συστήματος.

Σε αντίθεση με τις θορυβώδεις αμερικανικές ελίτ που στήριξαν τη Χίλαρι Κλίντον, ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει να είναι η επιλογή του «σιωπηλού κατεστημένου» των Ηνωμένων Πολιτειών. Δηλαδή των εσωτερικών δυνάμεων που δρουν αθόρυβα και σχεδιάζουν τις κινήσεις τους σε βάθος χρόνου.   

Τη νέα πολιτική των ΗΠΑ υποστηρίζει αποφασιστικά και η νέα γεωενεργειακή πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά την είσοδο στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη των σχιστολιθικών υδρογονανθράκων.

Συγκεκριμένα, η λεγόμενη «Σιωπηλή Επανάσταση» (Silent Revolution) που διεξήχθη  από τα τέλη της δεκαετίας του 90 και μετά στον χώρο της ενέργειας, με την αξιοποίηση κολοσσιαίων κοιτασμάτων σχιστολιθικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στο μητροπολιτικό έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, χάρη στον ευφυή συνδυασμό των μεθόδων της υδραυλικής ρωγμάτωσης (hydraulic fracturing) και της οριζόντιας εξόρυξης (horizontal drilling) για την εξαγωγή των υδρογονανθράκων από συμπαγή σχιστολιθικά πετρώματα, καθιστά τις ΗΠΑ ενεργειακά αυτάρκεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ελέγχουν δια των όπλων το ενεργειακό κέντρο του κόσμου, τη Μέση Ανατολή, έτσι ώστε να εξασφαλίζουν τη ροή της ενέργειας προς αυτές και τους συμμάχους τους ανά τον πλανήτη.

Βέβαια, η κατάσταση σήμερα δεν είναι ρόδινη για την αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία. Η εντυπωσιακή πτώση των τιμών του πετρελαίου έχει οδηγήσει και τη βιομηχανία σχιστολιθικών υδρογονανθράκων στις ΗΠΑ σε παρακμή. Το κόστος εξαγωγής υδρογονανθράκων από παρόμοια κοιτάσματα είναι αρκετά υψηλό και έτσι, με χαμηλές διεθνείς τιμές, η αξιοποίησή τους καθίσταται μη βιώσιμη οικονομικά. Όμως, στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα. Τα κοιτάσματα δεν χάνονται. Απλώς δεν είναι εκμεταλλεύσιμα αυτήν την στιγμή. Όμως, τον πρωταρχικό τους γεωπολιτικό ρόλο, αυτόν της ενεργειακής ασφάλειας, συνεχίζουν να τον εκπληρώνουν απλά και μόνο με το να παραμένουν στη θέση τους.

ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΠΡΙΜΟΔΟΤΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

Ωστόσο, αυτή η νέα ενεργειακή πραγματικότητα είναι απλώς ένας από τους παράγοντες που διαμορφώνουν το πρόπλασμα μιας εν δυνάμει μακρόπνοης αμερικανικής στρατηγικής που θα προωθεί την έλευση ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Είναι πιθανόν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στο διεθνές σύστημα, θα πρέπει να αποδεχθούν το πολυπολικό σύστημα. Δηλαδή, να υποβαθμίσουν τον εαυτό τους στη θέση μιας από τις πολλές δυνάμεις ενός πολυπολικού κόσμου έτσι ώστε να έχουν μια ευκαιρία να διεκδικήσουν την παγκόσμια κυριαρχία.

Είναι δεδομένο ότι η άποψη αυτή ακούγεται παρανοϊκή σε πολλούς αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποδοχή του γεγονότος ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να τα βάλουν με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και αυτό ακριβώς φάνηκε ότι προσπάθησαν να κάνουν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, μετά το πρώτο σοκ, η «μονοπολική στιγμή» (‘unipolar moment’) των Ηνωμένων Πολιτειών προκάλεσε τον φόβο και την αντίδραση της Ρωσίας και της Κίνας, που έσπευσαν να θέσουν στο περιθώριο αντιπαλότητες και καχυποψίες δεκαετιών, αν όχι αιώνων και ξεκίνησαν μια γεωστρατηγική συνεργασία που συνεχώς ενισχύεται. Ιδιαίτερα μάλιστα, με  την επιδείνωση των σχέσεων Δύσης – Ρωσίας μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία, η Μόσχα ωθήθηκε αποφασιστικά προς τη δραστική ενίσχυση των σχέσεών της με το Πεκίνο. Ταυτοχρόνως, η ανερχόμενη Κίνα ασφυκτιά ολοένα και περισσότερο στην άβολη γεωγραφική της θέση στην ανατολική περιφέρεια της Ευρασίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν αποφασισμένες να την αποτρέψουν να εξελιχθεί σε μια ναυτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας. Για την ακρίβεια, προσπαθούν να την εμποδίσουν ακόμη και να εξασφαλίσει την κυριαρχία στην Ανατολική και τη Νότια Σινική Θάλασσα, τις οποίες το Πεκίνο θεωρεί κινεζικές «λίμνες», αναγκαίες για την εξασφάλιση ζωτικών κινεζικών συμφερόντων. Το αποτέλεσμα είναι ότι και η Κίνα ωθείται στο να βρει γεωστρατηγική διέξοδο διαμέσου των αχανών ευρασιατικών εκτάσεων, όπου κυριαρχεί η Ρωσία.

Έτσι, οι δύο χώρες σπρώχνονται η μία στην αγκαλιά της άλλης και δημιουργείται το πρόπλασμα της πρώτης Υπέρ – Υπερδύναμης (Hyper Power) στην ιστορία της Ανθρωπότητας, η οποία, αν πράγματι κάποια στιγμή προκύψει, θα είναι ο αναντίρρητος παγκόσμιος ηγεμόνας. Ταυτοχρόνως, το Ιράν επίσης κινείται προς την ενσωμάτωσή του σε αυτό το πλέγμα, για μια σειρά από λόγους η περαιτέρω ανάλυση των οποίων ξεφεύγει από τα όρια αυτού του κειμένου, δημιουργώντας ένα τρίγωνο που θα απορροφήσει και πολλές χώρες που βρίσκονται μέσα του, με πρώτους υποψηφίους τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας.  

Για να μην εξελιχθεί, λοιπόν, αυτό το πρόπλασμα σε μια πιο απτή γεωπολιτική οντότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αδρανοποιήσουν τον βασικό παράγοντα που συσπειρώνει τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις. Και ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την αίσθηση της αμερικανικής κυριαρχίας που έχουν οι χώρες αυτές. Άρα, οι ΗΠΑ θα πρέπει να κατέβουν από τον φαντασιακό θρόνο του «παγκόσμιου ηγεμόνα» έτσι ώστε να αποφύγουν να ανέβει στον πραγματικό θρόνο ένας Ευρασιάτης παγκόσμιος ηγεμόνας, τον οποίο θα έχουν δημιουργήσει οι ίδιες. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να εργαστούν προς τη διαμόρφωση ενός πολυπολικού συστήματος.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΜΕ ΕΥΡΑΣΙΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΠΑ

Η πολιτική της σύναψης συμμαχιών, έτσι ώστε να ενισχύσουν και να εκμεταλλευτούν τις αντιπαλότητες των ευρασιατικών δυνάμεων, έχει εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία από τις ΗΠΑ από το δίδυμο Ρίτσαρντ Νίξον – Χένρι Κίσσινγκερ, με το άνοιγμα στη μαοϊκή Κίνα το 1971 και τη διαμόρφωση ενός άτυπου αντισοβιετικού μετώπου μεταξύ των δύο χωρών.

Πριν δε από μερικά χρόνια, ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs και μετέπειτα στο βιβλίο του «Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power», είχε εκφράσει την άποψη ότι οι ΗΠΑ όφειλαν να αποδεχθούν το ότι δεν μπορούν να ελέγξουν το παγκόσμιο σύστημα από μόνες τους. Θα έπρεπε, λοιπόν, να συνάψουν ένα κατάλληλο πλέγμα συμμαχιών ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο γεωπολιτικό μέγεθος, το οποίο αποκαλούσε «Διευρυμένη Δύση» (‘Extended West’), έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί η ανερχόμενη Κίνα. Σε αυτό το σχήμα δεν απέκλειε και τη συμμετοχή της Ρωσίας, αν και επέμεινε στις ακραία αντιρωσικές θέσεις του. Όμως, όταν ακόμη και ο Μπρεζίνσκι, ο οποίος, όχι άδικα, έχει χαρακτηριστεί ως ρωσοφοβικός, εξετάζει τη συνεργασία με τη Ρωσία στο πλαίσιο μιας τακτικής συμμαχία, καθίσταται πλέον ξεκάθαρο ότι η συλλογική φαντασίωση της χωρίς όρια αμερικανικής ισχύος και της δυνατότητας των ΗΠΑ να ελέγχουν τον κόσμο, έχει φθάσει πια στα όριά της.  

Εν κατακλείδι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πράγματι τη δυνατότητα να διεκδικήσουν έναν κυρίαρχο ρόλο στο διεθνές σύστημα. Για να επιτύχουν όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποκηρύξουν την ψευδή κυρίαρχη θέση που έχουν σήμερα, δηλαδή να «επισημοποιήσουν» τον πολυπολικό κόσμο. Σε αυτήν την περίπτωση θα επιτύχουν, πιθανότατα, την αποσυσπείρωση των ευρασιατικών δυνάμεων, θα αναγεννήσουν τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους και από το ασφαλές καταφύγιό τους, ανάμεσα στους δύο μεγάλους ωκεανούς, θα μπορούν να συνάψουν τις κατάλληλες συμμαχίες ώστε να προωθούν τα συμφέροντά τους.

Σε αυτόν τον κόσμο θα παρουσιαστούν πολλές ευκαιρίες και για σχετικά μικρές χώρες, που βρίσκονται σε κρίσιμα σημεία του διεθνούς συστήματος και έχουν γεωπολιτικές ταυτότητες τέτοιες που τους επιτρέπουν να παίξουν ρόλο ως «μεταλλακτικά» (transformational) κράτη. Παρόμοιες χώρες είναι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Για να λειτουργήσουν όμως ως τέτοιες θα πρέπει να πληρούν  κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις, η βασική εκ των οποίων είναι …να υπάρχουν.

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ «ΕΠΙΛΥΣΗΣ» ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ

Κατά συνέπεια, μια «Λύση» του Κυπριακού με βάση σχεδιασμούς της προηγούμενης αμερικανικής Διοίκησης, ενδέχεται να τοποθετήσει την «ενωμένη» Κύπρο σε ένα παρωχημένο γεωπολιτικό πλαίσιο που δεν θα εκφράζει πλέον τις στοχοθετήσεις των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων.
 
Άρα, εκτός όλων των άλλων κινδύνων, ενδέχεται να τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο και η θέση της Κύπρου στην Ευρώπη και τον ευρύτερο Δυτικό Κόσμο.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω το διεθνές σύστημα μετατρέπεται από μονοπολικό σε πολυπολικό. Δηλαδή, από έναν κόσμο όπου τον έλεγχο ασκούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, περνάμε σταδιακά σε έναν άναρχο κόσμο, στον οποίο  διεσπαρμένοι πόλοι ισχύος κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους ώστε να πετύχουν μια όσο το δυνατόν καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Ένας από αυτούς τους πόλους ισχύος είναι και η Τουρκία. Και μάλιστα ένας από τους πιο φιλόδοξους. Σε αντίθεση με ότι συνήθως αναφέρεται, η Τουρκία δεν φαίνεται να αρκείται στη θέση της «Περιφερειακής Δύναμης». Αντιθέτως, επιδιώκει να πλασαριστεί ως μια από τις ευρασιατικές δυνάμεις πρώτης γραμμής, θεωρώντας ότι βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία.

Είναι αναπόφευκτο ότι αυτός ο νέος της ρόλος τη φέρνει σε μια εν δυνάμει  ανταγωνιστική θέση τόσο με τη Ρωσία όσο και τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και με τοπικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως είναι το Ιράν, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.

Βέβαια, αυτήν τη στιγμή καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, απειλώντας να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα να εξασφαλίζει την αμήχανη υποστήριξη και των δύο, αλλά αυτό δεν αναιρεί τις μακροχρόνιες ανταγωνιστικές σχέσεις με τις χώρες αυτές.

Κοντολογίς, τα μακρόπνοα συμφέροντα τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Μόσχας έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ύπαρξη μιας αυτόνομης, ισχυρής και υπερφιλόδοξης Τουρκίας που έχει τις δικές της στοχοθετήσεις.

Επιπροσθέτως, η μετατροπή της Τουρκίας σε μία από τις κύριες δυνάμεις ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος καθιστά μη επιθυμητή από πλευράς της και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν θεωρήσουμε ότι υπήρχε παρόμοια πιθανότητα.

Η εξέλιξη αυτή αφήνει ανεξέλεγκτα και τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις σχέσεις της  με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω αλλά και με πολλές από τις ευρωπαϊκές χώρες ξεχωριστά.

Προκύπτει λοιπόν η πιθανότητα εμφάνισης μιας Τουρκίας «εναντίον όλων». Μιας Τουρκίας έτοιμης να συγκρουστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και όλες τις ισχυρές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Και με αυτήν την Τουρκία θέλησε να συνδέσει τη μοίρα της η Κυπριακή Δημοκρατία διαμέσου του συζητούμενου σχεδίου «Λύσης».

Όπως και να ‘χει, ακόμη και υπό τις ιδανικότερες συνθήκες, σε περίπτωση υπογραφής συμφωνίας, ένα μικρό γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή η Κύπρος, θα «κουμπώσει» πάνω σε ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή την Τουρκία. Και κατά κανόνα, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος, αργά ή γρήγορα, θέτει υπό τον έλεγχό του το μικρότερο και του επιβάλλει τις δικές του στοχοθετήσεις και σχεδιασμούς. Και οι σχεδιασμοί της Άγκυρας ενδέχεται να τη φέρουν σε τροχιά σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τη Ρωσία καθώς και με την Ευρωπαϊκή Ένωση εν συνόλω και με πολλά επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη.

Ιδιαίτερα δε μέσα στην Ε.Ε., μια «ενωμένη» Κύπρος, που θα έχει προκύψει μετά την όποια συμφωνία με την τουρκική πλευρά, μπορεί να θεωρηθεί από πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως Δούρειος Ίππος μιας Τουρκίας, η οποία θα έχει απωλέσει πλέον οριστικά και αμετάκλητα την «ευρωπαϊκή της προοπτική», με αποτέλεσμα να περιθωριοποιηθεί αν όχι να εξοβελιστεί από την Ένωση. 

Με άλλα λόγια, η πορεία «επίλυσης» του Κυπριακού είναι πιθανόν ότι εξελίσσεται λόγω της κεκτημένης ταχύτητας που είχε αποκτήσει από το παρελθόν χωρίς να έχει πια σχέση με τη νέα πραγματικότητα. 

Αν λοιπόν για την Ουάσιγκτον του κοντινού παρελθόντος θα ήταν θετική μια «επίλυση» του Κυπριακού που θα έθετε την Κύπρο σε μια φάση στενής συνεργασίας με την Άγκυρα, δεν ισχύει κατ’ ανάγκη το ίδιο και για μια Ουάσιγκτον του κοντινού μέλλοντος. Αντιθέτως, οι Ηνωμένες Πολιτείες μάλλον θα έβλεπαν με φόβο μια υπερενισχυμένη Τουρκία που θα προέκυπτε μετά την «επίλυση» του Κυπριακού γιατί θα καθίστατο ακόμη πιο ανεξέλεγκτη από αυτές.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο ότι η Ιστορία έχει κάνει άλμα και οι βραδυκίνητοι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί γεωπολιτικού σχεδιασμού της Δύσης δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το κενό μεταξύ του κόσμου που φεύγει και του κόσμου που έρχεται έχει εγκλωβιστεί και η Κύπρος. Και είναι δική της ευθύνη να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Δεν θα πάρει διαταγές για να αλλάξει πορεία γιατί αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας για να τις δώσει.

Βρισκόμαστε σε μια έντονα μεταβατική περίοδο, από αυτές που σπάνια εμφανίζονται στην Ιστορία. Σε αυτόν τον ακραία ρευστό κόσμο δεν υπάρχει η πολυτέλεια του να ταυτιστείς με κάποιον ισχυρό παράγοντα και να περιμένεις τις εντολές του, γιατί και αυτός βρίσκεται σε σύγχυση. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναγνώσεις το μέλλον όσο πιο ρεαλιστικά μπορείς και να αναλάβεις πρωτοβουλίες ώστε να πάρεις τις σωστές αποφάσεις. Γιατί, σε παρόμοιες περιόδους, όπου χτίζονται οι βάσεις για τις ιστορικές εξελίξεις του μέλλοντος, αν πάρεις τις λάθος αποφάσεις οι συνέπειές τους θα σε ακολουθούν για δεκαετίες, αν όχι αιώνες. Και η γεωπολιτική σύζευξη με μια αυτονομημένη Τουρκία θα ήταν μια λάθος απόφαση επικών διαστάσεων. 



Πηγή ImeridaGEO


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Διαβάσαμε την είδηση και… εντυπωσιαστήκαμε. Η Ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε την σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τον Γιάννο Παπαντωνίου. Διακόσιοι πενήντα δύο ταγοί του Έθνους (252 βουλευτές) ψήφισαν να ερευνηθεί ο βίος και η πολιτεία του πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο οποίος υπηρέτησε επί των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Ο προεδρεύων του σώματος, ο ποιητής κ. Τάσος Κουράκης, ενημέρωσε τον ελληνικό λαό ότι η Επιτροπή θα συγκροτηθεί από 21 μέλη και θα παραδώσει το πόρισμά σε τρεις μήνες. Να προβλέψουμε το αποτέλεσμα από τώρα; ΑΘΩΟΣ (και κρατείστε την ημερομηνία). Διότι δεν θα ασχοληθούν με την ουσία, αλλά με τον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης.

Στην ουσία ελάχιστοι από αυτούς που ψήφισαν το έκαναν με την καρδιά τους. Άλλοι έχουν έγνοια την Siemens, άλλοι την Novartis, και οι νέοι του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ σου λένε μην προκύψει και σε εμάς παρόμοια ιστορία, αν χάσουμε την εξουσία. Νέοι στο πολιτικό κουρμπέτι, αλλά έμαθαν γρήγορα…

Ο Πρωθυπουργός της χώρας ήταν φωτιά και τσεκούρι στη Βουλή. Υποσχέθηκε «όλα στο φως» και δεν έχω λόγους να μην τον πιστέψω. Νέος είναι, καθαρός μέχρι της στιγμής και θα είναι τρελός να βάλει το δάκτυλό του στο μέλι. Διότι, όπως διαπίστωσε, τίποτα δεν μένει στο σκοτάδι αν αφεθούν οι εισαγγελείς να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς παρεμβάσεις. Ο άλλος είχε τους λογαριασμούς στην Ελβετία και ήταν ήσυχος και μία μέρα έρχονται οι Ελβετοί και τον δίνουν εν ψυχρώ στις ελληνικές αρχές. Και για όσους χαμογελούν, σύντομα ούτε η Σιγκαπούρη θα είναι παράδεισος για τους διεφθαρμένους.

“Όσο έχουμε εμείς την πλειοψηφία σ’ αυτή τη Βουλή και θα την έχουμε για πολλά ακόμα χρόνια, δεν πρόκειται να αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω”, είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Μακάρι να τηρήσει αυτή την υπόσχεση διότι τις άλλες δεν τις τήρησε…

Στα Χανιά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει στον συνάδελφο Γιώργο Σαχίνη, που κάνει καθαρή δημοσιογραφία, όχι αθηναϊκή, και δεν μασά τα λόγια του. Τον ανάγκασε να παρουσιάσει τα σχέδια του αναφορικά με την κρίση και -με το συμπάθιο- τον άκουσα να ομιλεί ως τον Αλέξη όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Βεβαίως, έχει δικαίωμα να πιστεύει στο Πρόγραμμα του, να νομίζει ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους… Αλλά, δεν βλέπει πως τούτος ο βράχος που κόλλησε στο λαιμό της Ελλάδας δεν μετακινείται από μία παράταξη; Απαιτεί τα χέρια όλων…

Στο Φάληρο, από τα στούντιο του Σκάι, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης εμφανίστηκε ως τιμητής των πάντων. Τι είπε;

«Πιστεύω ότι τώρα στην Ελλάδα είναι μια έκτακτη κατάσταση η οποία χρειάζεται μια λύση με προσφυγή σε εκλογές» ανέφερε και υπογράμμισε: «Σχέδιο δεν πιστεύω να υπάρχει. Φοβάμαι το ατύχημα. Φοβάμαι τον τρόπο που γίνεται η διαπραγμάτευση. Η διαπραγμάτευση γίνεται επί μήνες, η αξιολόγηση δεν γίνεται και πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι όσο δεν γίνεται αξιολόγηση τα πράγματα γίνονται χειρότερα».

Σίγουρα, η χώρα βρίσκεται σε έκτακτη κατάσταση. Υπάρχει κανείς που διαφωνεί; Αλλά κάποιος φταίει ρε γαμώτο μου για να φτάσει η Ελλάδα στην καταστροφή. Και δεν δημιούργησαν την κρίση τούτοι οι πιτσιρικάδες που μας κυβερνούν. Την βρήκαν. Ναι, είπαν ένα σωρό μπούρδες για να εκλεγούν, όπως ακριβώς και ο καθένας πολιτικός στην Ελλάδα όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Τον παράδεισο μας υπόσχονται και μας στέλνουν στην κόλαση.

Και δεν θα υποστηρίξω ότι δεν φταίνε. Οι ερασιτεχνισμοί του πρώτου εξαμήνου προκάλεσαν τεράστια προβλήματα. Και δεν ομιλώ μόνο για την εξαμηνία του Γιάνη Βαρουφάκη, που ήταν όντως καταστροφική. Αλλά και για τον λεονταρισμό του δημοψηφίσματος και για ένα σωρό άλλες βλακώδεις αποφάσεις. Δεν μπορώ, όμως, και να αγνοήσω το αποτέλεσμα των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Ο λαός επιβράβευσε τον Αλέξη και τους νεανίες του ΣΥΡΙΖΑ, και πιστεύω ότι τους έκανε πιο λογικούς. Γίναν όλοι ίσοι κι όμοιοι στην Ελλάδα, βασικά γίναν φανατικά μνημονιακοί. Έτσι όπως το έγραψε ο Αλέξης Παπαχελάς στο περίφημο άρθρο του στην Καθημερινή…

Το ερώτημα και το βασικό πρόβλημα είναι τι συμβαίνει απ’ εδώ και πέρα. Οι πολίτες γνωρίζουν αυτό που αρνούνται να καταλάβουν οι πολιτικοί. Ότι, η κρίση τελειώνει μόνο αν ενωθούν όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου. Διαφορετικά θα τελειώσει με εθνική τραγωδία που θα μπορούσε να προέλθει από ένα «ατύχημα», όπως είπε και ο κ. Σημίτης, ο οποίος προσπαθεί αλλά δεν μπορεί να ξεχάσει το «ατύχημα» των Ιμίων, όταν για πρώτη φορά «γκριζαρίστηκε» το Αιγαίο.

Η οικονομική κρίση, την οποία προκάλεσαν οι πολιτικοί -ΟΧΙ οι ξένοι- πρέπει να αντιμετωπιστεί εθνικά και σε κλίμα ενότητας όλων των δυνάμεων. Οι δανειστές είναι αυτό που λέει η λέξη: ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ. Δεν θα αλλάξουν ούτε μία γραμμή από τις απαιτήσεις τους εάν αύριο φύγει ο Αλέξης και έρθει ο Κυριάκος. Του το είπανε στο Βερολίνο. Όπως το είχαν πει και στο σημερινό Πρωθυπουργό και δεν τους άκουσε. Οι δανειστές δεν βλέπουν φάτσες, κόμματα, και παρατάξεις. Βλέπουν μόνο αριθμούς.

Οι πολίτες το κατάλαβαν… Πότε θα το αντιληφθούν οι πολιτικοί;

Η χώρα καίγεται, οι άνθρωποι καταστρέφονται… Δεν αντιδρά κανείς.

Δεν μπορεί. Προφανώς πρέπει να συμβεί ένα μεγάλο κακό για να ξυπνήσει τούτος ο λαός και να πάρει με τις πέτρες τους πολιτικούς;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεκαέξι αλλοδαποί συνελήφθησαν και ακόμη έξι προσήχθησαν σε στοχευμένες αστυνομικές επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διήμερο σε δομές προσφύγων στη Μόρια της Λέσβου, στη Σούδα της Χίου και στο Βαθύ της Σάμου.

Ειδικότερα συνελήφθησαν:

8 άτομα για παράβαση της νομοθεσίας για τα όπλα,
5 άτομα για παράβαση της νομοθεσίας για τα ναρκωτικά,
1 άτομο για παραβίαση των περιοριστικών όρων διαμονής,
1 άτομο για ψευδή δήλωση στοιχείων και
1 άτομο για κατοχή πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων.

Στο πλαίσιο των ερευνών βρέθηκαν και κατασχέθηκαν ναρκωτικά δισκία, μικροποσότητες ακατέργαστης κάνναβης (χασίς), 13 μαχαίρια και ένα πριόνι χειρός, 14 μεταλλικές και 5 ξύλινες ράβδοι, 7 κατσαβίδια και πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα.

Οι συλληφθέντες θα οδηγηθούν στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε γεωπολιτική ημερίδα που έγινε στην Ξάνθη, στις 18/3/2017, με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και Κύπρο", ο κ. Ιωάννης Κοραντής, πρέσβυς ε.τ., ήταν ένας από τους επτά συνολικά ομιλητές, που ξεκαθάρισε τους ρόλους και κατήγγειλε τους λόγους που συμβάλουν στην δημιουργία κινδύνων επί των εθνικών θεμάτων της χώρας.
Σας παραθέτουμε τα όσα δεν δίστασε να καταγγείλει ο έμπειρος έλληνας διπλωμάτης, ο οποίος υπενθύμισε πως "ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη όσο κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή όσο οι τούρκοι θέλουν να πιστεύουν"...
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους διοργανωτές αυτής της ημερίδας, και ειδικότερα τους συλλόγους Κυπρίων και Ποντίων Ξάνθης, που την έθεσαν υπό την αιγίδα τους. Είναι σημαντικό το γεγονός πως για πρώτη φορά, απ’ ότι ξέρω, διοργανώνεται στη περιοχή μια ημερίδα με αυτή τη θεματολογία. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια και να ξυπνήσουν κάποιες κοιμισμένες συνειδήσεις στην αθηνοκεντρική Πολιτεία μας.

Τουρκία, λοιπόν: Στρατηγικό βάθος και τακτική επιφάνεια. Ή, αν προτιμάτε, ο στόχος και τα μέσα. Ποιος είναι ο στόχος; Πολύ απλά, να απαλλαγεί η Τουρκία από ένα σακάκι που τη στενεύει και που θέλει να το βγάλει ή τουλάχιστον να μειώσει την πίεση που νοιώθει φορώντας το, και λέγεται Συνθήκη της Λωζάννης. Ο στόχος συνεπώς, βάσει ενός μακρόπνοου σχεδίου, είναι η ανάκτηση εδαφών που η Τουρκία, μια χώρα φύσει και θέσει επεκτατική, θεωρεί ότι της ανήκουν. Είναι σημερινό φαινόμενο; Όχι. Ας θυμηθούμε ότι στη Λωζάννη ο Ισμέτ Πασάς είπε ότι η Τουρκία δεν ζητούσε να της επιστραφεί η Δυτική Θράκη, αλλά μόνο να διεξαχθεί εκεί δημοψήφισμα, κατόπιν του οποίου να εγκαθιδρυθεί μορφή ουδετεροποίησης της περιοχής, ελεγχόμενης βεβαίως από την γείτονα, και επιπλέον ουδέτερη ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Μα αυτή ακριβώς την θέση περιελάμβανε και ο «Εθνικός Όρκος» του 1920, στον οποίο είχε κάνει αναφορά ο κ.Ερντογάν πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ο Ισμέτ Πασάς είπε επίσης ότι τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου που αποτελούν εξαρτήματα της Μικράς Ασίας έχουν μεγάλη σημασία από σκοπιάς ασφάλειας της Ανατολίας. Είπε ότι είναι απαραίτητο και σύμφωνο με την ευθυδικία (equité) – και προσοχή εδώ διότι ο όρος αυτός αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη βάση του τουρκικού νομικού οικοδομήματος για τις βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο- όπως η Σαμοθράκη και τα Στενά παραμείνουν στη Τουρκία και πρόσθεσε ότι η Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία έχουν μια ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενώ από την άλλη πλευρά η ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών τους απαιτεί να ενωθούν με την Μικρά Ασία. Αυτά ελέγοντο πριν από 94 χρόνια. Σε τι διαφέρουν από όσα λέει σήμερα η Άγκυρα; Δεν θα αναφερθώ στην Κύπρο, από τα δικαιώματα επί της οποίας η Άγκυρα παραιτήθηκε στη Λωζάννη, διότι θα το πράξουν αρμοδιότεροι εμού ομιλητές.

Σκιαγράφησα τον στόχο, το στρατηγικό βάθος. Ποια είναι τα μέσα, η τακτική επιφάνεια; Είναι η εξαφάνιση του Ελληνισμού με τις γενοκτονίες στον Πόντο και την Μικρά Ασία. Είναι το σχέδιο διάλυσης και αφανισμού του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την απαγόρευση πλήθους επαγγελμάτων δια του νόμου 2007/1932, την επιστράτευση το 1941 στα τάγματα εργασίας όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, εβραϊκής και αρμενικής μειονότητας, τον διαβόητο «Φόρο Ευμάρειας» γνωστό και ως «Βαρλίκι» το 1942-44, τη νύχτα τρόμου της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 κατ’εφαρμογή σχεδίου που είχε προετοιμασθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου της Τουρκίας, τις μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου την περίοδο 1964-65. Και να προχωρήσουμε στο χρόνο: το 1973 η Τουρκία παρέχει παράνομη άδεια ερευνών στο Αιγαίο στην κρατική εταιρεία πετρελαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ενώ την ίδια χρονιά εκδηλώνονται οι πρώτες αμφισβητήσεις του εναερίου χώρου μας με έκτοτε τις συστηματικές παραβιάσεις του ως και παραβάσεις του FIR. Ακολουθεί η εισβολή στην Κύπρο το 1974, η ψήφιση από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση του casus belli τον Ιούνιο 1995, οι συνεχείς έρευνες τουρκικών σκαφών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, η θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με την κρίση των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996, όλα αυτά σε μια στρατηγική εμπέδωσης, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, της αντίληψης ότι η Τουρκία έχει, στην πράξη, δικαιώματα και εξουσίες στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Όλα αυτά συνοδεύθηκαν διαχρονικά, από την μόνιμη –και βεβαίως αστήρικτη- απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου παρά τα όσα ορίζονται στις διεθνείς Συνθήκες και την ισχυρή και απειλητική παρουσία της τουρκικής Στρατιάς Αιγαίου στα παράλια της Μικράς Ασίας. Δυστυχώς όμως συνέβαλε και η Ελλάδα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Αναφέρομαι εδώ στην Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 –που για την ακρίβεια είναι ένα ανακοινωθέν- που αναγνωρίζει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Και εφ’όσον αναφέρθηκα στο Αιγαίο, ας δούμε βάσει στοιχείων του ΓΕΕΘΑ, πως έχει η κατάσταση: το 2009 σημειώθηκαν 90 παραβιάσεις των εθνικών χωρικών υδάτων, που ανήλθαν στις 414 το 2016. Μόνο τον Ιανουάριο φέτος σημειώθηκαν 99 παραβιάσεις, ενώ στις 17 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η πιο σοβαρή μέχρι τώρα πρόκληση, με την εισβολή στα χωρικά ύδατα στη περιοχή του Φαρμακονησίου τουρκικού πολεμικού σκάφους που πραγματοποίησε βολές επί 15λεπτο με πραγματικά πυρά σε παρανόμως δεσμευμένη περιοχή ασκήσεως. Ως προς τον εναέριο χώρο, είμαστε μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα. Βάσει των ίδιων πάντα στοιχείων, η τουρκική πολεμική αεροπορία έκανε 4 υπερπτήσεις ελληνικού εδάφους το 2011 –επαναλαμβάνω ελληνικού εδάφους, όχι υδάτων- 3 το 2012, 11 το 2013, 14 το 2014, 36 το 2015 και 57 το 2016. Έχουμε δηλαδή, διαχρονικά, μία μεγάλη άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας. Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ότι ο αριθμός των εμπλοκών –δηλαδή των αναχαιτίσεων που εξελίχθηκαν σε αερομαχίες- στο διάστημα 2010-2016 ήταν ελάχιστος. Έτσι για τις 1678 παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου το 2009 είχαμε 237 εμπλοκές, ήτοι 14%. Το ποσοστό αυτό έπεσε στο 1% το 2010, το 1,4% το 2011, το 0% το 2013, το 0,4% το 2014 και περί το 4% το 2015 και 2016. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Λέω όμως ότι ο εκμηδενισμός των εμπλοκών υποδηλώνει ότι έχουμε φθάσει σε μια νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου είμαστε πλέον απλοί παρατηρητές της τουρκικής επιθετικότητας, έχοντας στη πράξη απεμπολήσει το νόμιμο δικαίωμα για άμυνα των συνόρων μας. Για την κατάσταση αυτή, που απορρέει από πολιτικές αποφάσεις, δεν ευθύνονται βεβαίως οι ηρωϊκοί πιλότοι μας, που είναι άξιοι συγχαρητηρίων και κάθε υποστήριξης.

Μιλήσαμε για το Αιγαίο, αλλά ας έρθουμε τώρα και στη Θράκη, όπου βλέπουμε να αναπτύσσεται, εδώ και πολλά χρόνια, ένα φαινόμενο συνδιοίκησης, που έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

1. Το τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας επρώτευσε στις τελευταίες ευρωεκλογές στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, πράγμα που του επιτρέπει να παζαρεύει τις ψήφους του με άλλα κόμματα στις εθνικές εκλογές.
2. Η ανενόχλητη δράση των ψευδομουφτήδων που η Πολιτεία δεν τολμά να διώξει έστω για αντιποίηση Αρχής.
3. Η συνεχής προσπάθεια της γείτονος για την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.
4. Η πολύπλευρη οικονομική διείσδυση στη περιοχή.
5. Ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτινής που στηριζόμενο σ’ένα δίκτυο χιλιάδων υποτακτικών και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, έχοντας μάλιστα μεταφέρει στους κόλπους τους τη διαμάχη σχετικά με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν.

Ίσως στενοχωρήσω κάποια ευαίσθητα κομματικά αυτιά, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική πολιτική, ένα μείγμα πιέσεων και απειλών με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή υποστήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας. Πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η ολέθρια απόφαση της σημερινής Κυβέρνησης μας να ανατρέψει μια εθνική πολιτική στη Θράκη εδώ και δεκαετίες μετατρέποντας τα δημόσια νηπιαγωγεία σε δίγλωσσα μειονοτικά, δια της χρηματοδότησης ενός «πιλοτικού» προγράμματος, που αποφασίσθηκε να ξεκινήσει στο νομό Ξάνθης από τον οικισμό των Ρομά στο Δροσερό και σε δύο Πομακοχώρια. Εκεί δηλαδή που η τουρκική δεν είναι μητρική γλώσσα των νηπίων και που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο του τουρκικού Γενικού Προξενείου και των μηχανισμών του στη Θράκη. Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό από καθήκον ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαθέτει 153 βουλευτές και ότι τρεις εξ αυτών που έχουν εκλεγεί στη Ξάνθη και τη Ροδόπη ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Και αφήνω τη φαντασία σας να καλπάσει…

Πάμε τώρα δυτικά, εκτός Ελλάδος. Δεν θα επεκταθώ, διότι επί του θέματος θα μιλήσει άλλος εισηγητής. Θα υπενθυμίσω απλά, συνοπτικά, ότι πριν από 20 χρόνια, η Ελλάδα μοναδική χώρα της Ν.Α. Ευρώπης που ήταν ταυτόχρονα μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, εδέσποζε κυριολεκτικά μεταξύ των γειτόνων της, ειδικά στον οικονομικό τομέα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν έκτοτε. Οι γείτονες μας εντάχθηκαν ή είναι υποψήφιοι προς ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, άλλαξε και η χώρα μας, ειδικά την τελευταία 7ετία και οι ισορροπίες ανετράπησαν. Και εδώ οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία, με μία ευέλικτη πολιτική, εμφανίσθηκε ως ο προστάτης των καταπιεζομένων, υποτίθεται, μουσουλμάνων της Βαλκανικής αλλά και ως ο διεκδικητής ενός νέου status quo, πολιτική που τροφοδότησε εύκολα το ιδεολόγημα του «μουσουλμανικού τόξου», ταυτόχρονη με την παντοειδή υποστήριξη και προβολή τουρκικών ή τουρκογενών μειονοτήτων στις χώρες αυτές. Πέραν όμως από την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στον περίγυρο μας, υπάρχει και η στρατιωτική, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Αναφέρομαι ειδικότερα στις εξελίξεις στην Αλβανία, όπου υπεγράφη προ πενταετίας συμφωνία για να ναυλοχούν εκεί σκάφη του τουρκικού ΠΝ, με ο’τι αυτό σημαίνει. Επίσης υπεγράφη προ τριετίας συμφωνία για τον εκσυγχρονισμό από τους Τούρκους του στρατιωτικού αεροδρομίου της Κούτσοβας, ενός από τα τρία που διαθέτει η Αλβανία στην κεντρική-νότια περιοχή της χώρας και για τη χρήση του από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, με ο’τι αυτό συνεπάγεται για το ελληνικό αμυντικό δόγμα. Υπενθυμίζω, προς συμπλήρωση της εικόνας, την ακύρωση από τα Τίρανα της ελληνο-αλβανικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες υπό την ισχυρή πίεση της Άγκυρας, σύμφωνα άλλωστε με πρόσφατες δημόσιες κατηγορίες του κ. Μπερίσα, ηγέτη της αντιπολίτευσης, κατά του Πρωθυπουργού Εντι Ράμα.

Και σήμερα τι γίνεται; Η εσφαλμένη θεωρία και ρηχές αναλύσεις κάποιων επισήμων και αρκετών ΜΜΕ ότι η τουρκική προκλητικότητα οφείλεται σε λόγους εσωτερικής κατανάλωσης αποπροσανατολίζει και ρίχνει στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης. Εξορκισμοί και εσφαλμένες εκτιμήσεις ότι οι γείτονες κρώζουν προς τα εδώ για να αντιμετωπίσουν εσωτερικές ανάγκες και αναταράξεις, είναι αυταπάτες. Η Τουρκία δεν λειτουργεί παρορμητικά αλλά προγραμματισμένα, ακολουθώντας στρατηγική 10ετιών. Το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, όπως κτίσθηκε και υλοποιήθηκε σταδιακά μετά το 1974, παραμένει ακέραιο στο τραπέζι. Το νομικό καθεστώς του μισού Αιγαίου αμφισβητείται. Η βουλιμία της Άγκυρας για τη Θράκη μας εκδηλώνεται όλο και πιο ανοικτά. Αυτά δεν έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας. Είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που θα έχουμε μόνιμα μπροστά μας. Διάβασα ενδιαφέρουσες αναλύσεις στον ελληνικό Τύπο ότι η πρόσφατη τουρκική προκλητικότητα οφείλεται στη προσπάθεια του κ.Ερντογάν να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους για το συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και ότι μέχρι τότε θα έχουμε αναταράξεις. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι θα έχουμε αναταράξεις μέχρι το 2019, όταν δηλαδή θα γίνουν οι πρώτες εκλογές βάσει του νέου συστήματος που θα δίνει υπερεξουσίες στον Πρόεδρο, εάν βεβαίως αυτό υπερψηφισθεί στο δημοψήφισμα. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνουμε; Να δούμε εάν και πότε θα ηρεμήσουν οι Τούρκοι ώστε να θελήσουν να μας αφήσουν ήσυχους; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.

Δεν αναφέρθηκα στο προσφυγικό, νεώτερο και πελώριο όπλο στα χέρια του κ. Ερντογάν, διότι θα χρειαζόταν μια χωριστή ημερίδα για το θέμα αυτό.

Θα ήθελα να τελειώσω με τέσσερις παρατηρήσεις:

1. Πλην μιας ή δύο δηλώσεων, οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τηρούν αιδήμονα σιγή. Ας μην περιμένουμε πολλά πράγματα από αυτούς. Για να εξασφαλίσουμε την εθνική μας ακεραιότητα και κυριαρχία θα πρέπει πρωτίστως να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, με ο’τι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται.

2. Ως Πρέσβυς της Ελλάδος στην Άγκυρα (Μάρτιος 1999 - Νοέμβριος 2002) είχα υποστηρίξει εγγράφως προς την τότε Κυβέρνηση μας ότι «ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα είναι τόσο μικρή και ανίσχυρη όσο οι Τούρκοι πιστεύουν». Αυτό μπορώ να επαναλάβω και σήμερα.

3. Ας προσέξουμε την προβοκάτσια. Γνωστός καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου υπενθύμισε, σε πρόσφατο άρθρο του, ότι το 1987 Ανδρέας Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ είχαν δώσει αυτόν τον χαρακτηρισμό στα επεισόδια που είχαν οργανώσει μειονοτικοί στην Κομοτηνή, αλλά ότι ο Ερντογάν δεν είναι Οζάλ.

4. Εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας πιστεύουν ότι όσα κάνουν οι Τούρκοι είναι πυροτεχνήματα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, ας σταματήσουν τις ρητορικές εξάρσεις και αντιπαραθέσεις, που απλά εκλαμβάνονται από τους απέναντι ως αδυναμία και ανασφάλεια. Εάν αντίθετα θεωρούν ότι ξετυλίγεται η από μακρού σχεδιασμένη τουρκική απειλή, όπως εγώ πιστεύω, ας συνέλθουν υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας για να χαράξουν από κοινού μια εθνική στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Και τούτο διότι κάποτε θα βγούμε από την οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά δεν θα συνέλθουμε ποτέ, μα ποτέ, από ένα εθνικό ακρωτηριασμό.

Σας ευχαριστώ.



Πηγή ImeridaGeo


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Είναι πλέον σαφές ότι ο Ερντογάν προτίθεται να οικειοποιηθεί “δικτατορικές” εξουσίες για τον εαυτό του, που να έχουν επικυρωθεί από μια υποταγμένη πολιτική τάξη, και να παραμείνει στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια. Αυτό δεν φαινόταν δυνατό μόλις το πριν από τρία περίπου χρόνια. Στα τέλη του 2013, ο Ερντογάν φάνηκε να στριμώχνεται για μια στιγμή στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ, καθώς είχε εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του ο Μπιλάλ. Κινούμενος πονηρά κατάφερε να αποφύγει τις κατηγορίες και μάλιστα να αντιστρέψει αυτές κατά των κατηγόρων του. Στη συνέχεια, τον περασμένο Ιούλιο, του ήρθε ως ένα πολιτικό θεόσταλτο δώρο από τον ουρανό, η προσπάθεια του τουρκικού στρατού να ανατρέψουν την κυβέρνησή του με πραξικόπημα. Ο Ερντογάν χωρίς κάποια στοιχεία, κατηγόρησε αμέσως για την απόπειρα πραξικοπήματος το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν, ενός μουσουλμάνου ιεροκήρυκα ο οποίος ζει εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά την επιτυχή καταστολή του πραξικοπήματος, ξεκίνησε μια σαρωτική εκστρατεία, που είναι ακόμη σε εξέλιξη, για την καταστροφή της δημοκρατικής αντιπολίτευσης της χώρας. Από τον Ιούλιο, περισσότεροι από σαράντα χιλιάδες άτομα έχουν συλληφθεί, και εκατό χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων δικαστών, εισαγγελέων, στρατιωτικών και ακαδημαϊκών, έχουν διωχθεί. Δεκάδες χιλιάδες παραμένουν στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένων και εκατοντάδων δημοσιογράφων. Η κυβέρνηση έχει κλείσει τις εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς και ιστοσελίδες που πιστεύει ότι δεν συμπορεύονται. Είναι άκρως επικίνδυνο και ανθυγιεινό να έχεις αντίθετη άποψη στην Τουρκία του Ερντογάν.

Στις 16 Απριλίου οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα κληθούν να εγκρίνουν μια σειρά αλλαγών στο σύνταγμα που σκοπό έχουν να οπλίσουν με έκτακτες εξουσίες τον Ερντογάν. Στα χαρτιά, η Τουρκία εξακολουθεί να έχει ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, με σημαντικές αρμοδιότητες που απορρέουν από τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το δικαστικό σώμα. Το δημοψήφισμα προτείνει να αλλάξει ριζικά αυτό το σύστημα, εξαλείφοντας τις αρμοδιότητες του πρωθυπουργού, περιορίζοντας δραστικά τις εξουσίες του κοινοβουλίου, ελαχιστοποιώντας την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, και κατοχυρώνοντας σαρωτικές εξουσίες στην προεδρία. Επιπλέον, το νέο σύνταγμα θα δώσει στον Ερντογάν το δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα για δύο πενταετείς θητείες, ενδεχομένως δίνοντάς του μια ακόμη δεκαετία στην εξουσία.

Το δημοψήφισμα έρχεται, κατ’ ουσία, ως μια προσπάθεια να μετατρέψει την τουρκική δημοκρατία σε μια επικυρωμένη αυταρχική εξουσία με δημοκρατικό μανδύα που ο Ερντογάν έχει ήδη αναλάβει την τελευταία δεκαετία. Ωστόσο, και παρά των κινήσεων εκφοβισμού, δεν είναι καθόλου σαφές ότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι θα δώσουν το ποθητό για τον πρόεδρό τους «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα. Ο Ερντογάν, αντιλαμβάνεται το υψηλό διακύβευμα, γι’ αυτό προσπαθεί να ισοπεδώσει κάθε αντίθεσή στη πορεία προς την ημέρα της ψηφοφορίας.

Εν τω μεταξύ οι Τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν με επιτυχίες να δώσουν έναν πολιτικό αέρα νίκης, είναι κολλημένες στα βορειο-ανατολικά της πόλης του Χαλεπίου και δεν έχουν δυνατότητα να κινηθούν πιο νότια, ανατολικά ή δυτικά. Έτσι το όνειρο του Ερντογάν να ελέγξει τη Ράκκα και το Χαλέπι φαίνεται να το έχουν αποκλείσει οι μεγάλοι δρώντες, ΗΠΑ και Ρωσία. Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι η εισβολή των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ένα κομμάτι της Συρίας που δίνει στον Ερντογάν μικρό ρόλο στις διαπραγματεύσεις, αλλά δυνητικά και ένα πολύ μεγάλο πονοκέφαλο.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος του Ερντογάν είναι η όξυνση της κρίσης της Τουρκίας με την Ευρώπη και η επιθυμία του να ενισχύσει τη σύσφιξη των δεσμών με τη Ρωσία. Η Άγκυρα θέλει να δείξει σαφώς ότι διαθέτει ισχυρό σύμμαχο και ότι μπορεί να μειώσει την εξάρτησή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Αυτό λειτουργεί επίσης προς όφελος της Μόσχας, δεδομένων των προβλημάτων της με τη Δύση και της κρυφής επιθυμίας να υπονομεύσει το ΝΑΤΟ. Προς το παρόν, η Άγκυρα και η Μόσχα φαίνεται να μην είναι διατεθειμένοι να παραμερίσουν τις διαφορές τους, χωρίς να έχει σημασία πόσο σοβαρές είναι αυτές, παρόλο που τα σύννεφα δεν επηρεάζουν τη θετική ατμόσφαιρα που προβάλλεται σχετικά με τους δεσμούς τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα αγκάθια στις σχέσεις τους δεν θα οδηγήσουν σε νέους μώλωπες που εκτιμάται ότι θα φουντώνουν προϊόντος του χρόνου.

Ο Ερντογάν είναι ο αδιαμφισβήτητος ισχυρός άνδρας της Τουρκίας. Αλλά δίνει την εικόνα ενός ισχυρού που ανησυχεί για το κεφάλι του, μια οξύμωρη κατάσταση. Η ανησυχία του τροφοδοτείται από τη μία πλευρά από ένα δυνητικά μη συμμορφούμενο και κουρασμένο στρατό και από την άλλη από ένα λαό που μπορεί να απορρίψει την προεδρική προσφορά του. Αναλύοντας όσο μπορούμε τον Τουρκικό τύπο αλλά και από επικοινωνία με συναδέλφους και φίλους Τούρκους, αντιλαμβάνομαι ότι οι μεν δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το δημοψήφισμα θα έχει την οριακή υποστήριξη του πενήντα τοις εκατό των Τούρκων ψηφοφόρων, οι δε φιλοευρωπαίοι, αριστεροί, Κούρδοι και Κεμαλιστές υποστηρίζουν το όχι. Εάν επικρατήσει το «όχι» στη ψηφοφορία, που μάλλον είναι δύσκολο, θα είναι μια συντριβή για τον Τούρκο Πρόεδρο, και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να προκαλέσει μια βίαιη αντίδραση που πιθανό να έχει αντίκτυπο και προς την πλευρά μας. Οπότε πολύ καλώς πράττουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και βρίσκονται σε εγρήγορση με σκοπό να αποφύγουμε οποιοδήποτε αιφνιδιασμό. Όσον αφορά το εσωτερικό της Τουρκίας, αν οι Τούρκοι είναι σοβαροί και θέλουν να αποτρέψουν τη "δικτατορία του Ερντογάν", αυτό το δημοψήφισμα μπορεί να είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Κάθε άνθρωπος οφείλει να υπερασπίζεται την Ιστορία. Όμως με την εξέλιξη των κοινωνιών εις την σύγχρονη εποχή κανείς άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει το απόφθεγμα του Μαρξ, ότι οι άνθρωποι δημιουργούν μεν τη δική τους ιστορία, όχι όμως κάτω από τις συνθήκες της δικής τους επιλογής.

Ως γνωστόν, η ευρωπαϊκή ιστορία είναι γεμάτη από πολεμικές συγκρούσεις. Από την ευρωπαϊκή ήπειρο ξεκίνησε η μάστιγα της Αποικιοκρατίας με την οικονομική αφαίμαξη και καταστροφή δεκάδων εθνών και πολιτισμών, αλλά και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι οι οποίοι αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα. Η ήττα της Γερμανίας και η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των δύο Υπερδυνάμεων, αλλά και η απειλή των πυρηνικών όπλων έφερε εις την Ευρώπη, εξ ανάγκης, μία περίοδο ειρήνης. Η μακροβιότερη εις την ιστορία της Ευρώπης.

Όμως η συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι της Ελλάδος και άλλων χωρών του Νότου, η οποία οφείλεται εις την απόλυτη κυριαρχία της επί των Ευρωπαϊκών Θεσμών, μας επιτρέπει μία αναθεώρηση της επικρατούσης αντίληψης περί της ήττας της Γερμανίας, και την σημασία για το Βερολίνο της έννοιας της «ευρωπαϊκής ειρήνης». Διότι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι ονομάζουν ειρήνη, δεν είναι παρά ένα όνομα, αφού εις την πραγματικότητα υπάρχει ένας ακήρυχτος πόλεμος που διεξάγεται κατά μία φυσική αναγκαιότητα.

Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, η Γερμανία λόγω της δικής της φιλοσοφίας, ουδέποτε αποδέχθηκε την ήττα της. Διότι η γερμανική πολιτική κυριαρχείται από την δοξασία της επικράτησης του ισχυρού και του υγιούς επί του ασθενικού και αδυνάτου (Friedrich Nietzsche). Ως εκ τούτου η συνθηκολόγηση του 1945 εις την πραγματικότητα σήμαινε για την Γερμανία μία ανακωχή και μόνον και τίποτε περισσότερο.

Ο Ψυχρός Πόλεμος και η χρησιμοποίηση της Γερμανίας από τις Δυτικές Δυνάμεις ως «ανάχωμα για την υπεράσπιση της Ευρώπης», έδωσε το έναυσμα εις την Γερμανία, όμως κατά περίεργη προτροπή των πρώην αντιπάλων της, για να ενταχθεί εις το ΝΑΤΟ, αλλά και παράλληλα να συμμετάσχει σε όλες τις προσπάθειες και Ευρωπαϊκούς Θεσμούς ενοποίησης της Ευρώπης.

Οι Ευρωπαϊκοί Λαοί, μετά τα δεινά που υπέστησαν από τους δύο συνεχείς Παγκοσμίους Πολέμους, προσέβλεπαν εις το νέο δημιούργημα της Ε.Ο.Κ./π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη, όχι μόνον την εμπέδωση της ειρήνης, αλλά παράλληλα και τον σεβασμό των Αρχών και Αξιών της ισότητας, της αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης των Λαών. Όνειρο των Ευρωπαίων ήταν και είναι λοιπόν μία οργανωμένη κοινωνία αρμονίας με ένα σύστημα δικαίου, τάξης και ειρήνης χωρίς συγκρούσεις συμφερόντων και διεκδικήσεων.

Εκ του λόγου αυτού από την δεκαετία του ΄60 άρχισε να επικρατεί η αντίληψη ότι η γερμανική οικονομία θα μπορούσε να συμβάλλει σημαντικά, ως μοχλός και ατμομηχανή, εις την δημιουργία μίας ισχυρής ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής οντότητας. Η οποία θα εξασφάλιζε όχι μόνον την προστασία και την ευμάρεια των Λαών της Ευρώπης, βάσει των Αρχών του σεβασμού της ισότητας, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης, αλλά παράλληλα και μίας ευρωπαϊκής δύναμης για τη συμβολή αυτής εις την παγκόσμια ειρήνη.

Δυστυχώς όμως η Γερμανία χρησιμοποίησε τον δυναμισμό της Οικονομίας της όχι μόνον για την εξάντληση και καταστροφή των οικονομιών των «Εταίρων» της, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά παράλληλα ως όπλο για την απόλυτη κυριαρχία της σε όλους τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, οι οποίοι κατέστησαν υποτελή φερέφωνα όργανα της, για να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη της Ευρώπης. Μίας Ευρώπης, οι ηγέτες των χωρών της οποίας τώρα είναι άβουλοι και λιπόθυμοι, υπάκουοι εις τις εντολές και τα κελεύσματα του παντοδύναμου Βερολίνου. Το οποίο χρησιμοποίησε την Οικονομία της και το Ευρώ ως ισχυρότατο όπλο, αλλά και ως Δούρειο Ίππο, για να μετατρέψει την Ευρωπαϊκή Ήπειρο σε Γερμανική Ευρώπη. Με την δημιουργία «μίας ομάδας η οποία δρα σε κλειστό σύνολο», η οποία ακολουθεί εις τα πλαίσια των βίαιων οικονομικών απειλών και εκβιασμών ορισμένους τύπους συμπεριφοράς. Η βία επί ευρωπαϊκού επιπέδου εξοπλίζεται τώρα με τις ανακαλύψεις νέων κανόνων εξαναγκασμού του «εχθρού» σε υποταγή ή υπαγωγή εις την θέληση και εξουσία της Γερμανίας. Οι περιορισμοί που αναπτύσσονται εις το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου για τα δικαιώματα των αδυνάτων υπάγονται σε τελική ανάλυση και αυτά εις το δίκαιο του ισχυρού ή του ισχυρότερου. Αυτός είναι τώρα ο άμεσος στρατηγικός στόχος της επιθετικότητας της Γερμανίας εναντίον της Ελλάδος.

Αυτή την στιγμή η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως «εξωτερικός κίνδυνος» π.χ. ως «εχθρός», ο οποίος απειλεί τα συμφέροντα της Γερμανικής Ευρώπης. Πρόκειται για μία πάλη αντιθέσεων η οποία ξεπερνάει την φιλοσοφική δράση και αντίδραση των αντιθέτων ουσιών και προσλαμβάνει μορφές προκλητικής αγριότητας, βαρβαρότητας, ταπείνωσης και υποβάθμισης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Με αδιαφανείς σκοπούς, αλλά και ανεξέλεγκτες επιπτώσεις για το μέλλον όμως των Ευρωπαϊκών Λαών. Ως γνωστόν, ένας πόλεμος διενεργείται εναντίον εξωτερικών αντιπάλων που χαρακτηρίζονται με την ιδιότητα «εχθρός». Είναι η κατάσταση σύγκρουσης μεταξύ δύο οντοτήτων που χαρακτηρίζεται από την χρήση βίας π.χ. την πρόκληση φόβου εις τον αντίπαλο, του οικονομικού εκβιασμού, πειθαναγκασμού και την υποχρέωση σε ολοκληρωτική υποταγή της Ελλάδος.

Διότι οι κυρίαρχοι της Γερμανικής Ευρώπης εις το Βερολίνο διαβλέπουν ένα τεράστιο κίνδυνο εις τις αντιδράσεις της Ελλάδος, οι οποίες ως επιδημικές συνέπειες και ντόμινο δύνανται να αφυπνίσουν λαούς και ηγέτες πολλών χωρών, οι οποίοι ανέχονται τώρα με σιωπή, την οικονομική εξάντληση, εξαθλίωση και την εθνική τους ταπείνωση από την αλαζονική Γερμανία. Η οποία με την Οικονομία της, ως ισχυρότατο όπλο, κατόρθωσε αυτό το οποίο δεν κατόρθωσε με την πολεμική της ισχύ το 1939. Την υποταγή της Ευρώπης.

Είναι όμως η μοίρα της Ελλάδος, με την Ιστορία και τον Οικουμενισμό της, να βγει μπροστά και να χαράξει και πάλιν το μέλλον και την τύχη των Λαών της Ευρώπης.

* Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

28 Μαρ 2017


Η Κρατική Ασφάλεια, Τμήμα Ξάνθης, σε χθεσινή της επιχείρηση στο μουσουλμανικό χωριό Ηλιόπετρα που βρίσκεται στα πεδινά του νομού Ξάνθης (Δήμος Τοπείρου) και σε έρευνα που έκανε στο τέμενος (σε εγκατάσταση του προαύλιου χώρου και του μιναρέ) του χωριού βρήκε μη κυνηγετικό οπλισμό (πιστόλια και σιγαστήρα), καθώς και μεγάλο αριθμό φυσιγγίων, διαφόρων διαμετρημάτων (μεταξύ των οποίων και πολεμικού τυφεκίου), τον οποίο κατέσχεσε.

Ο ιμάμης του συγκεκριμένου τεμένους κρατείται από τις αρχές, ενώ οι γενικότερες δραστηριότητές του έχουν απασχολήσει και στο παρελθόν τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Αυτή τη στιγμή στην Αστυνομική Διεύθυνση Ξάνθης και στα γραφεία της Κρατικής Ασφάλειας συντάσσεται η σχετική δικογραφία.

Αξίζει να σημειωθεί πως το τελευταίο διάστημα έχει υπάρξει σημαντική κινητικότητα αυτοκινήτων με τουρκικές πινακίδες, που επισκέπτονται την περιοχή και έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (φορτηγά βαν, με φιμέ τζάμια), μετακινούνται με συνοδεία αυτοκινήτων (με πινακίδες Κωνσταντινούπολης) υψηλού κυβισμού.

Σημειώνεται, δε, ότι μόλις χθες, ο αυτοεξόριστος πρώην διευθυντής της Τουρκικής εφημερίδας Ζαμάν (της αγγλόφωνης έκδοσης) είχε αναρτήσει στο twitter μήνυμα, σύμφωνα με το οποίο οι πληροφορίες του από τις τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας ανέφεραν ότι έχουν αυξηθεί οι μυστικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στην Ελλάδα.

Επειδή έχουμε αναφερθεί στο θέμα, δηλαδή στην περίπτωση ύπαρξης οπλισμού σε τεμένη της Θράκης (τα οποία –είτε καινούργια είτε σε ανακατασκευές τους- αποκτούν ημιυπόγεια!), θεωρούμε πως θα υπάρξουν εκτενέστερες έρευνες από τις αρμόδιες αρχές.

Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο περιστατικό είναι αποτέλεσμα της καλής εργασίας που γίνεται στην Κρατική Ασφάλεια Ξάνθης και δεν αποτελεί προϊόν πληροφοριών με ξένες υπηρεσίες, ούτε ο ιμάμης φαίνεται να σχετίζεται με το περίφημο δίκτυο Γκιουλέν, που έχουν στοχοποιήσει οι μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας και ο ίδιος ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να βρουν τρόπους για να αποκλιμακώσουν τη μεταξύ τους ένταση, δήλωσε αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αφορμή τη μονοήμερη επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον στην Τουρκία.

Ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους, ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ κλήθηκε να απαντήσει μεταξύ άλλων και για τις επιθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν εναντίον των Ευρωπαίων και για τις εντάσεις που δημιουργεί εναντίον της Ελλάδας, και αν προτίθεται ο Ρεξ Τίλερσον να μεσολαβήσει.

Στην ερώτηση πως Ελληνες αξιωματούχοι λένε ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να απαντήσουν σε οποιαδήποτε πρόκληση από την τουρκική πλευρά, ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε: «Η θέση μας ήταν και παραμένει ότι οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ πρέπει να βρουν τρόπους να εργαστούν από κοινού για να μειώσουν τις εντάσεις. Ο σκοπός αυτού του ταξιδιού δεν είναι ειδικά να αναμειχθεί ο υπουργός σ’ αυτό.

Αλλά προφανώς ό,τι μπορεί να κάνει για να βοηθήσει να κινηθούν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν κάτι που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στην ημερήσια διάταξή του. Δεν είναι κάτι όμως που έχει πρόθεση να κάνει σε αυτό το ταξίδι».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η πρόωρα γηραιά κυρία(;) των 60 ετών είναι πιά σε εγκεφαλική αφασία και ζητείται επειγόντως ευθανασία.
Κατ' άλλους έχει ήδη πεθάνει και την διατηρούν σε τεχνητή ζωή με μηχανήματα εκ Βρυξελλών, προκειμένου οι στενοί γερμανοί συγγενείς να καρπώνονται την σύνταξή της εις βάρος των υπόλοιπων τέκνων της.

Και σύμφωνα με άλλους όχι μόνον έχει πεθάνει, αλλά και την έχουν ταριχεύσει και διαμελίσει, τα δε διάφορα eurogroups, ευρωπαϊκά κοινοβούλια, κλπ, δεν είναι παρά μέρη που φυλάσσονται κομμάτια της, να βλέπουν να προσκυνούν οι διάφοροι ηλίθιοι φωνάζοντας: θαύμα! θαύμα!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που γεννήθηκε με άλλο όνομα, είχε σκοπό την ένωση των λαών της ηπείρου σε ένα πράγμα, σε μία "ταχύτητα".  Ή τουλάχιστον αυτό λέγανε πως είχε σκοπό.
Σήμερα (προχθές) στην Ρώμη και με την επίσημη παραδοχή πως η "Ένωση" μεταβαίνει σε καθεστώς διαφόρων ταχυτήτων για τα μέλη της, στην ουσία έπαψε να υπάρχει.
Η μετάβασή της από  "ένωση", σε τυραννία του Βορρά έναντι του Νότου, προσυπογράφτηκε και απ΄ τον δικό μας πρωθυπουργό, όλο χαρά και χαμόγελα που θα είναι ο πρώτος ιθαγενής φύλαρχος της επίσημα πιά αποικίας.

Μετά απ' αυτή την χαρά, που θέλει η π@υτάνα να κρυφτεί (εν προκειμένω πολλές π@υτάνες στην Ρώμη) αλλά η ίδια η χαρά δεν την αφήνει κι επειδή οι φερετζέδες και τα προσχήματα έχουν πιά πέσει κι επειδή οι λαοί έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν, τα πράγματα γι αυτούς (τους λαούς) αναμένεται να αγριέψουν περισσότερο.
Ήδη στην Γαλλία η κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης (οιονεί στρατιωτικός νόμος) διαρκεί ενάμισυ χρόνο χωρίς να ιδρώνει το αυτί και η δημοκρατία κανενός.
Κάτι "ευρωστρατοί" και "ευρωεθνοφυλακές" ήδη προετοιμάζονται, κάτι ψιθυρίζεται ( κι εδώ, σε μάς) για στρατό στα αεροδρόμια, με πρόσχημα βέβαια την ισλαμοτρομοκρατία, μετά και στα λιμάνια, μετά ίσως και στα ΚΤΕΛ, στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, και ποιός ξέρει και πού αλλού.

Αν νομίζουμε -όλοι- πως αυτό το τερατούργημα που λέγεται Ευρωπαϊκή  "Ένωση" θα πεθάνει χωρίς να προσπαθήσει να πάρει μαζί του την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, είμαστε βαθιά γελασμένοι.
Αν νομίζουμε πως ο βαθιά απολίτιστος και επικίνδυνος αυτός λαός των βησιγότθων, που σήμερα κατοικεί στην λεγόμενη Γερμανία, θα αφήσει το κομμάτι κρέας που κρατάει στα δόντια, και που είναι οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί να του ξεφύγουν τόσο εύκολα, είμαστε όχι απλώς νυχτωμένοι, αλλά μελλοθάνατοι.

Θα πεθάνει η Ευρωπαϊκή "Ένωση" των τοκογλύφων και των ληστών, ναι.
Αλλά θα πάρει μαζί της εκατομμύρια πολίτες, ιδίως του Νότου, θα πάρει μαζί της κοινωνικές κατακτήσεις που αποκτήθηκαν με αγώνες αιώνων...
Θα πάρει μαζί της τον ουμανισμό που μέσα απ' την Αναγέννηση δομήθηκε εδώ, στην ίδια την Ευρώπη...
Θα πάρει μαζί της το νόημα επαναστάσεων και φιλοσόφων, και οραματιστών, και καλλιτεχνών.
Προπαντός θα πάρει μαζί της την ελευθερία του ατόμου, την δυνατότητα σε μιά μη ομογενοποιημένη σκέψη και ζωή.

Η Ευρωπαϊκή "Ένωση" ήδη ψυχορραγεί.
Και οι ρουφιάνοι της, τα "καρακόλια" της οι πρωθυπουργοί και "ηγέτες", έχουν ξεχυθεί ο καθένας στον δικό του λαό, και ζητούν αίμα, αίμα ανθρώπινο για να την κρατήσουν νεκροζώντανη, μέγιστο βαμπίρ και ζόμπι στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Αντίσταση, ανυπακοή, ξεσηκωμός...
Τα μόνα όπλα μας, πριν από τον τάφο, που μας σέρνουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

Απογοήτευση για τους διαχειριστές της εξουσίας. Ύφεση για το τελευταίο τετράμηνο του 2016, μηδενική η ανάπτυξη για όλη τη χρονιά, είπε η ΕΛΣΤΑΤ. Αναθάρρησαν οι αναπληρωματικοί στο μπάγκο. «Εμείς είμαστε καλύτερη ομάδα αναφώνησαν. Βάλτε εμάς στο παιχνίδι». Οι προπονητές, βέβαια, έχουν τα πλάνα τους.

Όλο το σκηνικό αυτής της τραγωδίας για τον ελληνικό λαό είναι φτιαγμένο με τη «μαγική» λέξη ανάπτυξη. Μ’ αυτήν μας γανώνουν το μυαλό κάνοντάς μας να ελπίζουμε περιμένοντας το… «θαύμα»!

Η επωδός βέβαια γνωστή. «Οι θυσίες του λαού θα πιάσουν τόπο», όταν φυσικά θα… έρθει η ανάπτυξη!

Έτσι, γι αυτό δανείζονται από τους τοκογλύφους - εταίρους.
Γι αυτό τα δίνουν σε τραπεζίτες και άλλους λοιπούς ωφελούμενους, γνωστούς και μη εξαιρετέους...

Γι αυτό ρήμαξαν τα ασφαλιστικά ταμεία...
Γι αυτό συνεχώς μειώνουν μισθούς και συντάξεις...
Γι αυτό εκτίναξαν την ανεργία στα ύψη...
Γι αυτό ξεπουλούν, αξιοποιούν, όπως μας λένε, τη δημόσια περιουσία...
Γι αυτό μας χαρατσώνουν...
Γι αυτό κατάσχουν τις περιουσίες εκείνων που τις έφτιαξαν με τη δουλειά τους...
Γι αυτό ανέβασαν τα χρέη μας σε δημόσιο, τράπεζες, ταμεία και δανειστές σε δυσθεώρητα ύψη...
Γι αυτό διαλύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα...
Γι αυτό ο κοινωνικός αυτοματισμός έγινε επιστήμη...
Γι αυτό τα ΜΑΤ είναι σε δράση και χτυπούν όσους διαμαρτύρονται χωρίς εξαιρέσεις...
Γι αυτό λοιπόν οι ανθρώπινες θυσίες, με την ψαλίδα μεταξύ θανάτων και γεννήσεων να ανοίγει υπέρ των πρώτων δραματικά, (ΕΛΣΤΑΤ)...
Γι αυτό το ψέμα και η απάτη.
Για να πιάσουν οι θυσίες του ελληνικού λαού τόπο!
Θυσίες που αυτοί ως… «σωτήρες» μονομερώς αποφάσισαν!

Βέβαια, η δοκιμασία το Γολγοθά –θέλουν να μας πουν- προοιωνίζει τη χαρά της Ανάστασης. Και οι «νεκροί της κρίσης» θα αναστηθούν και όσα μας έχουν κλέψει θα μας τα επιστρέψουν διπλά και τριπλά, και την εργασία και τις περιουσίες και τα σπίτια και τη χαρά.

Κι όλα αυτά θα γίνουν με την έλευση της ανάπτυξης!

Διαγκωνίζονται οι μνημονιακοί ποιος θα την πρωτοϋποδεχτεί! Μόνο που αυτή δεν έρχεται, είναι δύστροπη και αχάριστη. Αντί να πλησιάσει, απομακρύνεται! «Πάρτε κι άλλα μέτρα, τους λέει, αδιαφορώ για το πολιτικό σας κόστος. Ρίξτε μια ματιά στη Γουατεμάλα, εκεί μ’ έχουν σηκώσει στα χέρια και με κουβαλούν στους ώμους!»

Εκεί, στη Γουατεμάλα, οι τοπικοί «σωτήρες», αφού τήρησαν κατά γράμμα όλα τα προαπαιτούμενα των δανειστών τους, αφού πέρασαν όλες τις αξιολογήσεις -παραμυθιάζοντας ταυτόχρονα τους ιθαγενείς- υποδέχτηκαν την ανάπτυξη μετά φανών και λαμπάδων!

Εκεί, στη Γουατεμάλα της εντυπωσιακής ανάπτυξης, οι μακροοικονομικοί δείκτες ευημερούν!

Δώδεκα οικογένειες έχουν στην κατοχή τους τον πλούτο όλης της χώρας,ενώ μισός πληθυσμός ζει κάτω από το όριο φτώχειας(!),ενώ τα μισά παιδιά υποσιτίζονται!

Εκεί, στη Γουατεμάλα, πετούν τα περισσότερα ελικόπτερα στον κόσμο!

Στο σχετικό εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου που παρατίθεται φαίνεται ανάγλυφα η κατάσταση που επικρατεί σήμερα εκεί!

ΥΓ. α) Κι όλα αυτά γίνονται και με «αριστερό πρόσημο» και με «ηθικό πλεονέκτημα», εξευτελίζοντας χωρίς ίχνος ντροπής σύμβολα και αξίες! Και φυσικά όχι με το αζημίωτο!
β) Η ανάπτυξη τύπου Γουατεμάλας, η ανάπτυξη γαλέρας, θα έρθει και στην Ελλάδα, αν πετύχουν –δανειστές και πολιτικό προσωπικό- την πλήρη εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Μέχρι τότε θα χρειαστεί να αλλάξουν ακόμη πολλές κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί, εκτός αν ο ελληνικός λαός τους σταματήσει και πάρει ο ίδιος μόνος του όλα όσα του ανήκουν, με τη δικαιοσύνη τότε να στέκεται στο ύψος της!
γ) Το ντοκιμαντέρ "Υπέροχη μακροοικονομία" είναι της ΕΡΤ του 2010.




Πηγή Faretra


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Τα εξοπλιστικά, που επί πολλά χρόνια κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή, επανέρχονται τώρα στο επίκεντρο μέσα από τη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση ή μη της προανακριτικής επιτροπής. Και σήμερα επανέρχονται όπως ακριβώς επί δεκαετίες μετά τα Ίμια κυριάρχησαν: με επίκεντρο τα σκάνδαλα.

Το ΚΥΣΕΑ που συνήλθε μετά τα Ιμια υπήρξε η βάση για το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα – ήταν το αποτέλεσμα του σοκ που υπέστη η χώρα από εκείνη την περιπέτεια.

Δυστυχώς, ένα πολύ μεγάλο τμήμα των προγραμμάτων που αποφασίστηκε εκείνη την περίοδο, αλλά και αργότερα, συνοδεύτηκαν άλλοτε από οσμές και άλλοτε από αποδείξεις σκανδάλων. Κι όσο πιο μεγάλα τα προγράμματα, τόσο πιο μεγάλα και τα σκάνδαλα – σκάνδαλα φυσικά διεθνή, ιδίως με εμπλοκή γερμανικών εταιριών, καθώς από τη Γερμανία ήταν που η Ελλάδα των τελευταίων είκοσι ετών προμηθεύτηκε τη μερίδα του λέοντος των οπλικών της συστημάτων. Επίσης δυστυχώς, μέχρι σήμερα, πολλά από αυτά τα ζητήματα δεν έχουν ακόμα πλήρως διαλευκανθεί.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αν και συνιστά ένα τεράστιο πρόβλημα για τα ζητήματα διαφθοράς και το δημόσιο χρήμα στην Ελλάδα και που λόγω των ασύλληπτων μεγεθών επιβάρυνε δραματικά και την οικονομική κατάσταση της χώρας που οδηγήθηκε τελικά στην πτώχευση.

Η πιο τραγική διάσταση των εξοπλιστικών είναι άλλη: είναι ότι παρά τα ιλιγγιώδη ποσά που δαπανήθηκαν, η Ελλάδα δεν κατάφερε να βελτιστοποιήσει τις αμυντικές της δυνατότητες – το αντίθετο μάλιστα.

Είναι, λ.χ., χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη με τα γερμανικά άρματα μάχης τύπου Leopard: αγοράσαμε τόσα, που θα περίμενε κανείς ότι ετοιμαζόμασταν για τη σύσσωμη κάθοδο του… Κόκκινου Στρατού στην Ελλάδα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου!

Αλλού ήταν οι ανάγκες μας, άλλα αγοράζαμε. Και τα πληρώναμε χρυσάφι, ενώ, ταυτόχρονα, αφήναμε ακάλυπτες άλλες πραγματικές ανάγκες που με τους ίδιους πόρους θα μπορούσαμε να είχαμε πλήρως καλύψει. Και δεν το κάναμε.

Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας είναι ότι σήμερα η Ελλάδα υπολείπεται δραματικά σε υλικό που έχει απόλυτη ανάγκη και αυτό έχει βαρύτατες συνέπειες για την άμυνα της χώρας, σε επικίνδυνους καιρούς.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Επειδή κοντεύουν να πετύχουν τον στόχο τους να μας κάνουν να βαρεθούμε πιά να ασχολούμαστε μαζί τους, ώστε να κάνουν ανενόχλητοι το δωσιλογικό τους έργο, εμείς, σε πείσμα τους, περιγράφουμε σήμερα την βαριεστημάρα μας, την αγυρτεία τους, και τις μεθόδους τους.

Βγήκε αυτές τις μέρες ένα απ' τα καθάρματα που θα έπρεπε ήδη να σαπίζουν στην φυλακή, πρώην δοτός πρωθυπουργός και είπε πως είναι "ορατό το ενδεχόμενο νέου μνημονίου".

Έτσι αρχίζουν πάντα όλα. Με μία δήλωση.
Μετά αρχίζουν οι "διευκρινίσεις": "ναι, όχι, τό 'πα αλλά εσείς δεν καταλάβατε", μπορεί να πέσει και καμιά ψιλοδιάψευση όταν το πρόσωπο είναι αρκούντως φαιδρό και ξεφωνημένο.
Μετά, "σοβαροί" καλεσμένοι παρέα με "σοβαρούς" δημοσιογράφους αρχίζουν να το συζητάνε στα κανάλια, στην αρχή κάτι πεντάλεπτα στα δελτία ειδήσεων, μετά ολόκληρες ενημερωτικές εκπομπές, όπου καλούνται και "αναλυτές", οικονομολόγοι, ανασύρονται σχετικά άρθρα του εξωτερικού, και κάνουν και μίνι γκάλοπ στους δρόμους και στις καφετέριες.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση διαρρυγνύει τα ιμάτιά της πως δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, και πως ούτε που της πέρασε απ' το μυαλό, ενώ η αντιπολίτευση  ζητάει εκλογές και σκίζει τα καλσόν της πως δεν θα ψηφίσει τίποτε άλλο εκτός απ' αυτά που τόσα χρόνια έχει ψηφίσει.
Μετά από λίγο καιρό ένας υπουργός επανέρχεται: "υπάρχουν σκέψεις, αλλά ακόμη τις επεξεργαζόμαστε, και θα υπάρξουν και αντίστοιχα μέτρα ελάφρυνσης των πιό αδύναμων".
Γίνεται ο σχετικός σάλος, βγαίνουν στον αέρα και κάτι "διαρροές" με προσχέδια, όλοι το συζητούν πιά ανοιχτά εκτός απ' την κυβέρνηση που τηρεί σιγή ασυρμάτου, μέχρι που: από κάποια χώρα του εξωτερικού, κάποιος κυβερνητικός επίσημος σκάει επίσημα το παραμύθι "είναι καινούργια απαίτηση των δανειστών, αλλά τους διαμηνύσαμε πως δεν θα το δεχτούμε".
Μετά τα πράγματα μπαίνουν τον δρόμο τους.
Οι "θεσμοί" πάνε, έρχονται, απειλούν, προειδοποιούν, χαμογελούν.
Παίρνουν σειρά οι μενουμευρώπηδες, οι καταστροφολόγοι, οι "λογικοί".
Η λάσπη και τα σκ@τά στον ανεμιστήρα, κι όποιον πάρει η μπάλα.
Μετά αρχίζει το κομματικό "μασάζ" απ' τις κομματικές π@υτάνες στους έγκαυλους κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς που απειλούν ανυπακοή.
Μετά τα πάντα ψηφίζονται και επανερχόμαστε στην αναμονή για νέα δήλωση, και φτού κι απ' την αρχή.

Και στο μεταξύ ο λαός απαθής και μοιραίος βλέπει και ξαναβλέπει το ίδιο έργο κι όλο και ξανασαστίζει με τα ίδια πράγματα, σαν να βλέπει τον Ζήκο για χιλιοστή εξακοσιοστή όγδοη φορά και να ξαναγελάει με τις ίδιες ατάκες που έτσι κι αλλιώς τις έχει μάθει απ' έξω.

Παράσταση και σκηνικό θανάτου με οσμή σαπίλας και βαρεμάρας.
Η κόπια όμως είναι φτιαγμένη από ειδικό υλικό αθάνατο, να μη φθείρεται απ΄ την επανάληψη, σχεδιασμένη από τα χειρότερα καθάρματα και παιγμένη απ΄τους φτηνότερους παλιάνθρωπους, για τα μάτια του πιό ξεπεσμένου λαού.

Ξέρουν πως δεν θα πεθάνουμε από βαρεμάρα.
Θα την προλάβουν τα νέα μνημόνια και τα νέα μέτρα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου