Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2017


Οσο πλησίαζε η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο από τον Ομπάμα στoν Τραμπ, η Αγκυρα ανέβαζε τους τόνους και τις απαιτήσεις. Απαξίωνε χωρίς προσχήματα τον απερχόμενο πρόεδρο και δήλωνε έτοιμη να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με τον Τραμπ υπό δύο αδιαπραγμάτευτες προϋποθέσεις, την άμεση έκδοση του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την επίσης άμεση διακοπή της συνεργασίας των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας.

Κατά τα άλλα, μετά τις πρώτες τηλεφωνικές διαχύσεις Τραμπ - Ερντογάν, το μόνο νέο στοιχείο από αμερικανικής πλευράς είναι οι αόριστες αναφορές -ευχολόγια των νέων υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας των ΗΠΑ Τίλερσον και Μάτις στις καταθέσεις τους ενώπιον της Γερουσίας ότι θα εργασθούν για να βελτιώσουν τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία.

Για να δούμε την προοπτική των σχέσεων ΗΠΑ -Τουρκίας στην Προεδρία Τραμπ, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή στη θεώρηση του νέου προέδρου είναι ένα άθροισμα από αντιφατικές αλληλοαναιρούμενες θέσεις:

Συνεργασία με τη Ρωσία με προτεραιότητα-στόχο την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους, θέση που έμμεσα αποδέχεται την παραμονή του Ασαντ.

«Πάγωμα» ή και αμφισβήτηση της Συμφωνίας για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ολόπλευρη στήριξη του Ισραήλ ακόμη και με τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ-Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Προφανώς πρόκειται για αντιφάσεις που θα πρέπει να διευθετηθούν, αν δοθεί προτεραιότητα στην προσέγγιση με την Μόσχα: Μια Συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας στη Συρία διατηρεί τον Ασαντ στην εξουσία, αλλά και κατοχυρώνει διευρυμένη αυτονομία για τους Κούρδους στην Βορειοανατολική Επαρχία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων οι διμερείς σχέσεις Πούτιν - Ερντογάν θα οριοθετηθούν στο εμπόριο και την ενεργειακή συνεργασία, γιατί πέραν της προτεραιότητας στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να εκχωρήσει πλήρως το Κουρδικό Κίνημα στη Μέση Ανατολή στην αποκλειστική επιρροή της Ουάσιγκτον.

Οποια τροπή και αν πάρουν οι ισορροπίες της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με τη Μόσχα, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό υπάρχουν δύο βεβαιότητες:

Πρώτον, μια συμφωνία Κυρίων Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου δεν αφήνει περιθώρια ελιγμών στον Ερντογάν, η Μόσχα δεν θα υποθηκεύσει την ευκαιρία συνεργασίας συμμαχίας με την Ουάσιγκτον, για να μη δυσαρεστήσει την Αγκυρα.

Δεύτερον, η στήριξη των ΗΠΑ στη χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία όχι μόνον δεν πρόκειται να τερματισθεί, αλλά θα ενταθεί.

Η χειραφέτηση των Κούρδων συνολικά στη Μέση Ανατολή είναι πλέον στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, στην οποία υποτάσσονται επί μέρους τακτικές κινήσεις: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και την Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ως μια μελλοντική σταδιακή εξελικτική δυναμική είναι νοητή γιατί έχει τη στήριξη τόσον του Τελ Αβίβ όσο και της Ουάσιγκτον.

Ενα Ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα έχει ως μονόδρομη επιλογή τη συνεργασία με τις ΗΠΑ και θα είναι στην πραγματικότητα ένα δεύτερο Ισραήλ μια προχωρημένη θέση της Δύσης σε μια Ευρύτερη Μέση Ανατολή ασταθή και απρόβλεπτη.

Η Αγκυρα δεν μπορεί να απαιτεί αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει, αφού αναγνωρίσει τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βορειοανατολική Συρία, είναι να εγγυηθούν οι ΗΠΑ ότι δεν θα επιτρέψουν στο ΡΚΚ να καταστήσει τη Βορειοανατολική Συρία το δεύτερο μετά το Βόρειο Ιράκ εκτός συνόρων ορμητήριο της ένοπλης δράσης του.

Ο Ερντογάν ζητά την έκδοση του Γκιουλέν και την εγκατάλειψη των Κούρδων έχοντας προεξοφλήσει την αρνητική απάντηση των ΗΠΑ. Απλά προετοιμάζει το έδαφος για την κλιμάκωση της αντιαμερικανικής ρητορικής που είναι μουσική στα αυτιά της εκλογικής του βάσης.

Καταλύτης ισορροπιών
Ανεξάρτητο Κουρδιστάν σημαίνει αδυναμία προβολής περιφερειακών φιλοδοξιών από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη, ισχυρό πλήγμα αποδυνάμωσης της Τεχεράνης και ισχυρό μοχλό πίεσης καταρχήν και αποδυνάμωσης στη συνέχεια της Αγκύρας.

Γ. Καπόπουλος
kapopoulos@pegasus.gr
Ημερησία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος ορκίστηκε. Αν και φαίνεται να προτιμάει πολύ πιο άμεσες ατάκες, δε θα διαφωνούσε πολύ αν του βάζαμε στο στόμα το διάσημο ρητό του συμβόλου-ηγέτη της Ινδίας, του Γκάντι. «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά τους νικάς». Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εγκιβωτίσουμε τα ιδανικά του Γκάντι στο νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όμως η προεκλογική του εκστρατεία, η οποία τον οδήγησε στο χορό με τη νέα Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ υπό τον αξέχαστο και μοναδικό ήχο του Frank Sinatra και του “My way”, μπορεί να ταιριάξει με αυτά που ανέφερε ο Γκάντι.

Πράγματι, ο Τrump αγνοήθηκε όταν ανέβαινε. Όταν ήταν σε επίπεδο «νηπιακής βιομηχανίας», όπως θα λέγαμε στην οικονομία. Οι αστείες ατάκες του, οι φρενήρεις και κατά πάντων, άκομψες επιθέσεις του, χλευάστηκαν. Ξέχασαν οι χλευάζοντες ωστόσο, δύο πράγματα. Το πρώτο, είναι ότι το πώς λέγεται κάτι με τι λέγεται, δεν ταυτίζονται πάντα. Η εκλογή του Trump, διαχώρισε μια και καλή τη ρητορική από την πολιτική. Όταν ξεκίνησαν να τον αντιμετωπίζουν πολιτικά, ήταν ήδη αργά. Αναστάτωσε ένα ολόκληρο... Ρεπουμπλικανικό κόμμα, έκανε Ρεπουμπλικανούς να συνεργάζονται με Δημοκρατικούς. Με όρους εμπορικού πεζοδρομίου, «χάλασε την πιάτσα» για τα καλά. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει ο Trump, η κυρία Clinton με τον Putin και τα παραμύθια; Κάποια παραμύθια, έχουν δράκο...

Το τέλος της πολιτικής ανάλυσης με όρους showbiz

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το «κουτσομπολιό». Μόνη τους δυναμική, η πρόκληση ενασχόλησης των άλλων, μαζί τους. Αυτή η τάση, όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, οδηγεί σε υπερ-ερμηνείες και σε παρ-ερμηνείες. Ενώ τα lobbies που υποστήριζαν την κυρία Clinton ασχολούνταν με την «προσωπική» σχέση του Trump με τον Putin, εκείνος με αλαζονική σιγουριά, έλεγε πως «μπορώ να πυροβολήσω στη μέση του δρόμου κάποιον και να μη χάσω ούτε έναν ψηφοφόρο». Απίστευτα πράγματα.

Εξ’ όσων γνωρίζουμε, ο Χένρι Κίσσινγκερ μπορεί να είναι ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Putin και Trump. Είναι πλέον σίγουρο πως ο ένας, έδινε τροφή στον άλλον. Στον κόσμο που οι δύο τους αντάλλαξαν κολακευτικά σχόλια, η συμπάθεια διαρκεί όσο το κοινό συμφέρον. Η σύγκλιση. Κάποτε, ένας καθηγητής μου, μου είχε πει πως «στο τέλος, αγαπούμε τον εαυτό μας». Κάπως έτσι, σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι οργανισμοί, τα κράτη. Ποιες είναι οι επιταγές της πραγματικότητας που καθορίζουν όμως την προσώρας, σύγκλιση Trump και Putin;

Η Αιώνια Σοφία...του Ρεαλισμού

Στο τελευταίο debate πριν την ιστορική 8η Νοεμβρίου 2016, ο Τrump, με κυνικό χιούμορ απάντησε στις κατηγορίες της κυρίας Clinton για συνεργασία του νυν (πλέον) POTUS με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες για επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος, πως «Τόσο διάτρητο που είναι το σύστημα που διοικεί η κυβέρνηση Obama, πώς να μην λάβουν δράση οι Ρώσοι;». Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να έχει σταθερούς πυλώνες, όμως έχει και «υδραυλικό τιμόνι» και αλλάζει «ταχύτητες» ανάλογα με τη ροή των διεθνών εξελίξεων.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο δομικός ρεαλισμός του οποίου πνευματικός πατριάρχης είναι ο Kenneth Waltz, το διεθνές σύστημα είναι εκείνο που παρέχει τις ορίζουσες χάραξης της εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, όσο «ηγετόμορφο» και να είναι ένα πολιτικό σύστημα (π.χ. ρωσικό) οι λήπτες μιας απόφασης περιορίζονται στην ελευθερία κίνησής τους, από τη δυναμική του αθροίσματος των διεθνών εξελίξεων. Οι ΗΠΑ, είναι η συντηρητική δύναμη του διεθνούς status quo. Στη βιβλιογραφία, ο όρος «συντηρητική δύναμη», πόρρω απέχει από την ιδεολογική χρήση του όρου. Οι ΗΠΑ, κατέχουν την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος και επιθυμούν να τη διατηρήσουν.

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηριστεί τα τελευταία 20 χρόνια, ως παθητική. Οι πόλεμοι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, δε συνιστούν απαραίτητα στοιχειοθέτηση της λεγόμενης «εξωτερικής πολιτικής πρωτοβουλιών». Πολλές φορές, η επιθετικότητα ή η παρεμβατικότητα, έχουν αμυντικά χαρακτηριστικά. Η Μέση Ανατολή, έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και το ποσοστό επιρροής των ΗΠΑ σε μια περιοχή που αποτελεί και την περιφερειακή αυλή της Ελλάδας, έχει μειωθεί. Γιατί όμως;

Το Pivot στην Ασία που ο... Bill Clinton δεν είχε δει

Άλλοτε, η Τριγωνική Διπλωματία του Richard Nixon που σε πολλά μπορεί να συγκριθεί με τον Trump (τηρουμένων των αναλογιών πάντα) ήταν εκείνη που ουσιαστικά, έδωσε τη νίκη στις ΗΠΑ έναντι στην ΕΣΣΔ. Τότε, η Κίνα αναβαθμίστηκε και έγινε ο άσπονδος σύμμαχος των ΗΠΑ. Διεκδίκησε τη θέση της ηγέτιδας δύναμης των χωρών του Τρίτου Κόσμου, προσφέροντας έτσι το Πεκίνο στις ΗΠΑ, «καλές υπηρεσίες», καθώς αποφεύχθησαν οι «μπολεβικοποιήσεις» αρκετών λαών. Το κακό για τις ΗΠΑ, είναι πως η Κίνα, σήμερα, συνεχίζει να μην ανατιμά το νόμισμά της και να υιοθετεί εμπορικές πρακτικές που «δικαιολογούνται» από το Πεκίνο, με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή Bill Clinton, μολονότι ανθηρή για τις ΗΠΑ οικονομικά, (είχαν το πλεονέκτημα της ανάληψης μιας ηγεμονίας μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) ξοδεύτηκε στις διεθνείς υποθέσεις στην κατοχύρωση αμερικανικών θέσεων στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που κατά τραγική ειρωνεία, χάθηκε για τις ΗΠΑ από το Μάαστριχτ και μετά, αφού η Γερμανία, εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον την αμερικανική πλειοδοσία ενδιαφέροντος στην Ευρώπη.

Σε κάθε διαπραγμάτευση στο G7, G20 ή στον Π.Ο.Ε, η Κίνα λέει: «Είμαστε αναπτυσσόμενη δύναμη». Οι ρήτρες που ισχύουν για τέτοιες χώρες, άρουν τη ρήτρα του μάλλον ευνοούμενου κράτους. Τα αποτελέσματα για τις ΗΠΑ, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο διατήρησης των διεθνών συσχετισμών ισχύος υπέρ της, δεν ήταν καλά. Στα έτη της κυβέρνησης Οbama, η Κίνα, με βάση το ΑΕΠ έγινε η πρώτη οικονομία στον πλανήτη ενώ και φέτος, προβλέπεται να διατηρήσει ρυθμούς ανάπτυξης που αγγίζουν το 6,5%, παρά τα πολλά διαρθρωτικά προβλήματα που έχει. Η Ασία λοιπόν, είναι η Ήπειρος που πλέον κλέβει τα φώτα από την Ευρώπη. Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά, η Ασία παρουσιάζει πληθυσμιακή και οικονομική έκρηξη που και οι δύο αυτές εκρήξεις, αποτελούν τη μαγιά του Καπιταλισμού, του δυτικού Καπιταλισμού. Τραγική ειρωνεία, στην Ασία, εφαρμόζεται πολύ πιο αποτελεσματικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο «Δράκος», η Κίνα δηλαδή, αποτελεί για τις ΗΠΑ τον επόμενο αντίπαλο που θα διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια ιεραρχία ισχύος. Ο Βοναπάρτης κάποτε το έλεγε «Αν ξυπνήσει ο γίγαντας (για Κίνα) ο κόσμος θα είναι πολύ διαφορετικός».

Ένα καλό DEAL για τη Ρωσία...

Ενώ το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αυξανόταν και περιοχές σαν το Detroit μετατρέπονταν σε μνημεία παλιών καλών καιρών που το model of self made man και το American Dream λάμβαναν χώρα, σε πληθωρισμό βρισκόταν μια ρωσοφοβία άνευ προηγουμένου. Η Ρωσία, είναι πολύ μεγάλη χώρα και πολύ ισχυρή για να πέφτει σε αξιωματικά συνθήματα σαν αυτό του Brzezinski «Με την Ουκρανία, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, χωρίς αυτήν, είναι τίποτε». Με άλλα λόγια, θα ήταν επικίνδυνο ακόμη και για τη συλλογική ειρήνη και ασφάλεια ένας εγκλωβισμός της Ρωσίας με όρους zero sum game. Την ώρα που ο πληθωρισμός ρωσοφοβίας αυξανόταν ραγδαία και το blame game έδινε και έπαιρνε, η Ρωσία βρήκε το αντάλλαγμα που θα προσέφερε στις ΗΠΑ, προκειμένου οι ΗΠΑ, να δεχτεί πως Εγγύς Ανατολή, Μέση Ανατολή και Ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη ρωσική παρουσία. Η Ρωσία, «ανοίχθηκε» στο Ιράν, υπέγραψε στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίες με την Κίνα και ήρθε στη θέση που ήθελε, διατηρώντας τον πρώτο λόγο σε Ουκρανία και Συρία και ενεργειακά, κρατά «όμηρο» την Ε.Ε. Ήρθε στη θέση του διακυβεύματος, που σε μια διαπραγμάτευση που λαμβάνει χώρα είτε στον μικρόκοσμο (μικρές, καθημερινές συμφωνίες) είτε στον μακρο-κοσμο των διεθνών σχέσεων, είναι η καλύτερη δυνατή.

Για να «τιμωρηθεί» ο Δράκος, συμμαχούν ο Κόνδορας και η Αρκούδα

Ήδη ο Χένρι Κίσσινγκερ έδωσε τον παλμό. Οι ΗΠΑ πρέπει να επανακτήσουν τον έλεγχο της Ευρώπης, (δική μας, ελεύθερη απόδοση της διπλωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε) και να συνάψει δεσμούς με Ρωσία και Κίνα. Μια αρχαία συμβουλή που πάντα κρατά διαχρονική αξία είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος μου». Οι εμμονές, είναι δύσκολο να υποχωρήσουν. Υποχωρούν μόνο όταν υπάρχει κίνητρο στη στρατηγική. Αυτό, που ορίζουμε ως συμφέρον.

Η Ρωσία, δε θέλει να δει την Κεντρική Ασία και την Βορειο-ανατολική Ρωσία να γίνονται κινεζικά προπύργια. Στα σινο-ρωσικά σύνορα, οι πάμπτωχες και ακριτικές ρωσικές περιοχές, ελέγχονται οικονομικά από την Κίνα και η αραιοκατοικημένη τους πυκνότητα, τρομάζει τη Ρωσία η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεν μπορεί να έχει τέτοια μέτωπα. Και Κίνα και ΗΠΑ ως αντίπαλες δυνάμεις, θα ήταν ένας ρωσικός εφιάλτης. Οι ΗΠΑ από την άλλη, γνωρίζουν ότι ως υπερπόντιοι εξισορροπητές, δεν μπορούν να είναι το ίδιο αποτελεσματικές και σε Βαλτικές χώρες και σε Βόρειο Παγωμένο και σε Μέση Ανατολή και σε Κεντρική Ασία και σε μια διαλυμένη Ευρώπη. Ξέρουν επίσης, πως το ΝΑΤΟ διοικείται πολύ δύσκολα και το βλέπουν με ένα γειτονικό μας case study, την Τουρκία. Η «ομηρία» της Τουρκίας από τη Ρωσία, δε δείχνει τίποτε παραπάνω από 1. Την ανελαστική για τον σύγχρονο κόσμο δομή του ΝΑΤΟ 2. Το ρωσικό κάλεσμα προς τις ΗΠΑ για επαναδιαπραγμάτευση των συσχετισμών ισχύος στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Ρωσία, βρίσκεται και στις 5 χώρες-κλειδιά της περιοχής. (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία, Ιράν και Σαουδική Αραβία).

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως το follow the money είναι ανάμεσα στην περιοχή του Ινδικού και στην Κίτρινη Θάλασσα. Αυτή η τεράστια έκταση, (και σε αριθμούς πληθυσμού, πόρων, οικονομικής αξίας) θα κρίνει το αμερικανικό μέλλον. Οι ΗΠΑ στο δίλημμα «διατήρηση υπερέκτασης-συστολή και στρατηγική παρουσία», θα επιλέξουν το δεύτερο. Είναι η μόνη περίπτωση για να συνεχίσουν να είναι η συντηρητική δύναμη των διεθνών εξελίξεων και να δημιουργήσουν μια νέα στρατηγική, εξίσου καινοτόμα με αυτήν που κάποτε εφάρμοσε ο George Kennan για να ανασχέσει τη σοβιετική επιρροή.

Η Ρωσία, θα είναι για τις ΗΠΑ ένας «κατ’ ανάγκην» εταίρος, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως η Κίνα οφείλει να ανασχεθεί. Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, θα βελτιωθούν αρκετά, δε θα ευθυγραμμιστούν όμως. Δε γίνεται δυνάμεις τέτοιου βεληνεκούς να ευθυγραμμιστούν καθώς βασική αρχή μιας διαπραγματευτικής ευθυγράμμισης, είναι πως οι διακυβευτές, δε γίνεται να θέλουν ακριβώς τα ίδια. Δυνάμεις σαν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμούν ηγεμονία, επομένως ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος. Τα όρια αυτού και οι προτεραιότητες μόνο, περνούν σε διακυμάνσεις.

Για κάποιους, αυτό είναι αδιανόητο όμως η ιστορία έχει αποδείξει πως το μόνο αδιανόητο, είναι να μην υπάρχει συμφέρον. Φόβος, δόξα και συμφέρον, συνεχίζουν να επηρεάζουν καθετί ανθρώπινο. Αλλαγή στην ανθρώπινη φύση, δεν μπορεί να υπάρξει εκτός αν η βιολογία το θελήσει. Μέχρι τότε, οι σκοποί παραμένουν πάντα ίδιοι και αλλάζουν μόνο τα μέσα. Ο Τrump, θα ακολουθήσει αυτά τα παραδείγματα καθώς η φάση της αμερικανικής ανασυγκρότησης, εντός και εκτός συνόρων, είναι αναπόφευκτη. Οι ΗΠΑ δεν παρακμάζουν, ούτε ζουν το τέλος της ηγεμονίας τους. Απλά ανασυγκροτούνται για τον πρώτο μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό που λαμβάνει χώρα, ενόσω συνιστούν υπερδύναμη. Ο κόσμος και η θέση των ΗΠΑ σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, δεν είχε λάβει χώρα ούτε στους δύο παγκόσμιους πολέμους, ούτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αντί Επιλόγου:

Πίσω από τις αναλύσεις περί προσωπικών σχέσεων, υπάρχουν πάντα συμφέροντα που τις διαμορφώνουν.

Ο Richard Nixon, το 1970 είπε για το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ (κάτι που πρέπει να μάθουμε καλά και στην Ελλάδα): «Πρέπει τα συμφέροντά μας να διαμορφώνουν τις δεσμεύσεις μας και όχι το αντίστροφο».

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Καλύτερα να καταστραφούν τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου, παρά να τα θέσει η Ρωσία υπό τον έλεγχό της. Αυτό φαίνεται να σχεδιάζουν ΗΠΑ! Ποιος το λέει;

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο  και ένα μικρότερο.
Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. 

Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας. 

Ωστόσο, αν και η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου, μέχρι σήμερα η ύπαρξη του στρώματος των αρκτικών πάγων ουσιαστικά την έκοβε σε δύο κομμάτια και καθιστούσε τους μεγάλους ωκεανούς του πλανήτη βασικούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ τoυ δυτικού και του ανατολικού κομματιού της.
Και οι ωκεανοί ελέγχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έτσι, η κυρίαρχη χώρα του δεύτερου νησιού του πλανήτη, δηλαδή της αμερικανικής ηπείρου, ελέγχοντας τις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, καθίστατο η σημαντικότερη χώρα του κόσμου, παρόλο που βρίσκεται σε μια περιφερειακή θέση.

Σήμερα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Ένας συνδυασμός γεωγραφικών, τεχνολογικών και πολιτικών παραγόντων απειλεί να δημιουργήσει μια εν δυνάμει γεωπολιτική πραγματικότητα πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία.

Η τήξη των Αρκτικών πάγων και η ενιαία Ευρασία

Ο πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η διαφαινόμενη τήξη του στρώματος των πάγων του Αρκτικού. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε πως όταν αναφερόμαστε σε τήξη των αρκτικών πάγων δεν εννοούμε τη πλήρη εξαφάνισή τους αλλά τη μείωση του στρώματός τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι διαχειρίσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους από τα ρωσικά παγοθραυστικά.
Οι πιθανές συνέπειες από αυτήν την εξέλιξη αναμένεται να είναι κοσμογονικές. 

Εδώ θα περιοριστούμε να αναφέρουμε ότι μία από τις συνέπειες αυτής της πιθανής εξέλιξης είναι ότι δημιουργείται ένας νέος θαλάσσιος δρόμος, που επιτρέπει την επικοινωνία του ανατολικού κομματιού της Ευρασίας με το δυτικό, χωρίς να χρειάζονται κατ’ ανάγκην οι ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις. 

Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε ότι δημιουργείται ένα είδος διαδρόμου ταχείας κυκλοφορίας γύρω από την Ευρασία αλλά και γενικότερα γύρω από το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής, που αποτελείται από τα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια των δύο ηπείρων. 

Ο διάδρομος αυτός συμπληρώνεται από το πλέγμα των κλειστών θαλασσών στο εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου και συγκεκριμένα, τη Βαλτική, τη Μαύρη Θάλασσα και κυρίως τη Μεσόγειο Θάλασσα, η οποία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή το κέντρο της. Και κέντρο του κέντρου είναι η Ανατολική Μεσόγειος.

Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον της πιθανότητας δημιουργίας ενός νέου γεωπολιτικού χώρου, αποτελούμενου από τα περιφερειακά ύδατα γύρω από την Ευρασία και την Αφρική και από τις κλειστές θάλασσες στο εσωτερικό αυτού του πλέγματος.

Άρα, βασικό στρατηγικό διακύβευμα των ερχόμενων δεκαετιών είναι ποιος θα ελέγξει αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα το κέντρο του, που είναι η Ανατολική Μεσόγειος. 

Μέχρι πριν λίγο καιρό, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα ήταν εύκολη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή, η κατεξοχήν ναυτική δύναμη του πλανήτη. Όμως, εδώ και μερικά χρόνια δραματικές αλλαγές στην τέχνη και την τεχνολογία του πολέμου, προερχόμενες κυρίως από την Κίνα, έχουν αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Συγκεκριμένα, για δικούς της λόγους, η Κίνα έχει αναπτύξει οπλικά συστήματα και πολεμικές μεθοδολογίες που σκοπό έχουν να αμφισβητήσουν τη ναυτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς στα εγγύς ύδατα γύρω από την Ευρασία. 

Αυτές οι ικανότητες χαρακτηρίζονται από Αμερικανούς ειδικούς με το αρκτικόλεξο HEAT (High End Asymmetrical Threats) και βασίζονται στη δημιουργία πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (anti – acess area – denial {A2/AD}) που επιδιώκουν να μετατρέψουν τα πλεονεκτήματα του Αμερικανικού Ναυτικού σε μειονεκτήματα στα παράκτια ύδατα και να διώξουν τα αμερικανικά πολεμικά πλοία βαθιά στην ασφάλεια των ωκεανών. 

Η περαιτέρω εξέταση αυτών των ικανοτήτων ξεφεύγει από τα όρια αυτής της παρουσίασης. Εδώ θα περιοριστούμε να πούμε ότι αιχμή του δόρατος αυτών των προσπαθειών είναι η ανάπτυξη ASBM (anti – ship ballistic missiles), δηλαδή εξειδικευμένων βαλλιστικών πυραύλων, ικανών να προσβάλουν πλοία επιφανείας εν κινήσει.

Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος των πυραύλων αυτών είναι ο περιβόητος Dong Feng 21D που χαρακτηρίζεται ως «φονέας αεροπλανοφόρων» (‘air carrier killer’). 

Το πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ότι οι ικανότητες αυτές δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της Κίνας, ούτε απαιτούν κάποιες ιδιαίτερα εξελιγμένες τεχνολογίες για να αναπτυχθούν. Ήδη κράτη σαν το Ιράν έχουν αρχίσει να επενδύουν σε αυτές ενώ είναι δεδομένο ότι την υψηλότερη τεχνολογία στους σχετικούς τομείς κατέχει η Ρωσία, άρα είναι σε θέση να αναπτύξει πλέγματα προβολής ισχύος από τη στεριά στη θάλασσα ανώτερα από αυτά της Κίνας ή οποιουδήποτε άλλου.   

Το τέλος της κυριαρχίας των Ωκεανών και η περιθωριοποίηση των ΗΠΑ;

Άρα, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από γεωστρατηγικής άποψης, οι θάλασσες του πλανήτη τείνουν να χωριστούν σε δύο κομμάτια. 

Στις ανοιχτές ωκεάνιες εκτάσεις, όπου τον έλεγχο συνεχίζουν να έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και στα εγγύς ύδατα στην περιφέρεια και το εσωτερικό της Παγκόσμιας Νήσου, όπου η κυριαρχία διεκδικείται με αξιώσεις από τις χερσαίες ευρασιατικές δυνάμεις, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, οι οποίες μετατρέπονται σε ένα είδος υβριδικών δυνάμεων με μεικτά χερσαία και θαλάσσια στοιχεία. 

Ουσιαστικά δηλαδή, η Παγκόσμια Νήσος, συνδυασμένη με αυτό το νέο θαλάσσιο σύστημα των εγγύς περιφερειακών υδάτων και των κλειστών θαλασσών, κατά κάποιον τρόπο, αποκόπτεται από τους ανοιχτούς ωκεανούς και δημιουργεί ένα είδος αυτόνομου κόσμου μέσα στον πλανήτη.  
Αυτή όμως είναι μια πιθανή εξέλιξη πολύ αρνητική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως είπαμε και πριν, με βάση τις ίδιες τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας στεριά, εξαρτώμενη από την Ευρασία. 

Κατά συνέπεια, αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι σε θέση να ασκούν αποφασιστικής σημασίας δράσεις στην Ευρασία, τότε είναι καταδικασμένες να τεθούν στο περιθώριο. 

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να καταφύγουν στην στρατηγική των Βρετανών προπατόρων τους. Δηλαδή στο «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζε η Μεγάλη Βρετανία καθ’ όλη τη διάρκεια του λεγόμενου βεστφαλιανού συστήματος από το 1648 μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Εδώ όμως εισέρχεται ένα τρίτος παράγοντας. Η οικονομική, πολιτική αλλά και στρατιωτική αποδυνάμωση των Ηνωμένων Πολιτειών που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Μετά τον δεκαπενταετή ατέρμονα και χιμαιρικό «Πόλεμο Ενάντια στην Τρομοκρατία», ο οποίος ρούφηξε την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, στέγνωσε το αμερικανικό θησαυροφυλάκιο και οδήγησε στο φιάσκο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δείχνουν να έχουν ούτε τη δύναμη να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε κομβικά σημεία της Ευρασίας δια της βίας αλλά ούτε και τα χρήματα ώστε να εξαγοράσουν συμμαχίες και συνεργασίες, όπως έκαναν στο παρελθόν.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων απειλεί να οδηγήσει στην υλοποίηση ενός γεωπολιτικού εφιάλτη για τους Αμερικανούς. 

Στη δημιουργία μιας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, που θα έχει αποκοπεί από το ωκεάνιο σύστημα προβολής ισχύος και την οποία δεν θα μπορούν πλέον να ελέγχουν ούτε δια της σκληρής ούτε δια της ήπιας ισχύος, ενώ θα δυσκολεύονται να εφαρμόσουν την παραδοσιακή βρετανική πολιτική των επιλεκτικών και μη μόνιμων αντιπαλοτήτων και συμμαχιών, ώστε να αποτρέψουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης. 

Μπαίνουμε λοιπόν στον πειρασμό να σκεφτούμε ότι για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας. 

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη στιγμή που δεν μπορούν να ελέγξουν συγκεκριμένες κομβικές περιοχές, ενδέχεται να προτιμούν να τις καταστρέψουν έτσι ώστε να μην τις ελέγξει κάποιος άλλος. 

Και όπως είπαμε και πιο πάνω, το κομβικότερο σημείο αυτής της νέας αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου είναι το κέντρο της, δηλαδή η Ανατολική Μεσόγειος. 

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής γίνεται πιθανώς κατανοητή και η φαινομενικά παρανοϊκή πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή έναντι του ISIS, όπου από τη μία το καταπολεμούν και από την άλλη το υποστηρίζουν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, στρεφόμενες ενάντια στους σημαντικότερους αντιπάλους του και ιδιαίτερα ενάντια στη Ρωσία. 

Από πλευράς της τώρα η Ρωσία, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και γενικότερα στην ευρασιατική περιφέρεια, μάλλον θα επιθυμούσε να υπάρχουν σταθεροποιημένες κρατικές οντότητες, με ανταγωνιστικές μεν σχέσεις μεταξύ τους, αλλά συμπαγείς και αυτόφωτες, έτσι ώστε να μπορεί να εκμεταλλεύεται την κεντρική της γεωγραφική θέση στην Ευρασία και να τις θέτει ενώπιον του διλήμματος ότι αν δεν προχωρήσουν σε μια συνεργατική σχέση με τη Μόσχα, θα προχωρήσουν οι αντίπαλοί τους και θα αποκτήσουν πλεονέκτημα στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Για παράδειγμα, σε περίπτωση που η Ινδία στραφεί γεωπολιτικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει με προηγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό το Πακιστάν, αλλάζοντας τα δεδομένα στις ισορροπίες ισχύος στην ινδική υποήπειρο. 

Αντιστοίχως, σε περίπτωση που η Κίνα επιχειρήσει να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο σινορωσικό σύστημα, η Μόσχα θα μπορούσε να ενισχύσει δραστικά τις σχέσεις της με την Ινδία, διαμορφώνοντας ένα αντίρροπο μέγεθος έναντι του Πεκίνου. 

Άρα, για τη Ρωσία χαοτικοί πόλεμοι, σαν αυτόν που διεξάγεται στη Συρία, οι οποίοι αποδομούν κρατικές οντότητες, πολύτιμες για τη μελλοντική γεωπολιτική της στρατηγική, είναι καταρχήν βλαβερές καταστάσεις που θα πρέπει να παύσουν να υφίστανται και να επικρατήσει η ειρήνη.

Αντιθέτως, για τις Ηνωμένες Πολιτείες παρόμοιες συγκρούσεις, που καταστρέφουν την ενότητα της αυτονομημένης Παγκόσμιας Νήσου, διαλύουν τα βασικά συστατικά της στοιχεία, δηλαδή τα συμπαγή κράτη και αποτρέπουν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρασιατικής δύναμης, είναι μια θετική κατάσταση που πρέπει να ενισχυθεί.  

Με άλλα λόγια, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι, όντως, αυτό που συμβαίνει στη Συρία είναι ο ανταγωνισμός ηγεμονικών δυνάμεων, το γεγονός παραμένει ότι η μία εξ αυτών των δυνάμεων προωθεί μια γεωπολιτική στρατηγική που προϋποθέτει την ύπαρξη  συμπαγών και σταθερών κρατών, ενώ η άλλη επιδιώκει την ύπαρξη κατεστραμμένων κρατών, που δεν θα επιτρέψουν στη Ρωσία να δημιουργήσει την αρχιτεκτονική που αυτή θέλει στην περιφέρειά της.

Βέβαια, αυτή η θεωρία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς προϊόν συνωμοσιολογικής σκέψης.
Καταρχάς, όμως, δεν κάνουμε λόγο για  βεβαιότητες αλλά για πιθανότητες. Επίσης, δεν αναφερόμαστε, κατ’ ανάγκην, σε ένα συνειδητό και οργανωμένο σχέδιο, το οποίο χαράχθηκε από κυνικές και σοφές δεξαμενές σκέψης σε κάποιες σκοτεινές αίθουσες της Ουάσιγκτον. 

Αντιθέτως, μιλάμε για μια απρόσωπη αντίδραση, που προκύπτει περίπου αυτοματοποιημένα από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών, λόγω των δραστικών αλλαγών στο διεθνές σύστημα που περιγράψαμε πιο πάνω, με τον ίδιο τρόπο που οι τριβές των τεκτονικών πλακών παράγουν σεισμικές δονήσεις. 

Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι εντελώς λανθασμένα. Όμως,  μας προσφέρουν μια εναλλακτική θέαση των τεκταινομένων στη γειτονιά μας και ένα νέο πεδίο προβληματισμού.
Γιατί, αν πράγματι υφίσταται έστω και η ελάχιστη πιθανότητα ότι  ισχυρά δυτικά κέντρα εξουσίας μπορεί να έχουν επενδύσει στην καταστροφή των κρατικών οντοτήτων σε κομβικά κομμάτια της Ευρασίας, για να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο γεωπολιτικό οικοδόμημα σε αυτήν, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν στη Συρία.

Όσο περισσότερες αποτυχημένες χώρες υπάρχουν στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τόσο το καλύτερο για αυτούς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.   

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του υπογράφοντος στη διεθνή  επιστημονική ημερίδα με θέμα “Ο ρόλος της Ρωσίας στην εδραίωση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο”, που διεξήγαν το Τμήμα Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών και το Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 19 Δεκεμβρίου 2016 στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» στο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή ArmyNow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Ο πρόεδρος Trump εξελέγη με την πρόθεση να κηρύξει τον πόλεμο στο καταστημένο της χώρας του – έχοντας απέναντι του το 50% των Αμερικανών, ιδιαίτερα των ισχυρών της πολιτικής, των ΜΜΕ και της Wall Street. Απέναντι του είναι επίσης το σύνολο των δυτικών ελίτ, μεταξύ των οποίων η Γερμανία και η Κομισιόν, εκτός του Καναδά, του Μεξικού κοκ. – οπότε εύλογα λέγεται ότι, θα ήταν πιο εύκολο να είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Κίνα και στη Ρωσία.

Με κριτήριο τώρα τόσο τις προεκλογικές του δηλώσεις, όσο και τις πρώτες ενέργειες του, όπως η κατάργηση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με τις ασιατικές χώρες (TPP), ενώ θα ακολουθήσει η NAFTA της Βορείου Αμερικής, θα γκρεμίσει από τα θεμέλια το υφιστάμενο σύστημα – ενώ οι αμφιβολίες δεν αφορούν το γκρέμισμα του, αλλά την ανοικοδόμηση του επάνω σε νέες βάσεις, η οποία αποτελεί Ηράκλειο έργο.

Περαιτέρω, οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ασφαλώς συνώνυμες με τη γεωπολιτική – αφού οι μεν πρώτες εμπερικλείουν τη συμπεριφορά των κρατών μεταξύ τους, ενώ η δεύτερη αφορά τις διεθνείς σχέσεις που βασίζονται στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στη γεωγραφία και στην εξουσία. Ακόμη περισσότερο, η γεωπολιτική μας βοηθάει να κατανοήσουμε τις δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τη διεθνή πολιτική, καθώς επίσης τους τρόπους που θα το κάνουν – εκτός του ότι προσφέρει τη δυνατότητα προσδιορισμού του τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέροντες οι τέσσερις χάρτες που ακολουθούν, μέσω των οποίων γίνεται προσπάθεια να ερευνηθούν οι σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 2017, σε τέσσερις «περιοχές» του πλανήτη.

Χάρτης Ι: Η οικονομική αδυναμία της Ρωσίας


Ο χάρτης απεικονίζει τρεις βασικές πτυχές της Ρωσίας (ανάλυση), οι οποίες είναι απαραίτητες για την κατανόηση της χώρας το 2017. Πρώτη είναι το γεγονός ότι, η Ρωσία είναι μία ομοσπονδία κρατών που έχει μεν μία ισχυρή εθνική κουλτούρα, αλλά διακρίνεται ταυτόχρονα από μία απίστευτα μεγάλη ποικιλία πολιτικών οντοτήτων – οι οποίες απαιτούν μία ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Όπως φαίνεται από το χάρτη, υπάρχουν 87 διαφορετικές περιοχές εάν συμπεριλάβει κανείς την Κριμαία και τη Σεβαστούπολη – οι οποίες δεν έχουν το ίδιο καθεστώς, αφού μερικές είναι απλά περιοχές, άλλες αυτόνομες περιφέρειες, πόλεις και δημοκρατίες.

Η δεύτερη πτυχή είναι το ότι, υπάρχει μία μεγάλη οικονομική πολυμορφία στην τεράστια ρωσική ομοσπονδία – όπου άλλες περιοχές έχουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και άλλες ελλείμματα. Τα μεγαλύτερα πλεονάσματα τα έχουν η Μόσχα και η Σαχαλίνη – ενώ 52 περιφέρειες ή το 60% των περιφερειακών προϋπολογισμών της Ρωσίας είναι στο κόκκινο (ελλειμματικοί). Η κεντρική περιφέρεια, στην οποία υπάγεται η Μόσχα, παράγει το 20% περίπου του ρωσικού ΑΕΠ – ενώ η Σαχαλίνη, καθώς επίσης ορισμένες άλλες περιοχές προικισμένες με πετρέλαιο, είναι αντίστοιχα πλούσιες.

Η τρίτη πτυχή προκύπτει από το συνδυασμό των δύο προηγουμένων – σύμφωνα με την οποία η Ρωσία είναι τεράστια, ενώ ένα μεγάλο μέρος της ευρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Έτσι, ακόμη και αν η τιμή του πετρελαίου παραμείνει στα 55 $ για ολόκληρο το 2017, δεν θα είναι αρκετή για να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας – ενώ ο πρόεδρος Putin κυβερνάει αυταρχικά, επειδή δεν γίνεται διαφορετικά, λόγω του ότι αφενός μεν η Ρωσία είναι μία δυσκίνητη χώρα, αφετέρου χρειάζεται μεγάλη πολιτική δύναμη για να εξασφαλίσει την αναδιανομή του πλούτου, χωρίς την οποία η ύπαιθρος θα εξεγερθεί και θα τον ανατρέψει.

Χάρτης ΙΙ: Η Κίνα από την πλευρά του Ειρηνικού


Οι κινήσεις της κυβέρνησης στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι πολύ σημαντικές – ενώ θεωρείται πως η κινεζική επιθετικότητα αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την παγκόσμια τάξη πραγμάτων που έχει δημιουργηθεί μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πρόσβαση της Κίνας τώρα στον Ειρηνικό περιορίζεται από δύο εμπόδια:

Το πρώτο είναι μία μικρή αλυσίδα νησιών στα νότια και ανατολικά της Θάλασσας της Κίνας – τα οποία θέλει λογικά να ελέγξει, επειδή διαφορετικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον της σε μία στρατιωτική σύγκρουση.

Το δεύτερο είναι η περικύκλωση της από τους συμμάχους των Η.Π.Α. – μερικοί εκ των οποίων, όπως η Ιαπωνία (λιγότερο η Νότια Κορέα και η Ταιβάν), έχουν πολύ σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όσοι δεν έχουν, όπως οι Φιλιππίνες, διαθέτουν εγγυήσεις των Η.Π.Α., όσον αφορά την ασφάλεια τους – οπότε η Κίνα έχει σημαντικά μειονεκτήματα στα θαλάσσια ύδατα, ανοιχτά των ακτών της.

Το πλέον κρίσιμο σημείο όμως δεν φαίνεται στο χάρτη, ενώ δεν είναι άλλο από το ότι, το αμερικανικό ναυτικό υπερτερεί του κινεζικού από κάθε πλευρά – παρά τις προσπάθειες της Κίνας να αυξήσει τις δυνατότητες της. Ως εκ τούτου, η βασική πρόθεση της Κίνας είναι να αλλάξουν πλευρά οι σύμμαχοι των Η.Π.Α. – μεταξύ άλλων μέσω της οικονομικής τους εξάρτησης από την ίδια. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει περιορίσει σημαντικά τα πλεονάσματα της τα τελευταία χρόνια, αυξάνοντας τις εισαγωγές από τα γειτονικά της κράτη.

Χάρτης ΙΙΙ: Η επαναχάραξη της Μέσης Ανατολής


Όλοι γνωρίζουν πως τα κράτη στην περιοχή δημιουργήθηκαν μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, όπως η Μ. Βρετανία και η Γαλλία – ενώ οι εξεγέρσεις τα τελευταία χρόνια έχουν καταστήσει τα σύνορα άνευ αντικειμένου. Εν προκειμένω, ο χάρτης ΙΙΙ έχει καταρτισθεί με βάση το ποιός ελέγχει σήμερα ποιό έδαφος – όπου ουσιαστικά η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη δεν υπάρχουν πια.

Άλλα σύνορα, όπως του Λιβάνου και του Ισραήλ, παρουσιάζονται με βάση την πραγματική δυναμική της εξουσίας που ασκείται – ενώ δεν υπάρχουν αλλαγές στα σύνορα των τριών μεγάλων δυνάμεων της περιοχής, όπως είναι η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, με την Αίγυπτο να μη θεωρείται μεγάλη δύναμη, παρά το ότι είναι σημαντική, διαθέτοντας την πιο συνεκτική εθνική κουλτούρα στον Αραβικό κόσμο.

Χάρτης IV: Το μέλλον της Ευρώπης


Εδώ δεν πρόκειται για τον καθορισμό νέων συνόρων, αλλά για τις περιοχές της ηπείρου μας με ισχυρές εθνικιστικές τάσεις – ενώ οι περιοχές με πλάγιους χαρακτήρες είναι αυτές που απαιτούν αυξημένη αυτονομία, αλλά όχι ανεξαρτησία. Εν προκειμένω, το θέμα δεν είναι το μέγεθος των αποσχιστικών κινημάτων, αλλά το ότι σε όλες αυτές της περιοχές υπάρχει κάποιος βαθμός εθνικής συνείδησης που δεν ταιριάζει με τα σύνορα τους.

Ολοκληρώνοντας, είναι πλέον σαφές πως η ΕΕ είναι μία ελαττωματική κατασκευή, τα μέλη της οποίας αδυνατούν να συμφωνήσουν όσον αφορά βασικά ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό – με αποτέλεσμα να κάνει το καθένα ότι θέλει. Εκτός αυτού, η έξοδος της Βρετανίας κλόνισε τα θεμέλια της – ενώ οι επερχόμενες εκλογές στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Γερμανία θα δημιουργήσουν ακόμη περισσότερα ρήγματα, ειδικά όσον αφορά την Ευρωζώνη.

Επιμύθιο

Οι παραπάνω χάρτες δεν φιλοδοξούν να προβλέψουν το μέλλον – αποσκοπώντας μόνο στο να διευκολύνουν τον τρόπο σκέψης, όσον αφορά τις γεωπολιτικές δυνάμεις που θα διαμορφώσουν τον πλανήτη, με αφετηρία το 2017. Από την πλευρά αυτή και μόνο είναι χρήσιμοι – ενώ επιβεβαιώνουν ασφαλώς το ότι, βιώνουμε πράγματι μία αλλαγή παραδείγματος, με πολλές και σημαντικές συνέπειες.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Αριστερά δεν αναρωτιέται πια για την τύχη «του κόσμου που δεν υπάρχει», των φτωχών και κατατρεγμένων, των πληβείων.

Kι αν το κάνει, όποτε το θυμηθεί, είναι μια ακόμα κουβέντα μέσα σε πολλές, πίνοντας τσάϊ, μιλώντας για ποδόσφαιρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον καιρό.

Αλλά επειδή αυτός ο κόσμος είναι εδώ, εντελώς υπαρκτός, ξεσηκωμένος ή σιωπηλός, η Αριστερά, είτε τον αγνοεί είτε δεν τον αγνοεί αλλά δεν ξέρει τι να του πει, αυτή η Αριστερά πάει κατά διαβόλου. Τον αγνοεί αυτή την αγνοεί κι αυτός.

Συχνά η Αριστερά τον πολεμάει κιόλας αυτόν τον κόσμο (θυμηθείτε τους Αγανακτισμένους), θα την πολεμήσει κι αυτός, δεν θα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη, θα είναι δυο αντίπαλοι.

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση για τους λόγους που η Αριστερά έχει πάρει την κατηφόρα τη μεγάλη, όπως λέει το τραγούδι.


Το αποκορύφωμα είναι πως αφού στερούν το ψωμί από τον κόσμο θέλουν, με τα Μνημόνια, να του στερήσουν και το μόνο «σπίτι» που του απόμεινε, την πατρίδα του, εν ονόματι του πολυπολιτισμού.

Τον κατηγορούν, κάποιοι σαν τον Φίλη και την κ. Σία, ότι είναι εγωιστής, δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι εθνικιστής, λαϊκιστής και τέλος δεν έχει, κοπιάροντας τα Δυτικά ΜΜΕ, δούλοι και στη φαντασία.

Ο λόγος που η λεγόμενη ακροδεξιά δεν έχει καβαλήσει ακόμα την κατάσταση δεν είναι η κριτική της αριστεράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει πια το κύρος και την απήχηση να κάτσει κάποιον στο σκαμνί.

Ο λόγος είναι, είπαμε, ότι ο κόσμος δεν προσβλέπει πλέον στην Αριστερά αλλά ελπίζει ακόμα ότι χωρίς μεγάλες φουρτούνες και αναταραχές μπορεί κάτι να αλλάξει, έστω και αν χαθούνε μερικές κατακτήσεις αποκτημένες με κόπους.

Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να χάσει κάτι όχι όμως στον αγώνα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ της Πατρίδας του.

Π.χ. η Λεπέν το έχει καταλάβει πολύ καλά αυτό και σοβαρή (καθώς προσπαθεί να φαίνεται ότι είναι) λέει ότι θα αποδεχόταν ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παράλληλα με το εθνικό (το φράγκο) ώστε να μη χάσουν το μπούσουλα ούτε οι αγορές ούτε ο κοσμάκης.

Δεν ξέρω αν είναι λύση αλλά κανείς δεν έπεσε να τη φάει, όπως γίνεται εδώ αν δεν είναι πρόταση υπαγορευμένη από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον.

Η ατέλειωτη λογοδιάρροια, οι κατάρες και η επίκληση κινδύνων από την πραγματική ή υποθετική άνοδο του φασισμού χρησιμεύουν μόνο για να καλύψουν την πλήρη αδυναμία της Αριστεράς αλλά και των άλλων καθεστωτικών δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών, να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Τον κίνδυνο του εθνικισμού επικαλούνται οι πλανητάρχες της Παγκοσμιοποίησης με κολαούζο την Αριστερά αλα Μπλερ και Σημίτη μαζί με την απανταχού παραδοσιακή Δεξιά, διεφθαρμένη ως το μεδούλι από τη συνεχή άσκηση της Εξουσίας για μισό και πλέον αιώνα.

Η παραδοσιακή Δεξιά κατάφερε να κάνει την παραδοσιακή Αριστερά σαν τα μούτρα της έτσι ώστε το Σύστημα να μη διαθέτει απόθεμα ζωτικής ορμής και ανανέωσης. Επιζεί όπως οι βρικόλακες, κάνει ζόμπι τους υπηκόους του, πίνει το αίμα τους.

Στο γεωπολιτικό πεδίο τα πράγματα επίσης δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μας λένε συσκοτίζοντας την πραγματικότητα.

Η Δύση είναι σε υποχώρηση αλλά όχι σε κατάρρευση.

Η Δύση έχει ακόμα πολλά αποθέματα και σε Γνώση και σε Πλούτο, πρωτίστως οι ΗΠΑ.

Η Ευρώπη, εντός ή εκτός ΕΕ, συλλογικά ή ατομικά κάθε χώρα, μπορεί πλέον να επωμιστεί μόνο ρόλους δεύτερους και τρίτους, κολαούζου. Αυτή είναι και η πολιτική σημασία του ΒΡΕΧΙΤ.

Η επιλογή, δηλαδή, των Βρετανών να παίξουν ως το τέλος με τις ΗΠΑ, θεωρώντας χαμένη υπόθεση το Βερολίνο και τους υποτακτικούς του -ωστόσο ένα τμήμα του Βρετανικού κατεστημένου ήταν ανέκαθεν γερμανόφιλο, πράγμα που ίσως εξηγεί εν μέρει τους δισταγμούς και καθυστερήσεις του ΒΡΕΧΙΤ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα, δεν υπάρχει Παιδεία για την κατανόησή τους.

Οι ΗΠΑ, όπως κάθε ηγεμονική Δύναμη, δεν μπορεί να αφήσει κανένα να αμφισβητήσει την κυρίαρχη θέση τους.

Οι ΗΠΑ θα πατήσουν χάμω τη Γερμανία, όπως και στο παρελθόν.

Μπορούν να το κάνουν επειδή παραμένουν πιο ισχυρές.

Σκοπός του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, είναι, επαναλαμβάνω, να μείνει η Ρωσία εκτός (Δυτικής Ευρώπης), οι ΗΠΑ να είναι εντός και η Γερμανία πατημένη χάμω-δήλωση του λόρδου Ισμέι, πρώτου Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα κανείς δεν ξέρει αλλά και στην Ευρώπη κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλύσει σοβαρά την πιθανή μελλοντική πολιτική του Τραμπ, μάλλον επειδή τα ιερατεία εκτιμούν ότι θα είναι αφροσύνη να εκτεθούν πρόωρα.

Όσοι ξέρουν δεν μιλούν, οι υπόλοιποι φλυαρούν ασκόπως ή παραπλανούν.

Η μάχη για την Εξουσία μόλις άρχισε στις ΗΠΑ και όλα είναι πιθανά, να νικήσει η «ομάδα Κλίντον»(με όποιο πρόσφορο τρόπο) ή να ηττηθεί παταγωδώς.

Και στις δυο περιπτώσεις θα «χυθεί αίμα» συμβολικά ή πραγματικά άσχετα με το αν ο κόσμος το πάρει είδηση.

Για πρώτη φορά η μάχη έχει μεταφερθεί στην καρδιά, στη Μητρόπολη του Δυτικού Κόσμου με την ενεργό συμμετοχή ευρύτατων μαζών, δεν είναι σύγκρουση ελίτ με τον κόσμο στην άκρη, αμέτοχο.

Ο αδιάφορος πολίτης ήταν ονείρωξη των μικρονοϊκών και των αθεράπευτα αλαζονικών.

Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι η βλακεία έχει αποδειχθεί ανίκητη.
Ας ελπίζουμε ότι εκτός από απαισιόδοξοι δεν είναι και ρεαλιστές.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Είναι γνωστό ότι η διαμόρφωση των πολιτικών δομών της σύγχρονης Ευρώπης, των Βαλκανικών χωρών και της Μέσης Ανατολής επηρεάστηκε καθοριστικά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα. Η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας με την σύγχρονη μορφή της έως σήμερα είναι προϊόν αυτών των διαδικασιών που συνθέτουν το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.
Η πρόσφατη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, ενός βετεράνου διπλωμάτη της σοβιετικής περιόδου και γνώστη των ψυχροπολεμικών τακτικών του δυτικού μπλοκ, έρχεται ως κορύφωση των αποσταθεροποιητικών καταστάσεων στην ίδια την Τουρκία αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, τις οποίες έχει πυροδοτήσει η “αναθεωρητική” και μεγαλοϊδεατική νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν. Η προσπάθεια της Τουρκίας να μεταλλαχθεί από ένα κοσμικό, δυτικά προσανατολισμένο, σύγχρονο κράτος σε μια ηγεμονική δύναμη της περιοχής της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, μέχρι και τα “σύνορα της καρδιάς” της στην Κεντρική Ασία, ορίζει τη νέα φάση του Ανατολικού Ζητήματος.
Το σημερινό κουβάρι των γεγονότων στην περιοχή μας και στην Μέση Ανατολή, που αφορά άμεσα την γεωστρατηγική του Ελληνισμού, εν όψει μάλιστα και των κρίσιμων αποφάσεων για την Κύπρο, για να κατανοηθεί χρειάζεται η δουλεμένη προσέγγιση της ιστορικής αλήθειας και των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα.
Με βάση αυτά τα κριτήρια, πιστεύω ότι το σύγγραμμα “Τουρκία και Ανατολικό Ζήτημα. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Νεώτερη Τουρκία”, Α' τόμος (Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ), του διεθνολόγου και συνεργάτη του Hellenic Nexus Θεόδωρου Μπατρακούλη αποτελεί μία εξαιρετικά διεισδυτική επιστημονική παρέμβαση, αλλά και επίκαιρη, στον βαθμό που η νεο-οθωμανική Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί ένα σημαντικό μέρισμα στον νέο διεθνή καταμερισμό ισχύος απειλώντας ευθέως τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.
Ο ερευνητής πρέπει να αντιμετωπίζει την Ιστορία όχι απλά ως παρελθόν αλλά και ως παρόν και ως μέλλον, λέει ο συγγραφέας του εμπεριστατωμένου και ογκώδους αυτού βιβλίου. Π.χ. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν μία “υπερδύναμη” που είχε οικουμενική εμβέλεια και πρωταγωνίστησε για διάστημα μεγαλύτερο των έξι αιώνων στην Ευρώπη και στην Εγγύς Ανατολή (στον “ευρασιατικό” χώρο). Η τουρκική διείσδυση στη Μικρά Ασία και στη Χερσόνησο του Αίμου διευκολύνθηκε από τις καταστάσεις αταξίας και τις ταραχές που συγκλόνιζαν την εξελληνισμένη αυτοκρατορία της Ανατολής από το δεύτερο τέταρτο του 11ου αιώνα. Από το 1000 μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα έλαβε χώρα μία ουσιώδης αλλαγή του τύπου εμπορίας και συνακόλουθα της αστικής ζωής στην Δυτική Ευρώπη. Οι “Σταυροφορίες”, που βασίστηκαν στη ναυτική δύναμη των ιταλικών πόλεων-κρατών, εγκαινίασαν μία νέα φάση στο ευρωπαϊκό και μεσογειακό εμπόριο. Οι Ιταλοί έγιναν οι κυρίαρχοι θαλασσοπόροι της Ανατολικής Μεσογείου. Μετά την πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατακερματίστηκε σε ανεξάρτητα λατινικά και ελληνικά κράτη. Παράλληλα επισφραγίστηκε η διαφοροποίηση στον έλεγχο των εμπορικών δρόμων.
Στην συνέχεια, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η ισχυρότερη δύναμη στη Μεσόγειο ώς τα τέλη περίπου του 17ου αιώνα. Η Οθωμανική αυτοκρατορία, διάδοχος του ρωμαϊκού-βυζαντινού κράτους στον συγκεκριμένο γεωιστορικό χώρο, είχε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της κληρονομιάς. Ισχυρή όπως η προκάτοχός της ανατολικά και δυτικά των Στενών, διέθετε τον έλεγχο των δρόμων της Ευρώπης προς την Ασία επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν, κατά την μουσουλμανική παράδοση, την πείρα και την συνδρομή των ραγιάδων στην συνέχιση του κατακτητικού τους έργου και στην οργάνωση του κράτους τους.
Στην διάρκεια του 19ου αιώνα, η Οθωμανική επικράτεια αποτέλεσε θέατρο αντιπαλοτήτων διαφόρων ιδεολογικών ρευμάτων (“οθωμανισμός”, πανισλαμισμός, τουρκισμός, παντουρανισμός), τα οποία συνιστούσαν προσπάθειες να διασωθούν τα υπολείμματά της. Ο ιμπεριαλισμός -ιδιαίτερα ο Γερμανικός-, τα ζητήματα των Βαλκανίων, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ο “ασθενής της Ευρώπης” και οι ιδεολογικές προσπάθειες διάσωσής της είναι θέματα που έχουν τροφοδοτήσει εμβριθή και “κατεδαφιστική” ακαδημαϊκή έρευνα και συζήτηση, τονίζει ο Θεόδωρος Μπατρακούλης.
Με την ουσιαστική συμμετοχή της Γερμανίας στα γεωστρατηγικά και πολιτικά/οικονομικά συμφέροντα της Πύλης και ευρύτερα στην Εγγύς Ανατολή, το Ανατολικό Ζήτημα μπήκε σε ένα νέο, άγνωστο και δύσβατο δρόμο. Η πιθανότητα να καταλήξει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις Δυνάμεις (ιδιαίτερα η εντεινόμενη από τις αρχές του 20ου αιώνα γερμανοβρετανική αντιπαλότητα) σε παγκόσμια πολεμική αναμέτρηση ενισχυόταν λόγω των μεγάλων, περίπλοκων αλληλοσυγκρουόμενων επιδιώξεων. Και ήταν μέσα στο συγκεκριμένο όσο και ρευστό ιστορικο-πολιτικό συγκείμενο, που από την δεκαετία του 1910 μέχρι τις μέρες μας, οι ιθύνουσες ελίτ και οι μηχανισμοί του Τουρκικού κράτους υιοθέτησαν κατ' επανάληψιν πολιτικές και μέτρα που συνιστούσαν πολιτικές βίαιου εξισλαμισμού/εκτουρκισμού ιστορικών εθνοτήτων και λαών που ζούσαν ανέκαθεν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και της Τουρκίας στην συνέχεια.
Στον χώρο όπου διαδραματίσθηκαν οι διάφορες φάσεις του Ανατολικού Ζητήματος, κατά τους δύο προηγούμενους αιώνες έλαβαν χώρα σπουδαίες πολιτικές-κοινωνικές ζυμώσεις και ανακατατάξεις. Ξαναχαράχθηκαν κατ' επανάληψιν τα σύνορα μεταξύ των κρατών.
Με τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) σχεδόν ολοκληρώθηκε η ένταξη των υπόδουλων στους Οθωμανούς λαών της Βαλκανικής σε κράτη ανεξάρτητα (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία) ή αυτόνομα (Βουλγαρία). Ωστόσο, τα ίδια τα κράτη αμφισβητούσαν τα εδαφικά σύνορα και ο πληθυσμός τους δεν ήταν εθνικά, γλωσσικά, θρησκευτικά ομοιογενής.
Οι πολιτικο-ιδεολογικές επιδιώξεις τόσο των πανισλαμιστών, όσο και των τουρκιστών, ενισχύθηκαν από τις βλέψεις της ενοποιημένης (από το 1871) Γερμανίας, η οποία χρησιμοποίησε τους Οθωμανούς/Τούρκους για την προώθηση των οικονομικών και γεωπολιτικών στόχων της (πολιτική του Drang nach Osten).
Κατά τον 20ο αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η επαναχάραξη των συνόρων στην περιοχή άφησε ανοικτούς λογαριασμούς και οδήγησε τον Ελληνισμό σε μία δραματική αντίφαση. Από τη μία πέτυχε χάρη στην ηρωική εξόρμηση των δύο πρώτων δεκαετιών του αιώνα να συγκροτήσει ένα ομοιογενές εθνικό κράτος, το ευρύτερο της ιστορίας του, από την άλλη όμως γνώρισε μία τρομερή συρρίκνωση και έναν παρατεταμένο διχασμό. 
Στην εν λόγω μελέτη επιχειρείται μία ανασυνθετική επανεξέταση των προαναφερόμενων ζητημάτων που αναμείχθηκαν στη διεθνή αρένα. Βασική επιδίωξη που θεωρείται ότι συμβάλλει στην πρωτοτυπία της μελέτης είναι μία επαναξιολόγηση της συνέργειας των εμπλεκόμενων οικονομικών, πολιτικών, ιδεολογικών, πολιτισμικών παραγόντων.
Ο ερευνητής και διακεκριμένος ενεργός πολίτης στον δημοκρατικό, πατριωτικό χώρο, Θεόδωρος Μπατρακούλης, χρησιμοποιεί επιτυχώς την διεπιστημονική μέθοδο υπό το φως των διδαγμάτων της σύγχρονης Γεωπολιτικής.
Στα συμπεράσματά του επισημαίνει κι αυτός ό,τι τονίζουμε συνεχώς απ' αυτές τις στήλες: η Ελλάδα και ο Ελληνισμός βρίσκονται στην κρισιμότερη ίσως στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.
Ο ελληνικός λαός, προδομένος για άλλη μια φορά από τους δυτικούς συμμάχους του και την συγκυβερνώσα μνημονιακή πολιτική ελίτ, οδηγείται στην εξαθλίωση, στην μετανάστευση και την οριστική απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας.
Απέναντι, η Τουρκία γίνεται εξαιρετικά απρόβλεπτη, εγκαταλείποντας το κοσμικό μοντέλο, μετατρεπόμενη σταδιακά σε ένα ισλαμικό κράτος, που διατηρεί pro forma την δημοκρατική αρχή χωρίς να είναι κράτος δικαίου, δηλαδή εμπεδώνει σε ένα άλλο επίπεδο την αυταρχική δομή που διατηρούσε επί κεμαλισμού, ενώ στην διεθνή του διάσταση απαγκιστρώνεται από την Δύση.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η επεξεργασία μακροπρόθεσμης συνολικής και πολυδιάστατης ελληνικής στρατηγικής για τον 21ο αιώνα συνιστά άμεση ανάγκη και όχι περιττή ακαδημαϊκή ενασχόληση.
Για τον λόγο αυτόν πρέπει να συντονιστούν οι κινήσεις για την δημιουργία του ποθούμενου εθνικοαπελευθερωτικού πόλου με άξονες την εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική και πολιτισμική αναγέννηση, μαζί με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την σύνταξη ενός σύγχρονου “οδικού χάρτη” επανανακάλυψης του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού.
Το 2017 θα φέρει αλυσιδωτές εξελίξεις και ανατροπές, τόσο διεθνείς όσο και εσωτερικές, στις οποίες θα περιλαμβάνονται κατά πάσα πιθανότητα και δύο εκλογικές αναμετρήσεις (χωρίς να αποκλείεται ένα νέο δημοψήφισμα). Η πρώτη θα εκλέξει Βουλή που δεν θα δώσει κυβερνητική προοπτική, επομένως τα πάντα θα κριθούν στην δεύτερη, η οποία αναγκαστικά θα γίνει με απλή αναλογική. Αν ο λαός συμπεριφερθεί σωστά και στις πρώτες εκλογές δεν εγκλωβιστεί στα διχαστικά ψευδοδιλήμματα, τότε εκ των πραγμάτων θα καταγραφεί στις κάλπες η οριστική κατάρρευση του ευρώδουλου πολιτικού συστήματος. Οι δεύτερες εκλογές (καλοκαίρι ή φθινόπωρο) θα είναι η μεγάλη ευκαιρία για ένα μετωπικό πολιτικό σχήμα με τα παραπάνω προτάγματα, αλλά η παγίδα της απλής αναλογικής εμποδίζει την συσπείρωση του διάσπαρτου από μικροαρχηγικά “κινήματα” πατριωτικού, αντιμνημονιακού χώρου.
Αν αυτό, όμως, γίνει κατορθωτό, τότε ίσως το 2017 να ξεκινήσει μια αλλαγή σελίδας στην πορεία της χώρας, που σήμερα δεν είναι ακόμα ορατή. Οι εκλογές, βέβαια, από μόνες τους δεν λύνουν το υπαρξιακό μας πρόβλημα αν ο ελληνικός λαός ο ίδιος δεν αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του μέσα από την αυτοοργάνωση, την διεύρυνση της αλληλεγγύης, την πολιτική προστασία της ίδιας του της ζωής και της πραγματικής δημοκρατίας με όποια θυσία χρειαστεί. Λόγια χιλιοειπωμένα, που όμως κάποια στιγμή μπορεί να ζωντανέψουν και να αποκτήσουν νόημα κάτω από την πίεση της ανάγκης και την έκρηξη της οργής. Το 2017 είναι μπροστά μας: Ιδού η Ρόδος...
Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.114 Ιανουάριος 2017

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Η διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ γίνονται περισσότερο πιθανές, μετά την εκλογή του νέου προέδρου – ενώ η Ελλάδα θα επηρεαστεί από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων από το ΔΝΤ, καθώς επίσης από τη σύγκρουση του με τη Γερμανία.
«Η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη ανόητα να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα, εκτός από τη χρήση της ως «ανάχωμα» απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε για αυτό λέγεται πως δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο – γεγονός που ενισχύεται από τα σημερινά εγκλήματα ή/και τις απάτες πολλών εταιρειών της, όπως της Deutsche Bank, της Volkswagen, της Siemens κοκ.» (πηγή).
Ασφαλώς η εκλογή ενός νέου προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός, αφού πρόκειται για τη χώρα που κυριαρχεί στον πλανήτη, ενώ ηγείται της «δυτικής τριάδας» – στην οποία συμπεριλαμβάνονται εκτός από την ίδια η Ευρώπη, καθώς επίσης η Ιαπωνία (δευτερευόντως ο Καναδάς, η Αυστραλία και ορισμένα άλλα μικρότερα κράτη).

Η κυριαρχία τους αυτή δεν αφορά μόνο το γεωπολιτικό και στρατιωτικό σκέλος μέσω του ΝΑΤΟ αλλά, επίσης εάν όχι κυρίως, το οικονομικό – με τη βοήθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν εγκαθιδρύσει και ελέγχουν απόλυτα, της Fed, της Wall Street, του δολαρίου, των τριών μονοπωλιακών εταιρειών αξιολόγησης, των επενδυτικών γιγάντων, των κερδοσκόπων, του διαδικτύου, της πληροφορίας κοκ.

Η σημερινή εκλογή είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη, αφενός μεν επειδή οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, αφετέρου επειδή ο νέος πρόεδρος θεωρείται μη συμβατικός – με την έννοια ότι διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από όλους τους προηγουμένους αφού προέρχεται από την (πραγματική) οικονομία, ενώ δεν έχει καμία σχεδόν πολιτική εμπειρία. Εκτός αυτού φαίνεται πολύ αποφασιστικός ως επιχειρηματίας, ενώ πιθανολογείται πως εκ φύσεως θα θελήσει να κυβερνήσει τις Η.Π.Α. σαν μία μεγάλη εταιρεία – με στόχο το υψηλότερο εφικτό κέρδος, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Στα πλαίσια αυτά, κυρίως με βάση το κεντρικό μήνυμα της προεκλογικής του εκστρατείας, σύμφωνα με το οποίο θέλει να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον συγκρίνουν με τον M. Gorbachev – ο οποίος ανέλαβε το 1985 τα ηνία της καταρρέουσας τότε Σοβιετικής Ένωσης, δηλώνοντας πως θέλει να μεταρρυθμίσει δραστικά το σοβιετικό κομμουνισμό, να τον κάνει οικονομικά αποτελεσματικότερο, καθώς επίσης να αυξήσει το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Ο κ. Gorbachev, κατά κάποιον τρόπο όπως ο κ. Trump, αναρριχήθηκε στην κορυφή ενός μεγάλου ιεραρχικού συστήματος – στο οποίο η Ρωσία ήταν η επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης, το κομμουνιστικό κόμμα ήλεγχε τόσο τη Ρωσία, όσο και ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο γενικός γραμματέας ήλεγχε το κομμουνιστικό κόμμα. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του γενικού γραμματέα ήταν δεσμευτικές για τη Σοβιετική Ένωση – ενώ όσα ήθελε η Σοβιετική Ένωση όφειλαν να γίνονται αποδεκτά από τους «συμμάχους», καθώς επίσης από τα κράτη-δορυφόρους τους.

Επομένως, όταν κρυολογούσε ελαφρά η Ρωσία, όλες οι παραπάνω χώρες υπέφεραν από πνευμονία – όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τις Η.Π.Α., όσον αφορά τους δικούς τους «συμμάχους» και δορυφόρους. Προφανώς δε το κόστος διατήρησης της «σοβιετικής αυτοκρατορίας», ειδικά όσον αφορά την άμυνα της, ήταν τεράστιο για τη Ρωσία, ιδίως για τους απλούς Πολίτες της – κάτι που διαπιστώνεται επίσης στις Η.Π.Α., οι Πολίτες των οποίων είναι υπερχρεωμένοι, το δημόσιο επίσης, 50 εκ. επιβιώνουν από τα κουπόνια διατροφής, ενώ αρκετοί είναι θαμμένοι ζωντανοί (ανάλυση).

Ταυτόχρονα, η υπερδύναμη έχει τρομακτικά εμπορικά ελλείμματα με τους συμμάχους της (800 δις $), μεταξύ των οποίων με τη Γερμανία – η οποία δεν πληρώνει καν τη συμφωνηθείσα συμμετοχή της στα στρατιωτικά έξοδα του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πλεονάσματα της για να χρηματοδοτεί τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγει κρυφά στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, όταν ο κ. Gorbachev ανήλθε στην εξουσία αρχίζοντας να αλλάζει τα πάντα, τόσο οι σοβιετικές, όσο και οι ανατολικοευρωπαϊκές κομμουνιστικές ελίτ, εξεπλάγησαν και παρέλυσαν – ενώ η μεταρρύθμιση του ρωσικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος, καθώς επίσης η έγκριση που δόθηκε στα κράτη του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» να ακολουθήσουν το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, προβλημάτισαν ακόμη περισσότερο τις ελίτ. Κυρίως βέβαια επειδή όλες αυτές οι αλλαγές υπέσκαπταν την ισχύ τους, καθώς επίσης την ιδεολογική τους νομιμοποίηση – οπότε ήταν διαμετρικά αντίθετες, όσον αφορούσε την ηγεμονία τους.

Εν τούτοις, οι ελίτ δεν μπορούσαν καν να φαντασθούν την κατά μέτωπο σύγκρουση τους με το γενικό γραμματέα, αφού θεωρούταν αλάθητος όπως ο πάπας – κάτι που δεν ισχύει σήμερα στις Η.Π.Α. όπου ο νέος πρόεδρος αντιμετωπίζει τις επιθέσεις του συστήματος προτού καν εκλεγεί, μεταξύ των οποίων από τους Clinton, την CIA και τον G.Soros, ενώ ο κ. Putin τον προειδοποίησε για ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα.

Σε κάθε περίπτωση, οι σοβιετικές ελίτ ήταν διχασμένες ανάμεσα στην υπονόμευση της κυριαρχίας τους, καθώς επίσης στην αδυναμία τους να αμυνθούν – οπότε περίμεναν άπρακτοι και σιωπηλοί τα αποτελέσματα των αποφάσεων του κ. Gorbachev, τα οποία γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά σήμερα: μεταξύ αυτών τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του κομμουνισμού ως καθεστώς και ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης την τελική χρεοκοπία της Ρωσίας, μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ.

Περαιτέρω, ο καπιταλιστικός κόσμος της Δύσης ήταν μετά το 1945 οργανωμένος με μία παρόμοια ιεραρχική δομή – όπου όλες οι χώρες ήταν μεν ίσες μεταξύ τους αλλά μία από αυτές, οι Η.Π.Α., ήταν «πιο ίση». Αποτελεί όμως αναμφίβολο γεγονός το ότι, ούτε η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία, ούτε η Ιαπωνία δεν θα ευρισκόταν σε τόσο καλή θέση, εάν οι Η.Π.Α. δεν δαπανούσαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων, κόπο και χρόνο – για να ανοικοδομήσουν, καθώς επίσης για να στηρίξουν τις δύο αυτές περιοχές.

Στην ανώτατη ιεραρχική θέση τώρα της ηγετικής δύναμης της δυτικής τριάδας ευρίσκεται ο εκάστοτε αμερικανός πρόεδρος που μπορεί μεν να είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο, περισσότερο ή λιγότερο συμπαθής, αλλά μέχρι σήμερα ακολουθούσε απαράβατα ορισμένους βασικούς κανόνες: όπως είναι η στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία των δυτικών δημοκρατιών υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., η οποία δεν τέθηκε ποτέ σε συζήτηση και δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Σήμερα όμως ο κ. Trump, θεωρεί ξεπερασμένο, παρωχημένο όπως είπε το ΝΑΤΟ, καθώς επίσης ότι δεν έχει αντικείμενο – κατ’ αναλογία με τον κ. Gorbachev το 1985, όσον αφορούσε τότε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Δήλωσε επίσης πως αδιαφορεί τόσο για την ΕΕ, όσο και για την Ευρωζώνη – επαινώντας τη Μ. Βρετανία για την έξοδο της, αφού είπε ότι οι Πολίτες της πήραν πίσω τη χώρα τους, κάτι πολύ καλό!

«Ευρώπη; Ποιά Ευρώπη;», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας σωστά πως είναι το όχημα της Γερμανίας – η οποία θέλει επί πλέον να καλύπτεται πίσω από τον προστατευτικό τοίχο της νομισματικής ένωσης, για να μη φαίνονται οι ηγεμονικές της βλέψεις, καθώς επίσης ο παράνομος πλουτισμός της μέσω των πλεονασμάτων της. Εκτός αυτού ο κ. Trump θέλει να επιβάλλει δασμούς στην Κίνα, στο Μεξικό κοκ., αδιαφορώντας για τους κανόνες του ΠΟΕ – γεγονός που σημαίνει ότι, κατεδαφίζει κυριολεκτικά ολόκληρο το οικοδόμημα που είχαν κατασκευάσει οι Η.Π.Α. μετά το 1945, αλλάζοντας εντελώς την αρχιτεκτονική του.

Στα πλαίσια αυτά οι δυτικές ελίτ έχουν εκπλαγεί, καθώς επίσης παραλύσει, όπως οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ ζητούν εναγωνίως να συναντηθούν με το νέο πρόεδρο παρά το ότι τον κατακρίνουν, ενώ ελάχιστοι ήθελαν να εκλεγεί. Λογικά βέβαια, επίσης σε αναλογία με το 1985, αφού κανένας δυτικός ηγέτης δεν διανοείται να συγκρουστεί με τις Η.Π.Α. – επειδή καμία ευρωπαϊκή δύναμη, μόνη της ή μαζί με κάποια άλλη, δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει ή να λειτουργήσει ένα σύστημα, όπως το αμερικανικό.

Ως εκ τούτου, όλες οι δυτικές ελίτ συμπεριφέρονται απέναντι στον κ. Trump όπως τα σκυλιά σε ένα λιοντάρι, με το οποίο βρέθηκαν στο ίδιο κλουβί χωρίς να το θέλουν – με την έννοια ότι προσπαθούν να είναι φιλικοί μαζί του, ελπίζοντας ότι δεν θα τους κατασπαράξει, καθώς επίσης πως σύντομα θα εγκαταλείψει το κλουβί, συνεχίζοντας όμως να τους προστατεύει από τα άλλα άγρια λιοντάρια.

Φυσικά οι δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές και οργανωμένες, από ότι οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ κυβερνώνται από τεχνοκρατικές ελίτ που γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο τους, σε αντίθεση με τις τότε κομμουνιστικές. Εκτός αυτού, ο καπιταλισμός ως σύστημα είναι οικονομικά πιο επιτυχημένος – οπότε πολύ δύσκολα θα έχει ο κ. Trump ανάλογα αποτελέσματα με τον κ. Gorbachev, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα κάνει τα ίδια ή περισσότερα λάθη.

Εν τούτοις είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι, θα κατεδαφίσει αρκετά μέρη του παλαιού οικοδομήματος – ενώ οι δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα βιάζει τη χώρα του, ενώ θα ήταν ανόητος αυτός που δεν θα επεδίωκε καλές σχέσεις με τη Ρωσία, προϊδεάζουν για μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές.

Ολοκληρώνοντας, η εκλογή του νέου προέδρου θα έχει σημαντικές επιπτώσεις επίσης για την Ελλάδα, αφενός μεν επειδή αυτός θα κατευθύνει πλέον το ΔΝΤ, αφετέρου λόγω της σύγκρουσης του με τη Γερμανία (άρθρο) – ενώ δεν πρέπει πλέον να υποτιμάει κανείς την προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην ήπειρο μας. Ακολουθεί η σημερινή τηλεφωνική συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο, με θέμα την εκλογή Trump.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Με την προεδρία Τραμπ αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, παρά τις πιθανές τροποποιήσεις λόγω των πιέσεων...

Είναι αναμφισβήτητο, ότι η σημερινή ημέρα, με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί την απαρχή σημαντικών εξελίξεων, ακόμη και στην περίπτωση που προκύψει κάτι έκτακτο και δεν ολοκληρώσει την θητεία του ο καινούργιος πρόεδρος.

Στην στήλη πολλές φορές αναφέρθηκε ότι δεν είναι αληθές πως όποιος και να είναι πρόεδρος στις ΗΠΑ -και σε πάρα πολλές άλλες χώρες- η εξωτερική πολιτική παραμένει σταθερή. Απεναντίας, ακόμη κι αν παραμείνει σταθερός ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός -έχουν καταρτιστεί και 50ετή προγράμματα- αλλάζουν οι προτεραιότητες και οι τακτικές. Στην περίπτωση όμως του Ντόναλντ Τραμπ, αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, όσον και αν οι πιέσεις είναι τέτοιες που μπορεί να υποχρεώσουν σε τροποποιήσεις της πολιτικής Τραμπ.

Και τούτο διότι, σε κάθε κράτος, πολύ περισσότερο στις ΗΠΑ, δεν είναι ο πρόεδρος που καθορίζει αποκλειστικά την ακολουθητέα πολιτική. Τα εξωθεσμικά κέντρα που τον επιλέγουν, τον προβάλλουν και τον αναδεικνύουν σε πρόεδρο έχουν συγκεκριμένους στόχους, που υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Μάλιστα δε, αν αναλογιστεί κάποιος ότι κατά την τελευταία 40ετία δεν υπήρξε πρόεδρος στις ΗΠΑ που να διακρίνεται για την πολιτική του ευφυία, ή να μην είναι ευάλωτος, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε για πολύ ποιοι κυβερνούν (και όχι μόνον στις ΗΠΑ).

Βεβαίως, δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα μόνον από τους λόγους και τις εξαγγελίες κατά την προεκλογική περίοδο, μπορεί όμως να στηριχτεί σε ενδείξεις. Όπως στην περίπτωση του Ισραήλ, φερ’ ειπείν, όπου μπορεί μεν ο Τραμπ να μη είναι ο Μεσσίας που ονομάτισαν ήδη, σίγουρα όμως αλλάζει άρδην η πολιτική Ομπάμα, ο οποίος αναφέρθηκε σ’ αυτήν κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, λέγοντας πως εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος (σημ.: ο εποικισμός, και η άρνηση αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους) για το ίδιο το Ισραήλ και είναι πολύ άσχημο για τους Παλαιστίνιους, τονίζοντας μάλιστα, πως όλο το πλέγμα που έχει διαμορφωθεί, αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της ίδιας της Αμερικής.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ απάντησε στην αντι-ισραηλινή πολιτική Ομπάμα: «Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή και όπως είπε και ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτό πρόκειται να γίνει γρηγορότερα απ' ό,τι πιστεύουν κάποιοι. Σε αυτήν την καινούργια εποχή όσοι προσπαθούν να βλάψουν το Ισραήλ θα πληρώνουν βαρύ τίμημα», πρόσθεσε.

Το ενδιαφέρον του Τραμπ εστιάζεται στον Ειρηνικό διαβλέποντας ότι σε λίγο χρόνο η Κίνα δεν θα είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη, αλλά υπερδύναμη ικανή να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς. Και όπως έγραψα σε παλαιότερο σημείωμα, αυτή η πολιτική υποχρεώνει τις ΗΠΑ να κλείσουν το μέτωπο με την Ρωσία. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με όλους ταυτοχρόνως, ούτε καν το Βυζάντιο κατά την εποχή της παντοδυναμίας του.

Για την έναρξη της σύγκρουσης με την Κίνα, έγραψα προ ημερών, και είναι βέβαιο πως πολλά θα γραφούν προσεχώς επ’ αυτού. Πλην της Κίνας, υπάρχουν και δύο άλλα προβλήματα που ανακύπτουν και που μπορεί να καταστούν καθοριστικά. Πρόκειται για τον φόβο κατάρρευσης του Πακιστάν, όχι μόνον λόγω των αυξανομένων εντάσεων με την Ινδία, αλλά και λόγω απειλής ενίσχυσης εξτρεμιστικών ισλαμικών ομάδων. Πρόκειται επίσης και με την απρόβλεπτη συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, η οποία έχει έτοιμους διηπειρωτικούς πυραύλους.
Ως προς την Βόρεια Κορέα, μπορεί να διασκεδάζουμε με τα καμώματα του Προέδρου της, αλλά λησμονούμε ότι έχει 1.2 εκατομμύρια εν ενεργεία στρατιώτες. Τι θα συμβεί αν υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος; Η αστάθεια ή κατάρρευση ενός κράτους που διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Υ.Γ.: Για τρία εφιαλτικά σενάρια κάνει λόγο το βιβλίο «7 Deadly Scenarios: A Military Futurist Explores War in the 21st Century» του Andrew Krepinevich και ένα άρθρο των Bruce Bennett και Jennifer Lind, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Security.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Το 2017 θα είναι αναμφίβολα το έτος του προέδρου Trump – ο οποίος φαίνεται πολύ πιο γρήγορος στις αποφάσεις, καθώς επίσης στις δηλώσεις του, από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη. Ενδεχομένως δε να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη, εάν όχι τη διάλυση της Ευρωζώνης – μία πιθανότητα που έχει αυξηθεί σημαντικά, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, ιδίως μετά τις ανακοινώσεις της νέας πρωθυπουργού.

Η χώρα βέβαια που αντέδρασε περισσότερο ήταν η Γερμανία, η οποία φοβάται τις ενέργειες του Αμερικανού – εύλογα φυσικά, αφού ο κ. Trump έχει απόλυτο δίκιο όσον αφορά την πολιτική που εφαρμόζει η καγκελάριος (μερκαντιλισμός).

Η αναφορά της δε στους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όσον αφορά την πρόθεση των Η.Π.Α. να επιβάλλουν δασμούς, είναι κάτι περισσότερο από ανόητη – αφού, σύμφωνα με τον ΠΟΕ, η Γερμανία λειτουργεί παράνομα απέναντι στις Η.Π.Α., λόγω των εμπορικών της πλεονασμάτων, τα οποία υπερβαίνουν τα 60 δις € μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράνομη είναι επίσης η συμπεριφορά της απέναντι στους εταίρους της στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, για τον ίδιο λόγο – ενώ ο κ. Trump είναι ασφαλώς υποχρεωμένος να περιορίσει το εμπορικό έλλειμμα της χώρας του, το οποίο έχει εκτοξευθεί στα 800 δις $ ετησίως. Ειδικότερα, από το άρθρο XII της συμφωνίας της GATT που υπεγράφη το 1947, φαίνεται καθαρά πως τα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας είναι παράνομα – αφού αναφέρονται τα εξής:
"Ο κάθε αντισυμβαλλόμενος μπορεί, για να εξασφαλίσει την εξωτερική χρηματοπιστωτική του θέση και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του, να περιορίσει τις εισαγωγές του… Τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν την υποχρέωση, κατά την εκτέλεση των εγχωρίων πολιτικών τους, να λαμβάνουν δεόντως υπ’ όψιν τους την ανάγκη για τη διατήρηση ή αποκατάσταση της ισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών τους, σε υγιή και συνεχή βάση, για να αποφεύγουν μία αντιοικονομική απασχόληση των οικονομικών τους πόρων. Αναγνωρίζουν δε ότι, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, είναι επιθυμητό, κατά το μέτρο του δυνατού, να υιοθετούν μέτρα που ενισχύουν το διεθνές εμπόριο, αντί να το περιορίζουν".
Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω η Γερμανία, η οποία έχει συνυπογράψει τη συμφωνία, θα έπρεπε να παίρνει μόνη της μέτρα, για να εξισορροπεί το εμπορικό της ισοζύγιο – κυρίως να αυξάνει τις εισαγωγές της προωθώντας τα ξένα προϊόντα στην αγορά της, επειδή αυτό ακριβώς ενισχύει το εξωτερικό εμπόριο και δεν το περιορίζει.

Αφού όμως δεν το κάνει, τότε είναι υποχρεωμένες οι άλλες χώρες να φροντίσουν είτε την υποχρεώσουν, είτε να επιβάλλουν εισαγωγικούς δασμούς στα προϊόντα της – οπότε σωστά το ανέφερε ο κ. Trump, ενώ είναι ανόητες εκείνες οι χώρες της ΕΕ και της Ευρωζώνης που δεν το κάνουν.

Συνεχίζοντας, το γεγονός ότι δεν επιβλήθηκαν μέχρι σήμερα κυρώσεις στη Γερμανία εκ μέρους του ΠΟΕ οφείλεται στο ότι, το μισθολογικό, τιμολογιακό και νομισματικό «dumping» που εφαρμόζει είναι καλά κρυμμένο πίσω από το προστατευτικό τείχος της νομισματικής ένωσης. Εν τούτοις, όπως συμβαίνει πάντοτε, η παρανομία δεν τιμωρείται όσο δεν υπάρχει κατήγορος – κάτι που όμως φαίνεται να αλλάζει, μετά την ανάληψη της αμερικανικής κυβέρνησης από τον κ. Trump.

Εκτός αυτού, οι κανόνες του ΠΟΕ όσον αφορά το τιμολογιακό «antidumping», αφορούν κυρίως την απαγόρευση της πώλησης εμπορευμάτων κάτω από το κόστος παραγωγής τους – κάτι που δεν ισχύει εντός της Γερμανίας, η οποία βρίσκει επί πλέον τρόπους να πριμοδοτεί τις εξαγωγικές της επιχειρήσεις κρυφά (άρθρο).

Έχει δε συχνά το θράσος να παραπονιέται για τα εμπόδια που τοποθετούν στις εξαγωγικές επιχειρήσεις της οι τρίτες χώρες, όταν η ίδια υιοθετεί πολύ περισσότερα – είτε έμμεσα, με την αιτιολογία ότι δεν πληρούν τις δικές της προδιαγραφές κοκ., είτε άμεσα όπως στο παράδειγμα της Κίνας

Εν προκειμένω σχεδιάζει μέσω της ΕΕ την αύξηση των δασμών για τις κινεζικές εισαγωγές ατσαλιού από το 20% στο 265% – δήθεν για τη διάσωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ατσαλιού, καθώς επίσης για την αποφυγή του αθέμιτου ανταγωνισμού!

Ολοκληρώνοντας η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα.

Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα.

Κλείνοντας ακολουθεί ένας μικρός κατάλογος με τις δηλώσεις του προέδρου Trump για διάφορες χώρες – από τις οποίες μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις προθέσεις του (υπενθυμίζουμε πως η Ταιβάν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Κίνας, ενώ οι Η.Π.Α. δεν διατηρούσαν διπλωματικές επαφές τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια, λόγω σεβασμού προς την Κίνα).

Analyst Team
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου