Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2017


Δεν έχει αφήσει καμία πλευρά για την οποία να μην κάνει ένα… δηλητηριώδες σχόλιο ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Έτσι μετά την Κίνα και τη Ρωσία – την οποία από το βήμα του ΝΑΤΟ χαρακτήρισε ως απειλή- ήταν αναμενόμενο να έρθει η σειρά της Γερμανίας.

Όπως αναφέρει το περιοδικό Spiegel ο πρόεδρος των ΗΠΑ φέρεται να σχολίασε πως «The Germans are bad, very bad» (οι Γερμανοί είναι κακοί, πολύ κακοί) κατά τη συνάντησή του με ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες. Η αναφορά του δεν ήταν ρατσιστική αλλά οικονομική αφού το σχόλιο έγινε αναφορικά με το υψηλό εμπορικό πλεόνασμα που καταγράφει το Βερολίνο.

«Κοιτάξτε τα εκατομμύρια των αυτοκινήτων τα οποία πουλάνε στις ΗΠΑ. Είναι τρομερό. Αυτό θα το σταματήσουμε» συνέχισε ο κ. Τραμπ.

Επίσης, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Süddeutsche Zeitung» η πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέφρασε την κατάπληξή της για το πόσο λίγο κατανοούν οι Αμερικανοί την εμπορική πολιτική. «Προφανώς οι φιλοξενούμενοι αγνοούν ότι οι εμπορικές συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση συνάπτονται από κοινού», σχολιάζει δηκτικά η εφημερίδα του Μονάχου, η οποία αναφέρει επίσης ότι ο Γκάρι Κον, ο οικονομικός σύμβουλος του Ντόναλτν Τραμπ, φέρεται να είπε σε συζήτηση ότι ισχύουν… διαφορετικοί δασμοί μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας και μεταξύ ΗΠΑ και Βελγίου.

Σύμφωνα με τους αναλυτές το κλίμα θα είναι βαρύ με την Άνγκελα Μέρκελ στη σύνοδο των G7 η οποία ξεκινά σήμερα στην Ιταλία, υπενθυμίζοντας το αμήχανο κλίμα που υπήρξε κατά τη δική της επίσκεψη στον Λευκό Οίκο με αποκορύφωμα την άρνηση της χειραψίας από την πλευρά του Αμερικανού προέδρου.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Η διακήρυξη διακήρυξη της Ρώμης (25-3-2017) επιβεβαίωσε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιλέγει το τρίτο σενάριο από τα πέντε που παρουσίασε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τη Λευκή Βίβλο. Το σενάριο που επιγράφεται ως Those who want more do more, (εκείνοι που θέλουν περισσότερο, να κάνουν περισσότερο) αποτελεί ουσιαστικά το σενάριο πολλαπλών ταχυτήτων. Με βάση, λοιπόν, τις «συμμαχίες των προθύμων» σε συγκεκριμένους τομείς πολιτικής, όπως π.χ. η άμυνα, η εσωτερική ασφάλεια, η φορολογία και ορισμένα κοινωνικά θέματα.

Υιοθετείται η στρατηγική της PESCO (Permanent Structured Cooperation), σε διάφορους τομείς, με προεξάρχοντα αυτόν της άμυνας. Πρόκειται για επιλογή της Γερμανίας, όπως είχε ήδη προαναγγείλει με διάφορους τρόπους η καγκελάριος Μέρκελ. Μάλιστα στη διακήρυξη υπάρχουν τέσσερις στόχοι για την επόμενη δεκαετία, από τους οποίους πρώτος είναι ο ακόλουθος:

«Μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη: μια Ένωση όπου όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή, εφαρμόζοντας μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα· μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα».

Γίνεται εύκολα αντιληπτή η άμεση σχέση μεταξύ της επιλογής του τρίτου σεναρίου και του πρώτου στόχου που τίθεται στην πρόσφατη Διακήρυξη των Αρχηγών της ΕΕ. Η παραπάνω επιλογή, με κύριο άξονα τα θέματα άμυνας και ασφάλειας, αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό προτεραιότητα της κυβέρνησης Μέρκελ.

Αιτία είναι ότι είχε γίνει επιτακτική ανάγκη η προσαρμογή της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής στα νέα πλανητικά δεδομένα. Η εκλογή του προέδρου Τραμπ επιτάχυνε τις παραπάνω διαδικασίες.

Τα νέα δεδομένα

Οι ΗΠΑ εξαρτούν ολοένα και περισσότερο την εξωτερική τους πολιτική από την προσέγγιση της “ισορροπίας δυνάμεων”. Βασίζονται πλέον περισσότερο στους περιφερειακούς φορείς για τη διαχείριση απειλών. Οι μακροπρόθεσμες αμερικανικές εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ευρώπης υπήρξαν το σήμα κατατεθέν της ευρωπαϊκής άμυνας από το 1945. Το Βερολίνο δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει σ’ αυτές.

Με την εκλογή Τραμπ διαφαίνεται η επανεξέταση κύριων προσεγγίσεων της μεταπολεμικής αμερικανικής στρατηγικής. Αυτό ήταν από καιρό αναμενόμενο. Ο Πρόεδρος Τραμπ, όσον αφορά την εθνική στρατηγική των ΗΠΑ, εμφανίζεται ως κύριος εκφραστής αναζήτησης νέων προσανατολισμών και προσεγγίσεων.
Αυτό είναι το κύριο ζήτημα της στρατηγικής θεωρίας το επόμενο διάστημα Τίποτα δεν προδικάζεται όσον αφορά τους στρατηγικούς προσανατολισμούς των ΗΠΑ. Είναι λάθος, όμως, να μην υπογραμμίζεται η διαφορά μεταξύ μιας υπερεκτατικής πολιτικής και των διακηρύξεων του νέου Προέδρου. Οι διακηρύξεις του υποδηλώνουν αναζήτηση προϋποθέσεων ισορροπίας. Θα πρέπει, ωστόσο, να αναμένουμε πριν εκφραστούν τελεσίδικες εκτιμήσεις.

Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση αναμονής για τον τρόπο που θα συνεχίσει να υπάρχει. Το βάρος της Ρωσίας, ως περιφερειακής πυρηνικής δύναμης αυξάνεται ολοένα και πιο πολύ. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η Γερμανία δείχνει να κάνει το πρώτο βήμα προς την καθιέρωση ενός νέου εθνικού και περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας.

Η συζήτηση στη Γερμανία για μια νέα, πιο διεκδικητική εξωτερική πολιτική, που θα στηρίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο στρατό της, δεν συνδέεται μόνο με τις ανησυχίες σχετικά με τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ. Η Γερμανία έχει αποδεχθεί ότι η μοναδική της επιλογή είναι η συσπείρωση της Ευρώπης.

Όπως, όμως, έχει διαφανεί τα τελευταία έξι χρόνια, η επιτυχία της στο οικονομικό μέτωπο υπήρξε περιορισμένη ή και καταστροφική για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η ΕΕ είναι μια οικονομική οντότητα, αλλά η οικονομία έχει μετατραπεί από συνδετικό στοιχείο σε φυγόκεντρο δύναμη. Θα πρέπει να εισαχθεί κάτι καινούργιο στο ευρωπαϊκό πείραμα, αλλιώς το οικοδόμημα κινδυνεύει να αποσυντεθεί.

Γερμανικό νεύμα στο Παρίσι

Το Βερολίνο πιστεύει πως για να κρατηθεί ενωμένη η Ευρώπη απαιτείται η πρόσθεση μιας διαστάσεως που έχει έως τώρα παραβλεφθεί στις διαπραγματεύσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση: Πρόκειται για την πολιτική-στρατιωτική διάσταση.

Το να υψωθεί ανάστημα απέναντι στη Ρωσία, είναι κάτι που θα βρει ανταπόκριση στα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης. Η ανάληψη ενός πιο ενεργού ρόλου στο εξωτερικό θα καταστήσει το Βερολίνο ακαταμάχητο στη σχέση του με το Παρίσι. Οι νύξεις της Γερμανίας ότι θα επεκτείνει τις διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της, ιδιαίτερα στην Αφρική, αποτελούν ένα σαφές νεύμα προς τη Γαλλία, η οποία έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία της για μια βαθύτερη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με τη Γερμανία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, η προσέγγιση της Γερμανίας με τη Γαλλία θα μπορούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα εντάσεις μεταξύ τους. Το Βερολίνο δεν είναι ασφαλώς σε θέση να αναλάβει μόνο του στρατιωτική δράση. Είναι σε θέση, όμως, να προβάλει με κάποιον ασαφή τρόπο αυτή τη δυνατότητα, δημιουργώντας έτσι μία πολιτική δυναμική, ικανή να αποδυναμώσει προσωρινά τις διαλυτικές τάσεις στην Ευρώπη.

Το Βερολίνο πρέπει να κερδίσει χρόνο, κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η Ουγγαρία έχει αρχίσει μια ανεξάρτητη πορεία και παρακολουθείται προσεκτικά από τους υπολοίπους. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες απρόθυμες να εμπλακούν, η Γερμανία είτε θα γίνει το αντίβαρο είτε θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Η στροφή στην εξωτερική πολιτική

Αρχικά, οι ενέργειες της Γερμανίας φαινόταν συγκεγχυμένες και ασυνήθιστες. Φαίνονται όμως πιο λογικές, αν σκεφτεί κανείς ότι το Βερολίνο αναζητά εναλλακτικά εργαλεία, προκειμένου να διατηρήσει ενωμένη την Ευρώπη, καθώς επαναξιολογεί τη Ρωσία.

Μέχρις στιγμής, οι προθέσεις της Γερμανίας έχουν αντιμετωπισθεί θετικά, κυρίως εκτός Γερμανίας. Είναι σίγουρο, όμως, ότι θα εμφανιστεί ξανά η ανησυχία πως ένα ισχυρότερο και πιο δυναμικό Βερολίνο θα αναδυθεί στην Ευρώπη και στην παγκόσμια σκηνή. Προς το παρόν, πάντως, η Μέρκελ δεν φαίνεται να έχει άλλη επιλογή.
Με την προσφυγική κρίση να συνεχίζεται η γερμανική κυβέρνηση οδηγείται σε μια στροφή στην εξωτερική πολιτική της. Το ίδιο και στην πολιτική της για την εσωτερική ασφάλεια. Η Γερμανία αποχαιρετά το Δόγμα Μέρκελ και προωθεί την αναβάθμιση του ρόλου της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στις εμπόλεμες ζώνες.

Για χρόνια το Δόγμα Μέρκελ κυριαρχούσε στη γερμανική εξωτερική πολιτική. Βάσει αυτού του δόγματος, το Βερολίνο επιδίωκε την εξωτερική ασφάλεια της χώρας μέσω της εξαγωγής όπλων και των συνεργασιών, κυρίως σε επίπεδο στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Ο στόχος αυτής της πολιτικής, όπως η ίδια η καγκελάριος τον είχε εκφράσει σε ομιλία της το 2011, ήταν η ενίσχυση του ρόλου της Γερμανίας ως εγγυήτριας δύναμης για την ασφάλεια χωρών υψίστης στρατηγικής σημασίας. Με αυτή τη στρατηγική η Μέρκελ εξασφάλιζε και τη μη εμπλοκή της Γερμανίας σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό (ή τον περιορισμό αυτών).

Τώρα όμως το Βερολίνο εγκαταλείπει το περίφημο «Δόγμα Μέρκελ» και έχει ήδη ξεκινήσει το σχεδιασμό νέων στρατιωτικών αποστολών, αλλά και την επέκταση όσων επιχειρήσεων βρίσκονται σε εξέλιξη, σε βαθμό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι πριν από λίγο καιρό.

Απομάκρυνση από τον «μεταμοντέρνο ειρηνισμό»

Ο «μεταμοντέρνος ειρηνισμός» αποτελούσε εδώ και χρόνια βασικό χαρακτηριστικό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτό πλέον αλλάζει. Μεγάλη μερίδα των πολιτικών της Χριστιανοδημοκρατίας εκφράζουν την ελπίδα πως οι επιφυλάξεις των πολιτών σχετικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό θα αρθούν. Οι προσεγγίσεις των Σοσιαλδημοκρατών δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά.

Η πρόθεση της Γερμανίας για αναπροσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής, λόγω και της προσφυγικής κρίσης, είναι σαφής. Θα πρέπει να αναμένεται η συμμετοχή του γερμανικού στρατού -με ενισχυμένο ρόλο- σε περισσότερες επιχειρήσεις στο εξωτερικό.

Η νέα κατεύθυνση φαίνεται να διέπεται από την παρακάτω ρήση : «Η Δημοκρατία και το κράτος δικαίου στις χώρες της κρίσης εξασθενούν και περνούν σε δεύτερη μοίρα. Αντ’ αυτού υπερισχύει η σταθερότητα ακόμη και αν αυτό σημαίνει υποστήριξη σε ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Η ανησυχία της Μέρκελ για την πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ είναι έκδηλη. Φοβάται ότι ο Τραμπ θα υλοποιήσει τις απειλές του για μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας, εάν οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν το καθήκον τους, ξοδεύοντας αναλογικά με τις ΗΠΑ για τον τομέα της άμυνας.

Η Μέρκελ μάλιστα, αποκάλεσε «αφελές» το να πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ότι θα μπορούν στο διηνεκές να στηρίζονται σε ξένες πλάτες για την επίλυση των προβλημάτων ασφαλείας της «γειτονιάς» τους. Εν ολίγοις, μια Γερμανία που επί πολλά χρόνια σχεδόν αδιαφορούσε για τον τομέα των αμυντικών δαπανών, ξαφνικά δείχνει μεγάλη ανησυχία και δεν την κρύβει.

Η στάση της προδίδει μια φοβία για την ασφάλεια της ίδιας της χώρας, η οποία όμως έπρεπε να έχει εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα. Η καθυστέρηση συνιστά αποτυχία της Μέρκελ ως ηγέτη. Η ανησυχία της επιτείνεται και από το Brexit. Η καγκελάριος υπογραμμίζει ότι επείγει η μαζική ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας των υπολοίπων 27 κρατών-μελών της ΕΕ.

Η Μέρκελ φαίνεται πως ανακαλύπτει ή απλά συνειδητοποιεί τώρα, ποιος πρέπει να είναι ο πραγματικός πολλαπλασιαστής ισχύος που μπορεί να καταστήσει την Γερμανία περιφερειακή μεσαία δύναμη. Προς το παρόν είναι μόνο οικονομικά ηγέτιδα και «ατμομηχανή» της ΕΕ, την οποία όμως οδηγεί «στα βράχια». Κι αυτό, επειδή διαπνέεται από μια κοντόφθαλμα «εθνοκεντρική» οπτική.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Επιστροφή της Γερμανίας στον δρόμο της στρατιωτικής ισχύος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαΐ 2017


Μια σημαντική για την ασφάλεια της Ευρώπης αποκάλυψη έκανε το περιοδικό Foreign Policy. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το περιοδικό η Γερμανική κυβέρνηση έχει προχωρήσει χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες τα τελευταία χρόνια υπό το φιλόδοξο πρόγραμμα με την επωνυμία Framework Nations Concept στην συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης η οποία περιλαμβάνει στρατιωτικούς σχηματισμούς από τρείς χώρες με πυρήνα τον Γερμανικό Στρατό.

Για πολλές δεκαετίες η ιδέα της συγκρότησης μιας πανευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης έβρισκε αντιδράσεις από αρκετές χώρες, αφού η παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ευρωπαϊκή ήπειρο ήταν και είναι καταλυτική και δεν υπήρχε λόγος για την ίδρυση μιας νέας συμμαχικής στρατιωτικής οντότητας.

Οι πρόσφατες όμως εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη με την κατάληψη της Κριμαίας από την Ρωσία τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ανατολική Ουκρανία και τις ανησυχίες της Δύσης και των Βαλτικών κρατών για την συνεχιζόμενη και αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή έχουν διαμορφώσει ένα νέο σκηνικό στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Αξιοποιώντας τον κλίμα αυτό η Γερμανική κυβέρνηση προχώρησε σιωπηλά στην επίτευξη συμφωνίας με τις κυβερνήσεις της Ολλανδίας της Τσεχίας και της Ρουμανίας για την ολοκλήρωση στρατιωτικών σχηματισμών των τριών αυτών χωρών στον Γερμανικό Στρατό τον Bundeswehr.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με το περιοδικό η 4η Ταξιαρχία Ταχείας Ανάπτυξης του Στρατού της Τσεχίας πρόκειται να ολοκληρωθεί στην 10η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού, ενώ η 43η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού έχει ήδη από τον Μάρτιο του 2016 ολοκληρωθεί στην 1η Τεθωρακισμένη Μεραρχία του Γερμανικού Στρατού.

Επιπλέον η 11η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία του Ολλανδικού Στρατού και η 81η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία του Ρουμανικού Στρατού, έχουν ήδη ολοκληρωθεί στην Μεραρχία Ταχείας Αντιδράσεως (Division Schnelle Kräfte) του Γερμανικού Στρατού.

Τέλος δεν θα πρέπει να αγνοείται η ύπαρξη της Γαλλο-Γερμανικής Ταξιαρχίας η οποία είναι σε λειτουργία από το 1989 και η οποία έχει την έδρα της στην γερμανική πόλη Müllheim.

Ουσιαστικά τέσσερις Ταξιαρχίες τριών ευρωπαϊκών κρατών έχουν ή πρόκειται να ολοκληρωθούν σε σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού υπό το πρόγραμμα Framework Nations Concept, ο οποίος όμως αξίζει να σημειωθεί δεν βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση, αφού από το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έχει μειωθεί κατά 44% λόγω της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ.

Αναλυτικότερο ενώ το 1989 ο αμυντικός προϋπολογισμός της Γερμανίας έφτανε στο 2,7% του ΑΕΠ της χώρας από το 2000 μειώθηκε στο 1,4% του ΑΕΠ και μεταξύ 2013-2016 έφτασε στο 1,2% του ΑΕΠ, ενώ σύμφωνα με τον Γερμανό Υπουργό Εξωτερικών Sigmar Gabriel η χώρα του δεν πρόκειται να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες ώστε αυτές να φτάσουν στο συμφωνημένο στόχο του ΝΑΤΟ για ετήσιες αμυντικές δαπάνες των χωρών μελών του που θα φτάνουν το 2% του ΑΕΠ τους.

Σε γενικές γραμμές η Γερμανία επιθυμεί την ανάληψη ενός ηγετικού ρόλου στον τομέα της ευρωπαϊκής άμυνας, χωρίς όμως να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, αλλά αξιοποιώντας την υπάρχουσα υποδομή και οπλικά συστήματα που διαθέτει, σε συνεργασία με φιλικές συμμαχικές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες θα διαθέσουν μέρος των στρατιωτικών δυνάμεων τους σε κοινούς σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού, υπό την διοίκηση και υποστήριξη των οποίου θα μπορούν να επιχειρούν στην Ευρώπη.

Η πρωτοβουλία αυτή πρόκειται να φέρει την επανάσταση στον τομέα της άμυνας της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, αφού οι Γερμανο-ευρωπαικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί επιπέδου Μεραρχίας θα μπορούν να δρούν παράλληλα με τους ΝΑΤΟικούς μηχανισμούς χωρίς να τους υποκαθιστούν, αλλά αντιθέτως αποτελώντας πολύ πιο αποτελεσματικούς σχηματισμούς με την υποστήριξη και διοίκηση των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, επιτυγχάνοντας επαύξηση της μαχητικής ικανότητας του Γερμανικού Στρατού με χαμηλό κόστος και μεγαλύτερη συμμετοχή των Ευρωπαϊκών κρατών στο αμυντικό οικοδόμημα της Ευρώπης με το μικρότερο δυνατό κόστος υποστήριξης και λειτουργίας.

Πηγή ViaDiplomacy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διαφαίνεται συμβιβασμός μεταξύ του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλγφκγανκ Σόιμπλε και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), σύμφωνα με πληροφορίες της Handelsblatt, που πάντως δεν έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως.

Για το περιεχόμενο της ενδεχόμενης συμφωνίας έγινε ήδη συζήτηση κατά τη συνάντηση των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών στο Eurogroup, όπως γράφει η γερμανική οικονομική εφημερίδα επικαλούμενη διάφορες πηγές τις οποίες όμως δεν κατονομάζει.

Σύμφωνα με την υπό συζήτηση λύση, το ΔΝΤ θα δηλώσει σύντομα ότι θα παραμείνει μεν στο τρέχον πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά θα συμμετάσχει οικονομικά στο τέλος του, όταν θα υποβάλει την τελική του ανάλυση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

H λύση αυτή θα διασώσει το γόητρο τόσο του κ. Σόιμπλε όσο και του ΔΝΤ, αφού ο μεν υπουργός Οικονομικών θα μπορεί να παραπέμπει στην παραμονή του δεύτερου, ενώ το ΔΝΤ θα συμμετέχει χωρίς να καταβάλει χρήματα.

Στην περίπτωση αυτή o Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης (ESM) θα κατέβαλε την τρίτη δόση στην Ελλάδα και τους επόμενους μήνες οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θα προσπαθήσουν να διευθετήσουν τη διαμάχη για την ελάφρυνση του χρέους, ώστε τελικά να συμμετάσχει και οικονομικά το ΔΝΤ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαΐ 2017


Οι Γερμανοί κοιτούν την ιστορία τους
και δείχνουν την πόρτα εξόδου στον Σόιμπλε
Την παραίτηση του γερμανού υπουργού Οικονομικών θέλουν οι Γερμανοί
Τα φαντάσματα του Γερμανικού παρελθόντος επαναφέρει ο Σόιμπλε
με την απάνθρωπη στάση του απέναντι στην Ελλάδα και τους Έλληνες

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο Σόιμπλε αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με τον Τσίπρα. Αν και διαφορετικούς λόγους, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κατορθώνει να επαναφέρει το κάκιστο γερμανικό παρελθόν και να συντελεί στα μέγιστα για την κακή – ανήθικη εικόνα της αδίστακτης Γερμανίας που καταστρέφει χώρες για να εισπράξει οφέλη…

Επικεντρωμένος στις ιδεοληπτικές του εμμονές, πιστεύοντας πως κάνει το καλύτερο για τη χώρα του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε βαδίζει στο μονοπάτι της απαξίωσης, στο επικίνδυνο μονοπάτι που ήδη περνάει και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος για προσωπικούς λόγους (έρωτας με την εξουσία και εφιάλτης η πτώση της «πρώτης φορά αριστερής» κυβέρνησης εξαιτίας της ανικανότητας σε επίπεδο προσώπων, αλλά και ιδεολογίας) κατόρθωσε να αυτό-απαξιωθεί πλήρως, να γίνει το πολιτικό πρόσωπο που διαψεύδει σε σχεδόν μηδενικούς χρόνους τον ίδιο του τον εαυτό, να περιφέρεται περιφανής ως ανήθικο πολιτικό παρασκεύασμα και να συντελεί στα μέγιστα για την καταστροφή της χώρας που –υποτίθεται ότι- κυβερνάει!!!

Και μπορεί μεν κάποιοι περιφανείς υποστηρικτές των μνημονίων στην Ελλάδα να ηρωοποιούν τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, ως τον καλύτερο πολιτικό της Γερμανίας, όμως οι Γερμανοί φαίνεται πως έχουν αρχίσει να σχηματίζουν τελείως αντίθετη γνώμη, αφού έχουν αρχίσει να αισθάνονται πως οι εμμονές του Σόιμπλε θα τους κατατάξουν –ξανά- ως γενοκτόνους και έθνος επικίνδυνο για τον πλανήτη…
Έτσι, η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung, σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας», καταγράφει την αγωνία της Ελλάδας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το ανήθικο πολιτικό περιεχόμενο των κινήσεων του Σόιμπλε.
«Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Β. Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο ,κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Β. Σοίμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. (…) Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου.

Και προσθέτει η γερμανική εφημερίδα: «Ο Β. Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ο Σόιμπλε είναι υπουργός Οικονομικών. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παραιτηθεί».

Κι ενώ καθίσταται κάτι περισσότερο από προφανές πως κάποιοι (που συνεχώς αυξάνονται) στη Γερμανία δεν θέλουν να βρεθεί η χώρα τους στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας (για τρίτη φορά) και δείχνουν τον δρόμο της εξόδου στον για τους ίδιους κυρίως υπεύθυνο αυτού του ηθικού ξεπεσμού της γερμανικής πολιτικής, στην Ελλάδα, δυστυχώς, είτε υπό το πρίσμα των ψυχολογικών πιέσεων που ασκεί η –ρέπουσα προς καθεστώς- κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπό την αντίληψη ανυπαρξίας ουσιαστικής (ολοκληρωμένης) εθνικής πολιτικής πρότασης, οι πολίτες δεν αντιδρούν, ενώ τα ΜΜΕ ουσιαστικά σιωπούν τρέμοντας (λόγω του κάκιστου παρελθόντος τους) την ισχύ του καθεστώτος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι ηγέτες του οποίου λειτουργούν ως πολιτικοί πραξικοπηματίες από τον Σεπτέμβριο του 2015 (μετά την άρνηση εφαρμογής της λαϊκής εντολής, όπως αυτή εκφράστηκε με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος)...

Τελικά, οι κατακτητές (γερμανοί) φαίνεται πως έχουν μεγαλύτερη αντίληψη της ευθύνης τους απέναντι στην ιστορία, από τους κατεχόμενους (έλληνες) που δεν τολμούν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα για τους ίδιους, για τα παιδιά τους και για την ιστορία τους… Και είναι τραγικό, τη στιγμή που ο δολοφόνος αντιλαμβάνεται τις πράξεις του και τρέμει για τις συνέπειες, το θύμα να παραμένει σιωπηλό, συναινώντας ουσιαστικά στην με κάθε τρόπο εξόντωσή του…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως στρατηγικό στόχο χαρακτήρισε την έξοδο στις αγορές ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, όπου νωρίτερα παρουσίασε την ενεργειακή πολιτική της χώρας.

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε «ο στρατηγικός στόχος είναι να μπορέσει η χώρα με το πέρας του 3ου μνημονίου δηλαδή τον Αύγουστο του 2018, να δανείζεται από τις αγορές και κάτι τέτοιο είναι κοντά».

«Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί είτε πάρουμε μια συμφωνία για το χρέος σαν αυτή που μας παρουσίασε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είτε με μια ακόμα καλύτερη που παλεύουμε να πάρουμε» υπογράμμισε ο πρωθυπουργός.

Ο Αλέξης Τσίπρας σημείωσε πως οι επενδύσεις στην Ελλάδα δεν είναι πλέον υψηλού ρίσκου και τόνισε πως «παρά τις περιπέτειες που πέρασε -η χώρα- κρατήθηκε στον πυρήνα της ευρωζώνης, είναι μια χώρα που δεν έχει ελλείμματα, έχει εξυγιάνει τα οικονομικά της και δημιουργεί προϋποθέσεις για ένα πολύ καλό come back».

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε και σε δημοσκόπηση του γερμανικού Τύπου, η οποία καταγράφει στροφή στην κοινή γνώμη της Γερμανίας, όπου οι Έλληνες δεν αποτελούν πλέον τους «τεμπέληδες» που τους πληρώνουν.

Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε πως «μετά τις 15 Ιουνίου θα είμαστε εδώ και θα βλέπουμε επαναλαμβανόμενες καλές ειδήσεις για επενδύσεις στην Ελλάδα».

Το τραγικό για τον πρωθυπουργό της Ελλάδας (όχι κατ' ανάγκη Έλληνα πρωθυπουργό) είναι πως εναντίον του Σόιμπλε έχουν αρχίσει να τάσσονται ήδη και οι Γερμανοί...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαΐ 2017


Θα πρέπει να πάψουν να υπογράφονται μνημόνια και να εφαρμόζονται νέα μέτρα, να σταματήσει αμέσως η πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, καθώς επίσης να δοθεί οριστικό τέλος στη διεθνή ζητιανιά – ακόμη και αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, εκβιαζόμενη στην έξοδο από την Ευρωζώνη.

Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου
«Το ψυχικό τραύμα είναι το μαρτύριο των ανήμπορων. Το τραύμα αυτό δημιουργείται τη στιγμή που το θύμα καθίσταται ανίσχυρο από μία πανίσχυρη δύναμη. Αν αυτή η δύναμη είναι η δύναμη της φύσης, τότε μιλάμε για φυσικές καταστροφές. Εάν όμως άλλοι άνθρωποι ασκούν τη δύναμη αυτή, τότε μιλάμε για πράξεις βίας. Τα τραυματικά γεγονότα καταργούν το κοινωνικό δίκτυο, το οποίο προσφέρει συνήθως στους ανθρώπους το συναίσθημα του ελέγχου – της συμμετοχής σε ένα σύστημα σχέσεων και το νόημα της ζωής»

(J. Hermann, Οι ουλές της βίας).
Στην Ελλάδα, μετά από τις πρώτες αντιδράσεις που συνόδευσαν την ασφαλώς άδικη υπαγωγή της στην Τρόικα, επικράτησε μία εκκωφαντική σιωπή των αμνών – μία παθολογική κατάσταση που προσπαθήσαμε στο παρελθόν να ερμηνεύσουμε με τη βοήθεια της ψυχολογίας (άρθρο), αναφερόμενοι μεταξύ άλλων στη «συλλογική αποχαύνωση» της κοινωνίας.

Σήμερα η σιωπή αυτή έχει μετατραπεί σε μία τρομακτική απογοήτευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανήμπορους να αμυνθούν στα μαρτύρια που υποβάλλονται – ενοχοποιώντας το ευρώ χωρίς όμως να στηρίζουν την επιστροφή της χώρας στη δραχμή. Κατηγορούν επίσης την κυβέρνηση χωρίς να ζητούν εκλογές ή να επιδιώκουν την ανατροπή της – πλημμυρίζοντας τους δρόμους, αρνούμενοι να συμμορφωθούν, παύοντας να πληρώνουν κοκ.

Όσον αφορά το πρώτο είναι φανερό ότι, το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το νόμισμα, αλλά η Γερμανία και η πολιτική που υιοθέτησε από το ξεκίνημα της Ευρωζώνης – ενώ τα ελαττώματα της κατασκευής του θα μπορούσαν να διορθωθούν σχετικά εύκολα, εάν η πρωσική κυβέρνηση της χώρας δεν έφερνε συνεχώς εμπόδια, θέλοντας να το χρησιμοποιήσει σε συνδυασμό με το χρέος για την οικοδόμηση του 4ου Ράιχ.

Όσον αφορά το δεύτερο, μπορεί μεν η σημερινή κυβέρνηση να είναι ανεπαρκής, ανίκανη, δειλή, ενδοτική ίσως και βυθισμένη στο ψέμα, δεν είναι όμως εκείνη που έδεσε χειροπόδαρα τη χώρα – αλλά οι προηγούμενες, οι οποίες μετέτρεψαν τα ομόλογα εθνικού δικαίου που ήταν εφικτό να μην πληρώσει η Ελλάδα σε ομόλογα αγγλικού δικαίου, καθώς επίσης σε κρατικά ενυπόθηκα δάνεια (άρθρο).

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι, ο κομματικός στρατός που προσπαθεί να δημιουργήσει ή το δικό της κράτος της διαπλοκής και διαφθοράς που δρομολογεί μιμούμενη τους προκατόχους της είναι αιτιολογημένα – αλλά πως πρέπει να αποδίδει κανείς «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα», όσο πιο αντικειμενικά του επιτρέπει ο υποκειμενισμός του.

Με δεδομένο πάντως το ότι, η αξιωματική αντιπολίτευση πάσχει από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», αφού ως όμηρος της Γερμανίας την υπερασπίζεται και ταυτίζεται μαζί της, έχοντας την ψευδαίσθηση πως ένα άλλο μείγμα πολιτικής εντός των μνημονίων θα διέσωζε τη χώρα, ενώ σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κόμματα εκμεταλλεύονται μόνο τα προνόμια των θέσεων τους χωρίς να προσφέρουν καμία λύση, οι Πολίτες δεν έχουν επιλογές – οπότε λογικά δεν αντιδρούν.

Το θέμα είναι όμως πολύ πιο σοβαρό, αφού εκτός από την έλλειψη επιλογών οι Έλληνες βιώνουν μία τραυματική εμπειρία, με τις συνέπειες που αναφέραμε στον πρόλογο του κειμένου – λειτουργώντας ως ανίσχυρα θύματα μίας πανίσχυρης δύναμης που τους έχει στερήσει κάθε μελλοντική προοπτική. Η χώρα τώρα που ασκεί επάνω τους τη δύναμη αυτή είναι η Γερμανία – όπου σε μία τέτοια περίπτωση αναφέρεται κανείς σε πράξεις στυγνής βίας που αφαιρούν από τους ανθρώπους το συναίσθημα του ελέγχου, οπότε δηλητηριάζουν τις σχέσεις μεταξύ τους και τους στερούν το ίδιο το νόημα της ζωής.

Εύλογα λοιπόν οι Έλληνες έχουν απογοητευθεί εντελώς, αρνούμενοι να αντιδράσουν σε ότι τους συμβαίνει – γεγονός που σημαίνει ότι, η βία που ασκεί επάνω τους η γερμανική κυβέρνηση έχει εξουδετερώσει όλες τις υγιείς αντιστάσεις τους. Στα πλαίσια αυτά, έχουμε την άποψη πως θα ήταν ωφέλιμο και απαραίτητο οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει τους Πολίτες να μη νοιώθουν ανίσχυρα και ανήμπορα θύματα της Γερμανίας – όσο και αν κοστίσει.

Ως εκ τούτου, πιστεύουμε πως θα πρέπει να πάψουν να υπογράφονται μνημόνια και να εφαρμόζονται νέα μέτρα, να σταματήσει αμέσως η πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, καθώς επίσης να δοθεί τέλος στη διεθνή επαιτεία της χώρας – ακόμη και αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, εκβιαζόμενη στην έξοδο από την Ευρωζώνη.

Με απλά λόγια δεν πρέπει να επιτραπεί ούτε για μία ημέρα ακόμη η απάνθρωπη βία που ασκεί η Γερμανία στους Έλληνες, αφού διαφορετικά κινδυνεύουν να μετατραπούν σε ζωντανούς νεκρούς – κάτι που θεωρούμε κατά πολύ χειρότερο από τις οδυνηρές συνέπειες μίας πτώχευσης, η οποία όμως δεν είναι ασφαλώς συνώνυμη με το τέλος του κόσμου.

Για να επιτευχθεί βέβαια κάτι τέτοιο δεν αρκούν τα λόγια, αλλά απαιτούνται πράξεις – ενδεχομένως το να πλημμυρίσουν οι δρόμοι, με κύριο αίτημα την άμεση εκδίωξη της γερμανικής Τρόικας από την Ελλάδα, καθώς επίσης την άσκηση της εξουσίας από μία κυβέρνηση που θα είναι πρόθυμη να υπηρετήσει τους Έλληνες Πολίτες. Σεβόμενη προφανώς τη βούληση τους, όσον αφορά την ανάκτηση της εθνικής τους κυριαρχίας ανεξαρτήτως κόστους – αφού οτιδήποτε άλλο δεν οδηγεί πουθενά.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαΐ 2017


Τὸ καλοκαῖρι τοῦ 1945, ὁ Νῖκος Καζαντζάκης περιοδεύει στὴν Κρήτη ὡς μέλος τῆς κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς Διαπιστώσεως Γερμανικῶν Ὠμοτήτων

Τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

Σοβαρὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Κρήτης, πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, ἀγέλαστες. Κυττάζεις ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο τὴν Κρήτη ν΄ ἁπλώνεται στὴν θάλασσα καὶ νοιώθεις πὼς ἀληθινὰ τὸ νησὶ ἐτοῦτο εἶναι γιοφύρι ἀνάμεσα σὲ τρεῖς ἠπείρους. Σημαδεμένο κι΄ ἀπ΄ τὶς τρεῖς τοῦτες μεγάλες Μοῖρες. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Εὐρώπη πήδησε κι΄ ἔκτισε φωλιὰ στὴν Κρήτη τὸ πεινασμένο ἀρπακτικὸ πουλὶ ποὺ τὸ λέμε πνεῦμα. Ἄπλωσε τὶς φτεροῦγες του στὸ Κρητικὸ χῶμα καὶ γέννησε τὸν μυστηριώδη, βουβὸ ἀκόμη, ὅλο ζωή, χάρη, κίνηση καὶ λαμπρότητα Κρητικὸ πολιτισμό.

Ἡ Κρήτη ἀληθινὰ ἔχει κάτι τὸ πανάρχαιο, τὸ ἅγιο, τὸ πικραμένο καὶ ἡπερήφανο, ποὺ ἔχουν οἱ χαροκαμένες μᾶννες ποὺ γέννησαν παλληκάρια. Ἔχει τόσο πολὺ πολεμήσει καὶ ὑποφέρει ἡ γῆς ἐτούτη, ἔχει τόσο πολὺ συνηθίσει τὸν θάνατο, ποὺ τὸν ξεφοβήθηκε πιὰ καὶ μπορεῖ νὰ γελᾷ καὶ νὰ παίζῃ μαζύ του.

Σαράντα ἡμέρες γύριζα τὸ περασμένο καλοκαῖρι τὴν Κρήτη, γιὰ νὰ δῷ τὰ χωριὰ ποὺ γκρέμισαν κι ἔκαψαν οἱ βάρβαροι καὶ τοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ τοὺς ἔντυσαν τὴν μαύρη ἀρματωσιὰ τοῦ πένθους. Περίμενα ν΄ ἀκούσῳ κλάματα καὶ νὰ δῷ χέρια ν΄ἁπλώνονται νὰ ζητοῦν βοήθεια. Κι εὑρῆκα ἀνυπότακτες, ἀπαράδοτες ψυχὲς καὶ κορμιὰ μισόγυμνα πεινασμένα καὶ ἀλύγιστα.

Τὶ δύναμις καὶ τὶ ἀντοχὴ εἶναι ἐτούτη, συλλογιζόμουν, καὶ ποῦ, εὑρίσκουν τά κορμιά ἐτοῦτα τόση ψυχή; Καί ποιά ἀκριτική πνοή τούς δίνει τόση ἀψηφισιά νά παλεύουν μέ τόν θάνατο;

Οἱ Κρητικοί, ἀλήθεια, ἀγαποῦν παράφορα τὴν ζωὴ καὶ συνάμα οὐδέποτε φοβοῦνται τὸν θάνατο. Μέσα ἀπὸ τὰ χαλασμένα χωριὰ ποὺ πέρασα, ἐπάνω ἀπὸ τὰ νεοανοιγμένα μνήματα ποὺ δρασκέλισα, πίσω ἀπὸ τὶς κουβέντες ποὺ ἄκουσα, ἀκατάπαυστα διεπίστωσα ἐτούτη τὴν μεγάλη δισυπόστατη παλληκαριά: παράφορη ἀγάπη γιὰ τὴν ζωὴ καὶ ἄφοβο ἀντίκρυσμα τοῦ θανάτου.

Οἱ Κρητικοί, ὅπως ὅλες οἱ γενναῖες ψυχές, στὴν ἄκρα ἀπελπισία εὑρίσκουν τὴν λύτρωση. Πολλοὶ Κρητικοί, ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ τουφέκια τῶν Γερμανῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ τουφεκίζοντο, εὕρισκαν τὴν γαλήνη, καὶ ὄχι μονάχα τὴν γαλήνη παρὰ καὶ τὴν χαρὰ τῆς ἀδάμαστης ψυχῆς ποὺ ἀναγαλλιάζει γιατὶ τῆς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ δείξῃ τὴν ἀρετή της. Πολλοί, τὴν ὕστερή τους στιγμή, ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, τραγουδοῦσαν μαντινάδες Κρητικὲς ἢ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.


Στὰ Χανιά, μέσα ἀπὸ τὸ γκρεμισμένο σπίτι του, ἕνας γεροντάκος προέβαλε καὶ μᾶς εἶπε:

– Ἕναν δάσκαλο, τὸν ἔλεγαν Παπαδάκη, πήγαιναν νὰ τὸν ἐκτελέσουν. Ἕνας μαθητής του τοὺς λέει: Γιατί νά σκοτωθῇς; Καλλίτερο εἶναι νὰ φύγῃς. Κι΄ ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπεκρίθη: Ὄχι, ἐγὼ αὐτὸ ποὺ τόσα χρόνια σᾶς ἐδίδασκα, τώρα θὰ τὸ ἐφαρμόσῳ, θὰ πεθάνῳ γιὰ τὴν πατρίδα!

Στὴν κρίσιμη αὐτὴν κι΄ οἱ πιὸ σακάτες ἐγίνοντο ἥρωες. Στὶς φοβερὲς φυλακὲς τῆς Ἀγιᾶς, κοντᾶ στὰ Χανιά, οἱ Γερμανοὶ διάλεξαν 42 παλληκάρια (διάλεγαν πάντα τοὺς καλλίτερους) καὶ πήγαιναν νὰ τοὺς σκοτώσουν. Στὸν δρόμο ἕνας σακάτης, καμπούρης, τοὺς σταμάτησε. Σταθῆτε, ἐφώναξε στοὺς Γερμανούς: «Σκοτῶστε με ἐμένα νὰ γλυτώσῃ ἕνα παλληκάρι».

– «Ὄχι, φῦγε!» τοῦ εἶπαν ἐκεῖνοι. «Τότε σκοτῶστε με καὶ ἐμένα, νὰ γίνουν 43», ἐφώναξε ὁ καμπούρης. Ντρέπομαι νὰ ζῷ ἐγὼ ὁ σακάτης καὶ νὰ σκοτωθοῦν έτοῦτοι οἱ λεβέντες».

Ἀνήμπορες γριές, γέροι σαράβαλα, σήκωναν τὴν φωνή τους καὶ μιλοῦσαν ἀτρόμητα στοὺς Γερμανούς.

Σ΄ ἓνα ὡραιότατο χωριό, στὰ Μεσκλά, μιὰ γριὰ ἔκρυβε ἒξη μῆνες, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς της, δυὸ Ἐγγλέζους στὸ σπίτι της. Μιὰν ἡμέρα οἱ Γερμανοὶ τοὺς ἔπιασαν. Ἡ γριὰ τρέχει στὸν ἄγριο Γερμανὸ φρούραρχο, στάθηκε ἐμπρός του καὶ τοῦ ἐφώναξε:

– Νὰ ξέρῃς, Κομαντάτε, πὼς ὅλες οἱ μαννάδες στὸν κόσμο πονοῦν κι΄ αὐτὸς ὁ πόνος τῶν μαννάδων θὰ φάῃ τὴν Γερμανία. Ἡ Γερμανία θὰ χαθῇ, βάνω τὴν κεφαλή μου! Βάνεις στοίχημα Κομαντάτε;

Ἄοπλοι, ἀνοργάνωτοι, χωρὶς βοήθεια ἀπὸ κάποιον, οἱ Κρητικοὶ ἀπὸ τὰ χωριά, ἀπὸ τὰ βουνά, κατέβαιναν στ΄ ἀκρογιάλια, νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ νησί τους ἀπὸ τοὺς ἀγρίους, πανόπλους ἀλεξιπτωτιστὲς ποὺ κατέβαιναν. Στὶς 19 τοῦ Μαΐου 1941 σκοτείνιασε ὁ οὐρανὸς τῆς Κρήτης ἀπὸ τὰ γερμανικὰ ἀεροπλάνα, ἄρχισαν οἱ βομβαρδισμοί, οἱ πρῶτοι ἀλεξιπτωτιστὲς ἔπεφταν στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Μάλεμε, κοντὰ στὰ Χανιά, ὕστερα στὸ Ῥέθυμνο, στὸ Ἠράκλειο, παντοῦ.


Ἕνας γέρος, ἀπὸ ἓνα χωριουδάκι κοντὰ στὸ Μάλεμε, μᾶς διηγεῖται:

– Εὐθὺς ὡς εἴδαμε τ΄ ἀεροπλάνα, φωνάξαμε: Ἀπάνω τους, μωρὲ παιδιά! Πήραμε τ΄ἄρματα καὶ χυθήκαμε.

– Ποιά ἄρματα; ἐρρώτησα. Εἴχατε ἄρματα;

– Πῶς δέν εἴχαμε. Ἄλλοι εἶχαν παλιὲς καραμπίνες, ἄλλοι μαχαῖρες κι΄ἄλλοι εἶχαν ραβδιά. Τὴν ὥρα ποὺ ἔπεφτε ἕνας «οὐρανίτης» ἦταν ἀκόμη ζαλισμένος καὶ μεῖς χυμούσαμε ἐπάνω του, τὸν σκοτώναμε μὲ τὰ ραβδιά, μὲ τὶς μαχαῖρες, τὸν ξαρματώναμε καὶ σιγά – σιγὰ γέμιζε καὶ μᾶς ἡ φούχτα μας πολυβόλο καὶ περίστροφο.

Οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὁρίσει νὰ πάρουν τὴν Κρήτη σὲ 24 ὧρες. Ἡ παραμικρὴ ἀργοπορία θὰ τοὺς ἦταν θανάσιμη. Ἤξεραν πὼς οἱ Κρητικοὶ ἦσαν ἄοπλοι, πὼς ὅλοι οἱ νέοι ἦσαν ἐπιστρατευμένοι καὶ εὑρίσκοντο ἀκόμη στὴν Ἑλλάδα καὶ πὼς οἱ Ἄγγλοι μήτε στρατὸ εἶχαν μήτε ἀεροπλάνα. Ἦσαν λοιπὸν σίγουροι πὼς σὲ 24 ὧρες θὰ ἔπαιρναν τὴν Κρήτη. Ἔκαμαν ὀκτὼ ἡμέρες. Ἕξη χιλιάδες ἀλεξιπτωτιστὲς σκοτώθηκαν ἀπὸ τὰ ραβδιὰ καὶ τὶς μαχαῖρες.

Ἕνας Κρητικὸς χωριάτης, ὅταν μ΄ εἶδε νὰ ξαφνιάζομαι γιὰ τὴν παλληκαριὰ τῶν Κρητικῶν, μοῦ εἶπε τὰ καταπληκτικὰ ἐτοῦτα λόγια:

– Γιατί παραξενεύεσαι; Ἐμεῖς ξέραμε πὼς γράφαμε Ἱστορία.

Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχῃ στὸν κόσμο ἄλλη χώρα, ὅπου οἱ χωρικοὶ νὰ βλέπουν τὸν πόνο, τὴν θυσία, τὴν ἀτομική τους καταστροφὴ ἀπὸ τόσο ὕψος. Ἤξερε ὁ Κρητικὸς αὐτὸς χωριάτης πὼς ὑπάρχει στὸν κόσμο τοῦτο ἕνα ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ πὼς γιὰ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ πάλεψε καὶ θυσιάσθηκε ὅλη ἡ ῥάτσα μας καὶ πρέπει τώρα κι΄ αὐτός, ὁ Κρητικὸς χωριάτης, νὰ παλέψῃ καὶ νὰ θυσιασθῇ. Καὶ τὸ ἀγαθὸ αὐτὸ λέγεται Ἱστορία, δηλαδὴ ὑστεροφημία, δηλαδὴ ἀθανασία.

Πιστεύουν στὸ ἀγαθὸ αὐτὸ οἱ Κρητικοί, ὅπως πιστεύουν στὴν ἐλευθερία. Πολεμοῦν, ξέροντας πὼς ἂν δὲν μείνῃ τ΄ὂνομά τους, θὰ μείνῃ καὶ θὰ ζήσῃ τὸ ἔργο τους. Καὶ τώρα ποὺ δὲν φαίνεται κάποιος νὰ θυμᾶται πὼς ἡ Κρήτη ἔσωσε τὸν Συμμαχικὸ ἀγῶνα στὴν Ἐγγὺς Ἀνατολὴ καὶ πὼς ἐπέδρασε ὁριστικὰ στὴν πορεία τοῦ Παγκοσμίου Πολέμου, καὶ τώρα ποὺ μήτε οἱ ξένοι, μήτε ἡ Ἑλλάδα φαίνονται νὰ θυμοῦνται τὴν θυσία καὶ τὴν ἐποποιΐα τῆς Κρήτης, οἱ Κρητικοὶ δὲν ἔχασαν τὸ θάρρος τους καὶ τὴν πίστις τους. Ἄστεγοι, πεινασμένοι, ἀδικημένοι, στέκουνται μέσα στὰ χαλάσματα τῶν σπιτιῶν τους καὶ δὲν μιλοῦν. Ἔκαμαν βλέπετε, τὸ χρέος τους καὶ τὰ καλὰ παλληκάρια δὲν προσμένουν ἀμοιβή. Ἡ Ἱστορία ποὺ εἶναι σήμερα ἕνα μὲ τὴν Ἐλευθερία, θὰ τοὺς κρίνῃ κάποτε. Καὶ θὰ πῇ τότε γιὰ τὴν ὑπερηφάνια τους — καὶ θὰ τοὺς προβάλῃ τότε σὰν παράδειγμα ἡρωισμοῦ καὶ αὐταπαρνήσεως σ΄ὅλους τοὺς μεγάλους καὶ ζωντανοὺς αὐριανοὺς λαούς.


– Δὲν ἒχουμε ἕνα σκαμνὶ νὰ σὲ βάλουμε νὰ καθίσῃς, δὲν ἔχουμε ἕνα ποτήρι νὰ σοῦ δόσουμε νερό, δὲν ἔχουμε ἕνα κομμάτι ψωμί, ἂν πεινᾶς, δὲν ἔχουμε τίποτα, τίποτα! Ὅλα μᾶς τὰ ‘καψαν καὶ μᾶς τὰ πῆραν οἱ Γερμανοί.

Ἔτσι μοὔλεγαν κάτω ἀπὸ ἕναν πλάτανο στὴν μέση τοῦ γκρεμισμένου χωριοῦ, οἱ μαυροφόρες ποὺ ξεπρόβαλαν ἀπὸ τὰ χαλάσματα.

– Δὲν ἔχουμε μήτε καὶ ἄνδρες νὰ κουβεντιάσουν μαζύ σου!

– Νἀ, μόνον τοῦτα τ΄ἀρσενικὰ ἀπέμειναν, εἶπε μιὰ χλωμὴ γυναικούλα, δείχνοντάς μου δυὸ τρία μωρὰ ποὺ βύζαιναν στὸν κόρφο τους οἱ μαννάδες.

– Φθάνουν αὐτὰ γιὰ μαγιά! φώναξε μιὰ γριά. Τά ἴδια δὲν πάθαμε καί στήν ἐπανάσταση τοῦ 66; Ἐγὼ ἤμουν μικρή, μὰ θυμοῦμαι. Δυὸ τρία μωρὰ εἶχαν πάλι ἀπομείνει κι΄ἀπὸ αὐτὰ ἀναπιάσθηκε πάλι ὅλο τὸ χωριό. Μὴ φοβᾶστε, μαγιὰ πάντα ἀπομένει!

Τὰ περισσότερα χωριὰ στὴν Κρήτη χάθηκαν, οἱ περισσότεροι ἄνδρες σκοτώθηκαν γιατὶ φιλοξενοῦσαν Ἄγγλους. Σ΄ἕνα χωριό, τὰ Μεσκλά, εἶδα μιὰ μάννα ποὺ τῆς εἶχαν σκοτώσει τοὺς δυὸ γιούς της, γιατὶ εἶχε σπίτι της κι΄ ἔκρυβε ὀκτὼ μῆνες δυὸ Ἄγγλους στρατιῶτες. Τὸ μάθαν οἱ Γερμανοὶ κι΄ἦλθαν, τῆς ἔκαψαν τὸ σπίτι, τῆς σκότωσαν τοὺς γιούς της, καὶ τώρα στέκουνταν ἀπόξω ἀπὸ τὰ χαλάσματα, λιγνή, χαροκαμένη, μὲ τὰ μάτια ὅλο φλόγα, καὶ μοῦ μιλοῦσε:

– Τὸ ἴδιο βράδυ ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς μου, πέρασαν νύκτα βαθειά, δυὸ Ἐγγλέζοι ποὺ τοὺς κυνηγοῦσαν οἱ σκύλοι οἱ Γερμανοί. Κάπνιζε ἀκόμη τὸ σπίτι μου, μὰ ἐγὼ εἶχα τρυπώσει σὲ μιὰ γωνιὰ καὶ ἔκλαιγα.

Μὲ ἄκουσαν οἱ Ἐγγλέζοι, ζύγωσαν. – Ψωμί! μοῦ φώναξαν, ψωμί! Οἱ χωριανοὶ μοῦ εἶχαν δόσηγ μιὰ κουλούρα κριθαρόψωμο, μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα ὂρεξη νὰ φάῳ, δὲν κατέβαινε ἡ μπουκιὰ στὸν λαιμό μου. Τοὺς ἔδωκα τὸ ψωμί. Κρύωναν, τοὺς ἔδωκα καὶ μιὰ κουβέρτα, ποὺ μοῦ εἶχαν δόση, βγῆκα ἀπὸ τὴν γωνιὰ καὶ τοὺς ἒβαλα νὰ κοιμηθοῦν.

– Γιατί τάκαμες ὅλα αὐτά; ἐρώτησα. Οἱ Ἐγγλέζοι δὲν φταῖγαν ποὺ σκότωσαν τοὺς γιούς σου;

– Τὂκαμα, ἀπεκρίθη, γιατὶ εἶχαν κι΄ αὐτοὶ μαννάδες, καὶ κατέχω ἤντα θὰ πῇ πόνος τῆς μάννας.

Ἀνθρωπιὰ μεγάλη εἶναι ἐτούτη· ἡ μεγάλη ψυχὴ νικᾶ τὸν πόνο τὸν ἀτομικὸ καὶ τὸν πιὸ φοβερό: ἄκουγα τὴν γριὰ καὶ τὰ μάτια μου ἐβούρκωναν.


Ἕνα βράδυ μπῆκα σὲ φτωχικὸ χαμόσπιτο σ΄ἕνα Σφακιανὸ χωριό. Ὁ γέρος καπετάνιος μὲ τὴν μαύρη φέσα του, ὁ Κυριᾶκος Σπεριλακης καθόταν πλάϊ στὸ τζάκι καὶ κάπνιζε ἓνα μακρὺ τσιμποῦκι. Κάθησα δίπλα του, ἔφερα τὴν κουβέντα στὸμ θάνατο.

Στράφηκε ὁ γέρος Σφακιανὸς καὶ μοῦ εἶπε:

–Χαρὰ στὸν ἄνθρωπο παιδί μου, ποὺ βάνει δυὸ φορὲς τὴν ἡμέρα στὸν νοῦ του τὸν «θάνατο».

Κι΄ἕνας ἂλλος γέρος ἑκατοχρονίτης στὸν κάμπο τῆς Μεσαρᾶς μοῦ εἶχε πῆ μίαν ἡμέρα, ἕναν μεγάλο λόγο. Τὸν ἐρώτησα…

– Πῶς σοῦ φάνηκε, παπποῦ, ἡ ζωή αὐτή, στὰ ἑκατό αὐτά χρόνια;

– Σὰν ἕνα ποτῆρι κρύο νερό, μοῦ ἀπεκρίθη.

– Καί διψᾶς ἀκόμη, παπποῦ;

Στράφηκε καὶ μὲ κύτταξε μὲ τὰ μικρὰ θολούτσικα μάτια του, σήκωσε τὴν χερούκλα του σὰν νὰ καταριόταν καὶ εἶπε:

– Ἀνάθεμά τον ποὺ ξεδίψασε!

Οἱ δυσκολίες καὶ τραχύτητες τῆς ζωῆς δὲν λυγίζουν τὴν Κρητικὴ ψυχή. Ἀντίθετα, τὴν πυρώνουν καὶ τὴν δυναμώνουν. Γέρικη, ἀβόλευτη καὶ τραχειὰ εἶναι ἡ γῆ τῆς Κρήτης. Κι΄ὅταν τὰ βουνά της κι΄οἱ θάλασσες ἢ οἱ ψυχὲς ποὺ ἐπλάσθησαν ἀπὸ τέτοιους βράχους καὶ τέτοια ἀρμύρα δὲν σοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε στιγμὴ νὰ βολευθῇς, νὰ γλυκαθῇς, νὰ πῇς: Φθάνει…

Τότε ἡ Κρήτη ἔχει κάτι τὸ ἀπάνθρωπο, δὲν ξέρω πιὰ ἂν ἀγαπᾷ ἢ ἂν μισερῇ τὰ παιδιά της, ἕνα μονάχα ξέρω: ὅτι τὰ μαστιγώνει ὡς τὸ αἷμα.

Ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο στὴν Κρήτη, ὑπάρχει ἀκόμη φλόγα –ἂς τὴν ποῦμε ψυχή– κάτι πιὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν ζωὴ κι΄ἀπὸ τὸν θάνατο, ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ τὸ ὁρίσῃς, δηλαδὴ νὰ τὸ περιορίσῃς.

Ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πεῖσμα, ἡ παλληκαριά, ἡ ἀψηφισιὰ καὶ μαζύ τους κάτι ἄλλο, ἀνέκφραστο καὶ ἀστάθμητο, ποὺ σὲ κάνει νὰ χαίρεσαι ποὺ εἶσαι ἂνθρωπος. Νὰ χαίρεσαι, μὰ καὶ συνάμα νὰ σοῦ δίνῃ μεγάλη εὐθύνη. Γιατὶ ἐνῶ νοιώθῃς πὼς ἔχεις χρέος νὰ κάμῃς ὅ,τι μπορεῖς γιὰ νὰ σώσῃς αὐτὸν τὸν λαό, ἐκεῖνος βλέπει τὴν προσπάθειά σου μὲ εἰρωνεία καὶ περιφρόνηση.

Δὲν ἔχει τὴν ἀνάγκη κανενὸς γιὰ νὰ σωθῇ. Σώζει, δὲν σώζεται. Ἕνα μονάχα σοῦ μένει τότε: νὰ δοκιμάσῃς νὰ γίνῃς ἄξιος αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, νὰ κερδίσῃς τὴν δύναμη τῆς δικῆς του ψυχῆς, ποὺ ποτὲ δὲν κατεδέχθη ν΄ἀπατήσῃ τὸν ἑαυτόν του ἢ τοὺς ἄλλους καὶ ποὺ πάντα τολμᾶ ν΄ἀντικρύσῃ πρόσωπο μὲ πρόσωπο τὴν Θεὰ ἐκείνη ποὺ δὲν κάνει χατήρια καὶ δὲν κάθεται στὰ πόδια κανενός, τὴν ἀγέλαστη κι΄ἀδιάκριτη Θεά, τὴν εὐθύνη…

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ», Ἰ. Γ. Μανωλικάκη, ἔκδ. ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ – ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΘΗΝΑΙ, ΜΑΪΟΣ 1966.

Πηγή Φιλονόη
Χλόη
Εἰκόνες
ἀπὸ ἐδῶ,
ἐδῶ,
ἐδῶ 

ἀπὸ ἀνιχνευτὲς



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«H Γερμανία δεν πρόκειται να δεχτεί καμία μείωση του ελληνικού χρέους, ούτε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, ούτε και εξαγορά των δανείων του ΔΝΤ από τον ESM. Δεν υπάρχουν τέτοια ή άλλα σχέδια για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους» αναφέρει χαρακτηριστικά στην Bild ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών

Ανώμαλη προσγείωση στις ελπίδες της κυβέρνησης για το θέμα του χρέους καθώς ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εμφανίζεται αντίθετος σε οποιαδήποτε μείωση αυτή την περίοδο.

Όπως δήλωσε εκπρόσωπος του γερμανού υπουργού Οικονομικών σήμερα στην εφημερίδα Bild, η Γερμανία - στην παρούσα φάση - δεν πρόκειται να δεχτεί καμία μείωση του ελληνικού χρέους, ούτε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, ούτε και εξαγορά των δανείων του ΔΝΤ από τον ESM.

Ενδεικτική των προθέσεων του κ. Σόιμπλε ήταν και η χθεσινή δήλωση εκπροσώπου του, ότι το Eurogroup θα εξετάσει με κάθε λεπτομέρεια όσα ψήφισε η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο δεν μπορούμε να προδικάσουμε το αποτέλεσμα για μια συνολική συμφωνία.

Έκκληση στους εταίρους της Ελλάδας να καταλήξουν σε «συνολική» συμφωνία απηύθυνε ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί.

Με δήλωσή του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο αναγνωρίζει πόσο δύσκολο ήταν για την ελληνική κυβέρνηση και τη Βουλή να λάβουν αυτές τις αποφάσεις που φέρνουν τις δύο πλευρές ένα μεγάλο βήμα πιο κοντά στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαΐ 2017


Δεν έχει νόημα η αλλαγή της κ. Merkel με τον κ. Schulz, πόσο μάλλον εάν βρεθεί κάποια λύση και στο θέμα της Ιταλίας, όπου προωθείται ξανά ο έμπιστος της κ. Renzi – ενώ ο κ. Σόιμπλε φαίνεται πρόθυμος να αποδεχθεί κάποιες παραχωρήσεις όσον αφορά το χρέος της Ελλάδας, αρκεί να υπάρξουν τα αναγκαία προσχήματα.

Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Λίγο πριν την τελική ευθεία των εθνικών εκλογών, ακριβώς στη σωστή χρονική στιγμή, η γερμανική αξιωματική αντιπολίτευση βρέθηκε εκεί ακριβώς που τη θέλει η καγκελάριος: με την πλάτη στο χώμα. Η ίδια εκτοξεύθηκε ξανά στην κορυφή με τρεις συνεχόμενες νίκες, καθώς επίσης με πολύ καλές δημοσκοπήσεις – ενώ φαίνεται πως αντί να την βλάψει, την ωφέλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό η υποψηφιότητα του κ. Schulz, αφού είναι καλύτερα να κερδίζει κανείς έναν θεωρητικά ισχυρό αντίπαλο, παρά έναν αδύναμο.

Μετά τη χαοτική της πολιτική λοιπόν στο θέμα της μετανάστευσης, καθώς επίσης μετά τις εκλογικές ήττες της το περασμένο έτος, το BREXIT και τις πρόσφατες προσβολές που εισέπραξε από τον κ. Trump, πέτυχε μία τεράστια νίκη στη Ρηνανία Βεστφαλία, κατατροπώνοντας κυριολεκτικά το σοσιαλιστικό κόμμα – οπότε δικαιωματικά της ανήκει ο τίτλος της ισόβιας καγκελαρίου, τον οποίο στήριξε στις οικονομικές επιτυχίες της χώρας της (άρθρο).

Πώς δικαιολογείται ο θρίαμβος της; Από το ισχυρό της χαρακτηριστικό, το οποίο δεν είναι άλλο από τη σταθερότητα της. Από το ότι δεν επηρεάζεται ποτέ από τις δημοσκοπήσεις όσον αφορά τις αποφάσεις της, έχει συνέπεια και συνέχεια, ενώ ασκεί πολιτική με πράξεις και όχι με λόγια – μέσω της διακυβέρνησης της. Ψύχραιμη, ρεαλίστρια και πανταχού παρούσα, δεν έχει μεγάλες δικές της ιδέες ή μεταρρυθμιστικά προγράμματα,  ενώ θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανείς ως μία ορθολογική διαχειρίστρια των κρατικών υποθέσεων, παρά ως μία προικισμένη πολιτικό – κάτι που όμως δεν την ενοχλεί καθόλου.

Όπως διαπιστώνεται τώρα εκ του αποτελέσματος, οι εκλογείς της είναι ικανοποιημένοι από τον ήρεμο τρόπο που διαχειρίζεται τα προβλήματα της Γερμανίας και της Ευρώπης – παρά το ότι οι λύσεις που επιλέγει διαρκούν μόνο λίγους μήνες, έως την επόμενη κρίση. Όσον αφορά τους κομματικούς της αντιπάλους, απογοητεύονται πολύ γρήγορα όταν διαπιστώνουν πως οι πολιτικές επιθέσεις τους καταλήγουν στο κενό – αφού η καγκελάριος προτιμάει να αποφεύγει τις μάχες και τις συγκρούσεις, γεγονός που δεν είναι μεν ενδιαφέρον, αλλά παραμένει εξαιρετικά αποτελεσματικό.

Μεγάλο όπλο της είναι βέβαια η θετική οικονομική εξέλιξη της χώρας της, η οποία είναι η μοναδική στην Ευρωζώνη που μειώνει τα δημόσια χρέη της – ενώ έχει πλεόνασμα τόσο στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (8,6%!), όσο και στον προϋπολογισμό της.

Μπορεί δε να κατηγορείται από τους εταίρους της ή/και από τις Η.Π.Α., δίκαια προφανώς αφού οι επιτυχίες της Γερμανίας δεν στηρίζονται στις ικανότητες των Γερμανών αλλά (α) στο μισθολογικό dumping που έχει υιοθετηθεί από το 2000, (β) στις συνεχείς αποκρατικοποιήσεις (πρόσφατα των εθνικών οδών), (γ) στις υψηλές αποταμιεύσεις, καθώς επίσης (δ) στις χαμηλές εγχώριες επενδύσεις, υπηρετεί όμως πιστά τις απαιτήσεις της πλειοψηφίας του λαού της – ο οποίος πριν από κάθε τι άλλο επιθυμεί την ελευθερία, τη λελογισμένη ευημερία και την ασφάλεια του, ενώ απεχθάνεται τους πειραματισμούς  που φυσικά συνοδεύονται από ρίσκα.

Εκτός αυτού, οι Γερμανοί θέλουν να είναι υπερήφανοι για τα επιτεύγματα τους, αφού πρόκειται για έναν από τους πιο αλαζονικούς λαούς στον πλανήτη, καθώς επίσης να κυριαρχούν στους άλλους – απαιτήσεις που έχει εκπληρώσει η καγκελάριος αφού, μαζί με τον υπουργό οικονομικών της, έχει οδηγήσει τη χώρα της στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ αποφασίζει σχεδόν απολυταρχικά για τα πάντα.

Στα πλαίσια αυτά είναι λογική η αποτυχία του κ. Schulz, αφού οι περισσότεροι εκλογείς δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς θα έκανε διαφορετικά ή/και καλύτερα, εάν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας – ενώ το ότι επικεντρώνεται στην κοινωνική δικαιοσύνη δεν τον βοηθάει καθόλου, επειδή όλα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της Γερμανίας δεν είναι τόσο άδικα, ώστε να κερδίσει κανείς τις εκλογές υποσχόμενος τη διόρθωση τους.

Φυσικά έχουν αυξηθεί οι χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας καθώς επίσης η μερική απασχόληση, αλλά αυτό που ενδιαφέρει τους Πολίτες είναι η ανεργία – η οποία μόλις στο 3,9% ικανοποιεί τους ψηφοφόρους, ειδικά όταν διαπιστώνουν πως στη διπλανή Γαλλία έχει υπερβεί το 10%. Φυσικά δεν διενεργούνται επενδύσεις σε έργα υποδομής, ενώ η παιδεία στη χώρα είναι σε απελπιστικά χαμηλά επίπεδα – αλλά αυτό που προτιμούν οι Γερμανοί είναι το τρίπτυχο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», αδιαφορώντας για όλα τα υπόλοιπα.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Schulz «στάλθηκε» ουσιαστικά για να διεκδικήσει τη θέση της καγκελαρίας, λόγω της τοποθέτησης τότε του προέδρου Trump εναντίον του ευρώ, καθώς επίσης των λαθών της κυρίας Merkel, υπενθυμίζοντας τα εξής: 
«το βαθύ γερμανικό κράτος, η βιομηχανική ελίτ της χώρας δηλαδή, νοιώθει πως κινδυνεύει να χάσει την «κότα με τα χρυσά αυγά» από τα λάθη της καγκελαρίου, καθώς επίσης του υπουργού οικονομικών της, μεταξύ άλλων στο θέμα της Ελλάδας – την οποία προσπαθούν να οδηγήσουν στην έξοδο από το ευρώ, δημιουργώντας μία μεγάλη ρωγμή στη νομισματική ένωση, αντίστοιχη με αυτήν της Βρετανίας στην ΕΕ. Με δεδομένο δε το ότι, το υποτιμημένο ευρώ (η κότα) τους εξασφαλίζει τεράστια ετήσια πλεονάσματα της τάξης των 300 δις € (χρυσά αυγά), προφανώς ανησυχούν για το μέλλον του – οπότε θα κάνουν ότι μπορούν για να το προστατεύσουν» (πηγή).
Έκτοτε όμως έχει αλλάξει προτεραιότητες ο αμερικανός πρόεδρος, οι εκλογές στην Αυστρία, στην Ολλανδία και πρόσφατα στη Γαλλία δεν ανέδειξαν επικίνδυνους υποψηφίους για την Ευρωζώνη, ενώ η καγκελάριος διόρθωσε τα λάθη της – μεταξύ άλλων και στο θέμα της Ελλάδας, ο πρωθυπουργός της οποίας έχει συμβιβαστεί πλέον με όλα όσα του ζητούνται, συνεχίζοντας την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων των προκατόχων του.

Το γεγονός δε ότι, παρά τα διαδοχικά μέτρα φτωχοποίησης που επιβάλλει δεν σημειώνονται λαϊκές αντιδράσεις, ενώ η διαφορά της κυβέρνησης με την αξιωματική αντιπολίτευση δεν υπερβαίνει τις 10 μονάδες, σημαίνει για τους Γερμανούς αφενός μεν πως θα επανεκλεγεί, αφετέρου πως ο κίνδυνος έχει εκλείψει (εάν δεν τα καταφέρει, δεν ενοχλεί καθόλου τους Γερμανούς, αφού υπάρχει ήδη η ρεζέρβα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που είναι πιστή στην πολιτική των μνημονίων – αν και πολύ λιγότερο ικανή στη χειραγώγηση του όχλου, αφού αναιρεί προκαταβολικά όλες τις έωλες ελπίδες των Ελλήνων) .

Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από τη στήριξη που παρέχουν πια στον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή για τις ελίτ και τη Γερμανία –  αφού είναι τόσο δημαγωγικά προικισμένος, ώστε να καταφέρνει με τα ανύπαρκτα παράλληλα προγράμματα, με την αμυδρή ελπίδα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, καθώς επίσης με ευφάνταστα αντίμετρα που θα ληφθούν μόνο εάν το πρωτογενές πλεόνασμα υπερβαίνει το 3,5%, να παραπλανεί τους πάντες.

Όταν ξυπνήσουν βέβαια οι ιθαγενείς, έχοντας χάσει τη δημόσια και ιδιωτική τους περιουσία, άπαξ και δια παντός την εθνική τους κυριαρχία, καθώς επίσης έχοντας θυσιάσει το μέλλον των παιδιών τους, θα είναι πολύ αργά για δάκρυα – κάτι που όμως δεν έχουν το θάρρος σήμερα να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες, όπως πολύ καλά γνωρίζει η κυβέρνηση της χώρας.

Συμπερασματικά λοιπόν δεν έχει νόημα η αλλαγή της καγκελαρίου με τον κ. Schulz, πόσο μάλλον εάν βρεθεί κάποια λύση και στο θέμα της Ιταλίας, όπου προωθείται ξανά ο έμπιστος της κ. Renzi – ενώ ο κ. Σόιμπλε φαίνεται πρόθυμος να αποδεχθεί κάποιες «παραχωρήσεις-ψίχουλα» (επιμήκυνση) όσον αφορά το χρέος της Ελλάδας, αρκεί να υπάρχουν τα αναγκαία προσχήματα, αφού έχει πετύχει πια αυτά που ήθελε, οπότε ο στόχος του είναι η διατήρηση τους. Θα ήταν άλλωστε ανόητος να μην το κάνει, όταν βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στο να κυριαρχήσει η χώρα του στην Ευρώπη, μετατρέποντας την σχεδόν εξ ολοκλήρου σε γερμανική.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η απόφαση των τουρκικών αρχών να μην επιτρέψουν για άλλη μια φορά σε γερμανούς βουλευτές να επισκεφτούν στρατιώτες που σταθμεύουν στη νατοϊκή βάση του Ιντσιρλίκ, σχολιάζεται εκτενώς από τον γερμανικό τύπο.

Το Ιντσιρλίκ στη νότια Τουρκία

Η εφημερίδα Westfälische Nachrichten γράφει:

«Να το πάλι – το κακό ξωτικό από την Άγκυρα. Ο πρόεδρος Ερντογάν υποδεικνύει για πολλοστή φορά στη γερμανική κυβέρνηση πόσο αδιάφορη του είναι η γερμανοτουρκική σχέση αυτό τον καιρό. Η άρνηση (σ.σ. της τουρκικής κυβέρνησης να επιτρέψει) σε γερμανούς βουλευτές να επισκεφτούν στρατιώτες που βρίσκονται στην τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ, δεν μπορεί πλέον να καλύπτεται με διπλωματικές ρητορείες από το Βερολίνο. ‘Δυσάρεστο‘ χαρακτήρισε το γεγονός η καγκελάριος. Θα εξετασθεί εάν υπάρχουν εναλλακτικές ως προς την τουρκική αεροπορική βάση – για παράδειγμα στην Ιορδανία. Θα εξετασθεί; Πόσο χρόνο θέλει ακόμη η Άγκελα Μέρκελ; Έφτασε η ώρα των πράξεων – η ώρα για ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα».

Για το ίδιο θέμα η εφημερίδα Tageszeitung: «Ποιο το νόημα να κρατάμε την Τουρκία σαν ψευτοεταίρο στο ΝΑΤΟ;» διερωτάται η εφημερίδα για να αναλύσει παρακάτω ότι δεν υπάρχουν πλέον λόγοι συνεργασίας του ΝΑΤΟ με την Τουρκία. «Το 2017 το ΝΑΤΟ δεν επωφελείται πλέον ούτε γεωστρατηγικά από τη συμμαχία με την Τουρκία. Η ιδέα ότι μέσω κοινών δομών μπορεί να ασκηθεί επιρροή εσωπολιτικά στην Τουρκία, έχει γίνει πια ψευδαίσθηση, αναφέρει η DW.

Και οι δε προσδοκίες ότι η συμμαχία με την Τουρκία θα μπορούσε να προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε στρατιωτικές βάσεις στα σύνορα με την Εγγύς Ανατολή, δεν επαληθεύονται, όπως δείχνει το παράδειγμα του Ιντσιρλίκ».

Αλεξάνδρα Κοσμά
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

14 Μαΐ 2017


«Όποιος απορρίπτει κατηγορηματικά τα ευρωομόλογα, όποιος αρνείται την κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, έναν προϋπολογισμό ο οποίος θα ελέγχεται από το ευρωκοινοβούλιο, όποιος δηλαδή αρνείται μια πραγματική ευρωπαϊκή συνεργασία δεν θα πρέπει να εκπλαγεί εάν σύντομα ακόμα περισσότεροι Ευρωπαίοι απαυδήσουν από την υπαγορευμένη από τη Γερμανία λιτότητα, εάν ολοένα και περισσότεροι ψηφοφόροι θεωρήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα σύστημα ποδηγέτησης, το οποίο πρέπει να διαλυθεί. Όποιος εμποδίζει τη ριζική μεταρρύθμιση της ΕΕ σύντομα θα ξαναέχει μια ήπειρο με πολλά έθνη, τα οποία θα έχουν κατά νου μόνον τη δική τους πρόοδο, έστω και αν τελικά αυτό γίνει και πάλι με τη βία. Κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται να συμβεί», γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο γνώμης η ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Spiegel» με αφορμή την ανάληψη των καθηκόντων του νέου Γάλλου Προέδρου.

«Γι αυτό και είναι καιρός να εκφραστεί η απεριόριστη αλληλεγγύη- αυτήν τη φορά στη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη. Το καλό εν προκειμένω είναι ότι αυτή η αλληλεγγύη θα έχει ως συνέπεια την εξασφάλιση της ειρήνης. Ουδείς πρέπει να στείλει στρατιώτες, ουδείς πρέπει να πεθάνει, πρέπει μόνο να εγκαταλειφθεί η γερμανική σκληρότητα. Απαιτείται να τεθεί ένα τέλος στην αυστηρή πολιτική της λιτότητας. Ο Μακρόν χρειάζεται επενδύσεις, χρειάζεται επιείκεια στο θέμα της υπέρβασης των ορίων των ελλειμμάτων της Γαλλίας, χρειάζεται χρόνο και χρήματα ώστε να διαμορφώσει τις μεταρρυθμίσεις του με τρόπο συμβατό με τις αντοχές του γαλλικού λαού», επισημαίνει ο αρθρογράφος του γερμανικού περιοδικού.

«Φυσικά και θα απαιτήσει πολλά ο νέος Γάλλος Πρόεδρος από τους συμπατριώτες του και πολλά θα εξαρτηθούν από το αν η γαλλική κοινωνία είναι έτοιμη για τέτοιες μεταρρυθμίσεις, η αν η χώρα παραλύσει από τις απεργίες έως ότου ο Πρόεδρος γονατίσει. Οι μεταρρυθμίσεις του Μακρόν πρέπει να έχουν τη συγκατάθεση τη μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών και κυρίως να μπορούν να τις αντέξουν. Για να γίνει αυτό πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να δώσει ως αντάλλαγμα την αλληλεγγύη της... Εάν αποτύχει ο Μακρόν με τις μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία τότε απειλείται η επόμενη προσπάθεια της Λεπέν και με αυτήν πρόεδρο η Ευρωπαϊκή Ένωση σε ελάχιστο χρόνο θα διαλυθεί», καταλήγει το άρθρο του «Spiegel».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Μαΐ 2017


Του Βασίλη Γεώργα

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει το ΔΝΤ, η Ελλάδα είναι μια μη βιώσιμη χώρα. Δεν πιστεύει ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα, εκτός αν οι ευρωπαίοι δανειστές κουρέψουν το χρέος τουλάχιστον κατά 150 δισ. ευρώ ή το σπρώξουν τόσο μακριά στο μέλλον που να μην το βλέπουμε.

Το Βερολίνο και η ευρωζώνη έχουν εντελώς αντίθετη άποψη. Εξαιτίας των φθινοπωρινών εκλογών στη Γερμανία κάθε συζήτηση περί «αποτυχίας του προγράμματος είναι αυτή τη στιγμή απαγορευτική, όπως απαγροευτική είναι και η λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων για το ελληνικό χρέος. Ο Β. Σόιμπλε διατυμπανίζει πλέον ότι η Ελλάδα τα πάει όλο και καλύτερα, μεταρρυθμίζεται, μπαίνει στην εποχή της ανάπτυξης, και μπορεί με υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, επενδύσεις και «μερεμέτια» στις πληρωμές του χρέους να αρχίσει να γίνεται ξανά μια αξιόχρεη χώρα.

Οι διαφορές αυτές στην εκτίμηση της κατάστασης οδηγούν το μεν ΔΝΤ να θέλει να απεμπλακεί σταδιακά από την Ελλάδα μετά το 2018 παίρνοντας πίσω ταχύτερα τα 14 δισ. ευρώ που του χρωστάμε, το δε Βερολίνο να ισχυρίζεται πως με την παραμονή του ΔΝΤ για λίγο ακόμη, η Ελλάδα θα καταφέρει να βγει στις αγορές για να δανείζεται από το 2018 και δεν θα χρειαστεί άλλο μνημόνιο χρηματοδότησης.

Όλα αυτά, όμως, δεν θα κριθούν τώρα αλλά σε ένα χρόνο από σήμερα. Το Βερολίνο έχει καταφέρει να επιβάλει την άποψή του ώστε η ουσιαστική συζήτηση και οι αποφάσεις για την επόμενη μέρα στην Ελλάδα, είτε αυτή αφορά στη ρύθμιση του χρέους και την έξοδο στις αγορές, είτε την παράταση ή την υπογραφή ενός νέου προγράμματος, να δρομολογηθούν το καλοκαίρι του 2018, λίγο πριν εκπνεύσει το τρίτο μνημόνιο και με βάση τα δεδομένα που θα έχουν προκύψει από τα stress test των τραπεζών. Μέχρι τότε η διαχείριση του προβλήματος θα βρίσκεται στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης που καλείται να κινήσει γη και ουρανό στην οικονομία ώστε το 2018, όταν η ευρωζώνη θα επανεξετάσει την κατάσταση υπό το φως των σχεδίων για μια "πολυζωνική Ευρώπη", να έχουν διαμορφωθεί οι καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις.

Με τη συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών και τις απώλειες των 2,5 ετών διαπραγμάτευσης, η Ελλάδα ξεκινά με γκολ από τα αποδυτήρια. Ξέρει πως ούτε το χρέος της μπορεί να κουρευτεί, ούτε έχει τα εργαλεία να απογειώσει την ανάπτυξή της, ούτε στις αγορές να επιστρέψει τουλάχιστον με τέτοιο τρόπο που να ικανοποιεί τις χρηματοδοτικές ανάγκες της συστηματικά και με βιώσιμο (φτηνό) τρόπο.

Η κυβέρνηση που επεδίωκε «εδώ και τώρα λύση για το χρέος» με χαμηλά πλεονάσματα για να μην πάρει καθόλου μέτρα, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει για το ακριβώς αντίθετο. Πήρε 4 δισ. ευρώ νέα μέτρα έναντι διατήρησης πρωτογενών πλεονασμάτων στο 3,5% μέχρι το 2022, και τίποτα ακόμη για το χρέος.

Ακόμη και αν επιτευχθεί τώρα μια πρώτη συμφωνία μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης, αυτή θα τελεί υπό την διαρκή απειλή αναστολής. Στην πολύ πιθανή περίπτωση μάλιστα που οι δύο πλευρές επιβάλουν ως όρο εφαρμογής των μεσοπρόθεσμων μέτρων την εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων κάθε φορά, η Ελλάδα θα είναι έρμαιο της δημοσιονομικής αβεβαιότητας που προκαλεί αφενός το υφεσιακό πακέτο μέτρων των 4,6 δισ. ευρώ για την περίοδο 2018-2020, και αφετέρου η δέσμευση διατήρησης πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% του ΑΕΠ για μια πενταετία (2018-2022).

Αν η οικονομία δεν καταφέρει να ανακάμψει, όχι μόνο της ελάφρυνσης του χρέους και της δυνατότητας εξόδου στις αγορές δεν θα επωφεληθεί η Ελλάδα από τη στιγμή που εκτροχιαστούν οι στόχοι, αλλά θα υποχρεωθεί να λαμβάνει διαρκώς περισσότερα μέτρα ή να καταφύγει στην υπογραφή νέου μνημονίου χρηματοδότησης.

Πολιτικός συμβιβασμός στο Μπάρι

Οι δύο πλευρές των δανειστών καλούνται αυτές τις μέρες στο πλαίσιο της συνεδρίασης των επτά ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη (G7) να καταλήξουν σε μια συμβιβαστική φόρμουλα που θα λύνει τα δικά τους προβλήματα, και όχι της Ελλάδας.

Παρότι οι θέσεις μεταξύ ΔΝΤ και ευρωζώνης βρίσκονται σε τεράστια απόσταση, ο «πολιτικός» συμβιβασμός έχει πιθανόν βρεθεί: θα είναι μια λίστα από εναλλακτικές ενέργειες αναδιάρθρωσης χρέους που θα είναι διαθέσιμες για μετά το 2018, αλλά δεν θα «ποσοτικοποιηθούν» αναλυτικά.

Τα εργαλεία αυτά εξαντλούνται κατά κύριο στην αξιοποίηση των 20 δισ. ευρώ που έχουν περισσέψει από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είτε ως «εγγυήσεις» του ESM προς το ΔΝΤ, είτε ως κεφάλαιο εξαγοράς των δανείων του Ταμείου προς την Ελλάδα, είτε επίσης ως χρήματα που θα χρησιμοποιηθούν για να χρηματοδοτήσουν την επέκταση του τρίτου μνημονίου για άλλον έναν χρόνο.

Στο πακέτο μπαίνουν και οι επιστροφές κερδών από τη διακράτηση ομολόγων των κεντρικών τραπεζών που δεν κουρεύτηκαν, αλλά ο μεγάλος άγνωστος Χ θα είναι το ύψος εκείνο των δανείων που θα επιμηκυνθούν, η ενδεχόμενη αναβολή πληρωμής τόκων και το κλείδωμα των επιτοκίων για ένα μέρος του χρέους σε χαμηλά επίπεδα.

Το ΔΝΤ θα μπορεί να κάνει τους δικούς του «υπολογισμούς» ώστε να εκδώσει πιστοποιητικό βιωσιμότητας για μερικά χρόνια, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε ο Γερμανός ψηφοφόρος να μην μάθει πριν τις εκλογές στη Γερμανία, αν και σε ποιο βαθμό μπορεί να ελαφρυνθεί σε βάρος του, το χρέος της Ελλάδας. Η όποια συμφωνία επίσης, θα κινείται στα πολύ στενά όρια της απόφασης του περσινού Μαϊου με βάση την οποία οποιαδήποτε αναδιάρθρωση στην Ελλάδα δεν μπορεί να προκαλεί ζημιά στους δανειστές, τα πρωτογενή πλεονάσματα θα παραμείνουν υψηλά για τουλάχιστον 5 χρόνια (2022) ενώ οι ελαφρύνσεις που θα αποφασιστούν δεν θα μπορούν να εφαρμοστούν πριν το 2018 και αφού κριθούν απαραίτητες. Οι αναδιαρθρώσεις θα είναι, παράλληλα, συνδεδεμένες με την επίτευξη συγκεκριμένων δημοσιονομικών στόχων από την Ελλάδα.

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε θεαματικές αποφάσεις από τη συμφωνία για το χρέος, ακόμη κι αν δημοσίως το ΔΝΤ εξακολουθεί να ζητά «χαρτιά με νούμερα».

Τρίτος δρόμος

Αλλά την ίδια στιγμή αντιλαμβάνονται όλοι μέσα και έξω, ότι για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμη αυτός ο αέναος κύκλος των μνημονίων, της ύφεσης και των προγραμμάτων χρηματοδότησης.

Με αφορμή τις αποφάσεις που εξετάζονται αυτή την περίοδο για το χρέος, όλοι ψάχνουν να βρουν τον «τρίτο δρόμο» του 2018, που δεν μπορεί να είναι άλλος από τη μέση λύση. Δηλαδή ένα κοκτέιλ από λίγο μνημόνιο (η κυβέρνηση συμφώνησε ήδη για το 2019-2020), λίγα λεφτά από τους εταίρους (πιστωτική γραμμή ECCL ή επέκταση υφιστάμενου προγράμματος), λίγο αγορές, και λίγο ρύθμιση του χρέους.

Τίποτα από όλα αυτά φυσικά δεν θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από τη δύσκολη θέση.

Και κυρίως ελάχιστες θα είναι οι αποφάσεις που θα ληφθούν φέτος, ακόμη και αν η κυβέρνηση και οι δανειστές ισχυριστούν δημοσίως ο καθένας για τις δικές του σκοπιμότητες, ότι «πέρασαν» οι δικές του θέσεις.

Στην ελληνική κυβέρνηση ψάχνουν πίσω από τη συμφωνία για το χρέος ένα πολιτικό «τρόπαιο» για να χρυσώσουν το χάπι του τέταρτου μνημονίου με το οποίο φόρτωσαν την Ελλάδα.

Το ΔΝΤ αναζητά έναν εύσχημο τρόπο διαφυγής από την Ελλάδα και ο μόνος τρόπος για να τον βρει είναι να συμφωνήσει σε μια αναδιάρθρωση που τουλάχιστον θα του εξασφαλίζει ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά του μετά τη λήξη αυτού του μνημονίου «πουλώντας» τα στον ESM.

Και το Βερολίνο κερδίζει χρόνο μέχρι να περάσουν οι γερμανικές εκλογές, χωρίς ουσιαστικά να δίνει τίποτα άλλο παρά υποσχέσεις που ενδεχομένως το 2018 να επανεξεταστούν από εντελώς διαφορετική σκοπιά.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Βεργόπουλος

Κάθε πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους βλάπτει την Ελλάδα, αφού αυτή θα αποθάρρυνε το «μεταρρυθμιστικό έργο»! Παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει και με τη Λαγκάρντ και τον Ντράγκι να τον πιέζουν, ο Σόιμπλε επιμένει στην ιδιοτελή ιδεοληψία του.

Το μήνυμα που συνεχίζει να εκπέμπει είναι ότι το ελληνικό χρέος θα εξεταστεί μετά τη λήξη του 3ου μνημονίου και θα ελαφρυνθεί μόνο εάν κριθεί αναγκαίο. Με άλλα λόγια, έβαλε στην ελάφρυνση ένα ερωτηματικό, έστω και αν αυτό αποδίδεται σε προεκλογικές σκοπιμότητες.

Το ελληνικό πρόβλημα, λοιπόν, -κατά τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών- δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Δεν χάνει ευκαιρία, μάλιστα, να τονίζει ότι το επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων παραμένει ανώτερο των δυνάμεών τους και γι’ αυτό πρέπει να κατεβεί.

Παρά τα όσα καταμαρτυρούν τα γεγονότα και τα στατιστικά στοιχεία, ο Σόιμπλε θεωρεί ότι οι ελληνικές κοινωνικές παροχές και συντάξεις παραμένουν ανώτερες από τις αντίστοιχες γερμανικές και από αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών(!) πράγμα που οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο.

Το πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι η δραστική φτωχοποίηση των Ελλήνων είναι όχι μόνον αναγκαία, αλλά και ευεργετική. Μόνο έτσι -κατ’ αυτόν- η ελληνική οικονομία θα ανακτήσει ανταγωνιστικότητα για να καλύπτει χωρίς υπερχρέωση τα κενά των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών της ταμείων.

Είναι θλιβερό τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών να τον χωρίζει χάσμα από την πραγματικότητα, την οικονομική εμπειρία και την επιστήμη. Εκτός και εάν αποδώσουμε όλες αυτές τις κατά καιρούς δηλώσεις στο κράμα πολιτικάντικης ιδιοτέλειας και αλαζονικής ισχύος.

Βαθαίνει το χάσμα

Είναι γεγονός ότι η κατανάλωση στην Ελλάδα απορροφά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της από ό,τι στη Γερμανία. Αυτό, όμως, δεν οφειλόταν σε κάποια δήθεν ελληνική υπερκατανάλωση. Παρατηρείται σε όλες τις χώρες με αισθητά χαμηλότερο εθνικό εισόδημα από το γερμανικό.

Από τον 19ο αιώνα, η οικονομική επιστήμη έχει επισημάνει ότι η ροπή προς κατανάλωση είναι υψηλότερη στις χώρες με χαμηλό εισόδημα από ό,τι σε αυτές με υψηλό. Ας υποθέσουμε προς στιγμή ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητος. Ας υποθέσουμε ακόμη ότι στην Ελλάδα το βιοτικό επίπεδο παραμένει ανώτερο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας. Πώς άραγε αντιμετωπίζεται αυτό;

Η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από το 2009-2010 συμβάλλει άραγε στην άνοδο των παραγωγικών ικανοτήτων της χώρας, ώστε να καλύπτεται το υποθετικό χάσμα σε σχέση με το βιοτικό επίπεδο; Μήπως βαθαίνει το χάσμα;

Η εμπειρία 2010-17 δείχνει ότι με τη φτωχοποίηση των Ελλήνων το πρώτο που αποτρέπεται είναι οι επενδύσεις. Αυτές, όμως, αποτελούν την απαρέγκλιτη προϋπόθεση για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την άνοδο των παραγωγικών ικανοτήτων.
Με τις περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η παραγωγική ικανότητα της χώρας σκοτώνεται ταχύτερα από ό,τι η καταναλωτική. Άμεση συνέπεια από τη συνεχή συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα είναι ότι αυτή υποβιβάζεται συνεχώς στους πίνακες της διεθνούς ανταγωνιστικότητος.

Σε μια αδιάκοπα συρρικνούμενη οικονομία, νέες επενδύσεις όχι μόνον δεν προσέρχονται, αλλά και όσες προϋπήρχαν αποχωρούν. Με τη λιτότητα δεν κλείνει η ψαλίδα μεταξύ βιοτικού επιπέδου και παραγωγικής ικανότητας, αφού η τελευταία απαξιώνεται χωρίς τέλος. Ούτε βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα της χώρας, αφού οι επενδύσεις αντί να εισρέουν εκρέουν.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Η δηλητηριώδης συνταγή – ιδεοληψία ή ιδιοτέλεια;"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Μαΐ 2017


Του Clive Crook

Όταν η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel συνεχάρη τον Emmanuel Macron για την "εκπληκτική" του νίκη απέναντι στην Marine Le Pen στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, δεν υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλλει κανείς για την ειλικρίνειά της. Μια προεδρία Le Pen θα ήταν τόσο καταστροφική για την Ευρώπη που το Brexit θα φαινόταν ασήμαντο μπροστά της.

Ακόμα κι έτσι, η επιτυχία Macron και η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να εγκαταλείψει την ΕΕ φέρνουν τη Γερμανία μπροστά σε αλληλοτροφοδοτούμενα προβλήματα. Και θέτουν υπό πίεση τη γερμανική αντίληψη περί του μέλλοντος της Ευρώπης.

Ο Macron είναι υπέρ της Ευρώπης με τον παραδοσιακό γαλλικό τρόπο: Θέλει μια βαθύτερη Ευρωπαϊκή Ένωση, με έμφαση στην ενοποίηση της δημοσιονομικής πολιτικής. Η Γερμανία είναι επίσης υπέρ της ΕΕ, αλλά εν γένει προτιμά να κάνει την ένωση ευρύτερη παρά βαθύτερη. Ο στόχος της ήταν πάντα να διαδώσει ευρέως τις ευλογίες της ειρήνης και της ευημερίας, και ιδιαίτερα στα ανατολικά της, αντί να επιδιώξει με το γαλλικό ζήλο τις "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης".

Υπό το πρίσμα αυτό, η δημιουργία του ευρώ -μια κίνηση ριζικής οικονομικής εμβάθυνσης- ήταν μεγάλο στρατηγικό λάθος της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, ήταν το τίμημα που πλήρωσε ο Helmut Kohl για τη γαλλική συναίνεση στην επανένωση της Γερμανίας, αλλά οι Γερμανοί ψηφοφόροι δεν ήταν ποτέ υπέρ του ενιαίου νομίσματος, καθώς δικαίως υποψιάζονταν τις συνταγματικές επιπτώσεις του. Σε περίπτωση που κάποιος χρειάζεται υπενθύμιση, ο Macron τις ανέλυσε στις διάρκεια της εκστρατείας του.

Για να λειτουργήσει καλά, ένα κοινό νόμισμα χρειάζεται μια διακριτή δημοσιονομική διάσταση. Στην Ευρωζώνη, η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει στη βάση της κάθε χώρας και να μετριάσει τα σκαμπανεβάσματα του επιχειρηματικού κύκλου. Χωρίς στοχευμένα νομισματικά μέτρα τόνωσης, οι χώρες μπορούν να παγιδευτούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, και ίσως επ 'αόριστον, σε αργή ανάπτυξη και υψηλή ανεργία. Η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να παρέμβει. Ωστόσο, με την επιμονή της Γερμανίας, το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ΕΕ που επιβάλει ανώτατο όριο στα ελλείμματα και τα χρέη, το καθιστά δύσκολο. Και η Γερμανία αντιστέκεται σταθερά στην ιδέα μιας "ένωσης μεταβιβάσεων": ο προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανέρχεται σε μόλις 1% του συνολικού εισοδήματος των 28 κρατών-μελών της.

Τώρα που υπάρχει το ευρώ, η αποσυναρμολόγησή του θα ήταν ένας οικονομικός εφιάλτης, οπότε η οικονομική λογική ευνοεί σε μεγάλο βαθμό μια πιο βαθιά ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Macron το αντιλαμβάνεται. Έχει μιλήσει για υπουργείο Προϋπολογισμού της ΕΕ και κεντρικά συντονισμένες δημόσιες επενδύσεις που θα χρηματοδοτούνται με ευρωομόλογα, πιθανώς με εγγύηση της ΕΕ. Έχει δίκιο -αλλά ακριβώς αυτό είναι που δεν θέλει η Γερμανία. Όσο εκπληκτικό και ήταν το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γαλλία, η Merkel έσπευσε να προσθέσει ότι "η γερμανική στήριξη δεν μπορεί να αντικαταστήσει την γαλλική χάραξης πολιτικής", και οι αξιωματούχοι της δήλωσαν ότι η Γερμανία δεν θα ανακαλέσει την μακροχρόνια αντίθεσή της στα ευρωομόλογα.

Ο Macron πολέμησε την Le Pen ζητώντας περισσότερη Ευρώπη, όχι λιγότερη. Είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία των Γάλλων πολιτών είναι υπέρ της Ευρώπης, αλλά συγκρίνετε τη θέση του Macron με αυτή του Ολλανδού πρωθυπουργού Mark Rutte, ο οποίος αντιμετώπισε την ολλανδική έκδοση του μαχητικού λαϊκισμού κάνοντας ρητορικές παραχωρήσεις σε αυτόν. Αυτό δείχνει τη δύναμη της δέσμευσης της γαλλικής ελίτ για βαθύτερη ολοκλήρωση. Εάν η Γερμανία δεν ανησυχεί γι' αυτό, θα έπρεπε.

Όταν αντιστεκόταν σε αυτές τις πολιτικές και οικονομικές πιέσεις, η Γερμανία συνήθιζε να έχει σύμμαχό της το Ηνωμένο Βασίλειο. Όχι πια. Ο βασικός σκεπτικιστής απέναντι στη βαθύτερη ενοποίηση -τόσο επιφυλακτικός που αρνήθηκε να ενταχθεί στο ευρωσύστημα- δεν είναι πλέον εκεί για να προσφέρει κάλυψη στη γερμανική εγκράτεια και να χαλιναγωγήσει τις γαλλικές φιλοδοξίες για την ένωση. Το βάρος τώρα πέφτει σχεδόν εξ ολοκλήρου στους ώμους της Γερμανίας.

Σύντομα το δίλημμα της Μέρκελ θα γίνει εμφανές. Ο Macron, που στην καλύτερη περίπτωση θα έχει μια ασταθή κοινοβουλευτική στήριξη, θα δυσκολευτεί να περάσει το δικό του στο Παρίσι –γι αυτό θα είναι δύσκολο να υλοποιήσει τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε και που ζητά η Merkel. Αυτό θα αυξήσει το πολιτικό διακύβευμα της μεταρρύθμισης της πολιτικής της ΕΕ: Κέρδη σε αυτόν τον τομέα θα έχουν σημασία περισσότερο για Macron, αλλά θα είναι δυσκολότερο για την Merkel να τα δικαιολογήσει στους ψηφοφόρους της. Αν όμως συνεχίσει να φέρνει αντίρρηση στις προτάσεις του Macron, θα φέρει σε δύσκολη θέση τον νέο πρόεδρο, δίνοντας περαιτέρω ώθηση στον γαλλικό ευρωσκεπτικισμό. Από την άλλη, αν είναι ελαστική, θα "ενεργοποιήσει" τους δικούς της ευρωσκεπτικιστές.

Η Μέρκελ μπορεί να μετανιώσει –αν δεν έχει μετανιώσει ήδη- την αποτυχία της να βοηθήσει πέρυσι τον Βρετανό David Cameron να προστατέψει τη φήμη του. Η προσπάθειά του να αποσπάσει περισσότερες παραχωρήσεις και ειδικές χάρες από τους εταίρους της Βρετανίας στην ΕΕ απορρίφθηκε απότομα και ο Cameron ταπεινώθηκε. Προς μεγάλη του έκπληξη, αντί να αποδεχτούν την άρνηση να γίνουν αλλαγές, οι Βρετανοί αποφάσισαν να φύγουν αφήνοντας την Merkel να μιλά κατά της βαθύτερης ολοκλήρωσης χωρίς τη βοήθειά τους. Πώς είναι στα γερμανικά το "δεν ξέρεις τι έχεις, μέχρι να το χάσεις";

Bloomberg View
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Γερμανία και η Τουρκία επιθυμούν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους, είπε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ μετά από τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ χθες, επιδιώκοντας να αποκλιμακώσει τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών που δημιουργήθηκαν λόγω ενός αυξανόμενου αυταρχισμού από την Άγκυρα.

Σε δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με τον Γιλντιρίμ στο Λονδίνο, ο Γκάμπριελ είπε ότι οι δύο χώρες πρέπει να πράξουν περισσότερα για να βελτιώσουν τις σχέσεις των. "Πάνω απ' όλα, μιλήσαμε για το πώς μπορούμε να επιστρέψουμε σε λογικές σχέσεις", είπε στο γερμανικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλλι ZDF ο Γκάμπριελ.

Η γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ σε δηλώσεις της αυτόν τον μήνα είπε ότι η Ευρώπη δεν θα πρέπει να θέσει την Τουρκία σε απόσταση παρά τις ανησυχίες για την αυξανόμενη εξουσία του τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δίνοντας την εντύπωση ότι υποβαθμίζει δηλώσεις που φέρουν την Τουρκία να έχει θέσει τέλος στη φιλοδοξία της να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Γερμανία τονίζει τη σημασία των καλών σχέσεων με την Τουρκία παρά τις κατηγορίες του Ερντογάν νωρίτερα φέτος ότι η Γερμανία φέρεται "ναζιστικά" διότι απαγόρευσε μαζικές πολιτικές εκδηλώσεις που είχαν στόχο την συσπείρωση των Τούρκων ώστε να ψηφίσουν υπέρ του δημοψηφίσματος που ενίσχυε την εξουσία του Ερντογάν στην προεδρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

11 Μαΐ 2017


Όπως γράφει ένα γκεμπελικό δημοσιογραφικό αριστούργημα μίας γερμανικής εφημερίδας, η Ελλάδα κερδίζει από το χρέος της, οπότε δεν χρειάζεται η διαγραφή μέρους του – στηριζόμενη στο δημοσίευμα ενός Ισπανού ιδιώτη στο διαδίκτυο, το οποίο δεν έχει καμία απολύτως επιστημονική μεθοδολογία.
«Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πληρώνει τίποτα για το χρέος της, αλλά κερδίζει και από αυτό», αναφέρει σε δημοσίευμά της η Frankfurter Allgemeine Zeitung, επικαλούμενη μελέτη του Ισπανού οικονομολόγου, καθηγητή της σχολής Esade της Βαρκελώνης, Πάμπλο Τριάνα. Στο δημοσίευμα τονίζεται:

«Ποτέ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης κάποιος οφειλέτης, όπως σήμερα η Ελλάδα», λέει ο Τριάνα. «Εάν κοιτάξει κανείς όλα τα δεδομένα, η χώρα έχει αρνητικό επιτόκιο για τα χρέη της, κερδίζοντας έτσι στο τέλος χρήματα», εξηγεί ο οικονομολόγος. Με αυτό τον τρόπο αντικρούει τη γνωστή διαπίστωση, ότι η Ελλάδα στενάζει υπό τα μέτρα λιτότητας που της επιβάλλουν οι δανειστές της και πως οι τόκοι που καταβάλλει βυθίζουν τη χώρα περαιτέρω στην κρίση» (πηγή).
Το παραπάνω προέρχεται από μία ελληνική εφημερίδα η οποία, όπως άλλωστε πολλές άλλες, αναπαράγει τα κείμενα ξένων, χωρίς καμία τοποθέτηση της – η οποία θα απαιτούσε προφανώς έρευνα και χρόνο, για να είναι υπεύθυνη και σοβαρή. Η αλήθεια βέβαια είναι εντελώς διαφορετική, ενώ πρόκειται για μία προσπάθεια διασποράς ψευδών «ειδήσεων» εκ μέρους των γερμανικών εφημερίδων – με στόχο τη χειραγώγηση τόσο των αναγνωστών τους, όσο και αυτών που τις αντιγράφουν. Ειδικότερα τα εξής:

Το Σάββατο, η διαδικτυακή σελίδα της γερμανικής εφημερίδας ξεκίνησε γκεμπελικά μία ακόμη καμπάνια δυσφήμισης της χώρας μας με μία ερώτηση: «Κερδίζει η Ελλάδα χρήματα με τα χρέη της;» (πηγή). Την Κυριακή, σε μία ολόκληρη σελίδα του έντυπου οικονομικού της ενθέτου (FAS), ο τίτλος είχε αλλάξει στον εξής: «Το τρικ της Ελλάδας με το χρέος» – ενώ την αμέσως επομένη ημέρα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα της, με τον τίτλο: «Η Ελλάδα κερδίζει χρήματα από τα χρέη της».

Στα πλαίσια αυτά, γνωρίζοντας πως η τεκμηρίωση του ισχυρισμού της είναι εντελώς μη σοβαρή εάν όχι προκλητικά ανόητη, ενώ εξυπηρετεί το στόχο του κ. Σόιμπλε να μην εγκριθεί στην Ελλάδα η υπεσχημένη μείωση του χρέους της, όσο και αν θέλει να συμπαθήσει κανείς τους Γερμανούς εξοργίζεται.

Πόσο μάλλον όταν το άθλιο περιοδικό που προσπάθησε στο παρελθόν να εξευτελίσει την Ελλάδα με την εικόνα της Αφροδίτης, το FOCUS, επανέλαβε την προπαγάνδα με τον εξής τίτλο, σε ελεύθερη μετάφραση: «Από που και ως πού πολιτική λιτότητας: Η Ελλάδα κερδίζει από τα χρέη της ακόμη και χρήματα» (πηγή).

Περαιτέρω, η πηγή όλων αυτών των γκεμπελικών δημοσιογραφικών αριστουργημάτων είναι ένα πρόχειρο μικρό κείμενο ενός ισπανού ιδιώτη, γραμμένο με έναν απίστευτο ερασιτεχνισμό – ο οποίος το ανέβασε στο διαδίκτυο, χωρίς να έχει την παραμικρή επιστημονική αξία. Ο τίτλος του: «Δάνειο που κοστίζει λιγότερο από το τίποτα: η μοναδική ευκαιρία της Ελλάδας» (πηγή).

Ο κύριος αυτός, ο οποίος αναφέρεται αυθαίρετα από τους Γερμανούς ως οικονομολόγος, ήταν καθηγητής της ιδιωτικής σχολής διοίκησης επιχειρήσεων ESADE της Βαρκελώνης – μία θέση που εγκατέλειψε σε ηλικία 45 ετών, χωρίς να γνωρίζει κανένας την αιτία. Την υποθέτει βέβαια εύκολα, εάν διαβάσει τα δημοσιεύματα του στα ΜΜΕ, με τίτλους όπως τον παρακάτω: «Παρθένες που διδάσκουν σε σχολή ιεροδούλων» (πηγή).

Παραδόξως τώρα, ενώ δεν υπήρχε καμία καταχώρηση του στη WIKIPEDIA, την ημέρα της δημοσίευσης του άρθρου του για την Ελλάδα από τη γερμανική εφημερίδα, υπήρξε μία αναφορά του από τη γερμανική WIKIPEDIA (πηγή) – ενώ συνεχίζει φυσικά να μην είναι καταχωρημένος ούτε στα ισπανικά, ούτε στα αγγλικά, αφού μάλλον πρόκειται για ένα «ανδρείκελο» που κατασκεύασαν οι φίλοι μας οι Γερμανοί, για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς του κ. Σόιμπλε.

Συνεχίζοντας, ακόμη και από μία πρόχειρη ανάγνωση του πολεμικού (εναντίον της Ελλάδας) κειμένου του Ισπανού διαπιστώνεται πολύ εύκολα ότι, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για ένα σοβαρό επιστημονικό δημοσίευμα – ενώ παρουσιάζεται ως τέτοιο από τη γερμανική εφημερίδα, η οποία ισχυρίζεται αδιάντροπα πως έχει τεκμηριώσει κάτι! Ότι δηλαδή απέδειξε με τους υπολογισμούς του πως το επιτόκιο, με το οποίο επιβαρύνεται η Ελλάδα, είναι αρνητικό, ύψους -0,28%!

Εν τούτοις, όσο και αν προσπαθήσει κανείς καλοπροαίρετα να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα του ισπανού «οικονομολόγου», δεν μπορεί να τα καταφέρει – ενώ το -0,28% δεν ακολουθεί κάποιον αριθμητικό υπολογισμό αλλά αναφέρεται εντελώς αυθαίρετα στο κείμενο, όπου φυσικά δεν είναι εύκολο να γίνει πιστευτό το ότι, η Ελλάδα δανείζεται χρήματα και την πληρώνουν οι δανειστές για να το κάνει!

Ο ίδιος ο ισπανός «συγγραφέας» τώρα, ισχυρίζεται πως τα συμπεράσματα της γερμανική εφημερίδας προέκυψαν από ένα παλαιότερο κείμενο του με τον τίτλο «Το αρνητικό κουπόνι των ελληνικών ομολόγων» (πηγή) – μία «μελέτη» που διαβάσθηκε από 9 άτομα σε ολόκληρο τον πλανήτη, τα δύο εκ των οποίων θα ήταν ίσως τα γερμανικά ΜΜΕ. Στο κείμενο αυτό υπάρχουν πράγματι τα επιτόκια – ενώ είναι μεν επίσης μη επιστημονικό, αλλά όχι τόσο νεφελώδες όσο το προηγούμενο.

Εν προκειμένω φαίνεται πως το αρνητικό επιτόκιο προκύπτει από μία (απαράδεκτη) εξέταση των ταμειακών ροών – στην οποία οι τόκοι που πληρώνονται μέσω των νέων δανείων θεωρούνται μηδενικοί, ενώ όταν εισρέουν επί πλέον χρήματα, τότε οι τόκοι θεωρούνται αυθαίρετα ως αρνητικοί στα δάνεια που δόθηκαν προηγουμένως! Με απλά λόγια υποθέτει κανείς, χωρίς φυσικά να είναι βέβαιος αφού το κείμενο δεν έχει καμία επιστημονική μεθοδολογία, τα εξής:
Λαμβάνει υπ’ όψιν του ένα χρονικό διάστημα δέκα ετών, καθώς επίσης τα χρέη που γίνονται ληξιπρόθεσμα σε αυτά τα έτη. Απέναντι τους τοποθετεί τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα, ενώ υπολογίζει επί πλέον τα έσοδα που θα μπορούσε να εισπράξει η χώρα με τη βοήθεια αυτών των δανείων – όπως αυτά από τις ιδιωτικοποιήσεις ή/και από τις εκδόσεις νέων ομολόγων! Εάν λοιπόν τα δάνεια συν τα υπόλοιπα έσοδα είναι μεγαλύτερα από την εξυπηρέτηση των χρεών της, τότε η Ελλάδα κερδίζει από το χρέος!
Με τη «λογική» αυτή οι γερμανικές εφημερίδες συμπεραίνουν τα εξής: "Η Ελλάδα, έχοντας δανειστεί πάνω από 200 δις €, επιβαρύνθηκε με επιτόκιο -0,28%. Κανονικά οι οφειλέτες πρέπει να πληρώνουν τόκους για τα δάνεια τους. Η Ελλάδα έχει χρηματοδοτηθεί φθηνότερα από τη Γερμανία, η οποία θεωρείται ως ένας πολύ καλός οφειλέτης".

Περαιτέρω, όταν κάποιος δανείζει σε έναν άλλο χρήματα, για να πληρώσει τους τόκους των υφισταμένων δανείων του, τότε οι τόκοι ασφαλώς δεν χάνονται όπως ισχυρίζεται ο Ισπανός – απλά μετατίθενται στο μέλλον, αυξάνοντας ανάλογα τα χρέη. Η γερμανική εφημερίδα λοιπόν γνωρίζει πολύ καλά ότι, οι υπολογισμοί δεν είναι σωστοί – πως δηλαδή η Ελλάδα δεν δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο.

Ως εκ τούτου, τον χρησιμοποιεί μόνο για προπαγανδιστικούς σκοπούς – εξυπηρετώντας την κυβέρνηση της χώρας που αρνείται να τηρήσει τα υπεσχημένα ήδη από το 2012, όσον αφορά τη διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους.

Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι, ο Ισπανός έχει γράψει ένα βιβλίο το 2009, σχετικά με την ανοησία των χρηματοοικονομικών αναλυτών, καθώς επίσης των οικονομικών μοντέλων που χρησιμοποιούν. Το βιβλίο αυτό έχει τη χειρότερη δυνατή αξιολόγηση εκ μέρους των αναγνωστών του, ένας εκ των οποίων γράφει τα εξής: "Ο συγγραφέας αναμιγνύει τις περιόδους, συνθέτει λέξεις και παραμορφώνει τα νοήματα, με ελάχιστη συνοχή ή/και λογική. Είναι οδυνηρό να τον διαβάζει κανείς".

Ολοκληρώνοντας, είναι θλιβερό κατά την άποψη μας να αναπαράγονται τέτοια ευτελή δημοσιεύματα «αγνώστου πατρότητας» από τις ελληνικές εφημερίδες – οι οποίες δεν έχουν κανένα λόγο να στηρίζουν τις προσπάθειες χειραγώγησης ορισμένων γερμανικών ΜΜΕ που δυστυχώς αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας τους. Η Ελλάδα έχει άλλωστε πολλά άλλα προβλήματα για να αντιμετωπίσει, οπότε ασφαλώς δεν της χρειάζονται περισσότερα – τα οποία υποτιμούν κυριολεκτικά τη νοημοσύνη των Ελλήνων αναγνωστών των εφημερίδων.

Βιβλιογραφία: Pablo Triana, N. Haaring
Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου