Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Σεπ 2017


Αν η ερώτηση είναι το τι θα αλλάξει στην πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα από αύριο, η απάντηση είναι: Τίποτε. Η γερμανική κυβέρνηση υπό οποιοδήποτε από τα μεγάλα κόμματα θα εξακολουθούσε να ασκεί την οικονομική πολιτική που αποδίδει στη Γερμανία πάνω από 1 δις ευρώ κέρδη μόνο από την Ελλάδα, και, φυσικά, έχει τη σφραγίδα του επικυρίαρχου. Η αλλαγή στη Γερμανία, αν υπάρξει, θα είναι μόνο προς το χειρότερο!

Οι δεξιοί Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ έχασαν χτες περίπου 8% και από το 40% που είχαν πέφτουν στο 32%. Ταυτόχρονα, οι ακροδεξιοί ανεβαίνουν από το περίπου 5% στο 13%, κερδίζοντας όσο ποσοστό χάνει η Μέρκελ! Υπάρχει μετατόπιση των δεξιών Γερμανών προς την ακροδεξιά; Αναμφισβήτητα. Αλλά, δεν είναι η μόνη.

Οι Σοσιαλδημοκράτες του Σούλτς χάνουν περίπου 4,5% και πέφτουν στο 20% θρηνώντας! Πού πήγαν οι ψήφοι τους; Οι Πράσινοι και το αριστερό Die Linke παραμένουν στα ποσοστά τους. Δεν έφυγαν προς τα εκεί οι ψηφοφόροι τους.

Οι Φιλελεύθεροι, όμως, διπλασίασαν τα ποσοστά τους και πήραν περίπου 10%! Οι Φιλελεύθεροι είναι πολιτικά συγγενείς των Χριστιανοδημοκρατών. Είναι λιγότερο συντηρητικοί, αλλά, πάντως, συντηρητικοί.

Η μεγάλη εικόνα μας δείχνει μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα: Υπάρχει μια δεξιά στροφή στη Γερμανία ή, για να το πούμε με άλλους όρους, η γερμανική κοινωνία γίνεται πιο συντηρητική, λιγότερο ανεκτική και πολύ λιγότερο ενοχική από το παρελθόν. Δεν ντρέπεται πια να ψηφίζει ναζί.

Υπάρχουν δύο παράγοντες κύριοι που δημιουργούν αυτό το φαινόμενο. Υπάρχουν και δευτερεύοντες. Οι κύριοι, όμως, είναι η μικρότερη ανοχή στη βία που προέρχεται από την ισλαμική τρομοκρατία και ο αντίστοιχος φόβος από την ανεξέλεγκτη διόγκωση του αριθμού των μεταναστών από τη Μέση Ανατολή στη Γερμανία. Διόγκωση που προκάλεσε η πολιτική ανοιχτών συνόρων της Μέρκελ με την στόχευση σε 1.000.000 μετανάστες ως εργατικό δυναμικό. Αλλά και τα αιματηρά χτυπήματα του ISIS μέσα στη χώρα.

Η δημιουργία εργατικού δυναμικού από τους μετανάστες, όμως, ήταν μια πρόκληση για τους κατοίκους της Ανατολικής Γερμανίας τουλάχιστον, που ακόμα πλήττονται από ανεργία, χαμηλότερα μεροκάματα και πιο υποβαθμισμένη ζωή σε σχέση με τους «δυτικούς». Η εξίσωση των δύο Γερμανιών δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο εδώ και 26 χρόνια!

Δεν είναι τυχαίο ότι τη μεγαλύτερη αύξηση την έχουν οι ακροδεξιοί σ αυτήν ακριβώς την περιοχή: Στην Ανατολική Γερμανία.

Ο αναγνώστης ίσως παρατηρήσει ομοιότητες στα αίτια της ανόδου της ακροδεξιάς και στις τρεις χώρες, Ελλάδα, Γερμανία, Γαλλία. Δεν είναι μόνο ρατσισμός και ξενοφοβία. Είναι ανασφάλεια διαβίωσης. Η ανεργία στην Ελλάδα είναι στα ύψη, αλλά και η Γαλλία δεν πάει πίσω, κυρίως στις υποβαθμισμένες περιοχές. Όσοι νομίζουν ότι η Γερμανία είναι ένας εργασιακός παράδεισος απατώνται! Η άνεργοι είναι περίπου 2.500.000, το 5,5% του εργατικού δυναμικού, ποσοστό πολύ χαμηλό σε σχέση και με το παρελθόν, αλλά…

Αλλά, το μεγαλύτερο μέρος των ανέργων είναι συγκεντρωμένο στις ανατολικές περιοχές, ενώ οι ευέλικτες μορφές εργασίας δίνουν και παίρνουν σε όλη τη χώρα. Η ανασφάλεια της παγκόσμιας οικονομίας δημιουργεί ανασφάλεια και στις επιμέρους οικονομίες, όσο ανθηρές κι αν είναι. Δεν ζουν στις μεταπολεμικές δεκαετίες της αισιοδοξίας για το μέλλον. Και η οικονομία είναι κατ αρχήν ΚΛΙΜΑ.

Ενώ, λοιπόν, για την Ελλάδα τίποτε δεν θα αλλάξει προς το ηπιότερο ως προς τη γερμανική στάση και τις γερμανικές απαιτήσεις στα μνημόνια, τα προαπαιτούμενα, τις αξιολογήσεις, στον υπόλοιπο κόσμο η στάση της νέας γερμανικής κυβέρνησης θα είναι σαφώς συντηρητικότερη και σκληρότερη.

Οι απώλειες της Μέρκελ και των Χριστιανοδημοκρατών καθώς και των σοσιαλδημοκρατών είναι προς τα δεξιά. Κερδισμένοι είναι οι ακροδεξιοί και οι συντηρητικοί Φιλελεύθεροι αντίστοιχα. Το πιθανότερο σενάριο είναι η δημιουργία ενός κυβερνητικού συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών- Φιλελεύθερων- Πράσινων, οι οποίοι δεν έχουν καμιά σχέση με την επαναστατικότητα των πρώτων χρόνων. Ο κόσμος θυμάται με πόσο πάθος στήριξαν τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ!

Επομένως, η επανάκτηση της λαϊκής αποδοχής για την κ. Μέρκελ και η σταθεροποίηση των Φιλελεύθερων στη Βουλή περνάει μέσα από μια και μοναδική πολιτική: Δεξιότερα, σκληρότερα, σε σχέση με τη συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών- Σοσιαλδημοκρατών που υπήρχε μέχρι σήμερα.

Τα μαντάτα είναι άσχημα. Μια συντηρητικότερη Γερμανία και μια θεαματική άνοδος της ακροδεξιάς εκεί είναι τα χειρότερα μηνύματα για όσους ελπίζουν σε μια οικονομική και κοινωνική πολιτική λιγότερης λιτότητας και λιγότερης βίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι Γερμανοί ακροδεξιοί είναι ένα λάβαρο για να ξεθαρρέψουν και οι Έλληνες και οι Γάλλοι ομοϊδεάτες τους. Θα το δούμε σύντομα. Ήδη πανηγυρίζει η Λεπέν. Και η μεν Γερμανία και η Γαλλία έχουν δυνάμεις να τους αντιμετωπίσουν. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που εχθρεύεται εμπράκτως και ξηλώνει ο, τιδήποτε έχει σχέση με πατρίδα και θρησκεία, χωρίς διάλογο με την κοινωνία, φτωχοποιεί ταυτόχρονα τους πιο αδύνατους, δεν έχει μεταναστευτική πολιτική και αυξάνει την αμορφωσιά στα σχολεία. Η τέλεια συνταγή για την αύξηση της ακροδεξιάς! Χωρίς να φταίει η Γερμανία!

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Τζαμάικα, η σύμπραξη δηλαδή Χριστιανοδημοκρατών, Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών, μια δικομματική κυβέρνηση μειοψηφίας ή πρόωρες εκλογές είνα κατά σειρά τα τρία σενάρια που προβάλλουν πλέον ως πιθανά αλλά και εξαιρετικά δύσκολα μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων των γερμανικών εκλογών. Η αποσύνθεση των δύο Volksparteien (κομμάτων του λαού), Χριστιανοδημοκρατών (CDU) και Σοσιαλδημοκρατών (SPD), η σαρωτική άνοδος της Ακροδεξιάς (AFD) που ξεπέρασε ακόμη και τις πιο απαισιόδοξες δημοσκοπήσεις και εισέρχεται στο Μπουντεσταγκ για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, η ικανοποιητική εμφάνιση Πρασίνων, Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) και Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) είναι οι βασικοί παράμετροι του μετεκλογικού σκηνικού στη Γερμανία.

Η δεινή ήττα των σοσιαλδημοκρατών που φέρει και την προσωπική σφραγίδα του Μάρτιν Σουλτς εξωθεί το κόμμα στην αντιπολίτευση. Όχι μόνο επειδή πήρε το χειρότερο ποσοστό του από το 1933 αλλά και γιατί αισθάνεται την ηθική υποχρέωση να αναλάβει το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να μην τον αφήσει τον ρόλο αυτόν στην AFD. Γερμανική διπλωματική πηγή στην Αθήνα υπενθύμιζε ότι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης αναλαμβάνει την προεδρία της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων της Βουλής. «Διανοείστε να είναι επικεφαλής της κρίσιμης αυτής επιτροπής του Μπούντεσταγκ βουλευτής της ΑFD;», αναρωτιόταν. Αν, άλλωστε, δινόταν στην Ακροδεξιά η δυνατότητα να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση με έναν νέο μεγάλο συνασπισμό στην κυβέρνηςη , το πιθανότερο είναι ότι στις επόμενες εκλογές θα ξεπερνούσε το 20% και θα αναδεικνυόταν δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη στη Βουλή.

Μετά το σοκ των αποτελεσμάτων τα παραδοσιακά κόμματα αναμένεται να σχηματίσουν λοιπόν μία υγειονομική ζώνη γύρω από την AFD και να λάβουν τις αποφάσεις τους με βάση αυτό το κοινό μέτωπο. Η επανεκλεγείσα αν και με το χειρότερο ποσοστό του κόμματός της από το 1949, Άνγκελα Μέρκελ, είπε ήδη ότι θα λάβει σοβαρά υπόψη της τα αίτια γιγάντωσης της Ακροδεξιάς. Την ίδια στιγμή ιστορικό χαμηλό κατέγραψε και ο Βαυαρός εταίρος της στο συντηρητικό στρατόπεδο, οι Χριστιανοκοινωνιστές, που για πρώτη φορά από το 1949 φαίνεται ότι συγκεντρώνουν ποσοστό κάτω από 40%, επιβεβαιώνοντας την θρυλική φράση του ηγέτη τους Φραντς Γιοζεφ Στράους ότι δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουν την δημιουργία ενός δημοκρατικά νομιμοποιημένου, δεξιότερου κόμματος (από την Ένωση Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών). Το βέβαιο είναι ότι ο εκλογικός θρίαμβος της Ακροδεξιάς θα σπρώξει όλη τη ρητορική και πολιτική ατζέντα της χώρας προς τα δεξιά, επαναφέροντας το προσφυγικό στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης.

Η καλή εμφάνιση Πρασίνων και Ελεύθερων Δημοκρατών διευκολύνει τις επόμενες κινήσεις τους και απελευθερώνει την διαπραγματευτική ισχύ των ηγεσιών τους. Παρ' όλα αυτά πρόκειται για μια εξαιρετικά ασυνήθιστη συνύπαρξη. «Είναι σαν να καλείται ένα δεξιό κόμμα να συγκυβερνήσει με ένα αριστερό κόμμα. Γίνεται;» με ρώτησε Γερμανός δημοσιογράφος, με τον οποίο παρακολουθήσαμε μαζί τα έξιτ πολς. Σταμάτησε για μερικά δευτρερόλεπτα, με κοίταξε κι έσκασε στα γέλια. «Να μου πεις εδώ κυβερνάει ο Σύριζα με τον Καμμένο, άρα όλα γίνονται, συνέχισε». Τα προβλήματα πάντως είναι σαφή. Μαξιμαλισμός οικολογικών αιτημάτων από τους Πράσινους, προβάδισμα στις αγορές και καμία περιβαλλοντική ευαισθησία από τους Ελεύθερους Δημοκράτες. Ακόμη και στο ελληνικό ζήτημα οι διαφορές είναι τεράστιες. Οι Πράσινοι θέλουν αναδιάρθρωση του χρέους, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες ούτε να την ακούσουν. Τέλος οι Ελεύθεροι Δημοκράτες διεκδικούν το υπουργείο Οικονομικών κι η Άνγκελα Μέρκελ δύσκολα θα θυσίαζε τον Βόλφγανγκ Σόιμπλε, στυλοβάτη της παράταξής της.

Το δεύτερο και τρίτο σενάριο, δικομματική κυβέρνηση μειοψηφίας με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών για να μην υπάρξει ακυβερνησία ή πρόωρες εκλογές είναι ακραία και ιδιαίτερα ασυνήθιστα για τα γερμανικά δεδομένα. Επειδή όμως όλο το μετεκλογικό τοπίο είναι πρωτόγνωρο, δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτα. Μην ξεχνάμε ότι ούτε η Τζαμάικα έχει δοκιμαστεί παρά μόνο σε τοπικό επίπεδο, στο Σλέσβιχ Χολσταϊν. Το μόνο βέβαιο σε αυτήν την περίοδο αστάθειας που εισέρχεται η γερμανική πολιτική σκηνή είναι ότι οι πολιτικές διεργασίες θα καθυστερήσουν να τελεσφορήσουν και πως οι ζυμώσεις θα διαρκέσουν μήνες. Είναι πιθανό να μην ευδοκιμήσουν πριν τα Χριστούγεννα. Η Ευρώπη και η Ελλάδα κατ' επέκταση μπαίνουν σε μια φάση αναμονής και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή που η αδράνεια μόνο ζημιά κάνει στην υπόθεση της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης και φυσικά στην προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Ξένια Κουναλάκη
Καθημερινή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Σεπ 2017


Το αγγλόφωνο τηλεοπτικό πρόγραμμα της Deutsche Welle διαφημίζει τα έκτακτα προγράμματά του για την εκλογική αναμέτρηση που γίνεται σήμερα στη Γερμανία επαναλαμβάνοντας τη φράση «η χώρα του πολιτισμού». Απ’ όλες τις πιθανές ιδιότητες, διακρίσεις και χαρακτηριστικά αυτού του έθνους, το κρατικό κανάλι διάλεξε την έννοια του «πολιτισμού» ως καταλληλότερη για την περιγραφή της Γερμανίας.

Φυσικά, αυτή η λέξη είναι μία από τις τελευταίες που έρχονται στον νου κάποιου μη Γερμανού, όταν κληθεί να εκφράσει την «ψυχή» αυτής της χώρας με μία λέξη. Ειδικά αν η υποθετική ερώτηση περιοριστεί σε επίπεδο προσώπων, η απάντηση θα είναι μεν αποκαρδιωτική για τους σύγχρονους Γερμανούς, αλλά αναμενόμενη για όλους τους άλλους. Ο πρώτος Γερμανός που έρχεται στον νου των ξένων σε αιφνιδιαστική ερώτηση είναι ο Αδόλφος Χίτλερ - παρότι ο μανιακός τύραννος ήταν... Αυστριακός. Της Γερμανίας ηγήθηκε και τη Γερμανία στιγμάτισε ανεξίτηλα με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Ολοκαύτωμα, τα πογκρόμ και το αδιάκοπο γιορτάσι του τρόμου που άρχισε επί των ημερών του.

Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει τον Χίτλερ ως πρώτο συνειρμό εμβληματικού Γερμανού, και έχει, για παράδειγμα, τον Γκαίτε, τούτο το έθνος δεν είναι συνώνυμο του πολιτισμού.
Της τεχνικής και της τεχνολογίας, ναι.
Της επιβολής και της ισχύος, ομοίως.
Της πειθαρχίας και του τιμωρητικού πνεύματος, οπωσδήποτε.
Του ευρώ και της Ε.Ε., σίγουρα.
Και, δυστυχώς, η Γερμανία είναι το πρώτο κράτος που σκέφτεται όποιος διαβάσει ή ακούσει νέα για την ελληνική κρίση. Οι Γερμανοί τόσο καιρό διευθύνουν την κακόφωνη ορχήστρα που παίζει το νεκρώσιμο εμβατήριο της οικονομίας μας.

Οι Γερμανοί είναι εκείνοι που υποτίθεται ότι μας δανείζουν (την ίδια στιγμή που εξορκίζουν και την ιδέα να συζητηθεί κάποτε το ζήτημα του Κατοχικού Δανείου) και οι Γερμανοί είναι αυτοί που έχουν θησαυρίσει με τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης.

Τα πρόσωπα για τα οποία ακούμε σε καθημερινή βάση, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν είναι άσχετα με τη βούληση και το συμφέρον του γερμανικού λαού. Ταυτίζονται και γι’ αυτό ψηφίζονται φανατικά και διαρκώς. Το συμφέρον της Γερμανίας περνά -κυριολεκτικά- πάνω από το πτώμα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού έθνους.

Δεν είναι τυχαίο ότι βρισκόμαστε σε αντιπαλότητα και σε απανωτούς πολέμους με εκείνους από την αυγή της αιματοβαμμένης Ιστορίας τους.

Ας μη γελιόμαστε. Όποιος κι αν εκλεγεί στις γερμανικές εκλογές, με όση διαφορά κι αν εκλεγεί, θα είναι ένας από τους πολλούς Γερμανούς που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Θα είναι ακόμα ένας χαμογελαστός εχθρός με λόγους υπέρ ημών και σχέδια σε βάρος μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Και να σκεφτείτε ότι μέχρι πρότινος οι διάφοροι… Καρανίκες μας παραμύθιαζαν ότι έρχεται ο λευκός ιππότης Σουλτς για να διαγράψει το ελληνικό χρέος!

Aλήθεια, μήπως θυμάστε τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου έναν… μεταλλαγμένο Γερμανοβιετναμέζο, που μας κουνούσε το δάχτυλο απειλώντας να μας στείλει στο πυρ το εξώτερον; Αναπολείτε την αναιδέστατη φατσούλα του και τα άρθρα του στην «Die Welt» για τα «οφέλη μιας ελληνικής χρεοκοπίας»; Μήπως νοσταλγήσατε και το…σχέδιο «ΗELIOS», την ιδέα δηλαδή να γεμίσει η Ελλάδα με κάνα δυο εκατομμύρια (γερμανικές…) ανεμογεννήτριες για να δίνει ρεύμα στην Ευρώπη και να ξεπληρώνει έτσι σιγά σιγά το χρέος της;

Ε, μη στενοχωριέστε, όλα αυτά ξανάρχονται! Σε δυναμική συσκευασία «ενός» και σε εκδοχή όχι σχιστομάτη, αλλά βέρου Γερμαναρά! Το κόμμα που ο Ρέσλερ έστειλε στα αζήτητα των εκλογών του 2013 αίφνης αναστήθηκε και φιλοδοξεί να αποτελέσει τον κυβερνητικό εταίρο της κυρίας Μέρκελ.

Πρόκειται για τους Ελεύθερους Δημοκράτες, το ακραία νεοφιλελεύθερο γερμανικό κόμμα, το οποίο εμφανίζεται πλέον ως πολιτική δύναμη της «επιχειρηματικότητας», του βιομηχανικού κατεστημένου και των ανθρώπων της αγοράς. Επίτιμος πρόεδρός του, ο μακαρίτης Χανς Ντίτριχ Γκένσερ: Ο άνθρωπος που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία και εγκαινίασε τη συμμετοχή του FDP σε κυβερνήσεις συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες (μέχρι τότε, ως «κεντρώο» κόμμα συνεργάζονταν με τους Σοσιαλδημοκράτες). Μικρή λεπτομέρεια: Και ο Ανατολικογερμανός Γκένσερ υπήρξε μέλος του χιτλερικού εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος από τα 17 χρόνια του και αργότερα εντάχθηκε «οικειοθελώς» στις δυνάμεις της Βέρμαχτ που υπερασπίζονταν το Βερολίνο, μέχρι την πτώση και τη σύλληψή του από τον αμερικανικό στρατό!

Αλλά ας μην ανατρέχουμε στις άβολες αναμνήσεις του παρελθόντος... Μετά την παταγώδη αποτυχία του πειράματος με τον Βιετναμέζο… αντικαγκελάριο, την ανάσταση του κόμματος-μπαλαντέρ στις σημερινές εκλογές ανέλαβε ο 38χρονος διάδοχός του Κρίστιαν Λίντνερ. Το νέο αστέρι των Ελεύθερων Δημοκρατών αντανακλά την αισθητική ενός περιζήτητου… Γερμανού (κλαρινο)γαμπρού και είναι αυτό που λέμε «one man show». Το γεγονός ότι, σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση για το περιοδικό «Stern», ένας στους δύο Γερμανούς ψηφοφόρους δεν γνωρίζει κανέναν άλλον πολιτικό στο ίδιο κόμμα εκτός από τον αρχηγό δεν τον απασχολεί. «Κανένα πρόβλημα» όπως συνηθίζει να λέει ο Λίντνερ, που στα 18 του είχε ιδρύσει επιχείρηση στο… πατάρι του σπιτιού του και έναν χρόνο αργότερα αγόρασε την πρώτη του Porsche…

O αξιαγάπητος αυτός κύριος, λοιπόν, που, αν βρεθεί στο κατώφλι του 10% των ψήφων, θα αποτελέσει, σχεδόν μετά βεβαιότητας, τον μελλοντικό κυβερνητικό εταίρο της «χοντρής τραγουδίστριας», αποτελεί τον μελλοντικό ρυθμιστή του γερμανικού πολιτικού τοπίου. Θέλετε να σας πω τι λύση πρεσβεύει για το… «ελληνικό πρόβλημα»; Ο,τι ακριβώς και ο Βιετναμέζος! ΄Έξωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη με ένα… συμβολικό κούρεμα χρέους.

Θέλετε να ακούσετε και το χειρότερο; Ο Λίντνερ, που νιώθει καβάλα στ’ άλογο, θέτει ως όρο για συμμετοχή σε κυβέρνηση συνασπισμού την αντικατάσταση του Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών από στέλεχος του κόμματός του (πιθανότατα από τον ίδιο…). Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τη μεγάλη «κέντα» των σημερινών εκλογών; Είναι αυτό που χαρακτηρίζουν οι Αγγλοσάξονες ως το απόλυτο «lose-lose situation» για την Ελλάδα και μπορεί ταχέως να μεταβληθεί σε εφιάλτη.

Στην… καλύτερη των περιπτώσεων θα μείνει στη θέση του, ενισχυμένος και…αποφασιστικότερος, ο προσφιλής μας ντόκτορ Σόιμπλε και στην ελαφρώς χειρότερη θα αναλάβει την οικονομική διακυβέρνηση της Γερμανίας ένας τύπος που λέει ότι οι αδύναμοι της ευρωζώνης πρέπει να σπρώχνονται στον Καιάδα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα δυσμενή (όσο και προφανή εδώ και καιρό) σενάρια εξελίσσονται, όταν πριν από μερικούς μήνες κάποιοι ηλίθιοι στην Ελλάδα, από ΣΥΡΙΖΑ μεριά, μας παραμύθιαζαν ότι έρχεται ο… λευκός ιππότης Σουλτς για να ελαφρύνει το ελληνικό χρέος. Και ότι θα έκανε φιλελληνική κυβέρνηση συνασπισμού με τους… Πρασίνους και τη γερμανική κουρελοαριστερά του Die Linke.

Στη συνέχεια, όταν διεφάνη ότι το κουτσό άλογο του (πρώην;) μπεκροκανάτα δεν τραβάει ούτε αραμπά, η θεωρία διολίσθησε στην απομάκρυνση Σόιμπλε. «Και να ξαναβγεί η Μέρκελ, θεωρείστε παρελθόν τον Σόιμπλε» ψιθύριζαν με νόημα οι διάφοροι Καρανίκες, επικαλούμενοι «αποκλειστικές πληροφορίες από το περιβάλλον Τσίπρα»...

Τον παράγοντα Λίντνερ ούτε που τον σκέφτονταν. Και να που τώρα αλλάζουν εκ νέου οι παράμετροι στην ελληνική εξίσωση. Οι γερμανικές εκλογές δεν θα φέρουν την ανακούφιση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάποιοι διατείνονταν ανέμελα. Ούτε τη λύτρωση του ελληνικού λαού από τους Γερμανούς πιστωτές-δυνάστες, που (το ξαναλέμε για χιλιοστή φορά) δεν διαχωρίζονται σε καλούς και κακούς.
Είναι απλά όλοι… Γερμανοί.

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Σεπ 2017


Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα – παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Χωρίς καμία αμφιβολία φαίνεται φως στο τούνελ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η «διαδικασία αποσύνθεσης», μεταξύ των χωρών του κέντρου όπως είναι η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, καθώς επίσης της νοτίου περιφέρειας (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) συνεχίζει να εξελίσσεται –  παραμένοντας ένα άλυτο πρόβλημα.


Ειδικότερα, το πραγματικό ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1999 και 2016 κατά 24,1% – ενώ το αντίστοιχο της Ιταλίας μόλις κατά 4,6%, της Πορτογαλίας κατά 8,2% ενώ της Ελλάδας κατά 0%, λόγω της κρίσης του 2010 που μεσολάβησε, οδηγώντας την οικονομία πάνω από 17 χρόνια πίσω (γράφημα).

Το ΑΕΠ της Ισπανίας βέβαια αυξήθηκε περισσότερο από της Γερμανίας, με κινητήριο δύναμη τις κατασκευές και τη φούσκα ακινήτων που δημιουργήθηκε, με τίμημα όμως την κρίση και τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί – ενώ ακόμη και σήμερα έχει μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, καθώς επίσης σημαντικά τραπεζικά προβλήματα.


Το μέγεθος τώρα που είναι σημαντικό δεν είναι τόσο το ΑΕΠ, όσο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (γράφημα) – το οποίο σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι χαμηλότερο από την εποχή της υιοθέτησης του ευρώ, ενώ της Γερμανίας αυξήθηκε, τεκμηριώνοντας ακόμη μία φορά ότι απομυζεί τους εταίρους της. Ακόμη χειρότερα, τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στην Ελλάδα, λεηλατείται κυριολεκτικά η δημόσια και η ιδιωτική τους περιουσία (άρθρο) – όπου η μεν πρώτη χαρακτηρίζεται ήδη ως χώρα της Lidl, ενώ η δεύτερη ξεπουλιέται, όπως ανέφερε ακόμη και η γαλλική τηλεόραση (βίντεο).


Τρίτο σημαντικότερο μέγεθος, ίσως το χειρότερο όλων, είναι η εξέλιξη της ανεργίας – η οποία σε όλες τις χώρες του Νότου είναι αρκετά υψηλότερη σε σχέση με το 2000, ενώ στη Γερμανία χαμηλότερη (γράφημα). Έτσι αποδεικνύεται πως η χώρα δεν εισάγει μόνο πλούτο από τους εταίρους της αλλά, επίσης, θέσεις εργασίας – εξάγοντας τους φτώχεια και ανεργία.

Ειδικά όσον αφορά την Ισπανία, διαπιστώνει κανείς έκπληκτος ότι, το ΑΕΠ της αυξάνεται ενώ η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα – κάτι που είναι αδύνατον να συμβαίνει, αφού δεν μπορεί να παράγεται ΑΕΠ από το πουθενά. Ενδεχομένως λοιπόν να χρησιμοποιούνται στατιστικά τεχνάσματα, όπως στην περίπτωση της Ιρλανδίας – στην οποία αυξήθηκε τεχνητά το ΑΕΠ για να μειωθεί η σχέση χρέος/ΑΕΠ, έχοντας αποκαλυφθεί πρόσφατα ότι το μέγεθος ήταν πλασματικό (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατες έρευνες, το πρόβλημα της εκ διαμέτρου  αντίθετης εξέλιξης των χωρών του κέντρου και της περιφέρειας μετά την υιοθέτηση του ευρώ, εντάθηκε από την αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική (πηγή) – ενώ έναν σημαντικότατο ρόλο διαδραμάτισε το μακροοικονομικό μοντέλο της Κομισιόν, το οποίο χρησιμοποιείται για την εκτίμηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, καθώς επίσης των δημοσιονομικών προσπαθειών των κρατών-μελών (πηγή).

Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο αυτό φαίνεται μεν τεχνοκρατικό και αφηρημένο, αλλά έχει πολύ πραγματικές και πολύ αρνητικές επιπτώσεις – όσον αφορά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής οικονομίας, οπότε του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων χωρών. Θα συνεχίσει δε να επιδεινώνει την κατάσταση, εάν δεν αλλάξει εκ βάθρων – ενώ μέσω του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης προκαλεί την εκ διαμέτρου αντίθετη οικονομική εξέλιξη μεταξύ της περιφέρειας και του κέντρου.

Περαιτέρω, χωρίς να υπεισέλθουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, είναι βέβαιο πως το μοντέλο αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία ούτε λειτουργεί έτσι από λάθος – αφού έχει πια τεκμηριωθεί δεκάδες φορές ότι, η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει με τη βοήθεια του ευρώ την 4η αυτοκρατορία της, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα.

Παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τα τεράστια προνόμια που θα απολάμβανε τότε το κοινό νόμισμα, αφού όμως προηγουμένως το απομόνωνε από τις αρνητικές επιρροές της περιφέρειας, ενδεχομένως με ένα σύστημα δύο ταχυτήτων.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν ότι, βιώνουμε μία διαδικασία «αποσύνθεσης» της Ευρώπης, πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό – το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μία διαδικασία κατάληψης της Ευρωζώνης από την πρωσική κυβέρνηση, η οποία ευρίσκεται στα τελευταία στάδια της. Λογικά λοιπόν θεωρείται αναγκαία η διάλυση της νομισματικής ένωσης, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος – πριν προλάβει δηλαδή η πρωσική κυβέρνηση (η εκλογή της οποίας για 4η φορά αναδεικνύει τις παραδοξότητες της δημοκρατίας στη χώρα, ανάλογες με αυτές στην Τουρκία), να κλείσει όλες τις εξόδους κινδύνου.

Εναλλακτικά η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η οποία φυσικά δεν θα μπορούσε να δρομολογηθεί χωρίς τη βοήθεια των Η.Π.Α. – εάν τυχόν συνειδητοποιούσαν τα σχέδια της Γερμανίας, τα οποία δεν είναι ασφαλώς προς το δικό τους συμφέρον.

Η ελληνική πραγματικότητα

Συνεχίζοντας, η χώρα που είναι μακράν περισσότερο εγκλωβισμένη στο ευρώ είναι αναμφίβολα η Ελλάδα – λόγω του τεράστιου και μη μετατρέψιμου σε ένα εθνικό νόμισμα χρέους της μετά το PSI, καθώς επίσης της παντελούς έλλειψης ενός βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου για την οικονομία της. Το τελευταίο φαίνεται καθαρά από το ρυθμό ανάπτυξης της που προβλέπεται από τον ΟΟΣΑ στο 1,2% για το 2017 – ένα κυριολεκτικά απελπιστικό ποσοστό, όταν η συγκυριακή αύξηση της τουριστικής κίνησης θα έπρεπε να το διαμορφώσει πολύ υψηλότερα.


Ειδικότερα, όταν η Ελλάδα αναπτύσσεται, τότε εκτοξεύονται αντίστοιχα τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, από +0,1% το 2015 στο -0,6% το 2016) – οπότε συμβαίνει το παράδοξο, σύμφωνα με το οποίο η ανάπτυξη επιδεινώνει την οικονομική μας κατάσταση, αντί να την καλυτερεύει. Η αιτία είναι προφανώς η αποψίλωση του παραγωγικού μας ιστού λόγω της πολιτικής των μνημονίων, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να τροφοδοτείται από τις εισαγωγές – επίσης από τις πρώτες ύλες, τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να εισάγουμε (η μείωση των ελλειμμάτων μετά το 2010 οφείλεται στη φτωχοποίηση της χώρας από τα μνημόνια, οπότε στην πτώση των εισαγωγών – όχι στην άνοδο των εξαγωγών).

Στα πλαίσια αυτά, με το συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο τυχόν υιοθέτηση της δραχμής (ακόμη και αν επιλύαμε εν μέρει το θέμα του χρέους) θα μας οδηγούσε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές της Βενεζουέλας – όπου η υποτίμηση της θα ακρίβαινε τις εισαγωγές προκαλώντας μεγάλο πληθωρισμό, ενώ δεν θα αύξανε τις εξαγωγές λόγω έλλειψης εξαγώγιμων προϊόντων.
Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να προηγηθεί η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – για την οποία ασφαλώς δεν θα είχαμε χρόνο, εάν υιοθετούσαμε τη δραχμή προκαταβολικά. Κανένα κράτος άλλωστε δεν μπορεί να στηρίξει σωστά το εθνικό του νόμισμα χωρίς πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή/και σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα, μεταξύ άλλων σε χρυσό – όπως τεκμηριώνεται από τη Δανία, από τη Σουηδία, από την Ελβετία κοκ.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτό που απομένει δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, με την αναγκαία κάθαρση του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος – στα οποία οφείλεται κυρίως η υπερχρέωση και η χρεοκοπία της (πολύ λιγότερο στο ευρώ), καθώς επίσης η σημερινή της μετατροπή σε γερμανικό προτεκτοράτο.
Χωρίς να προηγηθεί πάντως η κάθαρση δεν είναι δυνατή η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου, ούτε η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της οικονομίας μας – ενώ χωρίς τη στάση πληρωμών δεν πρόκειται να τιμωρηθούν οι ένοχοι, ούτε θα καθαρίσει ποτέ η Ελλάδα από τις συμμορίες που την οδήγησαν στην καταστροφή.
Η πρόσφατη αποκάλυψη των καταθέσεων ύψους 80 εκ. € σε μία μόνο τράπεζα ενός μόνο πολιτικού, τεκμηριώνει το τεράστιο μέγεθος της κυβερνητικής διαφθοράς – καθώς επίσης ποιά ήταν η αιτία της χρεοκοπίας ενός τόσο πλούσιου κράτους, όπως είναι η Ελλάδα.

Analyst Team
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Η αναμενόμενη εκλογική νίκη των Χριστιανοδημοκρατών και της Ανγκελα Μέρκελ έναντι των Σοσιαλδημοκρατών του Μάρτιν Σουλτς, που -σε αντίθεση με τις ελπίδες τις οποίες είχαν εναποθέσει σε αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ- έχει καταντήσει να υφίσταται, κυριολεκτικά, τα γέλια του κοινού σε τηλεοπτικές εμφανίσεις του, προκαλεί σειρά ερωτημάτων για τις σχέσεις Αθήνας - Βερολίνου την προσεχή περίοδο.

Κορυφαίο θέμα είναι, ασφαλώς, η γερμανική στάση ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, ταυτόχρονα με τη λήξη του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018. Ανεξάρτητα από την παραμονή ή μη του Β. Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών ή την αντικατάστασή του από άλλον χριστιανοδημοκράτη ή από στέλεχος του μικρότερου εταίρου της κυβέρνησης συνασπισμού, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αισιοδοξία για ουσιαστική αλλαγή της γερμανικής στάσης.

Οι πληροφορίες ελληνικών και ξένων διπλωματικών πηγών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ίδια η κυρία Μέρκελ εξακολουθεί, υπό προϋποθέσεις, να υποστηρίζει μόνο τη ρύθμιση ή ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας, χωρίς να εξετάζει εισηγήσεις περί ουσιαστικής αναδιάρθρωσης ή διαγραφής μέρους του.

Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο κ. Σόιμπλε και τα ανώτερα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν, όπως και παλαιότερα, «με αποτροπιασμό» οποιαδήποτε σκέψη πέραν της ελάφρυνσης του χρονοδιαγράμματος πληρωμών. Παρόμοια άκαμπτη στάση θα τηρήσει η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα ευρύτερου ευρωπαϊκού -και όχι μόνο ελληνικού- ενδιαφέροντος.

Σε μια περίοδο όπου η Αθήνα χρειάζεται και το τελευταίο ευρώ ενισχύσεων και έχει επιτύχει μεγάλη απορροφητικότητα κοινοτικών κονδυλίων, το Βερολίνο διαμηνύει στην Κομισιόν ότι υποστηρίζει μείωση δαπανών του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (MFF) μετά το 2020, όπως και των κονδυλίων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πρακτικά, η γερμανική επιλογή σημαίνει ότι η Ελλάδα και άλλες χώρες του Νότου δεν θα έχουν πρόσβαση σε μεγάλα κεφάλαια τα (πολλά) επόμενα χρόνια. Υφίσταται μόνο μικρή πιθανότητα διαφοροποίησης των προτεραιοτήτων δαπανών του MFF για τις νέες ανάγκες αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης και των απειλών κατά της ασφάλειας, αλλά θα πρόκειται για μερική ανακούφιση των αναγκών της Ελλάδας, που προασπίζει τα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε.

Στο διπλωματικό πεδίο, το κύριο ερώτημα είναι αν η κυρία Μέρκελ, τα αρμόδια τμήματα της Καγκελαρίας και το υπουργείο Εξωτερικών θα υιοθετήσουν επίσημα την προεκλογική γραμμή κατά της Τουρκίας, με διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξής της στην Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί ασφαλής πρόβλεψη, για τον απλό λόγο ότι η εσωτερική συζήτηση στο Βερολίνο θα αρχίσει μετά τη συγκρότηση του νέου συνασπισμού, που θα απαιτήσει έναν ή ίσως και δύο μήνες μετά τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου.

Πάντως, ως πλέον πιθανή εξέλιξη αναφέρεται η διαμόρφωση ενός μείγματος πολιτικής που θα αναβάλλει ή θα διακόπτει τις ενταξιακές συνομιλίες, με παράλληλη συνέχιση χρηματοδότησης της Άγκυρας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης με εξεύρεση κονδυλίων από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και όχι διμερώς από τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Κατά ανάλογο τρόπο ευνοείται η αναστολή των διαπραγματεύσεων αναθεώρησης της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, με ταυτόχρονη διατήρηση των ρυθμίσεων της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου του 2016, οι οποίες το τελευταίο δίμηνο κλονίζονται λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς τα νησιά του Αιγαίου, χωρίς ανάλογες «επιστροφές» στο τουρκικό έδαφος.
Κατά τη γερμανική εκδοχή, που, σε μεγάλο βαθμό, συμμερίζεται και η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία, η Αγκυρα έχει περισσότερα να κερδίσει τηρώντας, παρά εγκαταλείποντας, την Κοινή Δήλωση.

Αντίθετα, κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν υπάρχει για τη γερμανική στάση ως προς την ΠΓΔΜ και την προσπάθεια ένταξής της στο ΝΑΤΟ, χωρίς επίλυση του ονοματολογικού. Το Βερολίνο αναφέρεται μόνο στην ανάγκη αποτροπής αστάθειας ή νέας κρίσης στα Βαλκάνια, χωρίς να εξηγεί γιατί θέλει να κλονίσει τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



19 Σεπ 2017


Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα μαρτύρια που βιώνουμε – λόγω της διαφθοράς μας, της διαπλοκής μας, της φοροδιαφυγής, της σπατάλης με δανεικά, του υπερδιογκωμένου κράτους, των πρόωρων συντάξεων, των πολιτικών μας επιλογών, του κρατισμού, της γραφειοκρατίας κοκ. Σωστά λοιπόν μας υφαρπάζουν τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές οι πιστωτές μας – αφού είμαστε ένοχοι, ενώ αυτός που δανείζει χρήματα έχει όλο το δίκιο με το μέρος του.

Στα πλαίσια αυτά, εύλογα μας γελοιοποιούν οι Γερμανοί, όπως σε ένα πρόσφατο άρθρο του Spiegel (πηγή) – το οποίο θεωρεί ως λύση για την αδιαφορία του πληθυσμού σε σχέση με τις εκλογές τη συμμετοχή των Ελλήνων! Η αιτία είναι το ότι, η χώρα μας έχει βοηθήσει όσο κανένας άλλος την καγκελάριο, καθώς επίσης τον υπουργό οικονομικών της, να κερδίσουν θριαμβευτικά για 4η συνεχόμενη φορά την κυβέρνηση – αφού, χωρίς φυσικά να το επιδιώκει, αύξησε σε μεγάλο βαθμό τη δημοτικότητα των δύο πολιτικών.

Ειδικότερα στην ελληνική κρίση οφείλεται το ότι, όλο και περισσότερα ξένα χρήματα επενδύθηκαν στα γερμανικά ομόλογα, για λόγους ασφαλείας – με αποτέλεσμα τα επιτόκια τους να μειωθούν δραματικά, φτάνοντας ακόμη και σε αρνητικά επίπεδα. Ως εκ τούτου ο κ. Σόιμπλε πληρωνόταν για να δανείζεται, αντί να πληρώνει – ενώ, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του γερμανικού ινστιτούτου IWH, η Γερμανία εξοικονόμησε μετά το 2010 πάνω από 100 δις € μόνο από τόκους.


Εδώ πρέπει να προσθέσει κανείς τα δυσθεώρητα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της λόγω της υποτίμησης του ευρώ, ξανά με τη βοήθεια της ελληνικής κρίσης – τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως! (γράφημα, μπλε στήλη αριστερή κάθετος η εξέλιξη του προϋπολογισμού της Γερμανίας, διακεκομμένη γραμμή δεξιά κάθετος η εξέλιξη των πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών).  

Εκτός αυτού η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας κέρδισε επίσης τεράστια ποσά – όπως η αναπτυξιακή τράπεζα της χώρας (KfW), η οποία δάνεισε την Ελλάδα (και όχι το γερμανικό δημόσιο, για να αποφευχθεί τυχόν απαίτηση συμψηφισμού των πολεμικών επανορθώσεων), έναντι φυσικά τόκων. Αρκετοί Έλληνες βέβαια, μεταξύ των οποίων αυτοί που πληρώνονται από τα γερμανικά ταμεία (ΜΚΟ) για να προωθούν τα συμφέροντα της χώρας, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει θέμα επανορθώσεων, ενώ το ανακαλύψαμε επειδή χρωστάμε – παρά το ότι δεν φαίνεται να το συμμερίζεται ούτε η Γερμανία, κρίνοντας από τον τρόπο που μας δάνεισε.

Χωρίς την Ελλάδα λοιπόν ο κ. Σόιμπλε δεν θα είχε ποτέ ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό της χώρας του – οπότε κανένας δεν γνωρίζει εάν θα ήταν τόσο αγαπητός για να εκλεγεί ξανά, μαζί με την καγκελάριο. Επομένως θα έπρεπε κυριολεκτικά να μας ευγνωμονεί, αφού εκτός των άλλων του εξασφαλίσαμε την απόλυτη κυριαρχία της Ευρώπης με την παροιμιώδη ανοησία μας – στρώνοντας το δρόμο για το 4ο γερμανικό Ράιχ!

Όσον αφορά την ίδια την Ελλάδα, αφού θα καταφέρει να αναπτυχθεί σύμφωνα με την κυβέρνηση, παρά τις τρομακτικές μειώσεις των εισοδημάτων των Ελλήνων που λογικά θα έπρεπε να περιορίσουν την κατανάλωση και άρα το ΑΕΠ, τότε ο Γερμανός είχε δίκιο όταν ανέφερε πως θα του στήσουμε άγαλμα – επειδή θα επρόκειτο για το 8ο θαύμα του κόσμου.

Οι θετικές ειδήσεις πάντως για την οικονομία εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης θα βοηθήσουν τον κ. Σόιμπλε σε κάτι ακόμη: να μην έχει τύψεις, με την έννοια πως δεν επιβάρυνε τους δικούς του πολίτες για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, οπότε θα εκλεγεί εύκολα, αλλά λήστεψε τους Έλληνες. Εν προκειμένω αφού κανένας Έλληνας δεν διαμαρτύρεται, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων είναι υπέρ των μνημονίων μαζί με την «αριστερά», αρκετοί είναι συμπλεγματικά ξενόδουλοι, ενώ ορισμένοι από αυτούς γράφουν πως ευτυχώς για την Ευρώπη υπάρχει η κυρία Merkel, γιατί να έχει τύψεις ο κ. Σόιμπλε;

ΥΓ: Από τα ποσά που δανειζόμαστε από την Ευρώπη (όχι από το ΔΝΤ), μόνο το 28% προέρχεται από τη Γερμανία, από τη συμμετοχή της στην ΕΚΤ, στο EFSF και στον ESM – οπότε στα 230 δις € περίπου που έχουμε δανειστεί από την Ευρώπη, γερμανικά είναι μόλις τα 65 δις €. Φυσικά δεν πρόκειται για χρήματα αλλά για εγγυήσεις – ενώ η Γερμανία έχει τη μερίδα του λέοντος στα κέρδη που αναφέραμε παραπάνω και στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις.

Έναντι αυτών έχουμε χάσει την αξιοπρέπεια μας, την εθνική μας κυριαρχία, πάνω από 1 τρις € από τις τιμές των περιουσιακών μας στοιχείων που κατέρρευσαν, δημοσίων και ιδιωτικών (ακίνητα, μετοχές, κρατικές επιχειρήσεις) κοκ. – οπότε καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της ανοησίας μας, καθώς επίσης γιατί έχουμε γίνει δίκαια ο περίγελος των πάντων.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο αριθμός των Τούρκων που υπέβαλαν αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου στη Γερμανία έχει αυξηθεί ραγδαία φέτος, μετά την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος της περασμένης χρονιάς στην Τουρκία, αποκάλυψαν στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η γερμανική κυβέρνηση τη Δευτέρα.

Στις γερμανικές αρχές υποβλήθηκαν 4.408 αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου από τούρκους υπηκόους το διάστημα από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο, έναντι 2.836 την αντίστοιχη περίοδο του 2016, ήτοι ένας αριθμός αυξημένος κατά 55,4%, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή υπηρεσία μετανάστευσης και προσφύγων (BAMF).

«Καταγράφεται αύξηση των αιτημάτων (για τη χορήγηση) ασύλου από τούρκους αιτούντες. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας δώσω κάποιο λόγο για αυτό διότι δεν κάνουμε στατιστικές έρευνες του γιατί φεύγουν οι άνθρωποι» από τις πατρίδες τους, σημείωσε μια εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών της Γερμανίας.

Τον Απρίλιο, το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών είχε κάνει γνωστό ότι τουλάχιστον 262 τούρκοι διπλωμάτες και στρατιωτικοί υπέβαλαν αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα τη νύχτα της 15ης προς 16η Ιουλίου 2016.

Μετά την απόπειρα επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος, οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν πάνω από 40.000 ανθρώπους και καθαίρεσαν, έθεσαν σε διαθεσιμότητα ή απομάκρυναν πάνω από 100.000 άλλους στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Τα κόμματα εξουσίας στη Γερμανία έχουν επικρίνει έντονα την καταστολή που εξαπέλυσε η κυβέρνηση του Tούρκου προέδρου T. Erdogan, εν μέσω της σοβαρής επιδείνωσης των διμερών σχέσεων.

Ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Fikri Isik είχε προτρέψει τις γερμανικές αρχές τον Ιανουάριο να απορρίψουν τις αιτήσεις για τη χορήγηση ασύλου που υπέβαλαν 40 ανώτεροι αξιωματικοί των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, τους οποίους η Άγκυρα κατηγορεί ότι ενέχονταν στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Από την αρχή της χρονιάς δόθηκε άσυλο σε λιγότερο από το ένα τέταρτο των αιτούντων από την Τουρκία, αν και το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν τριπλάσιο σε σύγκριση με το 8,2% της αμέσως προηγούμενης χρονιάς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κώστα Υφαντή

Η Γερμανία και η Τουρκία έχουν πολύ στενούς δεσμούς. Πάνω από 3.000.000 Τούρκοι ζουν στην Γερμανία, εκ των οποίων το 1,3 μπορεί να ψηφίζει στις Γερμανικές εκλογές. Σχεδόν 7.000 Γερμανικές εταιρίες έχουν επενδύσει, εξάγουν στην και εισάγουν από την Τουρκία. Το διμερές εμπόριο ξεπερνά τα 35 δις δολάρια το χρόνο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η κατάρρευση των σχέσεων δεν συμφέρει κανένα από τους δύο. Η Γερμανία χρειάζεται την Τουρκία, κυρίως για να ελέγχει τα προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη (και την Γερμανία) και η Τουρκία δεν μπορεί να απομονώσει τον σημαντικότερο οικονομικό της εταίρο και μια από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου.

Και όμως η όξυνση των Γερμανο-τουρκικών σχέσεων δεν έχουν προηγούμενο στην μεταπολεμική εποχή. Ο πρόεδρος Erdogan δεν χάνει ευκαιρία να επιτεθεί στο Βερολίνο με όρους που υπερβαίνουν κάθε όριο διπλωματικής και πολιτικής πρόκλησης. Μαζί με την Γερμανία, τα πυρά της Τουρκικής Προεδρίας κατευθύνονται και εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές αντι-ευρωπαϊκό αφήγημα το οποίο αν και έχει την αφετηρία του στις αρχές της δεκαετίας όταν ξέσπασε η Συριακή κρίση, η κλιμάκωση του εντοπίζεται την περίοδο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του καλοκαιριού του 2016.

Ο εγκλωβισμός της σε εξελίξεις που δύσκολα μπορεί να ελέγξει, η εγγενής καχυποψία ενός καθεστώτος που βλέπει παντού εχθρούς και οι αυταπάτες μεγάλης δύναμης που χαρακτηρίζουν μία συντηρητική εθνολαϊκιστική πολιτική πλειοψηφία στην Άγκυρα έχουν οδηγήσει την Τουρκία στην αγκαλιά περιστασιακών, ευκαιριακών συμμαχιών όπως η Ρωσία. Σε μια τέτοια κατάσταση, η Γερμανία (και η Ευρώπη) είναι ένας χρήσιμος στόχος για τον Πρόεδρο Erdogan. Η πολιτική επιθετικότητα της Άγκυρας έναντι του Βερολίνου είναι ένα σημαντικό κομμάτι ενός μεγαλύτερου γεωπολιτικού παζλ και σύμπτωμα των στρατηγικών αδιεξόδων που αντιμετωπίζει η Τουρκία.

Το πρώτο αδιέξοδο είναι η χωρίς μέλλον ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις εξακολουθούν να υφίστανται μόνον και μόνο γιατί τεχνικά είναι πολύ δύσκολο να διακοπούν επίσημα. Απαιτείται ομοφωνία και παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όλοι και όλες ξέρουν ότι το ρήγμα που θα προκληθεί από μία τέτοια απόφαση θα είναι μεγάλο. Από την άλλη, ο πρόεδρος Erdogan δεν πρόκειται να ζητήσει ο ίδιος τον τερματισμό της ενταξιακής διαδικασίας αν και κάνει ότι μπορεί για να την προκαλέσει και είναι έτοιμος να την εκμεταλλευτεί πολιτικά στο εσωτερικό καταγγέλλοντας τους ευρωπαίους και παγιώνοντας την αντιδυτική στροφή της Άγκυρας.

Το δεύτερο αδιέξοδο εντοπίζεται στην κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την εφιαλτική προοπτική διαμελισμού ή ομοσπονδιοποίησης της μετεμφυλιακής Συρίας και ανεξαρτητοποίησης του βόρειου Ιράκ. Η πρόσφατη συμφωνία με την Ρωσία και το Ιράν στην Αστάνα για την δημιουργία των ζωνών αποκλιμάκωσης στο Ιντλίμπ, στην ανατολική Γούτα, στην Χομς και στην Λατάκια που θα επιτηρείται από ένα κοινό Ρωσο-ιρανο-τουρκικό Συντονιστικό Κέντρο είναι σημαντική για τον τερματισμό του εξάχρονου πολέμου, αλλά ενώ δίνει στην Άγκυρα μία θέση στο διπλωματικό και πολιτικό τραπέζι έρχεται ενώ η νίκη των δυνάμεων του Άσαντ με την βοήθεια της Ρωσικής αεροπορίας είναι σχεδόν βέβαιη καθώς ελέγχουν πλέον το 85 τοις εκατό της Συριακής επικράτειας. Τα δεδομένα για την επόμενη μέρα έχουν διαμορφωθεί χωρίς την συμμετοχή της Τουρκίας και παρά τις επιδιώξεις της.

Το τρίτο αδιέξοδο έχει να κάνει με το ΝΑΤΟ και την αυξανόμενη αίσθηση στην Άγκυρα ότι η Συμμαχία όχι μόνο δεν προσφέρει κάτι στην Τουρκία αλλά αποδεικνύεται και αρνητική για τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.Η αγορά των ρωσικών S-400 είναι αποκαλυπτική. Η Τουρκία αναζητά περιφερειακούς συμμάχους απεγνωσμένα και η Ρωσία έχει την ευκαιρία να επηρεάσει την τουρκική εξωτερική πολιτική υποστηρίζοντας την τουρκική αμυντική ικανότητα και να διευρύνει το χάσμα μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ (που υποστηρίζουν τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία και το Ιράκ) και μεταξύ Τουρκίας και Γερμανίας.

Οι επιλογές της Άγκυρας είναι ελάχιστες και σχεδόν όλες επιλογές ανάγκης. Στην δεδομένη συγκυρία και με το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον στραμμένο στην Βορειοανατολική Ασία η Τουρκία γίνεται όχημα των γεωστρατηγικών συμφερόντων της Μόσχας.

* Ο Κώστας Υφαντής είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Kadir Has της Κωνσταντινούπολης ενώ το 2016 ήταν και επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σεούλ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με την ευκαιρία των σημερινών 75ων γενεθλίων του ο γερμανικός Τύπος δεν φείδεται ακόμη και αυστηρής κριτικής για τα πεπραγμένα του. Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς από τρίτες χώρες;

Η τελευταία εβδομάδα πριν από τις βουλευτικές εκλογές ξεκίνησε με τα γενέθλια του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που γίνεται 75 χρονών. Ικανός λόγος για τους σχολιαστές να κάνουν σύντομο απολογισμό της μακράς θητείας του σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, καθώς παράλληλα είναι και ο μακροβιότερος βουλευτής στα έδρανα της ομοσπονδιακής βουλής.

"Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει"

"Τα τελευταία χρόνια φαινόταν ότι ο Σόιμπλε ήταν ο μόνος στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα που μπορούσε να πει την γνώμη του στη Μέρκελ, ανεξαρτήτως εάν επρόκειτο για το ευρώ  ή το προσφυγικό", σχολιάζει το Spiegel Online. "Αλλά αυτό που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως αντιπαλότητα στην πραγματικότητα αποτελεί μια μορφή συμβίωσης. Η φήμη του Σόιμπλε βασίζεται σε αυτό που περιγράφεται ως σοφός αντάρτης. Η Μέρκελ τον άφησε να κάνει ό,τι θέλει γιατί ήξερε ότι η σύγκρουση δεν θα έφτανε ποτέ στα άκρα. Ο Σόιμπλε γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει. Προστατεύει τη Μέρκελ από την κατηγορία ότι έχει περιορίσει το κόμμα σε σύλλογο που συναινεί σε όλα. Υπό αυτό το πρίσμα ο υπουργός Οικονομικών αποτελεί βασικό συστατικό του μηχανισμού εξουσίας της καγκελαρίου. Σε αυτόν εναπόκειται ο ρόλος του ήρεμου αντίπαλου, και επειδή τον παίζει τόσο τέλεια, σε περίπτωση επανεκλογής της Μέρκελ είναι βέβαιο ότι θα έχει θέση και στην επόμενη κυβέρνηση".   
Με την ευκαιρία των σημερινών του γενεθλίων η Süddeutsche Zeitung  περνά τον Σόιμπλε γενεές δεκατέσσερις για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση του ευρώ. "Στις διαπραγματεύσεις ο Σόιμπλε άφησε να κλιμακωθεί η κατάσταση με τρόπο αδίστακτο απειλώντας τους Έλληνες με προσωρινή έξοδο από το ευρώ, σε σημείο που ο Τσίπρας να μην έχει άλλη επιλογή", παρατηρεί ο Γερμανός σχολιαστής. "Με αυτήν την απειλή πίεσε τους Έλληνες να δεχθούν και να εφαρμόσουν και την μικρότερη νεοφιλελεύθερη ανοησία με το σκεπτικό ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός του Σόιμπλε ήταν η σταθεροποίηση της ευρωζώνης θέλοντας, στο παράδειγμα της Ελλάδας, να δώσει μάθημα σε άλλες χώρες που δεν εφαρμόζουν τα ισχύοντα. Τις συνέπειες όμως υπέστη ο ελληνικός λαός που με τις μαζικές περικοπές δεν είναι σε θέση να έχει κανονική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη… ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τα κρατικά χρέη με το αίμα του στην κυριολεξία. Αυτή η αυστηρότητα δεν έκανε καλό στην Ευρώπη", καταλήγει η εφημερίδα. "Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, και τα μέσα δεν οδήγησαν στον σκοπό, το αντίθετο, αποσταθεροποίησαν την Ευρώπη και ενίσχυσαν τον εθνικιστικό εξτρεμισμό".

Τέλος, στην Tageszeitung του Βερολίνου ο βουλευτής των Πρασίνων Γκέρχαρντ Σικ δίνει το δικό του στίγμα για τον Σόιμπλε γράφοντας μεταξύ άλλων: "Όπως η Άγκελα Μέρκελ, έτσι και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πρωτομάστορας της ασάφειας. Θεωρείται σφοδρός επικριτής της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και υπερασπιστής του Μάριο Ντράγκι. …Θεωρείται μεγάλος Ευρωπαίος, αλλά παράλληλα όσο κανένα άλλο γερμανικό πολιτικό στέλεχος δεν έθεσε την ενότητα της ευρωζώνης υπό αίρεση απειλώντας τους Έλληνες με έξοδο".

Κυπριακά διαβατήρια σε υπόπτους διαφθοράς;

Το πρόγραμμα παροχής κυπριακού διαβατηρίου, και de facto εισόδου στον χώρο Σένγκεν, σε πλούσιους επενδυτές από τρίτες χώρες γίνεται αντικείμενο δημοσιεύματος στην διαδικτυακή έκδοση του Spiegel. Πρόκειται στην ουσία για αναδημοσίευση ρεπορτάζ του βρετανικού Guardian, όπου αποκαλύπτεται ότι ανάμεσα σε όσους πήραν διαβατήριο είναι και άνθρωποι με υποψία τέλεσης αδικημάτων διαφθοράς. Η βρετανική εφημερίδα βασίζει τα στοιχεία σε έγγραφα που έχουν διαρρεύσει και διάβασαν συντάκτες της. "Μόνο  πέρυσι πουλήθηκαν 400 διαβατήρια με τη Λευκωσία να έχει εισπράξει από το 2013 πάνω από 4 δις ευρώ" γράφει αναφέροντας για πρώτη φορά ότι υπάρχει και ονομαστικός κατάλογος από δισεκατομμυριούχους αγοραστές. Μεταξύ αυτών γνωστοί επιχειρηματίες και άτομα με πολιτική επιρροή, όπως ένα πρώην μέλος της ρωσικής βουλής, ένας ιδρυτής ουκρανικής τράπεζας και ένας δισεκατομμυριούχος τυχερών παιγνιδιών.

"Οι αιτούντες ελέγχονται πολύ αυστηρά" μεταφέρει ο Guardian τη θέση του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών καθώς και την επισήμανση ότι το πρόγραμμα βίζας απευθύνεται σε ειλικρινείς επενδυτές που χρειάζονται μόνιμη επιχειρηματική έδρα και διαμονή στην Κύπρο. Το γερμανικό περιοδικό υπενθυμίζει ότι εκτός από την Κύπρο κι άλλες χώρες έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον της επικαιρότητας για το λεγόμενο πρόγραμμα "χρυσής βίζας", όπως η Ελλάδα, η Λεττονία, η Ισπανία ή η Ουγγαρία. Η Ουγγαρία για παράδειγμα διαφημίζει το πρόγραμμα ως εισιτήριο για τη γερμανική αγορά εργασίας. Εδώ και καιρό επικριτές καταγγέλλουν το εμπόριο με τα διαβατήρια, αλλά η ΕΕ είναι με δεμένα τα χέρια καθώς το δικαίωμα  πολιτογράφησης ανήκει στις χώρες-μέλη, επισημαίνει το Spiegel.

Ειρήνη Αναστασοπούλου      
Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Σεπ 2017


Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποφασίσει για την αναστολή ή την οριστική διακοπή των ενταξιακών συνομιλιών με την Τουρκία, επανέλαβε η καγκελάριος Angela Merkel και τόνισε ότι η Άγκυρα απομακρύνεται συνεχώς από το κράτος δικαίου, για αυτό και πρέπει να δείξουμε πυγμή.

«Έχουμε αλλάξει την πολιτική μας για την Τουρκία», δήλωσε η Angela Merkel κατά την διάρκεια ζωντανού τηλεοπτικού διαλόγου με πολίτες που βρίσκονταν στο στούντιο του πρώτου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD. Η καγκελάριος, απαντώντας σε γερμανό πολίτη τουρκικής καταγωγής, τόνισε ότι η κυβέρνησή της λέει τα προβλήματα με το όνομά τους και σε αυτό το πλαίσιο διακρίνει «μια γρήγορη απομάκρυνση από το κράτος δικαίου». Διευκρίνισε πάντως ότι θα πρέπει κανείς να διαχωρίσει την πολιτική από τους ανθρώπους.

Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, η Καγκελάριος εξήγησε ότι η ΕΕ θα αποφασίσει για την συνέχεια και παραδέχθηκε ότι υπάρχουν για αυτό διαμαρτυρίες από μέλη της τουρκικής κοινότητας της Γερμανίας. «Πρέπει ωστόσο να δείξουμε πυγμή και να καταστήσουμε σαφές ότι έχουμε διαφορετικές απόψεις», τόνισε, ενώ απαντώντας σε ερώτηση πολίτη «πώς γίνεται τόσοι γερμανοί τουρκικής καταγωγής να ψήφισαν υπέρ του Recep Tayyip Erdogan στο δημοψήφισμα», η κυρία Merkel σημείωσε ότι προφανώς πολλοί δεν θεωρούν ότι έχουν ενσωματωθεί πλήρως και πρόσθεσε ότι η ίδια δεν έχει το δικαίωμα να κατακρίνει εκείνους που θεωρούν ότι η πορεία της Τουρκίας είναι καλή. «Πρέπει όμως να τους πούμε ότι βρίσκονται στην Γερμανία στο σπίτι τους», τόνισε.

Απαντώντας σε ερώτηση φοιτητή ιρανικής καταγωγής δεύτερης γενιάς, ο οποίος ανέφερε ότι ήταν πλήρως ενσωματωμένος στην γερμανική κοινωνία μέχρις ότου ξέσπασε η προσφυγική κρίση και εμφανίστηκε η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD), οπότε άρχισε να δέχεται ρατσιστικές και ξενοφοβικές επιθέσεις, η κυρία Merkel απηύθυνε για μία ακόμη φορά έκκληση προς όλους να απέχουν από τον ρατσισμό, τα στερεότυπα και τους αποκλεισμούς και να μην αναφέρονται γενικά «στους Έλληνες», «στους Ιταλούς» κ.λπ., αλλά να αξιολογούν κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



10 Σεπ 2017


Να αποφεύγουν την χρήση γενικεύσεων για τους άλλους λαούς και να απέχουν από τα στερεότυπα καλεί τους συμπολίτες της η καγκελάριος Μέρκελ σε σημερινή συνέντευξή της στην Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung και προειδοποιεί για τον κίνδυνο οι λέξεις να οδηγήσουν ακόμη και στη βία. Αναφερόμενη δε στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, σημειώνει ότι θα πρέπει να αποφασιστεί αν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα ανασταλούν ή θα τερματιστούν.

«Πάντα προσπαθούσα πάρα πολύ να πω στους συμπολίτες μου: μην μιλάτε ποτέ για ‘τους Έλληνες', ‘τους Ιταλούς', ‘τους Γάλλους'. Να κοιτάζετε πάντα τον κάθε άνθρωπο», καθώς, έτσι όπως υπάρχουν τεμπέληδες και εργατικοί Γερμανοί, τσιγγούνηδες και άνθρωποι που μοιράζονται με χαρά, «έτσι πρέπει και απέναντι σε άλλες χώρες να απέχουμε από στερεότυπα», τονίζει η κυρία Μέρκελ και προειδοποιεί ότι με την γλώσσα μπορεί κανείς να ξυπνήσεις αισθήματα από τα οποία μπορεί να προκληθούν πολλά, «ακόμη και βία».

Στην ίδια συνέντευξη η κυρία Μέρκελ αναφέρεται και στην φυλάκιση Γερμανών πολιτών από τις τουρκικές αρχές, χαρακτηρίζοντάς τες «εξαιρετικά σοβαρό θέμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει ανεκτό». Η Τουρκία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Ευρώπη και τις αξίες της, επισημαίνει η καγκελάριος και εκτιμά ότι πρέπει αφενός να μην συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για την περαιτέρω διεύρυνση της Τελωνειακής Ένωσης και αφετέρου να αποφασίσουμε εάν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη θα ανασταλούν ή ακόμη και θα τερματιστούν. «Υπάρχουν πολλές επιλογές στο τραπέζι», καταλήγει.

Ερωτώμενη για τα εμπόδια που βάζουν κάποια κράτη-μέλη στην εφαρμογή της απόφασης για κατανομή των προσφύγων, η 'Αγγελα Μέρκελ εκφράζει την ελπίδα να βρεθεί μια λύση αλληλεγγύης «στο όχι πολύ μακρινό μέλλον». Μια προϋπόθεση η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει σε αυτό, αναφέρει, θα ήταν «να είναι πιο σταθερά όλα τα άλλα στοιχεία της προσφυγικής και μεταναστευτικής πολιτικής», δηλαδή να γίνει αποτελεσματικά η αντιμετώπιση των αιτίων της προσφυγιάς, η φύλαξη των συνόρων, η αναπτυξιακή συνεργασία με την Αφρική, αλλά και ο περιορισμός της δράσης των δουλεμπόρων. «Θα πρέπει όμως να απαιτήσουμε το αργότερο τότε την εσωτερική αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς ‘αν' και ΄εφόσον'», τονίζει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Στη διαμάχη Βερολίνου - Άγκυρας εμπλέκονται, χωρίς να το θέλουν και οι ψηφοφόροι τουρκικής καταγωγής. Σχεδόν δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές πολλοί αναρωτιούνται αν θα βρει γόνιμο έδαφος στους Τούρκους ψηφοφόρους η έκκληση Ερντογάν να μην ψηφίσουν «τα εχθρικά προς την Τουρκία» κόμματα, το Χριστιανοδημοκρατικό (CDU), το Σοσιαλδημοκρατικό (SPD) ή τους Πρασίνους (Die Gruenen).

Πώς θα αντιδράσουν άραγε εκείνη την ημέρα οι Τούρκοι ψηφοφόροι που έχουν γερμανικό διαβατήριο και οι οποίοι ανέρχονται στους 900.000; «Στην πλειοψηφία τους δεν θα επηρεαστούν» υποστηρίζει ο Γιούνους Ουλουζόι του «Κέντρου Τουρκικών Σπουδών και Ερευνών Ενσωμάτωσης» με έδρα το Έσσεν. «Θα υπάρξουν ασφαλώς ορισμένοι, που θα ακολουθήσουν την εκλογική οδηγία Ερντογάν, αλλά δεν πρόκειται για ορδές», όπως λέει.

Το συγκεκριμένο Κέντρο ανεβάζει στους 700.000 τους ψηφοφόρους τουρκικής καταγωγής, εκ των οποίων οι περισσότεροι ζουν στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, στο Βερολίνο, αλλά και σε άλλα ομόσπονδα κρατίδια. Ο εμπειρογνώμων υποστηρίζει ότι ναι μεν στην πλειοψηφία τους οι τουρκικής καταγωγής ψηφοφόροι είναι μάλλον συντηρητικοί, αλλά στο παρελθόν ψήφισαν αριστερά κόμματα, κυρίως το Σοσιαλδημοκρατικό (SPD). Πολλοί ως εργάτες ήταν οργανωμένοι σε συνδικάτα και για πολλά χρόνια ήταν προσανατολισμένοι στο SPD.

Σήμερα, ως μετανάστες της δεύτερης και τρίτης γενιάς είναι μέλη σε διαφορετικά κόμματα και αναμειγνύονται ενεργά στην πολιτική. Ο Καζίμ Καγιά, πρόεδρος του τουρκικού αντιπολιτευόμενου κόμματος CHP στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, πιστεύει ότι πολλοί θα επηρεαστούν από τον Ερντογάν επειδή ο Τούρκος πρόεδρος έχει πολλούς οπαδούς.

Η Συνομοσπονδία Γερμανικών Εργατικών Ενώσεων (DIDF) από την πλευρά της είναι της άποψης ότι η στάση του Ερντογάν ισοδυναμεί με έμμεση έκκληση για μποϊκοτάζ των εκλογών: «Αυτές οι δηλώσεις επενεργούν αρνητικά στην κοινή μας ζωή, ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί να μετατρέψει τους ψηφοφόρους τουρκικής καταγωγής σε δικές του μαριονέτες, γι αυτό πρέπει να συμμετάσχουν πιο ενεργά στην εκλογική διαδικασία».

Κατά τον πρόεδρο των Τουρκικών Κοινοτήτων, Γκιεκάι Σοφουόγλου πάντως «η προσπάθεια του Ερντογάν να αναμειχθεί με αυτόν τον τρόπο στις εκλογές, δεν θα κρατήσει τους ψηφοφόρους μακριά από τις κάλπες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



9 Σεπ 2017


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Μπορεί οι γερμανοί πολίτες, με βάση στοιχεία δημοσκόπησης, να μην επιθυμούν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα συμφέροντα όμως των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, αλλά και οι βαθιές ιστορικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας, οι γεωπολιτικές ονειρώξεις του Βερολίνου για την ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, τα ίδια συμφέροντα -που στήριξαν και που ανέδειξαν και καθοδηγούν τις αποφάσεις της γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ- δίνουν "γραμμή" για τις σχέσεις του Βερολίνου με την Άγκυρα. Σχέσεις οι οποίες επ' ουδενί δεν πρόκειται να διαταραχθούν, αλλά λίαν συντόμως πρόκειται -μέσω ενός ιδιόμορφου γερμανικού σχεδίου που θα αφορά μια ειδική σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε.- να συνεχισθούν και να ενδυναμωθούν. Τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά αλλά και... στρατιωτικά.

Έτσι, επτά μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου επισκέφτηκαν χθες τους γερμανούς στρατιώτες στη νατοϊκή αεροπορική βάση στο τουρκικό Ικόνιο. Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της αναπληρώτριας ΓΓ του ΝΑΤΟ, Ρόζε Γκοτενμέλερ. Αρχικά η επίσκεψη είχε προγραμματιστεί για τον Ιούλιο. Μετά την απαγόρευσή του από την τουρκική κυβέρνηση ακολούθησαν διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση του ΝΑΤΟ.

Επιφυλάξεις της γερμανικής κυβέρνησης

Την ελπίδα ότι το ταξίδι θα συμβάλει στη βελτίωση των γερμανοτουρκικών σχέσεων και στην επιστροφή της Άγκυρας στις αξίες που διέπουν το ΝΑΤΟ εξέφρασε ο χριστιανοδημοκράτης Χένινγκ Ότε, ένας από τους επτά βουλευτές που επισκέπτονται τους γερμανούς στρατιώτες στην αεροπορική βάση στο Ικόνιο. Σε αντίστοιχη εκτίμηση καταλήγει και ο εκπρόσωπος των Σοσιαλδημοκρατών στην κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, Ράινερ Άρνολντ. Κατά την άποψή του η επίσκεψη συνιστά ένα πρώτο βήμα για την αποκλιμάκωση της έντασης που επικρατεί στις σχέσεις Γερμανίας-Τουρκίας.

Παρ΄ ότι οι δύο αυτοί βουλευτές ανήκουν σε κυβερνητικά κόμματα η γερμανική κυβέρνηση δεν συμφωνεί με τις απόψεις τους. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση της Deutsche Welle στο σημερινό κυβερνητικό μπρίφινγκ ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Μάρτιν Σέφερ, δήλωσε μεν ότι το Βερολίνο "ρητά επιδοκιμάζει" την πραγματοποίηση της επίσκεψης, που όπως τόνισε ήταν ένας "δύσκολος τοκετός". "Για να είμαι όμως ειλικρινής", είπε, "δεν συμμερίζομαι οπωσδήποτε" την εκτίμηση των βουλευτών ότι η επίσκεψη θα αποτελέσει ευκαιρία για έναν "εποικοδομητικό διάλογο" με την Άγκυρα στα επίμαχα θέματα των γερμανοτουρκικών σχέσεων.

"Να μεταφερθούν τα AWACS στην Ελλάδα"

Ο Μάρτιν Σέφερ απέρριψε όμως την κριτική του κόμματος Η Αριστερά ότι πρόκειται για μια επίσκεψη υπό "εξευτελιστικές" συνθήκες επειδή πραγματοποιείται μόνον χάρη στις ενέργειες του ΝΑΤΟ. "Επίσκεψη είναι επίσκεψη", δήλωσε, για να προσθέσει όμως, πως "σαφώς δεν πρόκειται για μια βιώσιμη λύση". Μετά τις εκλογές η νέα κυβέρνηση θα πρέπει αναζητήσει με τη γερμανική βουλή, το ΝΑΤΟ και την Άγκυρα μια άλλη ρύθμιση για τις επισκέψεις βουλευτών στους γερμανούς στρατιώτες που θα είναι "πολιτικά ομαλότερη". Μια ειδική ρύθμιση που θα λειτουργήσει ως "μοντέλο" για περαιτέρω ειδικές ρυθμίσεις των σχέσεων μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας, αλλά και μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας.

Μιλώντας στη βαυαρική ραδιοφωνία πριν από την επίσκεψη του στο Ικόνιο ο βουλευτής του κόμματος Η Αριστερά, Αλεξάντερ Νόι, κάλεσε τη γερμανική κυβέρνηση να τηρήσει μια "αποφασιστικότερη" στάση αλλά και να επιδείξει "μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση" απέναντι στην Τουρκία. Το κόμμα του διαφωνεί μεν με τη συμμετοχή της Γερμανίας στη νατοϊκή αποστολή στο Ικόνιο, τόνισε ο Αλεξάντερ Νόι. Σε περίπτωση όμως που η γερμανική κυβέρνηση επιμένει, τότε θα μπορούσαν τα αναγνωριστικά αεροσκάφη AWACS να εγκατασταθούν στην Ελλάδα και να πραγματοποιούνται από εκεί οι πτήσεις πάνω από τις περιοχές που δραστηριοποιείται το Ισλαμικό Κράτος στη Μέση Ανατολή.

Πληροφορίες από DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



8 Σεπ 2017


Μια 49χρονη έγινε η πρώτη γερμανίδα υπήκοος που προσήχθη σε δίκη στην Τουρκία με την κατηγορία ότι υποστήριζε την οργάνωση του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο οι τουρκικές αρχές θεωρούν τον εγκέφαλο του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016, μετέδωσαν γερμανικά ΜΜΕ.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα WDR και NDR και η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ανέφεραν ότι η δίκη άρχισε χθες στην τουρκική πόλη Καραμάν και επισήμαναν ότι η γυναίκα αυτή είναι αντιμέτωπη με πολυετή κάθειρξη.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές η γυναίκα, την οποία δεν κατονόμασαν, έχει γεννηθεί στην Τουρκία αλλά ζούσε στη νοτιοδυτική Γερμανία επί 20 χρόνια και πλέον ενώ της δόθηκε γερμανική υπηκοότητα πριν από 15 χρόνια.

Είχε συλληφθεί στην Τουρκία τον Αύγουστο του 2016 και αφέθηκε ελεύθερη τον Σεπτέμβριο μετά τις πιέσεις που άσκησε το γερμανικό ΥΠΕΞ, αλλά δεν της επιτράπηκε να φύγει από τη χώρα, κατά τα δημοσιεύματα.

Νωρίτερα χθες η γερμανική διπλωματία επιβεβαίωσε ότι άλλος ένας γερμανός υπήκοος ο οποίος είχε τεθεί υπό κράτηση στη νότια Τουρκία την περασμένη εβδομάδα αποφυλακίστηκε, αλλά του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Doğan, ο άνδρας και η γερμανίδα σύντροφός του συνελήφθησαν ενώ έκαναν διακοπές στην Αττάλεια (Αντάλια). Η γυναίκα αφέθηκε ελεύθερη αφού ανακρίθηκε.

Κατά την ίδια πηγή, το ζευγάρι συνελήφθη στο πλαίσιο των ερευνών για τον Γκιουλέν, αλλά και τη δράση κούρδων μαχητών στη Συρία.

Ο Γκιουλέν αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με την απόπειρα επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος στην Τουρκία.

Η χθεσινή αποφυλάκιση σημαίνει ότι υπό κράτηση στην Τουρκία παραμένουν 10 γερμανοί πολίτες, που αντιμετωπίζουν κατηγορίες πολιτικής φύσης.

Οι συλλήψεις τους συνέβαλαν στην κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα στην Άγκυρα και το Βερολίνο και οδήγησαν την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ να προτείνει την επανεξέταση των σχέσεων με την Τουρκία και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.

Ανάμεσα στους κρατούμενους είναι ο Ντενίζ Γιουτζέλ, ανταποκριτής γερμανικής εφημερίδας στην Τουρκία με διπλή υπηκοότητα, ο οποίος παραμένει στη φυλακή επί 200 ημέρες και πλέον.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Σεπ 2017


Οι δηλώσεις γερμανών πολιτικών αξιωματούχων αναφορικά με την Τουρκία παραπέμπουν στο «ναζισμό», δήλωσε την Τετάρτη ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με φόντο ζωηρές εντάσεις ανάμεσα στην Άγκυρα και το Βερολίνο.

«Είναι ναζισμός. Είναι φασισμός. Αυτό κάνετε», δήλωσε ο Ερντογάν στη διάρκεια ομιλίας του στην Άγκυρα, αντιδρώντας στις δηλώσεις σχετικά με την Τουρκία που έκαναν η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο αντίπαλός της Μάρτιν Σουλτς κατά το τηλεοπτικό ντιμπέιτ τους την Κυριακή ενόψει των βουλευτικών εκλογών που θα διεξαχθούν στις 24 Σεπτεμβρίου στη Γερμανία.

«Κοιμούνται και ξυπνούν λέγοντας 'Ερντογάν'. Μα τι σας έκανε λοιπόν ο Ερντογάν; Αυτές οι εκλογές γίνονται στην Τουρκία ή στη Γερμανία;», δήλωσε ο αρχηγός του τουρκικού κράτους.

«Λέω στην Μέρκελ: αν δεν μπορείτε ούτε να ανεχθείτε τις σημερινές σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την ΕΕ, τότε φανείτε θαρραλέα και πείτε το», πρόσθεσε.

Την περασμένη άνοιξη ο Ερντογάν είχε προκαλέσει την οργή της Γερμανίας, όταν την είχε κατηγορήσει πως προσφεύγει σε «ναζιστικές πρακτικές», μετά την ακύρωση στη Γερμανία συγκεντρώσεων με παρουσία τούρκων υπουργών πριν από ένα δημοψήφισμα για την ενίσχυση των εξουσιών του τούρκου προέδρου.

«Τους ενοχλεί που κάνουμε συγκρίσεις με τον ναζισμό. Όμως, αυτό που περιέχει τον ναζισμό, το κάνατε. Δεν λέω πως είστε ναζί ή φασίστες. Εξηγώ την κατάσταση», δήλωσε ο Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Σεπ 2017


Σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση εφ' όλης της ύλης σημειώθηκε στη γερμανική βουλή στην τελευταία συνεδρίαση πριν τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου. Ανάμεσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και η Ελλάδα, με τον σοσιαλδημοκράτη υπουργό Εξωτερικών να κατηγορεί τον Wolfgang Schaeuble ότι ήθελε μέχρι πρόσφατα την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, αλλά τον απέτρεψε η καγκελάριος.

Συγκεκριμένα, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, στην παρέμβασή του, ο Sigmar Gabriel επέκρινε έντονα τη γραμμή Schaeuble στο ελληνικό ζήτημα. «Ακόμη και στα τέλη του προηγούμενου χρόνου» υποστήριζε «πως η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από το ευρώ», είπε χαρακτηριστικά, για να συνεχίσει απευθυνόμενος προς την Angela Merkel: «Δόξα τω Θεώ, τον εμποδίσατε εσείς και άλλοι να συνεχίσει να ακολουθεί αυτή την πολιτική». Σε διαφορετική περίπτωση θα «τιναζόταν η Ευρώπη στον αέρα», όπως είπε.

Όπως, τέλος, επισήμανε ο κ. Gabriel, η Γερμανία δεν είναι αυτή που πληρώνει για την Ε.Ε., αλλά αυτή που κερδίζει: «Εμείς είμαστε οι οικονομικά κερδισμένοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η αλήθεια», είπε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας προειδοποίησε σήμερα τους πολίτες που ταξιδεύουν στην Τουρκία ότι κινδυνεύουν να συλληφθούν αυθαίρετα, ακόμη και στις τουριστικές περιοχές, αναθεωρώντας την ταξιδιωτική οδηγία που είχε εκδώσει μετά τις αλλεπάλληλες συλλήψεις Γερμανών που είναι «πολιτικά υποκινούμενες», όπως θεωρεί το Βερολίνο.

Η αλλαγή αυτή στην ταξιδιωτική οδηγία σηματοδοτεί μια νέα κρίση στις σχέσεις των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ και ενδεχομένως να αποτελέσει πλήγμα για τον τουριστικό τομέα της Τουρκίας που έχει ήδη πληγεί, μετά τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και την απόπειρα πραξικοπήματος, πέρσι το καλοκαίρι.

Αφορμή για την αλλαγή στάθηκε η σύλληψη, την περασμένη εβδομάδα, στο αεροδρόμιο της Αττάλειας, δύο Γερμανών πολιτών. Ο ένας από αυτούς στο μεταξύ αφέθηκε ελεύθερος.

«Υπάρχει κίνδυνος παρόμοιων συλλήψεων σε όλες τις περιοχές της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων και των τουριστικών περιοχών», αναφέρει η νέα οδηγία προς τους Γερμανούς. Να σημειωθεί, πάντως, ότι δεν πρόκειται για μια επίσημη ταξιδιωτική προειδοποίηση όπως εκείνες που εκδίδονται για εμπόλεμες ζώνες, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ ή η Υεμένη.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Sigmar Gabriel, σημείωσε ότι οι γερμανικές αρχές δεν μπορούν να απαγορεύσουν σε κάποιον να επισκεφθεί την Τουρκία. «Αλλά περιγράψαμε λεπτομερώς τι θα πρέπει να γνωρίζετε πριν πάτε», εξήγησε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, φυσικά δεν το θέλει κανένας εκτός από την πρωσική κυβέρνηση, αλλά εάν είναι σε θέση να επιστρέψει στο δικό του νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της.
«Με δεδομένες τις χαμηλές τιμές στην αγορά, οι πωλήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων δεν θα απέφεραν καλές αποδόσεις στην ελληνική κυβέρνηση. Υπό τις συνθήκες αυτές, η σωστότερη και λογικότερη προσέγγιση θα ήταν η ένταξη των περιουσιακών στοιχείων σε ένα ανεξάρτητο «ταμείο» – το οποίο θα αποκτούσε τη διαχείρισή τους με στόχο τη βελτίωσή και την πώλησή τους, όταν οι τιμές θα βρίσκονται σε καλύτερα επίπεδα (εναλλακτικά την εισαγωγή του ταμείου στο χρηματιστήριο).
Η πρότασή μου αφορά στο μοντέλο που έχει εφαρμοστεί στη Σουηδία, όπου ένα μεγάλο μέρος κρατικών περιουσιακών στοιχείων, από επιχειρήσεις κοινής ωφελείας μέχρι δρόμους, μεταφέρθηκαν σε μια απολύτως ανεξάρτητη εταιρεία – η οποία αποκόπηκε εντελώς από πολιτικές και κομματικές διασυνδέσεις. Κανείς υπουργός δεν μπορούσε να επηρεάσει τις αποφάσεις της εταιρείας. Σε μερικά χρόνια τα περιουσιακά στοιχεία απέκτησαν εξαιρετική κερδοφορία.
Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα. Δεν είμαι σίγουρος ότι το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων «τρέχει» βάσει της ίδιας αρχής. Θεωρώ ότι η συλλογή της κρατικής περιουσίας κάτω από την ομπρέλα ενός ταμείου και η απομάκρυνση όσο το δυνατόν κάθε πολιτικής επιρροής, θα μπορούσε να αποφέρει καλά αποτελέσματα στην Ελλάδα» (Bruegel Institute).
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να αμφιβάλλει κανείς για το αυτονόητο, έως ότου το υποστηρίξει κάποιος ξένος – καθώς επίσης να ασχολούνται τα ΜΜΕ παραπλανώντας ακούσια ή εκούσια τους Πολίτες με δευτερεύοντα, εντελώς αδιάφορα και ανούσια θέματα. Για παράδειγμα, με το εάν είναι ψεύτης ή μη ο πρωθυπουργός, κατ’ αναλογία με τον κ. Α. Παπανδρέου – επιθυμώντας να αντιγράψει πιστά τόσο τα προτερήματα, όσο και τα ελαττώματα του «προικισμένου» πολιτικού που σχεδόν τετραπλασίασε το δημόσιο χρέος ως προς το ΑΕΠ, μέσα σε δέκα περίπου έτη (γράφημα)!


Όσον αφορά το πρώτο, δεν χρειαζόταν να υποστηρίξει κάποιος ξένος πως η Ελλάδα δεν θα αποφύγει μία τέταρτη δανειακή σύμβαση το 2018, όταν ολοκληρωθεί η τρίτη – αφού είναι εντελώς αδύνατο να δανεισθεί με βιώσιμα επιτόκια από τις αγορές για να εξυπηρετήσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της, τα οποία μετά το 2021 εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη, ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση.

Φυσικά οι δανειακές συμβάσεις συνδέονται με νέα μνημόνια, ενώ έχουν ήδη υπογραφεί μελλοντικά μνημόνια (μέτρα για το 2019 και 2020), τα οποία συνοδεύουν τις τρεις προηγούμενες δανειακές συμβάσεις – εφιστώντας την προσοχή στο γεγονός ότι, θα χρειασθεί μεν η Ελλάδα νέα δάνεια από τους εταίρους της, πιθανότατα από τον ESM διαδραματίζοντας το ρόλο του πρώτου πειραματόζωου του ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου (EMF) που οραματίζεται ο κ. Σόιμπλε, αλλά θα πρέπει να συμφωνήσουν οι δανειστές της.

Μοναδική εξαίρεση θα ήταν τυχόν ονομαστική διαγραφή μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών της, έτσι ώστε να ανακτηθεί η πιστοληπτική της ικανότητα – κάτι που δεν μπορεί να θεωρηθεί απίθανο, εάν ο κ. Σόιμπλε θελήσει να εκπληρώσει το δεύτερο όραμα του, ξανά με πειραματόζωο την Ελλάδα: την υιοθέτηση ενός πτωχευτικού δικαίου για τα κράτη της Ευρωζώνης, με σύνδικο χρεοκοπίας το ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο. Φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση το αντάλλαγμα θα είναι ότι έχουμε και δεν έχουμε – καθώς επίσης η οριστική μετατροπή της πλειοψηφίας των Ελλήνων σε χαμηλού κόστους εργαζομένους των νέων ιδιοκτητών της χώρας.

Αυτονόητη είναι επίσης η αναφορά του ευρωπαϊκού ινστιτούτου στην εισαγωγή του κειμένου, όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις (ανάλυση μας) – όπου όμως είναι απολύτως λανθασμένο το παράδειγμα της Σουηδίας, αφού δεν ήταν ποτέ προτεκτοράτο των πιστωτών της, όπως είναι η Ελλάδα για τη Γερμανία, με τους σιωπηλούς Πολίτες της να αποτελούν την ντροπή της Ευρώπης.

Περαιτέρω, ασφαλώς είναι αυτονόητο πως το ευρώ είναι καταστροφικό για όλες τις χώρες, εκτός από τη Γερμανία που πήρε έγκαιρα (και ύπουλα) τα μέτρα της, αφού
(α) δεν είναι δυνατόν να έχουν τόσο διαφορετικές οικονομίες την ίδια νομισματική πολιτική – ούτε την ίδια κεντρική τράπεζα,

(β) η Ευρωζώνη δεν διαθέτει κανένα όπλο αντιμετώπισης κρίσεων – ούτε εξισορρόπησης των ανταγωνιστικών ελλειμμάτων μέσω των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ

(γ) είναι αδύνατον να ενωθούν δημοσιονομικά, τραπεζικά και πολιτικά κράτη με τέτοιες εθνικές/ανθρωπολογικές διαφορές – αν και ασφαλώς δεν το επιθυμεί η πρωσική κυβέρνηση, στόχος της οποίας είναι με τη βοήθεια του ευρώ η δημιουργία του δικού της 4ου Ράιχ.
Ήταν αρκετά δύσκολη άλλωστε η μετάβαση από την οικογένεια και τη φυλή, στην πόλη-κράτος και στο κράτος για τον άνθρωπο – αλλά κατά πολύ δυσκολότερη σε Ευρωπαίο και Παγκόσμιο Πολίτη, με τόσο μεγάλες πολιτισμικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και λοιπές διαφορές, ειδικά σε σχέση με τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες χώρες.

Είναι τώρα επί πλέον αυτονόητο πως η νομισματική ένωση έχει κατασκευαστεί σαν μία ερμητικά κλειστή φυλακή, την οποία δεν μπορεί να εγκαταλείψει μονομερώς καμία χώρα χωρίς να καταστραφεί η οικονομία της – πόσο μάλλον όταν είναι υπερχρεωμένη όπως η Ελλάδα, με υποθηκευμένο το σύνολο σχεδόν των περιουσιακών της στοιχείων, καθώς επίσης με κλειστή την πόρτα μετατροπής των χρεών της σε δραχμές, λόγω του PSI.
Επομένως το θέμα δεν είναι εάν θέλει κανείς το ευρώ ή όχι ως έχει, έτσι όπως είναι – φυσικά δεν το θέλει κανένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, εκτός από την πρωσική κυβέρνηση. Το θέμα έχει σχέση με το εάν είναι σε θέση να επιστρέψει μία χώρα στο δικό της νόμισμα – όπου ούτε καν η Γερμανία δεν έχει την πολυτέλεια αφού, εάν τυχόν υιοθετούσε μονομερώς το μάρκο, θα κατέρρεαν οι εξαγωγές της και ως εκ τούτου η οικονομία της, ενώ θα έχανε τα περισσότερα από τα χρήματα που της οφείλουν οι εταίροι της (Target 2, τραπεζικά δάνεια κοκ.).
Αυτονόητο είναι εκτός αυτού το ότι, κανένας δεν επιθυμεί την παγκοσμιοποίηση, ούτε καν τη μικρογραφία της, όπως είναι η ΕΕ – εννοώντας βέβαια το 90% του πληθυσμού και ειδικά τους εργαζομένους, οι οποίοι είναι έτσι εκτεθειμένοι σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό, χωρίς οίκτο και όρια.
Επί πλέον, σε μία ένωση κρατών τα ασθενέστερα μετατρέπονται σε βορά των ισχυρότερων – όπως ακριβώς σε έναν επιχειρηματικό συνεταιρισμό, όπου αυτός που έχει τα περισσότερα χρήματα και ισχύ, επιβάλλει τη βούληση του είτε είναι δίκαιη, είτε όχι, παίρνοντας τελικά τη μερίδα του λέοντος.
Από το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας όμως φαίνονται καθαρά τα τεράστια μειονεκτήματα της μονομερούς αποχώρησης, όπως στα θέματα των διεθνών συμβάσεων που έχουν υπογραφεί από την Κομισιόν – καθώς επίσης τα προβλήματα της απομόνωσης από την αγορά της ΕΕ, με την οποία είναι πια άρρηκτα συνδεδεμένη η οικονομία της, εξαρτώμενη σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έχουμε δε την άποψη πως όσο πιο πολύ θα καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις, τόσο χειρότερα – όπως στην περίπτωση της Ελλάδας το 2015, όπου κάηκαν εντελώς όλα της τα διαπραγματευτικά χαρτιά, ειδικά όσον αφορά τη διαγραφή μέρους του χρέους (άρθρο).
Χωρίς να επεκταθούμε σε άλλες λεπτομέρειες, η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η Παγκοσμιοποίηση, αποτελούν μεγάλα και σύνθετα προβλήματα για τους λαούς – ενώ ούτε καν οι Η.Π.Α. είναι σε θέση να ακολουθήσουν το δικό τους εθνικό δρόμο, όπως υποσχέθηκε στους εκλογείς του ο κ. Trump. Τόσο η πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης πάντως, όσο και η δεύτερη τελείωσαν με μεγάλους πολέμους – χωρίς τους οποίους δεν υπήρχε τρόπος αποδέσμευσης των κρατών.
Εν τούτοις, είναι άλλο πράγμα να διαπιστώνει κανείς το (όποιο) πρόβλημα και άλλο να προτείνει υπεύθυνα τη σωστή λύση – θεωρώντας πως στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η οποία είναι μακράν το μεγαλύτερο πρόβλημα, μόνο η επιστροφή όλων των κρατών μαζί στην προ ευρώ εποχή (ανάλυση) θα ήταν βιώσιμη, με την ταυτόχρονη «αναδιάρθρωση» των χρεών των υπερχρεωμένων χωρών. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι, όσο πιο πολύ καθυστερεί η διαδικασία, τόσο περισσότερο θα κοστίσει – όπου μπορεί μεν η Γερμανία να αισθάνεται πιο ασφαλής, αλλά ίσως πληρώσει αυτή τον τελικό λογαριασμό.
Ολοκληρώνοντας, είμαστε βέβαιοι πως η Ευρωζώνη, η ΕΕ και η παγκοσμιοποίηση θα μας απασχολούν για πάρα πολλά χρόνια ακόμη, ευχόμενοι να αποτελούν οι πόλεμοι παρελθόν – ενώ μπορεί μεν να αναλύει κανείς σωστά τα προβλήματα και να προβαίνει σε ορθολογικές, απόλυτα τεκμηριωμένες διαπιστώσεις, αλλά οι υπεύθυνες προτάσεις όσον αφορά τις ρεαλιστικές λύσεις είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου