Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Μαρ 2017


Η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ παρέδωσε τον Φεβρουάριο στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας (ΒΝD) κατάλογο με τα ονόματα υποτιθέμενων υποστηρικτών του κινήματος Γκιουλέν, όπως μετέδωσαν δύο ραδιοφωνικά δικτυα (NDR, WDR) και έγραψε η «Süddeutsche Zeitung».

Ο κατάλογος αυτός περιέχει, εκτός από τα ονόματα, και διευθύνσεις 300 ατόμων και 200 σχολείων και ενώσεων τα οποία η τουρκική κυβέρνηση υποπτεύεται ότι υποστηρίζουν τον Γκιουλέν στην Γερμανία. Για πολλά άτομα τα οποία κατονομάζονται υπάρχουν αριθμοί κινητών τηλεφώνων, ακόμα και φωτογραφίες οι οποίες ελήφθησαν προφανώς κρυφά.

Εκπρόσωπος της Εγκληματολογικής Υπηρεσίας της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας δήλωσε στον Τύπο ότι ειδοποίησε τα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται στον κατάλογο και τα προειδοποίησε να μην ταξιδεύουν την Τουρκία για να μην υποστούν συνέπειες και να αποφεύγουν να πηγαίνουν στα προξενεία της Τουρκίας.

Κύκλοι των γερμανικών υπηρεσιών ασφαλείας εκδήλωσαν εν τω μεταξύ την κατάπληξή τους που η Τουρκία παραδέχεται ανοικτά ότι κατασκοπεύει πολίτες της επί γερμανικού εδάφους.

Ήδη εδώ και καιρό η Γενική Εισαγγελία της Γερμανίας ερευνά κατά πόσον η τουρκική κοινότητα DITIB κατασκοπεύει μέσω των τζαμιών Τούρκους πολίτες και στέλνει πληροφορίες στην Άγκυρα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Μαρ 2017


Του Σταύρου Λυγερού

Η σκηνή στον Λευκό Οίκο, με τις κάμερες των παγκόσμιων ΜΜΕ να την μεταδίδουν live, κραύγαζε. Η Μέρκελ ζητάει από τον Τραμπ να ανταλλάξουν χειραψία και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν αντιδρά. Ο εκπρόσωπός του είπε αργότερα πως δεν άκουσε, αλλά όλοι ερμήνευσαν το περιστατικό ως εσκεμμένη ενέργεια. Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ενώπιον των πάντων ο Τραμπ είπε με τη γλώσσα του σώματός του όσα δεν ήθελε να πει με το στόμα του. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος όχι μόνο απέφυγε τις συνηθισμένες αβρότητες, αλλά και ούτε καν έριξε ένα βλέμμα στη φιλοξενούμενή του.

Δεν πρόκειται ούτε για αμηχανία λόγω απειρίας, ούτε για απλή αγένεια. Από τα πρώτα βήματά του ως υποψήφιος και στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Τραμπ έχει δείξει πως δεν ακολουθεί την πεπατημένη και στο επικοινωνιακό και στο διπλωματικό επίπεδο. Η πεπατημένη είναι οι ηγέτες δημοσίως να κρύβουν τις όποιες διαφωνίες και συγκρούσεις τους πίσω από δημόσιες αβρότητες και γενικόλογες ρητορείες.

Με τις συχνές αντισυμβατικές δηλώσεις του και τα αιχμηρά τουίτ του, ο Τραμπ κινείται στον αντίποδα. Μπορεί το στυλ του να ξενίζει και σε κάποιους να προκαλεί σοκ, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ιδιότυπη δημόσια διπλωματία. Προφανώς, ταιριάζει στον χαρακτήρα του αθυρόστομου μεγαλοεπιχειρηματία, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη ιδιαιτέρως αποτελεσματική.

Θεωρήθηκε από τους ψηφοφόρους σαν καθαρός λόγος και όχι σαν πολιτικάντικη ρητορεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της προεδρίας, παρότι είχε μαχητικά απέναντί του τον κορμό των αρχουσών ελίτ, του βαθέως αμερικανικού κράτους και της διεθνούς των απανταχού φιλελευθέρων. Είναι ενδεικτικό ότι ούτε το κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος δεν τον στήριξε.

Είναι εμφανές ότι ο Τραμπ συμπεριφέρθηκε έτσι στη Μέρκελ, επειδή ήθελε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν είχε στόχο απλώς να υπογραμμίσει τις διαφωνίες τους. Είχε στόχο να δείξει ότι η Ουάσιγκτον αλλάζει σελίδα, ότι οι ισορροπίες στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας θα ανατραπούν. Το είχε, άλλωστε, προαναγγείλει από την προεκλογική περίοδο.

Είναι ενδεικτικό πως μερικές εβδομάδες νωρίτερα, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη Βρετανίδα πρωθυπουργό, είχε φροντίσει να την πιάσει και χεράκι-χεράκι να εισέλθουν στον Λευκό Οίκο. Το μήνυμα τότε ήταν πως η παραδοσιακή ειδική σχέση Ουάσιγκτον-Λονδίνου όχι μόνο είναι ζωντανή, αλλά και πως στις συνθήκες του Brexit θα προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ο Τραμπ δεν έκρυψε ούτε την αρνητική γνώμη του για το ευρώ, ούτε την ικανοποίησή του για την αποχώρηση της Βρετανίας. Ο καθηγητής Μάλοξ, τον οποίο προορίζει για πρέσβη στην ΕΕ, έφθασε στο σημείο να τρολάρει τους Ευρωπαίους με τις δηλώσεις του για σορτάρισμα του ευρώ. Προφανώς, όχι χωρίς να έχει λάβει υπόψη του τον αέρα που φυσάει στον Λευκό Οίκο.

Θα ήταν επιπόλαιο να θεωρήσει κανείς πως ο Αμερικανός πρόεδρος είναι απλώς αντιευρωπαίος. Δεν θα είχε πρόβλημα εάν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα διαλυόταν, αλλά δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος εκστρατεία για τη διάλυσή του. Στην πραγματικότητα, με τον πραγματισμό και την ωμότητα του επιχειρηματία ανοίγει μέτωπα για να οδηγήσει τα πράγματα σε νέες πιο συμφέρουσες για τις ΗΠΑ ισορροπίες. Το λέει, άλλωστε ξεκάθαρα σε κάθε ευκαιρία.

Στο οικονομικό επίπεδο δήλωσε ότι δεν είναι απομονωτιστής, αλλά υπέρ του δίκαιου διεθνούς εμπορίου. Είπε, μάλιστα, στη Μέρκελ ότι οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές της διατλαντικής εμπορικής συμφωνίας αποδείχθηκαν πιο ικανοί από τους Αμερικανούς. Ο υπουργός του επί των Οικονομικών Μινούτσιν αποσαφήνισε ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί εμπορικούς πολέμους, αλλά την αλλαγή των εμπορικών σχέσεων, ώστε να καταστούν δικαιότερες για τους Αμερικανούς εργαζόμενους.

Η καγκελάριος, βεβαίως, επιχείρησε να οχυρωθεί πίσω από το πρόσχημα ότι τις ευρωαμερικανικές εμπορικές συμφωνίες δεν τις διαπραγματεύεται το Βερολίνο, αλλά η ΕΕ. Ο Τραμπ, όμως, δεν συνομιλεί με βάση προσχήματα. Θεωρεί την ΕΕ γερμανικό μαγαζί και πως με το ευρώ η Γερμανία εκμεταλλεύεται τους εταίρους της. Θεωρεί ότι το Βερολίνο επιδιώκει την οικονομική αδυναμία του ευρωπαϊκού Νότου με σκοπό το ευρώ να είναι σχετικά υποτιμημένο και κατ’ αυτό τον τρόπο να διευκολύνονται οι γερμανικές εξαγωγές και η συσσώρευση εμπορικών πλεονασμάτων. Με άλλα λόγια, κατηγορεί τους Γερμανούς για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Προφανώς, εάν δεν υπήρχε το ευρώ θα είχε ενεργοποιηθεί ο νομισματικός μηχανισμός εξισορρόπησης. Λόγω μεγάλης ζήτησης, το μάρκο θα είχε αναπόφευκτα υπερτιμηθεί. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τα γερμανικά προϊόντα να γίνουν ακριβότερα και κατ’ αυτό τον τρόπο να ανοίξει χώρος για τους ανταγωνιστές εντός και εκτός ΕΕ.

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η προσέγγιση του νέου Αμερικανού προέδρου για το ΝΑΤΟ. Μπορεί να πιστεύει ότι η Συμμαχία δεν έχει προσαρμοσθεί στις νέες προκλήσεις για τη διεθνή ασφάλεια, αλλά δεν έχει πρόθεση να την διαλύσει. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να πληρώνει για την άμυνα της Ευρώπης. Με άλλα λόγια ζητάει από τους Ευρωπαίους να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αυξάνοντας άμεσα τις αμυντικές δαπάνες τους.

Οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ πίστευαν πως δεν θα εκλεγεί και όσο αυτός πλησίαζε προς τον Λευκό Οίκο τόσο οι εναντίον του επιθέσεις προσλάμβαναν διαστάσεις υστερίας. Ο ίδιος, άλλωστε, φρόντιζε να ανταποδίδει τα χτυπήματα με την ίδια οξύτητα. Το γεγονός ότι σ’ αυτό το μπαράζ επιθέσεων εναντίον του Τραμπ πρωτοστατούσαν Αμερικανοί αποχαλίνωσε τους Ευρωπαίους. Στην πραγματικότητα διεξήχθη ένας ιδεολογικός-πολιτικός πόλεμος. Η σύγκρουση δεν ήταν μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Διαχώρισε τη Δύση οριζοντίως. Κατά τη διάρκεια της παραβιάσθηκαν όρια και κανόνες. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα.

Συνειδητοποιώντας ότι ο Τραμπ είναι απειλή όχι μόνο για την παγκόσμια φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, αλλά και για τη γερμανική οικονομία, οι γερμανικές άρχουσες ελίτ ευθέως ή εμμέσως πρωτοστάτησαν σ’ αυτή τη σύγκρουση. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το γερμανικό Σπίγκελ κυκλοφόρησε με εξώφυλλο που δείχνει τον Τραμπ να αποκεφαλίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας! Πριν ακόμα αναλάβει τα προεδρικά καθήκοντά του, άρχισαν δημοσίως συζητήσεις και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ για την καθαίρεσή του! Ο Ζόφε, εκδότης-διευθυντής της σοβαρής σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας Ντι Τσάιτ, έφθασε στο σημείο (σε εκπομπή στο κανάλι ARD) να μιλήσει για «φόνο στον Λευκό Οίκο»! Οι επιθέσεις, όμως, δεν προήλθαν μόνο από δημοσιογράφους. Ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Σουλτς χαρακτήρισε το νέο Αμερικανό πρόεδρο «κίνδυνο για τη δημοκρατία».

Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον Τραμπ και στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Γερμανία λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, ο Ομπάμα έδωσε συμβολικά στη Μέρκελ το “δαχτυλίδι” του ηγέτη της Δύσης. Πολλά ΜΜΕ, αλλά ακόμα και πολιτικοί έκαναν σχετικές δηλώσεις.

Όταν ο νέος πρόεδρος εγκαταστάθηκε για τα καλά στο Οβάλ Γραφείο οι φαντασιώσεις άρχισαν να διαλύονται. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσει να υποχωρεί η υστερία και να αραιώνουν οι επιθέσεις, παρότι αποδείχθηκε πως ο Τραμπ εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Μπορεί οι φιλελεύθερες άρχουσες ελίτ στη Δύση και όχι μόνο να αντιμετώπισαν τον Τραμπ σαν επικίνδυνη πολιτική ανορθογραφία, αλλά σύντομα υποχρεώθηκαν να προσαρμοσθούν στην πραγματικότητα.

Στο Βερολίνο νοιώθουν μεγάλη αμηχανία και ανησυχία. Η Μέρκελ πήγε στον Λευκό Οίκο με σαφώς συμβιβαστική διάθεση. Πρόσφερε, μάλιστα, τη δέσμευση ότι η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της από 1,2% του ΑΕΠ της στο 2% μέχρι το 2024. Ήλπιζε πως αυτή η δέσμευσή της θα την βοηθούσε να βρει έναν κοινό παρονομαστή με τον Αμερικανό πρόεδρο ή τουλάχιστον να γεφυρώσει δημοσίως το χάσμα που έχει ανοίξει από την προεκλογική περίοδο. Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις της στην κοινή συνέντευξη Τύπου ότι προσπάθησαν να βρουν δίκαιες συμβιβαστικές λύσεις. Τόνισε, μάλιστα, «είναι πάντα καλύτερο να μιλάμε ο ένας με τον άλλον παρά ο ένας για τον άλλον».

Η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, αλλά μικρή για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε παγκόσμια κλίμακα. Ο μόνος τρόπος να το επιτύχει είναι μέσα από το σχήμα “γερμανική Ευρώπη”. Όσο οι ΗΠΑ ανέχονταν τον οικονομικό (και όχι μόνο) εθνικισμό του Βερολίνου δεν προέκυπτε σοβαρό πρόβλημα. Η μετατροπή της Γερμανίας σε “αφεντικό” της ΕΕ δεν αντέφασκε με το μεταπολεμικό δόγμα της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ότι δεν πρέπει να έρθει σε αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η εκλογή του Τραμπ άλλαξε τα πράγματα. Οι γερμανικές άρχουσες ελίτ νοιώθουν σήμερα πιο οικονομικά ισχυρές και πολιτικά χειραφετημένες, αλλά ταυτοχρόνως και απειλούμενες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν πώς να χειρισθούν το νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. Η Μέρκελ προσπάθησε να ρίξει γέφυρες και να ρυμουλκήσει το νέο Αμερικανό πρόεδρο σε μία διαδικασία εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων. Αυτό, άλλωστε, θα το πουλούσε επικοινωνιακά εν όψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου.
Πρώτον, ως επιβεβαίωση του ηγετικού ρόλου της όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο διεθνές φιλελεύθερο στρατόπεδο.
Δεύτερον ως επιβεβαίωση της ικανότητάς της να χειρίζεται αποτελεσματικά “λαϊκιστές ηγέτες”, όπως ο Μπερλουσκόνι, ο Ερντογάν, αλλά και ο Πούτιν.

Ο Τραμπ, όμως, δεν ψάχνει συμβιβασμό με το Βερολίνο. Επιδιώκει να επανεγκαταστήσει την αδιαμφισβήτητη αμερικανική ηγεμονία. Και φέρεται αποφασισμένος να το επιτύχει, αφενός ανακτώντας οικονομική ισχύ με την επαναφορά των βιομηχανιών στο αμερικανικό έδαφος, αφετέρου με άσκηση διπλωματίας εθνικής ισχύος που να στηρίζεται σε ακόμα πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Η εξαγγελία νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων από τον Αμερικανό πρόεδρο εντάσσεται σ’ αυτό το πλαίσιο, αλλά παραλλήλως του εξασφαλίζει και την πολύτιμη συμμαχία του περιβόητου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Δεν είναι παράδοξο, λοιπόν, ότι ο Τραμπ χρησιμοποίησε την επίσκεψη της Μέρκελ όχι για να βρει ένα modus vivendi μαζί της, αλλά για να διακηρύξει εμμέσως πλην σαφώς ότι παρά τις αντιδράσεις είναι αποφασισμένος να προωθήσει τη στρατηγική του. Δεν περιορίσθηκε, λοιπόν, στο να υπογραμμίσει τη θέση του ότι οι Ευρωπαίοι πρέπει να πληρώσουν για την άμυνά τους. Ούτε ικανοποιήθηκε από τη δέσμευση της καγκελαρίου για αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών. Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι εννοεί αυτά που λέει, κατέφυγε και στον δικό του τρόπο δημόσιας διπλωματίας.

Αφού έγραψε τουίτ ότι η συνάντηση με τη Μέρκελ ήταν «εξαιρετική», πρόσθεσε σε άλλο ότι η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει τεράστια χρηματικά ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ για την πολύ ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που της παρέχεται». Η απάντηση της Γερμανίδας υπουργού Άμυνας ότι «δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ» επιβεβαίωσε ότι οι δύο πλευρές συνεχίζουν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε και στα άλλα ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι.

Το μόνο που ο Τραμπ βρήκε να πει ότι έχει κοινό με τη Μέρκελ ήταν η δηλητηριώδης ατάκα πως και οι δύο είχαν πέσει θύματα υποκλοπών από την κυβέρνηση Ομπάμα. Πολλοί εστιάζουν στο γεγονός πως ο Αμερικανός πρόεδρος και η Γερμανίδα καγκελάριος είναι πολύ διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό ισχύει, αλλά η γεφύρωση του χάσματος καθίσταται δύσκολη, επειδή εκπροσωπούν δύο ισχυρά ρεύματα στους κόλπους του δυτικού κόσμου. Η μέχρι πρότινος κυρίαρχη φιλελεύθερη συναίνεση αμφισβητείται από τις κοινωνίες και αυτή η αμφισβήτηση στις ΗΠΑ βρήκε έκφραση από τον Τραμπ. Το σύνθημά του «πρώτα η Αμερική» μπορεί να έχει εθνική χροιά, αλλά έχει και οικουμενικές συνέπειες. Κι αυτό, επειδή είναι ο τρόπος του για να ανασχέσει, αν όχι να ακυρώσει, την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της.

Για την Ελλάδα, η αντιπαράθεση των ΗΠΑ του Τραμπ με τη “γερμανική Ευρώπη” θέτει κρίσιμα διλήμματα εθνικού προσανατολισμού. Προς το παρόν το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποφεύγει να τα αντιμετωπίσει, αναλισκόμενο στις γνωστές ρητορείες χωρίς αντίκρισμα. Το επόμενο διάστημα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να κάνει επιλογές.

Πηγη εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Του Philip Stephens
Financial Times

Η σημασία της Συνθήκης της Ρώμης έγκειται στο γεγονός πως ακόμα και την στιγμή της υπογραφής, πριν από 60 χρόνια, η Γερμανία και η Γαλλία δεν συμφωνούσαν.

Η Γερμανία ήθελε την κοινή αγορά, ενώ η Γαλλία ήταν περισσότερο ενθουσιώδης για την νέα υπηρεσία πυρηνικής ενέργειας, Euratom. Η Βόννη ήταν υπέρ της κατάργησης των δασμών στα μεταποιημένα προϊόντα. Το Παρίσι ήταν αποφασισμένο να προστατεύσει τα εισοδήματα των αγροτών τoυ.

Η μελλοντική ισχύς του ευρωπαϊκού εγχειρήματος βασίστηκε στην κοινή θέληση να μπουν στην άκρη τέτοιες διαφορές προς χάριν του συμβιβασμού.

Υπάρχει ο μύθος, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, που λέει ότι η Ε.Ε. αντανακλούσε πάντοτε μια στενή ταύτιση συμφερόντων και προοπτικών ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες χώρες της ηπείρου. Αυτό εξηγεί την επιτυχία του λεγόμενου γαλλο-γερμανικού άξονα.

Το αντίθετο ισχύει. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι διαφωνούσαν από την αρχή για την μορφή που θα πάρει η Ευρώπη. Στο Παρίσι, η ολοκλήρωση είχε να κάνει πάντοτε με τη δημιουργία μιας ζώνης προστασίας έναντι των πανίσχυρων ΗΠΑ. Για την φιλοατλαντική Γερμανία, η Ευρώπη ήταν ένας δρόμος προς την εθνική επανένωση και ένας τρόπος να ξορκίσει τους δαίμονες της πρόσφατης ιστορίας.

Λίγο πριν οι Κάτω Χώρες εμφανιστούν με ένα σχέδιο για μια Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η Γαλλία είχε απορρίψει τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Ρώμης, οι ομοσπονδιακές τάσεις της Γερμανίας συγκρούστηκαν συχνά με την γκωλική προτίμηση για εθνική κυριαρχία.

Για τη Γαλλία, το ενιαίο νόμισμα ήταν ένα εργαλείο για να περιορίσει την οικονομική κυριαρχία του εταίρου της. Για μια Γερμανία που δίσταζε να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο, το ευρώ ήταν ο αναγκαίος δρόμος προς την επιθυμητή πολιτική ένωση. Το Βερολίνο είναι πιο προστατευτικό απέναντι στα μικρότερα έθνη της Ε.Ε., η Γαλλία δείχνει περιφρόνηση.

Η πρακτική του συμβιβασμού εδραιώθηκε από την Συνθήκη των Ηλυσίων, μια συμφωνία η οποία με τη θέσπιση της διμερούς συνεργασίας σε κάθε κυβερνητικό επίπεδο έχει δημιουργήσει κεντρομόλες δυνάμεις που αντισταθμίζουν τις φυγόκεντρες. Ακόμα και εδώ, ένας οξυδερκής παρατηρητής θα εντοπίσει την αναγκαστική συνύπαρξη.

Στο γραμμένο στη γερμανική γλώσσα κείμενο, η διατλαντική σχέση γίνεται αποδεκτή. Για κάποιο λόγο, το συναίσθημα αυτό δεν πέρασε ποτέ στη γαλλική εκδοχή.

Οι συμφωνίες αυτές λειτούργησαν ως ένα θεμέλιο για τα ευρύτερα παζάρια εντός της Ε.Ε. που κατεύθυναν τη διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης. Αν η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους στην αναζήτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος – η μία θυσιάζοντας την εθνική κυριαρχία, η άλλη εγκαταλείποντας τελικά το πολύτιμο εθνικό της νόμισμα – πως μπορούσαν οι εταίροι τους να αρνηθούν να κάνουν τους δικούς του συμβιβασμούς;

Οι Βρετανοί πολιτικοί δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό, σπαταλώντας το χρόνο τους σε μια μάταια προσπάθεια να δημιουργήσουν ρήξη μεταξύ των δύο εθνών. Το επιχείρημα ήταν πως τα ένστικτα της Γερμανίας είναι σχεδόν αγγλοσαξωνικά, οπότε είναι εύκολο να την κερδίσει η Βρετανία στο πλευρό της.

Η Τερέζα Μέι απέχει από τους εορτασμούς για την 60η επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης, αλλά η πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να ακολουθήσει την ίδια τακτική του διαίρει και βασίλευε στις διαπραγματεύσεις για το Brexit. Και για άλλη μια φορά θα αποτύχει. Η Γερμανίδα Άγκελα Μέρκελ θέλει να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά όχι θυσιάζοντας τη σχέση της με το Παρίσι.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις των τελευταίων ετών έχουν στερήσει από τους Ευρωπαίους ηγέτες την ικανότητα να σκέφτονται τις διαθέσιμες ευκαιρίες. Στάσιμες οικονομίες, μια ευρωζώνη υπό πολιορκία, οι εισροές νέων μεταναστών και ο νέος λαϊκισμός έχουν στερέψει την εμπιστοσύνη. Κανείς δεν έχει χάσει χρήματα στοιχηματίζοντας κατά της Ευρώπης. Ακόμα και τώρα, μια κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Brexit θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την ένωση. Η υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν για τη γαλλική προεδρία φέρνει ένα ακόμα πιο σκοτεινό σύννεφο στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.

Αν κερδίσει η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, τίποτα δεν θα είναι βέβαιο.

Οπότε δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να σκεφτούμε το αντίθετο. Ότι οι ουρανοί μπορεί να καθαρίζουν, ότι η Ευρώπη τα επόμενα χρόνια θα ξαφνιάσει τους Ιερεμίες, έστω και σε έναν περιορισμένο βαθμό, και ότι η διαδικασία θα ξεκινήσει με ένα ακόμα πολιτικό παζάρι ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία.

Το πιο πιθανό είναι να χάσει η κα. Λεπέν από τον ανεξάρτητο κεντρώο Εμμανουέλ Μακρόν, το φαβορί στην προεδρική κούρσα, ή από τον Φρανσουά Φιγιόν του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο κ. Μακρόν είναι ο πιο φιλοευρωπαϊστής από τους δύο. Και ο γκωλικός κ. Φιγιόν ο πιο ριζοσπαστικός στο θέμα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό που τους ενώνει είναι πως κάτι πρέπει να γίνει για να μπει τέλος στην οικονομική στασιμότητα της Γαλλίας και την επακόλουθη πολιτική εξασθένιση. Η Γαλλία πρέπει να εκσυγχρονιστεί για να αποκτήσει και πάλι το ειδικό της βάρος.

Ακριβώς αυτό το μήνυμα είναι που περιμένει το Βερολίνο. Η αδυναμία της Γαλλίας έχει αφήσει τη Γερμανία εκτεθειμένη και την Ε.Ε. χωρίς ισορροπία. Εξ ορισμού, η κα. Μέρκελ είναι ταυτόχρονα ο διστακτικός ηγέτης της ηπείρου και ο κακός του έργου.

Η καγκελάριος θέλει πάνω από όλα να αποκαταστήσει την συνεργασία με το Παρίσι. Το ίδιο θέλει και ο Μάρτιν Σουλτς, ο Σοσιαλδημοκράτης διεκδικητής στις γερμανικές εκλογές του Φθινοπώρου. Ο κ. Σουλτς θα έβρισκε τον κ. Μακρόν έναν πιο φιλικό εταίρο. Το ίδιο και η κα. Μέρκελ. Και οι δύο θα προσπαθούσαν όμως να συνεργαστούν με τον κ. Φιγιόν.

Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα για το πώς θα κλείσουν οι ρωγμές σε μια κατακερματισμένη ένωση. Ο γαλλο-γερμανικός άξονας έχει μικρότερη δυναμική σε μια Ε.Ε. των 27 από ότι σε μια των 6. Αλλά μια αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι θα ήταν μια σημαντική πηγή εμπιστοσύνης. Θα μπορούσε επίσης να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου «πυρήνα της Ευρώπης» με την βούληση και την ικανότητα για εμβάθυνση της συνεργασίας.

Όσο δύσκολο και αν είναι να παραμένει κανείς αισιόδοξος για την Ευρώπη, είναι ώρα να μετριαστεί η απαισιοδοξία.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Μια σημαντική πρωτοβουλία λαμβάνει η τουρκική κυβέρνηση, η οποία επιφυλάσσει αντίκτυπο για το μέλλον της Άγκυρας με το Βερολίνο.

Όπως μεταδίδουν τα τουρκικά μέσα, η τουρκική Επιτροπή Ανταγωνιστικότητας ξεκινά έρευνα για την γερμανική εταιρία Mercedes.

Οι τουρκικές αρχές εκφράζουν υποψίες για το γεγονός ότι η γερμανική εταιρία προχωρώντας σε εκπτώσεις στην τιμή βιομηχανικών-εμπορικών οχημάτων που φέρουν μηχανισμούς για μπετόν, πλήττει την ανταγωνιστικότητα στην τουρκική αγορά.

Οι τουρκικές αρχές ξεκινούν επίσης, έρευνα για γερμανικές και ελβετικές εταιρίες που εξάγουν στην Τουρκία πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται σε απορρυπαντικά είδη.

Η χρονική συγκυρία της κίνησης της Άγκυρας φέρει ιδιαίτερη σημασία καθώς συμπίπτει με την μεγάλη ένταση στις σχέσεις Τουρκίας-Ε.Ε.

Εν τω μεταξύ, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν, στα πλαίσια μιας νέας τοποθέτησης επαναλαμβάνει ότι η χώρα του είναι αποφασισμένη να «κλείσει ανοιχτούς λογαριασμούς» με την Ευρώπη.

Πηγή Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαρ 2017


Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είναι γεγονός ότι οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν… τό 'χουν πολύ με την ανάγνωση της διεθνούς πολιτικής σκηνής. «Διαβάζουν» θετικές εξελίξεις εκεί που δεν υπάρχουν, ανακαλύπτουν ευνοικούς συσχετισμούς και οραματίζονται ανατροπές μέσα από την αφύπνιση μιας δήθεν αλληλέγγυας… «ευρωπαικής αριστεράς».

Το σενάριο βεβαίως παραπέμπει σε ευθέως σε «Αρλεκιν». Για να… ξεχνιούνται τα παλικάρια βαφτίζουν «πολιτική πρόβλεψη» τους ευσεβείς τους πόθους και όταν αυτοί διαψευστούν, πάνε για ποτό με τον Καρανίκα…

Παρόλο όμως το περίσσευμα αφέλειας που διακρίνει το διεθνοπολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Τσίπρας έχει φτάσει να στηρίζει τις ελπίδες επιβίωσης του στην εκλογική νίκη του Μάρτιν Σούλτζ. Πρώτον επειδή ο Τσίπρας, σε σχέση με τον μέσο όρο των υπόλοιπων Συριζαίων είναι πολύ λιγότερο αφελής και δεύτερον επειδή έχει πάρει το μάθημα του και λογικά πρέπει να γνωρίζει τι εστί «βαθύ πολιτικό κατεστημένο» στη Γερμανία.

Κοιμίζει κόσμο και αγοράζει χρόνο ο σημερινός πρωθυπουργός, αλλά μάλλον όχι ως τις γερμανικές εκλογές. Ως τις δικές μας…

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής που να πιστεύει πράγματι ότι στο τέλος θα χάσει η Μέρκελ. Αυτά για το ξαφνικό «γκέλ» του πρώην αλκοολικού αυτοδίδακτου βιβλιοπώλη είναι μπουρδίτσες για να αποκτούν λίγο σασπένς οι κατά γενική ομολογία πιο βαρετές ευρωπαικές κάλπες. Που κατά κανόνα οδηγούν σε κυβερνήσεις συνασπισμού μεταξύ των δύο βασικών μονομάχων, το πολύ-πολύ με την προσθήκη συστημικών μαιντανών όπως έχουν καταντήσει οι «Ελεύθεροι Δημοκράτες».

Τον Σούλτζ, όταν έρθει η ώρα, τα ίδια γερμανικά μέσα που σήμερα τον αποθεώνουν, θα τον κοντύνουν «τόσο-όσο» χρειάζεται για να χάσει τις εκλογές αξιοπρεπώς. Δόξα τω θεώ σκελετούς στη ντουλάπα του κρύβει πολλούς και από την εποχή της θητείας του στο ευρωκοινοβούλιο. Στο παρελθόν μάλιστα έχει εισπράξει «προειδοποιητικές βολές», ακόμη και από το Σπίγκελ.

Όμως και στην θεωρητική περίπτωση που επικρατήσει ο σκληρός ευρωπαιστής των Σοσιαλδημοκρατών, με ποιους ακριβώς περιμένετε να κυβερνήσει; Με τους «Πράσινους» και τη Γερμανική Αριστερά; Γελοιότητες που δεν αντέχουν στην παραμικρή κριτική.

Κι αν μεν ο Τσίπρας έχει ποντάρει στη νίκη του Σούλτζ (που επαναλαμβάνω δεν το πιστεύω), κακό του κεφαλιού του. Θα φάει άδειασμα αεροπλανικό, ήδη από την προεκλογική περίοδο, στο πρώτο ντιμπέιτ που ο υποψήφιος Καγκελάριος ερωτηθεί για το ελληνικό χρέος.

Υπάρχουν όμως και άλλα πουλέν, από τον εγχώριο προοδευτικό-εκσγυχρονιστικό χώρο που μοστράρουν τον Σούλτζ σαν την καλή νεράιδα του παραμυθιού. Είναι όλοι οι αθεράπευτα ερωτευμένοι με την «γερμανική ευρώπη» που βρήκαν στο πρόσωπο του 62χρονου τον γνήσιο φίλο της Ελλάδας…

Λοιπόν για να μην κοροιδευόμαστε: Ο Σούλτζ τον μόνο Ελληνα που μπορεί να βοηθήσει είναι ο εικονιζόμενος της φωτογραφίας. Το παιδί με το σακίδιο που μάλλον θα ξαναγυρίσει στη κουζίνα του, αλλά στο πρόσωπο του ο «καλός Γερμανός Σαμαρείτης» είχε ανακαλύψει ένα μοναδικό πολιτικό ταλέντο. Και εντελώς ξεδιάντροπα πήγε να μας το μοστράρει…

«Αυτόν πρέπει να έχεις στην κυβέρνηση και όχι τον Καμμένο», είχε πει δημοσίως, ίσως επειδή οι ΑΝΕΛ σε αντίθεση με τον αρχηγό Σταύρο έχουν απολύτως ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων.

Για τέτοιου είδους «φιλελληνισμό» λοιπόν μιλάμε. Εφάμιλλο με του…μπεκροκανάτα των Βρυξελλών που υιοθέτησε ένα αδέσποτο στη Σάμο, το ονόμασε «Πλάτωνα» και έκτοτε δηλώνει φίλος της Ελλάδας.

Σουλτζ και Γιούγκερ είναι άλλωστε «κολλητάρια». Εκτός από το πάθος για ένα ποτηράκι (ο Σουλτζ δηλώνει ότι απεξαρτήθηκε νωρίς και ο Γιούγκερ δεν χρειάζεται να δηλώσει τίποτα, φτάνει να τον δεις να τραυλίζει on camera) τους ενώνει και η συναντίληψη για το δικαίωμα των πολυεθνικών στην φοροαποφυγή. Ο Σούλτζ ως πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου ήταν αυτός που κάλυψε πλήρως το σκάνδαλο Luxleaks για τις περίεργες φορολογικές πρακτικές του Μεγάλου Δουκάτου. Εκανε το παγώνι και αντί να το φέρει στην ολομέλεια το έθαψε σε μία επιτροπή την θητεία της οποίας απέφυγε να ανανεώσει. Γιατί το σκάνδαλο δεν έκαιγε μόνο τον Γιούγκερ. Εκαιγε και τον Νταισεμπλουμ καθώς πολλές από τις πολυεθνικές που απολάμβαναν ειδικής φορολογικής μεταχείρισης ήταν ολλανδικών συμφερόντων.

Μια παρέα είναι λοιπόν όλοι στην οποία κουμάντο κάνει το Βερολίνο. Και καλά θα κάνουμε να μην έχουμε αυταπάτες. Σ’ αυτή την Ευρώπη των Γερμανών και των υπαλλήλων τους, η Ελλάδα δεν θα έχει ποτέ φίλους. Ούτε θα την σώσουν φαλακρές νεράιδες με πατομπούκαλα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


"Μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο"

Επικαιρότητα

Το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος του χρέους των Η.Π.Α. είναι κάπου στα 20 τρις $ (γράφημα), το οποίο έχει πλέον ξεπεραστεί – γεγονός που σημαίνει ότι, κάθε πολίτης χρωστάει περί τα 62.600 $, ενώ κάθε φορολογούμενος πάνω από 160.000 $. Για σύγκριση, η Ελλάδα χρωστάει «μόλις» 330 δις €, άρα ο κάθε πολίτης της περί τις 30.000 € – επομένως τα μισά περίπου από τους αμερικανούς.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του δημοσίου χρέους των Η.Π.Α. (γαλάζια καμπύλη, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την Ελλάδα (μαύρη, δεξιά κάθετος), σε απόλυτα μεγέθη.

Επίσημα τώρα οι Η.Π.Α. απαγορεύεται να δανειστούν περισσότερα χρήματα, οπότε δεν μπορούν να εκδώσουν νέα ομόλογα – εκτός εάν αποφασίσουν να αυξήσουν το ανώτατο όριο του δανεισμού τους, όπως συνέβη το 2011, το 2013 και το 2015. Με δεδομένο όμως το ότι, το έλλειμμα της υπερδύναμης στον προϋπολογισμό του προηγουμένου έτους ήταν της τάξης του 1 τρις $, ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 1,4 τρις $, σε ένα έτος που ήταν σχετικά σταθερό αφού δεν μεσολάβησε κάποια οικονομική κρίση ή ένας πόλεμος, είναι φανερό πως η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δανεισμό – οπότε θα αναγκασθεί να αυξήσει ξανά το όριο, όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε δύο χρόνια μετά το 2011.
Έως τότε θα καταφύγει στα ονομαζόμενα «έκτακτα μέτρα» – δηλαδή, στη λεηλασία των συνταξιοδοτικών της ταμείων, προκειμένου να μην πάψει να λειτουργεί το δημόσιο. Όταν λοιπόν η πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη και πατρίδα του ΔΝΤ καταφεύγει σε τέτοιου είδους τεχνάσματα για να μη χρεοκοπήσει, πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται η Ελλάδα για ανάλογες μεθοδεύσεις;
Πώς μπορεί να τη συμβουλεύει το ΔΝΤ, όσον αφορά την καταπολέμηση της κρίσης, όταν η εξέλιξη της οικονομίας των Η.Π.Α., από την πλευρά των δίδυμων ελλειμμάτων και του χρέους, παρά την άκρως νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, είναι απείρως χειρότερη; Όσο για το δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς επίσης για το ασφαλιστικό, η κατάσταση των Η.Π.Α. είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική – ενώ είναι φανερό πλέον ότι, ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου δεν μπορεί να παραμείνει η μεγαλύτερη δύναμη.
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τώρα η Ελλάδα βιώνει για ένατο σχεδόν χρόνο μία σοβαρότατη κρίση χρέους – αλλάζοντας πολλές κυβερνήσεις από το 2009, υιοθετώντας δεκάδες φορές μέτρα λιτότητας, έχοντας «διασωθεί» επανειλημμένα, επιβάλλοντας ελέγχους κεφαλαίων κοκ., χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Όπως ακριβώς οι Η.Π.Α. λοιπόν, θα μείνει χωρίς χρήματα ακόμη μία φορά, σε λίγους μήνες – οπότε θα πρέπει να διασωθεί ξανά από το ΔΝΤ και την ΕΕ, όπου ΕΕ ίσον Γερμανία.
Εάν δεν διασωθεί, τότε θα χρεοκοπήσει, παρασύροντας ενδεχομένως κράτη όπως η Ιταλία, καθώς επίσης κάποιες τράπεζες – είτε άμεσα, όπως αυτές που την έχουν δανείσει, είτε έμμεσα, μέσω της Ιταλίας ή κάποιας άλλης χώρας που θα τοποθετηθεί στο στόχαστρο των αγορών, ως ο επόμενος αδύναμος κρίκος.
Σε κάθε περίπτωση, μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο – αφού το οικονομικό σύστημα μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την έννοια πως εάν συμβεί ένα μεγάλο «πιστωτικό γεγονός» σε κάποιο από τα «μέλη» του, είναι αδύνατον να μείνουν ανέπαφα όλα τα υπόλοιπα.
Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που οι Ευρωπαίοι, καθώς επίσης το ΔΝΤ, προσπαθούν απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια να αποτρέψουν μία ελληνική χρεοκοπία – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν έχει καμία σχέση με την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όπως υποκριτικά δηλώνεται.
Όμως τα μέτρα που λαμβάνουν είναι εντελώς λανθασμένα, ενώ έχουν ασφαλώς όρια, όπως αναφέρει γνωστός επενδυτής – αφενός μεν επειδή κάποια στιγμή οι Έλληνες θα αντιδράσουναρνούμενοι να συνεχίσουν να είναι υποτελείς της Γερμανίας, υφιστάμενοι επί πλέον εξαντλητικά μέτρα λιτότητας και καταστροφικούς ελέγχους κεφαλαίων, αφετέρου λόγω του ότι οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν θα αποδεχτούν νέα πακέτα διάσωσης.
Πάντως όταν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αποδειχθεί εάν πράγματι το οικονομικό μας σύστημα είναι παράλογο ή όχι, επικίνδυνα συνδεδεμένο ή μη – ενώ, με κριτήριο τις εξελίξεις τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στην Ευρώπη, η ώρα της κρίσης δεν θα αργήσει πολύ ακόμη.

Άρης Οικονόμου
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H γερμανική κυβέρνηση έχει μπλοκάρει μια σειρά από εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία. Η απόφαση, η οποία αφορά έντεκα παραγγελίες, ελήφθη πολύ πριν τη σημερινή κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δυο χωρών εξαιτίας των συγκρίσεων της σημερινής Γερμανίας με τη ναζιστική περίοδο αλλά και την απαγόρευση των εμφανίσεων Τούρκων υπουργών στη Γερμανία ενόψει του δημοψηφίσματος στην Τουρκία. Ο Γιαν Φαν Άκεν, βουλευτής του κόμματος η Αριστερά, λέει σχετικά:

«Αιφνιδιαστικά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνήθηκε να προχωρήσει τους τελευταίους τρεις μήνες σε εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία, πρόκειται συνολικά για έντεκα εξαγωγές. Αυτό είναι κάτι καινούργιο και δείχνει ότι δεν πρέπει απαραίτητα να προμηθεύει κανείς με όπλα χώρες που ανήκουν στο ΝΑΤΟ εάν αυτές καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Εκφράζεται κυρίως η ανησυχία ότι τα όπλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των Κούρδων. Επίσημα οι επιχειρήσεις της τουρκικής αστυνομίας και του τουρκικού στρατού στρέφονται εναντίον μόνο του κουρδικού κόμματος PKK, το οποίο είναι απαγορευμένο τόσο στην Τουρκία όσο και στη Γερμανία και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα τρομοκρατικών οργανώσεων. Ωστόσο πλήττεται έμμεσα και ο κουρδικός πληθυσμός. Πρόσφατα τα ΗΕ επέρριψαν στην Τουρκία συχνές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κουρδικές περιοχές.

Η Τουρκία, σημαντικός εμπορικός εταίρος

«Όταν βλέπω ότι με την δύναμη των όπλων διαλύονται διαδηλώσεις, ότι συλλαμβάνονται δημοσιογράφοι, όταν βλέπω πως βομβαρδίζονται κουρδικές πόλεις στη νοτιαανατολική Τουρκία και επίσης πραγματοποιούνται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ, τότε όλοι αυτοί είναι καλοί λόγοι για να μην προμηθεύουμε πλέον με όπλα την Τουρκία».

Η Τουρκία είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος τη Γερμανίας στο θέμα των εξαγωγών. Το 2015 εγκρίθηκαν 270 εξαγωγές ύψους 39 εκατομμυρίων ευρώ. Το πρώτο εξάμηνο του 2016, η Τουρκία από την 25η θέση έφθασε στην 8η θέση και η αξία των παραγγελιών άγγιξε τα 76 εκατομμύρια ευρώ.

Ωστόσο η απαγόρευση των εξαγωγών δεν επιφέρει σημαντικό πλήγμα στην Τουρκία στην πραγματικότητα. Η Άγκυρα προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στη Μόσχα, εξέλιξη την οποία παρακολουθούν με ανησυχία στο ΝΑΤΟ. Προς το παρόν διαπραγματεύεται με τη Ρωσία για την αγορά αμυντικού εναέριου συστήματος S-400. To σύστημα μπορεί να αναχαιτίζει αεροσκάφη και πυραύλους σε απόσταση 400 χλμ.

Στρατιωτικά η Τουρκία δεν θα πληγεί ιδιαίτερα από αυτή την απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης ωστόσο πολιτικά δεν είναι σίγουρα μια κίνηση αβροφροσύνης, πολύ περισσότερο σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα τεταμένες.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Το «Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου» του καγκελάριου του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ  αφιερώνεται στους «26» που ετοιμάζονται να αποδεχθούν στη Ρώμη την επικυριαρχία της Γερμανίας στην Ευρώπη – Ειδική αφιέρωση στον ολλανδό Μαρκ Ρούτε

Από τον Μάκη Ανδρονόπουλο
«… Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση μέσω τελωνειακών συνθηκών που θα περιλαμβάνουν τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Δανία, την Αυστροουγγαρία, την Πολωνία, και ίσως ακόμα την Ιταλία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. Αυτή η Ένωση δεν θα έχει καμιά κοινή συνταγματική ανώτατη αρχή και όλα τα μέλη της θα είναι επισήμως ίσα, αλλά στην πράξη θα υπάγονται στη γερμανική ηγεσία και θα πρέπει να σταθεροποιήσουν την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας πάνω στην Κεντρική Ευρώπη (Mitteleuropa).
Το ζήτημα των αποικιακών αποκτήσεων, όπου η πρώτη επιδίωξη είναι η δημιουργία μιας συνεχούς αποικιακής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Αφρική, θα εξεταστεί αργότερα, όπως θα εξετασθεί και εκείνο των επιδιώξεων που αφορούν στη Ρωσία…
Ολλανδία: Θα πρέπει να εξετασθεί με ποια μέσα και ποιες μεθόδους η Ολλανδία θα μπορέσει να αποκτήσει στενότερη σχέση με την Γερμανική Αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη τον ολλανδικό χαρακτήρα, αυτή η στενότερη σχέση θα πρέπει να μην τους δημιουργήσει κανένα αίσθημα καταναγκασμού , δεν θα πρέπει να αλλάξει κάτι στον ολλανδικό τρόπο ζωής και πρέπει επίσης να μην τους υποβάλλει σε νέες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Η Ολλανδία, επομένως, θα πρέπει να μείνει ανεξάρτητη ως προς τους εξωτερικούς τύπους, αλλά εσωτερικά θα εξαρτάται από εμάς. Πιθανώς θα πρέπει να εξετασθεί μια επιθετική ή αμυντική συμμαχία για να καλύψει και τις αποικίες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρέπει να επιτευχθεί μια στενή τελωνειακή ένωση…»
Η  περικοπή αυτή προέρχεται από το περίφημο «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» που παρουσιάστηκε από τον τότε καγκελάριο του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ στον Κάιζε Γουλιέλμο Β΄ στις 9 Σεπτεμβρίου 1914, και περιλαμβάνεται στο εξαιρετικό έργο του Βρετανού ιστορικού Niall Ferguson «Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» σε μετάφραση Καρολίνας Χάγερ (εκδ. Ιωλκός). Το «Πρόγραμμα του Σεπτέμβρη» του Μπέτμαν Χόλβεκ αποτελεί συγκερασμό μιας πλειάδας προτάσεων του γερμανικού κεφαλαίου και αναμφίβολα είναι ανατριχιαστικό σε σχέση με το σήμερα και τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επικείμενη αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ, όχι μόνο διαταράσσει τις όποιες μεταπολεμικές ισορροπίες υπήρχαν, αλλά και ανοίγει το δρόμο για την θεσμοθέτηση της Γερμανικής Ευρώπης μέσα από το σχέδιο των πολλών ταχυτήτων. Είναι τραγικό για τους ευρωπαϊκούς λαούς που νίκησαν τον γερμανικό ιμπεριαλισμό σε δύο παγκόσμιους πολέμους που κόστισαν την ζωή σε 50 εκατομμύρια ανθρώπους, να τίθενται υπό τη διαχείριση της γερμανικής εξουσίας. Είναι ιδιαίτερη ντροπή για τη Γαλλία.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στους 26 που ετοιμάζονται στις 25 Μαρτίου να επικυρώσουν την Γερμανική Ηγεμονία στην Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης.

ΥΓ: Για όσους επιθυμούν εμβάθυνση στους σχεδιασμούς τους γερμανικού ιμπεριαλισμού μπορούν να διαβάσουν το άρθρο του Jörg Kronauer «Η πολιτική του γερμανικού κεφαλαίου (1914 – 2014)»  σε μετάφραση και επιμέλεια Παναγιώτη Γαβάνα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Στον δρόμο για τη Δαμασκό ο Εβραίος επιπλοποιός από την Τύρο της Συρίας Σαούλ, φανατικός διώκτης των Χριστιανών άκουσε την φωνή του Κυρίου «Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις;» και έγινε ο Απόστολος Παύλος.

Στον δρόμο για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017 οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες δεν άλλαξαν μόνον ηγεσία αλλά και μια πολιτική διαχείρισης της Κρίσης στην Ευρωζώνη, την οποία ακολουθούσαν σταθερά από τον Σεπτέμβριο του 2008 την επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brοthers στις ΗΠΑ και κυρίως από την άνοιξη του 2010, όταν η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές.

Στην περίοδο 2008-2009 στην αρχή της κρίσης όταν η κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών υπό τη Μέρκελ υιοθέτησε τη γραμμή ο καθένας για τον εαυτό του, όχι αλληλεγγύη μέσω διασώσεων, όχι κοινός δανεισμός, όχι μεταφορά πόρων από τον Βορρά στον Νότο της Ευρωζώνης, υπουργός Οικονομικών δεν ήταν ο κακός Σόιμπλε, αλλά ο Σοσιαλδημοκράτης Στάινμπρουκ υποψήφιος καγκελάριος και αντίπαλος της Μέρκελ στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013.

Με το χθεσινό του άρθρο στη Frankfurter Allgemeine ο αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών, Γκάμπριελ, κάνει ένα βήμα πιο πέρα και από τον διάδοχό του στην ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών και υποψήφιο καγκελάριο Σουλτς: Δεν ψέγει τις υπερβολές της πολιτικής δημοσιονομικής λιτότητας και την άκαμπτη εφαρμογή τους, αλλά αμφισβητεί μετωπικά την ίδια την πολιτική που με την ανοχή του SPD ο Σόιμπλε ανήγαγε σε θρησκεία και προσπαθεί σήμερα στη Γερμανία και στην Ευρωζωνη να διασφαλίσει τη συνέχισή της ή στη χειρότερη περίπτωση να επιβραδύνει το ξήλωμα της με κύριο μοχλό τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM σε ευρωπαϊκό ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι οι Σουλτς και Γκάμπριελ δεν άκουσαν όπως ο Σαούλ τη φωνή του Κυρίου, αλλά τη φωνή του ενστίκτου πολιτικής επιβίωσης: Το SPD σήκωνε από το 2002 όταν ψηφίσθηκε το πρόγραμμα Ατζέντα 2010 του Σρέντερ με κύρια σημεία αναφοράς την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συρρίκνωση της κοινωνικής προστασίας, το μεγαλύτερο κόστος συνεχούς φθοράς και εκλογικής συρρίκνωσης, σε σημείο που να απειλείται και η θέση του ως δεύτερου κόμματος.

Ο Γκάμπριελ στο άρθρο του λέει τα αυτονόητα ότι συνεισφορά της Γερμανίας στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό αποδεικνύεται επικερδής για τη χώρα όσο αυξάνεται, καθώς οι εταίροι του Βερολίνου αυξάνουν τις εισαγωγές γερμανικών προϊόντων! Επί της ουσίας ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Τούτων λεχθέντων ακόμη και με το καλύτερο δυνατό σενάριο για την Ευρωζώνη νίκη του Μακρόν στη Γαλλία, Συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνω, Αριστεράς στο Βερολίνο και ματαίωση των πρόωρων εκλογών στην Ιταλία συν κυβερνητική αλλαγή στη Γερμανία δεν αρκεί απλά και μόνον εγκατάλειψη της δημοσιονομικής λιτότητας από το Βερολίνο, αλλά θα απαιτηθούν προγράμματα έκτακτης ανάγκης για τον Νότο. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να υπάρξουν μέτρα που να παραπέμπουν στις δράσεις του Ρούζβελτ μετά την είσοδό του στον Λευκό Οίκο τον Μάρτιο του 1933, όταν πλην του τερματισμού της καταστροφικής πολιτικής αποπληθωρισμού του προκατόχου του Χούβερ πήρε έκτακτα μέτρα αποκατάστασης των κοινωνικοοικονομικών ισορροπιών που είχαν διαταραχθεί.

Ο Μπραντ όταν ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών το 1966 βρήκε μια Δυτική Γερμανία εγκλωβισμένη στο δόγμα Χαλστάιν, που οδηγούσε στην αυτόματη διακοπή διπλωματικών σχέσεων με όποια χώρα αναγνώριζε την Ανατολική Γερμανία, και μέσα σε τρία χρόνια η Οστπολιτίκ, η ακριβώς αντίστροφη δηλαδή προσέγγιση ήταν χειροπιαστή πραγματικότητα.

Η ίδια ανατροπή σε επίπεδο δημοσιονομικής διαχείρισης είναι εξ ορισμού πολλαπλάσιας δυσκολίας πρόκληση.

Σαφές μήνυμα

Ο Γκάμπριελ λέει χωρίς πολλές περιστροφές ότι αν το SPD κερδίσει τις εκλογές θα απομακρυνθεί από την επιλογή των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, την οποία κατοχύρωσε με κάθε δυνατό νομοθετικό δεσμευτικό τρόπο ο Σόιμπλε.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Μαρ 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη 

Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελληνική στρατηγική και διπλωματία βασίστηκε πάνω σε δύο πολύ ισχυρούς πυλώνες. Από τη μία, στον πυλώνα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και από την άλλη και πιο πρόσφατα, στον πυλώνα Γερμανία – ΕΕ. Οι δύο αυτοί πυλώνες στηρίζουν τον ευρύτερο ευρωατλαντικό χώρο, μέρος του οποίου αποτελούν η Ελλάδα και η Τουρκία.

Παράλληλα, κύριο πρόβλημα της Ελληνικής στρατηγικής και διπλωματίας ήταν και παραμένει ο Τουρκικός αναθεωρητισμός. Η εμπειρία έδειξε, πως ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν απετέλεσαν για τα Ελληνικά συμφέροντα ιδανικά εργαλεία τιθάσευσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού, εντούτοις λειτούργησαν σε πολλές περιπτώσεις αποτρεπτικά ως προς την προοπτική κλιμάκωσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού εναντίον της χώρα μας. Η αποτροπή αυτή προέκυπτε ως αποτέλεσμα της βούλησης των ΗΠΑ και της Γερμανίας να διατηρούν συνολικά το σύστημα σε συνεχή συνεργασία και ισορροπία, περιλαμβάνοντας όλο το φάσμα των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων, μεταξύ των κρατών-μελών των θεσμών του ευρωατλαντικού χώρου.

Σήμερα, οι σχέσεις ΗΠΑ – Γερμανίας καθώς και οι σχέσεις ΝΑΤΟ – ευρωπαϊκών κρατών φαίνεται πως αλλάζουν. Από τη μία, η Γερμανία προκλητικά εξακολουθεί να απαιτεί να έχει την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Να πληρώνουν άλλοι, αδιάφορο αν πρόκειται για ατυχείς ευρωπαίους ή υπερατλαντικούς συμμάχους, και εκείνη μόνο να εισπράττει. Από την άλλη, η νέα διοίκηση στο Λευκό Οίκο προκλητικά αγνοεί τους βαθύτερους λόγους που ενώνουν ή οφείλουν να ενώνουν την Ευρώπη με τη Βόρεια Αμερική.

Ταυτόχρονα, ενώ στις ΗΠΑ ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θέτει το σύστημα της Ουάσιγκτον πρωτίστως στην υπηρεσία των συμφερόντων των Αμερικανικών Πολιτειών έναντι του παγκόσμιου συμφέροντος, σε μια αντίθετη πορεία και λογική, η Γερμανία ενδιαφέρεται πρωτίστως να προωθήσει τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα στον κόσμο, αναλώνοντας και εξαντλώντας το Ευρωπαϊκό της κεφάλαιο.

Με άλλα λόγια, έχουμε πλέον στον ευρωατλαντικό χώρο δύο ανταγωνιστικές ηγεμονικές δυνάμεις σε σύγκρουση συμφερόντων, την ίδια ώρα που και οι δύο στην ουσία προωθούν δύο διαφορετικά μοντέλα υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος, έναντι μιας κακώς δρομολογημένης, από τους προηγούμενους, παγκοσμιοποίησης. 

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην πρόσφατη συνάντηση στην Ουάσιγκτον μεταξύ του νέου Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ και της Γερμανίδας Καγκελάριου Αγκελας Μέρκελ. Δεν υπήρξε καμιά σύγκλιση μεταξύ τους και αυτό θα έχει επιπτώσεις τόσο στις ευρωατλαντικές δομές όσο και στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ως κομμάτι των ευρύτερων ζητημάτων εντός του ευρωατλαντικού χώρου.
Στη μεγάλη εικόνα, την σύγκρουση συμφερόντων την έχει μυριστεί η Ρωσία και χρησιμοποιεί την Τουρκία ανάλογα, μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας. Παράλληλα, σε περιφερειακό επίπεδο, η Τουρκία παίζει τα δικά της παιχνίδια μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας με έπαθλο τα ελληνικά συμφέροντα στον άξονα Στενά-Σουέζ.

Όσο θα διαρκεί η κόντρα Ουάσιγκτον-Βερολίνου, τα ελληνικά συμφέροντα θα πιέζονται ασφυκτικά, διότι η ΗΠΑ θα προσπαθούν να καλοπιάσουν την Τουρκία για να την τραβήξουν μακριά από τη Ρωσία. Η Γερμανία θα προσπαθεί να κρατά στο παιχνίδι την Ρωσία, διότι αφενός Γερμανία και Ρωσία έχουν μεταξύ τους πολύ ισχυρά γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα και αφετέρου η παραμονή της Ρωσίας πίσω από την Τουρκία εξασφαλίζει μόνιμο πονοκέφαλο στην Ουάσιγκτον, αναγκαστικά Αμερικανική παραμονή και γενναία χρηματοδότηση στο ΝΑΤΟ και ανάλωση των ΗΠΑ στην περιοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο οι επιλογές της χώρας μας είναι τρεις 

Πρώτον, να αποδεχθεί την κατάσταση και να συνθλιβεί μεσοπρόθεσμα από τα παιχνίδια ισορροπίας στην περιοχή μεταξύ ΗΠΑ, Γερμανίας, Ρωσίας και Τουρκίας.

Δεύτερον, να πείσει είτε την Αμερικανική είτε την Γερμανική πλευρά (για γεωοικονομικούς λόγους το διαζύγιο των δυο στον ευρωατλαντικό χώρο είναι δεδομένο) να πάρουν αποφάσεις και να θέσουν νέες γραμμές μεταξύ φίλων και εχθρών, προστατεύοντας ως ισχυρότεροι τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή. Βέβαια, με τι κόστος για εμάς;

Η τρίτη επιλογή για την χώρα μας είναι να αναζητήσουμε ένα νέο αντίβαρο αντιστάθμισης του κινδύνου που προκύπτει για τα συμφέροντά μας έναντι της ευρωατλαντικής φαυλότητας και τον ρωσοτουρκικού αναθεωρητισμού. Τονίζω, όχι αλλαγή του γεωστρατηγικού μας προσανατολισμού, αλλά ένα αντίβαρο ισχύος.

Δυστυχώς, στο νέο κόσμο που ζούμε και για τα δεδομένα της χώρας μας, θα πρέπει να μάθουμε να εξασφαλίζουμε τα συμφέροντά μας και την περιφερειακή μας σταθερότητα, καταφεύγοντας σε ανορθόδοξα στρατηγήματα και πρακτικές. Ο συμβατικός δρόμος είναι ήδη ναρκοθετημένος από τη φαυλότητα και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των φαινομενικών μας φίλων και συμμάχων. Αν μείνουμε θεατές να τους παρακολουθούμε, ως αδύναμος κρίκος θα συνθλιβούμε. Αν αντιδράσουμε άκομψα και δυναμικά, δηλαδή όπως περιμένουν πολλοί να κάνουμε, τότε πάλι παραμονεύει η προοπτική συντριβής μας. Μόνη λύση η αντιστάθμιση των κινδύνων και η οικονομία δυνάμεων μέσα από ισχυρές αλλά γεωπολιτικά απόμακρες συμμαχίες και με συνεχείς ελιγμούς. Η επόμενη διετία θα είναι καθοριστική στη διαμόρφωση του μετα-φαύλου σκηνικού των επόμενων δεκαετιών.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός ΑναλυτήςΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Μαρ 2017


Έχει ξεπεράσει τα όρια μιλώντας για ναζί…

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεπέρασε τα όρια όταν συνέκρινε την τρέχουσα κυβέρνηση της Γερμανίας με τους ναζί και δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτος στη χώρα, δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) Φόλκερ Μπουφιέ.

Η αντίδραση του Μπουφιέ, αντιπροέδρου του κόμματος της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ, καταδεικνύει την αυξανόμενη αγανάκτηση για τις δηλώσεις του Ερντογάν κατά της Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών και των συγκρίσεων που κάνει μεταξύ των ναζιστικών πρακτικών και την απαγόρευση πραγματοποίησης πολιτικών εκδηλώσεων υπέρ του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα σε ευρωπαϊκές χώρες.

«Αρκετά», τόνισε ο Μπουφιέ, ο οποίος είναι πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης. «Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα μας και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό», δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό DLF.

Τα γερμανικά μέσα μετέδωσαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος σκοπεύει να επισκεφθεί τη Γερμανία αυτό τον μήνα για να ζητήσει τη στήριξη του 1,4 εκατομμυρίου Τούρκων ψηφοφόρων που ζουν εκεί στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Ο Μπουφιέ επεσήμανε ότι μια τέτοια επίσκεψη θα προκαλούσε προβλήματα ασφαλείας. «Κάποιος που μας προσβάλει με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να περιμένει ότι θα συγκεντρώσει χιλιάδες αστυνομικούς για να τον προστατεύσουν».

Προς το παρόν πάντως η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει λάβει επίσημο αίτημα για επίσκεψη του Ερντογάν.

Ο Ράινερ Χάζελοφ, ένα άλλο μέλος του CDU και πρωθυπουργός της Σαξονίας- Άνχαλτ, κάλεσε το Βερολίνο να απαγορεύσει τέτοιου είδους επισκέψεις.

«Κάθε ηγέτης που επιθυμεί να συζητήσει κάτι μαζί μας είναι ευπρόσδεκτος ως καλεσμένος και θα είναι ευπρόσδεκτος βάσει του διπλωματικού πρωτοκόλλου, όμως αυτό δεν περιλαμβάνει την πραγματοποίηση προεκλογικής εκστρατείας, και κυρίως όχι από ανθρώπους που μας κατηγορούν ως έθνος», τόνισε ο Χάζελοφ σε άρθρο που δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα Die Welt.

«Αυτοί που μας συγκρίνουν με τους ναζί δεν είναι ευπρόσδεκτοί. Δεν είναι αποδεκτό», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι το Βερολίνο δεν θα πρέπει να αφήνει τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τις κυβερνήσεις των κρατιδίων να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τις επισκέψεις Τούρκων πολιτικών, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα.

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς δήλωσε χθες ότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί μεταφορές με τον φασισμό επειδή ανησυχεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες ξεχνούν την ιστορία τους και πέφτουν ξανά στην παγίδα του ναζισμού.

Στη σημερινή του ομιλία ο Ερντογάν επεσήμανε ότι η χώρα του δεν μπορεί πλέον να υφίσταται πιέσεις από σκέψεις, όπως η συμφωνία για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών που έχει συνάψει με την ΕΕ με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια από την Ευρώπη και εντατικές ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Ο Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν σημείωσε μιλώντας στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Bild ότι οι προοπτικές της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ θα είναι «ολοένα και λιγότερο ρεαλιστικές», αν δεν αλλάξει πορεία κ αι δεν πάψει να απομακρύνεται από τις ευρωπαϊκές αξίες.

Ο Χαν δήλωσε ότι η ΕΕ έχει εκφράσει επανειλημμένα τις ανησυχίες της σχετικά με «τις ολοένα και αυξανόμενες αυταρχικές τάσεις του προέδρου Ερντογάν».«Οι απειλές δεν είναι ο τρόπος να γίνεται πολιτική. Καθιστούν αδύνατο τον λογικό διάλογο», κατέληξε.

Πρωθυπουργός Βελγίου: Δεν θα αφεθούμε να εκφοβιστούμε από τον Ερντογάν

Σφοδρά επικριτικός έναντι της Τουρκίας εμφανίστηκε με δηλώσεις του ο Βέλγος πρωθυπουργός κ. Μισιέλ σύμφωνα με την εφημερίδα De Tijd, λέγοντας ότι «δεν θα αφεθούμε να εκφοβιστούμε από την προεκλογική στρατηγική θυματοποίησης και διέγερσης των εθνικιστικών αισθημάτων που έχει υιοθετήσει ο Ερντογάν».

Ο Βέλγος Πρωθυπουργός, άσκησε επίσης κριτική στην εκστρατεία που έχει ξεκινήσει ο τουρκικός Τύπος σε βάρος του Βέλγου Υφυπουργού Ίσων Ευκαιριών και Καταπολέμησης της Φτώχειας Zuhal Demir. Ο Βέλγος Πρωθυπουργός δεν παραλείπει ακόμη να εκφράσει την ανησυχία του για το μέλλον της Τουρκίας: «Εδώ και μήνες κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση στην Τουρκία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία της έκφρασης και το κράτος δικαίου δεν συμβαδίζουν με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές ιδίως μετά τον Ιούλιο 2016», υπενθυμίζει.

Την ίδια ώρα μικρές θεωρεί η De Morgen τις πιθανότητες επιτυχίας του υπό ίδρυση πολιτικού σχηματισμού που διάκειται θετικά απέναντι στους μετανάστες και φιλοδοξεί να ‘στεγάσει’ πολιτικά όλους τους αλλοεθνείς, Τούρκους, Μαροκινούς, Κονγκολέζους που συμβιώνουν στο Βέλγιο. Το σκεπτικό της εφημερίδας είναι ότι ο εν λόγω σχηματισμός στερείται ευρείας νομιμοποίησης σε πανεθνική κλίμακα, ενώ και οι αντίστοιχες κοινότητες που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει έχουν διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και ενίοτε αντικρουόμενα συμφέροντα.

Περιμένει το δημοψήφισμα για να τινάξει στον αέρα τις σχέσεις με ΕΕ ο Ερντογάν;

Ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως μετά το δημοψήφισμα του Απριλίου η Τουρκία μπορεί να αναθεωρήσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη, την οποία χαρακτήρισε «φασιστική και σκληρή» και είπε ότι θυμίζει εκείνην της εποχής πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Τουρκία και η Ευρώπη βρίσκονται στα αντιπαράθεση με την Άγκυρα να κατηγορεί ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία ότι εφαρμόζουν αυτό που αποκαλεί «ναζιστικές μεθόδους» απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις τούρκων υπουργών με Τούρκους του εξωτερικού πριν από ένα κρίσιμο δημοψήφισμα που θα δώσει στον Ερντογάν διευρυμένες εξουσίες.

Η Τουρκία δεν θα απειληθεί πια από τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ,) είπε ο Ερντογάν και πρόσθεσε ότι, από τώρα και στο εξής, δεν θα επιτρέψει σε κανέναν Ευρωπαίο σε τουρκικό έδαφος να διεξαγάγει «κατασκοπεία» με διάφορα προσχήματα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Μαρ 2017


Οι διαφωνίες στη χάραξη πολιτικής μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι τωρινές. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν διαφανεί οι αντιθέσεις...

Φοβούμαι πως περισσότερος χώρος και χρόνος δόθηκε στα ΜΜΕ για την απουσία χειραψίας μεταξύ Τραμπ-Μέρκελ, παρά για την ουσία των όσων ειπώθηκαν μεταξύ τους, από αυτά βεβαίως που έγιναν γνωστά. Γεγονός είναι όμως, πως οι κινήσεις του σώματος μεταφέρουν την εικόνα των διαδραματισθέντων.

Οι διαφωνίες στη χάραξη πολιτικής μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι τωρινές. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν διαφανεί οι αντιθέσεις, όταν το εξαγωγικό εμπόριο της Γερμανίας (και Ιαπωνίας) συνέθλιβαν το αμερικανικό. Η Γερμανία τότε, μόνη της, κατείχε το ποσοστό του 18%, ως πρώτη δύναμη στο παγκόσμιο εξαγωγικό εμπόριο. Η απάντηση των ΗΠΑ ήταν ο πρώτος πετρελαϊκός πόλεμος -ακολούθησε και δεύτερος μετά πενταετία-, η επιβολή δασμών σε εισαγόμενα προϊόντα, αλλά και οι επιδοτήσεις σε αμερικανικά (βαμβάκι, χάλυβας) ώστε να καταστούν φθηνότερα στις διεθνείς αγορές.

Μεγάλο αγκάθι ήταν πάντοτε και η μικρή συμμετοχή των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στις δαπάνες του, οι οποίες επιβάρυναν κυρίως τις ΗΠΑ, οι οποίες όμως ήσαν και αυτές που καθόριζαν -και καθορίζουν- τη νατοϊκή πολιτική. Πάντοτε ζητούσαν οι ΗΠΑ αύξηση των δαπανών από τις σύμμαχες χώρες, αλλά ελλείψει εχθρού κατά τις τελευταίες δεκαετίες -και ειδικώς στην Γερμανία, οι περιορισμοί στον εξοπλισμό της και η απαγόρευση εξόδου από την χώρα στρατευμάτων της- έφεραν σχεδόν μόνον την Ελλάδα να ξεπερνά το όριο του 2% του προϋπολογισμού της σε εξοπλισμό. Και τούτο, αφενός λόγω του τουρκικού κινδύνου, αφετέρου λόγω της απληστίας των μεσαζόντων, που δωροδοκώντας πολιτικούς παράγγελναν όπλα, που μερικά δεν τα χρειαζόμασταν.

Ο Τραμπ, στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου, απάντησε σε σχετική ερώτηση: «Επανέλαβα στην καγκελάριο Μέρκελ την ισχυρή μου στήριξη στο ΝΑΤΟ, όπως και την ανάγκη οι σύμμαχοί μας εντός του ΝΑΤΟ να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί για τις αμυντικές δαπάνες. Πολλές χώρες χρωστούν τεράστια ποσά από τα προηγούμενα χρόνια και αυτό είναι πολύ άδικο για τις ΗΠΑ. Αυτές οι χώρες πρέπει να πληρώσουν ό,τι οφείλουν».

Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας απάντησε ότι η Γερμανία δεν χρωστάει σε κανέναν, ενώ η Άγκελα Μέρκελ επανέλαβε την βούληση της Γερμανίας να αυξήσει τη συμβολή της στο πεδίο της άμυνας. «Το ΝΑΤΟ έχει μεγάλη σημασία για εμάς. (…) Δεσμευθήκαμε (στη σύνοδο του ΝΑΤΟ) στην Ουαλία να πετύχουμε τον στόχο του 2% (σ.σ. του ΑΕΠ για την άμυνα) έως το 2024», σημείωσε.

Η σημαντική -και αγεφύρωτη- διαφορά των δύο χωρών βρίσκεται στο εμπόριο και την Συμφωνία ελευθέρου εμπορίου που είχε δηλώσει ο Τραμπ ότι θα καταργήσει, μεταβάλλοντας κάπως την στάση του και δηλώνοντας ότι θέλει βελτίωσή της, όσον αφορά τα θέματα που αφορούν τις ΗΠΑ.

Όπως δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, «Πιστεύω ότι η εμπορική πολιτική πρέπει να είναι δίκαιη και οι ΗΠΑ έχουν υποστεί άδικη μεταχείριση από πολλές χώρες επί σειρά ετών και αυτό θα σταματήσει. Αλλά δεν είμαι απομονωτιστής. Είμαι υπέρ του ελεύθερου εμπορίου, αλλά και του δίκαιου εμπορίου». Η δε Άγκελα Μέρκελ, επισήμανε τη σημαντική συμβολή των γερμανικών εταιρειών στην αμερικανική οικονομία και τα 270 δισ. απευθείας γερμανικών επενδύσεων στις ΗΠΑ.

Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν συμφέρον να κηρύξουν ανοικτά εμπορικό πόλεμο με τη Γερμανία, παρά μόνο, σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, να επιβάλουν προσωρινές δικλείδες ασφαλείας για να προστατεύσουν τις εγχώριες βιομηχανίες, οι οποίες όμως μπορούν να έχουν στόχο μόνο εισαγωγές και όχι συγκεκριμένες χώρες.

Η Γερμανία ανησυχεί περισσότερο, μήπως και άλλα κράτη του αναπτυγμένου κόσμου αρχίσουν να απηχούν την ίδια ρητορική του Τραμπ, απειλώντας μια οικονομία που βασίζεται στις εξαγωγές, όπως η γερμανική. Αρκετά ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα έχουν ήδη αρχίσει να επαινούν τις δηλώσεις του Τραμπ, που υποσχέθηκε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα αποδείξει πως «ο προστατευτισμός λειτουργεί».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το χρήμα που "έκοψε" η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην προσπάθειά της να τονώσει την οικονομία της Ευρωζώνης και να τονώσει τον πληθωρισμό συσσωρεύεται τελικά στη Γερμανία, καθώς οι επενδυτές διστάζουν να εμπιστευτούν οποιαδήποτε άλλη χώρα πλην της ισχυρότερης οικονομίας στην ΕΕ, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Bundesbank σήμερα.

Σύμφωνα με το Reuters, ένα μεγάλο ποσό των χρημάτων που εκτυπώνεται από την ΕΚΤ για την αγορά ομολόγων, καταλήγει σε γερμανικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, κάτοχοι των οποίων είναι συχνά ξένοι επενδυτές.

Έτσι, οι καθαρές πιστώσεις της Bundesbank, σύμφωνα με το διευρωπαϊκό σύστημα πληρωμών TARGET2, αυξήθηκαν στο επίπεδα ρεκόρ των 814 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο.

Αντίστοιχα, τον ίδιο μήνα και πάντα σύμφωνα οι υποχρεώσεις της Ιταλίας στο πλαίσιο του TARGET2 ανήλθαν στο επίπεδο ρεκόρ των 386,1 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο σύμφωνα με την Τράπεζα της Ιταλίας διαμορφώθηκε εν μέρει και στο γεγονός ότι οι Ιταλοί επενδύουν τις αποταμιεύσεις τους στο εξωτερικό.

Όλες οι χώρες συμμετέχουν στο TARGET2, το σύστημα πληρωμών του ευρωσυστήματος μέσω του οποίου διακανονίζονται οι πληρωμές σε ευρώ. Στο TARGET2 πραγματοποιούνται διατραπεζικές και πελατειακές εντολές, εντολές συμψηφισμού που προέρχονται από τα Επικουρικά Συστήματα και άμεσες χρεώσεις, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο συγκεκριμένων λειτουργιών του ευρωσυστήματος, όπως πάγιες διευκολύνσεις και πράξεις αναχρηματοδότησης.

Στη μηνιαία έκθεσή της, η Bundesbank τονίζει ότι τα χρήματα που εισέρχονται στη Γερμανία δεν ρέουν στη συνέχεια σε άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ, ακόμη και αν οι αποδόσεις των ομολόγων τους τείνουν να είναι υψηλότερες από ό, τι των γερμανικών.

Πρόκειται για σαφή απροθυμία των επενδυτών να τοποθετήσουν τα μετρητά τους σε πιο αδύναμες οικονομίες, η οποία ουσιαστικά εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του προγράμματος οικονομικής τόνωσης που εφαρμόζει η ΕΚΤ, όπως υποστηρίζει το Reuters.

Πριν από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, το χρήμα "έφευγε" από τη Γερμανία, προς αναζήτηση υψηλότερων αποδόσεων σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία ή η Ιταλία.

Η τάση αυτή αντιστράφηκε μετά το 2010 καθώς η κρίση κλιμακώθηκε, ενώ η εμπιστοσύνη στις υπερχρεωμένες χώρες δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί παρά τις προσπάθειες της ΕΚΤ.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δριμύτατη απάντηση στις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) και υποψήφιος καγκελάριος Μάρτιν Σουλτς, μιλώντας σε εκπομπή του πρώτου δημόσιου γερμανικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου ARD: «Πρόκειται για αναίδεια. Το να προσβάλει ο ανώτατος άρχων ενός φιλικού κράτους την καγκελάριο ενός φιλικού κράτους με αυτόν τον τρόπο, αποτελεί θρασύτητα. Θα πρέπει κάποτε να πει κανείς στον Ερντογάν ότι ο ανώτατος άρχων ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να κλωτσά όλες τις διπλωματικές συνήθειες, αλλά το κάνει. Είναι ανάξιο ενός ανώτατου άρχοντα. Ο κ. Ερντογάν είναι στον δρόμο να χάσει κάθε έλεγχο της ρητορικής του» .

«Οποιος καταχράται τη διπλωματική προστασία για να κάνει κομματική πολιτική στη Γερμανία, δεν έχει θέση εδώ. Εάν οι τοπικές αρμόδιες Αρχές το απαγορεύουν, έχω κατανόηση γι' αυτό» τόνισε ο κ. Σούλτς αναφερόμενος στις προεκλογικές ομιλίες μελών της τουρκικής κυβέρνησης στη Γερμανία, όπως αναφέρει το ΑΠΕ - ΜΠΕ.

Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος πρόεδρος είπε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης ότι «η Μέρκελ χρησιμοποιεί ναζιστικές μεθόδους, οι οποίες στρέφονται κατά των αδελφών μου στη Γερμανία, οι οποίοι ζουν εκεί, και κατά των υπουργών μου και βουλευτών, οι οποίοι βρίσκονται εκεί ως επισκέπτες. Δεν είναι δουλειά της καγκελαρίου να υπερασπίζεται τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά να απελαύνει τους τρομοκράτες. Στην Ευρώπη μπορούν να ξαναγίνουν θέμα τα κρεματόρια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά δεν το τολμούν ακόμα».

Τις δηλώσεις Ερντογαν σχολίασε και ο Μάνφρεντ Βέμπερ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) σε κοινή του συνέντευξη στις εφημερίδες του γερμανικού «Δημοσιογραφικού Οργανισμού Funke», λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «Την υπερηφάνεια ενός έθνους δεν μπορεί να την υπερασπιστεί κανείς προσβάλλοντας άλλα (έθνη). Με αυτήν την επιθετική πολιτική βλάπτει την ίδια τη χώρα του. Οι επιθέσεις του Ερντογάν γίνονται μέρα με τη μέρα πιο αλλόκοτες. Η Ευρώπη όμως δεν θα υποκύψει στις προκλήσεις»

Αλλά και η αντιπρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (CDU) Γιούλια Κλέκνερ αντέδρασε αναλόγως στις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν: «Μα έχασε ο κ. Ερντογάν τα λογικά του;» είπε στο δημόσιο γερμανικό ραδιόφωνο (DLF) και τάχθηκε ευθέως υπέρ της απαγόρευσης την προεκλογικών ομιλιών των υπουργών του κ. Ερντογάν στη Γερμανία και υπέρ της διαγραφής της ενταξιακής ευρωπαϊκής βοήθειας, ύψους δισεκατομμυρίων, προς την Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Μαρ 2017


Υπάρχει πιθανότητα τούρκοι υπουργοί να μπορέσουν να οργανώσουν μια άλλη συγκέντρωση στη Γερμανία πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την αλλαγή του τουρκικού συντάγματος, δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, μια κίνηση που θα μπορούσε να αυξήσει την ένταση με το Βερολίνο.

Ο εκπρόσωπος του Ερντογάν Ιμπράημ Καλίν έκανε τη δήλωση αυτή σε συνέντευξη που έδωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο CNN Turk. Ο Καλίν υποστήριξε πως η «τουρκοφοβία» βρίσκεται σε άνοδο στην Ευρώπη, καθώς η Άγκυρα επισημαίνει τα λάθη της Δύσης, και πρόσθεσε πως η Τουρκία παραμένει μια χώρα φιλική στους διεθνείς επενδυτές.

Στη συνέντευξή του, ο Καλίν ισχυρίσθηκε επίσης πως οι αμφιβολίες που εκφράσθηκαν από τη γερμανική υπηρεσία κατασκοπείας αναφορικά με τον ρόλο του μουσουλμάνου ιερωμένου Φετουλάχ Γκιουλέν, που έχει την έδρα του στις ΗΠΑ, στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, που σημειώθηκε πέρυσι στην Τουρκία, αποτελούν απόδειξη ότι το Βερολίνο υποστηρίζει την οργάνωση που βρίσκεται πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος.

Χθες Σάββατο το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel δημοσίευσε μια συνέντευξη με τον επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών BND, ο οποίος δήλωσε πως η τουρκική κυβέρνηση δεν κατάφερε να πείσει την υπηρεσία του ότι ο Γκιουλέν ήταν υπεύθυνος για την απόπειρα πραξικοπήματος.

«Η Τουρκία προσπάθησε να μας πείσει γι' αυτό σε κάθε επίπεδο, αλλά μέχρι στιγμής δεν το έχει καταφέρει», φέρεται ότι δήλωσε ο Μπρούνο Καλ.

Ο Καλίν ισχυρίσθηε πως τα σχόλια αυτά αποτελούν απόδειξη πως το Βερολίνο υποστήριξε το πραξικόπημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανίδα υπουργός Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απέρριψε σήμερα τον ισχυρισμό του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος είπε πως η Γερμανία οφείλει στο ΝΑΤΟ και στις Ηνωμένες Πολιτείες "τεράστια ποσά" για την άμυνα.

"Δεν υπάρχει λογαριασμός χρέους στο ΝΑΤΟ", ανέφερε σε δήλωσή της η φον ντερ Λάιεν, η οποία πρόσθεσε πως είναι λάθος να συνδέεται ο στόχος της Συμμαχίας οι αμυντικές δαπάνες των χωρών-μελών να ανέρχονται στο 2% του ΑΕΠ τους έως το 2024, μόνο με το ΝΑΤΟ.

"Αμυντικές δαπάνες πηγαίνουν επίσης σε ανθρωπιστικές αποστολές του ΟΗΕ, στις ευρωπαϊκές αποστολές και στη συμβολή μας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας του ΙΚ", είπε η φον ντερ Λάιεν.

Είπε πως ο καθένας θα ήθελε να μοιραστεί δίκαια το βάρος και για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο να έχουμε μια "σύγχρονη ιδέα για την ασφάλεια" που θα περιλαμβάνει ένα σύγχρονο NATO αλλά και μια ευρωπαϊκή αμυντική ένωση και επένδυση στα Ηνωμένα Έθνη.

Ο Τραμπ έγραψε στο Twitter χθες –μία ημέρα μετά τη συνάντησή του με τη γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ στην Ουάσινγκτον– πως η Γερμανία "οφείλει τεράστια χρηματικά ποσά στο NATO και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να πληρωθούν περισσότερα για την ισχυρή, και πολύ δαπανηρή, άμυνα που παρέχουν στη Γερμανία".

Ο Τραμπ έχει καλέσει τη Γερμανία και άλλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να επισπεύσουν τις προσπάθειες προκειμένου να ανταποκριθούν στον στόχο του ΝΑΤΟ για τις αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ τους.

Οι γερμανικές αμυντικές δαπάνες αναμένεται να αυξηθούν κατά 1,4 δισεκ. ευρώ στα 38,5 δισεκ. ευρώ το 2018 – ή ποσοστό 1,26% του ΑΕΠ, έχει πει ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Το 2016 το ποσοστό των αμυντικών δαπανών της Γερμανίας ήταν στο 1,18%.

Στη διάρκεια της επίσκεψής της στην Ουάσινγκτον, η Μέρκελ επανέλαβε τη δέσμευση της Γερμανίας να φθάσει τον στόχο του 2%.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιτέθηκε σήμερα προσωπικά στη γερμανίδα καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ, κατηγορώντας την για «ναζιστικές πρακτικές», λόγω της απαγόρευσης προεκλογικών συγκεντρώσεων υπέρ του "Ναι" στο τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Η Τουρκία είχε ήδη κατηγορήσει στις αρχές του μήνα τη Γερμανία ότι χρησιμοποιεί «ναζιστικές» πρακτικές απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις και αρνούμενη να επιτρέψει τη συμμετοχή τούρκων υπουργών, με αποτέλεσμα να προκαλέσει την έντονη αντίδραση του Βερολίνου, των Βρυξελλών και του Παρισιού.

Τις ίδιες κατηγορίες απηύθυνε και στην Ολλανδία η οποία εμπόδισε επίσης την επίσκεψη τούρκων υπουργών στη χώρα.

«Όταν τους αποκαλούν ναζί, δεν τους αρέσει. Διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους. Ιδιαίτερα η Μέρκελ», είπε σήμερα ο Ερντογάν σε μια ομιλία που μεταδόθηκε τηλεοπτικά.

«Όμως καταφεύγεις αυτή τη στιγμή σε ναζιστικές πρακτικές», είπε ο Ερντογάν απευθυνόμενος στην καγκελάριο.

«Ενάντια σε ποιον; Στους αδελφούς μου τούρκους πολίτες στη Γερμανία και στους αδελφούς υπουργούς», που προσπάθησαν να μεταβούν στη Γερμανία για να διεξαγάγουν εκστρατεία υπέρ της διεύρυνσης των προεδρικών εξουσιών στην Τουρκία, πρόσθεσε.

«Το μπαλ μασκέ τελείωσε!» είπε, κατηγορώντας την Ευρώπη ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις.

Η Τουρκία ανακοίνωσε σήμερα ότι κάλεσε τον πρεσβευτή της Γερμανίας προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την πραγματοποίηση, χθες, διαδήλωσης Κούρδων στη Φρανκφούρτη στη διάρκεια της οποίας οι συμμετέχοντες κρατούσαν σημαίες του εκτός νόμου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και καλούσαν υπέρ του "Όχι" στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Η Τουρκία κατηγορεί επί μακρόν τη Γερμανία ότι δίνει καταφύγιο σε υπέρμαχους της κουρδικής υπόθεσης. Το Βερολίνο χαρακτήρισε τις κατηγορίες αυτές παράλογες.

Εξάλλου, ο Ερντογάν χαρακτήρισε και πάλι τον γερμανο-τούρκο δημοσιογράφο Ντενίζ Γιουτζέλ «πράκτορα της τρομοκρατίας» και «δήθεν δημοσιογράφο», κατηγορώντας τη Γερμανία ότι τον φιλοξένησε για ένα μήνα στο προξενείο στην Κωνσταντινούπολη προτού παραδοθεί έπειτα από κλήτευση της αστυνομίας. Ο ανταποκριτής στην Τουρκία της γερμανικής εφημερίδας Die Welt παραμένει φυλακισμένος από τις αρχές Μαρτίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Μαρ 2017


Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Η κυβέρνηση της Τουρκίας φαίνεται πως έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο, με το ένα λάθος να διαδέχεται το άλλο – με αποτέλεσμα να έχει δείξει το αληθινό της πρόσωπο στην Ευρώπη, απομακρύνοντας κάθε προοπτική ένταξης της. Διαφορετικά δεν μπορεί να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός, σύμφωνα με το οποίο ένας δικτάτορας κατηγορεί ένα άλλο κράτος ως φασιστικό, χρησιμοποιώντας την έκφραση «ναζιστικά απομεινάρια» – επειδή του απαγορεύθηκε η διεξαγωγή του προεκλογικού του αγώνα στους μετανάστες που κατοικούν στην Ολλανδία, ενώ η Γερμανία φαίνεται πως εξετάζει επίσης το θέμα.

Βέβαια η συμπεριφορά της ολλανδικής αστυνομίας την Κυριακή, όπου χρησιμοποίησε σκύλους και νερό με πίεση για να διαλύσει τους εκατοντάδες διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το προξενείο του Ρότερνταμ, κυματίζοντας τούρκικες σημαίες, καθώς επίσης το «ξυλοκόπημα» τους με κλομπ, δεν ήταν η καλύτερη. Εν τούτοις, η διαδήλωση δεν ήταν λογική από ανθρώπους που ουσιαστικά φιλοξενούνται σε μία ξένη χώρα, οπότε δεν επιτρέπεται να αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο.

Όσον αφορά τώρα τις κυρώσεις που ανήγγειλε πως θα επιβάλλει στην Ολλανδία ο πρόεδρος της Τουρκίας, ο οποίος δυστυχώς την οδηγεί στην κατάρρευση (άρθρο), αδιαφορώντας εντελώς για τους Πολίτες, είναι εκτός τόπου και χρόνου – αφού το μόνο που θα επιτύχει θα είναι η επιτάχυνση της καταστροφής που έχει ήδη προκαλέσει στην πατρίδα του, με την αυταρχική και αλλοπρόσαλλη πολιτική του.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως περίπου 400.000 Τούρκοι μετανάστες ζουν στην Ολλανδία, ενώ στη Γερμανία υπολογίζονται στο 1.500.000 επίσημα – αν και, κατά τα ανεπίσημα στοιχεία, είναι πολύ περισσότεροι. Η Ολλανδία αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή ξένων επενδύσεων στην Τουρκία, αφού είναι πρώτη με μερίδιο 16% – ενώ σε απόλυτα νούμερα οι ολλανδικές επενδύσεις ανέρχονται σε 22 δις $.

Περαιτέρω, οι τουρκικές εξαγωγές εμπορευμάτων προς την Ολλανδία ήταν της τάξης των 3,6 δις $ το 2016, καθιστώντας την τη δέκατη μεγαλύτερη εξαγωγική της αγορά. Εισάγει δε περί τα 3 δις $ από την Ολλανδία, οπότε παρουσιάζει εμπορικό πλεόνασμα στη συνεργασία μαζί της.

Το σημαντικότερο όμως όλων για την Τουρκία είναι ο αριθμός των Ολλανδών τουριστών που την επισκέπτονται – οι οποίοι ήταν 900.000 το 2016, κατά περίπου 300.000 λιγότεροι από το 2015, λόγω του φόβου για την ασφάλεια τους από επιθέσεις εκ μέρους ισλαμιστών και Κούρδων μαχητών.
Ολοκληρώνοντας, προφανώς η Τουρκία δεν έχει την πολυτέλεια να συμπεριφέρεται με αυτόν τον επιθετικό τρόπο στην Ολλανδία – αφού έχει πάρα πολλά να χάσει τόσο από αυτήν, όσο και από την υπόλοιπη Ευρώπη.

Εν τούτοις ο πρόεδρος της, αντιλαμβανόμενος ότι χάνει σταδιακά το έδαφος κάτω από τα πόδια του, ευρίσκεται σε κατάσταση αμόκ – οπότε εντελώς απρόβλεπτος και επικίνδυνος για ολόκληρη την περιοχή, ειδικά για τη Μέση Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση έχει καταφέρει τον άθλο να είναι εχθρός με όλους – κάτι που είναι δυστυχώς εξαιρετικά αρνητικό για τη χώρα του, καθώς επίσης για τον παραδοσιακό του σύμμαχο: για τη Γερμανία.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Μαρ 2017


Η Angela Merkel με μουστάκι και στολή ναζί: μια τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα δημοσίευσε σήμερα στην πρώτη της σελίδα ένα φωτομοντάζ που δείχνει τη γερμανίδα καγκελάριο σαν Hitler, εν μέσω κρίσης ανάμεσα στην Άγκυρα και στην ΕΕ.

«Hitler στο γυναικείο», είναι ο τίλος της εφημερίδας Günes με έναν αγκυλωτό σταυρό, τη φράση #FrauHitler αλλά και με τη σημείωση «η άσχημη Θεία» στο φωτομοντάζ της Angela Merkel, το οποίο καταλαμβάνει τα τρία τέταρτα της πρώτης σελίδας της εφημερίδας.

Ο τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan κατηγόρησε τη Γερμανία και την Ολλανδία για «ναζιστικές πρακτικές» μετά την απαγόρευση από τις δύο χώρες συγκεντρώσεων στο έδαφός τους υπέρ του δημοψηφίσματος για την διεύρυνση των εξουσιών του.

«Αγκαλιάζοντας τις τρομοκρατικές οργανώσεις (...) η Γερμανία βάζει όλη την Ευρώπη εναντίον της Τουρκίας» γράφει η Günes στον υπότιτλό της. Η εφημερίδα απηχεί έτσι τις κατηγορίες της τουρκικής κυβέρνησης που κατηγόρησε το Βερολίνο ότι προστατεύει τους κούρδους αυτονομιστές και τους φερόμενους ως πραξικοπηματίες της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Η γερμανίδα καγκελάριος αντέδρασε στις κατηγορίες αυτές καλώντας την Τουρκία να «κρατήσει την ψυχραιμία της». Ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ δήλωσε πως «οι συγκρίσεις με τον ναζισμό είναι πάντα παράλογες και άτοπες επειδή ισοδυναμούν με υποβάθμιση των εγκλημάτων του εθνικοσοσιαλισμού κατά της ανθρωπότητας».

Στην ιστοσελίδα της η Günes δημοσίευσε ένα άλλο φωτομοντάζ της καγκελαρίου με μουστάκι σαν βούρτσα να απευθύνει τον χαιρετισμό των ναζί, υπό τον τίτλο: «Δεν υπάρχει διαφορά με τον Hitler».

Η Τουρκία είχε καταδικάσει ένα πρωτοσέλιδο της γερμανικής εφημερίδας Bild που υποστήριζε ότι λέει «την αλήθεια στα μούτρα» του προέδρου Erdogan, κηρύσσοντας τον ανεπιθύμητο πρόσωπο στη Γερμανία και καταγγέλλοντας την «τρέλα (του) για την εξουσία».

Το άρθρο αυτό είναι «προϊόν μιας νοοτροπίας που τροφοδοτείται από τον ρατσισμό και την ξενοφοβία», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Μαρ 2017


Της Λόριας Μαρκίδη
Πρέσβης ε.τ
.

Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες ενός άνευ προηγουμένου ξεσπάσματος της τουρκικής ηγεσίας και ιδιαίτερα του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν κατά Ευρωπαικών κρατών και κυρίως κατά της Γερμανίας.

Η απαγόρευση από τοπικές αρχές στη Γερμανική επικράτεια της παρουσίας και συμμετοχής Τούρκων επισήμων σε προεκλογικές συγκεντρώσεις,προς το σκοπό αλίευσης ψήφων των Τούρκων πολιτών υπερ του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, έδωσε το έναυσμα για εκτόξευση μύδρων και απαράδεκτων χαρακτηρισμών κατά της Γερμανίας . Ο Ερντογάν και άλλοι Τούρκοι επίσημοι αναφέρονται σε ναζιστικές πρακτικές από μέρους της Γερμανίας.

Είναι γνωστό πως ο Τούρκος πρόεδρος ο οποίος επιδιώκει να αναδειχθεί σε μέγα σουλτάνο, κατά το πρότυπο του Οθωμανού Κόκκινου Σουλτάνου, υπήρξε θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ, το ύφος και το στυλ του οποίου υιοθέτησε ο Ερντογαν, όπως επίσης και τις ναζιστικές μεθόδους για εξουδετέρωση των αντιπάλων του και εξάλειψη των μειονοτήτων στη χώρα του καθώς και την εφαρμογή του ολοκληρωτισμού στην Τουρκία.

Ο Ερντογάν, ενώ στοχεύει στην αποκαθήλωση και αποδόμηση του Μουσταφά Κεμάλ – Ατατούρκ, στον οποίο επιρρίπτει ευθύνη για την παραχώρηση εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με την υπογραφή των γνωστών συνθηκών, κατά το παράδειγμα του Ατατούρκ εγκαθίδρυσε αυταρχική δικτατορία στην Τουρκία με περαιτέρω σκλήρυνση της μετά το ανεπιτυχές πραξικόπημα του Ιουλίου 2016.

Στο αξιόλογο και πολύ κατατοπιστικό βιβλίο του με τίτλο Ατατούρκ και Ναζί, ο ερευνητής συγγραφέας Dr Stefan Ihrig καταδεικνύει την καθοριστική επιρροή του Μουσταφα Κεμάλ πασά – Ατατούρκ στη διαμόρφωση της ναζιστικής σχολής σκέψης. Ιδιαίτερα, ο συγγραφέας αποκαλύπτει το θαυμασμό που ο Αδόλφος Χίτλερ έτρεφε προς τον Ατατούρκ. Δήλωνε μάλιστα ότι ο Κεμάλ υπήρξε δάσκαλος τόσο του Μουσσολίνι όσο και του ίδιου του Χίτλερ! Για τους Ναζί, αναφέρει ο Dr Irig, η Τουρκία των νεοτούρκων ήταν ο καθοδηγητής της εθνικιστικής και ολοκληρωτικής πολιτικής την οποία οι Ναζί ήθελαν να εφαρμόσουν στη Γερμανία. Ο ίδιος ο Χίτλερ άντλησε ιδέες από τον Ατατούρκ στη διαμόρφωση του ναζιστικού του κράτους με βάση τα εθνικιστικά, αντιθρησκευτικά, ολοκληρωτικά και μισαλλόδοξα σχέδια του “Τούρκου Φύρερ”, όπως αποκαλούσαν τον Ατατούρκ. Περαιτέρω, ο συγγραφέας αναφέρεται σε δημοσιεύματα του Γερμανικού τύπου του 1933 σύμφωνα με τα οποία “ο εθνικοσοσιαλιασμός του Αδόλφου Χίτλερ και ο τουρκικός κεμαλισμός σχετίζονται στενά μεταξύ τους”.

Οι γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων από την Τουρκία – τα παράσιτα σύμφωνα με τον Ατατούρκ- βρήκαν μιμητές τους Ναζί που στόχευαν στην εξολόθρευση των Εβραίων και άλλων ανεπιθύμητων ομάδων – τα παράσιτα για το Χίτλερ – στη Γερμανία και στις υπό ναζιστική κατοχή χώρες.

Η Τουρκία και οι Τούρκοι ηγέτες είναι οι τελευταίοι που θα μπορούσαν να κατηγορούν την Ευρώπη για ναζιστικές πρακτικές τις οποίες η χώρα τους είναι η πρώτη διδάξασα.

Η Κύπρος βίωσε και εξακολουθεί να βιώνει τη ναζιστική πολιτική και τις μεθόδους που εφαρμόζει η Τουρκία εναντίον του λαού της για σαράντα τρία τώρα χρόνια.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου