Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Νοε 2017


Έκθεση «βόμβα» από το Ελεγκτικό Συνέδριο της Ε.Ε.: Θεατής η Κομισιόν στη συνταγή που άφησε την Ελλάδα στην ίδια κατάσταση με πριν

Aπειρία, λανθασμένη ιεράρχηση προτεραιοτήτων, άστοχες προβλέψεις και πρακτικές αλλά και απουσία στρατηγικής καταλογίζει το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αναφορικά με τους χειρισμούς της για την ελληνική κρίση.

Σε πολυσέλιδη έκθεσή του, που δημοσιεύεται σε 23 ευρωπαϊκές γλώσσες, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο «φωτογραφίζει» την πλήρη αποτυχία των Μνημονίων λέγοντας ότι μόνο οριακά βοήθησαν την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στην ίδια δεινή θέση που ήταν πριν από τα προγράμματα σταθερότητας!

Στην έκθεση υπογραμμίζεται ότι οι μακροοικονομικές παραδοχές των προγραμμάτων δεν αιτιολογούνταν καταλλήλως, ενώ η συνεργασία με τους άλλους θεσμούς ήταν μεν αποτελεσματική, αλλά άτυπη.

Επιπλέον, σύμφωνα με την έκθεση, η Επιτροπή δεν προέβη σε διεξοδική αξιολόγηση των δύο πρώτων προγραμμάτων, μολονότι μια τέτοια ανάλυση θα ήταν σκόπιμη για την αναπροσαρμογή της μεταρρυθμιστικής διαδικασίας.

«Στα μέσα του 2017 η Ελλάδα εξακολουθεί να χρειάζεται εξωτερική χρηματοδοτική στήριξη, γεγονός που σημαίνει ότι τα προηγούμενα προγράμματα δεν μπόρεσαν να αποκαταστήσουν την ικανότητα της χώρας να χρηματοδοτεί τις ανάγκες της από τις αγορές, μεταξύ άλλων και λόγω αδυναμιών σε επίπεδο υλοποίησης» αναφέρει η έκθεση.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της έκθεσης ότι «τα προγράμματα δεν υποστηρίζονταν από συνολική αναπτυξιακή στρατηγική με πρωτοβουλία της ίδιας της χώρας, η οποία θα μπορούσε να καλύπτει και τη μετά τη λήξη των προγραμμάτων περίοδο. Σύμφωνα εξάλλου με την έκθεση, οι τρεις βασικοί στόχοι των προγραμμάτων επιτεύχθηκαν μόνο σε περιορισμένο βαθμό.

Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά την επάνοδο στην ανάπτυξη, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι κατά τη διάρκεια των προγραμμάτων, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περισσότερο από ένα τέταρτο και η Ελλάδα δεν επανήλθε σε τροχιά ανάπτυξης το 2012, όπως προβλεπόταν αρχικά.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αναφέρεται ότι «τα προγράμματα εξασφάλισαν τη βραχυπρόθεσμη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα, δεν κατάφεραν, ωστόσο, να αποτρέψουν τη ραγδαία επιδείνωση των ισολογισμών των τραπεζών, πρωτίστως λόγω των δυσμενών μακροοικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, με συνέπεια να περιοριστεί η ικανότητα των τραπεζών να χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία».

Συγκεκριμένα, ως τον Δεκέμβριο του 2016 το Ελληνικό Δημόσιο είχε διαθέσει για τις τράπεζες κεφάλαια που άγγιζαν τα 45,4 δισ. ευρώ. Από αυτά το Ελεγκτικό Συνέδριο της Ε.Ε. εκτιμά ότι στην καλύτερη περίπτωση θα μπορέσει να ανακτήσει τα 8,9 δισ. ευρώ, επομένως η ζημιά που έχει υποστεί αγγίζει τα 36,4 δισ. ευρώ.

Ρέγκλινγκ: Αδιανόητες στη Γερμανία αυτές οι μειώσεις μισθών - συντάξεων

Απίστευτος ο Κλάους Ρέγκλινγκ! Επειτα από οκτώ χρόνια κατά τα οποία το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες λένε μονότονα ότι τα μέτρα και η λιτότητα είναι μονόδρομος και η Ελλάδα πρέπει να τα εφαρμόσει αδιαμαρτύρητα, χθες ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) είπε ότι οι περικοπές των μισθών και των συντάξεων που υπέστησαν οι Ελληνες θα ήταν αδιανόητες στη Γερμανία! Παράλληλα, απέκλεισε ουσιαστικά τη ρύθμιση του χρέους.

«Οι πρώτες πρόσφατες προσπάθειες επιστροφής (της Ελλάδας) στην αγορά είναι ενθαρρυντικές. Οι εξαιρετικά ευνοϊκοί όροι δανεισμού μας με επιτόκια 1% και διάρκεια πάνω από 30 χρόνια επιτρέπουν στην Ελλάδα να ξεπεράσει τη σημερινή βαθιά κρίση και να ανακτήσει τη βιωσιμότητα του χρέους της, χωρίς να γίνει αυτό με κόστος των φορολογουμένων των άλλων χωρών της ευρωζώνης» δήλωσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



17 Νοε 2017


Welt: «Η Ελλάδα δεν έδωσε αναγκαστικό δάνειο στο Γ' Ράιχ»
Γερμανική μελέτη αμφισβητεί την παροχή κατοχικού δανείου από την Ελλάδα προς το Γ' Ράιχ

Την ύπαρξη του κατοχικού δανείου ύψους 476 εκατομμυρίων μάρκων του Ράιχ από την Ελλάδα προς το Γ' Ράιχ, θέτει ύπο αμφισβήτηση νέα γερμανική ιστορική μελέτη.

Τα συμπεράσματα παρουσιάζει συνοπτικά η εφημερίδα Welt στην ηλεκτρονική της έκδοση. Η νέα μελέτη που εκπονήθηκε από την Επιτροπή Ιστορικών του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών εστιάζει στον τρόπο χρηματοδότησης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Γερμανία. Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, η επιτροπή «ερευνά από το 2009 τον ρόλο του προγενέστερου θεσμού του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών στο Γ' Ράιχ. Ως τρίτος τόμος της σειράς δημοσιεύσεων κυκλοφόρησε τώρα η μελέτη "Πόλεμος με δαπάνες άλλων" του ιστορικού Γιούργκεν Κίλιαν σχετικά με το "Υπουργείο Οικονομικών του Ράιχ και την οικονομική κινητοποίηση της Ευρώπης για τον πόλεμο του Χίτλερ"».

Η εφημερίδα του Βερολίνου γράφει ότι ο γερμανός ιστορικός εστιάζει ειδικά στη συμβολή των κατεχόμενων χωρών στη χρηματοδότηση του πολέμου των ναζί, επισημαίνοντας ότι οι υπό κατοχή χώρες αναγκάστηκαν μεταξύ 1939 και 1945 να διαθέσουν -με σημερινές τιμές- πάνω από δύο τρισεκατομμύρια ευρώ για την κάλυψη των εξόδων της Βέρμαχτ. «Το πιο σημαντικό συμπέρασμα (σ.σ. της μελέτης): Οι κατεχόμενες χώρες λεηλατήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από περίπου 1.200 απεσταλμένους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών του Ράιχ προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η συνέχιση του πολέμου.

Ταυτόχρονα ο Κίλιαν αντικρούει ωστόσο τον ισχυρισμό ότι τεράστια ποσά έρευσαν από τις υπό κατοχή χώρες προς το Γ΄ Ράιχ» με στόχο τη χρηματοδότηση μιας «ευημερούσας δικτατορίας» κατά τη διατύπωση του γερμανού ιστορικού, κοινωνικού επιστήμονα και εκδότη Γκετς Άλυ.

«Βεβαίως αυτό το γεγονός δεν κάνει την κατάσταση καλύτερη. Διότι οι κατεχόμενες χώρες έπρεπε να πληρώσουν το κόστος της ίδιας τους της καταπάτησης», τονίζει η γερμανική εφημερίδα και επισημαίνει: «Ένα άκρως επίμαχο ζήτημα είναι το φερόμενο "αναγκαστικό δάνειο" της Ελλάδας ύψους 476 εκατομμυρίων μάρκων του Ράιχ. Ο Κίλιαν παρουσιάζει παραθέτοντας πληθώρα δεδομένων σε 24 σελίδες το ακριβές είδος των οικονομικών σχέσεων μεταξύ της κατεχόμενης Ελλάδας και του Γ' Ράιχ. Αποτέλεσμα (σ.σ. των ερευνών): Το υποτιθέμενο δάνειο δεν υπήρξε ποτέ. Αντιθέτως στόχος των γερμανών υπαλλήλων (σ.σ. του υπ. Οικονομικών του Ράιχ) ήταν να μην αφήσουν την ελληνική οικονομία να καταρρεύσει. Βεβαίως σε καμία περίπτωση με ευγενή κίνητρα: Μόνο μια λειτουργική κρατική οικονομία μπορούσε να παράσχει τα μέσα που απαιτούνταν για να καλυφθεί το κόστος της κατοχής».


Με όλα τα παραπάνω, εξάγεται το συμπέρασμα (σύμφωνα με τους γερμανούς) πως τελικά η Γερμανία όχι μόνο δεν εξανάγκασε την Ελλάδα να πληρώσει πανάκριβα το τίμημα της κατοχής της από το Γ' Ράιχ, αλλά, αντιθέτως, το Γ' Ράιχ στήριξε την καταρρέουσα ελληνική οικονομία!!!
Φυσικά, τα συμπεράσματα αυτά αποτελούν προϊόντα της σημερινής γερμανικής ισχύος και της ταυτόχρονης εθελόδουλης στάσης των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στη σημερινή Γερμανία (Δ' Ράιχ;) η οποία διαγράφει μονομερώς οτιδήποτε είναι ενάντιο των γερμανικών συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα και χωρίς ίχνος ηθικής αποτολμά να διαγράψει όχι μόνο την λογική αλλά και αυτή την ίδια την ιστορία. Και ο λόγος για τον οποίο η Γερμανία αρνείται τις ιστορικές της ευθύνες είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ιστορική πολιτική της τάση να μην πληρώνει για όσα διαπράττει εις βάρος άλλων. Και, ιδιαίτερα απέναντι προς την σύγχρονη - σημερινή Ελλάδα, την οποία η γερμανική πολιτική (βλ. συμφέροντα) έχει καταστρέψει παραδειγματικά σε ένα τεράστιας έκτασης οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και εθνικό πείραμα, το οποίο στοχεύει στην ανάδειξη της γερμανικής ισχύος μέσω της εκβιαστικής εισβολής (οικονομικής και πολιτικής) και τελικής επικράτησης - κατοχής μιας ολόκληρης χώρας χωρίς την χρήση στρατιωτικής ισχύος.

Οι ευθύνες της ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι τεράστιες (αφού όχι μόνο δεν έχουν ζητήσει την αποπληρωμή του συνόλου των γερμανικών χρεών προς την Ελλάδα, αλλά επιπλέον δεν τολμούν να προχωρήσουν σε πιό δραστικές λύσεις απέναντι στην γερμανική αλαζονεία, στην οποία διαπιστώνονται ενοχικά αλλά και φοβικά σύνδρομα...) και προ πολλού δεν περιορίζονται στον όρο "πολιτικές" αλλά τουναντίον καθίστανται ιδιαζόντος εγκληματικές και άμεσα ποινικά κολάσιμες. Δυστυχώς, όμως, και όπως όλα δείχνουν, οι κυβερνητικές εναλλαγές μοιάζουν με "χορογραφία", τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της οποίας έχει αναλάβει το Βερολίνο, εις βάρος και πάλι των Ελλήνων οι οποίοι επ' ουδενί δεν αντιμετωπίζονται ως Ευρωπαίοι, αλλά κυρίως ως παρείσακτοι κατώτερης υποστάθμης ανθρώπινης προέλευσης υποκείμενα...

Γεωργίου Μιχαήλ

ΥΓ: Να σημειωθεί πως η ζημιά (ή γερμανική συνεισφορά στην απόπειρα στήριξης της σύγχρονης ελληνικής οικονομίας) που έχει υποστεί η Ελλάδα κατά την περίοδο των επιβαλλόμενων μνημονίων, ανέρχεται στο ύψος των 1,3 τρισ. ευρώ!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



15 Νοε 2017


Ένοιωσα ντροπή χθες, απερίγραπτη ντροπή και αποτροπιασμό, φτάνοντας στο γερμανικό αεροδρόμιο – όχι τόσο για την απαράδεκτη συμπεριφορά των Γερμανών, αφού αυτή η χώρα δεν έχει ουσιαστικά ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, αλλά για την ανυπαρξία αντίδρασης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς.
 .
Αρκετοί νομίζουν πως η Ελλάδα είναι ακόμη μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ, επειδή έχει ως νόμισμα το ευρώ – το οποίο είναι φυσικά δυσεύρετο για την πλειοψηφία των Ελλήνων, σε μία χώρα που η μεσαία τάξη, βασικό στήριγμα της Δημοκρατίας, καταρρέει υπό το βάρος των γερμανικών μνημονίων.
Στα πλαίσια αυτά, για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις, παραθέτουμε τη χθεσινή εμπειρία ενός Έλληνα που ταξίδεψε στη Γερμανία – σε ένα δήθεν πολιτισμένο κράτος, το οποίο λέγεται πως δεν έχει καμία σχέση με το ναζιστικό παρελθόν του και που τοποθετείται αλληλέγγυα υπέρ της πατρίδας μας, βοηθώντας την με τα δάνεια που της παρέχει!
Σύμφωνα με αυτήν, με μικρές παρεμβάσεις, τα εξής:

«Ταξίδεψα χθες από την Αθήνα προς τη Γερμανία (Στουτγάρδη). Η κατάσταση κατά την άφιξη μου ήταν κυριολεκτικά εξευτελιστική. Οδηγηθήκαμε με πούλμαν σε ειδικούς χώρους ελέγχου για τα κράτη εκτός Schengen – με τεράστιες ουρές και χρόνους αναμονής (φωτογραφία). Υπήρχαν ελεγκτήρια με ελάχιστο προσωπικό, ουσιαστικά για «ταξιδιώτες μόνο από την Ελλάδα» – ενώ όλοι οι επιβάτες, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, έπρεπε να υποστούν μία πολύωρη, σαδιστική αναμονή.

Τα μέτρα ασφαλείας που έχει λάβει εντολή να εφαρμόζει η γερμανική αστυνομία από τις 12 Νοεμβρίου του 2017, «χειρίζονται» την Ελλάδα ως μία χώρα εκτός Schengen – άρα εκτός Ευρωζώνης και ΕΕ. Προβλέπουν δε μία ιδιότυπη καραντίνα για όλους τους επιβάτες από τη χώρα μας, οι οποίοι θα προσγειώνονται σε γερμανικό έδαφος – όπου υποβάλλονται σε αυστηρό έλεγχο, σε ειδικό χώρο εντός των αερολιμένων.

Στα μέτρα αυτά συμπεριλαμβάνεται η απαγόρευση της «φυσούνας» για όλες τις πτήσεις από την Ελλάδα – οπότε τα αεροσκάφη προσγειώνονται σε ειδικούς χώρους στάθμευσης του αεροδρομίου, όπου οι επιβάτες αποβιβάζονται και στη συνέχεια παραλαμβάνονται από λεωφορεία που τους μεταφέρουν στους ειδικούς χώρους ελέγχου. Οι χώροι αυτοί ενεργοποιούνται για πρώτη φορά, αποτελώντας μεταφορικά στρατόπεδα συγκέντρωσης – τη λειτουργία των οποίων ασφαλώς γνωρίζουν πολύ καλά οι Γερμανοί.

Συνεχίζοντας, στους χώρους αυτούς η γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία, μαζί με τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, ελέγχουν κυριολεκτικά εξονυχιστικά τους επιβάτες – πριν τους επιτρέψουν να μεταβούν στο χώρο παραλαβής των αποσκευών τους. Φυσικά η ελληνική κυβέρνηση, σταθμάρχης της καγκελαρίου, δεν έχει διαμαρτυρηθεί καθόλου για την απίστευτα εξευτελιστική συμπεριφορά της Γερμανίας – ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία μάλλον έχει σημαντικότερα θέματα για να ασχοληθεί.

Ένοιωσα ντροπή χθες, απερίγραπτη ντροπή και αποτροπιασμό. Όχι τόσο για την απαράδεκτη συμπεριφορά των Γερμανών, αφού αυτή η χώρα δεν έχει ουσιαστικά ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, αλλά για την ανυπαρξία αντίδρασης εκ μέρους της ελληνικής πλευράς – μίας χώρας που κυβερνάται από επαίτες και δουλοπρεπή άτομα, με μοναδικό ενδιαφέρον τους τη νομή της εξουσίας.

Σε όλους όσους δε θα ισχυρισθούν πως καλά κάνουν οι Γερμανοί επειδή δεν φυλάμε σωστά τα σύνορα μας, θα έλεγα πως δεν είμαστε εμείς που καλέσαμε δημοσίως 800.000 παράνομους μετανάστες, αλλά η κυρία Merkel και οι ΜΚΟ της – η οποία άνοιξε ουσιαστικά τα σύνορα για να εξασφαλίσει φτηνό εργατικό δυναμικό η αχόρταγη χώρα της, χωρίς να ρωτήσει κανέναν.

Τέλος, ζήτησα χαμογελαστά από το Γερμανό να μου βάλει σφραγίδα στο διαβατήριο, αλλά δεν δέχθηκε! Προτρέπω πάντως όλους όσους ταξιδεύουν σε άλλες χώρες μέσω Γερμανίας (transit), να το αποφεύγουν, επειδή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάνουν τις ανταποκρίσεις τους – εκτός από τη μεγάλη ταλαιπωρία που τους περιμένει. 
Γενικότερα πάντως θα ήταν καλύτερα να αποφεύγουμε όλοι τη Γερμανία – αφού υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να επισκεφτεί κανείς, ειδικά στην Ελλάδα.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο αρχηγός των γερμανικών υπηρεσιών πληροφοριών BND Μπρούνο Καλ εξέφρασε την πεποίθηση ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν λόγοι να πιστεύει κανείς ότι οι σχέσεις της Δύσης με την Ρωσία θα βελτιωθούν επί προεδρίας Vladimir Putin, επισημαίνοντας ότι μάλλον οι δυσκολίες θα συνεχιστούν περαιτέρω. Τις εκτιμήσεις αυτές διατύπωσε κατά την διάρκεια ομιλίας του στο Ίδρυμα Χάνς Ζάιντελ στο Μόναχο, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Süddeutsche Zeitung.

Ο αρχηγός των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών BND Μπρούνο Καλ δήλωσε επίσης ότι δεν πρέπει πλέον να τρέφουμε ελπίδες για την Κριμαία ενώ οι «στρατιωτικές αξιώσεις της Ρωσίας θα ενισχύονται». Σύμφωνα με τον Καλ, «προκαλεί ανησυχία ο εντυπωσιακός εκσυγχρονισμός του στρατού της Ρωσίας και η ικανότητα της χώρας να διευθύνει τα στρατεύματα της».

Αναφερόμενος στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης ο Μπρούνο Καλ επισήμανε ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει λόγος να πιστεύει κανείς ότι οι σχέσεις της Δύσης με την Ρωσία θα βελτιωθούν, η Ρωσία επιδιώκει να ανακτήσει τον ηγετικό της ρόλο στην ευρωπαϊκή ήπειρο και ιδιαίτερα «να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να εκτοπίσει τις ΗΠΑ και ιδιαίτερα να βάλει σφήνα μεταξύ τους».

«Αντί να έχουμε ένα εταίρο στον τομέα της ευρωπαϊκής ασφάλειας έχουμε μάλλον μια δυνητική απειλή από την Ρωσία» δήλωσε ο αρχηγός των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, αναφερόμενος στην επιστροφή της Ρωσίας στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Κατά την εκτίμηση του Μπρούνο Καλ, η Ρωσία δεν θα είναι «ένας βολικός γείτονας». Η Ρωσία, σύμφωνα με τον ίδιο, αύξησε την ακτίνας δράσης της στον τομέα της πολιτικής της για την ασφαλεία και ως εκ τούτου συνιστά πραγματική απειλή , που απορρέει από τους ρωσικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς που έχουν αναπτυχθεί γύρω από το Καλίνινγκραντ.

Ωστόσο ο αρχηγός των γερμανικών υπηρεσιών, παρά τις εκτιμήσεις του αυτές για τον ρόλο της Μόσχας στην Ευρώπη, τάχθηκε υπέρ των «στενών επαφών» με την Μόσχα, ώστε να υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας, ώστε οι επαφές με την Ρωσία να μην σταματήσουν ολοσχερώς».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



14 Νοε 2017


«Εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το λίκνο της ευρωπαϊκής ιδέας, σήμερα συσσωρεύονται τα προβλήματα. Αν το ευρώ εξακολουθήσει να σκοτώνει τις οικονομίες στο νότο και να έρχονται μαζικά μετανάστες, διακυβεύεται η ύπαρξη της ΕΕ» γράφει η γερμανική εφημερίδα Die Welt σε κύριο άρθρο με τίτλο «Κρίσιμη ζώνη: Μεσόγειος».

Η εφημερίδα σημειώνει ότι επί του παρόντος στην κεντρική Ευρώπη φτάνουν κατά κύριο λόγο πιεστικά τα νέα από τη Μεσόγειο, όταν οι μετανάστες επιχειρούν την είσοδό τους στην ευρωπαϊκή επικράτεια. Κατά μήκος της ανοικτής γραμμής των θαλάσσιων συνόρων της Ευρώπης, κοντά στις θανάσιμες συνθήκες εξαθλίωσης της ακανόνιστης μετανάστευσης, μαίνεται και μία πολιτική κρίση που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την ΕΕ εντός των επόμενων μηνών. Και αυτό γιατί κατά την άποψη του γράφοντος, σχεδόν όλες οι μεσογειακές χώρες της Ευρώπης βρίσκονται ενώπιον δραματικών προβλημάτων, παρά ή λόγω της γενναιοδωρίας που έχει επιδείξει απέναντί τους η ΕΕ, ως ευρωπαϊκό εγχείρημα προς διατήρηση της ειρήνης και της ευημερίας.

«Σύμφωνα με τον μύθο», τονίζει η Die Welt, «οι απαρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού ανάγονται στην απαγωγή της Ευρώπης από το Δία, ενώ αργότερα οι Έλληνες διανοητές και οι Ρωμαίοι στρατιωτικοί μηχανικοί θεμελίωσαν την ευρωπαϊκή κουλτούρα». Ωστόσο, υπογραμμίζει στη συνέχεια, στο πλαίσιο της ΕΕ, με τις μητροπόλεις της στις Βρυξέλλες, το Λουξεμβούργο, το Στρασβούργο και την Φραγκφούρτη, το μεσογειακό τμήμα της Ευρώπης συχνά λειτουργούσε ως προσάρτημα. Όπως επισημαίνεται, η Ιταλία, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ, έχει καταφέρει ένα οικονομικό θαύμα, αλλά μόνο στο βορρά, ενώ ο νότος της στηρίζεται σε επιδοτήσεις. Η Ισπανία, που εισήλθε στην ΕΟΚ το 1986, διατηρεί – παρά τις πολλές επιτυχίες της δημοκρατίας και της οικονομίας – πολλά κληροδοτήματα της δικτατορίας του Φράνκο, ενώ κάτι παρόμοιο ισχύει και στην περίπτωση της Πορτογαλίας, παρατηρεί ο συντάκτης του άρθρου. Παρά ταύτα, η Ελλάδα ήταν η χώρα στην οποία αποδείχθηκε πόσο εύθραυστη ήταν στην πραγματικότητα η συμφωνία των χωρών της Μεσογείου με την ΕΕ.

Ειδικότερα, εστιάζοντας στην περίπτωση της Ελλάδας ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι δεν πέρασαν ούτε δέκα χρόνια από την καθιέρωση του ευρώ για να καταρρεύσει το μοντέλο της άπληστης κρατικής χρηματοδότησης. Και παρά το γεγονός ότι η χώρα προ οκτώ ετών έλαβε τεράστια ποσά με τη μορφή “χρηματοδότησης για διάσωση”, κυρίως των χρεοκοπημένων τραπεζών της, η οικονομία της δεν κατάφερε να σταθεί στα πόδια της. Δεν είναι σύμπτωση, τονίζει η γερμανική εφημερίδα, ότι η Ελλάδα υπήρξε η πρώτη χώρα της ΕΕ στην οποία κατέρρευσε το κομματικό σύστημα, “με την εξαφάνιση των ισχυρών σοσιαλιστών και την ανάδειξη του νέου ισχυρού ανδρός, του Αλέξη Τσίπρα, από το αριστερό, πολυσυλλεκτικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ”.

Η γερμανική εφημερίδα αναφέρεται, επίσης, στο φαινόμενο των εκατομμυρίων νέων ανθρώπων που είναι άνεργοι στις χώρες της Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι δεν τούς προσφέρεται πλέον καμία προοπτική, με αποτέλεσμα τη μετανάστευσή τους είτε στην κεντρική Ευρώπη, είτε σε χώρες εκτός Ευρώπης. Επιπρόσθετα, τονίζει ότι ενδεχομένως για το επιτελείο πέριξ του επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, θεωρείται επιτυχία η αποτροπή με ριψοκίνδυνες μανούβρες της κατάρρευσης ενός μέλους του ευρώ ή ενός ντόμινο για όλη την Ευρωζώνη, αλλά τα πολιτικά συνεπαγόμενα κόστη θα καθίστανται ολοένα και πιο υψηλά για την ΕΕ.

Η εφημερίδα αντιμετωπίζει την πρόσφατη κρίση στην Ισπανία με την Καταλονία ως απότοκο της προηγηθείσας οικονομικής κρίσης, τονίζοντας ότι εκεί όπου δεν υπάρχει πλέον κάτι να μοιραστεί, ξεκινούν τα αποσχιστικά κινήματα. Επιπλέον, αναφέρεται στα φαινόμενα πολιτικής κρίσης και θεσμών στη Μάλτα, στα εκλογικά αποτελέσματα στη Σικελία ως δείγμα για τη γενικότερη κρίση της δημοκρατίας στην Ιταλία, καθώς και στην άνοδο του αριστερού κόμματος των Podemos στην Ισπανία που γνωρίζει τη “χειρότερη πολιτειακή κρίση από εποχής Φράνκο”.

Η Die Welt επισημαίνει εμφατικά ότι μπορεί η Μεσόγειος να είναι η γενέτειρα της ευρωπαϊκής ιδέας, αλλά αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, αν το ευρώ συνεχίσει να σκοτώνει τις οικονομίες του ευρωπαϊκού νότου και αν συνεχίσουν οι μαζικές είσοδοι μεταναστών από τα θαλάσσια σύνορα της ΕΕ, τότε η Μεσόγειος θα καταστεί ίσως ο τάφος της Ευρώπης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



12 Νοε 2017


Τις αξιώσεις της Πολωνίας για καταβολή γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων επανέφερε στο προσκήνιο ο ισχυρός άνδρας της χώρας, Γιάροσλαβ Καντζίνσκι, διαμηνύοντας παράλληλα ότι όσοι ευτελίζουν τις επιδιώξεις της Βαρσοβίας, αποδίδοντάς τες σε κινήσεις πολιτικού εντυπωσιασμού, αυταπατώνται.

Μιλώντας το Σάββατο στην Κρακοβία με αφορμή την 99η επέτειο από την ίδρυση του πολωνικού κράτους, ο ευρωσκεπτικιστής Καντζίνσκι τόνισε πως η Βαρσοβία οφείλει να διεκδικήσει δικαιώματα που «απορρέουν από την ιστορία», εγείροντας φόβους για κλιμάκωση της πολύμηνης κόντρας της Πολωνίας με την Γερμανία.

«Οι Γάλλοι πληρώθηκαν, οι Εβραίοι πληρώθηκαν, πολλά άλλα έθνη πληρώθηκαν για τις απώλειες που υπέστησαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι οι Πολωνοί», είπε σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters ο κ. Καντζίνσκι – που μολονότι δεν κατέχει δημόσιο αξίωμα είναι ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) και η πραγματική δύναμη πίσω από την πρωθυπουργό Μπεάτα Σίντλο.

Ξεκαθάρισε πως οι επανορθώσεις είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και τιμής και δεν αντανακλούν μόνο την επιθυμία για υλικές αποζημιώσεις. «Για αυτό όσοι […] λένε ότι είναι απλώς θέατρο για εσωτερική χρήση κάνουν λάθος. Όχι, δεν είναι θέατρο, είναι το αίτημά μας και είναι ένα απόλυτα σοβαρό αίτημα», σημείωσε, όπως μεταδίδουν οι «Financial Times».

Οι επανορθώσεις ήλθαν στο προσκήνιο το φετινό καλοκαίρι λόγω δηλώσεων του κ. Καντζίνσκι στο συνέδριο του PiS. Το θέμα προσέλαβε διαστάσεις τον Σεπτέμβριο, όταν επιτροπή της πολωνικής Βουλής εξέδωσε μη δεσμευτική γνωμοδότηση σύμφωνα με την οποία η χώρα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει αποζημιώσεις από το Βερολίνο.

Η Βαρσοβία πάντως δεν έχει καταθέσει έως τώρα επίσημο αίτημα για επανορθώσεις, ενώ η Γερμανία από την πλευρά της έχει αποσαφηνίσει εξ αρχής ότι δεν προτίθεται να συζητήσει το θέμα, αντιτείνοντας ότι η Πολωνία έχει ήδη αποκηρύξει τα όποια δικαιώματα μπορεί να είχε.

Η ιστορία μίας κόντρας που οδηγεί σε σύγχρονες συγκρούσεις

Το 1953 η τότε κομμουνιστική Πολωνία συμφώνησε με την τότε Ανατολική Γερμανία να απαρνηθεί κάθε απαίτηση για γερμανικές επανορθώσεις.

Η σημερινή κυβέρνηση απορρίπτει την εν λόγω συμφωνία ως έργο δύο υποχείριων της Σοβιετικής Ένωσης, όμως νομικά η θέση της αποδυναμώνεται από το γεγονός ότι η Βαρσοβία ουδέποτε έθεσε θέμα αποζημιώσεων μετά την επανένωση της Γερμανίας ή πριν την είσοδο της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το θέμα των γερμανικών επανορθώσεων για τη ναζιστική κατοχή αντανακλά την κλιμακούμενη αντιπαράθεση ανάμεσα στην ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση της Πολωνίας και τη Γερμανία, η οποία έχει εξελιχθεί και σε κόντρα της Πολωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω της άρνησης των Πολωνών να συμμετάσχουν στον διαμοιρασμό προσφύγων και της δικαστικής μεταρρύθμισης που προωθεί το PiS.

Οι Βρυξέλλες υποστηρίζουν πως η Πολωνία δεν προσφέρει αλληλεγγύη στους εταίρους της και με τις επιδιωκόμενες δικαστικές αλλαγές περιορίζει το κράτος δικαίου. Η Βαρσοβία αντιπαρέρχεται λέγοντας ότι δεν έχει υποχρέωση να δεχτεί υποχρεωτικές ποσοστώσεις για πρόσφυγες και παρουσιάζει τον εαυτό της ως μία νέα δύναμη που θα θεραπεύσει την Γηραιά Ήπειρο από τα σημερινά της προβλήματα.

Οι πολίτες αυτής της νέας Πολωνίας μπορούν να «δείξουν στην Ευρώπη το δρόμο της επιστροφής στις θεμελιώδεις αξίες, στην πραγματική ελευθερία και προς την ενίσχυση του πολιτισμού μας που έχει βάση τον χριστιανισμό», είπε στην ομιλία του το Σάββατο ο κ. Καντζίνσκι, σύμφωνα με το κρατικό πολωνικό πρακτορείο PAP.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



6 Νοε 2017


Του Charles Gave, Comité Valmy

[Το σημερινό άρθρο ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου Γάλλου οικονομολόγου, επιτυχημένου επιχειρηματία και συγγραφέα, με πλούσιο βιογραφικό σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες, προσφέρει –εν μέσω καταιγιστικής παραπληροφόρησης και συστηματικής συσκότισης- ταυτόχρονα πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού στην διεθνή πραγματικότητα -όπως πράγματι είναι και εξελίσσεται- και διδακτικό, σπινθηροβόλο και απολαυστικό ανάγνωσμα. Ακόμη και πολιτικοί εγκέφαλοι κάτι θα αποκόμιζαν διαβάζοντάς το.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πόλεμοι ανεξιλέωτοι έφεραν ανέκαθεν αντιμέτωπες χώρες που έλεγχαν την θάλασσα με χώρες που κυβερνούσαν την ξηρά. Θυμόμαστε Αθήνα εναντίον Σπάρτης, Ελλάδα εναντίον Περσίας, Καρχηδόνα εναντίον Ρώμης, Βρετανία εναντίον (στη σειρά) Φιλίππου Β’ της Ισπανίας, Λουδοβίκου 14ου, Ναπολέοντα, Γουλιέλμου Β΄, Χίτλερ και τέλος ΗΠΑ εναντίον Σοβιετικής Ένωσης.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ελέγχουν απεριόριστα τις θάλασσες του πλανήτη με έναν στόλο του οποίου την κυριαρχία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, λόγω της συντριπτικής υπεροχής του. Αυτός ο έλεγχος των θαλασσών μετέβαλε τις ΗΠΑ σε «καθολικόν ηγεμόνα», λόγω της κατάρρευσης το 1990 της ηπειρωτικής δύναμης που τις αμφισβητούσε από το 1945, της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από το 1990 και την άνοδο στην εξουσία της Κίνας του κ. Σι Τσιπίνγκ, κανένας «αμφισβητίας» δεν είχε προβάλει στον ορίζοντα και οι αμερικανικές κυβερνήσεις, μεθύουσες από την παντοδυναμία τους, βάλθηκαν να κυριαρχήσουν όχι μόνο στις θάλασσες αλλά και στην ξηρά -πράγμα που έχει άλλου είδους μεγάλες δυσκολίες.
Και τώρα αντιμετωπίζουν την αποτυχία τους.

Αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο όσο είχε αρχίσει να προβάλλει μια νέα «χερσαία» δύναμη με τις απαιτούμενες ανθρώπινες, οικονομικές και τεχνικές ικανότητες για να «κυριαρχήσει» -τουλάχιστον εμπορικά σε ένα μεγάλο μέρος των αναδυομένων χωρών –και εννοώ φυσικά την Κίνα. Κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη.

Όσο κι’ αν ακούγεται παράδοξο, η Κίνα είναι στην πραγματικότητα ένα γιγάντιο «νησί», που πλαισιώνεται από τον Ωκεανό στα ανατολικά, μιαν αχανή έρημο στα δυτικά και προστατεύεται από θεόρατα βουνά και αδιαπέραστες ζούγκλες στα νότια. Και το να φτάσεις στην Κίνα από τον Βορρά καλύτερα ούτε να το σκεφτείς.

Για να συνδέσουν την Κίνα με τον υπόλοιπο κόσμο, οι έμποροι χρησιμοποιούσαν επί χιλιετίες τους «δρόμους» του μεταξιού, τον ένα χερσαίο, περνώντας στα βόρεια των Ιμαλαίων και τον άλλο θαλάσσιο, περνώντας από την Ινδία, την Μέση Ανατολή και φθάνοντας στη Ευρώπη από την Μεσοποταμία και την Συρία.

Η εμφάνιση των ατμόπλοιων και η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ αχρήστεψε μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτούς του δυο δρόμους του μεταξιού και ξαφνικά η Κίνα δεν έλεγχε το εμπόριό της ούτε με την Ευρώπη, ούτε με την υπόλοιπη Ασία και ακόμη λιγότερο με τον υπόλοιπο κόσμο.
Και να που τώρα αυτό αλλάζει.

Το σχέδιο του κυρίου Σι Τσιπίνγκ είναι πολύ απλό: Θέλει απλούστατα να ξανανοίξει τους δυο δρόμους του μεταξιού.

Στον Νότο, η Κίνα θα βοηθήσει στην ανασυγκρότηση όλων των αρχαίων λιμένων του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού, πράγμα που θα θέσει σε κίνηση μιαν ισχυρή ανάπτυξη σε όλες τις περιοχές, λόγω του φαινομένου των λεγομένων δικτύων. Ας φανταστούμε δυο λιμάνια που δημιουργήθηκαν για να συνδέσουν δυο περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαν παρά λίγες μόνο ή και καθόλου επαφές. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια σειρά από υποδομές (αεροδρόμια, ξενοδοχεία, κατοικίες, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι κλπ . . .και πολύ γρήγορα θα έχουμε μια νέα σειρά από γραμμές επικοινωνιών μεταξύ των δύο κέντρων. Αν προσθέσουμε ένα τρίτο λιμάνι, θα έχουμε ανάγκη από τρεις σειρές από γραμμές επικοινωνίας. Προσθέτοντας ένα τέταρτο, θα πρέπει να ανοίξουμε ΕΞΙ γραμμές επικοινωνίας για να διασυνδέσουμε όλον αυτόν τον μικρό κόσμο και ούτω καθεξής ως την νιοστή δύναμη.

Και έτσι ο έλεγχος της θάλασσας θα γίνεται ολοένα δυσκολότερος για την αμερικανική ναυτική δύναμη.

Και παρεμπιπτόντως όλες αυτές οι περιοχές θα μπορέσουν να εξειδικευθούν σε ό,τι η κάθε μια μπορεί να παράγει καλύτερα και θα μπούμε σε μια περίοδο ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο στα νότια των Ιμαλαίων, για την μεγαλύτερη άνθηση της Κίνας και όλου του κόσμου γύρω από αυτήν.

Στο Βορρά, τα καραβάνια άλλων εποχών θα αντικατασταθούν από σιδηροδρόμους που θα διασυνδέσουν την βόρεια Κίνα με την Ελλάδα και την Γερμανία (Ντούϊσμπουργκ).

Ήδη οι κινεζικές αρχές έχουν αγοράσει το λιμάνι του Πειραιά για να αποστέλλουν τα προϊόντα τους από τον Πειραιά προς όλη τη Νότια Ευρώπη. Αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές θα εισαγάγουν στον σύγχρονο κόσμο όλους τους πληθυσμούς των περιοχών βορείως των Ιμαλαίων, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνουν παραγωγικοί όπως ήταν οι πρόγονοί τους. Και αυτοί οι πληθυσμοί θα έχουν ανάγκη από όλα, πράγμα που θα προσφέρει ευκαιρίες στις κινεζικές εταιρείες έργων υποδομής, που τώρα βρίσκονται με κάπως πλεονάζουσες δυνατότητες. ( Θα συμβούλευα με όλες τις δυνάμεις μου τους αναγνώστες να αγοράσουν ακίνητα πέριξ της Τραπεζούντας, από όπου άλλοτε ξεκινούσαν και κατέφθαναν όλα τα καραβάνια προς και από την Κίνα.)

Ένας ελαφρός δισταγμός, ωστόσο, σε αυτόν το δρόμο του Βορρά, τον μόνο που θα είναι πάντοτε απρόσιτος στους αμερικανικούς στόλους: ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής περνά από τα εδάφη της Ρωσίας.

Θα πρέπει κατά συνέπεια η Κίνα να συνδεθεί με σχέσεις μεγάλης αντοχής με την Ρωσία, με κοινή επιδίωξη να θέσουν υπό έλεγχο τον Αμερικανό ηγεμόνα.

Μια τέτοια συμμαχία θα όφειλε να είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής διπλωματίας για λόγους ευκολονόητους και ωστόσο αυτή η διπλωματία (;) των Αμερικανών κάνει απολύτως τα πάντα για να ρίξει τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Μας φέρνει στον νου την Γαλλία να καταστρέφει την Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (παλαιός στόχος της γαλλικής διπλωματίας από την εποχή του Ρισελιέ), για να βρεθεί μόνη απέναντι στην Γερμανία και την Ρωσία το 1940 και να τσακιστεί.

Και αυτή η σινο-ρωσική συμμαχία ενισχύεται κάθε μέρα που περνά, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Οι Κινέζοι το έκαναν υπόθεσή τους να αγοράζουν ρωσικό πετρέλαιο, αντί του Σαουδικού και οι Ρώσοι δέχονται η πληρωμή του να γίνεται στο κινεζικό νόμισμα, το Γιουάν, τρόπος που σπάει το μονοπώλιο που είχε το δολάριο στις αγοραπωλησίες του πετρελαίου. Πρώτο τρομερό πλήγμα κατά του δολαρίου.

Και για να προσθέσουν αλάτι στην πληγή, οι Κινέζοι δημιουργούν στο Χονγκ Κογκ μια προθεσμιακή αγορά πετρελαίου σε Γιουάν, προικισμένη με ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Εάν η Ρωσία, για παράδειγμα, (ή η Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) βρισκόταν προσωρινά με πολλά Γιουάν και δεν είχε διάθεση να τα κρατήσει στα συναλλαγματικά της αποθέματα, η Κρατική Τράπεζα της Κίνας της ανταλλάσει τα Γιουάν με… χρυσό.

Δεύτερο βαρύ πλήγμα κατά του δολαρίου: Επανεισαγωγή του χρυσού στο διεθνές νομισματικό σύστημα σημαίνει σε κατακλείδα την ανατίναξη αυτού που ο Ζακ Ρουέφ (σημαντικός Γάλλος οικονομολόγος) ονόμαζε «αυτοκρατορικό προνόμιο», δηλαδή την δυνατότητα που έχουν οι ΗΠΑ να εξοφλούν τα εξωτερικά χρέη τους με το δικό τους νόμισμα.

Αλλά αυτά είναι γνωστά και τα έχω περιγράψει σε προηγούμενα χρονικά μου. Αυτό που με ενδιαφέρει από εδώ και εμπρός είναι κάτι άλλο: Πως θα αντιδράσει η Γερμανία μπροστά στην ανάδυση αυτής της σινο-ρωσικής συγκυριαρχίας στο μισό των παρθένων περιοχών του πλανήτη;

Η Γερμανία πάντοτε ήταν μια ηπειρωτική χώρα και ποτέ μια ναυτική δύναμη. Νικήθηκε δυο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων, κάτι που αφήνει σημάδια.
Η ανάλυσή μου είναι λοιπόν πολύ απλή: Όλα, και το τονίζω, όλα δείχνουν πως η Γερμανία έχει συμφέρον να εγκαταλείψει την σε πλήρη παρακμή ναυτική συμμαχία για να ενταχτεί στην χερσαία συμμαχία σε πλήρη ανάπτυξη. Όπως έλεγε (και) ο Στρατηγός Ντε Γκωλ: «Τα έθνη δεν έχουν φίλους. Έχουν μόνο συμφέροντα.»

Σχεδόν το σύνολο της οικονομικής ανάπτυξης στα χρόνια που έρχονται θα πραγματοποιηθεί γύρω από το κέντρο αυτής της «χερσαίας συμμαχίας» και όλη αυτή η ζώνη θα έχει ανάγκη τα γερμανικά προϊόντα, με την Γερμανία να γίνεται εκ των πραγμάτων ο παραγωγός των προϊόντων ισχυρής προστιθέμενης αξίας γι’ αυτές τις περιοχές.

– Η Ευρωζώνη βρίσκεται σε πολύ κακή θέση, όντας -και κατά πολύ- η περιοχή του κόσμου με το χαμηλότερο ποσοστό ανάπτυξης από δεκαεπταετίας, αλλά επίσης και με το υψηλότερο ποσοστό χρέους του δημόσιου τομέα, την χειρότερη δημογραφία και το υψηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών. Η μόνη ελπίδα (του κυρίου Μακρόν, όπως και του Πουανκαρέ πριν από αυτόν) είναι ότι «η Γερμανία θα πληρώσει». Μπορούν πάντα να ονειρεύονται…

– Η αμερικανική στρατιωτική προστασία γίνεται ολοένα και πιο «αμφίβολη», με ένα υπερατλαντικό πολιτικό σύστημα σε πλήρη αγκύλωση, μεταξύ των «ελίτ» που δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά μόνο τον εαυτό τους και ένα λαό αφημένον στην εγκατάλειψη.

– Το να συνταχτείς με την Ρωσία και την Κίνα συνεπάγεται επίσης και έλεγχο της Τουρκίας, που δεν φαίνεται πια αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και επομένως να συμβάλεις έτσι στον έλεγχο των τουρκικών πληθυσμών που διαμένουν στην Γερμανία ή που θέλουν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

– Το να συνταχτείς με τη Ρωσία σημαίνει επίσης να την αφήσεις να ασχοληθεί με την Μέση Ανατολή, στηριζόμενη αναμφίβολα στο Ιράν, ξαναθέτοντας σε ημερήσια διάταξη την παλαιά συμμαχία Ρωσίας και Περσίας για την στρατιωτική εξουδετέρωση της Τουρκίας.

Ας κάνουμε και λίγη πολιτική μυθιστοριογραφία.
Η Μαντάμ Μέρκελ έχει καταστεί αυτό που οι Αμερικανοί λένε «μια κουτσή πάπια», δηλαδή κάποιος πού κανείς δεν τον ακούει, αφού όλοι ξέρουν πως εδώ τελειώνει η καριέρα του.

Ας υποθέσουμε πως η μια ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα (Ιταλία, Γαλλία) αντιμετωπίζει δεινά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και αποφασίζει (ή εξαναγκάζεται) να βγει από το Ευρώ. Η γερμανική οικονομία και ιδιαίτερα ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα βρεθεί σε κατάσταση σχεδόν χρεωκοπίας, με τις απώλειες που θα υποστεί από τα δάνεια αυτών των χωρών από τις γερμανικές τράπεζες. Δεν απαιτείται να είσαι διάνοια για να φανταστείς πως σε τέτοια περίπτωση Ρωσία και Κίνα θα πρόσφεραν την «ανιδιοτελή» βοήθειά τους στην Γερμανία για να ξεπεράσει αυτή την δύσκολη στιγμή -βοήθεια που ασφαλώς θα γινόταν με ευγνωμοσύνη δεκτή από τους γείτονές μας. Και όλα θα ήταν θαυμάσια στον καλύτερο των κόσμων.

Αν ο αναγνώστης φρονεί πως γράφω υπερβολές, τότε θα πρέπει να θέσει στο εαυτό του ορισμένα ερωτήματα:
  • Γιατί η κινεζική κυβέρνηση θα εγκαθιδρύσει στην Σαγκάη ένα νέο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
  • Γιατί η Αυστροουγγαρία προχωρεί στην αναγέννησή της υπό την επωνυμία «Group Visegrad», αν δεν είναι για να εμποδίσει την εδαφική σύνδεση της Γερμανίας με την Ρωσία;
  • Γιατί ο κ. Τραμπ θέλησε να προσφέρει μιαν ενισχυμένη συμμαχία στην Πολωνία με την ομιλία του στην Βαρσοβία, και γιατί κατ’ αρχήν πήγε στη Βαρσοβία;
  • Γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία προσπαθούν με όλα τα μέσα να εμποδίσουν την παραμονή στην εξουσία της οικογένειας Άσαντ, ακόμα και πυροβολώντας εναντίον Ρώσων… εάν δεν είναι για να εμποδίσουν την δημιουργία ενός Σιϊτικού τόξου, που θα εκτείνεται από τη Λαοδικεία (Λατάκεια), που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο έως το Μπαχρέϊν, που ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και όπου αγκυροβολεί ο 5ος Αμερικανικός Στόλος;
Εν ολίγοις, εάν η Γερμανία (όπως οι Σάξονες σε μια περίφημη Ναπολεόντεια μάχη) αλλάξει στρατόπεδο στη μέση του ποταμιού, τότε η διπλωματία θα ξαναγίνει ενδιαφέρουσα και μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως τίποτα το αξιόλογο δεν θα συμβαίνει πια στις Βρυξέλλες… και πολλά στο Βερολίνο, στην Μόσχα ή στο Πεκίνο.

Ήδη οι΄Αγγλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική συμμαχία που πάει σε ναυάγιο (η Ευρώπη) για να ξαναγυρίσουν στην ναυτική συμμαχία της οποίας ήσαν πάντοτε μέρος σε δύσκολους καιρούς. Αλλά καλού-κακού δήλωσαν και συμμετοχή στο κινεζικό Δ.Ν.Τ. και στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα, παράλληλα εισάγοντας και τις συναλλαγές σε Γιουάν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Κάλλιο διπλοκλείδωνε, δηλαδή.

Και η Γαλλία μέσα σ’ όλα αυτά; Κανένας λόγος ανησυχίας. Ο εθνικός μας κόκορας αναπηδά πάνω σε ένα σωρό από κουτσουλιές, κακαρίζοντας «Ευρώπη, Ευρώπη». Ορίστε, ησύχασα. Τα έχει όλα αντιληφτεί.

Αν ήμουν ένας Γάλλος αναγνώστης, θα αγόραζα ρωσικά και κινεζικά κρατικά ομόλογα για να διαφοροποιήσω το χαρτοφυλάκιό μου. Ασφαλώς δεν θα ήταν δεκτά σαν έντοκο κεφάλαιο στην ασφάλεια ζωής, αλλά αυτά που γίνονται σήμερα δεκτά, δεν θα αξίζουν αύριο τίποτα το αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.

Σου εύχομαι να ζήσεις σε εποχές ενδιαφέρουσες, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα.
Είναι φανερό πως μπαίνουμε πλησίστιοι σε εποχές συναρπαστικές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



5 Νοε 2017


Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
...Γνώριζες τα βήματα, ξέκρινα τους ήχους,
και μπογιές 'τοιμάζαμε με σβηστή φωνή,
τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους
πέφταμε φωνάζοντας “Κάτω οι Γερμανοί!”...
(από το τραγούδι του Λευτέρη Παπαδόπουλου “Καισαριανή”)
Πέρασαν 73 χρόνια από τις ταραγμένες εκείνες ημέρες όταν, τέλος Σεπτεμβρίου του '44, οι Γερμανοί κατακτητές άρχιζαν να τα μαζεύουν και να μας αδειάζουν την γωνιά. Αρχές Οκτώβρη κάτι λίγοι είχαν μείνει στην Αθήνα για να καθαρίσουν το έδαφος πίσω τους... Όσους πατριώτες κρατούσαν στα στρατόπεδά τους, πρόλαβαν και τους εκτέλεσαν· ελάχιστοι κατάφεραν να επιζήσουν. Έφευγαν πυρπολώντας, γκρεμίζοντας και λεηλατώντας ό,τι είχε απομείνει από την καταστροφική τους μανία τα χρόνια της κατοχής: δρόμους, λιμάνια, γέφυρες, εργοστάσια, φράγματα και ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Διέλυαν όλες τις υποδομές της χώρας για να μείνει πίσω τους έρημος τόπος. Οι φρίτσηδες δεν μπορούσαν να νοιώθουν ηττημένοι, δεν είχαν γεννηθεί από μάνα αλλά από την φύτρα των υπεράνθρωπων, γι' αυτό έκαιγαν τα χωριά και έσφαζαν τον κοσμάκη από την λύσσα τους.

Οι τελευταίοι μήνες της γερμανικής βίας και της δωσιλογικής δράσης στον τόπο μας ήταν μαρτυρικοί: Καισαριανή, Χορτιάτης, Κομμένο, Καλάβρυτα, Δίστομο...
Η μανία τους δεν εξαντλήθηκε μόνο απέναντι στον δοκιμαζόμενο λαό.
Εκτέλεσαν ακόμα κι όλους τους Έλληνες συνεργάτες τους: χαφιέδες, διερμηνείς, μαυραγορίτες, κουκκουλοφόρους καταδότες.

Ξεφορτώθηκαν δηλαδή την δωσιλογική πλέμπα, που γνώριζε πολλά, για να προστατέψουν τα μεγάλα κεφάλια, τους δικούς τους ανθρώπους στην πολιτική, στις τράπεζες, τις βιομηχανίες. Ήταν εκατοντάδες από δαύτους και στα πιο υψηλά πόστα. Υπολόγιζαν πολύ σ' αυτό το εκτεταμένο δίκτυο πρακτόρων και ήθελαν να το κρατήσουν ζωντανό για τα χρόνια που θα έρχονταν μετά τον πόλεμο. Άλλωστε την ώρα που έφευγαν από την Αθήνα ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει, η Βέρμαχτ ήταν ακόμα στην Κρήτη, το Βερολίνο δεν είχε πέσει και ο Χίτλερ δεν είχε πειστεί ότι είχε ηττηθεί κατά κράτος. Οι Γερμανοί υπολόγιζαν σε έναν επόμενο γύρο, πως θα μπορούσαν ξανά να κυριαρχήσουν στην Ευρώπη, αν όχι με τα όπλα, σίγουρα όμως με την πολιτική της “ένωσης” και την οικονομία. Το σχέδιο για μια “Ενωμένη Ευρώπη” υπό γερμανική ηγεμονία ήταν πάντα στο μυαλό τους, ασχέτως αν υπήρχαν και εναλλακτικές προσεγγίσεις από την μεριά των συμμάχων, όπως η αρχική ΕΟΚ ως Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα.

Η ιστορία τούς επιβεβαίωσε και αυτός ο ιστός των συνεργατών που άφησαν πίσω τους αλώβητο σιγά-σιγά ξεδιπλώθηκε και τύλιξε πάλι την χώρα με τα γνωστά αποτελέσματα: αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι ναζί, το πέτυχαν οι επίγονοί τους με τον μανδύα του “ευρωπαϊσμού”.


Ο γερμανικός σχεδιασμός της ελληνικής “τιμωρίας”

Στις 12 Οκτωβρίου του '44, καθώς οι τελευταίοι Γερμανοί κατέβαιναν την Πανεπιστημίου για να βγουν στην Αχαρνών και να πάρουν τον δρόμο για τον Βορρά, ήδη οι δρόμοι γύρω από το Σύνταγμα γέμιζαν από Αθηναίους που πανηγύριζαν. Ήταν μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή ημέρα που θύμιζε, όμως, περισσότερο Άνοιξη και Αναστάσιμη ατμόσφαιρα με τις καμπάνες να χτυπούν σε όλη την Αθήνα και τους πολίτες να κλαίνε από χαρά, φωνάζοντας “Χριστός Ανέστη”!

Οι εχθρικές δυνάμεις κατοχής, αποχωρώντας από την Ελλάδα το φθινόπωρο του 1944, άφησαν μια χώρα εξουθενωμένη και ηττοπαθή σε ό,τι αφορά όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής. Η “τιμωρία” την οποία είχε υποστεί η χώρα, που είχε αντισταθεί για 8 μήνες στις δυνάμεις του Άξονα, ήταν αρκετή ώστε να οδηγήσει στην σχεδόν ολοκληρωτική παράλυσή της.

Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις εισήλθαν στην Ελλάδα, αντίκρυσαν λιμό και οι συνέπειες της Κατοχής αποκαλύφθηκαν σύντομα. Σύμφωνα με την έρευνα την οποία έκανε ο Αμερικανός προεδρικός απεσταλμένος Paul Porter: “οι Γερμανοί, ενόσω οπισθοχωρούσαν, είχαν καταστρέψει εντελώς όλα τα μέσα συγκοινωνίας, οι λιμενικές εγκαταστάσεις ήταν επίσης ερειπωμένες, οι δρόμοι είχαν εκφυλιστεί σε μια σειρά από λακκούβες, οι τηλεπικοινωνίες ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και το 90% των σκαφών της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας (η οποία έφθανε προπολεμικώς τα 2 εκατομμύρια τόννους) είχαν βυθιστεί. Περισσότερα από 1.000 χωριά είχαν πυρποληθεί, το 85% των παιδιών έπασχαν από φυματίωση, ενώ εκτρεφόμενα ζώα , πουλερικά και υποζύγια είχαν σχεδόν εντελώς εξαλειφθεί. Σύμφωνα με μια αρχική έκθεση, σε όλη την χώρα παρέμεναν μόνο έξη ατμομηχανές και λιγότερα από 100 φορτηγά βαγόνια. Οι σιδηροτροχιές είχαν ξηλωθεί συστηματικά και η διώρυγα της Κορίνθου είχε ανατιναχθεί”.

Από τα λίγα σημεία που διασώθηκαν ήταν το φράγμα του Μαραθώνα (από το οποίο η Αθήνα, επιβαρημένη κατά 500.000 περίπου πρόσφυγες, εξαρτιόταν πλήρως για την ύπαρξή της) και η Ηλεκτρική στον Πειραιά όπου δόθηκε η αιματηρή μάχη από τους αντάρτες για να μην ανατιναχθεί.

Όπως διαπιστώνει ο Αμερικανός απεσταλμένος στην μετακατοχική Ελλάδα: “Ήταν εσκεμμένη η τακτική των Γερμανών να καταστρέψουν την ελληνική οικονομία και να ενθαρρύνουν τον εσωτερικό φατριασμό σε τέτοιο βαθμό, ώστε μια απελευθερωμένη Ελλάδα να έχει ελάχιστες πιθανότητες φυσιολογικής ανάκαμψης στο ορατό μέλλον”. (Paul L. Porter, Ο Εμφύλιος σε Α' Ενικό, Το Βήμα)

Η χώρα μας βγήκε από τον πόλεμο έχοντας υποστεί την χειρότερη καταστροφή στον οικονομικό και κοινωνικό της ιστό, σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής Δοξιάδη (“Έκθεση του Πολέμου και των Θυσιών 1941-1944”). Μόνο από πείνα πέθαναν 300.000 άνθρωποι. Χιλιάδες παιδιά “τέλεια σκελετωμένα από την ασιτία, ανίκανα όχι μόνο να κινηθούν, αλλά και να μιλήσουν ακόμα” βρέθηκαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας από τα μέλη της Επιτροπής. Η δραματική αύξηση της θνησιμότητας του πληθυσμού είχε εκτοξευθεί ακόμα και στο 800% σε σχέση με τους προ του 1941 δείκτες. Μεγάλο μέρος της γεωργικής παραγωγής είχε κατασχεθεί για την διατροφή των κατοχικών στρατευμάτων, ενώ τα εισαγόμενα από την Γερμανία προϊόντα χρεώνονταν 200-500% πάνω από την πραγματική τους αξία.

Αλλά, σα να μην έφταναν μόνον αυτές οι “τιμωρίες” του ελληνικού λαού, οι Γερμανοί, εκτός από τις εκτελέσεις αμάχων, παιδιών, γυναικών και γερόντων που δεν αποτιμώνται, επιδόθηκαν σε μια αισχρότατη κλοπή, λεηλασία και καταστροφή αρχαιοτήτων, απογυμνώνοντας την ίδια την ιστορική παρακαταθήκη της πατρίδας μας (βλ. Γ. Λεκάκη: Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα της Κατοχής – Από τα Επίσημα Αρχεία του Κράτους). Ακόμα και το κατοχικό υπουργείο Πολιτισμού έκαμε έκκληση γι' αυτό τον λόγο προς τις γερμανικές υπηρεσίες να σεβαστούν την πολύτιμη κληρονομιά της Ελλάδας... αλλά αυτοί, αναιδέστατα, την επέστρεψαν ως απαράδεκτη. Έτσι, η Γερμανία διαθέτει σήμερα σημαντικότερη συλλογή αρχαιοτήτων... από την Ελλάδα, παρ' ότι δεν έχει αρχαία ιστορία! (ούτε σοβαρό μεσαιωνικό πολιτισμό, βέβαια). Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κανενός “πολιτικού ανδρός” το αυτί δεν ιδρώνει τόσα χρόνια!

Η αισχρή γερμανική βία

Στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους προκαλούσαν απερίγραπτες καταστροφές στις υπόδουλες χώρες, σε έμψυχο και άψυχο υλικό, χιλιάδες άνθρωποι, κάθε φύλου και κάθε ηλικίας, από όλα τα κράτη, υπέστησαν την βάρβαρη βία, κλείστηκαν στα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης -Άουσβιτς, Νταχάου, Μαουτχάουζεν κ.ά.-, βασανίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο και εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς δημίους τους. Ελάχιστοι από εκείνους τους βασανισμένους ανθρώπους που επέζησαν, γιατί δεν πρόλαβαν να τους σκοτώσουν, έγραψαν για τα όσα πέρασαν και οι ανατριχιαστικές αυτές μαρτυρίες φωτίζουν άπλετα την σκληρότητα των Γερμανών και αποκαλύπτουν τον ιδιαίτερα σαδιστικό χαρακτήρα τους κατά την ώρα της “δουλειάς” τους, να τσακίσουν δηλαδή τους λαούς που αγωνίζονταν για την απόκτηση της λευτεριάς τους.

Ανάμεσα στις εκατοντάδες μαρτυρίες που υπάρχουν αξίζει ν' αναφερθούμε σ' αυτήν του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που δείχνει παραστατικά τον σαδισμό της αισχρής γερμανικής βίας.

Ο μεγάλος Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, μιλώντας για τις μεθόδους βασανισμού στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν όπου έμεινε κλεισμένος ώς το τέλος του πολέμου, γράφει και τα παρακάτω για έναν Τσέχο κρατούμενο που τον δολοφόνησαν οι Γερμανοί δήμιοι σε κάποιο δάσος κοντά στο στρατόπεδο.
“...Ο Ες-Ες υπαξιωματικός τάχε κανονίσει έτσι ώστε η εκτέλεση να γίνει μεσημέρι. Είπαν στον μελλοθάνατο να περιμένει κι αυτοί καθήσανε στο χορτάρι να φάνε. Τον ρώτησαν αν θέλει να φάει κι αυτός. Τους είπε πως το μόνο που θέλει είναι να τον σκοτώσουν αμέσως. Ο υπαξιωματικός τού απάντησε πως δεν πρέπει να βιάζεται, γιατί αυτουνού “του αρέσει όταν είναι εκδρομή να τρώει αργά, εκτός αν προτιμά καμμιά ξώφαλτση σφαίρα για πρώτη δόση”. Ο Τσέχος δεν μίλησε. Σαν αποφάγανε και καπνίσανε, ο υπαξιωματικός διέταξε τους στρατιώτες να ετοιμαστούν. Μπήκαν στη γραμμή, σήκωσαν τα όπλα. Ο Τσέχος κοίταζε ήρεμα τα όπλα... “Ακούστε”, είπε ο Τσέχος, “δεν φοβάμαι να βλέπω τα όπλα σας. Δεν χρειάζεται να με πυροβολήσετε στην πλάτη”. “Ώστε δεν φοβάσαι;”, μούγκρισε ο Ες-Ες. “Τότε απλώς θα σου δέσουμε τα μάτια”. “Δεν θέλω τίποτα, δεν φοβάμαι! Γιατί με βασανίζετε; Πυροβολείστε με, να τελειώνουμε”... Ο Τσέχος δεν έκλεινε τα μάτια. Ο υπαξιωματικός πρόσταξε να τον δέσουν γερά σ' ένα δέντρο. Όταν τον δέσανε, πλησίασε, έβγαλε τον σουγιά του, τον άνοιξε, τύφλωσε τον Τσέχο κι ύστερα τον ρώτησε: “Μας βλέπεις τώρα;”. “Όχι, αλλά σας θυμάμαι”, απάντησε ο μελλοθάνατος. “Ε, τότε, πριν σε σκοτώσω, θα σε κάνω να μας ξεχάσεις”, συνέχισε ο Ες-Ες. Πριν τον αποτελειώσουν, τον βασάνιζαν επί ώρες. Άρχισε να παραληρεί και να λέει ασυναρτησίες...” (Ιάκωβου Καμπανέλλη, “Μαουτχάουζεν”, σελ.102-103).
Οι παρανοϊκοί αυτοί δήμιοι ήξεραν πως πάνω σε λιποθυμισμένους ή νεκρούς ανθρώπους δεν είχαν καμμιά εξουσία, γι' αυτό έκαναν ό,τι μπορούσαν για να παρατείνουν το μαρτύριό τους. Κι όταν οι άνθρωποι που βασάνιζαν έδειχναν μεγάλη αντοχή και αξιοπρέπεια, τότε ξεσπούσαν με μεγαλύτερη μανία και συστηματικά επάνω τους. Κομμαντατούρ, ανακριτικά γραφεία, μπουντρούμια, στρατόπεδα συγκέντρωσης, βάρβαροι τρόποι καταπίεσης και κατατυράννησης ήταν η φρίκη που κληροδότησαν τότε οι Γερμανοί στην Ευρώπη.

Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός

Τις βάρβαρες αυτές μεθόδους και διαδικασίες για την επιδίωξη του “ζωτικού τους χώρου” (lebensraum), που οι Γερμανοί εφάρμοσαν επί των “συγγενών” ευρωπαϊκών λαών, τους οποίους όμως έβλεπαν σαν “υπανθρώπους” (untermenschen), τις είχαν “δοκιμάσει” πρώτα πάνω στα ζωντανά πειραματόζωα των “κατώτερων, ιθαγενών” αφρικανικών λαών. Ο Χίτλερ και το γερμανικό πολιτικό κίνημά του δεν λειτούργησαν αυθαίρετα ως “ναζιστές”, αλλά τήρησαν με ευλάβεια την κοσμοθεωρία που είχαν επινοήσει και υπηρετούσαν οι προκάτοχοί τους Γερμανοί ηγέτες και την είχαν εφαρμόσει με περισσή μεθοδικότητα, στο άμεσο παρελθόν, πάνω στους “τεμπέληδες, ψεύτες και πλεμπάγια” της Αφρικανικής ηπείρου.

Έτσι χαρακτήριζε ο Jesko von Puttkamer, ένας από τους Γερμανούς κυβερνήτες της αποικίας του Καμερούν, τους ντόπιους πληθυσμούς που ζούσαν πάντα στην χώρα αυτή κατά την διάρκεια της κατάκτησης της γης τους το 1884. Και συνιστούσε ότι σίγουρα “θα ήταν καλύτερο να είχαν τουλάχιστον εκδιωχθεί από την χώρα, αν όχι εξοντωθεί”... Με τους ίδιους χαρακτηρισμούς αντιμετώπιζε και ο Χίτλερ τους Εβραίους, τους Σλαύους και τους λαούς της νότιας Ευρώπης, με τα ίδια λόγια σήμερα ο Σόϊμπλε και η γερμανική προπαγάνδα τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους PIGS. Σίγουρα στο πίσω μέρος του μυαλού της τωρινής γερμανικής ηγεσίας επωάζεται κάτι ανάλογο της σύστασης του Puttkamer, από το οποίο θα προκύψει, αν και όταν εκκολαφθεί ξανά, το αυγό του φιδιού.

Όλα ξεκίνησαν όταν στα τέλη του 19ου αιώνα οι Γερμανοί είχαν επηρεαστεί από έναν αριθμό ανθρωπολογικών υποθέσεων, δύο εκ των οποίων ήταν: (1) Η υπεροχή της λευκής φυλής (στην εξελικτική κλίμακα οι Λευκοί βρίσκοντο στην κορυφή και οι Μαύροι στον πάτο), και (2) Η θεωρία Lebensraum του Ratzel, δηλ. η ιδέα ότι όσο μεταναστεύουν πληθυσμιακές ομάδες υπάρχει ένας “αγώνας για χώρο”, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα την εξόντωση των κατώτερων φυλών. Ο συνδυασμός αυτός είχε καταστροφικές συνέπειες όταν η Γερμανία αποίκισε μέρη της αφρικανικής ηπείρου μετά την Συνδιάσκεψη του Βερολίνου του 1884/85. (βλ. German imperialism and the African Holocaust, Bill Johnson, creation.com)

Οι πρώτοι Γερμανοί ιεραπόστολοι άρχισαν να εργάζονται στην Νότιο Αφρική στα τέλη της δεκαετίας του 1820 αλλά, προς το τέλος του 19ου αιώνα, ένα νέο “ευαγγέλιο” άρχισε να εισάγεται όλο και περισσότερο στην Αφρική. Γερμανοί, πολλοί εκ των οποίων είχαν ενστερνισθεί τις δαρβινικές θεωρίες, αποίκισαν την Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια) στα 1880 και άρχισαν να αντιμετωπίζουν τους ιθαγενείς λαούς ως πρωτόγονους και “υπανθρώπους”.

Ειδικότερα απέναντι στην φυλή των Χερέρο, που προσπάθησαν να αντισταθούν στην αποικιοκρατική εισβολή, οι Γερμανοί φέρθηκαν απάνθρωπα: προοδευτικά άρπαξαν την γη και τα ζώα τους, σκότωσαν ανθρώπους χωρίς κανένα λόγο, κακοποίησαν σεξουαλικά και βίασαν τις γυναίκες τους και, λόγω του ενδιαφέροντός τους για την εξελικτική θεωρία και τους “χαμένους κρίκους”..., ξέθαψαν τους προγόνους των Χερέρο και έκλεψαν τα κρανία τους.

Ο Γερμανός Lothar von Trotha στάλθηκε στην Ναμίμπια για να καταστείλει την εξέγερση και να καταστρέψει πέρα για πέρα τους Χερέρο. Ο Von Throtha έκανε απολύτως σαφές ότι η απόφαση της εξόντωσής τους βασιζόταν σε μια ευγονική αντίληψη: “Καταστρέφω τις αφρικανικές φυλές με ποταμούς αίματος και πακτωλούς χρημάτων. Μόνο επιτελώντας αυτή την εθνοκάθαρση μπορεί να βγει κάτι καινούργιο, που θα παραμείνει”.

Ο Von Throtha και τα στρατεύματά του δεν εφείσθησαν ούτε της ζωής των ιθαγενών παιδιών και βρεφών.
Η σατανική μέθοδος που “επινόησαν” οι Γερμανοί για να εξοντώσουν τις ντόπιες φυλές ήταν να τους διώξουν στην έρημο και να μολύνουν τα πηγάδια, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι από αυτούς να πεθάνουν από δίψα. Το αποικιοκρατικό καθεστώς των Γερμανών κατάφερε να εξοντώσει το 75% των Χερέρο και το 50% των Νάμα, μιας νότιας φυλής που ήταν σύμμαχοί τους. Όσοι Χερέρο επιβίωσαν, καθώς και οι Νάμα, στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (π.χ. στο Shark Island), όπου πολλοί περισσότεροι πέθαναν λόγω της σκληρής μεταχείρισης και της καταναγκαστικής εργασίας. Μέλη των σωμάτων των νεκρών φυλακισμένων χρησιμοποιήθηκαν για φυλετικές μελέτες που στόχο είχαν να αποδείξουν την κατωτερότητα των Μαύρων. Πριν τα κρανία σταλούν στο εξωτερικό και πουληθούν σε γερμανικά πανεπιστήμια, οι γυναίκες κρατούμενες έκαναν όλη την φρικτή προπαρασκευαστική διαδικασία: Γυναίκες κρατούμενες υποχρεώνονταν να βράζουν τα αποκοπέντα κεφάλια των εγκλεισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, στη συνέχεια, να τα γδέρνουν με κομμάτια γυαλιού. Αισθάνεται φρίκη κανείς αναλογιζόμενος το συναισθηματικό σοκ που υπέστησαν οι γυναίκες αυτές, καθώς υποχρεώθηκαν να αφαιρέσουν όλη την σάρκα από τα κρανία, τον εγκέφαλο και τα μάτια, τα οποία πιθανότατα ανήκαν σε γνωστούς, φίλους ή μέλη της οικογένειάς τους.

Η συνέχεια των γερμανικών ελίτ

Το πιο τρομερό ακόμα είναι ότι τα αποτελέσματα αυτής της τρομακτικής εργασίας αποτυπώθηκαν... σε ταχυδρομικές καρτ-ποστάλ, που έστελναν οι άποικοι στην Γερμανία· πολύ καιρό, βέβαια, πριν την εμφάνιση του Χίτλερ. Για να σταματήσει το παραμύθι ότι οι ναζί “έπεσαν από τον ουρανό” και να γίνει κατανοητό ότι ο ολοκληρωτισμός συνδέεται άμεσα με τον χαρακτήρα του γερμανικού κράτους.
Το έργο του Eugen Fischer, γενετιστή και ακραίου ευγονιστή που εργάστηκε στην εκεί γερμανική αποικία, ήταν αυτό που οδήγησε στον διωγμό και την στείρωση των Μαύρων και άλλων ομάδων κατά την διάρκεια του Τρίτου Ράϊχ. Αυτές οι φυλετικές μελέτες που έγιναν στην Ναμίμπια καθόρισαν την ρατσιστική πολιτική της Γερμανίας των επόμενων δεκαετιών.

Ήταν βαθειά ριζωμένη η πεποίθηση ότι το μεγαλείο της Γερμανίας απαιτούσε “φυλετική καθαρότητα” και αυτή η βιολογική καθαρότητα απαιτούσε, με τη σειρά της, τον εκτοπισμό και, αν ήταν αναγκαίο, τον αφανισμό κάθε “κατώτερης” και εχθρικής ανθρώπινης ομάδας που δεν ενστερνιζόταν τα “ευγενή” αυτά δολοφονικά ιδεώδη. Με αυτά τα κίνητρα έδρασαν και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την διάρκεια του οποίου δεν είχε καμμιά στρατιωτική αξία η δολοφονία των εκατομμυρίων Εβραίων, στο επίπεδο δε της προπαγάνδας, η αξία της ήταν εξίσου αμελητέα.

Όπως γράφει ο κοινωνιολόγος Νόρμπερτ Ελίας (Norbert Elias) σε ένα δοκίμιό του πάνω στην κατάρρευση του πολιτισμού: “κατά κανέναν τρόπο δεν αντιστάθμιζε το αξιοσημείωτο κόστος σε εργατικό δυναμικό και υλικούς πόρους που απαιτούσε η μεταφορά και δολοφονία εκατομμυρίων Εβραίων -πόσω μάλλον μέσα στη δίνη του πολέμου, όταν το κόστος αυτό ήταν πολύ μεγαλύτερο”. (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2015).

Το ζήτημα αυτό της συνέχειας των ελίτ στην γερμανική ιστορία, “ενός συνεχούς φαινομένου που αναπαραγόταν ανενόχλητα κατά την μετάβαση από την βιλχελμιανή στην βαϊμαρινή κι από εκεί στην ναζιστική περίοδο”, πραγματεύεται ο φιλόσοφος Φριτς Φίσερ (Fritz Fischer) στην εξαιρετική ανάλυσή του From Kaiserreich to Third Reich, που κυκλοφορεί και στα ελληνικά. Ο Φίσερ εντοπίζει την ενιαία και αδιάρρηκτη συνέχεια της γερμανικής ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας από το 1871 μέχρι το 1945. Το κράτος και οι κυρίαρχες ελίτ, εξηγεί ο Φίσερ, δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας, ούτε κι εμφανίζονται από το πουθενά. “Κανένας Χίτλερ δεν έπεσε από τον ουρανό και κανένας παγκόσμιος πόλεμος δεν ήταν αποτέλεσμα ξαφνικού και παγκόσμιου παραλογισμού” (scripta antifa, πρόλογος στο Η Συνέχεια των Ελίτ, Αθήνα, 2015).

Ο Φίσερ διατυπώνει την θέση (γνωστή ως Fischer Thesis) ότι οι στόχοι του ναζιστικού καθεστώτος, όχι μόνον δεν ήταν μια καινούργια επινόηση του Αδόλφου Χίτλερ, αλλά αποτελούσαν επιδιώξεις των κυρίαρχων ελίτ του γερμανικού κράτους στην αστική τάξη, στον στρατό και στη βιομηχανία, εξ αρχής. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Καταρρίπτει εντελώς την εξιστόρηση των γεγονότων με την οποία γαλουχήθηκαν πολλές γενιές δυτικών πολιτών, ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν “ένα ατύχημα” και ο φασισμός... μια δυσάρεστη παρένθεση στην γερμανική και ευρωπαϊκή ιστορία.

Η πανίσχυρη γερμανική τάξη βιομηχάνων και από δίπλα οι αδίστακτοι τραπεζίτες και εφοπλιστές, με διεθνείς δραστηριότητες ενστερνίζονταν πάντα την αποθέωση της δύναμης και τον μιλιταρισμό για να προωθήσουν τα γερμανικά αποικιοκρατικά συμφέροντα. Απόρροια αυτής της στάσης ήταν και το χιτλερικό φαινόμενο, όπως είναι και η τωρινή επίμονη πολιτική για την φτωχοποίηση των λαών του ευρωπαϊκού Νότου και την αποθησαύριση του πλούτου από το Βερολίνο.

Οι τευτονικές “αποικίες του μαστιγώματος”

Η αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί λειτουργούν ως σκληροί βιβλιστές -βασισμένοι περισσότερο στην Παλαιά Διαθήκη- και όχι με την λογική, όπως θέλουν να πιστεύουν. Πάντα έτσι ενεργούσαν, δεν καταλάβαιναν ποτέ το συμφέρον τους μακροπρόθεσμα -πολύ περισσότερο το συμφέρον της Ευρώπης- και στο τέλος αυτοκαταστρέφονταν, αφού πρώτα είχαν ρημάξει όλους τους άλλους. Στρατιωτικοί “γίγαντες”, αλλά πολιτικοί νάνοι. Σύμφωνα με τον κορυφαίο Βρετανό οικονομολόγο Τζων Μέϋναρντ Κέϋνς, στο βιβλίο του “Οικονομικές συνέπειες της ειρήνης”: “Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και ΔΕΝ μπορεί να καταλάβει τίποτα παρά μόνο τον εκφοβισμό – δεν δείχνει καμμία απολύτως γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί, κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους, ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις αυτά που θέλεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν θα σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει”.

Άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της απάνθρωπης γερμανικής συμπεριφοράς ήταν οι υπόλοιπες γερμανικές αποικίες στην Αφρική (π.χ. Τανζανία, Τόγκο), οι οποίες λειτούργησαν ως φυτείες για την γερμανική οικονομική ανάπτυξη.

Οι Γερμανοί όχι μόνο κατέλαβαν την Ναμίμπια και την Τανζανία, αλλά επίσης το Τόγκο και το Καμερούν. Αυτές οι χώρες της δυτικής ακτής της Αφρικής ήταν εξαιρετικά πλούσιες σε φυσικούς πόρους -κακαόδενδρα, βαμβάκι, καουτσούκ κ.λπ. Στην Ανατολική Αφρική, ο πρώτος Γερμανός που πήγε την δεκαετία του 1880 ήταν ο Carl Peters, η σκέψη του οποίου είχε διαμορφωθεί από τον Σοπενχάουερ και τον Δαρβίνο.

Εκεί, ο Peters απέκτησε γη ίση με την τριπλάσια έκταση της Γερμανίας και, παρά την περιφρόνησή του για τους Μαύρους, διέθετε ολόκληρο χαρέμι από μαύρες γυναίκες. Ο Peters συμπεριφέρθηκε απέναντι στους ντόπιους σαν ένας “πραγματικός Τεύτονας”, όπως αρέσκετο να τον αποκαλούν, σκοτώνοντας μαύρους σαν τα σπουργίτια και κρεμώντας μαύρα κορίτσια για δική του ευχαρίστηση, αφού πρώτα τα βίαζε.

Αυτός ο “εξαγριωμένος Άριος” και τα τσιράκια του διέπραξαν ανομολόγητα εγκλήματα στην Ανατολική Αφρική, μεταξύ των οποίων υπερβολικά μαστιγώματα, βασανιστήρια αλυσοδεμένων και τιμωρία με σιδερένια στεφάνια που έσφιγγαν τους κροτάφους στο κεφάλι των θυμάτων. Το μαστίγωμα, που πολλές φορές ήταν θανατηφόρο, χρησιμοποιείτο παντού στις γερμανικές αποικίες και με τέτοια σκληρότητα, που ακόμα και οι άλλοι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες σοκάρονταν. Για τον λόγο αυτόν οι γερμανικές αποικίες ήταν γνωστές ως “οι αποικίες του μαστιγώματος”.

Στην Ναμίμπια, οι Χερέρο όχι μόνο μαστιγώνονταν στην πλάτη, αλλά και στο στομάχι και μεταξύ των μηρών τους, πράγμα που συχνά προκαλούσε διαλυμένα γεννητικά όργανα, χυμένα έξω έντερα και διαμελισμένα έμβρυα.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι οι ακρότητες αυτές προκάλεσαν μια σειρά εξεγέρσεων. Οι Γερμανοί τους αντιμετώπισαν χωρίς έλεος. Πυρπόλησαν τα χωριά τους και έκαψαν τις σοδειές τους, προκαλώντας σοβαρό λιμό στην περιοχή. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των θανάτων κατά την διάρκεια της εξέγερσης και των συνεπειών της έφθασε τους 250.000-300.000.

Γιατί οι Γερμανοί είναι βάρβαροι

Ο Άγγλος συγγραφέας και διάσημος μυθιστοριογράφος G.K. Chesterton (1874-1936), σ' ένα μοναδικό δοκίμιό του με τίτλο “The Barbarism of Berlin”, που πρωτοεκδόθηκε το 1914, επιχείρησε από τότε, παραμονές του Α' Πγκοσμίου Πολέμου, να παρουσιάσει μια κριτική προσέγγιση τού γιατί οι Πρώσσοι, που διαμόρφωσαν το γερμανικό έθνος, πρέπει να θεωρούνται “βάρβαροι” με την ουσιαστική έννοια και σημασία της λέξης αυτής.

“Η ψυχολογία της βαρβαρότητας είναι η ακόλουθη: Όπως τα κατώτερα ζώα, δεν μπορεί να αφομοιώσει την ιδέα της αμοιβαιότητας. Δεν διαθέτει τον μικρό καθρέπτη, ας πούμε, με τον οποίο μπορούμε να συλλάβουμε τις σκέψεις των άλλων”.
Σύμφωνα με τον Chesterton, δεν υπάρχει ανθρώπινος τομέας τον οποίον να σέβονται οι Γερμανοί, “αλλά απαιτούν όλοι οι άλλοι να σέβονται τον δικό τους χώρο”.

Σύμφωνα με την θεωρία του, η βαρβαρότητα, όπως πρέπει να την εννοούμε, “δεν είναι απλή άγνοια, ούτε καν απλή βιαιότητα. Έχει μια πιο συγκεκριμένη έννοια και σημαίνει στρατευμένη εχθρότητα προς ορισμένες απαραίτητες ανθρώπινες έννοιες”.

Ο Πρώσσος είναι ένας πνευματικά βάρβαρος... Υπάρχει μια θεμελιώδης έννοια στις ανθρώπινες σχέσεις, η ιδέα της αμοιβαιότητας, την οποία οι Πρώσσοι φαίνεται πως είναι πνευματικά εντελώς ανίκανοι να προσλάβουν.

“Ο ορισμός του πραγματικού άγριου είναι ότι γελά όταν σου κάνει κακό ενώ εξανίσταται όταν βλάπτεις αυτόν. Αυτή η περίεργη ανισότητα στο μυαλό βρίσκεται σε κάθε πράξη και λέξη που προέρχεται από το Βερολίνο”.

Ο Τεύτονας “με στολή”, ασυναίσθητα επίμονος και ενστικτωδώς ψυχαναγκαστικός, “ακολουθεί το σκότος όπως ένα όνειρο”. Κατά την πρωσσική αντίληψη περί κόσμου, όλα προσανατολίζονται προς ένα σημείο και δημιουργούν την αιχμή προς έναν σκοπό, και ο σκοπός αυτός είναι η καταστροφή της ελευθερίας σε ολόκληρο τον κόσμο. “...Φαίνεται πως πρόκειται για ένα είδος διανοητικού περιορισμού: κάτι σαν θρόμβο στον εγκέφαλο”. Ένα είδος “αγκυλωτού” μυαλού...Εάν ένας άλλος Ευρωπαίος φερθεί βίαια είναι γιατί πιθανόν έτσι το έμαθε... και όχι γιατί έκανε μια νέα επιστημονική ανακάλυψη στην φυσιολογία!“

Αυτή, δυστυχώς, η “τευτονική τρέλλα” της πρωσσικής Γερμανίας δίνει ουσιαστικά την κατεύθυνση στην Ε.Ε. με την προτεσταντική και άπληστη αιμοβόρα και ανέντιμη (βλ. Κέϋνς) τακτική της ελίτ και την εύκολα χειραγωγίσιμη λαϊκή μάζα της.

Η Γερμανία, σαν χώρα, δεν διαθέτει το ιστορικό βάθος της μεγάλης δύναμης, έχει ακόμα την νοοτροπία ορδής με εστιασμένη καταστροφική μανία (Furor Teutonicus) και ασκεί άγαρμπη διεθνή πολιτική.

Αν οι Γερμανοί πάσχουν από τόσο μεγάλη αδυναμία ρεαλιστικής ανάγνωσης του γεωπολιτικού γίγνεσθαι, τότε είναι δεδομένο ότι οδηγούν την Ευρώπη στην καταστροφή. Είναι θέμα χρόνου για να συμβεί αυτό που μου εξομολογήθηκε πρόσφατα ένας, καλά πληροφορημένος, Αμερικανός πολιτικός: “το πιθανότερο είναι η Γερμανία να αναδειχθεί σε οικονομική Καρχηδόνα”! Αυτό, πράγματι, πιστεύουν πολλοί σοβαροί αναλυτές.

Με κριτήριο τις παραπάνω περιγραφές της γερμανικής εθνικής ιδιοσυγκρασίας από, ουκ ολίγους, “σοφούς” του 20ου αιώνα, η σημερινή αντιμετώπιση της πολιτικής του Βερολίνου είναι σε λάθος κατεύθυνση, όσο δεν βάζουμε οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι το θέμα της ρήξης με αυτήν στο τραπέζι, χωρίς δισταγμούς.

Έχουμε να κάνουμε με μια αντίληψη εντελώς λανθασμένη και απειλητική, που φέρνει τα πάνδεινα στους ευρωπαϊκούς λαούς και προορίζεται να μετατρέψει την γηραιά ήπειρο σε στρατόπεδο σκλάβων, αυτό που ήθελαν οι ναζί πρόγονοι της Μέρκελ και του Σόϊμπλε.
Εμείς οι Έλληνες ειδικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία, από την σταθερά φιλοτουρκική και ανθελληνική πολιτική της επί Μπίσμαρκ στα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι την σημερινή μεγάλη κρίση από την οποία επωφελείται (Bild: Η Γερμανία έχει κερδίσει 70-100 δισεκ. Ευρώ από την κρίση...), βρίσκεται πάντα πίσω από τον σχεδιασμό όλων των ολοκαυτωμάτων των ελληνικών πληθυσμών: ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897, γενοκτονία του Πόντου, μικρασιατική καταστροφή, διχασμός Κωνσταντίνου-Βενιζέλου, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, Κρήτη, Δίστομο, Καλάβρυτα κ.λπ...

Για τον λόγο αυτόν, η Ελλάδα πρέπει να είναι πολύ ενεργή στο θέμα του οφειλόμενου κατοχικού δανείου και των γερμανικών αποζημιώσεων. Η είσπραξή τους από την Γερμανία δεν θα πρέπει να επιδιώκεται μόνο ως απάντηση στους επαχθείς οικονομικούς όρους του Μνημονίου, αλλά ως αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της δικαιοσύνης.

* Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.123 – Οκτώβριος 2017
"Πύλη των Φίλων"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



1 Νοε 2017


Η δημοσιοποίηση των απόρρητων εγγράφων σχετικά με την δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι περιλάμβανε και κάποια έγγραφα της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (CIA) που αφορούσαν παράλληλες έρευνες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, με ένα εκ των οποίων να προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη.

Βάσει λοιπόν ενός εσωτερικού σημειώματος της CIA από το 1954, ο ηγέτης του Τρίτου Ράιχ, Αδόλφος Χίτλερ, όχι μόνο δεν αυτοκτόνησε κατά τη σοβιετική πολιορκία του Βερολίνου τον Απρίλιο του 1945, αλλά μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη διέφυγε στη Λατινική Αμερική και πέρασε αρκετούς μήνες στην Κολομβία, ξεγελώντας τις συμμαχικές δυνάμεις που πίστεψαν ότι ο Φύρερ είχε πεθάνει.

Όπως αναφέρει το έγγραφο, ο πρώην στρατιωτικός των SS, Φίλιπ Σιτροέν, αποκάλυψε σε Αμερικανούς πράκτορες ότι είχε επαφές με τον πρώην Γερμανό δικτάτορα στην πόλη Τούνχα της Κολομβίας και συγκεκριμένα στην περιοχή Residencies Coloniales , στην οποία είχαν καταφύγει πολλά στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη της Ναζιστικής Γερμανίας. Τον «Αδόλφο Σάτλμαϊερ», όπως ονομαζόταν στη νέα του ζωή ο Χίτλερ, ακολουθούσε μία ομάδα Γερμανών που τον χαιρετούσε ναζιστικά και τον αποκαλούσε «der Führer».

Στο συγκεκριμένο σημείωμα υπήρχε και μία φωτογραφία του ανθρώπου που κατονομάζεται ως ο Χίτλερ μαζί με τον Σιτροέν, ενώ κάτω από αυτή σημειώνεται ότι ο πρώην αξιωματικός των SS αποκάλυψε πως ο «Αδόλφος Σάτλμαϊερ» εγκατέλειψε την Κολομβία και μετέβη στην Αργεντινή τον Ιανουάριο του 1955. Το σενάριο αυτό έχει υπoστηριχθεί και από τον Αργεντίνο συγγραφέα, Αμπέλ Μπάστι, ο οποίος ανέφερε σε βιβλίο του πως ο Χίτλερ έζησε στη λατινοαμερικάνικη χώρα.

Επιπροσθέτως, ένας ακόμα άντρας, ο οποίος αναφέρεται με την κωδική ονομασία Cimelody-3, προσέγγισε πράκτορες της CIA το 1955, διηγώντας τους την ίδια ιστορία. Ο τελευταίος προσέθεσε ότι ο Σιτροέν, ο οποίος την περίοδο εκείνη ζούσε στη Βενεζουέλα, επικοινωνούσε με τον φερόμενο ως Χίτλερ μηνιαίως, κατά την περίοδο που μετέβαινε στην Κολομβία για επαγγελματικούς λόγους, όντας εργαζόμενος για την ναυτιλιακή εταιρία KNSM. Επιπλέον, ο δεύτερος αυτός «μάρτυρας» έδωσε στους πράκτορες και μία δεύτερη φωτογραφία που απαθανάτιζε τον Σιτροέν με τον «Χίτλερ», όπου στο πίσω μέρος της αναγραφόταν τα ονόματα των δύο ανδρών (ο «Χίτλερ» ως Σάλτμαϊερ).


Ακολούθως, μετά την επαφή τους με τον Cinemelody-3, οι πράκτορες της CIA αποφάσισαν να συντάξουν μια επίσημη έκθεση για τις συγκεκριμένες μαρτυρίες. Το έγγραφο που προέκυψε εστάλη στους ανωτέρους τους με τον χαρακτηρισμό «πιθανώς ενδιαφέρον» και συνοδευόταν από μια επιστολή που ανέφερε: «Θεωρούμε ότι θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν τεράστιες προσπάθειες για το συγκεκριμένο ζήτημα με μικρές πιθανότητες όμως να προκύψει κάτι σοβαρό. Έτσι, θεωρούμε ότι μάλλον δεν πρέπει να κυνηγήσουμε τη συγκεκριμένη υπόθεση».

Ωστόσο, τα έγγραφα αυτά αναμένεται να δημιουργήσουν νέο κύκλο συζητήσεων για το τέλος του Χίτλερ, ο οποίος σύμφωνα με την ιστοριογραφία, αυτοκτόνησε μαζί με την ερωμένη του, Εύα Μπράουν, στο Βερολίνο στις 30 Απριλίου του 1945.

"Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Οκτ 2017


Οι Γερμανοί δεν αστειεύονται και έχουν σκοπό πλέον να ενεργοποιήσουν όλες τις διατάξεις που τους βολεύουν και να φορτώσουν με αλλοθρήσκους τον Νότο

Kαι να, λοιπόν, που άξαφνα, καταμεσής του περασμένου Αυγούστου, μία μελέτη γερμανικής μη κυβερνητικής οργάνωσης ανακάλυψε τη λύση στο ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα: τους μετανάστες! Νόμιμους ή «λάθρο» δεν έχει σημασία, αρκεί να γεννοβολάνε!

Η «είδηση» πέρασε… ανέμελα και ανυποψίαστα στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ένεκα και της θερινής ραστώνης. Όμως ο συμβολισμός της επανέρχεται πλέον σε εφιαλτική διάσταση, καθώς τα ψέματα φαίνεται να τελειώνουν. Μετά και την πρόσφατη εκλογική ψυχρολουσία, το Βερολίνο αναγκάζεται να αναπροσαρμόσει άρδην τη στρατηγική του, σπρώχνοντας όσο το δυνατόν περισσότερους μετανάστες πίσω στις αρχικές χώρες υποδοχής, με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα.

Κακόγουστο ανέκδοτο το χαρακτήρισε (ακόμη κι) ο Μουζάλας, αλλά οι Γερμανοί δεν αστειεύονται και έχουν σκοπό πλέον να ενεργοποιήσουν όλες τις ευρωπαϊκές διατάξεις που τους βολεύουν και να φορτώσουν με αλλόθρησκους τριτοκοσμικούς «επισκέπτες» στις αδύναμες χώρες του οικονομικού Νότου. Προς αυτή την κατεύθυνση άλλωστε και το πρόσφατο «αποκαλυπτικό δημοσίευμα» της «Die Welt», που ισχυριζόταν ότι οι Ελληνες… κοροϊδεύουν και φουσκώνουν τα νούμερα για τους μετανάστες που φιλοξενούν, στη γνωστή πεπατημένη των…greek statistics.

Με 4.000 πρόσθετες «αφίξεις» στα ελληνικά νησιά μόνο στη διάρκεια των δύο περασμένων εβδομάδων, βέβαια, καθίσταται πασιφανές ότι οι Ελληνες δεν «κοροϊδεύουν», αλλά απλά ασφυκτιούν! Ομως αυτό δεν θα εμποδίσει καθόλου τη νέα γερμανική κυβέρνηση να εντείνει τις πιέσεις για να μετακυλίσει το μεταναστευτικό βάρος, προκειμένου να κατευνάσει τους έξαλλους ψηφοφόρους που λίγο έλειψε να γιαουρτώσουν τη Μέρκελ στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Προσωπικά αντιλαμβάνομαι πλήρως τα αισθήματά τους. Γιατί, χωρίς αμφιβολία, η Μέρκελ ήταν αυτή που προσωπικά ανέλαβε τον ρόλο αρχιτέκτονα μίας νέας «ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής», έρμαιο στον βωμό του φθηνού εργατικού κόστους.
Ηταν 5 Σεπτεμβρίου του 2015, όταν ολόκληρη η Γερμανία σηκώθηκε στο πόδι για να υποδεχθεί μετά βαΐων και κλάδων 20.000 νέους μετανάστες. Με απόφαση της Μέρκελ οι σιδηροδρομικοί σταθμοί από το Μόναχο έως τη Φρανκφούρτη και το Ντόρτμουντ στολίστηκαν και μετατράπηκαν σε κέντρα υποδοχής, με χιλιάδες Γερμανούς πολίτες να κρατούν πανό με τη λέξη «καλωσορίσατε»! Τότε οι Γερμανοί είχαν υποδεχτεί τους «πρόσφυγες» με πολύχρωμα μπαλόνια, χειροκροτήματα, τρόφιμα και ρούχα.

Μόλις δύο χρόνια αργότερα οι διαθέσεις έχουν αλλάξει άρδην. Εφτασε μία σειρά τρομοκρατικών χτυπημάτων αλλά και μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων για να καταλάβουν οι Γερμαναράδες ότι το «φθηνό εργατικό χέρι» μαζί με το... τσεμπέρι έχουν ακριβό τίμημα στην κοινωνική συνοχή. Και σήμερα βιάζονται να ξεφορτωθούν τους μουσαφίρηδες στέλνοντάς τους άρον άρον όπου είναι πιο εύκολο...

Σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση ετοιμάστηκε η περιβόητη μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη, με κύριο σημείο αναφοράς τον ευρωπαϊκό Νότο. Τις χώρες υποδοχής προσφύγων με τον γερασμένο πληθυσμό και τους χαμηλούς δείκτες γεννήσεων. Που μπορεί «ευτυχώς» να ανακάμψουν με το νέο αίμα. Ασιατο-αφρικανικό κατά προτίμηση.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, μάλιστα, αυτό προτείνεται ευθέως ως συνταγή για τη λύση του δημογραφικού. Οι συγγραφείς, αφού ομολογούν ότι η χώρα μας έχασε μέσα στο διάστημα της τελευταίας πενταετίας το 3% του πληθυσμού της λόγω της κάθετης μείωσης των γεννήσεων που ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης (δηλαδή των επιβαλλόμενων δικών τους μέτρων μέσω των μνημονίων), προβλέπουν περαιτέρω συρρίκνωση τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα από 10.800.000 το 2016 να «ελαφρύνουμε» κατα 18% τις επόμενες τρεις δεκαετίες. Με δείκτη ολικής γονιμότητας 1,33, ο ελληνικός πληθυσμός βαδίζει σε τροχιά εξαφάνισης. Εκτός κι αν...

Διαβάστε λοιπόν και φρίξτε με το τι γράφουν οι Γερμανοί της παχυλά επιδοτούμενης αυτής ΜΚΟ:
«Η μόνιμη εγκατάσταση και η επιτυχής ενσωμάτωση περισσότερων μεταναστών μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτή την τάση. Προς το παρόν σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία οι μετανάστες δεν έχουν αυξήσει σημαντικά τον πληθυσμό, μόλις... 0,1%. Όμως αν ο αριθμός τους αυξηθεί στο μέλλον με δεδομένο ότι γεννάνε συνήθως περισσότερα παιδιά, η συμβολή τους αναμένεται να είναι μεγαλύτερη τόσο στην αύξηση του πληθυσμού όσο και στην αντιμετώπιση της γήρανσης».
Αυτά μας συνιστούν απροσχημάτιστα και απροκάλυπτα οι Γερμανό «σοφοί» και το μέλλον διαγράφεται λαμπρό: Θεραπεία της υπογεννητικότητας με... ξένες γέννες και αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα της χώρας. 
Απίθανα πράγματα! Ταιριαστά όμως και με την κρατούσα κυβερνητική... φιλοσοφία.
Σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ θα το κάνει και επίσημη κρατική καμπάνια: «Υιοθέτησε κι εσύ έναν μετανάστη. Μπορείς...»

Γιώργος Χαρβαλιάς
"Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




H Mέρκελ απαλλάχτηκε από τον μεγάλο αντιευρωπαίο Σόιμπλε και δεν πρέπει να αφήσει τον Λίντνερ να υποσκάπτει τα δημοκρατικά θεμέλια της Ευρώπης με την ολέθρια πολιτική λιτότητας, σημειώνει ο αρθρογράφος Γκέοργκ Ντίτς.

«H ευρωπαϊκή κρίση είναι βαθύτερη από ό,τι νομίζουμε. Μόνο συγκεκριμένες προτάσεις και μεγάλες ιδέες μπορούν να σώσουν, την ευρισκόμενη σήμερα σε αντιδημοκρατική φάση, Ευρωπαϊκή Ενωση. Η καγκελάριος Μέρκελ πρέπει να δράσει. Ας ελπίσουμε ότι θα ξεπεράσει την προσεκτική προσέγγιση της και θα αντιληφθεί ποια ιστορική ευκαιρία τής δίνεται. Κρατά τα κλειδιά της Ευρώπης στα χέρια της. Μπορεί πραγματικά, μαζί με τον Εμανουέλ Μακρόν, να επανεξετάσει αυτήν τη χαμένη στον εαυτό της Ευρώπη, να την επανεφεύρει και να την οργανώσει δημοκρατικά

. Έχει απαλλαγεί από τον μεγάλο αντιευρωπαίο της κυβέρνησής της, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο νέος αντιευρωπαίος Κρίστιαν Λίντνερ (σ.σ. ο πρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος της Γερμανίας / FDP) δεν πρέπει να συνεχίσει να υποσκάπτει τα θεμέλια της δημοκρατικής τάξης με την ολέθρια αυστηρή πολιτική της λιτότητας» γράφει, μεταξύ άλλων, σε άρθρο του ο Γκέοργκ Ντίτς, αρθρογράφος του Spiegel online.

«Η ίδια η Ευρώπη έχει καταστεί μια διφορούμενη έννοια, είναι κενή, άνευ περιεχομένου, επειδή τα σχέδια, οι αξίες, οι πεποιθήσεις, είναι όλα τόσο ασαφή και αμφιλεγόμενα, επειδή η ήπειρος βρίσκεται λιγότερο σε μια από τις συνήθεις κρίσεις της και περισσότερο σε μια τελική θύελλα από χαλάζι, σε μια ορμητική αναστροφή της ιστορίας, που ανοίγει πληγές οι οποίες ανάγονται σε 100, 200, 500 χρόνια στο παρελθόν.

Τι άλλο μπορεί να σημαίνει -σε συνάρτηση με αυτά- το γεγονός ότι το Φιλελεύθερο Κόμμα της Γερμανίας (FDP), τόσο στη διάρκεια του προεκλογικό αγώνα, αλλά και τώρα κατά τις διαπραγματεύσεις (για τον σχηματισμό κυβέρνησης), εμφανίζεται ως ευρωπαϊκό κόμμα, ενώ υποστηρίζει μια πολιτική η οποία οδήγησε κατά τον Εμανουέλ Μακρόν στα πρόθυρα ενός ευρωπαϊκού "εμφυλίου πολέμου"; Η σκληρή, άκαμπτη, ανόητη γερμανική πολιτική της αυστηρής λιτότητας είναι το καθοριστικό γεγονός εξ αιτίας του οποίου μπορεί να διαλυθεί η Ευρώπη» συνεχίζει ο αρθρογράφος του γερμανικού περιοδικού.

«Αυτό που αποδεικνύεται σε κάθε περίπτωση στην κρίση της Καταλονίας είναι ότι η Ευρώπη ως οικονομική και νομισματική Ένωση έχει φτάσει στον τέλος της. Ήταν μια ιδέα / μια σύλληψη του ψυχρού πολέμου, η οποία μετά το 1989 περιήλθε σε τέλμα και δεν μεταρρυθμίστηκε ριζοσπαστικά ποτέ, δηλαδή δεν εκδημοκρατικοποιήθηκε. Για κάτι τέτοιο είναι πιθανόν πολύ αργά, τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή, διότι ακριβώς εκείνες οι χώρες, οι οποίες εντάχθηκαν βιαστικά μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, αποδεικνύονται ως μια αντιδραστική ομάδα.

Εδώ και καιρό όμως η δημοκρατία στην Ευρώπη ακυρώνεται ντε φάκτο από την ίδια, όπως συνέβη στην πράξη στην περίπτωση της Ιταλίας και της Ελλάδας, όπου παρενέβη στα κυριαρχικά δικαιώματά τους και απαίτησε την αντικατάσταση εκλεγμένων κυβερνήσεων προκειμένου να εφαρμοστούν τα οικονομικά μέτρα, ενώ την ίδια ώρα αρνείται ρητά να λάβει, έστω και μερικώς, μέτρα κατά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, Τσεχία θα προστεθεί σύντομα σε αυτές, εκεί όπου δηλαδή παραβιάζονται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και υποδαυλίζεται το μίσος ειδικά κατά των Εβραίων και των Μουσουλμάνων;

Η Ευρώπη, λοιπόν, διαθέτει στην πράξη λίγο υλικό πάνω στο οποίο μπορεί να χτίσει, στον δε τομέα των ιδεών λείπει εντελώς το ιδεολογικό πλαίσιο ή το σχέδιο. Σε Δύση και Ανατολή βρίσκεται αυτήν την στιγμή υπό υπαρξιακή πίεση: H Ευρωπαϊκή Ενωση απέδειξε σαφώς στην περίπτωση της Ισπανίας ότι οι δημοκρατικές προσπάθειες δεν έχουν καμιά πιθανότητα και τα συμφέροντα των εθνικών κρατών είναι εκείνα τα οποία έχουν προτεραιότητα. Και ενδιάμεσα υπάρχει ένα κενό.

Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι επί του παρόντος «ο τελευταίος επιζών» στην Ευρώπη. Λέει το προφανές χωρίς το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει μια σταθερή και αλληλέγγυα Ευρώπη, ότι δηλαδή απαιτείται ένα πραγματικά ευρωπαϊκό εκλεγμένο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ένας κοινός προϋπολογισμός και ένας Ευρωπαίος υπουργός Οικονομικών. Ο Γιούργκεν Χάμπερμας προσδιόρισε τον Μακρόν ως τον μοναδικό παίκτη που παρουσιάζει ένα σχέδιο το οποίο μόνον αυτό θα καταστήσει δυνατό να αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα θέματα του μέλλοντος» επισημαίνει, στη συνέχεια, το άρθρο του Spiegel.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, ο Γερμανός αρθρογράφος καταλήγει συμπεραίνοντας ότι «αυτή είναι η στιγμή για τις μεγάλες ιδέες, για συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Ο Μακρόν δείχνει την κατεύθυνση: Συζητήσεις των πολιτών, ανταλλαγή απόψεων για το τι ήταν και είναι, για το τι θα μπορούσε να γίνει αυτός ο μεγάλος χώρος πολιτισμού από τον Βόρειο Πόλο μέχρι τη Βόρεια Αφρική, για το πως θα ανακαλυφθεί και θα ξαναγίνει η Μεσόγειο ένας τόπος πολιτισμού, όπως ήταν στο παρελθόν, και όχι τόπος θανάτου όπως είναι σήμερα. Το θέμα είναι οι γέφυρες και η κίνηση, το θέμα είναι να εφεύρουμε νέες κοινωνικές σχέσεις οι οποίες θα σπάσουν τις παλιές.

Υπάρχουν τόσο πολλά, τα οποία περιμένει και ελπίζει κανείς από την Ευρώπη, ως το εργαστήριο της εποχής μας, εμπλουτισμένα και με την γνώση του παρελθόντος. Η τοπικά και αστικά οργανωμένη Ευρώπη έχει υπάρξει στο παρελθόν, σχετίζεται με την εποχή της Αναγέννησης, τότε που οι πόλεις-κράτη έγιναν τόποι προστασίας και γνώσης. Από την κρίση, η οποία είναι βαθύτερη από όσο τη νομίζουμε, μπορεί λοιπόν να δημιουργηθεί κάτι καλό και κάτι νέο. «Είναι καιρός για δημοκρατική δράση» είπε πρόσφατα στο Spiegel, ο Εμανουέλ Μακρόν. Είναι λοιπόν καιρός για θάρρος, διορατικότητα και δημοκρατικούς ήρωες. Όλα τα άλλα δεν έχουν νόημα. Οι αντιδράσεις για τα γεγονότα στην Καταλονία, όμως, από τον εκπρόσωπο της κ. Μέρκελ, τον Στέφεν Ζάιμπερτ, μέχρι τον κ. Γιούνκερ -και δυστυχώς ακόμα και από τον κ. Μακρόν- οι οποίοι στάθηκαν στην πλευρά της άποψης "συνεχίζουμε έτσι όπως πριν", είναι μια μοιραία οπισθοδρόμηση».

Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



26 Οκτ 2017


Η γερμανική κυβέρνηση έχει επιστρατεύσει την επιρροή της στους διεθνείς αναπτυξιακούς οργανισμούς για να περιορίσει την χρηματοδότηση προς την Τουρκία, όπως ανέφεραν πηγές με γνώση του ζητήματος.

Η Γερμανία εργάζεται δραστήρια για να περικόψει κονδύλια προς την Άγκυρα που προέρχονται από την κρατική τράπεζα KfW, την Ευρωπαϊκή Επενδυτική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, ενώ και ορισμένες γερμανικές εμπορικές τράπεζες επανεξετάζουν την έκθεσή τους στην Τουρκία, σύμφωνα με όσα έλεγαν κυβερνητικοί και τραπεζικοί παράγοντες που ζήτησαν να τηρηθεί η ανωνυμία τους.

Οι περιορισμοί γίνονται με φόντο την διπλωματική ένταση μεταξύ των δύο χωρών. «Η γερμανική κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τις πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις στην Τουρκία. Τα υπουργεία συντονίζουν τις θέσεις τους και τα συμπεράσματά τους για την επενδυτική πολιτική των διεθνών αναπτυξιακών τραπεζών», αναφέρεται σε ανακοίνωση του γερμανικού ΥΠ.ΟΙΚ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



25 Οκτ 2017


Κατάφερε να στρέψει όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. εναντίον της Γερμανίας, ανέφερε για τον πρώην κυβερνητικό σύμμαχό του, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών

Τη μετατροπή της Ευρώπης «σε ένα σωρό από ερείπια που θα πρέπει τώρα να μαζέψουν άλλοι», χρεώνει ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, στον πρώην υπουργό Οικονομικών και τέως κυβερνητικό σύμμαχό του, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε κοινή συνέντευξή του σε γερμανικές εφημερίδες.

Ο κ. Γκάμπριελ δήλωσε ότι ο τέως υπουργός Οικονομικών, με τη σκληρή στάση του στα προγράμματα διάσωσης της Ευρωζώνης, «κατάφερε να στρέψει όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. εναντίον της Γερμανίας».

«Ο κ. Σόιμπλε είναι μια διχαστική φιγούρα στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Ως ο μακροβιότερος υπουργός Οικονομικών της Ανγκελα Μέρκελ, o κ. Σόιμπλε δέχεται συγχαρητήρια στη Γερμανία επειδή βρισκόταν στο “τιμόνι” σε μια περίοδο οικονομικής δύναμης για τη χώρα», λέει η βρετανική εφημερίδα The Telegraph, και συνεχίζει: «Αλλά είναι μισητός σε χώρες όπως η Ελλάδα για τη βαθιά αποστροφή του στη διάσωση των οικονομικά ασθενέστερων χωρών της νοτίου Ευρώπης».

Οι δηλώσεις αυτές του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι το πρώτο σοβαρό δείγμα ότι οι πολιτικές του Σόιμπλε δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστες ούτε εντός της κυβέρνησης Μέρκελ.

Παρότι το SPD δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει εκ νέου στην κυβέρνηση και θα προτιμήσει να παραμείνει στην αντιπολίτευση, ο Γκάμπριελ και άλλοι υπουργοί παραμένουν στην κυβέρνηση, καθώς η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προσπαθεί να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου