Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιαν 2017


Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει. Και δεν εννοούμε με την Ελλάδα, το μεταναστευτικό ή το Brexit. Οι Γερμανοί έχουν μπλέξει και μάλιστα άσχημα με τους Αμερικάνους. Και όσοι νομίζουν ότι τώρα με τον Τραμπ η κατάσταση κάπως θα χαλαρώσει, πλανώνται πλάνην οικτρά. Απλώς, θα μπλέξουν περισσότερο και σε ακόμα πιο πολλά επίπεδα. Προσέξτε:

Ο «Τειρεσίας» σας έχει ξαναγράψει ότι ένας από τους βασικούς λόγους της κακοδαιμονίας που πλήττει εταιρίες – κολοσσούς με έδρα την πατρίδα του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε, είναι εν πολλοίς η τολμηρή, στα όρια της προκλητικής, πολιτική που αποφάσισε κάποια στιγμή να ασκήσει το Βερολίνο, χωρίς να ...ρωτήσει. Ποιον; Την Ουάσιγκτον.

Για παράδειγμα, η αυθάδεια που επέδειξε ο κ. Σόιμπλε, απέναντι στον προηγούμενο υπουργό Οικονομικών, Τζακ Λιου, για το ελληνικό ζήτημα, ήταν απίστευτη. Να μην τα ξαναλέμε τώρα, αλλά εκείνη η δολοφονική ατάκα του Γερμανού («δεν πληρώνετε εσείς τους Ελληνες, οπότε μην μιλάτε»), δεν έχει ξεχαστεί από κανένα άσπρο κολάρο του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών. Που υπηρετούσε εκεί επί Ομπάμα και θα συνεχίσει να υπηρετεί και επί Τραμπ.

Οι Γερμανοί αυθαδίασαν και για άλλα, πολλά θέματα. Οπως για παράδειγμα στο μέτωπο της ενεργειακής πολιτικής, όπου παρά τα κελεύσματα των ΗΠΑ, ήταν και εξακολουθούν να παραμένουν προνομιακός εταίρος της Gazprom.

Για να μην πολυλογούμε, κάποια στιγμή έφτασε – και γι αυτούς – η ώρα του λογαριασμού. Και δεν εννοούμε βεβαίως την μεγάλη υπόθεση παρακολούθησης, ακόμα και της καγκελαρίου, από την CIA, αλλά για τα έμμεσα οικονομικά αντίμετρα που ελήφθησαν. Δύο γερμανικές εταιρίες – κολοσσοί, το τελευταίο διάστημα έχουν βαρεθεί να πληρώνουν πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ, που ξεφρυτώνουν σαν μανιτάρια, με ρυθμό πολυβόλου. Θυμίζουμε: Deutsche Bank και VW.

Η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ούτε γρήγορα, ούτε εύκολα. Ο «Τειρεσίας», μάλιστα, πληροφορείται ότι σύντομα θα έχουμε και ...συνέχεια, καθώς ο Τραμπ επιφυλάσσει στους Γερμανούς μια μεγάλη έκπληξη. Συγκεκριμένα, θα ζητήσει από τη διοίκηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) να κόψει τα πολλά – πολλά ανοίγματα, αρχίζοντας από την Ελλάδα! Και κάπως έτσι, η ιστορία μας κλείνει εκεί απ' όπου άνοιξε, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι η ζωή κύκλους κάνει...

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


22 Ιαν 2017


Προκαλεί ερωτήματα η πιστή αναπαραγωγή γερμανικών θέσεων από ελληνικά πολιτικά κόμματα και μέσα ενημέρωσης

Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω αν η στάση των περισσότερων συστημικών μέσων ενημέρωσης αλλά και της πλειονότητας των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων απέναντι στη διαφαινόμενη κόντρα Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τη νέα ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ, χρήζει ψυχιάτρου ή… εισαγγελικού λειτουργού.

Η εχθρότητα με την οποία αντιμετώπισαν το πολιτικό, μιντιακό και ακαδημαϊκό κατεστημένο της χώρας τις ωμές αλήθειες αλλά και τις αυτονόητες διαπιστώσεις του Τραμπ, όπως εκφράστηκαν στην πρόσφατη κοινή συνέντευξή του στη γερμανική «Bild» και στους βρετανικούς «Times», μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους. Ο πρώτος αφορά μία εκδοχή μαζικού συνδρόμου Στοκχόλμης. Την υποσυνείδητη ταύτιση, δηλαδή, με τον Γερμανό βασανιστή μας, έπειτα από έξι χρόνια μνημονιακής ταπείνωσης και ομηρίας. Η δεύτερη και λιγότερο… αθώα εξήγηση παραπέμπει στην απόλυτη επικράτηση των γερμανικών θέσεων ανάμεσα στους (επίδοξους) «opinion makers» της Ελλάδας μέσω συστηματικής διείσδυσης εντεταλμένων φορέων του Βερολίνου. Και δεν εννοώ μόνο τις συμβατικές μυστικές υπηρεσίες. Αναφέρομαι σε όλων των ειδών τις αθέμιτες πρακτικές, τις οποίες γνωρίζουν καλά οι Γερμανοί εκμαυλιστές: από τα λαδώματα και τις μαύρες σακούλες της Siemens έως τις σημερινές… υποτροφίες για νέους, που στόχο έχουν τη δημιουργία μίας φιλογερμανικής «ελίτ», η οποία θα λειτουργεί ως φερέφωνο των απόψεων της Καγκελαρίας.
Οποια κι αν είναι, τελικά, η εξήγηση, το μόνο βέβαιο είναι ότι κάτι δεν πάει καλά στη χώρα μας. Μοιάζει με ανέκδοτο να εγκαλείται ο Τραμπ από κεντροαριστερά και φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επειδή… υποβάθμισε τον ρόλο του ΝΑΤΟ!

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είπε ο Τραμπ, εισπράττοντας τη χολή και την μήνιν σύσσωμης της «προοδευτικής» ελληνικής διανόησης. Και εξηγήστε μου εσείς πού έκανε λάθος:
Είπε ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας μεγάλος στρατιωτικός οργανισμός, αλλά με εντελώς παρωχημένο προσανατολισμό. Αντί να ασχολείται με πραγματικές παγκόσμιες απειλές, όπως το Ισλαμικό Κράτος, έχει μείνει «κολλημένο» στην… κόκκινη αρκούδα, στα πυρηνικά υποβρύχια και στους διηπειρωτικούς πυραύλους του Ψυχρού Πολέμου.

Είπε ακόμη ότι η Μέρκελ με την άθλια πολιτική των ανοιχτών συνόρων, που είχε αποκλειστικό στόχο τα φτηνά εργατικά χέρια για τις γερμανικές βιομηχανίες, έβαλε μέσα στην Ευρώπη όλων των ειδών τους... ισλαμοκανίβαλους, όπως ο δράστης της επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου.

Είπε επίσης το απολύτως αυτονόητο, ότι η σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση είναι η μακρά χειρ και η φυσική προέκταση της Γερμανίας. («Κατά βάσιν η Ευρωπαϊκή Ενωση εξυπηρετεί την επίτευξη του στόχου της Γερμανίας».)

Αποκάλεσε το Brexit θαυμάσια εξέλιξη και έξυπνη κίνηση. Απείλησε τις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες με δασμούς, αν εξακολουθούν να παράγουν οχήματα που προορίζονται για την αμερικανική αγορά εκτός του αμερικανικού εδάφους.
Και, τέλος, αποκάλυψε ότι σκέφτεται να άρει κάποιες από τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, αν με τη σειρά του ο Πούτιν δεχτεί συμφωνία για μείωση των πυρηνικών όπλων.

Αυτά τα εξόχως λογικά έως αυτονόητα είπε λοιπόν ο νέος Αμερικανός πρόεδρος, όμως ελληνικές εφημερίδες, ακόμη και σε πρωτοσέλιδα, έφτασαν να λένε ότι… «Τραμπούκισε την Ευρώπη»!
Μα, ποια Ευρώπη ακριβώς;
Των Γερμανών που απαντούν (καταϊδρωμένοι…) ότι δεν δέχονται υποδείξεις;
Ή των χρυσοκάνθαρων της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, που «παρακολουθούν με σκεπτικισμό» τις εξελίξεις;

Ας παραστήσουμε όμως τον δικηγόρο του διαβόλου, υιοθετώντας κάποιες επιφυλάξεις ως προς το συγκεκριμένο πρόσωπο που εμφανίζεται απρόβλεπτο, έξω από τα στεγανά της λεγόμενης «πολιτικά ορθής συμπεριφοράς». Μια ολόκληρη Αγγλία που σηκώνει το παράστημά της, πηγαίνοντας ολομέτωπα για «σκληρό Brexit» και διαμηνύοντας ότι δεν εκβιάζεται, είναι... αντιευρωπαϊκή; Μήπως είναι «πειραγμένη» και η Τερέζα Μέι; Και ο υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Χάμοντ, που εξήγησε ορθά κοφτά στους Γερμαναράδες ότι, αν η χώρα του δεν πάρει αυτά που θέλει, θα μετατραπεί σε φορολογικό παράδεισο και θα πάρει… όλο το χαρτί από την αγορά;

Γιατί δεν μας αγγίζουν όλα αυτά;
Γιατί δεν βλέπουμε ότι δημιουργείται μία σοβαρή αντίρροπη δύναμη στον ηγεμονισμό των σύγχρονων ναζί του Βερολίνου;
Γιατί τόση ταύτιση με τον Σόιμπλε;
Ξαναγυρίζω λοιπόν στο αρχικό ερώτημα: Ομαδικός υπνωτισμός, ψεκασμός, μαζοχισμός ή μήπως γερμανική διείσδυση (με το αζημίωτο) στα μέσα ενημέρωσης, στα κέντρα λήψεως αποφάσεων και στη διαπλοκή που ψυχορραγεί, αλλά θέλει να επιβάλει το ευρωπαϊκό μοντέλο του «αδελφού Σημίτη»;

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Πολυδεύκης

Η Ελλάδα σέρνεται για άλλη µία φορά σε διαβουλεύσεις για την σύνταξη ενός νέου μνημονίου, µε το κλίμα να είναι, ως συνήθως, εχθρικό για τις προσδοκίες µας, ελέω της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης της Γερμανίας. Η Ευρώπη θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο «γερµανός ασθενής» θα αποτελεί ένα µόνιμο πρόβλημα για όλους κι εμείς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουµε ότι το µνημόνιο φροντίζει να εξάγει τα πολιτικά προβλήµατα της Γερµανίας προς τη χώρα µας.

Το πολιτικό κλίμα στη Γερμανία μεταβάλλεται, στρέφεται προς το συντηρητισμό και οι επίκαιρες διαβουλεύσεις που διεξάγονται για θέματα Ασφάλειας οδηγούν στο συµπέρασμα ότι, μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Βερολίνο, σχεδόν κανείς δε φέρνει αντιρρήσεις σε θέματα που αφορούν την εσωτερική ασφάλεια. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η γερµανική κοινωνία θα νοιώθει εξασφαλισμένη από οικονομικής απόψεως.

Ο δράστης της επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο, Α. AMRI, απέδειξε πόσο ευάλωτη είναι η κοινωνία της Γερμανίας. Η επίθεση αυτή υπήρξε µία δοκιµή για τη γερμανική Δημοκρατία, αφού η τροµοκρατία δεν αποτελεί πλέον µία αφηρημένη έννοια, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα. Είναι γεγονός πλέον ότι η υπόθεση του Α. AMRI οδήγησε στην έναρξη ενός πολιτικού διαλόγου, ωστόσο είναι απορίας άξιο, ο τρόπος µε τον οποίο διεξάγεται ο διάλογος αυτός καθώς καθοδηγείται από ριζοσπαστισμό και φόβο, ενώ θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία για να εφαρμοστούν στην πράξη όσα κρίνονται απαραίτητα.

Η Γερμανία κινδυνεύει να χάσει τις ισορροπίες της και το ισχυρό κράτος βρίσκεται εν μέσω συγκυριών. Η γερµανίδα Καγκελάριος, Α. MERKEL, που προέτρεπε διαρκώς σε αυτοσυγκράτηση, επέδειξε µε την έναρξη της νέας χρονιάς μεγάλη αποφασιστικότητα, ίσως λόγω και των επικείμενων γερµανικών εκλογών. Ωστόσο η αλλαγή στάσης της και η στροφή της προς τη Δεξιά, ξεκίνησε πριν την επίθεση στο Βερολίνο, µε την ελπίδα να εµπνεύσει όσους συντηρητικούς την επέκριναν για την προσφυγική πολιτική της, με σκοπό να στηρίξουν εκ νέου την υποψηφιότητά της για την Καγκελαρία.

Ταυτόχρονα, επέτρεψε στον οµοσπονδιακό ΥΠΕΣ της να επεξεργαστεί σχέδια ολικής αναδιάταξης των γερμανικών Υπηρεσιών Ασφάλειας, με τρόπο που εξέπληξε ακόμη και την παράταξη της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας (CSU). To κρατίδιο της Βαυαρίας εξάλλου είχε ανακοινώσει μετά την επίθεση στο Βερολίνο ότι θα επανεξετάσει από μηδενική βάση την προσφυγική πολιτική του, σε συνδυασμό με την καταπολέμηση της τροµοκραπας.

Είναι κατανοητό αλλά και αναγκαίο, η γερμανική ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να επεξεργαστεί λεπτομερώς, το λόγο που οι γερµανικές Υπηρεσίες Ασφάλειας δεν κατάφεραν να προστατέψουν του Γερµανούς πολίτες από τον Α. ΑΜRI, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν πως είναι επικίνδυνος. Το γεγονός ότι θα υπάρξουν συνέπειες για το θέµα αυτό, είτε στον τοµέα των ερευνών, είτε στο νόμο περί ασύλου είναι καθήκον της Καγκελάριου και του Κυβερνητικού Συνασπισµού.

Οι έρευνες, η επεξεργασία και η ανάλυση της υπόθεσης του δράστη A. AMRI, δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά τα μέχρι τώρα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εφαρµογή του ισχύοντος νόµου, επαρκούσε για να εμποδιστεί, ενδεχομένως, ο δράστης. Οι πολιτικοί δεν θα πρέπει να «παραμυθιάζουν» τους πολίτες, αλλά να γνωρίζουν ότι η θέσπιση νέων νόµων δεν εγγυάται από µόνη της την απόλυτη ασφάλεια. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι τυχαίο ότι σε εγκλήµατα μεταναστών από τη Μ. Ανατολή, που λαµβάνουν χώρα στη Γερμανία, η Ελλάδα αποτελεί την πρώτη χώρα που κατηγορείται για ελλιπή μέτρα, απορρίπτοντας τις γερµανικές τεράστιες ευθύνες.

Οι Γερμανοί ψηφοφόροι δείχνουν πως αντιµετωπίζουν την κατάσταση ακριβώς όπως αναμενόταν, με την εμπιστοσύνη των Γερμανών πολιτών στην Αστυνομία να βρίσκεται ακόμη σε υψηλά επίπεδα. Για μία κοινωνία, όπως η γερµανική, αυτή είναι µία φυσιολογική εξέλιξη, αλλά η παθητική αδιαφορία των Γερμανών για τις εξελίξεις στον Τοµέα Ασφάλειας, τις οποίες αντιµετωπίζουν ως «αναγκαίες» ενέχει σημαντικούς κινδύνους μεταστροφής της δηµοκρατίας σε αστυνοµοκρατία.

Άτομα που συνιστούν απειλή και κατέχουν τη γερµανική υπηκοότητα δεν μπορούν να απελαθούν από τη χώρα. Η τοποθέτηση ηλεκτρονικών βραχιολιών, μέτρο το οποίο πρόκειται να διευρυνθεί, απλά διευκολύνει στην παρακολούθηση επικίνδυνων ατόμων. Παρόλα ταύτα υπενθυμίζεται πως ο δράστης που σκότωσε στη Νορμανδία, τον Ιούνιο του 2016, έναν ιερέα, έφερε στο πόδι ανάλογη συσκευή και βρισκόταν υπό ηλεκτρονική επιτήρηση.

Η επέκταση των παρακολουθήσεων μέσω καµερών, η αύξηση των αρμοδιοτήτων των Υπηρεσιών Ασφάλειας, η «εθνική ανασύνταξη των δυνάµεων» στον τομέα των απελάσεων, η πληθώρα των προτάσεων, η ένταση µε την οποία γίνονται και τελικά ο τρόπος με τον οποίο αναμειγνύονται η μεταναστευτική πολιτική με την αντιτρομοκρατική πολιτική γεννούν, µόνο, προβληµατισµό. Η αφαίρεση βασικών δηµοκρατικών αρχών και δικαιωµάτων, χάριν της αντιµετώπισης της τρομοκρατίας αποτελεί επιτυχία για τους τροµοκράτες, οι οποίοι εν τέλει επιτυγχάνουν να εντάξουν στις επιχειρήσεις τους ολόκληρο κρατικό µηχανισμό, ένεκα της κρατικής τροµοκρατίας των κυβερνόντων, απέναντι στους πολίτες της χώρας…

Η παράταξη των Σοσιαλδημοκρατών (SPD) δεν επιθυµεί να αποτελέσει εμπόδιο στη νέα πολιτική Ασφάλειας που προωθεί η οµοσπονδιακή Κυβέρνηση. Η παράταξη των «Πρασίνων» αιφνιδίασε, συµφωνώντας απόλυτα με την επέκταση των παρακολουθήσεων µέσω καμερών και τον επανέλεγχο όλων των προσφύγων που βρίσκονται στη χώρα. Ακόµη και η παράταξη της Αριστεράς «DIE LINKE» τάχθηκε υπέρ της αύξησης του αριθμού των αστυνομικών. Ταυτόχρονα, η παράταξη «Εναλλακτική για τη Γερµανία» (AfD) «τρίβει τα χέρια της», καθώς το δηλητήριο που έχει σπείρει συνεχίζει τις παρενέργειες του και αποφέρει ψηφοθηρικούς καρπούς.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν καλό οιωνό, ενόψει και των γερµανικών ομοσπονδιακών εκλογών, καθώς σε περίπτωση που τα παραδοσιακά γερµανικά κόµματα στραφούν περισσότερο προς τα δεξιά, τότε η παράταξη «Εναλλακτική για τη Γ ερµανία» θα µετακινηθεί ακόμη περισσότερο προς το ριζοσπαστισµό, µε κίνδυνο να υπερβεί τα όρια και ταυτόχρονα να ρυμουλκήσει ολόκληρο το γερμανικό πολιτικό σύστημα στο φασισµό. Από τη στιγμή που το υπάρχον νομικό πλαίσιο ήταν ικανό να αποτρέψει ένα τροµοκρατικό χτύπηµα το οποίο, εν πολλοίς, αναμενόταν ως προς το χωροχρόνο που πραγµατοποιήθηκε, η υπέρβαση και ο ανταγωνισμός στον τοµέα της πολιτικής Ασφάλειας κρίνονται αχρείαστες εξελίξεις, καθώς µε τον τρόπο αυτό υποβόσκει ο κίνδυνος το κράτος δικαίου να μετατραπεί σε κράτος απολυταρχίας.

Αυτή τη στιγµή ουδείς, σχεδόν, γνωρίζει ποιες είναι οι αρµοδιότητες της Υπηρεσίας Πληροφοριών στη Γερμανία (BND) και πού στοχεύουν. Πρόσφατη απόφαση (προ του τρομοκρατικού χτυπήµατος των Χριστουγέννων) του συνταγματικού Δικαστηρίου επιτρέπει στην BND ακόµη και να παραβιάζει το Σύνταγμα. Απορία δηµιουργεί επίσης το πού διοχετεύει τα κονδύλιά της. Η Υπηρεσία διαθέτει περισσότερους από 6.000 συνεργάτες, νεόκτιστες κεντρικές εγκαταστάσεις, που θα µπορούσαν να αποτελούν εγκαταστάσεις πολυεθνικής εταιρείας και πέραν αυτών έχει στη διάθεσή της περισσότερα κονδύλια από αυτά που διατίθενται στο ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Το οργανόγραμµα της BND αντιστοιχεί στο διπλάσιο των γερμανικών ομοσπονδιακών Υπουργείων, ενώ η Υπηρεσία, εκφράζοντας τα συµφέροντα της χώρας στο εξωτερικό, διαθέτει βάσεις σε αρκετές χώρες της Υφηλίου, με βαρύ οπλισµό, που φτάνουν από τη Βαγδάτη, μέσω της Τουρκίας, µέχρι και το Πεκίνο. Αυτό δημιουργεί περιέργεια για τις δραστηριότητες της Υπηρεσίας, όχι μόνο στους φορολογούμενους πολίτες, αλλά και στους Βουλευτές. Ποια είναι αυτά τα «γερμανικά συμφέροντα», για τα οποία διεξάγονται διάφορες δραστηριότητες, που ομοιάζουν µε αυτές της πρώην STASI;

Οι γερμανοί Βουλευτές γνωρίζουν ελάχιστα για το θέμα αυτό, όπως και η Δικαιοσύνη της χώρας. Επίσης, και τα ΜΜΕ γνωρίζουν ελάχιστα. Αυτό είναι σημαντικό για ένα κράτος Δικαίου, όπως θέλει να λέγεται η Γ ερµανία. Το συνταγµατικό Δικαστήριο της Καρλσρούης επιτρέπει στη BND να αγνοεί το Σύνταγμα. Στο Κοινοβούλιο λειτουργεί μια ελεγκτική Επιτροπή, τα μέλη της οποίας όµως θεωρούνται διακοσµητικά, αφού ακόμη και αν ανακαλύψουν κάτι ύποπτο, δεν τους επιτρέπεται να ενηµερώσουν τους συναδέλφους τους, ούτε τα ΜΜΕ. Φυσικά μετά το τροµοκρατικό χτύπηµα ακόµα και αυτές οι ελάχιστες φωνές σιωπούν, είτε λόγω του φόβου της επανεκλογής, εν μέσω ενός θορυβηµένου εκλογικού σώματος, είτε λόγω του ενστερνισµού των ακραίων κυβερνητικών θέσεων, περί αύξησης της Ασφάλειας και των υποδοµών της.

Επί παραδείγματι, το Σύνταγµα παρέχει το δικαίωµα στους Βουλευτές να υπενθυμίζουν στην Υπηρεσία τις αρμοδιότητές της, όμως το συνταγματικό Δικαστήριο παρέχει προστασία στην BND, σε περίπτωση που αυτή κληθεί να αιτιολογήσει τη στάση της σε καίρια ζητήµατα. Παρόλα ταύτα, όταν Βουλευτές της Αντιπολίτευσης προσέφυγαν στο δικαστήριο της Καρλσρούης η απόφαση αφαιρούσε το δικαίωμα πληροφόρησης αυτών για τον τρόπο που συνεργάζεται η BND µε την NSA των ΗΠΑ. Σύµφωνα με την απόφαση η BND υποχρεούται να επιτρέψει μόνο σε έµπιστο άτομο την πρόσβαση στα αρχεία, το οποίο προηγουμένως θα έχει λάβει έγκριση από την Κυβέρνηση. Αν το Σύνταγμα τηρούταν κατά γράμμα, τότε έπρεπε να απαγορευθεί και η μαζική παρακολούθηση, στην οποία προβαίνει η BND στο εξωτερικό, δραστηριότητα που πλέον χαρακτηρίζεται ως κύρια για την εν λόγω Υπηρεσία.

Ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθεί η BND τις τηλεπικοινωνίες, θεωρείται αντισυνταγματικός και το σκάνδαλο παρακολουθήσεων, που βγήκε στο φως της δημοσιότητας με τις αποκαλύψεις του E. SNOWDEN, προκάλεσε µεγάλη αναστάτωση. Ωστόσο δεν περιόρισε τις δραστηριότητες της BND, αλλά έφερε αντίθετα αποτελέσματα, που ενδεχομένως υπερβαίνουν και τη δράση της ΝSA.

Το σημαντικό σε αυτό το σηµείο είναι πως από τη στιγμή που η χώρα μας εξαρτάται οικονομικά και πολιτικά από τη Γερµανία, οι αντιστάσεις μας σε απαιτήσεις ανόδου της απολυταρχίας είναι αρκετά ψαλιδισµένες. Η Γ ερμανία οδεύει τάχιστα στην οργουελική µετατροπή της σε μία Fatherland και σε αυτό το πλαίσιο θα απαιτηθεί η οµογενοποίηση του συστήµατός της σε όλη τη σφαίρα επιρροής της…

Τούτο σημαίνει πως δεν απαιτείται πλέον η άνοδος ενός ακραίου, ριζοσπαστικοποιηµένου δεξιού φορέα για να απειλήσει την ελληνική δημοκρατία. Ο φασισµός δεν απαιτείται να είναι αυτοφυής σε μία ευρωπαϊκή χώρα, αντιθέτως διαφαίνεται ξεκάθαρα πως ζούµε σε µία εποχή που η ριζοσπαστικοποίηση, θρησκευτική η πολιτική, απειλεί να εισέλθει από το εξωτερικό, ανεξαρτήτως κόμµατος ή παράταξης που θα κατέχει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Τα μέτρα αύξησης του συγκεντρωτικού ελέγχου δεν αποτελούν πρόοδο της ατοµικής ασφάλειας και ελευθερίας, αντιθέτως έρχονται για να περιορίσουν αυτή, κατά τον ίδιο τρόπο που ο εγκλεισμός μίας ζέβρας σε κλουβί τσίρκου δεν προστατεύει το ζώο από την επίσης εγκλεισµένη τίγρη, αλλά το τσίρκο από την απώλεια του χρήσιμου εκθέματός του…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


21 Ιαν 2017


Ο κ. Σόιμπλε είναι το αντιπαθέστερο πρόσωπο στην Ελλάδα, απλούστατα, επειδή το αξίζει. Οι Ελληνες δεν τον βδελύσσονται από... καπρίτσιο ούτε επειδή τους απωθεί το πρόσωπό του. Η άποψη που υπάρχει για εκείνον στη χώρα μας είναι το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής σχέσης, όπου εκείνος έχει τον ρόλο του δυνάστη - βασανιστή και ο λαός μας του αντικειμένου της εφαρμοσμένης «πολιτικής» του. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας έχει προσπαθήσει πολύ για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση και οι καρποί των προσπαθειών του, αν και απεχθείς, είναι -αληθινά- αξιομνημόνευτοι.

Ενα από τα πρόσφατα κρούσματα της -ανεξήγητα εχθρικής- στάσης του απέναντί μας είναι οι δηλώσεις με τις οποίες άφηνε να εννοηθεί ότι προκρίνει ένα σχέδιο «ξαφνικού θανάτου» για την ελληνική οικονομία. Ούτε λίγο ούτε πολύ, διατύπωνε προς την Ελλάδα την απειλή ότι, χωρίς την παρουσία του ΔΝΤ στο κλείσιμο της αξιολόγησης (άρα, και τη λήψη των σκληρών μέτρων που εκείνο προτείνει), ένα Grexit το καλοκαίρι θα ήταν -σχεδόν- αναπόφευκτο.

Η διευθύντρια του ΔΝΤ κ. Λαγκάρντ διαμήνυσε στον Β. Σόιμπλε ότι το Ταμείο της έχει την πρόθεση να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά αυτό αποτελεί μια τακτική εκτόνωση σε μια υπόθεση που έχει διαρκή, στρατηγική κλιμάκωση - και ο παράγοντας που οξύνει τις αντιθέσεις και ναρκοθετεί κάθε προσπάθεια εξεύρεσης ικανοποιητικής λύσης έχει ονοματεπώνυμο: Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Αυτός ο άνθρωπος φαίνεται να χρησιμοποιεί ένα πολιτικό και «τεχνοκρατικό» περιτύλιγμα, μέσα στο οποίο κρύβει την προσωπική εμμονή του με την Ελλάδα. Ενώ στις άλλες χώρες που αντιμετώπισαν προβλήματα (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία κ.ά.) δεν έδειξε ιδιαίτερη επιθετικότητα και δεν χρησιμοποίησε οξείς τόνους, στην ελληνική περίπτωση εξάντλησε όλα τα όρια παρέμβασης που είχε, σε βάρος μας!

Φυσικά, το ελληνικό πρόβλημα, εφόσον δεν επιλύεται, διαχέεται στο σύνολο της ευρωζώνης. Η εμπάθεια του κ. Σόιμπλε φαίνεται ότι θα κοστίσει και στους Γερμανούς φορολογουμένους.

Και αν δεν του αρκεί η ελληνική άποψη για αυτό, ας δώσει προσοχή σε όσα λέει ο κ. Ντόναλντ Τραμπ για την εκγερμανισμένη Ευρωπαϊκή Ενωση...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η Αριστερά δεν αναρωτιέται πια για την τύχη «του κόσμου που δεν υπάρχει», των φτωχών και κατατρεγμένων, των πληβείων.

Kι αν το κάνει, όποτε το θυμηθεί, είναι μια ακόμα κουβέντα μέσα σε πολλές, πίνοντας τσάϊ, μιλώντας για ποδόσφαιρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον καιρό.

Αλλά επειδή αυτός ο κόσμος είναι εδώ, εντελώς υπαρκτός, ξεσηκωμένος ή σιωπηλός, η Αριστερά, είτε τον αγνοεί είτε δεν τον αγνοεί αλλά δεν ξέρει τι να του πει, αυτή η Αριστερά πάει κατά διαβόλου. Τον αγνοεί αυτή την αγνοεί κι αυτός.

Συχνά η Αριστερά τον πολεμάει κιόλας αυτόν τον κόσμο (θυμηθείτε τους Αγανακτισμένους), θα την πολεμήσει κι αυτός, δεν θα είναι δυο ξένοι στην ίδια πόλη, θα είναι δυο αντίπαλοι.

Δεν χρειάζεται παραπάνω ανάλυση για τους λόγους που η Αριστερά έχει πάρει την κατηφόρα τη μεγάλη, όπως λέει το τραγούδι.


Το αποκορύφωμα είναι πως αφού στερούν το ψωμί από τον κόσμο θέλουν, με τα Μνημόνια, να του στερήσουν και το μόνο «σπίτι» που του απόμεινε, την πατρίδα του, εν ονόματι του πολυπολιτισμού.

Τον κατηγορούν, κάποιοι σαν τον Φίλη και την κ. Σία, ότι είναι εγωιστής, δεν αγαπά τον πλησίον του, είναι εθνικιστής, λαϊκιστής και τέλος δεν έχει, κοπιάροντας τα Δυτικά ΜΜΕ, δούλοι και στη φαντασία.

Ο λόγος που η λεγόμενη ακροδεξιά δεν έχει καβαλήσει ακόμα την κατάσταση δεν είναι η κριτική της αριστεράς.

Η Αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει πια το κύρος και την απήχηση να κάτσει κάποιον στο σκαμνί.

Ο λόγος είναι, είπαμε, ότι ο κόσμος δεν προσβλέπει πλέον στην Αριστερά αλλά ελπίζει ακόμα ότι χωρίς μεγάλες φουρτούνες και αναταραχές μπορεί κάτι να αλλάξει, έστω και αν χαθούνε μερικές κατακτήσεις αποκτημένες με κόπους.

Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να χάσει κάτι όχι όμως στον αγώνα υπέρ της Παγκοσμιοποίησης αλλά υπέρ της Πατρίδας του.

Π.χ. η Λεπέν το έχει καταλάβει πολύ καλά αυτό και σοβαρή (καθώς προσπαθεί να φαίνεται ότι είναι) λέει ότι θα αποδεχόταν ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα παράλληλα με το εθνικό (το φράγκο) ώστε να μη χάσουν το μπούσουλα ούτε οι αγορές ούτε ο κοσμάκης.

Δεν ξέρω αν είναι λύση αλλά κανείς δεν έπεσε να τη φάει, όπως γίνεται εδώ αν δεν είναι πρόταση υπαγορευμένη από το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον.

Η ατέλειωτη λογοδιάρροια, οι κατάρες και η επίκληση κινδύνων από την πραγματική ή υποθετική άνοδο του φασισμού χρησιμεύουν μόνο για να καλύψουν την πλήρη αδυναμία της Αριστεράς αλλά και των άλλων καθεστωτικών δυνάμεων, κοινωνικών και πολιτικών, να ανταποκριθούν στις ανάγκες του κόσμου.

Τον κίνδυνο του εθνικισμού επικαλούνται οι πλανητάρχες της Παγκοσμιοποίησης με κολαούζο την Αριστερά αλα Μπλερ και Σημίτη μαζί με την απανταχού παραδοσιακή Δεξιά, διεφθαρμένη ως το μεδούλι από τη συνεχή άσκηση της Εξουσίας για μισό και πλέον αιώνα.

Η παραδοσιακή Δεξιά κατάφερε να κάνει την παραδοσιακή Αριστερά σαν τα μούτρα της έτσι ώστε το Σύστημα να μη διαθέτει απόθεμα ζωτικής ορμής και ανανέωσης. Επιζεί όπως οι βρικόλακες, κάνει ζόμπι τους υπηκόους του, πίνει το αίμα τους.

Στο γεωπολιτικό πεδίο τα πράγματα επίσης δεν είναι τόσο πολύπλοκα όσο μας λένε συσκοτίζοντας την πραγματικότητα.

Η Δύση είναι σε υποχώρηση αλλά όχι σε κατάρρευση.

Η Δύση έχει ακόμα πολλά αποθέματα και σε Γνώση και σε Πλούτο, πρωτίστως οι ΗΠΑ.

Η Ευρώπη, εντός ή εκτός ΕΕ, συλλογικά ή ατομικά κάθε χώρα, μπορεί πλέον να επωμιστεί μόνο ρόλους δεύτερους και τρίτους, κολαούζου. Αυτή είναι και η πολιτική σημασία του ΒΡΕΧΙΤ.

Η επιλογή, δηλαδή, των Βρετανών να παίξουν ως το τέλος με τις ΗΠΑ, θεωρώντας χαμένη υπόθεση το Βερολίνο και τους υποτακτικούς του -ωστόσο ένα τμήμα του Βρετανικού κατεστημένου ήταν ανέκαθεν γερμανόφιλο, πράγμα που ίσως εξηγεί εν μέρει τους δισταγμούς και καθυστερήσεις του ΒΡΕΧΙΤ.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα, δεν υπάρχει Παιδεία για την κατανόησή τους.

Οι ΗΠΑ, όπως κάθε ηγεμονική Δύναμη, δεν μπορεί να αφήσει κανένα να αμφισβητήσει την κυρίαρχη θέση τους.

Οι ΗΠΑ θα πατήσουν χάμω τη Γερμανία, όπως και στο παρελθόν.

Μπορούν να το κάνουν επειδή παραμένουν πιο ισχυρές.

Σκοπός του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ, είναι, επαναλαμβάνω, να μείνει η Ρωσία εκτός (Δυτικής Ευρώπης), οι ΗΠΑ να είναι εντός και η Γερμανία πατημένη χάμω-δήλωση του λόρδου Ισμέι, πρώτου Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Στην Ελλάδα κανείς δεν ξέρει αλλά και στην Ευρώπη κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλύσει σοβαρά την πιθανή μελλοντική πολιτική του Τραμπ, μάλλον επειδή τα ιερατεία εκτιμούν ότι θα είναι αφροσύνη να εκτεθούν πρόωρα.

Όσοι ξέρουν δεν μιλούν, οι υπόλοιποι φλυαρούν ασκόπως ή παραπλανούν.

Η μάχη για την Εξουσία μόλις άρχισε στις ΗΠΑ και όλα είναι πιθανά, να νικήσει η «ομάδα Κλίντον»(με όποιο πρόσφορο τρόπο) ή να ηττηθεί παταγωδώς.

Και στις δυο περιπτώσεις θα «χυθεί αίμα» συμβολικά ή πραγματικά άσχετα με το αν ο κόσμος το πάρει είδηση.

Για πρώτη φορά η μάχη έχει μεταφερθεί στην καρδιά, στη Μητρόπολη του Δυτικού Κόσμου με την ενεργό συμμετοχή ευρύτατων μαζών, δεν είναι σύγκρουση ελίτ με τον κόσμο στην άκρη, αμέτοχο.

Ο αδιάφορος πολίτης ήταν ονείρωξη των μικρονοϊκών και των αθεράπευτα αλαζονικών.

Οι απαισιόδοξοι θα πουν ότι η βλακεία έχει αποδειχθεί ανίκητη.
Ας ελπίζουμε ότι εκτός από απαισιόδοξοι δεν είναι και ρεαλιστές.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


20 Ιαν 2017


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σήμερα ορκίζεται ο νέος, 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ.

Στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε σχηματιστεί ένα μεγάλο μετώπο των ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας και Ρωσίας κατά του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος. Η ήττα ήρθε πολύ πικρή για την Γερμανία που αναστήθηκε μόνο χάριν της αμερικανικής παρέμβασης γιατί δεν ήθελε την Ευρώπη να πέσει στα νύχια του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.

Σήμερα τα δεδομένα μοιάζουν πολύ, αλλά η ιστορία όταν επαναλαμβάνεται είναι ή φάρσα, ή τραγωδία και στην δεδομένη περίπτωση προβλέπεται μεγάλη τραγωδία για την Γερμανία, αλλά δυστυχώς και για όλη την Ευρώπη, που την έσυρε σε μια ανεπανάληπτη δική της καινούργια τραγωδία.

Δημιούργησε ένα άτυπο διευθυντήριο όπου ένας και μοναδικός άρχοντας, ο εμμονικός Βόλφγκαν Σόιμπλε, στην εμμονή του να καταστήσει την Γερμανία απόλυτο κυρίαρχο όλης της ηπείρου, οδήγησε τους ευρωπαϊκούς λαούς σε μια καταστροφική κατάσταση με πρώτο και καλύτερο θύμα την Ελλάδα.

Τα σημερινά αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με μια άτυπη γερμανική κατοχή, επικρέμονται τώρα σαν δαμόκλεια σπάθη σε αυτό το τερατωδώς δημιούργημα που τους μόνους που ωφέλησε ήταν μια γερμανική ελίτ και κυρίως την παγκόσμια ελίτ της Νέας Τάξης.

Παράλληλα προώθησε ένα ψυχροπολεμικό καθεστώς κατά της Ρωσίας, με πρώτο και μεγαλύτερο επιθετικό επιχείρημα την προκλητικότατη παρέμβαση στην Ουκρανία, δηλαδή στην αυλή της Ρωσίας, ανατρέποντας το νόμιμο καθεστώς και εγκαθιδρύοντας ένα ανδρείκελο ναζιστικό καθεστώς γερμανόφωνων εγκληματιών.

Όλα αυτά σήμερα με την ορκωμοσία του νέου Αμερικανού προέδρου μπαίνουν στο στόχαστρο μιας νέας συμμαχίας, ανάλογης της συμμαχίας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου κατά της αλαζόνος Γερμανίας.

Ο πόλεμος τώρα αρχίζει και θα είναι παράλληλος με την απόβαση στην Νορμανδία, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι είχαν αρχίσει την προέλασή τους προς το Βερολίνο.

Οι Γερμανοί θα πληρώσουν την αλαζονεία τους και την καταστροφική τους πολιτική σε βάρος των άλλων ευρωπαίων εταίρων. Το πρόβλημα είναι τι θα γίνει με αυτούς του εταίρους και κυρίως με την χώρα μας.

Θα παραμείνουμε στην πλευρά των ηττημένων; Θα εξακολουθήσουμε να τροφοδοτούμε Τσολάκογλου, ή θα ανατρέψουμε την χαμένη πολιτική της μνημονιακής μας καταστροφής ???

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Βερολίνο θα προτιμούσε η ελληνική κρίση να μην εμπλακεί στη γερμανική προεκλογική περίοδο. Τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, κυρίως επειδή είναι εξαιρετικά αβέβαιο αν το ΔΝΤ θα εξακολουθήσει να συμμετέχει στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα.

Και όμως, η γερμανική Βουλή είχε συναινέσει πριν από δύο χρόνια στο τρίτο αυτό πρόγραμμα, επειδή η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ότι ένας ανεξάρτητος τρίτος, το ΔΝΤ, θα επέβλεπε την εφαρμογή του προγράμματος.

«Στην ουσία είναι αυτή η υπόσχεση που εξελίσσεται τώρα σε εκρηκτικό μηχανισμό στο εσωτερικό της Γερμανίας. Αποδείχθηκε βεβιασμένη, επειδή το ΔΝΤ πιστεύει ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του. Από την άλλη, η Ελλάδα θα χρειαστεί προφανώς στις αρχές του καλοκαιριού μια νέα χρηματοδοτική ένεση. Οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να εμβάσουν τα χρήματα χωρίς πρόβλημα, η γερμανική βουλή όμως μπορεί να συναινέσει μόνο αν συμμετέχει και το ΔΝΤ» σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. Αν όχι, τότε διαφαίνεται μέσα στην πιο θερμή φάση του προεκλογικού αγώνα στη Γερμανία μια επικίνδυνη κατάσταση. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιρρίψει στο Βερολίνο ότι βυθίζει τη χώρα στο οικονομικό χάος. Στη Γερμανία πάλι, τα ακραιφνώς δεξιά και αριστερά κόμματα δεν θα έχαναν την ευκαιρία για να κατακεραυνώσουν την ευρωπαϊκή πολιτική του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού.

«Μια τέτοια κρίση» υποστηρίζει η SZ «θα προκαλούσε τρομερή ζημιά στη Γερμανία και την Ευρώπη. Η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να την εμποδίσει, αν αποδείξει έμπρακτα την πίστη της στην Ευρώπη επί του παραδείγματος της Ελλάδας. Υπάρχει εναλλακτική για το ΔΝΤ, είναι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ESM που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης και έκτοτε έχει συλλέξει σχετικές εμπειρίες. Είναι και αυτός, όπως και το ΔΝΤ, διακρατικός και πολιτικά ανεξάρτητος. Τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά για να υποκαταστήσει, ως ελεγκτικός μηχανισμός, το ΔΝΤ στην Ελλάδα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


19 Ιαν 2017


Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος χρησιμοποιεί «κυνηγούς ταλέντων» στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης και άμεσης ανταλλαγής μηνυμάτων προκειμένου να στρατολογήσει δυσαρεστημένους νέους στην Γερμανία, ορισμένοι εκ των οποίων ηλικίας ακόμα και 13 ή 14 ετών, έγινε σήμερα γνωστό από τον επικεφαλής της υπηρεσίας αντικατασκοπείας της χώρας.

«Στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης δραστηριοποιούνται κυνηγοί ταλέντων οι οποίοι προσεγγίζουν τους νέους και προσπαθούν να τους κάνουν να ενδιαφερθούν με την (ισλαμιστική) ιδεολογία» δήλωσε ο Χανς Γκέοργκ Μάασεν σε δημοσιογράφους ξένων ΜΜΕ στο Βερολίνο.

Ο ίδιος ανέφερε την υπόθεση μιας Γερμανομαροκινής έφηβης, της Σάφια Σ., που κατηγορείται ότι μαχαίρωσε έναν αστυνομικό σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό στο Ανόβερο τον περασμένο Φεβρουάριο και ενός 12χρονου Γερμανοϊρακινού αγοριού που αποπειράθηκε να πυροδοτήσει δύο εκρηκτικούς μηχανισμούς στην πόλη Λουντβιχσχάφεν στη δυτική Γερμανία τον Δεκέμβριο.

Περίπου το 20% των 900 ανθρώπων από την Γερμανία που υπολογίζεται ότι στρατολόγησε το Ισλαμικό Κράτος για να πολεμήσουν στο Ιράκ και τη Συρία είναι γυναίκες, ορισμένες ηλικίας 13 ή 14 ετών, σύμφωνα με τον αξιωματούχο.

Οι γερμανικές αρχές παρακολουθούν 548 ισλαμιστές που θεωρείται ότι αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια, αλλά σύμφωνα με τη γερμανική νομοθεσία δεν επιτρέπεται η σύλληψή τους έως να διαπράξουν κάποιο έγκλημα, σύμφωνα με τον Μάασεν.

Ο επικεφαλής των γερμανικών υπηρεσιών εσωτερικής πληροφόρησης επισήμανε επιπλέον ότι είναι ικανοποιημένος για τον τρόπο που η αστυνομία και αξιωματούχοι των υπηρεσιών ασφαλείας διαχειρίστηκαν επικοινωνιακά την υπόθεση του Άνις Άμρι, του Τυνήσιου που σκότωσε 12 ανθρώπους τη 19η Δεκεμβρίου με ένα φορτηγό, σε μια χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου.

Η υπόθεση πυροδότησε σφοδρές επικρίσεις διότι οι Γερμανικές αρχές είχαν αναγνωρίσει τον Άμρι, ο οποίος είχε φυλακιστεί στην Ιταλία για 4 χρόνια, ως κίνδυνο για την ασφάλεια και τον είχαν ανακρίνει για διάφορες κατηγορίες, αλλά ποτέ δεν είχε τεθεί υπό κράτηση.

Ο Μάασεν είπε επίσης ότι οι ευρωπαϊκές μυστικές υπηρεσίες ερευνούν την ριζοσπαστικοποίηση και άλλων κοινωνικών ομάδων μέσω των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς ολοένα κι αυξανόμενος αριθμός πολιτών που δεν ήταν κατά το παρελθόν πολιτικά ενεργοποιημένοι δείχνουν να προσελκύονται από ακροδεξιές οργανώσεις.

«Το έχουμε δει με το Ισλαμικό Κράτος, αλλά τώρα το βλέπουμε με τους αποκαλούμενους "νομοταγείς πολίτες" που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί. Ανησυχούμε ότι αυτή η ριζοσπαστικοποίηση θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια προθυμία διάπραξης βίαιων ενεργειών» τόνισε ο ίδιος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Judy Dempsey

Ακόμη και πριν εκλεγεί Αμερικανός πρόεδρος το Νοέμβριο του 2016, ο Donald Trump προσέγγισε τον Nigel Farage, τον πρώην ηγέτη του UKIP ο οποίος τάχθηκε με επιτυχία υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Από την νίκη του Trump, έχει συναντήσει τον Farage, έχει ακόμη προτείνει να γίνει ο ίδιος πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ουάσιγκτον, και έχει επαινέσει την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Ο Trump τώρα σχεδιάζει να συναντήσει την Βρετανίδα πρωθυπουργό Theresa May –αν και θα έρθει δεύτερη στη σειρά των συναντήσεων, εάν ο Trump εμμείνει στην πρόθεσή του να συναντηθεί πρώτα με τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin.

Ο Trump δεν έχει απλώς πει πολλά καλά λόγια για να υμνήσει το Brexit χρησιμοποιώντας παράλληλα διαλλακτική γλώσσα με τον Putin. Έχει επίσης καταφερθεί εναντίον της ΕΕ, διερωτώμενος ποια χώρα θα είναι η επόμενη που θα αποχωρήσει από την Ένωση την οποία οι ΗΠΑ βοήθησαν να δημιουργηθεί μετά από το 1945, στο πλαίσιο μιας νέας δυτικής φιλελεύθερης τάξης. Αυτή η τάξη βρίσκεται υπό απειλή. ΟΙ Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις για την ασφάλεια, το εμπόριο και τις αξίες τους.

Πάνω από όλα, ο Trump δεν έχει διστάσει να ασκήσει κριτική στη Γερμανία, την βιομηχανία ή την ηγέτη της, Καγκελάριο Merkel, -ή να γνωστοποιήσει τις απόψεις του ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί την ΕΕ ως δικό της όχημα.

Η Merkel από την πλευρά της, δεν αντέδρασε γρήγορα. Αλλά στις 12 Ιανουαρίου, αφού έλαβε ένα επίτιμο διδακτορικό τίτλο στις Βρυξέλλες, δήλωσε πως "από την άποψη ορισμένων εκ των παραδοσιακών μας εταίρων –και σε αυτό το σημείο σκέφτομαι επίσης και τις διατλαντικές σχέσεις- δεν υπάρχει αιώνια εγγύηση για μια στενή συνεργασία με εμάς τους Ευρωπαίους". Αργότερα, δήλωσε ότι σκόπευε να συνεργαστεί με τον Trump, όταν βρεθεί στον Λευκό Οίκο.

Σε βαθύτερο επίπεδο, δεν είναι η κριτική της Γερμανίας που θα "πονέσει" τους Γερμανούς. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να αναζωπυρώσει παλιούς φόβους των Γερμανών, όπως έχει υποστηρίξει ο David Marsh, ο γενικός διευθυντής του Επίσημου Φόρουμ των Νομισματικών και Χρηματοπιστωτικών Οργανισμών. Αυτοί οι φόβοι μπορούν να αμφισβητηθούν μόνο εάν η Γερμανία και ομοϊδεάτες σύμμαχοι στην ΕΕ κάνουν οτιδήποτε χρειαστεί για να υπάρξει περισσότερη ολοκλήρωση ή μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων.

Παρά τις διαφορές με τα χρόνια, μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον, μεταξύ Βερολίνου και Λονδίνου, μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού (μια σχέση που έχει μεγάλη ανάγκη για αναζωογόνηση), αυτό το ειδικό κουαρτέτο έχει κρατήσει τις διατλαντικές σχέσεις ισχυρές. Και παρά τον σταθερό σκεπτικισμό της Βρετανίας για την ΕΕ, δεν υπήρξε ποτέ καμιά πιθανότητα οι ΗΠΑ και η Βρετανία να συμμαχήσουν κατά της Γερμανίας. Ωστόσο ο Trump κάνει ο,τι μπορεί για να αλλάξει τη δυναμική των σχέσεων.

Σε αντίθεση με την απερχόμενη κυβέρνηση του προέδρου Obama, ο οποίος ήθελε μία ισχυρή ΕΕ, επαίνεσε την επιμονή της Merkel στην αντιμετώπιση της Ρωσίας και στη διατήρηση της ΕΕ ενωμένης, και προειδοποίησε ότι η Βρετανία εκτός τηε ΕΕ δεν θα μπορούσε να περιμένει μια άμεση διμερή εμπορική σχέση με την Ουάσιγκτον, ο Trump φέρνει τα πάνω-κάτω.

Ορισμένοι Γερμανοί πολιτικοί λένε πως τα πράγματα θα αλλάξουν μόλις ο Trump αναλάβει στον Λευκό Οίκο στις 20 Ιανουαρίου. Η κυβέρνησή του, πιστεύουν, θα κατανοήσει την αξία της Ευρώπης, της διατλαντικής σχέσης, και του κεντρικού ρόλου που παίζει η Γερμανία και στα δύο. Μην υπολογίζεται σε αυτό. Ο Trump εκπροσωπεί μια νέα μετά-φιλελεύθερη τάξη που αμφισβητεί τις αξίες και τους εμπορικούς, πολιτικούς κανόνες και κανόνες ασφάλειας που έχουν χτίσει οι ΗΠΑ και η Ευρώπη με τα χρόνια.

Από τη στιγμή που αυτό είναι το νέο πολιτικό outlook, η Ευρώπη και η Γερμανία πρέπει να απαντήσουν. Το πρόβλημα είναι πως οι ηγέτες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στις μεγάλες γεωστρατηγικές αλλαγές που επηρεάζουν την Δύση. Είναι πολύ εσωστρεφείς και εμμονικοί με παιχνίδια εξουσίας και αψιμαχίες.

Σε ό,τι αφορά τη Γερμανία, τον ακρογωνιαίο λίθο της Ευρώπης μετά το 1945 και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, έχει μία θετική επιλογή και έναν πειρασμό.

Η θετική επιλογή είναι να προωθηθεί η ατζέντα της Merkel για την ΕΕ την οποία η ίδια διατύπωσε κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στις Βρυξέλλες. Το κεντρικό της θέμα αφορούσε την σημασία της Ευρώπης. Όλα αυτά που έχει πετύχει η Ευρώπη, δήλωσε, πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα "έτσι ώστε οι άνθρωποι να αντιληφθούν γιατί θα είμαστε πολύ χειρότερα χωρίς την Ευρώπη". Η ΕΕ χρειάζεται κάποιον όπως η Merkel για να οδηγήσει την Ευρώπη από την κορυφή.

Ο πειρασμός είναι ότι οι εταίροι του συνασπισμού της merkel, οι Σοσιαλδημοκράτες, μπορεί να αγκαλιάσουν την σχέση του Trump με τον Putin. Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Frank-Walter Steinmeier, ο οποίος πρόκειται να γίνει ο επόμενος πρόεδρος της χώρας, έχει συχνά αμφισβητήσει την κατά του Putin πολιτική της Merkel και τα αποτρεπτικά μέτρα του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής. Η παλαιότερη γενιά των Σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι –το λιγότερο- είναι ασαφείς για τις ΗΠΑ, θα ήθελαν να αναβιώσουν την πρώην ειδική σχέση μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας.

Επομένως εάν ο Trump κάνει πράξη την υπόσχεσή του να αποσύρει τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία για την επιθετικότητά της εναντίον της Ουκρανίας, με αντάλλαγμα την αναβίωση των συνομιλιών αφοπλισμού, αυτό θα ικανοποιούσε τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες. Η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία τον Μάρτιο του 2014, θα γινόταν μια ιστορική υποσημείωση.

Για αυτό η Merkel και άλλοι ηγέτες της ΕΕ από τις σκανδιναβικές χώρες, καθώς και η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Ισπανία θα πρέπει να δράσουν το συντομότερο για να ενοποιήσουν περαιτέρω την Ευρώπη και να μην επιτρέψουν στον Trump και στους υποστηρικτές του Brexit ανά την ήπειρο, να επιβλέψουν την αποσύνθεση της ΕΕ.

Carnegie Europe
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


18 Ιαν 2017


Το 2017 θα είναι αναμφίβολα το έτος του προέδρου Trump – ο οποίος φαίνεται πολύ πιο γρήγορος στις αποφάσεις, καθώς επίσης στις δηλώσεις του, από οποιονδήποτε άλλο ηγέτη. Ενδεχομένως δε να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη, εάν όχι τη διάλυση της Ευρωζώνης – μία πιθανότητα που έχει αυξηθεί σημαντικά, μετά το βρετανικό δημοψήφισμα, ιδίως μετά τις ανακοινώσεις της νέας πρωθυπουργού.

Η χώρα βέβαια που αντέδρασε περισσότερο ήταν η Γερμανία, η οποία φοβάται τις ενέργειες του Αμερικανού – εύλογα φυσικά, αφού ο κ. Trump έχει απόλυτο δίκιο όσον αφορά την πολιτική που εφαρμόζει η καγκελάριος (μερκαντιλισμός).

Η αναφορά της δε στους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), όσον αφορά την πρόθεση των Η.Π.Α. να επιβάλλουν δασμούς, είναι κάτι περισσότερο από ανόητη – αφού, σύμφωνα με τον ΠΟΕ, η Γερμανία λειτουργεί παράνομα απέναντι στις Η.Π.Α., λόγω των εμπορικών της πλεονασμάτων, τα οποία υπερβαίνουν τα 60 δις € μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράνομη είναι επίσης η συμπεριφορά της απέναντι στους εταίρους της στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, για τον ίδιο λόγο – ενώ ο κ. Trump είναι ασφαλώς υποχρεωμένος να περιορίσει το εμπορικό έλλειμμα της χώρας του, το οποίο έχει εκτοξευθεί στα 800 δις $ ετησίως. Ειδικότερα, από το άρθρο XII της συμφωνίας της GATT που υπεγράφη το 1947, φαίνεται καθαρά πως τα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας είναι παράνομα – αφού αναφέρονται τα εξής:
"Ο κάθε αντισυμβαλλόμενος μπορεί, για να εξασφαλίσει την εξωτερική χρηματοπιστωτική του θέση και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του, να περιορίσει τις εισαγωγές του… Τα συμβαλλόμενα μέρη έχουν την υποχρέωση, κατά την εκτέλεση των εγχωρίων πολιτικών τους, να λαμβάνουν δεόντως υπ’ όψιν τους την ανάγκη για τη διατήρηση ή αποκατάσταση της ισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών τους, σε υγιή και συνεχή βάση, για να αποφεύγουν μία αντιοικονομική απασχόληση των οικονομικών τους πόρων. Αναγνωρίζουν δε ότι, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, είναι επιθυμητό, κατά το μέτρο του δυνατού, να υιοθετούν μέτρα που ενισχύουν το διεθνές εμπόριο, αντί να το περιορίζουν".
Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω η Γερμανία, η οποία έχει συνυπογράψει τη συμφωνία, θα έπρεπε να παίρνει μόνη της μέτρα, για να εξισορροπεί το εμπορικό της ισοζύγιο – κυρίως να αυξάνει τις εισαγωγές της προωθώντας τα ξένα προϊόντα στην αγορά της, επειδή αυτό ακριβώς ενισχύει το εξωτερικό εμπόριο και δεν το περιορίζει.

Αφού όμως δεν το κάνει, τότε είναι υποχρεωμένες οι άλλες χώρες να φροντίσουν είτε την υποχρεώσουν, είτε να επιβάλλουν εισαγωγικούς δασμούς στα προϊόντα της – οπότε σωστά το ανέφερε ο κ. Trump, ενώ είναι ανόητες εκείνες οι χώρες της ΕΕ και της Ευρωζώνης που δεν το κάνουν.

Συνεχίζοντας, το γεγονός ότι δεν επιβλήθηκαν μέχρι σήμερα κυρώσεις στη Γερμανία εκ μέρους του ΠΟΕ οφείλεται στο ότι, το μισθολογικό, τιμολογιακό και νομισματικό «dumping» που εφαρμόζει είναι καλά κρυμμένο πίσω από το προστατευτικό τείχος της νομισματικής ένωσης. Εν τούτοις, όπως συμβαίνει πάντοτε, η παρανομία δεν τιμωρείται όσο δεν υπάρχει κατήγορος – κάτι που όμως φαίνεται να αλλάζει, μετά την ανάληψη της αμερικανικής κυβέρνησης από τον κ. Trump.

Εκτός αυτού, οι κανόνες του ΠΟΕ όσον αφορά το τιμολογιακό «antidumping», αφορούν κυρίως την απαγόρευση της πώλησης εμπορευμάτων κάτω από το κόστος παραγωγής τους – κάτι που δεν ισχύει εντός της Γερμανίας, η οποία βρίσκει επί πλέον τρόπους να πριμοδοτεί τις εξαγωγικές της επιχειρήσεις κρυφά (άρθρο).

Έχει δε συχνά το θράσος να παραπονιέται για τα εμπόδια που τοποθετούν στις εξαγωγικές επιχειρήσεις της οι τρίτες χώρες, όταν η ίδια υιοθετεί πολύ περισσότερα – είτε έμμεσα, με την αιτιολογία ότι δεν πληρούν τις δικές της προδιαγραφές κοκ., είτε άμεσα όπως στο παράδειγμα της Κίνας

Εν προκειμένω σχεδιάζει μέσω της ΕΕ την αύξηση των δασμών για τις κινεζικές εισαγωγές ατσαλιού από το 20% στο 265% – δήθεν για τη διάσωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ατσαλιού, καθώς επίσης για την αποφυγή του αθέμιτου ανταγωνισμού!

Ολοκληρώνοντας η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα.

Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα.

Κλείνοντας ακολουθεί ένας μικρός κατάλογος με τις δηλώσεις του προέδρου Trump για διάφορες χώρες – από τις οποίες μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις προθέσεις του (υπενθυμίζουμε πως η Ταιβάν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Κίνας, ενώ οι Η.Π.Α. δεν διατηρούσαν διπλωματικές επαφές τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια, λόγω σεβασμού προς την Κίνα).

Analyst Team
Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


17 Ιαν 2017


Η καγκελάριος, μετά το λάθος να υπενθυμίσει την ιστορία της χώρας της που μοιάζει με ποινικό μητρώο στους εταίρους της, με την άθλια συμπεριφορά της προς τα κράτη του Νότου, κινδυνεύει να κάνει ένα ακόμη – το οποίο όμως θα ήταν απόλυτα καταστροφικό.

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Η γερμανική οικονομία στηρίζεται κατά 50% στις εξαγωγές – ενώ εκ φύσεως οι Γερμανοί δεν είναι καθόλου ευέλικτοι, όταν τυχόν αλλάξουν οι συνθήκες. Στα πλαίσια αυτά, ο μεγαλύτερος εφιάλτης της χώρας είναι οι δηλώσεις του κ. Trump – αφενός μεν όσον αφορά την Ευρωζώνη, όπου φαίνεται να «πριμοδοτεί» τη διάλυση της, αφετέρου σε σχέση με την επιβολή δασμών στις αμερικανικές εισαγωγές (άρθρο).

Ειδικότερα, εάν τυχόν διαλυθεί η Ευρωζώνη, μεταξύ άλλων λόγω της εξόδου κινδύνου που άνοιξε η Βρετανία μετά το δημοψήφισμα για την αποχώρηση της από την ΕΕ, τότε η Γερμανία θα αναγκασθεί να επιστρέψει στο μάρκο – με αποτέλεσμα τη ραγδαία ανατίμηση του, οπότε τη μείωση των εξαγωγών, με την ταυτόχρονη αύξηση των εισαγωγών. Έτσι θα έχανε σε χρόνο μηδέν τα τεράστια πλεονάσματα της, τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως – όσο δηλαδή το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

Σε ποσοστά επί του ΑΕΠ τα πλεονάσματα της, τα οποία αυξήθηκαν κατακόρυφα μετά την παγκόσμια κρίση χρέους που ασφαλώς συνεχίζεται με τη συσσώρευση νέων βουνών χρεών, θα υπερβούν το 9% – όταν τα αντίστοιχα της Κίνας έχουν μειωθεί στο 3% περίπου, επειδή η χώρα δεν λειτούργησε αχόρταγα όπως η Γερμανία, αυξάνοντας τις εισαγωγές της από τη γύρω περιοχή (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της μετά το 2008 (γαλάζιες στήλες, δεξιά κάθετος), σε σύγκριση με το αντίστοιχο της Κίνας (διακεκομμένη γραμμή, αριστερή κάθετος)

Εκτός αυτού η Γερμανία, ως η μεγαλύτερη δανείστρια χώρα παγκοσμίως μετά την Ιαπωνία, θα διακινδύνευε να υποστεί σημαντικές ζημίες λόγω της απώλειας των απαιτήσεων της – αφενός μεν από το σύστημα Target 2, στο οποίο είναι εκτεθειμένη με πάνω από 700 δις €, αφετέρου από τις πιστώσεις που δίνουν οι τράπεζες, καθώς επίσης οι επιχειρήσεις της στις ελλειμματικές χώρες.

Εν προκειμένω οφείλει να γνωρίζει κανείς πως το μεγάλο μειονέκτημα των πλεονασματικών κρατών είναι οι αντίστοιχες εκροές κεφαλαίων – κάτι που συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στη Γερμανία, λόγω των χαμηλών εγχώριων ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων (έτσι δημιουργεί πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της).

Από γεωπολιτικής τώρα πλευράς η διάλυση της Ευρωζώνης, οπότε ενδεχομένως της ΕΕ, θα μετέτρεπε την Ευρώπη σε μικρές ανεξάρτητες χώρες, πολλές από τις οποίες θα επέλεγαν τη στενότερη συνεργασία τους με τη Ρωσία – εκτός του ότι οι Γερμανοί υποπτεύονται μία καινούργια Γιάλτα, όπου η Ευρώπη θα μοιραζόταν μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο εφιάλτη, την επιβολή δασμών δηλαδή στις αμερικανικές εισαγωγές και ειδικά στα αυτοκίνητα, το βασικότερο εξαγωγικό πυλώνα της Γερμανίας, σε συνδυασμό με την άνοδο του προστατευτισμού που θα σηματοδοτούσε για πολλά άλλα κράτη, είναι φανερός ο κίνδυνος για τη χώρα – η οποία τοποθετείται ως δήθεν υπέρμαχος του φιλελευθερισμού ιδεολογικά, καθώς επίσης του ελεύθερου εμπορίου, αποκλειστικά και μόνο επειδή συμφέρει την ίδια.

Εν τούτοις, η οργισμένη αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις δηλώσεις του κ. Trump, δεν ήταν η καλύτερη – πολύ περισσότερο η ειρωνεία του αντικαγκελαρίου, ο οποίος ισχυρίσθηκε πως εφόσον επιβάλλουν δασμούς 35% στις εισαγωγές αυτοκινήτων οι Η.Π.Α., θα έχουν ένα πολύ «κακό ξύπνημα». Ως αιτία ανέφερε το ότι, οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες είναι αρκετά εξαρτημένες από τις διατλαντικές αλυσίδες εφοδιασμού – οπότε, τυχόν αύξηση των δασμών, θα τις κάνει ασθενέστερες, χειρότερες, κυρίως όμως σημαντικά πιο ακριβές.

Συμπλήρωσε δε πως θα περιμένει τις αποφάσεις του Κογκρέσου, το οποίο είναι γεμάτο από ανθρώπους που επιθυμούν το αντίθετο από αυτά που θέλει ο πρόεδρος Trump (πηγή: Guardian) – ενώ, όταν ρωτήθηκε για το τι θα συμβούλευε τον Αμερικανό, απάντησε εγωιστικά πως θα του έλεγε να κατασκευάζει η χώρα του καλύτερα αυτοκίνητα, για να τα αγοράζουν και οι Γερμανοί!

Εν τούτοις, μετά τις δηλώσεις περί δασμών του κ. Trump οι μετοχές των τριών μεγάλων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών (Mercedes, BMW και Volkswagen) σημείωσαν πτώση – μεταξύ άλλων επειδή έχουν διενεργήσει μεγάλες επενδύσεις στο Μεξικό, λόγω του φθηνότερου κόστους παραγωγής, προσβλέποντας φυσικά στις εξαγωγές προς τις Η.Π.Α.

Από την άλλη πλευρά ο Γερμανός, απαντώντας στις δηλώσεις του προέδρου Trump για την καταστροφική μεταναστευτική πολιτική της καγκελαρίου, κατηγόρησε ως υπεύθυνη για την κρίση την υπερδύναμη – επειδή αυτή διεξήγαγε τους πολέμους που αποσταθεροποίησαν τελικά τη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείπουν μαζικά οι άνθρωποι, ζητώντας άσυλο στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, αυτό που ενόχλησε ίσως ακόμη περισσότερο τη Γερμανία ήταν η φράση του Αμερικανού, σύμφωνα με την οποία η ΕΕ (επομένως και η Ευρωζώνη), είναι ένα όχημα που εξυπηρετεί μόνο τη Γερμανία – μία απόλυτα κατανοητή ενόχληση, αφού πρόκειται για μία μεγάλη αλήθεια, την οποία όμως δεν επιτρέπει να εκφραστεί από κανέναν η γερμανική κυβέρνηση, έχοντας συνηθίσει στις υποκλίσεις και στην υποτέλεια των δήθεν εταίρων και στην πραγματικότητα σκλάβων της.

Σε αντίθεση βέβαια με τη Γερμανία, η Ρωσία ήταν ενθουσιασμένη με της δηλώσεις του Αμερικανού – ειδικά με την αναφορά του, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο και άνευ αντικειμένου. Εν τούτοις, δεν είδε καθόλου θετικά την πρόταση άρσης των κυρώσεων, σε αντάλλαγμα για μία μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων των δύο χωρών – λέγοντας πως πρόκειται για δύο διαφορετικά θέματα, τα οποία δεν πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους.

Συνεχίζοντας η καγκελάριος, παρά τις επιθετικές δηλώσεις του αντικαταστάτη της, φαίνεται πως επιδιώκει μία συνάντηση με τον κ. Trump – όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, μετά την ορκωμοσία του. Προφανώς γνωρίζει πολύ καλά πως είναι μεν σε θέση να επιβάλλεται στους αδύναμους εταίρους της, έχοντας κυριαρχήσει στην ΕΕ, αλλά όχι στις Η.Π.Α. – η ισχύς των οποίων, παρά τα οικονομικά τους προβλήματα, είναι απείρως μεγαλύτερη από τη γερμανική σε όλους τους τομείς.

Γνωρίζει λοιπόν ότι, εάν συγκρουσθεί με τις Η.Π.Α., δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να αναδειχθεί νικητής – ενώ έχει πολύ περισσότερα να χάσει, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο κράτος. Εκτός αυτού, θορυβήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την ενδεχόμενη έξοδο της Μ. Βρετανίας, παρά το ότι προσπαθεί να μην το δείξει – αφού έχει δημιουργηθεί η πρώτη μεγάλη ρωγμή στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, το οποίο πιθανότατα θα καταρρεύσει, ειδικά εάν το επιθυμούν επί πλέον οι Η.Π.Α.

Δυστυχώς όμως για την ίδια τα λάθη πληρώνονται, ενώ έκανε ήδη πάρα πολλά – μεταξύ άλλων υπενθυμίζοντας την ιστορία της με την άθλια συμπεριφορά της απέναντι στις χώρες του Νότου, η οποία πραγματικά μοιάζει με ποινικό μητρώο, όσο επιεικής και να είναι κανείς.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Ceteris Paribus 

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία: ο Ντόναλντ Τραμπ εγκαθίσταται στο Λευκό Οίκο «επεισοδιακά», επιβεβαιώνοντας όσα έλεγε προεκλογικά. Έχει ήδη -με… twitter και δηλώσεις- ανατρέψει την πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και χθες ανέτρεψε το σκηνικό δεκαετιών στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης!

Όσοι ισχυρίστηκαν πως όσα έλεγε προεκλογικά ήταν έπεα πτερόεντα και ότι μετεκλογικά θα συνέχιζε σε γενικές γραμμές την πάγια αμερικανική πολιτική στις διεθνείς σχέσεις, πρέπει τώρα να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Σίγουρα ο Τραμπ δεν θα τα ανατρέψει όλα, αλλά αυτά που ήδη δρομολογούν οι δηλώσεις του δεν είναι δευτερεύουσες προσαρμογές αλλά μείζονες ανατροπές.

Το θέμα μου όμως στο σημερινό σημείωμα δεν είναι ο Τραμπ αλλά ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης και της Ελλάδας μέσα (;) σε αυτές τις συνθήκες που διαμορφώνονται. Ο «παράγων» Τραμπ επιταχύνει τις εξελίξεις προς κάποια κατεύθυνση. Ποια είναι αυτή;

Το «σκληρό Brexit»

Το πιάτο των δηλώσεων και της γενικότερης ειδησεογραφίας της χθεσινής μέρας έχει όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε. Πριν πάμε στην αντιπαράθεση Τραμπ – Ευρωπαίων, δεν πρέπει να μας διαφύγει ότι πανομοιότυπα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου λένε πως η Βρετανή πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ετοιμάζεται να εξαγγείλει -ίσως και σήμερα- «σκληρό» Brexit σε συνδυασμό με ένα «εναλλακτικό οικονομικό μοντέλο» για τα χαρακτηριστικά του οποίου δεν έχουμε καμία ένδειξη.

Η επί τόσους μήνες αναβλητικότητα της Βρετανίας στο να δρομολογήσει τη διαδικασία του «διαζυγίου» με την Ε.Ε. οφειλόταν εν πολλοίς στο ότι διαπραγματευόταν παρασκηνιακά την πρόσβασή της στην αγορά της ΕΕ, αναμένοντας και την τελική στάση των ΗΠΑ, δηλαδή αναμένοντας τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών. Τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Η Βρετανία αποφασίζει «σκληρό διαζύγιο» με την Ε.Ε. ποντάροντας σε εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ. Ήδη αυτά προκαλούν μεγάλη πτώση της λίρας, φυγή τραπεζών από το Citi κ.λπ. Εξ ου και η αναφορά σε κάποιο «εναλλακτικό» οικονομικό μοντέλο.

Ο πόλεμος με την Ε.Ε.

Τι προσέθεσε σε αυτό το δεδομένο ο Τραμπ; Χαιρετίζοντας το Brexit, υποσχέθηκε ειδικές εμπορικές σχέσεις με τη Μ. Βρετανία. Εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας και θα φύγουν από την Ε.Ε. διεμήνυσε ότι περίπου θεωρεί… αποκατάσταση της φυσικής τάξης των πραγμάτων το φυλορρόημα και τη διάλυση της Ε.Ε., η οποία εξάλλου «φτιάχτηκε για να ανταγωνιστεί εμπορικά τις ΗΠΑ» όπως είπε ορθά-κοφτά στην επίμαχη συνέντευξή του. Διακηρύσσοντας ότι «το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο», έστειλε το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ θα πάψουν πλέον να «επιδοτούν» την ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, οπότε οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναλάβουν την υπόθεση μόνοι τους: να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες και να αντιμετωπίζουν με τα δικά τους στρατιωτικά μέσα -χωρίς την ισχυρή στρατιωτικά Μ. Βρετανία- τις προκλήσεις, τις ψυχρές ή και θερμές αναμετρήσεις. Και αναγγέλλοντας δασμούς στα προϊόντα των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών που εδρεύουν στο Μεξικό, κήρυξε τον εμπορικό πόλεμο στη Γερμανία!

Όλα αυτά στη διπλωματική γλώσσα λέγονται «κήρυξη πολέμου», πολέμου βεβαίως εμπορικού, γενικότερα οικονομικού και πολιτικο-διπλωματικού.

Mια «πρωσική» E.E. που δεν τους χωράει όλους…

Το ερώτημα «τι θα πράξει η Ευρώπη» μπροστά σε αυτές τις προοπτικές, είναι σχεδόν ταυτόσημο με το ερώτημα «τι θα πράξει η Γερμανία». Διότι απλούστατα δεν υπάρχει άλλη δύναμη ικανή να παίξει το ρόλο του ηγεμόνα σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο αντίδρασης. Αυτοί που δεν μπορούν να δώσουν τις λύσεις, όπως η Γαλλία διά του υπουργού της Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό, τοποθετήθηκαν με τον αναμενόμενο τρόπο με αφορμή τις δηλώσεις Τραμπ: «Η Ευρώπη θα απαντήσει με ενότητα». Όποιος θέλει να έχει ακριβέστερη εικόνα ποιες είναι οι βαθύτερες αγωνίες που κρύβονται πίσω από τέτοιες εκκλήσεις για «ενότητα», ας διαβάσει τις παρακάτω γραμμές από πρόσφατες δηλώσεις του κ. Γιουνκέρ με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ:

«Χωρίς την ΕΕ καμία χώρα-μέλος δεν είναι ικανή από μόνη της να έχει πολιτικό βάρος στον κόσμο. Αυτή τη στιγμή είμαστε ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, το 25% του ΑΕΠ. Σε δέκα χρόνια, το ποσοστό αυτό θα είναι 15%. Σε 20 χρόνια κανένα μέλος της ΕΕ μόνο του δεν θα είναι μέλος της G7». Και πρόσθεσε μερικά ακόμη δραματικότερα στοιχεία για τη δημογραφική παρακμή της Ε.Ε. σ’ έναν κόσμο που σε λίγες δεκαετίες θα αριθμεί 10 δισ. κατοίκους…

Ότι αυτά που λέει ο Γιουνκέρ ισχύουν και για τη Γερμανία, είναι αναμφισβήτητο. Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι η Γερμανία εννοεί την «ενότητα» με πολύ διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι ο κ. Ζαν-Μαρκ Ερό και ο κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ: ενότητα όσων αντέχουν τις συνθήκες ενός «καθαρού» και «μη επιδοτούμενου» ανταγωνισμού! Ενώ ο Τραμπ λέει στη Γερμανία ότι ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για να πουλάτε εσείς έτσι απλά Μερσεντές στις ΗΠΑ, η Γερμανία λέει σε όσους δεν αντέχουν ότι η Ε.Ε. δεν φτιάχτηκε για να επιδοτεί το ανταγωνιστικό σας μειονέκτημα!

Αν ο Τραμπ «τραμπουκίζει την Ευρώπη» όπως έγραψε κάποια εφημερίδα, η Γερμανία «τραμπουκίζει» τους Ευρωπαίους εταίρους με μια «ενότητα» πρωσικής κοπής και σκληρότητας. Απλούστατα η Γερμανία θέλει να «ψηλώσει» ενάντια στη Γαλλία, την Ιταλία κ.λπ. κι όχι μαζί τους.

Μια τέτοια Ευρώπη ολοφάνερα δεν τους χωράει όλους. Αυτό το ξέρει καλά ο Τραμπ και γι’ αυτό δηλώνει ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι μετά το Brexit. Όταν γερμανικά think tanks θέτουν ζήτημα αν η Ιταλία θα αντέξει στο ευρώ, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα ο Τραμπ, παρά τα μυξοκλάματα του Γιουνκέρ…

Και αυτή η διαπίστωση είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την Ελλάδα.

Ο Τσίπρας «πάει» με… Σόιμπλε

Όταν έχει τεθεί ζήτημα αν αντέχει η Ιταλία στο ευρώ, είναι αυτονόητο ότι ο κ. Σόιμπλε θεωρεί πως η Ελλάδα δεν αντέχει! Το είπε πρώτη φορά στον Βενιζέλο το 2011, το επανέλαβε στον Τσίπρα το καλοκαίρι του 2009, το ξαναλέει τώρα – για όσους δεν εθελοτυφλούν και μπορούν να «διαβάσουν» σωστά αυτά που λέει. Δεν υπάρχει στοιχειωδώς σοβαρός σχεδιασμός πολιτικής που να μην ξεκινάει από αυτό το σημείο! Και από αυτή την άποψη, προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση «χαιρετίζει» την πιθανή αποχώρηση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα!

Κατάπληξη γιατί το μήνυμα του Σόιμπλε δεν χρειάζεται «μετάφραση»: ή θα πείτε «ναι σε όλα» στο ΔΝΤ, οπότε θα συνεχιστεί το τρέχον πρόγραμμα ή η εκκρεμότητα θα μείνει για πολύ καιρό, διότι η γερμανική Βουλή θα πρέπει να συζητήσει από την αρχή για νέο πρόγραμμα! Το οποίο μάλιστα θα περιλαμβάνει ενισχυμένο μηχανισμό εγγυήσεων – για το τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό, θα μιλήσουμε σε άλλο μας σημείωμα. Ποιος στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος μπορεί να βρει κάτι θετικό σε αυτό το δίλημμα και σε αυτή την εξέλιξη;

Κι όμως, η στάση της ελληνικής κυβέρνησης έχει μια ερμηνεία τυπικά… ελληνική: απλούστατα κρίνει με βάση τα σενάρια που θεωρεί πιο ευνοϊκά για τη δική της επιβίωση. Και στη συνέχεια τα διαχειρίζεται επικοινωνιακά.

Στην προκείμενη περίπτωση όμως μοιάζει με αυτόν που ενώ έχει ξεσπάσει χιονοθύελλα, βγαίνει έξω με τα εσώρουχα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κι όμως η μάχη δεν είναι για τα αυτοκίνητα, αλλά για την πρωτοκαθεδρία

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Αν και περίμενα το ματς μεταξύ των μετά Ομπάμα Ηνωμένων Πολιτειών με τη Γερμανία της Μέρκελ, να αρχίσει λίγο αργότερα, όπως όλα δείχνουν άρχισε πριν καν ο Ντόναλντ Τράμπ, ορκιστεί Πρόεδρος την Παρασκευή.

Όπως φαίνεται ο “Yes We Can” Μπαράκ Ομπάμα, στην τελευταία του επίσκεψη στο Βερολίνο και στο τρυφερό ιδεολογικά δείπνο που είχε τετ α τετ με την Καγκελάριο της Γερμανίας της πέρασε τη δάδα της ηγεσίας του παγκόσμιου συστήματος, που από την εποχή για τη μάχη του χρίσματος των Ρεπουμπλικάνων και μέχρι σήμερα μάχεται τον νέο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Άλλωστε, υπάρχουν ήδη άρθρα και αναλύσεις στα συστημικά μέσα ενημέρωσης σε παγκόσμια κλίμακα, που έχουν αναγορεύσει την κ. Μέρκελ σε ηγέτη του φιλελεύθερου κόσμου. Οπότε ο κ. Ομπάμα που την τρέλανε στα κομπλιμέντα όταν βρέθηκε στο Βερολίνο, ορίζοντας την διάδοχο της καταστροφικής, διεθνώς, πολιτικής του, επιτελούσε μια αποστολή. Εκείνο όμως που του διέφυγε, μαζί με πολλά άλλα τα τελευταία οκτώ χρόνια, είναι ότι η Καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο επικεφαλής και ο κ. Ομπάμα ακολουθούσε το βήμα της, και όχι μόνο στην Ευρώπη.

Αλλά ας δούμε τι είπε ο κ. Τράμπ και ενοχλήθηκε συλλήβδην η γερμανική ηγεσία. Και εδώ να επισημάνουμε ότι τελειώνει και το παραμυθάκι της διαφοράς των σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, αφού στο χορό μπήκε μετ’ επιτάσεως και ο Αντικαγκελάριος Γκάμπριελ.

Ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, κτύπησε την Μέρκελ εκεί που την πονάει στο μεταναστευτικό, όπου επεσήμανε ένα γεγονός. Ότι η πολιτική της, την οποία επέβαλε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε και αποτελεί τραγωδία για τις ευρωπαϊκές χώρες και τους λαούς της. Και για να μην βιαστούν κάποιοι να αρχίσουν τις μεγαλοστομίες περί ρατσισμού και ανθρωπιάς και αξιών, και όλα αυτά τα όμορφα, αλλά στο δια ταύτα κενά περιεχομένου, να επισημάνω ότι ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, αυτό που είπε είναι ότι η πολιτική των ανοικτών συνόρων, χωρίς έλεγχο και χωρίς σχέδιο, φέρνει συμφορές. Άδικο έχει; Τον επιβεβαιώνουν, και ας σφυρίζουν κάποιοι κλέφτικα, οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις με βαρύ κόστος σε ανθρώπινες ζωές και το μπάχαλο που επικρατεί σε Ελλάδα και Ιταλία. Τον επιβεβαιώνει, η επιβράβευση από το Βερολίνο και τους υπαλλήλους του στις Βρυξέλλες, του αυταρχικού και όχι φίλου της Ευρώπης και της Δύσης, Ταγίπ Ερντογάν, στο θέμα του προσφυγικού.

Και πώς μπορεί η κ. Μέρκελ να στηρίξει την πολιτική της, όταν την ίδια στιγμή οι πολιτικές που προωθεί η ίδια, και κυρίως ο Υπουργός της των Οικονομικών, κ. Σόϊμπλε, έχουν γονατίσει οικονομικά την Ευρώπη, και κυρίως τις χώρες που υφίστανται τη μεγαλύτερη πίεση στο μεταναστευτικό – προσφυγικό, κυρίως Ελλάδα και Ιταλία.

Ο Ντόναλντ Τράμπ, προειδοποίησε τη Γερμανία, για το προσφιλές του θέμα την κατασκευή προϊόντων και ειδικά γερμανικών αυτοκινήτων που πωλούνται στις ΗΠΑ. Όπως έχει κάνει και με πολλές άλλες χώρες, αλλά και βιομηχανίες απαίτησε την κατασκευή τους εντός των ΗΠΑ, έτσι ώστε να δημιουργήσει υψηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας στη χώρα του. Η γερμανική ηγεσία κλώτσησε και απείλησε. Καλό θα είναι να επισημάνει κάποιος στην Καγκελάριο, ότι κάποιοι υπερασπίζονται τους συμπολίτες τους. Ενώ κάποιοι άλλοι ανοίγουν τα σύνορα ανεξέλεγκτα, για να έχουν και φθηνά εργατικά χέρια.

Επαίνεσε το Brexit. Και πάλι. Άδικο έχει; Με την επιβαλλόμενη από την Γερμανία οικονομική και όχι μόνο πολιτική στην Ευρώπη, η Μεγάλη Βρετανία σε κάθε περίπτωση θα είναι πολύ καλύτερα εκτός του μπάχαλου της ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, που τη συνέντευξη για τους Βρετανικούς Times, την πήρε ο Μάϊκλ Γκόουβ, πρώην Υπουργός, διεκδικητής της ηγεσίας των Tories, και από τα βασικά πρόσωπα της εκστρατείας υπέρ του Brexit.

Ας αφήσει λοιπόν η κ. Μέρκελ και μαζί της η γερμανική ηγεσία Σόϊμπλε και λοιποί, τους λεονταρισμούς, διότι δυστυχώς για την Καγκελάριο, τους συμμάχους της στη Γερμανία και την Ευρώπη, αλλά και στο υπό κατάρρευση παγκόσμιο σύστημα που την θαυμάζει, από την Παρασκευή και μετά δεν θα έχει Ομπάμα, να τον κάνει ότι θέλει στην Ουάσιγκτον. Ούτε ο Σόϊμπλε, Τζάκ Λιού, να τον ξεφτιλίζει και να του φέρεται ως υπάλληλο. Ούτε Τζόν Κέρι, γειά χαρά, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ.

Από την Παρασκευή, υπάρχει Ντόναλντ Τράμπ, Στήβεν Μινιούτσιν, και Ρέξ Τίλλεσρον, και μόνο υπάλληλοι δεν έχουν συνηθίσει να είναι.

Τα στρατόπεδα διαμορφώνονται και μάλιστα γρήγορα. Ευρώπη της Μέρκελ ή Ευρώπη πραγματικά φιλελεύθερη στα πλαίσια του πραγματικού δυτικού κόσμου. Ας ξεπεράσουν λοιπόν κάποιοι τον ελαφρό τρόπο που αντιμετωπίζουν τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο και ας σκεφτούν το μέλλον της Ευρώπης και κυρίως το μέλλον της χώρας τους και των πολιτών τους.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Τι κι αν η ενδογενής κρίση που διέρχεται η Ευρώπη διαρκώς επεκτείνεται και βαθαίνει; Τι κι αν ήδη η Βρετανία εγκαταλείπει την Ε.Ε. και περνά σκληρά στην αντεπίθεση απειλώντας την να δημιουργήσει έναν τεράστιο φορολογικό παράδεισο δίπλα στην πόρτα της αν αυτή θελήσει να εκδικηθεί για το Brexit, όπως ηλιθίως έχουν πολλάκις δηλώσει Βρυξέλλες και Βερολίνο; Τι κι αν, την ίδια ώρα, οι εξωτερικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ενωση μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται και γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες χωρίς να δίδεται καμία απολύτως ουσιαστική απάντηση σε αυτές; Τι κι αν και οι ίδιοι οι λαοί των κρατών μελών της Ε.Ε., σε βορρά και νότο, εκφράζουν πλέον όλο και περισσότερο, σχεδόν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, την αποστροφή τους για το «κοινό» οικοδόμημα των Βρυξελλών, όπως άλλωστε και σταθερά στις μετρήσεις του ευρωβαρόμετρου σε όλες τις χώρες μέλη; Τι κι αν όλα αυτά συνθέτουν, τελικά, μία πρωτοφανή, υπαρξιακής τάξεως κρίση για μίαΕνωση που κάποτε ενέπνευσε τόσο πολύ και τώρα απωθεί πια τόσους πολλούς;

Όλα αυτά δεν έχουν την παραμικρή σημασία για την κυβέρνηση που καθορίζει τις τύχες της Ευρώπης την τελευταία δεκαετία, αυτή του Βερολίνου, η οποία, δια του αρμόδιου υπουργού Σόιμπλε έθεσε προχθές θέμα τερματισμού της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (στην οποία ουδέποτε εντάχθηκε η πτωχευμένη Ελλάδα).Δηλαδή, της κατάργησης του τελευταίου εργαλείου συνοχής μιας Ευρώπης που, επί της ουσίας, διαλύεται, σε αντίθεση με τον γερμανικόπρουπολογισμό που, την ίδια στιγμή, καταγράφει πλεόνασμα 6,2 δις ευρώ, το μεγαλύτερο της τελευταίας πενταετίας: να τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στη Γηραιά Ηπειρο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, απειλεί κιόλας ξανά την Ελλάδα και με την υπόθεση του ΔΝΤ…

Κατά σύμπτωση, την προηγουμένη της δήλωσης Σόιμπλε, μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνουο ανεξάρτητος Γάλλος υποψήφιος Πρόεδρος και πρώην υπουργός Οικονομίας του Φρανσουά Ολάντ Εμανουέλ Μακρόν είπε ότι: «το σημερινό σύστημα ωφέλησε τη Γερμανία εις βάρος των ασθενέστερων κρατών μελών. […] Η δυσλειτουργία του ευρώ είναι για καλό της Γερμανίας, πρέπει να πω, ενώ η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας μπλοκάρει μεγάλες μεταρρυθμίσεις που θα αύξαναν την αλληλεγγύη μεταξύ των 19 χωρών της Ευρωζώνης». Το καλύτερο όμως, το άφησε για το τέλος: «Το ευρώ είναι ένα αδύναμο γερμανικό μάρκο. Το statusquo θα είναι συνώνυμο, σε δέκα χρόνια, με τη διάλυση του ευρώ».

Δεν είναι όμως μόνον τα εσωτερικά και τα «πέριξ» της Ευρώπης που δείχνουν πώς λειτουργεί πλέον το Βερολίνο. Την ίδια ώρασυμβαίνει και κάτι πρωτοφανές: ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ επιτίθεται με σκληρές ειρωνείες στον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τις απόψεις του περί εξωτερικής πολιτικής και για τον τρόπο που τις παρουσιάζει. Η απάντηση, δεν άργησε να έρθει: ο ίδιος ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι οι Αγγλοι έκαναν έξυπνη κίνηση με το Brexitκαι προέβλεψε κι άλλες αποχωρήσεις, ενώ, ταυτόχρονα, απείλησε με σκληρότατους φόρους τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία για τα εργοστάσια στο Μεξικό, αλλά και ισοπέδωσε την πολιτική του Βερολίνου στο μεταναστευτικό. Δηλώνει δε ότι πολύ σύντομα θα συναντήσει τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μέι και θα υπογράψει μαζί της ευρεία εμπορική συμφωνία.

Η κακομαθημένη Γερμανία, που συνήθισε όλα αυτά τα χρόνια να ηγεμονεύει στην Ευρώπη αδιαφορώντας πλήρως για τις επιπτώσεις της αλαζονικής πολιτικής της, τώρα βρίσκεται μπροστά στα καταστρεπτικά αποτελέσματα των επιλογών της, σε όλα τα επίπεδα. Αλλά, όπως τα κάνανε, διαλύσανε πια την Ευρώπη για τα καλά. Και είναι πια αργά για δάκρια…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


15 Ιαν 2017


Γράφει ο Νίκος Νικολαΐδης

Γερμανοί, ένας λαός πειθαρχημένος και εργατικός πού πολλά έχει προσφέρει στην Ευρώπη και τον κόσμο, ιδίως στον πολιτισμό, με τους μοναδικούς γερμανούς μουσουργούς και φιλοσόφους, αλλά και πολλά ακόμη χρωστάει… για τα αιματοκυλίσματα πού έχει προκαλέσει.

Ένας λαός που πιστεύει –το έχει περασμένο στο DNA του- πως πρέπει να επικυριαρχεί των υπολοίπων, μόλις νοιώθει ισχυρός πολιτικά και οικονομικά. Και όταν μάλιστα βρεθεί και ο κατάλληλος αρχηγός, όλοι τον ακολουθούν τυφλά και στήνουν το Ράιχ, που στη γλώσσα τους σημαίνει αυτοκρατορία.

Αυτή τους την επιθυμία έως και το ’45 προσπαθούσαν να την υλοποιήσουν με τά όπλα πνίγοντας την Ευρώπη σε ποταμούς αίματος.

Το πρώτο Ράιχ το φτιάχνουν το 1870 μετά τον γαλλοπρωσικό πόλεμο. Τότε προσαρτούν την Αλσατία και τη Λωραίνη, ανατρέποντας την εύθραυστη ειρήνη που είχε επιτευχθεί μετά το Βατερλό. Νεκροί περισσότεροι από 180.000 άνθρωποι.

Το δεύτερο Ράιχ το φτιάχνουν με τον κάιζερ Γουλιέλμο και με στόχο την αναδιανομή των αποικιών. Έτσι το 1914 ξεκινούν τον πρώτο παγκόσμιο. Νεκροί πάνω από 18 εκατομμύρια άνθρωποι – 9 εκατ. στρατιώτες, 9 εκατ. άμαχοι.

Το τρίτο Ράιχ το φτιάχνει ο Χίτλερ –σχεδόν όλοι τον ακολούθησαν- ο οποίος το 1939 ξεκινάει τη φρίκη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Οι νεκροί αγγίζουν τα 80 εκατομμύρια ανθρώπους, από αυτούς τα 57 εκατ. άμαχοι.

Κοινός παρονομαστής, μετά τους δύο παγκοσμίους, η καταστροφή της χώρας τους πού αυτοί προκάλεσαν, αφού πρώτα είχαν ρημάξει την Ευρώπη.

Κι επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται ας προσέξουν το σήμερα. Έχουν καταφέρει πάλι να στήσουν ένα οικονομικό… ράιχ και να εξουσιάζουν την γηραιά ήπειρο, επιβάλλοντας λίγο-πολύ τους δικούς τους κανόνες στη διακυβέρνηση των ευρωπαϊκών χωρών.

Η κόρη του πάστορα από την Ανατολική Γερμανία και ο χερ Σόιμπλε λύνουν και δένουν και είναι οι αρχηγοί πού πάντα θέλουν οι γερμανοί. Από τη στιγμή πού δεν έχουν το μάρκο θέλουν να κρατήσουν ισχυρό το ευρώ, για να πουλάνε ακριβά τα προϊόντα πού εξάγουν σ’ όλο τον κόσμο. Έτσι επιχειρούν να μας γερμανοποιήσουν όλους με λιτότητες και λοιπά.

Οι αντιδράσεις όμως ήδη έχουν αρχίσει να φουντώνουν και ο κίνδυνος ξηλώματος της ευρωπαϊκής ιδέας είναι πολύ ισχυρός. Τo αποτέλεσμα ενός τέτοιου κραδασμού θα πλήξει στο τέλος πάλι την ίδια τη Γερμανία.

Κι ένας παράγων ακόμη. Να μη ξεχνάμε ότι και στους δύο παγκοσμίους πολέμους αυτό πού έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των υπολοίπων ευρωπαίων ήταν η Αμερικανική εμπλοκή στις συρράξεις.

Μήπως επαναληφθεί η ιστορία τώρα πού αλλάζει ο Πρόεδρος στις ΗΠΑ; Οι μέχρι σήμερα δήθεν εξισορροπιστικές κινήσεις του προηγούμενου δεν θα υπάρχουν, ενώ ο καινούργιος είναι ολίγον… καουμπόι, με εξάσφαιρα πού θα τα βάλει πάνω στο τραπέζι και ενδέχεται να υποχρεώσει το Βερολίνο σε άλλες πολιτικές και υποχωρήσεις. Μήπως;

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Ιαν 2017


Του Νίκου Καραβέλου

Η επιγραφή κρεμασμένη ψηλά στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Μανχάιμ, απειλούσε όσους θα τολμούσαν να μπουν στο τρένο, χωρίς να επικυρώσουν το εισιτήριό τους. Ούτε «παρακαλείσθε να επικυρώσετε» ούτε τίποτε. Μόνο η ξερή προειδοποίηση που θα ταίριαζε περισσότερο στην πρόσοψη στρατοπέδου συγκέντρωσης. Δύο λέξεις μοναχά σαν βήχας πνιχτός, σαν στρίγκλισμα σκουριασμένης γκαραζόπορτας, σαν εκδήλωση ερωτισμού στα γερμανικά.

«Kein pardon».

Τουτέστιν, δεν υπάρχει λύπηση ή συγγνώμη! Μόνο τιμωρία. Δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε συγγνωστή αμέλεια, ούτε πλάνη, ούτε επιείκεια. Μοναχά η ποινή, ο πέλεκυς, το τσεκούρι, με το οποίο ζούσαν ζωσμένοι οι πρόγονοι των σημερινών Γερμανών μέσα στα σκοτεινά δάση τους.

Θα πει κάποιος πως είναι θεμιτό το κράτος να προειδοποιεί και να υπενθυμίζει στους πολίτες τις υποχρεώσεις τους. Έτσι γίνεται παντού. Πουθενά, όμως, δεν υπάρχει αυτό το «kein pardon». Για να το ξεστομίσεις, πρέπει να έχεις προπονηθεί πάνω σε πτυελοδοχείο ή να έχεις μάθει τα γερμανικά.

Κοντολογίς, όποιος συλλαμβάνεται, τιμωρείται αυστηρά. Κι ας έχουν πει κάποιοι μεγάλοι Γερμανοί νομικοί πως η επιείκεια είναι η αντανάκλαση της ιδέας της δικαιοσύνης. Μόνο η τιμωρία σώζει! Το διακηρύσσει η προτεσταντική ηθική και η ταμπέλα στον σταθμό της γερμανικής πόλης Μανχάιμ. Κάτι ανάλογο ξεφώνιζαν κάποιες άλλες ταμπέλες στα στρατόπεδα του Νταχάου, του Μπέλσεν, του Μπιρκενάου, του Άουσβιτς .

Για τους Γερμανούς, ο πλησίον είναι μόνο ο κρατούμενος ή, έστω, το θύμα του επαγγέλματος στο οποίο οι ίδιοι και οι Άγγλοι διέπρεψαν ανταγωνιζόμενοι. Του τοκογλύφου.

«Kein pardon».

Δεν γλιτώνεις. Η παραβίαση της ευταξίας στη χώρα των Γότθων έχει ως συνέπεια τη σύλληψή σου για τα περαιτέρω. Είναι γνωστό πως η υπακοή είναι το πρώτο μέλημα για τον Γερμανό, όπως η κλεψιά για τον Γύφτο, η κακότητα για τον Τούρκο και η σαχλαμάρα, δυστυχώς, για τον Έλληνα.

Στη Γερμανία, αν σε τσιμπήσουν να παρανομείς, κατά το κοινώς λεγόμενο, την έβαψες. Εκεί δεν ανέχονται τις εκτροπές, εξαιρουμένων, φυσικά, των απλών παραβάσεων, όπως είναι η ενεργητική και παθητική δωροδοκία από τις γερμανικές πολυεθνικές προς τρίτους, οι μίζες, η κρατική και τραπεζική τοκογλυφία και γενικώς τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι Γερμανοί έχουν επίσης μια παροιμιώδη ανεκτικότητα στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας, προς τούτο έχουν φυτέψει στη χώρα τους ειδικά μπουρδέλα που ικανοποιούν την ακμάζουσα τάση τους προς την κτηνοβασία. Ακόμη είναι -και το αξίζουν- οι πρώτοι πελάτες της διεθνούς παιδεραστίας στις δυστυχισμένες χώρες της Ανατολής, εκεί που ο ιμπεριαλισμός και η μαφία επενδύουν για τον σκοπό αυτόν τεράστια κεφάλαια.

Επομένως, νομιμοποιούνται να σου φωνάξουν με την «ευγένεια» ενός κροκοδείλου:

«Kein pardon».

Στη Γερμανία, αν δεν σε πιάσουν «στα πράσα», θα σε καρφώσει ο γείτονας, ο φίλος ή ακόμα και η γκόμενα. Φίλος δικηγόρος, με σπουδές στην Πολιτική Δικονομία στο Μόναχο, μου διηγήθηκε πως έκοψε ένα λουλούδι από δημοτικό πάρκο και το χάρισε στη Γερμανίδα φίλη του. Την επομένη, του ήρθε το πρόστιμο. Τον είχε καταδώσει η ίδια!

«Kein pardon».

Άλλος φίλος, σπουδαίος σήμερα μαθηματικός, φοιτητής τότε, ταξίδευε σιδηροδρομικώς από τη Δανία προς τη Γερμανία. Στον έλεγχο, βρέθηκε το εισιτήριό του σε αταξία. Αμέσως το τρένο σταμάτησε στη χιονισμένη ερημιά και ο ελεγκτής του ζήτησε να πληρώσει την αξία του εισιτηρίου. Δεν είχε. Τότε, η πόρτα άνοιξε και με σκαιό ύφος του ζήτησε να κατεβεί από το τρένο. Εκεί, στο πουθενά μέσα στη νύχτα! Ο φίλος αντιστάθηκε, το τρένο καθυστερούσε. Ένας καλοντυμένος Γερμανός προσφέρθηκε να πληρώσει κι έτσι το επεισόδιο έληξε. Όταν τον ευχαρίστησε, ο άλλος του είπε πως το έκανε αποκλειστικά και μόνο γιατί βιαζόταν! Αν, δηλαδή, δεν βιαζόταν, ο νεαρός θα κατέληγε κατεψυγμένος ή τροφή στην κοιλιά των λύκων!

«Kein pardon».

Παρά ταύτα οι «φίλοι μας οι Γερμανοί» έχουν προφορικώς ψελλίσει κάτι ανοησίες για συγγνώμη. Ως εραστές της Ελλάδος υποτίθεται, ταξιδιώτες, αρχαιοκάπηλοι, συγγραφείς, ιστορικοί, απλοί πολίτες. Άπαντες με το θράσος του ρινόκερου σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να ήταν οι κακουργίες τους απλά φυσικά φαινόμενα όπως το χαλάζι και η βροχή.

13-12-1943, Καλάβρυτα. Ερήμωση, σφαγή, πυρκαγιά. Ο χρόνος σταμάτησε! Το ρολόι της Εκκλησίας σταμάτησε! Όταν εκείνο το ρολόι αρνείται να ξεχάσει, πώς μπορώ να ξεχάσω εγώ;

Με ποιό δικαίωμα θα λησμονήσω;

Πώς νομιμοποιούμαι να ξεχάσω το πρόσωπο της χαροκαμένης μάνας των Καλαβρύτων, ενώ σπαράζει μουσκεύοντας το άδειο κρανίο του σκοτωμένου παιδιού της και θα σπαράζει μπροστά στα μάτια μας μέχρι να διαλυθεί ο χρόνος;

Ποιος είμαι εγώ που τολμώ να ξεχάσω;

Ποιος είμαι εγώ που θα ξεχάσω τον αιωνόβιο ρατσισμό, τον απεχθή φασισμό τους, τον ιμπεριαλισμό τους (δεν είναι οι μόνοι), την κατασυκοφάντηση της πατρίδας μου, την κακοήθειά τους;

Ποιος είμαι που θα αγνοήσω αυτά που πράττουν τώρα ξανά σε βάρος μας;

Δεν έχω την άδεια των απογόνων μου για να τους συγχωρήσω!

Δεν πρόλαβα να πάρω την άδεια των νεκρών μου για να συγχωρήσω!

Γι αυτό, στον σταθμό του τρένου της ψυχής, που οδηγεί βαθιά μέσα μου, όσο ζω, θα μεταφράζεται στα γερμανικά η πινακίδα με την επιγραφή: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ».

«KEIN PARDON».

Πηγή PressPublica


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



12 Ιαν 2017


Η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε σήμερα ότι από τον Μάρτιο σκοπεύει να επαναπροωθεί στην Ελλάδα τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στο έδαφός της προερχόμενοι από το ελληνικό έδαφος, θέτοντας σε ισχύ τη Συνθήκη του Δουβλίνου.

Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Thomas de Maiziere ζήτησε από την ομοσπονδιακή Υπηρεσία για τους Πρόσφυγες και τους Μετανάστες (BAMF) να εφαρμόζει από τις 15 Μαρτίου την ευρωπαϊκή Συνθήκη του Δουβλίνου, η οποία προβλέπει την εξέταση της αίτησης για παροχή ασύλου από την πρώτη χώρα της ΕΕ στην οποία φτάνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, κυρίως δηλαδή η Ελλάδα και η Ιταλία.

«Βάσει της σύστασης της Ευρωπαϊκή Επιτροπής, η Γερμανία εκτιμά σήμερα ότι οι επαναπροωθήσεις αυτές θα είναι δυνατές από τις 15 Μαρτίου», επεσήμανε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών Tobias Plate στο AFP.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε προτείνει στις 8 Δεκεμβρίου να τεθεί και πάλι σε ισχύ η Συνθήκη του Δουβλίνου για τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στην Ελλάδα παράτυπα, με εξαίρεση τους ασυνόδευτους ανήλικους. Το μέτρο αυτό είχε ανασταλεί το 2011 εξαιτίας των κακών συνθηκών υποδοχής των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

Κριτική των διεθνών οργανώσεων στα γερμανικά σχέδια

Για άσχημες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στην Ελλάδα κάνουν λόγο και πάλι ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως μετέδωσε η Deutsche Welle. Τα σχέδια της γερμανικής κυβέρνησης για την επαναπροώθηση προσφύγων επικρίνει η γερμανική Μη Κυβερνητική Οργάνωση αρωγής προσφύγων Pro Asyl κάνοντας λόγο για επιπλέον χτύπημα στο ελληνικό σύστημα απονομής ασύλου.

Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ (UNHCR) στην Αθήνα Ρόλαντ Σένμπαουερ δήλωσε στην εφημερίδα της Φρανκφούρτης ότι στο επόμενο διάστημα δεν είναι ούτως ή άλλως δυνατή η επαναπροώθηση αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα λόγω των κακών καιρικών συνθηκών. Πρόσθεσε μάλιστα ότι τα προσφυγικά καταλύματα βρίσκονται σε «άσχημη κατάσταση» και ότι οι πρόσφυγες αναγκάζονται να «ζουν στο χιόνι και τη λάσπη». Επιπλέον τόνισε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διασφαλίσει τόσο ένα αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, όσο και την εξέταση του αιτήματος ασύλου σε λογικό χρονικό διάστημα. Και οι δύο προϋποθέσεις δεν πληρούνται σε πολλές περιπτώσεις στην παρούσα φάση, καταλήγει ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου