Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2017


Άρχισε από χτές το θεατρικό έργο «βγαίνω στις αγορές, άρα η οικονομία μου έχει ζήτηση από τους ξένους, στους οποίους εμπνέω εμπιστοσύνη». Μια παραγωγή Σόιμπλε, κυβέρνησης και ΔΝΤ σε σκηνοθεσία BNP, Bank of America, Merrill Lynch, Citi, Deutsche Bank, HSBC, με πρωταγωνιστές τις τσέπες των Ελλήνων πολιτών που θα χάσουν, και τις τσέπες των τραπεζών που θα κερδίσουν από αυτή τη στημένη παράσταση.

Λιανά: Η έκδοση του 5ετούς ομολόγου δεν απευθύνεται στην ελεύθερη αγορά για να διαπιστώσει κανείς αν πράγματι υπάρχει εμπιστοσύνη των ξένων στην ελληνική οικονομία.

Είναι μία στημένη ιστορία μεταξύ της γερμανικής κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της ελληνικής κυβέρνησης και των 6 αναδόχων ξένων τραπεζών, υπό τη διεύθυνση του οίκου Rothchild, σε απολύτως προστατευμένο περιβάλλον, που δεν περιμένει πραγματικό όγκο επενδυτών και για πολύ συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους.

Συγκεκριμένα: Το ποσό των 4 και κάτι δισ. που ζητάει να δανειστεί η χώρα έχει ήδη υπερκαλυφθεί συμφωνημένα από τις 4 ελληνικές συστημικές τράπεζες, που αποφάσισαν «ελεύθερα»... με το πιστόλι στον κρόταφο. Και από τις θυγατρικές ή συγγενείς των 6 ξένων τραπεζών που έχουν μπει προσυνεννοημένα με κέρδος πάνω από το 100% της αξίας του ομολόγου. Επίσης, από μικρό αριθμό funds, που έχουν σκοπό να κερδοσκοπήσουν γρήγορα, αγοράζοντας με κέρδος και πουλώντας με ακόμα μεγαλύτερο.

Έτσι κι αλλιώς, οι 6 ξένες τράπεζες έχουν ήδη κέρδος από την αμοιβή των πάνω από 6 εκατ. ευρώ, που θα πάρουν για την αναδοχή του ομολόγου.

Έτσι, το ζητούμενο δάνειο έχει εξασφαλιστεί πριν καν μπει στη δοκιμασία της εμπιστοσύνης των «αγορών». Επειδή, το παιχνίδι είναι χοντρό και δεν υπάρχουν περιθώρια αποτυχίας. Το παιχνίδι έχει για εμφανή πρωταγωνιστή την Ελλάδα, αλλά ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η Γερμανική κυβέρνηση, το ΔΝΤ και η ΕΕ με τον «μηχανισμό σταθερότητας», τον ESM.

Συμβαίνει αυτό, γιατί η γερμανική κυβέρνηση και κυρίως ο Σόιμπλε, έχει ανάγκη να πουλήσει στους Γερμανούς ψηφοφόρους των εκλογών του Σεπτεμβρίου εκεί, το πόσο πετυχημένο ήταν και είναι το πείραμα λιτότητας και καταστροφής πλούτου και υποδομών σε μια χώρα, η οποία μετά από τη λαίλαπα αυτή «εξακολουθεί και υπάρχει, δεν επαναστατεί, προοδεύει οικονομικά και κερδίζει και την εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών»!!

Ταυτόχρονα, το ίδιο παραμύθι έχει ανάγκη να πουλήσει στους μετόχους του το ΔΝΤ για να συνεχίσει να πολιτεύεται με την ίδια νοοτροπία στις χώρες όπου ενσκύπτει, χωρίς αντίδραση.

Φυσικά, τα συμφέροντα της γερμανικής δεξιάς κυβέρνησης και του ΔΝΤ ταυτίζονται με εκείνα της ελληνικής κυβέρνησης, που έχει ανάγκη να πουλήσει στους Έλληνες πολίτες το παραμύθι του success story, με τη ελπίδα ότι έτσι θα συνεχίσει να κρατιέται στην εξουσία.

Μάλιστα, επειδή δεν είναι το πρώτο success story στην νεοελληνική ιστορία, έχει ήδη ετοιμαστεί και ο θρίαμβος έναντι του ομολόγου Σαμαρά, που αγοράστηκε από τις «αγορές» με επιτόκιο 4,95% το 2014. Και ο θρίαμβος είναι ότι το επιτόκιο του σημερινού ομολόγου θα είναι καλύτερο από εκείνου.

Φυσικά, και εδώ ελλοχεύει η απάτη. Γιατί το μέτρο δεν είναι το ύψος του επιτοκίου όσο η σύγκρισή του με άλλα αντίστοιχα επιτόκια της αγοράς, κυρίως εκείνα της Γερμανίας, που είναι και το μέτρο για τα ομόλογα της ευρωζώνης.

Το 2014 η απόδοση του γερμανικού 5ετούς ομολόγου ήταν 0,349%, ενώ σήμερα είναι αρνητική: -0,10% !! Δηλαδή, το καπέλο που πλήρωσε η Ελλάδα το 2014 για να δανειστεί πάνω από το αντίστοιχο γερμανικό ήταν 4,601%. Σήμερα, το spread ξεκινά από -0,10%!

Στα μαθηματικά και την οικονομία συγκρίνουμε πάντα με όλα τα γύρω μεγέθη αμετάβλητα. Και δεν μπορείς να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια, ούτε μήλα στάρκιν με μπανανόμηλα…

Πέρα από την εξαπάτηση των αμαθών και αφελών από τον πληθυσμό, υπάρχει και η εξαπάτηση από το γύρω περιβάλλον, που η χώρα δήθεν βγαίνει στις αγορές. Η κυβέρνηση χρωστάει 21 ακόμα προαπαιτούμενα για να κλείσει η συμφωνία για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, και...

Και δεν έχει καν αρχίσει η νομοθέτηση και εφαρμογή ακόμα 113 (!) προαπαιτούμενων που έχει συμφωνήσει η ελληνική κυβέρνηση για το τρίτο μνημόνιο. Η αξιολόγηση του οποίου θα αρχίσει το Φθινόπωρο. Μιλάμε για νέα λαίλαπα στα εισοδήματα και περαιτέρω φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης, με καταστροφικές συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Η ελληνική οικονομία, μετά την εφαρμογή όλων αυτών και την εφαρμογή των περικοπών μισθών και συντάξεων που καθυστερεί επίτηδες, θα είναι μια χώρα με στενή κάστα πλουσίων και ένα λαό στα όρια της επιβίωσης. Και, σαν την Ταϋλάνδη, τις Φιλιππίνες, το Μαλάουι, το Περού, το Νεπάλ, θα περηφανεύεται ότι έχει εκατομμύρια τουριστών, για να κρύψει τα εκατομμύρια των Ελλήνων που θα είναι φτωχοτουρίστες στην ίδια τους τη χώρα.

Όλα αυτά, ενώ είναι σε νομοθετική εξέλιξη ένα όργιο παράνομων απαλλαγών δημοτικών αρχών από πλήθος παρανομίες και ένα όργιο διορισμών χωρίς κριτήρια και διαγωνισμούς σε κάθε τρύπα του ελληνικού δημόσιου και του αυτοδιοικητικού διεφθαρμένου συστήματος.

Φυσικά, κανείς δεν λέει σε όλους αυτούς τους πολίτες που συμμετέχουν εκόντες άκοντες σ' αυτή τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος χωρίς αντίστοιχη απόδοση παραγωγής, ότι το λογαριασμό της περίφημης εξόδου στις αγορές για να γίνει το χατηράκι του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ, του Μοσκοβισί και του συνεταίρου τους Τσίπρα, θα το πληρώσουν εκείνοι.

Επειδή, η διαφορά μεταξύ του 1% που δανείζεται σήμερα η χώρα και του πάνω από 4% που θα δανειστεί αύριο, θα πληρωθεί από την τσέπη του κορόιδου. Για τη θεατρική παράσταση «από απόψε οι αγορές εμπιστεύονται την Ελλάδα». Οι αγορές που θα χόρευαν στο νταούλι του κ. Τσίπρα και της παρέας του! Και που σήμερα έχουν τον Τσίπρα για προπομπό. Τέτοιο σύμμαχο κελεπούρι πού θα ξαναβρούν.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Τους μακροχρόνιους δεσμούς ανάμεσα στη Γερμανία και την Τουρκία θέτει σε κίνδυνο ο Τούρκος πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan, όπως υποστήριξε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Wolfgang Schaeuble, σε συνέντευξή του στη Bild,

Σύμφωνα με το Reuters, καθώς η ένταση μεταξύ των δύο συμμάχων στο ΝΑΤΟ οξύνεται, ο W. Schaeuble δήλωσε ότι ο Erdogan «θέτει σε κίνδυνο μια εταιρική σχέση αιώνων». «Είναι δραματικό, καθώς πραγματικά υπάρχουν πολλά που μας συνδέουν. Αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να μας εκβιάζουν».

Σημειώνεται πως οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν επιδεινωθεί μετά τη σύλληψη από τις τουρκικές αρχές έξι ακτιβιστών, υπέρμαχων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ αυτών και ενός Γερμανού, στο πλαίσιο των ευρύτερων διώξεων που γίνονται στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περσινού Ιουλίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Sophia Besch

Ο επόμενος Καγκελάριος της Γερμανίας δεν θα είναι σε θέση να κυβερνά μόνος. Ένας συνασπισμός κομμάτων με διαφορετικές απόψεις για τις μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης και την γερμανική στρατιωτική δύναμη, θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου μετά τις εκλογές.

Το αποτέλεσμα των γερμανικών γενικών εκλογών ενδιαφέρει και την υπόλοιπη Ευρώπη. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας είναι όλες οι διαφορετικές αποχρώσεις του φιλοευρωπαϊσμού. Αλλά έχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς να μεταρρυθμίσουν την ευρωζώνη και ποιο είδος εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει να επιδιώξει η Γερμανία.

Έξι κόμματα αναμένεται να εισέλθουν στη Βουλή το Σεπτέμβριο: οι Συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU), οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), οι Πράσινοι, το ακροαριστερό Die Like και το ακροδεξιό Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Κανένα δεν θα είναι σε θέση να κυβερνήσει μόνο του.

Η Καγκελάριος Angela Merkel έχει αποκλείσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των Χριστιανοδημοκρατών με το Die Linke και το AfD, αλλά έχει διατηρήσει ανοιχτές τις επιλογές της. Οι ψηφοφόροι προτιμούν έναν "ευρύ συνασπισμό” με το SPD, και ακολουθεί μια κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών με το FDP. Αλλά οι Πράσινοι, που έχουν παρόμοιες επιδόσεις με τους φιλελεύθερους δημοκράτες στις εκλογές, είναι επίσης πρόθυμοι να εισέλθουν στην εξουσία. Με βάση διαφορετικές έρευνες, ο υποψήφιος του SPD Martin Schulz θα μπορούσε να γίνει Καγκελάριος μόνο εάν το κόμμα του δημιουργούσε συνασπισμό με τους Πράσινους και το Die Linke.

Τι θα μπορούσαν να σημαίνει αυτές οι διαφορετικές επιλογές για την προοπτική της μεταρρύθμισης της ευρωζώνης; ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron θέλει έναν ενιαίο προϋπολογισμό της ευρωζώνης, έναν Ευρωπαίοι υπουργό Οικονομικών και ένα κοινοβούλιο της ευρωζώνης, και θεωρεί πως η Γερμανία και η ΕΕ πρέπει να αυξήσουν τις επενδύσεις. Οι Χριστιανοδημοκράτες ωστόσο, είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί όσον αφορά τα σχέδια της Γαλλίας. Βάζουν ως ανώτατη προϋπόθεση την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ευρωζώνης και αντιτίθενται στις προτάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αμοιβαιοποίηση του χρέους. Αλλά η Merkel γνωρίζει ότι η Γερμανία και η Γαλλία πρέπει να εργαστούν από κοινού στενά για να παρέχουν την ηγεσία που χρειάζεται η Ευρώπη. Ο επόμενός της κυβερνητικός εταίρος θα καθορίσει εάν έχει αρκετό περιθώριο για να συμβιβαστεί με τους Γάλλους.

Εάν το SPD μπορεί να παρακάμψει τις επιφυλάξεις του να είναι ο μικρότερος εταίρος για άλλη μια τετραετία, ένας εκ νέου ευρύς συνασπισμός θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για κάποια ευελιξία από τους Γερμανούς, στην τελευταία θητεία της Merkel: και ο Schulz και ο τωρινός υπουργός Εξωτερικών, Sigmar Gabriel, υποστηρίζουν μεγάλο μέρος της προσέγγισης Macron.

Εάν οι Χριστιανοδημοκράτες δημιουργήσουν κυβέρνηση με τους Πράσινους, η Merkel θα μπορούσε να "μαζέψει” τους σκληροπυρηνικούς του κόμματός της υποστηρίζοντας πως τα χέρια της είναι δεμένα. Οι πράσινοι έχουν αγκαλίιάσει όλες τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις του Macron. Θέλουν τέλος στη λιτότητα και μια ευρωπαϊκή "επενδυτική επίθεση”. Αλλά είναι απίθανο να πάρουν περισσότερο από το 10% των ψήφων και μπορεί να δυσκολευτούν να κρατήσουν τηθέση τους σε μια κυβέρνηση συνασπισμού.

Εάν οι εκλογές του Δεκεμβρίου οδηγήσουν σε συνασπισμό μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων, οι προοπτικές για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης θα είναι φτωχές. Το FDP βλέπει τον εαυτό του ως την οικονομική και ρυθμιστική συνείδηση της Γερμανίας και ωθούσε τους Χριστιανοδημοκράτες να διπλασιάσουν τις εκκλήσεις για δημοσιονομική πειθαρχία. Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων, Christian Lindner, έχει προειδοποιήσει πως δεν θα υπάρξουν "φιλικά δώρα” στον Macron που απειλεί την ευρωπαϊκή σταθερότητα, κατηγορώντας ακόμη το SPD ότι συνεργάζεται με τον Macron για να υπονομεύσει τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.

Τι θα σημαίνουν οι εκλογές για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της Γερμανίας; Με μια κυβέρνηση Merkel, η Γερμανία έχει για πρώτη φορά δεσμευτεί να δαπανήσει το 2% του ΑΕΠ στην άμυνα. Είναι υπέρ των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, εποπτεύει την ανάπτυξη των γερμανικών στρατευμάτων στη Λιθουανία και στο Μάλι, και υποστήριξε τις πρωτοβουλίες για ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής. Αυτά τα μέτρα σηματοδοτούν μια απόκλιση από τη γερμανική στάση-αποχής του παρελθόντος. Αλλά πολλοί ψηφοφόροι παραμένουν σκεπτικοί για ένα μεγαλύτερο στρατιωτικό ρόλο για τη Γερμανία, και αμφισβλητούν την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη διαμάχη με τη Ρωσία.

Σε έναν ευρύ συνασπισμό, το SPD θα μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο του υπουργείο Εξωτερικών. Οι Σοσιαλδημοκράτες αντιτίθενται στην αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού της Γερμανίας, κάτι που θεωρούν ως μια προσπάθεια από το Βερολίνο να φτάσει τις ΗΠΑ. Οι Schulz και Gabriel αντιθέτως θέλουν περισσότερα λεφτά για αναπτυξιακή βοήθεια. Οι ηγετικές προσωπικότητες των Σοσιαλδημοκρατών έχουν επίσης ασκήσει κριτική στις αποτρεπτικές δραστηριότηρες του ΝΑΤΟ στην Κεντρική και Ανατολική ΕΥρώπη. Είναι υπέρ της αποκλιμάκωσης και του διαλόγου με τη Ρωσία. Το SPD χρησιμοποιεί την άμυνα στην προεκλογική του εκστρατεία και θα μπορούσε να μαλακώσει τη στάση του μετα τις εκλογές, αλλά θα συνεχίσει να αντιτίθεται σε μια πιο ισχυρή γερμανική εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Οι Πράσινοι θα είναι ευκολότερος εταίρος για τους Χριστιανοδημοκράτες όταν πρόκειται για θέματα άμυνας και ασφάλειας. Ενώ οι Πράσινοι απορρίπτουν τις εκκλήσεις για περισσότερες αμυντικές δαπάνες, έχουν καταφερθεί εναντίον του SPD για την κριτική του στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζουν τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και είναοι "ανοιχτοί” στις στρατιωτικές παρεμβάσεις ως "έσχατη λύση”.

ΟΙ ΦΙλελεύθεροι, όπως και οι Χριστιανοδημοκράτες, θέλουν η Γερμανία να είναι μια ενεργή στρατιωτική δύναμη, και στην εξωτερική πολιτική. Ο Lindner θα ήθελε να δει μια μεγαλύτερη γερμανική αμυντική δέσμευση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και υποστηρίζει την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού. ΟΙ φιλελεύθεροι είναι υπέρ μιας σκληρής γραμμής εναντίον του Putin της Ρωσίας και μιας στενότερης συνεργασίας με τους ανατολικούς γείτονες όπως η Ουκρανία. Θέλουν μια ισχυρή διατλαντική εταιρική σχέση, ακόμη και με την κυβέρνηση Trump, και απορρίπτουν τον ενστικτώδη αντι-αμερικανισμό της γερμανικής αριστεράς.

Τέλος, τι γίνεται με την πιθανότητα μιας συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών με το Die Like με Καγκελάριο τον Schulz; Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι θα ταίριαζαν καλά: υποστηρίζου και οι δύο τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της Γαλλίας, και έχουν μιλήσει ανοιχτά εναντίον των υψηλότερων αμυντικών δαπανών και υπέρ της αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας. Αλλά είναι απίθανο να συγκεντρώσουν αρκετές ψήφους για να κυβερνήσουν χωρίς ένα τρίτο κόμμα, και οι ψηφοφοροι τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς είναι ιδιαίτερα σκεπτικοί για το Die Linke. Η άρνηση της ακροαριστεράς να συμβιβαστεί στο πρόγραμμα εξωτερικής της πολιτικής -θέλει να διαλυθεί το ΝΑΤΟ και να καταργήσει όλες τις μυστικές υπηρεσίες, και αρνείται να καταδικάσει την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία- την καθιστά έναν σχεδόν αδύνατο εταίρο συνασπισμού για τους Πράσινους ή τους Σοσιαλδημοκράτες.

Η Angela Merkel φαίνεται ότι θα επανεκλεγεί το Σεπτέμβριο. Αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να κοιτάξει πιο μακριά από το ποιος θα γίνει ο επομενος Καγκελάριος -έχει επίσης σημασία με ποιον θα έλθει σε συμφωνία για την κυβέρνηση συνασπισμού.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο πρωτότυπο εδώ
Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά την ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Στο βιβλίο του “Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Επιστροφή στη διεθνή σκηνή”, ο Gregor Schollgen γράφει: «Η ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών, η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κράτους αποτελούσε τον κυρίαρχο στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν διατυπωμένος με σαφήνεια στο Προοίμιο του Θεμελιώδους Νόμου (Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), και αυτό σε μια εποχή, κατά την οποία η επίτευξη του φαινόταν τελείως απίθανη.

»Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του 19ου αιώνα, ο όρος “έθνος” δήλωνε την ένωση των Γερμανών σε ενιαία πολιτική κοινότητα στη βάση της καταγωγής, των κοινών γλωσσικών, πολιτισμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών και, φυσικά, της νεότερης ιστορίας που τους συνδέει στενά μεταξύ τους σε μια κοινή μοίρα.

»Ως σημείο αναφοράς παρέμενε το Γερμανικό Ράιχ που είχε ιδρυθεί το 1871. Σύμφωνα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 1973, το κράτος αυτό μπορεί να μην παρήκμασε μετά την άνευ όρων παράδοσή του το Μάιο του 1945 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν αμέσως μετά. Ωστόσο, από το 1945 δεν ήταν πλέον αυτοδύναμο.

»Το ότι ο όρος “γερμανικό έθνος” διατηρήθηκε, από την εποχή της τομής στην περίοδο 1945-49 και εξής, ως σταθερά της πολιτικής σκέψης στη Γερμανία, καταδεικνύεται και από τη θεμελίωση του στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από το οποίο απαλείφθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1974, δηλαδή 25 χρόνια μετά την ίδρυση αυτού του κράτους. Αλλά και η αποκατάσταση του γερμανικού έθνους θα αποτελούσε, στη συνέχεια, σημαντικό θέμα για τους ιθύνοντες στο Ανατολικό Βερολίνο, όπως ο Έριχ Χόνεκερ, αν μπορούσε να υλοποιηθεί υπό σοσιαλιστικές συνθήκες. Το Γερμανικό Ράιχ αποτελούσε το σημείο αναφοράς όχι μόνο για τον πολιτικό, αλλά και για τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτισμικό προσανατολισμό του συνόλου των Γερμανών πολιτών και για την κοσμοθεωρία τους.

»Η σημαντικότερη προϋπόθεση ύπαρξης ενός γερμανικού εθνικού κράτους, από τη σκοπιά των πολιτών του, βρισκόταν στο να διαθέτει αυτό το κράτος εξαιρετικά μεγάλη δύναμη. Μόνο αν αυτή η δύναμη ήταν δεδομένη, μπορούσαν οι Γερμανοί, κατά την άποψή τους, να ταυτιστούν με ένα τέτοιο κράτος, δεδομένου ότι η ισχύς προσφέρει κύρος και είναι το εχέγγυο για την ασφάλεια.

»Ακριβώς, στο σημείο αυτό βρίσκεται ένα από τα βασικά αίτια για την ελλιπή στήριξη των πολιτών της Γερμανίας προς τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία ήταν αποδυναμωμένη από τον πόλεμο, την επανάσταση και την “καθ’ υπόδειξιν ειρήνη”. Σ’ αυτό βρίσκονται, επίσης, και οι λόγοι για τις ευκαιρίες που προσφέρθηκαν στον Άντολφ Χίτλερ».

«Μικρογερμανική» ή «μεγαλογερμανική» λύση

Με την ενοποίηση της Γερμανίας, λοιπόν, επανήλθαν στο προσκήνιο οι συζητήσεις που είχαν αναπτυχθεί την περίοδο της δεκαετίας του 1920, το κύριο περιεχόμενο των οποίων ήταν προσανατολισμένο στις γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις. Είναι ενδεικτικό το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Εμμανουήλ Μαυροζαχαράκη «Οι επιπτώσεις της γερμανικής ενοποίησης πάνω στην εξωτερική πολιτική της Ομοσπονδιακής Γερμανίας – ιστορικές συνιστώσες, ενδογενείς και εξωγενείς παράμετροι».

«Την εποχή του εθνικισμού το “γερμανικό ζήτημα”, δηλαδή το πρόβλημα ενοποίησης μιας σειράς αυτοδύναμων γερμανικών κρατιδίων, τα οποία ανήκαν από το 1815 στην λεγόμενη Γερμανική Ομοσπονδία, υπήρξε κεντρικό ζήτημα στην Μεσευρώπη πάνω από ένα αιώνα. Για τα κράτη αυτά υπήρχαν ουσιαστικά δύο αλληλο-αποκλειόμενες λύσεις. Αφενός η “μεγαλογερμανική” λύση ως σύζευξη όλων των Γερμανών στο κέντρο της Ευρώπης υπό την Μοναρχία των Αψβούργων (Habsburg) και αφετέρου η “μικρογερμανική λύση”, που δεν προέβλεπε την ένταξη στην Μοναρχία.

»Η ίδρυση του Γερμανικού Ράιχ το 1871 από τον Μπίζμαρκ άλλαξε τα δεδομένα στην κεντρική Ευρώπη πλήρως. Προτιμήθηκε η μικρογερμανική λύση, μέσω ίδρυσης εθνικού κράτους ως λύση του γερμανικού ζητήματος. Παρότι η σύζευξη των γερμανικών κρατών διενεργήθηκε στην βάση οίκων ηγεμόνων, το γερμανικό Ράιχ αυτοπροσδιορίστηκε με κοινές συνιστώσες γλώσσα, πολιτισμό και ιστορία. Άρα με την έννοια αυτή είχε εθνικά χαρακτηριστικά.

»Αυτά ήταν τα μόνα κοινά στοιχεία που μπορούσαν να τροφοδοτήσουν τον εθνικισμό των μικρών κρατών και των Γερμανών στα πλαίσια της Μοναρχίας των Αψβούργων. Tα σλαβικά έθνη της μοναρχίας δεν διέθεταν δικά τους κρατικά μορφώματα και οι Γερμανοί δεν είχαν εθνικοκρατική παράδοση, όπως οι Γάλλοι ή οι Ισπανοί.

»Τα γεγονότα στην Γερμανία του 1871 αφορούσαν κυρίως τα νοτιοανατολικά κράτη Ουγγαρία και Αυστρία. Με την δημιουργία του Γερμανικού Ράιχ καταργήθηκε η αυτοδυναμία των επιμέρους γερμανικών κρατών και διαχωρίστηκε η Αυστρία και Ουγγαρία από την Γερμανία. Το Ράιχ, ως εθνικό κράτος υπό την πρωτοκαθεδρία της Πρωσίας, δεν συμβάδιζε με τους μακροπρόθεσμους στόχους της αυστριακής πολιτικής.

»Το Ράιχ αυτό-αντιλαμβανόταν την οντότητα του, δηλαδή την διαδικασία εθνικής ολοκλήρωσης του, ως ατελειοποίητη, εφόσον η συγκυριακή σύνθεση δεδομένων πολιτικής ισχύος εκείνης της περιόδου το εμπόδισαν ως προς αυτό. Η λανθάνουσα, όμως, τάση προς εθνική ολοκλήρωση οδήγησε τελικώς στην πρώτη απόπειρα γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, η οποία απέτυχε με την ήττα των δυνάμεων του κεντρικού άξονα το 1918.

»Με την συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 περιορίστηκε μεν το γερμανικό δυναμικό ισχύος σημαντικά, αλλά το γερμανικό ζήτημα δεν λύθηκε οριστικά. Πέραν τούτου οι άφθονες γερμανικές μειονότητες στα διάδοχα κράτη Αυστρίας και Ουγγαρίας, καθώς επίσης οι ανταγωνιστικές σχέσεις των κρατών αυτών μεταξύ τους, συγκροτούσαν ένα άκρως συγκρουσιακό πολιτικό σκηνικό στην μεσανατολική Ευρώπη.

»Η συνένωση όλων των Γερμανών στην κεντρική Ευρώπη σε ένα ισχυρό εθνικό κράτος, δηλαδή σε de facto μία μεγάλη Γερμανία υπό την ηγεσία του Βερολίνου, μέσω ενός κατακτητικού πολέμου (1934-45), επικράτησε ως μαξιμαλιστικό εγχείρημα. Αυτό οδήγησε στην φασιστική Γερμανία με τις γνωστές σε όλους συνέπειες. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν συνέχεια του πρώτου ως εγχείρημα ηγεμονικής ανάδειξης της Γερμανίας στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως στην ανατολική.

»Η απόλυτη ήττα και η παράδοση άνευ όρων του Γ’ Ράιχ τον Μάη του 1945 σήμανε το τέλος του ανοικτού και βίαιου γερμανικού επεκτατισμού στην Ευρώπη. Όσον αφορά τα αίτια των ηγεμονικών εγχειρημάτων της Γερμανίας υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις. Κατά μια άποψη, το ζήτημα της κεντρικής θέσης ήταν το κύριο πρόβλημα.

»Οι δύο πόλεμοι, κατά την άποψη αυτή, ήταν απόπειρες εξόδου και μετακίνησης από την γεωπολιτικά εύθραυστη ζώνη αυτή. Άλλες προσεγγίσεις εστιάζουν περισσότερο στο ζήτημα της οικονομικής δύναμης και στις εσωτερικές δομές, ως παράγοντες που επηρέασαν την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας κατά τον 19ο ως τις αρχές του 20ού αιώνα, προσπαθώντας να αναδείξουν μία συνέχεια».

Η γερμανική ταυτότητα

Το κρίσιμο είναι ότι αυτές οι γερμανικές εθνικοεπαναστατικές παραδόσεις από τη δεκαετία του 1920 ασκούν ξανά γοητεία. Κι αυτό είναι σύμπτωμα ενός ευρύτερου πολιτιστικού αναπροσανατολισμού. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο λόγο με τη γερμανική ταυτότητα.

Την επαύριον της ενοποίησης, το κυρίαρχο ερώτημα ήταν: «τι σημαίνει γερμανικός;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που αποτελούσε ταμπού κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου, αν εξαιρέσουμε κάποια περιθωριακά στοιχεία της Ακροδεξιάς.

Βεβαίως, σήμερα τουλάχιστον, το γερμανικό ζήτημα φαίνεται να μην συνδέεται τόσο με τα παραδοσιακά θέματα της Machtpolitik και της Realpolitik, τα οποία έχουν βρει μια λύση(;) με την ένταξη της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και στο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης. Συνδέεται κατά πρώτο και κύριο με τη γερμανική ταυτότητα. Προκρίνεται, δηλαδή, η συζήτηση σε πολιτιστικό επίπεδο.

Όμως, πριν αναφερθούμε σε αυτά τα ζητήματα θεωρούμε σκόπιμο να πούμε δύο λόγια για τον τρόπο που οι Γερμανοί, ιστορικά, αντιλαμβάνονται τη Realpolitik. Η αναφορά δεν είναι τυχαία, όπως θα δειχθεί στη συνέχεια.

Στη ρίζα της Realpolitik βρισκόταν ένα μεγάλο μέρος της γερμανικής εθνικής ιδεολογίας που μπορεί να συνοψισθεί στα εξής: «Ό,τι κι αν λένε οι άλλοι, η μόνη ρεαλιστική θέση είναι ότι η πολιτική βασίζεται στην αχαλίνωτη χρήση βίας. Πιο συγκεκριμένα, η διεθνής πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Διότι παρά τις ωραίες λέξεις που μπορεί να μεταχειρίζονται οι ξένοι πολιτικοί ηγέτες, την κρίσιμη ώρα βασίζονται κι αυτοί στην ισχύ τους για να πραγματοποιήσουν τους πολιτικούς τους σκοπούς. Και τη χρησιμοποιούν δίχως αναστολές, όπως και οι Γερμανοί. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι Γερμανοί είναι πιο ειλικρινείς» (Νόρμπερτ Ελίας, Ναζισμός και Γερμανικός Χαρακτήρας).

Η παραπάνω άποψη βρίσκεται πολύ κοντά στην ιστορική πραγματικότητα. Εκεί, όμως, που χρειάζεται να σταθούμε είναι η λέξη «ειλικρινείς». Η εθνική πίστη των Γερμανών στη Realpolitik συνδεόταν με την πίστη τους στον πόλεμο και στη χρήση της ένοπλης ισχύος ως έσχατο μέσο για την επίλυση συγκρούσεων μεταξύ των εθνών.

Έδειχναν ιδιαίτερη ευαισθησία στο ρόλο που έπαιζε η φυσική βία, αλλά δεν έδειχναν ανάλογη ευαισθησία για τους περιορισμούς στην άσκηση της υπέρτερης ισχύος, την οποία συνεχώς υπερτιμούσαν ως προς την μακροχρόνια αποτελεσματικότητά της. Πίστευαν ότι πάντοτε θα λειτουργούσε υπέρ τους. Αυτή τη μονομέρεια των αντιλήψεών τους την ονόμαζαν ειλικρίνεια.

Αρνούνταν κατηγορηματικά να ντύσουν την ωμή βία με την λεγόμενη “μαλακή ισχύ”, ώστε να παραχθεί η ισχύς με τη σύγχρονη έννοια. Κυρίως οι Αγγλοσάξονες, αλλά και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εθνικά κράτη, έχουν αναγάγει τη “μαλακή ισχύ” σε υπέρτατη τέχνη.

Η απουσία “μαλακής ισχύος”, σε συνδυασμό με την άτεγκτη προτεσταντική ηθική, στην ουσία μετέτρεπε την γερμανική Realpolitik σ’ ένα επικίνδυνο μίγμα κυνικού ρομαντισμού και άτεγκτης πορείας προς το πεπρωμένο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Bild», η πλειοψηφία των Γερμανών τουριστών υιοθετεί μία σκληρή γραμμή έναντι της κυβέρνησης της Άγκυρας αρνούμενη να αφήσει τα χρήματά της στη χώρα όπου κάνει κουμάντο ο Τ. Ερντογάν.

Συγκεκριμένα το ερώτημα στο οποίο κλήθηκαν να απαντήσουν οι Γερμανοί ήταν: «Θα θέλατε να κάνετε διακοπές στην Τουρκία με βάση την τρέχουσα πολιτική κατάσταση;». Σχεδόν το ήμισυ των Γερμανών απάντησαν αρνητικά.

Δεδομένης της τρέχουσας κρίσης μεταξύ των δύο χωρών, η δημοσκόπηση έδειξε πως ,το 49% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι, επί του παρόντος, δεν θέλει να κάνει τις διακοπές της στην Τουρκία. Το 44% έχει διαφορετική άποψη.

Σύμφωνα με τον μεγαλύτερο ταξιδιωτικό πράκτορα στη Τουρκία, TUI, εκατοντάδες Τούρκοι πελάτες του έχουν ήδη ζητήσει - πριν από το σεισμό στην Αλικαρνασσό-να ακυρώσουν τις διακοπές τους στην Τουρκία ή να τις κάνουν κάποια άλλη στιγμή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Emnid για λογαριασμό της εφημερίδας Bild, η πλειονότητα των ερωτηθέντων στη Γερμανία εμφανίζεται δυσαρεστημένη από την γερμανική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Το 76% θεωρεί μάλιστα ότι το Βερολίνο δείχνει υπερβολική ανοχή στον Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, ενώ μόλις το 12% επικροτεί τη στάση της γερμανικής κυβέρνησης έναντι του Τούρκου Προέδρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η Τουρκία είναι μια από τις δημοκρατικότερες χώρες στην περιοχή και δεν εννοώ βέβαια καθόλου με αυτό τον κ. Ερντογάν, αλλά τη χώρα και την τουρκική κοινωνία συνολικά. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δεν κέρδισε το δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος με 90%, όπως είναι σύνηθες στις δικτατορίες, αλλά με 51%», είπε ο Πέτερ Αλτμάιερ, επικεφαλής της γερμανικής καγκελαρίας σε σημερινή του συνέντευξη στην εφημερίδα Bild.

Ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός απέρριψε την πρόταση για ανταλλαγή κρατουμένων στην Τουρκία Γερμανών πολιτών με Τούρκους αξιωματούχους και διπλωμάτες οι οποίο έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος : «H Γερμανία είναι κράτος δικαίου και για τα θέματα αυτά αποφασίζουν οι αρμόδιες υπηρεσίες καθώς επίσης και τα δικαστήρια, όχι ο πολιτικοί», δήλωσε ο κ. Αλτμάιερ, ο οποίος τόνισε ότι «η Γερμανία δεν είναι σε καμία περίπτωση εκβιάσιμη».

Ο επικεφαλής της καγκελαρίας είπε επίσης ότι δεν θεωρεί καθόλου καλή την ιδέα της αποπομπής της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ, ούτε την απομάκρυνση των Γερμανών στρατιωτών από την αεροπορική βάση του Ικονίου, διότι «δεν θα έβλαπτε την Τουρκία, αλλά το ΝΑΤΟ στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κάλεσε σήμερα τη Γερμανία "να μην ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις" της χώρας του, σε μια περίοδο που οι σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι τεταμένες.

"Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ανακατεύεται στις εσωτερικές υποθέσεις της Τουρκίας" είπε ο Ερντογάν σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Κωνσταντινούπολη, όταν ρωτήθηκε για τις πρόσφατες γερμανικές επικρίσεις για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Το Βερολίνο, μετά τη σύλληψη και την προφυλάκιση ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία –μεταξύ αυτών είναι και ένας Γερμανός πολίτης– ανακοίνωσε ότι "επανεξετάζει" την πολιτική του απέναντι στην Άγκυρα και στον οικονομικό τομέα. "Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία", είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ σε μια συνέντευξή του που μεταδόθηκε σήμερα από τη δημόσια τηλεόραση ZDF.

Η προοπτική επιβολής οικονομικών μέτρων φαίνεται ότι ανησυχεί τη γερμανική ηγεσία που τις τελευταίες ημέρες προσπαθεί να καθησυχάσει τους Γερμανούς επενδυτές. Μεταξύ άλλων, διαψεύστηκαν δημοσιογραφικές πληροφορίες που ανέφεραν ότι υπάρχει μια λίστα με 68 γερμανικές εταιρείες ή με στελέχη εταιρειών που κατηγορούνται από την Τουρκία ότι παρέχουν υποστήριξη στην "τρομοκρατία".

"Δεν υπάρχει ούτε έρευνα, ούτε δίωξη σε βάρος γερμανικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Αυτές οι πληροφορίες είναι ψευδείς, λανθασμένες, είναι μυθεύματα. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο" διαβεβαίωσε σήμερα ο Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Πόσο προβλέψιμος έχει γίνει! Μόλις στριμώχτηκε διότι οι Γερμανοί αποφάσισαν – επιτέλους – να εκθέσουν τη θρασύδειλη τακτική του ιδίου και της χώρας του, αντέδρασε με τον γνωστό και τόσο αστείο στον εξωτερικό παρατηρητή τρόπο, όπου τα ρίχνει στην άλλη πλευρά, αρνούμενος να αποδεχθεί έστω μέρος της ευθύνης σε μια έμμεση απολογία, σα να μην ειπώθηκε ποτέ τίποτα και όλοι οι υπόλοιποι απλά έπαθαν παράκρουση και τους κατέλαβε αντιτουρκική μανία!

Ο Ερντογάν εξαπέλυσε επίθεση αγάπης στις γερμανικές εταιρίες, λέγοντας ότι εγγύηση είναι οι Τούρκοι για να κάνουν κερδοφόρες μπίζνες, οι οποίοι τους περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες, προσθέτοντας βέβαια και μια δόση από απειλή για να μην ξεχνιόμαστε, λέγοντας ότι κανένας δεν έχει τη δύναμη να δυσφημίσει την Τουρκία! Κι έτσι να είναι δεν χρειάζεται, καθώς ο ίδιος έχει δώσει τον καλύτερό του εαυτό ώστε να τον βλέπουν όλοι ως μισότρελο, φανατικό ισλαμιστή…

Δηλαδή, για να καταλάβουμε το μέγεθος της παράνοιας του απίστευτου αυτού τύπου τον οποίον ανέχεται η παγκόσμια κοινότητα: Ουδείς στη Τουρκία αναφέρθηκε στις γερμανικές εταιρίες εμπλέκοντάς τις με την «τρομοκρατία», ασφαλώς υπό τον τόσο περίεργο ορισμό της έννοιας που έχει υιοθετήσει ο Ερντογάν για να πάει με όλα… από το μυαλό τους τα έβγαλαν όλοι.

Στο θέμα αυτό ο Τούρκος πρόεδρος ανέφερε, ότι «όπως τον ενημέρωσαν η MIT και το υπουργείο Εσωτερικών, δεν υπάρχει καμία έρευνα σε βάρος γερμανικών εταιριών. Δηλαδή υπήρχε περίπτωση να υπήρχε σε εξέλιξη έρευνα η οποία να είχε διαταχθεί χωρίς να έχει δοθεί το πράσινο φως από το προεδρικό μέγαρο! Ας γελάσουμε…

Τον «έτσουξε» όμως που σύσσωμη η γερμανική ηγεσία βγήκε και όχι μόνο προειδοποίησε τους Γερμανούς που έχουν πάρε-δώσε με οποιονδήποτε τρόπο με την απροσάρμοστη Τουρκία, ότι αδυνατούν να τους προστατεύσουν και η ευθύνη συνέχισης των επαφών αυτών θα γίνεται στο εξής με δικιά τους ευθύνη (δε φημίζεται και για τη στήριξη των Γερμανών στο εξωτερικό η Γερμανία… είναι μνημειώδης η αδιαφορία των προξενικών αρχών σε περιπέτειες Γερμανών π.χ. σε χώρες της Ασίας).

Οι Τούρκοι προσάπτουν στους Γερμανούς ότι κάνουν τα στραβά μάτια στη δράση «τρομοκρατικών οργανώσεων», όπως αυτή του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, προσθέτοντας και ολίγη από PKK. Και φυσικά δεν παρέλειψε να επιτεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν προωθεί την ένταξη της Τουρκίας.

Αυτό που αρνείται να καταλάβει ο φανατικός μεγαλομανής της Άγκυρας, είναι ότι το πρώτο και κυριότερο που θα πρέπει να πληροί ως κριτήριο μια χώρα για να ενταχτεί, είναι να αποδέχεται τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Για να καταλάβουν οι φίλοι μας ποιος διαμαρτύρεται, την ίδια μέρα που τα έλεγε αυτά ο Ερντογάν, η χώρα του εξέδιδε εντάλματα σύλληψης για τους τέσσερις ακτιβιστές του τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχαν αφεθεί ελεύθεροι στο πλαίσιο της αρχικής σύλληψης των 10, μεταξύ των οποίων και η επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Τουρκία. Άει σιχτίρ γελοίε που θέλεις και ένταξη στην ΕΕ…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουλ 2017


Υψηλούς τόνους χρησιμοποίησε ο Wolfgang Schaeuble έναντι της Τουρκίας, βάζοντας και τη δική του «πινελιά» στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μετά τη σύλληψη των ακτιβιστών και την έκδοση ταξιδιωτικής οδηγίας από Βερολίνο.

«Η Τουρκία συλλαμβάνει αυθαίρετα (πολίτες) και δεν τηρεί τις ελάχιστες προξενικές προϋποθέσεις. Αυτό μου θυμίζει πως ήταν παλιά η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Όποιος ταξίδευε εκεί γνώριζε καλά πως εάν του συμβεί κάτι δεν μπορεί κανείς να τον βοηθήσει. Εάν η Τουρκία δεν εγκαταλείψει αυτά τα παιχνιδάκια -όπως και με την επίσκεψη Γερμανών βουλευτών στην αεροπορική βάση του Ικονίου- θα πρέπει να πούμε στους πολίτες ότι ταξιδεύουν στην Τουρκία αναλαμβάνοντας οι ίδιοι τον κίνδυνο, να πούμε ότι δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε τίποτα πλέον» είπε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών στην εφημερίδα Bild.

Οι δηλώσεις Schaeuble γίνονται μια μέρα μετά την έκδοση από την Γερμανία της ταξιδιωτικής οδηγίας για την Τουρκία, με την οποία το υπουργείο Εξωτερικών συνιστά «εξαιρετική προσοχή» σε όσους προτίθενται να ταξιδέψουν στην χώρα αυτή. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι και ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εσωτερικών, Heiko Maas, δήλωσε κάτι ανάλογο στην ίδια εφημερίδα: «Ένα πράγμα είναι σαφές: όποιος ταξιδεύει στην Τουρκία δυστυχώς δεν κάνει διακοπές σε ένα κράτος δικαίου».

Αναμφίβολα δε, οι δηλώσεις αυτές αναμένεται να προκαλέσουν ακόμη περισσότερες ακυρώσεις στις κρατήσεις γερμανών τουριστών για την Τουρκία, εντείνοντας το πλήγμα που έχει ήδη δεχθεί ένας εξαιρετικά ευαίσθητος και κρίσμος κλάδος της οικονομίας της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Έχουμε υπόψη την άσκηση επιρροής της τουρκικής κυβέρνησης στην τουρκική κοινότητα της Γερμανίας» είπε ο Hans-Georg Maassen, πρόεδρος της Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος, σε συνέντευξή του στην σημερινή έκδοση της εφημερίδας «Neue Osnabrücker Zeitung».

«Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες κινούνται εκτός των Ορίων των γερμανικών νόμων και συγκεντρώνουν πληροφορίες για πολίτες» πρόσθεσε και έκανε λόγο για προσπάθεια εκφοβισμού των, τουρκικής καταγωγής, πολιτών οι οποίοι ζουν στη Γερμανία, όταν εκδηλώνονται κατά του προέδρου Recep Tayyip Erdogan.

«Για μας είναι σημαντικό ότι αυτό γίνεται θέμα στη Γερμανία και αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα» πρόσθεσε ο κ. Maassen.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρότεινε στη Γερμανία να ανταλλάξει τον Γερμανό δημοσιογράφο τουρκικής καταγωγής, Ντενίζ Γιουτσέλ, που κρατείται από την Άγκυρα με την κατηγορία της τρομοκρατίας, με δύο Τούρκους πρώην στρατηγούς που έχουν ζητήσει άσυλο από το Βερολίνο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης.

Όπως έγραψε η γερμανική εφημερίδα Bild επικαλούμενη διπλωματικές πηγές, ο Ερντογάν έκανε τη πρόταση αυτή πριν μερικές εβδομάδες, όμως το Βερολίνο την απέρριψε.

«Προφανώς δεν μπορούμε να δεχθούμε μια τέτοια συμφωνία», δήλωσε η πηγή.

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δήλωσε σήμερα από την πλευρά του ότι δεν γνωρίζει κάτι σχετικό.

Ο Γιουτσέλ, που εργάζεται ως ανταποκριτής της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, συνελήφθη τον Φεβρουάριο στην Κωνσταντινούπολη με την κατηγορία της διασποράς προπαγάνδας υπέρ του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Γερμανοί αξιωματούχοι έχουν ζητήσει επανειλημμένως την απελευθέρωσή του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έσπασε το σκοινί στις σχέσεις της Γερμανίας με την Τουρκία, με το Βερολίνο να αντιδρά σοβαρά, επιτέλους, στις συνεχόμενες προκλήσεις του Ερντογάν, τις οποίες η γερμανική πλευρά ανεχόταν επί μακρόν και μάλιστα προσπαθούσε να κατευνάσει. Φαίνεται όμως ότι όλα αλλάζουν…

Η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι αναθεωρεί τις οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία και θα αποφασίσει τι θα κάνει. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η σύλληψη των τεσσάρων ακτιβιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στην άθλια τουρκική στάση στο θέμα του Ιντσιρλίκ και του Ικονίου.

Φαίνεται βέβαια, ότι η Γερμανία «τρελάθηκε» μόλις υπήρξαν πληροφορίες ότι η Άγκυρα έχει θέσει υπό στενή επιτήρηση κορυφαίες γερμανικές επιχειρήσεις επικαλούμενη πληροφορίες ότι τις για σχέσεις με το δίκτυο των πραξικοπηματιών, το οποίο στη συνέχεια διέψευσε!

Εδώ και πολύ καιρό έχουμε προειδοποιήσει ότι ο Ερντογάν δεν αντιλαμβάνεται άλλη γλώσσα από αυτή της ισχύος και αν θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση να τη συνετίσει, θα πρέπει κυριολεκτικά να απειλήσει αρχικά αλλά να είναι έτοιμη να εγκαταλείψει τις οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία, η οποία εάν θέλει, δικαιούται να συνεχίσει την επιστροφή της στον ισλαμικό μεσαίωνα.

Η Τουρκία δεν έχει θέση στην Ευρώπη για λόγους πολιτισμικούς και δεν έχει θέση και στο ΝΑΤΟ, όπως όλα δείχνουν, καθώς οι προκλήσεις ξέφυγαν εντελώς, με την αποκάλυψη των στρατιωτικών βάσεων των Αμερικανών στη Βόρεια Συρία, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια των δυνάμεων εκεί.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό θα αρκούσε για να προκαλέσει ακόμα και διακοπή διπλωματικών σχέσεων. Η συγκυρία προσφέρεται για από κοινού αντιμετώπιση της απειλής που συνιστά για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την περιφερειακή ασφάλεια η Τουρκία και δεν θα πρέπει να χαθεί. Επιτέλους, ας σταματήσουν αυτοί που πρέπει, να τρέφουν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλ 2017


Η Άγκυρα παρέδωσε στη Γερμανία μια «γελοία» -όπως αποκαλείται από πηγές της αστυνομίας- λίστα με 68 εταιρείες και άτομα στη Γερμανία που έχουν δεσμούς με τον εχθρό του προέδρου Ερντογάν, Φετουλά Γκιουλέν, σύμφωνα με την Die Zeit.

Η λίστα, που παραδόθηκε στη Γερμανία πριν από αρκετές εβδομάδες, ονοματίζει την αυτοκινητοβιομηχανία Daimler και την βιομηχανία χημικών BASF ως υποστηρικτές της τρομοκρατίας, ενώ περιλαμβάνει επίσης ένα τουρκικό εστιατόριο fast food και ένα κατάστημα τροφίμων.

Στις αρχές του μήνα, ο κ. Ερντογάν είχε δηλώσει στην Die Zeit πως αξιωματούχοι του έστειλαν 4.500 φακέλους φερόμενων υποστηρικτών του Γκιουλέν στη Γερμανία και απαίτησε να εκδοθούν στην Τουρκία.

«Πρέπει να παραδώσετε αυτούς του τρομοκράτες στην Τουρκία», δήλωσε. «Όσο δεν το κάνετε, η Τουρκία θα θεωρεί τη Γερμανία χώρα που προστατεύει τους τρομοκράτες».

Γερμανοί αξιωματούχοι θεωρούν τη λίστα της Άγκυρας «παράλογη» και «γελοία». Η Ομοσπονδιακή Αστυνομία της Γερμανίας (BKA) έχει ζητήσει επιπλέον πληροφορίες από τους Τούρκους συναδέλφους, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει απάντηση, σύμφωνα με την Die Zeit.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit βάζει στο μικροσκόπιο τη θέση που υποστήριξε την περασμένη εβδομάδα βάσει στοιχείων η SZ του Μονάχου ότι η Γερμανία κερδίζει δισεκατομμύρια μέσω της βοήθειας προς την Ελλάδα. Μήπως λοιπόν η Γερμανία αντί να βοηθά την Αθήνα επωφελείται από την ελληνική κρίση;

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, η Zeit παραδέχεται ότι ο λογαριασμός της SZ είναι σωστός, η Γερμανία κερδίζει από τα επιτόκια της βοήθειας, μέχρι στιγμής γύρω στο ένα δις ευρώ. Το ποσό αυτό προκύπτει από τους τόκους στην άμεση βοήθεια που δόθηκε στην Ελλάδα το 2010, αλλά και από τα υψηλά επιτόκια της ΕΚΤ επί των ελληνικών ομολόγων που αγόρασε μαζικά τη διετία 2010-2012. Ένα μέρος των κερδών της ΕΚΤ διοχετεύεται στη Γερμανική Κεντρική Τράπεζα.

Για την Zeit ωστόσο τα φαινόμενα απατούν. Ο ισχυρισμός ότι η Γερμανία κερδίζει από την Ελλάδα δεν ισχύει για δύο λόγους, ο ένας αφορά το παρελθόν και ο άλλος το μέλλον. Η Γερμανία και οι άλλες χώρες έδωσαν δάνεια στην Ελλάδα σε μια εποχή που η Αθήνα βρισκόταν ενώπιον της χρεωκοπίας και δεν μπορούσε πια να αντλήσει χρήματα από τις αγορές. Οι πιστώτριες χώρες έδωσαν τα δάνεια αυτά με ευνοϊκούς όρους, το επιτόκιο μάλιστα μειώθηκε έκτοτε τρεις φορές και το περιθώριο αποπληρωμής επεκτάθηκε από τα 5 στα 30 χρόνια.

Κατά πάσαν πιθανότητα όχι

Το ίδιο ισχύει και για τα ελληνικά ομόλογα, η ΕΚΤ δεν τα αγόρασε για να κάνει κέρδη, αλλά επειδή δεν έβρισκαν πλέον αγοραστές. Με δυο λόγια κερδισμένη είναι πρωτίστως η Ελλάδα και το κέρδος της είναι τουλάχιστον η μεγάλη διαφορά των επιτοκίων δανεισμού που ζητούσαν οι αγορές και που ζήτησε η Γερμανία. Αυτό που κέρδισε όντως το Βερολίνο είναι πιο αφηρημένο, είναι η ασφάλεια και η σταθερότητα του ευρώ.

Ας μην ξεχάσουμε και το μέλλον. Σύμφωνα με την Zeit κέρδος θα έχει όντως η Γερμανία, εάν οι πιστώσεις αποπληρωθούν πλήρως. Κι αυτό είναι όχι μόνο αβέβαιο, αλλά μάλλον απίθανο. Το χρέος της Ελλάδας φθάνει το 170% περίπου του ΑΕΠ και για τους περισσότερους οικονομολόγους, αλλά και για το ΔΝΤ, δεν είναι βιώσιμο. Ναι μεν η Γερμανία ανθίσταται μέχρι στιγμής σε ένα κούρεμα χρέους, ωστόσο η σχετική συζήτηση θα γίνει το 2018. Ποιος θα είναι ο κύριος χαμένος από ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους; Η Γερμανία. Επωφελείται λοιπόν το Βερολίνο από την ελληνική δυστυχία; Δεν το ξέρουμε με ακρίβεια. Αλλά κατά πάσαν πιθανότητα όχι.

Στο υπόγειο για προσευχή

Σε ανταπόκρισή της με τίτλο "Στο υπόγειο για προσευχή" η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου υπενθυμίζει ότι η Αθήνα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που δεν διαθέτει ένα κανονικό τζαμί, παρά το ότι στην Αττική ζουν 200 έως 300.000 μουσουλμάνοι.

"Εδώ και σχεδόν 200 χρόνια, από τότε δηλαδή που οι Έλληνες απελευθερώθηκαν από τον οθωμανικό ζυγό, στην Αθήνα δεν χτίστηκε πλέον κανένα τζαμί. Όλες οι προσπάθειες για την ανέγερση ενός τεμένους αποτύγχαναν. Οι ιστορικές ευαισθησίες ήταν έντονες. Η δυσπιστία έναντι των Τούρκων, και κατ' επέκταση έναντι όλων των μουσουλμάνων, ήταν βαθιά. Την πιο λυσσαλέα αντίσταση προέβαλλε η ορθόδοξη εκκλησία. Η καμπή ήρθε το 2006, μετά και από πιέσεις της ΕΕ. Το κοινοβούλιο πήρε την απόφαση. Οι μουσουλμάνοι της Αθήνας θα αποκτούσαν το τζαμί τους."

Αυτά το 2006. Το τζαμί στον Βοτανικό όμως έχει μόνο θεμελιωθεί. Η ανέγερση καθυστερεί για χίλιους δυο λόγους. Η κρίση και οι αλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, οι εναλλασσόμενοι αρμόδιοι υπουργοί, οι ενστάσεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, οι προσφυγές στη δικαιοσύνη, οι αντιδράσεις ακραίων μειοψηφιών. Ακόμα και σήμερα λειτουργούν στην Αθήνα πάνω από 100 ανεπίσημα τζαμιά σε υπόγεια και πίσω αυλές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουλ 2017


Στις πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, εστιάζει για άλλη μια φορά ο γερμανικός Τύπος, ασκώντας δριμεία κριτική στην τουρκική ηγεσία με αφορμή συλλήψεις ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται και ο Γερμανός Peter Steudtner.

Όλοι τους συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια ενός σεμιναρίου στην Κωνσταντινούπολη, με τις τουρκικές εισαγγελικές Αρχές να τους επιρρίπτουν στήριξη «ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης». Η Γερμανίδα καγκελάριος Merkel καταδίκασε απερίφραστα τη σύλληψη του Γερμανού ακτιβιστή ζητώντας να αφεθεί ελεύθερος.

Με αφορμή αυτά τα γεγονότα, η Süddeutsche Zeitung κάνει λόγο για επιστροφή της Τουρκίας στη δεκαετία του 1980 και σχολιάζει: «Η Τουρκία διανύει μια ανατριχιαστική πορεία προς το παρελθόν. Ο πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan γεμίζει τις φυλακές με επικριτές του: δημοσιογράφους, διανοούμενους, αριστερούς, τώρα και ακτιβιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όποιος δεν συμφωνεί με την άποψή του διώκεται ανελέητα. (…) Η κατάσταση, σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, υπήρξε τόσο άσχημη, όσο είναι τώρα, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μετά το πραξικόπημα με το οποίο είχε καταλάβει την εξουσία ο στρατός» εκτιμά η εφημερίδα του Μονάχου.

Για το ίδιο θέμα, η Frankfurter Allgemeine Zeitung σχολιάζει ότι «η τουρκική κυβέρνηση ενεργεί προφανώς με βάση τη ρήση ότι ένα ψέμα που λέγεται αρκετά συχνά, κάποια στιγμή γίνεται αλήθεια. Ξανά και ξανά λέγεται προς την τουρκική κοινή γνώμη ότι οποιοσδήποτε ασκεί κριτική στον πρόεδρο Erdogan, πρέπει να είναι τρομοκράτης. Η σύλληψη άμεμπτων ανθρώπων (…) κλιμακώνει τώρα αυτήν την παράνοια».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ άσκησε σήμερα δριμεία κριτική στην απόφαση των τουρκικών αρχών να συνεχιστεί η κράτηση του Γερμανού ακτιβιστή Πέτερ Στόιτνερ χαρακτηρίζοντάς την «απόλυτα αδικαιολόγητη» κι υποστηρίζοντας ότι η γερμανική κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει την αποφυλάκισή του.

Η επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης προέβη στις δηλώσεις αυτές, που δεν ήταν προγραμματισμένες, σε μια τελετή προς τιμή Γερμανών αθλητών, τονίζοντας ότι η υπόθεση αυτή προκαλεί τη «μέγιστη ανησυχία».

«Είμαστε ακράδαντα πεπεισμένοι ότι αυτή η σύλληψη είναι απόλυτα αδικαιολόγητη. Εμείς, ως γερμανική κυβέρνηση, την καταδικάζουμε. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε εκείνον και όλους όσοι συνελήφθησαν» σημείωσε.

«Η γερμανική κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί, σε κάθε επίπεδο, να διασφαλίσει την απελευθέρωσή τους» συμπλήρωσε η Μέρκελ.

Η Γερμανίδα καγκελάριος επισήμανε επίσης ότι αυτή η σύλληψη αυτή αποτελεί άλλη μια υπόθεση «όπου αθώοι άνθρωποι παγιδεύτηκαν στα γρανάζια του δικαστικού συστήματος και καταλήγουν στη φυλακή».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε συνέντευξη για πιθανή 4η εκλογή της

Καγκελάριος... για πάντα σκοπεύει να παραμείνει η Ανγκελα Μέρκελ, που χθες παραχώρησε συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στο τηλεοπτικό δίκτυο ARD. Θέματα εσωτερικής πολιτικής, επενδύσεις, Προσφυγικό, αλλά και οι σχέσεις Βερολίνου - Αγκυρας αποτέλεσαν τους κεντρικούς άξονες της συζήτησης, με τη σιδηρά κυρία της Γερμανίας να μη διστάζει να κουνήσει το δάχτυλο στον Ερντογάν με αφορμή το τελευταίο επεισόδιο της έντασης που συνεχίζεται ανάμεσα στις δύο πλευρές - τη νατοϊκή βάση στο Ικόνιο και τους Γερμανούς στρατιωτικούς που υπηρετούν εκεί.

«Εάν εκλεγώ καγκελάριος για τέταρτη φορά, θα εξαντλήσω την τετραετία» τόνισε αρχικά η Μέρκελ, μόλις δέκα εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή των ομοσπονδιακών εκλογών στη χώρα, διευκρινίζοντας επί της ουσίας πως θα παραμείνει πολιτικά ενεργή έως τα 67 χρόνια της.

Υπεραμύνθηκε

Στη συνέχεια, δεν παρέλειψε εν όψει της κάλπης -αν και προηγείται του αντιπάλου της στις δημοσκοπήσεις- να επιτεθεί στον Μάρτιν Σουλτς. Υπεραμύνθηκε της δημοσιονομικής πολιτικής που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια, απαντώντας έτσι στις επικρίσεις που δέχτηκε από τους Σοσιαλδημοκράτες για το γεγονός πως «απέτυχε στο κομμάτι των επενδύσεων στα δημόσια έργα». Τόνισε μάλιστα πως η κυβέρνησή της ήταν αυτή που ήδη έχει αυξήσει «μαζικά» τις επενδύσεις στην ευρυζωνικότητα, σε έργα οδοποιίας και στα σχολεία.

Στο θέμα του Προσφυγικού είπε «όχι» στο «πλαφόν», δηλαδή στο όριο των προσφύγων που υποδέχεται η Γερμανία. Τέλος, αναφερόμενη στις σχέσεις Αγκυρας - Βερολίνου, η Μέρκελ ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να δεχθεί εκβιασμούς και υπερασπίστηκε το δικαίωμα των Γερμανών βουλευτών να επισκεφθούν τους Γερμανούς στρατιώτες που υπηρετούν στη βάση του Ικονίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

17 Ιουλ 2017


Στην καθιερωμένη καλοκαιρινή της συνέντευξη η Άγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι αν επανεκλεγεί θα εξαντλήσει την τετραετία. Θέματα εσωτερικής πολιτικής, οι επενδύσεις, το προσφυγικό αλλά και η Τουρκία βρέθηκαν στο επίκεντρο.

H καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ κάθε χρόνο λίγο πριν ξεκινήσουν οι καλοκαιρινές διακοπές παραχωρεί στη δημόσια γερμανική τηλεόραση μια μακρά συνέντευξη. Φέτος ενόψει και των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου, η συνέντευξη αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
Ξεκαθάρισε πάντως πως σε περίπτωση που επανεκλεγεί θα εξαντλήσει την τετραετία και ότι "έχει την πρόθεση να πράξει όπως υποσχέθηκε".

Η συνέντευξη ξεκίνησε με τα επεισόδια και τους βανδαλισμούς κατά τη διάρκεια της συνόδου του G20 στο Αμβούργο. Η ίδια δήλωσε: "Φέρω την ίδια ευθύνη όπως ο δήμαρχος Όλαφ Σολτς και δεν την αποποιούμαι" ωστόσο υπερασπίστηκε την απόφασή της να διεξαχθεί η σύνοδος αυτή στο Αμβούργο. 
Η συζήτηση περιστράφηκε γενικότερα όχι μόνο γύρω από θέματα εσωτερικής πολιτικής αλλά και γύρω από ευρωπαϊκά, όπως για παράδειγμα το θέμα των επενδύσεων. Ο αντίπαλός της πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς λίγες ώρες νωρίτερα είχε δηλώσει πως η χώρα χρειάζεται περισσότερες επενδύσεις, οι οποίες θα την καταστήσουν δυνατή για το μέλλον.

Η Άγκελα Μέρκελ απέφυγε ωστόσο να μιλήσει για συγκεκριμένους αριθμούς και δήλωσε: 
"Για μένα το κύριο θέμα δεν βρίσκεται στην ερώτηση αν θα πρέπει να δοθούν περισσότερα χρήματα. Αυτό μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε αλλά θα πρέπει πρώτα να επισπεύσουμε το σχεδιασμό".

Δήλωσε μάλιστα πως στο κόμμα της σκέπτονται ότι το ένα τρίτο του πλεονάσματος των δημοσίων εσόδων θα πρέπει να κατευθυνθεί προς τις επενδύσεις.

Μέρκελ για Τουρκία και ΙΚ: Θα πρέπει να ζυγίσουμε τα πράγματα αλλά...

Η συνέντευξη βέβαια περιστράφηκε και γύρω από τις τεταμένες σχέσεις με την Τουρκία. Πάνω στο θέμα αυτό η Άγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι δεν πρόκειται να δεχθεί εκβιασμούς. Πρόσφατα η Άγκυρα απαγόρευσε σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν τη νατοϊκή βάση στο Ικόνιο. 

Η καγκελάριος υπερασπίστηκε το δικαίωμα των Γερμανών βουλευτών να επισκεφθούν τους Γερμανούς στρατιώτες και δήλωσε πως δεν θα μιλήσει για το θέμα μόνο η γερμανική κυβέρνηση με την Τουρκία αλλά και το ΝΑΤΟ: 
"Στο Ικόνιο θα πρέπει να δούμε τη συνολική κατάσταση. Ο αγώνας κατά του Ισλαμικού Κράτους βρίσκεται σε μια αποφασιστική φάση και θα πρέπει να ζυγίσουμε τα πράγματα ωστόσο ιδιαίτεροι όροι με εμάς δεν θα υπάρξουν." 

Τέλος όσον αφορά τις διαφωνίες με το αδελφό Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα, το οποίο τάσσεται υπέρ ενός πλαφόν, ενός ανώτατου ορίου προσφύγων που θα γίνονται δεχτοί στη χώρα η Άγκελα Μέρκελ ήταν σαφής: 
"Άλλη μια φορά να το ξεκαθαρίσω όσον αφορά τη θέση μου για το ανώτατο όριο προσφύγων. Δεν πρόκειται να το δεχτώ. Θα πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των προσφύγων και να καταπολεμήσουμε τις αιτίες που αναγκάζουν τους ανθρώπους να γίνουν πρόσφυγες".

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"O Σόιμπλε ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιβολή της 13ης περικοπής συντάξεων. Και ενώ χιλιάδες οικογένειες βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στη φτώχεια, ο Σόιμπλε καταγράφει ταυτόχρονα χοντρά κέρδη από τους τόκους τους οποίους πληρώνει η Ελλάδα για τα δάνεια της βοήθειας", 
δήλωσε ο υποψήφιος σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Μάρτιν Σούλτς κατά την παρουσίαση των θέσεών του, ενόψει των εκλογών του Σεπτεμβρίου.

Και, ενδεχομένως, η συγκεκριμένη δήλωση μπορεί να γίνεται μέσα στα πλαίσια της προεκλογικής περιόδου στη Γερμανία, όμως σηματοδοτεί την ύπαρξη ενός "φοβικού συνδρόμου" μεταξύ των γερμανών πολιτών, το οποίο σχετίζεται με το γερμανικό παρελθόν και τις εν γένει δράσεις του Γ' Ράιχ στην Ελλάδα. Και, αν μη τι άλλο, ο κ. Σουλτς, "ποντάρει" στην υπενθύμιση της ιστορίας προς τους γερμανούς πολίτες, εμφανίζοντας μια άποψη (προφανώς κατέχει και τα απαραίτητα στοιχεία για να την υποστηρίξει) αλλά και μια πραγματικότητα για την σημερινή Ελλάδα και τους Έλληνες, με την οποία κανείς φυσιολογικός γερμανός πολίτης δεν επιθυμεί να "ενσωματωθεί"...

Αν μη τι άλλο, η γερμανική προεκλογική περίοδος γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για την Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου