Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Φεβ 2017


Τι είναι ο όρος «εχθρικό κράτος»
Οι κρυφές επιδιώξεις του Βερολίνου έναντι του Τραμπ
Τι κράτος είναι η Γερμανία; 

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος


Λίγες ημέρες πριν παραδώσει την προεδρία της Γερμανίας στον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγιερ, ο Γιοακίμ Γκάουκ μιλώντας σε μια τελετή στο πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ομώνυμης συνθήκης, υπογράμμισε την ανάγκη χειραφέτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

«Έχει έρθει η ώρα που η Ε.Ε. και ιδιαίτερα η Γερμανία, που για καιρό βρήκαν ασπίδα προστασίας κάτω από την ηγέτιδα δύναμη, πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητες και αυτόνομες».

Έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιδιαίτερη ευθύνη της ΕΕ για τη σταθερότητα της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, που «δικαίως προϋποθέτει αύξηση των αμυντικών δαπανών».

Αναφέρθηκε επίσης στη ραγδαία άνοδο του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη και υπογράμμισε ότι «σημαντικό είναι να μην παίζουν οι εθνικές κυβερνήσεις διπλό παιχνίδι, να συμφωνούν σε επίπεδο Βρυξελλών και στην συνέχεια να επικρίνουν τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο ή να τις αντιστρατεύονται»…

Πίσω από αυτή την ομιλία κρύβονται όλες οι θεμιτές και αθέμιτες επιδιώξεις της Γερμανίας, τόσο σε ότι αφορά την εθνική της χειραφέτηση, όσο και την εδραίωση της επικυριαρχίας της στην Ευρώπη.

Ο απρόβλεπτος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά θορυβήσει το Βερολίνο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις νομικές εκκρεμότητες του διεθνούς της καθεστώτος, μην τυχόν δηλαδή αντιμετώπιζε ρητά τη Γερμανία ως μη κυρίαρχο κράτος.

Ως γνωστόν, η Γερμανία μέχρι και σήμερα δεν έχει Σύνταγμα (Verfassung), αλλά Θεμελιώδη Νόμο (Grundgesetz), ενώ παραμένουν σε ισχύ τα άρθρα 53 και 107 του ΟΗΕ που ορίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί και χαρακτηρίζεται «εχθρικό κράτος» αφού τυπικά δεν έχουν υπογραφεί συνθήκες ειρήνης.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι η Γερμανία ποιεί τη νήσσα, διότι εάν αποκτήσει Σύνταγμα θα πρέπει να εξοφλήσει τα χρέη της, πράγμα που αποφεύγει.

Ο φυσιοδίφης-μελετητής διεθνών συμβάσεων Nikolaos Karatsoris σε μια από τις σχετικές αναρτήσεις του επισημαίνει ότι το άρθρο 53.2 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ αναφέρει:

«Ο όρος εχθρικό κράτος, που χρησιμοποιείται στην παράγραφο 1 αυτού του Άρθρου, αναφέρεται σε κάθε κράτος το οποίο, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν εχθρός οποιουδήποτε από τα κράτη που υπογράφουν αυτόν το Χάρτη» (Σ.Σ: και η Ελλάδα).

Επισημαίνει επίσης ότι το άρθρο 107 αναφέρει πως «Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή».

Η Γερμανία το 1945 όταν υπογράφτηκε ο Χάρτης του ΟΗΕ βρίσκονταν υπό την κατοχή της συμμαχικής διοίκησης και δεν ήταν ιδρυτικό μέλος του ΟΗΕ.

Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Γερμανία έγιναν μέλη του ΟΗΕ στις 18 Σεπτεμβρίου 1973.

Τα άρθρα 53 και 107 εξακολουθούν και ισχύουν και δεν έχουν τροποποιηθεί και εξακολουθούν και αφορούν την Γερμανία και την Ιαπωνία.

Ο Νικόλαος Καρατσόρης επισημαίνει επίσης ότι ο Θεμελιώδης Νόμος της Γερμανίας που ψηφίστηκε στις 8 Μαΐου 1949 κατόπιν υποδείξεως των συμμαχικών δυνάμεων στο άρθρο 146 λέει:

«Αυτός ο βασικός νόμος που ισχύει μετά την ολοκλήρωση της ενοποίησης και της ελευθερίας της Γερμανίας για ολόκληρο το γερμανικό έθνος, χάνει την ισχύ του εκείνη την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα θα τεθεί σε ισχύ, το οποίο θα έχει υιοθετηθεί από το γερμανικό λαό με μια ελεύθερη απόφαση» και επισημαίνει ότι ακόμη και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το άρθρο αυτό δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς από το 1949.

Επισημαίνει επίσης, ότι το 2011 ο Βόλφγκανκ Σόιμπλε σε ένα ευρωπαϊκό τραπεζικό συνέδριο στην Φραγκφούρτη είχε αναφέρει ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει καταστεί παραλογισμός στην Ευρώπη και ότι «και εμείς στην Γερμανία από τις 8 Μαΐου 1945 ουδέποτε υπήρξαμε κυρίαρχο κράτος».

Είναι συνεπώς ξεκάθαρο ότι η Γερμανία αποφεύγει συστηματικά να λύσει ευθέως αυτά τα ζητήματα γιατί θα πρέπει να πληρώσει.

Γι΄ αυτό δεν υπογράφει με κανένα Συνθήκη Ειρήνης (ΣΣ: ούτε η Συμφωνία 2+4 για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών είναι Συνθήκη Ειρήνης) και επιδιώκει μέσα από το δίκαιο της ΕΕ και την ευκαιρία που προσφέρει ο Τραμπ να δημιουργήσει παράλληλο δίκαιο που θα υπερβεί de facto και χωρίς κόστος το καθεστώς του «εχθρικού κράτους» που τυπικά εξακολουθεί να είναι με βάση το άρθρο 53 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Για τον ίδιο λόγο επιδίωκε μανιωδώς να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι έτσι έμμεσα θα τερματιζόταν η ισχύ των παραπάνω άρθρων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ χωρίς οικονομικές συνέπειες…

Πηγή "Μάκης Ανδρονόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η Γερμανία και το ΔΝΤ πλησιάζουν σε συμφωνία για το ελληνικό πρόγραμμα στήριξης» αναφέρει σε ανάλυσή της η Stratfor, αναφορικά με το ελληνικό σχέδιο διάσωσης. Όπως εξηγεί, η προθυμία της Lagarde να μετατεθεί η συζήτηση για το ελληνικό χρέος ως τον επόμενο χρόνο υποδηλώνει ότι το ΔΝΤ ενδέχεται να συμμετάσχει στο τρέχον πρόγραμμα χωρίς ένα άμεσο σχέδιο για την ελάφρυνση του χρέους.

Ωστόσο θα συνεχίσει να επιμένει στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα.

Το χρονοδιάγραμμα αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Γερμανίας, σχολιάζει η Stratfor, καθώς το Βερολίνο δεν επιθυμεί να κάνει σημαντικές υποχωρήσεις στο θέμα του ελληνικού χρέους πριν τις γερμανικές εκλογές. Από την άλλη, η Merkel πιθανότατα επιθυμεί να αποφύγει μια κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, γεγονός που δείχνει ότι το Βερολίνο ενδιαφέρεται να καταλήξει σε μια προσωρινή συμφωνία με την Αθήνα.

Οι πρόσφατες εξελίξεις ήραν το αδιέξοδο μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών, ωστόσο υπάρχουν σημαντικά προβλήματα που παραμένουν άλυτα, αναφέρει η ίδια ανάλυση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η αλλαγή στο κλίμα των διαπραγματεύσεων, μετά το eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, επανέφερε το ελληνικό πρόγραμμα σε τροχιά, αλλά ενόψει των σκληρών μεταρρυθμίσεων που απαιτούνται από την Αθήνα, θα υπάρξουν πολλές ευκαιρίες για νέες τριβές και αβεβαιότητα.

Στο μεταξύ, και η Handelsblatt αναφέρει σε άρθρο της σήμερα ότι η Καγκελάριος Merkel είναι πρόθυμη να παραχωρήσει στην Ελλάδα ελάφρυνση του χρέους, αλλά μόνο μετά την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων από την Ελλάδα.

Όπως σχολιάζει σε δημοσίευμά της η γαλλική Les Echos, η Angela Merkel και ο Jean-Claude Juncker αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για τη λιτότητα στην Ελλάδα, προκειμένου να κατευνάσουν τα πνεύματα.

Επ' αυτού, ο πρόεδρος του ινστιτούτου Ifo, Clemens Fuest, σημειώνει: «Για την Ευρώπη, το ερώτημα είναι το ακόλουθο: η Ελλάδα αποτελεί μοναδική περίπτωση ή προηγούμενο;» Το πολιτικό ζητούμενο είναι «η αποφυγή μιας μεγάλης κρίσης».

Ο ίδιος, τοποθετεί την ελληνική κρίση στο ευρύτερο μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό τοπίο, εξηγώντας πως αν εκλεγεί η Marine Le Pen στη Γαλλία «θα έχουμε αμέσως φυγή κεφαλαίων από τη νότια Ευρώπη προς τη Γερμανία, γι’ αυτό θα πρέπει να αντιδράσουμε γρήγορα και να εισαγάγουμε έλεγχο ροής κεφαλαίων. Θα πρέπει να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι αγορές τη Δευτέρα μετά τις εκλογές. Εάν αντιδράσουν έντονα, θα πρέπει να δράσουμε κι εμείς».

Αναφορά στην Ελλάδα κάνει και ο Economist, σε δημοσίευμά του για τις γερμανικές εκλογές. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το γερμανικό think tank, Marshall Fund, εκτιμά πως η A. Merkel πιθανώς θα αρχίσει την προεκλογική της εκστρατεία περιμένοντας τον κ. Schulz να κάνει λάθη, όσο όμως η εκστρατεία προχωρά, θα πρέπει να απευθυνθεί στη συντηρητική βάση του κόμματός της. Εάν το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας επιστρέψει στα πρωτοσέλιδα, το CDU θα πάρει σκληρή θέση, ενώ ο κ. Schulz ενδεχομένως να δώσει έμφαση στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική κυβέρνηση παραδέχθηκε σήμερα ότι οι 32 από τους 50 Αφγανούς που επρόκειτο να απελάσει αυτήν την εβδομάδα αεροπορικώς κατάφεραν να ξεφύγουν από τις αρχές και μόλις 18 άνθρωποι εστάλησαν πίσω στην Καμπούλ.

Στην πτήση που ναύλωσαν οι αρχές για την μεταφορά τον απελαθέντων «ήταν προγραμματισμένο να επιβιβαστούν 50 υπήκοοι Αφγανιστάν κι επιβιβάστηκαν λιγότεροι σε σχέση με όσους είχε προβλεφθεί. Στην πραγματικότητα, 18 Αφγανοί πολίτες ταξίδεψαν με την πτήση αυτή» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Εσωτερικών Tobias Platte Πλάτε σε μια συνέντευξη που παραχώρησε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η γερμανική δικαιοσύνη ανέστειλε με απόφασή της τη διαταγή για τον επαναπατρισμό τριών Αφγανών, ωστόσο οι υπόλοιποι που επρόκειτο να απελαθούν εξαφανίστηκαν, κατέφυγαν σε ναούς για να ξεφύγουν από τις γερμανικές αρχές ή παρουσίασαν την τελευταία στιγμή κάποιο πρόβλημα με την υγεία τους.

Από την πλευρά της η γερμανική Bild περιέγραψε την κατάσταση ως «καταστροφή», καθώς η «πλειονότητα» των 32 Αφγανών κατάφερε να αποδράσει από τις αστυνομικές αρχές και πέντε εξ αυτών βρήκαν καταφύγιο σε εκκλησίες.

Με σκωπτική διάθεση προς τις γερμανικές αρχές, η εφημερίδα γράφει επίσης ότι οι 18 Αφγανοί που απελάθηκαν τη νύχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη, περιστοιχίζονταν από 68 αστυνομικούς, δύο γιατρούς και έναν διερμηνέα, ήτοι μια ομάδα 71 προσώπων το κόστος της οποίας υπολογίζεται σε 100.000 ευρώ.

Στο πλαίσιο της συμφωνίας με το Αφγανιστάν που συνάφθηκε στα τέλη του 2016, το Βερολίνο ανέλαβε την οργάνωση πτήσεων τσάρτερ για την απέλαση αιτούντων άσυλο, η αίτηση των οποίων δεν πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις.

Τρεις πτήσεις οργανώθηκαν από το Δεκέμβριο, 34 Αφγανοί επιβιβάστηκαν στην πρώτη πτήση, 25 στη δεύτερη και 18 στην τρίτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανίδα καγκελάριος θα δεχθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους εφόσον η Αθήνα νομοθετήσει τα πρόσθετα μέτρα, γράφει η Handelsblatt, επικαλούμενη πληροφορίες από τη συνάντηση Μέρκελ - Λαγκάρντ.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση για το περιεχόμενο των χθεσινοβραδινών διαβουλεύσεων της Άγκελα Μέρκελ με την Κριστίν Λαγκάρντ στην καγκελαρία, στο επίκεντρο των οποίων βρέθηκε το ελληνικό ζήτημα, η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η γερμανίδα καγκελάριος έδειξε στη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ ότι είναι έτοιμη να αποδεχθεί τις ζητούμενες από το Ταμείο ελαφρύνσεις στο ελληνικό χρέος. Όπως σημειώνει το σχετικό ρεπορτάζ, «ουσιαστικά οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης είχαν ήδη συμφωνήσει τον περασμένο Μάιο ότι μετά το τέλος του προγράμματος βοήθειας το καλοκαίρι του 2018 θα προβούν σε νέα ελάφρυνση (σ.σ. των όρων) των δανείων βοήθειας εφόσον είναι απαραίτητο». Αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει, υπογραμμίζει η εφημερίδα, για να προσθέσει ότι «ωστόσο η καγκελάριος φαίνεται πρόθυμη να εκπληρώσει μια επιθυμία του ΔΝΤ: Τα πιθανά μέτρα για το χρέος πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν κιόλας σύντομα, ακόμη κι αν εφαρμοστούν μόλις το καλοκαίρι του 2018 και ως εκ τούτου μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές».

Συμφωνία Μέρκελ - Λαγκάρντ για πίεση στον Τσίπρα

Σύμφωνα με την Handelsblatt η Μέρκελ και η Λαγκάρντ καθόρισαν και τη σειρά των επικείμενων βημάτων. Αυτή προβλέπει ότι «πρώτα πρέπει η Ελλάδα να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για μεταρρυθμίσεις. Η κυβέρνηση στην Αθήνα σε καμία περίπτωση δεν έχει εκπληρώσει όλους τους υπεσχημένους όρους. Και θα πρέπει επιπρόσθετα να ψηφίσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα τεθούν σε ισχύ το 2019 και 2020». Όπως επισημαίνει το άρθρο, το εύρος των μεταρρυθμίσεων -για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τους φόρους και τις συντάξεις- παραμένει ακόμη επίμαχο μεταξύ των δανειστών και της Ελλάδας. Τη Δευτέρα η τρόικα πρόκειται να επιστρέψει στην Αθήνα και να διαπραγματευθεί τις λεπτομέρειες, σημειώνεται.

«Τώρα θα πρέπει να ενταθεί η πίεση στον Αλέξη Τσίπρα ώστε να εκπληρώσει όλους τους όρους. Σε αυτό συμφώνησαν η Μέρκελ και η Λαγκάρντ». Μόνο όταν η Αθήνα έχει τελειώσει με τις μεταρρυθμίσεις και έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος θα συγκεκριμενοποιηθούν οι χειρισμοί που αφορούν το χρέος, γράφει η εφημερίδα του Ντύσελντορφ, αναφέροντας ότι η καγκελάριος και η επικεφαλής του ΔΝΤ φέρονται να έχουν συζητήσει ήδη πιθανά μέτρα για το χρέος. Σύμφωνα με πληροφορίες της Handelsblatt, η γερμανική κυβέρνηση «μπορεί να φανταστεί μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων σε έναν ορισμένο βαθμό. Επιφυλάξεις υπάρχουν σε ό,τι αφορά τη μείωση των επιτοκίων. Κατά την άποψη του Βερολίνου δεν είναι δυνατό να περιοριστεί το ύψος των επιτοκίων. Διότι αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε ένα είδος μεταφοράς κεφαλαίων των κρατών της ευρωζώνης προς την Ελλάδα».

Bild κατά Ελλάδας: Δεν θα τα καταφέρουν ποτέ;

Νέα επίθεση κατά της Ελλάδας εξαπολύει η Bild και με περιπαικτικό ύφος αναρωτιέται σε άρθρο της: «Δεν θα καταφέρουν ποτέ;». Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, «περί τα 32 δις ευρώ δόθηκαν μέχρι σήμερα στην Ελλάδα από το τρίτο πακέτο βοήθειας. Σε ανταπόδοση η χώρα επρόκειτο να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις – ωστόσο μια νέα μελέτη δείχνει ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να επιδεικνύει αμέλεια!»

Η Bild επικαλείται στοιχεία του ερευνητικού ινστιτούτου ΙΝΕΡΠ της Αθήνας, σημειώνοντας ότι «από τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν έως το τέλος του 2016 το κοινοβούλιο δεν ψήφισε καν τα δύο τρίτα (59%). Στην πραγματικότητα μάλιστα εφαρμόστηκε μόλις περίπου το 30%. «Γίνονται ελάχιστα πράγματα και πολλά πράγματα γίνονται υπερβολικά αργά», δήλωσε σε επικριτικό τόνο στην εφημερίδα ο πρόεδρος του ΙΝΕΡΠ Παναγιώτης Καρκατσούλης, ο οποίος εκτίμησε ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν εφαρμόζονται οι μεταρρυθμίσεις».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Φεβ 2017


Nα θέσουν ένα τέρμα στο σατανικό παιχνίδι μεταξύ Schauble και ΔΝΤ και να σώσουν την Ελλάδα κάλεσε τα κόμματα της Γερμανίας η επικεφαλής της αριστερής ομάδας GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Gabi Zimmer.

Με την ευκαιρία της 64ης επετείου της συμφωνίας του Λονδίνου για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους, η επικεφαλής της αριστερής ομάδας GUE/NGL στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Gabi Zimmer, δηλώνει: «Tην ερχόμενη Δευτέρα είναι η ημέρα κατά την οποία το 1953 οι δυτικές χώρες διέγραψαν το χρέος της Γερμανίας. Η Γερμανία έχει απέναντι στην Ελλάδα ένα χρέος από τον πόλεμο, το οποίο δεν ξεπληρώνεται με τίποτα. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, W. Schaeuble, όμως, ζητά αδιάκοπα "μεταρρυθμίσεις" και ξαναφέρνει στην επιφάνεια το θέμα του Grexit. Γνωρίζει τις καταστρεπτικές συνέπειες των μέχρι τώρα μνημονίων και τι θα σήμαινε εάν η Ελλάδα διωκόταν από το ευρώ: Δεν θα έπαιρνε, πλέον, κανένα δάνειο, οι εισαγωγές θα γίνονταν πανάκριβες. Επείγουσες εισαγωγές, όπως είναι τα φάρμακα, τα βασικά είδη διατροφής, φιάλες αίματος και ενεργεικά πρϊόντα δεν θα ήταν δυνατές. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα σήκωνε ακόμα μεγαλύτερα βάρη».

«Ο υπουργός Οικονομικών γνωρίζει τα κατασκευαστικά λάθη του ευρώ για τα οποία φέρει μεγάλη ευθύνη η Γερμανία. Γνωρίζει την αναγκαιότητα της ρύθμισης των χρεών και της "μεταβιβαστικής ένωσης" (transfer union). Αλλά εκπροσωπεί συμφέροντα της ελίτ του κεφαλαίου και όσων επωφελούνται. Ο κ. Schaeuble θέλει να τιμωρήσει την Ελλάδα για μία λάθος πολιτική μέχρι την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως λόγω της προσπάθειας του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, να αμυνθεί κατά της αυστηρής πολιτικής της λιτότητας», προσθέτει.

«Όποιος και να επικαλείται το Grexit, πρέπει να ξέρει ότι υπάρχει σύγκλιση μεταξύ Σόιμπλε και των αδίστακτων κύκλων του ΔΝΤ. Καλώ τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CDU/CSU), του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD), των Πρασίνων (Die Gruenen) και της Αριστεράς (Die Linke), να ταχθούν υπέρ της άνευ όρων διαγραφής του χρέους ή της αλληλέγγυας ρύθμισης του χρέους της Ελλάδας και να θέσουν ένα τέρμα στο σατανικό παιχνίδι μεταξύ Σόιμπλε, Λαγκάρντ-ΔΝΤ», καταλήγει η κ. Zimmer.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Φεβ 2017


Ριζική (και ιστορικού χαρακτήρα) ανατροπή βασικών δομών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλους «αδύναμους» εταίρους, προγραμματίζει το Βερολίνο, με αφετηρία την πανηγυρική Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου και με άγνωστο χρόνο και τρόπο ολοκλήρωσης.

Οι σχεδιαζόμενες ανατροπές οδηγούν, αργά ή γρήγορα, σε μια Ευρώπη «διαφορετικών ταχυτήτων» (όχι μόνο «δύο ταχυτήτων», όπως εκφραζόταν η ανησυχία παλαιότερα) στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και του κοινού νομίσματος.

Σύμφωνα με ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, η προ μηνών -αρχική- πρόθεση της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και του υπουργού Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ήταν να δώσουν στη σύνοδο για τα 60 χρόνια από την υπογραφή των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε. συμβολικό χαρακτήρα επιστροφής στις ρίζες της, με επίκεντρο το κοινωνικό πρόσωπο της Ενωσης. Η Διακήρυξη της Ρώμης θα έδινε έμφαση στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών και στη δρομολόγηση αλλαγών σε τομείς της οικονομικής, της κοινωνικής ή της εκπαιδευτικής πολιτικής, ώστε να μη μονοπωλείται η εικόνα της Ε.Ε. από τους στατιστικούς δείκτες.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταναστευτική - προσφυγική κρίση, τα εντεινόμενα προβλήματα της ευρωζώνης, το επικείμενο «σκληρό» Brexit και τη νέα υπερατλαντική σχέση επί προεδρίας Τραμπ, η γερμανική ηγεσία επιλέγει πλέον μια οδό ταχύτερων αλλαγών. Οπως έχουν ήδη ενημερωθεί η Αθήνα και οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το Βερολίνο πιστεύει πως η Σύνοδος της Ρώμης θα πρέπει να καταλήξει σε περισσότερα και σαφέστερα συμπεράσματα για τους μελλοντικούς στόχους της Ενωσης και, ενδεχομένως, για τις μεθόδους επίτευξής τους.

Κατά τις ίδιες διπλωματικές πηγές, η (σχεδόν απαρατήρητη στην Ελλάδα) δήλωση της καγκελαρίου Μέρκελ στην πρόσφατη Σύνοδο της Μάλτας υπέρ μιας Ε.Ε. «διαφορετικών ταχυτήτων, στην οποία δεν θα συμμετέχουν όλοι, κάθε φορά, σε όλα τα βήματα της ενοποίησης» και το (υποβαθμισμένο στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης) σχόλιό της, το περασμένο Σάββατο, ότι «τη στιγμή αυτή έχουμε, φυσικά, πρόβλημα με την αξία του ευρώ» αποτελούν τις πρώτες μόνο δημόσιες εκφράσεις της συνειδητής στροφής του Βερολίνου.

Η αλλαγή στρατηγικής και τακτικής, την οποία συμμερίζονται το σοσιαλδημοκρατικό SPD και ο υποψήφιος καγκελάριος Μ. Σουλτς, επιτρέπεται, σύμφωνα με τη γερμανική ερμηνεία, από τις συνθήκες της Ε.Ε., οπότε δεν θα χρειαστεί επίσημη διαδικασία αναθεώρησης, ενώ το Βερολίνο έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Βελγίου, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου. Παρόμοια, επί της αρχής, στήριξη ίσως προκύψει και από τη σύνοδο που συγκαλεί στις Βερσαλίες, στις 6 Μαρτίου, ο απερχόμενος πρόεδρος Φρ. Ολάντ με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.

Αν και, προς το παρόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνωρίζει λεπτομέρειες για τη «νέα» Ε.Ε. και οι οικονομικές δομές θα μεταλλαχθούν μάλλον σε μεταγενέστερο στάδιο, είναι φυσικό τα πρώτα ερωτήματα να αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, στη σκιά των νέων ανησυχιών περί Grexit.

Το γερμανικό σχέδιο, υπό τα σημερινά δεδομένα, δεν προκρίνει έξοδο της Ελλάδας ή άλλου μέλους από την ευρωζώνη, αλλά ξεκάθαρα υπονοεί τη συμμετοχή σε κατώτερη βαθμίδα (άγνωστο αν και με άλλη αξία του ευρώ) όσο καιρό υπάρχουν προβλήματα που δεν επιτρέπουν τη συμπόρευση με τις ισχυρότερες χώρες.

Εξίσου σημαντικά είναι τα ερωτήματα για τις αλλαγές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του Μεταναστευτικού, της ισλαμικής τρομοκρατίας και των ένοπλων κρίσεων στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Ως απώτατο ανατολικό σύνορο της Ε.Ε., η Ελλάδα μπορεί να έχει πρωτεύοντα λόγο στους νέους σχεδιασμούς, αν φυσικά δεν συμπεριλαμβάνουν επικίνδυνες αλλαγές στα Βαλκάνια.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε σήμερα ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο με σκοπό να επιταχύνει τις απελάσεις χιλιάδων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, μετά την επίθεση στο Βερολίνο τον περασμένο Δεκέμβριο την οποία πραγματοποίησε ένας τυνήσιος μετανάστης.

Τα μέτρα, που θα πρέπει να εγκριθούν από το κοινοβούλιο, είχαν συμφωνηθεί επί της αρχής πριν από δύο εβδομάδες από τα περιφερειακά κρατίδια της χώρας, τα οποία έχουν την ευθύνη για τις απελάσεις, και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Το κείμενο προβλέπει την επιτάχυνση και διευκόλυνση των επαναπροωθήσεων αιτούντων άσυλο που η αίτησή τους έχει απορριφθεί, όπως ο δράστης της τζιχαντιστικής επίθεσης με φορτηγό το Δεκέμβριο στο Βερολίνο (12 θάνατοι), ο Τυνήσιος Άνις Άμρι.

Ο 24χρονος άνδρας, η αίτηση του οποίου είχε απορριφθεί, δεν μπορούσε να απελαθεί, σύμφωνα με το Βερολίνο, λόγω έλλειψης συνεργασίας των τυνησιακών αρχών.

"Εκείνοι που θα δουν την αίτησή τους να απορρίπτεται θα πρέπει να φύγουν από τη χώρα μας", προειδοποίησε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ.

"Φέτος, αναμένουμε έναν σημαντικό αριθμό αρνητικών αποφάσεων, αυτός είναι ο λόγος που εφαρμόζουμε αυτά τα μέτρα για τις απελάσεις", είπε.

Πιο συγκεκριμένα, η Γερμανία θέλει να αυξήσει από τέσσερις σε δέκα ημέρες τη διάρκεια κράτησης μεταναστών που η αίτησή τους έχει απορριφθεί από την αστυνομία επειδή θεωρούνται δυνητικά επικίνδυνοι, εν αναμονή της επαναπροώθησής τους.

Οι αιτούντες άσυλο που λένε ψέματα για την ταυτότητά τους ή παραβιάζουν τον νόμο διατρέχουν τον κίνδυνο να τους επιβληθούν πιο αυστηρές ποινές, όπως η υποχρέωση να φέρουν βραχιόλι ηλεκτρονικής επιτήρησης.

Ένα άλλο σημείο που προκαλεί μεγάλη πολεμική είναι η δυνατότητα που παρέχεται στις αρχές να έχουν πρόσβαση σε δεδομένα που περιέχονται σε κινητά τηλέφωνα των αιτούντων άσυλο σε περίπτωση αμφιβολιών για την ταυτότητά τους.

Αν ένας μετανάστης τηλεφωνεί "90 φορές στο Σουδάν και διατείνεται ότι είναι από την Ερυθραία, είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται για Σουδανό", εκτίμησε ο ντε Μεζιέρ.

"Τα κινητά τηλέφωνα και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανήκουν σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο πεδίο της ιδιωτικής σφαίρας", ανέφερε το αντιπολιτευόμενο κόμμα Die Linke (Η Αριστερά).

Ένα άλλο αμφιλεγόμενο σημείο αφορά τις όλο και περισσότερες απελάσεις Αφγανών, της δεύτερης πιο σημαντικής ομάδας αιτούντων ασύλου στη Γερμανία μετά τους Σύρους.

Η κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει από τον Δεκέμβριο δύο μεταφορές με πτήσεις τσάρτερ προς την Καμπούλ, συνολικά περίπου 60 ανθρώπων. Μια τρίτη πτήση, που θα μεταφέρει περίπου πενήντα Αφγανούς, αναμένεται να αναχωρήσει απόψε από το Μόναχο (νότια Γερμανία).

Πέντε από τα 16 περιφερειακά κρατίδια αποφάσισαν να αναστείλουν τις επαναπροωθήσεις, με το επιχείρημα ότι ο κίνδυνος επιμένει στη χώρα. Πολλές διαδηλώσεις έχουν πραγματοποιηθεί στη Γερμανία.

"Η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει σαφώς επιδεινωθεί το περασμένο έτος" με μια αναζωπύρωση των εχθροπραξιών ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και στους ισλαμιστές αντάρτες, δήλωσε σήμερα ο Μάρκους Μπίκο, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας-Γερμανία.

Ο Πέτερ Αλτμάιερ, το δεξί χέρι της Μέρκελ, υπεραμύνθηκε των απελάσεων: "Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στο Αφγανιστάν που πάνε απολύτως κανονικά στο σχολείο, στη δουλειά, που διάγουν μια κανονική οικογενειακή ζωή, οπωσδήποτε όχι τόσο καλή όσο στη Γερμανία, όμως υπάρχουν πολλές περιοχές και πόλεις όπου κανείς μπορεί να ζήσει με ασφάλεια".

Το 2016, 80.000 άνθρωποι επαναπροωθήθηκαν από τη Γερμανία ή εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους τη χώρα, έναντι 50.000 το προηγούμενο έτος.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πραγματικά θα καθησυχαστούν οι γείτονες της Γερμανίας αν μετατραπούμε σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη» είπε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Η Γερμανία θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της τα επόμενα χρόνια, όπως υποσχέθηκε στους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, όμως η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει υπόψη της τη στρατιωτική ιστορία της χώρας και τους φόβους των Ευρωπαίων γειτόνων της, δήλωσε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

"Θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πραγματικά θα καθησυχαστούν οι γείτονες της Γερμανίας αν μετατραπούμε σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην Ευρώπη", είπε ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός μιλώντας σε δημοσιογράφους.

Ο Γκάμπριελ κάλεσε επίσης τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και τους φιλορώσους αυτονομιστές της Ουκρανίας να εφαρμόσουν την εκεχειρία, προειδοποιώντας ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να επιλυθεί η κρίση αν οι δύο πλευρές δεν τηρούν τα συμπεφωνημένα.

Την Τρίτη ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) σημείωσε ότι η κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία δεν μοιάζει να εξελίσσεται "πολύ καλά" και ότι η επαλήθευση της απομάκρυνσης των βαρέων όπλων, όπως έχει συμφωνηθεί, δεν θα γίνει πριν από σήμερα, Τετάρτη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Φεβ 2017


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Το φετινό Συνέδριο για την Ασφάλεια, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες στο Μόναχο, ήταν εξόχως αποκαλυπτικό και ένα κομβικό γεγονός για τις εξελίξεις που έρχονται στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο.

Τα συμπεράσματα τα οποία μπορεί να εξάγει κανείς μέσα από μια προσεκτική ανάλυση των όσων ειπώθηκαν εκεί, είναι πολλά και ενδιαφέροντα.

Από την 20η Ιανουαρίου του 2017, που ο Ντόναλντ Τράμπ, ανέλαβε την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, το διεθνές σκηνικό βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, κυρίως στο επίπεδο των ηγεσιών, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με ρεαλισμό και οποιαδήποτε σοβαρή στρατηγική στον τυφώνα αλλαγής και κυρίως προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα, που ακούει στο όνομα Πρόεδρος Τράμπ. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει την σήψη και απώλεια νέων και ρεαλιστικών ιδεών που χαρακτηρίζει το διεθνές σύστημα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα όλος ο πλανήτης να έχει οδηγηθεί στα όρια του.

Το παγκόσμιο και εγχώριο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύστημα στερούμενο οποιουδήποτε στρατηγικής, περιορίζεται τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια εκστρατεία κριτικής έναντι του νέου Αμερικανού Προέδρου, η οποία χαρακτηρίζεται από μίσος, κακεντρέχεια και ξινίλα, που φέρνει στο μυαλό την ρήση ένας αλήτης στα σαλόνια. Και δυστυχώς τα σαλόνια διεθνή και εγχώρια δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο αλήτης έχει τη δυνατότητα και έχει αντιληφθεί το μήνυμα των καιρών που διανύουμε. Πίσω στο Μόναχο λοιπόν.

Στο Συνέδριο του Μονάχου ήταν παρών και μίλησαν όλοι οι σημαντικοί παίκτες και παρά το γεγονός ότι τον Αμερικανό Πρόεδρο εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος, Μάϊκ Πένς, η σκιά του Ντόναλντ Τράμπ, επισκίασε το σύνολο των εργασιών.

Η διεθνής κατακραυγή των τελευταίων εβδομάδων αναφορικά με την αντιμετώπιση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στο ΝΑΤΟ, είναι μαζική και ως συνήθως πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Εάν διαβάσει κανείς τη διεθνή και εγχώρια στις ΗΠΑ, ειδησιογραφία θα σχηματίσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση Τράμπ έχει αποφασίσει να βάλει λουκέτο στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει άρρηκτα για δεκαετίες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ιδιαίτερα στον τομέα της ασφάλειας.

Το Μόναχο για όποιον παρακολούθησε με προσοχή έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και αποκάλυψε το τραγικό επίπεδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα παραδοσιακά – συστημικά μέσα ενημέρωσης, και οι παπαγάλοι του συστήματος στο χώρο της πολιτικής και στις τάξεις των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Ο Αντιπρόεδρος Πένς, μεταφέροντας μήνυμα του Προέδρου Τράμπ, ξεκαθάρισε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η κυβέρνηση Τράμπ, υποστηρίζει αταλάντευτα το ΝΑΤΟ και τη σχέση ΗΠΑ – Ευρώπης. Την ίδια στιγμή όμως, ξεκαθάρισε επίσης κατηγορηματικά ότι όλοι οι Σύμμαχοι θα πρέπει να σηκώσουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η Συμμαχία και αυτή η στρατηγική σχέση. Το ίδιο ξεκάθαρος και με τη γλώσσα που χαρακτηρίζει έναν Στρατηγό των Πεζοναυτών, ήταν και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας (η καθοριστική προσωπικότητα στην διαμόρφωση πολιτικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Τράμπ) Τζέημς “Mad Dog” Μάτις.

Και εκεί που για εβδομάδες όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους, οι μάσκες έπεσαν. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στην ομιλία της ανέφερε ότι πρέπει και η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατό για να συνεισφέρει το 2% του ΑΕΠ που έχει συμφωνηθεί για κάθε μέλος του ΝΑΤΟ στις αμυντικές δαπάνες. Προς τι λοιπόν η αναστάτωση και η κατακραυγή;

Και σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε η τοποθέτηση του Υπουργού Εξωτερικών και Αντικαγκελαρίου, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τη Γερμανία να πιάσει το όριο των 25 δις που απαιτούνται για το 2% των αμυντικών δαπανών. Μάλιστα, χωρίς τσίπα φιλότιμο, χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα την Ελλάδα, που το κάνει εδώ και χρόνια, λέγοντας ότι δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, αλλά παρόλα αυτά δαπανά 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες. Ίχνος ντροπής για τον Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, του οποίου η χώρα και η κυβέρνηση έχει γονατίσει την Ευρώπη και την Ελλάδα με μια πολιτική λιτότητας η οποία δεν οδηγεί πουθενά και το μόνο που κάνει είναι να γεμίζει τα ταμεία του Βερολίνου με δις Ευρώ, στην πλάτη των κοινωνιών των χωρών του δημιουργήματος της Γερμανίας που ακούει στο όνομα Ευρωζώνη.

Και βέβαια η Καγκελάριος, που μόνο για ανόητη δεν μπορεί να την κατηγορήσει κανείς, αντιλαμβανόμενη ότι σφίγγει ο κλοιός, φρόντισε και πάλι στο Συνέδριο του Μονάχου, να παραδεχτεί για πρώτη φορά ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του Ευρώ, για να το παίζει ταυτόχρονα Πόντιος Πιλάτος, προσθέτοντας ότι η νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης είναι προσαρμοσμένη σε αδύναμες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, και η Γερμανία δεν είναι αυτή που καθορίζει την νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης. Μόνο ακατάσχετα γέλια μπορούν να προκαλέσουν αυτά τα επιχειρήματα της Καγκελαρίου, διότι στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας.

Μήπως απαντούσε στα σχόλια του Προέδρου Τράμπ, και τα επιχειρήματα του καθηγητή Μάλοκ, που αποκάλεσαν την Ευρωζώνη όχημα εκμετάλλευσης της Ευρώπης προς όφελος της Γερμανίας και το Ευρώ ένα προβληματικό και προς καταστροφή νόμισμα. Μετά τα λεγόμενα στο Μόναχο, άδικο έχουν.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος και η κυβέρνησή του εδώ και αρκετές εβδομάδες, και ειδικά τις τελευταίες ημέρες, μετά και την παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Στρατηγού Φλήν, βάλλεται πανταχόθεν, για δήθεν επιλήψιμες σχέσεις και στρατηγική Appeasement έναντι της Ρωσίας.

Και εδώ το Μόναχο ήταν εξόχως διαφωτιστικό. Ο Ρώσος, Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ έκανε μια τοποθέτηση φωτιά μιλώντας για μεταδυτική εποχή και για ανάγκη να περάσουμε σε ένα διεθνές σύστημα που θα βάζει τέλος στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, προειδοποιώντας τα ταυτόχρονα ότι η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία είναι πρόκληση στην οποία η Μόσχα θα απαντήσει, και το έχει ήδη κάνει. Για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ο κ. Λαβρόφ ζήτησε νέο πλαίσιο με βάση τον αλληλοσεβασμό, δηλαδή μια επιστροφή στην αποδοχή της Ρωσίας ως ισότιμης υπερδύναμης.

Οι Ευρωπαίοι με την κ. Μέρκελ στην πρωτοκαθεδρία μίλησαν σκληρά για τη Ρωσία και ζήτησαν συνέχιση της πίεσης προς τη Μόσχα. Και εδώ δεν μπορεί παρά να ρωτήσει κανείς. Με ποιανού τις πλάτες ο τσαμπουκάς; Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Μήπως οι ΗΠΑ; Γατί εάν Ναι τότε άδικο έχει ο Τράμπ;

Και για χάρη μια δίκαιης ανάλυσης, το εγχώριο στις ΗΠΑ, παραδοσιακό σύστημα εθνικής ασφάλειας τι επιθυμεί; Ο γραφικός πλέον Γερουσιαστής Μακέην, που φρόντισε στο Μόναχο να ρίξει τις μπηχτές του εναντίον του Προέδρου Τράμπ, σκίζοντας τα ρούχα του για τις παραδοσιακές αρχές της Δύσης, πως τοποθετείται σε αυτό; Θέλει να συνεχίσει να πληρώνει το μάρμαρο στο μεγαλύτερο μέρος του για την ασφάλεια της Ευρώπης, η Ουάσιγκτον;

Και αυτοί που στο εσωτερικό και στην Ευρώπη κατηγορούν τον Πρόεδρο Τράμπ και την κυβέρνησή του για κατευνασμό της Ρωσίας, τι είπαν ο Αντιπρόεδρος Πένς και ο Στρατηγός Μάτις, στο Μόναχο; Ξεκαθάρισαν ότι η Κριμαία πρέπει να επιστρέψει στην Ουκρανία, και δεν έκαναν βήμα πίσω στο θέμα της στρατηγικής του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας στην Ευρώπη. Ο κ. Πένς συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Ποροσένκο, στο Μόναχο.

Άρα, για μια ακόμη φορά άνθρακας ο θησαυρός για δήθεν σχέσεις Τράμπ με Ρωσία και κατευνασμό.

Συμπερασματικά λοιπόν το Μόναχο μας είπε πολλά και αποκαλυπτικά. Αποκάλυψε τη γύμνια του παραδοσιακού συστήματος, το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του έχουν πλήρη επαφή με την πραγματικότητα, τη γύμνια της ΕΕ και των ευρωπαϊκών ηγεσιών, αλλά κυρίως το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε μια κομβική στιγμή κατά την οποία θα κριθούν πολλά και θα διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές σύστημα πολιτικό οικονομικό και στον τομέα της ασφάλειας.

Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του το έχουν αντιληφθεί και όπως όλα δείχνουν έχουν αποφασίσει να το διαμορφώσουν. Το ξεφτισμένο διεθνές σύστημα, το αποσαθρωμένο παραδοσιακό σύστημα στις ΗΠΑ φαίνεται πως αρνούνται να καταλάβουν ότι έχουν πεθάνει. Το Συνέδριο στο Μόναχο, έδειξε ότι αρχίζουν να παίρνουν λίγο χαμπάρι.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν ρότα και θα προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Εάν όχι τότε πάμε για μεγάλη ταραχή και στην Ευρώπη θα είναι πολύ επίπονη.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανάλυση-σοκ από think tank
για το άνοιγμα του Βερολίνου στην ΕΚΤ

Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί αίσθηση προέβη η «Εστία»: Απόρρητη ανάλυση γνωστού ιδρύματος, την οποία έχει στα χέρια της η εφημερίδα, αποδεικνύει ότι σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα χάσει 796 δισ. ευρώ!

Ειδικότερα, όπως επισημαίνει η «Εστία», ολοκληρωτικό πλήγμα στη γερμανική οικονομία θα επιφέρει ένα Grexit ή η διάλυση της ευρωζώνης. Σύμφωνα με ανάλυση της έγκυρης δεξαμενής σκέψης (think tank) Official Monetary and Financial Institutions Forum, οι γερμανικές απαιτήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα άγγιξαν νέο ρεκόρ, φτάνοντας τα 796 δισ. ευρώ στα τέλη Ιανουαρίου, από 754 δισ. έναν μήνα νωρίτερα. Αυτό προκύπτει, σημειώνει η «Εστία», από τα στοιχεία του μηχανισμού Target-2, του διασυνοριακού συστήματος συμψηφισμού των πληρωμών μεταξύ των εμπορικών τραπεζών και των αντίστοιχων κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης.

Πρόκειται για περισσότερο από το μισό των ξένων περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας, που υπολογίζονται στο 1,5 τρισ. και έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό από την έλευση του ευρώ το 1999. Αν, λοιπόν, συνεχίζει η «Εστία» στο κεντρικό άρθρο της, η νομισματική ένωση διαλυθεί ή αν τα μέλη της ευρωζώνης μεταφέρουν τις υποχρεώσεις σε ένα νέο νόμισμα με χαμηλότερη αξία, η Γερμανία θα αναγκαστεί να παραιτηθεί από ένα μεγάλο μέρος αυτών των αξιώσεών της, κάτι που ουσιαστικά σημαίνει την απώλεια δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ολα άρχισαν το 2008, κατά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, όταν ο διατραπεζικός δανεισμός άρχισε να γίνεται ολοένα δυσκολότερος. Τότε, όπως αναφέρει η εφημερίδα, μπήκε σε εφαρμογή το σύστημα Target-2, που κατέστησε δυνατές τις νομισματικές μεταβιβάσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης, μέσω της χρέωσης και της πίστωσης λογαριασμών που τηρούνται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες.

Σύστημα υπερανάληψης

Δέκα χρόνια αργότερα ο μηχανισμός αυτός έχει μετατραπεί σε ένα σύστημα υπερανάληψης, κάτω από το οποίο η Γερμανία μέσω της κεντρικής τράπεζάς της επεκτείνει την άτοκη πίστωση, χωρίς να έχει καθοριστεί καμία ημερομηνία αποπληρωμής και χωρίς προϋποθέσεις για τα υπερχρεωμένα κράτη.

Τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας προσπαθούν να υποβιβάσουν τον κίνδυνο, υποστηρίζοντας ότι η αύξηση του Target-2 οφείλεται κυρίως σε τεχνικά θέματα. Από τη μία, μπορεί η συνέχιση του ίδιου συστήματος εν τέλει να ωφελεί τη Γερμανία. Από την άλλη, όμως, δεν αποκλείεται το Βερολίνο να προσπαθήσει να επαναδιαπραγματευτεί τους κανονισμούς.

Το θέμα ακόμη δεν έχει λάβει διαστάσεις, ωστόσο μια πρόσφατη δήλωση του επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έκρυβε μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. «Αν μια χώρα θελήσει να φύγει από το ευρωσύστημα, θα πρέπει να τακτοποιηθούν πλήρως οι διεκδικήσεις ή οι υποχρεώσεις της εθνικής κεντρικής τράπεζας προς την ΕΚΤ» ανέφερε σε επιστολή του σε Ιταλούς ευρωβουλευτές στα τέλη Ιανουαρίου.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεώργιος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας

Όταν έληξε ο Β’ ΠΠ η τύχη των Γερμανών εξετάστηκε στη συμφωνία της Γιάλτας. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή επικρατούσαν δύο τάσεις: αυτή των Βρετανών εκφρασμένη από τον Πρωθυπουργό Τσώρτσιλ, κατά την οποία η Γερμανία έπρεπε να εξαφανιστεί δια παντός από τον ευρωπαϊκό χάρτη και η πιο μετριοπαθής των ΗΠΑ και Ρωσίας, οι οποίες, για δικούς τους λόγους η κάθε μία, αποσκοπούσαν στη δημιουργία ενός αντίπαλου ευρωπαϊκού δέους προς την βρετανική αυτοκρατορία.

Τούτο οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα με τη γέννηση ενός κράτους μορφώματος το οποίο χωριζόταν από το σιδηρούν παραπέτασμα του Ψυχρού Πολέμου και το «τοίχος του αίσχους», ως γνήσιο τέκνο ενός πολέμου του αίσχους. Παρόλα ταύτα η λογική πίσω από τη δημιουργία της Γερμανίας δεν ήταν τυχαία και χωρίς σχεδιασμό. Οι ΗΠΑ είχαν αναλύσει τα αίτια της ανόδου του εθνικοσοσιαλισμού, τον οποίο αντιμετώπισαν ως πραγματικό αντίπαλο δέος, περισσότερο ίσως από ότι θεωρούσαν τον κομμουνισμό. Παρά το γεγονός ότι ο σταλινισμός ήταν επίσης εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα, ο εθνικοσοσιαλισμός των Γερμανών, ο ναζισμός όπως έχει μείνει γνωστός, ήταν ένα μοναδικό φαινόμενο. Τούτο οφείλεται, σύμφωνα με τους ειδικούς της εποχής στο γεγονός πως οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κάστας, ήταν όλοι βαθύτατα επηρεασμένοι από έναν σημαντικό ηγέτη και «εθνοπατέρα»: τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ γνωστό και ως στρατιώτη βασιλιά.

Ο Χίτλερ διέθετε μία ψύχωση με την αυτοκρατορική φύση της Γερμανίας. Ωστόσο αυτό δεν ήταν ένα προσωπικό σύνδρομο του ιδίου, αλλά μία ευρύτερη κοινωνική θεώρηση της ταυτότητα της Γερμανίας, η οποία έβλεπε την πρωσική κουλτούρα ως τη μόνη πραγματική έκφραση της ύπαρξής της. Το όνομα Γερμανία άλλωστε προέρχεται από τον ήρωα Hermann (Αρμίνιος) πρίγκιπα των Χερούσκων, ο οποίος νίκησε τους Ρωμαίους στον Τευτοβούργιο Δρυμό και εκδίωξε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τα εδάφη της σημερινής Γερμανίας. Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν ο θεμελιωτής του πρωσικού κράτους και αυτός που ουσιαστικά οδήγησε στη δημιουργία της πρωσικής αυτοκρατορίας. Ήταν αυτός που υπαγόρευσε το Εγχειρίδιο Κανονισμού για τους κρατικούς αξιωματούχους, στα 35 κεφάλαια του οποίου κάθε δημόσιος υπάλληλος μπορούσε να βρει ακριβώς τα καθήκοντά του.

Μερίμνησε για κάθε πτυχή της μικρής του χώρας, έτσι ώστε να μπορεί η Πρωσία να αμυνθεί. Ήταν σταθερός και απολυταρχικός και άσκησε μια λιτή, άκαμπτη οικονομική πολιτική. Ποτέ δεν ξεκίνησε έναν πόλεμο και ζούσε απλά και αυστηρά, σε αντίθεση με την πολυτελή Αυλή που διατηρούσε ο πατέρας του. Δημιούργησε ένα ικανό στρατό για να μπορεί να προστατεύει το βασίλειό του, που βρισκόταν ανάμεσα σε υπερδυνάμεις της εποχής και επηρέασε βαθύτατα το λαό του μέσω της φρόνιμης διακυβέρνησής του, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση και ίνδαλμα για την αστική τάξη. Επί των ημερών του Γουλιέλμου Α΄ εισήχθη στην πρωσική αστική κοινωνία η αρχή της συμμετοχής ενός γιου (του δευτερότοκου) στο γερμανικό στράτευμα, κάτι το οποίο συνεχιζόταν με την ίδια εμμονή ακόμα και την εποχή του Χίτλερ.

Παρά το γεγονός ότι ο γιος του Γουλιέλμου Α΄, Φρειδερίκος Β’ ονομάστηκε Μέγας, λόγω της επιτυχίας του στον επταετή πόλεμο και την εδραίωση της Πρωσίας ως αυτοκρατορίας, η αλήθεια είναι ότι η επιτυχία αυτή οφειλόταν ξεκάθαρα στην προετοιμασία του Γουλιέλμου Α΄ και στη δημιουργία ενός ισχυρού στρατού και ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού που επέτρεψαν στον Φρειδερίκο Β’ να δοξαστεί. Οι Γερμανοί δεν το ξέχασαν αυτό όθεν και τα πολυάριθμα αγάλματα του έφιππου Γουλιέλμου Α΄ στις πλατείες της Γερμανίας.

Κάπου εδώ επανερχόμαστε στην ανάλυση των Αμερικανών. Οι ΗΠΑ έπεισαν τη Ρωσία πως εφόσον διαχειριστούν τη Γερμανία επί 50 έτη μετά μπορούν να επιτρέψουν την επανένωσή της, έχοντας ξεριζώσει όλους αυτούς τους κινδύνους που οδήγησαν στην άνοδο του Χίτλερ. Σύμφωνα με τους αμερικανικούς ισχυρισμούς, η διαφορά της κουλτούρας Ρωσίας και ΗΠΑ θα δημιουργούσε δύο αντιφατικές κοινωνίες, οι οποίες άμα τη συνενώσει τους θα γεννούσαν μία σύγχρονη Βαβέλ. Για το λόγο αυτό μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πως ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ακολούθησαν μία κοινή τακτική: την καταστροφή των αγαλμάτων του Γουλιέλμου Α΄, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία.

Εκ του αποτελέσματος διαφαίνεται ότι το εγχείρημα ξεριζώματος της πρωσικής κουλτούρας ήταν αδύνατο. Ωστόσο, είναι ανώριμο από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες διέθεταν ολόκληρη στρατιά ειδικών επιστημόνων και είχαν αναλύσει την κουλτούρα των Γερμανών του Β΄ΠΠ και τα αίτια του ναζισμού δεν παρακολουθούσαν την πορεία της Γερμανίας και την εξέλιξη του πειράματός τους. Εφόσον θα πίστευαν ότι η επανένωση της χώρας αποτελεί κίνδυνο για τον κόσμο μπορούσαν απλά να καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο το εγχείρημα για όσο απαιτείτο. Επομένως, πόσο αληθές είναι από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι η Γερμανία είναι ο δυνάστης της Ευρώπης, συνεχιστής του Γ΄ Ράιχ και ότι η Καγκελάριος Μέρκελ είναι ο νέος Χίτλερ με ταγιέρ;

Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι απλά μία ελαφρά εκτίμηση της κατάστασης η οποία διαφέρει κατά πολύ από την πραγματικότητα. Η Γερμανία αποτελεί στη γεωπολιτική το παράδειγμα του χρήσιμου ηλιθίου. Η δύναμή της είναι ετεροβαρής και ετερόφωτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός πως η μοναδική βιομηχανία που στέκεται όρθια μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς είναι η βιομηχανία του αμερικανού Φορντ στο Αμβούργο, αφού πρώτα έχει χρηματοδοτήσει τον Αϊζενχάουερ για να φροντίσει οι συμμαχικές βόμβες να μείνουν μακριά από το κτίριό του. Μία από τις πιο γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες του χώρου είναι αυτή της Porshce, η οποία δημιουργήθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Ferdinand Porsche, που είχε καταφύγει στις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι χρηματοδότησαν την επιστροφή του και την ανοικοδόμηση της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η Porsche να διατηρεί το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών όλων των υπολοίπων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών και κολοσσών του χώρου (Mercedes, BMW, VAG κτλ).

Η οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας είναι παρόμοια με την πρώτη συμμετοχή της χώρας σε Μουντιάλ, το 1954, το ονομαζόμενο «θαύμα της Βέρνης». Η ΟΥΕΦΑ γιόρταζε τα 50 χρόνια της και διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ελβετία. Ωστόσο αντί για γιορτή είχαμε μία παρωδία και μάλιστα προσχεδιασμένη. Η ΕΣΣΔ αποκλείστηκε, λόγω του Ψυχρού Πολέμου (!), η Αργεντινή απέσυρε τη συμμετοχή της, λόγω της άρνησης αρκετών αστεριών της να παίξουν, η Σουηδία συμμετείχε χωρίς επαγγελματίες και αποκλείστηκε, η Ισπανία κέρδισε 4-1 την Τουρκία και έχασε 1-0 με αποτέλεσμα η ΟΥΕΦΑ να αποφασίσει μπαράζ αγώνα ο οποίος έληξε 2-2 και στην κλήρωση οι Τούρκοι φάνηκαν πιο τυχεροί, ενώ από μία τέτοια γιορτή απουσιάζουν τα δύο μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, ο Ντι Στέφανο και ο Κουμπάλα, που έχει διαφύγει κρυφά στην Ισπανία από την Ουγγαρία. Σε εκείνο τον τελικό, έγιναν «πράγματα και θαύματα», ώστε η πρωτοεμφανιζόμενη Δυτική Γερμανία να σηκώσει το Κύπελλο απέναντι στην υπερομάδα της Ουγγαρίας.

Κι όμως η μητέρα του κομμουνισμού Ρωσία δέχτηκε την υπεροχή της Δύσης, έναντι ενός δικού της τέκνου, της Ουγγαρίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ψυχολογικών επιχειρήσεων η Ρωσία ήταν αρωγός της Δύσης και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες. Η Γερμανία έπρεπε να νοιώσει ότι ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της, να βιώσει την ίδρυση του νέου Ράιχ, όχι όμως μέσα από τις αρχές του χαρακτήρα ενός Πρώσσου ηγεμόνα, αλλά μέσα από τις αρχές των τεχνοκρατών της Wall Street. Η Γερμανία ξαναδημιουργήθηκε, μόνο που αυτή τη φορά βλέπαμε μία διαφορετική εικόνα στα μάτια της. Η λάμψη του πρωσσισμού είχε αντικατασταθεί από τη λάμψη του ντενεκεδένιου περιτυλίγματος του αμερικάνικου ονείρου.

Αυτό το φαινόμενο μπόρεσε να εκταθεί σε ευρεία κοινωνική βάση, επειδή έγινε δυνατή η δημιουργία μιας βαθύτερης συνάφειας μεταξύ της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Οι ΗΠΑ και το νέο παγκόσμιο καθεστώς συσχετισμού δυνάμεων επιθυμούσαν να δημιουργήσουν έναν χρήσιμο ηλίθιο γίγαντα στη θέση της ναζιστικής Γερμανίας. Ο πιστός υπηρέτης έπρεπε να αποβάλει κάθε ιμπεριαλιστική πραγματική βλέψη και να μείνει ένα «θηρίο χωρίς δόντια». Τούτο προϋπόθετε την δήλωση μεταμέλειας από το γερμανικό λαό και τους ηγέτες του, ήτοι την απόταξη του παρελθόντος.

Τα «παλαιά εγκλήματα» κολάστηκαν κατά τρόπο στ' αλήθεια μοναδικό: ο λαός των εγκληματιών έλαβε την άδεια να εξάγει, να παράγει και να ταξιδεύει όλο και περισσότερο, όμως δεν είχε το δικαίωμα να κατέχει ατομικά όπλα και στρατό ή να αναλαμβάνει ευθύνες στη σφαίρα της παγκόσμιας πολιτικής. Δίπλα στην υλική ευημερία, του εξασφαλίστηκε εν ολίγοις και η πολιτική αμεριμνησία. Όσο πιο μεγαλόφωνα διατράνωνε κανείς την ευθύνη του για τα συλλογικά εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού τόσο πιο βέβαιος ήταν για την αμνηστία του και για την διατήρηση της ευημερίας του κατά κάποιον τρόπο εκείθεν της ιστορίας. Οι ΗΠΑ επί της ουσίας έθεσαν σε λειτουργία ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα, μία μεταβολή της πρωσικής κοινωνίας, μέσω της ηθικής ιεροτελεστίας η οποία εφαρμοζόταν ως υποχρεωτική ομαδική άσκηση. Πρόκειται για μία πράξη κοινωνικού κομφορμισμού, ο οποίος εφαρμόστηκε μέσω έτερων μηχανισμών και σε άλλα σημεία του πλανήτη, ωστόσο στο παράδειγμα της Γερμανίας δεν απαιτούντο θυσίες, πέραν των απόψεων του παρελθόντος οι οποίες θυσιάζονταν στο βωμό της χρήσιμης κοινωνικής αναγνώρισης.

Σε κάθε περίπτωση, η ακραιφνώς ηθικοπλαστική πλευρά του εγχειρήματος δεν για να φέρει και να κρατήσει στη ζωή ιδεολογήματα ικανά να στηρίξουν ένα επίσημο κράτος, το οποίο ξεριζωνόταν από τις πρωσικές αρχές του. Το πείραμα απαιτούσε επί πλέον και προ παντός κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες, με τις οποίες να μπορεί να ευθυγραμμιστεί η συλλογική ηθική. Αυτό ακριβώς επιτεύχθηκε με τη σύνδεση της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Όσοι εκπροσωπούσαν αυτόν τον μηχανισμό, ήταν υποχρεωμένοι να αρνούνται την ύπαρξη του, αφού τέτοιοι μηχανισμοί λειτουργούν μόνον όταν η δράση τους επιβεβαιώνει ακριβώς την ιδεατή αυτοκατανόηση των δρώντων.

Το πείραμα απαιτούσε την ικανοποίηση και διατήρηση ορισμένων βασικών θεωρημάτων της «Αρείας φυλής», χωρίς όμως να χρησιμοποιείται ο εν λόγω τίτλος στον κοινωνικό κομφορμισμό της πρωσικής κοινωνίας. Η ομολογία της συλλογικής ενοχής θα είχε πολύ διαφορετικό αντίκτυπο στη γερμανική εθνική ζωή, αν η Γερμανία δεν κατείχε μία τόσο σημαντική θέση στην παγκόσμια ιεράρχηση των εξαγωγικών αγορών παγκοσμίως. Σε αυτή την περίπτωση η ευημερία των Γερμανών θα γνώριζε ύφεση, η οποία θα οδηγούσε σε ύφεση της προθυμίας ομολογίας της συλλογικής ενοχής, που θα επανατροφοδοτούσε την ύφεση της ευημερίας και ο φαύλος αυτός κύκλος θα έφερνε και την αποτυχία του πειράματος. Είναι κοινός τόπος πως τα συναισθήματα και οι ενοχές είναι προτερήματα της μεσαίας τάξης ή σε μία ευρύτερη έννοια του κοινωνικού συνόλου που ευημερεί, σε αντίθεση με ένα κοινωνικό σύνολο που αγωνίζεται για την επιβίωσή του και κρέμεται για την επιβίωση του από επιδόματα αρωγής, το οποίο νοιώθει ενοχές και συναισθήματα λύπης κατά κύριο λόγο για τον εαυτό του.

Το χρήσιμο, για τη ΝΤΠ, πρόβλημα της πρωσικής κουλτούρας, που ουδέποτε λύθηκε, ήταν πως αυτή διαμορφώθηκε ανάμεσα σε τρεις αυτοκρατορίες. Το μικρό κράτος της Πρωσίας έπρεπε να επιβιώσει ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Αυστροουγγαρίας. Η τυχαία επιβίωσή του στον επταετή πόλεμο (οφείλεται ξεκάθαρα στην αλλαγή ηγεσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας) γιγάντωσε αιφνίδια την υπόληψη και την κρατική υπόσταση του πρωσικού κράτους, το οποίο μέσα σε ένα κλίμα μεγαλομανίας, ακριβώς όπως αυτό που το δημιούργησε (αυθαίρετη στέψη βασιλέως του Φρειδερίκου Α΄), επιχείρησε εξίσου αιφνίδια να δημιουργήσει την ανάλογη εθνική συνοχή στους υπηκόους του βασιλιά. Η παραχάραξη της ιστορίας φαίνεται από τις αγωνιώδεις προσπάθειες των Πρώσων να ανακαλύψουν ένα αρχαίο μεγαλείο που θα τους έδινε την ανάλογη αίγλη μίας αυτοκρατορίας, με τα γνωστά αποτελέσματα της ιστορίας του ινδογερμανισμού (αργότερα ινδοευρωπαϊσμού).

Η πρωσική κουλτούρα εξαναγκάστηκε να προχωρήσει σε θεωρητικές συλλήψεις και συνταγές οι οποίες υπερείχαν κατά πολύ της πραγματικότητας. Ανέκαθεν η βαθυστόχαστη τελειότητά τους συγκρουόταν με τη συγκεχυμένη ατέλεια της πραγματικής ζωής. Η θεωρητική εξιδανίκευση της πολιτικά χλιαρής ευημερίας, μέσω της διχοτομίας μεταξύ οικονομίας και πολιτικής αποτελεί μια εξίσου αιθεροβάμονα κατασκευή, απολύτως χρήσιμη όμως για την αμερικανική και σοβιετική πολιτική. Αυτή η διχοτόμηση δημιουργούσε την ηθική δικαίωση της διχοτομίας της πολιτικής και οικονομικής ισχύος ενός κράτους με την στρατιωτική ισχύ. Ουσιαστικά η κοινωνία αδιαφορούσε για το θέσφατο της γεωπολιτικής, κατά το οποίο η πολιτική και η οικονομία συνάδουν με τη στρατιωτική πυγμή, κάτι που εφαρμόστηκε επί ναζισμού και παλαιότερα επί των πρωσικών αυτοκρατοριών και τώρα έπρεπε να ξεχαστεί.

Καθώς οι Γερμανοί έχουν εσωτερικεύσει τη διχοτομία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας κατά τρόπο ώστε να συμπίπτει με τις παραστάσεις τους περί ευτυχίας και ηθικής, αδυνατούν να προσαρμοστούν στα γεωπολιτικά δεδομένα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Η γερμανική κοινωνία αδυνατεί να συλλάβει το ζήτημα της Ε.Ε., το οποίο προσπαθεί μάταια να προσαρμόσει στα δικά της δεδομένα, αντί η ίδια να προσαρμοστεί σε αυτό.

Για την αμερικανική εκδοχή της νέο-πρωσικής κουλτούρας η γερμανική κοινωνία οφείλει να αντισταθεί στην ανησυχητική και οδυνηρή αλλά βαθμηδόν όλο και πιεστικότερη επίγνωση, ότι χωρίς την αμερικανική προστασία και παρεμβατικότητα στα ευρωπαϊκά ζητήματα, μαζί με κάθε κεντρικό οικονομικό πρόβλημα, ανακύπτει συγχρόνως και αναγκαία στον ορίζοντα το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας. Τοιούτο τρόπο δημιουργείται ένα κοινωνιολογικό σύμπλεγμα, κατά το οποίο η οποιαδήποτε καλή θέληση επίλυσης των ευρωπαϊκών ζητημάτων συγκρούεται με τη δυναμική του ιστορικού «κεκτημένου», όπως αυτό το αντιλαμβάνεται η γερμανική κοινωνία. Αυτό οδηγεί σε ένα διπλωματικό βραχυκύκλωμα μεταξύ της υποκειμενικότητας της γερμανικής πολιτικής πρόθεσης και της αντικειμενικότητας στην έκβαση των γεγονότων.

Το ευρωπαϊκό πρόβλημα, βάσει των ανωτέρω, έγκειται στο γεγονός πως οι έτερες παραδοσιακές αυτοκρατορικές δυνάμεις Παρισίων και Λονδίνου, διαθέτουν εξίσου ισχυρές ηγεμονικές βλέψεις και ταυτόχρονα απαίτηση χαλιναγώγησης του Βερολίνου. Άλλωστε όπως προείπαμε, κατά τη διάσκεψη της Γιάλτας η αγγλικές θέσεις ήταν γνωστές και αποσκοπούσαν στην εξουδετέρωση ενός παραδοσιακού εχθρού και εμποδίου στα σχέδια της ευρωπαϊκής τους επικράτησης. Στη σύγκρουση που διατείνεται η Γερμανία πως σκοπεύει να εισέλθει οι ευρωπαίοι ανταγωνιστές της κατά πολύ μακροβιότερες παραδόσεις στο πεδίο της παγκόσμιας πολιτικής και αντίστοιχα πλουσιότερες εμπειρίες καθώς και πιο εκλεπτυσμένο διπλωματικό αισθητήριο από τους Γερμανούς.

Αντίθετα στους Γερμανούς, η αδέξια πολιτική ισχύος του παρελθόντος, την οποία οι ΗΠΑ διατήρησαν, έχει δώσει τώρα τη θέση της σε μια αδέξια ηθικολογία, που εξ ανάγκης θα οδηγήσει εξίσου σε αδιέξοδο. Τούτο αποτελεί σαφές δείγμα αναγνώρισης της υστέρησής τους έναντι των γεωπολιτικών αντιπάλων τους, ωστόσο οδηγεί και στη γερμανική γεωπολιτική απομόνωση. Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας έχει επιτύχει τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα με αυτή της Τουρκίας του νέο-σουλτάνου Ερντογάν. Απομονωμένη από τον ευρωπαϊκό νότο, ο οποίος ελέω του σχεδίου Μάρσαλ στήριξε καταναλωτικά της βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας, απομονωμένη από Γαλλία και Αγγλία, ελέω ιμπεριαλιστικής ανταγωνιστικότητας, απομονωμένη από τη Μόσχα, προς την οποία το Βερολίνο αποτέλεσε πρωτοστάτη στις ευρωπαϊκές οικονομικές κυρώσεις, απομονωμένη και από τις ΗΠΑ, οι οποίες πλέον εγκατέλειψαν τη Γερμανία στο έλεος της νέο-πρωσικής κουλτούρας που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Οι Γερμανοί διαθέτουν μόνο μία επιλογή: την άκρως πολιτική και με αποφυγή συγκρούσεων ατραπό εν αντιθέσει με την παρακαμπτήριο της επιφανειακής πολιτικής προάσπισης της ευημερίας τους. Είναι ικανοί να το πράξουν ελαφρά τη συνείδηση, γιατί εκπαιδεύτηκαν στην νέο-πρωσική κουλτούρα να να συνδέουν άρρηκτα την ευημερία και την οικονομία με την ηθική. Ο κίνδυνος όμως αυτής της επιλογής είναι η κοινωνική αντίδραση της επί μακρόν οικονομικής ύφεσης, την οποία οι Γερμανοί δεν έχουν συνηθίσει, καθώς και τα ταυτόχρονα ζητήματα εσωτερικής ασφαλείας. Αυτός είναι και ο λόγος της διατήρησης του πολιτικού ηθικοπλαστικού λόγου από πολιτικούς που θεωρούν εαυτόν «εθνοπατέρα της Πρωσίας», όπως ο ΥΠΟΙΚ Σόιμπλε.

Αν και πολλές φορές έχουμε ακούσει τη διαφήμιση των ψυχικών προσόντων και προτερημάτων του γερμανικού εθνικού χαρακτήρα, θα τονίσω πως σε αυτά δε συγκαταλέγονται ιδιότητες ικανές να αποτρέψουν μια εξέλιξη ομηρίας των Γερμανών από τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σίγουρα η φειδώ, η εγκράτεια, η αγάπη προς τον κρατικό μηχανισμό και η αίσθηση καθήκοντος, η ηθική σοβαρότητα, η μεθοδικότητα, ο προσχεδιασμός και η εργατικότητα φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα προτερήματα στο πείραμα του νέο-πρωσσισμού των ΗΠΑ, αλλά αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά του «καλού υπαλλήλου». Η Γερμανία, αφαιρώντας την αίγλη των αστών αξιωματικών, αποτελεί ένα καλοεκπαιδευμένο κατοικίδιο και τίποτα περισσότερο. Πρόκειται για τη γνήσια εκπρόσωπο της «γεωπολιτικής υπηρέτριας», που αποτελεί το άκρον άωτον της κισσινγκερικής σκοπιμότητας.

Ωστόσο η λοβοτομημένη ιμπεριαλιστική πολιτική της, η οποία μόνο ασφάλεια προσφέρει στους αντιπάλους της, στερείται βασικών αρχών γεωπολιτικής του ηγέτη. Η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός φερειπείν που απέχει από τη γερμανική κουλτούρα δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί χαρακτηριστικό ιδίωμα των Άγγλων του μαύρου αστεϊσμού, αλλά και της βασιλικής οικογένειας. Ο κυρίαρχος δεν φοβάται να τσαλακωθεί, διότι γνωρίζει ότι σε οποιαδήποτε εξέλιξη του «σεναρίου», αυτός θα παραμένει κυρίαρχος και οι υπόλοιποι θα διαθέτουν την ανάγκη της προστασίας του. Η Γερμανία αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις κρίσεις με απάθεια, ιδιαίτερα όταν οι σχεδιασμοί της ναυαγούν, κάτι που συμβαίνει συχνά πυκνά, λόγω της σύγκρουσης των θεωρητικών της συλλήψεων και της πραγματικότητας. Ο αμερικανικός κομφορμισμός απλά αφαίρεσε τη δυνατότητα της αποστασιοποιημένης ανωτερότητα απέναντι στους κανόνες, κάτι όμως που οι ΗΠΑ διατήρησαν για τον εαυτό τους. Η επιλογή μίας καλτ φιγούρας για Πρόεδρο των ΗΠΑ μπορεί να γεννά πολλά ανέκδοτα, αλλά όσο και αν γελάσουν οι «πληβείοι» ο γυμνός βασιλιάς, ακόμα και γυμνός παραμένει βασιλιάς. Είναι το σαφέστερο σημερινό δείγμα της αποστασιοποίησης του ισχυρού από τους κανόνες, η πλήρης επιβεβαίωση του λόγου του Αναχάρσεως («Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν») που δείχνει τη γεωπολιτική διαφορά αυτών που υπηρετούν τους κανόνες και αυτών που ορίζουν τους κανόνες.

Πηγή Geopolitics and Daily News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θυμήθηκε»το μάρκο και το πρόβλημα αξίας του ευρώ

Νάρκη από την ίδια την Ανγκελα Μέρκελ στο οικοδόμημα της ευρωζώνης! Αιφνιδιάζοντας πολλούς μίλησε για «πρόβλημα με την αξία του ευρώ» και έκανε έναν παραλληλισμό -«ταμπού» ως τώρα- με το μάρκο, πυροδοτώντας σενάρια για το μέλλον της ευρωζώνης.
Εκείνο που θεωρείται βέβαιο είναι ότι η Γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται σε δύσκολη θέση εν όψει των εκλογών, καθώς ο Μάρτιν Σουλτς παίρνει για πρώτη φορά «κεφάλι» στις δημοσκοπήσεις. Την ίδια στιγμή το Βερολίνο δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ.

Από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια η Μέρκελ έκανε μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση, καθώς πέραν του ότι υποστήριξε ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του ευρώ δήλωσε: «Η ΕΚΤ έχει μια νομισματική πολιτική που δεν βασίζεται στη Γερμανία, αλλά είναι μάλλον προσαρμοσμένη σε χώρες από την Πορτογαλία ως τη Σλοβενία ή τη Σλοβακία. Αν εξακολουθούσαμε να έχουμε το γερμανικό μάρκο, θα είχε ασφαλώς διαφορετική αξία απ' ό,τι έχει αυτή τη στιγμή το ευρώ. Ομως πρόκειται για μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική επί της οποίας δεν έχω καμιά επιρροή ως Γερμανίδα καγκελάριος».

Η αναφορά της αυτή ήρθε μετά τις επικρίσεις που δέχθηκε από τις ΗΠΑ ότι η Γερμανία επωφελείται από ένα «καταφανώς υποτιμημένο ευρώ». Να σημειωθεί ότι στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς. Η Ουάσινγκτον έχει επανειλημμένα επιτεθεί στο Βερολίνο για την πολιτική που επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με συνέπεια τη συνεχή λιτότητα στις χώρες-μέλη της, η οποία οδηγεί σε αναταράξεις την παγκόσμια οικονομία.

Η Ανγκελα Μέρκελ αισθάνεται στριμωγμένη και στο εσωτερικό πεδίο, με τον Μάρτιν Σουλτς να «την παίζει» στα ίσια. Δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη «Bild» δείχνει για πρώτη φορά από το 2006 τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD να προηγούνται της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU/CSU) με μία μονάδα διαφορά (33% έναντι 32%).

Και οι ΗΠΑ

Η επικριτική στάση των ΗΠΑ για τη συμμετοχή της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ είναι άλλο ένα αγκάθι στα πλευρά της καγκελαρίου, η οποία αναγκάστηκε να πει ότι «οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη την ισχύ των ΗΠΑ» και η ίδια θα κάνει ό,τι μπορεί να αυξηθούν οι δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Από την πλευρά του ο Μάικ Πενς καθησύχασε τους Ευρωπαίους ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα στηρίξει το ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με το 2% για την άμυνα ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επέκρινε την Ελλάδα λέγοντας ότι πληρώνει για την άμυνα αλλά δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, ενώ η υπουργός Αμυνας της Γερμανίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε προειδοποιήσει τις ΗΠΑ να μην προβούν σε «μονομερείς ενέργειες» στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όπως στις διμερείς συνεννοήσεις με τη Ρωσία. Απάντησε έτσι στον Σεργκέι Λαβρόφ, που μίλησε για δημιουργία μιας «μετα-δυτικής» παγκόσμιας τάξης, πρότεινε στις ΗΠΑ «πραγματιστική» σχέση και χαρακτήρισε «ψυχροπολεμικό θεσμό» το ΝΑΤΟ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κώστα Ράπτη

Το να χαρακτηρίζει ο Donald Trump "παρωχημένο” το ΝΑΤΟ ή το να προβλέπει ότι το Brexit θα βρει μιμητές είναι ίσως το λιγότερο που θα πρέπει να ανησυχεί τους Ευρωπαίους ηγέτες. Διότι αυτοί που εμφανίσθηκαν τα τελευταία 24ωρα στη Γηραιά Ήπειρο για να μεταφέρουν τα μηνύματα της Ουάσιγκτον είναι οι "ενήλικες” της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Και δεν ακούγονται απαραιτήτως πιο καθησυχαστικοί από τον Trump.

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, λ.χ., υπήρξε στρατιωτικός καριέρας και θεωρεί κατά δήλωσή του το ΝΑΤΟ "δεύτερο σπίτι" του. Όμως στην πρώτη του συμμετοχή σε σύνοδο της Ατλαντικής Συμμαχίας ο James Mattis επιβεβαίωσε τη νέα "γραμμή”, τονίζοντας ότι, αν οι σύμμαχοι δεν θέλουν να δουν τις ΗΠΑ να "μετριάζουν τη δέσμευσή τους” στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να καταβάλουν περισσότερα για την κοινή άμυνα.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, πάλι, είναι ένα πρόσωπο πολύ πιο συμβατικό από τον Trump, εκφράζει την τάση της Χριστιανικής Δεξιάς εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και βεβαίως αποτελεί συνταγματικά τον αντικαταστάτη του προέδρου. Όμως ο Mike Pence (φωτογραφία) δεν προκάλεσε τον ενθουσιασμό του ακροατηρίου του απευθυνόμενος το Σάββατο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Ο Pence μετέφερε την "αταλάντευτη δέσμευση του προέδρου Trump στη διατλαντική σχέση”, τόνισε ότι "οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο μεγαλύτερος σύμμαχος” των Ευρωπαίων, διαβεβαίωσε ότι η Ουάσιγκτον "θα κρατά υπόλογη τη Ρωσία” και μίλησε αρκετά περί των κοινών δημοκρατικών αξιών – όπως θα ήταν αρεστό στο ακροατήριό του.

Ωστόσο, υπενθύμισε ότι οι ΗΠΑ καταβάλλουν το 70% των δαπανών του ΝΑΤΟ και ότι "ήρθε ο καιρός” ώστε οι σύμμαχοι να τηρήσουν τη δέσμευσή τους για αύξηση των στρατιωτικών τους προϋπολογισμών στο 2% του ΑΕΠ.

Επιπλέον, ο Αμερικανός μίλησε σχεδόν σαν να μην υπάρχει η Ε.Ε. - πράγμα παράδοξο, διότι οι πιέσεις της Ουάσιγκτον δεν αποτελούν απλώς μιαν "εξωτερική παράμετρο”, αλλά αναφέρονται στην ίδια τη διακυβέρνηση της ενωμένης Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, η Αμερική, που βεβαίως ούτε "απομονώνεται” ούτε "αποχωρεί”, επιδιώκει να αλλάξει τους όρους της παρουσίας της στη Γηραιά Ήπειρο, γεγονός που συμπαρασύρει την όλη εσωτερική συγκρότηση της Ευρώπης.

Όταν οι Αμερικανοί ιθύνοντες τονίζουν την ανάγκη αυξημένων αμυντικών προϋπολογισμών, δεν αναφέρονται στην μικρή Εσθονία ή τη μνημονιακή Ελλάδα, που άλλωστε τηρούν τον στόχο του 2%, αλλά πρωτίστως στη Γερμανία, η οποία αρκείται στο 1% και υπερηφανεύεται για την πολιτική του απόλυτου μηδενός (schwarze null) που ακολουθεί στα δημοσιονομικά της.

Στις έμμεσες αιτιάσεις των προηγούμενων ετών ότι η γερμανική εμμονή στη λιτότητα καταπονεί το διεθνές σύστημα, ήρθε να προστεθεί το αμυντικό επιχείρημα που προσφέρει το νεοψυχροπολεμικό κλίμα των ημερών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών και μέχρι πρότινος ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Sigmar Gabriel άδραξε την ευκαιρία για να αναδείξει την αντίφαση ανάμεσα στο ότι η Ελλάδα εκπληρώνει τον στόχο του 2%, αλλά "δυσκολεύεται να πληρώσει επαρκείς συντάξεις”, πράγμα που είναι επίσης αποσταθεροποιητικό. Επιπλέον, πρόσθεσε δεν μπορεί να ζητείται από τη Γερμανία η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών της κατά 25 δισ. ευρώ και να λησμονείται ότι η χώρα διαθέτει 30-40 δισ. ευρώ για ενσωματώσει ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που προέκυψαν ως αποτέλεσμα "αποτυχημένων επεμβάσεων του παρελθόντος”.

Η ίδια η καγκελάριος Merkel, απευθυνόμενη στη Διάσκεψη του Μονάχου πριν από τον Pence, τόνισε ότι η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια διαμάχη περί δαπανών (οι οποίες, σε κάθε περίπτωση αυξήθηκαν κατά 8% σε ετήσια βάση στη Γερμανία), αλλά θα πρέπει να λάβει υπόψη της και άλλους παράγοντες που διαμορφώνουν το περιβάλλον ασφαλείας, όπως η αναπτυξιακή βοήθεια.

Φρόντισε επίσης να αποκρούσει την αίσθηση ότι η Γερμανία είναι ένας αθέμιτα επωφελούμενος σύμμαχος (free-rider), τονίζοντας ότι και οι ΗΠΑ επωφελούνται από το ΝΑΤΟ αποκομίζοντας ισχύ, ενώ στράφηκε και προς τις κατηγορίες του Peter Navarro, προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Εμπορίου του Trump, ότι το ευρώ είναι υποτιμημένο χάριν των γερμανικών συμφερόντων. Η καγκελάριος υποστήριξε και πάλι ότι το Βερολίνο δεν έχει λόγο στην νομισματική πολιτική που καθορίζει η ανεξάρτητη ΕΚΤ και στάθηκε στο γεγονός ότι το κοινό νόμισμα καλύπτει και ευρωπαϊκές οικονομίες πιο αδύναμες από την γερμανική.

Η καχεξία της ευρωπεριφέρειας μπορεί έτσι να χρησιμεύσει είτε ως σοσιαλδημοκρατικό επιχείρημα για μια έξοδο από τη λιτότητα που να μη στηρίζεται κυρίως στους εξοπλισμούς, είτε ως χριστιανοδημοκρατικό επιχείρημα κατά της χαλαρής νομισματικής πολιτικής.

Είχε προηγηθεί η υπουργός Άμυνας Ursula von der Leien, η οποία είχε τονίσει ότι, αν η αμερικανική πλευρά επιθυμεί ισχυρότερη δέσμευση των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να πάψει να αναφέρεται απαξιωτικά στην Ε.Ε., η οποία αποτελεί την πηγή της ισχύος τους.

Σημειώνεται ότι η αμερικανική στάση στο ζήτημα της κοινής άμυνας επηρεάζει και τη διαπραγμάτευση των "27” με τη Βρετανία, με την οποία, ως σημαντική στρατιωτική δύναμη, θα είναι απαραίτητο, στο φόντο της αβεβαιότητας που προκύπτει, να υπάρξει "ομαλό διαζύγιο” και ισχυρή αμυντική συνεργασία την "επόμενη ημέρα”.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Φεβ 2017


Απολογητική Μέρκελ στο Μόναχο για το ευρώ, τι συμβαίνει;

Εξέπληξε το διεθνές ακροατήριο η Άγκελα Μέρκελ πριν από λίγες ώρες στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, καθώς απαντώντας προφανώς σε αναφορά συμβούλου του Ντόναλντ Τραμπ ότι η Γερμανία αποκομίζει κέρδος από το υποτιμημένο ευρώ, στην ουσία παραδέχθηκε πως υπάρχει ζήτημα με την αξία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Η δικαιολογία της Μέρκελ ήταν ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) προσαρμόζει τη νομισματική πολιτική της στις ανάγκες των πιο αδύναμων χωρών της ζώνης του ευρώ (υπονοώντας σαφέστατα την Ελλάδα, η οποία δε μπήκε μόνη της και όχι σε αυτές της στην Ευρωζώνη…) και όχι της Γερμανίας, με τη Μέρκελ να κρύβεται πίσω από την ανεξαρτησία της ΕΚΤ, κάτι που ασφαλώς αποτελεί μισή αλήθεια.

Με όρους διεθνούς εμπορικού δικαίου όμως, μήπως θα μπορούσε να μας εξηγήσει η καγκελάριος αν η αξία του ευρώ είναι χειραγωγημένη ή όχι; Διότι πριν λίγες ώρες έφτασαν στα αυτιά μας κάποιες καταγγελίες για την όλη υπόθεση. Ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης ενός κράτους της Ευρωζώνης, το κράτος αυτό έχει περιουσιακά στοιχεία, τα οποία δίνουν ή όχι αξία στο κοινό νόμισμα; Αποτελούν ή όχι περιουσία του;

Αν έχεις μια εταιρία που έχει μείνει από ρευστό αλλά έχει αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία, παίρνει δάνειο από την τράπεζα ή όχι; Θεωρείται αξιόχρεη ή όχι; Έχει «πρόσωπο»; Αν ισχύει, που ισχύει η ίδια λογική δηλαδή και με τα κράτη, με τη διαφορά ότι τα δάνεια εδώ βγαίνουν από τις διεθνείς αγορές, η Ελλάδα γιατί είναι μπατιρισμένη;

Ασχέτως αν από τους ρεμπεσκέδες πολιτικούς, που δεν είναι ικανοί να διοικήσουν ούτε περίπτερο, η διαχείριση είναι άθλια και εξασφαλίζει το ότι θα πνιγούμε στα χρέη διότι ξέρουν μόνο να δαπανούν ξένο χρήμα, όχι να νοικοκυρεύουν μαγαζιά και να δημιουργούν πλούτο, αυτά δεν γίνονται με Καρανίκες.

Άρα οφείλει να απαντήσει ποια ήταν τα περιουσιακά στοιχεία από την πλευρά της Ελλάδας που έδιναν αξία στο ευρώ, πόσο και από ποιον αποτιμήθηκαν, διότι με αυτό τον τρόποι θα καταλήξουμε σε συμπέρασμα εάν οι Αμερικανοί φωνάζουν δίκαια ή άδικα.

Εάν προκύπτει χειραγώγηση της τιμής του κοινού νομίσματος τότε με ό,ποιο δίκαιο και να το πιάσεις είναι έγκλημα και κακούργημα, για το οποίο κάποιοι έχουν ευθύνες, είτε είναι πολιτικοί, είτε είναι τραπεζίτες, είτε οτιδήποτε άλλο... Κάνουμε λάθος;

Κι εάν έχουν χρησιμοποιηθεί τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας που θα αποτελούσαν εγγύηση και για το νόμισμα της Ευρωζώνης όπου συμμετέχουμε, και για το ελληνικό χρέος, σε ποια τιμή αποτιμήθηκαν αυτά (για να μην προστεθεί και υποτιμητική κερδοσκοπία σε όλα τα ανωτέρω καταλογιζόμενα) και ποιος τα καρπούται, αφού δεν αποτελούν εγγύηση για την εξυπηρέτηση του χρέους;

Διότι στην πολιτισμένη Ευρώπη τα κράτη αντιμετωπίζονται με τον ίδιον τρόπο. Αν υπάρχει πρόβλημα, είναι στάνταρ οι τρόποι αντιμετώπισής του. Δεν μπορείς να αποκόψεις από το κυρίως σώμα –της Ευρωζώνης– μια «αμαρτωλή» χώρα –ας την ονομάσουμε… «τυχαία» Ελλάδα– και να δημιουργήσεις έναν μηχανισμό πέραν του υπάρχοντος!

Βάζοντας, επί παραδείγματι, μια εγγυήτρια τράπεζα να ξεκοκαλίσει τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους, στην οποία όλως τυχαίως εσύ –Γερμανίδα καγκελάριε Μέρκελ– ελέγχεις το 67% βάζοντας χέρι στην περιουσία του κράτους ως κράτος, ενώ παριστάνεις ότι το διασώζει η Ένωση, τη στιγμή που έχεις στήσει μηχανισμό εκτός Ευρωζώνης;

Κάπως δηλαδή σα να το έκανες σε μια εταιρία με «διπλά βιβλία», το οποίο συνιστά απάτη «καραμπινάτη»! Και μάλιστα μπροστά βγαίνει το Eurogroup για να δίνεται η εντύπωση ότι «μπάλα» παίζει η ΕΕ, το οποίο όμως από τις συνθήκες δεν έχει εξουσιοδότηση να λαμβάνει και να επιβάλει αποφάσεις. Περιμένουμε τις διαψεύσεις και τις διορθώσεις. Εμάς αυτά μας καταγγέλθηκαν αυτά μεταφέρουμε.

Κι αν αυτά που μας καταγγέλθηκαν ισχύουν, αν λέμε, άρα πρέπει να απαντήσουν και μάλιστα δημόσια, ποια είναι η ισχύ που έχουν οι όποιες συμβάσεις υπογράφτηκαν την τελευταία πενταετία από όλους όσοι συνεργάστηκαν χωρίς να αντιλαμβάνονται με αυτό που μας καταγγέλλεται ως έγκλημα, είτε με πρόθεση. Αδιάφορο, διότι υπάρχουν εγκληματικές ενέργειες από αμέλεια, αν και όλα αυτά υπό συζήτηση είναι αν και όταν έρθει η ώρα.

Τι διάβολο συμβάσεις υπέγραφαν στο ελληνικό δίκαιο αν τα περιουσιακά στοιχεία είχαν ήδη εκχωρηθεί; Δεν θα χρειαζόντουσαν εξουσιοδότηση από αυτόν που τα ελέγχει; Τόσες φωνές για εκποίηση και υποθήκευση της περιουσίας από την Ελληνική Αριστερά και πριν λίγες μέρες συζητούσαμε την εν κρυπτώ μετάβαση του πρωθυπουργού στο Παρίσι και τις διαβουλεύσεις με τη Ρόθτσαϊλντ;

Ρε τι γίνεται εδώ; Γι’ αυτό μας δουλεύουν όλοι με το Ελληνικό όπου διαφημιστικές καμπάνιες βλέπουμε, οι μπουλντόζες μπαίνουν μας έλεγαν από τον Σεπτέμβριο και αυτές χάθηκαν στο δρόμο; Κοίτα να δεις που δε θυμόμαστε τι φώναζε ο μακαρίτης ο Ντίνος Ηλιόπουλος που έκανε τον τίμιο λογιστή, σε μια ταινία με τον έτερο μακαρίτη, τον υπέροχο Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κριτική στη στάση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάνει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, αποκαλύπτοντας συγχρόνως πώς προέκυψε η πίεση για μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων.

Ερωτηθείς, από την «Εφημερίδα των Συντακτών» αν η καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης προκάλεσε νέες απαιτήσεις, ο υπουργός απαντά: «Δεν έχει παίξει σε αυτό το θέμα ρόλο η όποια καθυστέρηση. Ήδη από το φθινόπωρο το ΔΝΤ ζητούσε 2% μέτρα διότι εκτιμούσε ότι το 2019 δεν θα φτάσουμε το στόχο για 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα. Από τον Δεκέμβριο, όταν πλέον φαινόταν ότι θα πιάναμε το στόχο, άλλαξε το τροπάριο και ζήτησε μέτρα για μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων, με το επιχείρημα ότι αυτά είναι ποιοτικά διαρθρωτικά μέτρα που χρειάζεται η ελληνική οικονομία».

Και η δήλωση του υπουργού Οικονομικών προς την «Εφημερίδα των Συντακτών» καταλήγει: «Αυτά τα επιχειρήματα συνοδεύτηκαν με την επωδό ότι αν αυτά δεν σας αρέσουν υπάρχουν και άλλα! Πώς είναι λοιπόν δυνατό να μην υπάρχει καθυστέρηση με αυτή την τακτική και με έναν Σόιμπλε που παραμένει σφίγγα σε ό,τι αφορά το χρέος;», είπε ο Ευκλ. Τσακαλώτος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας (Diyanet) αποπειράθηκε να υπερασπίσει του ιμάμηδες της Γερμανίας που κατηγορούνται από τις γερμανικές υπηρεσίες ότι εξελίχθηκαν σε ρουφιάνοι – καταδότες και πληροφοριοδότες, για Τούρκους που βρίσκονται στη Γερμανία και δεν διάκεινται φιλικά στον Ερντογάν, δηλαδή, με πιο απλά λόγια, είναι οπαδοί του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Πρόκειται για τον πολύ Μεχμέτ Γκορμέζ, ο οποίος έκανε λόγο για αστήριχτες δηλώσεις, ιστορίες και ισχυρισμούς… που θα προκαλέσουν μη αποκαταστάσιμο τραύμα στις αθώες και θρησκευόμενες μάζες», μιλώντας για τα 3 εκατομμύρια Τούρκους και συνολικά 5 εκατομμύρια των μουσουλμάνων της Γερμανίας! Τώρα μας… κατεδάφισε από λύπη.

Η παρέμβασή του κρίθηκε απαραίτητη, καθώς μόλις προχθές οι γερμανικές αρχές εξέδωσαν εισαγγελική εντολή και προχώρησαν στη διενέργεια έρευνας στα σπίτια τεσσάρων Τούρκων μουφτήδων, παρά το γεγονός της ανάκλησης άλλων έξι, προφανώς διότι κατάλαβαν οι Τούρκοι ότι το μέλλον τους πρόβαλλε χλωμό, κάτι για το οποίο προειδοποίησε η Μέρκελ τον Ερντογάν σε συνάντησή τους…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Φεβ 2017


Αντιπαραγωγική θεωρούν τη συζήτηση περί Grexit μέλη της γερμανικής αντιπολίτευσης. Μιλώντας στη DW επισημαίνουν τους κινδύνους από την παράταση της αξιολόγησης και δικαιώνουν το ΔΝΤ για τη μη βιωσιμότητα του χρέους. Ο Wolfgang Ischinger, επικεφαλής της Διάσκεψης του Μονάχου και έμπειρος γερμανός διπλωμάτης, το περιέγραψε πολύ εύστοχα. Παρουσιάζοντας στους δημοσιογράφους τις προάλλες στο Βερολίνο την ιδιαίτερη προβληματική, λόγω Trump, των εργασιών της φετινής Διάσκεψης που ξεκινά αύριο, δήλωσε ότι είναι λυπηρή η εικόνα «διάβρωσης» που δείχνει προς τα έξω η ΕΕ. «Είναι λυπηρό, αντί να στρέψουμε την προσοχή μας σε όλα τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασχολούμαστε πολύ με τον εαυτό μας» δήλωσε. «Μιλάμε για Brexit, για φυγόκεντρες δυνάμεις από την Πολωνία και την Ουγγαρία, και για Grexit, θα επιθυμούσα να τελειώνουμε με όλα αυτά».

Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το Grexit αντιπαραγωγικό

Για τη γερμανική αντιπολίτευση η επιστροφή στο δημόσιο διάλογο της φιλολογίας περί Grexit, που «εγκαινιάστηκε» και πάλι με τις δηλώσεις του Wolfgang Schaeuble σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή λόγου, είναι απολύτως αντιπαραγωγική. Ο πρόεδρος των Πρασίνων Cem Özdemir μιλώντας στην ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle παρομοίασε τον γερμανό υπουργό Οικονομικών με κάποιον που ξυπνά και πάλι τα κακά πνεύματα του παρελθόντος. Ο τουρκικής καταγωγής πολιτικός υποστηρίζει ότι η παράταση των διαπραγματεύσεων θέτει σε κίνδυνο την σταθερότητα στην Ελλάδα, δυσκολεύει την διαδικασία χωρίς κανείς να έχει συμφέρον από τη διαιώνιση του προβλήματος. «Θα πρέπει να στραφούμε προς τα εμπρός και να πούμε σε αυτούς που θέλουν να δουν κατεστραμμένη την Ευρώπη ότι είμαστε δυνατοί. Δεν αντιλαμβάνομαι τη συζήτηση. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το πρότζεκτ του ευρώ, και είτε μαζί θα κερδίσουμε, είτε μαζί θα χάσουμε. Δεν βοηθά να προκαλούμε την κρίση».

Ο Özdemir συμφωνεί με το ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Καλεί όλους εκείνους που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της παραμονής του στο τρίτο πρόγραμμα, να αποδεχθούν και τις προβλέψεις του. «Θα πρέπει να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο το χρέος, ώστε με ελάφρυνση να οδηγήσει την Ελλάδα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στο να σταθεί στα πόδια της». Και η Sahra Wagenknecht, επικεφαλής της ΚΟ του κόμματος Die Linke, δικαιώνει το ΔΝΤ στο σκέλος του χρέους, αν και του καταλογίζει συνυπευθυνότητα για την «υπερχρεωμένη» Ελλάδα. «Εμείς πάντα ζητούσαμε κούρεμα του χρέους», υπενθυμίζει σε δηλώσεις της στη DW. «Ο Wolfgang Schaeuble έχει επίγνωση του τι προκαλεί όταν κάνει λόγο για Grexit. Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με το ευρώ, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Schaeuble διαμορφώνει τη συζήτηση, οδηγεί σε πιέσεις την Ελλάδα εκτός ευρώ, είναι ανεύθυνο».

«Ειλημμένη απόφαση για το ΔΝΤ»

Ο Oskar Lafontaine, στέλεχος του κόμματος Die Linke, που κατεβαίνει και πάλι υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου ως επικεφαλής του κόμματος στο κρατίδιο Ζάαρλαντ, υπογραμμίζει ότι δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα βιώσιμη λύση για την Ελλάδα. «Όμως η δική μου άποψη είναι διαφορετική από ό,τι πρεσβεύει η πλειονότητα. Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα πρέπει, όπως έκανε η Δανία, να επιστρέψει στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, εκεί θα είχε τη δυνατότητα μεγαλύτερων παρεμβάσεων στην οικονομία της παραμένοντας στο σύστημα του ευρώ».

Για τα κόμματα της κυβέρνησης συνασπισμού η διαμάχη με το ΔΝΤ και η αναζωπύρωση της συζήτησης περί Grexit κάνει ακόμη πιο δύσκολη την προεκλογική εκστρατεία. Κληθείς από τη DW να σχολιάσει το σημείο αυτό ο Horst Seehofer, πρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης και πρωθυπουργός της Βαυαρίας, συνέστησε ψυχραιμία. «Θα κάνουμε αυτό που πρέπει και ας περιμένουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να διέπεται η καθημερινότητά μας από φόβο. Είμαι αισιόδοξος».

Αντίθετα ο χριστιανοδημοκράτης ευρωβουλευτής Elmar Brok, μέχρι πρότινος πρόεδρος της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τάσσεται ανοιχτά υπέρ της συνέχισης άσκησης πιέσεων για να κλείσει η διαπραγμάτευση και να αποδεσμευτεί η επόμενη δόση. «Η συζήτηση περί Grexit γίνεται για να μην έχουμε το ίδιο θέατρο τον Ιούνιο, καλύτερα να λύσουμε το πρόβλημα τώρα, θα βοηθούσε σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες» υποστηρίζει και επιμένει ότι η παραμονή του ΔΝΤ είναι «ειλημμένη απόφαση της γερμανικής βουλής αλλά και σε ευρωπαικό επίπεδο».

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δεν είναι καλά τα νέα για το Βερολίνο. Καθόλου καλά. Για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης το 2009, σήμερα, σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, οι βασική πολικότητα των κύριων παραδοχών που είχαν επί τόσα χρόνια επικρατήσει, έχει πλήρως αντιστραφεί τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και εσωτερικό γερμανικό επίπεδο. Όχι, τελικά, δεν είναι άλλος παρά η ίδια η Γερμανία που έχει οδηγήσει όχι απλώς το ευρώ αλλά και την ίδια την Ε.Ε. να φλερτάρει πλέον με την καταστροφή: σε αυτό συμφωνούν πια περίπου άπαντες, εκτός φυσικά από την κυβέρνηση του Βερολίνου.

Εσωτερικά στη Γερμανία, όλος ο προεκλογικός αγώνας στηρίζεται πλέον στην πλήρη αποτυχία της χώρας να κρατήσει ενωμένη την Ευρώπη, να αντιμετωπίσει τις φυγόκεντρες τάσεις που πληθαίνουν διαρκώς, αλλά και να προστατεύσει το οικοδόμημα από το μεταναστευτικό πρόβλημα. Και παρά το γεγονός ότι οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν εδώ και χρόνια με την CDU, έφτασε η αλλαγή προσώπου στην ηγεσία του κόμματος για να ανατρέψει πλήρως τα ως τώρα δεδομένα, την ώρα που η καγκελάριος Μέρκελ βλέπει για πρώτη φορά την κοινή γνώμη της χώρας της να της γυρίζει πλέον την πλάτη έπειτα από χρόνια στην εξουσία που συγκρίνονται μόνον με εκείνα ηγετών όπως ο Πούτιν ή ο Ερντογάν.

Στην Ευρώπη, η αμφισβήτηση για την πορεία της Ε.Ε. επί των ημερών της γερμανικής υπεροχής, έχει φτάσει σε επίπεδα πρωτοφανή από την εποχή της ίδρυσής της: 60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, είναι πλέον περισσότεροι εκείνοι που αμφισβητούν ριζικά ή και θέλουν να φύγουν, από εκείνους που πιστεύουν και θέλουν να συνεχίσουν. Όλα είναι πλέον ανοικτά.

Ως προς την Ελλάδα, το παραμύθι της χώρας που κατέστρεφε το κοινό οικοδόμημα έχει μπαγιατέψει τόσο, ώστε και οι σκληρός βορειοευρωπαικός Τύπος όχι απλώς δεν το «παίζει» πια, αλλά το αμφισβητεί ευρέως.

Οσο για την ενότητα του δυτικού κόσμου, μετά την απόφαση για την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. αλλά και το ταυτόχρονο ξεφούσκωμα του παραμυθιού ότι αυτή η απόφαση θα τη διέλυε, τώρα, Βερολίνο και Βρυξέλλες, αφού τελειώσανε οι απειλές και οι λεονταρισμοί, αναζητούν κάποια φόρμουλα συμβιβασμού που θα τους επιτρέψει να μαζέψουν τη δική τους ζημιά, όχι της Βρετανίας… Πολλώ μάλλον από την ώρα που στις ΗΠΑ ήρθε ο Τραμπ στην εξουσία.

Η Γερμανία είναι πλέον περίπου μόνη της. Και κυριαρχεί όπως γνωρίζει, δια της άτεγκτης ισχύος με την οποία έχει εδώ και χρόνια αντικαταστήσει τη θεμελιώδη έννοια της συναίνεσης, που υπήρξε η βάση του πάλαι ποτέ ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Κι αυτό δεν είναι απλό όταν ο μύθος και η νομιμοποίηση της γερμανικής ηγεμονίας είναι θεμελιωμένα πάνωστην ένωση πολλών, υποτίθεται ισότιμων, κρατών.

Παρ’ όλα αυτά, το Βερολίνο ακόμα δεν καταλαβαίνει τι έχει κάνει και που έχει οδηγήσει τα πράγματα – είναι φυσικό και αναμενόμενο. Η ουσία όμως είναι ότι η κυριαρχία της υπήρξε η μεγάλη χαμένη δεκαετία για την Ευρώπη, από την οποία δεν υπάρχει πλέον γυρισμός…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


15 Φεβ 2017


Η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε σήμερα εφόδους στα διαμερίσματα τεσσάρων ιμάμηδων που είναι ύποπτοι ότι διενεργούσαν κατασκοπεία για λογαριασμό της τουρκικής κυβέρνησης σε βάρος υποστηρικτών του ιερωμένου Fethullah Gulen, ο οποίος έχει την έδρα του στις ΗΠΑ και κατηγορείται από την Άγκυρα ότι οργάνωσε την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.

Οι έφοδοι, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στα κρατίδια της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και της Ρηνανίας-Παλατινάτου, πιθανολογείται ότι θα επιφέρουν περαιτέρω ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στους δύο συμμάχους στο ΝΑΤΟ.

Το Γραφείο του Ομοσπονδιακού Εισαγγελέα (GBA) ανέφερε σε ανακοίνωση που εξέδωσε ότι οι ιμάμηδες ενήργησαν βάσει μια διαταγής που εκδόθηκε πέρυσι στις 20 Σεπτεμβρίου από την θρησκευτική αρχή Ντιγιανέτ, η οποία έχει την έδρα της στην Τουρκία και υποστήριξε πως το κίνημα του Gulen βρισκόταν πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος.

Ο γερμανός υπουργός Δικαιοσύνης Χάικο Μάας δήλωσε πως οι τέσσερις ιμάμηδες ήταν μέλη της Ditib, της μεγαλύτερης ένωσης τεμενών της Γερμανίας η οποία φέρνει ιμάμηδες από την Τουρκία για να υπηρετήσουν την κοινότητα των περίπου τριών εκατομμυρίων τουρκικής καταγωγής ανθρώπων που ζουν εκεί.

«Είναι πολύ σαφές ότι η επιρροή του τουρκικού κράτους στην Ditib είναι μεγάλη. Η ένωση πρέπει να αποδεσμευτεί από την Άγκυρα», αναφέρει ο Μάας στη δήλωση που εξέδωσε.

Τον περασμένο μήνα το GBA είχε αρχίσει έρευνα για τις επιχειρήσεις των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών στο γερμανικό έδαφος μετά την κατάθεση μήνυσης από έναν βουλευτή. Η Αυστρία ερευνά επίσης αν η Τουρκία έχει θέσει σε λειτουργία στο αυστριακό έδαφος, μέσω της πρεσβείας της στη Βιέννη, ένα ανεπίσημο δίκτυο που έχει στόχο τους οπαδούς του Γκιουλέν.

Η Τουρκία έχει κατηγορήσει τη Γερμανία ότι προσφέρει καταφύγιο σε μέλη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και σε ακροαριστερούς της οργάνωσης DHKP-C, που έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις στην Τουρκία. Οι γερμανοί αξιωματούχοι απορρίπτουν την κατηγορία.

Το GBA ανακοίνωσε πως οι σημερινές έρευνες είχαν στόχο να βρέθουν περισσότερα στοιχεία για να συνδεθούν οι ύποπτοι με κατασκοπευτικές δραστηριότητες.

«Είναι ύποπτοι ότι συγκέντρωσαν πληροφορίες για μέλη της αποκαλούμενης κίνησης Gulen και τις διαβίβασαν στο γενικό προξενείο στην Κολωνία», ανέφερε η GBA.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


14 Φεβ 2017


Αφού πρώτα οι Γερμανοί αγρίεψαν πολύ με την τουρκική μυστική υπηρεσία MİT για τη δράση της σε γερμανικό έδαφος, τώρα προσκαλούν τον επικεφαλής Δρ. Χακάν Φιντάν να επισκεφθεί τη Γετρμανία, προσκεκλημένος του επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πληροφοριών, της BND, Μπρούνο Καλ, αν και την ευθύνη της αντικατασκοπείας έχει άλλη υπηρεσία στη Γερμανία, η BfV, η οποία σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως Ομοσπονδιακό Γραφείο για την προστασία του Συντάγματος…

Βέβαια, ο Φιντάν, ο οποίος έχει εξαφανιστεί από τα φώτα της δημοσιότητας μετά το πραξικόπημα, αναμένεται να συναντήσει τον Χανς Γκιοργκ Μάασεν, επικεφαλής της BfV, για θέματα κοινού ενδιαφέροντος, εν ολίγοις να δοθούν αμοιβαίες εξηγήσεις για τη γερμανική αντίδραση στην τουρκική δράση, ενώ με τη BND προφανώς επί τάπητος θα τεθεί η διεθνής συνεργασία ανάμεσα στη γερμανική και την τουρκική υπηρεσία. Αε ελπίσουμε ότι οι Γερμανοί θα σεβαστούν την Ελλάδα, χώρα ειδικού τουρκικού ενδιαφέροντος…

Οι Γερμανοί βέβαια έχουν λόγο να χρειάζονται τη συνεργασία των Τούρκων στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών, καθώς οι μαχητές του αυτοαποκαλούμενου ως «ισλαμικού κράτους» επιστρέφουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, χωρίς να έχουν απεμπολήσει την εξτρεμιστική ισλαμιστική ιδεολογία τους, με αποτέλεσμα πολλοί εξ αυτών να έχουν σαν στόχο να πλήξουν μέσω τρομοκρατικής επίθεσης την κοινωνία στην οποία είτε είναι ενταγμένοι είτε απλώς φιλοξενούνται…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου