Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Νοε 2017


«Στον ελληνικό λαό ανήκει το βραβείο αυτό και εγώ το παραλαμβάνω στο όνομά του. Το σθένος το δικό μας είναι το σθένος του λαού μας. Από αυτόν (σ.σ. τον ελληνικό λαό) και τη δική του ιστορική εμπειρία και ωριμότητα αντλούμε το θάρρος και την αντοχή να στεκόμαστε όρθιοι στο λυκόφως της μεγάλης δοκιμασίας της τελευταίας επταετίας».

Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος παρέλαβε το βραβείο Πολιτικού Σθένους στο Παρίσι σε μια εκδήλωση που δεν είναι τρολάρισμα. Δεν μας κάνει πλάκα κανείς, δεν είναι ένα πρωταπριλιάτικο αστείο. Κι επειδή το βραβείο το έδωσε ένα γνωστό περιοδικό και ο σύλλογος δικηγόρων, αποκτά και θεσμική σημασία. Δεν είναι βεβαίως και το Νόμπελ οικονομικών, ούτε καμιά τεράστια επιβράβευση για τον Τσίπρα. Δεν είναι καν αυτό που γράφει σήμερα μια ξεφτιλισμένη συριζοφυλλάδα ότι δηλαδή ο «Τσίπρας μεταξύ των κορυφαίων ηγετών της Ευρώπης».

Αλλά για να πηγαίνει ο πρωθυπουργός ταξιδάκι και να το παραλαμβάνει κάνοντας τέτοιες δηλώσεις, όλο και κάποια σημασία θα έχει το βραβειάκι.

Όμως, ένας περήφανος λαός, κι όχι ο ελληνικός που έχει ξεχάσει τα στοιχειώδη κι έχει τσαλαπατήσει κάθε ηθική στην πολιτική και κάθε αξία στην κοινωνία, θα αντιδρούσε απ’ όλα αυτά.

Θα έλεγε στον Τσίπρα «όχι κύριε. Δεν είναι δικό μας το βραβείο, δεν μπορείτε να μας εξομοιώνετε. Δεν είμαστε ίδιοι κύριε πρωθυπουργέ, δεν το θέλουμε το σκατοβραβείο σας γιατί είναι προσβλητικό για εμάς». Αυτά θα έλεγε ένας σοφός, ώριμος και αξιοπρεπής λαός κι όχι αυτός που κατάντησε έτσι όπως κατάντησε στα χρόνια της κρίσης.

Γιατί ο κ. Τσίπρας να αφιερώνει το βραβείο κωλοτούμπας στον λαό. Κι από πού κι ως που το σθένος του κάθε πολίτη είναι και δικό του. Ποιος του έδωσε το δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το σθένος για να κάνει τις πράξεις που κάνει;

Οι επιλογές είναι δικές του. Τα εγκλήματα είναι δικά του και τα βραβεία επίσης. Ας τα πάρει σπίτι του να τα χαίρεται με την Περιστέρα. Δεν τις θέλουμε τέτοιες τιμές γιατί μας θυμίζουν πόσο ξεφτιλιστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια. Πόση ντροπή νιώσαμε όταν έκλεισαν οι τράπεζες και καθόμαστε στις ουρές.
Όταν αποδεχθήκαμε το δημοψήφισμα και συμβάλαμε στη νομιμοποίησή του.
Όταν τους ξαναψηφίσαμε γιατί μας υποσχέθηκαν καλύτερες ημέρες.
Όταν επί τρία χρόνια τους ανεχόμαστε. Τσίπρες, Καμμένους, Πολάκηδες, Καρανίκες και κάθε λογής απίθανους τύπους.

Του το επιστρέφουμε το βραβείο του κ. Τσίπρα και μην ξανατολμήσει να μας πιάσει στο στόμα του. Την ξεφτίλα του δεν θα την κάνουμε δική μας. Καιρός είναι να αποκτήσουμε λίγη από την αξιοπρέπεια που χάσαμε.

AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Όταν όλο το χάλι που ζούμε τελευταία, είναι αποτυπωμένο… σε μία γελοιογραφία

Η γελοιογραφία που μας τράβηξε την προσοχή, απλώς αποδίδει τη δυσάρεστη πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία, τους τελευταίους μήνες τουλάχιστον. Από το καλοκαίρι και μετά ό,τι κι αν κάνει η κυβέρνηση του τόπου, αποτυγχάνει.

Στην αρχή ήταν οι πυρκαγιές και το φιάσκο με τα μέσα πυρόσβεσης όπου είπαν για πρώτη φορά ότι φταίει κάποιος άλλος, κι ότι δεν θα χρεωθούν αυτοί τις αμαρτίες δεκαετιών. Ακολούθησε η υπόθεση με την πετρελαιοκηλίδα, με την έντονη οσμή λαθρεμπορίου, που είχε σαν αποτέλεσμα τεράστια περιβαλλοντική – οικολογική καταστροφή.

Η κατάσταση στα Εξάρχεια, οι δολοφονίες, ο περίφημος νόμος Παρασκευόπουλου που έβγαλε στην κοινωνία κάθε λογής κακοποιό στοιχείο… για αποσυμφόρηση των φυλακών, είχαμε τον νόμο Γαβρόγλου για την αποδόμηση των πάντων στην Παιδεία, την προβληματική αστυνόμευση και την ιδιαίτερη μεταχείριση παραβατών που προέρχονται από το αριστερό μέρος του πολιτικού φάσματος…

Η πολιτική Μουζάλα στο μεταναστευτικό ακόμα και να υποστηρίξει κανείς ότι έχει θετικά στοιχεία, αυτό που μένει είναι η ουσία του προβλήματος που το βλέπει και ο απλός κοσμάκης ότι δεν αλλάζει σε τίποτα, οι Έλληνες ελέγχονται σε Γερμανία και Ολλανδία (ναι και στην Ολλανδία, μην εκπλήσσεστε, κι ας μην έχει αποκαλυφθεί ακόμα), ήρθε και η καταστροφή στη Μάνδρα να αποδειχθεί ότι «κι αυτοί μία από τα ίδια είναι», όπως λέει η κοινωνία, ενώ η κατάσταση έχει επιδεινωθεί.

Κοινώς, η «ατζέντα» δεν περπατάει… Κάθε μέρα φιλικά μέσα ενημέρωσης, μηδέ της κρατικής ΕΡΕΤ εξαιρουμένης, επιμένουν για τα «paradise papers» και δε δίνει κανείς σημασία. Έχει πάθει ανοσία ο ελληνικός πληθυσμός στα ζητήματα αυτά, ή βρίσκονται σε μια φάση ολοκληρωτικής απώλειας της αξιοπιστία τους;

Ακόμη και λεφτά να βρει ο ίδιος ο Τσίπρας να βγει και τα μοιράζει στην πλατεία Συντάγματος δεν πρόκειται να πείσει. Όλα μοιάζουν προδιαγεγραμμένα… δύσκολα θα γυρίσει το παιχνίδι. Θα έχει ενδιαφέρον το επόμενο διάστημα.

Με το προϋπολογισμό από την πρώτη μέρα του 2018, «μπαίνει μαχαίρι» στο ΕΚΑΣ, στο επίδομα θέρμανσης, στα πολυτεκνικά και αναπηρικά επιδόματα. Την ίδια στιγμή οι ηλιθιότητες που υποστήριξε ο Τσακαλώτος στη Βουλή για αν δικαιολογήσει την απίστευτη και ληστρική φορολογία όσων παράγουν, ήδη έχει ενοχλήσει σε υπερβολικό βαθμό τους μικρούς και μεσαίους, πολλοί εκ των οποίων είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.

Κερδοφόρες επιχειρήσεις διαπιστώνουν ότι με την προκαταβολή φόρου, δούλεψαν και στο τέλος απολαμβάνει μόνο ο κρατικός κορβανάς. Και σα να μη φτάνει αυτό, το 2018 χρειάζονται κι άλλα πολλά δισεκατομμύρια ευρώ για να πετύχουν τα πλεονάσματα για να κάνει ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος τους «φιλάνθρωπους», μοιράζοντας δωράκια στους αφελείς. Με τις υγείες μας. Ετοιμαστείτε για την τελική πράξη του δράματος.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Bill Wirtz 

Δύο πράγματα στη ζωή είναι σίγουρα: Ο θάνατος και οι φόροι. Έτσι λέει το ρητό. Κι όμως, παρά το γεγονός ότι η αναγκαιότητα της φορολόγησης σε μεγάλο βαθμό δεν αμφισβητείται, η “συναίνεση” για τη χρήση της είναι ένα νέο ιστορικό φαινόμενο. Πώς έφτασε η φοροδιαφυγή, που αρχικά ήταν μια πράξη προστασίας έναντι της κρατικής κατάχρησης, να κατακρίνεται σήμερα; Γιατί προκαλεί τόσο έντονη ηθική απαξίωση, και γιατί θεωρείται τόσο σημαντικό ζήτημα σήμερα, όταν για αιώνες ήταν μια διαδεδομένη πρακτική;

Αναλογιστείτε τη διαδικασία της φορολόγησης και φανταστείτε στη συνέχεια ότι πρέπει να την εξηγήσετε σε κάποιον που ποτέ δεν έχει ακούσει γι’ αυτή. Να ποια είναι επιγραμματικά η ιστορία της: Οι πρώιμοι φόροι στην αρχαία Ρώμη και την Ελλάδα όχι μόνο ήταν πολύ χαμηλοί και έμμεσοι (για παράδειγμα, επί συγκεκριμένων αγαθών), αλλά και θεσπίζονταν μόνο σε κατάσταση κρίσης. Οι ευρωπαϊκές χώρες με μεγάλη εμπορική δράση, όπως η Ολλανδία και η Αγγλία, εισέπρατταν πόρους για τις κρατικές δαπάνες μέσω δασμών. Ενώ οι δασμοί αυτοί επιβάλλονταν στο πλαίσιο μιας προστατευτικής πολιτικής και σίγουρα δεν ευνοούσαν τους καλλιεργητές σε καμία πλευρά των συνόρων, τουλάχιστον δεν αξιώναν ιδιοκτησία επί ενός μέρους του εισοδήματος των ανθρώπων, όπως συνέβαινε στη Γαλλία.

Λίγη Ιστορία

Κατά τον Μεσαίωνα, τα εισοδήματα του βασιλιά και αυτά τον ατόμων ιδιωτικά, ήταν αναμεμιγμένα: δεν υπήρχε κάποια διάκριση ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό προϋπολογισμό. Ο ένας μονάρχης μετά τον άλλο όριζε φόρους ανάλογα με τα έξοδα που θεωρούσε αναγκαία στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Πέρα από τα βασιλικά έξοδα, που κυρίως εξυπηρετούσαν τον βασιλιά (έγερση κάστρων, χρηματοδότηση του κυνηγιού θηραμάτων, της ένδυσης, και των δώρων που προσφέρονταν στα μέλη της αυλής), υπήρχαν και εξαιρετικού χαρακτήρα δαπάνες που αφορούσαν πολέμους για τους οποίους οι ηγεμόνες επικαλούνταν την υποχρέωση της φεουδαλικής συνδρομής.

Οι άρχοντες της φεουδαρχικής εποχής έπαιρναν από τους υποτελείς τους όσα χρειάζονταν για να ικανοποιήσουν τον στρατιωτικό προϋπολογισμό του βασιλιά. Σπάνια αποδέχονταν πρόθυμα αυτές τις δαπάνες, ακόμη και όταν οι εκστρατείες του βασιλιά αποδεικνύονταν πετυχημένες. Λίγο ένοιαζε τον δούκα της Βουργουνδίας η επιτυχία του στέμματος σε ακόμη μία ναυμαχία εναντίον των Άγγλων.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ που θέσπισε το 1118 τη δεκάτη του Σαλαντίν προκειμένου να χρηματοδοτήσει την σταυροφορία εναντίον του Σαλάχ αλ-ντιν Γιουσούφ, σουλτάνου της Αιγύπτου και της Συρίας. Ο ίδιος φόρος θεσπίστηκε και στην Αγγλία από τον βασιλιά Ερρίκο Β’ συγκεντρώνοντας μάλιστα πολύ μεγάλα ποσά. Όλοι όσοι συμμετείχαν στην σταυροφορία εξαιρέθηκαν από τον φόρο, πρόβλεψη που βεβαίως είχε ως στόχο να ενθαρρύνει τη συμμετοχή, και οι φοροφυγάδες απειλούνταν με φυλάκιση και αφορισμό. Το στέμμα όμως αντιμετώπισε μια τόσο μεγάλη αντίδραση στη δεκάτη ώστε ο Ερρίκος την ανέστειλε και υποσχέθηκε, ύστερα από λαϊκή απαίτηση, να μην θεσπίσει ποτέ ξανά έναν τέτοιο φόρο, καθώς φαινόταν ότι έτσι θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο για μελλοντική φορολόγηση. Τόσα ήξεραν…

Η γαλλική τρέλα

Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετή Πολέμου μεταξύ της Αγγλίας και της Γαλλίας, αυτοί οι εξαιρετικού χαρακτήρα φόροι έγιναν τακτικοί. Ο Κάρολος Ε’ (1338-1380) ήταν συνεπώς ο πρώτος που θέσπισε έναν φόρο επί των εισοδημάτων, έχοντας πλέον τόσο το δημοσιονομικό, όσο και το στρατιωτικό μονοπώλιο του κράτους. Με την εμφάνιση του φόρου εισοδήματος, εμφανίστηκαν και οι πρώτοι φοροφυγάδες: πολλές πόλεις και λιμάνια εξαιρέθηκαν από τη φορολόγηση - έγιναν οι φορολογικοί παράδεισοι της εποχής τους. Η πόλη της Μασσαλίας ανακήρυξε την ανεξαρτησία της για να γλιτώσει τη φορολόγηση, κάτι που πέτυχε μέχρι την βίαιη κατάληψη της πόλης από τον βασιλιά το 1481.

Με την αποδυνάμωση των ευγενών κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο και στη συνέχεια τους αντίστοιχους θρησκευτικούς, οι Γάλλοι βασιλείς απέκτησαν τον έλεγχο επί των επικρατειών τους και πλέον επεδίωκαν την νομιμοποίηση της πρακτικής της φορολόγησης. Αυτή η ιδέα της νομιμοποίησης των αναγκών για φορολόγηση είχε ιδιαίτερη σημασία στη μεσαιωνική Ευρώπη, καθώς ο νόμος δεν ήταν γραπτός, αλλά οι άνθρωποι τηρούσαν τις επιταγές του εθιμικού δικαίου. Ο εθιμικός νόμος μέχρι εκείνη την εποχή όριζε ότι η φορολόγηση νομιμοποιούταν από την ανάγκη διεξαγωγής πολέμου. Τα έξοδα όμως του στέμματος εκείνη την εποχή ήταν τόσο υψηλά που ο φόρος εισοδήματος έπρεπε να διατηρηθεί ανεξάρτητα από το αν τα στρατεύματα βρίσκονταν σε πόλεμο ή όχι. Η αστική τάξη της εποχής αμφισβήτησε το φορολογικό μονοπώλιο του βασιλιά: χαρακτήρισαν το στέμμα αδιαφανές ως προς τις δαπάνες του, καταγγέλλοντας το επίπεδο της φορολόγησης ως αυθαίρετο. Η αστική τάξη όμως δεν είχε την ευγενή πρόθεση της μείωσης των βαρών των σκληρά εργαζόμενων, αλλά ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτούς τους κολοσσιαίους πόρους για το δικό της συμφέρον.

Αυτά τα πολλαπλώς συγκρουόμενα συμφέροντα κατέστησαν τη συναίνεση ως προς τη φορολόγηση ένα καίριο ζήτημα μέχρι και τη Γαλλική Επανάσταση. Το να υποστηρίξει κανείς ότι η Γαλλική Επανάσταση ξέσπασε γιατί ο λαός είχε κουραστεί να πληρώνει φόρους περιγράφει μέρος μόνο της ιστορικής αλήθειας. Μπορεί όμως να ειπωθεί με σιγουριά ότι η καταβολή ενός μηνιαίου τέλους στον βασιλιά, ο οποίος είχε συγκεντρώσει τους ευγενείς στις Βερσαλίες για να διάγει εκεί την δαπανηρή ζωή του, σίγουρα δεν λειτούργησε κατευναστικά στους λιμοκτονούντες αγρότες.

Έτσι, δύο από τα 17 άρθρα της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη που συντάχθηκε στις 26 Αυγούστου του 1789, τα άρθρα 13 και 14, αφορούν το ζήτημα της φορολόγησης. Το άρθρο 13 αναφέρει ότι “για τη συντήρηση της δημόσιας ισχύος και για τα διοικητικά έξοδα, μια κοινή συνεισφορά είναι απαραίτητη: θα πρέπει να κατανέμεται εξίσου μεταξύ όλων των πολιτών, ανάλογα με τα μέσα τους”. Και το άρθρο 14 προσθέτει ότι “όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να διαπιστώνουν, οι ίδιοι ή μέσω των εκπροσώπων τους, την αναγκαιότητα της δημόσιας συνεισφοράς, ώστε να συναινούν ελεύθερα σ’ αυτήν, να παρακολουθούν τη χρήση της και να καθορίζουν τα ποσοστά, τη βάση, την ανάκαμψη και τη διάρκεια”. Αυτά τα δύο άρθρα συνδέονται στενά μεταξύ τους με το περιεχόμενο τους να είναι συμπληρωματικό, αλλά και αλληλοεπικαλύπτονται ως προς την αναγκαιότητα της φορολόγησης. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η έννοια της “ελεύθερης συναίνεσης” δεν συνεπαγόταν ότι οι πολίτες ήταν ελεύθεροι να συναινέσουν ή όχι, αλλά ότι, δεδομένων των συντριπτικών στοιχείων υπέρ της αναγκαιότητας της φορολόγησης, ήταν ελεύθεροι να το κάνουν - ήταν δηλαδή με άλλα λόγια απολύτως υποχρεωμένοι να το κάνουν.

Αυτό όχι μόνο εξανάγκασε τον κλήρο και την αριστοκρατία να πληρώσουν φόρους, ενώ προηγουμένως εξαιρούνταν από όλες τις μορφές φορολόγησης, αλλά καθιστούσε απολύτως σαφές ότι η φορολογία ήταν αναγκαία, δίκαια και, κάτι ακόμη πιο σημαντικό, υποχρεωτική. Οι Γάλλοι επαναστάτες γνώριζαν καλά ότι μπορούσαν να διατηρήσουν τη νέα τους δημοκρατία έναντι των μοναρχικών μόνο αν διατηρούσαν τους πόρους που τους επέτρεπαν να έχουν τον στρατό με το μέρος τους. Αυτό ήταν εφικτό μόνο αν δημιουργούσαν στο σύνολο του πληθυσμού την πεποίθηση ότι η συνεισφορά τους ήταν απίστευτα σημαντική για την ύπαρξη ενός ελεύθερου κράτους.

Όταν κάποιοι υποστηρίζουν ότι η φορολόγηση είναι ένα αναγκαίο κακό για την διατήρηση των ελευθεριών μας (δηλαδή, στον σημερινό κόσμο, του δικαιώματος πρόσβασης σε κοινωνικές υπηρεσίες και προνοιακά ωφελήματα), δανείζονται τη ρητορική τους από τους Γάλλους επαναστάτες του 18ου αιώνα, οι οποίοι θεμελίωσαν φιλοσοφικά τη δημιουργία της Γαλλικής Δημοκρατίας σε επιχειρήματα που ελάχιστα σχετίζονται με τις πεποιθήσεις των Αμερικανών επαναστατών και του δικού τους αγώνα εναντίον της φορολόγησης.
--
Ο Bill Wirtz είναι μέλος των Young Voices. Κείμενα του έχουν δημοσιευθεί σε μέσα όπως το Newsweek, το Rare, το RealClear, το CityAM, η Le Monde and η Le Figaro. Επίσης, εργάζεται ως αναλυτής πολιτικής για το Consumer Choice Center.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα αγγλικά στις 15 Νοεμβρίου 2017 και παρουσιάζεται στα ελληνικά με την άδεια του Foundation for Economic Education και τη συνεργασία του ΚΕΦΙΜ “Μάρκος Δραγούμης”.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Νοε 2017


Ένα από τα προσφιλή αποφθέγματα του Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες». Αυτή η φράση μάλλον πρέπει να έχει «γεννηθεί» στα γραφεία ή στους διαδρόμους του Φόρεϊν Οφις, μια και το υπουργείο Εξωτερικών της Βρετανίας ξέρει πολλά και για τον διάβολο και για τις λεπτομέρειες εντός των οποίων μπορεί να κρυφτεί.

Τις ίδιες κρυψώνες του διαβόλου χρησιμοποιεί και το ελληνικό κράτος όποτε θέλει να ταλαιπωρήσει τους πολίτες, στους οποίους συμπεριφέρεται όπως κάθε σαδιστική εξουσιαστική μηχανή που επιδιώκει πάση θυσία να εξοντώσει τους φόρου υποτελείς σε αυτήν.

Τώρα οι «λεπτομέρειες» για τις οποίες έγινε λόγος προηγουμένως κατασκευάζονται για να αποκλείσουν πολλούς από το πολυδιαφημισμένο κοινωνικό μέρισμα. Ένα από τα κολπάκια του υπουργείου Οικονομικών για να μοιράσει χρήματα μόνο στα λόγια είναι, όπως συνήθως, μια φράση που ηχεί καλόβουλη ενώ στην πραγματικότητα κρύβει τις χειρότερες των προθέσεων: «Ευάλωτο νοικοκυριό».

Τα λίγα χρήματα που θα επιστρέψει ο κ. Τσίπρας σε εκείνους που ξεζούμισε και τους πήρε πολύ περισσότερα θα δοθούν στα «ευάλωτα νοικοκυριά». Πώς ορίζεται ένα νοικοκυριό τέτοιου είδους; «Το σύνολο των προσώπων που διαμένουν κάτω από την ίδια στέγη, συμπεριλαμβανομένων και των φιλοξενούμενων ατόμων».

Άρα, θα ληφθεί υπ' όψιν το εισόδημα του νοικοκυριού και όχι ενός εκάστου των μελών του, ανεξάρτητα αν ως μεμονωμένα πρόσωπα ανταποκρίνονται στα κριτήρια που έχουν τεθεί.

Αν η γιαγιά που παίρνει μια ισχνή σύνταξη του ΟΓΑ συγκατοικεί με την οικογένεια ενός εκ των τέκνων της, θα συνυπολογιστεί το εισόδημα του νοικοκυριού - και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πάρει τίποτα η χαμηλοσυνταξιούχος. Το ίδιο και οι άνεργοι φοιτητές που θα μένουν με τους γονείς τους κι ένα σωρό άλλοι πολίτες που θα διαπιστώσουν ότι ήταν φρούδες οι ελπίδες τους για το κοινωνικό μέρισμα.

Άλλες διαβολεμένες «λεπτομέρειες» θα είναι τα περιουσιακά και τα εισοδηματικά κριτήρια αλλά και ο σύνθετος, δαιδαλώδης τρόπος με τον οποίον θα γίνονται οι αιτήσεις.

Τόσα λόγια, τόση ταλαιπωρία και τόσες φανφάρες για το τίποτα...

"Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μόλις χθες ο πρόεδρος του Ιράν, Hassan Rouhani, κήρυξε και επίσημα το «τέλος του ISIS» σε Συρία και Ιράκ. Ωστόσο, όσο πραγματική και αν είναι η στρατιωτική συντριβή του Ισλαμικού Κράτους στα πεδία των μαχών, άλλο τόσο δύσκολη θα είναι η επιχείρηση εκρίζωσης της ιδεολογίας του από τις καρδιές εκατομμυρίων Σουνιτών μουσουλμάνων.

Μοσούλη, Ράκα, Ντέιρ αλ Ζορ, Ταλ Αφάρ, Αλ Καϊμ, Φαλούτζα και δεκάδες άλλες μικρές ή μεγάλες πόλεις που το 2014 συγκροτούσαν το τερατώδες χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους έχουν πλέον απελευθερωθεί. Επίτευγμα πράγματι εντυπωσιακό αν συνυπολογίσει κανείς ότι στο απόγειο της ισχύος του, στα μέσα του 2014, το ISIS είχε υπό τον έλεγχό του μια περιοχή με  πληθυσμό περίπου επτά ή οκτώ εκατομμυρίων ψυχών, αναρίθμητες πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια, επαρκή διατροφικά αποθέματα, κερδοφόρες διαδρομές λαθρεμπορίου και τεράστια αποθέματα όπλων και πυρομαχικών. Ειδικά η κατοχή της Μοσούλης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, ήταν ένα πραγματικό σοκ όχι μόνο για τους μουσουλμάνους αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

Πράγματι, το ISIS εφαρμόζοντας ακραία βία και αστραπιαίες τακτικές στο πεδίο των μαχών κατόρθωσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να υλοποιήσει αυτό που στην Αλ Κάιντα, η οποία ιδρύθηκε από τον Osama bin Laden στο Πακιστάν το 1988, πήρε χρόνια για να καταφέρει: τον έλεγχο μιας μεγάλης γεωγραφικής περιοχής και τη διακυβέρνησή της κάτω από τον ισλαμικό νόμο.  

Τι έμεινε απ’ όλα αυτά; Ερείπια. Οι μαχητές του ISIS αντιμέτωποι με συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις και συνασπίζοντας εναντίον τους – τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά - το σύνολο όχι μόνο της Δύσης αλλά και του αραβικού κόσμου έχουν πλέον αποσυρθεί από όλες τις περιοχές που κατείχαν, με εξαίρεση ίσως κάποιους ασήμαντους, τοπικούς θύλακες αντίστασης. Περίπου 60.000 μαχητές του ISIS έχουν σκοτωθεί από το 2014, σύμφωνα με ανώτερους Αμερικανούς στρατιωτικούς, ενώ και ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους, al-Baghdadi, παραμένει εξαφανισμένος σε μια προσπάθεια να αποφύγει να έχει την τύχη του Osama bin Laden.  Άραγε η αιματοβαμμένη ηγεμονία του ISIS έφτασε οριστικά στο τέλος της;

Ναι και όχι, θα απαντούσε κανείς. Σε επίπεδο στρατιωτικής ισχύος το ISIS πράγματι εξαϋλώθηκε. Όσον αφορά, όμως, την ιδεολογία πάνω στην οποία στηρίχθηκε το Iσλαμικό Κράτος, τα πράγματα είναι εξαιρετικά περίπλοκα. Οποιαδήποτε νίκη επί του ΙSIS σε στρατιωτικό επίπεδο είναι μερική και αυτό γιατί η ισχύς των τζιχαντιστών δεν ήταν ποτέ στρατιωτική. Κατά κύριο λόγο ήταν ιδεολογική. Καθώς η Δύση πρώτα με το Ιράκ, στη συνέχεια με τη Λιβύη και τέλος με τη Συρία, συνεχίζει να αποσταθεροποιεί, τη μία μετά την άλλη, διάφορες μουσουλμανικές χώρες, το κήρυγμα των τζιχαντιστών περί «Ιερού Πολέμου» αποκτά ηθική υπόσταση σε μέρος του σουνιτικού Ισλάμ. Παράλληλα, ο βαθύς διαχωρισμός μεταξύ σουνιτών και σιιτών (διαχωρισμός που εντάθηκε πλέον μετά τον εμφύλιο στη Συρία), ενισχύει ακόμα περισσότερο τις ακραίες φωνές των σουνιτών.

Αν τόσο η Δύση, όσο και οι κυβερνήσεις των ισλαμικών κρατών δεν επιλέξουν έναν διαφορετικό τρόπο επίλυσης των προβλημάτων που ταλανίζουν για δεκαετίες τον μουσουλμανικό κόσμο, το ενδεχόμενο μιας μετεξέλιξης του ISIS σε ένα ISIS 2.0 όπως το χαρακτηρίζουν διεθνείς αναλυτές, είναι σχεδόν βέβαιο.

Μάλιστα σε αυτή την περίπτωση το πεδίο της μάχης θα μεταφερθεί από την έρημο του Ιράκ και τις πόλεις της Συρίας στην καρδιά της Ευρώπης. Είναι ενδεικτικό ότι όταν πλέον ΗΠΑ, Ρωσία, Συρία και Ιράκ ξεκίνησαν να σφυροκοπούν το Ισλαμικό Κράτος, οι ηγέτες του μετέφεραν τη μάχη στις ευρωπαϊκές πόλεις, με αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις και εκατοντάδες νεκρούς.

Το Ισλαμικό Κράτος μπορεί να απέτυχε να κρατήσει τα εδάφη του, αλλά η ιδεολογία του δεν έχει ηττηθεί. Και θα συνεχίσει να υφίσταται με τον μανδύα της θρησκευτικού κινήματος ή ωμά, ως τρομοκρατική οργάνωση που ζητά εκδίκηση, όσο δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες που ωθούν εκατομμύρια ανθρώπους στη ριζοσπαστικοποίηση.


Γιάννης Παλιούρης
Με πληροφορίες από: The New York Times, The Guardian, The Indepedent
Φωτογραφίες: AP


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με επιστολή τους στον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Ηφηλίου (Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ, Πρόεδρος: Στέλιος Κυριμλής, Παμμακεδονική Ομοσπονδία Αυστραλίας - Παναγιώτης Ιασωνίδης, Παναυστραλιανός Συντονιστής της Παμμακεδονικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας, Παμμακεδονική Ένωση Καναδά, Πρόεδρος: Γιαντσούλης Δημήτριος, Παμμακεδονική ‘Ενωση Ευρώπης, Πρόεδρος: Τσορμπατζόγλου Παντελεήμων, Παμμακεδονική Ένωση Αφρικής, Πρόεδρος: Παπαθανασίου Αμύντας, Παμμακεδονική Ένωση Οντάριο (Καναδά), Πρόεδρος: Κάρας Δημήτριοs, Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων των Μακεδόνων (Ελλάδα), Πρόεδρος: Τάτσιος Γεώργιος) καθώς και η συντονιστική επιτροπή Μακεδονικών Οργανώσεων (Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Γεώργιος Τζούλης, Πρόεδρος, «Ομάδα 21» Μακεδονίας – Θράκης, Αντώνης Δασκόπουλος, τ. Πρόεδρος
Σύλλογος Φλωρινιωτών Θεσσαλονίκης, Δημήτριος Γάκης, τ. Πρόεδρος, Σύλλογος Απανταχού Πισοδεριτών «Η Αγία Τριάς», Μιχαήλ Λιάκος, Πρόεδρος, Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, επ. Πρόεδρος) ζητούν να μην συμφωνήσει «να ονομαστούν τα Σκόπια με όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία», Βόρεια, Άνω σε Κυριλλική ή οποιαδήποτε άλλη γραφή…»

Αναλυτικά το πλήρες κείμενο της ανοικτής επιστολής έχει ως εξής:

«Εξοχότατε κύριε Υπουργέ,

Νομίζουμε ότι θα ήταν όχι μόνον παράλογο αλλά και τραγικό όχι μόνον για τους Μακεδόνες, αλλά και για ολόκληρο τον απανταχού ελληνισμό, αν ο Υπουργός μας Εξωτερικών τον οποίο θαυμάσαμε και επιδοκιμάσαμε για τον χειρισμό του Κυπριακού την περασμένη χρονιά, συμφωνήσει να ονομαστούν τα Σκόπια με όνομα που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία», Βόρεια, Άνω σε Κυριλλική ή οποιαδήποτε άλλη γραφή…

Για σκεφτείτε κ. Υπουργέ πόσο καταστροφικό θα είναι αν τα Σκόπια τα βαπτίσουμε εμείς οι ίδιοι «Μακεδονία», ενώ ο νυν Υπουργός Εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρόφ παραδέχεται πως «Δεν είμαστε αρχαίοι Μακεδόνες, αλλά είμαστε Μακεδόνες». Επιπλέον για σκεφθείτε αν στις επόμενες εκλογές αναδειχτεί ως κυβέρνηση το VMRO. Όλοι μας γνωρίζουμε πως οι ψηφοφόροι του κ. Γκρούεβσκι δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Γι αυτό τον λόγο αν το ελληνικό κράτος επιτρέψει άνοιγμα διόδου στις Πρέσπες αυτή η κίνηση θα λειτουργήσει ως δούρειος ίππος για τις παραμεθόριες περιοχές μας της Φλώρινας που ήδη επηρεάζονται από τους προπαγανδιστές των εκεί δρώμενων.

Κύριε Υπουργέ, οι απανταχού Μακεδόνες σας καλούν σε εθνική επαγρύπνηση για τη Μακεδονία μας, μακριά από οποιοδήποτε ενδοτισμό, ή αποδοχή «λύσεων» που αντιβαίνουν στο εθνικό μας συμφέρον, το δίκαιο και την ιστορία του τόπου μας. Στις οποιεσδήποτε εξωτερικές πιέσεις πρέπει να παίρνετε δύναμη και κουράγιο από τον ελληνικό λαό ο οποίος πάντοτε αποδεικνύει την αυτοθυσία του σε κάθε κίνδυνο από την αρχαιότητα μέχρι την εποποιία του 40!

Φοβόμαστε πως ενώ εσείς προσπαθείτε να βελτιωθούν οι σχέσεις των δυο χωρών με τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), διάφοροι διπλωματικοί φορείς των Σκοπίων έχουν διαφορετικά σχέδια. Γνωστή είναι η περίπτωση του Γενικού Προξένου των Σκοπίων στη Νέα Υόρκη ο οποίος χρησιμοποιούσε την παλιά σημαία της χώρας του (με τον ήλιο της Βεργίνας) στις επίσημες συναντήσεις του με διπλωμάτες άλλων χωρών έως ότου παρέμβη το δικό σας διπλωματικό σώμα. Όπως και ο Γενικός πρόξενος στο Τορόντο Jovica Palacevski, την περασμένη άνοιξη συμμετείχε σε αλυτρωτική εκδήλωση των Σκοπιανών στον Καναδά όπου παρουσιάστηκαν χάρτες με ενσωματωμένη στο γειτονικό κρατίδιο την “Μακεδονία του Αιγαίου”, με την Θεσσαλονίκη εντός, και τα όρια των Σκοπίων να αγγίζουν την Θεσσαλία. Ο δε Jovica Palacevski, διορισμένος από το VMRO, έπρεπε να είχε αντικατασταθεί από διπλωμάτη του νυν κυβερνώντος κόμματος (SDSM), αλλά ακόμη παραμένει στο Τορόντο.

Τώρα τελευταία μέλη των Μακεδονικών οργανώσεων πληροφορήθηκαν από έγκυρη πηγή ότι η προσπάθεια προβολής του προπαγανδιστικού ντοκυμαντέρ «Μακεδονία» από την Κροατική εταιρεία Jadran Films ήταν έμπνευσης και χρηματοδότησης της προηγούμενης κυβέρνησης του VMRO-DPMNE του Γκρούεβσκι (σας παρακαλούμε δείτε την συνημμένη επιστολή των Παμμακεδονικών Οργανώσεων Υφηλίου προς την Υπουργό Πολιτισμού της Κροατίας, καθώς και πληροφορίες για το ντοκυμαντέρ http://www.echedoros-a.gr/2017/11/jadran-film.html?spref=fb). Πολύ φοβόμαστε πως αυτή η προπαγάνδα θα συνεχιστεί παρά την καλή θέληση της ελληνικής πλευράς.

Οι Μακεδονικές οργανώσεις ανησυχούμε και θα εκτιμήσουμε κύριε Υπουργέ την απάντησή σας το γρηγορότερο δυνατόν.

Με εκτίμηση
Παμμακεδονικές Ενώσεις Ηφηλίου,
Συντονιστική επιτροπή Μακεδονικών Οργανώσεων»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




To μεγαλύτερο μέρος του λαού δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα του ζητήματος, και τούτο διαφαίνεται όταν πολλοί το αποκαλούν με τον όρο «Μακεδονικό»

Είναι δύσκολο να απομακρυνθεί κάποιος από τα τρέχοντα προβλήματα και να δει λίγο μακρύτερα χρονικά, όπου εκείνη η κατάσταση μπορεί να είναι χειρότερη από την υπάρχουσα.

Αυτό διαπιστώθηκε, όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 προειδοποιούσε ότι ο ανεξέλεγκτος δανεισμός προς ικανοποίηση συνδικαλιστικών αιτημάτων, θα επιφέρει στα εγγόνια, του τότε λαού, ένα δυσβάστακτο βάρος για την αποπληρωμή των δανείων. Ποιος είχε πάρει στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις εκείνες;

Η λατρεία στην καρέκλα της εξουσίας, προς ικανοποίηση προσωπικών πόθων των πολιτικών -και όχι προς υπηρέτηση του λαού, όπως ψευδώς υπόσχονται, με την πραγματικότητα να το αποδεικνύει- οδηγούσε στην υποβολή ολοένα και πιο παράλογων αιτημάτων, ενώ γνώριζαν την άσχημη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα. Προσφιλές σύνθημα, ηγετών και λαού, ήταν -και εξακολουθεί να είναι- "ες αύριον τα σπουδαία". Ας βολευτώ εγώ, προσωπικά, σήμερα, και αύριο… έχει ο Θεός. Ώσπου έπαυσε να έχει.

Ο παραμερισμός από την επικαιρότητα φλεγόντων ζητημάτων, διαπιστώνεται στην αδιαφορία ως προς τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπου σε δημοσκοπήσεις το ενδιαφέρον κοινού περιορίζεται σε μονοψήφιο ποσοστό. Πρόκειται πάλι για την Ελλάδα που θα δώσουμε στα παιδιά μας, και αδιαφορούμε αν θα είναι πληγωμένη ηθικά ή εδαφικά. Και το ενδιαφέρον εστιάζεται μήπως και ο Τούρκος γκριζάρει πάλι κάποια νησίδα, και δεν θα έχουμε τώρα χρήματα για επιδρομή σε σούπερ μάρκετ, όπως συνέβη κατά την εποχή των Ιμίων, εκπληρώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το πατριωτικό μας καθήκον.

Και όμως, το ζήτημα της επίλυσης του ζητήματος με τα Σκόπια, είναι καθοριστικό του μέλλοντός μας, αλλά ίσως η κόπωση, ίσως η ανικανότητα των πολιτικών, ίσως η δήθεν προοδευτική προσέγγιση πολλών -μεταξύ των οποίων και υπουργών της σημερινής κυβέρνησης- ότι το αλβανοσλαβικό κράτος πρέπει να ονομάζεται μόνον με τον όρο Μακεδονία, ατόνισε το ενδιαφέρον του κοινού.

Γι’ αυτό φυσικά, φροντίζει και η κυβέρνηση, της οποίας η αδυναμία να επιλύσει και απλά ακόμη καθημερινά προβλήματα, οδηγεί τον λαό σε αποστασιοποίηση, που παρακολουθεί με μοιρολατρική διάθεση τα όσα συμβαίνουν. Και αυτά που αναμένονται, σχετικώς με το Σκοπιανό ζήτημα, ίσως είναι οδυνηρά.

Κατ’ αρχάς, το μεγαλύτερο μέρος του λαού δεν έχει αντιληφθεί πλήρως την σοβαρότητα του ζητήματος, και τούτο διαφαίνεται όταν πολλοί το αποκαλούν με τον όρο "Μακεδονικό". Σαν να είναι δικό μας το πρόβλημα, ενώ αν ενδιαφέρονταν σοβαρά οι πολιτικοί μας -και αν είχαν τις ικανότητες, που δεν τις είχαν- το πρόβλημα έπρεπε να καθιερωθεί ως "Σκοπιανό". Δικό τους έπρεπε να είναι το πρόβλημα, και όχι δικό μας.

Και αυτό θα συνέβαινε αν εξ αρχής κρατούσαμε μια σταθερή και απαρέγκλιτη στάση. Όμως, η κα. Δήμητρα Παπανδρέου είχε διαφορετική γνώμη, όπως γράφει στο βιβλίο του ο Χόλμπρουκ με πιπεράτες λεπτομέρειες, και μας οδήγησε στην επονείδιστη Ενδιάμεση Συμφωνία. Και την οποία δεν καταγγείλαμε, όταν έληξε η διάρκειά της.

Τώρα, με τις αφόρητες αμερικανικές πιέσεις, και τον ανθύπατο των Βαλκανίων Μπράιαν Γι, να απαιτεί λύση "εδώ και τώρα" φοβάμαι πως στις συζητήσεις που θα επακολουθήσουν θα απαιτηθούν αμοιβαίες υποχωρήσεις -παρ’ όλο που μέχρι σήμερα μόνον εμείς υποχωρήσαμε, άρα μας ζητούν να υποχωρήσουμε και άλλο προς όφελος των Σκοπίων- και αυτοί μεν θα αποδεχθούν μια σύνθετη ονομασία, κι εμείς θα παραβλέψουμε το ζήτημα της εθνικότητας, που το θεωρώ εξίσου σπουδαίο.

Σημειώνω εδώ, μόνον τις διιστάμενες απόψεις, με τον Ν. Κοτζιά να δηλώνει προ ημερών ότι στην ατζέντα του έχει προς συζήτηση και το ζήτημα της εθνικότητας των Σλάβων των Σκοπίων, με ανυποχώρητη ην στάση του υπουργού τους Ν. Ντιμιτρόφ, που δήλωσε:
«Η ΠΓΔΜ έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι τα θέματα εθνικής ταυτότητας πρέπει να μείνουν εκτός διαπραγμάτευσης και ότι αν η ΠΓΔΜ αισθάνεται να απειλείται "σε σχέση με το ποιοι είμαστε", τότε δεν θα υπάρξει λύση». Ελπίζω, ότι ο Ν. Κοτζιάς εννοούσε πραγματικά αυτό που δήλωσε, και αναφέρω συγχρόνως πως ευτυχώς που τις διαπραγματεύσεις τις διεξάγει ο ίδιος, και όχι ο Α. Τσίπρας του οποίου η… ικανότητα σε διαπραγματεύσεις είναι γνωστή και επώδυνη.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιάννη Κ. Τρουπή

Αν αποδεχθούμε τη λαϊκή ρήση πως «επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση», τότε η απόσταση μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου πρέπει ολοένα να μεγαλώνει, έστω και σε επίπεδο εντυπώσεων και σημειολογίας, στοιχείο που μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι την Πέμπτη, μέρα που κεντρικό θέμα στην πολιτική επικαιρότητα της χώρας θα είναι η συζήτηση στη Βουλή της «γαλάζιας» επίκαιρης ερώτησης για τον υπουργό Άμυνας, ο πρωθυπουργός θα πραγματοποιεί ταξίδι -αστραπή, όπως ήδη χαρακτηρίστηκε, στο Παρίσι.

Μην φανταστείτε ότι ο κ. Τσίπρας θα συναντηθεί με τον Γάλλο πρόεδρο Macron, μια και κάτι τέτοιο ασφαλώς και θα πρόσθετε στην μετάβαση ένα διαφορετικό «βάρος». Αν και το ακριβές περιεχόμενο της επίσκεψης του πρωθυπουργού στη γαλλική πρωτεύουσα παραμένει σκεπασμένο με πέπλο μυστηρίου, δε φαίνεται πιθανό να πρόκειται για επίσκεψη με προορισμό τα Ηλύσια Πεδία, παρότι βεβαίως δεν αποκλείεται την τελευταία στιγμή να υπάρξει να συμβεί σε ανεπίσημο επίπεδο.

Αυτό όμως που έχει γίνει γνωστό μέχρι σήμερα είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα συναντηθεί με επιχειρηματίες με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων. Με άλλα λόγια, την ημέρα που ο κυβερνητικός εταίρος, πρόεδρος των ΑΝΕΛ θα κονταροχτυπιέται με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την υπόθεση που η ΝΔ έχει χαρακτηρίσει «σκάνδαλο πρώτου μεγέθους», ο κ. Τσίπρας θα πραγματοποιεί ταξίδι μερικών ωρών στην πόλη του φωτός για επενδύσεις.
Τυχαίο ή όχι; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το Μέγαρο Μαξίμου δείχνει για μία ακόμα φορά την πρόθεσή του να κρατήσει διακριτή απόσταση που επιθυμεί να έχει από το θέμα της πώλησης στρατιωτικού υλικού στη Σαουδική Αραβία, αφήνοντας τον κ.Καμμένο να χειριστεί μόνος του το ζήτημα.

Με άλλα λόγια, σε καθαρά επικοινωνιακό επίπεδο τις ώρες που ο υπουργός Άμυνας θα διασταυρώνει τα ξίφη του με τους βουλευτές της ΝΔ και τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα θα προβάλλονται από τα ΜΜΕ, την ίδια στιγμή πλάνα από την επίσκεψη Τσίπρα στο Παρίσι θα αναμεταδίδονται από τις ίδιες τηλεοπτικές συχνότητες, τραβώντας μία καθαρή διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων. Η «διαβολική» αυτή σύμπτωση της μετάβασης του πρωθυπουργού στη Γαλλία, την μέρα που θα συζητείται το θέμα στη Βουλή με πρωταγωνιστή τον υπουργό Άμυνας, έρχεται να προστεθεί σε μία περίοδο ξεκάθαρης προσπάθειας από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου να κρατηθεί ο κ. Τσίπρας εκτός κάδρου στο συγκεκριμένο θέμα.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το ότι από την πρώτη στιγμή που ήρθε στη δημοσιότητα το θέμα με τον μεσάζοντα, δεν υπήρξε καμία δημόσια τοποθέτηση από το Μέγαρο Μαξίμου, παρά τις συνεχείς διατυπώσεις κατηγοριών από την ΝΔ;

Στην Πειραιώς επιμένουν να βάζουν στο επίκεντρο του ζητήματος και τον πρωθυπουργό, καθώς εκτιμούν ότι έχει μεγάλες ευθύνες, καλύπτοντας, όπως λένε, τον κ.Καμμένο.

«Ο κ. Τσίπρας κρύβεται και σιωπά εδώ και 16 μέρες. Πόσο χρόνο χρειάζεται άραγε ο πρωθυπουργός για να αντιληφθεί ότι ο συναρχηγός του είναι αναμεμειγμένος σε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους; αναρωτήθηκε η εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ Μαρία Σπυράκη, την ώρα που ο τομεάρχης Άμυνας Βασίλης Κικίλιας κατέθετε νέα ερώτηση στη Βουλή με μία σειρά ερωτημάτων για τη διακρατική συμφωνία:

- Υφίσταται ή όχι Διακρατική Συμφωνία – Σύμβαση για την αξιοποίηση – πώληση των 300 αεροπορικών βομβών τύπου ΜΚ-82 στα ΗΑΕ, όπως εισηγηθήκαμε στην Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων της ΒτΕ, στις 27 Απρ.2015; Εάν όχι με ποια διαδικασία και Σύμβαση έγινε η υπόψη πώληση;

- Ποια ακριβή ημερομηνία υπογράφηκε η ως άνω Διακρατική Συμφωνία ή όποια άλλη Σύμβαση;

- Ποια ακριβή ημερομηνία εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ η υπόψη Διακρατική Συμφωνία ή όποια άλλη Σύμβαση;

- Ποια ακριβή ημερομηνία έγινε η μεταφορά των εν λόγω αεροπορικών βομβών, με ποιόν μεταφορέα και με ποιο μεταφορικό μέσο;

- Ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των πωληθέντων αεροπορικών βομβών ΜΚ-82 στα ΗΑΕ: 300 βόμβες ως η εισήγηση σας στην Επιτροπή της Βουλής ή 1000 βόμβες όπως αναφέρουν τα δημοσιεύματα του τύπου;

- Με ποια διαδικασία υλοποιήθηκε η πληρωμή των 300 ή 1000 πωληθέντων αεροπορικών βομβών τύπου ΜK-82 στα ΗΑΕ; Με τραπεζική συναλλαγή ή άλλη διαδικασία; Κατά την διάρκεια υλοποίησης της πώλησης, υφίστατο ανέγκλητη πίστωση, ως εγγύηση της είσπραξης χρημάτων;

- Εκδόθηκε αρμοδίως και όπως προβλέπεται, με μέριμνα του Πωλητή, το απαιτούμενο Πιστοποιητικό Τελικού Χρήστη (End User Certificate); Είναι καταλλήλως υπογεγραμμένο από τον πωλητή, τον αγοραστή και υφίσταται έγκριση του κατασκευαστή των αεροπορικών βομβών ΜΚ-82;

- Τα ΗΑΕ προβήκανε σε δωρεά 78 εκ. ευρώ, ως αντιστάθμισμα της έλλειψης Διακρατικής Συμφωνίας ή άλλης Σύμβασης; Εάν ναι, ποια ακριβή ημερομηνία έγινε η δωρεά, με ποια έγγραφα, ποιος κρατικός φορέας την έκανε αποδεκτή (ΚΥΣΕΑ, ΥΠΕΘΑ, ΥΠΟΙΚ) και σε ποιόν Π/Υ πιστώθηκαν τα χρήματα;

Όπως όλα δείχνουν λοιπόν η συζήτηση στην αίθουσα της ολομέλειας την Πέμπτη θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, έστω και αν ο πρωθυπουργός θα πληροφορείται την εξέλιξή της, βρισκόμενος.... Στην πόλη του φωτός.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Νοε 2017


Ο νέος προϋπολογισμός προβλέπει τόσο μεγάλες φορολογικές επιβαρύνσεις που ουσιαστικά βγάζει την πραγματική οικονομία από τη συζήτηση για την ανάπτυξη. Όλα είναι φόροι...

Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Στα ανέμελα χρόνια, τα κομμάτια των δημοσιογράφων για την κατάθεση του προϋπολογισμού ήταν γραμμένα από την περσινή χρονιά.

Ναι, δεν υπήρχε περίπτωση να γράψεις κάτι διαφορετικό. Τα χρήματα για την Άμυνα ήταν πάντα πολλά και για την Παιδεία ελάχιστα. Η δαπάνη για τις συντάξεις εθεωρείτο προκλητικά χαμηλή, ομοίως και η διάθεση κονδυλίων για έργα και πρόνοια. Στην πραγματικότητα ο προϋπολογισμός, δηλαδή εκείνοι οι τόμοι που κουβαλούσε περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών, δεν σεβόταν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο τυπωνόταν. Ήταν εξ αρχής ελλειμματικός με ασύδοτες δαπάνες, ενώ η υστέρηση στα έσοδα, λόγω φοροδιαφυγής, καλύπτονταν με δανεισμό.
Ανέβαινε ο υπουργός στο βήμα και έλεγε ότι στόχος της κυβέρνησης είναι η μείωση του πληθωρισμού. Ευτυχία που, αν και δεν την εκτιμήσαμε στην ώρα της, την απολαύσαμε δεόντως. Την άλλη μέρα οι μισές εφημερίδες έγραφαν ότι ο προϋπολογισμός οδηγεί στην ανάπτυξη και οι άλλες μισές επισήμαιναν την απουσία αναπτυξιακού πρόσημου. Τα ίδια έγραφαν και μετά την ψήφιση. Γραφικότητες. Πάνε οκτώ χρόνια από τότε που κατατίθενται (σχεδόν) πραγματικοί προϋπολογισμοί.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος καταθέτει τον προϋπολογισμό του 2018. Με νέους φόρους, νέες περικοπές και ανεδαφικές προσδοκίες για την πορεία των εσόδων. Το 2017 η υστέρηση εσόδων προσέγγισε το 1 δισ. ευρώ και οι περικοπές δαπανών (μαζί με την αθέτηση υποχρεώσεων) έφτασαν τα 3 δισ. ευρώ. Έτσι βγάζω και εγώ υπερπλεόνασμα. Αντιθέτως, όλα εκείνα που έλεγε η κυβέρνηση για έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, μπήκαν στη λίστα με τα ανέκδοτα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το 2018 έρχεται με νέες φορολογικές επιβαρύνσεις, και πρόβλεψη για ανάπτυξη 1,6%, η οποία δεν αποκλείεται να καταγραφεί αν προχωρήσουν δυναμικά οι ιδιωτικοποιήσεις. Όμως υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: το μείγμα της οικονομικής πολιτικής.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σε μεγαλύτερο βαθμό από τις προηγούμενες, στηρίζει την εκτέλεση του προϋπολογισμού πρωτίστως στη φορολόγηση και δευτερευόντως στην περικοπή δαπανών. Αν, ας πούμε, ο προϋπολογισμός Χαρδούβελη προέβλεπε ότι η βελτίωση των μεγεθών θα έρθει κατά 60% από την περικοπή δαπανών και κατά 40% από τη φορολόγηση, ο αντίστοιχος συσχετισμός στον προϋπολογισμό του Τσακαλώτου ανεβάζει τη φορολόγηση περίπου στο 90%.

Η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή έναν προϋπολογισμό που έχει απαντήσεις για τα έσοδα, αλλά δεν πείθει στο αναπτυξιακό του σκέλος. Όταν η μεσαία τάξη στραγγαλίζεται από τους φόρους, ποιος θα μείνει για να υπηρετήσει το σενάριο της ανάπτυξης; Ενδεχομένως, αν οι αποκρατικοποιήσεις προχωρήσουν όπως προβλέπει το σχέδιο, ο δείκτης της ανάπτυξης να κουνηθεί προς το σημείο-στόχο. Εκδηλώνεται άλλωστε και το φαινόμενο του ελατηρίου: όταν κάτι συμπιέζεται τόσο πολύ, η αντίδραση του είναι αντανακλαστική.

Αν δεν συμβεί κάποια σημαντική ανατροπή στην εξέλιξη των μεγεθών και αν δεν χρειαστεί να πέσει ο κόφτης στις δαπάνες, το 2018 θα είναι ακριβώς όπως η χρονιά που φεύγει. Με τους φόρους να βάζουν δόντια στον λαιμό όσων μπορούν, ακόμα, να πληρώσουν και την επιχειρηματικότητα να αναζητεί οδούς διαφυγής. Και σε ένα χρόνο από σήμερα θα βγει ο Αλέξης Τσίπρας μπροστά στο τζάκι να μοιράσει πλεόνασμα. Το σχέδιο εξελίσσεται μια χαρά.

Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Ρωσία και η Κίνα προσβλέπουν στην ηγεμονία της Ευρασίας, όπου η Ευρώπη αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό – ενώ οι Η.Π.Α. της ηπείρου τους, καθώς επίσης ενός μεγάλου μέρους της Αφρικής, με συμμάχους την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Ινδία και τη Μ. Βρετανία.

Η οικονομία έχει αναδειχθεί σε έναν πολύ σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα, γεγονός που σημαίνει ότι, πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπ’ όψιν – ενώ ο στρατιωτικός εξοπλισμός και οι πόλεμοι κοστίζουν πάρα πολύ. Στα πλαίσια αυτά, ξεκινώντας από τις Η.Π.Α., οι στατιστικές τεκμηριώνουν πως οκτώ χρόνια μετά την τελευταία ύφεση, το ΑΕΠ αυξάνεται με έναν μέσο ετήσιο ρυθμό της τάξης του 2% – ενώ η διάθεση των καταναλωτών είναι πολύ θετική. Εν τούτοις, η εικόνα του λιανικού εμπορίου είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική – παρά το ότι οι συνθήκες θα έπρεπε να είναι παραδεισένιες, με δεδομένο το ότι η κατανάλωση αφορά σχεδόν το 70% του αμερικανικού ΑΕΠ.
Ειδικότερα, διαπιστώνεται ένα μαζικό κλείσιμο καταστημάτων, το οποίο χαρακτηρίζεται ως «αποκάλυψη κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό» – ενώ περιγράφεται με τους αριθμούς 6.800 και 3.000, σύμφωνα με τους οποίους στους πρώτους εννέα μήνες του 2017 έκλεισαν 6.800 καταστήματα, ενώ άνοιξαν 3.000 καινούργια (πηγή). Σε τελική ανάλυση λοιπόν χάθηκαν 3.800 καταστήματα, σε μία εποχή που το λιανικό εμπόριο θα έπρεπε να ανθεί – κάτι που συμβαίνει συνεχώς τα τελευταία τρία χρόνια.
Από τη μία πλευρά βέβαια υπάρχει εξήγηση, αφού αυξάνεται διαχρονικά το εμπόριο μέσω του διαδικτύου (on line πωλήσεις) – όπου κυριαρχεί η Amazon. Η δεύτερη ερμηνεία του φαινομένου είναι η υπερχρέωση των καταστημάτων λιανικής – τα οποία, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, αποτέλεσαν τον αγαπημένο στόχο των μοχλευμένων εξαγορών (Leveraged Buyouts), όπου ο αγοραστής χρηματοδοτεί την εξαγορά με δάνεια που μετά επιβαρύνουν τον Ισολογισμό της επιχείρησης.
Ως εκ τούτου πολλές αλυσίδες λιανικής δυσκολεύονται να αναχρηματοδοτήσουν τα ληξιπρόθεσμα δάνεια τους, ενώ οι πιστωτές που δραστηριοποιούνται στην αγορά των ομολόγων «σκουπιδιών» (Junk Bonds) δεν είναι πρόθυμοι να αντικαταστήσουν τα ομόλογα που λήγουν –αφενός μεν λόγω της ανόδου της Amazon, αφετέρου επειδή ο τζίρος και τα κέρδη τους συρρικνώνονται. Επομένως όλο και περισσότερες αλυσίδες πτωχεύουν, προβλέποντας πως η τάση θα επιταχυνθεί όταν η Fed συνεχίσει να αυξάνει τα βασικά της επιτόκια – κάτι που θα προκαλέσει την αύξηση της ανεργίας, με επώδυνες συνέπειες για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, αφού ως πωλήτριες και πωλητές απασχολούνται 8.000.000 άτομα στις Η.Π.Α., με μέσο ετήσιο μισθό τα 21.500 $.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η συνεχιζόμενη αύξηση των χρεών των νοικοκυριών, μετά την υποχώρηση τους κατά την κρίση – αφού έχουν υπερβεί πλέον τα 12 τρις $ (γράφημα). Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το διπλασιασμό των δημοσίων χρεών της υπερδύναμης σε απόλυτο μέγεθος (από τα 10 τρις $ το 2008 στα 20 τρις $ σήμερα), με τον τετραπλασιασμό του Ισολογισμού της Fed, καθώς επίσης με το ότι σχεδόν 100 εκ. ενήλικα άτομα δεν εμφανίζονται στις στατιστικές ανεργίας (ανάλυση), δεν ταιριάζει με τις ανακοινώσεις περί οικονομικής ευρωστίας της – με τις οποίες οφείλει να είναι πολύ επιφυλακτικός κανείς.
Επόμενο πρόβλημα είναι το ότι γενικότερα στη Δύση, η οποία καθορίζεται αφενός μεν από τις Η.Π.Α., αφετέρου από την Ιαπωνία και τη Γερμανία ως ηγέτιδα της ΕΕ, ακολουθούμενες από τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία, τον Καναδά και την Αυστραλία, το οικονομικό σύστημα φαίνεται να ωφελεί μία συνεχώς μειούμενη αλλά ισχυροποιούμενη μειοψηφία – η οποία έχει ουσιαστικά τη διαχείριση και τον έλεγχο της πολιτικής.
Αναλυτικότερα οι τοπικές επιχειρήσεις και η πραγματική οικονομία αντικαταστάθηκαν από τις πολυεθνικές, καθώς επίσης από το χρηματοπιστωτικό σύστημα – όπου παρέχονται μεγάλες ελαφρύνσεις όσον αφορά την πληρωμή φόρων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των φορολογικών παραδείσων. Εν προκειμένω το σύστημα του χρέους, το δολάριο, η Fed και η στρατιωτική ηγεμονία (Η.Π.Α., ΝΑΤΟ), διαδραματίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο – όπως επίσης το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα κοκ.
Όσον αφορά τη μαζική εκτύπωση χρημάτων από τις κεντρικές τράπεζες, είχε στόχο τη διατήρηση αυτού του συστήματος των ελίτ, των μεγάλων τραπεζών και των πολυεθνικών γιγάντων στην κορυφή – επίσης των δολαρίων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money), στη θέση τους ως παγκόσμιο αποθεματικό και συναλλακτικό νόμισμα. Με απλά λόγια, εάν μία χώρα θέλει να πουλήσει κάτι σε κάποια άλλη, οφείλει να χρησιμοποιεί δολάρια – όπου, σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο, κάθε δολάριο πρέπει να εκκαθαρίζεται από την τράπεζα της Νέας Υόρκης.
Το γεγονός αυτό σημαίνει πως αυτόματα η συγκεκριμένη συναλλαγή υπάγεται στο δίκαιο των Η.Π.Α. – ενώ, εάν παρακαμφθεί, όπως στην περίπτωση του Ιράν που δεν ήθελε να πουλάει πετρέλαιο σε δολάρια, τότε απομονώνεται από το σύστημα, οπότε από το παγκόσμιο Εμπόριο. Ο αποκλεισμός αυτός στοίχισε στο Ιράν την υποτίμηση του νομίσματος του κατά 50% (πηγή) – όπως στη Ρωσία, όταν της επιβλήθηκαν κυρώσεις. Το τι συνέβη πάντως με το Ιράκ και με τη Λιβύη, όταν ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να διεξάγουν συναλλαγές με ευρώ, είναι σε όλους γνωστό.
Εν τούτοις όλα αυτά αλλάζουν σταδιακά, αφού από κοινού η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν από το δυτικό σύστημα – έχοντας ανακοινώσει μεταξύ τους συναλλαγές στα δικά τους νομίσματα, ιδρύοντας εναλλακτικούς οργανισμούς στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργώντας το δικό τους Swift κοκ.
Τέταρτο και τελευταίο πρόβλημα είναι η συνεχώς μειούμενη βιομηχανική παραγωγή της Δύσης, η οποία μεταφέρθηκε σταδιακά στην Ανατολική Ευρώπη και στην Ασία – λόγω του χαμηλού εργατικού κόστους, του τεχνητά υποτιμημένου κινεζικού νομίσματος, της παγκοσμιοποίησης κλπ. Η διαδικασία αυτή οδήγησε εν πρώτοις στην αύξηση του δυτικού πλούτου, με κριτήριο την αγοραστική δύναμη των ανθρώπων – επειδή οι εισαγωγές γίνονταν όλο και πιο φθηνές, με τον πληθωρισμό να διατηρείται χαμηλός παρά το αθρόο τύπωμα νέων χρημάτων. Η κατάσταση αυτή όμως έχει ημερομηνία λήξης – η οποία δεν θα αργήσει πολύ, ενώ θα δρομολογήσει μία επώδυνη μείωση του βιοτικού μας επιπέδου.
Η Κίνα
Από την άλλη πλευρά τώρα, η Κίνα πέτυχε μία κατακόρυφη αύξηση των εξαγωγών της, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο των πλεονασμάτων και των συναλλαγματικών της αποθεμάτων σε δολάρια – κάτι που στήριξε μεν το αμερικανικό νόμισμα, αλλά αύξησε την εξάρτηση των Η.Π.Α., αφού με τα αποθέματα αυτά αγόραζε ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου, μετατρεπόμενη στο μεγαλύτερο δανειστή της υπερδύναμης μαζί με την Ιαπωνία.
Θυσιάστηκαν λοιπόν ορισμένες γενιές στην Κίνα για να μπορέσει να αναπτυχθεί, αλλά σήμερα ευρίσκεται σε μία πολύ πλεονεκτική θέση – έχοντας πλέον τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθεί από το δυτικό σύστημα του χρέους και το δολάριο. Ειδικότερα, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε από 200 $ το 1990 στα 5.000 $ το 2010, δημιουργήθηκε μία μεγάλη μεσαία τάξη, το ποσοστό φτώχειας μειώθηκε από 88% στο 6,5%, πάνω από 500 εκ. άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν πια συνθήκες ακραίας φτώχειας κοκ.
Εάν δε η άνοδος της αγοραστικής δύναμης της Κίνας (ΡΡΡ) συνοδευτεί από την πτώση της στη Δύση, ως αποτέλεσμα του προβλεπόμενου πληθωρισμού λόγω των νέων χρημάτων που τυπώθηκαν, της ανόδου των τιμών των εισαγομένων προϊόντων, τυχόν αύξησης των τιμών της ενέργειας κοκ., τότε η σύγκριση μεταξύ των δυο αυτών περιοχών του πλανήτη θα διαφοροποιηθεί ξαφνικά και σε μεγάλο βαθμό – σημειώνοντας πως σε όρους αγοραστικής δύναμης το ΑΕΠ της Κίνας είναι ήδη υψηλότερο από αυτό των Η.Π.Α.
Οφείλει να σημειωθεί εδώ η διευκόλυνση των απ’ ευθείας αποστολών προϊόντων από την Κίνα στον υπόλοιπο πλανήτη μέσω του διαδικτύου εκ μέρους της κυβέρνησης της, η οποία τις επιδοτεί για να μην επιβαρύνονται οι επιχειρήσεις με τα ταχυδρομικά έξοδα – με αποτέλεσμα να υπολογίζεται πως έως το 2020 η χώρα θα αποκτήσει το 60% του παγκοσμίου ηλεκτρονικού εμπορίου (πηγή). Επίσης πως η κορυφαία της εταιρεία, η ALIBABA, επεξεργάσθηκε 812.000.000 παραγγελίες εντός μόλις 24 ωρών, ενώ η υπηρεσία πληρωμών ALIPAY διαχειρίσθηκε 1,5 δις συναλλαγές την ίδια ημέρα – άρα τον απίστευτα μεγάλο αριθμό των 256.000 συναλλαγών ανά δευτερόλεπτο!
Περαιτέρω, η Κίνα επιδιώκει να κατακτήσει την πρώτη θέση στην τρίτη βιομηχανική επανάσταση, επενδύοντας τεράστια ποσά στην αυτοματοποίηση, καθώς επίσης στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας – επειδή η άνοδος των μισθών των εργαζομένων της στην κλασική βιομηχανία ασκεί ήδη πιέσεις στην οικονομική της ανάπτυξη, την οποία σχεδιάζει να στηρίξει με την εσωτερική της κατανάλωση πλέον.
Ταυτόχρονα, με το «νέο δρόμο του μεταξιού» (φωτογραφία), ο οποίος αποτελεί τη μεγαλύτερη υλοποίηση υποδομών που συνέβη ποτέ στον πλανήτη, συνδέοντας την με την υπόλοιπη Ευρασία, σχεδιάζει την άνοδο των εξαγωγών της στη συγκεκριμένη περιοχή – πάντοτε με προσανατολισμό την παραγωγή και λιγότερο τις υπηρεσίες. Όσον αφορά τη συνεργασία της με τη Ρωσία, το μερίδιο των εθνικών νομισμάτων στις πληρωμές των εξαγωγών των ρωσικών προϊόντων το 2016 ανήλθε στο 13%, ενώ στις εισαγωγές στο 16%, παρακάμπτοντας το δολάριο – ενώ, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κίνα, όσον αφορά τη ραγδαία άνοδο των συνολικών χρεών της, φαίνεται να είναι σε θέση να τα ελέγξει.

Η Ρωσία
Όπως έχουμε ήδη αναλύσει η Ρωσία, μετά τις κυρώσεις που της επιβλήθηκαν από τη Δύση το 2014 στην ενέργεια, στον τραπεζικό κλάδο και στη στρατιωτική της βιομηχανία, συνοδευόμενες από τις επιθέσεις στο νόμισμα της, επέλεξε να απαντήσει με ανάλογο τρόπο – με κυρώσεις δηλαδή προς όφελος της πραγματικής της οικονομίας, όπως ήταν η απαγόρευση εισαγωγών αγροτικών προϊόντων.
Έτσι κατάφερε να αναπτύξει σημαντικά την πραγματική της οικονομία, ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα (ανάλυση) – με αποτέλεσμα η συμμετοχή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στα έσοδα του προϋπολογισμού της να μειωθεί στο 39% από 51,3% το 2014(πηγή), ενώ αναμένεται να περιοριστεί κάτω από το 35% το 2010. Ειδικά σε σχέση με τη γεωργία, την οποία υποτιμούμε ανόητα στην Ελλάδα, η ρωσική κυβέρνηση δήλωσε τα εξής:
«Η Ρωσία είναι ηγετική δύναμη στον πλανήτη, όσον αφορά τις εξαγωγές σιτηρών, φυτικών ελαίων, ψαριών και ορισμένων άλλων τροφίμων. Περιμένουμε να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο προμηθευτή της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού, στα οργανικά καθαρά προϊόντα» (πηγή).
Αυτό που καθιστά όμως τη χώρα σημαντική σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η στρατιωτική της ισχύ, σε συνδυασμό με την εμπνευσμένη γεωπολιτική της στρατηγική – όπως φάνηκε στον πόλεμο της Συρίας, μέσω του οποίου κατάφερε να συμμετέχει ευρύτερα στον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, μαζί με την Κίνα και το Ιράν.
Το μεγάλο όπλο της βέβαια δεν είναι ο στρατός και η πυρηνική της δύναμη, κυρίως επειδή φαίνεται αποφασισμένη να τη χρησιμοποιήσει εάν υπάρξει ανάγκη (πιστεύουμε πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο εάν είχε εκλεγεί η κυρία Clinton, με πρόσχημα την ουκρανική κρίση), αλλά η ενέργεια – όπως των Η.Π.Α. το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε συνδυασμό με το δολάριο και της Κίνας η παραγωγική της μηχανή. Ο στρατός και τα πυρηνικά αποτελούν το μέσο προστασίας των βασικών οικονομικών όπλων της εκάστοτε ηγετικής δύναμης – τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Σε κάθε περίπτωση, η επιτυχημένη απελευθέρωση της Συρίας από την ISIS κατά σχεδόν 95% είναι το αποτέλεσμα των ειρηνευτικών συνομιλιών της Αστάνα, μεταξύ της Ρωσίας, της Συρίας, της Τουρκίας και του Ιράν – όχι αυτών στη Γενεύη, όπου οι Η.Π.Α. διατύπωσαν κάποιες υποσχέσεις, οι οποίες δεν πραγματοποιήθηκαν. Ακόμη καλύτερα, η συνεργασία της Χεζμπολάχ, του Ιράν, του Ιράκ και της Ρωσίας, παρά την αμερικανική βοήθεια προς τη Σαουδική Αραβία, ήταν αυτή που απελευθέρωσε τελικά τη Συρία και το Ιράκ από την ISIS – μεταξύ άλλων με την τοποθέτηση των S-400 που άλλαξαν τις συνθήκες στην περιοχή.
Είναι εμφανής δε η απροθυμία του προέδρου Trump να ξεκινήσει μία σύγκρουση στη Μέση Ανατολή – γεγονός που αφήνει ουσιαστικά ακάλυπτη τόσο τη Σαουδική Αραβία, όσο και το Ισραήλ, αυξάνοντας την επιρροή του Ιράν. Όσον αφορά τη Ρωσία, η επίσκεψη του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, καθώς επίσης οι τέσσερις συναντήσεις μεταξύ του Ρώσου προέδρου και του πρωθυπουργού του Ισραήλ (πηγή), τεκμηριώνουν τη σημασία της στη Μέση Ανατολή – ενώ όσο περισσότερο η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ πιέζουν για πόλεμο εναντίον του Ιράν, το οποίο επέλεξε από την αρχή τους σωστούς συμμάχους, τόσο πιο πολύ θα απομονώνονται.
Η Ιαπωνία
Στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, στην Ιαπωνία, ο πρωθυπουργός της μετά την επανεκλογή του θέλει να αλλάξει το μεταπολεμικό πασιφιστικό σύνταγμα της χώρας του, στηριζόμενος από το 80% των βουλευτών – κάτι που δεν σημαίνει βέβαια πως θα εξελιχθεί σε μία ισχυρή στρατιωτική δύναμη, αλλά ότι θα αρχίσει να επενδύει αρκετά χρήματα στην άμυνα της, εμπιστευόμενη λιγότερο την προστασία των Η.Π.Α. και θέλοντας να είναι καλύτερα οχυρωμένη απέναντι στην Κίνα. Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ιαπωνία, συνεχίζει να είναι μία ισχυρότατη εξαγωγική και τεχνολογική δύναμη, σαν τη Γερμανία – έχοντας όμως τα ίδια προβλήματα με τη Γερμανία, όπως είναι η έλλειψη ενέργειας και η στρατιωτική αδυναμία.
Σύμφωνα με το σημερινό Σύνταγμα της τώρα, ο ιαπωνικός στρατός επιτρέπεται τότε μόνο να πολεμήσει, όταν αντιμετωπίσει την επίθεση μίας εχθρικής δύναμης στο εσωτερικό της χώρας. Για παράδειγμα, απαγορεύεται να καταστρέψει προληπτικά μία βάση πυραύλων στη Β. Κορέα – κάτι που ο νέος πρωθυπουργός, ο οποίος θεωρείται εθνικιστής, θέλει να αλλάξει, εκμεταλλευόμενος τη στάση της Β. Κορέας. Η αλλαγή αυτή φαίνεται να υποστηρίζεται από τις Η.Π.Α., οι οποίες θεωρούν τη χώρα απαραίτητη όσον αφορά την κινεζική απειλή – ενώ η Ιαπωνία αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο δανειστή της υπερδύναμης, στο ίδιο σχεδόν επίπεδο με την Κίνα.
Ο πραγματικός στόχος βέβαια της εξωτερικής πολιτικής της Ιαπωνίας είναι ο περιορισμός της επιρροής της Κίνας στην Ασία – όπου οι φιλοδοξίες του προέδρου Xi μπορεί να αφήνουν αδιάφορους τους Ευρωπαίους, με εξαίρεση τη Γερμανία, αλλά όχι τη γειτονική της χώρα. Εκτός αυτού η Κίνα απαιτεί νησιά, τα οποία ανήκουν επίσημα στην Ιαπωνία – ενώ η Ιαπωνία χωρίς τη στήριξη των Η.Π.Α. δεν είναι σε θέση ούτε να προστατεύσει αυτά τα νησιά, ούτε να αντιμετωπίσει τις ηγεμονικές βλέψεις της Κίνας.
Γενικότερα πάντως το τέλος της εποχής του πασιφισμού της Ιαπωνίας έχει στόχο να την μετατρέψει σε έναν πλήρη στρατιωτικό σύμμαχο των Η.Π.Α. στην Ασία, ενδεχομένως μαζί με την Αυστραλία και την Ινδία – όπου όμως η Αυστραλία εκτός από τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, τα οποία εντείνονται από τα αυξημένα εξοπλιστικά της προγράμματα, είναι άμεσα εξαρτημένη εξαγωγικά από την Κίνα.
Ο στρατηγικός διάλογος που προβλέπεται μεταξύ της Ιαπωνίας, των Η.Π.Α., της Ινδίας και της Αυστραλίας έχει στόχο την προστασία του θαλασσίου διαδρόμου από την Ασία μέσω της Μέσης Ανατολής στην Αφρική – με απώτερο σκοπό την προώθηση του ελευθέρου εμπορίου, κυρίως όμως τη δημιουργία ενός αντίπαλου δέους στο «νέο δρόμο του μεταξιού» της Κίνας. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας έχει δημοσιεύσει το γεωπολιτικό του όραμα ήδη πριν από πέντε χρόνια – όπου φαίνεται ο εθνικισμός του, καθώς επίσης το ότι στην εξωτερική πολιτική τάσσεται υπέρ της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης δηλαδή, αντί της συμφιλίωσης.
Η βασική του σκέψη δε είναι η δημιουργία ενός «δημοκρατικού διαμαντιού ασφαλείας» στην Ασία – το οποίο θα ενώνει την Αυστραλία, την Ιαπωνία, την Ινδία και την αμερικανική Πολιτεία της Χαβάης. Για παράδειγμα, η Ιαπωνία από κοινού με την Ινδία, θα παρακολουθούν την ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ του Ειρηνικοί και του Ινδικού ωκεανού – έτσι ώστε να περιορίζεται η στρατιωτική δράση της Κίνας. Μπορεί λοιπόν να μη δίνεται μεγάλη σημασία στην Ιαπωνία ή η Ινδία να ανήκει τυπικά στις BRICS, αλλά πρόκειται για δύο ισχυρότατες χώρες – τις οποίες δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς, ούτε να τοποθετεί αυθαίρετα κάπου.

Επίλογος     

Η νέα τάξη πραγμάτων, το μοίρασμα του πλανήτη σε αποκλειστικές ζώνες επιρροής, ευρίσκεται ήδη σε μία πολύ προχωρημένη κατάσταση – όπου φαίνεται πως οι Η.Π.Α. ενδιαφέρονται κυρίως για την ηγεμονία τους στην ήπειρο τους (Λατινική Αμερική, Μεξικό, Καναδάς), καθώς επίσης για τη συμμαχία τους με την Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Ινδία και τη Μ. Βρετανία, διατηρώντας ένα μεγάλο μέρος της Αφρικής.
Η Ρωσία και η Κίνα, με σύμμαχο το Ιράν προσβλέπουν στην ηγεμονία της Ευρασίας – η εξασφάλιση της οποίας θεωρείται πως θα δημιουργήσει την ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη. Η βοήθεια της Κίνας και της Ρωσίας στην αναδιάρθρωση των χρεών της Βενεζουέλας εξυπηρετεί μόνο ως διαπραγματευτικό χαρτί – για το οποίο θα ζητηθούν ανταλλάγματα κάπου αλλού.
Το βασικό θέμα εν προκειμένω είναι το τι θα συμβεί με την Ευρώπη, η οποία βιώνει μία κατάσταση αποσύνθεσης – με τη Γερμανία να επιθυμεί μεν την ηγεμονία της, αλλά χωρίς μεγάλες ελπίδες να τα καταφέρει αφού είναι αντιπαθής, δεν διαθέτει στρατιωτική δύναμη, ενώ είναι εξαρτημένη ενεργειακά σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία. Η υπερχρέωση της ηπείρου μας πάντως, σε συνδυασμό με την πολιτική λιτότητας που της έχει επιβληθεί, έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου – απελευθερώνοντας πολλές φυγόκεντρες δυνάμεις, ειδικά εντός της νομισματικής ένωσης, οι οποίες θα ενταθούν σημαντικά εάν υπάρξει πολιτική αστάθεια στη Γερμανία.
Τυχόν δε επανάληψη των γερμανικών εκλογών είναι πιθανόν να ενισχύσει κατά πολύ το εθνικιστικό κόμμα – ένα ενδεχόμενο που θα ολοκλήρωνε την καταστροφή που προκάλεσαν η καγκελάριος και ο υπουργός οικονομικών της, με αφετηρία την Ελλάδα. Σε αυτούς οφείλεται άλλωστε η σταδιακή αναβίωση του εγκληματικού ναζιστικού παρελθόντος της χώρας στις μνήμες των Ευρωπαίων – η οποία μπορεί μεν σήμερα να ευρίσκεται σε καλή οικονομική κατάσταση, αλλά αυτή θα κληθεί να πληρώσει τον πανάκριβο λογαριασμό τυχόν διάλυσης της Ευρωζώνης.
Τέλος, η Κίνα αυξάνει την επιρροή της στην Ευρώπη εξαγοράζοντας επιχειρήσεις και κατακτώντας ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής καταναλωτικής αγοράς – ενώ η Ρωσία ισχυροποιείται στην ανατολική πλευρά, με επί πλέον δυνητικούς συμμάχους τόσο τη Γαλλία, όσο και την Ιταλία. Ως εκ τούτου φαίνεται πως η Ευρώπη εκτός Βρετανίας θα αποτελέσει το μεγάλο λάφυρο της διαμάχης των μεγάλων δυνάμεων – με πιθανότερη την «ανάρτηση» της στην υπόλοιπη Ευρασία. Στα πλαίσια αυτά ελπίζουμε πως η Ελλάδα γνωρίζει επακριβώς τι συμβαίνει, επιλέγοντας αυτό που θα τη συμφέρει καλύτερα μελλοντικά – ευχόμενοι να προβλέψει σωστά τις  παγκόσμιες εξελίξεις και την αλλαγή παραδείγματος.

AnalystTeam
Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η αλήθεια είναι ότι η ρητορική του Ράμα μοιάζει με αυτήν του Ερντογάν, όπου σε μία παράγραφο ρίχνει βέλη και στην άλλο κρατά κλάδο ελαίας...

Οι παππούδες μας, στους ιερούς αθλητικούς αγώνες που τελούσαν, όταν κάποιος αθλητής άλματος, έβγαινε έξω από το σκάμμα, χρησιμοποιούσαν την φράση «υπερέβη τα εσκαμμένα», ξεπερνούσε δηλαδή τα τεθέντα όρια, και μάλιστα συνιστούσαν να αποφεύγεται η υπέρβαση, επειδή παρατηρούνταν τραυματισμοί, προς βλάβη του αθλητή.

Στην περίπτωσή μας, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας -που κατηγορείται από την αλβανική αντιπολίτευση, με σιωπηρή συγκατάνευση των ΗΠΑ, που έστειλαν το FBI για έρευνες, ως αρχηγός αλβανικής συμμορίας- βρίσκεται συνεχώς εκτός σκάμματος, εκμεταλλευόμενος την μακρόχρονη αδράνεια της ελληνικής πολιτείας, αλλά και το γεγονός ότι ο Ν. Κοτζιάς κρατά μόνον καρώτο, και άφησε το μαστίγιο στην αποθήκη.

Είναι προφανές, ότι όσο συνεχίζεται από πλευράς μας αυτού του είδους η αντιμετώπιση ενός θρασύτατου επιβουλέα, η αγοραία ρητορική του θα λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις, η δε αυθαιρεσία του θα καθίσταται μη αντιμετωπίσιμη. Είναι καιρός, να αλλάξει η πολιτική μας, και να αναζητηθούν οι λόγοι που τον καθιστούν τόσο θρασύ.

Πρόκειται για θρασύτητα ανθρώπου του υποκόσμου, που εκφοβίζει τους συνετούς επιτυγχάνοντας ακόπως τους σκοπούς του, ή ταυτοχρόνως έχει «ισχυρές πλάτες», και ποιες είναι αυτές; Η συμπαράσταση του Ερντογάν, αρκεί; Η σιωπηλή βοήθεια από την Ιταλία, πόσο θα διαρκέσει, εν όψει μάλιστα και των υποθέσεων που ερευνά η ιταλική δικαιοσύνη για τις εγκληματικές ενέργειες της αλβανικής μαφίας στην βόρεια Ιταλία;

Όμως, το γεγονός ότι ο Έντι Ράμα αδιαφορεί για το βέτο που απειλεί ότι θα θέσει η Ελλάδα στην προοπτική ένταξης της Αλβανίας στην Ε.Ε., μπορεί να εξηγηθεί αφενός λόγω της βεβαιότητάς του ότι ούτως ή άλλως η Αλβανία, και αν ακόμη γίνει δεκτή, θα περάσουν πολλά χρόνια, όταν αυτός και η οικογένειά του θα γεύονται τους καρπούς της προστασίας που παρέχει σε κατασκευαστές και εμπόρους ναρκωτικών, αφετέρου δε, μήπως η αμερικανική πλευρά τον έχει διαβεβαιώσει ότι η Αθήνα θα υποκύψει στις πιέσεις στην Ουάσιγκτον, ώστε το βέτο να μη ισχύσει.

Η αλήθεια είναι, ότι η ρητορική του Ράμα μοιάζει μ’ αυτήν του Ερντογάν, όπου σε μία παράγραφο ρίχνει βέλη και στην άλλο κρατά κλάδο ελαίας. Και ό,τι πιάσει. Αφού καθύβρισε εχθές την Ελλάδα, όπως έγραψε η voria.gr, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα έχει κακομάθει και ότι η Αλβανία δεν θα σιωπήσει στα ιστορικά ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών και ότι η Ελλάδα εξαπατά τους Αλβανούς συνομιλητές, πρόσθεσε:
«Έχει δημιουργηθεί μια ειδική ομάδα και είμαστε διατεθειμένοι να συνεργασθούμε με την ελληνική πλευρά για να καθίσουμε στο τραπέζι και να συζητήσουμε ανοιχτά για το μέλλον, που θα είναι βασισμένο σε ευρωπαϊκά πρότυπα και αρχές, στα θέματα αυτά», είπε ο Ράμα.

Πιστεύω ότι το ελληνικό ΥΠΕΞ πρέπει να εγκαταλείψει την κρυψίνοια, στα ζητήματα εκείνα όπου η απέναντι πλευρά επιτρέπει διαρροές, που προβληματίζουν. Δεν μπορώ να γνωρίζω -όχι μόνον εγώ- τι διεμήφθη στις συζητήσεις μεταξύ Κοτζιά-Μπουσάτι, και τι είναι ειλικρινές από όσα δημοσιεύει ο αλβανικός Τύπος.

Δεν κρύβω πάντως ότι με ανησυχεί το γεγονός ότι κατά τις διαρροές υπήρξε από πλευράς μας αναγνώριση του αιτήματος των Αλβανοτσάμηδων σε κατάλληλο χρόνο από επικοινωνιακής πλευράς. Θέλω να πιστεύω ότι πρόκειται για εκδήλωση επιθυμίας των Αλβανών και προδιαθέσεως της αλβανικής κοινής γνώμης. Ο αλβανικός Τύπος γράφει ότι ο Μπουσάτι έθεσε «το θέμα της κατάργησης  της εμπόλεμης κατάστασης, με την οποία έχουν κατασχεθεί ιδιοκτησίες των Αλβανών και των μειονοτικών πολιτών αλβανικής υπηκοότητας σε ελληνικό έδαφος».

Υ.Γ.: Σε συνέντευξή του στην τηλεόραση της "Φωνής της Αμερικής", ο βοηθός αναπληρωτής ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Χόιτ Μπράιαν Γι, δήλωσε πως η αμερικανική πλευρά στηρίζει πλήρως τους εισαγγελείς και τους δικαστές που χειρίζονται την υπόθεση της διαφθοράς στην Αλβανία, ακόμα και αν θα φτάσουν οι έρευνές τους σε υψηλά κλιμάκια.  Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρέσβης των ΗΠΑ στα Τίρανα Ντόναλντ Λιου, δήλωσε πως κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου