Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Σεπ 2017


Η Δύση δεν αναγνωρίζει την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσία, ενώ αναγνωρίζει την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία

Η αμέριστη, έως προκλητική υποστήριξη της Δύσης για ίδρυση κρατικής οντότητας στην σερβική περιοχή του Κοσσυφοπεδίου - Μετοχίων, έχει βεβαίως την εξήγησή της.

Υπάρχουν σοβαροί γεωπολιτικοί και γεωοικονομικοί λόγοι, που οδηγούν στον παραλογισμό, η Δύση να μη αναγνωρίζει την ενσωμάτωση της Κριμαίας στην Ρωσία, που επιτεύχθηκε μετά από δημοψήφισμα των κατοίκων, ενώ αναγνωρίζει την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου από την Σερβία, που επιτεύχθηκε βιαίως και χωρίς ηθική αλλά και νομική κάλυψη. Και όχι μόνον αυτό, αλλά συνέχισε τον κατακερματισμό της Σερβίας, με την απόσχιση του Μαυροβουνίου μετά από αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα.

Για να επεξηγηθεί το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για ένα μικρό τμήμα γης, για το οποίο ο στρατιωτικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ άδειασε τις αποθήκες των πυρομαχικών του κατά της πολύπαθης Σερβίας, πρέπει να πούμε ότι σε όλη τη μακρά ιστορία της Βαλκανικής η κατοχή του Κοσσυφοπεδίου εξασφάλιζε την επιτυχία είτε των από Βορρά προς Νότο στρατιωτικών επιχειρήσεων, είτε αντιστρόφως.

Επιπλέον, είναι περιοχή πλούσια σε ορυκτά και έχει οικονομικό ενδιαφέρον από την εποχή κιόλας των Ρωμαίων. Πόσο αποτιμάται σε ευρώ το υπέδαφος του Κοσσυφοπεδίου; Το 2005, η Παγκόσμια Τράπεζα υπολόγισε ότι αξίζει 13,5 δισ. ευρώ. Αλλά γέλασαν όσοι άκουσαν το νούμερο, αφού οι επιχειρηματικοί κύκλοι κάνουν λόγο για περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια.

Και για να μη νομίσει κάποιος ότι είναι αυθαίρετος ο αριθμός, ένα προ καιρού δημοσίευμα της "The Wall Street Journal" έρχεται να τον επιβεβαιώσει. Κατά την εφημερίδα του Μέρντοχ, ο Τζορτζ Σόρος, «έχει βάλει στο μάτι τον ορυκτό πλούτο του Κοσσυφοπεδίου» και βρίσκεται σε συνεργασία με τον εκατομμυριούχο Αλβανό, Sahit Muja, ο οποίος ζει στη Νέα Υόρκη και είναι γνωστός για τις «εξορυκτικές δραστηριότητές του στο Κοσσυφοπέδιο», διευθύνοντας την εταιρία "Albanian Minerals".

Ο Σόρος και ο Muja επιδιώκουν να επενδύσουν σε υπόγεια αποθέματα του Κοσσυφοπεδίου και τα οποία, πιστεύεται, ότι θα τους αποφέρουν τουλάχιστον 300 δισ. ευρώ κέρδη! Οι δύο εκατομμυριούχοι, σύμφωνα με την εφημερίδα, επισκέφθηκαν το Κοσσυφοπέδιο και ξεναγήθηκαν σε υπόγειες στοές εξόρυξης μετάλλων.

Αναφερόμενος στα όσα γράφει η "The Wall Street Journal", ο Sahit Muja, δήλωσε ότι το Κοσσυφοπέδιο έχει ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ψευδαργύρου, χρωμίου, χρυσού, αργύρου, νικελίου και άλλων πολύτιμων μετάλλων. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι κατά τη δεκαετία του 1980 στην περιοχή εξορυσσόταν το 70% του ορυκτού πλούτου της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Όλα αυτά δείχνουν τη μεγάλη γεωοικονομική (πλην της γεωστρατηγικής) αξίας της περιοχής και εξηγούν και το γιατί οι Σέρβοι δεν θα ήσαν αντίθετοι σε μια διαίρεσή του, ώστε ο σερβικός τομέας να ενσωματωθεί σ’ αυτούς. Ό,τι πάρουν δηλαδή, αφού η ανεξαρτησία του είναι δεδομένη. Η "Deutsche Welle" δημοσίευσε πληροφορίες από σερβικές διπλωματικές πηγές, που υποστηρίζουν την κατάτμηση του Κοσσυφοπεδίου, όπου το βόρειο μέρος θα ενσωματωθεί με τη Σερβία και οι υπόλοιπες περιοχές θα παραμείνουν στο Κοσσυφοπέδιο.

Ακόμη όμως και αν συμφωνήσουν Σέρβοι και Κοσοβάροι στη διχοτόμηση του Κοσσυφοπεδίου, υπάρχει και άλλη πλευρά που προειδοποιεί ότι τέτοιο ενδεχόμενο θα αποτελέσει προηγούμενο. Αναφέρομαι στον αρχηγό του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος DUI, των Σκοπίων, Αλί Αχμέτι, ο οποίος δήλωσε στην κρατική τηλεόραση της Πρίστινας (RTK):

«Εάν υπάρξουν προφάσεις για αλλαγές των συνόρων, εάν υπάρξουν προφάσεις για επιβολή νέας τάξης πραγμάτων, για τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής κατάστασης από τη σημερινή, εγώ δεν μπορώ να αναλάβω κανενός είδους ευθύνη για τη διαφύλαξη της ειρήνης στη "Μακεδονία", δεδομένου ότι υπό τέτοιες συνθήκες οι άνθρωποι αυτοοργανώνονται, έχουν τις δικές τους κατευθύνσεις, όπως ακριβώς συνέβη το '90, το '99 και το 2001».

Το "αυτοοργανώνονται" σημαίνει απλώς, ότι οι Αλβανοί του Τετόβου, δεν θα μείνουν αδιάφοροι, αφού ψάχνουν αφορμή για απόσχιση από τα Σκόπια.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο Κώστας Πουλάκης, γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, με συνέντευξή του σε εφημερίδα έδειξε ακόμη μία φορά τον μαχητικό αντιχριστιανισμό που χαρακτηρίζει τον ίδιο, το κόμμα του αλλά και την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ερωτηθείς σχετικά με το ζήτημα της προσευχής στα σχολεία είπε ότι «το κράτος, σε όλες του τις εκφάνσεις, πρέπει επιτέλους να αποκτήσει κοσμικά χαρακτηριστικά. Ο θεσμός της πρωινής προσευχής είναι κατάλοιπο μιας πολύ περασμένης εποχής και μιας απολύτως αντιδραστικής αντίληψης περί... Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών, που εισάγει -ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο- έναν ανεπίτρεπτο διαχωρισμό μεταξύ των μαθητών».

Δηλαδή, στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης δείχνει αφενός ότι τον ενοχλούν οι λέξεις «Ελλάς, Ελληνες και Χριστιανοί». Προφανώς, αυτά τα τρία επιδιώκει να αντικατασταθούν με κάτι άλλο, το οποίο δεν το εξηγεί, αλλά το καλύπτει πίσω από τον νεφελώδη όρο «κοσμικά χαρακτηριστικά» του κράτους.

Ο κ. Πουλάκης, πέρα από τον μισελληνισμό και τον αντιχριστιανισμό του, με τα λόγια του δείχνει ότι βρίσκεται και εκτός των πλαισίων που ορίζει το Σύνταγμα. Υπενθυμίζεται σχετικά ότι στο άρθρο 3 {1} του Συντάγματος αναφέρεται ρητά: «Eπικρατούσα θρησκεία στην Eλλάδα είναι η θρησκεία της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού. H Oρθόδοξη Eκκλησία της Eλλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Kύριο ημών Iησού Xριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Mεγάλη Eκκλησία της Kωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Eκκλησία του Xριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις».

Επιπλέον, το άρθρο 16 {2}, που αναφέρεται στην Παιδεία, ορίζει: «H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Πολιτικοί όπως ο κ. Κώστας Πουλάκης και οι ομονοούντες με αυτόν θέλουν να... ξεμπερδεύουν με τον χριστιανισμό ξηλώνοντάς τον από τα σχολεία.

Η απόφασή τους είναι ειλημμένη, όπως είναι ειλημμένη η απόφαση του λαού μας να αντισταθεί.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Μετά την κατάργηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου στις 3 Μαρτίου 1924 από τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, η Τουρκία δήλωσε ότι αποτελεί μια κοσμική δημοκρατία κι όρισε πρότυπό της τη δυτική Ευρώπη για να τη μιμηθεί.

Κατά τη διάρκεια αφομοίωσης αυτής της τάσης, με δυσκολίες και οπισθοδρομήσεις αρκετές φορές,, η νέα τουρκική δημοκρατία γνώρισε την αναγκαστική προσγείωσή της στον κοσμικό χαρακτήρα και τη λογοκρισία της έμφυτης ισλαμικής ταυτότητας και πολιτισμού της χώρας.

Το κεμαλικό καθεστώς απαγόρευσε το χιτζάμπ (hijab), απαγόρευσε τις δημόσιες εκκλήσεις στην προσευχή, έκλεισε τα θρησκευτικά σχολεία και κατάργησε τα αραβικά (παλαιοτουρκικά) από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σπουδών.

Αυτή η αυταρχική καταστολή σε οτιδήποτε αποτελούσε ισλαμική παράδοση κράτησε εδώ και δεκαετίες, με συχνές στρατιωτικές επεμβάσεις, που έλαβαν χώρα όταν απειλήθηκε η «ασφάλεια» και η «ενότητα» της κοσμικής δημοκρατίας. Τα ιστορικά υπολείμματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν το αποτέλεσμα του επαναστατικού παρελθόντος της Τουρκίας.

Η επιθυμία της Τουρκίας να γίνει αποδεκτή στην Ευρωπαϊκή Ένωση προοριζόταν να είναι προβληματική. Είναι, τελικά, μια χώρα με συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνων, με πληθυσμό 80 εκατομμυρίων, από τις ισχυρότερες του κόσμου και με θρησκευτικά κοινωνικά πρότυπα που δεν είναι ευχάριστα για την κοσμική φιλελεύθερη Ευρώπη ή κόμη και απορριπτέα.

Τα μέλη της ΕΕ, όταν αντιτίθενται στην προσπάθεια ένταξης της Τουρκίας στο μπλοκ, συχνά κατηγορούν τη χώρα για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και λογοκρισία των ελευθεριών. Μπορεί να μην είναι πολιτικά ορθό, αλλά οι ιστορικές σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρώπη κατά την οθωμανική εποχή καθιστούν την μουσουλμανική ταυτότητά της κάτι σαν ελέφαντα στην αίθουσα.

Επί του παρόντος, η Τουρκία, υπό την ηγεσία του ισλαμιστή Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), κοιτά περισσότερο προς τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για οποιαδήποτε πολιτική επιρροή και οικονομική ευημερία, παρά προς δυσμάς.

Αναβίωση της οθωμανικής ιστορίας

Όταν ο Ερντογάν, ένας φαινομενικά καταπιεσμένος μουσουλμάνος ηγέτης, εμφανίστηκε 70 χρόνια μετά τη σταδιακή παρακμή του Κεμαλισμού, ήταν αναπόφευκτο ότι ορισμένοι θα τον θεωρούσαν τον ίδιο και το κόμμα του ως τους σύγχρονους Οθωμανούς.

Αυτές οι συγκρίσεις γίνονται συνήθως από δυτικούς δημοσιογράφους και από τούρκους κοσμικούς που συνδέουν τον «σουλτάνο Ερντογάν» με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αλλά ούτε ο Ερντογάν, ούτε η πολιτική ρητορική του ΑΚΡ, ούτε οι πολιτικές τους, είναι όμοιες με αυτές των Οθωμανών.
Παρά ταύτα, η οθωμανική νοσταλγία αυξάνεται στην Τουρκία. Τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα, με τα όσα συμβαίνουν εντός της χώρας και στον άμεσο περίγυρό της έχει αυξηθεί έντονα ο αριθμός εκείνων του Τούρκων που έχουν θετική εικόνα για την οθωμανική ιστορία, ακόμη και μεταξύ εκείνων που ήταν ένθερμοι επικριτές του Ερντογάν και το ΑΚΡ.

Αν και θα ήταν λάθος να υπάρξει σύγκριση Ερντογάν με τους Οθωμανούς σουλτάνους, δεν υπάρχει αμφιβολία πως το ΑΚΡ αποτέλεσε το κλειδί στην αναζωογόνηση της οθωμανικής ιστορίας της Τουρκίας. Τιμώντας ιστορικές μάχες, όπως την Καλλίπολη για να καλωσορίσει τους ηγέτες του κόσμου, με στρατιώτες ντυμένους οθωμανικά, η ρητορική ΑΚΡ του Ερντογάν και οι κοινωνικές πολιτικές του, θα κάνουν τον Ατατούρκ να σηκώνεται από τον τάφο του.

Ερντογάν και οι ΑΚΡ, έχουν υποστηρίξει ορισμένες κοινωνικές πολιτικές που είχαν προωθηθεί από τους Οθωμανούς, συμπεριλαμβανομένων των προσκλήσεων στη μουσουλμανική νεολαία της Τουρκίας να παντρεύεται σε νεαρή ηλικία, υποστήριξη στα παντρεμένα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. συνεπή υποστήριξη της κυβέρνησης για τους Παλαιστίνιους, Σύριους και την κοινότητα των Rohingya που θυμίζουν πως η Τουρκία έχει παρέμβει για να βοηθήσει τους καταπιεσμένους μουσουλμάνους αδελφούς.

Η Ανάσταση του Ερτογκρούλ (Dirilis Ertugrul)

Πρώτα προβλήθηκε το 2013,  Ντιριλίς Ερτουγρούλ, που αφηγείται την ιστορία του Γκάζι Ερτουγρούλ – πατέρας του Οσμάν Α, ο οποίος ίδρυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και έζησε περίπου 800 χρόνια πριν – που αγωνίζεται να βρει μια μόνιμη πατρίδα για τη φυλή του, το Kayi, ενώ μάχες με Ιππότες Ναΐτες, τους Μογγόλους και Σελτζούκους ύπουλους στρατηγούς και κυβερνήτες και εσωτερικούς κατασκόπους είναι η καθημερινότητά του.

Ο συντηρητικός παραγωγός και σκηνοθέτης του σόου, Μεχμέτ Μποζντάγκ, είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης για το AKP. Όταν προβλήθηκε στο TRT, ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της Τουρκίας, το φιλμ αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία.
Κάποιοι έχουν ακόμη αποκαλέσει το «Τουρκικό Παιχνίδι των Θρόνων».
Η σειρά έχει ισχυρή θεματική, σχετικά με τη δημιουργία μιας επεκτατικής πολιτικής ενώ δηλώνουν ότι θα κυβερνήσει με δικαιοσύνη και τις ισλαμικές ιδέες της ενότητας, της τζιχάντ, το μαρτύριο, την υπομονή και ελπίδα, σε συνδυασμό με ένα ανόθευτο μίσος για τους Σταυροφόρους και τους κατασκόπους τους από το «εσωτερικό» της φυλής.

Η όλη αφήγηση χρησιμοποιήθηκε για να περάσει το μήνυμα ο Ερντογάν για τις ευθύνες των Σταυροφόρων και να τους υποδείξει σαν στόχο μέσω της αφήγησης του ΑΚΡ και του Ερντογάν ότι χρησιμοποιήθηκαν σαν πιόνια των Γκιουλενιστών σε ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τον ιεροκήρυκα και τη Δύση. Ήταν η «τρίτη» χρονιά της σειράς και φημολογείται πως μια «τέταρτη» συνέχεια θα κυκλοφορήσει αργότερα φέτος.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας (Payitaht Abdulhamid)

Ο τελευταίος σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’, προβλήθηκε επίσης πρώτα στην κρατική TRT.  Η τηλεοπτική σειρά, ακολουθεί τα τελευταία χρόνια της εξουσίας του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β ‘στις αρχές του 20ου αιώνα, που αμαυρώθηκε από αυτονομιστικές εξεγέρσεις, πραξικόπημα από τους Νεότουρκους και τις εξωτερικές απειλές από ευρωπαϊκές δυνάμεις,  σε ένα φιλμ αξιώσεων  που δεν παραβλέπει να υποδεικνύει ότι όλα αυτά ενορχηστρώθηκαν από τον Θεόδωρο Χέρτλ, τον ιδρυτή του Σιωνισμού.

Ο Αβδουλ Χαμίτ, που παίζει ο Τούρκος ηθοποιός Μπουλέντ Ινάλ, θεωρήθηκε ευρέως ως ο τελευταίος μεγάλος οθωμανιός χαλίφης, ο οποίος μεμονωμένα οδήγησε την αυτοκρατορία να επιβιώσει για άλλα 40 χρόνια.

Παραπληροφορώντας οι ευρωπαίοι σύγχρονοί του τον χαρακτήρισαν σαν ένα οπισθοδρομικό μοναρχικό, που εμπόδισε τον εκσυγχρονισμό της αυτοκρατορίας, ενώ (κατά το φιλμ) στην πραγματικότητα ο Αβδούλ Χαμίτ πραγματοποίησε σημαντικές εκπαιδευτικές, στρατιωτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι η αυτοκρατορία ξεπέρασε την αναμενόμενη διάσπασή της κατά μισό αιώνα μέχρι την απομάκρυνσή του το 1909.

Πάντως, σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ προκάλεσε αναταραχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Μεταξύ των μελών της εβραϊκής κοινότητας, που κατηγορούν τη σειρά για πολιτικά καθοδηγούμενο αντισημιτισμό. Κάποιοι μιλούν όμως καλά για όσους ξεπέρασαν τα λόμπι κι έδειξαν την «αντισημιτική και συνωμοτική άποψη του κόσμου».

Μεγάλος αιώνας (uhtesem Yuzyil)

Ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας» απεικονίζει τη ζωή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή – μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες Οθωμανών Σουλτάνων, ο οποίος οδήγησε την αυτοκρατορία στο ζενίθ τον 16ο αιώνα.

Σε πλήρη αντίθεση με τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ», επικεντρώνεται κυρίως στις γυναίκες γύρω από τον Σουλτάνο, Συμπεριλαμβανομένων ζηλιάρηδων συζύγων του, ανταγωνιστικές παλλακίδες και τον έλεγχο της μητέρας του, όσων επιδιώκουν να αποκτήσουν επιρροή στο παλάτι
Ο Ερντογάν, μαζί με πολλά ΜΜΕ και τα πιο συντηρητικά τμήματα της τουρκικής κοινωνίας, επαίνεσε την παράσταση όπως και ο δισέγγονος πρίγκιπας Αμπντούλ Χαμίτ Καϊχάν Οσμάνογλου, του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμί, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά με την παραγωγή του σόου.

Το δράμα απεικονίζει την άνοδο στην εξουσία της Χουρέμ, μια Ορθόδοξη Χριστιανική σλάβα από την Κριμαία η οποία έγινε σύζυγός του Σουλεϊμάν και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην οθωμανική ιστορία.

Ο Μεγαλοπρεπής Αιώνας, προβλήθηκε στην TRT τον Μάιο και προκάλεσε σεισμό στην Τουρκία, με την τουρκική ρυθμιστική αρχή ραδιοτηλεόρασης, RTUK, να δηλώνει ότι έλαβε περισσότερες από 70.000 καταγγελίες λόγω απεικόνισης της σεξουαλικής ζωής του σουλτάνου, τα τυχερά παιχνίδια του και άλλες υπερβολές του της σουλτανικής οικογένειας. Ο Ερντογάν ζύγισε το κοινό και υποστήριξε επίσης την κριτική, αποκαλώντας την «σαπουνόπερα» «ανυπόμονη» προς μια σεβαστή ιστορική φιγούρα.

Ο θαυμάσιος αιώνας απέχει πολύ από τον «Ερτουγρούλ» και τον «Αμπντούλ Χαμίτ»  αλλά κι αυτό έχει αρκετά  αποσπάσματα  σχετικά με  τη δόξα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον Σουλεϊμάν ως το μεγάλο χαλίφη του Ισλάμ.

Οι βασικοί διευθυντές και οι παραγωγοί πίσω από το Μεγάλο Αιώνα θεωρούνται ευρέως ως κοσμικοί. Η ενσωμάτωσή τους στις ισλαμικές έννοιες και μιας ιστορικής αντίληψης των Ευρωπαίων για το σεξ και χώρα ήταν υπερβολικές για τη δημόσια διάθεση στην Τουρκία.

Ο οθωμανισμός θα διαμορφώσει το μέλλον της Τουρκίας;

Είναι δύσκολο να κρίνουμε αν αυτή η αναβίωση της οθωμανικής κληρονομιάς αποτελεί μέρος μιας παθητικής πολιτικής «ισλαμοποίησης» του ΑΚΡ ή μιας γνήσιας στροφής της ιστορίας της Τουρκίας. Αλλά αν η κυβέρνηση στρέφει τις μάζες να θυμούνται συνεχώς την ιστορική δόξα και τα επιτεύγματά τους, τότε πολλοί μπορεί να μιλούν για μια κατευθυνόμενη πολιτική.

Αυτό συμβαίνει στον δυτικό κόσμο όλη την ώρα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Γαλλία, οι μάζες συχνά θυμίζουν στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης. για το πόσο «μεγάλοι» οι αποικιοκράτες τους. είχαν διαμορφώσει τον σύγχρονο κόσμο, ενισχύοντας την αίσθηση παγκόσμιας σημασίας και παρεμβατισμού του πληθυσμού.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει μόνο σε δύο πράγματα: την υποσυνείδητη επιθυμία να επιστρέψει σε μια τέτοια δόξα.

Μπορεί επίσης να διαπιστωθεί ότι το τουρκικό κοινό είναι πιο δεκτικό και υποστηρικτικό του στρατιωτικού παρεμβατισμού στην περιοχή, ακόμη και της επέκτασης των συνόρων του.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τουρκική επανάσταση της επιστροφής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι το πιο σημαντικό από όλα. Κοσμική ομάδες, για παράδειγμα, έχουν χρησιμοποιηθεί για να ωθήσουν τις ημερήσιες διατάξεις τους, όπως και οι Τούρκοι εθνικιστές Γιατί είναι λοιπόν είναι αθέμιτη η άσκηση οθωμανισμού και του Παν-Τουρκισμού;

Όποια και αν είναι τρόπος που αναλύεται, η τρέχουσα Οθωμανική νοσταλγία θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε εκτεταμένη αποδοχή και υποστήριξη για την Τουρκία να επεμβαίνει στις πολιτικές και οικονομικές υποθέσεις σε πρώην οθωμανικά εδάφη ως εκπρόσωπος του παν-τουρκισμού, σε αντίθεση με τη Μέση Ανατολή στην πολιτική παραδοχή του «παν-ισλαμισμού».

Ως μελετητής της οθωμανικής ιστορίας, αντιλαμβάνομαι την τρέχουσα αναζωπύρωση σε οθωμανισμού ως θετική και αναζωογονητική αλλαγή για τον λαό της Τουρκίας ,από τις σκοτεινές ημέρες της «κεμαλικής τυραννίας».

Θα ήταν ατυχές εάν μια τέτοια κληρονομιά εμποδιζόταν από τους κοσμικούς ή χειραγωγούνταν από οπορτουνιστικές «ισλαμιστές», όταν υπάρχει μια πληθώρα διδαγμάτων στην Τουρκία να μάθει από τους Οθωμανούς τους προκατόχους της για το πώς να προχωρήσει ως μια αναδυόμενη δύναμη στην περιοχή.

** Ο Dilly Hussain είναι ο αναπληρωτής συντάκτης της βρετανικής μουσουλμανικής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας 5Pillars. Γράφει επίσης για το Huffington Post, Al Jazeera English, και συμβάλλει στην Εφημερίδα της Foreign Policy και στο περιοδικό Ceasefire.

Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η έλλειψη κλασικής παιδείας αλλά και η μονομέρεια διακρίνεται στους λόγους των κυβερνητικών, με πρώτο βεβαίως τον πρωθυπουργό

Προ καιρού ο Ν. Καρανίκας προέβη σε μια διαπίστωση, ορθή κατά το ήμισυ. Είπε ότι οι νέοι της Αριστεράς μελετούν τον μαρξισμό, ενώ οι νέοι της Δεξιάς περνούν τον καιρό τους σε μπαράκια, παραθέτοντας αρκετούς τίτλους βιβλίων γνωστών μαρξιστών συγγραφέων.

Αυτό είναι αλήθεια. Οι νέοι της Αριστεράς μελετούν, συζητούν και μάλιστα και θέματα παντελώς ασήμαντα, αλλά μαρξιστικά. Ο Ν. Καρανίκας προφανώς και αγνοεί την αρχαία ρήση ότι η «ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια». Μπορεί να γνωρίζει αρκετά περί μαρξισμού ο νέος της Αριστεράς, αλλά ακόμη και αν ο αναλυτής-συγγραφέας που προτιμά μπόρεσε να προσεγγίσει το πνεύμα των πρωτοπόρων του μαρξισμού, ακόμη και αν αυτό κατανοήθηκε, πρόκειται για μονομερή μόρφωση.

Τα της ιδιωτικής οικονομίας τα έχουν πληροφορηθεί, μόνον από τις αρνητικές κριτικές των μαρξιστών συγγραφέων. Απόδειξη τούτου είναι ότι ο Ν. Καρανίκας παρέθεσε τίτλους βιβλίων μόνον μαρξιστών. Ούτε ένα βιβλίο αστών οικονομολόγων ή πολιτικών. Αυτή η μονομέρεια είναι που οδηγεί σε ιδεοληψία, σε δογματική αντιμετώπιση καταστάσεων.

Η έλλειψη κλασικής παιδείας διακρίνεται στους λόγους των κυβερνητικών, με πρώτο βεβαίως τον πρωθυπουργό που οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις δεν του άφησαν ελεύθερο χρόνο να μορφωθεί. Η λήψη ενός πτυχίου, ακόμη και αν ελήφθη με αξιοκρατικές διαδικασίες και όχι με το "δημοκρατικό πέντε", όπως απαιτούν οι συνδικαλιστές και αποδέχονται οι καθηγητές, δεν παρέχει μόρφωση αλλά ειδίκευση σε κάποιο αντικείμενο.

Και από εδώ προκύπτει το ερώτημα: Πού διδάχτηκαν την πολιτική οι πολιτικοί; Στην χώρα μας υπάρχουν σχολές για οποιοδήποτε επάγγελμα. Υπάρχουν ακόμη και σχολές Αστρολογίας. Δεν υπάρχουν όμως σχολές Πολιτικών. Αναφέρομαι στην εφαρμοσμένη πολιτική, όχι στην θεωρητική που διδάχθηκα κι εγώ στο Πανεπιστήμιο. Με ωφέλησαν οι ιδέες του Καντ ή του Χόμπς, για να κατανοώ κάποιες καταστάσεις, αλλά δεν διδάχθηκα πώς θα συγκροτήσω ένα όργανο που να επέμβει αστραπιαία και να μη επιτρέψει στην πετρελαιοκηλίδα του Κουρουμπλή να μολύνει τον Σαρωνικό.

Πλην αυτού, είναι και ελάχιστοι οι πολιτικοί στην Βουλή και την Κυβέρνηση που σπούδασαν πολιτικές ή οικονομικές επιστήμες. Με γιατρούς, δικηγόρους και μηχανικούς απαρτίζεται ο πολιτικός κόσμος, διότι είναι επαγγέλματα που τους δίνουν τα οικονομικά εφόδια για πολιτική καριέρα.

Πού λοιπόν, αποκτούν τις γνώσεις οι πολιτικοί για να κυβερνήσουν σε κεντρικό ή τοπικό επίπεδο; Πού διδάσκονται την τέχνη του διοικείν, όχι παντοπωλείο ή μπαράκι, αλλά ολόκληρο λαό; Όταν μάλιστα, κατεβαίνει συνεχώς το ηλικιακό επίπεδο ενασχόλησης των πολιτικών; Μου είπε παλαιός πολιτικός, ότι εκπαιδεύονται οι καινούργιοι πολιτικοί στα πολιτικά ή κομματικά γραφεία. Αλλά, κατ’ αρχάς, δεν είναι ταυτόσημες οι γνώσεις που αποκτούνται σε κάθε τέτοιο γραφείο, διότι εξαρτώνται από την προσωπικότητα του πολιτικού προϊσταμένου.

Επί πλέον, τι είδους γνώσεις αποκτούν εκεί; Πώς να διεκπεραιώνουν υποθέσεις των πελατών-ψηφοφόρων ή πώς να γράφουν επερωτήσεις και λόγους, με πολλές λέξεις αλλά καθόλου ουσία. Διότι αυτοί οι νεφελώδεις λόγοι δεν επιτρέπουν αντιπαραθέσεις, αφού ο καθένας τους ερμηνεύει κατά το δοκούν. Οι συγκεκριμένοι και ουσιώδεις δημιουργούν αντιπαραθέσεις, γι’ αυτό και αποφεύγονται.

Να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω την γνώμη του Σωκράτους, στην οποία αναφέρθηκα και παλαιότερα. Είχε ερωτηθεί ο Σωκράτης, πώς θα γίνει αντιληπτό ποιος πολίτης είναι κατάλληλος για να του ανατεθεί η διοίκηση. Η απάντηση ήταν απλή, διότι απλή είναι και η σοφία. Θα πρέπει είπε, να ελεγχθεί στην προσωπική του ζωή. Αν διοικεί σωστά την οικογένειά του, αν ανατρέφει σωστά τα παιδιά του, αν είναι επιτυχημένος στο επάγγελμά του, αν είναι ευγενικός στις κοινωνικές του συναναστροφές, αν ενδιαφέρεται για το συνάνθρωπό του, και πάνω απ’ όλα αν είναι έντιμος. Με λίγα λόγια, ο σοφός δάσκαλος μάς είπε, ότι εκείνος που θα αποδείξει, στον μικρόκοσμο που ζει, ότι έχει τα προσόντα του σωστού πολίτη, τότε είναι κατάλληλος για υψηλό δημόσιο λειτούργημα.

Ακριβώς, δηλαδή, τα αντίθετα απ’ όσα εφαρμόζονται στη χώρα μας. Ο αυτοαποκληθείς μορφωμένος Ν. Καρανίκας, τα γνωρίζει αυτά, ώστε να συμβουλεύει σωστά, ως σύμβουλος στρατηγικής -πού απέκτησε γνώσεις στρατηγικής, για τις οποίες αμείβεται από τον ελληνικό λαό;- τον πρωθυπουργό, ώστε να επιλέγει με αξιοκρατικό τρόπο τους συνεργάτες του, και όχι επειδή στα μαθητικά χρόνια ήσαν μαζί στις καταλήψεις;

Και αφού αγνοούν οι πολιτικοί την "εφαρμοσμένη" πολιτική επιστήμη, την μαθαίνουν πάνω στα πειραματόζωα, που ήμαστε εμείς, με όλες φυσικά τις γνωστές συνέπειες. Λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων στην πολιτική, υπάρχουν συνεχείς "επιδιορθώσεις" των μόλις ληφθεισών αποφάσεων, υπάρχουν νόμοι επί νόμων, υπαναχωρήσεις, ανεφάρμοστες αποφάσεις και χίλιες δυο άλλες καταστάσεις που οδηγούν σε δυσλειτουργία το σύστημα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το καλοκαίρι του 2014 μια τρομοκρατική οργάνωση αναδείχθηκε για πρώτη φορά οιονεί κράτος, καταλαμβάνοντας έκταση συγκρίσιμη με εκείνη της Ελλάδας στο δυτικό Ιράκ και στην ανατολική Συρία. Τρία χρόνια αργότερα, το Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να μπαίνει στον επιθανάτιο ρόγχο του στη Μεσοποταμία – αν και στο μεταξύ έχει προκαλέσει μεταστάσεις σε ένα μεγάλο γεωγραφικό τόξο, από τη Λιβύη και το Σινά μέχρι το Αφγανιστάν.

Στο Ιράκ, ύστερα από τις διαδοχικές ήττες του από τον κυβερνητικό στρατό και τις κουρδικές ένοπλες δυνάμεις (Πεσμεργκά), έχει απομείνει μόνο ένας αστικός θύλακος στη Χαουίτζα, κοντά στο Κιρκούκ, και έρημες εκτάσεις προς τα σύνορα με τη Συρία. Στη γειτονική χώρα τα εδάφη του συρρικνώθηκαν από 40% σε 12% τους τέσσερις τελευταίους μήνες.

Η τελική μάχη δίνεται στην κοιλάδα του Ευφράτη, σε δύο μέτωπα: στην περιοχή γύρω από το Ντέιρ αλ Ζορ, όπου ο στρατός του Ασαντ, από πολιορκούμενος που ήταν μέχρι πρότινος, διεξάγει τώρα εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας και στη Ράκα, άτυπη πρωτεύουσα του χαλιφάτου, που ελέγχεται πλέον σε ποσοστό 80%-90% από τους Κούρδους και τους συμμάχους τους, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Τίποτα δεν δείχνει ότι η έκλειψη του Ισλαμικού Κράτους θα φέρει την ποθητή ειρήνη και σταθερότητα. Αντίθετα, φαίνεται να προοιωνίζεται μια νέα εποχή τεκτονικών ανατροπών σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, συγκρίσιμη με τις αλλαγές συνόρων, την ανάδυση κρατών και τη δημιουργία προτεκτοράτων που συνόδευσαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οπως τότε, έτσι και σήμερα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξακολουθούν να αποτελούν πολύτιμα έπαθλα λυσσαλέων συγκρούσεων.

Το κενό που αφήνουν η υποχώρηση του Ισλαμικού Κράτους και η τραγική αποδυνάμωση της Συρίας και του Ιράκ (δύο εκ γενετής ασταθών, πολυεθνικών κρατών) οδηγεί σε παροξυσμό τον ανταγωνισμό των τεσσάρων ισχυρών εθνών-κρατών της περιοχής: της Τουρκίας, του Ισραήλ, του σιιτικού Ιράν και της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας.

Καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος του σύγχρονου κόσμου, οι Κούρδοι, που βλέπουν μια ιστορική ευκαιρία δικαίωσης των αλυτρωτικών τους ονείρων. Στη στρατιωτική υποστήριξη που δέχονται οι Κούρδοι από τις ΗΠΑ, ήρθε να προστεθεί η ανοικτή υιοθέτηση της κουρδικής ανεξαρτησίας από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κάτι που θύμισε στους παλαιότερους την υποστήριξη της Γκόλντα Μέιρ στον ιστορικό ηγέτη των Κούρδων (και πατέρα του σημερινού προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν) Μουσταφά Μπαρζανί. Προφανώς, το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί ένα φιλικό κουρδικό κράτος, που θα του έδινε απόσταση ασφαλείας και στρατηγικό βάθος απέναντι στους Αραβες και τους Πέρσες.

Για την ώρα, ο μεγάλος κερδισμένος από τις εξελίξεις είναι η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Η γαλλική Le Monde μιλούσε τις προάλλες για Pax Putina στη Συρία, όπου ο στρατός του Ασαντ ελέγχει πλέον όχι μόνο τις μεγαλύτερες πόλεις στο πυκνοκατοικημένο δυτικό τμήμα της χώρας, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας. Την ίδια ώρα η Ρωσία –η μόνη μεγάλη δύναμη που δεν καταδίκασε το δημοψήφισμα των ιρακινών Κούρδων για ανεξαρτησία– εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς στον υπ’ αριθμόν ένα ξένο επενδυτή στο ιρακινό Κουρδιστάν, με τελευταίο ορόσημο μεγάλη συμφωνία της ρωσικής Rosneft για το κουρδικό φυσικό αέριο.

Ωστόσο, όσο προχωράει το «τέλος της παρτίδας» στη Συρία, ο κίνδυνος «ατυχήματος» στον αγώνα δρόμου Ρωσίας - Αμερικής για την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών θέσεων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεγαλώνει. Ηδη από την περασμένη εβδομάδα ο στρατός του Ασαντ και η ρωσική αεροπορία επιχειρούν πολύ κοντά στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ SDF, ανατολικά του Ευφράτη, στο τόξο Ράκα - Ντέιρ αλ Ζορ. Οσο η πολιτική λύση για τη Συρία και το Ιράκ εξακολουθεί να αποτελεί μαγική εικόνα, ο κίνδυνος του μοιραίου ατυχήματος θα βρίσκεται καθημερινά στην ημερήσια διάταξη.

Τύμπανα πολέμου στο Κουρδιστάν

Ακόμη και στο παρά πέντε, το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν, που είχε προγραμματιστεί για αύριο, Δευτέρα, βρισκόταν στον αέρα. Αντιμέτωπος με ασφυκτικές διεθνείς και εσωτερικές πιέσεις, ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης, Μασούντ Μπαρζανί, εμφανιζόταν ανοιχτός στο ενδεχόμενο ακύρωσης του δημοψηφίσματος αν η Βαγδάτη του προσέφερε μια «εναλλακτική λύση» για την ανεξαρτησία, με σαφείς εγγυήσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα, η κατάσταση μύριζε μπαρούτι στο βόρειο Ιράκ, καθώς Τουρκία, Ιράκ και Ιράν –τρεις χώρες με μεγάλους κουρδικούς πληθυσμούς– συντόνιζαν τις πιέσεις τους στον Μπαρζανί. Ο τουρκικός στρατός πραγματοποίησε αιφνιδιαστικές ασκήσεις στα σύνορα με το Ιράκ, ενώ η αεροπορία βομβάρδισε περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν πάνω από το Ντουχόκ.
Σύμφωνα με την Αγκυρα, στόχος ήταν βάσεις του ΡΚΚ, της ένοπλης αποσχιστικής οργάνωσης των Κούρδων της Τουρκίας στα βουνά Καντίλ, ενώ τα κουρδικά μέσα ανέφεραν ότι επτά άμαχοι έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Την ίδια στιγμή, ο κυβερνητικός στρατός του Ιράκ ξεκινούσε επιχειρήσεις για την ανακατάληψη της πόλης Χαουίτζα από το Ισλαμικό Κράτος, χωρίς τη συμμετοχή των Πεσμεργκά. Ηταν μια σαφής προειδοποίηση προς τον Μπαρζανί ότι ο στρατός της Βαγδάτης δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια αν γίνει, τελικά, το δημοψήφισμα, ιδίως αν συμπεριληφθεί σε αυτό και η πολυεθνική πόλη του Κιρκούκ, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της παραγωγής ιρακινού πετρελαίου. Στο ίδιο το Κιρκούκ, η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά ηλεκτρισμένη λόγω της πρώτης φονικής σύγκρουσης Κούρδων - Τουρκμενίων και της παρουσίας σιιτικών, φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών που απειλούσαν ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν το δημοψήφισμα. Το κοινό μέτωπο Τουρκίας - Ιράκ - Ιράν στο Κουρδικό τονίστηκε εμφαντικά το βράδυ της Τετάρτης με τη συνάντηση των τριών υπουργών Εξωτερικών στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.

Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία, οι Κούρδοι του βορείου Ιράκ εμφανίζονται για άλλη μία φορά διχασμένοι. Το κόμμα Γκοράν (δεύτερο σε ψήφους, αλλά χωρίς ένοπλο τμήμα) και η Κουρδική Ισλαμική Ενωση κατηγόρησαν τον Μπαρζανί ότι προσφεύγει στο δημοψήφισμα για να θωρακίσει την κλονισμένη θέση του (κυβερνά ενώ έχει τελειώσει από καιρό η θητεία του, κόβει τους μισθούς δημοσίων υπαλλήλων).

Τα δύο κόμματα τον πιέζουν να δεχτεί την απροσδιόριστη «εναλλακτική» που υποτίθεται ότι του προσφέρουν οι Αμερικανοί, προειδοποιώντας ότι αν επιμείνει στην τυχοδιωκτική, κατ’ αυτούς, απόφαση, οι Κούρδοι μπορεί να χάσουν και την αυτονομία που ήδη διαθέτουν. Διστακτικό εμφανίζεται και το PUK του Ταλαμπανί, που διατηρεί καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και από στρατιωτική άποψη είναι εξίσου ισχυρό με το KDP του Μπαρζανί.

Αναγκαστική αλλαγή πορείας Ερντογάν

Αιώνες μοιάζει να έχουν περάσει από την Αραβική Ανοιξη του 2011, όταν η Τουρκία του Ερντογάν μεθούσε με την προέλαση του πολιτικού Ισλάμ, που έθρεφε τα νεοοθωμανικά όνειρα του Νταβούτογλου. Σήμερα, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου είναι στην παρανομία ή στη φυλακή. Το Κατάρ, από τους πιο σταθερούς συμμάχους της Τουρκίας, υφίσταται σκληρότατη πίεση από τη Σαουδική Αραβία του πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, θιασώτη της πιο σκληρής γραμμής απέναντι στην Αδελφότητα. Εγκαταλελειμμένη από τους υποστηρικτές της, η παλαιστινιακή Χαμάς παραιτείται από τη διακυβέρνηση της Γάζας.
Το χειρότερο απ’ όλα, ο συριακός εμφύλιος όχι μόνο δείχνει να κερδίζεται από τον Ασαντ, αλλά έχει δημιουργήσει μια κουρδική οντότητα στο μεγαλύτερο μέρος των συνόρων με την Τουρκία. Επιδεικνύοντας, έστω και καθυστερημένα, πολιτικό ρεαλισμό, ο Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε θεαματικές αλλαγές συμμαχιών και στόχων.
Η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία προχώρησε μέχρι την αγορά πυραύλων S-400 και την τριμερή συνεργασία Αγκυρας - Μόσχας - Τεχεράνης για το Συριακό. Αφού απέσυρε τις αξιώσεις της για απομάκρυνση του Ασαντ, η Τουρκία συμφώνησε με τις άλλες δύο δυνάμεις, που υποστηρίζουν τον Σύρο πρόεδρο, τη δημιουργία τεσσάρων «ζωνών αποκλιμάκωσης», όπου θα εγκατασταθούν στρατεύματα και των τριών χωρών για να εγγυηθούν την ανακωχή.
Τίποτα όμως δεν έχει αποκρυσταλλωθεί οριστικά. Η ευκαιριακή σύγκλιση της Τουρκίας με Ρωσία και Ιράν είναι πολύ δύσκολο να μετατραπεί σε στρατηγική συμμαχία, ενώ η αποξένωσή της από ΗΠΑ και Ισραήλ είναι βέβαιο ότι θα της κοστίσει πανάκριβα, εάν μονιμοποιηθεί.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Καθημερινή 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



24 Σεπ 2017


Προς την παγκόσμια διακυβέρνηση 
και η Ελλάδα των κόκκινων δανείων

Η προ ημερών ομιλία του Γιούνκερ στο ευρωκοινοβούλιο σκιαγράφησε σαφέστατα πλέον το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο με το οποίο η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) σχεδιάζει να λειτουργούν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο προσεχές μέλλον, καταδεικνύοντας την πρόθεση των ελίτ και για την τυπική πλέον απώλεια εθνικής κυριαρχίας στις χώρες του οικονομικού μπλοκ της ΕΕ.

Έτσι ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ ουσιαστικά περιέγραψε μια νέα δομή της ΕΕ, βάσει της οποίας θα είναι η πεμπτουσία της παγκοσμιοποίησης – οι 4 «ελευθερίες». Η νέα αυτή δομή θα μπορεί να λειτουργεί ακόμα πιο ανεμπόδιστα από την έντονη δυσαρέσκεια των λαϊκών στρωμάτων της ΕΕ, που πλέον σε πολλές περιπτώσεις ήδη διαμορφώνει και το πολιτικό σκηνικό αναδεικνύοντας αντί- ΕΕ και εν δυνάμει αντι-παγκοσμιοποιητικές πολιτικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα τη Βρετανία του Μπρέξιτ, το οποίο η Υ/Ε προσπαθεί τη στιγμή αυτή με κάθε τρόπο ν’ ανατρέψει, τρέμοντας μήπως το παράδειγμα του Βρετανικού λαού το ακολουθήσουν και άλλοι λαοί, όπως ήδη διαφαίνονται καθαρά σημάδια στην Ιταλία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και αργότερα πιθανότατα και στη Γαλλία, (αν ο λαός ξεπεράσει και εκεί τους φιλο-ΕΕ «αριστερούς» τύπου Μελανσόν που διέσπασαν το άτυπο λαϊκό μέτωπο από τα κάτω στις τελευταίες εκλογές).

Μέσα σε αυτό το κλίμα γενικής αμφισβήτησης της ΕΕ από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης που συνήθως παίρνει χαρακτηριστικά αγώνα για την ανάκτηση της Οικονομικής και Εθνικής τους κυριαρχίας, η Υπερεθνική Ελίτ δια στόματος του πολιτικού της προσωπικού και συγκεκριμένα του προέδρου της Kομισιόν Γιούνκερ, προχωράει ένα βήμα παραπέρα για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών, με την αμέριστη βοήθεια των φιλο- παγκοσμιοποιητικών πολιτικών σχηματισμών και κυρίως της διεφθαρμένης παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς», ιδιαίτερα στις μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Γαλλία).

Αντί των κυβερνήσεων ανά κράτος, οι οποίες έστω τυπικά ελεγχόντουσαν από τον λαό της κάθε χώρας, τώρα θα κοπεί ακόμη και αυτός ο τυπικός συνήθως δεσμός της λαϊκής εξουσίας με την κυβερνητική εξουσία και θα έχουμε – κατά τις επιθυμίες των παγκοσμιοποιητών – μια ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, όπου όλες οι χώρες μέλη της ΕΕ θα διοικούνται απευθείας από αυτή. Έτσι δεν θα χρειάζονται οι γελοίοι δήθεν τοπικοί κυβερνήτες τύπου Τσίπρα που απλά μεταφράζουν τις εντολές από τις Βρυξέλλες. Ο Γιούνκερ λοιπόν μίλησε για έναν πρόεδρο της ΕΕ, έναν Υπουργό Οικονομικών, έναν Εξωτερικών κλπ… Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι καταργούνται τυπικά και άμεσα οι κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ που θα μπουν σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο. Θα συνεχίσουν να υφίστανται κυβερνητικοί σχηματισμοί που θα έχουν προφανώς ένα διαχειριστικό χαρακτήρα για την εφαρμογή των εντολών της ευρωπαϊκής και Υπερεθνικής Eλίτ (ένα είδος Νομαρχών) και ένα Ευρω-κοινοβούλιο εντελώς διακοσμητικού χαρακτήρα, όπως το σημερινό. Δεν είναι περίεργο λοιπόν ότι ο Μακρόν, τον οποίο υποδέχθηκε ο Νομάρχης της Υ/Ε που παριστάνει τον πρωθυπουργό στην Ελλάδα βεβηλώνοντας ακόμη και την Πνύκα, δήλωσε προ ημερών ότι τελείωσε η εποχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο ότι αυτό αποτελεί για την Υ/Ε ένα στάδιο προς την παγκόσμια διακυβέρνηση με την εξασφάλιση περισσότερου ζωτικού χώρου για τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές εις βάρος της οικονομικής κυριαρχίας και περαιτέρω συγκεντροποίηση των πολιτικών αποφάσεων σε «ένα» κέντρο, που θα τις παίρνει με γνώμονα τα συμφέροντα των Πολυεθνικών. Παράλληλα οι χώρες της ΕΕ θα «αλυσοδένονται» ακόμα πιο καθολικά στο στρατιωτικό μηχανισμό του ΝΑΤΟ – όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Γιούνκερ – αφού το ΝΑΤΟ αποτελεί τον μηχανισμό εκείνο που η Υ/Ε χρησιμοποιεί για την, με τη βία, ενσωμάτωση στη Νέα Διεθνή Τάξη, χωρών που αντιστέκονται στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας.

Όπως είπαμε παραπάνω, το σχέδιο της Υ/Ε στην ΕΕ, έρχεται στη δημοσιότητα σε μια χρονική συγκυρία έντονης αμφισβήτησης από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης κυρίως σε χώρες που διατηρούν ακόμα ένα επίπεδο οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας. Η περίπτωση της εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ και η εκλογική μάχη στη Γαλλία ήταν οι πιο χαρακτηριστικές αλλά όχι οι μόνες. Το «τσουνάμι» μαύρης προπαγάνδας που έχει εξαπολύσει η Υ/Ε ώστε να στιγματίσει την από τα κάτω αμφισβήτηση της ΕΕ και γενικότερα της παγκοσμιοποίησης ως «φασιστική» , «εθνικιστική», ρατσιστική κλπ. φαίνεται να μην είναι αρκετό ώστε να αντιμετωπιστούν τα «ρήγματα» στο «δημοκρατικό» προσωπείο του σφαγείου της ΕΕ.

Στις χώρες που έχουν πλήρως ενσωματωθεί στη Νέα Διεθνή Τάξη όπως η Ελλάδα, κάποιος μπορεί εύλογα να αναρωτηθεί «και τι θα αλλάξει για μας;» αφού όλες οι φίλο-παγκοσμιοποιητικές κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να εφαρμόζουν νομοθετήματα για την καταλήστευση και την εξαθλίωση του Ελληνικού λαού, οικονομικά και πολιτιστικά. Αυτό όμως είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να γίνει αφετηρία αγώνα για την θεμελίωση μιας Οικονομικής και Εθνικής κυριαρχίας απέναντι σε ένα πρωτόγνωρο στα ιστορικά χρονικά καθεστώς απόλυτης κυριαρχίας των ελίτ πάνω στα λαϊκά στρώματα. Και η κυριαρχία τους πλέον δεν είναι μόνο πολιτική ή στρατιωτική, όπως σε παλαιότερες εποχές, αλλά πρώτιστα οικονομική και κατά συνέπεια πολιτική, αλλά και πολιτισμική και στην ανάγκη ακόμη και στρατιωτική αν χρειαστεί. Είναι αυτονόητο ότι μια απόφαση του Ελληνικού λαού για έξοδο από την ΕΕ θα ήταν αδύνατη αν η Ελλάδα ήταν και τυπικά μια επαρχία της ΕΕ!

Μπορούμε ίσως τώρα να αντιληφθούμε πιο ξεκάθαρα, γιατί τόσο καιρό η Υ/Ε δια χειρός των κάθε είδους φίλο παγκοσμιοποιητών και ελληνικών «αριστερών» ανδρείκελων στη κυβέρνηση μαζί με άλλους μηχανισμούς, προσπαθούν να διαβάλουν και να διαστρεβλώσουν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και την ιστορία του Ελληνικού λαού, επικεντρώνοντας κυρίως στη νεολαία, στρέφοντάς της προς την λατρεία της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης: των «δικαιωμάτων» και την καλλιέργεια των διαιρέσεων ανάμεσα στον λαό, όχι βέβαια με ουσιαστικά κριτήρια (κοινωνικής τάξης και κοινωνικής θέσης) αλλά με βάση ανώδυνα για το σύστημα κριτήρια (φύλου, σεξουαλικής ταυτότητας κλπ), που στόχο έχουν την απόλυτη ιδιώτευση και τον ατομισμό, με αποτέλεσμα το πετσόκομμα κάθε συλλογικής διάθεσης κατά της παγκοσμιοποίησης, ιδίως της νεολαίας. Γιατί ένας λαός αλλοτριωμένος και αποξενωμένος από τις αγωνιστικές παρακαταθήκες, τις πολιτισμικές του καταβολές και κυρίως τη συνείδηση του καθενός για τη θέση του στη κοινωνική πυραμίδα είναι πολύ πιο εύκολο να δεχθεί την οποιαδήποτε μορφή εξουσίας που θα του φυτέψουν από πάνω, μετατρέποντάς τον σε ένα καταναλωτικό ον, που θα «αγωνίζεται» όχι για ελευθερία και αυτοκαθορισμό αλλά για τις κάθε είδους ελευθεριότητες μέσα στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ή το πολύ ν’ αγωνίζεται κατά των «φασιστών» και «ρατσιστών» που παλεύουν ενάντια στην ΕΕ και την ΝΔΤ.

Είναι ίσως φανερό πλέον ότι η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης αποτελεί τη νέα «θρησκεία» της Υ/Ε, που επιχειρεί να ξεπλένει ηθικά τις παγκοσμιοποιητικές ελίτ αλλά και το τμήμα εκείνο του πληθυσμού που επωφελείται από την παγκοσμιοποίηση και τις συνέπειές της. Αν μάλιστα τα πολιτικά ανδρείκελα που τα προόριζε η Υ/Ε για να κυβερνήσουν στην Ελλάδα, είναι και «αριστεροί» τότε η «συνταγή» έχει σίγουρα αποτελέσματα.

Τι και αν οι αντιδράσεις για την δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ελίτ για όλες τις χώρες της ΕΕ είναι μεγάλες και αρχικά φαίνεται να μην περνάει το «μακρόπνοο» σχέδιο Γιούνκερ – όπως το χαρακτήρισε μια ελληνική φυλλάδα ευρείας κυκλοφορίας. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι το πολιτικό «Διευθυντήριο» της ΕΕ και παράρτημα της Υπερεθνικής Ελίτ στην Ευρώπη, η Κομισιόν, παρόλες αυτές τις αντιδράσεις, σήμερα ανακοίνωσε ότι προχωρά ακάθεκτη στην οργάνωση διάσκεψης κορυφής τον Δεκέμβρη , ουσιαστικά για να πάρει μέτρα σχετικά με την πρόταση Γιούνκερ (βλ. FT). Τα «δημοκρατικά» διαπιστευτήρια των αδίστακτων χαρτογιακάδων της ΕΕ – πειθήνιων οργάνων των Πολυεθνικών– άλλωστε είναι γνωστά από τότε που απέρριπταν το ένα μετά το άλλο τα Δημοψηφίσματα των Ευρωπαϊκών λαών για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Ή πολύ πρόσφατα και ακόμα πιο εγκληματικά, όταν συμμετείχαν, μαζί με τους φιλο-ΕΕ πραξικοπηματίες και τα τάγματα θανάτου των πραγματικών (απόγονων των) Φασιστών, στο αιματηρό πραξικόπημα που ενορχήστρωσε η Υπερεθνική και η Σιωνιστική Ελίτ στην Ουκρανία και το οποίο συνεχίζεται σήμερα ενάντια στο μεγάλο τμήμα του λαού (κυρίως ρωσόφωνο) που παλεύει για την Εθνική του κυριαρχία έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έχοντας πάρει τη μορφή εθνοκάθαρσης...

μως για τα ελληνικά λαϊκά στρώματα είτε προχωρήσει είτε όχι το σχέδιο αυτό δεν έχει καμία σημασία αφού η προτεκταριοποίηση της χώρας είναι θεσμικά κατοχυρωμένη και καμία «μονομερής ενέργεια» δεν μπορεί να γίνει από την πλευρά της Ελληνικής «κυβέρνησης». Υπό το προσωπείο του «αριστερού» και του υπέρμαχου των «δικαιωμάτων», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε ήδη ό,τι δεν είχε καταφέρει κανένας αντιδραστικός κυβερνητικός σχηματισμός ή στρατιωτική κατοχή ή Χούντα στην Ελλάδα: Ξεπούλησε με την υπογραφή της μια χώρα ολόκληρη απ άκρη σε άκρη, με όλους τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, τη δημόσια περιουσία, λιμάνια, τρένα και αεροδρόμια μέχρι τα νησιά της χώρας μέσω του «υπερ-ταμείου» που ελέγχεται από πλιατσικολόγους της Υ/Ε. Έβαλε χέρι αδειάζοντας τα ασφαλιστικά και δημοτικά ταμεία, ενώ καταστρέφοντας τη δημόσια υγεία και παιδεία, εξασφάλισε ότι το να έχει ένας άνθρωπος πρόσβαση στη μάθηση στην περίθαλψή και στη πρόνοια, είναι θέμα «τσέπης».

Όμως όπως λέει και ο «σοφός λαός», αυτό το «βαρέλι δεν έχει πάτο». Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα οι πολίτες αυτής της χώρας να χάνουν και το σπίτι τους με βάση τις ορέξεις και τις εντολές των «δημοκρατών» της ΕΕ που εφαρμόζουν οι εδώ αριστεροί εντολοδόχοι τους και τοποτηρητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία απόφαση του άθλιου υπουργού οικονομίας (και –όχι τυχαία–διευθυντή του δήθεν «προοδευτικού» Ινστιτούτου Λεβί!), ο οποίος χωρίς τη παραμικρή τσίπα ανήγγειλε την εξαγορά των «κόκκινων δανείων» από ξένα funds, αρνούμενος ακόμα και την πρώτη κατοικία των πολιτών να προστατέψει, δηλώνοντας σαφέστατα ότι πλέον μόνο τα ξένα χαρτοφυλάκια – δηλ. τοκογλυφικές εταιρείες (funds) – θα έχουν το δικαίωμα εξαγοράς των «κόκκινων δανείων» και όχι οι ίδιοι οι οφειλέτες (!), ενώ η διαδικασία της παραγραφής των χρεών πρέπει να σταματήσει. Είναι πασιφανές – πέρα από τις δικαιολογίες με τις οποίες ντύνουν οι «αριστεροί» δωσίλογοι και αυτό το πολιτικό τους έγκλημα – ότι οι εταιρείες που θα αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια, βασικά δεν αποσκοπούν στην έστω και μακροχρόνια αποπληρωμή τους. Αποσκοπούν κυρίως στη δήμευση της περιουσίας των οφειλετών και μάλιστα στη δήμευση της «πρώτης κατοικίας», που θα μπορούν να τη διαχειριστούν όπως αυτοί θέλουν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης επομένως απλά στοχεύουν στη καθολίκευση του απόλυτα επιτυχημένου για τις ελίτ Ελληνικού «πειράματος», σε όλη την Ευρώπη με την πλήρη καθυπόταξη των Ευρωπαϊκών λαών στην Ευρωπαϊκή Ελίτ, σαν τμήμα της Υπερεθνικής Ελίτ…

Πηγή ΜΕΚΕΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Το αγγλόφωνο τηλεοπτικό πρόγραμμα της Deutsche Welle διαφημίζει τα έκτακτα προγράμματά του για την εκλογική αναμέτρηση που γίνεται σήμερα στη Γερμανία επαναλαμβάνοντας τη φράση «η χώρα του πολιτισμού». Απ’ όλες τις πιθανές ιδιότητες, διακρίσεις και χαρακτηριστικά αυτού του έθνους, το κρατικό κανάλι διάλεξε την έννοια του «πολιτισμού» ως καταλληλότερη για την περιγραφή της Γερμανίας.

Φυσικά, αυτή η λέξη είναι μία από τις τελευταίες που έρχονται στον νου κάποιου μη Γερμανού, όταν κληθεί να εκφράσει την «ψυχή» αυτής της χώρας με μία λέξη. Ειδικά αν η υποθετική ερώτηση περιοριστεί σε επίπεδο προσώπων, η απάντηση θα είναι μεν αποκαρδιωτική για τους σύγχρονους Γερμανούς, αλλά αναμενόμενη για όλους τους άλλους. Ο πρώτος Γερμανός που έρχεται στον νου των ξένων σε αιφνιδιαστική ερώτηση είναι ο Αδόλφος Χίτλερ - παρότι ο μανιακός τύραννος ήταν... Αυστριακός. Της Γερμανίας ηγήθηκε και τη Γερμανία στιγμάτισε ανεξίτηλα με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Ολοκαύτωμα, τα πογκρόμ και το αδιάκοπο γιορτάσι του τρόμου που άρχισε επί των ημερών του.

Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει τον Χίτλερ ως πρώτο συνειρμό εμβληματικού Γερμανού, και έχει, για παράδειγμα, τον Γκαίτε, τούτο το έθνος δεν είναι συνώνυμο του πολιτισμού.
Της τεχνικής και της τεχνολογίας, ναι.
Της επιβολής και της ισχύος, ομοίως.
Της πειθαρχίας και του τιμωρητικού πνεύματος, οπωσδήποτε.
Του ευρώ και της Ε.Ε., σίγουρα.
Και, δυστυχώς, η Γερμανία είναι το πρώτο κράτος που σκέφτεται όποιος διαβάσει ή ακούσει νέα για την ελληνική κρίση. Οι Γερμανοί τόσο καιρό διευθύνουν την κακόφωνη ορχήστρα που παίζει το νεκρώσιμο εμβατήριο της οικονομίας μας.

Οι Γερμανοί είναι εκείνοι που υποτίθεται ότι μας δανείζουν (την ίδια στιγμή που εξορκίζουν και την ιδέα να συζητηθεί κάποτε το ζήτημα του Κατοχικού Δανείου) και οι Γερμανοί είναι αυτοί που έχουν θησαυρίσει με τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης.

Τα πρόσωπα για τα οποία ακούμε σε καθημερινή βάση, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν είναι άσχετα με τη βούληση και το συμφέρον του γερμανικού λαού. Ταυτίζονται και γι’ αυτό ψηφίζονται φανατικά και διαρκώς. Το συμφέρον της Γερμανίας περνά -κυριολεκτικά- πάνω από το πτώμα του ελληνικού κράτους και του ελληνικού έθνους.

Δεν είναι τυχαίο ότι βρισκόμαστε σε αντιπαλότητα και σε απανωτούς πολέμους με εκείνους από την αυγή της αιματοβαμμένης Ιστορίας τους.

Ας μη γελιόμαστε. Όποιος κι αν εκλεγεί στις γερμανικές εκλογές, με όση διαφορά κι αν εκλεγεί, θα είναι ένας από τους πολλούς Γερμανούς που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Θα είναι ακόμα ένας χαμογελαστός εχθρός με λόγους υπέρ ημών και σχέδια σε βάρος μας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Προς Ρωσο-Αμερικανική Σύγκρουση στον Ευφράτη;

Του Mike Whitney
Unz Review


Η επικείμενη κατάρρευση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους έθεσε σε κίνηση έναν αγώνα κατάκτησης εδαφών στο ανατολικό τμήμα της Συρίας, φέρνοντας αντιμέτωπες δυνάμεις στηριζόμενες από τις ΗΠΑ εναντίον συνασπισμού δυνάμεων Συρίας, Ιράν και Εσμπολά, υπό ρωσική ηγεσία. Αυτό είναι το εφιαλτικό σενάριο που όλοι θα ήθελαν να αποφύγουν.

Οι στρατοί της Ουάσιγκτον και της Μόσχας συγκλίνουν τώρα στην ίδια περιοχή, την ίδια ώρα, αυξάνοντας σημαντικά το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης μεταξύ των δυο πυρηνικά εξοπλισμένων υπερδυνάμεων. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι η μια πλευρά να υποχωρήσει, κάτι που φαίνεται όλο και περισσότερο απίθανο.

Η κατάσταση εξηγείται εύκολα. Η τεράστια εδαφική έκταση που είχαν καταλάβει οι Τζιχαντιστές συρρικνώνεται συνεχώς χάρις στην πεισματική επιμονή του Συριακού Αραβικού Στρατού (ΣΑΣ), που απελευθέρωσε το μέγιστο μέρος της υπαίθρου δυτικά του Ευφράτη Ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του πρώην οχυρού των Τζιχαντιστών στο Ντέϊρ Εζόρ.

Οι Τζιχαντιστές πιέζονται επίσης στα βόρεια, όπου οι «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις» (ΣΔΔ) με αμερικανική στήριξη σφυροκοπούν την πρωτεύουσά τους Ράκκα, παράλληλα αναπτύσσοντας στρατεύματα και τανκς νότια προς τις πετρελαιοπηγές της επαρχίας του Ντέϊρ Εζόρ. Η Ουάσιγκτον κατέστησε σαφές πως θέλει ο στρατός των πληρεξουσίων της να καταλάβει την περιοχή ανατολικά του Ευφράτη εγκαθιστώντας μια διχοτόμηση μεταξύ ανατολικής και δυτικής Συρίας. Οι ΗΠΑ θέλουν επίσης τον έλεγχο των πλουσίων πετρελαιοπηγών του Ντέϊρ Εζόρ, για να εξασφαλίσουν σταθερή πηγή εσόδων για το αναδυόμενο κουρδικό κρατίδιο.

Ο Σύρος πρόεδρος ΄Ασαντ έχει πολλάκις δηλώσει ότι δεν θα συμφωνήσει ποτέ στην διχοτόμηση της χώρας του. Αλλά η απόφαση δεν θα ληφθεί από μόνον τον ΄Ασαντ. Οι εταίροι του συνασπισμού του, στην Μόσχα, την Τεχεράνη και την Βηρυτό θα συμβάλουν επίσης στην διαμόρφωση του τελικού διακανονισμού.

΄Οσον αφορά τον Πούτιν, φαίνεται εξαιρετικά απίθανο πως θα διακινδυνεύσει έναν παρατεταμένο και αιματηρό πόλεμο με τις ΗΠΑ απλώς για την ανακατάληψη κάθε ίντσας της συριακής επικράτειας. Ο Ρώσος πρόεδρος θα επιτρέψει πιθανώς στους Αμερικανούς να διατηρήσουν τις βάσεις τους στα βορειανατολικά, υπό τον όρο ότι οι κρίσιμες περιοχές θα αφεθούν στο συριακό κράτος. Αλλά που θα χαραχτούν τα όρια. Αυτό είναι το ερώτημα.

Η Στρατιωτική Κατάσταση στην Ανατολική Συρία

ΟΙ ΗΠΑ θέλουν τον έλεγχο της περιοχής ανατολικά του Ευφράτη, περιλαμβανομένων των πλουτοπαραγωγικών πετρελαιοπηγών. Γι’ αυτό και αναπτύσσουν στρατεύματα των πληρεξουσίων της (ΣΣΔ) στα νότια, μολονότι χρειάζονται ακόμη στη Ράκκα. Στις αρχές της εβδομάδας φάνηκε πως ο Συριακός στρατός είχε υπερκεράσει τους (ΣΣΔ), καθώς στρατεύματα και τεθωρακισμένα οχήματα πέρασαν τον Ευφράτη κατευθυνόμενα ανατολικά προς τις πετρελαιοπηγές. Αλλά πληροφορίες που κυκλοφόρησαν αργά την Πέμπτη αναφέρουν οι (ΣΣΔ) τους πρόλαβαν.

Αυτά ανέφερε η ιστοσελίδα «Νότιο Μέτωπο»:
« Την Πέμπτη οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις… κατέλαβαν τις πετρελαιοπηγές Ταμπίγιε και αλ-΄Ισμπα στην ύπαιθρο χώρα βορειοδυτικά του Ντέϊρ Εζόρ, σύμφωνα με φιλο-κουρδικές πηγές… Εάν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, οι (ΣΣΔ) θα αποκτήσουν τον έλεγχο του μισού των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Συρίας. Επιπλέον αυτό σημαίνει ότι οι (ΣΣΔ) έχουν, τουλάχιστον εν μέρει, εγείρει φράγμα στην προέλαση του Συριακού Αραβικού Στρατού στην ανατολικήν όχθη του Ευφράτη.»

Αυτό είναι μια σημαντική απώλεια για τον ρωσικό συνασπισμό. Σημαίνει ότι ο (ΣΑΣ), με την στήριξη της ρωσικής αεροπορίας, θα πρέπει να συγκρουστεί με μιαν ομάδα που μέχρι τώρα ήταν σύμμαχοι στον πόλεμο εναντίον των Τζιχαντιστών. Τώρα γίνεται σαφές ότι οι βασικά κουρδικές (ΣΣΔ) δεν είναι σύμμαχοι. Είναι εχθροί που θέλουν να αρπάξουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Συρίας και να της αποσπάσουν ένα κομμάτι από την ανατολική της πλευρά για την δημιουργία κράτους.

Η είδηση για την άφιξη των δυνάμεων (ΣΣΔ) στις πετρελαιοπηγές ήρθε λίγες ώρες μετά την αυστηρή προειδοποίηση του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Αμύνης στις ΗΠΑ και στις (ΣΣΔ) ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα προβούν σε αντίποινα εάν οι θέσει των (ΣΑΣ) υποστούν επίθεση όλμων και πυραύλων.

Επί λέξει: « Η Ρωσία απροσχημάτιστα δήλωσε στους διοικητές των αμερικανικών δυνάμεων στην αεροπορική βάση Αλ Ουμπέϊντ (στο Κατάρ) ότι δεν θα ανεχθεί οποιονδήποτε βομβαρδισμό από τις περιοχές όπου σταθμεύουν οι (ΣΣΔ)… Πυρά από θέσεις των θα σιγασθούν με όλα τα διαθέσιμα μέσα.»

Εκ των υστέρων φαίνεται ότι οι με αμερικανική στήριξη (ΣΣΔ) είχαν ήδη αποφασίσει να διακόψουν κάθε σχέση με την συριακή κυβέρνηση, διαλύοντας κάθε ασάφεια για την στάση τους. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις (ΣΣΔ) για να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές και να διεκδικήσει την όλη ανατολική πλευρά του Ευφράτη ως ιδιοκτησία της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι μάχιμες μονάδες (ΣΣΔ) συνοδεύονται από αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις, που παρέχουν κρίσιμη επικοινωνιακή, επιμελητειακή και τακτική υποστήριξη. Αυτή η επιχείρηση φέρει παντού επάνω της τα αποτυπώματα της Ουάσιγκτον.

Την Παρασκευή το πρωί, νομιμόφρονες δυνάμεις, με επικεφαλής το 5ο Σώμα Καταδρομέων Κυνηγών, απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του χωριού Χουσάμ, στην ανατολική όχθη του Ευφράτη, κοντά στην πόλη Ντέϊρ Εζόρ. Το σε στρατηγική θέση χωριό κλείνει τον δρόμο που συνδέει την περιοχή που κατέχουν οι (ΣΣΔ)με τις πετρελαιοπηγές Ομάρ.

Αντιληπτή η εικόνα; Δυνάμεις υπό αμερικανική προστασία και δυνάμεις του ρωσικού συνασπισμού, κινούμενες δίπλα-δίπλα στο ίδιο μέτωπο, προσπαθώντας να καταλάβουν το ίδιο πετρελαιοφόρο κομμάτι γης. Να κάτι που συγκεντρώνει όλα τα συστατικά μιας κατά μέτωπο σύγκρουσης.

Ο Πούτιν είναι ένας προσεκτικός και λογικός άνθρωπος, αλλά δεν πρόκειται να παραδώσει τις πετρελαιοπηγές της Συρίας αμαχητί. Εξάλλου ό ΄Ασαντ έχει ανάγκη τις εισπράξεις του πετρελαίου για να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση της ερειπωμένης χώρας του. Επίσης σημαντικό, έχει ανάγκη την περιοχή ανατολικά του Ντέϊρ Εζόρ για την εθνική οδό διασύνδεσης της Βηρυτού-Δαμασκού-Βαγδάτης-Τεχεράνης την καλούμενη Αραβική Υπερλεωφόρο.

Η αποστολή του Πούτιν είναι να συγκολλήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της χώρας όσο χρειάζεται για την δημιουργία ενός βιώσιμου κράτους. ΄Ετσι, ενώ μπορεί να αφήσει στους Κούρδους και στον αμερικανικό στρατό να καταλάβουν τμήματα στο βόρειο-ανατολικά, δεν πρόκειται να παραδώσει κρίσιμες πλουτοπαραγωγικές πηγές ή εδάφη στρατηγικής σημασίας.

Επομένως τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν ότι η Ρωσία θα στηρίξει τις προσπάθειες του ΄Ασαντ να απελευθερώσεις τις πετρελαιοπηγές, ακόμη κι’ αν αυτό πυροδοτήσει έναν ευρύτερο πόλεμο με τις ΗΠΑ;
Ναι, αυτό ακριβώς σημαίνει.

Ο Πούτιν δεν επιθυμεί έναν καυγά με τον Μπάρμπα Σαμ, αλλά και δεν πρόκειται να εγκαταλείψει έναν σύμμαχο. ΄Ετσι θα υπάρξει μια σύγκρουση, επειδή καμιά πλευρά δεν θα εγκαταλείψει αυτό που αισθάνεται πως έχει ανάγκη για να έχει επιτυχία.

Ορίστε λοιπόν που βρισκόμαστε. Καθώς τα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης αρχίζουν να διαμορφώνονται στην ανατολική Συρία, οι δύο ανταγωνιστικές υπερδυνάμεις προετοιμάζονται για το χειρότερο. Είναι σαφές πως φτάσαμε στην πιο επικίνδυνη καμπή του εξαετούς πολέμου.

Σε ενίσχυση των εκτιμήσεων του Mike Whitney, ακολούθησε, μετά παρέλευση ωρών, το εξής δημοσίευμα του ρωσικού δελτίου Russia Insider:

Οι Ρώσοι Καταγγέλλουν Αμερικανικές Επιθέσεις
Michael Bateman, R.Insider, 23-9-2017

Εκπρόσωπος ΥΠΕΘΑ, στρατηγός Κονασένκωφ: Σταματήστε να υποκρίνεστε πως πολεμάτε τους Τζιχαντιστές και κάντε στην άκρη.
Η Ρωσία καταγγέλλει τις ΗΠΑ ότι εξακολουθούν να πραγματοποιούν εχθροπραξίες εναντίον των δυνάμεων που συνεχίζουν της εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Τζιχαντιστών στη Συρία.

Το ακόλουθο δελτίο ειδήσεων μεταδόθηκε από το κύριο κρατικό ρωσικό ειδησεογραφικό κανάλι χθες (Παρασκευή) το απόγευμα:
Μαχητές επιτέθηκαν σε συριακές δυνάμεις στο Ντέϊρ-εζ-ζορ.
΄Ηρθαν από τα βόρεια, όπου οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις έχουν την βάση τους.
Αυτό ανέφερε ο στρατηγός Ιγκόρ Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Αμύνης.
Επιπλέον σημειώθηκε μια δραματική αύξηση της στάθμης του νερού στον ποταμό Ευφράτη το τελευταίο 24ωρο, καθιστώντας δύσκολη την διάβαση του ποταμού από τον συριακό στρατό.
Δεν είχε σημειωθεί βροχή στην περιοχή.
Οι Σύροι δηλώνουν πως αυτό μπορούσε να συμβεί μόνο εάν το νερό ελευθερωνόταν από τα φράγματα σε υπέρτερα σημεία του ποταμού.
Τα φράγματα ελέγχονται από τους αντιπάλους της κυβέρνησης, που ελέγχονται από τον αμερικανικό συνασπισμό.

Ο στρατηγός Κονασένκωφ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ακόλουθη δήλωση:
Καθώς το τέλος του ISIS (Τζιχαντιστών) πλησιάζει στη Συρία, είναι φανερό ποιος πραγματικά τους πολεμά και ποιος υποκρίνεται πως τους πολεμά τα τελευταία τρία χρόνια. Εάν ο συνασπισμός που ηγούνται οι Αμερικανοί προτιμά να μην πολεμά την τρομοκρατία στη Συρία, τότε το τελευταίο που μπορεί να κάνει είναι να φύγει από τον δρόμο εκείνων που τους πολεμούν με συνέπεια και αποτελεσματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά, ο στρατός της Συρίας, με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας συνεχίζει να επεκτείνει το προγεφύρωμά του στην ανατολική όχθη του Ευφράτη. ΄Εχει ελευθερώσει 60 τετραγωνικά Χιλιόμετρα από τους τρομοκράτες.
Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για μια περιοχή πλούσια σε αντλούμενο πετρέλαιο, που χρησιμοποιούσαν οι τρομοκράτες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί (οι Αμερικανοί) κάνουν ότι μπορούν για να εμποδίσουν την ανακατάληψή της.

Ο Mike Whitney, είναι γνωστός, έμπειρος αναλυτής, κάτοικος στην Ουάσιγκτον, συνεργάτης πολλών ανεξάρτητων ιστοσελίδων σημαντικής δημοτικότητας, μεταξύ των οποίων το Counterpunch και η Unz Review.

Mετάφραση Μιχ. Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο “ιερός πόλεμος” χτυπά της πόρτα της Ελλάδας και δεν κάνει εξαιρέσεις

Της Νεφέλης Λυγερού

Προβληματισμό έχει προκαλέσει στις εγχώριες αρχές ασφαλείας ένα περίεργο περιστατικό που σημειώθηκε προ εβδομάδων στο κέντρο της Αθήνας. Σύμφωνα με πληροφορίες, έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών ένας άνδρας άρχισε να φωνάζει το γνωστό «Αλλαχού Ακμπάρ» (ο θεός είναι μεγάλος), με κρατούμενους να βγαίνουν στα παράθυρα και να αρχίζουν να φωνάζουν και εκείνοι, δημιουργώντας έτσι μία έκρυθμη κατάσταση. Άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. έσπευσαν να τον συλλάβουν και να τον ανακρίνουν. Εξάλλου, οι ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας βρίσκονται σε εγρήγορση μετά το αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα τζιχαντιστών στη Βαρκελώνη.

Στο εγχειρίδιο του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας με τίτλο «Ισλαμιστική Ριζοσπαστικοποίηση και Τρομοκρατία στην Ευρώπη» επισημαίνεται ότι η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, δεν έχουν ακόμη βιώσει την ένταση του κινδύνου της ισλαμικής τρομοκρατίας. Ωστόσο, στα επόμενα χρόνια οι χώρες αυτές θα βρεθούν αντιμέτωπες με σημαντικές προκλήσεις.

Είναι ακριβές πως η Ελλάδα δεν έχει ούτε σταυροφορικό, ούτε αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, λόγω και γειτνίασης, διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με τον Αραβικό Κόσμο και ευρύτερα με το Ισλάμ. Είναι αξιοσημείωτο ότι το Κοράνι κάνει ειδική αναφορά στους Έλληνες. Το σημαντικότερο είναι ότι η Ελλάδα θεωρείται από τους τζιχαντιστές αφ’ ενός διάδρομος, αφ’ ετέρου χώρος όπου διατηρούν πυρήνες στήριξης.

Δεν αποτελούν εγγύηση

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν αποτελούν εγγύηση πως η χώρα μας είναι στο απυρόβλητο. Παρά τις θετικές ιδιαιτερότητές της, είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και είναι γεωγραφικά προσβάσιμη από τη Μέση Ανατολή. Άρα δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να καταστεί δυνητικός στόχος ριζοσπαστικών ισλαμικών οργανώσεων.

Μια πιθανή τρομοκρατική ενέργεια θα μπορούσε κάλλιστα να κατευθυνθεί εναντίον δυτικού στόχου (διπλωματικού, τουριστικού, επιχειρηματικού) σε ελληνικό έδαφος. Ο εφησυχασμός, λοιπόν, δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση. Εξάλλου, οι τελευταίες επιθέσεις αποδεικνύουν ότι οι τρομοκράτες στοχεύουν στην πρόκληση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού θυμάτων, κυρίως τουριστών και ανυποψίαστων πολιτών σε χώρους μαζικής συγκέντρωσης.

Ακόμα και αν αρμόδια στελέχη διατείνονται ότι για τους προαναφερθέντες λόγους η Ελλάδα δεν θα αποτελέσει στόχο μίας μεγάλης κλίμακας επίθεσης, ο φόβος των “μοναχικών λύκων” είναι ζωντανός. Αξιωματούχος, μάλιστα, σχολίασε ότι «δεν είναι θέμα αν θα σημειωθεί κάποιο μεμονωμένο περιστατικό, αλλά πότε θα συμβεί αυτό».

Το ενδεχόμενο ασύμμετρου πλήγματος σε ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς είχε αποτελέσει αντικείμενο σειράς συσκέψεων την περασμένη άνοιξη και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Κι αυτό γιατί στις περιοχές αυτές συγκεντρώνονται μεγάλοι και διαφορετικοί πληθυσμοί από πολλές δυτικές χώρες.

Η έκθεση της Europol

Στη φετινή έκθεση της Europol για την τρομοκρατία υπάρχει ειδικό κεφάλαιο για τη λεγόμενη ισλαμική τρομοκρατία. Σε αυτό αναφέρεται ότι το 2016 συνελήφθησαν σε χώρες της ΕΕ συνολικά 718 άτομα ως ύποπτοι τζιχαντιστές, αριθμός ρεκόρ την τελευταία πενταετία. Ο μεγαλύτερος αριθμός συλλήψεων έγινε στη Γαλλία (429 άτομα), ενώ ακολουθούν η Ισπανία (69) και το Βέλγιο (62).

Στο ίδιο κεφάλαιο, όμως, υπάρχει μία εντυπωσιακή πληροφορία: το 2016 συνελήφθησαν στην Ελλάδα 15 άτομα ως ύποπτοι τζιχαντιστές. Σε ολόκληρη την έκθεση, ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα επιπλέον στοιχείο για τις συγκεκριμένες συλλήψεις. Οι συγκεκριμένες πληροφορίες είναι απόρρητες και γι’ αυτό οι ελληνικές αρχές ασφαλείας δεν ανακοίνωσαν αυτές τις συλλήψεις.

Ελήφθησαν, ωστόσο, πρόσθετα μέτρα ασφαλείας το καλοκαίρι, ιδιαίτερα στην Αττική και όσο είναι δυνατόν σε κοσμοπολίτικα νησιά. Παραλλήλως, έχουν πραγματοποιηθεί ασκήσεις προσομοίωσης για την αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων σε κεντρικά σημεία της πόλης. Βασικό μέλημά τους είναι η αποτροπή μίας ενός ή δύο φανατικών που θα επιχειρήσουν με μαχαίρι ή όχημα να προκαλέσουν ανθρώπινες απώλειες.

Επειδή η χρήση κάποιου οχήματος είναι ένα από τα πιθανά σενάρια στους περισσότερους γνωστούς πεζόδρομους υπάρχουν ήδη ή τοποθετούνται κολωνάκια. Οι αυξημένες περιπολίες στα πιο τουριστικά σημεία της Αθήνας έχουν πια εδραιωθεί. Τέλος, υπάρχει μεγάλη αύξηση των προσαγωγών, καθώς υπάρχει ειδική οδηγία: αν κάτι ή κάποιος φαίνεται ύποπτος γίνεται προσαγωγή, δεν το διακινδυνεύουν. Εξάλλου, οι αρχές θέλουν να έχουν ξεκάθαρη εικόνα για όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα.

Στο μικροσκόπιο και τα άτυπα τζαμιά

Κάτω από διαρκή έλεγχο βρίσκονται και τα άτυπα τζαμιά, οι δεκάδες λατρευτικοί χώροι που λειτουργούν χωρίς άδεια. Γύρω από αυτά και με το πέρασμα των χρόνων έχουν στηθεί κάποια συστήματα πληροφόρησής με αποτέλεσμα να επιτηρούνται αρκετά αποτελεσματικά άτομα και χώροι. Το σημαντικό, μάλιστα, είναι ότι κατά κανόνα οι ίδιες οι μουσουλμανικές κοινότητες συνεργάζονται με την Αστυνομία, καθώς δεν θέλουν φανατικούς που ρέπουν προς τον τζιχαντισμό στους κόλπους τους.

Γεγονός παραμένει ότι μέχρι σήμερα κανένας μουσουλμάνος με ελληνική ιθαγένεια, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών, δεν έχει πάει να πολεμήσει στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής οι ύποπτες διελεύσεις ατόμων που φέρονται να επιστρέφουν από εμπόλεμες ζώνες, χρησιμοποιώντας τις διαδρομές των προσφύγων.

Δεδομένου, μάλιστα, ότι η Ελλάδα αποτελεί σημείο διέλευσης ατόμων (με ευρωπαϊκά διαβατήρια ή όχι) που μετακινούνται από και προς τις εμπόλεμες ζώνες με αδιευκρίνιστους σκοπούς. Οι επιστρέφοντες μαχητές που έχουν υπόβαθρο εμπλοκής σε μάχη αποτελούν μια επιπρόσθετη απειλή ασφαλείας, σε σύγκριση με αυτούς που δεν έχουν εμπειρία συμμετοχής σε μάχες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν περάσει δεκάδες επιβεβαιωμένοι τζιχαντιστές από τη χώρα μας. Πρόκειται για ανθρώπους που πέρασαν από τη Συρία μέσω της Τουρκίας με βάρκες στα ελληνικά νησιά. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εντοπιστεί και καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές. Πολλοί από αυτούς έχουν μετακινηθεί προς την κεντρική Ευρώπη και άλλοι βρίσκονται ακόμα εδώ.

Πυρήνες τζιχαντιστών στην Ελλάδα

Παρ’ ότι υπάρχουν σαφείς πληροφορίες ότι έχουν πολεμήσει στις γραμμές του ISIS, δεν συλλαμβάνονται, καθώς δεν έχουν διαπράξει καμία αξιόποινη πράξη στη χώρα μας. Απλώς είναι ύποπτοι για ενδεχόμενη τρομοκρατική δράση. Εξάλλου, η Ελλάδα αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες: για πολλούς υπόπτους υπάρχουν πληροφορίες για εξτρεμιστική δράση, αλλά δεν υπάρχουν τα στοιχεία σε βάρος τους, προκειμένου να γίνουν συλλήψεις...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Δεν είναι θέμα αν, αλλά πότε θα συμβεί..."


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Σεπ 2017


Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα – παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Χωρίς καμία αμφιβολία φαίνεται φως στο τούνελ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η «διαδικασία αποσύνθεσης», μεταξύ των χωρών του κέντρου όπως είναι η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, καθώς επίσης της νοτίου περιφέρειας (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) συνεχίζει να εξελίσσεται –  παραμένοντας ένα άλυτο πρόβλημα.


Ειδικότερα, το πραγματικό ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1999 και 2016 κατά 24,1% – ενώ το αντίστοιχο της Ιταλίας μόλις κατά 4,6%, της Πορτογαλίας κατά 8,2% ενώ της Ελλάδας κατά 0%, λόγω της κρίσης του 2010 που μεσολάβησε, οδηγώντας την οικονομία πάνω από 17 χρόνια πίσω (γράφημα).

Το ΑΕΠ της Ισπανίας βέβαια αυξήθηκε περισσότερο από της Γερμανίας, με κινητήριο δύναμη τις κατασκευές και τη φούσκα ακινήτων που δημιουργήθηκε, με τίμημα όμως την κρίση και τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί – ενώ ακόμη και σήμερα έχει μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, καθώς επίσης σημαντικά τραπεζικά προβλήματα.


Το μέγεθος τώρα που είναι σημαντικό δεν είναι τόσο το ΑΕΠ, όσο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (γράφημα) – το οποίο σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι χαμηλότερο από την εποχή της υιοθέτησης του ευρώ, ενώ της Γερμανίας αυξήθηκε, τεκμηριώνοντας ακόμη μία φορά ότι απομυζεί τους εταίρους της. Ακόμη χειρότερα, τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στην Ελλάδα, λεηλατείται κυριολεκτικά η δημόσια και η ιδιωτική τους περιουσία (άρθρο) – όπου η μεν πρώτη χαρακτηρίζεται ήδη ως χώρα της Lidl, ενώ η δεύτερη ξεπουλιέται, όπως ανέφερε ακόμη και η γαλλική τηλεόραση (βίντεο).


Τρίτο σημαντικότερο μέγεθος, ίσως το χειρότερο όλων, είναι η εξέλιξη της ανεργίας – η οποία σε όλες τις χώρες του Νότου είναι αρκετά υψηλότερη σε σχέση με το 2000, ενώ στη Γερμανία χαμηλότερη (γράφημα). Έτσι αποδεικνύεται πως η χώρα δεν εισάγει μόνο πλούτο από τους εταίρους της αλλά, επίσης, θέσεις εργασίας – εξάγοντας τους φτώχεια και ανεργία.

Ειδικά όσον αφορά την Ισπανία, διαπιστώνει κανείς έκπληκτος ότι, το ΑΕΠ της αυξάνεται ενώ η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα – κάτι που είναι αδύνατον να συμβαίνει, αφού δεν μπορεί να παράγεται ΑΕΠ από το πουθενά. Ενδεχομένως λοιπόν να χρησιμοποιούνται στατιστικά τεχνάσματα, όπως στην περίπτωση της Ιρλανδίας – στην οποία αυξήθηκε τεχνητά το ΑΕΠ για να μειωθεί η σχέση χρέος/ΑΕΠ, έχοντας αποκαλυφθεί πρόσφατα ότι το μέγεθος ήταν πλασματικό (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατες έρευνες, το πρόβλημα της εκ διαμέτρου  αντίθετης εξέλιξης των χωρών του κέντρου και της περιφέρειας μετά την υιοθέτηση του ευρώ, εντάθηκε από την αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική (πηγή) – ενώ έναν σημαντικότατο ρόλο διαδραμάτισε το μακροοικονομικό μοντέλο της Κομισιόν, το οποίο χρησιμοποιείται για την εκτίμηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, καθώς επίσης των δημοσιονομικών προσπαθειών των κρατών-μελών (πηγή).

Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο αυτό φαίνεται μεν τεχνοκρατικό και αφηρημένο, αλλά έχει πολύ πραγματικές και πολύ αρνητικές επιπτώσεις – όσον αφορά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής οικονομίας, οπότε του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων χωρών. Θα συνεχίσει δε να επιδεινώνει την κατάσταση, εάν δεν αλλάξει εκ βάθρων – ενώ μέσω του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης προκαλεί την εκ διαμέτρου αντίθετη οικονομική εξέλιξη μεταξύ της περιφέρειας και του κέντρου.

Περαιτέρω, χωρίς να υπεισέλθουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, είναι βέβαιο πως το μοντέλο αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία ούτε λειτουργεί έτσι από λάθος – αφού έχει πια τεκμηριωθεί δεκάδες φορές ότι, η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει με τη βοήθεια του ευρώ την 4η αυτοκρατορία της, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα.

Παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τα τεράστια προνόμια που θα απολάμβανε τότε το κοινό νόμισμα, αφού όμως προηγουμένως το απομόνωνε από τις αρνητικές επιρροές της περιφέρειας, ενδεχομένως με ένα σύστημα δύο ταχυτήτων.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν ότι, βιώνουμε μία διαδικασία «αποσύνθεσης» της Ευρώπης, πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό – το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μία διαδικασία κατάληψης της Ευρωζώνης από την πρωσική κυβέρνηση, η οποία ευρίσκεται στα τελευταία στάδια της. Λογικά λοιπόν θεωρείται αναγκαία η διάλυση της νομισματικής ένωσης, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος – πριν προλάβει δηλαδή η πρωσική κυβέρνηση (η εκλογή της οποίας για 4η φορά αναδεικνύει τις παραδοξότητες της δημοκρατίας στη χώρα, ανάλογες με αυτές στην Τουρκία), να κλείσει όλες τις εξόδους κινδύνου.

Εναλλακτικά η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η οποία φυσικά δεν θα μπορούσε να δρομολογηθεί χωρίς τη βοήθεια των Η.Π.Α. – εάν τυχόν συνειδητοποιούσαν τα σχέδια της Γερμανίας, τα οποία δεν είναι ασφαλώς προς το δικό τους συμφέρον.

Η ελληνική πραγματικότητα

Συνεχίζοντας, η χώρα που είναι μακράν περισσότερο εγκλωβισμένη στο ευρώ είναι αναμφίβολα η Ελλάδα – λόγω του τεράστιου και μη μετατρέψιμου σε ένα εθνικό νόμισμα χρέους της μετά το PSI, καθώς επίσης της παντελούς έλλειψης ενός βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου για την οικονομία της. Το τελευταίο φαίνεται καθαρά από το ρυθμό ανάπτυξης της που προβλέπεται από τον ΟΟΣΑ στο 1,2% για το 2017 – ένα κυριολεκτικά απελπιστικό ποσοστό, όταν η συγκυριακή αύξηση της τουριστικής κίνησης θα έπρεπε να το διαμορφώσει πολύ υψηλότερα.


Ειδικότερα, όταν η Ελλάδα αναπτύσσεται, τότε εκτοξεύονται αντίστοιχα τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, από +0,1% το 2015 στο -0,6% το 2016) – οπότε συμβαίνει το παράδοξο, σύμφωνα με το οποίο η ανάπτυξη επιδεινώνει την οικονομική μας κατάσταση, αντί να την καλυτερεύει. Η αιτία είναι προφανώς η αποψίλωση του παραγωγικού μας ιστού λόγω της πολιτικής των μνημονίων, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να τροφοδοτείται από τις εισαγωγές – επίσης από τις πρώτες ύλες, τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να εισάγουμε (η μείωση των ελλειμμάτων μετά το 2010 οφείλεται στη φτωχοποίηση της χώρας από τα μνημόνια, οπότε στην πτώση των εισαγωγών – όχι στην άνοδο των εξαγωγών).

Στα πλαίσια αυτά, με το συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο τυχόν υιοθέτηση της δραχμής (ακόμη και αν επιλύαμε εν μέρει το θέμα του χρέους) θα μας οδηγούσε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές της Βενεζουέλας – όπου η υποτίμηση της θα ακρίβαινε τις εισαγωγές προκαλώντας μεγάλο πληθωρισμό, ενώ δεν θα αύξανε τις εξαγωγές λόγω έλλειψης εξαγώγιμων προϊόντων.
Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να προηγηθεί η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – για την οποία ασφαλώς δεν θα είχαμε χρόνο, εάν υιοθετούσαμε τη δραχμή προκαταβολικά. Κανένα κράτος άλλωστε δεν μπορεί να στηρίξει σωστά το εθνικό του νόμισμα χωρίς πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή/και σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα, μεταξύ άλλων σε χρυσό – όπως τεκμηριώνεται από τη Δανία, από τη Σουηδία, από την Ελβετία κοκ.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτό που απομένει δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, με την αναγκαία κάθαρση του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος – στα οποία οφείλεται κυρίως η υπερχρέωση και η χρεοκοπία της (πολύ λιγότερο στο ευρώ), καθώς επίσης η σημερινή της μετατροπή σε γερμανικό προτεκτοράτο.
Χωρίς να προηγηθεί πάντως η κάθαρση δεν είναι δυνατή η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου, ούτε η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της οικονομίας μας – ενώ χωρίς τη στάση πληρωμών δεν πρόκειται να τιμωρηθούν οι ένοχοι, ούτε θα καθαρίσει ποτέ η Ελλάδα από τις συμμορίες που την οδήγησαν στην καταστροφή.
Η πρόσφατη αποκάλυψη των καταθέσεων ύψους 80 εκ. € σε μία μόνο τράπεζα ενός μόνο πολιτικού, τεκμηριώνει το τεράστιο μέγεθος της κυβερνητικής διαφθοράς – καθώς επίσης ποιά ήταν η αιτία της χρεοκοπίας ενός τόσο πλούσιου κράτους, όπως είναι η Ελλάδα.

Analyst Team
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Του Κώστα Ράπτη

Η ιστορία ενίοτε γράφεται και από ατυχήματα. Τέτοια ενδέχεται να αποδειχθεί η περίπτωση του δημοψηφίσματος που προτίθεται να διενεργήσει την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου η ηγεσία του Ιρακινού Κουρδιστάν με το ερώτημα της ανεξαρτητοποίησης της περιοχής.

Είναι βέβαια αλήθεια, ότι η αυτόνομη κουρδική περιφέρεια του βόρειου Ιράκ (κληροδότημα του πρώτου Πολέμου του Κόλπου) μετρά ζωή δυόμιση δεκαετιών και το πέρασμα στο επόμενο βήμα, αυτό της ανεξαρτησίας, σταδιακά ωριμάζει – ιδίως όσο η εθνική ενότητα του Ιράκ συνεχίζει να αποδυναμώνεται. Την ίδια στιγμή, αντίστοιχα ζητήματα προβάλλει η ανάδυση των αυτόνομων κουρδικών "καντονιών” μέσα από το χάος της βόρειας Συρίας.

Ωστόσο, η ειρωνεία του πράγματος έγκειται στο ότι ο πρόεδρός της αυτόνομης κουρδικής περιφέρειας φαύλο κύκλο αποσταθεροποίησης, πιθανότατα μόνο για λόγους διαπραγμάτευσης με τη Βαγδάτη, έχοντας το βλέμμα κυρίως στραμμένο στα εσωτερικά του προβλήματα. Το δημοψήφισμα δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, ώστε να οδηγεί ευθύγραμμα στην δημιουργία κράτους. Είναι όμως ένα καλό πολιτικό όπλων ενόψει των τοπικών εκλογών του 2018, σε ένα τοπίο όπου ο Μπαρζανί έχει υπερβεί τη θητεία του κατά δυόμιση χρόνια, το κοινοβούλιο δεν είχε συνεδριάσει για δύο χρόνια, οι δημόσιοι υπάλληλοι μένουν συχνά απλήρωτοι λόγω της κατάρρευσης των εσόδων από το πετρέλαιο και η νεολαία έχει αρχίσει να αναζητά την τύχη της στη μετανάστευση. Η παραδοσιακή πολιτική βεντέτα του Δημοκρατικού Κόμματος Κουρδιστάν υπό τον Μπαρζανί με την Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν της οικογένειας Ταλαμπανί έχει γίνει πιο περίπλοκη μετά την εμφάνιση του νεότευκτου κινήματος "Γκορράν” (Αλλαγή) που αμφισβητεί τις σταθερές ενός σκηνικού διαφθοράς και αυταρχισμού.

Όπως και αν έχει, οι γειτονικές χώρες δεν μπορούν να μένουν απαθείς απέναντι στην πιθανότητα αλλαγής συνόρων. Αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς ότι εκτός των περίπου 7 εκατομμυρίων Κούρδων του Ιράκ, άλλα 7 εκατομμύρια ζουν στο Ιράν, 2 εκατομμύρια στη Συρία και 14 εκατομμύρια στην Τουρκία. Παρά τις πολιτικές και άλλες διαφορές μεταξύ αυτών των πληθυσμών, η δύναμη του παραδείγματος δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ιδίως όταν την ίδια στιγμή το κουρδικό στοιχείο της βόρειας Συρίας πραγματοποιεί σήμερα Παρασκευή στη "Ροτζάβα” τις πρώτες του εκλογές, σε ένα σαφές μήνυμα προς τη Δαμασκό ότι η επιστροφή στο 2011 δεν είναι νοητή.

Η Τουρκία προφανώς έχει τεθεί σε κατάσταση συναγερμού. Το απειλητικό μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν, έστω και υπαινικτικά διατυπωμένο, ήταν σαφές. "Μην ξεκινάτε μια διαδικασία που θα σας στερήσει κι αυτά που έχετε” δήλωσε από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ο Τούρκος πρόεδρος και κατηγόρησε τον Μπαρζανί ότι "παίζει με τη φωτιά”.

Ο Ερντογάν προανήγγειλε "αποφασιστικές κυρώσεις” από μέρους της Τουρκίας.

Στην πραγματικότητα η στάση της Άγκυρας έναντι του Μπαρζανί μάλλον διακρίνεται από αμηχανία και πάντως οι τόνοι είναι χαμηλότεροι του αναμενόμενου. Ο λόγος για αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρά τους φόβους των Τούρκων στρατηγών στις αρχές της δεκαετίας του '90 το ιρακινό Κουρδιστάν αποδείχθηκε αξιόπιστος οικονομικός και πολιτικός εταίρος της Τουρκίας. Η τουρκική επικράτεια υπήρξε η μόνη έξοδος προς τις διεθνείς αγορές για το πετρέλαιο που το Αρμπίλ εμπορευόταν, αγνοώντας τη Βαγδάτη, αλλά και ο Μπαρζανί χρησιμοποιήθηκε από τον Ερντογάν (εμφανίσθηκε κάποτε μέχρι και σε προεκλογική του συγκέντρωση στο Ντιγιάρμπακιρ) ως αντίπαλο δέος στους αριστερούς Κούρδους αυτονομιστές του ΡΚΚ εντός Τουρκίας.

Η Τουρκία επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση στα διαφορετικά τμήματα του κουρδικού στοιχείου, θεωρώντας "τρομοκρατικές οργανώσεις” το ΡΚΚ και το PYD ("θυγατρική” του στη Συρία), αλλά διατηρώντας σχέσεις συνεργασίας λ.χ. με τα παραδοσιακά κουρδικά κόμματα του Ιράκ. Η απουσία συνολικής "κουρδικής πολιτικής” επιδεινώνεται δε από τον συνυπολογισμό εγχώριων, συχνά βραχυπρόθεσμων, σκοπιμοτήτων.

Έτσι, λ.χ. στην παρούσα φάση, ο Ταγίπ Ερντογάν θα πρέπει, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2019, να μην φανεί υπέρμετρα αυστηρός έναντι του Μπαρζανί, αποξενώνοντας την απαραίτητη κουρδική ψήφο, ούτε όμως και ελαστικός, πράγμα που θα ανησυχούσε τους συμμάχους του Τούρκους εθνικιστές.

Οι λοιποί παίκτες

Αλλά και η Σαουδική Αραβία μόλις προχθές επικαλέστηκε την "λογική και την εμπειρία του προέδρου Μπαρζανί, ώστε να μην διεξαχθεί το δημοψήφισμα”. Στην πραγματικότητα όλοι οι διεθνείς και περιφερειακοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ιράν, έχουν απευθύνει παρόμοιες εκκλήσεις. Όλοι πλην ενός: το Ισραήλ του Βενιαμίν Νετανιάχου έχει συνηγορήσει θερμά υπέρ της δημιουργίας στην περιοχή ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, το οποίο προφανώς θα αποτελεί σφήνα στα πλευρά όλων των περιφερειακών ανταγωνιστών του. Εξ ού και ο αντιπρόεδρος του Ιράκ Νούρι αλ Μάλικι αντέδρασε στην προοπτική διεξαγωγής του κουρδικού δημοψηφίσματαος με την χαρακτηριστική φράση: "Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα Ισραήλ στην περιοχή”.

Οι δυτικές δυνάμεις προτείνουν στον Μπαρζανί την αναβολή του δημοψηφίσματος, έναντι της διεξαγωγής διαλόγου (πλην χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα) με τη Βαγδάτη, έχοντας κατά νού ότι δεν πρέπει να υπάρξουν περισπασμοί στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους που βρίσκεται στην τελική του ευθεία.

Για τον ίδιο λόγο, ωστόσο, η κουρδική πλευρά έχει κάθε λόγο να επείγεται: η κατάρρευση του αυτοανακηρυχθέντος Χαλιφάτου δημιουργεί ένα παράθυρο ευκαιρίας για να καλυφθεί το κενό. Άλλωστε η εμφάνισή του το 2014 και η κατάλυση της κρατικής εξουσίας στο βόρειο Ιράκ έδωσε στην κουρδική περιφέρεια την δυνατότητα να αυξήσει τα εδάφη της κατά 40%, εξασφαλίζοντας μεταξύ άλλων το διαφιλονικούμενο, πολυεθνοτικό Κιρκούκ. Είναι σε τέτοιες περιοχές που σύντομα κινδυνεύει να ξεσπάσει βία, με πρωτοβουλία είτε της Βαγδάτης (που έχει ήδη αποπέμψει τον κυβερνήτη του Κιρκούκ) είτε των Κούρδων "πεσμεργκά” είτε των σιιτών πολιτοφυλάκων που συμμετέχουν στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η ιδεολογική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί ο πρωθυπουργός και η εσωτερική αντιπολίτευση που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων

Έχω την αίσθηση ότι ο πρωθυπουργός θα οδηγηθεί σε πολυσχιδή προσωπικότητα, υποστηρίζοντας σε κάθε διαφορετικό κοινό, ό,τι αυτό θέλει να ακούσει. Στους επιχειρηματίες υπόσχεται ενίσχυση της αγοράς, στους ανέργους δουλειές, στα κομματικά μέλη θέσεις στο δημόσιο, στον στενό πυρήνα του κόμματος την σοβιετοποίηση του κράτους.

Αυτό θα πει κάποιος, είναι κοινό σε όλους τους πολιτικούς. Πράγματι, μόνο που εξ αρχής είναι γνωστό που στρέφει την συμπάθειά του ο κάθε πολιτικός, και αντιλαμβάνεσαι πού είναι ειλικρινής και πού όχι. Στην περίπτωση του Α. Τσίπρα, πιστεύω ότι ειλικρινά στρέφεται προς την σοσιαλδημοκρατία, εγκαταλείποντας τις ακραίες και ανεδαφικές μαρξιστικές θέσεις, αλλά δεν μπορεί να αποκοπεί από το παρελθόν του, το οποίο δεν μας εγκαταλείπει ποτέ όσο κι αν θέλουμε να το αποδιώξουμε.

Τι θα πει στους συντρόφους του στο συνέδριο; Ότι η ανάπτυξη προέρχεται μόνον από την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, όπως θεωρώ ότι ο ίδιος το έχει πλέον αντιληφθεί; Θα ξεσηκωθούν, αφού σε όλη τους την πορεία έχουν διδαχθεί και έχουν διδάξει, πως ο σοσιαλισμός που επαγγέλλονται μόνον πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού μπορεί να οικοδομηθεί.

Πλην εάν, ενστερνισθούν το αφήγημα του Μάο, που ενισχύοντας την επιχειρηματικότητα είχε πει στους απορούντες ότι ο κινεζικός πληθυσμός είναι αγροτικός, άρα πρέπει πρώτα να υπάρξουν προλετάριοι, που θα οδηγήσουν στη δικτατορία του προλεταριάτου. Στην Ελλάδα σήμερα, με την φτωχοποίηση του Έλληνα δια της υπερφορολόγησης αντί της περιστολής δαπανών και της στοιχειώδους προσπάθειας για ανάπτυξη, δημιουργείται το προλεταριάτο. Η Αχτσιόγλου το είπε: «Οι φτωχοί μας ψηφίζουν». Άρα, όσο περισσότεροι φτωχοί, τόσο περισσότερες ψήφοι.

Έτσι, δεν πρέπει να εκπλήσσει η διαπίστωση που έκανε στο Reuters ο George Burns, διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold, ότι «Υπάρχει μια ανακολουθία στο μήνυμα που ο πρωθυπουργός κομίζει με τις πράξεις των υπουργών του». Ούτε η δήλωση, πάλι στο Reuters, προσώπου κοντά στους δανειστές, ότι «Το χάσμα μεταξύ των λόγων και των πράξεων του κ. Τσίπρα, η ανεπάρκεια στις ενέργειές του, είναι αυτά που μπορεί να τον παγιδεύσουν».

Επαναλαμβάνω, ότι θεωρώ πως ο Α. Τσίπρας θέλει την μετεξέλιξη, όχι προς την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά προς τη σοσιαλδημοκρατία, ασχέτως τι λέγει στα κομματικά στελέχη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν πείθει τους υπουργούς του. Μέχρι τώρα, την ουσιαστική αντιπολίτευση στις προτάσεις του Α. Τσίπρα, μετά το απεχθές 2015, την ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κυβερνητικό κόμμα είναι που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων, και εμποδίζει κάθε σοβαρό επενδυτή παραγωγικού έργου, να έρθει στην Ελλάδα.

Όσο αισιόδοξος και αν είναι κάποιος, παρατηρώντας την εικόνα του σημερινού κράτους, είναι βέβαιο πως αισθάνεται να εξανεμίζονται οι ελπίδες του για αναστροφή της κατάστασης, όσο ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να περάσει την γραμμή του στους υπουργούς του. Πέραν του ότι κάποιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι για οποιαδήποτε θέση στο Δημόσιο.

Εξακολουθεί η Ελλάδα να πορεύεται με τις ίδιες ιδέες που επικράτησαν από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, και που καθόρισαν την πολιτική ζωή του τόπου. Οι ίδιες ιδέες σοβιετικού τύπου που κυριαρχούν σήμερα στην κυβέρνηση, επικρατούν εδώ και δεκαετίες καθορίζοντας την πορεία μας.

Πότε υπήρξε δημοκρατική συμπεριφορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις; Πότε υπήρξε σεβασμός στο κοινωνικό σύνολο από οργανωμένες ομάδες που απαιτούν διατήρηση (και αύξηση) των προκλητικών προνομίων που απέκτησαν με εκβιαστικό ή "ρουσφετολογικό" τρόπο;

Υπάρχει και κάτι άλλο ανησυχητικό. Μένει ανεξίτηλα στη μνήμη μου η απειλή απεργών κατά του κοινωνικού συνόλου. Πρόκειται για την απεργία ιδιοκτητών ταξί προ ετών, που ξεκίνησε για διεκδικήσεις, αλλά είχε πάρει εκδικητική μορφή εναντίον της κοινωνίας. Είχαν πει στον ελληνικό λαό, που διαμαρτυρόταν: «Μαζί θα καταστραφούμε».
Αυτό, το άκουσα και στις εκλογές του 2015, από άνεργο, ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάει η οικονομία κατά διαβόλου; Εγώ τι έχω να χάσω;» Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό υπάρχει ακόμη στο εκλογικό σώμα η αντίληψη της… εκδικητικής ψήφου προς αυτούς που δεν είναι ακόμη άνεργοι. Να ψοφήσει λοιπόν η κατσίκα του γείτονα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου