Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2017


Του Βασίλη Κοψαχείλη

Όσο και αν θέλουν ορισμένοι κύκλοι να ωραιοποιούν τις καταστάσεις, η ανακάλυψη και πιθανολόγηση σημαντικών αποθεμάτων Υ/Α στην Ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στο Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο, δημιούργησε προφανώς ένα νέο σκηνικό με προοπτικές και δυναμική, αλλά δημιούργησε και νέους πονοκεφάλους για τις ηγεσίες των κρατών αυτών.

Το ένα ζήτημα, είναι η πολιτική εντροπία της περιοχής. Ρευστή και εν δυνάμει εκρηκτική! Το Ισραήλ έχει απέναντί του άλυτο το Παλαιστινιακό Ζήτημα και εξόχως προβληματικές σχέσεις με τον Λίβανο. Η πολιτική και νομική διευθέτηση των ζητημάτων του Ισραήλ με την Παλαιστινιακή Αρχή και τον Λίβανο είναι προϋπόθεση για την ουσιαστική εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της χώρας. Ομοίως στην Αίγυπτο τα πράγματα δείχνουν ότι ακόμη δεν έχει λυθεί κανένα από τα πιεστικά ζητήματα που οδήγησαν το 2011 στην «Αιγυπτιακή Άνοιξη» και ο Πρόεδρος Sisi εξακολουθεί να έχει απέναντί του την ισχυρή Μουσουλμανική Αδελφότητα. Τέλος, στην Κύπρο οι Ε/Κ είναι διαρκώς αντιμέτωποι με το άλυτο Κυπριακό Ζήτημα και με την Τουρκική κατοχή και αδιαλλαξία.

Ένα δεύτερο ζήτημα είναι οι θέσεις και η στάση του διεθνούς παράγοντα σε αυτό το σκηνικό της Ανατολικής Μεσογείου. Κατά τον διεθνή παράγοντα, ο ενεργειακός πλούτος πρέπει να βγει και να αξιοποιηθεί στην παγκόσμια αγορά και από την άλλη να προωθηθούν λύσεις – οι «όποιες λύσεις» - προκειμένου να υπάρξει η αναγκαία σταθερότητα στην περιοχή. Κανείς να μην είναι απόλυτα ευχαριστημένος, κανείς να μην είναι απόλυτα ριγμένος, και τα συμφέροντα των «μεγάλων παικτών» ισόρροπα μοιρασμένα, με τις αναγκαίες εκκρεμότητες σε εκκρεμότητα… μέχρι να αποφασίσουν να ξαναμοιράσουν την τράπουλα μεταξύ τους. Έτσι, από την πρώτη κιόλας μέρα που ανακαλύφθηκαν ενεργειακά κοιτάσματα στην περιοχή, ο διεθνής παράγοντας πιέζει με το «Παλαιστινιακό», τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και το «Κυπριακό», το Τελ Αβίβ, το Κάιρο και την Λευκωσία αντίστοιχα, να συμφωνήσουν σε «λύσεις» αυτών των προβλημάτων. Εξαιρετικά αμφίβολες «λύσεις» ως προς την διαφύλαξη της πραγματικής σταθερότητας των παραπάνω κρατών!

Ένα τρίτο ζήτημα είναι τα βεβαιωμένα και εκτιμώμενα αποθέματα φυσικού αερίου της περιοχής. Αν τα δούμε σε εθνικό επίπεδο, η ενεργειακή και πολιτική τους δυναμική είναι συγκριτικά μικρή. Είναι τέτοιες οι ενεργειακές ανάγκες, κυρίως της Αιγύπτου και του Ισραήλ, που μακροπρόθεσμα οριακά περισσεύει αέριο προς εξαγωγή. Αν αντίθετα τα δούμε σε επίπεδο περιφερειακό και ως σύνολο, τότε η ενεργειακή τους δυναμική και η διεθνοπολιτική τους σημασία μεταβάλλεται αισθητά. Αναβαθμίζονται σε σημαντικούς ενεργειακούς παίκτες, ο ένας θα μπορεί να καλύπτει τον άλλο σε αποθέματα ανάλογα με τις ανάγκες, υποδομές που δεν έχει ο ένας τις έχει ο άλλος, τα κόστη νέων υποδομών επιμερίζονται, και φυσικά ως σύνολο έχουν πολλαπλάσια διεθνοπολιτική ισχύ στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Αν συνυπολογίσει κανείς και το σενάριο ενεργειακής ολοκλήρωσης της Ανατολικής Μεσογείου με μέρος του ενεργειακού πλούτου από την Μέση Ανατολή και την Ανατολική Αφρική, αντιλαμβανόμαστε πως η συνολική θεώρηση της Ανατολικής Μεσογείου την καθιστά σημαντικότατο ενεργειακό παίκτη στην παγκόσμια σκακιέρα.

Οι Τριμερείς Συνεννοήσεις

Μπροστά σε αυτό το νέο ενεργειακό περιβάλλον, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Κύπρος προχώρησαν σε συνομιλίες και χάραξαν μεταξύ τους ΑΟΖ, προκειμένου να διευθετήσουν γενικά ζητήματα θαλάσσιας κυριαρχίας και οικονομικής εκμετάλλευσης. Αυτό που τεχνικά και νομικά δεν διευθέτησαν και παραμένει σε εκκρεμότητα είναι πως θα γίνεται η μοιρασιά στην περίπτωση των συγγενικών κοιτασμάτων που βρίσκονται μεταξύ δύο διαφορετικών ΑΟΖ.

Αυτή η όσμωση συμφερόντων, με την σύμπραξη της Ελλάδας πήρε και πολιτικό χαρακτήρα. Μετά τα τέλη του 2014 περάσαμε σε μια περιφερειακή αρχιτεκτονική «Τριμερών Συνεννοήσεων», Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου. Με τα ζητήματα των κρατών αυτών ανοιχτά και τις τιμές των Υ/Α εξαιρετικά χαμηλές, από τις αρχές του 2015 ως τα τέλη του 2016 το ενεργειακό ενδιαφέρον ατόνησε. Δεν ατόνησαν ωστόσο οι πιέσεις για «λύσεις» - τις «όποιες λύσεις».

Στις αρχές του 2017, το παγκόσμιο ενεργειακό σκηνικό άλλαξε. Αν και μαίνεται ένας πολύ ενδιαφέρον πόλεμος τιμών μεταξύ Αμερικανών παραγωγών, του ΟΠΕΚ και της Ρωσίας, όλες οι εκτιμήσεις αναφέρουν πως πιθανότατα το 2020 οι τιμές των Υ/Α θα έχουν σημαντικά ανακάμψει και έτσι το ενεργειακό ενδιαφέρον της Ανατολικής Μεσογείου αναθερμάνθηκε.

Η στρατηγική της Άγκυρας

Οι σχεδιασμοί των Τριμερών Συνεννοήσεων αφήνουν έξω από το παιχνίδι την Τουρκία. Μπορεί, σήμερα, οι σχέσεις της χώρας με τη Δύση λόγω Erdogan να είναι λίαν προβληματικές, ωστόσο η Τουρκία είναι μία σημαντική χώρα και αγορά και κανείς δεν μπορεί να την αγνοήσει, ακόμη και αν το θέλει…

Η βούληση του διεθνούς παράγοντα είναι η Τουρκία να αποκαταστήσει δεσμούς με το Ισραήλ, να υπάρξει «λύση» του Κυπριακού και από εκεί και πέρα, η Δύση έχει τους δικούς της σχεδιασμούς και «λύσεις» για την μετά-Erdogan εποχή. Πάντως την Τουρκία δεν την θέλουν να μείνει εκτός του ενεργειακού παιχνιδιού της Ανατολικής Μεσογείου και σε καμία περίπτωση δεν θα την παραγκώνιζαν κάνοντάς την δώρο στην αγκαλιά της Μόσχας!

Με το Ισραήλ, αργά αλλά σταθερά, η Τουρκία αποκαθιστά δεσμούς. Οι διμερείς σχέσεις πιθανότατα δεν θα ξαναγίνουν ποτέ όπως ήταν πριν το 2010 (τουλάχιστο όσο στο τιμόνι της χώρα βρίσκεται ο Erdogan), όμως υπάρχουν τομείς συνεργασίας κοινού ενδιαφέροντος και πρόθυμοι εκπρόσωποι των κοινών τους συμφερόντων και στις δύο πλευρές για να τα προωθήσουν.

Με την Αίγυπτο του Προέδρου Sisi, η Τουρκία έχει σαφώς ανταγωνιστικές σχέσεις. Όμως, ο Erdogan γνωρίζει καλά την επιρροή που έχει στους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, και άλλο τόσο ο Sisi γνωρίζει πόσο αδύναμος είναι απέναντι σε μια επανάληψη του σκηνικού του 2011 στην Αίγυπτο. Στην παρούσα φάση κανείς από τους δύο δεν θέλει να περάσει την κόκκινη γραμμή που θα ενεργοποιούσε πιθανά αντίποινα του άλλου.

Τέλος, στο Κυπριακό, και αφού η Τουρκία πήρε ότι ήθελε στον πρόσφατο νέο κύκλο συνομιλιών στην Ελβετία, τίναξε στη συνέχεια τις συνομιλίες στον αέρα με την αδιαλλαξία της, αφού γνωρίζει πολύ καλά πως αυτές, υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα προς τη Λευκωσία, σύντομα θα ξαναρχίσουν, με νέες προτάσεις φιλικότερες των τουρκικών επιδιώξεων. Αυτό τουλάχιστο δείχνει η ιστορία των συνομιλιών για το Κυπριακό!

Αντί η Κυπριακή Δημοκρατία να αδράξει την ευκαιρία και να πιέσει τον διεθνή παράγοντα να πιέσει με την σειρά του την Άγκυρα να αλλάξει στάση, ειδάλλως το γεωτρητικό πρόγραμμα θα αναβαλλόταν, στοιχείο που «καίει» τις εξορυκτικές εταιρείες και τα κράτη πίσω από αυτές, προχώρησε τελικά κανονικά στο γεωτρητικό-ερευνητικό της πρόγραμμα.

Και όλοι σε Αθήνα και Λευκωσία χάρηκαν που είδαν Γαλλικές φρεγάτες και Αμερικανικά αεροπλανοφόρα να «προστατεύουν» την Λευκωσία στις ενεργειακές της επιλογές. Δηλαδή, η Αθήνα και η Λευκωσία είχαν εκτιμήσει ότι η Τουρκία θα ασκούσε βία απέναντι στις ενεργειακές επιλογές της Κύπρου; Αν αυτή ήταν η εκτίμησή τους, να μας επιτρέψουν να τους πούμε ότι έχουν κάνει τραγικό λάθος! Η Άγκυρα γνωρίζει άριστα πως η χρήση βίας θα ενεργοποιούσε άμεσα τα αντανακλαστικά των μεγάλων δυνάμεων και οι συσχετισμοί θα έβαιναν σε βάρος της.

Στην πραγματικότητα η Άγκυρα έχει μία στρατηγική δύο κατευθύνσεων με την οποία ο διεθνής παράγοντας είναι σιωπηλά σύμφωνος, διότι εκτιμά πως λειτουργεί προς την κατεύθυνση εξασφάλισης ισορροπίας…

Από την μία η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την ανάγκη αποκατάστασης σχέσεων με το Ισραήλ και τις συμπάθειες με τον Ισραηλινό υπουργό ενέργειας ώστε να προωθήσει τον αγωγό Λεβιάθαν-Τσειχάν ως εναλλακτικό εξαγωγικό αγωγό φυσικού αερίου για το Ισραήλ, και μάλιστα ασκεί επιρροή προς το Τελ Αβίβ ώστε να πείσει την Κύπρο να συναινέσει σε αυτόν τον σχεδιασμό. Από την άλλη, αμφισβητεί την κυριότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας επί του γεωτεμαχίου 11 στο οποίο σήμερα οι Total-Eni διεξάγουν έρευνες (Onisiphoros West-1) και ισχυρίζεται πως αυτό ανήκει στην Αίγυπτο. Ομοίως αμφισβητεί την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας επί του γεωτεμαχίου 6, το οποίο πράγματι παρουσιάζει μία ιδιαιτερότητα.

Γιατί τα κάνει αυτά η Άγκυρα; Τα κάνει διότι θέλει να σπάσει την ολότητα των ενεργειακών συμφερόντων της Τριμερούς Συνεννόησης στην περιοχή, καθώς και τον κατακερματισμό των κοιτασμάτων και των εξαγωγικών τους προοπτικών σε μικρά εθνικά συμφέροντα που θα έχουν συν τον χρόνο ανταγωνιστικό μεταξύ τους χαρακτήρα και χαμηλή πολιτική δυναμική. Θέλει το Ισραήλ, ως πιο έτοιμο αυτή τη στιγμή, να κινηθεί αυτόνομα και προς Τουρκία στον εξαγωγικό ενεργειακό του σχεδιασμό, βάζοντάς το μεσοπρόθεσμα απέναντι στα Ρωσικά συμφέροντα που κατεβαίνουν ενεργειακά στην Τουρκία με τον Turkish Stream 1 και αργότερα ενδεχομένως και με τον Turkish Stream 2, που θα έχει καθαρά εξαγωγικό προς την Ευρώπη προσανατολισμό. Παράλληλα, θέτει θέμα κυριότητας του Κυπριακού γεωτεμαχίου 11 από την Αίγυπτο, όχι γιατί ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της Αιγύπτου, αλλά γιατί θέλει να πλήξει το κύρος και το πατριωτικό προφίλ του προέδρου Sisi, ειδικά μετά και την περιπέτειά του με την εκχώρηση στη Σαουδική Αραβία των στρατηγικών νησιών Tiran και Sanafir στην Ερυθρά Θάλασσα. Βούτυρο στο ψωμί της Αιγυπτιακής αντιπολίτευσης και των Αδελφών Μουσουλμάνων, που επιβιώνουν των διώξεων μέσα από καινοτόμα πολιτικά σχήματα, να έχουν στοιχεία εναντίον του Sisi ότι χαρίζει Αιγυπτιακό έδαφος στη Σαουδική Αραβία και την Κύπρο! Και αυτό είναι μόνο το πρώτο σκέλος της Τουρκικής στρατηγικής…

Το δεύτερο σκέλος της Τουρκικής στρατηγικής αποσκοπεί στο να δημιουργήσει τετελεσμένα μεταξύ της Κυπριακής ΑΟΖ και μιας υποτιθέμενης μελλοντικής Ελληνικής ΑΟΖ, με την μεταφορά και εγκατάσταση μιας τουρκικής εξέδρας έρευνας και άντλησης Υ/Α στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ελλάδoς-Κύπρου. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως Ελλάδα και Τουρκία είναι συμμαχικά κράτη στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και ότι το διεθνές δίκαιο νομιμοποιεί τη μονομερή χρήση βίας εναντίον ενός κράτους που ασκεί ή αξιόπιστα απειλεί με βία, και μόνο. Οποιαδήποτε άλλη εμπλοκή κρίνεται παράνομη. Και εδώ, με το Κυπριακό να έχει πραγματικά περιγράψει τα όρια του σύγχρονου διεθνούς νομικού πολιτισμού μας, δυσκολεύομαι να φανταστώ πόσοι «σύμμαχοι» θα ερμήνευαν την ρυμούλκηση μιας τουρκικής πετρελαϊκής εξέδρας από εμπορικά ρυμουλκά σε διεθνή ύδατα, ως αξιόπιστη απειλή χρήσης βίας ή χρήση βίας εναντίον της Ελλάδος ή της Κύπρου. Και μάλιστα θα έλεγα πως αυτό που περιμένουν να κάνουμε όλοι – «σύμμαχοι» και Τούρκοι – είναι πρώτοι εμείς να «προκαλέσουμε» την Τουρκία με μια μονομερή χάραξη ΑΟΖ, ώστε να της δώσουμε πάτημα να δημιουργήσει τετελεσμένα και ο διεθνής παράγοντας να μας σύρει σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων και την επιβολή μιας «λύσης» και στα Ελληνοτουρκικά!
Μπορούμε να το διαχειριστούμε; Το αντέχουμε;

Εναλλακτικά, η οφειλόμενη απάντηση…

Εάν ακολουθηθεί η μέχρι σήμερα πορεία, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως οι «λύσεις» που θα επιβληθούν δεν θα είναι καθόλου ωφέλιμες για το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Ελλάδα, αντίθετα θα δημιουργούν νέες υποθήκες αστάθειας για το μέλλον.

Το μόνο που μένει για τις Τριμερείς Συνεννοήσεις της Ανατολικής Μεσογείου είναι να μείνουν δεμένες στα κοινά τους συμφέροντα και να καινοτομήσουν διεθνοπολιτικά και επιχειρηματικά ώστε και η δουλειά να γίνει και η ασφάλειά τους και η προοπτική τους να διασφαλιστούν.

Στις διεθνείς σχέσεις υπάρχει ο όρος και το παράδειγμα των Διεθνών Νομικών Καθεστώτων ή αλλιώς International Regimes. Είναι συμπράξεις κρατικών ή μη-κρατικών δρώντων που γίνονται για την υπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων σκοπών υπό κοινά αποδεκτούς κανόνες, και εφαρμόζονται σε πολιτικά δυσεπίλυτες περιπτώσεις και καταστάσεις. Αν παίρναμε αυτό το μοντέλο και το μεταφράζαμε στο επιχειρηματικό πεδίο, θα μπορούσαμε να είχαμε μία πρακτική κατάληξη για τις Τριμερείς Συνεννοήσεις σε ότι αφορά την εκμετάλλευση των Υ/Α της περιοχής προκειμένου να μην εγκλωβιστούν στις λογικές των «λύσεων» που προτείνονται ή επιβάλλονται από τον διεθνή παράγοντα και ταυτόχρονα να προκύψουν τα μέγιστα δυνατά κέρδη για τα ίδια τα κράτη από τον ενδεχόμενο εκβιασμό που υφίστανται από τις εταιρίες για λεόντειες συμβάσεις έναντι του υποτιθέμενου υψηλού πολιτικού και νομικού ρίσκου που αναλαμβάνουν στην περιοχή με τα τόσα ζητήματα άλυτα και σε εκκρεμότητα.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος θα μπορούσαν να ανατρέψουν τους τουρκικούς σχεδιασμούς διάρρηξης των μεταξύ τους συμφερόντων προχωρώντας στη σύσταση μιας πολυεθνικής εταιρείας με τα τέσσερα κράτη να κατέχουν το πλειοψηφικό προνομιακό μετοχολόγιο, δηλαδή σε κάθε αύξηση κεφαλαίου εκείνα να έχουν τον πρώτο λόγο και το προβάδισμα. Η κυριότητα των κοιτασμάτων θα παρέμενε στις εθνικές κυβερνήσεις και η εκμετάλλευσή τους θα ήταν ο κοινός σκοπός.

Μέσα από τη σύσταση μια κοινής εταιρείας, τα τέσσερα κράτη θα εξασφάλιζαν:
  • Tην αποδέσμευση του ζητήματος της κυριότητας από την εκμετάλλευση, με τα ίδια τα κράτη να κερδίζουν τα μέγιστα από αυτό,
  • Την κοινή χρηματοδότηση ή χρήση υποδομών και αναγκαίων μέσων,
  • Η ασφάλεια υποδομών και κοιτασμάτων θα ήταν πραγματικά «κοινή» υπόθεση, χωρίς την εμπλοκή (και έκθεση) των εθνικών δυνάμεων σε κινδύνους ή κριτική (βλέπε μοντέλο Αγγλικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών),
  • Την εξασφάλιση των εθνικών συμφερόντων τους μέσα από το προνομιακό μετοχολόγιο,
  • Την εξασφάλιση της ολότητας των κοιτασμάτων και όχι τη διάσπασή τους σε κατακερματισμένα εθνικά μικροσυμφέροντα,
  • Απέναντι στις διεθνείς αγορές και στην διεθνοπολιτική σκακιέρα, δεν θα είναι μεμονωμένα το Ισραήλ, η Κύπρος η Ελλάδα ή η Αίγυπτος, αλλά μια ισχυρή πολυεθνική εταιρεία η οποία θα μπορεί να μιλά εξ ονόματος των τεσσάρων, ως σύνολο ή μεμονωμένα, από θέση ισχύος.
Φυσικά, η παραπάνω πρόταση χρίζει περαιτέρω μελέτης και επεξεργασίας σε όλο το βάθος και την έκταση των λεπτομερειών της.

Ωστόσο, είναι καιρός να αρχίσουμε να βλέπουμε ευρύτερα και να αναζητούμε τις λύσεις εκεί που τα δικά μας συμφέροντα συναντούν τα συμφέροντα της πλειονότητας των μεγάλων παικτών στο διεθνές σύστημα, αφήνοντας ανεπίκαιρους απέξω όσους βλέπουν τα πράγματα «παραδοσιακά» και στη βάση μηδενικού αθροίσματος. Η σημερινή Τουρκία σκέφτεται και λειτουργεί «παραδοσιακά» και σε αυτό παρασύρει και τα υπόλοιπα κράτη που συντάσσονται μαζί της. Αν οι Τριμερείς Συνεννοήσεις προχωρήσουν δυναμικά σε κάτι νέο που εξυπηρετεί τον διεθνή παράγοντα και τον απεγκλωβίζει από τις «παραδοσιακές» λογικές που πλέον τον εκθέτουν, τότε η Τουρκία θα παραγκωνιστεί. Ομοίως θα παραγκωνιστούν και οι αδιάλλακτοι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι αδιάλλακτοι Παλαιστίνιοι.
Στο χέρι μας είναι λοιπόν, να διεκδικήσουμε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ιστορία. 

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός ΑναλυτήςΠηγή Libetral


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

“Mea culpa” αναγκάστηκε να πει το μακρινό 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου, θέλοντας να δείξει ότι αναγνωρίζει το λάθος του ότι για χάρη της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία άφησε στο… ράφι το Κυπριακό.

Ανάλυση Κώστας Παπαδόπουλος

Σχεδόν 30 χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας που δεν έκρυψε ποτέ ότι «γοητεύεται» από τον πρώην πρωθυπουργό και προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να τον μιμηθεί, επιχειρεί με το δικό του “mea culpa” να κερδίσει τη συμπάθεια του ελληνικού λαού. Τι κι αν ο ίδιος στα χρόνια της αντιπολίτευσης υπόσχονταν ότι θα σκίσει τα μνημόνια και ότι θα εφαρμόσει πρόγραμμα παροχών 12 δισ. ευρώ, αλλά σήμερα έχει υπογράψει και εφαρμόζει το τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο… Ο πρωθυπουργός πότε με την ομολογία του για «αυταπάτες» από το βήμα της Βουλής και πότε με την ομολογία του για «μεγάλα λάθη» στον Guardian, επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί το α’ εξάμηνο του 2015 που λίγο έλειψε να βγει η Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.

«Διάλεξα λάθος ανθρώπους», είπε ανερυθρίαστα ο Αλέξης Τσίπρας και παραδέχτηκε ευθαρσώς πως όταν αναλάμβανε τις τύχες της χώρας δεν είχε «καμία αίσθηση πόσο μεγάλες θα ήταν οι καθημερινές δυσκολίες». Είναι ο ίδιος που ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο προδότες δεν είχε πει –το έκαναν άλλοι και αυτός έγνεφε το κεφάλι- τους τότε κυβερνώντες. «Εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους», είπε ο πρωθυπουργός θέλοντας να δείξει δεν είχε κακές προθέσεις, ούτε είπε ψέματα. Σε κάθε περίπτωση εάν δεν είσαι υποψιασμένος έστω για το τι θα συναντήσεις, δεν κάνεις γι’ αυτή τη θέση! Όταν είσαι έφηβος συγχωρείται «δεν ήξερα τι με περίμενε», όχι όμως όταν αναλαμβάνεις τις τύχες μίας χώρας.

Και κάτι ακόμα που αρνείται να εξηγήσει ο κ. Τσίπρας. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι με τον Βαρουφάκη την πάτησε, γιατί τον παραμύθιασε ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας Γιάνης, οι περισσότερες επιλογές του για το υπουργικό συμβούλιο ήταν στη λογική της ρήξης με τους δανειστές. Από την πρόεδρο της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, και τον υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Παναγιώτη Λαφαζάνη, μέχρι τον υπουργό Εργασίας, Δημήτρη Στρατούλη, και την υφυπουργό Οικονομικών, Νάντια Βαλαβάνη.

Σαν πολύ αφελής δεν εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρα; Πολλώ δε μάλλον όταν έχει δείξει πως μόνο τέτοιος δεν είναι, «καθαρίζοντας» με συνοπτικές διαδικασίες από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Αλέκο Αλαβάνο και τον Φώτη Κουβέλη.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Μελέτη

Mε σχεδόν ενθουσιασμό έγινε δεκτή σε ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ η δήλωση του Tayyip Erdogan χθες για την Συνθήκη της Λωζάννης, στην 94η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης.

Ο κ. Erdogan σε μήνυμα του αναφέρει ότι γιορτάζεται η υπογραφή της Συνθήκης που «αποτέλεσε ιδρυτικό έγγραφο της Τουρκικής Δημοκρατίας» και συμπληρώνει ότι «ο αξιότιμος λαός μας παρά τις ελλείψεις, τη φτώχεια, τις αδυναμίες με το έπος της ανεξαρτησίας που έγραψε με την Συνθήκη της Λωζάννης καταγράφηκε σε όλα τα διπλωματικά και διεθνή νομικά πεδία. Το τουρκικό έθνος με τη Συνθήκη της Λωζάννης έσκισε τη Συνθήκη των Σεβρών που στόχευε εναντίον των χιλίων χρόνων ύπαρξης του σε αυτά τα χώματα και έπεισε όλο τον κόσμο ότι ουδέποτε θα υποχωρήσει».

Οι ερμηνείες που δόθηκαν στο «πόδι» ήταν ότι ο κ. Erdogan είναι... μπερδεμένος, δεν έχει ακριβή αντίληψη του τι είναι η Λωζάννη και φυσικά όλοι συνέκλιναν ότι έτσι ακυρώνονται όλες οι προηγούμενες δηλώσεις ότι ο Tayyip Erdogan που ζήτησε αναθεώρηση της Συνθήκης και εξέφραζε τις σοβαρές ενστάσεις του για τις εδαφικές ρυθμίσεις που εισήγαγε η Συνθήκη.

Η Συνθήκη της Λωζάννης αφενός ακύρωσε την Συνθήκη των Σεβρών και αποτέλεσε την ιδρυτικη Πράξη της δημιουργίας του συγχρόνου Τουρκικού Κραοτυς και συγχρόνως περιέγραψε και καθόρισε τις εδαφικές προσαρμογές αλλά και ένα πλήθος ζητημάτων που αφορούσαν την ανταλλαγή πληθυσμών ,τα δικαιώματα μειονοτήτων και κοινοτήτων, το καθεστώς των Στενών, το συνοριακό πλαίσιο στην Μέση Ανατολή.

Ο κ. Erdogan όπως και κάθε τούρκος είναι φυσικό να εξάρει την σημασία της Συνθήκης της Λωζάννης, καθώς είναι το αποτέλεσμα μιας νίκης της μεταοθωμανικής Τουρκίας του Κεμάλ επί του Ελληνικού Στρατού στην Μ. Ασία, η οποία επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ως αντιστάθμισμα των απωλειών που προκάλεσε η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όμως εκτός της ίδρυσης της Τουρκίας, η Λωζάννη έθεσε ένα αρκετά περιοριστικό πλαίσιο σε ότι αφορά το εδαφικό καθεστώς του νεοσύστατου τουρκικού κράτους, στο οποίο πολλές φορές αναφέρθηκε ο κ. Erdogan κάνοντας λόγο για τα «σύνορα της καρδιάς μας».

Εξάλλου σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η πλήρης αμφισβήτηση της Λωζάννης, αλλά η αμφισβήτηση πτυχών των εδαφικών προσαρμογών και των ρυθμίσεων με τις οποίες γινόταν η «διανομή» του Αιγαίου μεταξύ των δυο χωρών και μεταξύ της Τουρκίας και της Ιταλίας. Ένα πλαίσιο που η Τουρκία θεωρεί δυσμενές και επιχειρεί να ανατρέψει με κάθε τρόπο.

Τα Ίμια και η διεκδίκηση των «γκρίζων ζωνών» αποτελούν την πιο κραυγαλέα αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης, καθώς η Τουρκία σε μια δική της αυθαίρετη ερμηνεία υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα ανήκουν μόνο όσες νησίδες αναφέρονται ρητώς στο κείμενο της Συνθήκης (και δεν γίνεται δεκτός ο ορός «παρακείμενες») ή όσες καταλήφθηκαν στρατιωτικά από την Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία παραλείπει εκτός όλων των άλλων και την ρητή διάταξη της Συνθήκης ότι περιέρχονται στην Τουρκία όσα νησιά και νησίδες βρισκόταν σε απόσταση τριών μιλίων από τις ακτές της.

Σε ό,τι αφορά τις δηλώσεις και ερμηνείες του κ. Erdogan στην Συνθήκη της Λωζάννης, ας είμαστε τουλάχιστον συγκρατημένοι.

Η Συνθήκη είναι σεβαστή σε ό,τι αφορά το σκέλος της σημασίας της ως ιδρυτικής της Τουρκικής Δημοκρατίας, αλλά κανένας τούρκος ηγέτης και πολιτικός δεν αναγνώρισε τα τουλάχιστον τελευταία 40 χρόνια τις εδαφικές ρυθμίσεις της.

Μια αμφισβήτηση της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας που δεν ξεκίνησε μόνον το 1996 με τα Ίμια αλλά πολύ πριν όταν την δεκαετία του '70 η Τουρκία επιχείρησε να πραγματοποιήσει πετρελαϊκές έρευνες στο Αιγαίο σε περιοχές που σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάννης και το Διεθνές Δίκαιο ανήκαν στην κυριαρχία της Ελλάδας.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Τη λέξη «vague» χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξη που έδωσε στη βρετανική εφημερίδα Guardian για να χαρακτηρίσει το plan B που είχε παρουσιάσει ο κ. Βαρουφάκης. Ο πρωθυπουργός, δηλαδή, πίστευε ότι το σχέδιο ήταν αόριστο, ασαφές, ανεπαρκές ή τέλος πάντων μη πειστικό.

Ο κ. Τσίπρας περιέργως επέλεξε μία «ψαγμένη» λέξη στα αγγλικά, όμως το θέμα δεν είναι αυτό. Όποια μετάφραση κι αν διαλέξουμε το νόημα είναι το ίδιο και η ουσία μία. Ο πρωθυπουργός επέλεξε έναν άνθρωπο για υπουργό Οικονομικών με βάση το σχέδιο που εκείνος είχε παρουσιάσει – και μάλιστα μπροστά σε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο - ως λύση στην περίπτωση που η χώρα έφτανε σε πλήρη ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους. Όμως όταν έφτασε η ώρα να εφαρμοστεί, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έπρεπε να... πατήσει το κουμπί και να τινάξουμε τις σχέσεις με την Ευρώπη στον αέρα, τότε αποφάσισε να μην προχωρήσει γιατί «το σχέδιο ήταν ασαφές και δεν άξιζε καν να συζητηθεί».

Προτίμησε κατά συνέπεια, τους κακούς Ευρωπαίους και το απαίσιο φάρμακο των μνημονίων, κόντρα σε ότι είχε υποσχεθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Βέβαια, ο κ. Τσίπρας έσπευσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως όταν είναι να πάρεις ένα τόσο φρικτό φάρμακο, κρατάς τη μύτη σου και το καταπίνεις γιατί πολύ απλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Αν όμως το σχέδιο του κ. Βαρουφάκη ήταν... σαφές τότε θα υπήρχε άλλη επιλογή και η χώρα σήμερα θα είχε δοκιμάσει την πλήρη σύγκρουση με την Ευρώπη, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Διότι όπως είπε ο κ. Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν η κατάλληλη επιλογή για να ηγηθεί της σύγκρουσης με τους δανειστές. Άρα, ή ο πρωθυπουργός ήταν σίγουρος ότι ο κ. Βαρουφάκης θα κερδίσει τον «πόλεμο» με αποτέλεσμα να μην χρειαστεί να εφαρμοστεί το «ασαφές» plan B, ή έπαιξε το μέλλον της χώρας κορόνα-γράμματα. Πήγε στη μάχη χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο στην περίπτωση που οι Ευρωπαίοι δεν έκαναν πίσω, αφού το μοναδικό διαθέσιμο σχέδιο δεν το ήθελε.

Με αυτή τη λογική, προκύπτουν επίσης δύο τινά: ή ο κ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του ήταν από την πρώτη στιγμή έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα από τους δανειστές, όπως αποδείχθηκε βέβαια στη συνέχεια, ή η κυβέρνηση ξεκίνησε με τη λογική της ρήξης πηγαίνοντας στο... άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, χωρίς να υπάρχει ελπίδα. Γιατί αν η επιλογή της σύγκρουσης δεν... έβγαινε, τότε η χώρα θα ήταν σαν μία βάρκα χωρίς πανιά στην απόλυτη τρικυμία, με μόνη σίγουρη κατάληξη τη συντριβή σε κάποια ξέρα.

Η πολιτική που επιλέχθηκε είχες ως αποτέλεσμα ένα «νεκρό» εξάμηνο το οποίο ο κ. Τσίπρας προσπάθησε να αξιοποιήσει για να ικανοποιήσει στο βαθμό που μπορούσε τους ψηφοφόρους του και έχτισε το προφίλ του πολιτικού που συγκρούεται με τους «κακούς» Ευρωπαίους, πριν κάνει στροφή 180 μοιρών. Σε αυτό το έργο προφανώς ο κ. Βαρουφάκης ήταν αρχικά χρήσιμος αλλά στη συνέχεια όχι.

Οι επιπτώσεις της πολιτικής αυτής είναι γνωστές και έχουν επιβαρύνει με δεκάδες δισεκατομμύρια τις επόμενες γενιές. Τελικά, τα στελέχη της κυβέρνησης πίστευαν ότι μόνο στην όψη του κ. Βαρουφάκη οι δανειστές θα έκαναν πίσω;

Διότι αν δεν ήταν σίγουροι τότε στην ύστατη ώρα, η οποία δυστυχώς ήρθε, θα είχαν δύο επιλογές: α) να εφαρμοστεί το σχέδιο Βαρουφάκη, που ήταν - σύμφωνα πάντα με τον κ. Τσίπρα – ένα «ασαφές» σχέδιο ή β) να πούμε σε όλα ναι, χρησιμοποιώντας και ένα δημοψήφισμα ενδιάμεσα για τα μάτια του κόσμου.

Επίσης, αν οι γνώσεις του κ. Τσίπρα σε τόσο κρίσιμα οικονομικής φύσης ζητήματα τον οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι το «σχέδιο Βαρουφάκη» ήταν «σαφές» και «επαρκές», τότε τι θα γινόταν; Θα το είχε πατήσει το κουμπί για το παράλληλο σύστημα πληρωμών και... ο θεός βοηθός; Αλήθεια, μπορεί κανείς να σκεφτεί ποια είναι η γραμμή που διαχωρίζει στο μυαλό του πρωθυπουργού την «ασάφεια» από τη «σαφήνεια» για ένα τόσο σημαντικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας; Ποια ήταν η στιγμή που έκρινε την παραμονή μας στο ευρώ;

Μπορούμε να φανταστούμε πόσες ακόμη τέτοιες αποφάσεις έχουν ληφθεί αυτά τα 2,5 χρόνια; Αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές όλων μας και κρίνονται σε μια στιγμή, χωρίς συγκεκριμένη στρατηγική;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Ιουλ 2017


Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού 

Όσο φαίνεται πλέον ολοένα και πιο πιθανή η στρατιωτική ήττα του Daesh, τόσο εγείρεται και το ερώτημα, πώς θα είναι το μελλοντικό τοπίο της ασφαλείας, ειδικά σε σχέση με την τρομοκρατία και την αντιμετώπισή της. Υπάρχει η παρεξηγημένη θεώρηση από κάποιους ότι η στρατιωτική ήττα του Daesh, όσον αφορά την προσπάθεια εδαφικής επικράτησης της οργάνωσης στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και το τέλος της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Για την ακρίβεια όμως ούτε η στρατιωτική και εδαφική εξαφάνιση, αλλά ούτε και ο αποκεφαλισμός της ιεραρχίας της οργάνωσης θα εξαφανίσουν την απειλή της διεθνούς ισλαμιστικής τρομοκρατίας.

Το Daesh αποτελεί μια εξαιρετικά πετυχημένη οργάνωση στα πλαίσια του όλου ισλαμιστικού βίαιου εξτρεμισμού. Πιο πετυχημένη και εξελιγμένη από την Al Qaeda, ειδικά σε επίπεδο επικοινωνίας και αξιοποίησης των εννοιών «brand name» και «franchising» στον χώρο της τρομοκρατίας. Παρόλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον σύγχρονο κύριο και ενεργό εκφραστή του βίαιου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο θα επιβιώσει ακόμη και μετά από μια υποθετική «εξάρθρωση» (για όσους εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο αυτόν που απηχεί τον τρόπο αντιμετώπισης της τρομοκρατίας του ’70 και ’80) του Daesh, η οποία δεν φαίνεται πιθανή στο άμεσο μέλλον. Αντίθετα η οργάνωση μάλλον θα ρίξει το βάρος στην τρομοκρατική δράση, που θα συσπειρώσει τα μέλη και τους συμπαθούντες του δικτύου της. Άλλωστε, αντίθετα με τις στρατιωτικές νίκες, οι τρομοκρατικές επιτυχίες είναι πολύ εύκολες και αρκεί για αυτές ακόμη και ένας νεκρός.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και με το ενδεχόμενο της στρατιωτικής ήττας του Daesh ή της «εξάρθρωσης» του, τα ζητήματα που έχουν ήδη δημιουργηθεί και καλούνται να αντιμετωπίσουν διεθνώς οι αρχές ασφαλείας είναι πολλά. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται τα κάτωθι:
  1. Άσχετα με την πορεία του πολέμου στη Συρία (και στις λοιπές εστίες εχθροπραξιών στις οποίες εμπλέκεται η οργάνωση), έχει ήδη δημιουργηθεί ένας αριθμός ανθρώπινου μαχητικού δυναμικού με εμπειρία ανταρτοπόλεμου και συμμετοχής σε πράξεις φρικώδους βίας. Αν κάποτε θεωρήθηκαν (και δικαίως) οι «Afghanistan Alumni» ως μελλοντική μαγιά στη ζύμη της τρομοκρατικής βίας, μπορεί να γίνει ανάλογη εκτίμηση σίγουρα και για τους «Syria Alumni» ως μελλοντικούς θύλακες ριζοσπαστικοποίησης, εξτρεμιστικής δράσης και συνολικά ως παράγοντες προβλημάτων δημόσιας ασφάλειας.
  2. Γίνεται μια υπεραπλουστευμένη κατάχρηση του όρου «μοναχικοί λύκοι» («lone wolves»), που δίνει παραπλανητική εικόνα της επιχειρησιακής διάστασης και ορίων του Daesh. Χωρίς να αποκλείονται οι περιπτώσεις ανθρώπων που «αυθόρμητα» και «από το πουθενά» τελούν πράξεις τρομοκρατικής βίας χωρίς επιχειρησιακό «terrorist affiliation», αλλά μόνο με ιδεολογικό σημείο αναφοράς, στην πραγματικότητα αυτές είναι πολύ σπάνιες. Η έρευνα των τελευταίων επιθέσεων στην Ευρώπη μας δείχνει αυτουργούς με προϋπάρχουσα εμπλοκή σε δίκτυα τρομοκρατικής δράσης και όχι «μοναχικούς λύκους». Για παράδειγμα στην επίθεση του Ιουνίου στο Λονδίνο, ο ένας από τους αυτουργούς και θεωρούμενος ως ο ιθύνων νους της ήταν μέλος της απαγορευμένης οργάνωσης Al Muhajiroun, που σύμφωνα με στοιχεία είχε και ρόλο στη γενικότερη προετοιμασία της επίθεσης. Η ίδια οργάνωση ήταν πίσω από τη δολοφονία του Lee Rigby το 2013 αλλά και πίσω από απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών, τις οποίες ευτυχώς οι αρχές σταμάτησαν έγκαιρα. Το Daesh λοιπόν δάνεισε το ηχηρό και με τρομοκρατικό ειδικό βάρος «brand name» του σε αυτουργούς και σχέδια της οργάνωσης Al Muhajiroun για την επίθεση στο Λονδίνο, δίνοντας τη διάσταση του παγκοσμίου jihad. Μια «κατάρρευση» του Daesh δεν σημαίνει ότι οργανώσεις όπως η Al Muhajiroun θα πάψουν να δρουν και να αποτελούν απειλή ή ότι δεν θα βρουν άλλο «brand name» για να υπηρετήσουν την ιδεολογία του παγκοσμίου jihad.
  3. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές θεωρίες (συχνά αντικρουόμενες) που αναλύουν τη γένεση και εξέλιξη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας. Υπάρχει όμως και το επίπεδο ανάλυσης που αφορά όσους ριζοσπαστικοποιούνται στη βία, δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στη Δύση.  Η επιστημονική έρευνα έχει ήδη δείξει ότι πέρα από οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που ευνοούν τη ριζοσπαστικοποίηση στη βία, υφίστανται και ζητήματα ταυτότητας («identity issues»). Ακόμη και αν ηττηθεί το Daesh, ή- υποθετικά- εξαφανιστεί η απειλή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, εάν δεν αντιμετωπιστούν τα ανωτέρω ζητήματα, απλά θα έχουμε μετατόπιση («displacement») και οι άνθρωποι που είναι ευάλωτοι σε ριζοσπαστικοποίηση θα δραστηριοποιηθούν στη βία διαφορετικά.
  4. Το ζήτημα των ξένων μαχητών κληροδοτεί ζητήματα ριζοσπαστικοποίησης για μια επιπλέον γενιά, αυτή των παιδιών τους. Οι μαχητές δημιούργησαν οικογένειες, με τις οποίες επιστρέφουν. Επίσης έχουμε και το φαινόμενο των «jihadi brides», με γυναίκες και νεαρά κορίτσια που μετέβησαν στη Συρία για να παντρευτούν μαχητές. Άλλες απογοητεύτηκαν και επιστρέφουν «δραπετεύοντας», ενώ άλλες επιστρέφουν χήρες, συχνά όμως και στις δυο περιπτώσεις με παιδιά. Αυτή η κατάσταση συζητιέται έντονα σήμερα π.χ. στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, με την πρόταση μέτρων, που συχνά όμως εγείρουν επιφυλάξεις σε νομικό, ηθικό και κοινωνικό επίπεδο. Η πολιτεία πρέπει να διαφυλάξει τα παιδιά αυτά από τον κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης, αλλά και από πιθανή ψυχολογική κακοποίηση σε ένα περιβάλλον βίαιης τζιχαντιστικής κουλτούρας. Τα οποία μέτρα όμως πρέπει να ληφθούν με πολλή προσοχή, μετά από συνολική θεώρηση των διάφορων παραμέτρων και με την εξάντληση εναλλακτικών που θα προστατέψουν ουσιαστικά τα παιδιά και τα δικαιώματα τους, χωρίς να τα θυματοποιούν περαιτέρω για τα λάθη των γονέων τους. Για παράδειγμα το συζητούμενο μέτρο της αφαίρεσης των παιδιών από τέτοιες οικογένειες συναντά ενστάσεις γιατί- μεταξύ άλλων- θα δημιουργήσει μια ολόκληρη κατηγορία παιδιών, τα οποία σε τρυφερή ηλικία θα νιώσουν το κράτος και το σύστημα ως "εχθρούς", να τα «αρπάζουν» από τους γονείς τους, να τα αποκόπτουν από το βιολογικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον για να ανατραφούν σε ιδρύματα ή με θετούς γονείς. Κάτι τέτοιο μπορεί να δράσει καταλυτικά, ώστε αντί να μειωθεί, να αυξηθεί ο κίνδυνος μελλοντικής ριζοσπαστικοποίησης. Οι προκλήσεις για τις πολιτείες πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα λοιπόν είναι τεράστιες.
  5. Το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ριζοσπαστικοποίησης και στρατολόγησης για το ισλαμιστικό δίκτυο, ενώ από άποψη επιχειρησιακή οι κυβερνοεπιθέσεων παραμένουν κίνδυνος. Εδώ και χρόνια οι τζιχαντιστές έχουν επενδύσει στη χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία, την προπαγάνδα και όχι μόνο. Όσο κι αν επικρατεί η στερεοτυπική εικόνα του ισλαμιστή μαχητή σε σπηλιές στην έρημο μακριά από τον πολιτισμό και με παραδοσιακή ενδυμασία, το ισλαμιστικό δίκτυο έχουν στελεχώσει νέοι με σπουδές και άριστη γνώση χρήσης της τεχνολογίας, που εκμεταλλεύονται τις ευκολίες του Διαδικτύου και τις δυσκολίες και εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι αρχές.
Η ισλαμιστική τρομοκρατία έτσι κι αλλιώς θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά τo Daesh, ενώ δεν αντιμετωπίζεται με τον συμβατικό τρόπο που αντιμετωπίζεται το έγκλημα. Επίσης δεν λήγει όπως οι πόλεμοι και έχει  διαφορετική δυναμική από αυτούς. Τα περί τελειωτικής στρατιωτικής νίκης ή «αποκεφαλισμού» (με δολοφονίες ή συλλήψεις ηγετικών μελών) είναι τουλάχιστον απλοϊκά και αγνοούν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και την ποιότητα της τρομοκρατίας ως εγκληματικής δράσης και βίας. Όσο κι αν είναι εγκληματική η δράση των ισλαμιστών οργανώσεων, δεν πρόκειται για εγκληματικές οργανώσεις του κοινού ποινικού δίκαιου. Ο «αποκεφαλισμός» τους επιφέρει κάποιο προσωρινό πλήγμα, αλλά δεν σημαίνει  απαραίτητα ούτε το τέλος τους, ούτε φυσικά το τέλος του όλου φαινομένου. Θα πρέπει μάλιστα να μας προβληματίσει ιδιαίτερα σε περίπτωση που χάσει τη δύναμη του το Daesh ή διαλυθεί ποιός θα είναι ο διάδοχος  που θα ηγηθεί του διεθνούς jihad και πώς θα δράσει. Το μέλλον της ισλαμιστικής τρομοκρατίας- ακόμη και μετά το Daesh - με καινούργιους παίκτες και δυναμικές, αλλά και με υφιστάμενα προβλήματα που έχουν ήδη κάνει αισθητή την παρουσία τους, προβλέπονται να απασχολήσουν για πολλά χρόνια ακόμη τις αρχές ασφαλείας της παγκόσμιας κοινότητας.

* Η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού είναι Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας, μέλος ερευνητικής ομάδας ITSTIMEΠηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παναγιώτη Στάθη

Θέλει κάποιος ή προωθεί η κυβέρνηση σχέδιο κατάργησης του Συμβουλίου Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας που ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1929 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Στην ιστορική εκείνη ομιλία του είχε αναφερθεί στο ρόλο του δικαστηρίου, ο οποίος έμελε σε πολλές περιπτώσεις να αποτελεί τελικά και τον λόγο αντιπαλότητας με την νομοθετική εξουσία:
"…Δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν, δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ακυρώσητε την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε, αν η αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας είναι η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων, όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είναι ανθρώπινον, να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το Συμβούλιον της Επικρατείας να της πη, ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν, ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή".
Ακύρωση νόμων

Η ιστορική αυτή αναφορά του Ελ. Βενιζέλου, και η πρόβλεψη πως το δικαστήριο αυτό "θα τραβάει το αυτί" των κυβερνώντων σε περιπτώσεις που θεσπίζουν νόμους εκτός των συνταγματικών ορίων, ήταν πάντοτε το κεντρικό σημείο αιχμής σε μια υποβόσκουσα αντιπαράθεση μεταξύ ΣτΕ και κυβερνήσεων.
Όσο κι αν πολλές φορές οι αποφάσεις του δικαστηρίου αυτού ήταν – σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς- αναντίστοιχες με το κοινωνικό περί δικαίου αίσθημα, όσα παράπονα κι αν έχουν εκφραστεί, είναι προφανές στα μάτια όσων παρακολουθούν όσα συμβαίνουν στο ΣτΕ, πως σίγουρα είναι το πιο "ανεξάρτητο" δικαστήριο της χώρας.
Εκ του ρόλου του άλλωστε, να τραβάει το αυτί των κυβερνώντων και όχι των πολιτών, να ακυρώνει δηλαδή τις αποφάσεις της διοίκησης του κράτους, δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ακόμα και σε περιόδους που - πιθανόν - το δικαστήριο "εμφανιζόταν" υπάκουο στα (νομοθετικά) θέλω των κυβερνώντων συνέχιζε να λειτουργεί με τρόπο που έπειθε. Μην ξεχνάμε πως μπορεί το ΣτΕ να νομιμοποίησε μεν (επι της αρχής) τα μνημόνια για λόγους δημοσίου συμφέροντος, πλην είναι το δικαστήριο που ακύρωσε σειρά αποφάσεων των μνημονίων στη συνέχεια. Και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη σημερινή. Π.χ το θέμα των παρατάσεων παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του δημοσίου (φορολίστες κλπ) που κρίθηκε πρόσφατα οριστικά αντισυνταγματικό, είχε ξεκινήσει να ξηλώνεται επι των προηγούμενων κυβερνήσεων όταν αρχικά κατώτερα δικαστήρια και στη συνέχεια τμήμα του ΣτΕ (πριν φτάσει στην Ολομέλεια) είχαν εκφράσει ακριβώς την ίδια άποψη. Αυτός ο ρόλος προφανώς του ΣτΕ είναι ενοχλητικός για πολλούς κυβερνώντες.

Κατάργηση

Το τελευταίο διάστημα σειρά δημοσιευμάτων (με τελευταίο της εφημερίδας "Παραπολιτικά") εμφανίζουν την κυβέρνηση να σχεδιάζει ακόμα και καταργηση του Συμβουλίου Επικρατείας και αντικατάστασή του από Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσω της αναθεώρησης του Συντάγματος. Τα δημοσιεύματα αυτά δεν έχουν διαψευστεί επισήμως από την κυβέρνηση.
Αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως το Ανώτατο Δικαστήριο δέχεται κυβερνητικά πυρά σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, δείγμα πως η κυβέρνηση έχει επιλέξει την μετωπική μαζί του. Ηδη, πάντως, πολλοί καθηγητές και πολιτικοί αντιδρούν έντονα υπονοώντας πως ουσιαστικά η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ένα δικαστήριο, το οποίο της ακυρώνει τους νόμους.
Είναι έτσι; Σύντομα θα το γνωρίζουμε.

Υ.Γ Χθες εκδόθηκε η πιο σκληρη ανακοίνωση δικαστών τα τελευταία χρόνια, που μιλάει για ξεκαθαρο σχέδιο χειραγώγησης της δικαιοσύνης αλά Τουρκία και Πολωνία.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την είδηση τη μεταφέρει ο ιστοχώρος της «Χουριέτ» και δεδομένης της πολύ σκληρής στάσης που τηρούμε εμείς απέναντι στον Ερντογάν, προσφέρεται για να αναδειχθεί πόσο χειρότεροι είμαστε – ή μάλλον είναι κάποιοι – στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Η τουρκική Rönesans Health Investment και η γιαπωνέζικη Sojitz, συνήψαν χρηματοοικονομική συμφωνία ύψους 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων (163 δισεκατομμυρίων γιεν) με οκτώ διεθνείς επενδυτές για την επένδυση σε πρότυπη γιγαντιαία νοσοκομειακή μονάδα στην κεντρική Κωνσταντινούπολη, η οποία ευελπιστούν να μετατρέψει την τουρκική μεγαλούπολη σε παγκόσμιο κέντρο «ιατρικού τουρισμού».

Περίπου το 80% της συνολικής επένδυσης του έργου καλύφθηκε με τη συμφωνία που υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Ιουλίου με τους επενδυτές JBIC, NEXI, SMBC, BTMU, Nippon Life Insurance Company, Dai-ichi Life Insurance Company, Iyo Bank και τέλος την Standard Chartered.

Πρόκειται για νοσοκομειακή μονάδα δυναμικότητας 2.700 κλινών, που θα λάβει την ονομασία İkitelli City Hospital της Κωνσταντινούπολης, θα δημιουργήσει 10.000 θέσεις εργασίας όταν τεθεί σε λειτουργία, σύμφωνα με δελτίο Τύπου που θα εκδόθηκε από τη Rönesans.

Το νοσοκομείο θα παρέχει υπηρεσίες σε 23.600 ασθενείς σε καθημερινή βάση. Η κατασκευή του σχεδιάζεται να ξεκινήσει την 1η Οκτωβρίου και να ολοκληρωθεί εντός 36 μηνών. Θα είναι πλήρως αντισεισμική κατασκευή με τις πιο σύγχρονες προδιαγραφές, ώστε ακόμα και σε περιπτώσεις μεγάλων σεισμών να συνεχίζει ακώλυτα τη λειτουργία του.

Ο Ερμάν Ιλιτσάκ, πρόεδρος της Rönesans Holding, δήλωσε ότι το νοσοκομείο θα κατασκευαστεί σε μια τεράστια έκταση, ενώ στην κατασκευή του θα εργαστούν περισσότεροι από 5.000 εργαζόμενοι για περίοδο τριών ετών. Η εταιρεία σχεδιάζει επίσης να κατασκευάσει εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης σε τριπλάσια δυναμικότητας 9.500 κλινών, σε μια επένδυση ύψους 4,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο πλαίσιο του μοντέλου σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) μέχρι το 2020, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση.

Έχουν κάθε δικαίωμα να κομπάζουν για την ανθεκτικότητα της τουρκικής οικονομίας και για την επίδειξη εμπιστοσύνης μετά από μια τέτοια συμφωνία! Υπενθυμίζεται, ότι στο μοντέλο ΣΔΙΤ, οι δημόσιες επενδύσεις πραγματοποιούνται από τον ιδιωτικό τομέα και εκμισθώνονται στο κράτος για μια προκαθορισμένη χρονική περίοδο, ενώ ο ιδιωτικός τομέας είναι υποχρεωμένος να παρέχει ορισμένες υπηρεσίες καθ’ όλη τη διάρκεια της μίσθωσης.

Η ίδια τουρκική εταιρία υπέγραψε προκαταρκτική σύμβαση ΣΔΙΤ για ένα νοσοκομειακό συγκρότημα αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων στο Καζακστάν, ενώ αναφέρουν ότι είναι πολύ κοντά σε συμφωνία και με τη ρωσική κυβέρνηση για παρόμοια επενδυτικά προγράμματα στον χώρο της υγείας.

Μετά από αυτή την είδηση, κάντε τις συγκρίσεις και τους παραλληλισμούς! Από ποιον περιμένετε να καταλάβει και να ασχοληθεί με έργα που πραγματικά θα ανατάξουν την εθνική μας οικονομία; Από τον εκδοροσφαγέα που ασχολείται όλη μέρα γράφοντας τη μια ηλιθιότητα πίσω από την άλλη και εξαπολύοντας παρατεταμένη μετωπική επίθεση στη Δικαιοσύνη;

Ή μήπως από τον αγράμματο που νόμισε ότι θα μπορούσε να σύρει με φωνές και κλοτσιές τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας – άσχετο ποιος είναι και αν μας αρέσει ή όχι – πετώντας τον έξω από το κτίριο και απομακρύνοντάς τον με αυτόν το «αντρίκιο» τρόπο από το πόστο του; Ούτε ο Μαδούρο στη Βενεζουέλα δεν τα κάνει έτσι…

Ίσως από τον άλλον αστέρα που «ανέκτησε» όπως είπε -ο φελλός- την «εθνική κυριαρχία» με την κρατικοποίηση εκ νέου ιδιωτικού οργανισμού, ο οποίος εν πολλοίς χρεοκόπησε επειδή ο γελοίος αυτός τύπος και το κωλοκράτος που εκπροσωπεί, φέσωσε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια την εταιρία επειδή ως γνήσιο οικονομικό φασιστοειδές δεν πλήρωνε; Από αυτούς τους κοπρίτες περιμένετε;

Από αυτούς του ιδεοληπτικούς που τα ίδια κάνουν σε οτιδήποτε ιδιωτικό; Από τον «εγκέφαλο» της παιδείας που θέλει για δικούς του λόγους να τερματίσει ένα από τα πιο σημαντικά μεταπτυχιακά για το μέλλον του τόπου, αν σκοπεύουμε ποτέ να αξιοποιήσουμε τους υδρογονάνθρακες όπως κάνει πλέον ολόκληρη η γειτονιά μας;

Αυτούς που ακούνε για ιδιωτικά πανεπιστήμια και βγάζουν φλύκταινες, ενώ κάποιοι ιδιαίτερα καλοζωισμένοι από αυτούς – δηλαδή οι περισσότεροι – με παχυλές καταθέσεις στο εξωτερικό και σπουδές σε σημαντικά πανεπιστήμια, στέλνουν φυσικά στον ιδιωτικό τομέα και τα παιδιά τους;

Αυτούς που στερούν πολύτιμο συνάλλαγμα από τη χώρα που θα μπορούσε να προσελκύσει ξένους φοιτητές, ή τουλάχιστον να δώσει διέξοδο σε τόσο κόσμο που κάνει το σκ… του παξιμάδι για να στείλει τα παιδιά του για ένα σοβαρό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, για να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα τους και να πιάσει δουλειά με 500 ευρώ τον μήνα;

Αυτοί, αν συνεχίσουν έτσι, όλα δείχνουν ότι θα καταλήξουν στη φυλακή και να μου το θυμάστε. Έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, η τρομάρα τους για τις αποκαλύψεις δεν κρύβεται και τους ήρθε από εκεί που δεν το περίμεναν, ενώ με ευφυολογήματα προσπαθούν να καλυφθούν.

Διότι ο Γιάνης με τα ένα «ν» τους είπε ένα τρελό σχέδιο το οποίο τα έπαιζε όλα για όλα, αρκεί να ήσουν διατεθειμένος να ακολουθήσεις μέχρι το τέλος. Αυτά που σκέπτονταν άλλοι συνιστούσαν πολιτειακή εκτροπή. Κι ας πουλάει ο Γιάνης βιβλία. Καλά κάνει. Αυτός τουλάχιστον δεν είναι ανίκανος να βγάλει το ψωμί του, αυτοί δεν ξέρουν άλλον τρόπο από το να ληστεύουν τον κρατικό κορβανά.

Ο cool Αλέξης όμως, φοβήθηκε νέο Γουδή… ίσως και να είχε δίκιο, διότι τέτοια εντολή δεν είχε λάβει. Δεν έλαβε όμως ποτέ εντολή να καταστρέψει τη χώρα και να υποθηκεύσει το μέλλον της τόσο άγρια. Αυτοί είναι ανίκανοι να κάνουν τα αυτονόητα και δεν δικαιούνται να μιλούν για τον Ερντογάν…

Διότι φαίνεται πως οι επενδυτές ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο γι’ αυτό που έχουν κάποιοι στο αρρωστημένο τους μυαλό ως «δημοκρατία» και «ελευθερία» και περισσότερο για την κρατική υπογραφή, αρκεί να πιστεύουν ότι θα τηρηθεί. Με ποιους να συζητήσουν εδώ; Με αυτούς που αφήνουν ελεύθερα ένα μάτσο κωλόπαιδα να σπάνε την Ερμού και να ξυλοκοπούν τουρίστα επειδή τόλμησε να βγει για ψώνια την Κυριακή;

Καλύτερα να μην τους πούμε τι ακριβώς θα πάρουν… χρήμα πάντως δεν πρόκειται να τους δώσει κανείς, διότι δεν είναι στοιχειωδώς σοβαροί. Ένα τσούρμο τυχάρπαστοι είναι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που όμως ευθύνονται πλέον διότι δεν αποχωρούν παρότι βλέπουν τη χώρα να βυθίζεται. Και το επιχείρημα ότι θα έρθουν «οι μπήξε και οι δείξε» προηγούμενοι, ξέφτισε. Εμείς τους είπαμε που θα καταλήξουν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Sophia Besch

Ο επόμενος Καγκελάριος της Γερμανίας δεν θα είναι σε θέση να κυβερνά μόνος. Ένας συνασπισμός κομμάτων με διαφορετικές απόψεις για τις μεταρρυθμίσεις της ευρωζώνης και την γερμανική στρατιωτική δύναμη, θα διαμορφώσει την ευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου μετά τις εκλογές.

Το αποτέλεσμα των γερμανικών γενικών εκλογών ενδιαφέρει και την υπόλοιπη Ευρώπη. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας είναι όλες οι διαφορετικές αποχρώσεις του φιλοευρωπαϊσμού. Αλλά έχουν διαφορετικές απόψεις για το πώς να μεταρρυθμίσουν την ευρωζώνη και ποιο είδος εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει να επιδιώξει η Γερμανία.

Έξι κόμματα αναμένεται να εισέλθουν στη Βουλή το Σεπτέμβριο: οι Συντηρητικοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU), οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), οι Πράσινοι, το ακροαριστερό Die Like και το ακροδεξιό Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Κανένα δεν θα είναι σε θέση να κυβερνήσει μόνο του.

Η Καγκελάριος Angela Merkel έχει αποκλείσει μια κυβέρνηση συνασπισμού των Χριστιανοδημοκρατών με το Die Linke και το AfD, αλλά έχει διατηρήσει ανοιχτές τις επιλογές της. Οι ψηφοφόροι προτιμούν έναν "ευρύ συνασπισμό” με το SPD, και ακολουθεί μια κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών με το FDP. Αλλά οι Πράσινοι, που έχουν παρόμοιες επιδόσεις με τους φιλελεύθερους δημοκράτες στις εκλογές, είναι επίσης πρόθυμοι να εισέλθουν στην εξουσία. Με βάση διαφορετικές έρευνες, ο υποψήφιος του SPD Martin Schulz θα μπορούσε να γίνει Καγκελάριος μόνο εάν το κόμμα του δημιουργούσε συνασπισμό με τους Πράσινους και το Die Linke.

Τι θα μπορούσαν να σημαίνει αυτές οι διαφορετικές επιλογές για την προοπτική της μεταρρύθμισης της ευρωζώνης; ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron θέλει έναν ενιαίο προϋπολογισμό της ευρωζώνης, έναν Ευρωπαίοι υπουργό Οικονομικών και ένα κοινοβούλιο της ευρωζώνης, και θεωρεί πως η Γερμανία και η ΕΕ πρέπει να αυξήσουν τις επενδύσεις. Οι Χριστιανοδημοκράτες ωστόσο, είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί όσον αφορά τα σχέδια της Γαλλίας. Βάζουν ως ανώτατη προϋπόθεση την τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων της ευρωζώνης και αντιτίθενται στις προτάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αμοιβαιοποίηση του χρέους. Αλλά η Merkel γνωρίζει ότι η Γερμανία και η Γαλλία πρέπει να εργαστούν από κοινού στενά για να παρέχουν την ηγεσία που χρειάζεται η Ευρώπη. Ο επόμενός της κυβερνητικός εταίρος θα καθορίσει εάν έχει αρκετό περιθώριο για να συμβιβαστεί με τους Γάλλους.

Εάν το SPD μπορεί να παρακάμψει τις επιφυλάξεις του να είναι ο μικρότερος εταίρος για άλλη μια τετραετία, ένας εκ νέου ευρύς συνασπισμός θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για κάποια ευελιξία από τους Γερμανούς, στην τελευταία θητεία της Merkel: και ο Schulz και ο τωρινός υπουργός Εξωτερικών, Sigmar Gabriel, υποστηρίζουν μεγάλο μέρος της προσέγγισης Macron.

Εάν οι Χριστιανοδημοκράτες δημιουργήσουν κυβέρνηση με τους Πράσινους, η Merkel θα μπορούσε να "μαζέψει” τους σκληροπυρηνικούς του κόμματός της υποστηρίζοντας πως τα χέρια της είναι δεμένα. Οι πράσινοι έχουν αγκαλίιάσει όλες τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις του Macron. Θέλουν τέλος στη λιτότητα και μια ευρωπαϊκή "επενδυτική επίθεση”. Αλλά είναι απίθανο να πάρουν περισσότερο από το 10% των ψήφων και μπορεί να δυσκολευτούν να κρατήσουν τηθέση τους σε μια κυβέρνηση συνασπισμού.

Εάν οι εκλογές του Δεκεμβρίου οδηγήσουν σε συνασπισμό μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων, οι προοπτικές για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης θα είναι φτωχές. Το FDP βλέπει τον εαυτό του ως την οικονομική και ρυθμιστική συνείδηση της Γερμανίας και ωθούσε τους Χριστιανοδημοκράτες να διπλασιάσουν τις εκκλήσεις για δημοσιονομική πειθαρχία. Ο ηγέτης των Φιλελευθέρων, Christian Lindner, έχει προειδοποιήσει πως δεν θα υπάρξουν "φιλικά δώρα” στον Macron που απειλεί την ευρωπαϊκή σταθερότητα, κατηγορώντας ακόμη το SPD ότι συνεργάζεται με τον Macron για να υπονομεύσει τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.

Τι θα σημαίνουν οι εκλογές για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της Γερμανίας; Με μια κυβέρνηση Merkel, η Γερμανία έχει για πρώτη φορά δεσμευτεί να δαπανήσει το 2% του ΑΕΠ στην άμυνα. Είναι υπέρ των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, εποπτεύει την ανάπτυξη των γερμανικών στρατευμάτων στη Λιθουανία και στο Μάλι, και υποστήριξε τις πρωτοβουλίες για ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής. Αυτά τα μέτρα σηματοδοτούν μια απόκλιση από τη γερμανική στάση-αποχής του παρελθόντος. Αλλά πολλοί ψηφοφόροι παραμένουν σκεπτικοί για ένα μεγαλύτερο στρατιωτικό ρόλο για τη Γερμανία, και αμφισβλητούν την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη διαμάχη με τη Ρωσία.

Σε έναν ευρύ συνασπισμό, το SPD θα μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο του υπουργείο Εξωτερικών. Οι Σοσιαλδημοκράτες αντιτίθενται στην αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού της Γερμανίας, κάτι που θεωρούν ως μια προσπάθεια από το Βερολίνο να φτάσει τις ΗΠΑ. Οι Schulz και Gabriel αντιθέτως θέλουν περισσότερα λεφτά για αναπτυξιακή βοήθεια. Οι ηγετικές προσωπικότητες των Σοσιαλδημοκρατών έχουν επίσης ασκήσει κριτική στις αποτρεπτικές δραστηριότηρες του ΝΑΤΟ στην Κεντρική και Ανατολική ΕΥρώπη. Είναι υπέρ της αποκλιμάκωσης και του διαλόγου με τη Ρωσία. Το SPD χρησιμοποιεί την άμυνα στην προεκλογική του εκστρατεία και θα μπορούσε να μαλακώσει τη στάση του μετα τις εκλογές, αλλά θα συνεχίσει να αντιτίθεται σε μια πιο ισχυρή γερμανική εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Οι Πράσινοι θα είναι ευκολότερος εταίρος για τους Χριστιανοδημοκράτες όταν πρόκειται για θέματα άμυνας και ασφάλειας. Ενώ οι Πράσινοι απορρίπτουν τις εκκλήσεις για περισσότερες αμυντικές δαπάνες, έχουν καταφερθεί εναντίον του SPD για την κριτική του στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζουν τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και είναοι "ανοιχτοί” στις στρατιωτικές παρεμβάσεις ως "έσχατη λύση”.

ΟΙ ΦΙλελεύθεροι, όπως και οι Χριστιανοδημοκράτες, θέλουν η Γερμανία να είναι μια ενεργή στρατιωτική δύναμη, και στην εξωτερική πολιτική. Ο Lindner θα ήθελε να δει μια μεγαλύτερη γερμανική αμυντική δέσμευση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και υποστηρίζει την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού. ΟΙ φιλελεύθεροι είναι υπέρ μιας σκληρής γραμμής εναντίον του Putin της Ρωσίας και μιας στενότερης συνεργασίας με τους ανατολικούς γείτονες όπως η Ουκρανία. Θέλουν μια ισχυρή διατλαντική εταιρική σχέση, ακόμη και με την κυβέρνηση Trump, και απορρίπτουν τον ενστικτώδη αντι-αμερικανισμό της γερμανικής αριστεράς.

Τέλος, τι γίνεται με την πιθανότητα μιας συνεργασίας Σοσιαλδημοκρατών με το Die Like με Καγκελάριο τον Schulz; Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι θα ταίριαζαν καλά: υποστηρίζου και οι δύο τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της Γαλλίας, και έχουν μιλήσει ανοιχτά εναντίον των υψηλότερων αμυντικών δαπανών και υπέρ της αύξησης της αναπτυξιακής βοήθειας. Αλλά είναι απίθανο να συγκεντρώσουν αρκετές ψήφους για να κυβερνήσουν χωρίς ένα τρίτο κόμμα, και οι ψηφοφοροι τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς είναι ιδιαίτερα σκεπτικοί για το Die Linke. Η άρνηση της ακροαριστεράς να συμβιβαστεί στο πρόγραμμα εξωτερικής της πολιτικής -θέλει να διαλυθεί το ΝΑΤΟ και να καταργήσει όλες τις μυστικές υπηρεσίες, και αρνείται να καταδικάσει την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία- την καθιστά έναν σχεδόν αδύνατο εταίρο συνασπισμού για τους Πράσινους ή τους Σοσιαλδημοκράτες.

Η Angela Merkel φαίνεται ότι θα επανεκλεγεί το Σεπτέμβριο. Αλλά η Ευρώπη θα πρέπει να κοιτάξει πιο μακριά από το ποιος θα γίνει ο επομενος Καγκελάριος -έχει επίσης σημασία με ποιον θα έλθει σε συμφωνία για την κυβέρνηση συνασπισμού.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο πρωτότυπο εδώ
Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το περίφημο βιβλίο του Βαρουφάκη που περιγράφει καταγραμμένα στο κινητό του μερικά μόνο από όσα τραγικά για τη χώρα διαδραματίστηκαν πριν το 2015 και μετά, δεν έχει τόση αξία για αυτά που έγιναν όσο για όσα απ αυτά εξακολουθούν να γίνονται σήμερα! Αλλά, και για το πραξικόπημα του ΣΥΡΙΖΑ, που ο Τσίπρας περιγράφει στον Βαρουφάκη από την ανάποδη. Σαν πραξικόπημα που δήθεν ετοιμαζόταν κατά του ΣΥΡΙΖΑ!

Ξεκινώντας από το δεύτερο: Τις μέρες περί το δημοψήφισμα και αφού Τσίπρας, Λαφαζάνης και τα άλλα παιδιά δούλευαν το σχέδιο για τη δραχμή, έφτασε στ αυτιά ανθρώπων που ήταν κοντά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Κ Καραμανλή, η πληροφορία για έφοδο στην Τράπεζα της Ελλάδος, για ενεργοποίηση του Νομισματοκοπείου και για κινητοποίηση λαού στους δρόμους για έξοδο από το ευρώ.

Ταυτόχρονα, η ευθύνη των ενόπλων δυνάμεων στα χέρια ενός ανώριμου, επιπόλαιου και παρορμητικού ακροδεξιού σαν τον Πάνο Καμμένο δεν ενέπνεε καμιά εμπιστοσύνη. Κυρίως μετά την επικίνδυνη δήλωσή του ότι «οι ένοπλες δυνάμεις εγγυώνται για την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου»! Δεδομένου ότι οι ένοπλες δυνάμεις δεν επιτρέπεται να έχουν καμιά δουλειά με την ασφάλεια του λαού σε μια δημοκρατία!

Η λεγόμενη «λαϊκή δεξιά», που πρόσφερε ανοιχτόχερα στον ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία το 2015, νομίζοντας ότι έτσι θα απαλλαγεί από το «όνειδος της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά» και θα… συγκυβερνήσει (!), τρομοκρατήθηκε στ αλήθεια.

Τα τηλεφωνήματα που ανταλλάχτηκαν μεταξύ Προέδρου Δημοκρατίας, πρώην πρωθυπουργού, διοικητή της Τράπεζας Ελλάδας, διοικητή της ΕΥΠ και άλλων παραγόντων των τριών εξουσιών ήταν από γεμάτα αγωνία μέχρι άλλα που προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την κατάσταση και να συστήσουν ψυχραιμία και παρασκηνιακή παρέμβαση για να αποσαφηνιστεί τι πραγματικά συνέβαινε.

Αυτή η αναταραχή, σε συνδυασμό με τη σύγχυση που είχε ο ίδιος ο πρωθυπουργός για το τι πραγματικά ήθελε ο ίδιος τελικά να κάνει, την ώρα που τα όπλα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν στραμμένα, πλην Δραγασάκη, για την υπεράσπιση της δραχμής ή της ρήξης με την ΕΕ, ήταν που οδήγησε τον Τσίπρα στο συμπέρασμα ότι εξυφαινόταν κάποιο πραξικόπημα.

Στην πραγματικότητα, και μετά από ανήσυχες παρεμβάσεις, αυτή η αναταραχή ήταν που ανάγκασε τον πρωθυπουργό να συνειδητοποιήσει ότι είτε θα δεχόταν να εφαρμόσει χωρίς εξαπατήσεις και πισωγυρίσματα το μνημόνιο που είχε ήδη συμφωνήσει με επιστολή του εκείνες τις μέρες, είτε θα έπρεπε να εγκαταλείψει το ευρώ. Ασχέτως σε ποιο νόμισμα θα πήγαινε τη χώρα.

Οι συνομιλητές του και αυτήκοοι μάρτυρες αυτού του φόβου που εξέφρασε ο ίδιος, μήπως καταλήξει στο Γουδί, μεταξύ των οποίων και ο Βαρουφάκης, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επιβεβαιώνουν ότι πολιτικοί παράγοντες άλλης παράταξης (ένας τουλάχιστον) τον προειδοποίησαν για μια τέτοια τραγική κατάληξη, περιγράφοντάς του τι θα επακολουθούσε μιας αιφνίδιας εγκατάλειψης του ευρώ. Ακριβώς όπως του τα είχε περιγράψει ο Βαρουφάκης το 2011.

Τότε, όμως, το 2011, όπως περιγράφει ο πρώην υπουργός στο βιβλίο του, ο Τσίπρας νοιαζόταν περισσότερο να έχει στον έλεγχό του τις συνιστώσες του κόμματος!

Στην πραγματικότητα, το μόνο πραξικόπημα που εξυφαινόταν εκείνη την εποχή ήταν της συγκυβέρνησης εναντίον της βούλησης του λαού. Γιατί η πλειοψηφία του λαού τότε, αλλά και σήμερα, θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ. Το επιβεβαίωσε και εκλογικά τον Σεπτέμβριο του 2015. Και μέχρι στιγμής δεν έχει εγκαταλείψει αυτή τη θέση. Δημοσκοπικά τουλάχιστον.

Εδώ μοιάζει να υπάρχει μια σχιζοφρενής συμπεριφορά του λαού, για την οποία φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ στο 100%. Το ερώτημα στο δημοψήφισμα ήταν πασιφανές: Θέλετε να δεχτούμε τις πιεστικές απαιτήσεις των δανειστών ή να μην τις δεχτούμε; Πουθενά δεν γινόταν αναφορά σε αλλαγή νομίσματος. Εσκεμμένα. Για να υφαρπάξει η κυβέρνηση στο «όχι» τις ψήφους όλων των άδολων που νόμιζαν ότι κάνουν αντίσταση τζάμπα. Χωρίς επιπτώσεις. Είχαν κρύψει από το λαό την ειδοποίηση Μέρκελ: «Όχι, θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη»!

Αυτά έγιναν με το περίφημο πραξικόπημα που δήθεν εξυφαινόταν κατά της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2015, ενώ ήταν της κυβέρνησης.

Οι απάτες του τότε, απάτες του σήμερα

Το βιβλίο του Βαρουφάκη θα μπορούσε να έχει τίτλο «δοξάστε με». Γράφτηκε από έναν παθολογικά νάρκισσο, που θα μπορούσε να ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος αν δεν είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να πουλάει την εξυπνάδα του. Καταντώντας έτσι ένας εξυπνάκιας.

Δεδομένου ότι τα έχει όλα καταγεγραμμένα, αλλά και ότι ξέρουμε τι συνέβαινε από τη δουλειά μας, δεν αμφισβητούνται όσα γράφει. Το φαϊ είναι σε όσα ΔΕΝ γράφει! Και σε όσα φωτίζουν τι και ΓΙΑΤΙ γίνεται ΣΗΜΕΡΑ!

Επιγραμματικά μόνο παραθέτουμε χαρακτηριστικά:

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως κυβέρνηση, ταυτόχρονα δύο γραμμές: Η χώρα φεύγει από το ευρώ και πάει στη δραχμή. Η χώρα μένει στο ευρώ. Όλοι οι υπουργοί που ανήκαν στη μια ή στην άλλη γραμμή κυβερνούσαν ακολουθώντας τη γραμμή που πίστευαν! Δεν υπήρχε κεντρική πολιτική της κυβέρνησης!

Η κεντρική πολιτική της κυβέρνησης ήταν και είναι και σήμερα η ίδια ακριβώς: Αυτή που πρότεινε ο πρωθυπουργός στον Βαρουφάκη, εμπνευσμένη από μια συνομιλία του με τον Δραγασάκη: «Να προχωρήσουμε με δύο τρόπους, έναν δημόσιο και έναν κρυφό. Δημοσίως να προσεγγίσουμε τους δανειστές με έναν δεξιό τρόπο, ότι τώρα είμαστε τα καλά παιδιά, και ταυτόχρονα, στο παρασκήνιο, να ετοιμάζουμε την αντεπίθεσή μας».

Αυτό το σύστημα «δύο τρόπων» είναι η σημαία του ΣΥΡΙΖΑ και μ αυτήν κυβερνάει τη χώρα. Άλλα λέμε για να ικανοποιούμε λαό, εταίρους, δανειστές, κεφάλαιο, φίλους και εχθρούς, και άλλα σχεδιάζουμε υπογείως. Γράφει ο Βαρουφάκης:

«Ρώτησα τον Τσίπρα πώς θα υπερασπιστώ το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης σαν υπουργός Οικονομικών αφού διαφωνώ μαζύ του;» Κανένα πρόβλημα, του είπε ο τότε μέλλων πρωθυπουργός. Δεν είσαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν έχεις υποχρέωση να το υπερασπιστείς!!

Και η κατακλείδα: Τη νύχτα πρίν κλείσουν οι Τράπεζες ο Βαρουφάκης, στην απατεωνίστικη λογική «άλλα λέμε και άλλα κάνουμε» πρότεινε να μείνουν ανοιχτές οι τράπεζες και τη Δευτέρα, να ξεμείνουν από λεφτά και να αναγκαστούν να τις κλείσουν οι τραπεζίτες! «Και τότε να βγούμε στους δρόμους να διαδηλώνουμε μαζί με τους πολίτες κατά της τρόικας»!

Αυτοί, μ αυτή τη νοοτροπία απαράλλαχτη κυβερνάνε σήμερα τη χώρα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Εμετός.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουλ 2017


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

- 15 πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας και στενοί τους συνεργάτες έχουν μυστηριωδώς χάσει τη ζωή τους ανά το κόσμο τους τελευταίους μήνες
- Ο υπουργός εσωτερικών περνά μακρά διαστήματα στο Μαρόκο υπό τη προστασία της Βασιλικής οικογένειας του Μαρόκου
- Έχει εγκατασταθεί σύστημα τηλεφωνικής παρακολούθησης και επιτήρησης , όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά στο πλανήτη (Big brother)
- Το Λονδίνο, η Γενεύη και η Βιέννη είναι κέντρα "αντιπολιτευόμενων" δυνάμεων της Βασιλικής οικογένειας που βρίσκουν καταφύγιο εκεί

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της με σημαντικό επιφαινόμενο την αλλαγή στη σειρά διαδοχής και τη ντε φάκτο ανακήρυξη του πρίγκιπα Σαλμάν ως νέου επικεφαλής του κράτους.

Ο συγκεκριμένος πρίγκιπας είναι ο κατ'εξοχήν υπεύθυνος για το πόλεμο της Υεμένης που έχει προκαλέσει απώλειες στο Σαουδαραβικό στρατό και τους μισθοφόρους που απασχολούνται εκεί, άνω των 20.000 νεκρών και τραυματιών ενώ έχει κοστίσει περίπου 60 δις δολάρια στη χώρα.

Επιπλέον έχει προκληθεί τεράστια ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη. Ο Ερυθρός Σταυρός αναφέρει ότι τα ύποπτα κρούσματα χολέρας στην Υεμένη έχουν ξεπεράσει πλέον τις 300.000, καθώς η ασθένεια συνεχίζει να εξαπλώνεται ειδικά στο δυτικό τμήμα της χώρας. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι νεκροί από τις μάχες και τις μαζικές εκτελέσεις ενώ υπάρχουν αναφορές για θανάτους από έλλειψη τροφής καθώς και μαζική μετανάστευση με το 11% του πληθυσμού να είναι ήδη εσωτερικοί ή εξωτερικοί πρόσφυγες.

Ταυτοχρόνως ο πόλεμος στην Υεμένη διαρκώς ενδυναμώνει την Αλ Κάιντα της Αραβικής Χερσονήσου η οποία απολαμβάνει μια έμμεση συμμαχία με τη Σαουδαραβία ενώ ταυτόχρονα υπολογίζεται ότι 10.000 στελέχη του Ισλαμικού κράτους έφυγαν από Ιράκ/Συρία και με τη βοήθεια των Σαουδαραβικών υπηρεσιών κατευθύνονται στα πεδία μαχών της Υεμένης για να συνδράμουν τις φιλό-Σαουδαραβικές δυνάμεις. Ο ΟΗΕ ήδη μέσω του εκπροσώπου του "Στίβεν Ο' Μπριαν,μιλά για "τρομερή επισιτιστική κρίση" και "κοινωνική κατάρρευση" και αναφέρει τον αριθμό των "17 εκ. κατοίκων υπό άμεση ανάγκη ιατροφαρμακευτικής βοήθειας".

Λόγω των ανωτέρω έχει δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό υπόστρωμα που θα εξάγει τρομοκρατία το ερχόμενο διάστημα στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα. Επιπροσθέτως η προσπάθεια του Πρίγκιπα Σαλμάν να πουλήσει την εταιρεία πετρελαίου ΑΡΑΜΚΟ το ερχόμενο διάστημα μέσω κεφαλαιοποίησης στις διεθνείς αγορές, έχει προκαλέσει τεράστια δυσαρέσκεια τόσο στα μέλη της Βασιλικής οικογένειας όσο και σε ένα ευρύ φάσμα στελεχών του κρατικού τομέα. Είναι θέμα χρόνο το ζήτημα αυτό να προκαλέσει ευρύτερες διασπαστικές τάσεις και συγκρούσεις.

Περαιτέρω οι "πρωτοποριακές"ιδέες του Σαλμάν να μετατρέψει τη Σαουδική Αραβία σε κράτος υψηλής τεχνολογίας και προωθημένης βιομηχανίας μέσω των πωλήσεων κρατικών περιουσιακών στοιχείων για την άντληση κεφαλαίων για αυτό το σκοπό, αγγίζει ευθέως συμφέροντα ιδιωτών και οικογενειών από διάφορες επαρχίες του Βασιλείου που με από σειρά εθιμικών αλλά δεσμευτικών αποφάσεων τα νέμονται από τις δεκαετίες του '20 και '30. Οι δε διαφορές μεταξύ των Φυλών στο εσωτερικό του Βασιλείου με αυτές στο Νότο και τα Δυτικά διαρκών οξύνονται λόγω των ανωτέρω εξελίξεων

Συνεπώς εάν συνυπολογίσουμε το νέο μέτωπο με το Κατάρ/Μουσουλμανική αδελφότητα και την όξυνση των σχέσεων με το Ιράν αλλά και τις Σιιτικές μειονότητες στην Ανατολική Αραβία, τότε έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα που θα απασχολήσει μέσα από μια πάλη των εξουσιών τόσο τη χώρα όσο και το διεθνή περίγυρο.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανιστόρητες και εξωνομικές θέσεις της Άγκυρας

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη 

Ενώ το τρυπάνι της Total βυθίζεται ήδη στα νερά της Μεσογείου, το ερευνητικό σκάφος «Barbaros» περιφέρεται δυτικώς της Κύπρου, παραβιάζοντας προσκαίρως τα οικόπεδα «6» και «7» της ΑΟΖ, ενώ με σχετικές αγγελίες προς ναυτιλλομένους (ΝΑVTEX), η Διοίκηση της Τουρκίας δέσμευσε περιοχές και ειδικότερα στα οικόπεδα «4», «5», «6» και «7» της Κυπριακής ΑΟΖ εκδηλώνοντας έτσι τον εκνευρισμό της (και) λόγω της απομόνωσής της.

Ανεξαρτήτως των «κινήσεων» αυτών από τουρκικής πλευράς και, επειδή η Τουρκία επιδιώκει παγίως να δημιουργεί πολιτικά, νομικά και διεθνή ζητήματα, το «επιχείρημα» των Τούρκων πολιτικών και νομικών κυρίως αφορά και εστιάζει στις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες».

Το «επιχείρημα» αυτό αφορά μια εφεύρεση που όχι μόνο στερείται νομικής και ιστορικής βάσης, αλλά περαιτέρω ως «επιχείρημα» είναι ανεπίδεκτο οποιασδήποτε εκτίμησης σε οποιοδήποτε δικαιοδοτικό forum είτε αυτό του ad hoc Διεθνούς Δικαστηρίου της Θάλασσας, είτε του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Με βάση την προαναφερόμενη τοποθέτηση, χρήσιμα είναι να λεχθούν τα εξής:

Πρόκριμα
Εκ προοιμίου είναι αναγκαίο να επισημειώνεται ότι επουδενί υφίσταται «νομικό κενό» σε οποιαδήποτε Συνθήκη ρυθμίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Ιδιαιτέρως δε ουδένα νομικό κενό καταλείπεται και από την τήρηση των Αρχών, προνοιών και δεσμεύσεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όπως αυτό υιοθετήθηκε με τη Σύμβαση του Montego –Bay της Ιαμαϊκής του 1982.

Ειδικότερα
Με την πριν από 21 περίπου έτη δημιουργία των γνωστών γεγονότων των Ιμίων (Ιανουάριος 1996), η Τουρκική πλευρά εφεύρε και προέβαλε τον ισχυρισμό περί «γκρίζων ζωνών», με «νομικό επιχείρημα» ότι τα διεθνή κείμενα που δεσμεύουν τις δύο Χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) αφήνουν «νομικό κενό» και δεν ρυθμίζουν δήθεν το καθεστώς όλων των νησίδων και βραχονησίδων του Αιγαίου Πελάγους!

Η νομική αυτή «αφύπνιση»(!) της γείτονος Τουρκίας που λαμβάνει χώρα 73 χρόνια μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης και 49 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, είναι και ανιστόριτη και νομικώς αβάσιμη.

Προς αποκατάσταση του δικαίου, αλλά και της ιστορικής αλήθειας, αναγκαίο είναι να επισημειωθούν ενταύθα τα εξής:
  1. Με τοάρθρο 5 της Συνθήκης Ειρήνης του Λονδίνου του Μαΐου του 1913 που υπογράφηκε αφενός μεταξύ της Ελλάδας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας και της Τουρκίας αφετέρου, τα Κράτη-Μέλη, εμπιστεύθηκαν στις Μεγάλες Δυνάμεις τον καθορισμό της τύχης όλων των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.
  2. Με τοάρθρο 15 της Συνθήκης Ειρήνης των Αθηνών του Νοεμβρίου του έτους 1913, μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, αναλαμβάνεται η δέσμευση της υποχρέωσης να αποδεχθούνΕλλάδα και Τουρκία την όποια απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων που θα αφορά στην τύχη των Οθωμανικών Νήσων του Αιγαίου Πελάγους.
  3. Με βάση τις δύο αυτές προαναφερόμενες Διεθνείς Συνθήκες επακολούθησε ηΔιακοίνωσηΙανουρίου/Φεβρουαρίου 1914 με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις (που είχαν νομιμοποιηθεί επί τούτω), αποφάσισαν και παρέδωσαν, και έτσι περιήλθαν στην Ελλάδα, όλα τα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελόριζο, τα οποία επεστράφησαν στην Τουρκία. (Για το Καστελόριζο θα γίνει αναφορά αμέσως παρακάτω. Ιδιαιτέρως δε λόγω και τηςνομικοπολιτικής υπεροχής της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης [ΑΟΖ]το Καστελόριζοαποτελεί τη λυδία λίθο της όλης υπόθεσης.)
  4. Με βάση το άρθρο 12 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης του έτους 1923 επικυρώνεται ηΚυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες και θεσπίζεται ειδικός κανόνας βάσει του οποίου μόνο τα νησιά που ευρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την Ασιατική Ακτήπαραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία.
Έτσι, με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης εκχωρούνται όλα τα άλλα νησιά της «Ανατολικής Μεσογείου» στην Ελλάδα, με εξαίρεση μόνο όσα ρητώς δεν της παραχωρούνται. Τούτος ο αυστηρός κανόνας δικαίου αποτελεί αντιστροφή στο τουρκικό «νομικό επιχείρημα», περί δήθεν «κενών δικαίου».

Επίσης, με την αυτή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης και με το άρθρο 16, η Τουρκία δηλώνει ευθέως ότι παραιτείται από κάθε τίτλο και οποιοδήποτε δικαίωμα επί όλων των νήσων, εκτός εκείνων που η κυριαρχία τους έχει αναγνωρισθεί με την συγκεκριμένη Συνθήκη της Λωζάνης. Δηλαδή προδήλως βέβαιον είναι ότι με απόλυτη σαφήνεια καθορίζονται τα δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο, χωρίς να δημιουργούνται αμφισβητήσεις ή κενά στα όρια της κυριαρχίας της.

Περαιτέρω -περί του Καστελόριζου
  1. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, περιέρχονται στην Ιταλία, όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου. Τα νησιά δε αυτά αναφέρονται και απαριθμούνται λεπτομερώς ήτοι: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσσος, Δήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος. Λέρος, Πάτμος, Σύμη, Λιψώς και Κως. Ρητώς δε αναφέρεται ότι υπό την κυριαρχία της Ιταλίας περιέρχεται και η νήσος ΚαστελόριζοΔηλαδή με τον ύστερο αυτό κανόνα του 1923, ακυρώνεται(!) η με τη Διακοίνωση Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 1914 παράδοση του Καστελόριζου στην Τουρκία!
  2. Με τη συνομολόγηση ήδη της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, η Τουρκία παραιτήθηκε υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματός της επί των νήσων της Δωδεκανήσου και των εξ αυτών εξαρτημένων νησίδων (που κατέχονταν ήδη από την Ιταλία). Ορίζεται δε ότι, το ζήτημα που αφορά στα Δωδεκάνησα, θα κανονισθεί μεταξύ των ενδιαφερομένων (Ελλήνων –Δωδεκανησίων –Ιταλών). Ως εκ τούτου κατά τρόπο αδιστάκτως βέβαιονη Τουρκία ρητώς: α) δεν αναγνωρίζει δικαιώματα υπέρ αυτής επί της Δωδεκανήσου και
    β) ρητώς παραιτείται από οποιοδήποτε ζήτημα αφορά νήσους και βραχονησίδες στο πλέγμα της Δωδεκανήσου.
Έτσι με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του Φεβρουαρίου του έτους 1947, η Δωδεκάνησος παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Υπόψη δε ότι στη Συνθήκη αυτή των Παρισίων συμβαλλόμενο μέρος δεν είναι η Τουρκία. Η παραχώρηση αυτή, που αφορά άλλωστε ιστορικά ελληνικές νήσους, ήταν και μια δικαίωση για την προσφορά της Ελλάδας στον αγώνα κατά του φασισμού-ναζισμού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμο,στον οποίο μάλιστα η Τουρκία δεν είχε καν εμπλακεί!

Η ασθενής μνήμη των Τούρκων
  1. Τέλος (και ειδικότερα ως προς το ζήτημα των Ιμίων), αναγκαίο είναινα υπομνησθεί στην Τουρκία και στους επιφανείς πολιτικούς και επιστήμονές της, ότι στους επίσημους χάρτες της του Υπουργείου Εξωτερικών του 1953 και του 1971, τα Ίμια βρίσκονται εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ ο επίσημος χάρτης αυτού τούτου του τουρκικού στρατού («βαθύ κράτος») του 1969 αναφέρει τα Ίμια όχι ως Καρντάκ («Kardak») αλλά ως Ίμια («Immia») και τα εντάσσει απολύτως εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Τα προαναφερόμενα είναι αναγκαία να αντιπαρατεθούν στις ανιστόρητες και εξωνομικές προκλήσεις των Τούρκων «νομικών» και «πολιτικών».

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Σύμφωνο Φιλίας και η Εξέγερση του Ίλιντεν

Προσπάθεια να κλείσει το «μέτωπο» με την Βουλγαρία και να παρακάμψει τα προβλήματα με την Ελλάδα, καταβάλλει ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ ζητώντας από την Βουλή να εγκρίνει το Σύμφωνο Φιλίας με την Βουλγαρία την ώρα που η αντιπολίτευση του Ν. Γκρούεφσκι αντιδρά και αφήνει αιχμές για προδοσία…

Η αντιπαράθεσή αυτή είναι σε εξέλιξή την στιγμή που οι ηγεσίες των δυο χωρών έχουν ανακοινώσει ότι θα εορτάσουν από κοινού την εξέγερση του Ίλιντεν στις 2 Αυγούστου. Μια αμφιλεγόμενη επέτειος που διχάζει μέχρι τώρα τις δυο χώρες καθώς αποτελεί σύμβολο δυο διαφορετικών εθνικισμών: του «μακεδονικού» και του Βουλγαρικού.

Ο Ζ. Ζάεφ υπεραμύνθηκε της συμφωνίας υποστηρίζοντας ότι επιβεβαιώνει το διακριτό «Μακεδονικό Έθνος, Μακεδονική γλώσσα και μακεδονική ταυτότητα» προσθέτοντας ότι «δεν υπάρχει δίλημμα και ερώτημα για την ύπαρξη «δυο κρατών, δυο εθνών, δυο γλωσσών».

Και ο κ. Ζάεφ θέλοντας να προβάλει το δέλεαρ για την υπογραφή του Συμφώνου, αναφέρεται στην σημασία των σχέσεων με την Βουλγαρία καθώς η χώρα είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, θα διευκολύνει τις οικονομικές σχέσεις και την διασύνδεση συγκοινωνιών και ενεργειακών δικτύων, το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών, θα δοθεί ώθηση στην κατασκευή του Διαδρόμου 8, για οποίο όπως είπε ο κ. Ζάεφ προσφέρθηκε βοήθεια και από την Διαδικασία του Βερολίνου στην πρόσφατη συνάντηση στην Τεργέστη.

Και ο κ. Ζάεφ ανέφερε ακόμη ότι από κοινού θα πρέπει να εμποδιστεί η κακόβουλη προπαγάνδα και στις δυο χώρες, θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ο λόγος του μίσους και ο εθνικισμός.

Στα θετικά της συμφωνίας με την Βουλγαρία ο κ. Ζάεφ συμπεριέλαβε και το ότι η Σόφια υποστηρίζει την ένταξη της «Μακεδονίας» στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ χωρίς την προϋπόθεση της επίλυσης του ονόματος.

Το εθνικιστικό κόμμα VMRO-DPMNE και ο πρώην υπουργός εξωτερικών Α. Μιλόσοσκι εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις και παρουσίασαν συγκεκριμένο πλαίσιο βάσει του οποίου θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό το Σύμφωνο Φιλίας, μεταξύ των δυο χωρών, ώστε να μην απειληθεί η «μακεδονική ταυτότητα».

Ο κ. Μιλόσοσκι επισημαίνει ότι δεν υπάρχει αναφορά σε «Μακεδονικό λαό» ενώ η αναφορά σε «μακεδονική γλώσσα» γίνεται σε σχέση με το «μακεδονικό Σύνταγμα» και όχι σαν ένα πραγματικό δεδομένο. Ο κ. Μιλόσοσκι εγείρει και θέμα «μακεδονικής μειονότητας» στην Βουλγαρία υποστηρίζοντας ότι εάν δεν υπάρχει αναφορά στο κείμενο του Συμφώνου, θα πρόκειται για παραβίαση του άρθρου 49 του συντάγματος που προβλέπει την υποχρέωση του κράτους να μεριμνά για τους «Μακεδόνες που ζουν εκτός συνόρων». Οι εθνικιστές του VMRO-DPMNE αντιδρούν επίσης στην αναφορά σε «κοινή ιστορία» χωρίς να γίνεται μνεία στην διαφορετική ιστορική πορεία των δυο λαών.

Τις εξελίξεις αυτές παρακολουθούν σιωπηλά οι αλβανικές πολιτικές δυνάμεις στην ΠΓΔΜ, καθώς υποχώρηση του «μακεδονισμού» ενισχύει την δική τους επιδίωξη για διεθνοτικό κράτος κάτι όμως που θα τροφοδοτήσει εντονότατες αντιδράσεις από την πλευρά των εθνικιστών.

Και σε αυτό το κλίμα είναι προφανές ότι δυσχεραίνεται η προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης στο θέμα της ονομασίας.

Την ημέρα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου 1903 στην Οθωμανική Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργάνωσης VMRΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) οργάνωσαν εξέγερση των Χριστιανών με το επίπλαστο σύνθημα η «Μακεδονία στους Μακεδόνες» και μετά από μερικά μικροεπεισόδια που προκάλεσαν άφησαν το πεδίο ελεύθερο στον τουρκικό στρατό να ξεσπάσει εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού. Αυτή όμως ή εξέλιξή αφύπνισε τον Ελληνισμό που κινήθηκε άμεσα και αντέδρασε γράφοντας λαμπρές σελίδες με τον Μακεδονικό Αγώνα…

Η εξέγερση του Ίλιντεν και τα όσα ακολούθησαν έχουν ιδιαίτερη σημασία καθώς σύμφωνα και με τις αναφορές των διπλωματικών εκπροσώπων και προξένων των ευρωπαϊκών δυνάμεων δεν καταγράφεται πουθενά η εμπλοκή «Μακεδόνων» στην σύγκρουσή, αλλά μόνο η σύγκρουσή Ελλήνων και Βουλγάρων για την απελευθέρωση για λογαριασμό τους των τμημάτων της Μακεδονίας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Οθωμανών.

Και έτσι αυτή η αντιφατική επέτειος για μεν τους Σκοπιανούς αφορά την αφετηρία του «μακεδονισμού» ενώ για τους Βούλγαρους αφορά την έναρξη του αγώνα του Βουλγαρικού μεγαλοϊδεατισμού και εθνικής ολοκλήρωσης

Αν η σκοπιανή ηγεσία αποδεχθεί τον κοινό εορτασμό τότε ουσιαστικά ο Ζ. Ζάεφ παραδέχεται ότι οι πολίτες της χώρας του συνδέονται με το Βουλγαρικό Έθνος ενώ ερωτήματα στα Σκόπια προκάλεσε και το προσκύνημα του Ζάεφ στο άγαλμα του τσάρου Σαμουήλ στην Σόφια.

Νίκος Μελέτης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουλ 2017


Φυσικά και προξενεί σχόλια η επίσκεψη της κυρίας Θάνου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας

Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται. Τι συνηθίζεται δηλαδή, με τις συναντήσεις υψηλόβαθμων δικαστικών. Ανταλλάσσουν επισκέψεις μεταξύ τους; Μαζεύονται για καφέ και λένε τον πόνο τους; «Συμβουλεύει» ο ένας τον άλλον για τις υποθέσεις με τους ογκώδεις φακέλους. Ιδέα δεν έχω!

Τι να πεις; Τίποτε πιο ανθρώπινο από μία συνάντηση της τέως προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου, νυν Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, με την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου. Βρέθηκαν στο γραφείο της τελευταίας και είναι ο πρώτος καφές, μετά την συνταξιοδότηση της κ. Θάνου.

Οι πληροφορίες λένε ότι συζητήθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με τα νέα καθήκοντα που έχει αναλάβει η κ. Θάνου, στο Μαξίμου.

Και γιατί προξενεί εντύπωση και πολλά σχόλια, αυτή η συνάντηση; Δεν είναι πολύ φυσικό παλιές γνώριμες, εκπρόσωποι θεσμών και υψηλόβαθμων δημόσιων «θέσεων» να συνομιλούν μεταξύ τους; Κανένα ζήτημα δεν θα υπήρχε αν δεν είχαν προηγηθεί τόσες πολλές συζητήσεις για την κ. Θάνου. Αν δεν την είχε πιάσει ο κόσμος στο στόμα της δηλαδή. Αν δεν είχε γίνει «σούσουρο» στο «χωριό» για κάποιες «υπερβάσεις» της. Αν τέλος πάντων, ρε παιδί μου, δεν είχε δώσει «δικαιώματα» στη γειτονιά με τις «τσαχπινιές» της…

Ανεξάρτητα, από τους ανθρώπους, η ακεραιότητα και το κύρος των θεσμών είναι μεγάλη υπόθεση. Και γι αυτό, τα πρόσωπα που τους υπηρετούν θα πρέπει να πασχίζουν για την προστασία τους. Έχουν υποχρέωση να κατανοούν τη μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν για τους διαχρονικούς και πάγιους αξιολογικούς προσανατολισμούς της κοινωνίας. Για κάτι δηλαδή, διαρκές ενώ οι ίδιοι παραμένουν περιστασιακοί στην αποστολή τους.

Ε, δε το κάνουν όλοι. Κάποιοι ξεφεύγουν. Πες το αφέλεια πες το κακή εκτίμηση, ανασφάλεια, μικρή εμβέλεια στην διανοητική επεξεργασία των αντιθέσεων. Όπως και να το δεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται. Σου λέει, κάτι πήγε να κάνει εκεί. Κάτι μαγειρεύει πάλι. Δεν τη χωράει ο τόπος και πήρε τους δρόμους. Σπίτι δεν έχει να πιει καφέ;

Άντε όμως, τώρα να βρεις ποιος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει σοβαρά, έναν θεσμό. Το πολιτικό σύστημα δεν τους διαλέγει; Aρχίζω να πιστεύω ότι όσο σοβαρό είναι το πολιτικό σύστημα άλλο τόσο είναι και οι θεσμοί. Και βέβαια, όσο σοβαρός είναι και ο κόσμος που το στηρίζει.

Μπάχαλο μου φαίνεται η κατάσταση. Ούτε εμπιστοσύνη ούτε σεβασμό στη λειτουργία του κράτους. Ούτε και στον διπλανό μας δεν έχουμε.

Για όλα όμως, φταίνε οι «άλλοι». Αν δεν υπήρχαν οι «άλλοι», δεν θα είχαμε και τις «συναντήσεις». Όλα θα ήταν διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτοί οι καταχθόνιοι, πονηροί και πάντα αντίπαλοι «άλλοι». Οι Δεξιοί, οι Αριστεροί, οι από πάνω, οι από κάτω, οι άντρες, οι γυναίκες, οι πρώην και οι επόμενοι «εχθροί» μας.

Πέστε μου τώρα. Δεν πληρώνατε όσο όσο να ακούσετε τι είπαν χθες, η Βασιλική με την Ξένη, στο γραφείο της;

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα δικαστήρια βγάζουν απαλλακτικές αποφάσεις για τον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αλλά αυτές δεν «αρέσουν». Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υπόθεση του ελλείμματος του 2009, το οποίο οδήγησε τη χώρα στον αποκλεισμό από τις αγορές και στα Μνημόνια, είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση. Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Τσίπρα) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν αναγνωρίσει ότι το έλλειμμα αυτό είναι 15,6% και το καταλογίζουν στην προηγηθείσα κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία είναι η μόνη που υποστηρίζει ότι το έλλειμμα αυτό διογκώθηκε σκοπίμως από την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Κάπου εδώ εμπλέκεται η Ελληνική Στατιστική Αρχή και ο τότε πρόεδρός της Ανδρέας Γεωργίου σύρεται από δικαστήριο σε δικαστήριο με δύο κατηγορίες. Η μια είναι σοβαρή. «Ψευδής βεβαίωση», που σημαίνει ότι ο ίδιος «φούσκωσε» στο έλλειμμα του 2009. Η άλλη είναι μάλλον τυπική. «Παράβαση καθήκοντος», επειδή για μερικούς μήνες διατήρησε (παράλληλα με την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ) τη θέση του και στο ΔΝΤ, όπου ήταν υπάλληλος για πολλά χρόνια.

Κι εδώ αρχίζουν διάφορα περίεργα. Τα δικαστήρια της ουσίας, που εκδίκασαν τις υποθέσεις, αθώωσαν τον Γεωργίου (εδώ και εδώ). Άλλωστε, για όποιον κοιτάξει λίγο τις ημερομηνίες είναι προφανές ότι η σοβαρή κατηγορία είναι ανύπαρκτη. Για έναν απλό λόγο. Ο Γεωργίου διορίστηκε στην ΕΛΣΤΑΤ στις 2 Αυγούστου του 2010, ενώ το πρώτο Μνημόνιο είχε υπογραφεί στις 3 Μαΐου. Πώς γίνεται, επομένως,  να «φουσκώσει» το έλλειμμα  γι’ αυτόν τον σκοπό, όπως αναφέρει η κατηγορία;

Φαίνεται, όμως, ότι η απαλλακτικές αποφάσεις τόσο των δικαστηρίων της ουσίας όσο και των Δικαστικών Συμβουλίων δεν αρέσουν. Και πέφτουν βροχή οι εφέσεις και οι αναιρέσεις (δύο παραδείγματα εδώ και εδώ). Η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται την κρίση των συναδέλφων της και να θέλει να αποφασίσουν αλλιώς. Αυτό, όμως, εξ αντικειμένου οδηγεί σε «πολιτική» απόφαση. Διότι τα πραγματικά στοιχεία, με βάση τα οποία έκριναν οι δικαστές, οδήγησαν σε απαλλαγή τον κατηγορούμενο. Ενώ οι «νομικοί λόγοι», τους οποίους επικαλείται η κυρία Ξένη Δημητρίου, πού πρέπει να οδηγήσουν; Φτάνουμε έτσι στο ερώτημα: Ποιοι θέλουν να αποφασίζουν «πολιτικά» οι δικαστές;

Η απάντηση είναι, μέχρι στιγμής, η εξής:

Καταδίκη του Γεωργίου επιδιώκουν κάποια από τα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή, ελπίζοντας ότι έτσι θα ξεφορτωθούν το άγος του ελλείμματος του 2009 που τους κυνηγάει. Ένα παράδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, τώρα πλέον, θέλει να κλείσει αυτή η υπόθεση, μετά  και τις υποσχέσεις που έδωσε στους δανειστές. Άλλωστε, υπάρχουν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είπαν καθαρά ποιος φταίει για το έλλειμμα.

Yπάρχουν, όμως, κυβερνητικά στελέχη που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προέρχονται από την καραμανλική ΝΔ και (είναι λογικό να) βγάζουν σπυράκια, όταν βλέπουν ότι όλοι οι ευρωπαίοι παράγοντες καταλογίζουν την ευθύνη για το έλλειμμα του 2009 εκεί όπου ανήκει.

Υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη-και δη αρμόδια-που σχολιάζουν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δεν άρεσε η απόφαση για την Ηριάννα και εξανέστη. Δικαίωμά του; Ας πούμε ναι, αν και λόγω θέσεως οι περισσότεροι ειδικοί διαφωνούν. Ο ίδιος, όμως, δεν έβγαλε κιχ για τις απανωτές εφέσεις και αναιρέσεις απαλλακτικών αποφάσεων για την υπόθεση Γεωργίου, οι οποίες πετάνε στο καλάθι τις απανωτές αποφάσεις των δικαστών. Και αυτό δικαίωμά του; Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι κάποιοι θέλουν οι δικαστές να αποφασίζουν όχι με βάση τα πραγματικά στοιχεία, αλλά με βάση τη συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα. Μόνο που αν κυριαρχήσει αυτό, η κατάσταση μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Και κάποια στιγμή να στραφεί εναντίον όσων το επιδιώκουν σήμερα.

Προσοχή, λοιπόν. Γιατί το φαινόμενο του μπούμερανγκ παραμονεύει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου