Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαΐ 2017


Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης

Οι εξελίξεις στην Τουρκία το τελευταίο διάστημα δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία, ακόμη και στους πιο καλόπιστους στην Ελλάδα και στη Δύση γενικότερα, για τον χαρακτήρα του καθεστώτος και τις πραγματικές επιδιώξεις του στη Μέση Ανατολή, στη Μικρά Ασία και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ερντογάν θέτει πλέον τις βάσεις για τη δημιουργία ενός πολιτικού συστήματος, στο οποίο θα ηγεμονεύουν εσαεί οι τουρκοσουνιτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Στόχος του είναι να περιθωριοποιήσει περαιτέρω τους αντισυστημικούς Κούρδους και Αλεβίτες, καθώς και όλες τις άλλες μειονοτικές ομάδες και φιλελεύθερες φωνές. Το νέο Σύνταγμα είναι πολύ χειρότερο και από αυτό του δικτάτορα Κενάν Εβρέν των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Το τουρκικό «βαθύ κράτος» και οι πολιτικές του βιτρίνες, ισλαμικά και κεμαλικά κόμματα, εφαρμόζουν μια σειρά από αλληλοσυμπληρούμενες πολιτικές, που στοχεύουν στην αποδυνάμωση «απειλών» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Όμως, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα επιτύχουν αυτά τα οποία επιδιώκουν.

Ο κουρδικός εφιάλτης

Η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη Βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ. Γι’ αυτό και υποστηρίζουν τη διατήρηση της ενότητας αυτών των δύο χωρών. Διαφορετικά, η μεγαλοϊδεατική τουρκική ηγεσία θεωρεί πως αυτά τα εδάφη θα πρέπει να περάσουν στη δικαιοδοσία της, ως πρώην «οθωμανική επικράτεια»!

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων μηνών, οι πρόσφατες τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις κατά κουρδικών θέσεων και η μαζική συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα με Συρία και Ιράκ αποτελούν αδιάψευστες ενδείξεις αυτής της πολιτικής. Επίσης, η σχετική προπαγανδιστική εκστρατεία των πλήρως ελεγχόμενων τουρκικών ΜΜΕ αποτελεί επιπλέον επιβεβαίωση των τουρκικών προθέσεων.

Περαιτέρω, όμως, στρατιωτική εμπλοκή του τουρκικού κράτους στην περιοχή θα αποδυναμώσει περισσότερο τον κρατικό μηχανισμό και ιδιαίτερα τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ θα ενισχύσει το αντιπολεμικό κίνημα και τον διχασμό στο εσωτερικό. Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος η Τουρκία να έρθει αντιμέτωπη με το Ιράν. Οι κουρδικές συνιστώσες δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθούν την τουρκική πολιτική και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται μέχρι τελικής εθνικής δικαίωσης.
Η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί να καταστήσει τη χώρα διεθνές κέντρο μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη. Οι Τούρκοι ιθύνοντες εκτιμούν πως μια τέτοια κοσμογονική εξέλιξη θα μετατρέψει την Τουρκία σε μεγάλη δύναμη και ισότιμο παίκτη με τα άλλα μεγάλα κράτη του διεθνούς συστήματος. Ελέγχοντας τη ροή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή προς τη Δύση, το τουρκικό καθεστώς θα μπορεί να απειλεί και να κλιμακώνει τις διεκδικήσεις του.

Η πρόσφατη πικρή εμπειρία με τις τουρκικές απειλές περί αποστολής εκατομμυρίων προσφύγων στην ΕΕ αποτελεί μόνο μια μικρή ένδειξη του μαφιόζικου, τυχοδιωκτικού τρόπου σκέψης και δράσης τμημάτων της τουρκικής πολιτικής ελίτ και γραφειοκρατίας. Είναι σαφές ότι η ανάδειξη της Τουρκίας σε ρυθμιστή της ροής ενέργειας προς τον δυτικό κόσμο θα συνιστούσε αυτοκτονική επιλογή για τις ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον, θέτει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Επίδοξος ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου

Η ισλαμική κυβέρνηση αυτοπροβάλλεται ως προστάτης και ηγέτης των απανταχού μουσουλμάνων, αναπτύσσοντας έντονα αντιδυτική ρητορική και αντίστοιχες πρακτικές. Με αυτό τον τρόπο πιστεύει πως θα ενισχύσει τον διεθνή ρόλο της και θα διευρύνει τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών της.

Απευθυνόμενη σε ισλαμικά ακροατήρια κυρίως της Μέσης Ανατολής, μονίμως κατηγορεί τη Δύση για την υστέρηση των μουσουλμανικών κρατών και κοινωνιών. Καλλιεργεί την ταξική-θρησκευτική συνείδηση του «φτωχού και καταπιεσμένου μουσουλμάνου». Αξίζει να σημειωθεί ότι η ρητορική της αυτή έχει αρκετά κοινά με την αντίστοιχη ρητορική της ευρωπαϊκής Αριστεράς και τμημάτων της Κεντροαριστεράς.

Ο αραβικός κόσμος, όμως, δεν βλέπει την Τουρκία με αυτό το μάτι. Αντίθετα, είναι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντί της και δεν πρόκειται να της επιστρέψει να ηγεμονεύσει στο σουνιτικό στοιχείο. Άλλωστε, το Κοράνι γράφτηκε στα αραβικά και όχι στα τουρκικά…

Ο εσωτερικός πόλεμος

Το «βαθύ κράτος» επιδιώκει την καταστροφή όλων των μη ελεγχόμενων από το ίδιο κουρδικών πολιτικών δικτύων μέσα στην Τουρκία. Εδώ και μήνες, χιλιάδες στελέχη του φιλελεύθερου και κουρδικού κόμματος HDP βρίσκονται στη φυλακή μαζί με βουλευτές και τους δύο συμπροέδρους. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι σχεδόν αδύνατο το εν λόγω κόμμα να αναπτύξει επιτυχώς οποιαδήποτε αποτελεσματική πολιτική δραστηριότητα.

Παράλληλα, το τουρκικό «βαθύ κράτος» προωθεί την ανάδειξη νέων, ισλαμικών κουρδικών οργανώσεων, φίλα προσκείμενων στον Ερντογάν και στο κόμμα του ΑΚΡ. Στόχος είναι η πλήρης πολιτική περιθωριοποίηση του HDP, το οποίο κατηγορείται ως προέκταση του ΡΚΚ, και η αντικατάστασή του με τις ισλαμικές κουρδικές οργανώσεις.
Αυτή η μυωπική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας στενεύει τα περιθώρια διαλόγου και πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού ζητήματος, γεγονός που οδηγεί περισσότερους νέους Κούρδους στη ριζοσπαστικοποίηση και στη χρήση βίας για την επίτευξη των πολιτικών τους στόχων. Έτσι, το ΡΚΚ βγαίνει ακόμα πιο ενισχυμένο σε ανθρώπινο δυναμικό και σε πολιτική νομιμοποίηση εντός της κουρδικής εθνότητας.

Πρέπει, επίσης, να τονιστεί ότι τους τελευταίους μήνες τα δυτικά ΜΜΕ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, έχουν πάψει να χαρακτηρίζουν το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση. Το αναφέρουν είτε ως «Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν» ή ως «Κούρδοι ριζοσπάστες». Πρόκειται για σαφέστατη ένδειξη αυξάνουσας διεθνούς νομιμοποίησης της ένοπλης αυτής παράταξης.

Επιπλέον, ο αγώνας του ΡΚΚ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους του παρείχε μεγαλύτερη νομιμοποίηση. Αντιθέτως, η ταύτιση της Τουρκίας –στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης– με την ισλαμική τρομοκρατία την κατέστησαν στόχο δριμείας κριτικής.

Αντί το τουρκικό κράτος να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κουρδική ηγεσία, επέλεξε τον δρόμο του πολέμου και της καταστροφής. Αυτός, όμως, είναι ένας αδιέξοδος δρόμος. Η δημογραφική, κοινωνική και πολιτική δυναμική του κουρδικού στοιχείου, αλλά και η διεθνής συγκυρία, δεν ευνοούν «λύσεις» παρόμοιες με αυτές που επιβλήθηκαν στους Αρμένιους και στους Έλληνες της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ρεύμα υπέρ της φιλελευθεροποίησης

Το τουρκικό κράτος επιδιώκει τον έλεγχο και την αντιστροφή του κοινωνικού ρεύματος που ζητά εκδημοκρατισμό και φιλελευθεροποίηση. Πρόκειται για ρεύμα που εμπνέει εκατομμύρια νέους, κυρίως Αλεβίτες και Κούρδους, αλλά και πάρα πολλούς εκκοσμικευμένους Τούρκους των δυτικών και νότιων παράλιων περιφερειών.

Έτσι συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις στον ακαδημαϊκό χώρο. Ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες, στις τέχνες, στη δημοσιογραφία, στους χώρους του κοινωνικοπολιτικού ακτιβισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου καλλιεργούνται δημοκρατικές και φιλελεύθερες ιδέες που εμπνέουν ευρύτατα στρώματα της νεολαίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι εντός του κυβερνητικού ΑΚΡ υπάρχει η εκτίμηση, μετά και το πρόσφατο δημοψήφισμα, ότι το ισλαμικό κόμμα έχει χάσει σημαντικό μέρος της υποστήριξής του από πολίτες νεαρής ηλικίας. Οι μαζικές πολιτικές διώξεις δημιουργούν χιλιάδες νέους αντικαθεστωτικούς εντός και εκτός Τουρκίας. Ένα ποσοστό από αυτούς ενδεχομένως να ριζοσπαστικοποιηθούν και να στραφούν δυναμικά εναντίον του καθεστώτος Ερντογάν.

Σε εξέλιξη βρίσκεται και η εκκαθάριση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού από στελέχη της επιρροής του δικτύου Γκιουλέν. Τα μέλη και οι υποστηρικτές του δικτύου αντικαθίστανται συστηματικά με εθνικιστές και ισλαμιστές προσκείμενους στο κόμμα του Ερντογάν. Επίσης, το καθεστώς διαλύει όλα τα μη ελεγχόμενα κοινωνικά δίκτυα δραστηριότητας και επαφής με τον δυτικό κόσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Οι δύο πόλεμοι του Ερντογάν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το μεγαλείο του αρχαίας ελληνικής διανόησης στη φιλοσοφική, πολιτική και ηθική της έκφανση δεν αναδύεται μέσα από ομοιογένεια και ενιαία μορφή. Αντίθετα, μας αποκαλύπτεται με την αντιφατικότητά της, την εκδήλωση και εναλλαγή διαφορετικών -διαμετρικά πολλές φορές- ρευμάτων, που αλληλο-αντιμάχονται και μέσα από την αποδοχή και την άρνηση, τη θέση και την αντίθεση, σταλάζουν στη σύνθεση, με αντικειμενικό σκοπό την κατάκτηση του ιδεώδους και του αληθινού.

Γράφει ο Βασίλης Κουδούνης

Αυτόνομη και συστηματική θεολογική σκέψη, βέβαια, δεν υπήρχε, αλλά εξελισσόταν παράλληλα και εντός της φιλοσοφίας. Στον Χριστιανισμό η θεολογία συνίσταται στη χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου, προκειμένου το περιεχόμενο της θείας αποκάλυψης να διατυπωθεί με όρους που είναι αποδεκτοί από την ανθρώπινη διάνοια. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ θεολογίας και φιλοσοφίας έγκειται στο ότι η χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου στη θεολογία αποβλέπει a priori στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με τη θεία αποκάλυψη, ενώ στη φιλοσοφία καμία αποκάλυψη δε χειραγωγεί και δε δεσμεύει την έκβαση της θεωρητικής αναζήτησης.

Στις επόμενες ενότητες αδρομερώς, θα καταθέσω ψήγματα μονοθεϊστικών αντιλήψεων που εντοπίζονται μέσα στην αρχαία ελληνική φιλοσοφική σκέψη και μπορούν να χαρακτηρισθούν ως σηματοδότες και βηματοδότες της σαφούς και πολυκύμαντης πορείας από την πολυθεΐα στον μονοθεϊσμό και τελικά στην ιστορική συνύφανση Χριστιανισμού και Ελληνισμού.

Πολύ πριν από τον Όμηρο, που ουσιαστικά μας εισάγει με τα θαυμάσια επικά του ποιήματα στο δωδεκάθεο, τα οποία αποτελούν και μία θριαμβευτική καταξίωση του έντονου διαλόγου θεού και ανθρώπου, εντοπίζουμε σπέρματα μονοθεϊστικών απόψεων.

Πιο συγκεκριμένα, ακόμη και στα πλαίσια των ορφικών ύμνων, της αρχαιότερης δηλαδή ελληνικής θρησκευτικής έκφρασης με το πλήθος των ποικιλώνυμων θεοτήτων, διαχέεται κάποια ιδέα, ότι ένας είναι ο Θεός, του οποίου τα πολλά, διαφορετικά και αντιφατικά ονόματα δεν αντιστοιχούν σε αυθυπόστατες, ξεχωριστές θεότητες, αλλά μας αποκαλύπτουν διάφορες ενέργειες και λειτουργίες του μέσα στον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικοί οι στίχοι: «εις (ένας) Ζευς, εις Άϊδης, εις Ήλιος, εις Διόνυσος, εις Θεός εν πάντεσι. Τι σοι, δίχα ταύτα αγορεύω;».

Έπειτα, στο πλαίσιο της αρχαϊκής εποχής, βλέπουμε τον Αναξίμανδρο στο φιλοσοφικό του ποίημα, το οποίο επιγράφεται «περί φύσεως», απορρίπτοντας το πολυπρόσωπο θείο, να διακηρύσσει την ύπαρξη μιας Γενικής Κοσμολογικής Αρχής, άπειρης, ανώλεθρης, αθάνατης, γενεσιουργού των πάντων και κυβερνώσης τα πάντα.

Αλλά αυτός που εντυπωσιάζει με τον τολμηρό, ρηξικέλευθο θα έλεγα, θεολογικό του στοχασμό, κατά τον τελευταίο αιώνα της αρχαϊκής εποχής είναι ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος. Ο Έλληνας φιλόσοφος και ιδρυτής της Ελεατικής Σχολής υπήρξε ο πρώτος θεωρητικός μονοθεϊστής και από τους πρωτοπόρους του «Ελληνικού Διαφωτισμού». Αντιστρατεύτηκε με παρρησία την άποψη του Ομήρου και του Ησιόδου, οι οποίοι εκφράζανε τη λαϊκή πίστη στην ανθρωπόμορφη πολυθεΐα, επισημαίνοντας ότι οι άνθρωποι αποδίδουν στους θεούς όσα οι ίδιοι χαρακτηρίζουν «ψόγο», δηλαδή «κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν».

Μάλιστα τους απεικονίζουν με εντελώς σχετικά γνωρίσματα, δηλαδή οι Αιθίοπες τους παρασταίνουν μαύρους και οι Θράκες ξανθούς. Επισημαίνει, ότι «…αν είχαν τα βόδια και τα άλογα και τα λιοντάρια χέρια, όπως οι άνθρωποι, αν μπορούσαν να ζωγραφίσουν όπως αυτοί και να δημιουργήσουν έργα τέχνης, τότε επίσης θα ζωγράφιζαν την εικόνα των θεών τα άλογα όπως τα άλογα, τα βόδια όπως τα βόδια και ανάλογα με την εξωτερική τους εμφάνιση θα απέδιδαν τη σωματική μορφή των θεών τους».

Ο Κολοφώνιος φιλόσοφος, όμως, θα αντιπαραθέσει την ιδέα ενός και μοναδικού Θεού χωρίς ανθρώπινα γνωρίσματα και πάθη. Μας προβάλλει έναν Θεό τέλειο, ασώματο και αΐδιο, ακίνητο, που ολάκερος σκέπτεται, βλέπει και ακούει και με την πνευματική του ενέργεια (νόου φρενί), δηλαδή με το σύνολο της ακατάληπτης από τον άνθρωπο ουσίας του, κυβερνά και ενεργεί στο σύμπαν. «Ούλος ορά ούλος δε νοεί, ούλος δε τε ακούει».

Ο Αριστοτέλης θα γράψει για τον Ξενοφάνη ότι «πρώτος τούτων (των φιλοσόφων)ενίσας... εις τον όλον ουρανόν αποβλέψας το εν είναι φησί το θεόν» («Μετά τα φυσικά» 986, β’ 18). Για τον πρωτοπόρο αυτόν φιλόσοφο ενδιαφέρουσα είναι και η εισήγηση του Ziegler «Ξενοφάνης, ο επαναστάτης του πνεύματος» στην επετηρίδα της Φ.Σ. του ΑΠΘ. (19) έκδ. 1965.

Ο μαθητής του Ξενοφάνη Παρμενίδης αποδέχεται το υπέρτατο Ον –Παν ως θεία ουσία μία, μοναδική, άναρχη, ανώλεθρη, αμετάβλητη και τα διάφορα άλλα όντα τα εκλαμβάνει ως εκδηλώσεις αυτής της ουσίας. Πολλές πληροφορίες για τον Ελεάτη φιλόσοφο μας προσφέρει ο πλατωνικός διάλογος «Παρμενίδης».

Συνεχίζοντας τη σταχυολόγηση μονοθεϊστικών αντιλήψεων από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον Ηράκλειτο, τον Εμπεδοκλή τον Ακραγαντίνο και τον ρασιοναλιστή Πρόδικο.

Ο Ηράκλειτος, φιλόσοφος της αρχαϊκής εποχής, στα αποσπάσματα του έργου του «Περί φύσεως», τα οποία «φιλοξενούνται» σε μεταγενέστερους συγγραφείς, ελέγχει ευθέως τον ανθρωπομορφισμό του θείου, προβάλλοντας την ενιαία ουσία του κόσμου και τον Λόγο ως μία υπέρτατη Αρχή του παντός, από την οποία πηγάζει το ανθρώπινο Δίκαιο. «Τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπειοι νόμοι υπό ενός, του θείου… νόμοις και βουλή πείθεσθαι ενός».

Υιοθετώντας ως Αρχή των πάντων τον Λόγο, μας παραπέμπει στον εναρκτήριο στίχο τού κατά Ιωάννην Ευαγγελίου: «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος». Διακηρύσσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον Λόγο και αναδεικνύει την Αρχή αυτή σε πηγή της ανθρώπινης ελευθερίας.

Ο Εμπεδοκλής, στην ανατολή της κλασικής εποχής, στα διασωθέντα αποσπάσματα από το «περί φύσεως» και τους «Καθαρμούς», τονίζει την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ρυθμιστικής Γενικής Αρχής, ενός Νόμου, που αποτελεί εκδήλωση πρόνοιας του υπέρτατου, απρόσιτου και αοράτου όντος. Ως εκ τούτου, ερμηνεύει και τη μοίρα του ανθρώπου, εντάσσοντας τη γένεση του είδους του στη γενικότερη δημιουργία και ανάγοντας τη ζωή στο Ον.

Επιπρόσθετα, υποστηρίζει ότι στο λυκαυγές της ανθρώπινης Ιστορίας, η κοινωνία ήταν αγνή και άδολη, πραγματικά ευτυχισμένη. Προϊόντος, όμως, του χρόνου επήλθε ο εκπεσμός από εκείνη την αδιάφθορη, αρχέγονη κατάσταση, με αποτέλεσμα η εμπειρικά γνωστή ανθρώπινη συμβίωση με τους όρους και τις προϋποθέσεις που τη διέπουν να γνωρίσει την ηθική αλλοίωση και την αλλοτρίωση.

Αισιοδοξεί, παρά ταύτα, ότι με τους «καθαρμούς» ο άνθρωπος μπορεί να εξαγνιστεί και να επανέλθει στην αρχική, μακάρια κατάσταση. Η φιλοσοφική αυτή προσέγγιση της ανθρώπινης ιστορικής πορείας μάς θυμίζει εύκολα τη διάκριση του προπτωτικού από τον μεταπτωτικό άνθρωπο και τη μετάνοια ως μέσο ψυχικής σωτηρίας και τελικά θεώσεως στo πλαίσιο της Βιβλικής διδασκαλίας.

Ο Πρόδικος στη ρασιοναλιστική ερμηνεία της κρατούσης λαϊκής θρησκείας διακήρυξε ότι οι παραστάσεις των θεών, η λατρεία και τα μυστήρια συνδέονται με τη γεωργία και τις άλλες τέχνες. Οι άνθρωποι προσωποποίησαν και θεοποίησαν αυτούς που επινόησαν τη γεωργία, τη μεταλλουργία κ.λπ. Ακόμη και σε φυσικά φαινόμενα(αέρας, φως, κεραυνός κλπ) προσέδωσαν θεϊκή υπόσταση. Τελικά προέκυψαν η Δήμητρα, ο Διόνυσος, ο Ήφαιστος, ο Απόλλωνας, ο Αίολος κ α. Ουσιαστικά, τόνισε, έχουμε συγκαλυμμένη αθεΐα.

Το αποφασιστικό βήμα, όμως, στη μετατόπιση του κέντρου βάρους του Ελληνισμού από την πολυθεΐα στον μονοθεϊσμό πραγματοποιείται από τον Σωκράτη, που θανατώθηκε, επειδή ουσιαστικά και με συνέπεια, εντιμότητα και παρρησία, αμφισβήτησε το κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο της πόλης του, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Είναι πασίγνωστη η πίστη του Σωκράτη και του Πλάτωνα σε μία Νοερά Αρχή, που κυβερνά και καθοδηγεί τον άνθρωπο, παραμένοντας ύψιστο Ον πνευματικής υπόστασης. Ο Αριστοτέλης εξάλλου στο «Μετά τα Φυσικά» του χαρακτηρίζει τον Θεό αιώνιο, άυλο, πνεύμα καθαρό που κυβερνά τα πάντα. «Λέγουμε πράγματι ότι ο Θεός είναι ζωντανό, αΐδιο Ον, ώστε η ζωή και Αιών συνεχής και αΐδιος υπάρχει στον Θεό, διότι αυτά είναι ο Θεός» (”ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ”, 1073Α).

Πριν ολοκληρώσω τη δειγματοληπτική αυτή παρουσίαση τολμηρών προδρόμων της μονοθεΐας, αξίζει να μνημονεύσω πώς παρουσιάζει στην Πολιτεία (Β 361C,D,E) ο Πλάτων τη μεταχείριση του δικαίου, αφού συνιστά ένα σημείο, που θεωρήθηκε ως προφητεία του Χριστού από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα κι άλλους χριστιανούς Πατέρες οι οποίοι εποικοδομητικά μελέτησαν την αρχαία ελληνική Γραμματεία.

Γράφει συγκεκριμένα: «…δηλαδή, ενώ δεν έχει κάμει καμία αδικία(ο δίκαιος) να έχει αποκτήσει τη φήμη ότι είναι ο μεγαλύτερος άδικος, για να περάσει η δικαιοσύνη του από μεγάλες δοκιμασίες και να δείξει ότι δεν λυγίζει από τη συκοφαντία και τα αποτελέσματά της, αλλά να μείνει αμετάβλητος μέχρι να πεθάνει, έχοντας τη φήμη ότι σ’ όλη του τη ζωή ήταν άδικος, ενώ πραγματικά ήταν δίκαιος, ώστε άμα φτάσουν και οι δύο στο τέρμα, ο ένας της δικαιοσύνης και ο άλλος της αδικίας, τότε να κριθούν ποιος από τους δύο τους ήταν ο πιο ευτυχισμένος… Θα ειπούν λοιπόν αυτά εδώ: ότι ο δίκαιος, όντας τέτοιος που είπα, θα μαστιγωθεί, θα βασανισθεί, θα φυλακισθεί, θα τον τυφλώσουν με τη φωτιά και στο τέλος, αφού πάθει όλα τα δεινά, θα σταυρωθεί ανάποδα και θα μάθει ότι πρέπει να θέλει όχι να είναι αλλά να φαίνεται δίκαιος…».

Εν κατακλείδι, η αρχαία ελληνική διανόηση, με φιλοσόφους στην πρώτη γραμμή, ΔΕΝ εγκλωβιζόταν σε δόγματα και μερικές αλήθειες. Κατέτεινε αγωνιστικά και όχι εγωιστικά στη βαθιά προοπτική, στην ολοκληρωμένη αλήθεια και την προσδοκούσε ως σωτηριολογικό μέσο, αυτοδύναμο και ανεξάρτητο.

Μεγάλες πνευματικές μορφές αμφισβήτησαν την κυρίαρχη λαϊκή θρησκεία, διακηρύσσοντας με τον θαρραλέο και πρωτοποριακό λόγο τους την ανεπάρκεια της πολυθεΐας. Μία στάση τολμηρή, η οποία προλείανε τον δρόμο προς τον μονοθεϊσμό του «Αγνώστου Θεού» και θεμελίωσε έτσι την πολύπτυχη και πολυκύμαντη διασύνδεση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό.

* Ο κ. Βασίλειος Κουδούνης είναι Ιστορικός- Φιλόλογος, MEd.
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Από την εποχή Σημίτη οι διάδοχες κυβερνήσεις συμπεριφέρονται ως εάν ο κίνδυνος τουρκικής επίθεσης είναι πραγματικός, επικείμενος και δεδομένη η ελληνική ήττα σε περίπτωση αναμέτρησης. Καλλιεργούν τον ραγιαδισμό και τον εθνομηδενισμό της παρέας του Φίλη και πολλών άλλων. Το επιχείρημα ότι ο Ερντογάν είναι «τρελός» και ανεξέλεγκτος δικαιολογεί κάθε περαιτέρω υποχώρηση, ποιος τα βάζει με ένα τρελό;

Η αλήθεια είναι πως ο Ερντογάν είναι τολμηρός, ρηξικέλευθος, λογάς, αλλά όχι τρελός. Η δε Τουρκία, με τους κεμαλιστές ή με τον Ερντογάν, αποφεύγει να παραβιάσει έμπρακτα τα όρια που σε γενικές γραμμές ορίζουν οι ΗΠΑ. Όποτε η Τουρκία έχει περάσει από τη ρητορική σε πολεμικές επιχειρήσεις έχει την άτυπη αλλά ρητή έγκριση των ΗΠΑ (Κύπρος το 1974) ή δεν προσκρούει σε σαφή απαγόρευση των ΗΠΑ (Συρία τώρα).

Μετά τον Β΄ Παγκόσμια Πόλεμο, η Τουρκία και η Ελλάδα αποτελούσαν για τις ΗΠΑ μια ενότητα και είχαν ένα ρόλο: να είναι φράχτης σε κάθε απόπειρα καθόδου της Σοβιετικής Ένωσης προς τη Μεσόγειο. Στη Γιάλτα, Στάλιν, Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ αποφάσισαν ότι Τουρκία και Ελλάδα ανήκουν στη Δύση, όπως απλώς υπενθύμισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Το άνοιγμα και η πολιτική ειρήνης της Αθήνας στα Βαλκάνια ήταν αποτέλεσμα της Γιάλτας και της ειρηνικής συνύπαρξης. Οι καλές διαβαλκανικές σχέσεις ήταν δοτές από τις συμφωνίες των Μεγάλων Δυνάμεων.

Κάθε αλλαγή στα ελληνοτουρκικά ή στα βαλκανικά πράγματα έγινε είτε απ’ ευθείας από τις ΗΠΑ είτε με εντολή ή ανοχή τους (π.χ. Γιουγκοσλαβία). Είναι πασιφανές ότι ισχύει απολύτως ένα σημείο-κλειδί: Η αποτροπή καθόδου της μετακομμουνιστικής Ρωσίας στη Μεσόγειο.

Τουρκία και Ελλάδα εξακολουθούν να έχουν κοινή μοίρα απέναντι στη Ρωσία, όπως προέβλεπε η Γιάλτα. Έχουν κοινή μοίρα αλλά όχι κοινή στάση έναντι της Ρωσίας. Η διάκριση απαιτεί εξήγηση.

Η Τουρκία παραμένει φράχτης

Η Τουρκία, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, πλεονεκτεί έναντι της Ελλάδας επειδή συνορεύει με τη Ρωσία, διατηρεί δηλαδή το ρόλο του φράχτη. Η Ελλάδα δεν κλείνει, πλέον, τον δρόμο σε κανέναν αντίπαλο. Όλες οι βαλκανικές χώρες ανήκουν πλέον και αυτές στη Δύση. Η Ελλάδα έχει χάσει το ρόλο που έδινε αξία στη γεωπολιτική της θέση. Αντίθετα, η Τουρκία μπορεί να συναλλάσσεται επωφελώς με τη Ρωσία, εφόσον δεν ανατρέπει την αμερικανική πολιτική.

Το πετρέλαιο/αέριο δημιουργεί νέα γεωοικονομικά/γεωπολιτικά δεδομένα και ο ρόλος της Ελλάδας ίσως δεν έχει κριθεί ακόμα οριστικά. Αλλά η Αθήνα δεν φαίνεται ικανή να διεκδικήσει οτιδήποτε πέραν αυτών που επιθυμούν οι ΗΠΑ-ΕΕ. Αυτό φάνηκε με τον αγωγό μεταφοράς του αζέρικου αερίου. Η ψοφοδεής στάση της Αθήνας δεν αφήνει αμφιβολίες για το τελικό αρνητικό αποτέλεσμα.
Η Τουρκία είναι ουσιώδης παίκτης στο Μεσανατολικό με σχετικά ευρύ περιθώριο κινήσεων, επειδή παρέχει υποστήριξη στις φιλοαμερικανικές αντί-Άσαντ δυνάμεις και ασκεί επιρροή σε ορισμένες ομάδες τζιχαντιστών. Ωστόσο, οι σχέσεις με τους ισλαμιστές την καθιστούν σημαντικό παίκτη, επειδή οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν τη συντριβή των ισλαμιστών για να μην κυριαρχήσουν οι Ρώσοι και ο Άσαντ.

Η προσέγγιση του Ερντογάν με τη Μόσχα δεν ανησυχεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ επειδή μια ισλαμική Τουρκία, υπό τον Ερντογάν, μπορεί να είναι επικίνδυνη ως πηγή μετάδοσης και μεταλαμπάδευσης του μαχητικού ισλαμισμού στη Ρωσία. Ο Πούτιν φυσικά το ξέρει.

Από την πλευρά του, ο Τραμπ αρνήθηκε να ενδώσει στην τουρκική απαίτηση να μην εξοπλίσουν οι Αμερικανοί τους Κούρδους της Συρίας. Η Τουρκία με ΗΠΑ και Ρωσία αντιμετωπίζει συμπληγάδες. Αλλά αν δεν εξωθεί τα πράγματα στα άκρα μπορεί να κερδίζει και πάντως να μη ζημιώνεται, κρατώντας ισορροπίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Η διαφορά Τουρκίας-Ελλάδας περιγράφεται και ως εξής: η ΕΕ θεωρεί πολύτιμη την Τουρκία και αναζητά μια ειδική σχέση μαζί της, αφού η ένταξη φαντάζει αδύνατη. Ταυτόχρονα η ΕΕ ετοιμάζει 4ο Μνημόνιο για την Ελλάδα και τρόπους υποδούλωσής της για τον υπόλοιπο αιώνα και βάλε.

Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Ωστόσο, ούτε η Ρωσία ούτε η ΗΠΑ θέλουν να ενισχυθεί η Τουρκία. Αυτή είναι η αιτία που τα Κατεχόμενα παραμένουν επί σαράντα χρόνια παράνομα. Γι’ αυτό σκοντάφτουν συνεχώς οι ποικίλες απαιτήσεις του Ερντογάν, όπως π.χ. να έχει μερίδιο στο (προσδοκόμενο) πετρέλαιο/αέριο της Κύπρου, ή να μετάσχει στην απελευθέρωση της Μοσούλης και στη μοιρασιά της «πίτας».

Εφ’ όσον οι τουρκικές απαιτήσεις μειώνουν το μερίδιο των πανίσχυρων εταιριών πετρελαίου ο Ερντογάν θα τρώει πόρτα. Εναπόκειται στον Αναστασιάδη και στον Τσίπρα να μην ενδώσουν στις πιέσεις του Ερντογάν, ο οποίος απλώς φωνασκεί.

Το αντάλλαγμα για την Τουρκία -σε βάρος της Ελλάδας- δεν θα είναι η κατοχή μεριδίου. Πιθανότατα θα είναι η μετατροπή της σε κύριο κόμβο διέλευσης του πετρελαίου/αερίου.

Οι συμμαχίες της Αθήνας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, είναι ασφαλώς χρήσιμες, αλλά η αξία τους είναι σχετική. Η Αθήνα δεν έχει την ισχύ να απαιτήσει σεβασμό των συμφωνιών από το Ισραήλ αν αυτό αποφασίσει να παρασπονδήσει. Ούτε διαθέτει ισχυρότερα πλεονεκτήματα από την Τουρκία, αν η Άγκυρα αλλάξει πολιτική. Αντίβαρο για την Ελλάδα θα ήταν η σταθερή και βαθιά ενότητα με την Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε να γίνουν υπολογίσιμος και προτιμώμενος παράγων για την ασφαλή διέλευση των υδρογονανθράκων.

Ο Ερντογάν προκαλεί εδώ φθόνο επειδή σηκώνει κεφάλι εκεί που οι ηγεσίες μας το σκύβουν. Πολλοί στην Αθήνα προβλέπουν την πτώση του (πιθανή) έτσι ώστε να αισθανθούν δικαιωμένοι για τον ραγιαδισμό τους.

Δείγμα της χαμηλής αυτοεκτίμησης (ευφημισμός για τον ραγιαδισμό) είναι πως πολλοί πιστεύουν ότι καλύτερα να έρθουν οι Γερμανοί να (μας) βάλουν τάξη, αφού δεν μπορούμε μόνοι μας! Δεν φιλοσοφούν ούτε γνωρίζουν ποίηση, ότι «οι βάρβαροι είναι μια κάποια λύση», όπως έλεγε ο μέγας Αλεξανδρινός. Απλώς γλύφουν.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η έκφραση «χρήσιμοι ηλίθιοι» αποδίδεται στον Λένιν με την οποία ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης περιέγραφε διανοουμένους και άλλους ανένταχτους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους, που συνεπικουρούσαν το μπολσεβικικό κίνημα, χωρίς να αποτελούν μέλη του.

Του Μιχάλη Κωτσάκου

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένη η παραπάνω ρήση και οι πάντες συμφωνούν ότι δεν την εκστόμισε ποτέ ο Λένιν, παραμένει το ερώτημα τι ακριβώς θέλει να περιγράψει με την έκφραση «χρήσιμος ηλίθιος» ο (όποιος) γεννήτοράς της. Ότι απλώς γίνεσαι αντικείμενο εκμετάλλευσης πιστεύοντας και υπηρετώντας έναν σκοπό που καπελώνουν άλλοι και που απλά σε ανέχονται για όσο τους προσφέρεις αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες σου, ενώ όταν πάψουν να σε χρειάζονται απομακρύνεσαι και φυσικά αμαυρώνεται η υστεροφημία σου.

Η περιφρόνηση για τους διανοουμένους όμως, δεν είναι αποκλειστικό της Σοβιετικής Επανάστασης. Πρόσφατα ξεκίνησε στην Ιταλία μια πολιτική ιδεολογική αναμόχλευση με μειωτικούς όρους, όπως «κουλτουριάρης» και «σκουπίδι της διανόησης», ο οποίοι χρησιμοποιούνται πάλι, μεταφέροντάς μας πολλές δεκαετίες όπισθεν. Πολιτικοί από διάφορα κόμματα επιστρατεύουν αυτούς τους όρους για να μειώσουν τους διανοουμένους του αντιπάλου στη γείτονα. Ο όρος «κουλτουριάρης» εισήχθη για πρώτη φορά από τον Μάριο Σέλμπα, Ιταλό υπουργό Εσωτερικών στα τέλη της δεκαετίας του ’40, άνδρα πιστό μόνο στη λογική του ροπάλου.

Με ανάλογες ρήσεις είχε πρωταγωνιστήσει και ο Σπύρος Άγκνιου (αντιπρόεδρος του Νίξον, που έγινε ο πρώτος αντιπρόεδρος που αναγκάστηκε να παραιτηθεί κατηγορούμενος για δωροδοκία). Ο Άγκνιου αναφερόταν σε «ξεπεσμένους υπερόπτες», «ρομαντικούς ποιητές» και «αβγοκέφαλους». Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα; Θεωρητικά καμία. Όμως εάν διαβάσεις κάποιος πίσω από τις γραμμές, τότε θα διαπιστώσει πως κάποιοι στο εξωτερικό αντιμετωπίζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό ως τον «χρήσιμο ηλίθιο» που πέρασε όλα τα σκληρά μέτρα στην Ελλάδα, δίχως να ανοίξει μύτη, ενώ με το 4ο μνημόνιο επί της ουσίας έδωσε παράταση στην επιτροπεία της χώρας μέχρι το 2022, δεσμεύοντας ακόμη και την επόμενη κυβέρνηση.

Αναμφίβολα μπορεί κάποιος να θεωρήσει ως υπερβολή τα όσα γράφουμε, όμως κάποια μηνύματα από το εξωτερικό δείχνουν σαφή προσπάθεια να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια του ενοίκου του Μαξίμου. Και δεν μιλάμε για τα όσα έγιναν στο Eurogroup, όπου η ήττα της χώρας ήταν πανθομολογούμενη και με συντριπτικό σκορ εναντίον μας.

Την ημέρα που η Βουλή την 18η Μαΐου ψήφιζε το 4ο μνημόνιο, ο κ. Τσίπρας υποσχόταν ότι τη Δευτέρα 22 Μαΐου θα φορούσε… γραβάτα, διότι θα λυνόταν το θέμα του χρέους. Δυστυχώς στο Eurogroup όχι μόνο δεν λύθηκε το ζήτημα του χρέους, αλλά δεν έκλεισε και η αξιολόγηση και φυσικά δεν υπάρχει ακόμη εκταμίευση της δόσης. Κι όλα αυτά έγιναν παρά τις διαβεβαιώσεις ισχυρών, ότι η πίεση προς τον Σόιμπλε θα είναι στα όρια του αφόρητου. Τουναντίον ο Σόιμπλε έπαιζε μόνος του στο γήπεδο και οι υπόλοιποι εξέφρασαν αντιρρήσεις, οι οποίες ουδέποτε μετατράπηκαν σε ψήφο κατά του γερμανού υπουργού.

Η πραγματικότητα

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας από τα ξημερώματα της Τρίτης βρίσκεται για μία ακόμη φορά στα σχοινιά του ρινγκ. Η Ελλάδα ψήφισε τα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνονται στο 4ο μνημόνιο και προσήλθε στο Eurogroup ζητώντας ολοκλήρωση αξιολόγησης, δόση και, έστω, μία κουβέντα για το χρέος. Δεν πήρε τίποτα, πέρα από επαίνους. Μας χτύπησαν φιλικά την πλάτη και είπαν ότι θα το ξανασυζητήσουν σε τρεις εβδομάδες.

Και δυστυχώς είναι πολύ πιθανό να έχουμε μία από τα ίδια και στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 15 Ιουνίου. Εξάλλου θα πρέπει να σημειωθεί ότι στους διαδρόμους της Κομισιόν στις Βρυξέλλες αξιωματούχοι και δημοσιογράφοι έλεγαν ως ανέκδοτο πως «το θέμα του ελληνικού χρέους θα συζητηθεί μετά το τέλος του κόσμου». Στο Eurogroup συζητήθηκαν μέχρι και τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα πρέπει να έχει η χώρα μέχρι το 2060, αλλά πουθενά η λέξη χρέος.

Ο πρωθυπουργός έχει μπροστά του τρεις εβδομάδες. Και αν το επόμενο Eurogroup είναι σαν και αυτό, τότε μάλλον δεν θα έχει μπροστά του ούτε μέρα. Κάπου εδώ φαίνεται πως αρχίζει για μία ακόμη φορά το γνωστό παιχνίδι: Αυτό της επίρριψης ευθυνών. Που μπορεί και να εξελιχθεί σε παιχνίδι των λυγμών, αλλά θα είναι αργά για δάκρυα.

Έχοντας καλλιεργήσει υπερβολικές προσδοκίες και ακολουθώντας μία αυτοκτονική τακτική καθυστέρησης, η ελληνική κυβέρνηση αυτοπαγιδεύθηκε στον εκλογικό κύκλο της Ευρώπης και ειδικότερα της Γερμανίας και τώρα απλώς αναμένει. Για μία ακόμη φορά στην Αθήνα έκαναν ότι δεν άκουγαν τον Σόιμπλε, ο οποίος πιστός στις εμμονές του το είχε κάνει σαφές: Ό,τι και να αποφασιστεί για το χρέος, αυτό θα γίνει μετά το τέλος του προγράμματος.

Δράμα στις Βρυξέλλες, «δράμα» και στο TIME

Κι ενώ το «ελληνικό δράμα» παιζόταν στις Βρυξέλλες το περιοδικό Time με άρθρο του συμπεριελάμβανε τον Αλέξη Τσίπρα στους 5 πιο αντιδημοφιλείς πολιτικούς ηγέτες του πλανήτη. Το περιοδικό βάζει τον Έλληνα πρωθυπουργό στο ίδιο κάδρο με τον Νίκολας Μαδούρο της Βενεζουέλας, τον Μισέλ Τεμέρ της Βραζιλίας, τον Τζέικομπ Ζούμα της Νότιας Αφρικής και τον Νατζίμπ Ραζάκ της Μαλαισίας.

«Ο Τσίπρας εξακολουθεί να πέφτει σε ποσοστά δημοφιλίας, καθώς αναγκάστηκε να αποδεχτεί κι άλλα μέτρα λιτότητας προκειμένου να κρατήσει ζωντανή την Ελλάδα», σημειώνει το περιοδικό. «Η μαχητική ρητορική και η αντικαθεστωτική στάση του Τσίπρα τον καθιστούν ως τον μοναδικό Έλληνα πολιτικό που κατάφερε να περάσει εξαντλητικά μέτρα λιτότητας δίχως να συναντήσει την παραμικρή αντίδραση από το λαό», τονίζει το άρθρο. Εάν όλα αυτά τα θεωρείται απλή σύμπτωση, τότε εμείς θα πρέπει να επανεξετάσουμε τις απόψεις μας περί συνομωσίας.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται» λέει η παροιμία, αλλά τις τελευταίες ημέρες στην Κουμουνδούρου κυκλοφορεί ως ανέκδοτο μία παράφρασή της: «Ο πνιγμένος από τη γραβάτα του πιάνεται».

Του Κώστα Παπαϊωάννου

Λίγες ημέρες μετά την παταγώδη αποτυχία της χώρας στο Eurogroup της 22ας Μαΐου και το Μαξίμου αποδεικνύει εν τοις πράγμασι ότι το αγαπημένο του παιχνίδι είναι η τυφλόμυγα. Διότι μεταβαίνει σε όλες τις κρίσιμες συνεδριάσεις δίχως ακόμη να έχει καταθέσει στους εταίρους-δανειστές μία ουσιώδη πρόταση για το τι πραγματικά μπορεί να αντέξει η χώρα με βάση το χρέος της, το οποίο όλοι συμφωνούν πως δεν είναι βιώσιμο.

Με βάση τα πρακτικά του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, η Ελλάδα είχε μεν την περιβόητη γραβάτα Τσίπρα στις αποσκευές του Τσακαλώτου για να την… ευλογήσουν οι δανειστές, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Συνέπεια όλων αυτών να τεθεί επί τάπητος προς συζήτηση και διαπραγμάτευση η τρισάθλια πρόταση Σόιμπλε. Όπως αποκάλυψε με αποκλειστικό το πρακτορείο Ρόιτερς. Κάτι που παραδέχθηκε τόσο ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατά την επίσκεψη του στο υπουργείο Ενέργειας, όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, στις δύο συνεντεύξεις που έδωσε την Τρίτη στη Σία Κοσιώνη και την Τετάρτη στην Πόπη Τσαπανίδου. Ότι η κυβέρνηση λαμβάνει ως βάση την πρόταση Σόιμπλε και Ρέγκλινγκ, που προβλέπει τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Και από τη στιγμή που η συγκεκριμένη πρόταση είναι ως βάση στη συνεδρίαση της 15ης Ιουνίου, όλες οι επαφές του Τσίπρα με Μέρκελ, Μακρόν και άλλους ηγέτες είναι περισσότερο για τα μάτια του κόσμου και όχι για την ουσία.

Οι τούμπες και τα ψέματα

Ήδη τα κόμματα της αντιπολίτευσης ασκούν κριτική προς την κυβέρνηση, ότι δεν έχει καμία απολύτως πρόταση για την διευθέτηση του χρέους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας σηκώνει υπερβολικά το θέμα στο εσωτερικό, επιμένει πως «η κυβέρνηση ως ικέτης ζητά να υλοποιηθούν οι παραμετρικές αλλαγές με βάση το PSI, που αναφέρεται ρητά στην απόφαση του Eurogroup του Δεκεμβρίου του 2012». Κι αυτή είναι η πραγματικότητα, κάτι που επισήμανε και ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο οποίος σε δηλώσεις του προ ολίγων 24ωρων τόνισε ότι «στο μνημόνιο που διαπραγματεύτηκε ο Τσίπρας στις 12 Ιουλίου του 2015 και ψηφίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους στη Βουλή αναφέρεται ρητά ότι οποιαδήποτε συζήτηση για διευθέτηση μέσω επιμήκυνσης του χρέους και μείωσης των επιτοκίων θα γίνει μετά την ολοκλήρωση του 3ου μνημονίου, δηλαδή τον Αύγουστο του 2015″. Και αυτή η διευθέτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τις παραμετρικές αλλαγές με βάση το PSI. Ένα PSI, το οποίο το υμνούν στο εξωτερικό οι κυβερνώντες και το υποστηρίζουν ενδίκως στο ευρωπαϊκό δικαστήριο κόντρα στους ενάγοντες που είναι οι Έλληνες μικροομολογιούχοι. Κι όμως στο εσωτερικό οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να μιλούν για κλοπή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων με το PSI. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια.

Κι ενώ όλα αυτά τραγελαφικά έχουν γίνει καθημερινή ρουτίνα, το Μαξίμου για να στήσει εκ νέου το αφήγημα του εσωτερικού εχθρού επιτέθηκε με σφοδρότητα στα ΜΜΕ υποστηρίζοντας ότι στο θέμα της τραγωδίας του Eurogroup της 22ας Μαΐου ευθύνονται οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι «κατασκευάζουν ψευδείς ειδήσεις και δημιουργία κλίματος σε βάρος όχι της κυβέρνησης αλλά της ίδιας της χώρας». Το Μαξίμου ισχυρίζεται πως στη συνεδρίαση της προηγούμενης Δευτέρας απομονώθηκε ο Βόλφρανγκ Σόιμπλε, αλλά ξέχασε να εξηγήσει ότι η μοναδική πρόταση που μπήκε για διαπραγμάτευση είναι αυτή του… απομονωμένου Γερμανού ΥΠ.ΟΙΚ..

Το (άσκιστο) μνημόνιο και οι επιθέσεις σε δημοσιογράφους

Όπως γίνεται αντιληπτό οι δραματικές εξελίξεις έχουν επηρεάσει υπουργούς, βουλευτές και στελέχη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία 24ωρα μετά το ναυάγιο των Βρυξελλών οι περισσότεροι υπουργοί έχουν… αφωνία. Οι δε βουλευτές, που παρακαλούσαν για μία τηλεοπτική εμφανισούλα, είναι εξαφανισμένοι, ενώ όσοι είναι… ήρωες και δέχονται να παραβρεθούν σε πολιτικά τηλεοπτικά πάνελ, μάλλον προκαλούν τον οίκτο με αυτά που λέγουν.

Έτσι έχει μείνει μόνος ο Δ. Τζανακόπουλος, ο οποίος ομολογουμένως το έχει με το ψέμα. Του βγαίνει με άνεση. Προφανώς διότι ως ανήρ προερχόμενος από τον κομματικό σωλήνα έχει αριστεύσει σε αυτό. Να κάνει το άσπρο-μαύρο. Βέβαια το ίδιο προσπάθησε διαψεύδοντας το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Νίκου Φιλιππίδη. Μόνο που στο τέλος της ημέρας ο Τζανακόπουλος για μία ακόμη φορά βρέθηκε εκτεθειμένος, καθώς τα πρακτικά του της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης δικαίωσαν τον δημοσιογράφο, αναδεικνύοντας και στους πιο αδαείς, ότι η ελληνική αποστολή περισσότερο θυμίζει τουριστικό γκρουπ, παρά καταθέτει ρεαλιστικές προτάσεις για να αντικρούσει τον… τυφώνα Σόιμπλε.

Ο δημοσιογράφος στο ρεπορτάζ του ανέφερε ότι ο κ. Τσακαλώτος είπε επί λέξη στη συνεδρίαση: «Μας κοροϊδέψατε. Μας βάλατε να ψηφίσουμε μέτρα και τώρα τα μέτρα για το χρέος που μας παρουσιάζετε απέχουν παρασάγγας από αυτά που είχατε υποσχεθεί». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το διέψευσε, όμως στη δήλωση του ο υπουργός Οικονομικών επί της ουσίας παραδέχθηκε ότι αντέδρασε. Επίσης ο δημοσιογράφος ανέφερε στο ρεπορτάζ του ότι «κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης εκδηλώθηκαν και επιθέσεις των ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών αλλά και εκπροσώπων των θεσμών, για την δήλωση του πρωθυπουργού ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα εάν δεν απομειωθεί το χρέος ενώ ενστάσεις διατυπώθηκαν και για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων από το καλοκαίρι του 2018 και μετά, που νομοθέτησε την Πέμπτη η κυβέρνηση». Κι αυτό ο Τζανακόπουλος το διέψευσε, όμως δεν είπε κουβέντα όταν λίγο αργότερα τα ίδια ανέφεραν σε ρεπορτάζ τους οι Financial Times.

Τα τελευταία 24ωρα, προκειμένου να πειστούν οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι όλα βαίνουν καλώς κυκλοφορεί από συνομιλητές του πρωθυπουργού πως «είναι αποφασισμένος. Το έχει έτοιμο στο συρτάρι του για να το καταθέσει» εννοώντας την κατάργηση των προαπαιτούμενων στην περίπτωση που οι δανειστές δεν τηρήσουν την υποχρέωση τους για το χρέος. «Το έχω δει με τα μάτια μου, δεν θα κάνει πίσω γιατί δεν υπάρχει πίσω να πάει» συμπληρώνει.

«Αν χάσουμε το χρέος καλύτερα να παραιτηθούμε» σχολιάζει χαρακτηριστικά βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος σημειώνει πως αν χαθεί και αυτό τότε η κυβέρνηση δεν θα έχει από πού να κρατηθεί.

Τελικά τι μας έμεινε; Τα δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου κατά του Σόιμπλε και οι δηλώσεις συμπόνιας για τον ελληνικό λαό του Γιούνκερ, του Τραμπ και άλλων αξιωματούχων. Διότι όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι στις 15 Ιουνίου θα διαπραγματευθούμε πάνω στην πρόταση Σόιμπλε. Και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ζητά ομηρία μέχρι το 2060. Ακόμη και εάν καταφέρουμε να μειώσουμε την επιτροπεία και για 20 ή 30 χρόνια, πάλι κερδισμένος θα βγει από αυτό το ιδιότυπο μπρα ντε φερ ο χερ Σόιμπλε. Θα εμφανιστεί στον γερμανικό λαό με τρόπαιο την Ελλάδα, κάτι που θα του επιτρέψει να εκμηδενίσει τις όποιες απώλειες προς την άκρα δεξιά, που είναι και ο βασικός στόχος του.

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η χώρα μοιάζει με… δείπνο ηλιθίων. Ένα μάτσο ανόητοι που χρησιμοποιούν το… τζάμπα διαδίκτυο έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν τόπο που κυριαρχεί το μίσος, που η αντίθετη άποψη είναι ενοχλητική στην καλύτερη περίπτωση και εγκληματική στη χειρότερη. Φασιστικές οργανώσεις, κι όχι της… ακροδεξιάς όπως φανταζόμαστε, εγκληματούν καθημερινά στα social media σπέρνοντας λόγια μίσους. Κάποιοι είναι πληρωμένα troll που κάνουν απλά τη δουλειά που τους ανατέθηκε: Δηλαδή διχάζουν την ελληνική κοινωνία διότι σε μια ενωμένη χώρα δεν μπορούν να κυβερνήσουν ένα μάτσο ηλίθιοι. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες που επηρεάζονται από τα γεγονότα ή που γεννήθηκαν για να μισούν.

Σε μια χώρα χρεοκοπημένη, με μια ανίκανη κυβέρνηση που ξεπουλιέται για το τίποτα, για μια καρέκλα και με πολίτες αδύναμους, άβουλους και πολύ φτωχούς. Σε μια πατρίδα που δεν είναι πια περήφανη γιατί είναι η Ελλάδα, μια χώρα σήψης και παρακμής όπου η κυβέρνηση είναι χειρότερη από τους πολίτες ή και το αντίθετο.

Σε μια χώρα που αν ήταν κανονική και γινόταν απόπειρα δολοφονίας κατά πρώην πρωθυπουργού, ο νυν θα έσπευδε να έρθει στην Ελλάδα, να πάει να επισκεφτεί τον χτυπημένο και μετά να κάνει διάγγελμα κατά της τρομοκρατίας. Καλώντας όλους τους Έλληνες να γίνουν μέρος της λύσης, να κάνει ο καθένας ό,τι του περνά από το χέρι για να εξαλειφθεί ένα φαινόμενο το οποίο προσβάλλει την πατρίδα μας.

Κι όμως, αυτός ο μη κανονικός πρωθυπουργός απλά τουιτάρει ενώ αν ήταν κάποιος… αγωνιστής της Αριστεράς το θύμα θα έκανε μέχρι και… συναυλία διαμαρτυρίας με τους γνωστούς καλλιτέχνες της αριστεράς.

Κι όμως, 84 χρόνια μετά τη δεύτερη απόπειρα δολοφονίας κατά του Βενιζέλου είχαμε πιστέψει ότι δεν μπορεί η ρητορική του μίσους, η αναίδεια, η τζάμπα μαγκιά και η καφρίλα να γίνονται όπλα στα χέρια κάθε βλάκα. Και βλάκας είναι όχι μόνον ο τρομοκράτης αλλά κι αυτός που τον σιγοντάρει, που τον «οπλίζει» ιδεολογικά για να χτυπήσει. Δυστυχώς είναι θέμα χρόνου οι ανεγκέφαλοι να ξαναχτυπήσουν. Είναι σίγουρο ότι όσο η ασφάλεια δεν γίνεται μείζον θέμα για το κράτος, θα αυξάνονται οι πιθανότητες να επικρατήσει το χάος.

Κάποιοι, και μεταξύ αυτών και στην κυβέρνηση και οι υποστηρικτές τους δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλο είναι να γράφεις βλακείες στο facebook κι άλλο να «οπλίζεις» με τη συμπεριφορά και τα λεγόμενά σου τον κάθε φανατικό ακροααριστερούλη ή ακροδεξιούλη. Άραγε ποια η διαφορά του νεοναζί Χρυσαυγίτη με τον ακροαριστερό μπαχαλάκια που ρίχνει τις μολότοφ βροχή ή στέλνει πακέτα με βόμβες;

O φασισμός είναι παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Οι βασικές αξίες του διαφωτισμού στην Ελλάδα έχουν ξεχαστεί και είναι η βασική αιτία για την κατάντια της χώρας.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να διαθέτει τη χειρότερη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ. Και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που ουσιαστικά διαχειριζόμαστε τη χρεοκοπία μας. Η βόμβα στον Παπαδήμο ήρθε να μας θυμίσει ότι η πατρίδα που τόσο αγαπάμε βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Είναι βαριά άρρωστη εξαιτίας του δηλητηρίου που έχει εμποτιστεί δεκαετίες τώρα, αλλά στα χρόνια των μνημονίων περισσότερο. Όταν ο νυν πρωθυπουργός έλεγε «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» άνοιγε ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία. Όταν ο συνεταίρος του παρότρυνε κόσμο να λιντσάρει δήμαρχο, απλά έδειχνε το δρόμο στους πολίτες. Όταν μέσα στη Βουλή ακούγονταν απίστευτοι χαρακτηρισμοί, τότε δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η δραστηριοποίηση των τρομοκρατών.

Το επόμενο φυσικό φαινόμενο είναι δυστυχώς να ξαναχτυπήσουν. Άραγε θα υπάρξει ποτέ μια ισχυρή κοινωνία κι ένα καθαρό πολιτικό σύστημα που θα τους σαρώσει;

Αλλά έχουμε και μια απορία: Οι τρομοκράτες χτύπησαν έναν πρώην πρωθυπουργό έξι μηνών. Άραγε θυμήθηκαν ότι ο νυν πρωθυπουργός είναι ο πιο μνημονιακός που πέρασε ποτέ;

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Χριστίνα Σαλεμή

Αφού η Ελλάδα δεν έχει πια κανένα περιουσιακό δικαίωμα και όλη η υπάρχουσα και η μελλοντική περιουσία της παραχωρήθηκε στους δανειστές, ανακάλυψαν όλοι ξαφνικά ότι η χώρα είναι ζάπλουτη!

Αναφέρομαι στο θόρυβο που ξέσπασε εδώ και λίγες μέρες, έπειτα από δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για πρόσφατες ανακαλύψεις σχετικά με τα πλούτη της χώρας μας, όπως: «Κρυμμένος θησαυρός» 2,4 τρις ευρώ στη Χαλκιδική (25 Απριλίου 2017), Νεο πετρελαϊκό Ελ Ντοράντο η Ελλάδα: «Απόβαση» ExxonMobil και Total – Eντοπίστηκαν τουλάχιστον 10 κοιτάσματα πετρελαίου 20 φορές μεγαλύτερα του Πρίνου – Οι Αμερικανοί το γνώριζαν από το ’90!, (24 Μαΐου 2017) Το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο στην Κρήτη; (25 Μαΐου 2017) και άλλα παρόμοια.

Στη πραγματικότητα όμως, το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει αμύθητα πλούτη, ήταν γνωστό στους πάντες τουλάχιστον από το 1981, όταν σύμφωνα με τον τότε πρόεδρο της ΕΟΚ, Γκαστόν Τορν, η Ελλάδα έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των 9, «με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων». Τώρα βέβαια χάθηκαν και τα 3 πλεονεκτήματα αλλά ας σταθούμε στα πλούτη της. Της δήλωσης Τορν, είχε προηγηθεί άρθρο των «FINANCIAL TIMES» όπου αναφερόταν ότι «Όταν η Ελλάδα γίνει το δέκατο μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ο εκτεταμένος ορυκτός της πλούτος θα προμηθεύσει την Κοινή Αγορά με μια μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών που θα συμβάλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς τον ορυκτό πλούτο» (βλέπε «ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ»,Απρίλιος 1978, σελίδα 257 και Πρακτικά της Βουλής, Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 σελίδα 3381)

Μετά την δήλωση Τορν, και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου του 1987, ο υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, έθεσε το θέμα στη βουλή. Διαβάστε το σχετικό άρθρο με τίτλο ”Υφυπουργός Ιωάννης Κουτσογιάννης 6 Απριλίου 1987: Η Προφητεία για τα πετρέλαια, το Αιγαίο και τους Τούρκους“ Αξίζει!

Αργότερα, κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της βουλής της 10ης Ιανουαρίου 2011, όταν συζητήθηκε η ερώτηση 15 βουλευτών προς τρεις αρμόδιους υπουργούς σχετικά με τον ορυκτό πλούτο της χώρας, έγιναν και άλλες αποκαλύψεις. Διαβάστε αποσπάσματα των πρακτικών και σχόλια εδώ: Ο Ορυκτός πλούτος της Ελλάδας – Νέες αποκαλύψεις σε πρακτικά της Βουλής Όπως θα διαπιστώσετε, όσοι βουλευτές πήραν το λόγο, προχώρησαν και σε μια αποκάλυψη ή κατέθεσαν στοιχεία από δημοσιογραφικές έρευνες κυρίως της περιόδου 2001- 2003, για την νήσο Ζουράφα και γενικά για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο. Εν ολίγοις, όλοι οι ομιλητές ανέφεραν συνταρακτικά γεγονότα.

Τα περισσότερα από τα προαναφερόμενα, μαζί με άλλα στοιχεία που είχαν δει το φως της δημοσιότητας έως τότε, αλλά και διαφορετικές αναφορές σχετικά με τα υπόλοιπα πλούτη της Ελλάδας, όπως η ανεκτίμητης αξίας πολιτιστικής και πολιτισμικής της κληρονομίας (βλέπε ενδεικτικά τη δήλωση της Χίλαρι Κλίντον, τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, όταν συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου), τα έστειλα αρχές Μαΐου του 2012 στον Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης (ICC), ως απόδειξη της καταγγελίας μου. Η καταγγελία έκανε το γύρο του διαδικτύου και έτσι το θέμα έγινε πάλι επίκαιρο.

Αμέσως μετά, το συμπεριέλαβα και στο ιστορικό της πρωτοβουλίας συλλογής υπογραφών που έγινε με σκοπό την δημοσιοποίηση των πρωτοβουλιών που έγιναν στη Χάγη με αφορμή τα εγκλήματα τα οποία τελούνται στην Ελλάδα, αλλά και την άσκηση πιέσεων προς πάσα κατεύθυνση. Ενδεικτικό απόσπασμα :

“…δεν θέλει και πολύ φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς τις προθέσεις. Ακόμα περισσότερο αν λογαριάζει ότι η επίσημη δικαιολογία είναι ότι, όλα αυτά γίνονται, και οι Έλληνες πρέπει να υποφέρουν, για την οικονομική “σωτηρία” της Ελλάδας!
Μόνο που:
1. Ελλάδα χωρίς Έλληνες δεν υπάρχει.
2. Κράτος χωρίς εθνική κυριαρχία δεν είναι κράτος αλλά αποικία.
3. Λόγω των εξαιρετικών και μοναδικών πλεονεκτημάτων της χώρας, αλλά και λόγω του όγκου των φυσικών αποθεμάτων που παραμένουν αναξιοποίητα, είναι φανερό ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι τεχνητό και είναι προφανές ότι στη πραγματικότητα, το μόνο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να σωθεί από τους ” σωτήρες” της.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας;
Ή καλύτερα ποια ήταν τα πλεονεκτήματα αυτά πριν αρχίσει η “σωτηρία” της χώρας;

– το μικρό συνολικό εξωτερικό χρέος, η στρατηγική γεωγραφική θέση και η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά,
– σημαντικοί τομείς στην Οικονομία, όπως ποιοτικά γεωργικά προϊόντα, τουρισμός και ναυτιλία, οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστικά το φόβο του μισθολογικού ανταγωνισμού εκ μέρους των αναπτυσσόμενων χωρών (Κίνα, Ινδία, Ρωσία κλπ) όπως συμβαίνει με τις γερμανικές και άλλες βιομηχανίες
– το γεγονός ότι είναι μία από τις ελάχιστες δυτικές χώρες, οι οποίες διέθεταν ακόμα μεγάλη δημόσια περιουσία, ανεκμετάλλευτο πλούσιο υπέδαφος και πολύ κερδοφόρες κοινωφελείς εταιρείες στην ιδιοκτησία του κράτους.

Για του λόγου το αληθές, μερικά ενδεικτικά στοιχεία:
– η Ελλάδα είναι επί δεκαετίες η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο αλλά η έδρα των εφοπλιστικών εταιριών βρίσκεται πια στην αλλοδαπή.
– το 2009, το συνολικό εξωτερικό χρέος συγκρινόμενο με το ΑΕΠ ήταν 167% και η Ελλάδα βρισκόταν πολύ πίσω στην παγκόσμια αλλά και στην Ευρωπαϊκή κατάταξη, όπου προηγούνταν η Ιρλανδία με περίπου 1000%, η Ολλανδία με περίπου 470%, η Βρετανία με 416% και η Πορτογαλία με 223%
– τα ανεκμετάλλευτα πλεονεκτήματα της χώρας όπως λχ. ο ορυκτός πλούτος, ήταν γνωστά στους πάντες, καθώς από το 1981 όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα μπήκε στην τότε ΕΟΚ (των 9) με τρία πλεονεκτήματα: Την Εμπορική της Ναυτιλία, τον Ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων (Γκαστόν Τορν, Πρόεδρος της ΕΟΚ το 1981). Εννοείται ότι όλα αυτά τα πλεονεκτήματα δεν αξιοποιήθηκαν και όπως τώρα φαίνεται, ο σκοπός ήταν εξαρχής, να “σωθεί” η Ελλάδα από τους Έλληνες και από τα πλούτη της! ”

Για να φιλοξενήσω την μετάφραση του προαναφερόμενου ψηφίσματος στα ελληνικά, μου έφτιαξε ένας φίλος το παρόν ιστολόγιο (το οποίο βάφτισα JusticeForGreece), όπου εν γνώση του εισαγγελέα του ICC, συγκεντρώνω από τότε αποδεικτικό υλικό που να τεκμηριώνει περαιτέρω τις καταγγελίες και να συμπληρώσει τα στοιχεία τα οποία ήδη έλαβε ο εισαγγελέας από εμένα και από τους άλλους πολίτες οι οποίοι προσέφυγαν εκεί. (Μεταξύ τους μάλιστα, βρίσκεται και μια Γερμανίδα ακτιβίστρια καθώς και ο σημερινός υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ!)

Και ποια νομίζεται ότι ήταν η πρώτη ανάρτηση που έκανα; Η αναδημοσίευση ενός άρθρου που αποδείκνυε ότι το όποιο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας μπορούσε να λυθεί μέσα σε έναν μήνα … Δείτε ένα ενδεικτικό απόσπασμα:

"Πως μπορούμε να βγούμε από την στενωπό στην οποία τόσο έντεχνα, γρήγορα και σχεδιασμένα μας τοποθέτησαν; Αυτή είναι η απορία όλων, αυτό είναι το ερώτημα που δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν οι υπάρχοντες πολιτικοί, αφού το ζητούμενο γι αυτούς είναι να διασωθούν οι ίδιοι, αλλά όχι η χώρα και οι πολίτες της. Επί χρόνια, άλλωστε, εργάστηκαν ώστε να δημιουργήσουν την σημερινή εικόνα φρίκης και απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων. Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι Ελλάδα και Κύπρος έχουν τοποθετηθεί στο κέντρο του ενεργειακού χάρτη του αύριο; Πόσο τυχαίο είναι άραγε πως η Ελλάδα βρέθηκε στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο με ένα πολιτικό σκηνικό και δυναμικό, το οποίο αρνείται επιμόνως να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κινηθεί προς το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και της χώρας, αλλά με πολύ μεγάλη ευκολία αποφασίζει να νομοθετεί υπέρ των «δάνειων» και κατοχικών δυνάμεων; Στην Ισλανδία, ένας μόνο πολιτικός –ο πρόεδρος της χώρας- στάθηκε στο ύψος του, συμπεριφέρθηκε ως άνθρωπος και σταμάτησε την επερχόμενη ορδή του ΔΝΤ και των δανειστών που απαιτούσαν να πάρουν τα πάντα από τον Ισλανδικό λαό. Στην Ελλάδα δεν βρέθηκε ούτε ένας που να σκεφθεί το συμφέρον των πολλών, να σεβαστεί την δημοκρατία και το πολίτευμα και να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει… Ούτε ένας!

Και όμως, σε έναν μήνα θα μπορούσε να μην υπάρχει κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα για την Ελλάδα, η οποία έχει την δυνατότητα να μετατραπεί σε πανίσχυρο διεθνή οικονομικό «παίκτη». Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Επειδή κάποιοι θέλουν να καρπωθούν οι ίδιοι τα μέγιστα (αν όχι τα πάντα) από την κρίση που «φυτεύθηκε» στο «οικόπεδο» Ελλάδα (όπως χαρακτήρισε την πατρίδα μας ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν υπουργός Ενέργειας Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος όλως τυχαίως τοποθετείται σε υπουργεία άμεσου ενδιαφέροντος της τρόικας…).

Ενέργεια, λοιπόν. Η λέξη που «κρύβει» την απάντηση. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο και υπόλοιπος ορυκτός πλούτος, είναι η στόχευση των «δανειστών» μας. Ενέργεια που «κρύβεται» (ή τουλάχιστον μέχρι πριν 8 μήνες εθεωρείτο γραφικός οποιοσδήποτε αναφερόταν σε αυτήν) σχεδόν σε ολόκληρη την χώρα. Ενδεικτικό του σχεδιασμού κλοπής του Ελληνικού ενεργειακού πλούτου, είναι η απόφαση και ανακοίνωση -από την κυρία Μέρκελ- παύσης λειτουργίας των πυρηνικών εργοστασίων της Γερμανίας. Και πού θα βρει η Γερμανία ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες της, αφού είναι μία εξαρτώμενη ενεργειακά οικονομία; Μα, από το «οικόπεδο» Ελλάδα, το οποίο φέρεται να έχει τεράστια αποθέματα νοτίως της Κρήτης, στο Ιόνιο και φυσικά νοτίως του Καστελλόριζου αλλά και στο βόρειο και ανατολικό Αιγαίο (χωρίς να ξεχνάμε τον Θερμαϊκό κόλπο).“ Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ακολούθησε η αναδημοσίευση πληθώρας άλλων σχετικών δημοσιευμάτων, όπως λχ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Ιδού η αξία κοιτασμάτων (γη και θάλασσα) της Ελλάδας – με σχόλια και βίντεο / Greece Is Not Poor – It Actually Has Massive Untapped Reserves Of Gold, Oil And Natural Gas / Κρήτη «gas giant»! Η “μυστική” έκθεση για τα ελληνικά πετρέλαια / Ιστορίες από το παρελθόν: Ουράνιο στη Βόρεια Ελλάδα, Όσμιο στα Ίμια κλπ [βίντεο] / Ο πραγματικός χάρτης της Ελληνικής ΑΟΖ και ο χάρτης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου / Χάρτης κοιτασμάτων φυσικού αερίου Ανατ. Μεσογείου απο μετρήσεις ΜΑD του 2007 κλπ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΤΙΠΟΤΑ, παρότι είχαν κυκλοφορήσει παντού και έτσι τα βρήκα και εγώ!

Τι έπρεπε να γίνει; ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν σχετικών αιτημάτων που κατατέθηκαν στις Εισαγγελικές Αρχές και στα Αστυνομικά Τμήματα όλης, ή σχεδόν όλης της επικρατείας, διά μηνύσεων, μηνυτήριων αναφορών και καταγγελιών όπως οι ακόλουθες: η από 25/02/2011 ΜΗΝΥΣΗ – ΕΓΚΛΗΣΗ για μην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου κατά Γεωργίου Παπανδρέου Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ιωάννη Μανιάτη, Υφυπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παντός άλλου υπευθύνου, η από 20/06/2011 μήνυση μου κατά του Γ. Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία και πολλά άλλα αδικήματα (δείτε την αν θέλετε ΕΔΩ), οι μηνύσεις που έγιναν το 2013 για το μπλοκάρισμα της επένδυσης για εξόρυξη ζεόλιθου στον Έβρο (και όχι μόνο) και οι μηνύσεις εσχάτης προδοσίας που κατατέθηκαν από χιλιάδες πολίτες πριν και μετά τη ψήφιση του νόμου 4111/2013 (Φεκ 18 Α’/25.01.2013), με τις οποίες ζητήθηκε από περίπτωση σε περίπτωση, η άμεση σύλληψη των βουλευτών που θα τον ψήφιζαν ή τον ψήφισαν. Πρωτοστάτες ήταν τότε το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών – ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη, η δικηγόρος Αθηνών Ντόρα Κρητικοπούλου, ο δι­δά­κτωρ κοι­νω­νι­κών ε­πι­στη­μών Θεοφάνης Μαλκίδης, ο πολιτευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Γεωργούλας Αλέξανδρος, και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. Όλες οι λεπτομέρειες έχουν δημοσιευτεί συγκεντρωτικά σε άρθρο με τίτλο “Καταγγελία Εσχάτης Προδοσίας και αίτηση σύλληψης βουλευτών λόγω της κύρωσης της από 12/12/2012 ΠΝΠ” το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ.

Τέλος, σας θυμίζω ότι η χώρα έχασε όλα τα περιουσιακά της δικαιώματα στις 8 Μαΐου 2010, όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου υπέγραψε με το έτσι θέλω για λογαριασμό της Ελληνικής Δημοκρατίας την διεθνή δανειακή σύμβαση, με ξένα κράτη, την επενδυτική τράπεζα ΚfW («Kreditanstalt für Wiederaufbau») και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δείτε σχετικά ένα ενδεικτικό υπόμνημα που κατατέθηκε τις προάλλες στα πλαίσια προκαταρκτικής εξέτασης μιας περσινής μήνυσης εσχάτης προδοσίας της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της χώρας που τελείται διαρκώς από τον Οκτώβριο του 2009 και έπειτα. Με αυτό το υπόμνημα αποκαλύπτεται η προδοσία σε όλο της το μεγαλείο και αποδεικνύεται με έγγραφα ότι όλες οι συμφωνίες της Ελληνικής Δημοκρατίας με τους δανειστές είναι ανυπόστατες. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο της ΕΔΩ. Και αυτό το υπόμνημα έκανε το γύρο του διαδικτύου και έχει κοινοποιηθεί μέσω facebook, twitter και email σε πάρα πολλούς “κοινούς” και διάσημους παραλήπτες. Θα το βρείτε με τίτλο ” Δείτε γιατί είναι εγκληματικές και ανυπόστατες όλες οι συμφωνίες τους και γιατί θα μπουν φυλακή όλοι μαζί!“.

Τι θα ακολουθήσει; Κανείς δεν ξέρει. Πάντως όμως, τώρα που δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι ανέκαθεν η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας καθώς και οι δανειστές, γνώριζαν πολύ καλά ποια είναι η πραγματική περιουσιακή κατάσταση της χώρας, που το θέμα του αμύθητου ελληνικού πλούτου επανήλθε στην επικαιρότητα και αποδείχτηκε ότι η δανειακή σύμβαση Παπακωνσταντίνου είναι ανυπόστατη και εγκληματική, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα:
Θα παρέμβει επιτέλους η δικαιοσύνη όπως αμέτρητες φορές της έχει ζητηθεί και έχει καθήκον να κάνει, ή θα συνεχίσει να κοιτάζει πως λεηλατείται η χώρα και εξουδετερώνεται με κάθε τρόπο ο ελληνικός Λάος, έτσι ώστε ως νόμιμος ιδιοκτήτης αυτού του πλούτου να μην έχει ούτε την δυνατότητα, ούτε το χρόνο, ούτε το κουράγιο και ούτε τη δύναμη να αντιδράσει;

Οψόμεθα.

Πηγή JusticeForGreece


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαΐ 2017


Του Σενέρ Λεβέντ 

Παίζουν εμβατήρια γενιτσάρων στους Ελληνοκύπριους. Μήπως είναι μαστοριά αυτό;
Αν μπορείς παίξε το στην Αμερική!
Παίξε το στη Ρωσία!
Κοίτα που στο έδαφος της Συρίας απέναντι από το Κιλίς ύψωσαν τη ρωσική σημαία.
Τι στέκεσαι; Δεν είσαι γόνος των γενίτσαρων;
Άντε παίξε!

Η Αμερική στέλλει βαριά όπλα στους Κούρδους αντάρτες στη Συρία. Και σε εσένα λέει «σιώπα».
Παίξε! Θίχτηκες; Προσβλήθηκες;
Δεν θα πας στην Ουάσιγκτον; Γελάνε, γελάνε δυνατά, κοροϊδεύουν αυτό σου το χάλι. «Αν δεν θα έρθεις, μην έρθεις, εμείς δεν θα χάσουμε τίποτα», σου λένε.
Άντε παίξε.
Δείξε τους τη δύναμή σου. Μην λυγίσεις.
Μήπως σου ταιριάζει κάτι τέτοιο; Ένα τέκνο των Οθωμανών, όπως εσύ, πώς αντέχει τον Κινγκ Κονγκ της Αμερικής και την αρκούδα των Ρώσων;

Παίξε. Παίξε με τον ασύρματο. Παίξε όπως έπαιξες στον Νίκο!
Τα παιδιά μας εδώ χρειάζονται πολύ τέτοιες πορδές. Όσο πορδίζεις εσύ, πορδίζουν και εκείνοι μετά από εσένα σαν χορωδία.
Η Αμερική θα βάλει τους Κούρδους να φάνε τα αδέλφια μας τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Μην τυχόν και την αφήσεις. Μας χρειάζονται αυτοί οι τζιχαντιστές. Αν θα βομβαρδίσουν κάποιους, να βομβαρδίσουν τους Κούρδους. Να μην αγγίξουν τους ηρωικούς τζιχαντιστές μας οι οποίοι κόβουν κεφάλια.
Παίξε τότε, παίξε! Να κοιμάμαι και εγώ ήσυχος στην οδό Σελίμ του Β’ στην Λευκωσία!

Παίξε σου λέω. Μην σταματάς, παίξε! Αλλιώς θα σκάσω.
Να πεθάνουν από φόβο και ο Τραμπ και ο Πούτιν! Και οι δύο να ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν.
Εσύ είσαι Οθωμανός. Απόγονος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή. Κανείς να μην σε συγχύζει με την άρρωστη Τουρκία.
Κοίτα που έκανες και την πρώτη σου πυραυλική δοκιμή.
Τι ωραία. Βάλε και ένα στη Μόσχα. Να καταλάβει τι σημαίνει Οθωμανός.

Αν δεν παίρνει τις ντομάτες σου, να μην τις παίρνει. Εσύ τα αγγούρια να κοιτάς, τα αγγούρια!
Αν θες να σουφρώσω και εγώ και να σου στείλω λίγα από τη Χλώρακα της Πάφου.
Θα βάλω και λίγα μούσμουλα από τον κήπο του δικού μας του Οσμάν και φράουλες από τον Λιμνίτη.
Θα τρέχουν τα ζουμιά τους από το στόμα σου.
Φτάνει να παίξεις. Να παίξεις πιο γρήγορα. Να γνωρίσει τους εφτά παππούδες μας ο μαλάκας.

Άσε την Κύπρο. Τι ψωμί έχει η Κύπρος άλλωστε; Ούτως ή άλλως είναι χέρσα.
Εκείνους δες! Στόχευσε τη ρωσική σημαία απέναντι από το Κιλίς. Μάτι στο στόχαστρο. Πυρ!
Άντε λιοντάρι μου να σε δω.
Στείλε και ένα χαμπάρι σε εκείνο το τσουλί τον Τραμπ. Να μην μας κάνει να θυμώσουμε. Να προσέχει τι κάνει. Να αφήσει τον Ζαράμπ και να στείλει τον Φέτο στην Άγκυρα.

Αν δεν κάνει αυτά που λες, κατάλαβε ότι είναι και αυτός οπαδός του Φέτο.
Μην τον συγχωρέσεις καθόλου! Άρπαξέ τον από τα ξανθά του μαλλιά. Σήκωσέ τον και χτύπησέ τον στην παλαίστρα.
Με την αγάπη του Μοχάμεντ Άλι. Δεν είναι ο προφήτης Μωάμεθ, αλλά ο Μοχάμεντ Άλι. Μην τυχόν και τους μπερδέψεις!

Ενώ εσύ διευθετείς αυτές τις δουλειές, εγώ εδώ θα τελειώσω τη δουλειά αυτών εδώ.
Πάλι θα παραφρονήσουν οι Έλληνες αδελφοί μας. Τώρα έβαλαν στο μάτι και την ολόλαμπρη σημαία μας στο βουνό. Άρχισαν εκστρατεία συλλογής υπογραφών, λέει. Σώνει και καλά θα την αφαιρέσουν από εκεί, λέει.
Γίνονται τέτοια πράματα; Τα χέρια που θα απλωθούν πάνω στη σημαία θα κοπούν.

Με τη βοήθεια των τζιχαντιστών αδελφών μας που εξειδικεύτηκαν στο κόψιμο, θα απαλλαχτούμε από εκείνα τα χέρια.
Είναι η τελευταία εστία που καίει στην πατρίδα μου και δεν θα σβήσει. Είναι το αστέρι του έθνους μου και θα λάμπει.
Και ο Πούτιν και ο Τραμπ θα την πατήσουν!

Αλλά εσύ πρώτα παίξε τους. Παίξε τους όπως έπαιξες στον Νίκο στη Μεσόγειο.
Παίξε με τον ασύρματο. Παίξει με την μπάντα. Παίξε μέχρι να καταλάβουν ότι ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθεις!
Βάλε το τουρμπάνι στο κεφάλι σου.
Ζώσου το χαντζάρι σου.
Στρίψε το μουστάκι σου. Ν
α δει ο κόσμος τις σημαίνει πορδή.

Ε εσύ ισχυρέ Οθωμανέ αγά!

Πηγή "Πολίτης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε περιδίνηση βρίσκεται πλέον ο Αλέξης Τσίπρας και η ελληνική κυβέρνηση και ουδείς μπορεί να κατανοήσει πως θα κινηθεί το επόμενο διάστημα μέχρι τις 15 Ιουνίου, όπου είναι προγραμματισμένη η κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup. Αν λάβουμε υπόψη τις οβιδιακές αλλαγές από ώρα σε ώρα του πρωθυπουργού, τότε μπροστά μας έχουμε ένα δυσεπίλυτο παζλ.

Ο Αλέξης Τσίπρας με βάση τα όσα δήλωσε από το υπουργείο Ενέργειας που επισκέφθηκε φάνηκε να βάζει πολύ νερό στο κρασί του και επί της ουσίας να αποδέχεται το σχέδιο Σόιμπλε για εξωφρενικά πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Οι αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης τον έκαναν να αλλάξει στάση. Κατ’ αρχάς ήρθε ο Νίκος Παππάς, ο οποίος ζήτησε εθνική συνεννόηση για το χρέος και αργότερα από την Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός άλλαξε πάλι τροπάριο. Ζήτησε υποχωρήσεις από τους δανειστές, τονίζοντας πως «η Ελλάδα έκανε τις αναγκαίες υποχωρήσεις».

Όσον αφορά την διαπραγματευτική στρατηγική που θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα το Μαξίμου και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας υπάρχει πολύ θολούρα. Κι αυτό διότι η πολιτική διαπραγμάτευση την οποία αντέτεινε το ξημέρωμα της Τρίτης το Μαξίμου δεν φαίνεται να έχει αποτελέσματα. Όλοι τον συμπονούν τον κ. Τσίπρα, αλλά τον στέλνουν συστημένο στα δόντια του Σόιμπλε.

Από το Μαξίμου «καίγονται» να υπάρξει αυτό που λένε «καθαρή λύση» προκειμένου να μην χάσουν το τρένο για την ποσοτική χαλάρωση. Πράγμα για το οποίο δεν μπορούν πλέον να είναι βέβαιοι. Αφού το ανησυχητικό για εκείνους είναι ότι χωρίς το QE δεν θα μπορέσουν να δικαιολογήσουν το αφήγημα περί ανάκαμψης και εξόδου της χώρας από την επιτροπεία.

Τα χειρότερα

Πηγές του Μαξίμου ισχυρίζονται ότι μέλημα πλέον του πρωθυπουργού είναι η χώρα να αποφύγει τα χειρότερα. Δηλαδή να υπάρξει κι άλλα ένα μνημόνιο πριν από τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, κάτι για το οποίο οι αναλυτές των διεθνών οικονομικών οίκων το θεωρούν δεδομένο. Κι αυτό διότι όλοι γνωρίζουν πως το Βερολίνο δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω πριν από τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Συν τοις άλλοις, η κυβέρνηση αποφεύγει επιμελώς, μετά το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, να επαναλάβει την θέση της πως «χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ και τα μέτρα για το χρέος, δεν ισχύουν ούτε τα μέτρα που ψήφισε η Βουλή κατ’ απαίτηση του ΔΝΤ».

Με άλλα λόγια, το Μαξίμου εμφανίζεται διαλλακτικό τώρα που ξεκινά η σκληρή διαπραγμάτευση. Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα αυτή τακτική της κυβέρνησης έχει δύο στόχους: αφενός, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει, με σκληρές δηλώσεις, να πυροδοτήσει την αντίδραση του Βερολίνου, καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν αντιπαραγωγικό στις διαπραγματεύσεις. Αφετέρου, η συζήτηση έχει δυσκολέψει αλλά και διευρυνθεί, ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει με πολιτική διαπραγμάτευση σε ανώτατο επίπεδο να διασφαλίσει συμμαχίες τέτοιες, ώστε να πιεστεί… πανταχόθεν η Γερμανία να βάλει νερό στο κρασί της.

Μουδιασμένοι οι βουλευτές

Επιστέγασμα της ρευστής αυτής κατάστασης αποτελεί ο έντονος προβληματισμός και το μούδιασμα των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος. Στο ενδεχόμενο δε να προκριθεί λύση που θα παραπέμπει στις καλένδες τα μεσοπρόθεσμα μέτρα και που ενδεχομένως θα απομακρύνει και το QE, ιδρώνουν, μιας και ήταν αυτοί που ψήφισαν άγρια μέτρα λιτότητας με βασικό αφήγημα το «όλα για το χρέος».

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μελάς

Η διακήρυξη διακήρυξη της Ρώμης (25-3-2017) επιβεβαίωσε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιλέγει το τρίτο σενάριο από τα πέντε που παρουσίασε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ με τη Λευκή Βίβλο. Το σενάριο που επιγράφεται ως Those who want more do more, (εκείνοι που θέλουν περισσότερο, να κάνουν περισσότερο) αποτελεί ουσιαστικά το σενάριο πολλαπλών ταχυτήτων. Με βάση, λοιπόν, τις «συμμαχίες των προθύμων» σε συγκεκριμένους τομείς πολιτικής, όπως π.χ. η άμυνα, η εσωτερική ασφάλεια, η φορολογία και ορισμένα κοινωνικά θέματα.

Υιοθετείται η στρατηγική της PESCO (Permanent Structured Cooperation), σε διάφορους τομείς, με προεξάρχοντα αυτόν της άμυνας. Πρόκειται για επιλογή της Γερμανίας, όπως είχε ήδη προαναγγείλει με διάφορους τρόπους η καγκελάριος Μέρκελ. Μάλιστα στη διακήρυξη υπάρχουν τέσσερις στόχοι για την επόμενη δεκαετία, από τους οποίους πρώτος είναι ο ακόλουθος:

«Μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη: μια Ένωση όπου όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή, εφαρμόζοντας μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα· μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα».

Γίνεται εύκολα αντιληπτή η άμεση σχέση μεταξύ της επιλογής του τρίτου σεναρίου και του πρώτου στόχου που τίθεται στην πρόσφατη Διακήρυξη των Αρχηγών της ΕΕ. Η παραπάνω επιλογή, με κύριο άξονα τα θέματα άμυνας και ασφάλειας, αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό προτεραιότητα της κυβέρνησης Μέρκελ.

Αιτία είναι ότι είχε γίνει επιτακτική ανάγκη η προσαρμογή της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής στα νέα πλανητικά δεδομένα. Η εκλογή του προέδρου Τραμπ επιτάχυνε τις παραπάνω διαδικασίες.

Τα νέα δεδομένα

Οι ΗΠΑ εξαρτούν ολοένα και περισσότερο την εξωτερική τους πολιτική από την προσέγγιση της “ισορροπίας δυνάμεων”. Βασίζονται πλέον περισσότερο στους περιφερειακούς φορείς για τη διαχείριση απειλών. Οι μακροπρόθεσμες αμερικανικές εγγυήσεις για την ασφάλεια της Ευρώπης υπήρξαν το σήμα κατατεθέν της ευρωπαϊκής άμυνας από το 1945. Το Βερολίνο δεν μπορεί πλέον να υπολογίζει σ’ αυτές.

Με την εκλογή Τραμπ διαφαίνεται η επανεξέταση κύριων προσεγγίσεων της μεταπολεμικής αμερικανικής στρατηγικής. Αυτό ήταν από καιρό αναμενόμενο. Ο Πρόεδρος Τραμπ, όσον αφορά την εθνική στρατηγική των ΗΠΑ, εμφανίζεται ως κύριος εκφραστής αναζήτησης νέων προσανατολισμών και προσεγγίσεων.
Αυτό είναι το κύριο ζήτημα της στρατηγικής θεωρίας το επόμενο διάστημα Τίποτα δεν προδικάζεται όσον αφορά τους στρατηγικούς προσανατολισμούς των ΗΠΑ. Είναι λάθος, όμως, να μην υπογραμμίζεται η διαφορά μεταξύ μιας υπερεκτατικής πολιτικής και των διακηρύξεων του νέου Προέδρου. Οι διακηρύξεις του υποδηλώνουν αναζήτηση προϋποθέσεων ισορροπίας. Θα πρέπει, ωστόσο, να αναμένουμε πριν εκφραστούν τελεσίδικες εκτιμήσεις.

Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση αναμονής για τον τρόπο που θα συνεχίσει να υπάρχει. Το βάρος της Ρωσίας, ως περιφερειακής πυρηνικής δύναμης αυξάνεται ολοένα και πιο πολύ. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η Γερμανία δείχνει να κάνει το πρώτο βήμα προς την καθιέρωση ενός νέου εθνικού και περιφερειακού πλαισίου ασφαλείας.

Η συζήτηση στη Γερμανία για μια νέα, πιο διεκδικητική εξωτερική πολιτική, που θα στηρίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο στρατό της, δεν συνδέεται μόνο με τις ανησυχίες σχετικά με τη Ρωσία ή τις ΗΠΑ. Η Γερμανία έχει αποδεχθεί ότι η μοναδική της επιλογή είναι η συσπείρωση της Ευρώπης.

Όπως, όμως, έχει διαφανεί τα τελευταία έξι χρόνια, η επιτυχία της στο οικονομικό μέτωπο υπήρξε περιορισμένη ή και καταστροφική για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η ΕΕ είναι μια οικονομική οντότητα, αλλά η οικονομία έχει μετατραπεί από συνδετικό στοιχείο σε φυγόκεντρο δύναμη. Θα πρέπει να εισαχθεί κάτι καινούργιο στο ευρωπαϊκό πείραμα, αλλιώς το οικοδόμημα κινδυνεύει να αποσυντεθεί.

Γερμανικό νεύμα στο Παρίσι

Το Βερολίνο πιστεύει πως για να κρατηθεί ενωμένη η Ευρώπη απαιτείται η πρόσθεση μιας διαστάσεως που έχει έως τώρα παραβλεφθεί στις διαπραγματεύσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση: Πρόκειται για την πολιτική-στρατιωτική διάσταση.

Το να υψωθεί ανάστημα απέναντι στη Ρωσία, είναι κάτι που θα βρει ανταπόκριση στα έθνη της Κεντρικής Ευρώπης. Η ανάληψη ενός πιο ενεργού ρόλου στο εξωτερικό θα καταστήσει το Βερολίνο ακαταμάχητο στη σχέση του με το Παρίσι. Οι νύξεις της Γερμανίας ότι θα επεκτείνει τις διεθνείς στρατιωτικές επιχειρήσεις της, ιδιαίτερα στην Αφρική, αποτελούν ένα σαφές νεύμα προς τη Γαλλία, η οποία έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία της για μια βαθύτερη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με τη Γερμανία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, η προσέγγιση της Γερμανίας με τη Γαλλία θα μπορούσε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δημιουργήσει μακροπρόθεσμα εντάσεις μεταξύ τους. Το Βερολίνο δεν είναι ασφαλώς σε θέση να αναλάβει μόνο του στρατιωτική δράση. Είναι σε θέση, όμως, να προβάλει με κάποιον ασαφή τρόπο αυτή τη δυνατότητα, δημιουργώντας έτσι μία πολιτική δυναμική, ικανή να αποδυναμώσει προσωρινά τις διαλυτικές τάσεις στην Ευρώπη.

Το Βερολίνο πρέπει να κερδίσει χρόνο, κυρίως στην Κεντρική Ευρώπη, όπου η Ουγγαρία έχει αρχίσει μια ανεξάρτητη πορεία και παρακολουθείται προσεκτικά από τους υπολοίπους. Με τις Ηνωμένες Πολιτείες απρόθυμες να εμπλακούν, η Γερμανία είτε θα γίνει το αντίβαρο είτε θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες.

Η στροφή στην εξωτερική πολιτική

Αρχικά, οι ενέργειες της Γερμανίας φαινόταν συγκεγχυμένες και ασυνήθιστες. Φαίνονται όμως πιο λογικές, αν σκεφτεί κανείς ότι το Βερολίνο αναζητά εναλλακτικά εργαλεία, προκειμένου να διατηρήσει ενωμένη την Ευρώπη, καθώς επαναξιολογεί τη Ρωσία.

Μέχρις στιγμής, οι προθέσεις της Γερμανίας έχουν αντιμετωπισθεί θετικά, κυρίως εκτός Γερμανίας. Είναι σίγουρο, όμως, ότι θα εμφανιστεί ξανά η ανησυχία πως ένα ισχυρότερο και πιο δυναμικό Βερολίνο θα αναδυθεί στην Ευρώπη και στην παγκόσμια σκηνή. Προς το παρόν, πάντως, η Μέρκελ δεν φαίνεται να έχει άλλη επιλογή.
Με την προσφυγική κρίση να συνεχίζεται η γερμανική κυβέρνηση οδηγείται σε μια στροφή στην εξωτερική πολιτική της. Το ίδιο και στην πολιτική της για την εσωτερική ασφάλεια. Η Γερμανία αποχαιρετά το Δόγμα Μέρκελ και προωθεί την αναβάθμιση του ρόλου της στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στις εμπόλεμες ζώνες.

Για χρόνια το Δόγμα Μέρκελ κυριαρχούσε στη γερμανική εξωτερική πολιτική. Βάσει αυτού του δόγματος, το Βερολίνο επιδίωκε την εξωτερική ασφάλεια της χώρας μέσω της εξαγωγής όπλων και των συνεργασιών, κυρίως σε επίπεδο στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Ο στόχος αυτής της πολιτικής, όπως η ίδια η καγκελάριος τον είχε εκφράσει σε ομιλία της το 2011, ήταν η ενίσχυση του ρόλου της Γερμανίας ως εγγυήτριας δύναμης για την ασφάλεια χωρών υψίστης στρατηγικής σημασίας. Με αυτή τη στρατηγική η Μέρκελ εξασφάλιζε και τη μη εμπλοκή της Γερμανίας σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό (ή τον περιορισμό αυτών).

Τώρα όμως το Βερολίνο εγκαταλείπει το περίφημο «Δόγμα Μέρκελ» και έχει ήδη ξεκινήσει το σχεδιασμό νέων στρατιωτικών αποστολών, αλλά και την επέκταση όσων επιχειρήσεων βρίσκονται σε εξέλιξη, σε βαθμό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι πριν από λίγο καιρό.

Απομάκρυνση από τον «μεταμοντέρνο ειρηνισμό»

Ο «μεταμοντέρνος ειρηνισμός» αποτελούσε εδώ και χρόνια βασικό χαρακτηριστικό της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτό πλέον αλλάζει. Μεγάλη μερίδα των πολιτικών της Χριστιανοδημοκρατίας εκφράζουν την ελπίδα πως οι επιφυλάξεις των πολιτών σχετικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό θα αρθούν. Οι προσεγγίσεις των Σοσιαλδημοκρατών δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά.

Η πρόθεση της Γερμανίας για αναπροσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής, λόγω και της προσφυγικής κρίσης, είναι σαφής. Θα πρέπει να αναμένεται η συμμετοχή του γερμανικού στρατού -με ενισχυμένο ρόλο- σε περισσότερες επιχειρήσεις στο εξωτερικό.

Η νέα κατεύθυνση φαίνεται να διέπεται από την παρακάτω ρήση : «Η Δημοκρατία και το κράτος δικαίου στις χώρες της κρίσης εξασθενούν και περνούν σε δεύτερη μοίρα. Αντ’ αυτού υπερισχύει η σταθερότητα ακόμη και αν αυτό σημαίνει υποστήριξη σε ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Η ανησυχία της Μέρκελ για την πολιτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ είναι έκδηλη. Φοβάται ότι ο Τραμπ θα υλοποιήσει τις απειλές του για μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας, εάν οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν το καθήκον τους, ξοδεύοντας αναλογικά με τις ΗΠΑ για τον τομέα της άμυνας.

Η Μέρκελ μάλιστα, αποκάλεσε «αφελές» το να πιστεύουν οι Ευρωπαίοι ότι θα μπορούν στο διηνεκές να στηρίζονται σε ξένες πλάτες για την επίλυση των προβλημάτων ασφαλείας της «γειτονιάς» τους. Εν ολίγοις, μια Γερμανία που επί πολλά χρόνια σχεδόν αδιαφορούσε για τον τομέα των αμυντικών δαπανών, ξαφνικά δείχνει μεγάλη ανησυχία και δεν την κρύβει.

Η στάση της προδίδει μια φοβία για την ασφάλεια της ίδιας της χώρας, η οποία όμως έπρεπε να έχει εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα. Η καθυστέρηση συνιστά αποτυχία της Μέρκελ ως ηγέτη. Η ανησυχία της επιτείνεται και από το Brexit. Η καγκελάριος υπογραμμίζει ότι επείγει η μαζική ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας των υπολοίπων 27 κρατών-μελών της ΕΕ.

Η Μέρκελ φαίνεται πως ανακαλύπτει ή απλά συνειδητοποιεί τώρα, ποιος πρέπει να είναι ο πραγματικός πολλαπλασιαστής ισχύος που μπορεί να καταστήσει την Γερμανία περιφερειακή μεσαία δύναμη. Προς το παρόν είναι μόνο οικονομικά ηγέτιδα και «ατμομηχανή» της ΕΕ, την οποία όμως οδηγεί «στα βράχια». Κι αυτό, επειδή διαπνέεται από μια κοντόφθαλμα «εθνοκεντρική» οπτική.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Επιστροφή της Γερμανίας στον δρόμο της στρατιωτικής ισχύος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δρ. Σπύρου Πλακούδα

Οι Θεωρίες περί της Διεθνούς Πολιτικής

Στην επιστήμη των διεθνών σχέσεων υπάρχουν αρκετές και αλληλοσυγκρουόμενες σχολές σκέψης περί διεθνούς πολιτικής (π.χ. ρεαλισμός, ιδεαλισμός κτλ.). Έκαστη εξ αυτών διαθέτει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της ως προς την ικανότητα (και και την επάρκεια) της να αναλύει το άναρχο διεθνές σύστημα· ουδεμία, πάντως, δεν επιτυγχάνει (παρά τους σχετικούς ισχυρισμούς των οπαδών εκάστης) να ερμηνεύσει αποκλειστικά το σύνολο των διεθνολογικών τεκταινομένων. Γιατί; Μα επειδή η ουσία της ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής βασίζεται στη σύνθεση, όχι την αντίθεση, των σχολών σκέψης. Ως εκ τούτου, η δράση ενός κράτος εντός του κρατικο-κεντρικού (πλην όμως άναρχου) διεθνούς συστήματος χρίζει μιας πολυδιάστατης, όχι μονοδιάστατης, ανάλυσης.

Το τρίγωνο Ελλάς-Τουρκίας-ΗΠΑ αποτελούσε και αποτελεί μια αγαπημένη θεματική των αναλυτών εξ Ελλάδος και Τουρκίας. Οι αναλύσεις τους, παρά τις επιμέρους διαφορετικές αφετηρίες, συγκλίνουν στην εξής (άβολη προς ημάς) διαπίστωση: πως το εν λόγω τρίγωνο ήταν ανέκαθεν σκαληνό – ουδέποτε ισοσκελές. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται πως η εν λόγω ανισορροπία οφείλεται στη γεωγραφική θέση της Τουρκίας λόγω του ελέγχου των Στενών των Δαρδανελίων και της εγγύτητας με τη Ρωσία – την πρώην ΕΣΣΔ. Άλλοι αποδίδουν το φαινόμενο τούτο στα υπέρτερα μεγέθη (πληθυσμιακά, οικονομικά και ούτω καθεξής) της Τουρκίας – με σημαντικότερο εξ αυτών τον 2ο μείζονα στρατό ξηράς στο ΝΑΤΟ μετά το 1989. Μια τελευταία κατηγορία, εν τέλει, ερμηνεύει την εν λόγω τάση ως απόρροια της διείσδυσης της Άγκυρας (χάρη στη βοήθεια του Εβραϊκού Λόμπυ τα προηγούμενα χρόνια) στα υψηλά κλιμάκια της Αμερικανικής γραφειοκρατίας – ιδίως του Υπουργείου Εξωτερικών.

Μια προσεκτικότερη ανάλυση, όμως, της πρόσφατης ιστορίας των τριών χωρών αποδεικνύει πως οι τριγωνικές σχέσεις δεν ήταν πάντοτε ανισόρροπες υπέρ της Τουρκίας. Τα έτη 1974 και 2003 αποτελούν ορόσημα για χαμηλά βαρομετρικά στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας. Παρ’ όλο που οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν εν τέλει, η εξέλιξη αυτή δεν οφειλόταν τόσο στα κρίσιμα μεγέθη της Τουρκίας (όπως θα ισχυρίζονταν οι οπαδοί της ρεαλιστικής σχολής σκέψης) όσο στις αντιλήψεις των εκάστοτε ενοίκων του Λευκού Οίκου και των υφιστάμενών τους ως προς την χρησιμότητα της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ (όπως θα αντέτειναν οι οπαδοί της κονστρουκτιβιστικής θεωρίας). Δυστυχώς, η διαχρονική ατολμία της Ελλάδος να προτείνει εαυτόν ως πιστού συμμάχου της Ουάσινγκτον έναντι της απειθούς Τουρκίας στοίχισε εν μέρει την γεωπολιτική απαξίωση της πατρίδας μας. Πως προδιαγράφεται λοιπόν το μέλλον των Τουρκο-Αμερικανικών σχέσεων επί προεδρίας Trump;

Η Διάψευση των Ελπίδων περί Trump

Η Τουρκία αρχικώς επένδυσε στην εκλογή του Trump επειδή ο Erdogan δυσανασχετούσε για την σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας επί προεδρίας Obama. Με αδρή αμοιβή, ακολούθως, στρατολόγησε στον μακρύ κατάλογο των διαδρομιστών της τον πρώην στρατηγό Φλιν που προαλειφόταν για σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Trump. O τελευταίος επιχείρησε (αρχικώς επιτυχώς) να εμποδίσει την υλοποίηση ορισμένων αντι-Τουρκικών σχεδίων της απερχόμενης προεδρίας – όπως η παράδοση βαρέος οπλισμού στους Κούρδους της Συρίας. Η έφεση του Φλιν προς τη δωροδοκία αποτέλεσε, όμως, την Αχίλλειο Πτέρνα του ιδίου και του προέδρου Trump. Ύστερα από την αποπομπή του, υλοποιήθηκε η προηγούμενη δέσμευση των ΗΠΑ προς τους Κούρδους – προς βαθιά απογοήτευση του Erdogan. Ο οποίος, σημειωτέον, πραγματοποίησε την χειρότερη στα χρονικά των διμερών σχέσεων επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Η συζήτηση διήρκησε επί της ουσίας περίπου 10 λεπτά (!!!) (συν 10 λεπτά χάριν της διερμηνείας) και δεν ευοδόθηκε ούτε ένας εκ των τριών στόχων του Erdogan (ήτοι περί των Κούρδων της Συρίας, ιεροκήρυκα Gulen και επιχειρηματία Ζαράμπ). Χειρότερα, οι σωματοφύλακες του Erdogan προκάλεσαν οξύτατο διπλωματικό επεισόδιο με τον ξυλοδαρμό των ειρηνικών διαδηλωτών εκτός του Καπιτωλίου.

Αρκετοί αναλυτές ισχυρίζονται πως η Τουρκία αποτελεί ένα τόσο κρίσιμο μέγεθος που οι ΗΠΑ δεν θα την αποκλείσουν από τους σχεδιασμούς τους για την Μέση Ανατολή – ενώ το πανίσχυρο Τουρκικό Λόμπυ διαθέτει ακόμα ισχυρές προσβάσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η εν λόγω εκτίμηση, κατά τη γνώμη μου, παραγνωρίζει τους εξής τρεις παράγοντες:

Α) Το σύστημα «ελέγχων και ισορροπιών» (checks and balances) των ΗΠΑ. Όση επιρροή και εάν η Τουρκία αποκτήσει επί συγκεκριμένων αξιωματούχων (π.χ. ο πρώην στρατηγός Φλιν ή πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Giuliani), ουδείς εγγυάται στην Άγκυρα πως ο Πρόεδρος ή το Κονγκρέσο εν τέλει θα αποφασίσουν υπέρ της. Η στήριξη των Κούρδων από τον πρόεδρο Obama αποτελεί ένα παράδειγμα αντιπροσωπευτικό της εν λόγω τάσης.

Β) Την «στρατηγική κουλτούρα» (strategic culture)[1] της Αμερικής. Εκ της γενέσεώς της ως έθνους, οι ΗΠΑ διεξάγουν τους (ενδοκρατικούς ή διακρατικούς) πολέμους έως την τελική νίκη καταβάλλοντας μια τεράστια (και δυσανάλογη ενίοτε) προσπάθεια. Ως εκ τούτου, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, ως φορέας της εν λόγω στρατηγικής κουλτούρας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναλάβει κάθε απαραίτητη δράση για την ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Και οι Κούρδοι της Συρίας αποτελούν τις καλύτερες «μπότες στο έδαφος» (boots on the ground) κατά του ΙΣΙΣ. Ενδεικτικά, οι Τούρκοι και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ΣΣΣ) χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες για να καταβάλλουν την αντίσταση 1,000 μαχητών του ΙΣΙΣ στην Μάχη της Αλ Μπαμπ ενώ οι Κούρδοι μόλις 60 ημέρες για την άλωση της Μανμπίζ (μιας πόλης περίπου 10 φορές μεγαλύτερης από την Αλ Μπαμπ) παρά την αντίσταση 2,500 μαχητών του ΙΣΙΣ.

Γ) Τη σύνθεση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Η τωρινή κυβέρνηση των ΗΠΑ διαθέτει ένα ισχυρότατο στρατιωτικό «αποτύπωμα» και θυμίζει εν πολλοίς τη σύνθεση της κυβέρνησης Eisenhower στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου. Και όπως έχει αποδειχθεί στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις, στρατιωτικές και όχι πολιτικές ή διπλωματικές λύσεις έχουν προταθεί για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, μια οργισμένη αντίδραση εκ μέρους των στρατιωτικών πρέπει να αναμένεται ως προς τα «τσαλίμια» της Τουρκίας περί της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ και των διευκολύνσεων προς το ΙΣΙΣ. Ούτως ή άλλως, οι εκκαθαρίσεις στο στράτευμα την επαύριον του αποτυχημένου πραξικοπήματος έχουν οδηγήσει στην αποπομπή των δυτικόφυλων Τούρκων αξιωματικών και την αντικατάστασή τους από τους αποκαλούμενους «Ευρασιανιστές» που τάσσονται αναφανδόν υπέρ της στροφής προς τη Ρωσία – ακόμη και υπέρ της  εξόδου από το ΝΑΤΟ.

Η Μη Χρησιμότητα της Άγκυρας

Η Άγκυρα πλέον δεν διαθέτει την ίδια χρησιμότητα για την Ουάσινγκτον. Άλλωστε ο Trump, πριν ακόμη αναλάβει τα καθήκοντά του ως ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε δηλώσει πως η Αίγυπτος και το Ισραήλ θα αποτελέσουν τους άξονες της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο – δύο χώρες με τις οποίες η Ελλάδα έχει συσφίξει τις σχέσεις της τα τελευταία χρόνια. H πρόσφατη επίσκεψη του Trump στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ (αλλά όχι την Τουρκία) προϊδεάζει για τις προτεραιότητες (και τους φορείς) της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και το Σύμφωνο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) δύναται να αναπληρώσουν επαρκώς τα όποια οφέλη προσφέρει η Τουρκία στο ΝΑΤΟ επί του παρόντος. Συν τις άλλοις, η στροφή της Άγκυρας προς τη Ρωσία μάλλον δεν αποτελεί μια διαπραγματευτική τακτική αλλά μια ριζική στροφή της πρώτης προς τα Ευρασιατικά οράματα της τελευταίας και, ως εκ τούτου, οι φωνές εντός του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ για την αποβολή της Τουρκίας από την Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία αυξάνονται διαρκώς.

Στο μέτωπο της Συρίας, οι ΗΠΑ βασίζονται ολοένα και περισσότερο στους Κούρδους. Οι τελευταίοι, μάλιστα, σκοπεύουν έως τα τέλη του 2017 να έχουν συγκροτήσει ένα στράτευμα ύψους 100,000 ανδρών και γυναικών με βαρύ οπλισμό. Ήδη χάρη στην υποστήριξη της Ουάσινγκτον, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) αριθμούν 75,000 άνδρες και γυναίκες – με αιχμή του δόρατος το YPG με περίπου 50,000 μαχητές. Η αριθμητική ισχύς και η επιχειρησιακή δεινότητά τους καθιστούν τις SDF έναν πονοκέφαλο τόσο για το ΙΣΙΣ όσο και για την Τουρκία. To ΙΣΙΣ δεν διαθέτει παρά μόνον περίπου 5,000 μαχητές στα πέριξ της Ράκα ενώ η Τουρκία διατηρεί περίπου 4,000 άνδρες στην βόρεια Συρία ως «ασπίδα» για τους περίπου 5,000 μαχητές του ΕΣΣ λόγω της χαμηλής φερεγγυότητάς και αρτιότητάς τους. Ως εκ τούτου, οι SDF δεν απειλούνται σοβαρά από κρατικούς ή μη κρατικούς δρώντες στη βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Χαλιφάτου αποτελεί, επί της ουσίας, ζήτημα χρόνου μοναχά. H συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων της Συρίας δεν θα παύσει να υφίσταται μετά το πέρας της Μάχης της Ράκκα. Γιατί; Διότι έχει ήδη αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας στρατηγικής, και όχι τακτικής, φύσεως συμμαχίας μεταξύ των δύο πλευρών. Ήδη ορισμένες δεξαμενές σκέψης με ισχυρή επιρροή στα κέντρα λήψης αποφάσεων (π.χ. το American Enterprise Institute) καλούν την Ουάσινγκτον να διαλέξει τους Κούρδους έναντι της Τουρκίας λόγω της αφερεγγυότητας του αυταρχικού και ισλαμιστή ηγέτη της. Το Υπουργείο Άμυνας, όμως, πρωτοπορεί στην αναθεώρηση της στάσης των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας. Ήδη οι ΗΠΑ έχουν κατασκευάσει αθόρυβα τρεις βάσεις στη βόρεια Συρία και θα μεταφέρουν δίχως δεύτερη σκέψη το προσωπικό τους (και τα πυρηνικά όπλα) από την αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ σε φιλικότερες χώρες (π.χ. στις Βρετανικές κυρίαρχες βάσεις στην Κύπρο) εάν η Τουρκία δεν διακόψει τα έως τώρα «τσαλίμια» της. Οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν πλέον πως ένα ημιανεξάρτητο Κουρδικό κρατίδιο στη βόρεια Συρία (συν ένα de facto ανεξάρτητο στο βόρειο Ιράκ) συνιστά την καλύτερη εγγύηση των πάγιων συμφερόντων των ΗΠΑ και των στενών συμμάχων του (ήτοι Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας) στην Μέση Ανατολή. Ένα (Μεγάλο) Κουρδιστάν θα αποτελεί το φιλοδυτικό ανάχωμα έναντι της Σιιτικής Ημισελήνου[2] και του Νεο-Οθωμανισμού.

Μα, όπως θα ισχυριστούν ορισμένοι αναλυτές, οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν ουδέποτε η Τουρκία να προσδεθεί στο άρμα της Ρωσίας και θα επιχειρήσουν με αρκετά «καρότα» και ολίγα «μαστίγια» να την πείσουν να παραμείνει στο ΝΑΤΟ. Δεν συνέβη άλλωστε το ίδιο ύστερα από το 1964 και την επιδείνωση των διμερών σχέσεων μετά την περιώνυμη επιστολή Τζόνσον; Πρέπει, όμως, να σημειωθεί πως πλέον τα δεδομένα διαφέρουν δραματικά. Η λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η άνοδος των χωρών του Συμφώνου Συνεργασίας του Κόλπου, η (σχετική) ασφάλεια του Ισραήλ και, προπαντός, η εμφάνιση των Κούρδων έχουν προσδώσει πλέον στις ΗΠΑ περισσότερες επιλογές για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της. Το μέλλον των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας προδιαγράφεται δυσοίωνο παρ’ όλο που οι δύο χώρες θα προσπαθήσουν να τηρήσουν τα προσχήματα περί συμμαχίας, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής στο American University in the Emirates

[1] Για περισσότερες πληροφορίες περί του όρου «στρατηγικής κουλτούρας», δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Η Στρατηγική Κουλτούρα της Ελλάδας: 1831-1974», Foreign Affairs, Τεύχος 38 (2016), σσ. 165-177 http://www.academia.edu/30371321/H_%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82_1831-1974_The_Strategic_Culture_of_Greece_1831-1974_
[2] Περί Σιιτικής Ημισελήνου, δείτε: Spyridon Plakoudas: “The Syrian Civil War and Peace in the Middle East: A Chimera?”, KEDISA (Geopolitical Risk Analysis), 29/12/2016 http://www.academia.edu/31274624/The_Syrian_Civil_War_Peace_Prospects_Dr_Plakoudas_.pdf

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου