Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Μαρ 2017


Του Ανδρέα Ματζάκου

Εισαγωγή


Πρώτος ο Θουκυδίδης, στην ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, εντόπισε ότι μια από τις αιτίες που οδηγεί τις κοινωνίες σε πόλεμο, είναι το συμφέρον.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολίτες των δυτικών τουλάχιστον δημοκρατιών, άρχισαν να ακούν όλο και περισσότερο για το εθνικό συμφέρον και ότι αυτό είναι ο κινητήριος μοχλός της εξωτερικής πολιτικής των κρατών τους. Οι κυβερνήσεις έβαλαν στο λεξιλόγιο τους το εθνικό συμφέρον και την ανάγκη υπερασπίσεως του, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις θυσίες των πολιτών τους. Θυσίες τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε πολεμικό υλικό.

Αλλά τι ακριβώς είναι το εθνικό συμφέρον; Ποιος το καθορίζει; Πως το μαθαίνουν οι πολίτες; Πως το υπερασπίζεται ένα κράτος; Και εξετάζοντας τον δικό μας περίγυρο, τι συμφέρει την Ελλάδα στο Αιγαίο; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσει να απαντήσει το παρόν άρθρο, εντός των περιορισμών στους οποίους υπόκεινται τέτοια άρθρα.

Στην αρχή θα οριστεί τι είναι το εθνικό συμφέρον, στη συνέχεια θα αναφερθούν οι βασικές διακρίσεις συμφερόντων, θα εξεταστεί πως ένα κράτος υπερασπίζεται τα συμφέροντα του συνήθως, θα αναφερθεί εν συντομία το ελληνικό εθνικό συμφέρον στο Αιγαίο σε σχέση με την Τουρκία και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Τι είναι το Εθνικό Συμφέρον

Το εθνικό συμφέρον είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει αξίες που ένα κράτος υπερασπίζεται, συμβατή όμως με την αντικειμενική πραγματικότητα του διεθνούς περιβάλλοντος στο οποίο διαμορφώνονται οι σχέσεις των κρατών. Η έννοια αυτή του συμφέροντος, εμπεριέχει συνήθως τους εξής σκοπούς:

- Την φυσική ασφάλεια του κράτους, με την έννοια τόσο της ασφαλείας των πολιτών του, όσο και της εδαφικής του ακεραιότητας.

- Την οικονομική του ευημερία.

- Την πολιτική του ανεξαρτησία και την εξασφάλιση της κυριαρχία του εντός των συνόρων του. [1]

Γενικώς το εθνικό συμφέρον εκφράζει τις ανάγκες και τις φιλοδοξίες που έχει ένα κράτος σε σχέση με άλλα κυρίαρχα κράτη με τα οποία αλληλεπιδρά στον διεθνή του περίγυρο. [2] Είναι το θεμέλιο επάνω στο οποίο αναπτύσσεται η Εθνική Στρατηγική για την εξωτερική πολιτική των κρατών.

Τα εθνικά συμφέροντα ενός κράτους καθορίζονται από την πολιτική του ηγεσία, η οποία θεωρείται δεδομένο, ότι είναι ικανή να εκτιμήσει το διεθνές περιβάλλον προκειμένου να εντοπίζει τόσο ευκαιρίες για την προώθηση τους, όσο και απειλές εναντίον τους.

Διάκριση Συμφερόντων

Στο άρθρο θα αναφερθεί μόνο η κυριότερη διάκριση των συμφερόντων, σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τα ζωτικά και τα δευτερεύοντα. [3] Τα ζωτικά συμφέροντα είναι αυτά από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, δηλαδή η εδαφική του ακεραιότητα, η κυριαρχία και η ανεξαρτησία του. Τα ζωτικά συμφέροντα δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όταν δε τίθενται σε κίνδυνο, ένα ορθολογικό κράτος δεν διστάζει να προσφύγει σε πόλεμο.

Τα δευτερεύοντα δεν εγκυμονούν κίνδυνο για την ύπαρξη του κράτους, είναι πιο περιορισμένα και λιγότερο σημαντικά. Για την προώθηση ή την υπεράσπιση τους, συνήθως δεν απαιτείται η χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Πρακτικά η προώθηση της οικονομικής συνεργασίας των χωρών της Βαλκανικής, δεν είναι της ίδιας σημασίας για την Ελλάδα, όσο η μη αλλαγή του καθεστώτος (status quo) στο Αιγαίο. Δεν αποκλείεται ένα ζήτημα που θεωρείται ζωτικό για ένα κράτος, να θεωρείται ως δευτερεύον για ένα άλλο. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, ενώ για τις ΗΠΑ αποτελούσε ζωτικό συμφέρον, για μια μικρότερη χώρα που είχε στείλει δυνάμεις στην δυτική συμμαχία και συμμετείχε στον πόλεμο, δεν ήταν.

Πως ένα κράτος προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα

Τα εθνικά συμφέροντα προωθούνται με την εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής για την Εξωτερική Πολιτική η οποία δεν είναι παρά ένα σχέδιο, για την συντονισμένη χρήση όλων των εργαλείων που διαθέτει η κρατική μηχανή. Τα κυριότερα εξ’ αυτών των εργαλείων είναι, η οικονομία, η διπλωματία, ο πολιτισμός, οι κυβερνοδυνατότητες και η στρατιωτική ισχύς.

Όταν ένα κράτος έχει την απαραίτητη ισχύ από τον καιρό της ειρήνης, συνήθως προωθεί τα συμφέροντα του δια της διπλωματικής οδού και της συνάψεως συμμαχιών. Η ισχύς δημιουργεί κύρος και το κύρος είναι το καθημερινό νόμισμα στην αρένα των διεθνών σχέσεων. Το κύρος χτίζεται δύσκολα, αλλά είναι χρήσιμο διότι αποφεύγεται η προσφυγή στην βία. Εάν όμως το κύρος δεν πείθει κάποιον ανταγωνιστή ενώ διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα του κράτους, τότε αυτό πρέπει να έχει την απαραίτητη πολιτική βούληση για χρήση της σκληρής του ισχύος προκειμένου να τα υπερασπιστεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομοψυχία του πολιτικού συστήματος και η συνοχή της κοινωνίας που θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα, παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στις ενέργειες που τελικώς θα αναλάβει ή θα αποφύγει να κάνει ένα αντίπαλο κράτος σε μια κρίση.

Πως όμως οι πολίτες ενός κράτους μαθαίνουν ποιο είναι το εθνικό τους συμφέρον; Βασικώς μέσω της παραδόσεως και της παιδείας. Το κράτος που παρέχει την δημόσια παιδεία, καθορίζει και το περιεχόμενο της. Λογικά κανένα κράτος δέχεται οι μελλοντικοί του πολίτες να διδάσκονται στα σχολεία του θεωρίες που υπονομεύουν τα θεμέλια και τις αρχές στις οποίες στηρίζεται. [4] Έτσι είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την συνέχεια ενός κράτους, η συγκρότηση των δασκάλων και καθηγητών όλων των βαθμίδων καθώς και τα περιεχόμενα των σχολικών εγχειριδίων. Ας θυμηθούμε ότι πρόσφατα, στις 14 Νοεμβρίου του 2016, δυο υπάλληλοι του ΥΠΕΞ της Αλβανίας συνελήφθησαν στην Κακαβιά έχοντας στις αποσκευές τους βιβλία γεωγραφίας με χάρτες της μεγάλης Αλβανίας, προκειμένου να μοιραστούν σε σχολεία στα οποία φοιτούν Αλβανοί μαθητές, στην Ελλάδα.

Βεβαίως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως άρχισαν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Κατά συνέπεια, η θεματολογία των διαφόρων εκπομπών, ο τρόπος που παρουσιάζουν ή δεν παρουσιάζουν σημαντικά γεγονότα που άπτονται της εθνικής ασφαλείας, έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Τα εθνικά συμφέροντα καταγράφονται στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, η οποία αποτελεί μια συμπεφωνημένη καταγραφή μειζόνων θεμάτων, η επίτευξη των οποίων προωθεί το εθνικό συμφέρον. Το έγγραφο αυτό δεσμεύει όλες τις πολιτικές δυνάμεις ενός ορθολογικού κράτους, οριοθετώντας μια γραμμή πέραν της οποίας καμία πολιτική δύναμη δύναται να συμφωνήσει ή να ασκήσει δική της πολιτική.

Το Ελληνικό Εθνικό Συμφέρον στο Αιγαίο

Δυστυχώς η χώρα μας δεν γειτνιάζει με χώρες με ευρωπαϊκή νοοτροπία. Η τουρκική απειλή είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού, έχει εκφραστεί με τον πιο επίσημο τρόπο δια του casus belli, ενώ και χώρες στα βόρεια σύνορα μας εκφράζουν τον αλυτρωτισμό τους με διαφόρους τρόπους.

Στο Αιγαίο, ζωτικό ελληνικό συμφέρον είναι η διατήρηση του status quo, δηλαδή του καθεστώτος των νησιών, όπως ορίστηκε στις Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947. Ακόμα και μια βραχονησίδα εάν χαθεί για την χώρα μας στο Αιγαίο, τίθεται εν αμφιβόλω όλη η Συνθήκη της Λωζάνης. Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της γείτονος, μιλά ανοικτά πλέον για την ανάγκη αναθεωρήσεως της. Η καρδιά της Ελλάδος χτυπά στο Αιγαίο. Ο έλεγχος του είναι μείζονος σημασίας για την χώρα. Χωρίς τον έλεγχο του Αιγαίου, περιορίζεται σημαντικά η γεωστρατηγική αξία του της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ αυξάνεται η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας για τα δυτικά συμφέροντα. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία έχει θέσει ως εθνικό της στόχο, την διχοτόμηση του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό. (Βλέπε Χάρτη)

Ο 25ος μεσημβρινός αφήνει ανατολικά του τα μεγάλα νησιά μας και φυσικά όλες τις νησίδες που εξαρτώνται από αυτά. (Βλέπε Χάρτη. Νησιά μέσα σε μαύρο κύκλο) Αυτός ο στόχος είναι μια μεθοδική προσπάθεια της Τουρκίας, με την χρήση των αεροναυτικών της δυνάμεων, με τις συνεχείς παραβιάσεις του Ελληνικού Εναερίου Χώρου και των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων από το 1974 και μετά και, με την δική μας αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα.

Ο έλεγχος του Αιγαίου από την Ελλάδα πρέπει να φθάνει μέχρι και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου, ώστε αφ’ ενός μεν να έχουμε ενιαίο αμυντικό χώρο με την Κύπρο, αφ’ ετέρου οι δυο χώρες να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους που υπάρχουν στην λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου. Στην σύνδεση των αμυντικών χώρων Ελλάδος-Κύπρου, σημαίνοντα ρόλο παίζει η ύπαρξη της ΑΟΖ του Καστελόριζου, νήσου η οποία ανήκει στο Αιγαίο και όχι γενικώς και αορίστως κάπου στην Μεσόγειο όπως ισχυριζόταν ο κ. Νταβούτογλου. Είναι αδήριτη ανάγκη συνεπώς, η Ελλάδα να έχει πάντοτε την απαραίτητη ισχύ ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο.

Επίλογος

Ο αγώνας στο Αιγαίο, είναι πρώτα από όλα αεροναυτικός. Ο σκοπός είναι να μην φθάσουν αποβατικά σκάφη σε καμία ακτή μας. Η άμυνα του εδάφους των νησιών μας από τον στρατό έπεται. Ο εξοπλισμός των νησιών μας είναι αδήριτη ανάγκη που επιβάλλεται από την τουρκική απειλή. Η Ταξιαρχία Πεζοναυτών της Τουρκίας εδρεύει απέναντι από την Χίο, στον κόλπο της Σμύρνης, στις δε μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις με την επωνυμία ‘’EFES’’, η Τουρκία δοκιμάζει το δόγμα καταλήψεως νήσων των ενόπλων δυνάμεων της. (Βλέπε Φωτογραφία)

Η Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που ευρίσκονται πέρα της αποστάσεως των 3 μιλίων από τις ακτές της Μικράς Ασίας ανήκουν στην Ελλάδα (Πλην της Ίμβρου, Τενέδου και Λαγoυσώv vήσωv). Τίποτα άλλο. Και αυτό όχι γιατί οι συμβαλλόμενοι στην Συνθήκη ήταν γενναιόδωροι με την Ελλάδα, αλλά γιατί γνώριζαν ότι εμείς υποχωρούσαμε από τις πατρογονικές μας εστίες. Δεν έχουμε κανένα λόγο να εγκαταλείψουμε αυτές τις προβλέψεις. Όμως η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων χρειάζεται πολιτική βούληση και συνέπεια στην εφαρμογή μιας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας. Η ιστορία μας είναι γεμάτη θυσίες ηρώων που έπεσαν στον βωμό του καθήκοντος για την προάσπιση των συμφερόντων του έθνους. Αρκεί οι πολίτες να τα έχουν ενστερνιστεί, η δε ηγεσία να εμπνέει την θυσία, όταν χρειαστεί.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές

- Θουκυδίδης, Άπαντα, Τόμος 1, Ιστοριών Α, Εκδόσεις Κάκτος, 1992.
- Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft", Cambridge, 2010.
- Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s", Kentaky University Press, 1985.
- Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA", The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2.
- Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011.

1 Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft’’, Cambridge, 2010, Σελ. 128-130.
2 Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s’’, Kentaky University Press, 1985, Σελ. 7.
3 Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA’’, The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2, Σελ 943.
4 Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011, Σελ 182.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

Απογοήτευση για τους διαχειριστές της εξουσίας. Ύφεση για το τελευταίο τετράμηνο του 2016, μηδενική η ανάπτυξη για όλη τη χρονιά, είπε η ΕΛΣΤΑΤ. Αναθάρρησαν οι αναπληρωματικοί στο μπάγκο. «Εμείς είμαστε καλύτερη ομάδα αναφώνησαν. Βάλτε εμάς στο παιχνίδι». Οι προπονητές, βέβαια, έχουν τα πλάνα τους.

Όλο το σκηνικό αυτής της τραγωδίας για τον ελληνικό λαό είναι φτιαγμένο με τη «μαγική» λέξη ανάπτυξη. Μ’ αυτήν μας γανώνουν το μυαλό κάνοντάς μας να ελπίζουμε περιμένοντας το… «θαύμα»!

Η επωδός βέβαια γνωστή. «Οι θυσίες του λαού θα πιάσουν τόπο», όταν φυσικά θα… έρθει η ανάπτυξη!

Έτσι, γι αυτό δανείζονται από τους τοκογλύφους - εταίρους.
Γι αυτό τα δίνουν σε τραπεζίτες και άλλους λοιπούς ωφελούμενους, γνωστούς και μη εξαιρετέους...

Γι αυτό ρήμαξαν τα ασφαλιστικά ταμεία...
Γι αυτό συνεχώς μειώνουν μισθούς και συντάξεις...
Γι αυτό εκτίναξαν την ανεργία στα ύψη...
Γι αυτό ξεπουλούν, αξιοποιούν, όπως μας λένε, τη δημόσια περιουσία...
Γι αυτό μας χαρατσώνουν...
Γι αυτό κατάσχουν τις περιουσίες εκείνων που τις έφτιαξαν με τη δουλειά τους...
Γι αυτό ανέβασαν τα χρέη μας σε δημόσιο, τράπεζες, ταμεία και δανειστές σε δυσθεώρητα ύψη...
Γι αυτό διαλύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα...
Γι αυτό ο κοινωνικός αυτοματισμός έγινε επιστήμη...
Γι αυτό τα ΜΑΤ είναι σε δράση και χτυπούν όσους διαμαρτύρονται χωρίς εξαιρέσεις...
Γι αυτό λοιπόν οι ανθρώπινες θυσίες, με την ψαλίδα μεταξύ θανάτων και γεννήσεων να ανοίγει υπέρ των πρώτων δραματικά, (ΕΛΣΤΑΤ)...
Γι αυτό το ψέμα και η απάτη.
Για να πιάσουν οι θυσίες του ελληνικού λαού τόπο!
Θυσίες που αυτοί ως… «σωτήρες» μονομερώς αποφάσισαν!

Βέβαια, η δοκιμασία το Γολγοθά –θέλουν να μας πουν- προοιωνίζει τη χαρά της Ανάστασης. Και οι «νεκροί της κρίσης» θα αναστηθούν και όσα μας έχουν κλέψει θα μας τα επιστρέψουν διπλά και τριπλά, και την εργασία και τις περιουσίες και τα σπίτια και τη χαρά.

Κι όλα αυτά θα γίνουν με την έλευση της ανάπτυξης!

Διαγκωνίζονται οι μνημονιακοί ποιος θα την πρωτοϋποδεχτεί! Μόνο που αυτή δεν έρχεται, είναι δύστροπη και αχάριστη. Αντί να πλησιάσει, απομακρύνεται! «Πάρτε κι άλλα μέτρα, τους λέει, αδιαφορώ για το πολιτικό σας κόστος. Ρίξτε μια ματιά στη Γουατεμάλα, εκεί μ’ έχουν σηκώσει στα χέρια και με κουβαλούν στους ώμους!»

Εκεί, στη Γουατεμάλα, οι τοπικοί «σωτήρες», αφού τήρησαν κατά γράμμα όλα τα προαπαιτούμενα των δανειστών τους, αφού πέρασαν όλες τις αξιολογήσεις -παραμυθιάζοντας ταυτόχρονα τους ιθαγενείς- υποδέχτηκαν την ανάπτυξη μετά φανών και λαμπάδων!

Εκεί, στη Γουατεμάλα της εντυπωσιακής ανάπτυξης, οι μακροοικονομικοί δείκτες ευημερούν!

Δώδεκα οικογένειες έχουν στην κατοχή τους τον πλούτο όλης της χώρας,ενώ μισός πληθυσμός ζει κάτω από το όριο φτώχειας(!),ενώ τα μισά παιδιά υποσιτίζονται!

Εκεί, στη Γουατεμάλα, πετούν τα περισσότερα ελικόπτερα στον κόσμο!

Στο σχετικό εντυπωσιακό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου που παρατίθεται φαίνεται ανάγλυφα η κατάσταση που επικρατεί σήμερα εκεί!

ΥΓ. α) Κι όλα αυτά γίνονται και με «αριστερό πρόσημο» και με «ηθικό πλεονέκτημα», εξευτελίζοντας χωρίς ίχνος ντροπής σύμβολα και αξίες! Και φυσικά όχι με το αζημίωτο!
β) Η ανάπτυξη τύπου Γουατεμάλας, η ανάπτυξη γαλέρας, θα έρθει και στην Ελλάδα, αν πετύχουν –δανειστές και πολιτικό προσωπικό- την πλήρη εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Μέχρι τότε θα χρειαστεί να αλλάξουν ακόμη πολλές κυβερνήσεις και πρωθυπουργοί, εκτός αν ο ελληνικός λαός τους σταματήσει και πάρει ο ίδιος μόνος του όλα όσα του ανήκουν, με τη δικαιοσύνη τότε να στέκεται στο ύψος της!
γ) Το ντοκιμαντέρ "Υπέροχη μακροοικονομία" είναι της ΕΡΤ του 2010.




Πηγή Faretra


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

27 Μαρ 2017


Γράφει ο Ανδρέας Ματζάκος

Όπως είναι γνωστό, από τις 24 Αυγούστου του 2016, η Τουρκία συμμετέχει μαζί με δυνάμεις Σουνιτών αντιφρονούντων στο καθεστώς Άσαντ, στην επιχείρηση ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ, μέσα στο έδαφος της Συρίας.
Πολλοί σχολιαστές βλέποντας την επί τρίμηνο σχεδόν πολιορκία της πόλεως Al-Bab (Χάρτης 1) και τις απώλειες του τουρκικού στρατού, εξέφρασαν τη γνώμη ότι η επιχείρηση αποτελεί αποτυχία του τουρκικού στρατού. Είναι όμως έτσι;
Χάνει η Τουρκία από τη μέχρι τώρα εμπλοκή της στη Συρία;

Η Τουρκία οργάνωσε την επιχείρηση αυτή, πρώτα από όλα για να αποφύγει τη δημιουργία ανεξαρτήτου κουρδικού κράτους στα νώτα της. Με την επιχείρηση αυτή, απελευθερώθηκε κατ’ αρχάς η πόλη Jarabulus (Αντικειμενικός Σκοπός 1 στον Χάρτη 1), στη συνέχεια η Al-Bab (Αντικειμενικός Σκοπός 2), ενώ τώρα η Τουρκία σχεδιάζει να συμμετέχει και την απελευθέρωση της πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), Raqqa (Αντικειμενικός Σκοπός 3).

Πλέον αυτού, ο στρατός της κατέχει συριακό έδαφος έχοντας δημιουργήσει μια Ζώνη Ασφαλείας μήκους 90 περίπου Χλμ. (Χάρτης 1). Έτσι απεφεύχθη ο κίνδυνος συνδέσεως του κουρδικού καντονιού Κομπάνι, στο κέντρο της κουρδικής περιοχής, με το καντόνι του Αφρίν στα ανατολικά. Βεβαίως παραμένει το πρόβλημα της πόλεως Manbij, η οποία ευρίσκεται δυτικά του Ευφράτη ποταμού και η οποία κατέχεται από κουρδικές δυνάμεις, για το οποίο όμως Αμερική – Ρωσία και Τουρκία προσπαθούν να βρουν λύση.
Πάντως η μη σύνδεση των κουρδικών καντονιών είναι ζωτικό συμφέρον για την Τουρκία. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Χωρίς στρατιωτική επέμβαση δεν θα το είχε επιτύχει.


Λόγω της παρουσίας της στη Συρία πλέον, η Ρωσία και το Ιράν, κάλεσαν την Τουρκία στις ειρηνευτικές συνομιλίες που έλαβαν χώρα στην Αστάνα του Καζακστάν από 24 έως 26 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους, όπου συζητήθηκε το μέλλον της Συρίας. Στη συνέχεια η Τουρκία συμμετείχε και πάλι σε συνομιλίες με το ίδιο θέμα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, στην Γενεύη από 23 Φεβρουαρίου μέχρι 7 Μαρτίου.
Χωρίς αυτήν την επέμβαση, η εκτίμηση είναι ότι η Τουρκία θα ήταν απούσα από τις συζητήσεις. Ενώ τώρα, είναι βασικός συνομιλητής.

Με την επιχείρηση αυτή επίσης, η Τουρκία απέδειξε τόσο στη διεθνή κοινότητα, όσο και στους Σουνίτες Μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής των οποίων ο πρόεδρος Ερντογκάν φιλοδοξεί να γίνει ο ηγέτης, ότι είναι μια μετριοπαθής δύναμη που πράγματι πολεμά το ΙΚ.

Η πρόσφατη συνάντηση των Αρχηγών ΓΕΕΘΑ, ΗΠΑ, Ρωσίας και Τουρκίας, στην Αττάλεια της Τουρκίας την 7η Μαρτίου, αποδεικνύει ότι η Τουρκία μπήκε ενεργά στη διαμόρφωση του μέλλοντος της εγγύς περιοχής της, ως περιφερειακή δύναμη.
Άρα ό,τι δεν είχε καταφέρει η πολιτική Νταβούτογλου των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες, φαίνεται να αρχίζει να επιτυγχάνει με τη νέα στρατηγική Ερντογκάν.

Βεβαίως τα κέρδη της Τουρκίας είναι προσωρινά, η δε στρατηγική της θα χρειαστεί έναν συνδυασμό παραγόντων για να χαρακτηριστεί τελικώς ως επιτυχημένη. Και πολλοί εξ’ αυτών των παραγόντων δεν εξαρτώνται από τις δυνατότητες της Τουρκίας, αλλά από την εξέλιξη των συμφερόντων και τη συνεννόηση των δυο μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι Απόστρατος Αξιωματικός ΣΞ, MSc Διεθνείς Σχέσεις και Διπλωματικές Σπουδές
Πηγή ηλεκτρονική εφημερίδα "Κοινωνείν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και οι μεγάλοι «παίκτες» στο ενεργειακό πόκερ που εξελίσσεται - Ποιος ο ρόλος της Τουρκίας

Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά 340 τρισεκατομμύρια πόδια υπολογίζεται το φυσικό αέριο που είναι «κρυμμένο» στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Περισσότερο και από το συνολικό - και διαπιστωμένο - απόθεμα των ΗΠΑ. Ισως, το γεγονός αυτό να εξηγεί για ποιον λόγο γίνεται, τελικώς, ό,τι γίνεται στην ευρύτερη περιοχή και γιατί η Κύπρος δεν πρόκειται να αφεθεί ποτέ στην τύχη της και στην ησυχία της.

Το ίδιο εν πολλοίς ισχύει και για την Ελλάδα. Ηδη, στη χώρα μας έχει φτάσει και έχει εγκατασταθεί ο μεγαλύτερος, παγκοσμίως, ενεργειακός «παίκτης», η αμερικανική ExxonMobil. Την ίδια ώρα, στο νησί, η γαλλική Total, άλλος διεθνής «παίκτης», στήνει τα πρώτα γεωτρύπανα κι ετοιμάζεται να σκάψει. Οι Ισραηλινοί εξοπλίζουν τις φρεγάτες τους, για να παρέχουν ακόμα μεγαλύτερη προστασία στις δικές τους διυλήσεις και οι Αιγύπτιοι στήνουν τις δικές τους συμμαχίες.

Ποιος είναι έξω από αυτόν τον χορό; Ο τουρκικός παράγων. Που όπως έκανε και πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια, στέλνει και τώρα «στα ανοικτά» το Πίρι Ρέις, για να κάνει τις δικές του έρευνες σε αυτά που η Αγκυρα αποκαλεί «διεθνή ύδατα», αλλά όλη η παγκόσμια ενεργειακή κοινότητα ξέρει ότι είναι κυπριακά. Και μπορεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 ή του '90 μια τέτοια κίνηση να προκαλούσε αναταραχή και ενίοτε φόβο σε Λευκωσία και Αθήνα, όμως, σήμερα αντιμετωπίζεται στην πραγματική της διάσταση: «εντυπωσιασμού».

Ενδεχομένως, όλα τα παραπάνω, να ήταν διαφορετικά, αν δεν είχαν βρεθεί τα κοιτάσματα που βρέθηκαν και ενέπλεξαν τους μεγάλους «παίκτες» στο ενεργειακό πόκερ που εξελίσσεται.
Ενδεχομένως, επίσης να ήταν πιο ανησυχητικά, αν δεν είχει προηγηθεί η απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου καλοκαιριού και ό,τι επέφερε (σσ τη διάλυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων). Ενδεχομένως να ισχύουν και άλλα «αν», αλλά, ως γνωστόν, με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία. Κι αυτό το ξέρει η Αγκυρα, που βλέπει τα γεωτρύπανα να πιάνουν πλέον δουλειά, παρά τις απειλές της.

Τειρεσίας
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλα είναι έτοιμα για την «μάχη των μαχών» που όχι μόνο θα επιδιώξει να βάλει τέλος στο ISIS τουλάχιστον ως «κρατική οντότητα» αλλά θα σφραγίσει και τις ισορροπίες και τον νέο χάρτη στην κρίσιμη αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Τις επόμενες ημέρες ξεκινά η μεγάλη επιχείρηση για την ανακατάληψη της Ράκκα στην βόρειο Συρία που αποτελεί τα τελευταία τέσσερα χρόνια την «πρωτεύουσα» του Ισλαμικού κράτους και των τζιχαντιστών που τροφοδοτούν από εκεί την παγκόσμια τρομοκρατία όχι μόνο με πληροφορίες τεχνογνωσία και εξοπλισμό, αλλά και με «ιδέες» στρατολογώντας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μαχητές και «μοναχικούς λύκους» σε όλο τον κόσμο, μπολιάζοντας παντού αυτόν τον σπόρο του μίσους κατά της ανθρωπότητας.

Η μάχη της Ράκκα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, καθώς πέραν των σημαντικών στρατιωτικής φύσης προκλήσεων, η επιχείρηση σχεδιάζεται σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο περιβάλλον και εμπλέκονται οι δυο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, γειτονικές και περιφερειακές δυνάμεις, Τουρκία, Ιράκ, Ιράν, Ισραήλ και άλλες δυνάμεις όπως οι ουνιτικές χώρες του Κόλπου και η σιϊτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου…

Όμως πλέον η μεγάλη σύγκρουση αφορά τον ρόλο που θα έχουν στην κρίσιμη αυτή επιχείρηση οι κούρδοι της Συρίας, που έχουν αποδειχθεί από τις πιο αξιόπιστες στρατιωτικά μονάδες έναντι των Τζιχαντιστών. Γιατί ο ενισχυμένος ρόλος των Κούρδων, τους βάζει στο παιγνίδι της διαμόρφωσης του νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής, σε μια ιστορική «ρεβάνς» των Συνθηκών Σάικς-Πικό (1916), που άφησαν ανεκπλήρωτο το αίτημα για εθνική ολοκλήρωση του Κουρδικού Έθνους.

Η Τουρκία έτσι ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε ένα δραματικό αδιέξοδο: γνωρίζει ότι δεν μπορεί να έχει ενεργό ρόλο στην Συρία χωρίς την στήριξη αν όχι και των δυο, τουλάχιστον της μιας υπερδύναμης. Όμως είναι αδύνατον να διεκδικήσει ρόλο έχοντας έρθει σε αντίθεση και με την Μόσχα και την Ουάσιγκτον.

Για την Τουρκία ο μαξιμαλιστικός στόχος της γρήγορης εξόντωσης του ISIS,της εκπαραθύρωσης του Άσαντ, της επιβολής μιας νεκρής ζώνης μέχρι και 50 χιλιομέτρων στο έδαφος της Συρίας, από την οποία είναι προφανές ότι ποτέ δεν θα αποχωρούσε, αποτελεί πολύ μακρινό παρελθόν.

Τώρα πλέον η προσπάθεια της Τουρκίας περιορίζεται στην διαχείριση της ζημιάς που έχει προκληθεί με την αναβάθμιση των κουρδών του YPG.

Μια προσπάθεια όμως που με δεδομένο τον εκτροχιασμό του Τ. Ερντογάν οδηγεί σε διαρκή αντιπαράθεση και κίνδυνο ρήξης των σχέσεων με τις ΗΠΑ και σε σκληρές «αψιμαχίες» με την Ρωσία.

Η Μόσχα η οποία συνεργάσθηκε με τους Κούρδους, όταν αυτοί προκειμένου να αποφύγουν την επίθεση των τουρκικών δυνάμεων παρέδωσαν την στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίζ στον έλεγχο των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων, δέχθηκε με οργή την ξαφνική απόφαση της Τουρκίας να επιβάλλει εμπάργκο στα ρωσικά σιτηρά, κίνηση που ερμηνεύθηκε ως αντίποινα για την συνεργασία των ρωσικών δυνάμεων με τους Κούρδους. Αυτά τα «αντίποινα» εξόργισαν ακόμη περισσότερο την Μόσχα η οποία απέρριψε (κατ αρχήν τουλάχιστον) την απαίτηση της Τουρκίας να κλείσει τα γραφεία που διατηρούν στην Ρωσία το ΡΚΚ, και το YPG.

Η Ρωσία έχοντας βάλει για τα καλά πόδι στην Συρία και έχοντας πετύχει την αποδοχή από όλους της διατήρησης του προέδρου Άσαντ τουλάχιστον για ένα σημαντικό διάστημα, έχει θέσει την Τουρκία σε σχέση εξάρτησης από τις ρωσικές επιλογές, ελέγχει τις παρεμβάσεις του Ιράν, έχει ανοικτό δίαυλο με το Ισραήλ και έχει αποκαταστήσει ένα modus vivendi με τους Αμερικάνους. Και φυσικά οι Ρώσοι έχουν άριστες σχέσεις με τους Κούρδους του YPG. Εξάλλου η διάψευση της Μόσχας στην είδηση που μετέδωσε το Ρόιτερ ότι ετοιμάζεται ρωσική βάση στην Βόρειο Συρία που θα εκπαιδεύονται και κούρδοι μαχητές, ήταν χλιαρή και σε συνδυασμό με την είδηση ότι οι Κούρδοι σε μια μεγάλη επιστράτευση θα κινητοποιήσουν συνολικά δύναμη 100.000 ανδρών και γυναικών, έχει σημάνει συναγερμό στην Άγκυρα.

Η μεγάλη εμπλοκή όμως αφορά τις ΗΠΑ. Όλο το αμερικανικό επιτελείο, από τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου, στρατηγό J. Dunford μέχρι τον διοικητή της CENTCOM στρατηγό J. Votel και τον στρατηγό S. Townsend, διοικητή της CJT-OIR (Combined Joint Task Force for Operation Inherent Resolve) υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιχείρηση για την κατάληψη της Ράκκα χωρίς την συμμετοχή των Κούρδων.

Και στην περίπτωση της Συρίας και της Ράκκα ισχύει το δόγμα ότι δεν αρκεί η αεροπορική ισχύς για μια στρατιωτική επιτυχία, εάν δεν υπάρξουν boots on the ground.

Η αμερικανική κυβέρνηση αλλά και το επιτελείο είναι εντελώς απρόθυμοι να προσφέρουν μεγάλο αριθμό στρατιωτών για μια τέτοια δύσκολη επικίνδυνη και χρονοβόρα επιχείρηση.

Ήδη οι Αμερικανοί έχουν αναπτύξει στην βόρειο Συρία μια δύναμη σχεδόν 1000 ανδρών, 400 Marines και 500 SEALs οι οποίοι επιχειρούν μαζί με τις δυνάμεις της SDF που αποτελείται κυρός από Κούρδους μαχητές. Υπάρχουν ήδη προτάσεις για ανάπτυξη ακόμη 2000 ανδρών, με τρόπο που η αμερικανική δύναμη θα παραμένει θεωρητικά δύναμη συνδρομής και τεχνικών συμβουλών.

Η επιδίωξη να μην εμφανισθούν οι ΗΠΑ ως δύναμη εισβολής, ενισχύει την επιλογή της υποστήριξης μιας καθαρά συριακής δύναμης όπως είναι το SDF (και οι Κούρδοι της Συρίας) η οποία δρα και έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στον αγώνα εναντίον του ISIS. Συγχρόνως απαλλάσσει την Ουάσιγκτον από δεσμεύσεις για αποστολή και παραμονή για μεγάλο διάστημα σημαντικών αμερικανικών δυνάμεων υπό την μορφή του «στρατού κατοχής» όπως τον αντιλαμβάνονται ακόμη και μετριοπαθείς μουσουλμάνοι.

Την Τετάρτη οι δυνάμεις της SDF με την υποστήριξη των Αμερικάνων και με την κάλυψη αμερικανικών ελικοπτέρων, των πυρών του πυροβολικού 155mm των πεζοναυτών και πυκνών αεροπορικών βομβαρδισμών από τα αμερικανικά μαχητικά προσέγγισαν και κατέλαβαν σημαντικό μέρος του στρατηγικής σημασίας φράγματος Tabqa του Τίγρη. Το φράγμα βρίσκεται σε απόσταση 25 μιλίων από την Ράκκα και τροφοδοτεί με ρεύμα και νερό όλη την περιοχή.

Οι Κούρδοι μάλιστα εξέδωσαν χθες ανακοίνωση μέσω του εκπροσώπου τους στον Λίβανο, καλωσορίζοντας τις κυβερνητικές δυνάμεις του προέδρου Άσαντ στην μάχη για την ανακατάληψη και του φράγματος αλλά και της Ράκκα. Με την επισήμανση ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις είναι αυτές που έχουν δικαίωμα σε σχέση με άλλες δυνάμεις (σ.σ. της Τουρκίας) να εμπλακούν σε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις.

Για την Τουρκία έτσι, το συριακό παιγνίδι παίρνει άσχημη τροπή.

Μέσω ανωτέρων αξιωματούχων, του υπουργού εξωτερικών και του αναπληρωτή πρωθυπουργού, διεμήνυσε ότι δεν πρόκειται να συμβάλουν οι τουρκικές δυνάμεις στην επιχείρηση της Ράκκα εάν κληθούν να συμμετάσχουν οι Κούρδοι. Αλλά αυτός ο εκβιασμός έχει ήδη ξεπερασθεί στην πράξη. Και έτσι αναζητά άλλους τρόπους παράβασης η Άγκυρα. Σιωπηρά και κυρίως μέσω διαρροών και δημοσιευμάτων η Τουρκία συνδέει την στάση των συμμάχων της στην Συρία με την λειτουργία της βάσης του Ιντσιρλίκ.

Όμως γνωρίζει ότι κάθε κίνηση που θα υπονόμευε την ομαλή λειτουργία του Ιντσιρλίκ θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου σύγκρουση με την Ουάσιγκτον αλλά και το ΝΑΤΟ, την οποία ούτε και αυτός ο αχαλίνωτος Ερντογάν μπορεί να αντέξει.

Η Τουρκία έτσι κινδυνεύει να βρεθεί εκτός παιγνιδιού στην πιο κρίσιμη στιγμή της συριακής κρίσης. Γιατί πλέον είναι σαφές ότι κανείς δεν επιθυμεί και δεν είναι διατεθειμένος να επιτρέψει την επέκταση της επιρροής η της κυριαρχίας της Τουρκίας στο συριακό έδαφος. Αντιθέτως ο «περιζήτητος σύμμαχος» οι κούρδοι του YPG ισχυροποιούν την θέση τους διατηρούν άριστες σχέσεις με την Μόσχα, την Ουάσιγκτον, έχουν διαύλους με την Τεχεράνη και πλέον συζητούν με τον Άσαντ.

Και είναι δεδομένο ότι στην επόμενη ημέρα, όποτε αυτή έρθει για την Συρία, που πάντως δεν θα είναι μακριά μετά την κατάληψη της Ράκκα, οι Κούρδοι θα διεκδικήσουν μερίδιο εξουσίας. Και τότε η Τουρκία στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί μπροστά σε ένα εξαιρετικά δυσάρεστο τετελεσμένο: ένα ενοποιημένο αυτόνομο κουρδικό καντόνι στο βόρειο τμήμα μιας ομόσπονδης Συρίας. Ένα καντόνι που θα ελέγχεται πλήρως από το YPD την κουρδική παράταξη που συνδέεται ευθέως με τον θανάσιμο εχθρό του Ερντογάν και του τουρκικού καθεστώτος, το ΡΚΚ.

Αυτό θα αποτελέσει μια σημαντική στρατηγικής σημασίας ήττα για την Άγκυρα και προσωπικά για τον Ταγίπ Ερντογάν, καθώς θα αποτελέσει, μετά την ενίσχυση της αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την εθνική ολοκλήρωση του κουρδικού Έθνους πυροδοτώντας τον αλυτρωτισμό για το μεγάλο μέρος του κουρδικού Έθνους που παραμένει ακόμη εντός των συνόρων του τουρκικού κράτους.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σάκη Μουμτζή

Οι συνεχείς αυταπάτες, συνιστούν εξαπάτηση. Γιατί η επανάληψη του ίδιου λάθους πολλές φορές, δηλώνει πρόθεση. Τα νοήμονα όντα διδάσκονται από τα παθήματα τους. Τα ιδιαιτέρως νοήμονα, διδάσκονται από τα παθήματα των άλλων.

Στα καθ΄ημάς, ο ΣΥΡΙΖΑ στο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης του, με το πάθος και την ορμή του νεοφώτιστου, πίστεψε πραγματικά πως μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη. Ηττήθηκε κατά κράτος.

Η Ευρώπη όχι μόνον δεν άλλαξε, αλλά καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά, να αλλάξει αυτός. Κάτι που αντιστρατεύεται την μεσσιανική αντίληψη για τον ρόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και την βολονταριστικό αξίωμα «επειδή το θέλουμε, θα το πετύχουμε.» Ετσι, βλέπουμε να στήνεται το ίδιο σκηνικό με αυτό προ δύο χρόνων.

Αλλά σήμερα είναι αδικαιολόγητοι. Μετά την τραυματική εμπειρία του 2015 θα έπρεπε να είχαν συνετισθεί. Και τότε, όπως και τώρα, οι εταίροι μας τους έστελναν μηνύματα, πολύ απλά, χωρίς κώδικες και γρίφους. Αλλά η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει προσκολλημένη στις αρχέγονες ιδεολογικές της αρχές. Ετσι, δεν μπορεί να διαβάσει αυτά τα μηνύματα.

Μετά τις γνωστές ανοησίες για «νταούλια και χορούς» που λίγο έλλειψε να οδηγήσουν την χώρα στην καταστροφή, σήμερα βρέθηκε ένας πιο «κομψός» λόγος για την παράταση των συζητήσεων για την αξιολόγηση. Οι εκλογές στην Γερμανία.

Πιστεύουν δηλαδή οι αφελείς, πως ο Σούλτς θα μοιράσει λεφτά των Γερμανών φορολογουμένων στην Ελλάδα, που είναι τελικά, ένα βαρέλι δίχως πάτο. Πιστεύουν πως θα υπάρξει Γερμανική κυβέρνηση που θα χρηματοδοτήσει το πάρτυ στις Δ.Ε.κ.Ο με τους μισθούς των 3-4.000 ευρώ. Ή πως θα επιτρέψει το Γερμανικό κοινοβούλιο, ο κάθε συνταξιούχος της ΔΕΗ να κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο περίπου 15.000 ευρώ.

Προχθές ο Γκάμπριελ ήταν σαφής. Με αυτά που είπε θα πρέπει να προσγείωσε την Ελληνική κυβέρνηση στην πραγματικότητα. Ζήτησε, αυτός ο σοσιαλδημοκράτης, την συνέχιση της πολιτικής των υψηλών πλεονασμάτων μέχρι, τουλάχιστον, το 2021.

Τότε γιατί καθυστερούν και δεν υπογράφουν; Γιατί εξαπατούν τον Ελληνικό λαό; Πού αποβλέπουν; Μα φυσικά στην παραμονή τους στην εξουσία, παντί τρόπω. Το είπε ξεδιάντροπα στην Ρώμη ο Α.Τσίπρας. Δήλωσε πως « δεν θα παραδώσουμε τον λαό στους yes-men των δυνάμεων που θέλουν την Ελλάδα στον ζουρλομανδύα της λιτότητας.» Παραβλέπει ή –ακόμα χειρότερα- αγνοεί, πως στα δημοκρατικά πολιτεύματα όποιος χάσει στις εκλογές παραδίδει και την εξουσία. Η παράδοση της, δεν τελεί υπό καμία αίρεση. Και, κυρίως, δεν εξαρτάται από την βούληση του ηττημένου.

Το αποκλειστικό όπλο που διαθέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχίσει να νέμεται απρόσκοπτα την εξουσία, είναι η προπαγάνδα. Δηλαδή, η προσπάθεια επιβολής των αρχών και των πολιτικών θέσεων του, με χοντροκομμένη παραποίηση της πραγματικότητας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βρίσκεται και η καλλιέργεια της προσμονής και της ελπίδας για τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών. Γνωρίζουν πως τίποτα το θετικό δεν θα προκύψει για την χώρα μας, και όμως δηλώνουν πως ελπίζουν. Ουσιαστικά, εξαπατούν ή προσπαθούν να εξαπατήσουν, γιατί αυτό είναι το μοναδικό όπλο που διαθέτουν.

Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και σκηνοθετεί μιαν εικονική, που προσπαθεί να την «πουλήσει» στο πόπολο. Είναι μια μάταιη μάχη οπισθοφυλακής, με καταστροφικές συνέπειες για την Εθνική Οικονομία. Αλλά αυτό δεν τους ενδιαφέρει.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαρ 2017


Σήμερα κάνουμε μια αποκάλυψη-σοκ. Ανοίγουμε τον «ιατρικό φάκελο» του Ταγίπ Ερντογάν που δημιουργήθηκε από ειδικούς επιστήμονες και ψυχιάτρους έπειτα από... παραγγελία μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες θέλησαν να ερμηνεύσουν τη συμπεριφορά που επιδεικνύει τον τελευταίο καιρό ο «σουλτάνος».

Προχωρήσαμε στη δημοσιοποίηση της έκθεσης αυτής όχι γιατί έχουμε σε προσωπικό επίπεδο κάτι με τον Ερντογάν, αλλά για να γνωρίσουμε καλύτερα τον απέναντί μας και να κατανοήσουμε το έως πού μπορεί να το πάει. Δεν υιοθετούμε το πόρισμα που παρέλαβαν μέσω «αρμόδιων υπηρεσιών» και πρεσβείες και δεξαμενές σκέψη, αλλά μπορούμε, διαβάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία, να καταλάβουμε γιατί από ένα σημείο και έπειτα ο πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστής πολιτικός μεταμορφώθηκε σε έναν άνθρωπο που κανείς πλέον δεν μπορεί να αναγνωρίσει.

Η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του και οι εκρήξεις του μπορούν πλέον να ερμηνευθούν και από ιατρική σκοπιά, και σίγουρα κάτι τέτοιο δεν μπορεί κανείς να το αγνοήσει. Ο Τούρκος... ασθενής αποτελεί πλέον μια κινούμενη βόμβα που απειλεί εχθρούς και φίλους, εγκλωβισμένος μέσα σε ένα υπερφίαλο Εγώ που τον έχει φτάσει στο σημείο λίγες ώρες πριν από το τρομοκρατικό χτύπημα στο Λονδίνο να απειλεί την Ευρώπη ότι κανείς πολίτης της δεν θα μπορεί να αισθάνεται ασφαλής σε κανένα σημείο του πλανήτη!

Ο ίδιος άνθρωπος απειλεί να εισβάλει στην Αγία Σοφία την ημέρα της κορύφωσης του Θείου Δράματος, να καταργήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης, να αναστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και εκφράζει μια σειρά από άλλες θέσεις που δείχνουν ένα θολωμένο μυαλό, έτοιμο για όλα. Καταλυτικό σημείο για την ενεργοποίηση αυτής της πλευράς του Ερντογάν έπαιξε και η απόπειρα πραξικοπήματος, που είχε ως στόχο όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το φυσικό τέλος του.

Οι διαπιστώσεις των αναλυτών που αποκρυπτογράφησαν, έπειτα από ατελείωτες ώρες δουλειάς, υλικό από φωτογραφίες και βίντεο του Ταγίπ Ερντογάν προκαλούν ανατριχίλα, καθώς περιγράφουν την προσωπικότητα του Τούρκου ηγέτη ως ιδιάζουσα περίπτωση συμπεριφορικού μοντέλου, με έντονα τα στοιχεία της ηθοποιίας και του δράματος, υψηλή αυτοεκτίμηση, την οποία επ’ ουδενί λόγω θα διακινδυνεύσει να θιχθεί, και με έντονο το αντιδραστικό στοιχείο της παρανοειδούς προσωπικότητας. Το τελευταίο, όπως υπογραμμίζουν, είναι και το πλέον επίφοβο, τόσο για τον ίδιο, όσον αφορά το ανεξέλεγκτο των αντιδράσεων, όσο και για τους δυνάμει αντιπάλους του.

Οσα αποκαλύπτουμε σήμερα αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο και για όσους στη χώρα μας παρακολουθούν με κομμένη ανάσα, σε πολλές περιπτώσεις, τη συμπεριφορά του Τούρκου ηγέτη. Και αν η ιστορία με το αποτυχημένο πραξικόπημα άναψε... «πορτοκαλί» συναγερμό στην Αθήνα, μια αποτυχία του στο δημοψήφισμα δεν αποκλείεται να χτυπήσει «κόκκινο» συναγερμό όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά στην Ευρώπη ολόκληρη. Γι’ αυτό καλό θα είναι να έχουν γνώση οι φύλακες.

Πηγή Δημοκρατία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η 25η Μαρτίου και το επίκαιρο των γραπτών και των άρθρων του Συντάγματος του Ρήγα Φερραίου, τον οποίο τελικά περιφρονούμε

Υποτίθεται ότι κάθε εθνική επέτειος πρέπει να μας θυμίζει καταστάσεις, από τις οποίες να προκύπτουν μηνύματα που αξίζει να προσεχθούν. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι ήσαν άλλες εποχές και δεν μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα για τη σημερινή, ας αναλογισθούν τι εννοούσε ο Ελύτης όταν μίλησε για την «επικαιρότητα του παρελθόντος».

Αλλά και ο Πολύβιος είχε πει τα ίδια παλαιότερα, ότι «τίποτε δεν διορθώνει ευκολότερα τα πράγματα, όσο η γνώση του παρελθόντος» («Μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προγεγενημένων πράξεων επιστήμης»). Το αύριο επομένως, πλάθεται πάντοτε με τα υλικά του χθες.

Αντ’ αυτών των προβληματισμών, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τον αριθμό των αστυνομικών που φυλάσσουν τις εξέδρες και τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να αποφευχθούν επεισόδια.

Είναι αλήθεια, ότι στα λόγια παριστάνουμε όλοι τον δημοκράτη, αλλά οι πράξεις μας πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με τις δημοκρατικές επιταγές. Και είναι εντυπωσιακό, ότι κάποιοι ομνύουν στον Ρήγα Φεραίο (που διαστρέβλωσαν τις ιδέες του, διότι δυσκολεύονταν να βρουν πρότυπο), τον οποίο όμως φαίνεται ότι περιφρονούν.

Έγραψε ο Ρήγας: «Η ατομική ελευθερία -χωρίς την παραβίαση της ελευθερίας του γείτονα- θεωρείται φυσικό δικαίωμα, δηλαδή δικαίωμα δωρισμένο από την ίδια τη φύση και αναφαίρετο». Ας μου πει κάποιος, αν εφαρμόζεται αυτός ο Κανόνας του Ρήγα, από όσους αυτοβούλως χρήσθηκαν υπερασπιστές των δικαιωμάτων του λαού. Κι αν επιτρέπουν οι δυναμικές μειοψηφίες να ακουστεί άλλη φωνή εκτός από τη δική τους.

Ας μου πει κάποιος, ένθερμος θιασώτης της δήθεν «ελληνοτουρκικής» φιλίας, αν διάβασε το άρθρο 121 από το Σύνταγμα του Ρήγα, που γράφει: «Δεν κάνουν ποτέ ειρήνην με ένα εχθρόν, οπού κατακρατεί τον ελληνικόν τόπον».

Και ας μου πει κάποιος άλλος, αν διαφωνεί με τον Ρήγα, που γράφει στο άρθρο 5 του Συντάγματός του, ότι Έλληνας πολίτης είναι αυτός που αγαπά την Πατρίδα. Αν όχι «Χάνει τα δίκαια του πολίτου εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δεν βοηθεί την Πατρίδα του και απ' εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ' αδιαφορεί εις τας προσταγάς της».

Δεν αρκεί να παπαγαλίζουμε ό,τι μαθαίνουμε σε κομματικά γραφεία ή διαβάζοντας τους τίτλους των εφημερίδων που είναι αναρτημένες στα περίπτερα, για να θεωρήσουμε εαυτόν κατάλληλο να υπερασπιστεί το σύνολο, με βάση ευγενείς ιδέες.

Ο Ρήγας Φερραίος (που τον κακομεταχειρίζονται όσοι τον παριστάνουν ως διεθνιστή) στην επαναστατική του προκήρυξη καλεί σε εξέγερση τον «λαόν απόγονον των Ελλήνων» (σε αντίθεση με τον Φίλη και τους ομοίους που δεν μας θεωρούν συνέχεια, αλλά σύμφυρμα διαφόρων φυλών) και σε χιλιάδες αντίτυπα είχε διανείμει την προσωπογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως συμβόλου δόξας και ενότητας των Ελλήνων. Σήμερα όμως, δεν είναι καθόλου προοδευτικό να μιλάς για Μ. Αλέξανδρο. Για τον Τσε Γκουεβάρα, ελεύθερα, μπορεί να γίνεις και πρωθυπουργός.

Αυτά και άλλα έπρεπε να συζητούμε σήμερα. Αλλά και πιο πρακτικά. Ο Ρήγας φαίνεται ότι γνώριζε τι θα συμβεί με τα δάνειά μας, και έγραψε: «Τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη, πάνω από 5 χρόνια παραγράφονται, εφ’ όσον οι τόκοι καθ’ ολόκληρη την πενταετία έχουν καταβληθεί εις το ακέραιον. Η τοκογλυφία αποτελεί ποινικό αδίκημα».

Το κακό σ’ αυτόν τον τόπο είναι ότι επιτρέψαμε σε απαίδευτους να παριστάνουν τον πολιτικό, τον εργατοπατέρα, τον εκπρόσωπο φορέα, οι οποίοι και φυσικά δεν επιτρέπουν να αναδειχθούν υγιείς δυνάμεις να υπηρετήσουν τον λαό. Κι αν βρεθεί κάποιος με καλές προθέσεις, σύντομα θα τεθεί στο περιθώριο από τους επαγγελματίες, πάσης μορφής εκπροσώπους μας.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Κ. Τρουπή

Στο χρηματιστήριο υπάρχει ένα ρητό. «Κάθε μέρα είναι μια άλλη μέρα». Συμπυκνώνει την μεγάλη ρευστότητα και την καθημερινή εναλλαγή, που κρύβει η ενασχόληση με το χρηματιστήριο αξιών, περιλαμβάνοντας βεβαίως και την έννοια του τζόγου. Αυτό μπορεί να είναι καλό, όταν αφορά χρηματιστηριακές συναλλαγές μια και ο χαμένος της Δευτέρας, μπορεί να είναι ο κερδισμένος της Τρίτης.

Δυστυχώς όμως τα πράγματα περιπλέκονται όταν το ίδιο σύστημα ακολουθεί η ομάδα των ανθρώπων που κυβερνά μια χώρα. Όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις, ειδικά το τελευταίο διάστημα, στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα η λογική αυτή μοιάζει κυρίαρχη.

Πιο συγκεκριμένα η σημερινή κυβέρνηση αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή, αναφορικά με τα όσα πράττει σε επίπεδο κεντρικού σχεδιασμού. Μια γρήγορη ματιά στα όσα έλεγαν δημοσίως και στα όσα τελικώς πράττουν είναι απολύτως αποκαλυπτικά, της έλλειψης στρατηγικής στόχευσης.

⏩ Έλεγαν ότι δεν θα ψηφίσουν μέτρα για μετά το 2018.

⏩ Έλεγαν ότι δεν θα μειώσουν το αφορολόγητο.

⏩ Έλεγαν ότι δεν θα μειώσουν συντάξεις.

⏩ Έλεγαν ότι δεν θα ψηφίσουν υψηλά πλεονάσματα για μετά το 2018.

Μήπως τελικά σήμερα μπορεί κάποιος από το Μέγαρο Μαξίμου να μας διαβεβαιώσει ότι κάποιο από τα παραπάνω δε θα γίνει;

Η τεράστια απόσταση εξαγγελιών και πολιτικών πράξεων δείχνει να δημιουργεί τουλάχιστον αμηχανία στις τάξεις της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με την ανάλυση που γίνεται στον τρίτο όροφο των γραφείων της ΝΔ είναι η ώρα για το κυβερνών κόμμα να ξεκαθαρίσει το τί θέλει και κυρίως τί προσπαθεί να πετύχει γιατί ο χρόνος κυλάει και η οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της διακεκαυμένης ζώνης. «Όλοι κάποια στιγμή βρίσκονται μπροστά στο τέλος του δρόμου» τονίζουν συνομιλητές του κ. Μητσοτάκη.

Στις 20 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση έσπευσε να ανακοινώσει συμφωνία για «το τέλος της λιτότητας». Ένα μήνα μετά η συμφωνία ακόμα αναζητείται.

Στην ΝΔ εκτιμούν ότι αποτέλεσμα αυτής της «ανερμάτιστης», όπως την χαρακτηρίζουν, πολιτικής είναι η αποσταθεροποίηση της πραγματικής οικονομίας. «Είτε κλείσει, είτε δεν κλείσει η αξιολόγηση η οικονομία έχει ήδη πληγεί» αναφέρουν πηγές της ΝΔ που σημειώνουν ότι τους τελευταίους μήνες η χώρα βυθίστηκε ξανά σε ύφεση και η ανασφάλεια επέστρεψε. Αυτό που φαίνεται πως ανησυχεί ιδιαιτέρως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι η μεγάλη εκροή καταθέσεων, η οποία έφτασε τα 4 δισ. ευρώ μόνο για το πρώτο δίμηνο του 2017. «Όταν μπεις στο σπιράλ της ύφεσης δύσκολα βγαίνεις» τονίζει στο liberal.gr πηγή που παρακολουθεί την κατάσταση των τραπεζών, για τις οποίες εκφράζει φόβους σε περίπτωση που η αξιολόγηση δεν κλείσει εγκαίρως.

Η Κυβέρνηση έχει κηρύξει στάση πληρωμών καθώς δεν εξοφλεί καμία υποχρέωσή της απέναντι σε ιδιώτες και τα κόκκινα δάνεια αυξάνονται, βυθίζοντας σε απόγνωση νοικοκυριά και επιχειρήσεις και πλήττοντας το τραπεζικό σύστημα.

Οι άνεργοι το τελευταίο 5μηνο αυξήθηκαν κατά 114.000. Το ασφαλιστικό διαλύεται μέσα από το πρωτοφανές φιάσκο με τις εισφορές του ΕΦΚΑ.

Ωρολογιακές βόμβες όπως η ΔΕΗ ή οι αστικές συγκοινωνίες είναι έτοιμες να εκραγούν. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τον καμβά, όπως το αντιλαμβάνονται στην ΝΔ, της αλλοπρόσαλλης στρατηγικής που έχει ο πρωθυπουργός.

Ως μεγαλύτερη απόδειξη της έλλειψης σαφούς προσανατολισμού της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά στην ΝΔ εντοπίζουν τις αλλαγές στη δημόσια ρητορική του κ. Τσίπρα αναφορικά με το ΔΝΤ. «Τις μισές μέρες του μήνα το θέλει μέσα στο πρόγραμμα και τις άλλες μισές το θέλει έξω» σημειώνει χαριτολογώντας γαλάζιο στέλεχος που εκτιμά ότι ο κ. Τσίπρας επενδύει στο «άλλα σήμερα και άλλα αύριο», προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Όπως φαίνεται τα σημάδια του Γιάνη Βαρουφάκη παραμένουν ανεξίτηλα στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου η δημιουργική ασάφεια δεν λέει να κοπάσει, αφού δείχνει να έχει εγκατασταθεί στο μυαλό του σημερινού ένοικου του Μεγάρου Μαξίμου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Ζαχαρία Μίχα

Τις κλασικές θεωρίες της γεωπολιτικής έχει ξεσηκώσει η ρωσική ηγεσία, κατανοώντας προφανώς, ότι εάν πετύχει η στρατηγική συνεργασία με την Κίνα και κατορθώσει έστω σε ένα βαθμό να εμπλέξει σε θετική κατεύθυνση τα συμφέροντα της Ινδίας, τότε θα κυριαρχήσουν από κοινού στην «παγκόσμια νήσο» (world island) και συνεπακόλουθα στην υφήλιο!

Τα πράγματα όμως είναι εξαιρετικά πιο πολύπλοκα στο γεωστρατηγικό παίγνιο των ημερών μας…

Δυο σύνοδοι που βρίσκονται στην ατζέντα στο προσεχές διάστημα έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη ρωσική εξωτερική πολιτική. Η μία είναι η ετήσια σύνοδος Ρωσίας-Ινδίας τον Ιούνιο, ενώ θα έχει προηγηθεί η σύνοδος που αφορά στο σχέδιο «μια ζώνη, ένας δρόμος» (OBOR: One Belt, One Road), το φιλόδοξο σχέδιο της Κίνας για τη συνένωση των συμφερόντων χωρών που θα δημιουργήσουν έναν εμπορικό και ταυτόχρονα στρατηγικό «διάδρομο».

Η ρωσική διπλωματία δείχνει να αντιμετωπίζει τα δυο αυτά σχέδια ως συμπληρωματικά, με τελικό στόχο να διαθέτει τη δική της «εναλλακτική λύση», σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενδιαφερθούν για τη συνεργασία με τη Μόσχα που ζητά επί της ουσίας συνδιαχείριση των ζητημάτων της υφηλίου, χωρίς βέβαια να παρακάμπτει το Πεκίνο, καθώς αυτό θα ήταν απλώς αδύνατο.

Η Ρωσία επιχειρεί να σταθεροποιήσει τις σχέσεις της με την Ινδία, αν και πρόκειται για μια χώρα που δεν επιθυμεί απόλυτη ταύτιση είτε με τη Ρωσία είτε με τις ΗΠΑ, ενώ η Κίνα αποτελεί την κύρια απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Κατά συνέπεια, η ρωσική «στρατηγική σύλληψη» για να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στο Νέο Δελχί και το Πεκίνο, είναι εξ ορισμού μια πολύ δύσκολη προσπάθεια.

Η Ρωσία δεν έχει καν την πολυτέλεια να εγκαταλείψει μια από τις δυο δυνάμεις, την Ινδία ή την Κίνα και είναι «καταδικασμένη» να επιδιώκει τη βελτίωση των σχέσεων και με τις δυο. Στην προσπάθεια εξισορρόπησης των σχέσεων, αλλά και διατύπωσης μιας έμμεσης απειλής στην Ινδία – και χειρονομία στο Πεκίνο που είναι ο στρατηγικός σύμμαχος του Ισλαμαμπάντ – η οποία αναπτύσσει ταχύτατα τις σχέσεις της και με τις ΗΠΑ, οι σχέσεις της Ρωσίας με το Πακιστάν έδειξαν κάποια κινητικότητα τα τελευταία χρόνια, με τη Μόσχα να προμηθεύει μικρό αριθμό επιθετικών ελικοπτέρων τις πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις και να έχει ανοίξει διαύλους στρατηγικού διαλόγου.

Ωστόσο, θα πρέπει κανείς να παρατηρήσει, ότι η μεγάλη παρουσία ρωσικών κύριων οπλικών συστημάτων στο ινδικό οπλοστάσιο στρέφεται εναντίον των κινεζικών συμφερόντων στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, κάτι που όμως ισχύει και από την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι Κινέζοι εντάσσουν στο οπλοστάσιό τους τα κορυφαία σε υπηρεσία ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-35 – αν και σε πολύ μικρό αριθμό, μία μοίρα 24 μαχητικών – και τα συστήματα αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας τύπου S-400 Triumf, τα οποία μάλιστα θα παραλάβουν νωρίτερα από τους Ινδούς, που επίσης έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να προμηθευτούν.

Η Ρωσία με την Ινδία έχουν θέσει ως στόχο να πετύχουν ετήσιες εμπορικές ανταλλαγές ύψους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέχρι το 2025, ένα «όραμα» των ηγετών των δυο χωρών, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ναρέντρα Μόντι, στο πλαίσιο του εορτασμού της 70ης επετείου διπλωματικών σχέσεων.

Από την άλλη, όποιος θεωρεί ότι η σχέση της Μόσχας με το Πεκίνο είναι απαλλαγμένη από προβλήματα, είτε αγνοεί είτε εθελοτυφλεί. Και οι δυο πλευρές είναι παραδοσιακά και ιστορικά καχύποπτες για τις προθέσεις της άλλης για πλειάδα λόγων.

Στα πιο πρόσφατα, οι αναλύσεις διεθνώς επικέντρωσαν στο προηγούμενο της προσέγγισης της Κίνας το 1974 από το αμερικανικό δίδυμο Νίξον-Κίσιντζερ τη δεκαετία του 1970, με στόχο την ανάσχεση της ΕΣΣΔ, θέτοντας το ερώτημα εάν τώρα θα επιχειρηθεί το αντίστροφο από τις ΗΠΑ, λόγω των διαφημιζόμενων καλών σχέσεων και της ρητορικής του «κύκλου Τραμπ» με τη ρωσική ηγετική ομάδα.

Η Κίνα, σε μια ενέργεια που καλύφθηκε ελάχιστα από τα φώτα της δημοσιότητας προχώρησε σε μια ενέργεια που θα ήταν ασφαλές να υποτεθεί, ότι δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στη Μόσχα και αντιθέτως προκάλεσε εκνευρισμό και προβληματισμό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, Ουάνγκ Γι, δήλωνε ότι η Κίνα έχει πλήρη εμπιστοσύνη στις σχέσεις της με τη Ρωσία, οι οποίες δεν έχουν επηρεασθεί από εξωτερικούς παράγοντες, και η χώρα του προτίθεται να ενισχύσει τη διμερή στρατηγική συνεργασία, προσθέτοντας ότι οι διμερείς σχέσεις, στην παρούσα φάση, διανύουν την καλύτερη στιγμή στην Ιστορία τους με βάση πάντα τα αμοιβαία συμφέροντα, ξεκινούσε στενή συνεργασία με την Ουκρανία στον διαστημικό τομέα.

Συγκεκριμένα, η κινεζική Ακαδημία Τεχνολογίας Εκτοξεύσεων (China Academy of Launch Vehicle Technology) ανακοίνωσε τη συνεργασία της με ουκρανικές εταιρίες για την από κοινού ανάπτυξη νέας γενιάς αεροεκτοξευόμενων (από αεροσκάφη) ρουκετών για την αντικατάσταση προβληματικών δορυφόρων.

Όπως δημοσίευσε η China Daily, οι ρουκέτες αυτές θα μπορούν να μεταφέρουν στο διάστημα φορτίο 200 κιλών. Η εκτόξευση θα γίνεται από εξειδικευμένα στην αποστολή μεταφορικά αεροσκάφη με βάση το Y-20 (τα συγκεκριμένα αεροσκάφη παραδόθηκαν τον περασμένο Ιούλιο στην κινεζική Αεροπορία).

Οι Κινέζοι φέρονται αν έχουν ήδη αναπτύξει ένα τέτοιο σύστημα που δύναται να μεταφέρει φορτίο 100 κιλών στο διάστημα και να το θέσει σε χαμηλή τροχιά. Παρόμοιο πρόγραμμα έχουν σε εξέλιξη μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα πάντα με το κινεζικό δημοσίευμα.

Επίσης, υπενθυμίζεται ότι οι Κινέζοι, στις 30 Αυγούστου του 2016 υπέγραψαν συμφωνία διά της Aviation Industry Corporation of China (AICC) με την ουκρανική Antonov Corporation, για την επανέναρξη παραγωγής του μεγαλύτερου αεροσκάφους στον κόσμο, του AN-225, που έχει 84 μέτρα μήκος και πτερυγικό εκπέτασμα μεγαλύτερο των 88 μέτρων, το οποίο μπορεί να μεταφέρει 250 τόνους φορτίου.

Το πρόγραμμα είχε σταματήσει μετά τη δραματική επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, με τους Κινέζους να αρπάζουν την ευκαιρία, κάτι που θα ήταν αδιανόητο να μην έχει ενοχλήσει τη ρωσική ηγεσία, δεδομένου του ψυχροπολεμικού κλίματος στις σχέσεις με την Ουκρανία και όσα διακυβεύονται στην ανατολική Ουκρανία και την χερσόνησο της Κριμαίας, σε στρατηγικό επίπεδο για τη Μόσχα.

Σε κάθε περίπτωση, δείχνει να συνιστά μια ενέργεια από αυτές που οι δυο πλευρές χρησιμοποιούν για να «προειδοποιήσουν» την άλλη, όμως ακόμα κι αν πετυχαίνει τον στόχο της, παράλληλα ενισχύει την υφιστάμενη καχυποψία και θέτει περιορισμούς στη δυνατότητα πραγματοποίησης «αλμάτων» στη στρατηγική συνεργασία.

Πλέον, για να επιστρέψουμε στο «τρίγωνο» Μόσχας, Νέου Δελχί και Πεκίνου, η Ρωσία σήμερα καλεί για μια ειλικρινή συζήτηση. Κάπου εκεί υποκρύπτεται η ανησυχία της Μόσχας για τις κινεζικές πρωτοβουλίες, αφού τα στρατηγικά συμφέροντα των δυο δυνάμεων στην περιοχή της κεντρικής Ασίας -τουλάχιστον- είναι αποκλίνοντα.

Όπως αναφέρει το ρωσικό Sputnik, η Κίνα εκμεταλλεύθηκε την κατάρρευση της συμφωνίας TPP (Trans-Pacific Partnership), καθώς αυτό έδωσε νέα δυναμική στο δικό της σχέδιο, το OBOR, για τη συνένωση της ασιατικής ηπείρου, υπό τη δική της όμως ηγεμονία και κατεύθυνση.

Αυτό η Ρωσία δεν θα το επέτρεπε να συμβεί και αυτονόητα κινείται για την εξασφάλιση των συμφερόντων της, προσπαθώντας να εντάξει στον κινεζικό σχεδιασμό τον κάθετο άξονα που ενώνει τη Ρωσική Ομοσπονδία με την Ινδία. Στόχος είναι, σύμφωνα με τα λόγια Ινδού αναλυτή που μίλησε στο Sputnik, «μια πιο εποικοδομητική και έξυπνη εμπλοκή» από κινεζικής πλευράς, λόγια στα οποία προκύπτει η έκδηλη ανησυχία για τις κινεζικές ενέργειες.

Κατά συνέπεια, δύο είναι τα τελικά συμπεράσματα:

Το πρώτο, ότι τις Ρωσία και Ινδία ανησυχούν σφόδρα τα κινεζικά σχέδια, κάτι που θεωρητικά τις φέρνει πιο κοντά, χωρίς αυτό να αποκλείει και την προσθήκη των ΗΠΑ, όταν κάποια στιγμή εξευρεθούν νέες ισορροπίες στο «σύστημα» στην Ουάσιγκτον.

Το δεύτερο, ότι ο περίφημος «άξονας» Ρωσίας-Κίνας θα πρέπει να θεωρείται κάθε άλλο παρά δεδομένος. Πέραν του «ιστορικού βάρους» το οποίο πολλοί λησμονούν στις αναφορές τους στο θέμα, είναι μια δυναμική διαδικασία που υπαγορεύεται από τη σημερινή διεθνή πραγματικότητα και επιδιώκει να ορθωθεί ως τείχος στα στρατηγικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών με στόχο τη διατήρηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας.

Οι εξελίξεις όμως διεθνώς, κινούνται με χαοτικό τρόπο. Ίσως και αυτό να είναι καλύτερο, εάν το ζήτημα προσεγγιστεί από «φιλοσοφική» πλευρά. Δηλαδή, το ότι οι συμμετέχοντες στο παίγνιο, έχουν συνεχώς τη δυνατότητα σε τακτικό επίπεδο να επηρεάσουν ο ένας τις υπόλοιπες διπλωματικές σχέσεις του άλλου, επιδιώκοντας να «ρυθμίσουν» τη στρατηγική του συμπεριφορά.

Την ίδια στιγμή, Μόσχα και Πεκίνο δείχνουν αμφότερες πως κατά βάθος θα επιθυμούσαν να έχουν εξασφαλίσει τη συμμαχία της Ουάσιγκτον, ώστε να υποβιβάσουν ο ένας τον άλλον, de facto σε μια άτυπη τρίτη θέση στην «παγκόσμια ιεραρχία», χωρίς όμως να αποκλείουν αλλήλους από μια διαδικασία στρατηγικής συνεννόησης…

Μπορεί αυτό που συμβαίνει να μοιάζει με μια ισορροπία τρόμου, όμως ας αναλογιστούμε ότι αν έλειπε αυτό το «χαοτικό στοιχείο» από την εξίσωση και θεωρητικά υπήρχαν δύο «στρατόπεδα» αφοσιωμένα το ένα στο άλλο, ο πειρασμός στρατιωτικού ξεκαθαρίσματος της υπόθεσης θα ήταν μεγάλος και δυνητικά καταστροφικός.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (IAAA/ISDA)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είναι γεγονός ότι οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν… τό 'χουν πολύ με την ανάγνωση της διεθνούς πολιτικής σκηνής. «Διαβάζουν» θετικές εξελίξεις εκεί που δεν υπάρχουν, ανακαλύπτουν ευνοικούς συσχετισμούς και οραματίζονται ανατροπές μέσα από την αφύπνιση μιας δήθεν αλληλέγγυας… «ευρωπαικής αριστεράς».

Το σενάριο βεβαίως παραπέμπει σε ευθέως σε «Αρλεκιν». Για να… ξεχνιούνται τα παλικάρια βαφτίζουν «πολιτική πρόβλεψη» τους ευσεβείς τους πόθους και όταν αυτοί διαψευστούν, πάνε για ποτό με τον Καρανίκα…

Παρόλο όμως το περίσσευμα αφέλειας που διακρίνει το διεθνοπολιτικό αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Τσίπρας έχει φτάσει να στηρίζει τις ελπίδες επιβίωσης του στην εκλογική νίκη του Μάρτιν Σούλτζ. Πρώτον επειδή ο Τσίπρας, σε σχέση με τον μέσο όρο των υπόλοιπων Συριζαίων είναι πολύ λιγότερο αφελής και δεύτερον επειδή έχει πάρει το μάθημα του και λογικά πρέπει να γνωρίζει τι εστί «βαθύ πολιτικό κατεστημένο» στη Γερμανία.

Κοιμίζει κόσμο και αγοράζει χρόνο ο σημερινός πρωθυπουργός, αλλά μάλλον όχι ως τις γερμανικές εκλογές. Ως τις δικές μας…

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής που να πιστεύει πράγματι ότι στο τέλος θα χάσει η Μέρκελ. Αυτά για το ξαφνικό «γκέλ» του πρώην αλκοολικού αυτοδίδακτου βιβλιοπώλη είναι μπουρδίτσες για να αποκτούν λίγο σασπένς οι κατά γενική ομολογία πιο βαρετές ευρωπαικές κάλπες. Που κατά κανόνα οδηγούν σε κυβερνήσεις συνασπισμού μεταξύ των δύο βασικών μονομάχων, το πολύ-πολύ με την προσθήκη συστημικών μαιντανών όπως έχουν καταντήσει οι «Ελεύθεροι Δημοκράτες».

Τον Σούλτζ, όταν έρθει η ώρα, τα ίδια γερμανικά μέσα που σήμερα τον αποθεώνουν, θα τον κοντύνουν «τόσο-όσο» χρειάζεται για να χάσει τις εκλογές αξιοπρεπώς. Δόξα τω θεώ σκελετούς στη ντουλάπα του κρύβει πολλούς και από την εποχή της θητείας του στο ευρωκοινοβούλιο. Στο παρελθόν μάλιστα έχει εισπράξει «προειδοποιητικές βολές», ακόμη και από το Σπίγκελ.

Όμως και στην θεωρητική περίπτωση που επικρατήσει ο σκληρός ευρωπαιστής των Σοσιαλδημοκρατών, με ποιους ακριβώς περιμένετε να κυβερνήσει; Με τους «Πράσινους» και τη Γερμανική Αριστερά; Γελοιότητες που δεν αντέχουν στην παραμικρή κριτική.

Κι αν μεν ο Τσίπρας έχει ποντάρει στη νίκη του Σούλτζ (που επαναλαμβάνω δεν το πιστεύω), κακό του κεφαλιού του. Θα φάει άδειασμα αεροπλανικό, ήδη από την προεκλογική περίοδο, στο πρώτο ντιμπέιτ που ο υποψήφιος Καγκελάριος ερωτηθεί για το ελληνικό χρέος.

Υπάρχουν όμως και άλλα πουλέν, από τον εγχώριο προοδευτικό-εκσγυχρονιστικό χώρο που μοστράρουν τον Σούλτζ σαν την καλή νεράιδα του παραμυθιού. Είναι όλοι οι αθεράπευτα ερωτευμένοι με την «γερμανική ευρώπη» που βρήκαν στο πρόσωπο του 62χρονου τον γνήσιο φίλο της Ελλάδας…

Λοιπόν για να μην κοροιδευόμαστε: Ο Σούλτζ τον μόνο Ελληνα που μπορεί να βοηθήσει είναι ο εικονιζόμενος της φωτογραφίας. Το παιδί με το σακίδιο που μάλλον θα ξαναγυρίσει στη κουζίνα του, αλλά στο πρόσωπο του ο «καλός Γερμανός Σαμαρείτης» είχε ανακαλύψει ένα μοναδικό πολιτικό ταλέντο. Και εντελώς ξεδιάντροπα πήγε να μας το μοστράρει…

«Αυτόν πρέπει να έχεις στην κυβέρνηση και όχι τον Καμμένο», είχε πει δημοσίως, ίσως επειδή οι ΑΝΕΛ σε αντίθεση με τον αρχηγό Σταύρο έχουν απολύτως ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων.

Για τέτοιου είδους «φιλελληνισμό» λοιπόν μιλάμε. Εφάμιλλο με του…μπεκροκανάτα των Βρυξελλών που υιοθέτησε ένα αδέσποτο στη Σάμο, το ονόμασε «Πλάτωνα» και έκτοτε δηλώνει φίλος της Ελλάδας.

Σουλτζ και Γιούγκερ είναι άλλωστε «κολλητάρια». Εκτός από το πάθος για ένα ποτηράκι (ο Σουλτζ δηλώνει ότι απεξαρτήθηκε νωρίς και ο Γιούγκερ δεν χρειάζεται να δηλώσει τίποτα, φτάνει να τον δεις να τραυλίζει on camera) τους ενώνει και η συναντίληψη για το δικαίωμα των πολυεθνικών στην φοροαποφυγή. Ο Σούλτζ ως πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου ήταν αυτός που κάλυψε πλήρως το σκάνδαλο Luxleaks για τις περίεργες φορολογικές πρακτικές του Μεγάλου Δουκάτου. Εκανε το παγώνι και αντί να το φέρει στην ολομέλεια το έθαψε σε μία επιτροπή την θητεία της οποίας απέφυγε να ανανεώσει. Γιατί το σκάνδαλο δεν έκαιγε μόνο τον Γιούγκερ. Εκαιγε και τον Νταισεμπλουμ καθώς πολλές από τις πολυεθνικές που απολάμβαναν ειδικής φορολογικής μεταχείρισης ήταν ολλανδικών συμφερόντων.

Μια παρέα είναι λοιπόν όλοι στην οποία κουμάντο κάνει το Βερολίνο. Και καλά θα κάνουμε να μην έχουμε αυταπάτες. Σ’ αυτή την Ευρώπη των Γερμανών και των υπαλλήλων τους, η Ελλάδα δεν θα έχει ποτέ φίλους. Ούτε θα την σώσουν φαλακρές νεράιδες με πατομπούκαλα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Οι διαφορές μεταξύ ενός οικονομικού, καθώς επίσης ενός στρατιωτικού πολέμου, δεν είναι τόσο μεγάλες, όσο νομίζει κανείς. Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια ενός στρατιωτικού πολέμου η ηττημένη χώρα έχει οικονομικές απώλειες, έμψυχες, καθώς επίσης υλικές – αφού το κόστος διεξαγωγής είναι μεγάλο, σκοτώνονται άνθρωποι, ενώ καταστρέφονται τα κτίρια και οι λοιπές υποδομές της. Στη συνέχεια εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής, ορίζεται μία κυβέρνηση δωσίλογων, λεηλατούνται οι πόροι της, φορολογείται από τους εισβολείς, βασανίζονται οι Πολίτες της, επικρατούν συνθήκες υπογεννητικότητας, μετανάστευσης κοκ.
Κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού πολέμου τώρα, το κόστος είναι επίσης μεγάλο, οι άνθρωποι στην ηττημένη χώρα πεθαίνουν χωρίς να χρειαστεί να σκοτωθούν (μείωση του προσδόκιμου ζωής, ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεργία, εξαθλίωση κλπ.), τα κτίρια ερημώνουν λόγω των μαζικών χρεοκοπιών, καθώς επίσης της οικονομικής αδυναμίας του πληθυσμού, ενώ οι υποδομές καταστρέφονται σταδιακά λόγω της μη συντήρησης τους. Επίσης, εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής στο εσωτερικό της, λιγότερες και με πολύ χαμηλότερο κόστος, η κυβέρνηση της «αναγκάζεται» να λειτουργεί ενδοτικά, λεηλατείται η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία της, φορολογείται, βασανίζονται οικονομικά οι Πολίτες της, υπάρχει υπογεννητικότητα, κλιμακώνεται η μετανάστευση κοκ.
Σε αντίθεση όμως με την οικονομική ήττα και την κατοχή της, όταν η χώρα χάνει έναν στρατιωτικό πόλεμο, όλα συμβαίνουν χωρίς τη συμφωνία των Πολιτών της. Παράλληλα, δημιουργούνται ομάδες αντίστασης στο εσωτερικό της, με στόχο την ανάκτηση της ελευθερίας, καθώς επίσης της εθνικής τους κυριαρχίας.
Η οικονομικά ηττημένη χώρα όμως αναγκάζεται να συμφωνεί με την κατοχή της, ενώ όλα όσα υπογράφουν οι πολιτικοί της είναι δεσμευτικά και εντός των κανόνων του διεθνούς δικαίου – οπότε δεν θεωρείται κατακτημένη, αλλά ότι πληρώνει δίκαια τα λάθη και τις παραλείψεις της, αφού με δική της επιλογή χρεώθηκε.
Φυσικά ο δανειστής προστατεύεται από τους διεθνείς νόμους – ενώ τυπικά δεν λεηλατεί, αλλά είτε κατάσχει ότι είναι χρεωμένο για να εξοφληθεί, είτε εξαγοράζει άλλα περιουσιακά στοιχεία του ηττημένου, ελεύθερα χρεών, στις εξευτελιστικές τιμές βέβαια που έχει ως αποτέλεσμα ένας χαμένος πόλεμος.
Τα παραπάνω αποτελούν τις σημαντικότερες ίσως διαφορές μεταξύ των δύο διαφορετικών μορφών πολέμου – κυρίως το ότι, η συμπεριφορά του στρατιωτικού κατακτητή ευρίσκεται εκτός των κανόνων του διεθνούς Δικαίου. Όταν δε κάποια στιγμή χάνει τον πόλεμο από τις συμμαχικές δυνάμεις που δημιουργούνται και επιτίθενται εναντίον του, η ηττημένη χώρα ανακτά όλα όσα έχασε αυτόματα – απαιτώντας ταυτόχρονα αποζημιώσεις για τις ζημίες που της προκλήθηκαν (κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει στην οικονομική μορφή του πολέμου).
Περαιτέρω, η Ελλάδα έχασε τον οικονομικό πόλεμο που κηρύχθηκε εναντίον της από το ΔΝΤ το 2009 (σενάριο), όχι επειδή είχε μεγάλα ελλείμματα και χρέη, αλλά λόγω του ότι αρνήθηκε να τα αντιμετωπίσει ρεαλιστικά και ως είχαν, με δικά της μέσα – με την έννοια πως οι Πολίτες της επέλεξαν μία ενδοτική κυβέρνηση που τους υποσχέθηκε ότι, υπήρχαν ακόμη χρήματα για σπατάλη.
Προφανώς δε οι Έλληνες δεν θα εξαπατούνταν, εάν δεν ήθελαν οι ίδιοι να εξαπατηθούν, αφού γνώριζαν τα προβλήματα της χώρας τους – όπως την πολιτική διαφθορά, το πελατειακό κράτος, την αχόρταγη διαπλοκή, τη σκόπιμη γραφειοκρατία, τις συνδικαλιστικές εκτροπές, την κατασπατάληση των ευρωπαϊκών κονδυλίων κοκ.
Περαιτέρω, ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της Ελλάδας κηρύχθηκε μεν επίσημα από το ΔΝΤ, με τη συμμετοχή στη συνέχεια της Τρόικα, αλλά ξεκίνησε ουσιαστικά από τη Γερμανία το 2000, όταν δρομολογήθηκε το ευρώ, με την υιοθέτηση τότε της «ατζέντα 2010» – του μισθολογικού dumping δηλαδή, με στόχο την τεχνητή αύξηση της ανταγωνιστικότητας της, έτσι ώστε να καταφέρει να απομυζεί οικονομικά όλους τους εταίρους της.
Η συγκεκριμένη μορφή επεκτατισμού ονομάζεται «μερκαντιλισμός» – ενώ πρόκειται για μία πολεμική μέθοδο που την κατέχει πολύ καλά η Γερμανία, από πολλά χρόνια πριν. Στο θέμα αυτό έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν (ανάλυση) – ενώ δεν είναι φυσικά μόνο η Ελλάδα στο στόχαστρο, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη (η Πορτογαλία έχει ήδη μετατραπεί σε χώρα της Lidl).
Ήταν άλλωστε κάτι που το είχε επιχειρήσει ο Χίτλερ με στρατιωτικά όμως μέσα, επειδή τότε δεν υπήρχαν οι σημερινές συνθήκες – οι οποίες επιτρέπουν την ειρηνική διείσδυση ενός κράτους σε ένα άλλο, με τη βοήθεια της υπερχρέωσης, των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, τα οποία τελικά το παραλύουν καθιστώντας το εύκολο θύμα.
Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα έχει σήμερα ηττηθεί κατά κράτος, ενώ είναι πια ασφυκτικά δεμένη με τα δεσμά του ευρώ, των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της, των μνημονίων, καθώς επίσης των δανειακών συμβάσεων. Αντίσταση δεν υπάρχει, η λεηλασία της έχει ήδη ξεκινήσει, η εδαφική της ακεραιότητα κινδυνεύει, η κοινωνική συνοχή επίσης, ενώ δεν απειλείται από μία μόνο συμμορία, αλλά από δύο – οι οποίες είναι εξίσου επικίνδυνες.
Εν τούτοις οι Έλληνες, αντί να ενωθούν απέναντι στον κοινό εχθρό, συγκρούονται μεταξύ τους. Προφανώς λοιπόν δεν κατανοούμε πως η χώρα μας είναι υπό κατοχή, ότι δεν υπάρχει καμία αντίσταση στο εσωτερικό της, καθώς επίσης πως κινδυνεύει να έχει την «τύχη» των Ινδιάνων της Αμερικής, εάν συνεχίσουμε να λειτουργούμε ατομικά. Επί πλέον ότι, οι όποιες λύσεις υπάρχουν δεν είναι καθόλου εύκολες – ενώ το εθνικό νόμισμα είναι μεν σημαντικό, αλλά σε καμία περίπτωση το μαγικό ραβδί που εξαφανίζει προβλήματα αυτού του μεγέθους.
Εάν ήταν άλλωστε τόσο απλό, δεν θα είχε καμία χώρα οικονομικά αδιέξοδα – αφού η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών έχει το δικό της νόμισμα, ενώ η Αργεντινή, όπως πολλές άλλες χώρες, χρεοκόπησαν διαθέτοντας επίσης δικά τους νομίσματα.
Όσον αφορά τώρα το φυσικό πλούτο της πατρίδας μας, τον πολιτισμό, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα με τα οποία προικίσθηκε από τη φύση, δυστυχώς δεν είναι ποτέ αρκετά για να καλύψουν πολιτικές, θεσμικές, επιχειρηματικές και κοινωνικές αδυναμίες – αφού διαφορετικά δεν θα κινδύνευε η πάμπλουτη σε πετρέλαιο Σαουδική Αραβία, η Βενεζουέλα κοκ., οι οποίες νόμιζαν πως έχουν αρκετό πλούτο, οπότε δεν χρειάζεται να δουλεύουν, να επενδύουν σε άλλα εγχειρήματα, να παράγουν δικά τους προϊόντα και να εξελίσσονται.
Αντίθετα χώρες με προβληματικό φυσικό περιβάλλον, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, η οποία βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας σε μία εντελώς άγονη περιοχή του πλανήτη, κατορθώνουν από μία έκταση ανάλογη της Πελοποννήσου να εξάγουν κατά πολύ περισσότερα γεωργικά προϊόντα από την Ελλάδα – καθώς επίσης να διαθέτουν ένα βιοτικό επίπεδο, σημαντικά πιο υψηλό από το δικό μας.
Κλείνοντας, το ζητούμενο είναι οι ρεαλιστικές λύσεις για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, οι οποίες ασφαλώς υπάρχουν. Δεν θα πρέπει όμως να βρεθούν μόνο τα σωστά βήματα αλλά, κυρίως, ο τρόπος και αυτοί που θα έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να τα εφαρμόσουν – στηριζόμενοι από το σύνολο της κοινωνίας. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι δυστυχώς λύσεις, αλλά όνειρα θερινής νύχτας ή/και ευχολόγια – τα οποία σχεδόν ποτέ δεν εκπληρώνονται.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Στέλιου Παπαθεμελή


Η κρίση στην Ευρώπη, παρά τις Βερσαλλίες και τη Ρώμη ή και εξαιτίας τους, είναι βέβαιον ότι θα επιταθεί. Η Ελλάδα στις συμπληγάδες Ευρώπης - ΔΝΤ βίωσε ως τώρα τη χειρότερη φάση της νεότερης ιστορίας της. Αποικία χρέους. Λοβοτόμησαν την εθνική μας κυριαρχία και διήρπασαν την εθνική μα περιουσία.

Πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους ταχείας ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας και αυτοπροσδιορισμού της αναπτυξιακής μας στρατηγικής.

Στις «πολλές ταχύτητες» που προετοίμασε το σύστημα μας προορίζει ασφαλώς για την τελευταία. Να διεκδικήσουμε δυναμικά αυτό που μας ανήκει. Η αποκήρυξη της παγκοσμιοποίησης και των παραφυάδων της από τον Ντοναλντ Τραμπ, η άκομψη, αλλά δηλωτική της αποδοκιμασίας του γερμανικού ηγεμονισμού, μεταχείριση της καγκελαρίου είναι δείγμα αρχόμενων παράλληλων αλλαγών σε κρίσιμα πεδία.

Χαρακτηριστική η πρεμούρα όλων των συστημικών «ψιττακών» διεθνώς και παρ΄ημίν. Παραμιλούν στη διαπασών κατά του υποτιθέμενου εθνικολαϊκισμού. Νεοφανής όρος που κατασκέυασε το σύστημα για να πλήξει το ογκούμενο σε όλες τις χώρες λαϊκό ρεύμα αμφισβήτησης τής political correct.

Η εσχάτως αποκαλυφθείσα (Die Welt) μυστική συμφωνία Μέρκελ - Νταβούτογλου για ετήσια απορόφηση από τη Γερμανία 200.000 προσφύγων είναι βοερό δείγμα φαρισαϊσμού τής πολιτικού που παριστάνει ακόμη τον ιεροφάντη των «ανοικτών συνόρων».

Τα ανοιχτά σύνορα πλημμύρησαν με μουσουλμάνους αυταρχικούς ισλαμιστές την Ευρώπη. Επώασαν τζιχαντιστές. Γέμισαν ακτιβιστικά θερμοκήπια, πρόσφορα να μετατραπούν σε προκεχωρημένα φυλάκια του ερντογανικού μείγματος παντουρκισμού - πανισλαμισμού.

Πολλοί αποδίδουν το καθημερινό τρομώδες παραλήρημα του νεοοθωμανού στις ψηφοθηρικές ανάγκες του δημοψηφίσματός του, ευελπιστώντας ότι την επομένη, η στρίγγλα θα γίνει… αρνάκι. Μέγα λάθος τους. Είναι επικίνδυνος τυχοδιώκτης και έχει διαμορφώσει πρόγραμμα ζωής: Φιλοδοξεί να εξισλαμίσει - εκτουρκίσει - προσαρτήσει όλα τα εδάφη τής πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας (2.500.000 μ2 χλμ ή τουλάχιστον αυτά του λεγόμενου «Εθνικού Όρκου». Μιλάει υπό το κράτος ενός delirium tremens και θα εξακολουθήσει να λειτουργεί στη σκιά αυτού τρομώδους παραληρήματος.

Είχαν δεν είχαν οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ υπέκυψαν στην αξίωση της Τουρκίας, μη ούσης ελληνικής αντιστάσεως, και εξήρεσαν τη Λήμνο από τις πρόσφατες Νατοίκές ασκήσεις. Η πρώτη ευθύνη είναι δική μας. Κατά τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 η Λήμνος είναι στρατικοποιημένη, γεγονός που επίσημα από τότε είχε αποδεχθεί η Τουρκία. Το ΝΑΤΟ το αναγνώρισε αυτό ήδη από το 1983.

Οι ημέτεροι το άφησαν τώρα να «περάσει» όπως και πολλά άλλα π.χ. έδωσαν άδεια για ομιλίες στη Θράκη χωρίς να τους ζητηθούν! Το πρόβλημα δυστυχώς - ευτυχώς είμαστε εμείς. Το «ευτυχώς» έχει την έννοια ότι αν θέλουμε, μπορούμε!

Η Γερμανία και η Ολλανδία δεν συνορεύουν με την Τουρκία. Το χειρότερο αντίμετρο του τούρκου γι΄ αυτές είναι να ακυρώσει κάποιες παραγγελίες. Απέναντί μας όμως τουρκικός στρατηγικός στόχος είναι τα εδάφη Ελλάδος – Κύπρου και ο ενεργειακός πλούτος τής ΑΟΖ μας. Το αφελέστατο παραμύθιασμα περί εξευρωπαϊσμού και εξημέρωσης του θηρίου έχει, ελπίζουμε, τελειώσει: Άδοξα.

Ο κ. Τσίπρας παρέστη στα εγκαίνεια του ανακαινισμένου Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου. Καλά έκανε. Δεν κάνει όμως καθόλου καλά και έχει βαρύτατη ευθύνη γιατί δεν «μαζεύει» τους νεολαίους του που ζητούν προκλητικά κατάργηση της πρωϊνής προσευχής και των παρελάσεων!

Να αγιάσει το στόμα του ΣΤΑΘΗ (Σταυρόπουλου) για τα τρία εόρτια κείμενά του αφιερωμένα στον Ξεσηκωμό του Γένους (enikos.gr 21,22,23/3/17). Αριστερός ψάλτης απαντά σε πατριδοκάπηλους και αρνησιπάτριδες δεξιούς και αριστερούς (στην άρνηση των ελληνικών αξιών ζωής τα άκρα συμπίπτουν).

- Θαυμαστή ευθυβολία στόχου:
«Πίσω από την πολιτική υποταγή της Ελλάδος βρίσκεται η πολιτισμική αποδόμηση. Προϋπόθεση για την αιχμαλωσία του λαού είναι η αποκοπή του από τη λαϊκή παράδοση, την κληρονομιά και τη μνήμη του, ο απορφανισμός του από τους ήρωες και τους αγίους του, τα φυλαχτά του, το σθένος και την έμπνευσή του».

- Καταλυτική απομυθοποίηση του εκσυγχρονισμού:
«Οι εκσυχρονιστές, δεξιοί και αριστεροί, οι ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες, οι νεοφιλελεύθεροι, υπήκοοι, σμπίροι, κοιίσλιγκ και τοποτηρητές των αφεντικών τους, είναι οι νέοι γενίτσαροι που καθηλώνουν τον λαό στη θέση του ραγιά».

- Κατεδάφιση της κολοσσιαίας μπαρούφας των εθνομηδενιστών ότι το ελληνικό Έθνος είναι δημιούργημα του Διαφωτισμού (την “σφήνωσε” ο Μπαλτάς στην προπέρσυνη ομιλία Τσίπρα στο ΕΚΠΑ). Η μπαρούφα αυτή φυσικά και δεν απαντά στο γεγονός ότι το Γένος από την επομένη της Αλώσεως βρέθηκε σε αδιάκοπη εμπόλεμη κατάσταση με τον κατακτητή, ούτε εξηγεί τον ύστερο ελληνικό Οικουμενισμό εκτός Οθωμανίας όπου τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, ούτε το εντός ορίων της, νέφος των Νεομαρτύρων που υπήρξαν όλοι τους μάρτυρες της πίστεως και ήρωες της πατρίδος.

Ευχή, ασφαλώς ανεκπλήρωτη: Οι Νεολαίες ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. να καλέσουν τον ΣΤΑΘΗ για ένα Φροντιστήριο εθνικής αυτογνωσίας!

Οι πολίτες τα έχουν κυριολεκτικά χαμένα. Αλιεύουμε από πρόσφατη δημοσκόπηση (ΣΚΑΪ, 13/3/17): Το 71,5% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η Κυβέρνηση δεν έχει πια να προσφέρει τίποτα στο τόπο(το 47% είναι κυβερνητικοί ψηφοφόροι). Εξ άλλου, επειδή η πολιτική όπως και η φύση μισεί το κενό, το 39,5% θέλει κυβέρνηση Ν.Δ. και απ΄ αυτούς το 37% πρωθυπουργό Μητσοτάκη. Ωστόσο μόνο το 27% εκτιμά ότι μια κυβέρνηση Ν.Δ. μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα…

Τέλος, επειδή τα καμώματα του ισλαμιστή δεν είναι απότοκα ψηφοθηρίας, αλλά «δευτέρα φύσις» του,
«Τη Ρωμιοσύνη μη τη κλαις, - εκεί που πάει να σβήσει / με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, / Να τη πετίεται απ΄αξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει / και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»! (Γιάννης Ρίτσος).

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κατάσταση με τις συνεχείς προκλήσεις του Ερντογάν έχει ξεφύγει. Ο «σουλτάνος» της Άγκυρας έδειξε πλέον και στην Ευρώπη το άγριο πρόσωπό του, αυτό που έχει δείξει κατά καιρούς στους Έλληνες.

Οι απειλές για κατάληψη νησιών του Αιγαίου, για επέκταση του Αττίλα στην Κύπρο και για «εισβολή» μουσουλμάνων στην Ελλάδα είναι συχνό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια και μέχρι πρότινος απασχολούσαν μόνο εμάς. Ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος έκλεινε τα μάτια, έκανε ότι δεν άκουγε και άφηνε τον Τούρκο πρόεδρο να συνεχίζει ακάθεκτος το παραλήρημά του. Παράλληλα οι μεγάλες ξένες δυνάμεις τού έκλειναν το μάτι και του συμπεριφέρονταν σαν εκπρόσωπο μίνι υπερδύναμης. Τώρα, όμως, που η υπόλοιπη Ευρώπη βρέθηκε στο στόχαστρο του επικίνδυνου Ερντογάν, οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι κάνουν ότι έπεσαν από τα σύννεφα. Έπρεπε οι απειλές να χτυπήσουν την πόρτα τους για να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με τον μεγαλομανή «νεοσουλτάνο» που ονειρεύεται να στήσει ισλαμική αυτοκρατορία.


Χρόνια τώρα η Ελλάδα φωνάζει ότι η «άλλη πλευρά» προκαλεί συνεχώς (και χωρίς αιτία). Καλεί το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να πάρουν θέση για τις παραβιάσεις σε αέρα και θάλασσα, όμως οι «ισχυροί» της Δύσης σφυρίζουν αδιάφορα. Παρότι έχουν όλα τα σύγχρονα μέσα και γνωρίζουν ποιος τραμπουκίζει στο Αιγαίο, παριστάνουν τους Πόντιους Πιλάτους.

Όταν, όμως, αφήνεις ένα «φίδι» να μεγαλώνει και να αποθρασύνεται κάποια στιγμή, μπορεί να σε δαγκώσει. Κάπως έτσι την πάτησαν οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι της Ε.Ε. Πληρώνουν την ασυδοσία του Ερντογάν που οι ίδιοι εξέθρεψαν.

Ο «σουλτάνος», ο οποίος πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα με ρητορική τζιχαντιστή, τους απείλησε ότι δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο από φόβο. Κατά διαβολική σύμπτωση, την ίδια ημέρα που έκανε αυτή την απαράδεκτη δήλωση έγινε και το χτύπημα στο Λονδίνο. Χθες οι Βρυξέλλες αποφάσισαν να καλέσουν σε απολογία την τουρκική κυβέρνηση. Τώρα, όμως, είναι αργά... Ο «σουλτάνος» δεν μαζεύεται με τίποτα. Όλα αυτά αποδεικνύουν πόσο μόνη είναι η Ελλάδα στη διεθνή σκακιέρα. Όσο κι αν φωνάζει (στο παρασκήνιο ή δημοσίως), δεν βρίσκει συμμάχους. Ακόμα κι όλο το δίκαιο να είναι με το μέρος της, δύσκολα θα της το αναγνωρίσουν.

Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε ότι βρισκόμαστε σε μοναχικό μονοπάτι τόσο πιο εύκολα θα αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους, με δικά μας μέσα. Και, φυσικά, τις πολεμικές απειλές μόνο ένας τρόπος υπάρχει να τις αντιμετωπίσεις: με πολεμική επάρκεια και ετοιμότητα. Όσο κι αν αγαπάμε (οι Έλληνες) την ειρήνη, πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα ακόμα και για πόλεμο προκειμένου να τη διαφυλάξουμε. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, άλλωστε.

Ο Ερντογάν μέσα στο παραλήρημά του προβαίνει και σε θρησκευτικές ακροβασίες υψηλής επικινδυνότητας.
Η πρόθεσή του να προσευχηθεί ανήμερα τη Μεγάλη Παρασκευή στην Αγια-Σοφιά είναι μια άνευ προηγουμένου επιθετική ενέργεια, που οξύνει τα πάθη και τροφοδοτεί τους ακραίους. Χρησιμοποιεί το Ισλάμ για να πάρει ψήφους και δεν διστάζει να προβεί σε κινήσεις που έχουν στόχο να ταπεινώσουν τον χριστιανισμό και τα σύμβολά του.

Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη εξέλιξη από όλα. Από την άλλη πλευρά, μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει η αφωνία των Ελλήνων πολιτικών για αυτή την ενέργεια. Ουδείς μίλησε! Παρόμοια στάση κράτησαν και οι θρησκευτικοί παράγοντες της πατρίδας μας.
Τελικά, έχασαν τη μιλιά τους οι πάντες σε αυτή τη χώρα; Τόσο πολύ ραγιάδες μας έκαναν τα Μνημόνια;

Δημήτρης Ριζούλης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου