Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Φεβ 2017


Κάθε φορά που εμφανίζεται, μία καινούρια ολοκληρωτική κοσμοθεωρία, εμφανίζεται παράλληλα και μια νέα γλώσσα, ώστε τα ιδεολογήματα της να περάσουν στις μάζες, ως κάτι τι το νεωτερικό – το πρωτάκουστον.
Ο μαρξιστικός ολοκληρωτισμός παραδείγματος χάριν, εισήγαγε στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες μία σειρά νεολογισμών [προτσές, εποικοδόμημα, ιστορικός υλισμός, διαλεκτικός υλισμός κ.λπ.] έτσι ώστε να ενδοβάλει στα μυαλά των χουλιγκάνων του, τη βεβαιότητα πως έφερνε στον κόσμο κάτι τις ολότελα καινούριο – κι ας ήταν το μόνο «καινούριο» των μαρξιστών, η αναίδεια τους να θεωρούνται ως η «πρωτοπορία» της διανόησης!

Συλλογιστείτε μοναχά πόσο καλύτερη θα ήταν η κατανόηση των πάσης φύσεως «διαφωτιστών» της μαζικής κουλτούρας, αν αντί των «νεοόρων» που εισήγαγαν, για να ξεγελάνε το πόπολο, χρησιμοποιούνταν οι παραδοσιακές, δοκιμασμένες λέξεις.
Αν παραδείγματος χάριν λέγαμε «κοινωνισμός» αντί «σοσιαλισμός» ή «αχταρμάς» αντί «μεταμοντερνισμός» ή «απατεώνας» αντί «βουλευτής» ή «πολυβαρβαρότητα» αντί «πολυπολιτισμικότητα» κ.ο.κ.

Ένας από τους σημαντικότερους λόγους, που οι μηχανικοί ελέγχου του νου, της λεγόμενης «αριστερής κουλτούρας» κατορθώνουν να περάσουν τις μπουρδολογίες τους στις μάζες, είναι ακριβώς επειδή τις σερβίρουν μέσα από ένα δαιδαλώδες σύστημα νεολογισμών το οποίο γοητεύει τα αστοιχείωτα πλήθη, όπως θα τα γοήτευε και μια καινούρια μάρκα κινητού, που δεν την έχουν βαρεθεί ακόμα.

Στον αιώνα μας οι ιδεολογίες δεν είναι απλώς ενδεδυμένες με χαρτί πολυτελείας, είναι μοναχά χαρτί περιτυλίγματος και τίποτα παραπάνω.
Όπως το άδειο κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου…

transreligion [δια-θρησκευτικότητα]

Η νεοταξίτικη ολοκληρωτική μετανεωτερικότητα, δεν μπορεί βεβαίως να θεωρηθεί ούτε καν ως κάποιο είδος ιδεολογίας, αφού αρνείται ακόμα και την έννοια της «ιδεολογίας» καθ’ εαυτής, ωστόσο οι νεοταξίτες μηχανικοί του mind control δεν παρέλειψαν να επινοήσουν, μια τέτοια υπογλώσσα, με εντελώς καινοφανείς κοινωνιολογικούς όρους, δανεισμένους από τις θεωρίες της σχολής της Φρανκφούρτης ή του κυβερνοχώρου, ώστε να πείσουν τους χαχόλους τους, ότι φέρνουν τάχα μου στον κόσμο κάτι καινούριο.

Ενώ στη πραγματικότητα το μόνο καινούριο που φέρνουν στην ιστορία, οι εργολάβοι της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι παρά η αρρωστημένη εμμονή τους για τη δημιουργία μιας νέας αυτοκρατορίας – αυτή τη φορά πλανητικής.

Στη νέα γλώσσα της νεοταξίτικης υποκουλτούρας λοιπόν, κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει το πρόθεμα trans- το οποίο εντοπίζεται σε σημαντικούς «νεοόρους» της μεταμοντέρνας ιδιολέκτου.

Παραδοσιακά, το πρόθεμα trans- χρησιμοποιούνταν για να υποδηλώσει το «πέρασμα», τη «διέλευση», από ένα χωρικό σημείο σε ένα άλλο.
Στην ελληνική γλώσσα, μεταφράζονταν με το πρόθεμα: δια-.
Λέμε παραδείγματος χάριν: transatlantic [διατλαντικό] και εννοούμε τη διάσχιση του Ατλαντικού.

Στη μεταμοντέρνα ιδιόλεκτο της εβραιομασονικής παγκόσμιας τάξης, trans- χαρακτηρίζονται ατομικές ή μαζικές συμπεριφορές ή ακόμα και κοινωνιολογικές διαδικασίες, που δεν σημαίνουν απλώς τη μετακίνηση μεταξύ διαφορετικών χωρικών σημείων αλλά κυρίως την «υπερπήδηση» ή την ολική «μετάβαση» από ένα κοινωνικό status, σε κάποιο άλλο.

Μιλώντας τη μεταμαρξιστική διάλεκτο της σχολής της Φραγκφούρτης, θα μπορούσαμε να ορίσουμε το trans- ως το: «προτσές* της απόλυτης ατομικής συνειδητοποίησης και ατομικής υπερ-πήδησης,, όλων των συλλογικών δομών, που ενδέχεται να προσδιορίζουν τον άνθρωπο»
Λέμε παραδείγματος χάριν: transsexual [διαφυλικό] και εννοούμε τη ατομική συνειδητοποίηση του φύλου, αποκομμένης από συλλογικά πρότυπα και κοινωνικές συμπεριφορές, που το προσδιορίζουν [παραδείγματος χάριν, αγόρι είναι αυτό που παίζει με όπλα και κορίτσι είναι αυτό που παίζει με κούκλες, άντρας είναι αυτό που κυνηγάει, ενώ γυναίκα είναι αυτό που ενδίδει κ.ο.κ.]

Ωστόσο tτanssexual άτομο δεν εννοείται απλώς το άτομο που ενδεχομένως να μετακινηθεί, από ένα κοινωνικό πρότυπο του φύλου, σε ένα άλλο.
Παραδείγματος χάριν, μια γυναίκα που αποφασίζει να μιμηθεί τη Μαντώ Μαυρογένους και να βγει να πολεμησει σαν άντρας, δεν είναι τρανσεξουαλ, με την νεοταξική σημασία του όρου, παρότι βεβαίως διαπερνά τον ισχύοντα κοινωνικό ρόλο του φύλου της και μετακινείται σε έναν άλλον.
Διαφυλικό [transsexual] άτομο, από τους νεοταξίτες κατασκευαστές εννοιών, νοείται το άτομο που ξεκόβει από την πιο αρχέγονη συλλογική ταυτότητα του ανθρώπου [αυτή του βιολογικού φύλου] και δια-περνά στην [επίσης προκατασκευσμένη] μεταμοντέρνα ταυτότητα του LGBT** ατόμου.

Δηλαδή, στην ουσία ένας αρνητής της ίδιας της συλλογικής ταυτότητας του φύλου, ως πανανθρώπινης σταθεράς.
transpersonality[δια-προσωπικότητα]

Τον τελευταίο καιρό, γίνεται πολύς λόγος από τους νεοταξίτες καθηγητάδες, για τoν νεοόρο: “transnatonal” [δι-εθνοτικό], ο οποίος φαίνεται ότι αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι για τη μεταπήδηση στο “supranational” [υπερ-εθνοτικό] και τελικά στη «global transgoverment”
[παγκόσμια δια-κυβέρνηση]

Η transnational μετάλλαξη των μαζών, δεν έχει λοιπόν σκοπό να παράγει μια γενιά, που θα μπορεί να κάμει το στοχαστικό άλμα της διαπολιτισμικής ανοιχτότητας, έτσι ώστε να εμπεδωθεί στα έθνη μια άλλη αντίληψη για τις μεταξύ τους σχέσεις, αντί της καταστροφικής αντιπαλότητας, που γεννούσε ο μεγαλοϊδεατισμός.
Και για να το πω με πιο απλά λόγια, η δι-εθνοτική προπαγάνδα, δεν στοχεύει στην καλλιέργεια των ειρηνικών σχέσεων μεταξύ των εθνών/κρατών, όπως συχνά έχουν το θράσος να ισχυρίζονται οι δημαγωγοί της.
Αντιθέτως, η δι-εθνοτική νεοταξική προπαγάνδα, στοχεύει ξεκάθαρα στην εξαφάνιση των εθνών/κρατών, ακριβώς όπως η δια-φυλική [τρανσεξουαλ] προπαγάνδα στοχεύει στην εξαφάνιση των φύλων.

Όσο πιθανόν δηλαδή είναι να ανακαλύψεις την αρρενωπότητα σου, παριστάνοντας τη Λουλού στις παρελάσεις των κάθε λογής τρανς-, άλλο τόσο πιθανό είναι και το να αποδεχτείς την πολιτισμική διαφορετικότητα του Ασιάτη, ενδοβάλοντας στον νου σου, τις transnational δοξασίες της Νέας Τάξεως.

Η διά-σχιση, το δια-πέρασμα, από μία κοινωνική κατάσταση σε μία έτερη, στη νεοταξίτικη νεοορολογία, δεν έχει διόλου τη σημασία της διά-νοιξης των ατομικών οριζόντων, όπως είχαμε μάθει στις παραδοσιακές ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Το πρόθεμα trans- στη γλώσσα των χειραγωγών των μαζών, σηματοδοτεί απλώς την εξαφάνιση μιας υπάρχουσας και λειτουργικής κοινωνικής υπό-στασης [παραδείγματος χάριν, την υπόσταση του έθνους/κράτους, την υπόσταση του βιολογικού φύλου, την υπόσταση ενός συλλογικού κώδικα αξιών κ.λπ] και την ολική αντικατάσταση της από μία κατασκευασμένη κατάσταση, που εξυπηρετεί μοναχά τα σχέδια αυτωνών που την πλασάρουν.

Στην ουσία, κάθε τι που προβάλλεται μέσα από μια trans- μετατόπιση, στο νεοταξίτικο γλωσσάρι, δεν είναι παρά ένας ακόμα μικρός θάνατος, μιας ακόμα συλλογικής ταυτότητας, μέχρι που να μην μείνει στη νέα transhumanity [δι-ανθρωπότητα] παρά το κέλυφος της ατομικότητας της.
Γιατί όσο πιο γυμνός από συλλογική συνείδηση, όσο πιο μετέωρος, όσο πιο απομονωμένος είναι ο άνθρωπος, τόσο ευκολότερα, χειραγωγείται από τους εντεταλμένους της Πλανητικής Βαβέλ, που επιχειρούν σήμερα να χτίσουν τα σκλαβοπάζαρα τους.

Πολύ σύντομα μάλιστα, θα έχουμε εδώ στην ψωρωκώσταινα και την transhistory [δι-ιστορία], όπου οι εντεταλμένοι εκπαιδευτικοί του κ. Φίλη και των άλλων νεοταξιτών μεγιστάνων της διανόησης, θα μαθαίνουν στα transελληνάκια, ότι η «ελληνικότητα» τους, δεν είναι μια βιωμένη εμπειρία του Ευ Ζην, αλλά ένα τυχαίο γεγονός, στο οποίο δεν χρειάζεται να πολυδίνει κανείς σημασία.

transhuman [δι-άνθρωπος]

Όπως και η transnationality ή η transexuality κουλτούρα, η δι-ιστορικότητα δεν θα στοχεύει στη δια-πολιτισμική κατανόηση της ιστορίας [και αρα της συλλογικής συνείδησης άλλων εθνών] αλλά αντίθετα στην εξαφάνιση της ιστορίας του δικού μας έθνους [και άρα της συλλογικής μας συνείδησης ως Ελλήνων]

Το να σου κάμει εν ολίγοις δι-ιστορία ο πάσα ένας σύντροφος φίλης ή γιαβρόγλου ή καρανίκας, είναι σαν να σε μυούν στις αρετές του ανδρισμού, οι τελειόφοιτες της ανωτάτης σχολής στριπτιτζούδων.
Transhistory δηλαδή, όπως transsexual και ότι ήθελε προκύψει…

Αν θα μπορούσαμε να βρούμε συνεπώς έναν χαρακτηρισμό, που να τα λέγει όλα για την πολιτισμική και ψυχοδιανοητική αρρώστια των νεοταξιτών καθοδηγητών των μαζών, δεν νομίζω πως θα βρίσκαμε καλύτερο από το transhumanity [δι-ανθρωπινότητα], εφόσον αυτό που πραγματικά συμβαίνει στις μάζες των πολυπολιτισμικών χαχόλων που τους ακολουθούν είναι η οριστική απώλεια της ανθρωπινότητας τους…

* Σημείωσις 1
Στη μαρξιστική ορολογία, με τον όρο «προτσές» νοείται μια εξελικτική διαδικασία, πάντα φυσικά με την μαρξιστική έννοια της διαλεκτικής εξέλιξης, που αναγνωρίζει μόνον υλικά [και δη οικονομικά] αίτια [διαλεκτικός υλισμός]

** Σημείωσις2
LGBT: άλλος ένας νεοόρος των νεοταξιτών κατασκευαστών εννοιών, που φανερώνει την εν γένει σεξουαλική ανωμαλία, υπο οιαδήποτε μορφή. Προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Lesbian, Gays, Bisexual, Trans

Πηγή Λευτέρης Πανούσης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε τζαμί της Θεσσαλονίκης ο ψευτομουφτής Ιμπραήμ Σερίφ μετείχε σε ανάγνωση μεβλίτ, για τους νεκρούς Τούρκους στρατιώτες

Ξύπνησε ο Αναστασιάδης, αφού όμως έκανε τις παραχωρήσεις. Δήλωσε, επί τέλους, ότι δεν γίνεται η μειοψηφία στο Κυπριακό να έχει τον κύριο λόγο και η πλειοψηφία απλώς να υπακούει. «Είναι πρωτόγνωρο αυτό το φαινόμενο», είπε. Ταυτόχρονα όμως ενημέρωσε, ότι αποδέχεται την εκ περιτροπής -με τους Τ/κ- διακυβέρνηση του κράτους.

Ίσως, η αναφορά του περί μειοψηφίας να έγινε, ώστε να καταστεί εύπεπτη η συνδιοίκηση με τους Τούρκους, που μόνο συνδιοίκηση δεν θα είναι. Αλλά, ξέχασε και κάτι σημαντικό ο Ν. Αναστασιάδης. Ότι ο ίδιος υπέγραψε συμφωνία το 2014 με τον Ακιντζί, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη "δύο ισότιμων μερών". Ελληνικά μιλάει ο Πρόεδρος της Κύπρου. Δεν ξέρει τι θα πει "ισότιμα";

Μια φασιστική αλβανική οργάνωση κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο σκίτσο, με τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη να σχηματίζουν με τα χέρια τους τις φτερούγες του δικέφαλου αετού, εμβλήματος της Μεγάλης Αλβανίας [επειδή ήταν Αρβανίτες, τους θεωρούν Αλβανούς].

Η φασιστική οργάνωση, του γνωστού ανθέλληνα Ταχίρ Βελίου, θέλει να οργανώσει σε όλες τις χώρες όπου υπάρχουν Αλβανοί, πολιτικές κινήσεις, οι οποίες θα εξελιχθούν σε παραστρατιωτικές, αφού ζητά από τους Αλβανούς να συνεισφέρουν οικονομικά για να αποκτήσει η οργάνωση στρατιωτικό εξοπλισμό.

Η συμπεριφορά των Τούρκων πολιτικών έναντι της Ελλάδας, ελπίζω να ξυπνήσει τους ημέτερους πολιτικούς, ώστε να μη χαζογελούν -όπως καταγγέλλω συνεχώς από αυτή την στήλη- όταν συναντούν Τούρκους ομόλογούς τους. Το αυτό φυσικά και για τον πρωθυπουργό, ο οποίος έδειξε ότι ήταν πανευτυχής που του έπιασε το χεράκι ο Νταβούτογλου.

Αν εξακολουθήσουν να χαριεντίζονται με τους Τούρκους -και όχι μόνον- σαν γιουσουφάκια, θα ξέρουμε πλέον ότι είναι αφελείς με μειωμένο καταλογισμό, που αποβλέπουν μόνο στην δική τους προβολή.

Σε τζαμί της Θεσσαλονίκης, που φυσικά κατασκευάσθηκε χωρίς να ζητήσει άδεια, ο ψευτομουφτής Ιμπραήμ Σερίφ μετείχε σε ανάγνωση μεβλίτ, για τους νεκρούς Τούρκους στρατιώτες [που μόνο στη Συρία αριθμούν 82, με εκατοντάδες τραυματίες]. Το ανακοίνωσε στο διαδίκτυο, αναφέροντας την Θεσσαλονίκη με την οθωμανική ονομασία "Σελανίκ". Άραγε, στην Τουρκία, μπορεί κάποιος ελληνικής καταγωγής να αναφερθεί σε Κωνσταντινούπολη ή Σμύρνη; Εδώ γιατί μπορεί, ατιμώρητα;

Για να μη ξεχνιόμαστε: Μέχρι το 2030, θα πρέπει να πληρώσουμε 322 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 160 εκατ. ευρώ είναι τόκοι. Μας "ξέσκισαν" οι φιλάνθρωποι δανειστές, διατηρώντας επιτόκια ακόμη και 17% για ομόλογα της δεκαετίας του’80 και αρχών του ’90. Κι έχουν το θράσος, να λένε ότι μας δίνουν χρήματα, που τα στερούν από τους λαούς τους.

Κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, Τουρκαλβανός, υπεύθυνος για το άνοιγμα της Τουρκίας στα Βαλκάνια, δήλωσε στα Τίρανα ότι η Τουρκία υποστηρίζει ένθερμα τους "καταπιεσμένους" από τους Έλληνες Τσάμηδες. Τι λένε οι ένθερμοι οπαδοί της ελληνοτουρκικής "φιλίας";

Καλλισθένης εν δήμω
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Με με τον ίδιο τίτλο είχα ξαναγράψει (στις 25 Μαρτίου 2016 στον Φιλελεύθερο) πως ο ένας και μοναδικός λόγος που οι Τούρκοι της Κύπρου απαιτούν την στρατιωτική εγγύηση της “μητέρας” πατρίδας είναι για να διασφαλίσουν τα κλεμμένα του 1974 ώστε να βιοπορίζονται εσαεί σε βάρος των Ελλήνων ιδιοκτητών. Αυτό τον στόχο έχουν και κανένα άλλο.

Μην σας παρασύρει το “τόζη” (η σκόνη) που ξεσηκώθηκε από την παρούσα “κρίση” για το δημοψήφισμα του 1950. Είναι για να μας τυφλώνει ώστε να μην βλέπουμε την πραγματικότητα και το τί διακυδεύεται.

Ο κάθε Σερντάρ Ντενκτάς τζούνιορ δεν φοβάται για την “ασφάλειά” του, όπως δεν φοβόνταν και ο πατέρας του μεταξύ του προδοτικού πραξικοπήματος και της εισβολής (15-20 Ιουλίου 1974). Υπάρχει δημόσια καταγραμμένη, τότε, σχετική δήλωση του Ραούφ Ντενκτάς. Εάν τότε δεν υπήρχε “κίνδυνος”, πως προκύπτει να υπάρχει σήμερα;

Ο κάθε Ντενκτάς θέλει εγγυητή για τα κλεμμένα που “κληρονόμησε”- στη περίπτωσή του- από τον σφετεριστή πατέρα του. Θέλει να νέμεται τα κλεμμένα- τα οποία σε τιμές του 1974 ξεπερνούν τα 100 δις- με την ησυχία του, χωρίς να κοιτάζει πίσω από την πλάτη του για τον πραγματικό ιδιοκτήτη που θα έρθει να του ζητήσει τον λόγο. Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε άλλο σφετεριστή συμπεριλαμβανομένων, πέραν των Τούρκων και των ξένων, κυρίως των Εγγλέζων, που ζουν στα κατεχόμενα και που είναι και αυτοί κλέφτες και καταχραστές ελληνικών περιουσιών.

Μην αναζητείτε, λοιπόν, άλλους λόγους για τη συμπεριφορά του κάθε Ακιντζί όταν υπάρχουν απλές εξηγήσεις. Μην αναζητείτε σήμερα δικαιολογίες για την συμπεριφορά του κατοχικού ηγέτη Ακιντζί- μια περιγραφή που “ενοχλεί” τον αεί φωνασκούντα και δημόσια βιοποριζόμενο Νίκο Τορναρίτη του κυβερνώντος κόμματος ΔΗΣΥ- τις οποίες δυστυχώς βρίσκουν και θα τις βρίσκουν, κάθε φορά, τα δικά μας πολιτικά εξωνημένα άτομα και κόμματα λόγω των προσωπικών τους ατζεντών και των παρωχημένων ιδεοληψιών τους.

Ο Ακιντζί δεν “μποϊκοτάρει” τις λεγόμενες συνομιλίες, λόγω θέματος με το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950 απαιτώντας την απόσυρσή του για να μας κάνει τη χάρη -του συνεταίρου του δηλ. Νίκου Αναστασιάδη- ώστε να επανέλθει στις συνομιλίες με τον “υψηλό στόχο” της “επανένωσης”- της περιβόητης “reunification”.

Ο Ακιντζί “μποϊκοτάρει” τις συνομιλίες διότι επιδιώκει να ευνουχίσει πολιτικά και τελειωτικά τον συνεταίρο του στο θέατρο καπούκι της “reunification”, ώστε αυτός να πέσει μπρούμυτα και να αναφωνήσει “έλεος”. Όχι πως αυτό δεν έχει ξανασυμβεί στον Αναστασιάδη επί Ακιντζί και που δυτυχώς αρχίζει να του γίνεται συνήθεια. Όμως ο συνεταίρος του στη διαδικασία της “reunification” θέλει να του αφαιρέσει κάθε μορφή πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Υπογραμμίζεται εδώ πως κάτι τέτοιο- αυτή η μορφή ταπεινωτικής συμπεριφοράς- δεν έχει ξανασυμβεί. Και είναι σαφές δείγμα γραφής πόσο έχει υποτιμήσει τον ανατολίτη Ακιντζί ο Αναστασιάδης, πόσο ποταπός είναι ο πρώτος και πόσο δεν μαθαίνει ο δεύτερος.

Ο κατοχικός ηγέτης (σόρρυ, Νίκο αλλά σου αρέσει δεν σου αρέσει, ο δικός σου είναι ένα “ic oglan” της Άγκυρας), θέλει να ταπεινώσει τον Αναστασιάδη όσο δεν γίνεται, με βάση τις Οθωμανικές προδιαγραφές (βλ. τα άμεσα σχετικά μου κείμενα αναφορικά με το modus operandi της ταπείνωσης επί Οσμανλικής Αυτοκρατορίας, “Η γλώσσα των Τούρκων και του Ισλάμ”, (“Ο Φιλελεύθερος 6/11/2012, και “Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η “αγαθοποιός σκόνη των ποδιών” του Σουλτάνου Ερντογάν, 24/ 4/16).

Νομίζω πως θα είναι και άκρως διαφωτιστικό αν, υπό τις περιστάσεις, περιγράψω συνοπτικά την προαναφερθείσα “διαδικασία” ταπείνωσης επί Οθωμανών. Όπως και στην περίπτωση του Αναστασιάδη που παρακαλεί για μια χάρη- για να “επανέλθει” ο Ακιντζί στο τραπέζι- έτσι και το 1769 ένας φυλακισμένος Δραγουμάνος της Αυλής της Υψηλής Πύλης, πιθανότατα χριστιανός, ζήτησε την βοήθεια του Αγά των Γενίτσαρων για την αποφυλάκισή του.

Στην επιγραφή της αίτησής του έγραφε:
«Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αίτηση προς την ισχυρή σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, ελεήμονος, μεγαλόψυχου, συμπονετικού ευεργέτη, του πιο γενναιόδωρου αφέντη, τώρα αγά των γενιτσάρων, της Ευγενούς Αυλής της Υψηλής Πύλης».

Και η επιστολή ξεκινούσε ως εξής:
«Έχοντας σκύψει το κεφάλι μου υποταγμένος και δουλικά το μέτωπό μου με την απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση, πλήρως εξαθλιωμένος και ικέτης προς την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, καταδεκτικού, συμπονετικού και ελεήμονος ευεργέτη μου».

Στη συνέχεια ο φυλακισμένος αυτοταπεινώνεται ακόμα περισσότερο απευθύνοντας την αίτησή του όχι στον αυτόν καθεαυτόν Αγά, αλλά προς την «ισχύ της σκόνης της συμπονετικής κατοικίας». Η σκόνη της «συμπονετικής κατοικίας» είναι, κυριολεκτικά, η σκόνη των ποδιών των ισχυρών της Υψηλής Πύλης. Και ποιος ήτανε ο ισχυρότερος της Υψηλής Πύλης; Μα ο Σουλτάνος. Η αναφορά στον Σουλτάνο (λέξη περσική, όχι τουρκική) μας φέρνει στον τίτλο του Πασά, τίτλος «τιμής» και «ισχύος» όπως όλοι νομίζουμε και πιστεύουμε. Παρόλο που ο Τούρκος εθνοπατέρας Ατατούρκ κατήργησε τους τίτλους «ευγενείας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1923, ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι Στρατηγοί, οι Πάλμε ποτέ caudillos της κεμαλικής ελίτ, ονομάζονται «Πασάδες». Και «Πασά μου έλεος» κυριάρχησε στην καθομιλουμένη των χριστιανών ραγιάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνει όμως η μή Τουρκική αλλά περσική λέξη «Πασάς»; Είναι αυτός που, με τη σειρά του, κάθεται στα πόδια του ισχυρότερου, του Σουλτάνου, αναπνέει την «αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του» και τον εξυπηρετεί. Είναι ο υπηρέτης του. Είναι το “ic oglan” του.

“Ακιντζί μου έλεος” λοιπόν.

Αυτό όμως που έχει λιγότερη πολιτική σημασία δεν είναι η αυτοταπείνωση του Νίκου Αναστασιάδη, του κόμματος του και του ΑΚΕΛ, μια κατάσταση που τους έχει γίνει φυσική συνήθεια και η οποία στην περίπτωση, ειδικά του ΑΚΕΛ, θα γίνει κάτω από τις γνωστές ιδεοληπτικές και παρωχημένες φανφάρες περί διχοτόμησης κλπ.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης με την ταπεινωτική και “άρπα- κόλα” στρατηγική του, εγκλωβίζει τον κυπριακό λαό σε ένα μαύρο τούνελ στο τέρμα του οποίου θα υπάρχει ένα άλλο μαύρο τούνελ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το γυρίσαμε στις μαγκιές, Ακολουθώντας το ύφος των τουρκικών προκλήσεων, είναι προφανές ότι ταυτιζόμαστε και στο πολιτιστικό επίπεδο

Αφήσαμε πίσω την διπλωματία του ζεϊμπέκικου (που το πρόσβαλε βάναυσα ο Γ. Παπανδρέου), αφήσαμε και τις κουμπαριές, δεν ξέρω βέβαια αν κι ο Αβραμόπουλος εξακολουθεί να διατηρεί τις ίδιες θερμές σχέσεις που είχε με τον Τούρκο δικτάτορα, και το γυρίσαμε στις "μαγκιές".

Το κακό είναι ότι ο Ν. Κοτζιάς συναγωνίζεται τον Καμμένο στην επιθετική ρητορική, και αναρωτιέμαι αν θα ξανατραγουδήσει χεράκι-χεράκι με τον Τούρκο ομόλογό του, όπως έκανε τον Μάιο του 2015 στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια (τραγούδησαν "αλά μπρατσέτα" το We Are The World).

Υπενθυμίζω, ότι από πλευράς μας, ο Ν. Κοτζιάς απεκάλεσε τον Τσαβούσογλου, με εύσχημο τρόπο, κάτι σαν πνευματικά καθυστερημένο, που έχει αντιληπτική αδυναμία. Είπε: «Όταν κάποιος αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, πιθανόν, να μην τα κατανοεί. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται τις τεχνικές, νομικές και πολιτικές πλευρές των ζητημάτων και γι’ αυτό επιλέγει τις προσωπικές επιθέσεις. Ο καθείς και το μέτρο του».

Ο δε Πάνος Καμμένος, δήλωσε: «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσει ελληνικό νησί ο Τσαβούσογλου. Αν θέλουν ας δουν. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους».

Δεν υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αυστηρές απαντήσεις στην τουρκική επιβουλή. Απεναντίας, έχω γράψει ότι επιβάλλεται να γνωστοποιηθεί ποιες περίπου είναι οι "αποτρεπτικές απειλές" μας, ώστε να συνετισθούν οι Τούρκοι, αντιλαμβανόμενοι ότι θα υποστούν πλήγματα εξίσου σημαντικά με αυτά που σχεδιάζουν να καταφέρουν εναντίον μας.

Δεν θεωρώ όμως απαραίτητο να συναγωνιζόμαστε σε αυθάδεια τους Τούρκους. Η ίδια ουσία των απαντήσεών μας, είναι απαραίτητο να γίνεται με διπλωματικές εκφράσεις, δεδομένου ότι η διεθνής διπλωματία παρακολουθεί και αναλύει κάθε κίνηση. Ακολουθώντας το ύφος των τουρκικών προκλήσεων, είναι προφανές ότι ταυτιζόμαστε και στο πολιτιστικό επίπεδο. Πώς θα μας αντιμετωπίσουν σοβαρά στα διεθνή φόρα, όταν δεν διακρινόμαστε στον τρόπο συμπεριφοράς;

Για την ιστορία, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, ήταν προκλητικός τόσο στην αρχική του τοποθέτηση, όσο και στις απαντήσεις του: «Οι Έλληνες ξέρουν καλά τι μπορεί να κάνει ο Τουρκικός στρατός», δήλωσε απαντώντας στις δηλώσεις Κοτζιά, και χαρακτήρισε τον Πάνο Καμμένο "κακομαθημένο παιδί", το οποίο εμποδίζει την βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, καταλήγοντας: «Ας μην δοκιμάζουν την υπομονή μας».

Φρονώ, ότι οφείλουμε μεν να διατηρήσουμε το επιθετικό ανταπαντητικό ύφος, αλλά με κόσμιες εκφράσεις και ιδιαιτέρως με επιχειρήματα. Φερ’ επείν, ο Αϊχάν Ντεμίρ, ένα από τα νεοοθωμανικά αλαλάζοντα κύμβαλα, έγραψε στην Yeniakit, για την Θεσσαλονίκη: «Σωστή η απόβαση στα Ίμια του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χουλουσί Ακάρ αλλά ελλιπής. Πρέπει να γίνουν σχέδια για απελευθέρωση Ξάνθης, Κομοτηνής και Θεσσαλονίκης» (Δεν έγινε φυσικά καμιά απόβαση στα Ίμια, αλλά παραπληροφόρησαν τον τουρκικό λαό, για να διασκεδαστούν οι αποτυχίες του τουρκικού στρατού σε Συρία, Ιράκ, αλλά και στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας).

Απάντηση, σε αυτά και πολλά άλλα παρόμοια: Μια Ημερίδα, διοργανούμενη από Δημόσιο ελληνικό φορέα, για τον ελληνισμό της Τραπεζούντας, της Σμύρνης, της Ίμβρου. Όχι από σωματεία. Από το ίδιο το κράτος. Και έκδοση των συμπερασμάτων, με αποστολή τους όπου γης. Να δείξει δηλαδή το ελληνικό κράτος, ότι δεν είναι ξεχασμένες, αλλά αλησμόνητες οι πατρίδες.
Σήμερα, το διεθνές κοινό, γνωρίζει μόνον τις διεκδικητικές επιβουλές των γειτόνων μας. Το ελληνικό κράτος, δεν μπορεί να διεκδικήσει ούτε την ιστορική μας μνήμη;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Είναι τουλάχιστον παράδοξο να ακούς Τούρκο υπουργό να μιλά περί “κακομαθημένων”. Δεν έχει σημασία το πρόσωπο. Η Τουρκία κράτος από την ίδρυσή του ακόμη έχει χωρίς καμία αμφισβήτηση “καπαρώσει” τον χαρακτηρισμό. Κράτος που πάντοτε επέλεγε να πάει με τους ηττημένους μεγάλων πολέμων ή στην καλύτερη περίπτωση παρίστανε την “ουδέτερη”, αλλά πάντα ήταν εκείνη που έπαιρνε τα “χάδια” και το…γλειφιτζούρι της επιβράβευσης!

Έθνος “θεμελιωμένο” σε Γενοκτονίες που αρνείται ακόμη και να παραδεχτεί…Κράτος που χρησιμοποιεί τη βία συστηματικά, αλλά πάντα όταν είναι σίγουρο ότι ο αντίπαλος είναι ημιθανής! Στην Κύπρο χρειάστηκε να αποσυρθεί η Μεραρχία, να διαλυθεί η άμυνά της, να γίνει το προδοτικό πραξικόπημα για να κάνουν τον Αττίλα! Ακόμη κι έτσι βούλιαξαν δικά τους αντιτορπιλικά και τα αποβατικά τμήματα έκαναν …μέρες να ενωθούν με τους αλεξιπτωτιστές! Όσοι λένε πως αν υπήρχε …ένα πολυβόλο στις ακτές ίσως η εξέλιξη να΄ ταν διαφορετική, μάλλον δεν έχουν άδικο.

Την κακομάθαμε τη Τουρκία, όλοι… Πρώτα απ΄ όλα οι “μεγάλοι” του κόσμου. Αλλά κι εμείς που από το 1974 και μετά “εθιστήκαμε” στο “ναρκωτικό” της τουρκοφοβίας! Η Κύπρος ήταν μακριά και μετά το 1974, οι παραβιάσεις στο Αιγαίο αποφασίστηκε να αντιμετωπίζονται μόνο με καταγραφή! Κάθε φορά που βάζαμε “κόντρα” στις τουρκικές αλητείες πάντα εισπράτταμε ότι απέναντί μας είχαμε ένα “κακομαθημένο” που όταν τρώει “καρπαζιά” κάνει πίσω. Όπως όλα τα κακομαθημένα. Παρόλα αυτά επιστρέφαμε στη γνωστή τακτική της ανοχής και της αποφυγής… Όσο τα χρόνια περνούσαν η ζυγαριά έγερνε εις βάρος μας. Η τελευταία “ισοπαλία” που πήραμε σε μια μετωπική αναμέτρηση ήταν το 1987.

Πριν τον Ερντογάν “ρίχναμε” την ευθύνη στους κεμαλιστές. Κάποιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν την άνοδο του ισλαμιστή Ερντογάν στην εξουσία. Ακόμη και σήμερα λένε ότι “επί Ερντογάν δεν έχει υπάρξει σοβαρή ελληνοτουτρική κρίση”. Τίποτα δεν βελτιώθηκε επί Ερντογάν κι ας μην έχει υπάρξει ελληνοτουρκική κρίση όπως αυτή του 1987 ή του 1996. Υπήρξε όμως τεράστια υποχωρητικότητα και παραχωρήσεις ελληνικών κυβερνήσεων! Δεν θα αμφισβητήσουμε τον πατριωτισμό κανενός αλλά θα αμφισβητήσουμε τις πολιτικές διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων που γίνονταν όλο και πιο “χαλαρές” στην αντιμετώπιση των ποιοτικά αναβαθμισμένων τουρκικών προκλήσεων και διεκδικήσεων, ποντάροντας στην ουτοπία της “εξημέρωσης του θηρίου” που λέγεται Τουρκία! Το οποίο εξελίχθηκε σε “κράτος-τρομοκράτη” της πειροχής. Όσοι σήμερα σπεύδουν να δηλώσουν ανήσυχοι για την τουρκική προκλητικότητα θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί άφησαν συνειδητά τη χώρα αφοπλισμένη για περισσότερα από 10 χρόνια και γιατί επέλεξαν να νομιμοποιήσουν με συμφωνίες όπως εκείνη στη Μαδρίτη τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Αυτή τη στιγμή δεν έχει καμία χρησιμότητα η αναζήτηση ευθυνών, γιατί είναι προφανές ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν είναι ώριμο να συζητήσει για να καταλήξει σε ουσιαστικά συμπεράσματα και διορθώσεις. Τέτοια συζήτηση θα οδηγήσει απλά σε μία ακόμη …κομματική κοκορομαχία.

Όμως πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να καταλάβουν ότι οι επόμενες μέρες και εβδομάδες στο πεδίο των ελληνοτουρκικών θα ΄ναι εξαιρετικά κρίσιμες. Πρέπει όλοι να αποφασίσουν σε μια κοινή γραμμή και σ΄ ένα εθνικό ισχυρό μέτωπο που θα στέλνει απέναντι διαρκώς το μήνυμα ότι το τίμημα που θα πληρώσουν αν προχωρήσουν σε οποιαδήποτε κλιμάκωση της έντασης θα ΄ναι βαρύ. Αν θα πρέπει να το εκπέμπει κάποιος συγκεκριμένος “πομπός” είναι το μόνο εύκολο να αποφασιστεί. Το ζητούμενο είναι να καταλάβουν τα κόμματα και οι εκπρόσωποί τους ότι τα ελληνοτουρκικά δεν προσφέρονται για κομματικό “πόλεμο”. Απέναντί μας έχουμε ένα “κακομαθημένο” κράτος που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απειλεί, να τρομοκρατεί, να δολοφονεί. Η φωτογραφία για να μην ξεχνιόμαστε είναι από τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ στην Κύπρο, από τους συμμάχους του κ. Ερντογάν, τους Γκρίζους Λύκους…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Σιδέρη

Ο Πάνος Καμμένος έχει βρει την τακτική να μένει αλώβητος και απροσπέλαστος, ώστε κανείς να μην αποτολμά να τον κρίνει, είτε αυτός είναι βουλευτής, είτε εκπρόσωπος κοινωνικού φορέα, είτε δημοσιογράφος. Ο Πάνος αντεπιτίθεται στο παραμικρό, τον κανιβαλίζει – με την συνδρομή πρόθυμων trolls – οπότε όλοι αποφεύγουν, όχι απλώς να του επιτεθούν, αλλά ούτε καν να τον κρίνουν.

Και αν κάποιος το τολμήσει όπως ο σκιτσογράφος της Καθημερινής και αρθρογράφος του Protagon Ανδρέας Πετρουλάκης, που έκανε μία απλώς αξιολογική κριτική, έχει να αντιμετωπίσει τη βάσανο των δικαστηρίων.

Έτσι τη μία φορά μπορεί να προτρέπει σε λιντσάρισμα δημάρχων, την άλλη απειλεί από το twitter μνημονιακούς δημοσιογράφους (ώσπου τους πήρε το κοπιράιτ και έγινε ο ίδιος μνημονιακός), την τρίτη να επιδίδεται σε ανώδυνο αλλά επικίνδυνο ψευτοτσαμπουκά στα ελληνοτουρκικά.

Η πολιτική υπόσταση του κ. Καμμένου, ο οποίος φορούσε T-shirt με την επιγραφή «Η Ελλάδα δεν πωλείται», και κατέληξε να ψηφίζει το Υπερταμείο όπου η Δημόσια Περιουσία μπαίνει υπό εκποίηση για 99 χρόνια (σιγά, ούτε έναν αιώνα), οι στολές παραλλαγής και η όποια πληθωρική του δραστηριότητα ως υπουργού Άμυνας, αφορά αυτόν, την κυβέρνηση, τους ψηφοφόρους του, όχι την στήλη.

Όμως ο υπουργός Άμυνας υπερέβαλλε εαυτόν με τις δηλώσεις του σχετικά με τον Τσαβούσογλου, εν δυνάμει βάζει τη χώρα σε επικίνδυνα νερά, και αυτό μας αφορά όλους.

Καταρχάς από τα πιο απλά, και ας πούμε ανεκτά: Απαντώντας στον Τσαβούσογλου δήλωσε πως πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης αλλά ο Τσίπρας, και ΥΠΕΞ δεν είναι ο Πάγκαλος με τις σημαίες στα Ιμια που θα έπαιρνε ο αέρας, αλλά ο Κοτζιάς.

Δύο παρατηρήσεις επ’ αυτού: Ο Σημίτης και ο Πάγκαλος, κρίθηκαν και απήλθαν. Ήταν δημοκρατικά εκλεγμένοι, άρα ένας δημοκρατικά εκλεγμένος υπουργός όπως ο κ. Καμμένος, δεν μπορεί να τους αντιπαραβάλει ως προδότες στις δηλώσεις του κατά του Τσαβούσογλου. Ενώπιον του τούρκου υπουργού, η ελληνική πολιτική τάξη είναι - πρέπει να είναι - ενιαία. Αλλιώς, με τέτοιες αναφορές, διαρρηγνύει το αναγκαίο αρραγές εσωτερικό μέτωπο. Επίσης καταδεικνύει επιλεκτική μνήμη. Υπουργός Άμυνας τότε ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης. Δεν τον αναφέρει και δεν νομίζουμε από σεβασμό στη μνήμη του. Ούτως ή άλλως η ιστορία κρίνει παρόντες και τεθνεώτες. Μάλλον συντροφική μονομέρεια προς την νυν συντρόφισσα Λούκα Κατσέλη, επιδεικνύει.

Το σπουδαιότερο είναι άλλο: Ο κ. Καμμένος δήλωσε ότι αν οι Τούρκοι θέλουν να πατήσουν τα Ιμια, θα δούμε πώς θα φύγουν από κει! Πέραν του ότι έχει δίκιο ο διπλωμάτης κ. Κουμουτσάκος, ότι τέτοιες δηλώσεις ανήκουν στη δικαιοδοσία του υπουργού Εξωτερικών, η απλή λογική λέει ότι αν γίνει κάτι τέτοιο θα έχουμε θερμό επεισόδιο. Ποιος το αποφάσισε; Έχει συνέλθει το ΚΥΣΕΑ, και έχει συζητηθεί στο υπουργικό συμβούλιο; Έχει συνεδριάσει κάποια επιτροπή περί αντιμετώπισης και αποκλιμάκωσης των κρίσεων; Εντάξει ο ίδιος είναι τσαμπουκάς και δεν σηκώνει μύγα στο πατριωτικό σπαθί του (λέμε), ποιο κυβερνητικό όργανο αποφάσισε την όποια απάντηση; Έχει εν λευκώ από τον πρωθυπουργό εξουσιοδότηση;

Τα πράματα είναι πολύ πιο σοβαρά απ' ό,τι ο επικοινωνιακός τσαμπουκάς του υπουργού Άμυνας τα αντιμετωπίζει. Και την ελληνική ελαφρότητα καταδεικνύει και η στάση του κ. Κοτζιά, τον οποίο ο κ. Καμμένος μνημονεύει, σε αντιπαραβολή με τους προδότες.

Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε στον ΣΚΑΙ ότι η Τουρκία ακουμπάει τις «κόκκινες γραμμές». Και όταν ρωτήθηκε ποια είναι η κόκκινη γραμμή απάντησε «η κόκκινη». Αυτό όμως δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι απρογραμμάτιστες αντιδράσεις, σε μια εποχή που η Ελλάδα είναι μόνη στο ΝΑΤΟ.

Η όποια ελληνική αντίδραση, αρχικά θα πρέπει να είναι σχεδιασμένη από εμπειρογνώμονες των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Τα όργανα αυτά θα εισηγηθούν στον πρωθυπουργό την ενδεδειγμένη αντίδραση αφού γίνει επεξεργασία στρατιωτικών σχεδίων και εμπλοκής δυνάμεων. Και όλα αυτά με σοβαρότητα και μυστικότητα. Η αντίδραση θα είναι καίρια και η χώρα θα είναι προετοιμασμένη για οποιαδήποτε τουρκική αντίδραση, ακόμη και για τη χειρότερη.

Δυστυχώς η Ελλάδα είναι έρμαιο των διαθέσεων της Άγκυρας και δεν έχει κανένα επεξεργασμένο σχέδιο να κατασιγάσει την επιθετικότητά της. Ας πούμε ότι ο Σημίτης βρέθηκε απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει τα Ίμια (ήταν και η κοσμοπολίτικη αφέλειά του που δεν φανταζόταν ότι στην εποχή μας κράτη λύνουν έτσι τις διαφορές τους – γι’ αυτό και δεν είχε ψηφίσει τις αμυντικές δαπάνες του Προϋπολογισμού). Τότε καθιερώθηκαν οι γκρίζες ζώνες.

Ωστόσο η θεσμοθετημένη υποχώρηση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας ξεκίνησε με την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, όταν συμφώνησε το 2005 να αρχίσει η Τουρκία τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, χωρίς να αναγνωρίσει την Κυπριακή δημοκρατία. Βουλευτής του κ. Καραμανλή ήταν ο κ. Καμμένος. Δεν θυμόμαστε κάποια ένθερμη αντίδρασή του.

Εν ολίγοις: Η επιθετικότητα της Τουρκίας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στις επικοινωνιακές ανάγκες του ΥΠΕΘΑ. Αν οι Τούρκοι πατήσουν τα Ιμια, θα πρέπει να αποφασίσει η κυβέρνηση τι θα γίνει, και ό,τι γίνει. Αλλά η όποια εθνική αντίδραση δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων επικοινωνιακό λάφυρο του κ. Καμμένου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Tι εκτιμά η Αγκυρα για την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα; Καλά ενημερωμένες τουρκικές πηγές επισημαίνουν ότι ο κ. Τσίπρας, από τη μια, κατανοεί τη σημασία του διαλόγου και των καλών σχέσεων στα ελληνοτουρκικά και, από την άλλη, «τρέχει» πίσω από περιπέτειες, εξαιτίας των πιέσεων των δανειστών της Ελλάδας και των εξελίξεων στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο.

Σύμφωνα με την οπτική γωνία της Αγκυρας, ο κ. Τσίπρας καλείται άμεσα να λάβει σημαντικές αποφάσεις που επιφυλάσσουν αντίκτυπο για τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Θα αναλάβει «θαρραλέες» πρωτοβουλίες για συμβιβαστικές λύσεις με ανταλλάγματα στο Αιγαίο, στη Θράκη, στο Κυπριακό, στο ζήτημα των οκτώ στρατιωτικών και σε όλα τα ανοικτά μέτωπα στα ελληνοτουρκικά; Ή θα επιλέξει τον δρόμο της αντιπαράθεσης; Η Αγκυρα θεωρεί ότι το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η ένταση στα ελληνοτουρκικά θα εξαρτηθούν από την τελική απόφασή του.

Το δημοψήφισμα

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να είναι ένας σημαντικός πρωταγωνιστής στα ελληνοτουρκικά, ωστόσο τι έχει να πει η Αγκυρα για τον αντίκτυπο του επικείμενου δημοψηφίσματος στην Τουρκία και της σημερινής απουσίας των ΗΠΑ και των ξένων παραγόντων από το ευρύτερο πλαίσιο της Ανατολικής Μεσογείου, στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Οι πηγές συμφωνούν με την «Κ» ως προς τη σημασία που φέρουν αυτές οι εξελίξεις. «Η ηγεσία Τραμπ, εξαιτίας των δυσκολιών που προκύπτουν στο εσωτερικό, καθυστερεί να λάβει πρωτοβουλίες και αποφάσεις στην περιοχή μας. Ακόμη, δεν είναι καθόλου δεδομένο το γεγονός αν τελικά η νέα κυβέρνηση θα δείξει ενδιαφέρον για τα ελληνοτουρκικά ή το Κυπριακό, τη στιγμή που η Ουάσιγκτον στρέφει την προσοχή της και στέλνει ναυτικό στα στενά του Χουρμούζ και στα ανοικτά της Κίνας», επισημαίνει στην «Κ» μια πηγή που παρακολουθεί εδώ και χρόνια τις εξελίξεις στον τουρκικό στρατό.

Η ίδια πηγή αποδίδει ιδιαίτερη σημασία για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων και στο δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία. «Από το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος θα εξαρτηθεί η τροπή των εξελίξεων σε πολλά ζητήματα. Ενα από αυτά είναι το πεδίο των ελληνοτουρκικών. Ωστόσο, το δημοψήφισμα δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που κρίνει την τύχη των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μια σειρά παραγόντων επιδεινώνει τις διμερείς σχέσεις και εισερχόμαστε σε περίοδο ελεγχόμενης έντασης», τονίζει η πηγή μας.
Το μοτίβο της ελεγχόμενης έντασης στα ελληνοτουρκικά το συναντάμε σε όλες μας τις επαφές και συζητήσεις στους κύκλους της τουρκικής κυβέρνησης στην τουρκική πρωτεύουσα. «Μέχρι η Αθήνα να κατανοήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης, για ένα διάστημα ακόμη θα έχουμε δυσάρεστες εξελίξεις στο Αιγαίο», επισημαίνει χαρακτηριστικά πήγη από τον κύκλο του κυβερνώντος κόμματος.

Τι εννοεί η Αγκυρα με τον όρο «ελεγχόμενη ένταση»; Παρά το γεγονός ότι οι συνομιλητές μας αποφεύγουν με επιμονή να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, οι τελευταίες πληροφορίες και ενδείξεις μάς προϊδεάζουν για τη νέα στρατηγική της Αγκυρας στα ελληνοτουρκικά. Μετά την άρνηση της έκδοσης των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών στην Τουρκία, η Αγκυρα ορθώνει το ανάστημά της στο Αιγαίο, κυρίως στα Ιμια, και φέρνει στο προσκήνιο την υπόθεση «εκατοντάδων νησιών και νησίδων» που υποτίθεται ότι έθεσε τα προηγούμενα χρόνια de facto υπό την κατοχή της η Ελλάδα.

Σε αυτό το σημείο, ξεχωρίζουν δύο «ανησυχητικά» σημάδια. «Θυμάστε τι δήλωσε πριν από λίγο καιρό ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας;» αναρωτιέται η πηγή μας από τον κύκλο του τουρκικού στρατού που προσθέτει το εξής: «Ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψει μια ανεπιθύμητη εξέλιξη, ένα δυστύχημα στο Αιγαίο. Με άλλα λόγια, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το αποτέλεσμα της στρατηγικής της ελεγχόμενης έντασης».

Από τη σκοπιά της Αγκυρας, υπάρχει και μια άλλη πτυχή του όλου ζητήματος, την οποία καλείται να λάβει υπόψη της η ελληνική πλευρά. Η ένταση στα ελληνοτουρκικά ενδέχεται να ξεπεράσει τα στενά όρια της περιοχής των Ιμίων και να εξαπλωθεί σε διάφορα πεδία. Ενα από τα πεδία που ενδέχεται να έχει μερίδιο στην ένταση είναι η κυπριακή ΑΟΖ. Ως γνωστόν, η κυπριακή κυβέρνηση δρομολογεί νέο κύκλο ερευνών στα περίχωρα του νησιού για την αρχή του καλοκαιριού, ενώ η Αγκυρα παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις της Λευκωσίας και στο Κυπριακό και ετοιμάζεται να απαντήσει «δυναμικά» στην ελληνοκυπριακή πλευρά.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Νέδος

«“Καυτό” δίμηνο ή “καυτή” διετία;». Αυτό είναι το βασικό ερώτημα που απασχολεί τη σκέψη όσων, εκ της θέσεώς τους, παρακολουθούν από πολύ κοντά το άνευ προηγουμένου μπαράζ της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο και προσπαθούν να βρουν μιαν απάντηση αν όλα αυτά συμβαίνουν με βάση κάποιον χρονικό ορίζοντα ή συνιστούν εμπράγματη παγίωση των διεκδικήσεων της Άγκυρας στο αρχιπέλαγος.

Οι δύο μήνες (κατ’ ακρίβεια 50 ημέρες) αφορούν το χρονικό διάστημα που έχει απομείνει ώς το συνταγματικό δημοψήφισμα με το οποίο ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φιλοδοξεί να κερδίσει το «ναι» του τουρκικού λαού στο σχέδιο συγκέντρωσης υπερεξουσιών γύρω από το πρόσωπό του. Τα δύο χρόνια και έξι μήνες ισοδυναμούν με τον χρόνο που απομένει ως τις –προγραμματισμένες τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή– εκλογές του 2019 και, προφανώς, ο κ. Ερντογάν επιθυμεί να τις κερδίσει με το ίδιο σύστημα. Εγχώριες αλλά και διεθνείς διπλωματικές πηγές εντάσσουν την έξαρση των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο στον εσωτερικό, σκληρό πολιτικό αγώνα που διεξάγει ο κ. Ερντογάν, τονίζοντας ότι πιθανή ήττα του Τούρκου προέδρου θα ρίξει τη γειτονική χώρα σε ακόμη βαθύτερη κρίση. Πολλοί θα διερωτηθούν τι ακριβώς άλλαξε από το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016, όταν ο κ. Ερντογάν ζητούσε από τους πολίτες να τον υπερασπιστούν στις πλατείες και εκατομμύρια ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή του, μέχρι ένα πιθανώς αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017. Όλα αυτά είναι σε πλήρη γνώση και συνυπολογίζονται στην Αθήνα, η οποία –ωστόσο– δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί με ουδετερότητα την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία. Αντιθέτως, οι αρμόδιοι στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας καταγράφουν, με ιδιαίτερη ανησυχία, την κλιμάκωση της τουρκικής κινητικότητας σε όλα τα επίπεδα.

Πρώτον, σε πολιτικό επίπεδο η ατμόσφαιρα βρίσκεται στο ναδίρ. Η οιονεί αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό, αλλά και η περαιτέρω επιβάρυνση στις σχέσεις Αθήνας - Άγκυρας λόγω της αίτησης ασύλου που έκαναν την περασμένη Παρασκευή στην Αλεξανδρούπολη δύο φυγάδες Τούρκοι κομάντος, οι οποίοι μάλιστα εκτιμάται ότι συμμετείχαν στην ομάδα εκείνων που βρίσκονταν σε απόσταση βολής από το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε τον κ. Ερντογάν το βράδυ της απόπειρας πραξικοπήματος. Δεδομένου ότι η πολιτική ατμόσφαιρα ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ήδη αρκετά επιβαρυμένη λόγω της απόφασης του Αρείου Πάγου να μην προχωρήσει στην έκδοση των οκτώ στρατιωτικών που κρατούνται στην Ελλάδα από τον περασμένο Ιούλιο, είναι δεδομένο ότι η νέα εκκρεμότητα θα προσθέσει ένταση. Σε αυτό το κλίμα δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί αν θα δρομολογηθεί, κάποια στιγμή, η συνάντηση των πρωθυπουργών των δύο χωρών στη Θεσσαλονίκη ή αν θα απεμπλακούν διάφορα σχέδια όπως οι συνδέσεις μέσω θαλάσσης και σιδηροδρόμου της βορειοελλαδικής πόλης με τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, αντιστοίχως.

Οι διεκδικήσεις

Η δεύτερη και ίσως πιο ουσιαστική, μακροπρόθεσμα, διάσταση αφορά την αποτύπωση των τουρκικών διεκδικήσεων στον χάρτη. Η εμφάνιση του «Τσεσμέ» σε τρία σημεία σε όλο το γεωγραφικό μήκος του Αιγαίου, αντιπροσωπεύει την πάγια τουρκική θέση για ίσα δικαιώματα στο αρχιπέλαγος. Η σκηνοθετική οπτική γωνία με την οποία αποτυπώνεται στα βίντεο και το φωτογραφικό υλικό που δημοσιοποιείται στην Τουρκία, η «προάσπιση των τουρκικών εθνικών συμφερόντων» στα Ίμια, δεν είναι τίποτε άλλο από την παρουσίαση της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».

Η αεροπορική συνέργεια σε αυτό τον στόχο είναι περιορισμένη λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τουρκική Πολεμική Αεροπορία, ωστόσο –έστω και σε περιορισμένο αριθμό– το FIR Αθηνών και ο Εθνικός Εναέριος Χώρος αμφισβητούνται σε καθημερινή βάση. Η Άγκυρα θεωρεί ότι ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού (βλ. γράφημα) έχει απόλυτη δικαιοδοσία τόσο στον αέρα όσο και στη θάλασσα. Στο ίδιο πλαίσιο, τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, η Τουρκική Ακτοφυλακή ανακοίνωσε ότι η ακταιωρός «Γιασάμ» διεξήγαγε επιχείρηση Έρευνας και Διάσωσης (SAR) λέμβου με 51 Πακιστανούς μετανάστες σε απόσταση 42 ναυτικών μιλίων από τις τουρκικές ακτές, εντός δηλαδή των αρμοδιοτήτων του ελληνικού Κέντρου Έρευνας και Διάσωσης. Από την Αθήνα παρακολούθησαν και αποτύπωσαν τον πλου του «Γιασάμ», το οποίο –σύμφωνα με διπλωματικές πηγές– δεν πραγματοποίησε απολύτως καμία επιχείρηση.

Αυτή η διαδικασία κατασκευής πληροφοριών έχει οδηγήσει την Αθήνα στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία, πέρα από τις προφανείς και ουσιαστικές προκλήσεις, έχει αποδυθεί και σε έναν άτυπο ψυχολογικό πόλεμο, με στόχο τη διατήρηση της έντασης σε υψηλά επίπεδα και στα ελληνικά ΜΜΕ. Έμπειροι διπλωμάτες τονίζουν ότι έως αυτή τη στιγμή η τουρκική παραβατικότητα έχει περιοριστεί στο Αιγαίο Πέλαγος, δίχως να μεταφερθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Άγκυρα διακηρύσσει τα αποκλειστικά δικαιώματά της σε μια περιοχή από τον 28ο έως και τον 32ο μεσημβρινό, η οποία συμπίπτει με την απόσταση μεταξύ της Λίνδου στη Ρόδο και της ανοιχτής θάλασσας έξω από την Πάφο, στην Κύπρο.

Αρκετές φορές στο παρελθόν, ελληνικές και τουρκικές φρεγάτες έχουν συναντηθεί –δίχως προβλήματα– στα νότια της Ρόδου ή ανοιχτά του Καστελλόριζου. Στην Αθήνα επιθυμούν να επαναδρομολογήσουν και να προσδώσουν εκ νέου νόημα στις διερευνητικές επαφές. Ίσως είναι ειρωνικό, η τελευταία συνάντηση των δύο γενικών γραμματέων των ΥΠΕΞ Ελλάδας και Τουρκίας, Δημήτρη Παρασκευόπουλου και Ουμίτ Γιαλτσίν, πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση της απόφασης του Αρείου Πάγου για μη έκδοση των «οκτώ» στην Τουρκία.

Η προκλητικότητα

Τρίτον, σε επιχειρησιακό επίπεδο η Αθήνα παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνεται η τουρκική προκλητικότητα και έως αυτή τη στιγμή ακολουθεί μια στρατηγική κλιμάκωσης, η οποία, ωστόσο, δεν έχει ορατή κατεύθυνση. Εν ολίγοις, διπλωματικές και στρατιωτικές πηγές παρατηρούν ότι οι τουρκικές αντιδράσεις είναι σίγουρα σπασμωδικές, αλλά δείχνουν πως σκοπός είναι μια πιθανή εκδήλωση «θερμού επεισοδίου». Ως πλέον ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρονται οι βολές της τουρκικής ακταιωρού «Κουσάντασι» το πρωί της Παρασκευής 17 Φεβρουαρίου, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, στα ανατολικά του Φαρμακονησίου. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε εξέλιξη υποβρυχιακή άσκηση του Πολεμικού Ναυτικού στο Αιγαίο, ενώ ένας μεγάλος αριθμός πλοίων βρισκόταν ανεπτυγμένος στο αρχιπέλαγος με μικρή ή ελάχιστη τουρκική παρουσία. Εν ολίγοις, το Π.Ν. είχε απόλυτο τακτικό πλεονέκτημα, σε περίπτωση που το επεισόδιο του Φαρμακονησίου εξελισσόταν σε κάτι πιο σοβαρό.

Στο ΓΕΕΘΑ, αλλά και στο ΓΕΝ που λόγω της ναυτικής φύσης των περισσότερων προκλήσεων βρίσκεται σε μόνιμη επιφυλακή, αναμένουν να διαπιστώσουν πώς θα εξελιχθεί και μια άσκηση που έχει εξαγγείλει για την Τρίτη η Τουρκία και θα είναι η δεύτερη από την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου. Πάντως σε επίπεδο ΝΑΤΟ, η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας συνεχίζεται κανονικά. Στο πλαίσιο της επιχείρησης «Sea Guardian» στην Κεντρική Μεσόγειο η τουρκική φρεγάτα «Γκαζίαντεπ», η ελληνική «Ναυαρίνον» και η ιταλική «Αβιέρε» συμπλήρωσαν μεταξύ 4 και 19 Φεβρουαρίου 600 ώρες κοινών περιπολιών...

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αντώνη Πανούτσου

Συμφωνώ απόλυτα ότι η δήλωση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου «Αν θέλαμε να ανεβούμε στα Ίμια θα μπορούσαμε», όπως είπε ο Πάνος Καμμένος έγινε για εσωτερική κατανάλωση. Όπως για τους ίδιους λόγους έγινε η δήλωση του Καμμένου «Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους». Αμφότερα τα δύο μηνύματα έγιναν δημόσια, δεν συνοδευόντουσαν από πράξεις και στην χουλιγκάνικη νοοτροπία «Ό,τι ώρα θέλουμε ερχόμαστε στο γήπεδό σας», «ελάτε άμα σας κοτάει». Στο ερώτημα αν η Ελλάδα έπρεπε να απαντήσει στην τουρκική πρόκληση η απάντηση είναι «Ναι αλλά όχι έτσι».

Κατά πρώτον όταν μίλησε ο Πάνος Καμμένος η ελληνική κυβέρνηση είχε απαντήσει στον Τσαβούσογλου. Η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, που ανάμεσα σε άλλα λέει ότι δηλώσεις σαν του Τσαβούσογλου «…δεν προάγουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και είναι ξένες στον δυτικό πολιτισμό μας», ήταν υπεραρκετή. Αρκετά πολιτισμένη ώστε να μην δείχνει ότι η Ελλάδα ψάχνεται για θερμό επεισόδιο αλλά και αρκετά δηκτική με το να λέει ότι η Τουρκία δεν αντιλαμβάνεται τον δυτικό τρόπο σκέψης. Ο Καμμένος όμως δεν άντεξε να αφήσει τέτοια ευκαιρία επίδειξης μαγκιάς να πάει χαμένη. Όπως με όλους τους μεγάλους performers η τελευταία ατάκα έπρεπε να είναι δική του. Εκτός βέβαια αν δεν είναι η τελευταία...

Το θέμα όμως δεν είναι αν αυτός που πει την τελευταία εσωτερικής κατανάλωσης ατάκα θα είναι ο Καμμένος ή ο Τσαβούσογλου, αλλά μια πολιτική πρακτική που εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα. Βλέποντας την αποδυνάμωση στις δημοσκοπήσεις και το φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, ο Πάνος Καμμένος σκέφτεται την επόμενη μέρα. Η αδιαφορία του ΣΥΡΙΖΑ για τον Φώτη Κουβέλη, που το μόνο που δεν έχει πει είναι ότι είχε αφίσα του Τσίπρα στο παιδικό του δωμάτιο, είναι διδακτική. Εάν ο Κουβέλης που είναι αριστερός αντιμετώπισε αυτή την συμπεριφορά ο Καμμένος εκτός Βουλής θα ξαναγίνει σε ένα λεπτό ο σούπερ Μπούλης, που συνάντησε ο Τσίπρας στην Νίσυρο. Ακόμα περισσότερο, αν οι αναφορές για τα εξοπλιστικά γίνονται από τον Φίλη ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πάει στην αντιπολίτευση, αν από την αριστερή πλευρά του κόμματος τεθεί θέμα Τσίπρα οι φωνές για το θέμα θα πολλαπλασιαστούν. Και ο Καμμένος δεν είναι για τέτοια.

Προτού γίνει κάποια ανάποδη ο Καμμένος πρέπει να δημιουργήσει ένα νέο δεξιό χαρακτήρα που θα του εξασφαλίσει ψηφοφόρους. Κατ’ ανάγκη δημιουργεί έναν χαρακτήρα που ήταν αποκλειστικότητα της αριστεράς. Το αγωνιστή που χτύπησε το σύστημα από μέσα. Τον δεξιό που συγκράτησε την λαίλαπα της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ μπλοκάροντας τα αντεθνικά νομοσχέδια της κυβέρνησης.

Οι δηλώσεις ότι ο Νίκος Φίλης φαγώθηκε επειδή «Ήρθε σε σύγκρουση με τον ποντιακό ελληνισμό και με την Εκκλησία» προσθέτοντας «Εμείς θα μπλοκάρουμε όποιον κύριο Φίλη ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές», είναι στη γραμμή Καμμένου που παλεύει ανάμεσα στους άθεους, τους μειοδότες και τους μηδενιστές. Η μαγκίτικη δήλωση απέναντι στον Τσαβούσογλου από τον Καμμένο, που αν η πατρίδα κινδυνεύσει θα φορέσει το flying jacket του για να αντιμετωπίσει τα τουρκικά μαχητικά. Τα οποία όπως είχε πει είχαν σηκωθεί απειλητικά στην πρώτη πτήση που είχε κάνει σαν υπουργός.

Όσο ο Τσίπρας από το φόβο ότι θα χάσει την εξουσία δεν αντιδρά και η κυβέρνηση θα πλησιάζει στο τέλος της, θα συμβαίνουν δύο τινά. Η πατριωτική ρητορεία του Καμμένου θα εντείνεται και ένα αντιπολιτευτικό κομμάτι που αντιλαμβάνεται ότι ο Τσίπρας πούλησε την αριστερή ψυχή του κόμματος για την εξουσία θα δημιουργείται. Κάτι που αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Την Ελλάδα την αφορά κάτι άλλο.

Η κυβέρνηση Σημίτη στην κρίση στα Ίμια με τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη απέδωσε την πτώση του ελληνικού ελικοπτέρου σε vertigo του πιλότου. Σε απευκταία αντίστοιχη περίπτωση το θέμα θα χειριστεί ο Πάνος Καμμένος; Ο οποίος χθες πρόσθεσε «Να θυμίσουμε στον κ. Τσαβούσογλου ότι πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης αλλά ο Τσίπρας, υπουργός Εξωτερικών δεν είναι ο Πάγκαλος που είχε τη θεωρία για τις σημαίες που τις έπαιρνε ο αέρας, αλλά ο Κοτζιάς και υπουργός Άμυνας είμαι εγώ. Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα να πατήσει ελληνικό νησί ο κ. Τσαβούσογλου ή οποιοσδήποτε λάβει τέτοια εντολή. Θα αντιμετωπιστεί άμεσα και αυτό είναι ξεκάθαρο τόσο προς την τουρκική πλευρά όσο και προς τους συμμάχους μας». Από τον φόβο ότι θα πέσουν οι τόνοι. Με τον Καμμένο να ακολουθεί την δική του πολιτική, ο Αλέξης Τσίπρας έχει τα cojones να επέμβει. Και ας μην κοιτάξει το λεξικό. Είναι από αυτά αν τα έχεις δεν χρειάζεται μετάφραση.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Φεβ 2017


Κουραστική κατάντησε η καταγραφή της ανταλλαγής προσβλητικών χαρακτηρισμών ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους αξιωματούχους και το μέγα ερώτημα πλέον είναι πως είναι δυνατόν να σταματήσει αυτός ο κατήφορος των διμερών σχέσεων. Το ερώτημα δεν τίθεται καν επί τα ουσίας, υπό την έννοια ότι δεν προκύπτει, δεν μαθαίνουμε κάτι καινούργιο, δεν ανακαλύπτουμε ξαφνικά αυτές τις απόψεις της Άγκυρας, αφού ποτέ δεν άλλαξαν.

Το συμπέρασμα μάλλον είναι ότι εάν κανείς Έλληνας πολιτικός τολμήσει και πάει να μιλήσει ξανά με κάποιον Τούρκο αξιωματούχο και αρχίσει να χαριεντίζεται όπως κάνουν όλοι, δίχως εξαιρέσεις, θα γνωρίζουμε εξ ορισμού είτε ότι μας δουλεύει, είτε είναι αφελής και μειωμένου καταλογισμού.

Διότι όταν πολλοί γράφαμε ότι η διπλωματία είτε του ζεϊμπέκικου είτε της κουμπαριάς, είτε ακόμα και αυτή καθαυτή η σεισμική, έχει αποδειχθεί ότι πέραν της κινητοποίησης ανθρώπινων αισθημάτων σε επίπεδων κοινωνιών, που είναι φυσιολογικό, δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, καθόσον δεν πρόκειται να αλλάξει την ουσία των θέσεων της Τουρκίας που διεκδικεί τα πάντα συνεχώς, χαρακτηριζόμασταν ως εθνικιστές και πολεμοχαρείς.

Έπρεπε φαίνεται να περιμένουμε την οικονομική κρίση να διαλύσει τα πάντα και μια παγκόσμια γεωπολιτική συγκυρία που ορθώνει νέα προβλήματα στην ήδη ταραγμένη περιοχή μας, για να τα διαπιστώσουμε, αλλάζοντας ξαφνικά τη στάση μας, το οποίο δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Απλά η εμπειρία των Ιμίων όπου ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, μας νομιμοποιεί να αναρωτιόμαστε εάν η πολιτική αυτή είναι κυβερνητική συνολικά, έχει υπάρξει η μίνιμουμ συνεννόηση με την αντιπολίτευση και σε τελική ανάλυση υπάρχει συναίσθηση σε όλες τις εθνικές δυνάμεις όλων των δυνητικών σεναρίων, θετικών και αρνητικών που θα μπορούσε να φέρει η επόμενη ημέρα μιας κάθετης κλιμάκωσης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.

Διότι εμείς μόνο στοχοποίηση της μιας πολιτικής πλευράς από την άλλη βλέπουμε. Και αυτή η απουσία καναλιών επικοινωνίας είναι αυτή που μας δημιουργεί μια ανασφάλεια. Έχοντας δει και την περίφημη «διαπραγμάτευση Βαρουφάκη», η οποία ως στρατηγική είχε ορισμένες παραδοχές, κόκκινες γραμμές και σχέδιο για την επόμενη μέρα, ασχέτως εάν το θεωρεί κανείς από ανεπαρκές ως βλακώδες (ξαφνικά κάποιοι θυμήθηκαν τελευταία το δολάριο…), έχουμε λόγους να ανησυχούμε.

Διότι εάν υποτεθεί πως ήταν κεντρική επιλογή αλλά άξαφνα εγκαταλείφθηκε στην πορεία με αποτέλεσμα την πλήρη κατάρρευση των πάντων και την απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από τα χρήματα που διασφάλιζαν τα Μνημόνια, δίχως την παραμικρή δυνατότητα πραγματικής διαπραγμάτευσης με περιορισμένες και λελογισμένες επιδιώξεις, πώς να μη φοβάσαι ότι και τώρα θα έχεις παρόμοια εξέλιξη;

Και για να καλύψουμε όλες τις πιθανότητες, αν βρεθεί κανείς που θα σας πει ότι έχει λάβει… διαβεβαιώσεις από το εξωτερικό, ούτε να τον πιστέψετε ούτε να μην τον πιστέψετε. Να του θυμίσετε όμως ότι παρόμοια πίστευε και η εθνοσωτήριος, με τα αποτελέσματα να τα υφιστάμεθα ακόμα και σήμερα στην Κύπρο.

Ότι την κρίσιμη στιγμή θα ψάχνουμε να πληροφορηθούμε τι είναι «κανόνες εμπλοκής» για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα και δεν θα υποχρεώσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις να κάνουν πίσω κακήν κακώς, με αποτέλεσμα να έχουμε εγκαινιάσει εκ νέου μια περίοδο ακραίας αστάθειας και αναθεωρητισμού σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, στην οποία μάλιστα θα εισέλθουμε με τους δυσμενέστερους όρους. Και μακάρι να ήταν μονάχα αυτό.

Ας ελπίσουμε ότι έχουν οι φύλακες τη γνώση. Στο σημείο που βρισκόμαστε, σημασία δεν έχει αν συμπαθεί κανείς τον Αλέξη, τον Πάνο ή/και τον Κυριάκο, αλλά η χώρα μας να γνωρίζει που και πως βαδίζει. Όταν αυτά τα έχουμε επιλύσει, θα βρούμε σίγουρα χρόνο και να τερματίσουμε τα κοντέρ στα «μπινελίκια» ο ένας με τον άλλον, καθώς το DNA δεν αλλάζει. Όμως, κυρίες και κύριοι, πρωταρχικός στόχος είναι να έχει διασφαλιστεί ότι υπάρχουμε και είμαστε όλοι μας ασφαλείς για να «παίζουμε».

Πηγη Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κώστα Ράπτη

Αν η πολιτική Obama σκόρπισε το χάος στη Μέση Ανατολή επιμένοντας στην επιδίωξη αντιφατικών στόχων (καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους αλλά και "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, με αξιοποίηση τζιχαντιστών ανταρτών, χωρίς άμεση αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή) η διαφαινόμενη πολιτική Trump φιλοδοξεί να την ξεπεράσει – στρώνοντας το έδαφος για την παράταση και διεύρυνση της αιματοχυσίας.

Για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση η συντριβή του Ισλαμικού Κράτους υποτίθεται ότι αποτελούσε πρώτη προτεραιότητα – και κύριο επιχείρημα υπέρ της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία. Όμως οι πολέμιοι μιας τέτοιας επαναπροσέγγισης φαίνεται ότι έχουν ήδη αποκτήσει το πάνω χέρι στη Ουάσιγκτον (όπως δείχνει και η αντικατάσταση του Michael Flynn από τον Η.R. MacMaster στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας), ενώ και στη μεσανατολική πολιτική δείχνουν να επικρατούν παραδοσιακές επιλογές.

Η εχθρότητα προς το Ιράν (τρόπον τινά ελάσσονα εταίρο στην διαμορφούμενη ευρασιατική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας) αποτελεί ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας Trump και η προσπάθεια συγκρότησης ενός σουνιτικού μετώπου με αντι-ιρανική αιχμή φαίνεται πως έχει ήδη δρομολογηθεί – έστω και αν συνεπάγεται την αξιοποίηση δυνάμεων που έχουν μέχρι πρόσφατα στηρίξει παντοιοτρόπως τον τζιχαντισμό.

Η Τουρκία σαν έτοιμη από καιρό δείχνει ήδη να προσαρμόζεται – αλλάζοντας για άλλη μία φορά τη μεσανατολική πολιτική της.

Άλλωστε, οι αλλεπάλληλες επαφές με Αμερικανούς ιθύνοντες το τελευταίου διάστημα φαίνεται πώς έχουν κατευνάσει τις ανησυχίες της ως προς τις προθέσεις της κυβέρνησης Trump. Όλα τα άλλα (η φιλολογία για στροφή της Τουρκίας στο Σύμφωνο της Σαγκάης, οι απειλές για εκδίωξη των αμερικανικών δυνάμεων από τη βάση του Ιντσιρλίκ, η απαίτηση έκδοσης του Fethullah Gulen) δεν ήταν παρά τρόποι να διεκδικηθεί η αμερικανική εύνοια – που επί Obama είχε διασαλευθεί.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την τηλεφωνική επικοινωνία του Αμερικανού προέδρου με τον Τούρκο ομόλογό του στις 7 Φεβρουαρίου, ο νέος διευθυντής της CIA Mike Pompeo πραγματοποίησε στην Άγκυρα το πρώτο του ταξίδι εκτός συνόρων, ενώ κατόπιν ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Fikri Işik είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον επικεφαλής του Πενταγώνου Jim Mattis στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ και την επομένη ο επικεφαλής του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Joe Dunford είχε συνεργασία με τον ομόλογό του Hulusi Akar στη βάση του Ιντσιρλίκ. Δύο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Binali Yıldırım αλλά και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών Hakan Fidan είχαν επαφές με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Mike Pence, με την ευκαιρία της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.

Όμως η πιο ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν και η πιο ασυνήθιστη: ο Ρεπουμπλικάνος επικεφαλής της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ και άλλοτε διεκδικητής της προεδρίας John McCain (κάθε άλλο παρά φίλος του Trump) επισκέφθηκε την Άγκυρα προερχόμενος από το Κομπάνι (την πόλη σύμβολο του αγώνα των Κούρδων της βόρειας Συρίας) και κατευθυνόμενος προς τη Σαουδική Αραβία.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η αμερικανική πλευρά μεσολαβεί για μία κατανομή ρόλων στο πλαίσιο της οποίας, χωρίς να εγκαταλειφθούν οι αξιόπιστοι Κούρδοι σύμμαχοι του PYD, θα κατευνασθούν οι ανησυχίες της Τουρκίας και θα αξιοποιηθεί ο τουρκικός στρατός στην σχεδιαζόμενη επιχείρηση ανακατάληψης της Ράκκα, οιονεί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόκειται άλλωστε για μία συγκυρία κατά την οποία γίνεται λόγος για ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στις κουρδοκρατούμενες περιοχές τις βορειοανατολικής Συρίας και παράλληλα σφίγγει ο κλοιός γύρω από τους τζιχαντιστές: οι δυνάμεις του PYD προωθήθηκαν κόβοντας την επικοινωνία μεταξύ Ράκκα και Ντέιρ Εζζόρ, ο συριακός κυβερνητικός στρατός κινείται με ρωσική στήριξη προς ανατολάς και παράλληλα ετοιμάζεται να ανακαταλάβει την Παλμύρα, ενώ και στο Ιράκ οι κυβερνητικές δυνάμεις εντείνουν την πολιορκία της Μοσούλης, καταλαμβάνοντας το αεροδρόμιό της.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η Τουρκία ανακοίνωσε ότι ελέγχει εντέλει την στρατηγικής σημασίας πόλη al-Bab που πολιορκούσε επί τετράμηνο στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη” στη συριακή επικράτεια. Κατά το πρακτορείο al-Masdar, η πόλη παραδόθηκε κατόπιν συμφωνίας που επέτρεψε στους 5.000 τζιχαντιστές υπερασπιστές της να αποχωρήσουν. Τερματίζεται έτσι η ταπεινωτική καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων στις πύλες της al-Bab και ανοίγει ο δρόμος για την αξιοποίησή τους στην πορεία προς τη Ράκκα. Άλλωστε στα τέλη του μηνός λήγει η προθεσμία του Trump προς τους Αμερικανούς επιτελείς για την εκπόνηση συνολικού σχεδίου για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.

Η σύμπραξη αμερικανικών, τουρκικών, αλλά και σαουδαραβικών δυνάμεων σε μία τέτοια επιχείρηση θα ήταν ένας τρόπος για να διατηρηθεί (όχι χάρη στους τζιχαντιστές αυτή τη φορά, αλλά εις βάρος τους) το "κεκτημένο” της διαίρεσης του συριακού εδάφους, η οποία διακόπτει την συνέχεια Ιράν-Ιράκ-Συρίας-Χεζμπολάχ και απώτερα περιπλέκει τα κινεζικά σχέδια για τον νέο "δρόμο του μεταξιού”.

Για την Τουρκία, ειδικότερα, η επαρκής συμμετοχή αμερικανικών δυνάμεων θα αποτελούσε προφύλαξη απέναντι σε ενδεχόμενα ρωσικά πλήγματα προς υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της Δαμασκού και θα μετρίαζε τις κουρδικές φιλοδοξίες.

Ο ίδιος ο Erdogan πραγματοποίησε περιοδεία στις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, στο πλαίσιο της οποίας υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία. Κυρίως, όμως, εγκαινίασε πόλεμο δηλώσεων με το Ιράν, κατηγορώντας τον "περσικό εθνικισμό” ότι επιδιώκει τον διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι Τουρκία, Ρωσία και Ιράν εξακολουθούν να αποτελούν συναναδόχους της "διαδικασίας της Αστάνα” για το διάλογο συριακής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όμως το ρωσο-τουρκικό φλερτ που προέκυψε αιφνιδίως το περασμένο καλοκαίρι, μετά από έξι μήνες αβυσσαλέας ψυχρότητας λόγω της κατάρριψης του Suhoi-24 τον Νοέμβριο 2015, πιθανότατα δεν έχει μέλλον. Άλλωστε, το γεγονός ότι η Ρωσία ουδέποτε διέκοψε τις σχέσεις της με το PYD, καταγράφηκε αρμοδίως – πόσω μάλλον το "ατύχημα” της ρωσικής αεροπορικής επιδρομής από την οποία σκοτώθηκαν 3 Τούρκοι στρατιώτες στα περίχωρα της al-Bab.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κι εκεί που κάθεσαι και σπαταλάς φαιά ουσία για να σκέφτεσαι αν υπάρχει κάτι που η χώρα σου δεν κάνει σωστά, έρχεται αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος με τη μύτη που θυμίζει μπουγατσομάχαιρο Θεσσαλονίκης και τραγουδούσε κάποτε στην Αττάλεια με τους ομολόγους του «we are the world», να κάνει νέες δηλώσεις με τις οποίες σε κάνει να σκέφτεσαι μήπως πράγματι δεν καταλαβαίνει που του καταλογίζει ο Κοτζιάς.

Όταν οι ίδιοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Ελληνοκύπριο που πήγε να πάρει τη σημαία τους στα κατεχόμενα και σε κάθε ευκαιρία απειλούν Θεούς και δαίμονες θυμίζοντας τη μεγάλη και ένδοξη Τουρκία (καλό είναι αυτό, η ψυχαγωγία είναι ενίοτε χρήσιμη), τι τον κάνει να αμφισβητεί το δικαίωμα, ή μάλλον την υποχρέωση των Ελλήνων, σύμφωνα πάντα με τη δική τους λογική, να μη φύγει ζωντανός όποιος Τούρκος που θα ανέβει σε ελληνικό έδαφος για να παραστήσει ότι ασκεί κυριαρχία;

Ο «κακομαθημένος της κυβέρνησης» Πάνος Καμμένος του φταίει, που του λέει να σε δω πως θα φύγεις άμα ανέβεις, ή το κακό του το κεφάλι; Μετά, ασφαλώς είναι η σειρά τους. Δε διαφωνούμε! Τότε θα έχει έρθει η ώρα να μας δείξει ο πολύς Μεβλούτ «τι μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός» και δεν δοκιμάζει κανείς την υπομονή του.

Δεν θα του απαντήσουμε «το βλέπουμε», σε ένα άλλο μέτωπο, διότι δεν θέλουμε να τον ξυπνήσουμε από τον λήθαργό του. Δεν μας συμφέρει. Αυτό που είναι βέβαιο όμως, είναι πως είτε είναι βλαξ είτε θέλει φασαρία και στα δυτικά, δεν του φτάνει στα νοτιοανατολικά.

Η δράση έχει αντίδραση και θα έπρεπε να θυμάται ότι μια από τις «ιδέες» που είχαν πέσει στο τραπέζι τότε με τα Ίμια, ήταν η εξαφάνιση των δυο βραχονησίδων από τον χάρτη, μαζί με τους νταήδες πάνω. Μη μας πει ότι δεν καταλαβαίνει πόσο εύκολο είναι αυτό;

Και κάτι τελευταίο: Επειδή βαρεθήκαμε να ακούμε τις βαθυστόχαστες αναλύσεις που συμπεραίνουν ότι η κλιμάκωση δεν έχει καμία σχέση με το εσωτερικό της Τουρκίας και την προεκλογική περίοδο, αλλά πρόκειται για επιδίωξη παγίων στόχων, διότι τα ζητήματα του Αιγαίου δεν παίζουν ψηλά στην ειδησεογραφία στην Τουρκία και πως όποιος τολμήσει να πει κάτι διαφορετικό δεν ξέρει τι λέει, θα τους προτείναμε να το δουν το θέμα λίγο πιο… ολιστικά.

Αρχικά, αφού ηρεμήσουν και πάψουν να κάνουν τους ξερόλες γιατί από τέτοιους πήξαμε, θα πρέπει να κατανοήσουν, επιτέλους, ότι το να προσθέτεις και μια δυνητική εσωτερική διάσταση στην ερμηνεία, δε σημαίνει ότι το κάνεις διότι κατ’ ανάγκη επιθυμείς να απαξιώσεις την άλλη που κάνει λόγο για πάγιες τουρκικές διεκδικήσεις. Ας ξεκολλήσουν αν δεν τους πειράζει, διότι θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν μεν δυο βασικές ερμηνείες, αλλά υπάρχουν πολλά επιμέρους ερμηνευτικά της τουρκικής συμπεριφοράς σενάρια.

Όσο αφορά την εσωτερική διάσταση και τη χαλαρή αντιμετώπιση από τα τουρκικά ΜΜΕ, ας θυμούνται, πως όταν μια ενέργεια θα «έβγαζε μάτι» ότι έχει συγκεκριμένο στόχο, τότε θα μπορούσε να φέρει και τα αντίθετα αποτελέσματα διότι απλά στο τέλος θα κατέληγε να μην έπειθε κανέναν, πολλώ δε μάλλον την ομάδα των Τούρκων εθνικιστών, διότι αυτοί είναι ο στόχος.

Άρα, ακόμα και το ότι κρατιέται τόσο χαμηλό προφίλ στην εσωτερική ειδησεογραφία, απλά να επιδιώκει να περάσει το κατάλληλο μήνυμα στον Τούρκο ψηφοφόρο «χαλαρά», για να είναι αποτελεσματικό και να μην προκληθεί πολιτική κλοτσοπατινάδα. Και μάλιστα ίσως να περάσει εμμέσως και το μήνυμα, ότι οι πλειοδοτούντες της αντιπολίτευσης του CHP είναι «ανεύθυνοι και επικίνδυνοι»… άρα το πρόβλημα λύνεται με τον πεφωτισμένο Ερντογάν που ξέρει πόσο να πιέσει και πότε, χωρίς ανόητες υπερβολές και συνενώνει δυο χαρακτηριστικά της «τουρκικής ψυχής», τη φιλοπατρία (βλ. επεκτατικός εθνικισμός) και το Ισλάμ.

Το επιχείρημα εδώ είναι, ότι το να συμπεραίνεις πως δεν υπάρχει εσωτερική διάσταση στην όξυνση που παρατηρείται στα ελληνοτουρκικά επειδή το θέμα δεν παίζει ψηλά στην ειδησεογραφία, είναι απλώς αυθαίρετο, την εποχή της επιτηδευμένης και στοχευμένης επικοινωνίας.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας θα πρέπει βέβαια να έχουμε και την πιο απλή ερμηνεία, ότι ο Τούρκος είναι απλά ο απροσάρμοστος εαυτός του, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Αλλιώς πώς να του πεις του Μεβλούτ, «βούλωσέ το μωαμεθανέ μου μπας και ηρεμήσουμε»; Σου απαντάνε τα δημοσιεύματα, «σήκωσε το γάντι». Και φταίμε εμείς μετά που τον λέμε «κόκορα»…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Ο “πυροδοτικός μηχανισμός” που ο “εμπρηστής” Ερντογάν έχει ποντίσει στο Αιγαίο έχει σχήμα κάλπης! Το κάλπικο κλίμα πολέμου που έχει επιβάλλει η Άγκυρα το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε μια πραγματική “παράσταση έντασης”. Στην Αθήνα ανησυχούν ότι ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να “σηκώσει την παράσταση” αν πιστέψει ότι αυτό θα του δώσει τη νίκη στο δημοψήφισμα του Απριλίου μέσω του οποίου ελοίζει να γίνει και τυπικά σουλτάνος.

“Η Τουρκία ψάχνει μια “νίκη” στο Αιγαίο και η Ελλάδα δεν μπορεί να ανεχθεί δεύτερα Ίμια”! Το μήνυμα της Άγκυρας προς την Αθήνα έχει γίνει κατανοητό,αλλά σαφής είναι και η απάντηση. Το Αιγαίο “μυρίζει μπαρούτι”, το φυτίλι έχει απλωθεί και τα σπίρτα βρίσκονται στα χέρια του Ερντογάν που όλο και περισσότεροι φοβούνται ότι πρόκειται για πυρομανή!

Το “παιχνίδι” που παίζεται στο Αιγαίο το τελευταίο διάστημα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει επικίνδυνο. Η προσπάθεια της Άγκυρας να οδηγήσει την κατάσταση έντασης που εκείνη δημιούργησε και συντηρεί, σε “θερμό επεισόδιο” γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πιεστική. Το τελευταίο δεκαήμερο η Τουρκία έχει επιδοθεί σε άνευ προηγουμένου “ψυχολογικές επιχειρήσεις”, με συνεχή δημοσιεύματα περί επεισοδίων στο Αιγαίο και ειδικά στην περιοχή των Ιμίων. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν αποδειχτεί ψευδείς ειδήσεις. Αλλά μέσα σ΄ αυτό το παραπληνητικό σκηνικό η Άγκυρα δείχνει ότι κάτι ετοιμάζει στο Αιγαίο.

Τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, στο Πεντάγωνο υπήρξε μεγάλη ανησυχία. Μόλις έπεσε το σκοτάδι εντοπίστηκαν στη περιοχή των Ιμίων τρία σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής κι ένα φουσκωτό. Η ανησυχία των επιτελών του ΓΕΕΘΑ, πως κάποια στιγμή οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν να αποβιβαστούν σε μία από τις δύο βραχονησίδες, έστω μόνο για να βγάλουν…φωτογραφία, είναι διαρκής. Σήμανε συναγερμός ο οποίος δεν αφορούσε μόνο στην περιοχή που εξελισσόταν το γεγονός. Πληροφορίες της Real News αναφέρουν ότι σε αεροδρόμια “πρώτης γραμμής” της Πολεμικής Αεροπορίας, οι αποθήκες οπλισμού άνοιξαν και τουλάχιστον έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16, “φορτώθηκαν” από τους οπλουργούς των μονάδων! Τα ζεύγη των μαχητικών παρέμειναν σε κατάσταση άμεσης απογείωσης μέχρι τις 3 τα ξημερώματα της Τετάρτης! Δεν είναι κάτι συνηθισμένο και δείχνει ότι αυτό που είπε σε δηλώσεις του ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, εφαρμόζεται στην πράξη: “Δεν θα είμαστε πάντα τόσο ανεκτικοί”, είπε στέλνοντας στην απέναντι πλευρά το μήνυμα να μην κλιμακώσουν απερίσκεπτα μια κρίση στο Αιγαίο.

Το μήνυμα αυτό έχει “περάσει” στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου πολύ πριν το διατυπώσει δημόσια ο Ν.Κοτζιάς. Η αντιμετώπιση των -λίγων αριθμητικά- τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο γίνεται με “ποιοτικά αναβαθμισμένο” τρόπο από την ελληνική πλευρά και όχι μόνο με εναέρια μέσα! Τα κινητά ρωσικά αντιαρεπορικά συστήματα που βρίσκονται αναπτυγμένα σε νησιά του Αιγαίου “λοκάρουν” όλο και συχνότερα τους Τούρκους πιλότους. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που οι νεαροί και άπειροι Τούρκοι χειριστές οι οποίοι έχουν απομείνει στην πρώτη γραμμή πτήσεων της τουρκικής αεροπορίας ένιωσαν εξαιρετικά άβολα, όταν άκουσαν τον τραχύ συριγμό του συστήματος που τους προειδοποιεί ότι έχουν εγκλωβιστεί από επίγειο ραντάρ αντιαεροπορικού συστήματος! Η ελληνική ενέργεια είναι καθόλα νόμιμη με βάση το διεθνές δίκαιο και γι΄ αυτό η Τουρκία δεν βγάζει …τσιμουδιά. Γι΄ αυτό και οι πτήσεις των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών γίνονται σε ασυνήθιστα μεγάλα ύψη πάνω από 25.000 πόδια!

Ο “γρίφος” του ΤΣΕΣΜΕ

Η Άγκυρα δείχνει ανικανοποίητη από το αποτέλεσμα των προκλήσεων της στο Αιγαίο,αν δεχτούμε ότι τελικός της στόχος ήταν και παραμένει να οδηγηθούμε σ΄ ένα σοβαρό θερμό επεισόδιο. Γι΄ αυτό και κάποιες κινήσεις της αποδίδονται στον εκνευρισμό της. Πριν δυο εβδομάδες είχε βγάλει το ωκεανογραφικό-ερευνητικό σκάφος ΤΣΕΣΜΕ στο κεντρικό Αιγαίο. Παρέμεινε για τρία 24ωρα στη περιοχή,χωρίς να κάνει οποιαδήποτε παράνομη κίνηση. Παρακολουθείτο διαρκώς από πλοίο του ΠΝ και ελικόπτερα. Το απέσυρε και το ξαναέβγαλε την περασμένη Τετάρτη στην περιοχή πέριξ της Σαμοθράκης. Στη NAVTEX που εξέδωσε δεν προσδιορίζει τη χρονική διάρκεια της παραμονής του στην περιοχή, η οποία θα καθοριστεί με νεότερη διαταγή. Τις πρώτες ώρες της παρουσίας του στο Αιγαίο, έπλευσε αυστηρά στην περιοχή που είχε καθορίσει η NAVTEX. Ωστόσο η παρουσία του αποτελεί ένα γρίφο για τους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ που προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα. Οι Τούρκοι “έστησαν” τη κρίση του Μαρτίου του 1987, με την παρουσία ερευνητικού σκάφους στην ίδια περίπου περιοχή.

Οι πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες

Ίσως να ακούγεται παράδοξο, αλλά αυτή τη στιγμή στα ελληνοτουρκικά υπάρχει μια “ισορροπία” που μάλλον κάνει τουλάχιστον τους στρατιωτικούς στην Άγκυρα να είναι πιο αναποφάσιστοι από τους πολιτικούς για την εκδήλωση οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο.

Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, διαφορετικής φύσεως βεβαίως. Το καθεστώς Ερντογάν μπορεί να αναζητά απεγνωσμένα μια “νίκη επιβεβαίωσης” αλλά γνωρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να φανεί “συγκαταβατική”, “υποχωρητική” ή “αδύναμη” έναντι οποιασδήποτε κλιμάκωσης. Όχι μόνο για τους αυτονόητους εθνικούς λόγους αλλά και για πολιτικούς.

Σε στρατιωτικό επίπεδο η Τουρκία μπορεί να ΄χει να παρουσιάσει μεγάλους αριθμούς διαθεσιμοτήτων σε οπλικά συστήματα αλλά αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προς το παρόν προβλήματα στο ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Όταν ψάχνει πιλότους στην εφεδρεία για να πετάξουν στο Αιγαίο ή στηρίζεται σε νέους και άπειρους χειριστές, αφού οι έμπειροι είναι είτε στη φυλακή είτε στις επιχειρήσεις της Συρίας, καταλαβαίνει κανείς τον προβληματισμό των Τούρκων στρατηγών για την πρόκληση μιας ελληνοτουρκικής κρίσης.

Από την άλλη πλευρά οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορεί να ΄χουν προβλήματα που προκάλεσε η οκτάχρονη οικονομική κρίση αλλά υπερτερεί σαφώς σε ανθρώπινο δυναμικό και εμπειρία. Κάποιοι στο ΓΕΕΘΑ προσθέτουν και το “σύνδρομο των Ιμίων”, το οποίο ουδείς στρατιωτικός θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να ξαναζήσει.Κι αυτό παραδόξως κρατά όπως λένε ψηλά το ηθικό.

* Δημοσιεύθηκε στη Real News
Πηγ΄η Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σάκη Μουμτζή

Είναι διάχυτη η εντύπωση πως η αξιολόγηση θα κλείσει, αν κλείσει, μετά τις γερμανικές εκλογές, για προφανείς λόγους. Εν τω μεταξύ, θα γίνει ένας συμβιβασμός για να πάρουν οι δανειστές τα λεφτά τους τον Ιούλιο και να μην χρεοκοπήσει η χώρα.

Δεν είναι όμως λίγοι κι εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κλείσει τάχιστα την αξιολόγηση, ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν οι πολιτικοί και οι σχολιαστές που πιστεύουν πως σιγά-σιγά ο ΣΥΡΙΖΑ σοσιαλδημοκρατικοποιείται και ο Α. Τσίπρας ωριμάζει. Εκτιμούν δηλαδή, πως οι εξελίξεις θα είναι ομαλές και ευθύγραμμες.

Έτσι, αυτοί οι άνθρωποι, οι περισσότεροι των οποίων ανήκουν στον αποκαλούμενο μεταρρυθμιστικό χώρο θέτουν —καλοπροαίρετα νομίζω — το εξής ερώτημα: «όταν έρθουν στην βουλή προς ψήφιση τα νομοσχέδια που προβλέπουν μεταρρυθμίσεις, δεν θα πρέπει να τα ψηφίσουμε κι εμείς; Αφού είναι στο πρόγραμμα μας.»

Η απάντηση είναι: «φυσικά και δεν θα τα ψηφίσουμε.» Πρέπει να γίνει κατανοητή η ειδοποιός διαφορά που υπάρχει μεταξύ των, εξ ιδεολογίας, μεταρρυθμιστών και των εξ ανάγκης. Οι πρώτοι- μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας — έχουν εντάξει τις μεταρρυθμίσεις στον στρατηγικό σχεδιασμό του κόμματος τους. Τις θεωρούν ως το απαραίτητο εργαλείο για την ανάπτυξη, για την ανύψωση του επιπέδου της παρεχόμενης Παιδείας, για μιαν αποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση. Πιστεύουν σε αυτές για λόγους καταστατικών αρχών και όχι συγκυριακά.

Οι δεύτεροι — με κύριους εκφραστές τον ΣΥΡΙΖΑ — απεχθάνονται τις μεταρρυθμίσεις, τις θεωρούν όμως ως το μέσο που θα τους κρατήσει στην εξουσία. Γι΄ αυτό και τις ψηφίζουν και δεν τις εφαρμόζουν. Μάλιστα τις υπονομεύουν, για να τις ακυρώσουν στην πράξη. Τα παραδείγματα πολλά. Ελληνικό, αεροδρόμια, ΔΕΣΦΑ και τώρα και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Συνεπώς, όσοι ψηφίζουν τα μεταρρυθμιστικά νομοσχέδια του ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά βοηθούν την παραμονή του στην εξουσία. Γιατί είναι διαπιστωμένο, μετά βεβαιότητος, πως τελικά δεν θα εφαρμοσθούν. Η κοινωνία δεν θα καρπωθεί τα αποτελέσματα τους και οι διάφορες συντεχνίες θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμια τους.

Νομίζω, πως το λάθος του καλοκαιριού του 2015, όταν η δημοκρατική αντιπολίτευση ψήφισε εν λευκώ το τρίτο μνημόνιο, δεν πρέπει να επαναληφθεί. Αυτό, ήταν δημιούργημα 100% της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάληψη συνευθύνης από τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου ήταν μια πράξη προσκοπισμού, που βοήθησε τους κυβερνώντες να παραμείνουν στην εξουσία. Και τότε και τώρα, η διάχυση και ο επιμερισμός των δικών τους, αποκλειστικά, ευθυνών είναι η βασική επιδίωξη τους. Ψάχνουν συνενόχους.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό πως το κύριο πρόβλημα της χώρας, δεν είναι οι επί μέρους μεταρρυθμίσεις, αλλά το ποιος κυβερνά για να τις εφαρμόσει ή όχι. Είναι πρόβλημα πολιτικής εξουσίας. Αν το αντιληφθούν αυτό τα στελέχη του μεταρρυθμιστικού χώρου, θα αποβάλουν τις ανησυχίες τους και θα επανακαθορίσουν τις προτεραιότητες τους. Πολύ απλά, ποτέ δεν βάζουμε πλάτη σε πολιτικές που τις θεωρούμε καταστροφικές.

Συνεπώς, κάθε ψήφος στα νομοσχέδια του ΣΥΡΙΖΑ είναι πράξη συνενοχής και συμβάλλει στην περαιτέρω παραμονή του στην εξουσία. Η μόνη λύση για να ξεφύγουμε από το σημερινό βάλτωμα, είναι οι εκλογές.

Πηγη Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Κάμποσες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, είχαν απαιτήσεις έναντι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το συνολικό χρέος της ανερχόταν γύρω στα 30 δισ. μάρκα, χωρίς να υπολογίζονται οι πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις. Φαίνεται υπέρογκο; Αντιστοιχούσε μόλις στο 23% του ΑΕΠ της.

Για τη Γερμανία του 1953, όμως, η λιτότητα και η αποπληρωμή χρεών δεν αποτελούσε επιλογή. Η οικονομία χρειαζόταν χρήμα για ανοικοδόμηση.

Στις 27 Φεβρουαρίου του 1953 υπογράφεται στο Λονδίνο η συμφωνία για τη διαγραφή σχεδόν του 50% του χρέους, για το υπόλοιπο προβλεπόταν μακροπρόθεσμη αναδιάρθρωσή του και στην εκκίνηση ευνοϊκή περίοδος αποπληρωμής με καταβολή μόνο τόκων για το διάστημα 1953-1958.

Μια «λεπτομέρεια» που παραβλέπεται: η συμφωνία δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για να γίνει η Γερμανία εξαγωγική δύναμη, διότι η εξυπηρέτηση του χρέους συνδεόταν με ρήτρα ανάπτυξης και δη εμπορικού πλεονάσματος. Η σχέση μεταξύ της εξυπηρέτησης του χρέους και των εσόδων από τις εξαγωγές δεν μπορούσε να υπερβαίνει το 5%. Οι δανειστές, λοιπόν, είχαν συμφέρον να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα για να πάρουν πίσω τα κουρεμένα χρήματά τους.

Μια δεύτερη «λεπτομέρεια»: σε περίπτωση διαφορών με τους πιστωτές, σε ορισμένες περιπτώσεις, «τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή Αρχής διαιτησίας».

Αυτονόητο ότι οι συγκρίσεις δεν είναι εύκολες, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και ότι ο «Ψυχρός Πόλεμος» στα βιβλία έχει αράξει. Όμως, τι επιβεβαιώνεται από τη γερμανική εμπειρία του 1953; Πολιτικές είναι οι αποφάσεις, τα τεχνοκρατικά είναι προφάσεις, τα οικονομικά θαύματα δεν θεμελιώνονται σε πειράματα και δράματα.

Μπορεί να φανεί χρήσιμη αυτή η εμπειρία; Ποιος θα το κρίνει; Όσοι θεωρούν ότι μπορείς να προβλέψεις τα γεγονότα, μόνο αφού έχουν συμβεί ή ο χρόνος; Ας μην ξεχνάμε ότι πέρασαν οκτώ χρόνια απ’ όταν σίγησαν τα όπλα για να δουλέψουν άλλα κόλπα.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γνωρίζοντας το σχέδιο δράσης των ΗΠΑ στη Συρία, η Άγκυρα αναδιατάσσεται προσπαθώντας να διαφύγει από τα χειρότερα

Του Μ.Κ. Bhadrakumar
Asia Times


(H κατωτέρω πλουσιότατη σε πληροφορίες και οξυδερκέστατη ανάλυση ενός πολύπειρου βετεράνου Ινδού διπλωμάτη, συγκλίνει και αποκωδικοποιεί τις χθεσινές δηλώσεις συμβούλου του Ερντογάν στο Δίκτυο Russia Today και προαναγγέλλει μια πλήρη ανατροπή της εικόνας των στρατιωτικών εξελίξεων στη Συρία, με τη νέα διπλωματική μεταμόρφωση της Τουρκίας, από θέση πλέον προωθημένου εισβολέα στο Συριακό έδαφος. Η Τουρκία -κατά τον συνήθως αλάνθαστο Μπαντρακουμάρ- φαίνεται σίγουρη για την ικανοποίηση των όρων της επιστροφής της στον παραδοσιακό ρόλο συνοριοφύλακα των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, στην περιοχή του Καυκάσου, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου)

Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Στις διακρατικές σχέσεις είναι κάποτε απαραίτητο ν’ ανοίξεις ένα καυγά με μιαν άλλη χώρα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Μπορεί η Τουρκία να έκανε τώρα αυτό ακριβώς με το Ιράν. Η διαμάχη εκθέτει σαν φάρσα την «τριμερή συμμαχία», μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, που επρόβαλε η Ρωσία στις συνομιλίες της Αστάνα για την Συρία. Με ένα μάτι στη νέα αμερικανική κυβέρνηση, η Τουρκία επιστρέφει στις προηγούμενες πολιτικές επιδιώξεις της στη Συρία.

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είχαν το περασμένο δεκαπενθήμερο μια σειρά συναντήσεων υψηλού επιπέδου, μετά το πρώτο τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν στις 7 Φεβρουαρίου. Στους Αμερικανούς επισκέπτες στην Άγκυρα περιλαμβάνονταν ο διευθυντής της CIA Μάϊκ Πομπέο, ο πρόεδρος του μικτού γενικού επιτελείου στρατηγός Τζόζεφ Στάνφορντ και ο γερουσιαστής Τζων Μακέϊν, επικεφαλής της επιτροπής ενόπλων δυνάμεων.

Η ξαφνική έκρηξη του Ερντογάν εναντίον του Ιράν, στις 14 Φεβρουαρίου, στον πρώτο σταθμό μιας περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου -το Μπαχρέϊν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ- είχε τα χαρακτηριστικά του προετοιμασμένου. Ο Ερντογάν είπε: «Ορισμένοι θέλουν τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία να είναι κράτη διαιρεμένα. Υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν σκληρά για να διαιρέσουν το Ιράκ. Υπάρχει εκεί σε δράση ένας περσικός εθνικισμός. Ο περσικός εθνικισμός προσπαθεί να διαιρέσει τη χώρα. Πρέπει να εμποδίσουμε αυτή τη προσπάθεια»

Η Τεχεράνη αντέδρασε άμεσα κατηγορώντας τη Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις «για να αποσταθεροποιήσει γειτονικές χώρες». Την περασμένο Σαββατοκύριακο, στη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Καβάσογλου έβγαλε τα γάντια εναντίον του Ιράν, κατηγορώντας το ότι «θέλει να κάνει τη Συρία και το Ιράκ κράτη του ισλαμικού δόγματος Σία». Δήλωση που βρήκε άμεση απάντηση από την Τεχεράνη, με κλήση του Τούρκου πρεσβευτή στο υπουργείο των Εξωτερικών και δήλωση ότι η υπομονή του Ιράν έχει όρια.

Κινδυνεύουν έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, τις οποίες επίπονα προώθησε η Ρωσία, για να μην αναφέρει κανείς τον τριμερή μηχανισμό που συστήθηκε στις συνομιλίες της Αστάνα για να επιτηρεί την εκεχειρία στη Συρία.

Η Τουρκία δεν θα νοιάζεται πλέον, εφ’ όσον αρχίζει να εναρμονίζει και πάλι τις θέσεις της για το Συριακό πρόβλημα με τις θέσεις της Σαουδικής Αραβίας, και του Κατάρ. (Κατά την περιοδεία του Ερντογάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν μιαν αμυντική συμφωνία.)

Η ρωσική μέχρι σήμερα στρατηγική παρέκαμψε επιδέξια την μεγάλη αντίφαση να διατηρεί ως εταίρους της στη Συρία τη Τουρκία μαζί με το Ιράν, ιστορικά τα δύο αρχέτυπα αντιπάλων στην περιοχή τη Μέσης Ανατολής,. Αλλά η Μόσχα αντιλαμβάνεται ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια νέα αυτοπεποίθηση, μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις του με την κυβέρνηση Τραμπ.

Πράγματι η Ουάσιγκτων και η ΄Αγκυρα τείνουν προς μια συνεννόηση σχετικά με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει εξόριστος στην Πενσυλβανία, θέμα που έθετε ο Ερντογάν ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να προχωρήσει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων του Γκιουλέν και ο Ερντογάν να μην επιμείνει για την άμεση έκδοσή του.

Παρά ταύτα διατηρεί και τη σύνδεση με τη Μόσχα, λόγω των αβεβαιοτήτων σχετικά με την αμερικανική στρατιωτική στήριξη στους Κούρδους της Συρίας. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν δέχεται να διαπραγματευτεί η Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζει την κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία «τρομοκρατική οργάνωση».

Φυσικά, ενώ η Μόσχα διατηρεί την αδιαταραξία της όσον αφορά τη συμμαχία της με τον Ερντογάν, παράλληλα αναθερμαίνει τους παλιούς δεσμούς της με τις κουρδικές οργανώσεις. Η Μόσχα φιλοξένησε στις 15 Φεβρουαρίου μια συνάντηση κουρδικών οργανώσεων της περιοχής.

Ακόμη σημαντικότερο, η Ρωσία πρέπει ήδη να αμφιβάλλει για την παλαιότερη υπόσχεση του Τραμπ να συνεργαστεί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Ακριβέστερα, η Μόσχα περιμένει ακόμα την έμπρακτη συνέχεια από την αμερικανική πλευρά, στο μεταξύ όμως παρατηρεί τις εντατικές διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, με αντικείμενο την αναβίωση του παλαιού άξονα στη Συρία. Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ρωσο-αμερικανική συνεργασία κατά την προεδρία Τραμπ.

Οι Αμερικανοί επισκέπτες στην περιοχή του Κόλπου το περασμένο δεκαπενθήμερο περιλάμβαναν τον Μάϊκ Πομπέο, τον Τζων Μακέϊν και τον υπουργό Αμύνης Τζέϊμς Μάτις. Ο Πομπέο συσκέφθηκε με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό Αμύνης Μωχαμέτ Μπιν Ναγιέφ Μπιν Αμπντουλασίζ, κάτοχο του παρασήμου Τζωρτζ Τένετ της CIA για την καταπολέμηση τη τρομοκρατίας.

Toύρκοι και Αμερικανοί συζητούν τώρα τον σχεδιασμό και τον εφοδιασμό της τουρκικής επιχείρησης για την απελευθέρω ση της Ράκα, «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού Κράτους των τζιχαντιστών. Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλντί Γιλντιρίμ συζήτησε την επιχείρηση της Ράκα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάϊκ Πενς, το Σαββατοκύριακο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Θα είναι μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, με τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολικό. Η Τουρκία ζητάει την συμμετοχή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, η οποία επίσης θα αποτρέψει την επέμβαση των Ρώσων -εκτός της αποδυνάμωσης της προσπάθειας των Κούρδων να δημιουργήσουν δική τους οντότητα στη Βόρεια Συρία.

Η κατάληψη της Ράκα θα είναι αναμφίβολα ένα γεγονός μεγάλης συμβολικής σημασίας για τον Τραμπ. Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μπορούν ν’ ανεχθούν τη μείωσή τους σε απλούς παρατηρητές και είναι βέβαιο ότι θα υπεισέλθουν σε κάποια φάση στην διαμορφούμενη κατάσταση πέριξ της Ράκα.

Ο τουρκικός στρατός έχει ήδη φθάσει στη πόλη αλ-Μπαμπ της Βόρειας Συρίας. ΄Ολοι οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι σε πολιτικο-στρατιωτικούς όρους η αλ-Μπαμπ είναι η πύλη που ανοίγει το δρόμο προς τη Ράκα και ότι η Ράκα είναι το κλειδί του τι θα επακολουθήσει στη Δαμασκό.

Σε άλλη διατύπωση, ο έλεγχος της Ράκα θα κρίνει πόση από τη Συρία θα μείνει υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος –δηλαδή απλούστερα ποιο θα είναι το μέλλον της Συρίας.

Σ’ αυτό το μοιραίο σενάριο, η αντοχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας θα τεθεί υπό σκληρή δοκιμασία κατά τις προσεχείς μέρες και εβδομάδες. Επίσης οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις πρόκειται να εισέλθουν σε μιαν τελείως απροσδόκητη αρχή της περιόδου Τραμπ, πλήρη κινδύνου ανταγωνισμών και διενέξεων για τη Συρία.

Αρκεί να λεχθεί ότι η κίνηση του Ερντογάν να προκαλέσει μια διαμάχη με το Ιράν και να διασπάσει το τριμερές σχήμα (με την Μόσχα και της Τεχεράνη) στο θέμα της Συρίας πηγάζει από μιαν ήρεμη αυτοπεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει πράγματι την Τουρκία ως ένα «στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» (όπως του δήλωσε ο Τραμπ).

Ο Ερντογάν αναμένει μια πρόσκληση στην Τουρκία να επανέλθει στον παραδοσιακό ρόλο της του περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στις νότιες σειρές του Καυκάσου, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Απομένει ακόμη μόνο μια εβδομάδα στο χρονικό όριο που έδωσε ο Τραμπ στο Πεντάγωνο να προετοιμάσει ένα διεξοδικό σχέδιο για να νικήσει το Ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. Αλλά η Τουρκία ενεργεί σαν να έχει ήδη καταστεί ενήμερη αυτού του σχεδίου.

*Ο Μ Κ Bhadrakumar υπηρέτησε επί 29 χρόνια στη διπλωματική υπηρεσία της Ινδίας, σε θέσεις πρεσβευτού , μεταξύ άλλων στο Ουζμπεκιστάν και στη Τουρκία. Οι αναλύσεις του δημοσιεύονται στους Τάϊμς της Ασίας από το 2001.

Ειδησεογραφική Προσθήκη: Άρθρο του Alexander Mercouris, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Τhe Duran,επικαλούμενο το πρακτορείο Al–Masdar, αναφέρει ότι ο έλεγχος της αλ-Μπαμπ περιήλθε στους Τούρκους κατόπιν συμφωνίας με τους 5.000 τζιχαντιστές μαχητές του Ι.Κ. να αποχωρήσουν ασφαλείς με τον οπλισμό τους. Το άρθρο δεν συνδυάζει αυτή την κατάληξη της δεινοπαθήσασας τουρκικής επιχείρησης με τις συνομιλίες του Ερντογάν στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χορηγούς και στηρίγματα των τζιχαντιστών του ΙΚ, συμμάχων του ίδιου μέχρι προ λίγων μηνών.

Πηγή iThesis




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με το αφήγημα των… αντιμέτρων ελπίζει να ξεπεράσει τον σκόπελο της ανύπαρκτης προς το παρόν συμφωνίας με τους δανειστές ο Αλέξης Τσίπρας. Οι αρχικοί πανηγυρισμοί μετά το Eurogroup μετατράπηκαν σε ανησυχία μετά την… εξαφάνιση Τσακαλώτου αλλά και τις άκρως ρεαλιστικές δηλώσεις Δραγασάκη που έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους. Συμφωνία δεν υπάρχει, παρά μόνο για να ξεκινήσουν οι συζητήσεις, οι οποίες άγνωστο παραμένει πότε θα ολοκληρωθούν και με ποιο κόστος.

Ρεπορτάζ Θεοδόσης Παπανδρέου

«H προσπάθεια συνεχίζεται. Απλώς, για μας, εκτιμούμε ότι αυτή συνεχίζεται από καλύτερες θέσεις, έχουμε μια νέα αφετηρία γενικά», σχολίασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης λίγο μετά το Eurogroup της Δευτέρας και ενώ σχεδόν σύσσωμο το Μέγαρο Μαξίμου κατ’ εντολή Αλέξη Τσίπρα πανηγύριζε τη νίκη του. Μια νίκη η οποία φυσικά δεν είναι καν πύρρειος, με δεδομένο ότι συμφωνία δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο. Έτσι, δεν ξάφνιασε κανέναν και το γεγονός ότι ο αρμόδιος Ευκλείδης Τσακαλώτος εξαφανίστηκε από προσώπου γης δείχνοντας έτσι την αντίθεσή του στη στρατηγική που επέλεξε ο πρωθυπουργός.

Την ίδια ώρα ο Αλ. Τσίπρας είχε να αντιμετωπίσει, εκτός από τον ξαφνικό έρωτα Λαγκάρντ – Μέρκελ (οι οποίες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν σε πρώτη φάση το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου και να ενώσουν τις δυνάμεις τους εναντίον της Ελλάδας), και τον αναβρασμό στο εσωτερικό τού κόμματος μιας και οι βουλευτές κατάλαβαν με τον δύσκολο τρόπο πως οσονούπω θα κληθούν να ψηφίσουν νέα σκληρά μέτρα για να κλείσει η αξιολόγηση.

Διευρυμένη σύσκεψη

Η μόνη δέσμευση του Μαξίμου είναι πως για κάθε μέτρο θα υπάρξει ένα αντίμετρο έτσι, ώστε ο τελικός λογαριασμός για τον Έλληνα πολίτη να είναι μηδενικός. Μάλιστα, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, σε εξέλιξη βρισκόταν διευρυμένη σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα με τη συμμετοχή των παραγωγικών υπουργείων: Οικονομίας, Οικονομικών, Ενέργειας, Υποδομών, Αγροτικής Ανάπτυξης, για την εκπόνηση στρατηγικού σχεδίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη δίκαιη ανάπτυξη.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, στη σύσκεψη στο Μαξίμου συμμετέχουν οι Γ. Δραγασάκης, Αλ. Φλαμπουράρης, Δ. Παπαδημητρίου, Ευκλ. Τσακαλώτος, Αλ. Χαρίτσης, Γ. Σταθάκης, Δ. Λιάκος, Β. Αποστόλου, Χρ. Σπίρτζης, Στ.ς Πιτσιόρλας, Λ. Λαμπριανίδης. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, εκπονείται σχέδιο που θα τεθεί σε πλατιά διαβούλευση με παραγωγικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς για τη συγκρότηση εθνικού αναπτυξιακού μοντέλου, εξειδικευμένου ανά κλάδο και ανά Περιφέρεια.

Η κυβέρνηση θα καταλήξει σε ένα βασικό πλαίσιο προτάσεων, το υπουργικό συμβούλιο θα το εγκρίνει, και στη συνέχεια ο πρωθυπουργός θα αναλάβει πρωτοβουλία επαφών με φορείς. Νωρίτερα, ο υπουργός Οικονομικών ανέλαβε προσωπικά το βάρος της πολιτικής διαχείρισης της συμφωνίας δηλώνοντας μάχιμος και δεσμευόμενος για τη δίκαιη κατανομή του τελικού μίγματος των μέτρων.

Η… λυπητερή

Επί του πρακτέου και σύμφωνα με πληροφορίες, οι επικεφαλής του κουαρτέτου θα έρθουν στην Αθήνα την Τρίτη και η εδώ παραμονή τους δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μία εβδομάδα. Σύμφωνα, δε, με δημοσιεύματα, το πλαίσιο της τεχνικής συμφωνίας, του staff level agreement, έχει ήδη κλείσει κι εκείνο που μένει ανοιχτό είναι μόνον το τελικό ύψος και η κατανομή των μέτρων.

Εκτιμάται πως το ύψος του τελικού πακέτου θα κινηθεί ανάμεσα στο 1,5% και το 2% του ΑΕΠ, δηλαδή ανάμεσα στα 2,7 και τα 3,6 δισ. ευρώ κι εκείνο που επιδιώκει πρωτίστως η κυβέρνηση είναι το μεγαλύτερο μέρος των εξοικονομήσεων να προέλθει από το –κατά το δυνατό– πιο ανώδυνο, κοινωνικά και πολιτικά, πεδίο. Η κυβέρνηση επενδύει στο αφορολόγητο για να σώσει τις συντάξεις με τους πιο ρεαλιστές να μην αποκλείουν η μείωση να είναι και κάτω των 5.000 ευρώ.

Στο πακέτο το Μέγαρο Μαξίμου θέλει να εντάξει και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και αντικατάστασή του με άλλον φόρο. Με τη διαφορά ότι κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει πως οι δανειστές θα το αποδεχθούν, με δεδομένο πως ο ΕΝΦΙΑ έχει σίγουρα εισπρακτικά αποτελέσματα, ενώ ήδη εκφράζονται αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα του σχεδιαζόμενου φόρου. Κομβική πάντως ως προς την τελική διάρκεια και έκβαση των διαπραγματεύσεων θεωρείται η στάση που θα τηρήσει στις συναντήσεις της επόμενης εβδομάδας η εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Ντέλια Βελκουλέσκου, καθώς αυτή θα κρίνει και το αποτέλεσμα.

Η κυβέρνηση θέλει να κλείσει άμεσα η τεχνική συμφωνία καθώς, εάν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και το Eurogroup ενισχύσει τη δέσμευσή του για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, ο Μάριο Ντράγκι είναι έτοιμος να εντάξει την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης με αγορές ομολόγων έως και 2 δισ. ευρώ και μάλιστα χωρίς συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΕΚΤ.

Και ολίγη από… αισιοδοξία

Η κυβέρνηση μπορεί να αισιοδοξεί λίγο περισσότερο μετά το δημοσίευμα της γερμανικής «Handelsblatt», σύμφωνα με το οποίο η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φαίνεται πρόθυμη να εκπληρώσει μια επιθυμία του ΔΝΤ: «Τα πιθανά μέτρα για το χρέος πρόκειται να συγκεκριμενοποιηθούν κιόλας σύντομα, ακόμη κι αν εφαρμοστούν μόλις το καλοκαίρι του 2018 και ως εκ τούτου μετά τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές», γράφει η γερμανική οικονομική εφημερίδα επικαλούμενη πληροφορίες από τη συνάντηση Μέρκελ – Λαγκάρντ. «Ουσιαστικά, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης είχαν ήδη συμφωνήσει τον περασμένο Μάιο ότι μετά το τέλος του προγράμματος βοήθειας το καλοκαίρι του 2018 θα προβούν σε νέα ελάφρυνση (σ.σ. των όρων) των δανείων βοήθειας εφόσον είναι απαραίτητο». Αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει, υπογραμμίζεται. Το δημοσίευμα επί της ουσίας θα επιβεβαιωθεί και από τη στάση που θα τηρήσει το ΔΝΤ στην Αθήνα.

Με έναν όμως όρο: «Τώρα θα πρέπει να ενταθεί η πίεση στον Αλέξη Τσίπρα, ώστε να εκπληρώσει όλους τους όρους. Σε αυτό συμφώνησαν η Μέρκελ και η Λαγκάρντ».

Πηγή "Η Αποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου