Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Απρ 2017


Οι δυνάμεις των ανταρτών-τρομοκρατών που μάχονται κατά του Συριακού Στρατού με στόχο την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφεται και λέγεται αυτό, αλλά είναι η πρώτη φορά που ξεκάθαρα το παραδέχεται ο ανώτερος διοικητής της Αλ-Νούσρα στη Συρία, παραρτήματος της αλ Κάιντα…

Σημειωτέον ότι η Αλ-Κάιντα είναι τρομοκρατική οργάνωση την οποία, υποτίθεται, πώς έχει αποκηρύξει και “πολεμάει” η Ουάσιγκτον μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου. Φαίνεται όμως πώς το αντίθετο συμβαίνει. Την υποστηρίζει, αυτή και τα παρακλάδια της, προκειμένου στη Συρία να ανατρέψουν τον Άσαντ.

Τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει η Δύση δήθεν για τους θανάτους των αμάχων είναι μέρος της προπαγάνδας κατά του Άσαντ και της Ρωσίας. Των δυνάμεων που είναι έτοιμες να εξαπολύσουν συντονισμένη επίθεση για να απελευθερώσουν το Χαλέπι από την αλ Νούσρα.

Στη συνέντευξη που έδωσε λοιπόν ο διοικητής της εξτρεμιστικής ομάδας της αλ Νούσρα Αμπού αλ Έζ (Abu Al Ezz) στον δημοσιογράφο Jürgen Todenhöfer και δημοσιεύει η γερμανική εφημερίδα της Κολωνίας Kölner Stadtanzeiger αποκαλύπτεται η συνεργασία του ISIS με τις ΗΠΑ.

«Η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην αντιπολίτευση είναι παρούσα, αλλά όχι άμεση. Υποστηρίζουν τις χώρες που μας στηρίζουν. Αλλά δεν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτήν την υποστήριξη. Θα πρέπει να αποκτήσουμε όπλα υψηλής τεχνολογίας. Έχουμε κερδίσει πολλές μάχες λόγω των πυραύλων TOW που λάβαμε και ήρθαμε σε μια ισορροπία με το καθεστώς εξαιτίας αυτών των πυραύλων. Επίσης λάβαμε άρματα μάχης από τη Λιβύη μέσω της Τουρκίας και πολλαπλούς εκτοξευτήρες ρουκετών», δήλωσε ο Αμπού αλ Έζ.

Ο εξτρεμιστής ηγέτης δήλωσε πώς «στόχος μας είναι να πέσει το καθεστώς του Άσαντ και να ιδρυθεί ένα ισλαμικό κράτος, σύμφωνα με την ισλαμική Σαρία». «Εμείς είμαστε τμήμα της Αλ Κάιντα αλλά παρ' όλο αυτό μας στηρίζει και το Ισραήλ, γιατί βρίσκεται σε πόλεμο με τη Συρία και την Χεζμπόλαχ», συμπλήρωσε.

«Οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει γνώμη σχετικά με εμάς. Πρώτα ήμασταν μια ομάδα με το Ισλαμικό κράτος αλλά το Χαλιφάτο έχει χρησιμοποιηθεί προς όφελος των μεγάλων δυνάμεων, όπως η Αμερική, για πολιτικούς λόγους και έφυγε από εμάς. Επίσης, είναι σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους συνεργάζονται με τις μυστικές υπηρεσίες ασφαλείας. Εμείς ως Τζαμπχάτ αλ Νούσρα, έχουμε τις δικές μας ιδέες», κατέληξε ο Αμπού αλ Έζ.

Πηγή ProNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είμαστε λάθος για την Ελλάδα και στα επτά χρόνια του μνημονίου παραδέχθηκε το απόγευμα της Παρασκευής από την Ουάσιγκτον ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ κ. Πολ Τόμσεν.

«Τα πρώτα πέντε χρόνια ήμασταν υπερβολικά αισιόδοξοι με τα δημοσιονομικά αποτελέσματα της Ελλάδας» είπε για να συνεχίσει: «Τον τελευταίο 1,5 χρόνο ήμασταν λάθος προς την αντίθετη πλευρά. Ήμασταν υπερβολικά απαισιόδοξοι για τα αποτελέσματα σε δημοσιονομικό επίπεδο. Για παράδειγμα ήμασταν υπερβολικά απαισιόδοξοι στα αποτελέσματα που θα είχαν τα Capital control στην Ελλάδα" κατέληξε ο κ. Τόμσεν.

Επιβεβαίωσε επίσης και το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει αναπτυξιακή δυναμική βραχυπρόθεσμα τονίζοντας όμως ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ τα προηγούμενα χρόνια.

Παραδέχθηκε ακόμη και το λάθος στην εκτίμηση για τα πλεονάσματα και του 2016, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να μπορεί να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και τα επόμενα χρόνια. "Ναι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% και τώρα και τα επόμενα χρόνια στρίβοντας τα πάντα" είπε για να καταλήξει: "Δεν αλλάζουμε την θέση μας ότι η χώρα χρειάζεται ακόμη διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και το φορολογικό για μπορέσει να έχει ανάπτυξη, όχι για ένα η δύο χρόνια αλλά σε μόνιμή βάση".

Η Ελλάδα θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να επανέλθει στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση σε όρους απασχόλησης και εισοδήματος, επέμεινε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ κ. Πολ Τόμσεν. "Η βιώσιμη ανάπτυξη χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο πλάνο" κατέληξε ο αξιωματούχος του ΔΝΤ.

Τόνισε επίσης ότι σε αυτή την φάση το Ταμείο βρίσκεται απόλυτα προσηλωμένο στην ένταξη του στο ελληνικό πρόγραμμα. Σημείωσε όμως απαντώντας σε σχετική ερώτηση ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να δώσει νέα δάνεια αν δεν εξασφαλίσει πρώτα μια βιώσιμη λύση για το χρέος με βάση την συμφωνία που υπήρξε στις 25 Μαΐου του 2016.

Τότε συμφωνήσαμε ότι θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις, ώστε οι ετήσιες υποχρεώσεις της Ελλάδας για την αποπληρωμή χρέους δεν θα πρέπει να ξεπερνούν το 15% του ΑΕΠ και μακροχρόνια το 20% του ΑΕΠ. "Αυτό προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε αυτήν την περίοδο" είπε ο Πώλ Τόμσεν

Νωρίτερα παραδέχθηκε ότι στις συνομιλίες για την Ελλάδα υπάρχει αρκετή πρόοδος για την επιστροφή της ομάδας του Ταμείου στην Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Sebastian Payne

Η Βρετανία προσφεύγει στις κάλπες για ακόμη μία φορά. Με μια απόλυτα απροσδόκητη κίνηση, η Τερέζα Μέι ανακοίνωσε πως θα καλέσει σε γενικές εκλογές στις 8 Ιουνίου, προκειμένου να διασφαλίσει την εντολή της για το Brexit.Η Βρετανίδα πρωθυπουργός δήλωσε την Τρίτη το πρωί έξω από το κτίριο της Ντάουνινγκ Στριτ πως υπάρχει υπερβολικά εκτεταμένος διχασμός στο Ουεστμίνστερ επάνω στο θέμα της αποχώρησης από την ΕΕ και ότι θα θέσει το ερώτημα στο λαό. Παρότι αυτό φημολογούνταν για μήνες, ελάχιστοι εντός και εκτός του κόμματός της πραγματικά πίστευαν πως «θα πατούσε τη σκανδάλη». Για άλλη μια φορά, διέψευσε τους επικριτές της.

Οι δημοσκοπήσεις είναι συντριπτικά υπέρ της και δείχνουν πως θα εξασφαλίσει μια σαρωτική πλειοψηφία –όπως δείχνουν συνεχώς από όταν ανέλαβε τη θέση της. Οι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις του YouGov δείχνουν πως η μισή χώρα πιστεύει ότι η κ. Μέι θα είναι η καλύτερη πρωθυπουργός, έναντι μόλις 18% για τον Τζέρεμι Κόρμπιν των Εργατικών.

Οι Συντηρητικοί άνετα προηγούνται των Εργατικών με 20 μονάδες. Σε περίπτωση που οι δημοσκοπήσεις έχουν έστω και λίγο δίκιο, η πρωθυπουργός θα μειώσει σημαντικά την πλειοψηφία των Εργατικών και θα διασφαλίσει τη θέση της για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ένα είναι σίγουρο: αυτή θα είναι μια πολύ κακή εκλογική αναμέτρηση για ένα διχασμένο Εργατικό κόμμα και έναν αδύναμο κ. Κόρμπιν. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, από την άλλη, αναμένεται να σημειώσουν κάποιες ανόδους σε μητροπολιτικές περιοχές που υποστήριξαν την Remain.

Η κ. Μέι έχει μέχρι στιγμής απορρίψει αυτές τις δημοσκοπικές ενδείξεις ως αποπροσανατολιστικές. Άρχισε να «μαλακώνει» τη γλώσσα της νωρίτερα φέτος, λέγοντας πως «δεν θα πρέπει» να γίνουν εκλογές εκεί που έλεγε ότι «δεν θα γίνουν» εκλογές. Η ομάδα της είχε την αίσθηση πως μια εκλογική μάχη θα δημιουργούσε περισσότερο διχασμό, αλλά συμπέρανε πλέον ότι αυτή είναι η πιο ενδεδειγμένη στιγμή. Το Άρθρο 50 έχει ενεργοποιηθεί, οι επίσημες διαπραγματεύσεις με την ΕΕ δεν πρόκειται να ξεκινήσουν μέχρι το καλοκαίρι. Η κυβέρνησή της δεν έχει καν εγκρίνει μια βασιλική ομιλία, η οποία θα όριζε την ατζέντα των εγχώριων πολιτικών για το έτος. Τώρα, μπορεί να θεσπίσει το δικό της πρόγραμμα.

Δεν πρόκειται, ωστόσο, για μια απόλυτα ομαλή διαδικασία. Λόγω του ότι η κοινοβουλευτική πράξη είναι ορισμένου χρόνου, θα χρειαστεί πλειοψηφία δύο τρίτων στη Βουλή των Κοινοτήτων -429 βουλευτές- για να περάσει την πρότασή της. Αλλά η Ντάουνινγκ Στριτ έχει υπολογίσει πως ένας ετερόκλητος συνασπισμός απογοητευμένων βουλευτών του Εργατικού κόμματος (οι οποίοι θα χρησιμοποιήσουν τις εκλογές για να προσπαθήσουν να εκδιώξουν τον κ. Κόρμπιν), του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος και των δικών της Tories θα το προωθήσει. Η ψηφοφορία στη Βουλή των Κοινοτήτων θα διεξαχθεί σήμερα.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μάθαμε σήμερα έχει να κάνει με το χαρακτήρα της πρωθυπουργού. Όσοι έχουν κατηγορήσει την Τερέζα Μέι πως δεν είναι ο εαυτός της έχουν αποδειχθεί λάθος. Αυτή είναι μια τολμηρή κίνηση και μια μεγάλη νίκη θα διασφαλίσει τη θέση της στην κορυφή της βρετανικής πολιτικής.

Financial Times
Πηγή Εuro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέο «χαστούκι» για τους πράκτορες της Άγκυρας και τα βρώμικα σχέδιά τους στην ελληνική Θράκη!

Έκθεση-κόλαφος του State Department των ΗΠΑ αποκαλύπτει όλη την αλήθεια για τους πράκτορες της Τουρκίας στη Θράκη! Η εν λόγω έκθεση αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ελληνική Θράκη, συντάσσεται κάθε χρόνο και η τελευταία -για το 2016- «καίει» τους τουρκόψυχους, με αποτέλεσμα να έχει προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων.

Παρά τις προσπάθειες για στενές σχέσεις με υψηλόβαθμα στελέχη της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, φαίνεται ότι οι ανθέλληνες δεν έχουν καταφέρει να πείσουν με τα ψέματά τους τους Αμερικανούς. Σε αυτό το πλαίσιο φέτος η τουρκόψυχη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης (ABTTF) απέστειλε επιστολή-απάντηση στην αμερικανική έκθεση, στην οποία γίνεται προσπάθεια να αντικρούσουν τα... τέρατα που τους καταλογίζουν οι Αμερικανοί παρατηρητές.

Πιέσεις

Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατίας», στην έκθεση σημειώνεται: «Οι Τούρκοι της Δ. Θράκης επιβάλλουν πιέσεις σε Πομάκους και Ρομά, στην προσπάθεια να τους επηρεάσουν». Στην επιστολή, χωρίς κανένα απολύτως επιχείρημα, απλώς γίνεται αναφορά στην ύπαρξη τουρκικής μειονότητας και αναφέρεται ότι «ο ισχυρισμός αυτός δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα». Τόσο πειστικά!

Σε άλλο σημείο της επιστολής των πρακτόρων, που προσπαθούν να παρουσιάσουν την Ελλάδα σαν τριτοκοσμική χώρα, η ABTTF τολμά να γράψει για «νομικές διαδικασίες που έχουν μετατραπεί σε όργανο για απειλή και εκφοβισμό της τουρκικής κοινότητας». Τα παραδείγματα που επικαλείται είναι η σύλληψη του δημάρχου Ιάσμου Ισμέτ Καδή για παράνομη χρήση του υπηρεσιακού αυτοκινήτου του, την έξωση του ψευδομουφτή Ιμπραήμ Σερήφ από το βακουφικό ακίνητο, διαδικασία την οποία φυσικά κίνησε ο νόμιμος μουφτής του ελληνικού κράτους (καθώς ο ψευδομουφτής παρέμενε εκεί υπό τη μορφή κατάληψης) και τη μήνυση της Χρυσής Αυγής κατά του τουρκόφιλου DEB. Φυσικά όμως δεν δίδεται καμία απάντηση στην έκθεση των Αμερικανών όσον αφορά τα όπλα που βρέθηκαν στο τζαμί της Ηλιόπετρας...


Αριστερά: Ο ψευδομουφτής Ιμπραήμ Σερήφ. Δεξιά: Ο δήμαρχος Ιάσμου Ισμέτ Καδής

«Στις τάξεις των πρακτόρων έχει προκληθεί πανικός, καθώς έχει πέσει πολύ μεγάλο βάρος στην προσπάθειά τους να... πείσουν διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις, παρουσιάζοντας μια εντελώς ψευδή κατάσταση στη Θράκη. Οι Αμερικανοί αποτελούν το... κερασάκι στην τούρτα, ώστε να καταφέρουν τα βρόμικα σχέδιά τους» αναφέρει πρώην στρατιωτικός, βαθύς γνώστης της κατάστασης.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα που χειρίζεται τον επιταχυντή των μπουρδονίων του πολιτικαντισμού. Προσεγγίζουν καινοφανείς όψεις της αρλούμπας!

OΔημήτρης Καμμένος, βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, μέχρι στιγμής έχει κερδίσει μια θέση, θεσάρα το ορθότερον (πολυθρονάτη, διπλόφαρδη, δερμάτινη), στο μεταπολιτευτικό και μνημονιακό κοινοβουλευτικό πάνθεον για την ακόλουθη πεποίθησή του: Το κράτος, αφαιρώντας ένα κατοστάρικο από τη σύνταξη του παππού (ο οποίος με αυτό θα χαρτζιλίκωνε τον εγγονό για να παίξει τάβλι και να πιει φραπέ) θα ενίσχυε την απασχόληση!

Το κατοστάρικο του παππού, που θα το τρώγανε τα καφενεία, τα καπηλειά και τα μπαρ τα ναυάγια, θα μεταμορφωθεί από το μαγικό ραβδί του... σοβαρού κράτους σε εργοδοτική εισφορά και να τες οι δουλειές! Η ιδέα του Καμμένου είναι τόσο φαεινή, ώστε διακρίνεται και από το Διάστημα. Μπίζνες με ουρά. Εν τούτω νίκα, σύμβουλε Καρανίκα!

Πώς μπορεί να είναι το υπόβαθρο ενός βουλευτή που θεωρεί ότι το κράτος δύναται να διαχειριστεί ένα κατοστάευρο από μια σύνταξη καλύτερα από τον ίδιο τον συνταξιούχο; Ας μιλήσει ο ίδιος ο Καμμένος για τον Καμμένο.

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιογραφικό σημείωμα του συγκλονιστικού βουλευτού, το οποίο έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του http://www.dkammenos.gr:
«Ο Δημήτρης Καμμένος είναι έφεδρος λοχαγός των ειδικών δυνάμεων, αγαπά τη μελέτη της Κβαντικής Θεωρίας και ακούει μουσική Ροκ. [...] Αποφάσισα ότι έφτασε η κρίσιμη στιγμή να βγούμε μπροστά όσοι πραγματικά μπορούμε και να αναλάβουμε τις εθνικές μας ευθύνες για μια περήφανη Ελλάδα. Το οφείλουμε στους προγόνους μας, στους συνανθρώπους μας, στα παιδιά μας».
Τα έχει όλα και συμφέρει. Είναι και κομάντος και χομπίστας φυσικός και ροκάς. Σέβεται και τους προγόνους και γι' αυτό θέλει να τους ψαλιδίσει ένα κατοσταρικάκι από τη σύνταξη, για να δημιουργήσει δουλειές για τους νέους, που έχουν πάθει τενοντίτιδα από το ταρακούνημα των ζαριών και κοντεύουν να ζουρλαθούν από τους φραπέδες.

Είναι καλό, πάντως, που τον ενδιαφέρει η κβαντομηχανική, η οποία ερμηνεύει τη συμπεριφορά της ύλης στο μοριακό, το ατομικό και το υποατομικό επίπεδο. Μαζί με την κβαντομηχανική θα του χρειαστεί κι ένα μικροσκόπιο για να διακρίνει τη δημοτικότητα των ιδεών του.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σήκωσε άγκυρες το τουρκικό σεισμογραφικό Barbaros από το τουρκικό λιμάνι Tasucu και έχει πάρει ήδη πορεία προς νότο, κατευθυνόμενο στην περιοχή του Κόλπου της Αμμόχωστου, όπως είχε προαναγγείλει η Τουρκία, με την παράνομη NAVTEX 410/17, που αποκάλυψε το Liberal.gr.

Παρά το γεγονός ότι η περιοχή την οποία έχει δεσμεύσει παράνομα η Τουρκία, δεν επικαλύπτει οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ για τα οποία έχουν εκδοθεί άδειες ερευνών, αφορά τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Κύπρου και είναι προφανής η πολιτική σκοπιμότητα της κίνησης αυτής, καθώς χθες τυπικά έγινε η πρώτη προσπάθεια επανέναρξης των συνομιλιών Αναστασιάδη -Akinci.

Οι συνομιλίες άρχισαν υπό το βάρος των απειλών που έχει εκτοξεύσει η Άγκυρα και έχει υιοθετήσει ο Μ. Akinci, απαιτώντας εκβιαστικά την διακοπή όλων των δραστηριοτήτων στην κυπριακή ΑΟΖ, μέχρι την λύση του Κυπριακού θέλοντας ουσιαστικά να αποτραπεί η πρώτη και σημαντική γεώτρηση της TOTAL που προγραμματίζεται για τον Ιούλιο.

Με την αποστολή του Barbaros στον κόλπο της Αμμόχωστου, σε περιοχές που είχε παράνομα δώσει άδειες ερευνών το ψευδοκράτος στην τουρκική κρατική εταιρία ΤΡΑΟ, και με την απειλή συνέχισης των ερευνών και σε περιοχές της οριοθετημένης ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας νοτίως του νησιού, η Τουρκία θέλει να δημιουργήσει «ισοδύναμο τετελεσμένο» και να διαπραγματευθεί, έτσι όπως έγινε και το 2014, την ταυτόχρονη διακοπή των δραστηριοτήτων στην κυπριακή ΑΟΖ, με την αποχώρηση του Barbaros.

Το τουρκικό ερευνητικό και το καλοκαίρι του 2015 είχε κάνει έρευνες στην ίδια περιοχή, αλλά σύμφωνα με την τουρκική NAVTEX θα συνοδεύεται μόνο από το βοηθητικό σκάφος M/V Bravo με σημαία Γιβραλτάρ και όχι από το έτερο βοηθητικό σκάφος υπό σημαία Νορβηγίας, που συνήθως το συνοδεύει στις σεισμογραφικές έρευνες.

Η Λευκωσία με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών προειδοποιεί ότι η πραγματοποίηση των ερευνών από το Barbaros συνιστά παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. «Οι προαναγγελθείσες σεισμικές έρευνες εντός της χωρικής θάλασσας, της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Κύπρου, εάν υλοποιηθούν, θα αποτελέσουν παραβίαση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες ζώνες της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, συμβατικό και εθιμικό, όπως αντικατοπτρίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας επιφυλάσσεται να ενεργήσει με τον τρόπο που κρίνει πρέποντα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, σε περίπτωση που η Τουρκία υλοποιήσει τις προαναφερθείσες σεισμικές έρευνες», αναφέρει η ανακοίνωση της Λευκωσίας.

Οι κυπριακές Αρχές εξέδωσαν και τη NAVTEX 153/17 με την οποία ενημερώνουν τους ναυτιλλομένους ότι το ερευνητικό σκάφος “Barbaros HAYREDIN PASA” και το βοηθητικό σκάφος "BRAVO SUPPORTER" πραγματοποιούν παράνομες και χωρίς άδεια δραστηριότητες στην ΑΟΖ και στην υφαλοκρηπίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δραστηριότητες αυτές συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και των διαδικασιών ασφαλείας της ναυσιπλοΐας και συγχρόνως συνιστούν εγκληματικό αδίκημα, σύμφωνα με τους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Κυπριακές Αρχές κηρύσσουν παράνομη και άκυρη την τουρκική NAVTEX 410/17 και δηλώνουν ότι η μόνη αρμόδια Αρχή, εγκεκριμένη από τον ΙΜΟ και τον ΙΗΟ στο πλαίσιο της Κυπριακής περιοχής ευθύνης (SAR) SRR, που συμπίπτει με το FIR Λευκωσίας και την ΑΟΖ είναι ο Σταθμός της Λάρνακας JRCC LARNACA/CYPRUS RADIO.

Η Λευκωσία παρακολουθεί από κοντά τις κινήσεις του Barbaros, καθώς εκτιμάται ότι η Τουρκία θα κλιμακώσει τις προκλήσεις, όσο πλησιάζει η στιγμή της ενεργοποίησης των μεγάλων πετρελαϊκών εταιριών που απέσπασαν τις άδειες για την εκμετάλλευση Οικοπέδων της Κυπριακής ΑΟΖ και καθώς η TOTAL ετοιμάζεται για την πρώτη γεώτρηση στο Οικόπεδο 11.

Όμως ακόμη και με αυτού του είδους τις προκλήσεις, η διακοπή και η αναστολή του ενεργειακού σχεδιασμού της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μπορεί να επιτευχθεί, παρά μόνον εάν σε πολιτικό επίπεδο, ο τουρκικός εκβιασμός αποδειχθεί αποδοτικός…

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το αμερικανικό ΔΝΤ θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, αντικαθιστάμενο από το γερμανικό ESM – το οποίο θα λειτουργεί ως σύνδικος πτώχευσης κρατών, θα επιβλέπει τους προϋπολογισμούς των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης και θα προτείνει τις απαιτούμενες αλλαγές (ηχητικό)

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Ο κ. Σόιμπλε είναι ένας πολιτικός που κάνει πάντοτε αυτό που την εκάστοτε στιγμή τον συμφέρει, όσον αφορά τη χώρα του (άρθρο) – ενώ σχεδιάζει τις κινήσεις του προσεκτικά και μεθοδικά, πολλά χρόνια πριν τις δρομολογήσει. Φυσικά δεν μπορεί κανένας να τον παρεξηγήσει, αφού λειτουργεί θετικά για τα συμφέροντα της πατρίδας του – σε πλήρη αντίθεση με τις ανεπαρκείς ελληνικές κυβερνήσεις που τρέχουν συνεχώς πίσω από τα γεγονότα, καλύπτοντας την τρομακτική ασχετοσύνη τους πίσω από την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων.

Στα πλαίσια αυτά, γνωρίζει πολύ καλά πως ο οικονομικός πόλεμος που διεξάγει η Γερμανία στην Ευρώπη, με στόχο την απόλυτη κυριαρχία της, απαιτεί ανάλογα οικονομικά όπλα – το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η δημιουργία ενός οργανισμού, ο οποίος να λειτουργεί ως σύνδικος πτώχευσης για τα κράτη, όπως το ΔΝΤ.

Έχοντας το λοιπόν σχεδιάσει από το ξεκίνημα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, θεωρεί πως έφτασε η κατάλληλη στιγμή για να το δρομολογήσει – εκμεταλλευμένος τις αποτυχίες του ΔΝΤ όσον αφορά την Ελλάδα, ενώ προηγουμένως το έχει «εκδιώξει» τόσο από την Ιρλανδία, όσο και από την Πορτογαλία (πρόωρη εξόφληση του από τις δύο αυτές χώρες, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών μηχανισμών).
Έτσι, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ουάσιγκτον δήλωσε ότι, «κατάφερε να πείσει την καγκελάριο να παραιτηθεί μελλοντικά από την απαίτηση της συμμετοχής του ΔΝΤ στις διασώσεις των χωρών της Ευρωζώνης» – συμπληρώνοντας πως «έχει έλθει πια η ώρα να εφαρμόζουμε μόνοι μας τα προγράμματα στήριξης (δανειακές συμβάσεις έναντι μνημονίων), όπου τυχόν χρειαστούν. Πόσο μάλλον όταν το ΔΝΤ έχει κουραστεί να βοηθάει τους Ευρωπαίους» – παρά το ότι γνωρίζει φυσικά ότι, η κούραση του ΔΝΤ έχει κοστίσει μόνο στην Ελλάδα 4 δις € μέχρι σήμερα (άρθρο).
Παράλληλα «επιβράβευσε» για πρώτη φορά την ελληνική κυβέρνηση, όσον αφορά τις προβλέψεις της για ανάπτυξη και πρωτογενή πλεονάσματα, λέγοντας πως είναι πολύ πιο σωστές από τις πεσιμιστικές του ΔΝΤ – αφού αυτό ακριβώς τον συμφέρει επειδή, σύμφωνα με το ΔΝΤ, αυτά που προβλέπει η Ελλάδα είναι ανέφικτα, οπότε χρειάζεται οπωσδήποτε μία γενναία διαγραφή του δημοσίου χρέους της που ασφαλώς δεν θέλει ο Σόιμπλε.

Με τον τρόπο πάντως αυτό ο Γερμανός θέλει να σκοτώσει με έναν πυροβολισμό δύο μαζί πουλιά: (α) αφενός μεν να παγιοποιήσει την κατοχή της Ελλάδας, (β) αφετέρου να γίνει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στη χώρα μας και στην Ευρώπη – διώχνοντας το ΔΝΤ αφού προηγουμένως εκμεταλλεύθηκε όσο μπορούσε την εμπειρία του, υιοθετώντας τις μεθόδους του χωρίς να είναι ο ίδιος ο κακός.

Φυσικά δεν έχουμε καμία απολύτως αμφιβολία για την ανοησία της ελληνικής κυβέρνησης αφού, αδιαφορώντας για τις συνέπειες όσον αφορά το μέλλον της πατρίδας της και ενδιαφερόμενη μόνο για τη νομή της εξουσίας, ισχυρίσθηκε πως η χώρα θα έχει ανάπτυξη και μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα – οπότε δεν χρειάζεται διαγραφή των χρεών της, τασσόμενη με το μέρος του κ. Σόιμπλε.

Ευχόμαστε όμως να μην συμπεριφερθούν ανάλογα ανόητα οι Αμερικανοί, επιτρέποντας στη Γερμανία να γίνει ο κυρίαρχος της Ευρώπης – σε μία χώρα που οι ίδιοι βοήθησαν να αναπτυχθεί διαγράφοντας τα χρέη της, διευκολύνοντας την επιστροφή των κλεμμένων από τους ναζί (ανάλυση), δρομολογώντας την ένωση της χωρίς την συμφωνημένη πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, καθώς επίσης διευκολύνοντας την να λεηλατεί τους εταίρους της με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα.

Περαιτέρω ο πανέξυπνος κ. Σόιμπλε στήριξε τη δήλωση του με το επιχείρημα ότι, οι Ευρωπαίοι πρέπει να είναι σε θέση να βοηθούν μόνοι τους τον εαυτό τους – ενώ είναι μεν σύμφωνος με τις επιθυμίες της καγκελαρίου, όσον αφορά τη συνεργασία με το ΔΝΤ, αλλά θεωρεί πως το Ταμείο δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει!

Η διαπίστωση αυτή τεκμηριώνεται κατά τον ίδιο από το ότι, απαιτεί στην περίπτωση της Ελλάδας τη διαγραφή μεγάλου μέρους των χρεών της – γεγονός που σημαίνει πως η Γερμανία, το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, θα έχανε δισεκατομμύρια, κάτι που θα ήθελε ασφαλώς να αποφύγει η κυρία Merkel (πηγή). Το ότι ο Γερμανός θεωρεί τους συνομιλητές του εντελώς ηλιθίους συνάγεται από την εξής φράση του: «Διήρκεσε αρκετό χρόνο έως ότου να πείσω την καγκελάριο, αλλά τελικά τα κατάφερα».

Αμέσως μετά ανακοίνωσε πως θα μετατρέψει το ESM στο ΔΝΤ της Ευρώπης, όπως ακριβώς άλλωστε το είχε σχεδιάσει μυστικά προ πολλού, ιδρύοντας το, τοποθετώντας Γερμανό επικεφαλής και μεταφέροντας σε αυτό ένα μεγάλο μέρος των χρεών της Ελλάδας – ενώ φυσικά «αποφασίζει και διατάζει» ο ίδιος για το μέλλον της Ευρωζώνης και της ΕΕ, σαν να είναι ήδη ο αδιαφιλονίκητος ηγεμόνας τους. Ταυτόχρονα το ESM θα επιβλέπει τους προϋπολογισμούς των κρατών της Ευρωζώνης, ενώ θα προτείνει τις απαιτούμενες αλλαγές – οπότε θα έχει ολοκληρωθεί η δημιουργία του 4ου Ράιχ.

Επίλογος

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που οφείλει να προβληματίσει όλους εμάς τους Έλληνες που πρέπει κάποια στιγμή να πάψουμε να σιωπούμε όπως τα πρόβατα είναι το ότι, ο άξιος Γερμανός απόγονος του Γκέμπελς επιμένει παρ’ όλα αυτά στη συμμετοχή του ΔΝΤ στο τρίτο πακέτο στήριξης της Ελλάδας – υπενθυμίζοντας πως το Ταμείο δεν το έχει ακόμη χρηματοδοτήσει, ενώ λήγει το 2018.

Με κριτήριο την επιμονή του, παρά το ότι θέλει να διώξει το ΔΝΤ, εύλογα υποθέτουμε πως σχεδιάζει να μας χρησιμοποιήσει ως πειραματόζωο – οδηγώντας μας στη χρεοκοπία, αφού προηγουμένως θα έχει δρομολογήσει το πτωχευτικό δίκαιο για κράτη που έχει ήδη έτοιμο στο συρτάρι του. Έτσι αφενός μεν θα δημιουργήσει ένα παράδειγμα προς αποφυγή στην Ευρώπη, αφετέρου θα εξασφαλίσει πλήρως τις απαιτήσεις της χώρας του απέναντι μας – εξαγοράζοντας ότι έχουμε και δεν έχουμε σε εξευτελιστικές τιμές.

Με δεδομένο δε το ότι, τα σχέδια του κινδυνεύουν μόνο από την Ελλάδα (εκτός εάν εξεγερθούν οι Ιταλοί ή εκλέξουν οι Γάλλοι κάποιον «προβληματικό» υποψήφιο), οι φόβοι μας ίσως δεν είναι τόσο υπερβολικοί όσο φαίνεται – τονίζοντας ξανά πως δεν κατακρίνουμε τον κ. Σόιμπλε, αφού κάνει όσο καλύτερα μπορεί τη δουλειά του, αλλά όλους εμάς που δεν την κάνουμε, καθώς επίσης που πιστεύουμε πως η Γερμανία δεν έχει τέτοιου είδους «κακές» προθέσεις, όπως οι Πολωνοί λίγο πριν την εισβολή του Χίτλερ το 1940 (ευτυχώς οι Βρετανοί είναι πιο προσεκτικοί).

Ελπίζουμε πάντως να καταλάβουμε κάποια στιγμή ότι, το πρόβλημα της Ελλάδας και όχι μόνο δεν είναι ούτε η ΕΕ, ούτε η Ευρωζώνη, ούτε το ευρώ – αλλά η αμετανόητη Γερμανία, με ή χωρίς το ευρώ. Ακολουθεί η σημερινή συζήτηση του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο, για θέματα της επικαιρότητας.



Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Δύο ημέρες πριν τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Και μόνο αυτό το γεγονός είναι απόδειξη ότι οι καροί έχουν για τα καλά αλλάξει. Τα γεγονότα, άλλωστε, είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν μία δεκαετία. Γι’ αυτό και συνεχώς διαψεύδονται παταγωδώς, γεγονός που συρρικνώνει περαιτέρω την ήδη μειωμένη αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ανταρσίας.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 10 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε επί ίσοις όροις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να έπαιρνε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών και πολύ περισσότερο να εκλεγόταν πρόεδρος.

Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που σαρώνει τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί ακροδεξιά και αριστερά κινήματα, τα οποία τείνουν να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη σ’ όλη τη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το 35%. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού Ιταλία ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι πρώτη δημοσκοπικά δύναμη είναι το Κίνημα του Γκρίλο που έχει στη σημαία του την έξοδο από το ευρώ. Σε αντίστοιχο μήκος κύματος κινείται και η Λέγκα του Βορρά.

Στη δε Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά από βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ.

Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.

Το γαλλικό σενάριο που «σκοτώνει»

Σ’ αυτό το κλίμα οι Γάλλοι θα πάνε στις κάλπες για να επιλέξουν το ζευγάρι που μετά από δύο εβδομάδες θα αναμετρηθεί για την εξουσία. Μέχρι πρότινος, εθεωρείτο δεδομένο ότι στον δεύτερο γύρο θα συγκρουσθεί η Λεπέν με έναν συστημικό υποψήφιο. Αρχικά, το φαβορί γι’ αυτόν τον ρόλο ήταν ο Φιγιόν που είχε κερδίσει τη μάχη για το χρίσμα των Γκωλικών. Στη συνέχεια και αφού μεσολάβησαν αποκαλύψεις για μικροσκάνδαλα, τη σκυτάλη του συστημικού υποψηφίου πήρε ο (νεο)φιλελεύθερος τραπεζίτης Μακρόν, προστατευόμενος ων Ρότσιλντ.

Πολλοί τον θεωρούσαν επόμενο πρόεδρο, στηριζόμενοι στο δόγμα ότι όποιος είναι απέναντι στη Λεπέν θα είναι ο σίγουρος νικητής. Αυτό είναι το πλειοψηφικό σενάριο, αν και η περίπτωση δεν προσφέρεται για στοιχήματα. Η πείρα των δύο τελευταίων ετών μας έχει διδάξει ότι η αντισυστημική ψήφος ακολουθεί υπόγειες διαδρομές και ως εκ τούτου καθιστά παρακινδυνευμένη κάθε βεβαιότητα.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Το τοπίο θόλωσε περαιτέρω, λόγω της εντυπωσιακής ανόδου του αριστερού Μελανσόν, ο οποίος διεκδικεί να περάσει στον δεύτερο γύρο. Το γεγονός αυτό στοιχειώνει τον ύπνο των ευρωπαϊκών ελίτ. Αν και δεν είναι το πιθανότερο σενάριο, εάν στον πρώτο γύρο προκριθούν για τον τελικό οι Λεπέν και ο Μελανσόν η βόμβα θα έχει εκραγεί, με πλήρως αποσταθεροποιητικές συνέπειες για την Ευρωζώνη και όχι μόνο. Ακόμα και εάν στον τελικό πάει συστημικός υποψήφιος και κερδίσει τη μάχη με τη Λεπέν, η πολιτική σημασία των συσχετισμών του πρώτου γύρου, αλλά και της επιρροής που η ακροδεξιά υποψήφια θα ασκεί δεν ακυρώνεται.

Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της φιλελεύθερης συναίνεσης (κεντροδεξιά-κεντροαριστερά) όχι μόνο αμφισβητείται αλλά και απειλείται με κατάρρευση. Τα μικρομεσαία στρώματα, που στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του δυτικού κόσμου.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν

Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο λόγω των τεκτονικών αλλαγών που συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η οικονομική κρίση του 2008. Η κρίση, όμως, δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αυθεντικό προϊόν της παγκοσμιοποίησης και της ανισοκατανομής του πλούτου, που έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Με άλλα λόγια, είναι οι δύο παραδοσιακά κυρίαρχες φιλελεύθερες παρατάξεις που υπονόμευσαν τη φιλελεύθερη συναίνεση.

Η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν για την εφαρμογή της ατζέντας του νεοφιλελευθερισμού.

Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την “υπαλληλοποίησή” τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων

Ένα μεγάλο τμήμα των μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Δεν πρόκειται μόνο για τις μειονότητες και τους παραδοσιακά περιθωριοποιημένους. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” και μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση και μικρομεσαίους επιχειρηματίες.

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Όσοι εργαζόμενοι είναι μέσα στο “τρένο” της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Το ίδιο και στις ΗΠΑ. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη δείχνει ότι η Χίλαρι ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ζουν περισσότερο στην ανατολική και στη δυτική ακτή, οι οποίες και βάφτηκαν γαλάζιες (Δημοκρατικοί). Αντιθέτως, οι ενδιάμεσες Πολιτείες βάφτηκαν κόκκινες (Ρεπουμπλικάνοι).

Όταν ο Τραμπ αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ, άγγιζε ευαίσθητες χορδές δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Γι’ αυτό και ως αντίδραση στις ΗΠΑ επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες. Αντιστοίχως, στην Ευρώπη ενισχύεται η τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ.

Στην πραγματικότητα, αμφισβητούν τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων θέσεων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται. Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, που έχει φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Στέλιου Παπαθεμελή

«Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες» ευφρανθήκαμε λίγο πολύ οι πάντες, «εγκρατείς και ράθυμοι» κατά το επιεικές των εκκλησιαστικών υμνογράφων. Ας ευχηθούμε τώρα εις εαυτούς και αλλήλους το χαριτωμένο παπαδιαμαντικόν: «παν καταθύμιον» (Ο Επιτάφιος και η Ανάστασις εις τα χωρία, Άπαντα Βημ. 15, σ. 92).

Ας προσγειωθούμε τώρα στην εγχώρια πραγματικότητα. Αμείλικτοι οι αριθμοί. Με δεδομένη την καταβαράθρωση των εισοδημάτων (συντάξεις, μεροκάματα, όπου ακόμη υφίστανται) είναι ζοφερός ο κατάλογος ανατιμήσεων από 3/2016-3/2017:
Ελαιόλαδο 9,2%, φρούτα, 14,9%, λαχανικά 31,2%, πατάτες 7,1%, πετρέλαιο θέρμανσης 32,9%, φυσικό αέριο 23,7%, βενζίνη 14,9%, αεροπορικά εισιτήρια 23,8%.
Ταυτόχρονα η νομοθετημένη ελάχιστη ημερήσια αμοιβή κατρακύλησε στα 26,18€.

Οι αρμόδιοι πάσης προελεύσεως εξακολουθούν να παρουσιάζουν ρόδινα τα πράγματα ωσάν να ζουν σε άλλη χώρα. Όμως «όποιος τα ψόματα λαλεί, δίχως αντρειά λογάται» (Βιτσέντζος Κορνάρος, Ερωτόκριτος Β΄888). Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι ενός εστί υπέρτατη χρεία: εθνικής συνεννόησης!

Να συναχθούν επί το αυτό οι αρχηγοί των κομμάτων και με εντιμότητα και καλή πίστη να συζητήσουν και να εκπονήσουν ένα Σχέδιο Εξόδου, το οποίο να το στηρίξουν όλοι! Ισπανοί, Πορτογάλοι, Ιρλανδοί και οι αδελφοί μας Κύπριοι μπήκαν σχεδόν ταυτόχρονα με μας στην κρίση, αλλά βγήκαν γρήγορα απ’ αυτήν και επέτυχαν μια δυναμική επανεκκίνηση των οικονομιών τους. Εμείς παλινδρομούμε και πελαγοδρομούμε. Και μοιραία βουλιάζουμε…

Η πύρρειος νίκη στο δημοψήφισμα «που ισοδυναμεί με ήττα» (Die Welt, 10/4/17) αφήρεσε από τον εγωπαθή νεοοθωμανό την ευχέρεια να τελέσει ρωμαϊκό θρίαμβο. Του παρέχει εν τούτοις τη δυνατότητα να κάνει το τουρκικό σύνταγμα κατ’ εικόνα και ομοίωσή του: προσωποπαγές, αυταρχικό, απολυταρχικό, καταδυναστευτικό, σατραπικό.

Η κατά Ελλάδος και Κύπρου στρατιωτικοί εκβιασμοί δεν πρόκειται να ανασταλούν. Δείγμα λάβαμε ήδη στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Το δημοψήφισμα διχάζει, ή σωστότερα, τριχοτομεί την Τουρκία. Η ευημερούσα και μορφωμένη Δύση ψήφισε «όχι». Η φτωχή και αναλφάβητη ενδοχώρα όπου αναβιώνει ένα πρωτόγονο Ισλάμ ψήφισε «ναι». Και οι Κούρδοι το άλλο 1/3 της χώρας είπαν, όπως ήταν φυσικό, «όχι» στεντορεία τη φωνή.

Η γείτων βιώνει ήδη μία τριχοτόμηση απειλητική για την ενότητά της και πρόξενο πρόσθετης σύγχυσης στη διαταραγμένη συμπεριφορά του μονοκράτορά της.

Ο τυφλός μισελληνισμός του νεοσουλτάνου σίγουρα δεν του επιτρέπει να εγκύψει στη σοφία του Σόλωνος: «καλόν μεν χωρίον η τυραννίς, ουκ έχει δ’ απόβασιν» (Πλουτάρχου Σόλων 14). Είναι δηλαδή καλό χωριό η τυραννία αλλά δεν έχει από πού να βγει κανείς. Συντρίβεται εγκλωβισμένος!

Ερώτημα: τι τέξεται η επιούσα στα ελληνοτουρκικά; Είναι βέβαιο ότι το διεθνές κλίμα δεν θα ευνοούσε οπωσδήποτε ένα σουλτανικό στρατιωτικό εγχείρημα κατά Ελλάδος και Κύπρου, αλλά δεν θα κινούσε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι για να το αποτρέψει. Παλαιά τους τέχνη. Τουρκική βία και λατινικός δόλος συμπορεύονταν κατά του Ελληνισμού. Μας είχε προειδοποιήσει από τότε (1821) ο λόρδος Βύρων:
«Μην περιμένετε ελευθερίαν από τους Φράγκους.
Έχουν βασιλέα όπου πωλεί και αγοράζει.
Εις τα εντόπια ξίφη, εις τας εντοπίους φάλαγγας
είναι η μόνη ελπίς της ανδρείας.»
Κατά τα άλλα ο απρόβλεπτος και σε κλιμακούμενη νευρική κρίση ισλαμιστής παραμένει οίος είναι. Αλλά εδώ ούτε πανικός, ούτε εφησυχασμός αρμόζουν. Επιβάλλεται εγρήγορση, πανεθνική εγρήγορση και συσπείρωση! «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε» (Ματθ. 26,41).

Το ζητούμενο είναι να προχωρήσουμε στις δικές μας στρατηγικές συμμαχίες, στρατιωτικές και ενεργειακές.

Είναι γνωστό ότι το αμερικανικό σύστημα εξουσίας είναι πολυκεντρικό, αλλά ο κυρίαρχος παράγων που ενοποιεί, ή τροποποιεί τις προτάσεις των διαφόρων κέντρων είναι πάντοτε ο Πρόεδρος. Η αποφασιστικότητα και το ξεκαθάρισμα ότι αυτός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο επαληθεύονται ή διαψεύδονται κάθε φορά στην πράξη. Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε αντισυμβατικά και δυναμικά ξεκαθαρίζοντας ότι τάσσεται κατά της παγκοσμιοκρατίας και υπέρ του εθνικού κράτους και στην εξωτερική πολιτική θα αναζητούσε ένα modus operandi με τη Ρωσία.

Πεντάγωνο, CIA, γραφειοκρατικός αντιρωσισμός ως ανίατη συνέχεια του αντισοβιετισμού ανέδυσαν εκ της αναμονής του το βαθύ αμερικανικό κράτος, στο οποίο προφανώς υπέκυψε ο Τραμπ για να βομβαρδίσει τον Άσσαντ με την κατασκευασμένη εύκολη δικαιολογία περί δήθεν χημικών.

Με τα αρχικώς λεγόμενα του Τραμπ ο κόσμος πίστεψε ότι επίκειται η πλήρης εξομάλυνση των αμερικανορωσικών σχέσεων και κατ’ ακολουθίαν και των αμερικανοκινεζικών. Όσα μεσολάβησαν δείχνουν μια επικίνδυνη παλινδρόμηση κα εδραιώνουν την αίσθηση ότι χάριν των εμπόρων όπλων βαίνουμε όπισθεν ολοταχώς σε μια νεκρανάσταση του Ψυχρού Πολέμου. Προκαλεί πάντως την κοινή λογική ότι οι Αμερικανοί προειδοποίησαν τους Ρώσους για τους Τόμαχοκ, οι Ρώσοι δεν ενοχλήθηκαν από την επίθεση και επισημαίνεται ότι ρωσική κίνηση αναχαίτισης των επερχομένων αμερικανικών πυραύλων δεν πραγματοποιήθηκε. Οι μεγάλοι «κάπου κάπως» τα βρίσκουν με θυσία των μικρών!

Στα καθ’ ημάς μετά τους «απασχολήσιμους» του πρώην πρωθυπουργού έχουμε την «υπερασπίσιμη» βάναυση συμφωνία του νυν πρωθυπουργού με τους «θεσμούς». Η «υπερασπίσιμη» για την ιστορία κατακρεουργεί τις συντάξεις, ανασκολοπίζει το αφορολόγητο κα ταχιδρομεί στις ελληνικές καλένδες το χρέος.

Η μελαγχολία εισβάλλει στα σπιτικά των Ελλήνων, αλλά «θαρσείν χρη ταχ’ αύριον έσετ’ άμεινον».
Κλείνουμε με το έξοχο ad hoc ποίημα του Κώστα Μόντη:
«Για τη Μελαγχολία
Μη φοβόσαστε όταν σας χτυπήσει την πόρτα και δεν ανοίξετε,
θα φύγει. Είν’ εύθικτη ευτυχώς,
είν’ ευτυχώς ασυνήθιστη στα «όχι».

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αργά ή γρήγορα οι εξελίξεις στην Τουρκία έρχονται και στα κατεχόμενα, εκτιμά ο Τουρκολόγος ο Ι. Τσαγκάρης
Το ψευδοκράτος παραχώρησε 7.200 «υπηκοότητες» και, αν χρειαστεί, θα δώσει έως και 26.000 ή 27.000, οδηγώντας σε πλήρη αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του χάρτη των κατεχομένων

Αργά ή γρήγορα η κάθε εξέλιξη στην Τουρκία έρχεται και στα κατεχόμενα, εκτίμησε στο ΚΥΠΕ (Ραλλή Παπαγεωργίου) ο τουρκολόγος, Λειτουργός του ΓΤΠ, Ιάκωβος Τσαγκάρης, σημειώνοντας ότι για τον αντίκτυπο του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στα κατεχόμενα θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε την κατεύθυνση που θα πάρουν τα πράγματα στην Τουρκία.

Υπενθύμισε την έρευνα εναντίον της οργάνωσης του Φετουλάχ Γκιουλέν που άρχισε στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 2016, και μετά από λίγους μήνες έγινε και στα κατεχόμενα. Κληθείς από το ΚΥΠΕ να σχολιάσει την επίδραση που θα έχει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία στην τ/κ κοινότητα, ο κ. Τσαγκάρης επεσήμανε ότι και πριν από το δημοψήφισμα στα κατεχόμενα υπήρχε μια προσπάθεια «εκτουρκισμού και εξισλαμισμού», με την ανέγερση τζαμιών και με τη διοργάνωση μαθημάτων Κορανίου, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες.

Σημείωσε ακόμη τη μεταφορά νερού από την Τουρκία στα κατεχόμενα και την πρόθεση να επαναληφθεί το εγχείρημα με τη μεταφορά αυτή τη φορά ηλεκτρικού ρεύματος.

Σύμφωνα με τον Ιάκωβο Τσαγκάρη, υπάρχουν εξελίξεις στα κατεχόμενα που επρόκειτο να γίνουν ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και «βλέπουμε να υπάρχει μια κατάσταση που μας οδηγεί σε στενότερες σχέσεις κατεχομένων-Τουρκίας, κάποιοι το λένε προσάρτηση, άλλοι εκτουρκισμό ή με άλλα ονόματα, το δεδομένο όμως είναι το ίδιο».

Μήνυμα προς κυβέρνηση ΑΚΡ
Σε ό,τι αφορά την επίδραση του δημοψηφίσματος στο Κυπριακό, εκτίμησε ότι η πολιτική Ερντογάν θα παραμείνει αναλλοίωτη, ενώ για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στα κατεχόμενα, που ήταν «όχι», είπε ότι αποτελεί ένα μήνυμα και προς την κυβέρνηση του ΑΚΡ στην Τουρκία και προς την «κυβέρνηση» πως δεν συμφωνούν με τη σχέση τους και τις πολιτικές τους.

Αλλά, σημείωσε, αυτοί οι 46.000 περίπου που τελικά ψήφισαν στα κατεχόμενα είναι πολύ μικρό ποσοστό μπροστά στα εκατομμύρια των ψήφων στην ίδια την Τουρκία. Δείχνει, επίσης, αδιαφορία εκ μέρους των Τούρκων υπηκόων ή όσων έχουν και την τουρκική υπηκοότητα και διαμένουν στα κατεχόμενα για τα τεκταινόμενα στην Τουρκία.

Απαντώντας σε ερώτηση για την εφαρμογή της πολιτικής του ΑΚΡ στα κατεχόμενα, ο κ. Τσαγκάρης ανέφερε ότι το γραφείο Νεολαίας και Αθλητισμού του αρμόδιου τουρκικού Υπουργείου ήρθε τελικά στα κατεχόμενα, παρά τις αντιδράσεις, ενώ ο «πρωθυπουργός» Χουσεΐν Οζγκιουργκιούν δήλωσε προχθές ότι εφάρμοσαν όλες τις προϋποθέσεις του οικονομικού πρωτοκόλλου 2017-2019.

Πολύ σημαντική χαρακτήρισε την αναφορά του «αναπληρωτή πρωθυπουργού» Σερντάρ Ντενκτάς, ότι παραχώρησαν 7.200 «υπηκοότητες» και αν χρειαστεί θα δώσουν 26.000 ή 27.000. «Εάν αυτό συμβεί, θα μας οδηγήσει σε μια πλήρη αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του χάρτη των κατεχομένων», επισήμανε.

Η αντίσταση των Τ/κ
Ερωτηθείς, εάν η αντίσταση των Τ/κ στα κατεχόμενα θα διαρκέσει, είπε ότι εξαρτάται από το πόσοι είναι αυτοί που αντιδρούν και αντιστέκονται, από ποιους χώρους προέρχονται, ενώ επεσήμανε και το ότι τα πολιτικά κόμματα της τ/κ αριστεράς, ΡΤΚ ή ΚΚΔ, δεν μιλούν τόσο έντονα για την κατοχή της Τουρκίας στην Κύπρο.

Σε αυτό κάνουν αναφορά μικρά κόμματα και η εφημερίδα «Αφρίκα», πρόσθεσε, και σημείωσε ότι, ενόσω οι Τ/κ δεν κάνουν λόγο για κατοχή της Τουρκίας, αυτή θα συνεχίσει να εφαρμόζει τις πολιτικές της ανενόχλητη, χωρίς να μπορεί κανείς να κάνει οτιδήποτε.

Εξακολουθεί να χρειάζεται τους εθνικιστές ο Ερντογάν
Επενδύσεις και οικονομική ανάπτυξη θα συνεχιστούν, ανέφερε, και το τουρκικό κεφάλαιο, ιδιαίτερα αυτό που πρόσκειται στο ΑΚΡ, με ή χωρίς λύση, θα συνεχίσει να υπάρχει στα κατεχόμενα.

Όσον αφορά τη ρητορική και δηλώσεις που έγιναν από συμβούλους του Ταγίπ Ερντογάν περί 82ης επαρχίας για το ψευδοκράτος, ο τουρκολόγος του ΓΤΠ ανέφερε ότι προεκλογικά ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος χρησιμοποίησε αναφορές για να υποδείξει και τους «εξωτερικούς εχθρούς» της χώρας του, ώστε να συσπειρώσει τη δεξιά και ακροδεξιά μερίδα των ψηφοφόρων.

Μετά από το δημοψήφισμα, πρόσθεσε, «πιστεύω ότι η κατάσταση δεν άλλαξε πολύ. Διότι πιστεύω πως ο Ερντογάν έχει άλλη μια σημαντική εκλογική αναμέτρηση μπροστά του, το 2019, οπότε θα χρειαστεί και πάλι τις ψήφους των εθνικιστών, για να ανέλθει και πάλι στην εξουσία ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

Οι εξελίξεις στη Συρία και οι Κούρδοι
Εκτίμησε, δε, ότι η σκληρή ρητορική θα παραμείνει και οι τόνοι θα είναι υψηλοί, ενώ επεσήμανε τον σημαντικό ρόλο που θα παίξουν οι εξελίξεις στη Συρία και οι κινήσεις των Κούρδων σε Συρία και Τουρκία, αλλά και το κατά πόσον ο Ερντογάν μπορεί να πείσει τους Αμερικανούς για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στην οποία στοχεύει.

Σημείωσε, τέλος, και τη σημασία των εξελίξεων στα κόμματα ΑΚΡ και ΜΗΡ, αναφέροντας ότι το κόμμα Εθνικιστικής Δράσης έχει απολέσει πολύ σημαντική μερίδα της βάσης του στο δημοψήφισμα.

Πηγή SigmaLive


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τυχόν επικράτηση στο δεύτερο γύρο του αριστερού και του δεξιού «λαϊκιστικού» κατά τα γερμανικά ΜΜΕ υποψηφίου, θα σήμαινε το τέλος της Ευρωζώνης – είτε έτσι όπως τη γνωρίζουμε, είτε κυριολεκτικά

Στο παρασκήνιο, κρυφά, η ελίτ του Βερολίνου θεωρεί πως μία ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μπορούσε να είναι ένα θετικό γεγονός – κυρίως επειδή θα έδινε ένα μάθημα στις υπόλοιπες χώρες της νομισματικής ένωσης, καθώς επίσης στους εκλογείς τους.

Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην έξοδο από την Ευρωζώνη, οι Γερμανοί πιστεύουν πως η οικονομία της θα βυθιζόταν σε μία ακόμη μεγαλύτερη κρίση, υπό το καθεστώς ενός καταστροφικού  υπερπληθωρισμού – οπότε κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έπαιζε πλέον με την ιδέα να εγκαταλείψει το ευρώ, από το οποίο τρέφεται με πολλούς και διάφορους τρόπους η Γερμανία (ανάλυση).

Έτσι θα δινόταν μία μεγάλη ευκαιρία να επιταχυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εκ μέρους όλων των άλλων κρατών – με την έννοια πως όταν οι αγορές, μετά την έξοδο της Ελλάδας, θα επιτίθονταν εναντίον των πιο αδύναμων χωρώντότε αυτές θα αντιστέκονταν πολύ λιγότερο στην παράδοση της εθνικής τους κυριαρχίας για θέματα προϋπολογισμού στις Βρυξέλες και άρα στους Γερμανούς.
Όσον αφορά τις γερμανικές απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα, θα μπορούσαν πλέον πολύ ευκολότερα να εξαγοράσουν ακόμη πιο φθηνά μεγάλο μέρος της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων – ενώ έχουν εξασφαλισθεί τόσο μέσω του PSI, όσο και με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Η Ιταλία

Όλα αυτά ισχύουν όμως μόνο για την Ελλάδα – σε καμία περίπτωση για την Ισπανία, τη Γαλλία ή την Ιταλία, τυχόν έξοδος των οποίων θα σήμαινε το τέλος της νομισματικής ένωσης, καθώς επίσης το άνοιγμα του ασκού του Αιόλου για τη Γερμανία.

Με την Ισπανία τώρα να έχει βοηθηθεί σε μεγάλο βαθμό με διάφορους τρόπους (απ’ ευθείας στήριξη των τραπεζών της από τον ESM χωρίς την επιβάρυνση του χρέους της, ανοχή στα ελλείμματα του προϋπολογισμού της κοκ.), με αποτέλεσμα να ανακάμπτει, η Ιταλία αποτελεί το βασικό της πρόβλημα – ενώ, παρά το ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν μετά από ένα έτος, κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος, αφού η οικονομία της βαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Με δεδομένο δε το ότι, το κόμμα των «πέντε αστέρων» φαίνεται να συγκεντρώνει το ένα τρίτο περίπου των ψήφων στη χώρα, έχοντας στο πρόγραμμα του την εγκατάλειψη της Ευρωζώνης, ο κίνδυνος είναι μεγάλος – πόσο μάλλον αφού τεκμηριωμένα το κατά κεφαλή ΑΕΠ των Ιταλών υποχώρησε στα χρόνια της παραμονής τους στην Ευρωζώνη (γράφημα) ενώ, χωρίς να αυξηθεί ο πληθυσμός και σε συνδυασμό με τα υπέρογκα χρέη που πλησιάζουν επίσημα το 140% του ΑΕΠ, το μέλλον της είναι εξαιρετικά σκοτεινό.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας σε $ (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σχέση με τη Γερμανία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος)

Μεταξύ άλλων επειδή οι τράπεζες της είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες, ενώ ο ευρωπαϊκός μηχανισμός είναι αδύνατον να εξασφαλίσει τις καταθέσεις των Πολιτών της – κάτι που φυσικά γνωρίζουν οι Ιταλοί, έχοντας ξεκινήσει από καιρό τις σιωπηλές «τραπεζικές επιθέσεις», όπως πολύ εύκολα συμπεραίνεται από την αύξηση του υπολοίπου στο Target 2 της ΕΚΤ που υπερβαίνει πλέον τα -420 δις €.

Η Γαλλία

Παρ’ όλα αυτά όμως ο πραγματικός εφιάλτης της Γερμανίας δεν είναι η Ιταλία, αλλά η Γαλλία – ούτε οι επαναληπτικές εκλογές, αλλά αυτές στις 23 Απριλίου, από τις οποίες θα κριθεί ποιοι θα είναι οι δύο μονομάχοι για την προεδρία. Στα πλαίσια αυτά ενισχύει μυστικά όσο περισσότερο μπορεί το νεοφιλελεύθερο κεντρώο υποψήφιο (άρθρο), ο οποίος κατάφερε μέσα σε ελάχιστους μήνες να προβληθεί σε 75 πρωτοσέλιδα έντυπων ΜΜΕ – κάτι που φυσικά θα ήταν αδύνατο, εάν δεν χρηματοδοτούταν αδρά.

Ειδικότερα, η ραγδαία άνοδος του υποψηφίου της αριστεράς (Melenchon) στο 19% από 12% το 2012, η οποία οφείλεται κυρίως στην πολύ καλή προεκλογική του καμπάνια με τη χρήση του διαδικτύου, καθώς επίσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (βίντεο, μιλάει στην αρχή για την Ελλάδα), έχει ανησυχήσει σε μεγάλο βαθμό τη Γερμανία – ο εφιάλτης της οποίας θα ήταν η επικράτηση στον πρώτο γύρο της κυρίας Le Pen και του κ. Melenchon, τους οποίους δεν έχει καμία δυνατότητα να ελέγξει.

Πόσο μάλλον όταν σε μία τέτοια περίπτωση οι πιθανότητες της κυρίας Le Pen θα αυξάνονταν, όπως θα συνέβαινε και με τον κ. Fillon που τελικά δυσφημίσθηκε – οπότε ο κίνδυνος για την Ευρωζώνη θα ήταν τεράστιος, αφού το Εθνικό Μέτωπο είναι υπέρ της επιστροφής στο φράγκο. Σύμφωνα τώρα με τη γαλλική Le Figaro από τις 10.04.2017, οι πιθανότητες των υποψηφίων στο δεύτερο γύρο θα ήταν οι εξής:

Δεύτερος γύρος Σε ποσοστά  


Le Pen    –     Macron 39 : 61
Le Pen    –     Melenchon 43 : 57
Le Pen    –     Fillon 45 : 55
Fillon      –     Macron 34 : 66

Όπως φαίνεται από τον πίνακα, οι πιθανότητες της κυρίας Le Pen είναι πολύ μεγάλες με τον κ. Fillon, οπότε μάλλον δεν ήταν τυχαίες οι επιθέσεις εναντίον του – ενώ με τον κ. Macron είναι οι μικρότερες. Το πρόβλημα όμως είναι η εκρηκτική άνοδος του Melenchon, με τον οποίο οι πιθανότητες της Le Pen είναι αυξημένες – ενώ τυχόν εκλογή του αφενός μεν θα αποδυνάμωνε την πολιτική λιτότητας της Γερμανίας, αφετέρου θα ενίσχυε τη γερμανική αριστερά, ενδεχομένως επίσης στις άλλες χώρες.

Λογικά λοιπόν κατηγορείται ο Melenchon ως αριστερός λαϊκιστής από τα γερμανικά ΜΜΕ, τα οποία χαρακτηρίζουν ταυτόχρονα τη Le Pen ως δεξιά λαϊκίστρια. Το πρόγραμμα του βέβαια (πηγή) είναι καθαρά αριστερό – ενώ δεν έχει ασφαλώς καμία σχέση με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ειδικά μετά την προδοσία του (δημοψήφισμα, τρίτο μνημόνιο). Από οικονομικής πλευράς έχει τα εξής βασικά στοιχεία:

(α)  Κατάργηση των συμφωνιών TTIP και CETA, με την αντικατάσταση τους από διμερείς εμπορικές συμφωνίες – όπως ακριβώς ο κ. Trump στις Η.Π.Α., με τον οποίο άλλωστε συμφωνεί κατά κάποιον τρόπο στο βασικό δόγμα του (άρθρο). Αγνόηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ, καθώς επίσης του συμφώνου σταθερότητας, υιοθέτηση ελέγχων στη διακίνηση των κεφαλαίων και απαγόρευση της φυγής κεφαλαίων.

(β)  Διαπραγματεύσεις για την αλλαγή των συμβάσεων με την ΕΚΤ και μεταρρύθμιση της, έτσι ώστε να καθίστανται δυνατές οι κρατικές χρηματοδοτήσεις. Μείωση της ισοτιμίας του ευρώ στο 1:1 με το δολάριο, ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών, απαγόρευση των τοξικών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, καθώς επίσης των κερδοσκοπικών επιθέσεων, υιοθέτηση ενός αλληλέγγυου οικονομικού προστατευτισμού.

(γ)  Εναρμόνιση των φορολογικών συστημάτων εντός της ΕΕ για να αποφεύγεται ο φορολογικός ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών, καθώς επίσης απαγόρευση του κοινωνικού dumping – όπως το ασκεί η Γερμανία, με το μισθολογικό dumping και με την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα

(δ)  Σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων με τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, την ΕΕ και την ΕΚΤ, άμεση εφαρμογή ενός σχεδίου Β: δηλαδή, σταμάτημα των πληρωμών στον προϋπολογισμό της Κομισιόν, δημιουργία μίας εναλλακτικής δυνατότητας στο ευρώ, καθώς επίσης νέες σχέσεις συνεργασίας με τις χώρες της Ευρώπης που θα το επιθυμούν. Φυσικά αποκλείεται αυτόματα η Γερμανία, αφού είναι εντελώς αντίθετη με όλα τα παραπάνω.

Από πολιτικής πλευράς αναφέρεται σε ένα νέο σύνταγμα, μέσω του οποίου η πέμπτη γαλλική δημοκρατία θα εξελιχθεί στην έκτη, σε περιβαλλοντολογικές μεταρρυθμίσεις κοκ. – ενώ φυσικά τάσσεται υπέρ της δικαιότερης αναδιανομής των εισοδημάτων, του ισχυρού κοινωνικού κράτους και της προστασίας των αδυνάμων.

Επίλογος

Είτε κερδίσουν οι δύο «λαϊκιστές» υποψήφιοι (ορολογία που χρησιμοποιείται πλέον για τον κ. Trump, για τους οπαδούς του BREXIT κοκ.), είτε όχι, η ενδυνάμωση τους είναι βέβαιη – γεγονός που σημαίνει ότι οι φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο, έχοντας ήδη ενισχυθεί από την έξοδο της Βρετανίας.

Ως εκ τούτου η διάλυση της νομισματικής ένωσης πλησιάζει όλο και πιο κοντά – οπότε δεν πρέπει να υπάρχει κανένα κράτος που να μην έχει έτοιμο στα συρτάρια του ένα σχέδιο Β, για ώρα ανάγκης. Το τι θα σημάνει για τον υπόλοιπο πλανήτη θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο που θα συμβεί – ελπίζοντας να είναι ο καλύτερος δυνατός.

AnalystTeam
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το άρθρο γράφτηκε στα πλαίσια της μερικής και γρήγορης ενημέρωσης για την αρχή της Συριακής Κρίσης, αναφέρεται στα εσωτερικά μέρη και στα εξωτερικά, στην διένεξη τους στον εμφύλιο πόλεμο και στην μετάβαση από την απλή σύγκρουση στην πολλαπλή.

Γράφει η Αικατερίνη Δαουτάκου

Καθώς οι εξελίξεις τρέχουν με ραγδαίο ρυθμό, οι πράξεις και οι αποφάσεις του Donald Trump για την εκτόξευση των 60 πυραύλων «Τομαχόκ» στην αεροπορική βάση Αλ-Σααϊράτ ως απάντηση στην χρήση χημικών από το καθεστώς Άσαντ, φέρνει πάλι στο προσκήνιο το θέμα της Συριακής Κρίσης.

Πολλοί πολίτες καλούνται να ακούσουν και να γίνουν αποδέκτες καθημερινά ενός μεγάλου πλήθους πληροφοριών σχετικά με το θέμα της Συρίας. Ωστόσο, ένα μεγάλο ποσοστό δεν είναι γνώστες του τι εστί η Συριακή Κρίση, ποιοι ήταν οι αρχικοί δρώντες και ποιοι είναι σήμερα. Αξιόλογο είναι να διερευνηθεί εν τάχει για το εάν μιλάμε για μία σύγκρουση μεταξύ καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών, θρησκειών, ομάδων συμφερόντων ή για μία διαρκή επίδειξη ισχύος των δυνάμεων των κυρίαρχων και μικρότερων κρατών.

Αλήθεια, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως πολλαπλή;

Αρχικά, το επίσημο ιστορικό πλαίσιο της Κρίσης ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2011. Ύστερα από τις δράσεις του Μπασάρ Αλ Άσαντ να κατευνάσει με σκληρά μέτρα τις τότε διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης, οι οποίες είχαν επηρεαστεί από το κύμα της ανερχόμενης Αραβικής Άνοιξης, που απέβλεπε στην ανατροπή των δικτατορικών καθεστώτων στην Μέση Ανατολή. Από εκεί και πέρα με την ακολουθία μερικών γεγονότων, ο πόλεμος πήρε την σημερινή του μορφή, δηλαδή της εμφύλιας διαμάχης και της ένοπλης σύγκρουσης μέσα στα όρια του Συριακού εδάφους, ενώ στο εξωτερικό του έχει γίνει ένα πεδίο συνεχόμενων διενέξεων και συγκρούσεων συμφερόντων.

Όμως, ποιοι υποστηρίζουν το Καθεστώς, ποιοι είναι κατά του, τι συμφέροντα έχουν και το Ισλαμικό Κράτος τι σχέση έχει με αυτή την κρίση;

Καταρχάς, θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός των εμπλεκόμενων μερών πρώτα σε εσωτερικά και ύστερα σε εξωτερικά με κριτήριο την βαρύτητα συμμετοχής. Σε πρώτο στάδιο οι ομάδες που υποστηρίζουν το καθεστώς στο εσωτερικό είναι το Κόμμα Μπαάθ που ένα μεγάλο μέρος της οικογένειας Άσαντ το αποτελεί, δημιουργεί πολιτικές και θρησκευτικές έριδες ανάμεσα στους Σουνίτες Μουσουλμάνους και στους Αλαουϊτες για να επικρατήσει μία κατάσταση σαν του Ιράκ.

Δεύτερον, πλην του στρατού του καθεστώτος, μία επικρατούσα πλειοψηφία Σουνιτών τον υποστηρίζουν θεωρώντας ότι το θρησκευτικό στοιχείο αποτελεί κοινό ορόσημο. Επίσης, κάποια μικρά φιλοκαθεστωτικά κόμματα τα οποία ανήκουν στην θέση της αντιπολίτευσης θέτονται υπέρ του. Πρόσθετα, οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Κουρδικού Κόμματος ακολουθούν την ίδια στάση διότι αποσκοπούν στην νομιμοποίηση του Κουρδικού Κράτους στη Βόρεια Συρία και στην απελευθέρωση από το Ισλαμικό Κράτος. Επιπλέον, ομάδες από τους εξωτερικούς δρώντες που εμπλέκονται ενεργά στο εσωτερικό είναι μερικές ταξιαρχίες ιρανικής καταγωγής.

Ωστόσο , πολλοί είναι αυτοί που αντιτίθενται στον Άσαντ στο εσωτερικό, όπως τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, δηλαδή οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλιστές, οι αριστεροί, οι κοσμικοί, μερικά από τα κουρδικά, οι φύλαρχοι, ισλαμιστές με το κίνημα «Αδερφοί Μουσουλμάνοι». Άτομα που ανήκαν στο στρατό του Καθεστώτος αποστάτησαν και μαζί την βοήθεια της αντιπολίτευσης έχουν δημιουργήσει τον Ελευθεριακό Συριακό Στρατό, ο οποίος έχει έδρα την Τουρκία, όμως εξαιτίας της υποχρηματοδότησης, εφαρμόζει την τακτική του ανταρτοπόλεμου.

Από την άλλη μεριά της όχθης, έχουν ταχθεί εναντίον του πολλές από τις τρομοκρατικές οργανώσεις που έχουν θρησκευτικό πρόσημο, όπως αυτής της Al-Nusra, που αποτελεί παρακλάδι της Al Qaeda στην Συρία. Αν και στην αρχή συμπορευόταν με το ISIS τελικά διασπάστηκαν εξαιτίας της μεταξύ τους σύγκρουσης.

Αποδεικνύεται ότι στο όνομα του ISIS και στις αρχές της Τζιχάντ, έχουν διαπραχθεί τα μεγαλύτερα τρομοκρατικά χτυπήματα και βανδαλισμοί όχι μόνο στην Συρία, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν και πολλοί από τους δρώντες τίθονται κατά του Άσαντ, αναγνωρίζουν ότι θα πρέπει να καταπολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος που αποτελεί μέγιστο κίνδυνο για όλη την οικουμένη. Κάτι το οποίο άλλαξε τους κανόνες της σύγκρουσης κατά πολύ, όμως για μικρό χρονικό διάστημα.

Ωστόσο, μετά την εκλογή του νέου Αμερικανού προέδρου και τις μετέπειτα δράσεις του, το παιχνίδι ξαναέρχεται στους βασικούς κανόνες του και στις αρχικές επιταγές του. Με τα εσωτερικά εμπλεκόμενα μέρη να παίρνουν τις αρχικές τους θέσεις και τα εξωτερικά να ισχυροποιούν τα επιχειρήματά τους, ενισχύοντας την εσωτερική κατάσταση με την στάση τους, είτε να έρχονται σε συνεχής αντιπαράθεση μεταξύ τους σε διπλωματικό επίπεδο, είτε να δημιουργούν συμμαχίες οι οποίες θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους, όπως η περίπτωση των ΗΠΑ, της Ρωσίας, τα λοιπών κρατών και οργανώσεων.

Μερικοί από τους εξωτερικούς δρώντες έχουν πάρει το μέρος του Μπαράν, καθώς τον χρηματοδοτούν και τον ενισχύουν, παράλληλα όμως να ενισχύεται και η ισχύ τους όπως το Ιράν, η Χεζμπολάχ, το Ιράκ και τα λοιπά γειτονικά κράτη, αποκτώντας κοινούς συμμάχους και εχθρούς. Όμως, ένας μεγαλύτερος και σημαντικότερος παίκτης που παίρνει ενεργά μέρος σε αυτή την σύγκρουση είναι η Ρωσία με την πώληση πυρομαχικών στο καθεστώς, η οποία επιδιώκει να εξασφαλίσει την στρατιωτική της βάση στην Ταρτούς.

Παράλληλα, η Συρία αποτελεί έναν σπουδαίο σύμμαχο για τα εξωτερικά θέματα της και την επίδειξη ισχύος στην Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο έναντι των ΗΠΑ. Αυτό γίνεται πιο εμφανές ειδικά μετά την εκτόξευση των πυραύλων με τις δηλώσεις του Πούτιν να είναι συνεχείς και προειδοποιητικές προς τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή της Ρωσίας, έχουν πάρει οι ΗΠΑ, η Τουρκία, η Γαλλία και ο ΟΗΕ και άλλα μικρότερα κράτη. Η Γαλλία φαίνεται να υποστηρίζει τις ΗΠΑ, όπως αυτό έγινε αντιληπτό από την συνάντηση Ολλάντ-Τραμπ που αποφάσισαν από κοινού να λάβουν μέτρα για την απάλυνση της τρομοκρατίας. Βέβαια, υπάρχουν αναλυτές που αμφισβητούν την πρόθεση της Γαλλίας και θεωρούν ότι θέλει να εμπλακεί έμμεσα στα θέματα της Μ.Ανατολής.

Οι ΗΠΑ σε όλη αυτή την σύγκρουση έχει τον κυριότερο και τον πρωταρχικό ρόλο, διότι δεν παύει να είναι κυρίαρχο κράτος. Η μεγαλύτερη επιδίωξη της Αμερικής, μετά την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, είναι η παράδοση των χημικών όπλων από το καθεστώτος Άσαντ.Βεβαίως, η εξισορρόπηση των σχέσεων μερικών κρατών με την Αμερική όπως το Ιράν, το Ιράκ, η αύξηση της συμμετοχής στα ανατολικά ζητήματα, αποβλέποντας στην μείωσης της δύναμής τους και στο έλεγχο των πυρηνικών δεν φαινόταν κακή για τις ΗΠΑ.

Επίσημα ο ΟΗΕ έχει αναγνωρίσει και έχει καταδικάσει τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί από την αρχή του πολέμου, έχει δημιουργήσει το μη κυβερνητικό Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που δίνει συνεχώς αναφορά για την κατάσταση στο συριακό έδαφος.

Ένα από τα κύρια εμπλεκόμενα μέρη, που μονοπωλεί το ενδιαφέρον σήμερα λόγω της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος είναι η Τουρκία. Η γειτονική μας χώρα, παρόλα τα εσωτερικά προβλήματά της και την επιθυμία του Ερντογάν να γίνει απόλυτος και εσαεί μονάρχης, ασκεί μεγάλη πίεση στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής.

Αν και η τουρκική κυβέρνηση δείχνει μετριοπάθεια στο θέμα της Συρίας, πάντα θα υπάρχει ο φόβος της δημιουργία ενός νέου Κουρδικού Κράτους που θα απειλεί τα σημερινά σύνορα της Τουρκίας. Ο Ταγίπ για να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς δικούς του δαίμονες και του κράτους του, παραληρεί, εκφοβίζει, παραβιάζει τα σύνορα χωρών και γίνεται ένας πραγματικός σωβινιστής. Με αποτέλεσμα, να δημιουργείται κλίμα χάσματος και διαδοχικών αντιδράσεων με την διεθνή κοινότητα και τα γειτονικά κράτη.

Εν κατακλείδι, η Συριακή Κρίση θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια ακόμα, όχι για το ζήτημα το ποιοι θα πάρουν μέρος και το ποιος θα ωφελιθεί περισσότερο, αλλά συγκεκριμένα για το πεδίο των δράσεων και των αντιδράσεων που θα δημιουργηθεί στις σχέσεις των κρατών κατά την διάρκεια της εμπλοκής και μετά από αυτή.

Πλέον δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε μία απλή διένεξη που ο καθένας προασπίζει τα συμφέροντα του, αλλά σε μία πολλαπλή σύγκρουση που ο καθένας αναλόγως με τις αποφάσεις και τις δράσεις του δημιουργεί μία συνεχή αλληλεπίδραση. Για αυτό το λόγο, κάλλιστα θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με ένα domino γεγονότων θέσεων και σχέσεων, το οποίο θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό σίγουρα.

* Η Αικατερίνη Δαουτάκου είναι υπεύθυνη της Γραμματείας των Διεθνών Σχέσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Διεύθυνσης Αθηνών, προπτυχιακή φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προδομένοι και εξαπατημένοι οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Κάθε λαός μηδέ του ελληνικού εξαιρουμένου, έχει την ιστορία και τα βιώματά του κι από αυτά κρίνονται οι πράξεις και οι επιλογές του. Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι να κατασκευάσει ένα άλλοθι για όλα όσα έχουν συμβεί μετά την Μεταπολίτευση και την πλήρη ένταξη της χώρας μας εις την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Σκοπός μας είναι να διερευνήσουμε και να εξηγήσουμε τους λόγους που συνέβησαν όσα συνέβησαν, για τα οποία, βεβαίως, κατηγορείται και διασύρεται τώρα ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Να αποκαλύψουμε την αλήθεια αλλά και τους πραγματικούς υπεύθυνους, οι οποίοι όχι μόνον τολμούν να προσβάλλουν την τιμή και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, αλλά έχουν, μάλιστα, το θράσος να απειλούν με έξοδο της πατρίδας μας από την Ευρωζώνη (Grexit), προμηνύοντας Αρμαγεδδών για τον ελληνικό λαό.

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη ούτε από εθνικές εξάρσεις ούτε από πρόσκαιρους, υποβολιμαίους και κακόβουλους υποστηρικτές για να αποδείξει την ακεραιότητά του. Το πρόσφατο παρελθόν του, λίγο πριν από την ένταξή της χώρας μας εις την ΕΕ και την Ευρωζώνη, αποτελεί την αδιαμφισβήτητη απόδειξη αλλά και όπλο για την δικαίωση του.

Ως λαός με δύναμη την ιστορία του, οι Έλληνες αντιμετωπίσαμε όλες τις εθνικές περιπέτειες και κακουχίες πάντα με το κεφάλι ψηλά και με αρετές την τιμιότητα, την εργατικότητα, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια, την ταπεινότητα, την πίστη εις τις εθνικές μας καταβολές, αξίες και αρχές. Αρετές και γνωρίσματα που κρατούσαν τον λαό μας όρθιο, προσγειωμένο, αφοσιωμένο εις την αυτάρκεια του και εις την εθνική του συνείδηση και υπερηφάνεια. Η αυτάρκεια ήταν η ασπίδα μας, η οποία προστάτευε τις ηθικές μας αρχές και αξίες. Είχαμε δημόσιο τομέα, δημόσιους φορείς, εθνική παιδεία, οργανισμούς, κυβερνήσεις, πολιτικούς να διαχειρίζονται τους πόρους του έθνους βάσει των δυνατοτήτων μας. Διαφθορά, διαπλοκή, σκάνδαλα, φοροδιαφυγή, εγκληματικότητα ήσαν άγνωστες έννοιες εις τον λαό μας.

Ωστόσο, αυτή η αυτάρκεια του λαού μας ερμηνεύονταν από τους πρωταγωνιστές των Βρυξελλών και κυρίως από την Γερμανία και την Γαλλία ως φτώχεια, όταν, αρχές της δεκαετίας του 1960, η τότε ελληνική κυβέρνηση υπέβαλλε την αίτηση ένταξης της χώρας μας εις την τότε ΕΟΚ. Ως γνωστόν όμως η αίτηση εκείνη έγινε υπό την προϋπόθεση προσαρμογών και μεταβατικών περιόδων, όπως και κατεγράφησαν εις τις τότε Συμφωνίες, οι οποίες έθεταν ήδη τότε ως προαπαιτούμενα για την πλήρη ένταξή μας εις τους ευρωπαϊκούς θεσμούς τις διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Έννοιες, βέβαια, ύψιστης σημασίας από οικονομικής πλευράς, αλλά άγνωστες εις τις ελληνικές κυβερνήσεις και τον αυτάρκη λαό μας, ο οποίος είχε συνηθίσει να περιορίζεται εις τα ολίγα και να διαχειρίζεται με φειδώ όλα αυτά που ούτως ή άλλως προέρχονταν από τις δικές του δυνάμεις, τον δικό του μόχθο και εργατικότητα.

Η όλως απρόσμενη πλήρης ένταξη της χώρας μας εις την ΕΟΚ (ΕΕ) το 1981, χωρίς την προηγούμενη εκπλήρωση των προϋποθέσεων για διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, σήμαινε ήδη τότε την έναρξη της κρίσης εις την Ελλάδα, η οποία, ως απόστημα, άρχισε να διογκώνεται και, όπως ήταν αναμενόμενο, «έσπασε» το 2008-2009. Διότι η ΕΕ, εν γνώσει των ολέθριων συνεπειών διοχέτευσης τεράστιων κεφαλαίων εις την χώρα μας, γνώριζε ήδη τότε το αποτέλεσμα και την κατάληξη της Ελλάδος. Όλα τα Όργανα της, τα οποία επί δεκαετίες είναι εγκατεστημένα εις την Αθήνα, αλλά και οι πρεσβείες των ευρωπαϊκών χωρών κατέγραφαν καθημερινώς τις αλλαγές των συμπεριφορών των ελληνικών κυβερνήσεων, πολιτικών και κομμάτων.

Την τεράστια διόγκωση του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τις τεράστιες αυξήσεις σε μισθούς του δημοσίου και σε αμοιβές του ιδιωτικού τομέα, όλως δυσανάλογες τόσο με την παραγωγικότητα, η οποία άρχισε να υποχωρεί εις την χώρα μας, όσο και με τις αντίστοιχες των παραγωγικών χωρών-μελών της ΕΕ. Την τεράστια αύξηση εισαγωγής καταναλωτικών αγαθών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, με παράλληλη και επικίνδυνη για την χώρα μας υποχώρηση των εξαγωγών, η οποία αποτυπώνεται ακόμη και εις την αιφνίδια και πρωτόγνωρη εμφάνιση χιλιάδων χωματερών, για τις οποίες εισέπραττε η χώρα μας επί τρείς δεκαετίες ογκώδη πρόστιμα από τις Βρυξέλλες. Την δημιουργία χιλιάδων κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων εις τον ιδιωτικό τομέα, ως αποτέλεσμα της διαπλοκής και της διαφθοράς, οι οποίες με τα αποκαλούμενα «θαλασσοδάνεια» είτε έκλειναν λόγο μετά είτε μετέφεραν τις εργασίες τους εις το εξωτερικό. Τις σκανδαλώδεις υπερκοστολογήσεις δημοσίων έργων και παραγγελιών, για τις οποίες ενέχονται διαπλεκόμενες επιχειρήσεις όχι μόνον εγχώριες, αλλά και χωρών της ΕΕ, κυρίως της Γερμανίας και Γαλλίας.

Οι εταιρείες των τελευταίων κατά κόρον, άλλωστε, χρησιμοποιούσαν μίζες για να διαφθείρουν το εγχώριο πολιτικό σύστημα, με επίσης υπέρμετρες κοστολογήσεις έργων και προϊόντων, ενεργώντας αναμφίβολα κατά παράβαση των διεθνών νόμων και κανόνων, καθώς και εν γνώσει των δικών τους κυβερνήσεων, που όχι μόνον τις διευκόλυναν, αλλά παράλληλα, μάλιστα, τις προστάτευαν, τις κάλυπταν, αρνούμενες, επί παραδείγματι, την έκδοση εις την χώρα μας των υπαιτίων της διαφθοράς και της εξαπάτησης του λαού μας. Γνωστός εις τους υπαίτιους της κατάρρευσης της χώρας μας είναι επίσης ο εντός μόλις μίας δεκαετίας δεκαπλασιασμός της εισαγωγής οχημάτων πάσης μορφής, καθώς και η υπέρογκη αύξηση της αξίας των ακινήτων ευθύς με την ένταξη μας εις την Ευρωζώνη.

Όλα αυτά τα φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής, δωροδοκίας, φοροδιαφυγής έχουν άμεση σχέση με το χρήμα, το οποίο, ως γνωστόν, χρησιμοποιείται από τους κατέχοντες αυτό για να χρεοκοπήσουν, φέρ’ ειπείν, μία χώρα και, σε συνέχεια αυτού, να γίνουν απόλυτα και εσαεί κυρίαρχοι του εθνικού πλούτου της. Ο γνωστός σε όλους μας και περιέργως συμπαθής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρόεδρος σήμερα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παραδέχθηκε δημοσίως προ τεσσάρων ετών ότι γνώριζε πολλά χρόνια πριν τις επιπτώσεις αυτής της χρηματοδότησης της Ελλάδος, όπως και που κατέληγαν τα κεφάλαια αυτά και οι κοινοτικές επιχορηγήσεις για την ανάπτυξη, ωστόσο δεν έκανε τίποτε μέσω των Βρυξελλών για να το σταματήσει «εξαιτίας των αντιδράσεων δύο εταίρων»! Υπαινισσόταν προφανώς την Γερμανία και την Γαλλία, οι οποίες επί δεκαετίες κέρδιζαν τεράστια ποσά από την συμπεριφορά και την συνενοχή του εν τη γενέσει του τότε σάπιου πολιτικού συστήματος της Ελλάδος.

Με την ένταξη της χώρας μας εις την ΕΕ και την Ευρωζώνη ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε την αξιοπρέπεια και το οικονομικό του μέλλον εις τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. ‘Όμως με όλα αυτά τα οποία αποκαλύπτονται και βγαίνουν κάθε τόσο εις την δημοσιότητα, ο λαός μας αισθάνεται όχι μόνον προδομένος και εξαπατημένος, αλλά και απέχθεια προς όλους εκείνους οι οποίοι τον απειλούν. Διότι ο Αρμαγεδδών δεν φοβίζει εμάς τους ‘Ελληνες, πρέπει, ωστόσο, να φοβίζει εκείνους οι οποίοι δια της εγκληματικής δράσης τους θα φέρουν τον Αρμαγεδδών εις όλους τους λαούς της αμετάκλητα γερμανικής Ευρώπης.

* Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

Το δημοψήφισμα (λατ. referendum) είναι μία διαδικασία άμεσης ψηφοφορίας ολόκληρου του εκλογικού σώματος, προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία για ένα κράτος.

Ο ελληνικός όρος δημοψήφισμα είναι μια σύνθετη λέξη από τα συνθετικά δήμος και λαός. Ο όρος «δήμος» συναντάται για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα όπου σήμαινε λαός ενώ η λέξη «ψήφισμα» προέρχεται από το ρήμα «ψηφίζω» που σημαίνει «αποφασίζω». Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην Αρχαία Δημοκρατική Αθήνα η Εκκλησία του Δήμου, το νομοθετικό όργανο της εποχής εξέδιδε αποφάσεις με γενική ισχύ, τα ψηφίσματα. Επομένως, ο όρος «δημοψήφισμα» δεν μπορεί παρά να παραπέμπει όχι απλά σε μια μορφή δημοκρατίας, αλλά ακόμη περισσότερο σε μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Θα μπορούσαμε σε πρώτη προσπάθεια να ορίσουμε το δημοψήφισμα ως απόφαση του λαού (Δημητρόπουλος Γ. Ανδρέας, Το Δημοψήφισμα, Ο ρόλος και η σημασία του θεσμού στη σύγχρονη Δημοκρατία. Εκδόσεις Αντ, Ν. Σάκκουλα σελ. 31).

Το δημοψήφισμα στην Αρχαία Δημοκρατική Αθήνα αποτελούσε την πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Σήμερα με την αντιπροσωπευτική και όχι την άμεση εκπροσώπηση του λαού στην εξουσία δεν συμβαίνει το ίδιο, με αποτέλεσμα, έτσι όπως χρησιμοποιείται από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να μετατρέπεται από θεματοφύλακα της δημοκρατίας σε δούρειο ίππος της! Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, με πιο χαρακτηρισμό το ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 το οποίο έγινε με αφορμή την αποτυχία επίτευξης συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους τοκογλύφους δανειστές της.

Το αντικείμενο της διαφωνίας υπήρξε το είδος των οικονομικών μέτρων τα οποία έπρεπε να πάρει η Αθήνα για την ολοκλήρωση του προηγούμενου προγράμματος οικονομικής διάσωσης έναντι του ελληνικού χρέους και ένα νέο πακέτο διάσωσης. Ωστόσο ενώ ο ελληνικός λαός ψήφισε σε ποσοστό 61,31% ΟΧΙ στο ερώτημα «αν συμφωνεί να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο «Eurogroup» της 25ης Ιουνίου 2015, μετά το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές με όρους ενός πολύ πιο σκληρού από τα προηγούμενα μνημονίου!

Άλλο επίσης παράδειγμα δηλωτικό της αναποτελεσματικότητας του δημοψηφίσματος έτσι όπως λειτουργεί σήμερα, αποτελεί το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για της επικύρωση της συμφωνίας λύσης του Κυπριακού, του γνωστού «Σχεδίου Ανάν», όπου ο Κυπριακός Ελληνισμός, παρά τις αφόρητες πιέσεις, το απέρριψε με το συντριπτικό ποσοστό του 76%! Και μπορεί το συγκεκριμένο σχέδιο λύσης να μην επεβλήθη με το έτσι θέλω στον Κυπριακό Ελληνισμό, ωστόσο, έκτοτε, ο Κυπριακός Ελληνισμός κατηγορείται και λοιδορείται συστηματικά και απροσχημάτιστα γι’ αυτήν την δημοκρατικά κατά τα άλλα απόφαση του, ενώ η μαφιόζικη διεθνής κοινότητα προσπαθεί απεγνωσμένα να το επαναφέρει ξανά σε μια νέα χειρότερη από την πρώτη έκδοση του μορφή, από την πίσω πόρτα …

Τα γράφω όλα αυτά σήμερα εξ αφορμής ενός άλλου δημοψηφίσματος που επίσης έστω και έμμεσα μας αφορά, το οποίο δυστυχώς δεν αποτελεί εξαίρεση του πιο πάνω κανόνα. Η αναφορά έχει να κάνει με το δημοψήφισμα που διεξήχθη πριν λίγες μέρες στην Τουρκία μέσα σε κλίμα ακραίας πόλωσης, ακραίου λαϊκισμού και ακραίων συμπεριφορών που έφτασαν μέχρι τη δολοφονία δημοκρατικών πολιτών. Με το αποτέλεσμα του (που είναι οριακό) να αμφισβητείται και από μέσα και από έξω και να θεωρείται προϊόν μεγάλης καλπονοθείας. Η Τουρκιά βουίζει για μεγάλης κλίμακας νοθεία, την οποία διαπιστώνουν και οι παρατηρητές του ΟΟΣΑ (σταυροφόρους της Δύσης τους αποκάλεσε ο Ερντογάν), οι οποίοι χαρακτήρισαν το τουρκικό δημοψήφισμα «κατώτερο των διεθνών κριτηρίων»!

Πως ψήφισαν οι τούρκοι πολίτες

Μια προσεκτική ματιά στα τελικά αποτελέσματα (που βγήκαν σχεδόν 48 ώρες μετά το κλείσιμο των καλπών) καταδεικνύει την τεράστια απόκλιση που υπάρχει μεταξύ των διάφορων περιοχών. Όσες περιοχές «έχουν μέσα» τους την Ελλάδα (κυρίως Κωνσταντινούπολη και δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας) καταψήφισαν σε ποσοστό 68% την συνταγματική μεταρρύθμιση.

ΟΧΙ, είπε ακόμα και η γειτονιά στην οποία ζει ο Τούρκος πρόεδρος! ΟΧΙ, ψήφισαν οι Τούρκοι πολίτες που παράγουν το 80% του τουρκικού ΑΕΠ! ΝΑΙ ψήφισε η Κεντρική και Ανατολική Τουρκία (περιοχές δηλαδή λιγότερο αναπτυγμένες οικονομικά και κυρίως πολιτιστικά), ενώ οι περιοχές που ζουν Κούρδοι, όλως περιέργως δεν είπαν όλες ΟΧΙ στον μεγαλύτερο εχθρό του Κουρδικού λαού, Ταγίπ Ερντογάν!

Το Βερολίνο, το Ρότερνταμ, το Σεράγεβο και άλλες περιοχές του εξωτερικού (πολύς καυγάς για το τίποτε αφού αποτελούν μόλις το 0,17% του συνόλου των ψηφισάντων) όπου απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις, τα ποσοστό του ΟΧΙ ήταν ιδιαιτέρως αυξημένα (σχεδόν 60%), κάτι που δείχνει τη μεγάλη αποστροφή των «ευρωπαίων» Τούρκων στην πολιτική του Τούρκου προέδρου.

Ο νοεσουλτάνος βρυχάται

Οι Τούρκοι οπαδοί του Ερντογάν (δηλαδή το τουρκικό κατεστημένο και οι ακραίοι εθνικιστές) δείχνουν τώρα περισσότερο από ποτέ να αισθάνονται σαν μοναχικοί άγριοι γκρίζοι λύκοι έτοιμοι να κατασπαράζουν όποιον θεωρούν εχθρό τους! Δηλαδή τους πάντες και τα πάντα, αφού θεωρούν ότι δεν έχουν φίλους και στηρίγματα ούτε στο εσωτερικό αλλά κυρίως στο εξωτερικό. Ασχέτως αν ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, κατά καιρούς, απέδειξε ότι ξέρει (ή τουλάχιστον νομίζει ότι ξέρει) πολύ καλά να ελίσσεται και να προσαρμόζεται. Αν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό σίγουρα θα αισθανόταν πιο ασφαλής, ειδικά στο εξωτερικό, αλλά το συγκεκριμένο σίγουρα δεν θα τον κάνει λιγότερο αυταρχικό. Ήδη ο νέος σουλτάνος ανακοίνωσε δύο νέα δημοψηφίσματα. Ένα για επικύρωση της θανατικής ποινής και ένα άλλο για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας του.

Εμείς η Τουρκία και η Ε.Ε.

Το οριακό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα μάλλον θα κάνει τον Ερντογάν πολύ πιο θρασύ. Κατά συνέπεια δεν αποκλείεται, προκειμένου να κρατήσει τους ακραίους εθνικιστές συνεταίρους του στην κυβέρνηση, τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι δηλαδή τις εκλογές του 2019 (αν δεν γίνουν νωρίτερα), να αυξήσει την ένταση στο Αιγαίο.

Σε ό,τι αφόρα τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. σίγουρα αυτές μπαίνουν πλέον σε νέα εντελώς διαφορετική βάση και φάση. Το παραμύθι της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. στο οποίο εμείς (Αθήνα και Λευκωσία) μέχρι παρεξηγήσεως στηρίζουμε, έχει τελειώσει οριστικώς και αμετακλήτως. Τώρα το μόνο για το οποίο μπορούμε να μιλούμε είναι μια ειδική κυρίως εμπορική σχέση της Άγκυρας με την Ε.Ε. κι αυτή κάτω από συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Κι όσο κι αν αυτό ενοχλεί την Τουρκία, τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν της δίνουν προς το παρόν τουλάχιστον, μεγάλα περιθώρια άλλων ελιγμών και άμεσης αντίδρασης. Είναι και οι παρατυπίες στις εκλογές που καθιστούν τη θέση Ερντογάν ακόμα δυσκολότερη.

Έτσι, ενώ κατά τα φαινόμενα ο Ερντογάν, μάλλον θα είναι πιο προσεκτικός στις σχέσεις του με ην Ε.Ε., με την Ελλάδα ενδεχομένως να είναι πιο επιθετικός. Και σίγουρα δεν θα κάνει το παραμικρό βήμα για συνεννόηση στο Κυπριακό. Ήδη απειλεί με ακραία αντίδραση σε περίπτωση εξόρυξης φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ., εκδίδει παράνομες Navtex, ενώ το «Μπαρπαρός» βρίσκεται εντός των κυπριακών θαλασσών κάνοντας επίδειξη δύναμης.

Συμπέρασμα: Η παντοδυναμία του Τούρκου προέδρου έπιασε πάτο. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για μια «πύρρειο νίκη» του Ταγίπ Ερντογάν. Άρα, λογικά αυτό θα τον μετατρέψει σε ακόμα πιο απολυταρχικό και πιο επικίνδυνο. Για τον αυταρχικό ηγεμόνα Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν η νομιμότητα είναι αδιάφορη.

Ο Τούρκος πρόεδρος που από καιρό υπόσχεται μια νέα Τουρκία που θα ενώνει την περίπου εκατό χρόνων τουρκική δημοκρατία με το αυτοκρατορικό οθωμανικό παρελθόν, μετατρέπεται σε κανονικό τρομοκράτη έτοιμο να την ανατινάξει.

Ο κανόνας λέει, ότι όσοι υιοθετούν αυταρχικές μεθόδους και ταυτίζουν την επιβίωση τους με το κράτος το οποίο μετατρέπουν σε υπηρέτη των προσωπικών τους φιλοδοξιών, στο τέλος αποκαθηλώνονται με πανηγυρικό τρόπο. Έτσι τουλάχιστον διδάσκει το παρελθόν και σίγουρα ο Ερντογάν δεν πρόκειται να αποτελέσει την εξαίρεση του κανόνα. Το θέμα είναι πως θα πέσει και προς τα πού ο Τούρκος πρόεδρος και πόσο κονιορτό θα προκαλέσει η πτώση σου! Και επειδή εμείς, κακά τα ψέματα, για τον Ερτογάν είμαστε οι πιο κοντινοί και οι πιο «βρομεροί» εχθροί του, οφείλουμε, δια παν ενδεχόμενο, να βρισκόμαστε σε διαρκή εγρήγορση.

Να μην ξεχνάμε επίσης: Η Τουρκία παίζει με τις δύο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Μετά την επίθεση των Αμερικανών στην Συρία οι σχέσεις της με την Ρωσία μπήκαν ξανά στην κατάψυξη. Αλλά και με τον Αμερικανό πρόεδρο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα …. Στο χωριό μου πάντως λένε πως το σταμνί πάει πολλές φορές στην βρύση ….

Υστερόγραφο: Ό,τι ξεκίνησε παλαιοτέρα ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ φτάνει τώρα στο τέλος του γράφει η διαδικτυακή εφημερίδα Die Zeit, υπό τον τίτλο «Ερντογάν είσαι ο νεκροθάφτης της τουρκικής δημοκρατίας». Η αξίωση των Τούρκων να χειρίζονται τις τύχες τους δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ από την ίδρυση της χώρας, το 1923. Η Τουρκία ήταν πάντα μια χώρα με πολλά προβλήματα. Αλλά η αξίωση δεν εγκαταλείφθηκε. Από χθες, δυστυχώς πολύ νωρίς αλλά όχι απρόσμενα, η τουρκική δημοκρατία, μετά από μακρά μάχη με τον χάρο, πέθανε». Ερντογάν είσαι ο νεκροθάφτης της τουρκικής δημοκρατίας.

* O Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή είναι Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας
Από το Μονάγρι Λεμεσού, a.avgoustis@hotmail.com

Πηγή ΜΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου