Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Απρ 2017


Φαρμάκι κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στάζει άρθρο του περιοδικού Newsweek το οποίο κάνει λόγο ακόμη και για πολιτικές δολοφονίες. Συντάκτης ο Αμερικανός πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου Μάικλ Ρούμπιν που αναφέρει:

«Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φημίζεται για την ευθιξία του. Απαντάει και στην ελάχιστη κριτική που του ασκείται με οργή και πολλές φορές χρησιμοποιεί και την καταστολή. Ενώ ο κόσμος μπορεί να βλέπει τον ηγέτης της Τουρκίας ως έναν «νάνο» ο ίδιος βλέπει τον εαυτό του ως γίγαντα της διεθνούς σκηνής και απαιτεί την ίδια υποταγή και σεβασμό από το Βερολίνο, το Άμστερνταμ και τις Βρυξέλλες όπως αυτή που έχει και απαιτεί στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.

Δεν ανέχεται την διαφωνία των ευρωπαίων στα όσα πρεσβεύει και στην πολιτική που ασκεί πιστεύοντας ότι η διαφωνία είναι προσβολή στο αλάθητο, την σοφία και την θέση που κατέχει!

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη την τελευταία απειλή που αναδύεται από την Τουρκία. Ο τούρκος εθνικιστής Σεντάτ Πεκέρ περιγράφεται από τον τουρκικό Τύπο ως ηγέτης της μαφίας. Αυτός, παλαιότερα απείλησε να χρησιμοποιήσει την τουρκική Διασπορά στην Ευρώπη για να αποσταθεροποιήσει τις χώρες υποδοχής αλλά, πιο πρόσφατα, πρότεινε ότι η Τουρκία πρέπει να επιδιώξει να δολοφονήσει τους πρωθυπουργούς και τους προέδρους των ευρωπαϊκών χωρών που αψηφούν τον Ερντογάν.

Λαμβάνοντας υπόψιν τις πεποιθήσεις του Πεκέρ και τις σχέσεις του με τον υπόκοσμο, αυτό δεν είναι απαραιτήτως μια αόριστη απειλή. Η Ευρώπη δεν πρέπει να είναι η μόνη που ανησυχεί. Οι αποκαλύψεις από τα Wikileaks για τον γαμπρό του Ερντογάν δείχνουν ότι τουρκικές οργανώσεις και πληρωμένοι πράκτορες έχουν αναμειχθεί σε τέτοιου είδους απόπειρες στις ΗΠΑ.

Υπάρχει προηγούμενο εδώ. Μια νίκη για το στρατόπεδο «ναι» στο δημοψήφισμα της Τουρκίας απλά κορυφώνει την επανάσταση αργής κίνησης του Ερντογάν για να αναπροσανατολίσει την Τουρκία μακριά από τη Δύση και να κλείσει την πόρτα στην εποχή του Ατατούρκ, του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας.

Με απλά λόγια και χωρίς υπερβολή, η μετατόπιση της Τουρκίας πίσω στο ισλαμιστικό στρατόπεδο θα σηματοδοτούσε τόσο μια κατακλυσμική αλλαγή όσο και η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν.

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν, πληρωμένοι δολοφόνοι κυνηγούσαν στην Ευρώπη όσους ήταν αντίθετοι στο νέο καθεστώς. Ο Αγιατολάχ Χομεινί συμπεριφερόταν ως ο αντιπρόσωπος του Θεού στη Γη και δεν ανεχόταν καμία διαφωνία.

Έτσι, δεν υπάρχει κανένας λόγος ο Ερντογάν να μην έχει την ίδια συμπεριφορά. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν σκέφτεται πολύ σοβαρά κάτι τέτοιο.

Ενώ το καθεστώς του Ερντογάν είχε αντιταχθεί στον Πεκέρ όταν ο τελευταίος είχε απειλήσει με αιματοκύλισμα ακαδημαϊκούς που είχαν υπογράψει αίτημα για να σταματήσει η στοχοποίηση των Κούρδων, ο Ερντογάν δεν έκανε το ίδιο με τον Πεκέρ όταν απείλησε τους ευρωπαίους ηγέτες».

* Ο Μάικλ Ρούμπιν μέλος του American Enterprise Institute. Πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου είχε ασχοληθεί με θέματα διπλωματίας της Μέσης Ανατολής.
Πηγή CrashOnLine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Να μιλήσουμε για μυστικές υπηρεσίες; Αν ναι, θα πρέπει να τονίσουμε, ευθύς εξαρχής, πως, οι μυστικές υπηρεσίες καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να παραμένουν μυστικές. Τόσο στο πεδίο των επιχειρήσεων – δράσεων που ασκούν, όσο και ως προς το στελεχιακό τους (πρώην και νυν) προσωπικό. Αποτελούν δε, θεσμικά όργανα του κράτους με κύρια ευθύνη την προστασία της χώρας από εξωτερικές απειλές και γι αυτό τον λόγο, τόσο οι δράσεις όσο και το προσωπικό τους καλύπτονται από τον χαρακτηρισμό «Άκρως Απόρρητο»...

Στις μυστικές υπηρεσίες υπάρχουν κανόνες απαράβατοι, όπως η μυστικότητα σχεδίων, επιχειρήσεων και προσώπων. Όπως, επίσης, η νομιμότητα των ενεργειών τους, αλλά και η μονιμότητα του απαραβίαστου των χώρων τους από αντίπαλες υπηρεσίες.
Οι μυστικές υπηρεσίες οφείλουν να εργάζονται υπέρ των συμφερόντων της χώρας που ανήκουν και να υπερασπίζονται με σθένος την θεσμική τους ταυτότητα.
Σκοπός των μυστικών υπηρεσιών είναι η συλλογή, επεξεργασία, ανάλυση, ενημέρωση των αρμοδίων αρχών και υπηρεσιών και εκμετάλλευση πάσης φύσεως πληροφορίας, ενώ ταυτόχρονα, αυτοσκοπός τους θεωρείται η προστασία (με κανόνες απορρήτου που απαγορεύουν ρητά την γνωστοποίηση στοιχείων των πηγών – πληροφοριοδοτών τους ακόμη και σε στελέχη της ίδιας της υπηρεσίας) των δικτύων πληροφοριών και την ανάπτυξή τους με το δυνατόν μικρότερα κενά ασφαλείας και έξοδα, αλλά και με παραπλάνηση των αντίπαλων υπηρεσιών.

Δεν θεωρείται πράκτορας εκείνος που για οποιοδήποτε λόγο γνωστοποιεί την ταυτότητά του σε πολίτες, πόσο δε μάλλον όταν η αποκάλυψή του αυτή γίνεται μέσα στα πλαίσια εντυπωσιασμού και χειραγώγησης προκειμένου να ικανοποιηθεί η συλλογή πληροφοριών για προσωπική χρήση ή διοικητική ή επιχειρηματική ή οποιαδήποτε άλλη εξέλιξή του...
Πράκτορας δεν θεωρείται, επίσης, κι εκείνος που (από προσωπική εμπάθεια ή όφελος) συνεργάζεται με ξένες υπηρεσίες, καλύπτοντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα τρίτων και όχι της χώρας που υπηρετεί. Ή μάλλον καλύτερα να πούμε ότι αυτός είναι ένας διπλός πράκτορας ή και προδότης…

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, οι πράκτορες – στελέχη των μυστικών υπηρεσιών είναι άτομα με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, υψηλής κοινωνικής προσαρμοστικότητας, γλωσσομαθείς, πανεπιστημιακής, κυρίως, εκπαίδευσης, υψηλής αντίληψης και εχέμυθοι. Ενίοτε, με σωματικά προσόντα, με έφεση στα αθλήματα και ιδιαίτερες δεξιότητες κυρίως στις νέες τεχνολογίες, αλλά κυρίως με προσωπικότητες χαμηλού προφίλ και ικανότητας προσαρμοστικότητας στον περιβάλλοντα χώρο. Η επιχειρησιακή επάρκεια – εμπειρία παράγει στελέχη ικανά να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν επιχειρήσεις υψηλού ρίσκου ή να δημιουργήσουν δίκτυα πληροφοριών υψηλής αξιοπιστίας, με την ανάλογη υψηλότατου επιπέδου διαχείριση του εμπλεκόμενου προσωπικού.

Αν κάποιος νομίζει πως όλα τα παραπάνω ικανοποιούνται και από τις Ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, θα πρέπει να επαναλάβει την ανάγνωσή τους και να αντιληφθεί πως βρίσκεται στην Ελλάδα του 2017. Στην Ελλάδα του Αλέξη, του Πάνου και των άλλων καλόπαιδων. Στην Ελλάδα εκείνη, όπου η πληροφορία και η απόκρυψή της είναι είδος προς «κατανάλωση» και μόνο εάν ικανοποιούνται προσωπικά και όχι εθνικά συμφέροντα η πληροφορία αποκρύπτεται από τους πολίτες (και κανέναν άλλον). Στην Ελλάδα, στελέχη δημοσιοποιούν πληροφορίες μέσω γνωστών τους δημοσιογράφων, αποκαλύπτουν συναδέλφους τους (προς τέρψιν ξένων υπηρεσιών) αλλά και δίκτυα πηγών - συνεργατών διαλύονται (με νεκρούς συνεργάτες) χωρίς να υπάρξει καμία τιμωρία «υπευθύνου», αλλά αντίθετα, δίνονται ακόμη και προαγωγές!

Στην Ελλάδα της «φαιδράς πορτοκαλέας» η διατήρηση μυστικών επαφίεται σε ελάχιστους ικανούς και έντιμους, την ίδια στιγμή που ανίκανοι περιφέρονται σε κομματικά ή δημοσιογραφικά γραφεία για να εξασφαλίσουν την συνέχιση της λαθραίας -και επικίνδυνης για τη χώρα- ύπαρξής τους. Σε αυτή την τραγική Ελλάδα, οι υπάλληλοι και τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών διαγωνίζονται για θέσεις που δεν τις αξίζουν, μεταφέροντας κάθε είδους πληροφορίες σε κάθε ενδιαφερόμενο (από ιδιώτες, πολιτικούς μίας χρήσης έως και πολλαπλών χρήσεων πρεσβείες ξένων χωρών) που μπορεί να υποστηρίξει τα συμφέροντά τους.

Κυκλοφορεί ως ανέκδοτο, αλλά -δυστυχώς- ισχύει: Δύο είναι οι μυστικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο, από όπου κανείς δεν μπορεί να βγάλει άκρη. Οι Ιαπωνικές, επειδή δεν μιλάει κανένας και, οι Ελληνικές, επειδή μιλάνε όλοι! Και, όταν μια χώρα δεν μπορεί να έχει εγκαίρως και αποκλειστικά πληροφορίες που άπτονται των συμφερόντων της, τότε η χώρα αυτή βρίσκεται σε αντίστροφη μέτρηση της ίδιας της ύπαρξής της, αφού με δική της ευθύνη επέτρεψε στους πλέον ακατάλληλους να βρεθούν στις πλέον κρίσιμες θέσεις. Γιατί, όπως είναι γνωστό, η έγκαιρη πρόσβαση στην πληροφορία μπορεί να δημιουργήσει, να διατηρήσει ή και να διαλύσει κράτη… Και με τους κατάλληλους συνδυασμούς αλλά και με τους (α)κατάλληλους ανθρώπους να δημιουργήσει στη θέση των κρατών τεράστιες χαβούζες…

Κάποιος κάποτε είχε πει πως «οι μυστικές υπηρεσίες είναι σαν την μάνα που προστατεύει την οικογένειά της, όμως κάποιες γίνονται πόρνες που εκδίδονται για να καλύψουν τις ανάγκες της διαλυμένης τους έδρας»…

Σχόλιο Ιστολογίου: Έχουμε ασχοληθεί εδώ και αρκετά χρόνια με τις Ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Το τεράστιο σε όγκο υλικό που έχουμε μαζέψει για τις δραστηριότητες συγκεκριμένων «κυρίων» και «κυριών» το «συναρμολογούμε» και το ετοιμάζουμε για «ειδική έκδοση» τη στιγμή που εμείς θα κρίνουμε… Μέχρι τότε, το εμπλουτίζουμε, επικαιροποιώντας το με νέες δραστηριότητες και φυλάσσοντάς το σε τρεις συμβολαιογράφους σε διάφορες πόλεις της Επικράτειας, με σαφή εντολή «αν μας συμβεί το οτιδήποτε, να αποσταλεί σε εφημερίδες εντός και εκτός Ελλάδας»...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα μεγάλο σοκ για να συνέλθει – όχι επενδυτικό εκ μέρους των ξένων, χρήματα με αντάλλαγμα ανθρώπινες ζωές δηλαδή, όπως αναφέρουν αρκετοί, αλλά πολιτικό και κοινωνικό. Το σοκ αυτό, το οποίο θα ξυπνούσε επιτέλους τους Έλληνες, δεν είναι άλλο από την επίσημη πτώχευση της – αφού στην πραγματικότητα είναι προ πολλού χρεοκοπημένη.

Με δεδομένο δε το ότι, έχει σήμερα το ηθικό έρεισμα να προβεί σε αναβολή πληρωμών έως ότι αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο για τις παράνομες δανειακές συμβάσεις και τα αποτυχημένα μνημόνια που οφείλει να καταγγείλει, θεωρώ πως αποτελεί την τρίτη και τελευταία της ευκαιρία – η οποία, εάν χαθεί, θα τη μετατρέψει σε ένα αποτυχημένο κράτος. Ακολουθούν τρία μικρά κείμενα που ανάρτησα πρόσφατα στην ιδιωτική μου σελίδα.

Αίμα και δάκρυα

Γνωρίζουμε τι υποσχέθηκε ο Churchill στους Βρετανούς, όταν είχαν απέναντι τους το Hitler; Αίμα και δάκρυα. Συγκεκριμένα ότι, “Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Όλοι μαζί, χωρίς καμία εξαίρεση. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο” (αυτοί που θα το λάβουν ως ευκαιρία για να κατηγορήσουν τα πολιτικά πιστεύω του ας μην το κάνουν – δεν είναι αυτό που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω). Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Οι Βρετανοί κέρδισαν τον πόλεμο.

Γνωρίζουμε τι υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός στους Έλληνες, τασσόμενος τότε υπέρ της ρήξης; Ότι θα παίζει τα όργανα και θα χορεύουν οι αγορές. Πως δηλαδή μόλις θα τον έβλεπε η γερμανική πολεμική μηχανή, θα υποχωρούσε τρομοκρατημένη και οι Έλληνες θα κέρδιζαν τον (οικονομικό) πόλεμο, χωρίς να πέσει καμία σφαίρα και χωρίς κανένα θύμα! Έκαναν λάθος που τον πίστεψαν; Όχι, με την έννοια πως αυτό ακριβώς ήθελαν να πιστέψουν – ενώ εάν το «δις εξ αμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», τότε το τρεις τι είναι;  Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Οι Έλληνες έχασαν πανηγυρικά και αμαχητί τον πόλεμο.

Γνωρίζουμε τι υπόσχεται η αξιωματική αντιπολίτευση και κερδίζει στις δημοσκοπήσεις; Ότι θα αφήνει το λύκο να μπαίνει στο μαντρί και να τρώει κάποια πρόβατα (πως θα «περνάει» δηλαδή όλες τις αξιολογήσεις με τα μέτρα που θα απαιτούνται), έτσι ώστε να ζουν τα υπόλοιπα έως την επόμενη φορά – με την ελπίδα να χορτάσει κάποτε ο λύκος και να αφήσει τα υπόλοιπα να ζήσουν, έστω υποσιτιζόμενα και σε ένα μαντρί που θα ανήκει πια μόνο στον ίδιο.

Θα πάει καλά τότε η Ελλάδα; Ασφαλώς, αφού οι νέοι ιδιοκτήτες της θα την προσέξουν, για να γίνουν κερδοφόρες οι επενδύσεις τους. Μας ενδιαφέρει όμως να πάει καλά η Ελλάδα ή μήπως το σωστό θα ήταν να πάνε καλά οι Έλληνες; Προφανώς το τελευταίο. Μπορεί όμως να επιτευχθεί κάτι τέτοιο χωρίς αίμα και δάκρυα; Σε καμία περίπτωση, ενώ είναι σε θέση να το καταλάβει εύκολα κανείς, ρωτώντας απλά την ιστορία. Το διαισθάνονται οι Έλληνες ή μήπως τους λείπει η κατάλληλη παιδεία; Καλή η δικαιολογία της δειλίας, αλλά δυστυχώς δεν πείθει κανέναν.

Συλλογική αποχαύνωση

Σύμφωνα με έναν πρώην υπουργό της κυβέρνησης, η κατάσταση είναι αναστρέψιμη επειδή η αντίδραση των Ελλήνων δεν είναι «γραμμική», αλλά ξαφνική, απρόσμενη και απροσδόκητη, λόγω του ότι πρόκειται για έναν λαό της τελευταίας στιγμής – οπότε δήθεν υπάρχουν ελπίδες!

Εάν υποθέσουμε ότι ισχύει, δεν καταλαβαίνει κανένας λογικά σκεπτόμενος Πολίτης τι νόημα θα είχε μία τέτοια αντίδραση, όταν θα έχουν ξεπουληθεί τα πάντα, οι Έλληνες θα έχουν χάσει τα σπίτια και τα εισοδήματα τους, ενώ θα έχουν μετατραπεί σε σκλάβους χρέους μίας σύγχρονης γερμανικής αποικίας. Ασφαλώς θα εξεγερθούν οι Έλληνες όταν χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, όπως άλλωστε εξεγείρονται όλοι οι πεινασμένοι λαοί στον πλανήτη – χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι ελπιδοφόρο, αφού θα είναι πολύ αργά για δάκρυα.

Άλλοι τώρα αναρωτιούνται τι ακριβώς θα έπρεπε να κάνουν οι νέοι και προς ποιά κατεύθυνση – κατηγορώντας μας πως τα έχουμε και εμείς οι ίδιοι χαμένα. Εν τούτοις, οι νέοι δεν χρειάζονται ποτέ τις συμβουλές των μεγαλυτέρων, όσον αφορά τη συμπεριφορά τους – γεγονός που τεκμηριώνεται από την ίδια τους τη φύση, σύμφωνα με την οποία αμφισβητούν τα πάντα, έχοντας σκοπό να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωή.

Επομένως, το πρόβλημα βρίσκεται γενικότερα κάπου αλλού: στο ότι έχουμε συλλογικά αποχαυνωθεί, νέοι και μεγαλύτεροι, αποδεχόμενοι τον εθνικό και ατομικό μας εξευτελισμό χωρίς καμία αντίδραση – είτε από καθαρή δειλία, είτε επειδή έχουμε πεισθεί πως είμαστε θύτες και όχι θύματα.

Κυρίως επειδή αδυνατούμε να καταλάβουμε πως μπορεί μεν να υπερχρεωθήκαμε με δική μας εν μέρει ευθύνη έως το 2009, αν και πολύ λιγότερο από ότι η Ιταλία σήμερα, αλλά δεν οφείλεται σε αντικειμενικές συνθήκες η βιβλική καταστροφή που βιώσαμε μετά το 2010 – αλλά στο ότι σκύψαμε το κεφάλι και αποδεχθήκαμε υφεσιακά μέτρα μοναδικά στην παγκόσμια ιστορία, αντιδρώντας αποσπασματικά και ελάχιστα.

Το άκρον άωτο της αποχαύνωσης ήταν το ότι, κάποιοι από εμάς ψήφισαν ξανά μία κυβέρνηση που έχει πει τα περισσότερα ψέματα στην υφήλιο, ενώ ανέτρεψε ακόμη και το δημοψήφισμα – δίνοντας έτσι την εντύπωση στους ξένους ότι πρόκειται για έναν ανόητο και τρομοκρατημένο λαό, τον οποίο εύκολα μπορεί να ποδοπατήσει ο καθένας.

Εύλογα λοιπόν θεωρείται πως αποτελούμε τη ντροπή της Ευρώπης και της Δημοκρατίας – ειδικά όταν ανεχόμαστε εντελώς ανίκανες κυβερνήσεις, καθώς επίσης την κατοχή μας από μία χώρα που αιματοκύλισε δύο φορές τον πλανήτη.

Από ένα κράτος που οι πρόγονοι μας πολέμησαν για να μην υποδουλωθούν, που ένοιωσαν ντροπή όταν ηττήθηκαν και που δεν έπαψαν ποτέ να αντιστέκονται στα χρόνια της σκλαβιάς τους, χωρίς να δειλιάσουν και χωρίς να φοβηθούν – ενώ φυσικά δεν θα ήταν σε τέτοιο βαθμό δουλοπρεπείς, ώστε να ευχαριστήσουν δημόσια αυτούς που τους υποχρέωσαν να ξεπουλήσουν τα αεροδρόμια τους, όπως πρόσφατα ο πρωθυπουργός.

Πολιτική πρωτοβουλία

Όταν γράφει κανείς δημόσια, γίνεται αποδέκτης πολλών σχολίων. Ένα από αυτά που συχνά επαναλαμβάνονται είναι το γιατί δεν αναλαμβάνω πρωτοβουλίες, μαζί με άλλους οικονομολόγους ή/και με πολιτικά πρόσωπα που είναι «ιδεολογικοί μου συνοδοιπόροι», με στόχο την αντίσταση των Πολιτών, καθώς επίσης της πατρίδας μας, ενάντια στην βίαιη οικονομική επίθεση που δέχεται η χώρα μας. Εν προκειμένω τα εξής:

(α) Εάν υποθέσουμε πως συμμετείχα στην κυβέρνηση του 2010 πιστεύοντας πως έχουμε τις ίδιες αντιλήψεις, θα βρισκόμουν αντιμέτωπος με έναν άνθρωπο που έκανε εντελώς διαφορετικά πράγματα, από αυτά που είχε ανακοινώσει – οπότε θα έπρεπε να παραιτηθώ, αδυνατώντας να κάνω οτιδήποτε άλλο σε ένα κόμμα που ο αρχηγός του έχει εκ του συντάγματος τη μη δημοκρατική, απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία χρησιμοποιεί χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό.

(β) Εάν συμμετείχα στο κόμμα του κ. Σαμαρά, πιστεύοντας στις προεκλογικές του δεσμεύσεις, θα έπρεπε ξανά να παραιτηθώ όταν μαζί με τον κ. Βενιζέλο ψήφισε το PSI παραδίδοντας τα κλειδιά της χώρας στους δανειστές, χωρίς φυσικά να εφαρμόσει το πρόγραμμα που είχε εξαγγείλει – ενώ κάτι ανάλογο θα υποχρεωνόμουν να κάνω, εάν πίστευα στις δηλώσεις των ΑΝΕΛ, του ΣΥΡΙΖΑ κοκ., όταν ακόμη διεκδικούσαν την εξουσία.

(γ) Από την άλλη πλευρά, γνωρίζοντας πώς ακριβώς πρέπει να ενεργήσει η Ελλάδα σήμερα, χωρίς να έχω την παραμικρή αμφιβολία (αναβολή πληρωμών τώρα), είμαι βέβαιος πως ελάχιστοι Έλληνες θα ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν το τεράστιο αυτό ρίσκο – έχοντας την εντύπωση πως θέλουν μεν να ανακτήσουν την εθνική τους ανεξαρτησία, καθώς επίσης να μη χάσουν τα πάντα όπως σύντομα θα συμβεί, αλλά δεν έχουν καμία διάθεση να αγωνιστούν πραγματικά για να το πετύχουν.

Επομένως, εάν εύρισκα κάποιους συναδέλφους μου ή/και πολιτικούς, οι οποίοι θα συμφωνούσαν με αυτή τη λύση, δεν θα είχαμε καμία δυνατότητα να την εφαρμόσουμε – ακόμη και αν καταφέρναμε να εισέλθουμε στη Βουλή, προφανώς με μικρά ποσοστά, αφού δεν θα διαθέταμε τον κομματικό μηχανισμό που έχουν οι μεγάλες παρατάξεις, ούτε θα επιθυμούσαμε τις σχέσεις διαπλοκής τους με την οικονομική εξουσία, με τα ΜΜΕ, καθώς επίσης με τις δυνάμεις κατοχής της χώρας.

Ως εκ τούτου θα ήταν «δώρο άδωρο» να αναλάβω τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, εκτός εάν ήθελα απλά να συμμετέχω στο πολιτικό σύστημα, για ιδιοτελείς σκοπούς – κάτι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου.

Τέλος πιστεύω ότι οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει τι τους περιμένει έχοντας ξεχάσει ακόμη και την σχετικά πρόσφατη συμπεριφορά των γερμανών κατακτητών, αρκετοί θεωρούν τους εαυτούς τους θύτες και όχι θύματα, δεν θέλουν πλειοψηφικά να ακούν αλήθειες, ενώ τους λείπει η «συλλογική και ατομική παιδεία» για να κρίνουν σωστά και να ψηφίζουν ανιδιοτελώς, με γνώμονα το κοινό συμφέρον – οπότε ακόμη και αν καταφέρναμε να ξεπεράσουμε όλα τα παραπάνω εμπόδια μαζί με άλλα ικανά άτομα, ελάχιστοι θα μας στήριζαν ενεργητικά, πόσο μάλλον με την αυτοθυσία που απαιτείται.

Βασίλης Βιλιάρδος
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρέμε, Γληνέ! φρίξον, Συκουτρή! άπαγε, Σβορώνε! Υστερα από ενδελεχείς έρευνες του κ. Λιάκου, της κυρίας Δραγώνα και νεαράς τινός ιστορικού που κυκλοφορεί στις σελίδες ιοφόρου εφημερίδας, αποδεικνύεται περίτρανα η συνέχεια του ελληνισμού από την Ομηρική εποχή έως την εποχή του κ. Μπαλτά.

Τρανή απόδειξη η λέξη γαρδούμπα. Προέρχεται από τη λέξη γαρδούμιον. Το οποίον γαρδούμιον, ως φαίνεται, κατανάλωνε τότε το αρειμάνιο προγονικό με την ίδια ανεξήγητη απόλαυση που το χαρίεν απογονικό χλαπακιάζει σήμερα τη γαρδούμπα.
Προφανώς, την ίδια σχέση γαρδουμίου-γαρδούμπας είχε υπ’ όψιν του ο Χομπσμπάουμ, όταν διαπίστωνε ότι «με την Καταστροφή του 1922 οι Ελληνες ξεριζώθηκαν από τη Μικρά Ασία ύστερα από τρισχιλιετή συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία». Αϊ-στο-διάολο! Είδατε σε τι γκάφα μπορεί να οδηγήσει έναν επιφανή ιστορικό μια γαρδούμπα;

Ευτυχώς όμως, η έφοδος των ηλιθίων κατά της Ιστορίας (στα σχολεία τουλάχιστον) συνεχίζεται. Υπό την αιγίδα της κυβέρνησης Σόρος-ΜΚΟ ο Ζουράρις. Καθ’ ότι νεόκοπη ανθυπορεπούσειος ιστορικός (ιστορικιά, αν προτιμάτε) ισχυρίζεται με άρθρο της στην εφημερίδα που έχει πάρει εργολαβία την εξαφάνιση της Ιστορίας, ότι ως τώρα η εν λόγω επιστήμη εγράφετο προς τόνωσιν του «εθνικού αφηγήματος» - προς καλλιέργειαν της «εθνικής ταυτότητας», κι όχι της «ιστορικής ταυτότητας» - μια ταυτότητα (η ιστορική) που πρέπει να αντικαταστήσει την εθνική, για το καλό της αυτογνωσίας μας.
Δηλαδή ο Ράνσιμαν, ο Ευσέβιος, ο Βασίλιεφ, ο Θουκυδίδης, ο Κήγκαν και καμιά δεκαριά χιλιάδες ιστορικοί (όλων των σχολών) έγραφαν όλους αυτούς τους αιώνες για να τονώσουν την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων; Τι στο διάολο; όλοι γαρδούμπες τρώγανε;

Όμως οι καθ’ ημάς γελοίοι (εκ της αρχαίας λέξης γελοίος) - (με περισπωμένη) - (υπέχουσα θέσιν περικεφαλαίας) που εμφανίζονται αυτόκλητοι (και βεβαίως εκλεκτοί) για να τα κάνουν μπάχαλο, μήπως αισθάνονται τώρα κάποιαν αμηχανία με όσα έλεγαν, για παράδειγμα, περί τη FYROM - περί Μακεδονίας, Μακεδόνων, Μακεδονικού έθνους και Μακεδονικής γλώσσας; Αισθάνονται κάποιες τύψεις (εκ της αρχαίας λέξης τύψις) τώρα που η FYROM κινδυνεύει με αυτές τις τρέλες να οδηγηθεί στο σφαγείο;
Ή μήπως αυτό ευθύς εξαρχής ήθελαν;
Αλλά, θα μου πείτε, η λέξη τύψις ανήκει σε μια παλαιά αρχαία ξεχασμένη γλώσσα, η άγνοια της οποίας αποδεικνύει την ασυνέχεια και της ελληνικής γλώσσας και του ελληνισμού.
Κι όσοι τυχόν νομίζουν ότι η εξαφάνιση της Ιστορίας από τα σχολεία και η αντικατάστασή της από την «ιστορία της γειτονιάς» του μικρού Λαλάκη είναι άσχετη με τον βιασμό της εθνικής ταυτότητας (και από τους εθνικιστές και από εθνοαποδομητές) στη FYROM ή όπου αλλού, είναι βαθιά νυχτωμένοι.
Το ακαδημαϊκό έγκλημα και το πολιτικό έγκλημα σ’ αυτές τις περιπτώσεις από τους ίδιους διαπράττεται.

Αν η νέα αναθεώρηση του τρόπου διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολεία (δηλαδή της εξαφάνισής της) επικρατήσει, τότε η εξ αντιδιαστολής προμήθεια χρυσαυγιτών από το εκπαιδευτικό σύστημα στην κοινωνία θα ευδοκιμήσει κάργα! Ο τριακονταετής αγώνας των γελοίων υπό τις νεοφιλελεύθερες και τις «εκσυγχρονιστικές» κυβερνήσεις θα έχει ολοκληρωθεί.

Ίσως κάποιοι από σας θεωρείτε βαρύν τον χαρακτηρισμό «γελοίοι».
Μάλιστα. Ας εξετάσουμε, τότε, μαζί ένα θεώρημα:
Η κυβέρνηση:
α) κόβει τις συντάξεις,
β) μειώνει το αφορολόγητο και
γ) εξαρθρώνει τελείως τις εργασιακές θέσεις.
Και τεχνηέντως θέτει προς συζήτησιν:
α) το ελεύθερο κάμπινγκ,
β) τις διεμφυλικές ταυτότητες και
γ) το ιερόν ή το ανίερον του φωτός απ’ τον Πανάγιο Τάφο.
Να θαυμάσω; Να κράξω; Να κλάψω;

Το γελοίον του πράγματος συνόψισε υποδειγματικά η κυρία Βάκη - βουλευτής (στα αρχαία ελληνικά... βουλευτέσσα) του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αφού πρώτα έφτυσε το ιερό φως, ύστερα το άναψε και πήγε δίπλα στον Τσίπρα, να καμαρώνουν όλοι μαζί με κατάνυξη το βράδυ της Ανάστασης.
Ένα γκροτέσκ δίχως τέλος, το οποίον κορύφωσε ο Τσίπρας όταν, καθώς πετούσε τη στάμνα απ’ το παράθυρο στον δρόμο, κατά το παλιό κερκυραϊκό έθιμο της πομπής (διαπόμπευσης) του Ιούδα, χαριτολόγησε(!) με την ευχή «να μην περνάει από κάτω κείνη τη στιγμή ο Σόιμπλε» και του σπάσει το κεφάλι! Ελπίζω να μην το μάθει ο εν λόγω χερ Γερμαναράς και ξανακαρπαζώσει το λιοντάρι μας στην επόμενη συνάντησή τους.
(Για την Ιστορία -όχι όπως θα τη γράφει στο μέλλον ο Λαλάκης- το κερκυραϊκό έθιμο με το σπάσιμο της στάμνας -της βήκας, που λέμε στο χωριό μου- αφορούσε στη διαπόμπευση των «Οβριών» που... συλλήβδην... σταύρωσαν τον Χριστό. Βεβαίως, για λόγους πολιτικής ορθότητας, σήμερα το έθιμο καλείται να σημαίνει την «αποτροπή του κακού»). Γιες.

Αλλά, αν όλες αυτές οι γελοιότητες αφορούν στη σημειολογία, στην ουσία αφορά το αδίστακτον του Τσίπρα να χαρακτηρίσει τη συμφωνία που πάει να (έχει) υπογράψει «υπερασπίσιμη»!
Από τους «απασχολήσιμους» του κ. Σημίτη στην «υπερασπίσιμη» του Τσίπρα.
Προφανώς αυτή η γλώσσα -μια «πουτάνα του Νότου» άλλωστε- έχει χιούμορ. Που σπάει κόκαλα.
Τι είναι υπερασπίσιμο σ’ αυτήν τη συμφωνία;
Το κόψιμο των συντάξεων; η μείωση του αφορολόγητου;
Ο ανασκολοπισμός της εργασίας; η παραπομπή της συζήτησης για το χρέος στις ελληνικές καλένδες;
Η πώληση της ΔΕΗ;
Τι ακριβώς είναι υπερασπίσιμο;
Τα αντίμετρα-ψίχουλα για το ψωμί που αρπάζουν από το τραπέζι των αδύναμων οι Αρπυιες και οι Λάμιες;
Τι είναι «υπερασπίσιμο»;
Το... δικαίωμα της κυρίας Αχτσιόγλου να εκχωρεί τις συντάξεις ασυζητητί;
Τι είναι «υπερασπίσιμο»;
Το βάναυσο βασανιστήριο των ανυπεράσπιστων;

ΥΓ.: Και το κερασάκι στην τούρτα έβαλε ο κ. Μελανσόν. Ο οποίος δήλωσε urbi et orbi ότι «εγώ δεν είμαι Τσίπρας, δεν διαπραγματεύομαι 17 ώρες με όσους με προσβάλλουν».
Ωχ, μανούλα μου!...
Και γιατί έτσι, κύριε Μελανσόν μου; Διότι «εκπροσωπώ τη Γαλλία».
Βρε τον μπαγάσα, διαθέτει ακόμα «εθνική ταυτότητα», δεν του την έχει κάνει «ιστορική» η κομπανία των βλακέντιων...

Στάθης
enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο μπαμπάς μου ήταν στρατιωτικός. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι, κάποιες φορές ακόμα και ολόκληρες εβδομάδες λόγω ασκήσεων , κάποιες φορές ακόμα κι ολόκληρους μήνες σε ειρηνευτικές αποστολές για να έχω εγώ ένα καλύτερο μέλλον.

Λόγω της δουλειάς του μείναμε σε πολλά μέρη κι εγώ κάθε 2,3 ή 4 χρόνια άλλαζα σχολείο, παρέες, φίλους. Όπου κι αν πήγαινα ήμουν «η καινούρια».
Κάποιοι στην γειτονιά με ρωτούσαν από που είμαι κι εγώ δεν ήξερα τι να τους απαντήσω. Γιατί πραγματικά δεν ήξερα. Αλλού γεννήθηκα, αλλού μεγάλωσα, αλλού πήγα σχολείο, αλλού πέρασα την εφηβεία μου...
Γιατί ήμουν η κόρη του « καραβανά», του «στρατόκαυλου» , του «μιλιταριστή».

Αυτός ο « καραβανάς» είχε χρεωμένες κάποιες ψυχές. Δίπλα σε μένα. Εγώ ήμουν το παιδί του, αυτοί ήταν οι στρατιώτες του, παιδιά κι αυτά που οι γονείς τους του εμπιστεύτηκαν να τα εκπαιδεύσει και να τα παραδώσει όπως τα πήρε. Αρτιμελή. Και το έκανε, πολλές φορές παραμερίζοντας ακόμα και μένα, το ίδιο του το παιδί.

Δεχόταν αγόγγυστα τις μειώσεις στις αποδοχές του, την εκμετάλλευση της δουλειάς του από τυχάρπαστους πολιτικάντηδες μιας χρήσης, τις προσβολές διαφόρων δήθεν «προοδευτικών». Ήξερε ότι τα μέσα είναι παμπάλαια αλλά προσπαθούσε να τα συντηρεί...
«Αυτά μπορεί η πατρίδα, με αυτά θα πορευτούμε... Τι να κάνουμε;». Έτσι έλεγε.

Σήμερα μπήκε σε ένα ελικόπτερο 40 και πλέον ετών. Καλημέρισε τους συναδέλφους του χειριστές κι απογειώθηκαν... Μια για πάντα...
Ο «καραβανάς» μπαμπάς μου δε θα έρχεται πια στο σπίτι.
Ούτε αργά το βράδυ, ούτε σε μια βδομάδα, ούτε σε έναν μήνα.
Δε θα έρθει ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!!

Καλό ταξίδι σας!!

(Αφιερώνεται στους 4 συναδέλφους και στον μακρύ κατάλογο όσων « καραβανάδων» πλήρωσαν με τη ζωή τους τα τραγικά λάθη και παραλείψεις της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας)

(Όπως μας στάλθηκε από ανώνυμο αναγνώστη)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η Βουλγαρία έμεινε χωρίς πράκτορες και κατασκόπους στο εξωτερικό, σύμφωνα με έκθεση της «Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών»- ΚΥΠ (ДАР), όπως δημοσιεύει το βουλγαρικό πρακτορείο «bgnes». Η είδηση αυτή έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια δημόσια δέσμευση της Βουλγαρικής κυβέρνησης, η οποία ομολογώντας την αδυναμία της, ταυτόχρονα θέτει υψηλές προδιαγραφές και υπόσχεται την υλοποίησή τους.

«Το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η στελέχωση της ΚΥΠ. Η επάνδρωση των επιχειρησιακών μονάδων με καλά εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό επαγγελματικού επιπέδου, απαιτεί, όμως, πολύ χρόνο και επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό», σημειώνεται στο κεφάλαιο ΧΙ της έκθεσης, σχετικά με τις δραστηριότητες της Υπηρεσίας κατά το παρελθόν έτος.
Η τεχνική υποστήριξη του επιχειρησιακού έργου είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα που απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή καθώς απαιτούνται πρόσθετες προσπάθειες και οικονομικοί πόροι.

Τα προβλήματα που παρουσιάζονται και οι προκλήσεις δεν μπορούν να επιλυθούν μόνο με την κινητοποίηση του προσωπικού και επιβάλλεται μια μόνιμη λύση στο ζήτημα της επαρκούς χρηματοδότησης του Οργανισμού, όπως σημειώνεται.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού έχει στο ενεργητικό της κατά το 2016 τεχνικές δραστηριότητες σε 26 πρεσβείες της Βουλγαρίας σε όλο τον κόσμο.

«Η συνεχιζόμενη τάση της πολυπλοκότητας του περιβάλλοντος ασφαλείας, καθώς αυξάνονται οι κίνδυνοι και οι απειλές για τη χώρα μας, λόγω των σημαντικών αυξήσεων των οικονομικών και τεχνικών δυνατοτήτων των ξένων ειδικών υπηρεσιών, απαιτεί μια υπεύθυνη και οξυδερκή προσέγγιση στις δραστηριότητες των βουλγαρικών ειδικών υπηρεσιών, ως βασικό στοιχείο, του συστήματος προστασίας της εθνικής ασφάλειας της Βουλγαρίας», αναφέρεται στην έκθεση.

Στην δική μας «όχθη» όμως, συγκεκριμένα στις δικές μας μυστικές υπηρεσίες, φαίνεται πως όλα βαίνουν καλώς. Και χρήματα υπάρχουν, και προσωπικό υπάρχει και επάρκεια υλικού υπάρχει…! Και πρέπει, μάλλον, να θεωρείται δευτερευούσης σημασίας η επιστροφή «όλων» των στελεχών από το εξωτερικό στην Ελλάδα. Όπως δευτερευούσης (ή εσχάτης;) σημασίας πρέπει να θεωρείται και η μη ύπαρξη κατάλληλων τεχνολογικών υποδομών για να μπορέσουν οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες (βλ. ΕΥΠ) να ακολουθήσουν τις νέες τεχνολογίες παρακολούθησης σε μέσα όπως είναι το Skype, το Viber, το WhatsApp κ.α. για να αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά τις σύγχρονες απειλές στον χώρο της ασφάλειας, όπως αυτές έχουν καταγραφεί σε όλες τις ευρωπαϊκές (και μη) χώρες.

Οι δικές μας μυστικές υπηρεσίες έχουν ξεπεράσει προ πολλού τις ό,ποιες αδυναμίες τους, έχοντας δημιουργήσει άρρηκτους δεσμούς με αντίστοιχες υπηρεσίες ξένων χωρών (αλλού τους ονομάζουν "συνδέσμους", στην περίπτωσή μας πρόκειται για "συνδετήρες"), από τις οποίες εφοδιάζονται με ό,τι σχετικό (δική μας απορία: αφιλτράριστο;) υλικό... Κι ενώ αλλού αυτό εκφράζεται ως «εξάρτηση», «χειραγώγηση» και «μαύρη εικόνα», στην Ελλάδα είμαστε περιχαρείς και το ονομάζουμε «ανεξαρτησία» και «εξοικονόμηση πόρων»!!!

Εν πάσει περιπτώσει, άλλες χώρες όπως η Βουλγαρία μπορεί να έχουν έλλειψη επαρκών ικανοτήτων ανθρώπινου δυναμικού, η Ελλάδα όμως έχει… περίσσευμα, αφού η ΕΥΠ μπορεί να προσλαμβάνει προσωπικό (φυσικά χωρίς διαγωνισμό) μέσα από το ίδιο το περιβάλλον της…! Ως ζωντανός οργανισμός, η ΕΥΠ παράγει πράκτορες μέσα από τις οικογένειές τους, τους συγγενείς, τους φίλους ή τις «προσωπικές» σχέσεις του υπάρχοντος προσωπικού της (προσλαμβάνονται με μονοετείς ή διετείς συμβάσεις και μετά με ένα ΦΕΚ μονιμοποιούνται!). Κι ενώ σε άλλες χώρες η είσοδος σε μια υπηρεσία πληροφοριών απαιτεί ειδικές γνώσεις, αλλά και πλειάδα προσόντων, στην Ελλάδα το συγκεκριμένο θέμα έχει λυθεί, αφού κυριαρχεί το «κληρονομικό», το «συγγενικό», το «διαπροσωπικό (βλ. γκομενικό)» και, φυσικά το «πολιτικό» χάρισμα, αφού – ως γνωστόν- πράκτορας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι…!

Για δε την περιβόητη δήθεν αναδόμηση των υπηρεσιών της ΕΥΠ που έγινε πρόσφατα, κυρίως προς τακτοποίηση ημετέρων, θα επανέλθουμε σύντομα... Προς το παρόν θα σταθούμε στην Διεύθυνση Εσωτερικής Ασφάλειας, ονομασία που μας παραπέμπει στην εποχή του Μεταξά και του περιβόητου Μανιαδάκη... Ε, να μην έχει και η "Αριστερά" το δικό της Μανιαδάκη για να παρακολουθεί και να κυνηγάει τους κομματικούς της αλλά και τους εσωκομματικούς της αντιπάλους...;;;
Πάει και αυτό το ηθικό πλεονέκτημα... Πέταξε...!!!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πριν αναλάβουν καθήκοντα, εκπαιδεύονται σκληρά και ορκίζονται να υπερασπίζονται την Ελλάδα μέχρις εσχάτων. Φέρουν όπλα και τα τιμούν. Είναι διαθέσιμοι στην υπηρεσία 365 ημέρες τον χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο. Οι άδειές τους μπορεί να ανακληθούν με μεγαλύτερη ευκολία απ' όση τους δίνονται.

Στα δύσκολα της πατρίδας είναι πάντοτε παρόντες και αποτελούν την εγγύηση της ελευθερίας και την εμπροσθοφυλακή του έθνους. Δεν είναι λίγες οι φορές που, ακόμα και σε περίοδο ειρήνης, πέφτουν την ώρα της εκτέλεσης των καθηκόντων τους. Οι μισθοί και τα «προνόμιά» τους είναι κλάσματα όσων απομυζούν από τα δημόσια ταμεία οι άκαπνοι και δειλοί χρυσοκάνθαροι που τους ειρωνεύονται.

Ο λόγος γίνεται για τους αξιωματικούς και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Κάθε τιμή, αρωγή και σεβασμός τούς πρέπει και σε ηθικό επίπεδο και σε υλικό. Επιπλέον, οι θεσμοί του κράτους πρέπει να ενημερώνουν τους πολίτες για το περιεχόμενο της αποστολής Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας, ώστε τα στελέχη τους να μην αισθάνονται το σαράκι της αμφισβήτησης της αξίας και της προσφοράς τους να διαλύει τη σχέση τους με την κοινωνία.

Φυσικά, όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως δεν είναι άσχετα με την πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου σε δύσβατη περιοχή στην Ελασσόνα, με αποτέλεσμα τον θάνατο του υποστρατήγου Ιωάννη Τζανιδάκη, του συνταγματάρχη Θωμά Αδάμου, του ταγματάρχη Δημοσθένη Γούλα και του υπολοχαγού Κωνσταντίνου Χατζή, και τον τραυματισμό της αρχιλοχία Βασιλικής Πλεξίδα.

Επίσης σχετική με τα προαναφερθέντα είναι και η απάνθρωπη συμπεριφορά του κράτους απέναντι στις χήρες και στα ορφανά που αφήνουν πίσω τους και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και οι απλοί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι.

Οι περικοπές που θεσμοθετήθηκαν πρόσφατα στις συντάξεις χηρείας καθιστούν την επιβίωση των απορφανισμένων οικογενειών ακόμα δυσκολότερη και την εικόνα των κυβερνητικών αξιωματούχων που πήραν τη σχετική απόφαση ακόμα απεχθέστερη στους πολίτες.

Τα παιδιά της πατρίδας πέφτουν στο καθήκον και οι αδίστακτοι πολιτικοί εξαθλιώνουν τις χήρες και τα ορφανά τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μπορείς να μιλήσεις με τον βλάκα; Δεν μπορείς.
Γιατί ο βλάκας είναι βλάκας.
Εξ ορισμού δεν μιλάς με τον βλάκα. Θα χάσεις.
Για να καταλάβεις πότε χάνεις πρέπει να μην είσαι βλάκας. Αλλά ο βλάκας είναι βλάκας και δεν καταλαβαίνει. Θεωρεί τον εαυτό του νικητή.  Αήττητο.
Γι αυτό και με τον βλάκα δεν ανοίγεις συζήτηση. Του ανοίγεις το κεφάλι να δεις αν τα σκ@τά που έχει μέσα είναι σε υγρή μορφή, ή έχουν συμπιεστεί σε σκ@τότουβλο και έχουν φρακάρει τα πάντα.

Ώστε βλάκα, τα κατοστάρικα που κόβετε απ' το 2010 στις συντάξεις των παππούδων, τα κάνετε εργοδοτικές εισφορές;  Για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίες για τα εγγόνια των παππούδων
Και δεν τα στέλνετε κατ' ευθείαν στις τσέπες των τοκογλύφων και των γερμανών
Και τότε γιατί η ανεργία στους νέους έχει φτάσει πάνω από 50% και ανεβαίνει;
Και δηλαδή τί θα πει τα κάνετε εργοδοτικές εισφορές; Τα χαρίζετε στους εργοδότες; Στους επιχειρηματίες; Βλάκα, ε βλάκα.

Κι ύστερα με ποιό δικαίωμα εσύ βλάκα ("εγώ σαν κράτος") παίρνεις το χαρτζιλίκι που πιά δεν περισσεύει στον παππού, για να το κάνεις ο,τιδήποτε;
Ο παππούς δεν πλήρωσε τόσα χρόνια αυτές τις εισφορές που του είχαν οριστεί απ' το κράτος, για να πάρει την συγκεκριμένη σύνταξη που είχε συμφωνήσει με το κράτος; Βλάκα;
Δηλαδή βλάκα, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΟΝΟΝ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥΣ; Βλάκα, ε βλάκα.

Και δεν μας λες βλάκα;  Το πρωί που βλέπεις το βοϊδοκέφαλό σου στον καθρέφτη, το ταυτίζεις με το κράτος;  Λες δηλαδή: "εγώ, το κράτος!";
Και δεν σκέφτεσαι βλάκα πως το κράτος δεν πρέπει, δεν είναι σωστό να έχει την μούρη την δική σου;
Πως το κράτος δεν είναι, δεν γίνεται να είναι ένα σύνολο βλακών σαν κι εσένα;

Έχεις ξεφύγει βλάκα, το έχεις καταλάβει
Αλλά πώς να το καταλάβεις. Βλάκας είσαι.
Κι αν έρθει αύριο-μεθαύριο κάποιος τρελός που δεν θα σεβαστεί την κατάσταση ΑΜΕΑ που βρίσκεσαι και κάνει τη ζημιά, ποιός θα φταίει; Βλάκα;
Και τότε θα βγουν  όλοι οι υπόλοιποι βλάκες και θα σκούζουν για βία και για λαϊκισμό.
Γιατί μπορεί να κάνατε το κράτος να είναι αναξιόπιστο και να μην έχει συνέχεια στις σχέσεις του με τους πολίτες, αλλά η βλακεία έχει συνέχεια.

Δεν είσαι ο μόνος. Βλάκας.
Είναι κι άλλοι πολλοί βλάκες μαζί σου.
Και προς το παρόν νικάτε. Ως βλάκες.
Ως πότε;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προς αντιμετώπιση των σλαβικών παραστρατιωτικών οι Αλβανοί, με μαχητές του UCK πρωτοπόρους, οργανώνονται και κινούνται μέσα στο κράτος των Σκοπίων

Δεν πέρασε μήνας από την στιγμή που στην Αθήνα σήμανε συναγερμός στα βόρεια σύνορα λόγω της κρίσης στα Σκόπια, όπως είχα δημοσιεύσει σ’ αυτήν την στήλη. Η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, η οποία πριν από μερικούς μήνες πραγματοποίησε άσκηση στην περιοχή, εκλήθη να είναι έτοιμη, ώστε από τη στιγμή της κλήσης και εντός δύο ωρών να μπορούν να μετακινηθούν οι άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων και εντός έξι ωρών τα τεθωρακισμένα.

Και τούτο επειδή επικρατεί χαοτική κατάσταση στα Σκόπια καθώς έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους οι παραστρατιωτικές ομάδες του Νίκολα Γκρουέφσκι ενώ η Αλβανία απείλησε με πόλεμο τα Σκόπια! Ο Γκρούεφσκι έχει έτοιμες τις δικές του παραστρατιωτικές ομάδες («Λιοντάρια», η ονομασία της σημαντικότερης, από το έμβλημα του κόμματός του) οι οποίες θα δραστηριοποιηθούν εάν ο Πρόεδρος Ιβάνοφ δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ζόραν Ζάεφ του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Προς αντιμετώπιση των σλαβικών παραστρατιωτικών οι Αλβανοί, έτοιμοι όντες άλλωστε, με μαχητές του UCK πρωτοπόρους, οργανώνονται και κινούνται μέσα στο κράτος των Σκοπίων και περιμένουν κι αυτοί τις πολιτικές εξελίξεις, που δεν μπορούν να αργήσουν, δεδομένου ότι ο Ζάεφ έχει δηλώσει πως εάν ο Ιβάνοφ επιμένει να μη του δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, θα σχηματίσει κυβέρνηση μόνος του. Αν συμβεί έτσι, στο πραξικόπημα του Ιβάνοφ, θα απαντήσει κι αυτός με πραξικόπημα.

Λάδι στη φωτιά με ευθεία απειλή πολέμου είχαμε και από τους Αλβανούς των Τιράνων, με την Αλβανίδα βουλευτή, Μεσίλα Ντόντα, να δηλώνει ότι «χώρα Μακεδονία δεν υπάρχει, γιατί είναι μια παλιά αλβανική επαρχία» και την αποκάλεσε «Ιλλυρίδα», παροτρύνοντας τα αλβανικά κόμματα στο κράτος των Σκοπίων να δημιουργήσουν το δικό τους Κοινοβούλιο. Ούτως ή άλλως. Ιλλυρίδα αποκαλούν εδώ και καιρό την περιοχή του Τετόβου, όπου στη συντριπτική πλειονότητα κατοικείται από Αλβανούς (οι περισσότεροι Αλβανοί κατοικούν εντός της πρωτεύουσας).

Προχθές, εμφανίστηκε κι άλλη σκοπιανή παραστρατιωτική ομάδα, όπως μετέφερε ο Εχέδωρος από τον σκοπιανό Τύπο, με ευρύτερο πεδίο δράσης. Επιζητεί την «απελευθέρωση» της Μακεδονίας με τη βία, τιθέμενη εναντίον Ελλήνων και Αλβανών. Μακεδονίζοντες Σκοπιανοί κυκλοφορούν φωτογραφίες στο διαδίκτυο, με σημαίες και όπλα, απειλώντας όποιον «διεκδικεί» τη «Μακεδονία».

Φυσικά, τα εμβλήματά τους έχουν αποτυπωμένη την «Ενωμένη Μακεδονία» (έχουν κι αυτοί «σύνορα της καρδιάς», όπως ο Ερντογάν), που τα όριά της εκτείνονται έως τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, την Καβάλα και τη Θάσο και περιλαμβάνουν τμήματα της ανατολικής Αλβανίας αλλά και της δυτικής Βουλγαρίας.

Τα μέλη αυτών των «ταγμάτων εφόδου» αποτελούνται από ακροδεξιές οργανώσεις, προσκείμενες άμεσα ή έμμεσα στον Νίκολα Γκρούεφσκι και εκμεταλλεύονται το πολιτικό τέλμα στο οποίο έχουν βυθιστεί τα Σκόπια, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται στο προσκήνιο διεκδικώντας ρόλο αυτόκλητου εθνοσωτήρα. Για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, διαμηνύουν ότι η χώρα κινδυνεύει να διαλυθεί από εσωτερικές αυτονομιστικές αλβανικές τάσεις και έξωθεν οράματα περί Μεγάλης Αλβανίας.

Ο μεγάλος όγκων αυτών των παραστρατιωτικών οργανώσεων των Σκοπίων, εμφανίστηκε στο προσκήνιο αυτόν τον μήνα, όταν περισσότερες από 20 ακροδεξιές οργανώσεις και υπέγραψαν κοινή διακήρυξη-καταστατικό για «τη συνεργασία όλων των μακεδονικών πατριωτικών ενώσεων υπό την ομπρέλα ενός μακεδονικού εθνικού μετώπου που θα προστατεύει τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα της χώρας». Προχωρούν, μάλιστα, ακόμη παραπέρα αποκηρύσσοντας κάθε «απόκλιση» από την εν λόγω διακήρυξη ως «εθνική προδοσία για τη Μακεδονία».
Ως προς τους Αλβανούς, πολιτικοί και Τύπος ενισχύουν τις τάσεις των Αλβανών των Σκοπίων. Η εφημερίδα των Τιράνων «Shekulli» έγραψε ότι το επιχείρημά του Ιβάνοφ να μη δώσει την εντολή στον Ζάεφ, θα ανάψει το εθνοτικό μίσος και θα καταστήσει πάλι ανασφαλείς τους Αλβανούς. Και τον καλούν να επανεξετάσει την απόφασή του, γιατί οδηγεί τη χώρα στην άβυσσο. Απειλούν μάλιστα ότι εάν αρχίσουν οι συγκρούσεις θα υποφέρουν αθώοι άνθρωποι.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παντελή Καρύκα

Η επόμενη ημέρα μετά το παίγνιο υψηλού κινδύνου του Ερντογάν βρίσκει την Τουρκία βαθιά διαιρεμένη. Ο Ερντογάν αν και νικητής, αφού ψήφισαν και τα δέντρα, δεν φαντάζει, για την ώρα, τόσο ισχυρός ώστε να αναλάβει τις επιπλέον αρμοδιότητες που ο ίδιος επεφύλαξε για τον εαυτό του.

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά το οποίο ξεκάθαρα σχετίζετε με την στάση ΗΠΑ και Ρωσίας απέναντί του, με τους προέδρους αμφοτέρων των χωρών αυτών να τον συγχαίρουν για τη “νίκη” του. Δυστυχώς, στην συγκεκριμένη συγκυρία, ο Ερντογάν, παρά τα αρνητικά του, είναι χρήσιμος σε Μόσχα και Ουάσινγκτον.

Με την αιφνιδιαστική εμπλοκή της Ρωσίας στην Συρία και κατ’ επέκταση στη Μέση Ανατολή, ο Πούτιν συνέτριψε την αμερικανική (μη) στρατηγική που εφάρμοζε ο πρόεδρος Ομπάμα. Ήταν ένα επίσης ριψοκίνδυνο παίγνιο που κέρδισε όμως η Ρωσία, παίζοντας με τόλμη, ανατρέποντας την κατάσταση υπέρ του υπό κατάρρευση καθεστώτος Άσαντ.

Ωστόσο η Ρωσία λόγω της ανοχής της έναντι της Χεζμπολάχ και του Ιράν έχει πρόβλημα πλέον με το Ισραήλ. Η Ιερουσαλήμ επί προεδρίας Ομπάμα φάνταζε εγκλωβισμένη, μη μπορώντας να κινηθεί ως θα ήθελε προς αντιμετώπιση των εν δυνάμει αντιπάλων της, της λιβανικής Χεζμπολάχ και του απειλητικού – λόγω πυρηνικού προγράμματος – Ιράν.

Η εκλογή Τραμπ και τα μηνύματα στενής συνεργασίας ΗΠΑ- Ισραήλ που αμέσως στάλθηκαν άρχισαν να ξεκαθαρίζουν το τοπίο.

Το Ισραήλ δεν είναι πλέον μόνο έναντι της ρωσικής ισχύος και της απειλής της Χεζμπολάχ και του Ιράν. Οι ΗΠΑ είναι εδώ και το απέδειξαν με 59 πυραύλους κρουζ τύπου Τόμαχοκ, ανατρέποντας, ξαφνικά, το πλεονέκτημα που η Μόσχα είχε κερδίσει στην Συρία αλλά για μια σειρά από λόγους, με σημαντικότερο την έλλειψη επαρκούς ισχύος, δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευτεί.

Η Ρωσία έχει αναπτύξει στην Συρία τα κορυφαία της αντιαεροπορικά – αντιπυραυλικά συστήματα S-400. Το ερώτημα είναι γιατί δεν προσπάθησε να αποτρέψει, με τη χρήση των συστημάτων αυτών, τις αμερικανικές επιθέσεις; Αιφνιδιάστηκε, δεν είχε τη δυνατότητα λόγω κορεσμού ή απλώς δεν θέλησε να αποκαλύψει τα χαρτιά της; Όποιος κι αν είναι ο λόγος η ουσία είναι πως η αμερικανική επιχείρηση ήταν επιτυχής έστω και για λόγους γοήτρου.

Από την άλλη υπάρχει και η Τουρκία και η επίθεση με τα χημικά στην Συρία. Η νέα επίθεση με χημικά συνέβη. Όπως είχε συμβεί και η αντίστοιχη το 2013 στη Δαμασκό. Και τότε είχε κατηγορηθεί ο Άσαντ, ειδικά από τον Ερντογάν, ο οποίος και τότε ζητούσε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στην Συρία κατά του «εγκληματία» Σύρου προέδρου.

Ωστόσο τότε αποδείχθηκε ότι η επίθεση δεν ήταν παρά μια τουρκική προβοκάτσια, εκτελεσμένη από τους αντικαθεστωτικούς ακριβώς για να εμπλέξουν τις ΗΠΑ στον πόλεμο στην Συρία. Είναι η νέα επίθεση μια νέα προβοκάτσια; Ουδείς μπορεί με ασφάλεια να απαντήσει.

Το σίγουρο όμως είναι ότι αυτή τη φορά υπήρξε, άμεση, αμερικανική αντίδραση με στοχευμένο πλήγμα κατά των δυνάμεων του Άσαντ. Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγες ώρες πριν ο Ερντογάν είχε και πάλι ζητήσει από τις ΗΠΑ να επέμβουν κατά του συριακού καθεστώτος. Τι συνέβη; Υπέκυψε ο Τραμπ στον Ερντογάν; Φυσικά και όχι.

Το αμερικανικό πλήγμα μπορεί να είναι ένα απλό «μάθημα» προς τον Άσαντ, δευτερευόντως και προς τη Μόσχα, πρωτίστως, ότι οι ΗΠΑ παραμένουν στο παιχνίδι στη Μέση Ανατολή, δυναμικά, και πάλι. Μπορεί όμως να είναι και προάγγελος σημαντικότερων εξελίξεων που συνδέονται με την στάση Τραμπ έναντι του Ιράν και του Ισραήλ.

Το Ισραήλ, όχι τυχαία, έσπευσε άμεσα, μέσω του υπουργού Άμυνάς του, να χρεώσει αποκλειστικά την ευθύνη για την επίθεση με χημικά στον Άσαντ. Το αυτό έπραξαν και όλοι οι σημαντικοί δυτικοί εταίροι των ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία.

Φαίνεται λοιπόν πως το παλαιό μέτωπο κατά του Άσαντ αναδημιουργείται, με την Τουρκία και πιθανόν το Ισραήλ.
Είναι αλήθεια ότι η ρωσική επέμβαση στην Συρία άλλαξε την τροπή του πολέμου, σώζοντας το συριακό καθεστώς από βέβαιη κατάρρευση. Τώρα όμως τα δεδομένα αλλάζουν και πιθανώς οι ΗΠΑ επανακάμπτουν.

Και πιθανότατα, αν αυτό συμβεί, αιτία δεν θα είναι τα χημικά του Άσαντ, αλλά η στάση του Ισραήλ, έναντι του συριακού καθεστώτος, αλλά και η ελαφρά «αντιρωσική» στροφή του Ερντογάν που επίσης δεν έγινε, τώρα, τυχαία, σηματοδοτημένη από το εμπάργκο στα ρωσικά σιτηρά.

Ο Ερντογάν, όπως και ο Πούτιν, γνώριζαν, αμφότεροι, ότι ο μεταξύ τους «έρωτας» έχει πεπερασμένη διάρκεια. Ο Πούτιν όμως δεν έχει πολλές εναλλακτικές, αντίθετα με τον Ερντογάν που, για την ώρα, έπαιξε με σχετική επιτυχία το παιχνίδι Ανατολής-Δύσης και φαίνεται πλέον να στρέφεται και πάλι προς δυσμάς, αφήνοντας μερικά κάστανα στη φωτιά – όσον αφορά τη Ρωσία – πάντα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι αναλύσεις για «πύρρειο νίκη» Ερντογάν και διχασμό της τουρκικής κοινωνίας, λόγω της μικρής ποσοστιαίας διαφοράς και της πιθανής καλπονοθείας στο δημοψήφισμα, είναι καταρχήν ορθές, αλλά έχουν μόνο μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο νόημα και αντίκρισμα.

Προς το παρόν μετράει ο ρεαλισμός που επιβάλλει στην Ελλάδα και στις δυτικές κυβερνήσεις να συνομιλούν και, ενδεχομένως, να προσπαθήσουν να συνδιαλλαχθούν με έναν ιδιόμορφο πολιτικό που αλλάζει τη φυσιογνωμία της πατρίδας του και επηρεάζει αρνητικά όλο τον γεωγραφικό περίγυρό της.

Σε αυτό το πλαίσιο οι ισχυρότεροι σύμμαχοι και εταίροι της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. αρχίζουν πια ν’ αντιλαμβάνονται την κατάσταση που εμείς βιώνουμε -χρόνια τώρα- στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Συνειδητοποιούν τι σημαίνει Τουρκία και ορθώς προέβλεπαν, σε επαφές με την ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία, νίκη Ερντογάν με μόλις με 51%-52% και περαιτέρω σκλήρυνσή του. Προσγειώθηκαν, δηλαδή, στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με τις προβλέψεις τους το 2013 περί επικείμενης πτώσης Ερντογάν (επεισόδια στην Κωνσταντινούπολη κι αλλού) ή το 2014-2016 περί πιθανής αντικατάστασής του από τους πιο μετριοπαθείς Αμπ. Γκιουλ, Μπ. Αρίντς και Α. Νταβούτογλου.

Όπως είναι φυσικό, οι περισσότερες χώρες αναμένουν την εξέλιξη των σχέσεων ΗΠΑ - Τουρκίας, ώστε να διαπιστώσουν αν μια πιθανή βελτίωσή τους θα περιορίσει τον εξτρεμισμό του προέδρου Ρ. Τ. Ερντογάν. Πληροφορίες έγκυρων πηγών αναφέρουν ότι επί διοίκησης Τραμπ το κλίμα βελτιώθηκε συγκριτικά με τις οξείες συγκρούσεις των τελευταίων μηνών διακυβέρνησης Ομπάμα, αλλά η πρόοδος δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θα επιθυμούσαν η Άγκυρα και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας δεν αποδέχεται την επιλογή των ΗΠΑ για αξιοποίηση των σωμάτων πολιτοφυλακής των Κούρδων (YPG) και μεικτών στρατιωτικών σωμάτων της αντιπολίτευσης της Συρίας (SDF) στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, καθώς φοβάται ότι στήνονται τα θεμέλια ίδρυσης κουρδικού κράτους. Επίσης, δεν αντιλαμβάνεται (ή υποκρίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται) την πραγματική διάκριση εξουσιών στις ΗΠΑ, απαιτώντας ταχεία έκδοση του Γκιουλέν. Γνώστες των κινήσεων της αμερικανικής διπλωματίας υπογραμμίζουν ότι, πέραν του ζητήματος Συρίας - ISIS κι ελάχιστων διμερών θεμάτων, ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν θα ενδιαφερθούν για την άσκηση επιρροής ή -πολύ περισσότερο- πίεσης προς την Άγκυρα, αφήνοντας τους Ευρωπαίους να αξιοποιήσουν, αν μπορούν, το πλεονέκτημα των οικονομικών σχέσεών τους με την Τουρκία (βοήθεια στο Προσφυγικό και πρόοδος τελωνειακών σχέσεων).

Ωστόσο, λόγω και των προεκλογικών περιόδων στη Γερμανία και τη Γαλλία (και, τώρα, στη Βρετανία), η αδράνεια της Ευρώπης έναντι του ισχυρού Ερντογάν θα συνεχιστεί. Η καγκελάριος Μέρκελ φέρεται να προβλέπει ότι, όσο καιρό η κατάσταση στη Συρία παραμένει αμετάβλητη και ο Τούρκος πρόεδρος δεν διαφοροποιεί την πολιτική του έναντι των Κούρδων, είναι δύσκολη η συνεννόηση Ευρώπης - Άγκυρας. Επίσης το Βερολίνο δεν αναμένει πρόοδο στο Κυπριακό ή εντυπωσιακές αλλαγές στη στάση Ερντογάν επί του Μεταναστευτικού - Προσφυγικού. Στην ίδια γραμμή κινείται και το Παρίσι, καθώς Γάλλοι διπλωμάτες αναφέρουν ότι «οι Τούρκοι κάνουν μονόλογο» όταν συζητούνται τα θέματα Συρίας και Κούρδων, ενώ βλέπουν σημάδια σκλήρυνσης της τακτικής της Άγκυρας με αύξηση των μεταναστευτικών ροών σε βαθμό που θα επηρεαστεί η Ελλάδα, αλλά όχι η Ευρώπη.

Όσον αφορά άλλες σημαντικές χώρες με άμεσο ενδιαφέρον για την Τουρκία, οι τελευταίες πληροφορίες εμφανίζουν εξάντληση της δυναμικής στη βελτίωση των σχέσεων Μόσχας - Άγκυρας, αφού -ακόμα κι αν υπάρξουν επιμέρους ενεργειακές και εξοπλιστικές συμφωνίες- τα συμφέροντά τους στη Συρία είναι ασυμβίβαστα. Αντίθετα, το Ισραήλ, αν και παραμένει προσεκτικό και καχύποπτο έναντι του Ερντογάν, ίσως προχωρήσει στη συμφωνία κατασκευής αγωγού για την εξαγωγή φυσικού αερίου προς την Τουρκία.

Aλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Καθαρά» είναι τα όπλα που είχαν βρεθεί σε τζαμί στο χωριό Ηλιόπετρα Ξάνθης στα τέλη Μαρτίου. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Καθημερινής», από την έρευνα που έγινε στα εγκληματολογικά εργαστήρια της ΕΛ.ΑΣ. προέκυψε ότι τα δύο πιστόλια δεν έχουν χρησιμοποιηθεί σε εγκληματική ενέργεια. Για το αποτέλεσμα των εργαστηριακών εξετάσεων έχει ενημερωθεί εγγράφως το Τμήμα Ασφαλείας Ξάνθης που διενεργεί προκαταρκτική εξέταση κατόπιν εντολής του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ξάνθης.

Υπενθυμίζεται ότι το πρωί της 28ης Μαρτίου, αστυνομικοί με πολιτικά είχαν εντοπίσει, στο τζαμί του μειονοτικού χωριού Ηλιόπετρα, περίπου τριάντα σφαίρες και δύο πιστόλια, το ένα διαμετρήματος 9 χιλιοστών με σιγαστήρα και το δεύτερο διαμετρήματος 22 χιλιοστών. Ήταν τοποθετημένα σε σακίδιο πλάτης που εντοπίστηκε σε κοινόχρηστο χώρο στο προαύλιο του τεμένους. Αφορμή για την έρευνα υπήρξε πληροφορία σύμφωνα με την οποία στο τζαμί του χωριού ήταν κρυμμένοι παράνομοι μετανάστες.

Μετά τον εντοπισμό του σακιδίου με τα όπλα, ο 47χρονος ιμάμης είχε συλληφθεί, ενώ είχε ακολουθήσει έρευνα στο σπίτι του, όπου είχε βρεθεί ένα μονόκαννο αεροβόλο.

Τα κατασχεμένα όπλα και πυρομαχικά στάλθηκαν αρχικά στα εγκληματολογικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης προκειμένου να υποβληθούν σε βαλλιστική εξέταση. Στην πορεία της έρευνας ωστόσο, τα πειστήρια στάλθηκαν στα κεντρικά της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών στην Αθήνα, προκειμένου να ελεγχθούν για δακτυλικά και γενετικά αποτυπώματα (DNA). Η διαδικασία ολοκληρώθηκε δίχως, σύμφωνα με τις πληροφορίες της «Καθημερινής», να προκύψει οποιαδήποτε σύνδεσή τους με εγκληματικές ενέργειες.

Για το αποτέλεσμα των εξετάσεων έχει εδώ και μερικά εικοσιτετράωρα ενημερωθεί το Τμήμα Ασφαλείας Ξάνθης που διεξάγει έρευνα για την πολύκροτη υπόθεση, η οποία είχε θέσει σε συναγερμό την ΕΛ.ΑΣ. και την ΕΥΠ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Μεγάλο προβληματισμό στις αρμόδιες ελληνικές αρχές έχουν προκαλέσει στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αντιεξουσιαστές, μπαχαλάκηδες και οργανωμένο έγκλημα προσεγγίζουν και στρατολογούν μετανάστες. Η πληροφορία προέρχεται από αξιωματικό της ΕΛΑΣ, ο οποίος εκφράζει την ανησυχία του για το που μπορεί να οδηγήσει αυτή η στρατολόγηση. «Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν και πολλά να χάσουν. Η ενεργοποίησή τους σε συμμορίες ποινικών, αλλά και σε ομάδες αναρχοαυτόνομων που πραγματοποιούν επιδρομές, πιθανότατα θα προσδώσει άλλη διάσταση και στις δύο αυτές απειλές για τη δημόσια ασφάλεια».

Το πάντρεμα αυτό επιβεβαιώθηκε σε κάποια περιστατικά, με τα οποία ήρθε αντιμέτωπη η αστυνομία. Εντοπίστηκαν όχι μόνο παλιάς κοπής, αλλά και πρόσφατοι μετανάστες σε κατά καιρούς καταλήψεις, επεισόδια και βιαιοπραγίες στην Αθήνα. Η αστυνομία πάντως εκτιμά ότι ο συγχρωτισμός μεταναστών με ομάδες αναρχοαυτόνομων έχει πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της δράσης αλληλέγγυων που προέρχονται από την άκρα αριστερά. Είναι αξιοσημείωτο ότι κατειλημμένα κτίρια έχουν εδώ και καιρό μετατραπεί σε ιδιότυπα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών, αλλά και σε αποθήκες βομβών μολότοφ, ενώ ταυτόχρονα εκεί πραγματοποιείται και διακίνηση ναρκωτικών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλοί από τους στρατολογηθέντες νεαρούς μετανάστες δραστηριοποιούνται στην περιοχή των Εξαρχείων στην εμπορία ναρκωτικών. Σ’ αυτή τη δραστηριότητα πρωταγωνιστούν άτομα από το Πακιστάν, τα οποία συχνά εμπλέκονται σε πρωτοφανή ένοπλα επεισόδια. Στο στόχαστρο των αρχών ασφαλείας έχουν μπει και μέλη του No Border Camp.

Κάποιοι από τους νεαρούς αντιεξουσιαστές που συμμετέχουν στις καταλήψεις της συγκεκριμένης ομάδας έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη στρατολόγηση μεταναστών. Οι ομάδες αυτές ασκούν τη δική τους μεταναστευτική πολιτική, καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια και στεγάζοντας σ’ αυτά πρόσφυγες και μετανάστες. Σ’ αυτά τα αυθαίρετα κέντρα φιλοξενίας είναι που γίνεται η επαφή, αλλά και η εκπαίδευση των μεταναστών ακόμα και σε χειρισμό εκρηκτικών υλών.

Αρμόδια πηγή, μάλιστα, μας είπε πως έχει εντυπωσιάσει τους αξιωματικούς που ασχολούνται το γεγονός ότι μετανάστες που προσχωρούν στον αντιεξουσιαστικό χώρο εκδηλώνουν έντονη αξιόποινη συμπεριφορά, ακόμα και αν βρίσκονται στην Ελλάδα μόνο λίγους μήνες. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν συλληφθεί σε επεισόδια μετανάστες, οι οποίοι λίγο καιρό πριν είχαν συλληφθεί από την αστυνομία για συμμετοχή σε κλοπές, παρενοχλήσεις, βιαιοπραγίες και άλλα τέτοια περιστατικά.

Ζητώντας να μάθουμε την ανθρωπογεωγραφία αυτής της κατηγορίας, αρμόδιος αξιωματικός μας είπε πως πρόκειται για νεαρούς άνδρες που συνήθως είναι μέχρι 25 ετών και πάντως όχι πάνω από 30. Προέρχονται από τη Μέση Ανατολή και από τη βόρειο Αφρική και έχουν εισέλθει χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα από το Αιγαίο. Σταδιακά εισήλθαν στους συγκοινωνούντες χώρους των αντιεξουσιαστών και των ποινικών. Αρκετοί εξ αυτών έχουν ήδη πάρει το βάπτισμα του πυρός συχνά και στον έναν και στον άλλο χώρο.

Οι αρχές ασφαλείας, όμως, έχουν έρθει αντιμέτωπες και με ανήλικους μετανάστες, οι οποίοι μυήθηκαν στα κέντρα φιλοξενίας και μην έχοντας συγγενείς ή φίλους βρήκαν στους χώρους αυτούς μία μορφή οικογένειας. Βρίσκουν καταφύγιο σε συλλογικότητες των Εξαρχείων και εντάσσονται στα περιβάλλοντα αυτά. Αυτό, όμως, που προβληματίζει κυρίως είναι ότι πρόκειται για μία δυναμική ροή και όχι για κάποιες περιπτώσεις.

Πάντα κατά τις ίδιες πληροφορίες, δεν είναι λίγοι οι μετανάστες που εξαφανίζονται χωρίς στοιχεία και χαρτιά, χωρίς να γνωρίζει κανείς την τύχη τους. Η ανησυχία των αρχών ασφαλείας έγκειται στο ότι αυτά τα άτομα, εξαιτίας των εμπειριών τους και των απάνθρωπων συνθηκών στις οποίες μεγάλωσαν, είναι σε θέση να προχωρήσουν ακόμα ένα βήμα, μην μπορώντας ακόμα και ο πιο έμπειρος αξιωματικός να αποκλείσει ιδιαίτερα βίαια περιστατικά στο προσεχές μέλλον.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Είχα αποφασίσει να περιμένω «να κάτσει η σκόνη» στην Τουρκία μετά το σικέ δημοψήφισμα που ανέδειξε τον ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν σε υπερ-ηγέτη της διχασμένης χώρας του, για να καταγράψω και εγώ την άποψή μου.

Διάβασα πολλές αναλύσεις και στα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και βεβαίως στα ελληνικά και τα κυπριακά. Και ειλικρινά το λέω, δεν έχασα καθόλου το χρόνο μου μελετώντας όλα αυτά τα κείμενα. Εγινα σοφότερος, ομολογώ… Ο διεφθαρμένος Ταγίπ Ερντογάν και οι ισλαμιστές συνεργάτες του θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τους μελετούμε, ώστε να μπορούμε να βγάζουμε τα σωστά συμπεράσματα.

Αυτοί που πάνω απ’ όλους πρέπει να αναλύσουν ορθά την κατάσταση είναι οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί στην Ελλάδα και την Κύπρο και μέχρι της στιγμής δεν είμαι πολύ ενθαρρυμένος με τις τοποθετήσεις τους. Με λίγα λόγια δεν διάβασα τίποτα το σοβαρό σ’ αυτές τις ανακοινώσειςς διότι στο τέλος-τέλος τι μας είπαν; Πως απέναντι σε ένα αυταρχικό και ακραίο ηγέτη της γειτονικής χώρας, οι δικοί μας θα βαδίσουν με τα ίδια μυαλά. Η πλέον ανάρμοστη φράση στην ελληνική και κυπριακή διπλωματία είναι αυτή η τετριμμένη βλακεία για την υποστήριξη στην «ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας», σε μία στιγμή μάλιστα που δεν πληροί κανένα εκ των κανόνων της Ε.Ε. Και η επιμονή στη φράση αυτή δείχνει τη δειλία των πολιτικών και των διπλωματών μας.

Ξεκινώντας την ανάλυσή μου για το τουρκικό δημοψήφισμα, καταθέτω τη θέση ότι δεν κέρδισε ο Ερντογάν, αλλά έχασαν οι αντίπαλοί του. Δυστυχώς, δεν απέβαλαν αυτό που πιστεύουν τα τελευταία 16 τόσα χρόνια. Ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι αήττητος. Δεν είναι και το έδειξε το αποτέλεσμα. Κέρδισε δια της βίας και με τη βοήθεια των Τούρκων μεταναστών, οι οποίοι και αλλοίωσαν ξεκάθαρα το αποτέλεσμα. Χωρίς να ζουν στην Τουρκία, αποφάσισαν για τους συμπατριώτες τους που επιμένουν να διαμένουν στη χώρα και να παλεύουν εναντίον σε μία δικτατορία, η οποία δεν είναι πλέον στα σπάργανα. Βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της επιβολής της.

Σε ότι αφορά τις ψήφους του εξωτερικού λέγονται δικαιολογημένα πολλά. Οι αρμόδιοι που έστειλε η τουρκική κυβέρνηση και η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων διπλωματών είναι αφοσιωμένοι οπαδοί του Ταγίπ Ερντογάν. Και πληροφορούμαι ότι οι ξένοι παρατηρητές εστίασαν -και πολύ ορθά- τις υποψίες του στην εκλογική διαδικασία του εξωτερικού. Προσωπικά πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται το μεγάλο μυστικό της νοθείας.

Πιστεύω, επίσης, ότι η τουρκική αντιπολίτευση, έπασχε και πάσχει σε επίπεδο ηγεσίας. Ο κ. Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δεν εμπνέει και δεν μπορεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στον Ερντογάν, ο οποίος -ως έτοιμος από καιρό- έβγαλε από τη μέση βασικούς του αντιπάλους χωρίς να συγκινηθεί η Δύση. Η φυλάκιση των Κούρδων ηγετών, ιδιαίτερα του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, στέρησε από τον τουρκικό λαό πύρινες φωνές, που προκαλούσαν καταλυτική ζημία στον Πρόεδρο της Τουρκίας. Εάν δεν είχαν φυλακιστεί θα του είχαν κόψει τουλάχιστον τέσσερις μονάδες, σύμφωνα με τους πιο μέτριους υπολογισμούς των αναλυτών.

Για τον Ερντογάν, ιδιαίτερα στον ξένο Τύπο, έχουν γραφτεί φρικτές κουβέντες και όλες είναι ορθές. Η Τουρκία και η περιοχή εισέρχεται σε μία πολύ ταραγμένη περίοδο και φάση και -θα με θυμηθείτε- θα χορέψουν πολλοί στους ρυθμούς του ισλαμιστή ηγέτη. Διότι καθοδηγείται από τον αυταρχισμό και την ψυχασθένειά του. Η ηττοπάθεια των «απέναντι» του τον θρέφει με αλαζονεία και επιθετικότητα. Και είναι εκεί που αναδεικνύεται και το βασικό του στοιχείο: ότι είναι απρόβλεπτος. Όπου βρίσκει αντίσταση, υποχωρεί. Και θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλές περιπτώσεις. Όπου τον αντιμετωπίζουν με φόβο, ανοίγει την πόρτα του τρελοκομείου. Και σκοτώνει, λεηλατεί, καίει πόλεις και χωριά. Η κατάσταση στην νοτιοανατολική Τουρκία δεν είναι μόνο εκρηκτική. Η ζωή και ο θάνατος δεν απέχουν ούτε μία κλωστή.

Η θέση μου είναι απλή και ρεαλιστική και δεν χρειάζονται περισπούδαστες αναλύσεις για το «φαινόμενο Ερντογάν». Εάν η τουρκική αντιπολίτευση αποφασίσει να βγεί από τα παλάτια της και να τον αντιμετωπίσει στους δρόμους με ειρηνικές διαδηλώσεις, αυτή θα βγει κερδισμένη. Ο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας χρειάζεται να συναντήσει αντίσταση στο γήπεδό του: Στους δρόμους. Όποτε δοκιμάστηκε στο πεδίο αυτό δεινοπάθησε. Αλλά, η όποια σύγκρουση θα αφήσει πολλούς νεκρούς. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Διότι γνωρίζει πως αν χάσει τον περιμένει η τύχη του Μεντερές. Είναι αυτή τη στιγμή η πλέον διεφθαρμένη πολιτική προσωπικότητα στον κόσμο όλο…

Τους αναλυτές στην Ουάσιγκτον προβλημάτισε πολύ η συμπεριφορά του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και είναι πολλοί που θυμήθηκαν με νοσταλγία τον Μπάρακ Ομπάμα. Δεν υπήρχε περίπτωση, ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, να «προσκυνούσε» τον αυταρχισμό του Ερντογάν, και ενώ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είχε προηγηθεί με μία κριτική και πολύ ορθή ανακοίνωση. Δεν στέκει ο ισχυρισμός ότι υπήρξε ασυνεννοησία διότι έχουμε να κάνουμε με την υπερδύναμη. Δεν νοείται να δρα και να αντιδρά όπως η …Ζιμπάμπουε. Ο Πρόεδρος Τραμπ πρόσφερε κάκιστη υπηρεσία στη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Διότι δεν κατάργησε μόνο τον υπουργό του των Εξωτερικών, που επιδεικνύει συνέχεια σοβαρότητα, αλλά και τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ που με κίνδυνο της ζωής τους επιτέλεσαν το έργο τους. Τα συμπεράσματά τους αποδέχονται οι πάντες.

Για να «πέσει» ο Ερντογάν και το αυταρχικό καθεστώς του απαιτούνται συνεχείς μάχες στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
  • Είναι διατεθειμένη η τουρκική αντιπολίτευση των παλατιών να παλέψει τον αυταρχισμό.
  • Θα αντέξει η Ευρώπη και άλλο το μίσος του Ερντογάν, τις απειλές και τους εκβιασμούς του; Θα αντιδράσει; Ή οι άθλιοι Ευρωπαίοι θα του προσφέρουν πάλι την Κύπρο ως έπαθλο, όπως έπραξαν το 2004, για να τον καλοπιάσουν;
  • Οι ηγεσίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο θα συνεχίσουν να τον τρέμουν και να του προσφέρουν γη και ύδωρ, αλλά και τον έλεγχο του κατεχόμενου τμήματος του νησιού; Ή για να τον ηρεμήσουν θα του χαρίσουν και το Καστελόριζο…
  • Και ο άλλος αυταρχικός ο Βλαντιμίρ Πούτιν, πόσο θα αντέχει τις προσβολές του Σουλτάνου, νομίζοντας ότι διασπά το ΝΑΤΟ.
Εάν είχαμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, θα γνωρίζαμε και το μέλλον του ισλαμο-εθνικιστή Ερντογάν… Όπως και να κάτσει η μπίλια, μιλάμε για ένα μέλλον που θα το χαρακτηρίζει η βία και το αίμα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα πλεονάσματα 3,5% για τα επόμενα δέκα χρόνια δεν είναι εφικτά, ούτε υλοποιήσιμα και αυτό είναι γνωστό, ανέφερε η διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ μιλώντας σε εκδήλωση στο πλαίσιο της εαρινής συνόδου του Ταμείου σύμφωνα με την ανταποκρίτρια της ΕΡΤ.

Η Κρ. Λαγκάρντ υπογράμμισε ακόμη πως "δεν έχουν ικανοποιηθεί οι όροι μας και γι' αυτό δεν έχουμε πρόγραμμα με την Ελλάδα". Παραδέχεται όμως πως υπάρχει πρόοδος σε μεταρρυθμίσεις αλλά ανέφερε πως το χρέος είναι μη βιώσιμο. "Η ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, πρέπει να διεξαχθεί βάσει λογικών προβλέψεων" τόνισε.

Οι μεταρρυθμίσεις στη Ελλάδα, ανέφερε, πρέπει "να οδηγούν σε βιώσιμη ανάπτυξη και να μην έχουν προσωρινά αποτελέσματα όπως έχει γίνει κάποιες φορές στο παρελθόν".

Επισήμανε ακόμη πως οι ελληνικές αρχές γνωρίζουν ότι η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού είναι απολύτως απαραίτητη και πως το σημερινό σύστημα οδηγεί σε αθροιστικά συσσωρευμένο έλλειμμα.

Επίσης ο διευθυντής του τομέα Δημοσιονομικών Υποθέσεων του ΔΝΤ Βίτορ Γκασπάρ απαντώντας σε ερώτηση του CNN Greece ξεκαθάρισε πως η εκτίμηση για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016 είναι προσωρινή και πως τελεί υπό αναθεώρηση. "Δεν έχουμε τελικά μεγέθη αλλά εκτιμήσεις για το 2016”, ανέφερε. Ο ίδιος προσέθεσε πως αν το 3,3% επιβεβαιωθεί τότε θα έχει ξεπεραστεί σημαντικά ο αρχικός στόχος (0,50%) Ξεκαθάρισε ωστόσο πως αυτή η υπέρβαση του στόχου έχει βασιστεί σε προσωρινά μέτρα.

Για το εάν η ελληνική οικονομία μπορεί να διατηρήσει πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ για πολλά έτη ο ίδιος αποσαφήνισε πως από την πλευρά του το ΔΝΤ θεωρεί πως ρεαλιστικός στόχος για τα μεσοπρόθεσμα πλεονάσματα είναι 1,5%. Ο Γκασπάρ κατέληξε λέγοντας πως είναι σημαντικό το ελληνικό χρέος να καταστεί βιώσιμο και πως ως εκ τούτου θα απαιτηθεί αναδιάρθωση του χρέους εκ μέρους του επίσημου τομέα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ώρα για το κανονικό πραξικόπημα στην Τουρκία ήρθε με την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, καθώς ο τουρκικός λαός μετά από την 14ετή διακυβέρνηση του Erdogan και τη σκληρή επιχείρηση καταστολής και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, αρνήθηκε να δώσει την εντυπωσιακή «νίκη» που περίμενε ο Erdogan.

Το οριακό αποτέλεσμα που αμφισβητείται εκ των πραγμάτων, όχι μόνο λόγω των καταγγελιών για νοθεία, αλλά λόγω των συνθηκών μέσα στις οποίες εξελίχθηκε η προεκλογική εκστρατεία και πραγματοποιήθηκε το δημοψήφισμα, σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιεί την προσπάθεια του Erdogan να ανατρέψει το status quo της Τουρκίας και να επιβάλει ένα εντελώς νέο καθεστώς, προσαρμοσμένο στα δικά του μέτρα για την επόμενη τουλάχιστον 12ετία στην χώρα του. Οι κοινωνίες και οι χώρες δεν αντιμετωπίζονται με τους ποδοσφαιρικούς ορούς που χρησιμοποίησε ο κ. Erdogan, λέγοντας ότι είτε με 1-0 είτε με 5-0, μετράει μόνο η νίκη.

Και αυτή ακριβώς η απουσία νομιμοποίησης θα αποτελεί διαρκώς το σαράκι που θα σιγοτρώει τα θεμέλια του νέου καθεστώτος, αλλά και της ίδιας της Τουρκίας... Και θα αποτελεί διαρκώς τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τον φαινομενικά πανίσχυρο Νεοσουλτάνο.

Ακόμη κι αν όλες οι καταγγελίες περί νοθείας αποδειχθούν ψευδείς, ένα δημοψήφισμα το οποίο πραγματοποιήθηκε μετά από ένα οκτάμηνο, με την Τουρκία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς, περισσότερες από 40.000 συλλήψεις, κλείσιμο ΜΜΕ συλλήψεις δημοσιογράφων, δαιμονοποίηση των αντιπάλων του Erdogan και ουσιαστική φίμωση κάθε αντίθετης φωνής, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Όμως η διεθνής κοινότητα, ακόμη και η Ευρώπη παρά τις φωνές που ακούγονται σήμερα, έχει δείξει «προσαρμοστικότητα» σε τέτοιου είδους διαδικασίες, όταν η στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης χώρας γέρνει στη ζυγαριά περισσότερο, από τη Δημοκρατία, τις μειονοτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Tayyip Erdogan ο Νεοσουλτάνος πολιτικά πλέον είναι αντιμέτωπος μόνο με τον εαυτό του.

Το μεγαλείο και η αλαζονεία των τελευταίων ετών τον εμποδίζουν ίσως να δει καθαρά το που οδηγεί το μονοπάτι που ο ίδιος χάραξε για την Τουρκιά.

Δεν κρύβει ο Tayyip Erdogan ότι θέλει να είναι αυτός που θα επωφεληθεί του δικαιώματος διπλής εκλογής στη θέση του πανίσχυρου πλέον προέδρου της χώρας από τις προεδρικές εκλογές του 2019.

Το οριακό αποτέλεσμα της Κυριακής και μάλιστα υπό τις συνθήκες που περιγράψαμε και σε συμμαχία με το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα στον Erdogan, που είχε συνηθίσει να κερδίζει όλες τις εκλογικές μάχες με μεγάλα και συχνά συντριπτικά ποσοστά…

Για τον τούρκο ηγέτη δεν είναι όλα ρόδινα. Παρά τον πλήρη και ασφυκτικό έλεγχο στο εσωτερικό, το τουλάχιστον 50% του τουρκικού λαού είναι αντίθετο στις επιλογές του και κάθε άλλο παρά είναι διατεθειμένο να υπακούσει τυφλά στις διαταγές του.

Το κουρδικό στοιχείο αποξενώνεται όλο και περισσότερο από το ΑΚΡ και ελάχιστη εμπιστοσύνη έχει στις «αγαθές προθέσεις» του Erdogan για επίλυση του κουρδικού ζητήματος.

Οι εξωτερικές απειλές γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες. Και κυρίως οι κλασσικοί πυλώνες του τουρκικού κράτους, Στρατός, Αστυνομία, Δικαιοσύνη, αποσαθρωμένες πια από την επιχείρηση εξόντωσης των αντιπάλων και επιβολής ασφυκτικού ελέγχου από την ομάδα που περιτριγυρίζει τον Tayyip Erdogan, δεν θα αφήσουν να χαθεί η όποια ευκαιρία παρουσιασθεί, για να σηκώσουν κεφάλι.

Για να μπορέσει να αποσπάσει την νίκη στις Προεδρικές εκλογές το 2019, είτε θα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, να ξανακερδίσει την κουρδική ψήφο, να εμπνεύσει και τα φιλελεύθερα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας, είτε να συνεχίσει και να εντείνει τη σημερινή πολιτική περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το κυνήγι μαγισσών εναντίον εσωτερικών εχθρών, την ανακάλυψη διαρκώς εξωτερικών εχθρών, καλλιεργώντας το αίσθημα του ανάδελφου και αμυνόμενου έθνους που χρειάζεται ένα στιβαρό ηγέτη όπως ο ίδιος.

Πολύ φοβούμαι ότι ο Tayyip Erdogan έχει περάσει πια το όριο εκείνο που του επέτρεπε να ακολουθήσει τον πρώτο δρόμο. Έναν δρόμο που θα μπορούσε να μετατρέψει την Τουρκία σε μια ισχυρή χώρα με κοινωνική συνοχή, με ουσιαστικό περιφερειακό ρόλο, μια χώρα που θα εκσυγχρονίζεται και θα αποτελεί αυτό που είχε εκθειάσει στο πρώτο ταξίδι του ως πρόεδρος των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη ο Barack Obama: το μοντέλο μιας σύγχρονης δημοκρατίας για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Μια προσδοκία, η οποία διαψεύσθηκε από τα πράγματα και υποχρέωσε τον τέως Αμερικανό πρόεδρο στην ψυχρότητα με την Erdogan.

Ο άλλος δρόμος συνιστά πραγματικό πραξικόπημα, που θα επιχειρήσει να επιβάλλει εκ των προτέρων και χωρίς να χρειασθούν... νοθείες της τελευταίας στιγμής το αποτέλεσμα που θα καταστήσει τον Erdogan και τυπικά πανίσχυρο ηγεμόνα στις εκλογές του 2019.

Και με αυτό το νέο ιδιότυπο πραξικόπημα φλερτάρει εδώ και καιρό ο Tayyip Erdogan...

Η Ελλάδα απέναντι στην «Νέα Τουρκία»

ΥΓ: Ο δρόμος που τραβάει η Τουρκία είναι ασύμβατος με την Ευρώπη και τις δυτικές αξίες και αρχές. Τα συγχαρητήρια που έλαβε από τον πρόεδρο V. Putin (που δεν ενοχλείται ιδιαίτερα από παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων και δημοκρατικών ελευθεριών) και τον αλλοπρόσαλλο D. Trump, ίσως έδωσαν μια ανάσα στον Tayyip Erdogan. Όμως γνωρίζει και ο ίδιος ποσό ευκαιριακές είναι αυτές οι φιλίες…

Χωρίς να αναμένεται αλλαγή στάσης, πολύ σύντομα θα αποδεχθεί πως θα πολιτευθεί απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο… Πλέον δεν υπάρχουν τα άλλοθι της προηγούμενης δεκαετίας, ότι δεν είναι αρκετά ισχυρός, ότι τον υπονομεύει το κεμαλικό κατεστημένο και τον εμποδίζει να προβεί στα θετικά βήματα τα οποία υποτίθεται, ότι θα ήθελε να κάνει.

Τα πρώτα δείγματα γραφής θα δοθούν το επόμενο δίμηνο στην Κυπριακή ΑΟΖ, καθώς η Άγκυρα έχει απειλήσει με «λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων» για την προστασία των «συμφερόντων της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων» ενώ ήδη έχει στείλει και κρατάει σε ετοιμότητα σε τουρκικό λιμάνι της Μεσογείου το ερευνητικό σκάφος Barbaros.

Η Αθήνα δεν έχει άλλη επιλογή από αυτή της αναμονής, αλλά θα πρέπει να κινηθεί σε δύο επίπεδα:

Προς την Ε.Ε. και τους συμμάχους, εξηγώντας ότι η αντιπαράθεση με την Τουρκία, δεν πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή και σε κάθε περίπτωση εάν αυτό επιλέξει η Ευρώπη, οφείλει να σκεφθεί και πως θα ενισχύσει την ευρωπαϊκή χώρα που περισσότερο από όλες τις άλλες θα πληγεί, δηλαδή την Ελλάδα.

Πιθανότατα και παρά το γεγονός ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι σχεδόν παγωμένες, μόλις καταλαγιάσει η πολιτική κρίση στην Τουρκία και παρά τη δεδομένη ψυχρότητα λόγω της υπόθεσής και των Οκτώ Αξιωματικών, θα πρέπει να επιχειρηθεί η διερεύνηση των προθέσεων είτε σε ανώτατο υπηρεσιακό είτε σε πολιτικό επίπεδο.

Θα είναι δυο χρήσιμες κινήσεις, καθώς πρέπει βάσει πραγματικών γεγονότων και όχι βάσει ιδεοληψιών και επιθυμιών, να διαμορφωθεί μια μεσοπρόθεσμη στρατηγική,καθώς το καθεστώς αυτό που με τη μια ή την άλλη μορφή, θα καθιστά την Τουρκία απρόβλεπτη και συνεπώς επικίνδυνη θα είναι απέναντί μας για τουλάχιστον μια δεκαετία…

Νίκος Μελέτης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης

Έστω και με τις καθόλου αβάσιμες καταγγελίες της αντιπολίτευσης για νόθευση του αποτελέσματος στο πρόσφατο δημοψήφισμα, ο κ. Ερντογάν έχει τη βάση για να αλλάξει το πολίτευμα και να αναγορευθεί σχεδόν σε μονάρχη. Μένει να δούμε πως με την Τουρκία βαθιά διχασμένη ο ίδιος θα διαχειριστεί τις υπερεξουσίες του στο εσωτερικό, αλλά και πως θα πολιτευθεί στα εξωτερικά μέτωπα.

Ίσως και μέχρι πριν μερικούς μήνες ορισμένοι στην Αθήνα πίστευαν ότι το σουνιτικό ισλαμικό κόμμα του κ. Ερντογάν και ο ίδιος προσωπικά αποτελούν κάποιου είδους ευλογία για την Ελλάδα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αυτή η πεποίθηση άρχισε να παγιώνεται από το 2002 και μετά, λόγω της πρόσκαιρης ανακούφισης από τον φόβο που προκαλούσε η ανοικτά εχθρική στάση των κεμαλιστών έναντι της Ελλάδας. Την πεποίθηση αυτή ενίσχυσαν και κάποια συμβολικού χαρακτήρα ανοίγματα εκ μέρους του ισλαμικού καθεστώτος. Δεν εδράζεται, ωστόσο, σε ρεαλιστικές και ορθολογικές εκτιμήσεις για τις μακροπρόθεσμες στοχεύσεις του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ.

Αρκετοί παραπλανήθηκαν πιστεύοντας ότι ο κ. Ερντογάν θα εκδημοκράτιζε την χώρα του, θα σεβόταν το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες και θα συνέβαλε στην ουσιαστική βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όμως, διαψεύστηκαν οικτρά και αυτό θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση τα ερμηνευτικά και αναλυτικά τους εργαλεία και αναδεικνύει την ρηχότητα της σχολής πολιτικής σκέψης, την οποία εκπροσωπούν.

Η πολιτική ανάλυση με βάση τα συμφέροντα της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνεται απλώς με συνθήματα και θεωρητικά κλισέ παρμένα από κείμενα που γράφτηκαν αλλού. Για παράδειγμα, τα γνωστά ερμηνευτικά σχήματα “κεμαλιστές εναντίον ισλαμιστών” και “εκσυγχρονισμός εναντίον Ισλάμ” είναι ανεπαρκή για να κατανοήσουμε τις σημερινές δυναμικές στην Τουρκία. Η άκριτη αναπαραγωγή και εισαγωγή οπτικών και αναλυτικών σχημάτων οδηγεί σε κραυγαλέα σφάλματα.

Αλλιώς κατανοούν και ερμηνεύουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι την Τουρκία και αλλιώς οι Έλληνες. Άλλα τα συμφέροντα τους σε σχέση με την Τουρκία και άλλα τα δικά μας, παρά τις επιμέρους ταυτίσεις στα πλαίσια της ΕΕ. Εμείς οφείλουμε να διαβάζουμε τις εξελίξεις με τα δικά μας μάτια και μυαλά και με βάση τις δικές μας στρατηγικές επιδιώξεις και συμφέροντα, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη και τον ευρύτερο περίγυρο και τις σχετικές ισορροπίες.

Συστήματα εξουσίας και εθνική ασφάλεια

Είναι αληθές πως κατά την πρώτη περίοδο διακυβέρνησής του το ισλαμικό κόμμα ανέπτυξε μια φιλελεύθερη ρητορική και επέδειξε διάθεση εφαρμογής κάποιων δημοκρατικών πολιτικών μεταρρυθμίσεων και οικονομικών αλλαγών. Στόχος αυτού του δημοκρατικοφανούς ελιγμού των πρώτων ετών ισλαμικής διακυβέρνησης ήταν η αποδυνάμωση του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος, ο περιορισμός της ιδεολογικής επιρροής του δυτικού φιλελευθερισμού στη νεολαία των Αλεβιτών και στα ευρύτερα τμήματα των δυτικόφιλων νέων, καθώς και η διασφάλιση της ηγεμονίας του σουνιτικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην κοινωνία και στο κράτος.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής η σουνιτική κυβέρνηση οραματίστηκε και επεδίωξε τον υπό δική της ηγεσία συντονισμό και “ενοποίηση” του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου, καθώς και τον έλεγχο των κουρδικών πληθυσμών και των πολιτικών τους εκφράσεων στο Ιράκ και στη Συρία. Ο κ. Ερντογάν έδωσε προτεραιότητα και επένδυσε τεράστια ενέργεια και πόρους σε αυτά τα μέτωπα, τα οποία θεωρούσε κρίσιμα για την ασφάλεια, την ενότητα και το μέλλον της Τουρκίας. Το τουρκικό πολιτικό Ισλάμ, που είναι εξαιρετικά αντιδυτικό, αποτελούσε πάντα ένα εφεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Από τα χρόνια του ιστορικού του ηγέτη Νετζμεντίν Ερμπακάν ασκούσε συνεχώς δριμεία κριτική στους κεμαλιστές όχι μόνο για την αντιμετώπιση της θρησκείας, αλλά και για την αποτυχία τους να καταστείλουν την κουρδική εξέγερση, να σταθεροποιήσουν και να μεγαλώσουν την ισχύ και την επιρροή της Τουρκίας.

Η αντίληψη των ισλαμιστών περί δημοκρατίας περιοριζόταν στην απελευθέρωση της χρήσης της ισλαμικής μαντίλας στο δημόσιο πεδίο και σε ορισμένες διοικητικές αλλαγές. Αλλαγές που θα επέτρεπαν στα θρησκευόμενα τμήματα της κοινωνίας και στη δική τους εκλογική πελατεία να εισέρχονται απρόσκοπτα στον κρατικό μηχανισμό και στον οικονομικό ανταγωνισμό.

Οι ισλαμιστές πάντα κατηγορούσαν τους κεμαλιστές ότι μίκρυναν την Τουρκία και ότι ήταν φοβικοί απέναντι στους δυτικούς και στους πάσης φύσης υποτιθέμενους “εχθρούς” του μουσουλμανικού κόσμου. Υποστήριζαν την εφαρμογή πιο ριζοσπαστικών και λιγότερο παθητικών πολιτικών. Έτσι γαλούχησαν και τα κομματικά τους ακροατήρια. Γι’ αυτό οι γνωρίζοντες δεν εκπλήσσονται από την πρόσφατη ρητορική του κ. Ερντογάν περί αναθεώρησης συνθηκών και από τις αναφορές του στις κατ’ αυτόν “άδικες” απώλειες εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτός ο τρόπος σκέψης και η πολιτική κουλτούρα υπέβοσκε πάντα σε τμήματα της κοινωνίας, του κράτους και των ισλαμικών κομμάτων. Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε στην επιφάνεια και κατέλαβε κεντρική θέση στην τουρκική πολιτική σκηνή. Με λίγα λόγια, οι ισλαμιστές ήρθαν στην εξουσία με συγκεκριμένη αναθεωρητική ατζέντα και με την προσδοκία να διευρύνουν τα γεωγραφικά, κοινωνικά και διεθνοπολιτικά όρια επιρροής της Τουρκίας και όχι να φτάσουν σε “μηδενικά προβλήματα” με τους γείτονες.

Οφείλουμε δε να παραδεχθούμε ότι η επικοινωνιακή τους πολιτική υπήρξε στο παρελθόν αρκετά επιτυχής, αν και πλέον έχει καταρρεύσει. Η όποια τουρκική ήπια ισχύς, που με κόπο χτίστηκε από το 2000 και εντεύθεν, δεν υπάρχει πια. Στο εσωτερικό, το ΑΚΡ παραπλάνησε εκατομμύρια πολίτες. Ουσιαστικά ήταν ένα εφεδρικό σύστημα διακυβέρνησης που αυτοπαρουσιάζεται ως δήθεν αντισυστημικό. Υπέκλεψε ψήφους υποσχόμενο εκδημοκρατισμό και οικονομική ανάπτυξη. Για ένα διάστημα έδωσε τέτοια δείγματα γραφής. Τώρα και τα δύο αυτά αιτήματα έχουν μπει για τα καλά στον πάγο. Η συνεχής άσκηση βίας και η σκληρή καταστολή εκ μέρους της κυβέρνησης είναι σημάδι απονομιμοποίησης και παρακμής.

Οι προσδοκίες της Αθήνας

Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής των ισλαμιστών του ΑΚΡ για να “μεγαλώσει η Τουρκία”, η Ελλάδα και η Κύπρος θεωρήθηκαν ως δευτερεύοντα προβλήματα. Γι’ αυτό και η δημόσια ρητορική και η διπλωματική συμπεριφορά της σουνιτικής κυβέρνησης τροποποιήθηκε, ρίχνοντας προσωρινά τους τόνους και περιορίζοντας τις εντάσεις. Ήταν ένα θετικό αλλά παραπλανητικό σημάδι.

Ο περιορισμός των ελληνοτουρκικών εντάσεων στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν δεν ήταν αποτέλεσμα της ειλικρινούς επιθυμίας του για σεβασμό του διεθνούς δικαίου και για σχέσεις καλής γειτονίας. Η ύφεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις υπήρξε απόρροια των εσωτερικών κρατικών μετασχηματισμών στην Τουρκία, της νέας στρατηγικής του σουνιτικού πολιτικού μεγαλοϊδεατισμού και της αυτοπεποίθησής του. Αντιλαμβανόταν πλέον την Ελλάδα ως δευτερεύουσα απειλή και σχετικά εύκολα διαχειρίσιμη σε δεύτερη φάση, μετά την επίλυση των μειζόνων προβλημάτων στα ανατολικά σύνορα.

Δεν θα πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε το βεβαρημένο ιστορικό των ισλαμιστών. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης εκδιώχθηκαν επί κυβέρνησης του ισλαμιστή Αντάν Μεντερές την δεκαετία του 1950. Η εισβολή στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε όταν στην εξουσία βρισκόταν μια συμμαχία της κεμαλικής “αριστεράς” του Μπουλέντ Ετσεβίτ με την ισλαμική δεξιά του Νετζμεντίν Ερμπακάν, ο οποίος πίεζε για εισβολή. Ο Τουργκούτ Οζάλ τη δεκαετία του 1980 και όλοι οι συστημικοί πολιτικοί αντλούσαν πάντα, αν και σε διαφορετικό βαθμό, από την δεξαμενή του σουνιτικού Ισλάμ και από την πολιτική ιδεολογία που ενέπνευσε.

Οι ελληνικές προσδοκίες για σταθεροποίηση των σχέσεων και συνεργασία με την Τουρκία του κ. Ερντογάν έχουν περιοριστεί, αφενός λόγω της σειράς των προκλήσεων, αφετέρου λόγω της περίπλοκης κατάστασης που επικρατεί στη γειτονική χώρα. Δεν πρέπει να καλλιεργούμε υψηλές προσδοκίες σε αυτή την φάση ούτε και να εγκλωβιζόμαστε σε καταστροφικά διλήμματα. Μια σχολή σκέψης στην Αθήνα υποστηρίζει πως η Τουρκία ενδυναμώνεται διαρκώς λόγω δημογραφίας, οικονομίας και εξοπλισμών. Άρα, κάθε καθυστέρηση στην επίλυση των “ελληνοτουρκικών εκκρεμοτήτων”, όπως λανθασμένα περιγράφουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό, αυξάνει το κόστος μελλοντικών διευθετήσεων για την Ελλάδα.

Αυτή η προσέγγιση είναι παραπλανητική και δεν στηρίζεται σε πραγματικά εμπειρικά δεδομένα και σε ορθολογική και σε βάθος κατανόηση των διεθνών ισορροπιών και της κατάστασης στην Τουρκία. Μάλλον φλερτάρει με έναν ιδιότυπο ιδεολογικό δογματισμό. Πρόκειται για αναλυτική αδυναμία.

Δυστυχώς, ούτε η Σκύλλα του κεμαλισμού ούτε και η Χάρυβδη του πολιτικού Ισλάμ υπόσχονται σταθερότητα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μαζί με την ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στην παρούσα φάση, η μόνη εγγύηση για καλύτερες ελληνοτουρκικές σχέσεις και συνεργασία είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας, του ορθολογισμού, των ελευθεριών και του πλουραλισμού στην Τουρκία.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία κάνει σταδιακά το «επόμενο» βήμα στην Κύπρο, καθώς αργά χθες το βράδυ και ενώ είχαν προηγηθεί οι προκλήσεις στο Αιγαίο, ανήγγειλε την διεξαγωγή σεισμογραφικών ερευνών από το BARBAROS HAYREDDIN PASA από τις 21 Απρίλιου μέχρι τις 30 Ιουνίου σε περιοχες της Κυπριακής υφαλοκρηπίδας ανοικτά της Αμμόχωστου.

Η περιοχή αυτή αφορά το «Οικόπεδο Ε» το οποίο παράνομα είχε θέσει σε διαδικασία παραχώρησης αδειών το Κατοχικό καθεστώς ,με πλειοδότη φυσικά την …κρατική τουρκική εταιρία ΤΡΑΟ.

Η NAVTEX 410/17 με την οποία η Τουρκία εξαγγέλλει τις έρευνες του BARBAROS έρχεται μετά από ένα μπαράζ προκλήσεων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, που προαναγγέλλουν θερμή Άνοιξη και καλοκαίρι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτή η «προσήλωση» στις προκλήσεις με στόχο την Λευκωσία και την Ελλάδα εκδηλώνονται όταν η Τουρκία έχει θεωρητικά άλλες πολύ σοβαρότερες προτεραιότητες.

Η Άγκυρα τις προηγούμενες ημέρες είχε δεσμεύσει περιοχές νοτιοδυτικά της Πάφου (Navtex 404/17) εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και του FIR Λευκωσίας για πραγματοποίηση ασκήσεων με πραγματικά πυρά και με την Navtex 403/17 είχε αναγγείλει ότι τουρκικό πολεμικό σκάφος θα «ρυμουλκήσει υποβρύχια συσκευή» σε περιοχές λίγα μίλια έξω από τα κυπριακά χωρικά ύδατα νοτίως της Λάρνακας εκεί ακριβώς που η Κύπρος έχει εξαγγείλει την πραγματοποίηση σεισμογραφικών ερευνών από το σκάφος R/V RAMFORM HYPERION προειδοποιώντας όλα τα παραπλέοντα σκάφη να αποφύγουν την περιοχή σε απόσταση 10 ν.μ. καθως το σεισμογραφικό σκάφος θα βυθίσει και θα ρυμουλκεί καλώδια 4Χ10.000 μέτρα.

Ν.Μ.

Η Τουρκικη NAVTEX:

410/17
MEDITERRANEAN SEA
SEISMIC SURVEY, BY R/V BARBAROS HAYREDDİN PAŞA AND M/V BRAVO SUPPORTER BETWEEN 21 APR-30 JUN 17 IN AREA BOUNDED BY;

A. 35 15.92 N - 033 59.82 E
B. 35 07.02 N - 034 07.22 E
C. 35 06.43 N - 034 18.52 E
D. 35 01.53 N - 034 22.43 E
E. 35 16.18 N - 034 47.88 E
F. 35 24.57 N - 034 40.00 E
G. 35 28.98 N - 034 47.02 E
H. 35 37.62 N - 034 39.45 E

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Marc Pierini

Μια επανάσταση συνέβη μόλις στην Τουρκία, όπου ο πρόεδρος κήρυξε τη νίκη στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου και τώρα θα μεταμορφώσει το σύνταγμα της χώρας για να αποκτήσει διευρυμένες εκτελεστικές εξουσίες. Η νίκη ήταν ένα πενιχρό 51%, σε σχέση με τη δηλωμένη του φιλοδοξία για 60%. Αλλά το γεγονός είναι πως ο Recep Tayyip Erdogan έχει τώρα γίνει ο απόλυτος άρχων της Τουρκίας. από την άλλη πλευρά, έχει απομακρύνει τη χώρα του από την προοπτική μιας στενής πολιτικής συμμαχίας με την ΕΕ. Αυτό μπορεί να ταιριάζει και στις δύο πλευρές, αλλά όχι στην τουρκική δημοκρατία.

Η εκστρατεία για το δημοψήφισμα ήταν τεταμένη και άδικη. Το στρατόπεδο του "ναι” επωφελήθηκε και από τον κρατικό μηχανισμό και τον τεράστιο μηχανισμό του κυβερνώντος ΑΚΡ. Η φυλακισμένη πολιτική ηγεσία του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) δεν μπορούσε να διεξάγει εκστρατεία. Οι υποστηρικτές του "όχι” παρενοχλούνταν συστηματικά. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είναι σε ισχύ από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου έδωσε στην κυβέρνηση πρόσθετα μέσα ελέγχου. Και πριν ξεκινήσει η καταμέτρηση των ψήφων, το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο κήρυξε τα άκυρα ψηφοδέλτια, αποδεκτά. Επομένως, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος τώρα αμφισβητείται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο, το HDP και το Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (CHP).

Ανεξαρτήτως του που καταλήγουν αυτές οι νομικές καταγγελίες, ο Τούρκος ηγέτης ήδη προχωράει με τη νέα πολιτική οργάνωση. Ο ρυθμός είναι πιθανώς πιο βιαστικός από ό,τι θα ήταν μετά από μια σαρωτική νίκη, διότι ο Erdogan θέλει να αποφύγει ερωτήματα για τη νομιμότητα της αλλαγής. Τέτοια ερωτήματα θα υπάρχουν πιθανώς για κάποιο διάστημα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έρχονται σε διάστημα μικρότερο των δύο ετών από τις εκλογές του Ιουνίου 2015, όταν το ΑΚΡ δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία και καθώς το "όχι” επικράτησε και στις τρεις μεγάλες πόλεις, Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη. Ο Τούρκος πρόεδρος απέρριψε άμεσα τις επικριτικές ανακοινώσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΑΣΕ στις 17 Απριλίου.

Επιπλέον, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία παρατείνεται, δίνοντας στον πρόεδρο ευρείες εκτελεστικές εξουσίες ενώ παράλληλα τροποποιεί το σύνταγμα. Σε αυτή τη νέα Τουρκία, ένα πιο μετριοπαθές πολιτικό κλίμα είναι εξαιρετικά απίθανο.

Μια από τις πρώτες ανακοινώσεις που έγιναν το βράδυ της 16ης Απριλίου, ήταν πως θα ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία επαναφοράς της θανατικής ποινής. Υπάρχουν δύο πιθανά κίνητρα πίσω από αυτή τη βιαστική κίνηση. Ένα είναι ότι θέλει να δώσει μία σαφή ένδειξη ότι η αμφισβήτηση του τουρκικού κράτους, μπορεί να οδηγήσει τους διαφωνούντες σε θάνατο. Το άλλο είναι ότι θέλει να προκαλέσει έμμεσα μια κατάρρευση των διαπραγματεύσεων ένταξης στην ΕΕ χωρίς να το δηλώσει επισήμως η Άγκυρα. Με άλλα λόγια, "η εθνική βούληση” -σε συμφωνία με το ΑΚΡ- θα οδηγούσε στην επαναφορά της θανατικής ποινής, και τότε θα έπρεπε η ΕΕ να κηρύξει το τέλος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Εάν χρειαστεί, η κυβέρνηση θα μπορούσε να διοργανώσει νέο δημοψήφισμα τόσο για το θέμα της θανατικής ποινής όσο και για τις σχέσεις με την ΕΕ.

Γενικότερα, οι ηγέτες της ΕΕ μπορούν να περιμένουν ότι θα γίνει συνήθεια πλέον μια σκληρή ρητορική από την Άγκυρα. Εξάλλου, στη διάρκεια της εκστρατείας πριν το δημοψήφισμα, αρκετοί ηγέτες της ΕΕ χαρακτηρίστηκαν "υπολείμματα των Ναζί” και φασίστες οι οποίοι θα μπορούσαν "να επαναφέρουν τους θαλάμους αερίων”, και η ΕΕ χαρακτηρίστηκε ως "σάπια ήπειρος”. Ένας αντιευρωπαϊκός λόγος είναι πιθανό να παραμείνει ο στυλοβάτης της εξωτερικής πολιτικής του Erdogan, μια χρήσιμη συσκευή που δικαιώνει μια ισχυρή ηγεσία.

Ούτε οι ΗΠΑ θα γλιτώσουν, ιδιαίτερα καθώς τρία εκκρεμή ζητήματα είναι σν ανοιχτές πληγές. Πρώτον, ο εξόριστος κληρικός Fethullah Gulemn, ο οποίος κατοικεί στις ΗΠΑ, είναι απίθανο να εκδοθεί στην Τουρκία, όπως έχει ζητήσει η Άγκυρα. Δεύτερον, η αμερικανική υπόθεση που εκκρεμεί τώρα ενώπιον αμερικανικού δικαστηρίου εναντίον του Τούρκου επιχειρηματία reza Zarrab, ο οποίος κατηγορείται ότι βοήθησε το Ιράν να αποφύγει τις διεθνείς κυρώσεις μέσω ενός τεράστιου συστήματος εμπορίας χρυσού, παραμένει οδυνηρό αγκάθι για το περιβάλλον του προέδρου. Τρίτον, η απόκλιση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον για τον μελλοντικό στρατιωτικό ρόλο των συριακών κουρδικών δυνάμεων, γνωστές ως Λαϊκές Μονάδες Προστασίας (YPG) στη συριακή σύγκρουση, είναι οξεία.

Ενώ η διαιρεμένη χώρα θα συνεχίσει να συζητά για το μέλλον της δημοκρατίας της, αυτό που έχει σημασία για τους Ευρωπαίους ηγέτες και πολίτες είναι τι έρχεται στη συνέχεια για την Τουρκία. Στην εξωτερική πολιτική, οι απογυμνωμένες αντιλήψεις έρχονται αντιμέτωπες με την πραγματικότητα: η Τουρκία τώρα θα μοιάζει περισσότερο με μια δημοκρατία της Κεντρικής Ασίας παρά με μια δημοκρατία της ΕΕ. Η χώρα θα απομακρυνθεί από τα πολιτικά πρότυπα της ΕΕ που κάποτε διακήρυττε ως φιλοδοξία της, ενώ παράλληλα υποστηρίζει ότι όλα αυτά γίνονται στο όνομα της δημοκρατίας. Πέρα από τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας, ένα καθεστώς με ένα άτομο να ασκεί την εκτελεστική εξουσία, θα βοηθήσει στην εφαρμογή μιας αντί-κεμαλικής επανάστασης (η αποκαλούμενη εκδίκηση των Μαύρων Τούρκων) και θα εισάγει ένα θρησκευτικό-συντηρητικό κοινωνικό πρότυπο.

Εν ολίγοις, με το νέο σύνταγμα, το πολιτικό project της ενοποίησης της Τουρκίας στην ΕΕ έχει τελειώσει. Αυτό βολεύει την τουρκική ηγεσία, διότι η παραμικρή κίνηση επιστροφής σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο κράτους δικαίου θα αποτελούσε εμπόδιο στην απόλυτη προεδρική εξουσία. Κυνικά, αυτό θα βόλευε και αρκετούς ηγέτες της ΕΕ οι οποίοι είτε δεν πείστηκαν ποτέ για τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας είτε έχουν απογοητευτεί από την μαζική κατάλυση του κράτους δικαίου στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Μια περισσότερο συναλλακτική σχέση τώρα θα είναι ο κανόνας μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Οι προτεραιότητες θα περιλαμβάνουν την τελωνειακή ένωση ΕΕ-Τουρκίας, την προώθηση της συνεργασίας κατά της τρομοκρατίας και την εφαρμογή της προσφυγικής συμφωνίας που υπεγράφη το Μάρτιο του 2016 μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας. Η γενικότερη ρητορική για κοινές ευρωπαϊκές αξίες και ότι η ΕΕ είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας, θα παραμείνουν στα χαρτιά για την Άγκυρα, αλλά θα έχουν μηδενική αξιοπιστία όταν οι τροποποιήσεις του συντάγματος γίνουν νόμος της χώρας. Ως μια εναλλακτική λύση στην ένταξη, οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια εξατομικευμένη συνεργασία με την Άγκυρα παράλληλα με τη νέα μετά το Brexit σχέση μεταξύ της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτό θα είχε το πλεονέκτημα της εκκαθάρισης μακροχρόνιων ασαφειών.

Σε προσωπικό επίπεδο, με εξαίρεση το ΝΑΤΟ και τη διάσκεψη κορυφής της G20, οι προοπτικές να φιλοξενηθεί ο Τούρκος πρόεδρος από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, πλέον απομακρύνονται. Αφότου η Τουρκία αποφάσισε να επανέλθει σε μια ανοιχτά επιθετική ρητορική με την Ευρώπη και να στραφεί σε ένα αυταρχικό σύστημα, οι ευκαιρίες για φωτογραφίες σε επιχρυσωμένες πολυθρόνες θα έφεραν και υψηλό εκλογικό τίμημα για τους Ευρωπαίους ηγέτες στη χώρα τους. Παρά την παράδοση της ΕΕ ότι μπορεί να φθάσει στα άκρα στην προσπάθειά της να βρει κοινά σημεία με τρίτους, οι υψηλόβαθμες συναντήσεις με την Τουρκία θα γίνουν σπάνιες. Η σχέση θα παραμείνει, αλλά θα γίνει πιο ψυχρή.

Η εναπομείνασα πρόκληση θα είναι να διατηρηθεί η ελπίδα μιας επιστροφής -μια μέρα- σε μια πιο δημοκρατική Τουρκία και να μην εξισωθούν όλοι οι πολίτες της Τουρκίας με την ηγεσία τους. Πώς η ΕΕ θα συνεχίσει να τείνει χέρι προς τους Τούρκους δημοκράτες, είναι τώρα ένα πιο σοβαρό ερώτημα από ποτέ άλλοτε.

CarnegieEurope
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου