Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Απρ 2017


Τα πανηγύρια των υποστηρικτών του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα δεν έχουν τον παλμό που θα ήθελε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ούτε και τη μαζικότητα. Η νίκη του Τούρκου προέδρου, άλλωστε, αποδεικνύεται πύρρειος, αφού το ποσοστό του «ναι» είναι οριακά πάνω από το 51%, γεγονός που ανοίγει μεν το δρόμο προς την υπερεξουσία μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης για τον Ερντογάν, αλλά δεν έχει τις διαστάσεις του θριάμβου που επεδίωξε όλο το προηγούμενο διάστημα, ανεβάζοντας τους τόνους της ρητορικής του και βάλλοντας κατά πάντων στο εξωτερικό, στοχεύοντας στο εσωτερικό του ακροατήριο.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, όμως, αναδεικνύει ταυτόχρονα μια Τουρκία διαιρεμένη: Οι πλούσιες μεγάλες πόλεις, τα παράλια και οι περιοχές των Κούρδων ψήφισαν «όχι» - ο Ερντογάν χάνει ακόμη και την πρωτεύουσα Άγκυρα- ενώ η ενδοχώρα των φτωχών και με χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο ψήφισε «ναι», δίνοντάς του την πολυπόθητη νίκη.

Με καταμετρημένο το 99,92% των ψήφων, το «ναι» ελάμβανε 51,3%, έναντι 48,7% του «όχι». Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι ξεκάθαρο, δήλωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με πηγές από το προεδρικό γραφείο.

Όπως ανέφεραν οι ίδιες πηγές, ο πρόεδρος Ερντογάν είχε τηλεφωνικές συνδιαλέξεις με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ και τον ηγέτη του εθνικιστικού κόμματος Ντεβλέτ Μπαχτσελί προκειμένου να τους συγχαρεί για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Επιπλέον, ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους είπε στον Τούρκο πρωθυπουργό κατά την τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν ότι είναι ευγνώμων προς το τουρκικό έθνος καθώς έδειξε τη βούλησή του στην κάλπη.

Υπερεξουσία μετά το «ναι»

Υπερεξουσία τον Τούρκο πρόεδρο δίνει η προτεινόμενη από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνταγματική αναθεώρηση, που θα γίνει πράξη μετά τη διαφαινόμενη επικράτηση του «ναι» στο δημοψήφισμα.

Ουσιαστικά, ο πρόεδρος θα αποφασίζει για όλα, η προεδρική θητεία παρατείνεται στα πέντε έτη από τέσσερα που ισχύουν τώρα, ενώ οι εκλογές θα γίνονται αντίστοιχα, ανά τετραετία και όχι πενταετία.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για το δημοψήφισμα ο Ερντογάν έκανε ό,τι μπορούσε να για επικρατήσει το «ναι» και το διαφαινόμενο αποτέλεσμα δείχνει ότι ναι μεν κέρδισε, αλλά χωρίς να καταφέρει να επιτύχει θρίαμβο. Τα αρχικά εντυπωσιακά αποτελέσματα που έδιναν στο «ναι» ποσοστά κοντά στο 65% βαίνουν μειούμενα και πλέον αποτελεί στοίχημα πόσο πάνω από το 50% θα είναι το τελικό ποσοστό για το «ναι».

Υπενθυμίζεται, ότι κατά την προεκλογική περίοδο ο Ερντογάν εξαπέλυσε επιθέσεις κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γερμανίας με ιδιαίτερη ένταση, ενώ οι προκλήσεις στο Αιγαίο ήταν περισσότερες και εντονότερες.

Τα εκλογικά αποτελέσματα, αλλά κυρίως ο χάρτης των περιοχών που ψήφισαν «ναι» και «όχι», ωστόσο, αναδεικνύουν «δύο Τουρκίες»: Το όχι στον σουλτάνο Ερντογάν επικρατεί στις μεγάλες πόλεις και τα παράλια της χώρας, ενώ το ναι στη συνταγματική αναθεώρηση είπε η ενδοχώρα και οι κατά τεκμήριο φτωχότερες περιοχές της χώρας.

Χαρακτηριστικό είναι πάντως το εκλογικό αποτέλεσμα στην Κωνσταντινούπολη- «έδρα» του Ερντογάν, αφού έχει διατελέσει δήμαρχος της Πόλης: Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, με καταγεγραμμένο το 95% των ψήφων στην Κωνσταντινούπολη, το «όχι» φαίνεται να προηγείται με 50.91%, ενώ το «ναι» βρίσκεται στο 49.09%.

Στην πρωτεύουσα Αγκυρα, με καταγεγραμμένο το 94% των ψήφων το «όχι» προηγείται οριακά με 50.14%, ενώ το «ναι» βρίσκεται στο 49.86%.

Ερντογάν: Όλοι να σεβαστούν την απόφαση του έθνους μας, ειδικά οι σύμμαχοί μας

Όλοι πρέπει να σεβαστούν την απόφαση του έθνους μας, ειδικά οι σύμμαχοί μας, ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Τούρκος πρόεδρος, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος.

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους υποστήριξε ότι η στήριξη των πολιτών για την συνταγματική αναθεώρηση αυξήθηκε στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Σύμφωνα με τον Τ. Erdogan, οι ψηφοφόροι του εξωτερικού συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία του "ναι" στο δημοψήφισμα. Ο πρόεδρος της Τουρκίας ανέφερε επίσης ότι όλα τα άρθρα της συνταγματικής αναθεώρησης θα τεθούν άμεσα σε ισχύ, ορισμένα θα τεθούν σε ισχύ το Νοέμβριο του 2019.

Ο Τ. Erdogan μίλησε για μια ιστορική απόφαση που έλαβε ο τουρκικός λαός κι ότι η μεταρρύθμιση αυτή είναι η σημαντικότερη στην ιστορία της Τουρκίας.

"Θέλω να ευχαριστήσω έναν έναν τους ψηφοφόρους μας " δήλωσε ο πρόεδρος Erdogan σε διάγγελμα που απηύθυνε για το δημοψήφισμα.

Ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους τόνισε πως ελπίζει τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος θα ωφελήσουν την Τουρκία.

Σύμφωνα με τον ίδιο τα ανεπίσημα αποτελέσματα δείχνουν ότι ο αριθμός των ψήφων υπέρ του "ναι" ανέρχεται σε 25 εκατομμύρια, ήτοι 1,3 εκατομμύρια περισσότεροι ψήφοι έναντι του "όχι".

Γιλντιρίμ: To "ναι" η καλύτερη απάντηση στους πραξικοπηματίες και στις ξένες δυνάμεις

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Binali Yildirim δήλωσε σε ομιλία που εκφώνησε ενώπιον πλήθους υποστηρικτών του κυβερνώντος κόμματος και του προέδρου Erdogan ότι "είμαστε ένα Έθνος", ενώ υπογράμμισε ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διεξήχθη σήμερα στην Τουρκία είναι η καλύτερη απάντηση σε εκείνους που βρίσκονται πίσω από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον ίδιο, το αποτέλεσμα υπέρ του "ναι" είναι η καλύτερη απάντηση στους Κούρδους αυτονομιστές και όλες τις ξένες δυνάμεις που είναι εχθρικά διακείμενες προς την Τουρκία.

Ο επικεφαλής της τουρκικής κυβέρνησης επισήμανε ότι η Τουρκία ανοίγει μια νέα σελίδα στη δημοκρατική της ιστορία και υπογράμμισε ότι ο τελευταίος λόγος ανήκει στο Έθνος και το Έθνος είπε "ναι" στη συνταγματική αναθεώρηση.

Μιλώντας από τα κεντρικά του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην Άγκυρα, ενώπιον πλήθους υποστηρικτών, ο Yildirim τόνισε ότι τώρα θα προχωρήσει στις απαραίτητες προετοιμασίες για τη διεξαγωγή εκλογών το 2019.

Γκρίζοι Λύκοι: Αδιαμφισβήτητο επιτυχημένο επίτευγμα

Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διεξήχθη σήμερα στην Τουρκία συνιστά ένα "αδιαμφισβήτητο επιτυχημένο επίτευγμα".

Επιπλέον επισήμανε ότι όλοι πρέπει να σεβαστούν το αποτέλεσμα του σημερινού δημοψηφίσματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάποια στιγμή η Γερμανία θα εγκατελείψει το πλοίο που βυθίζεται, την Ευρωζώνη, έχοντας απομυζήσει τους πάντες και επιθυμώντας να διαφοροποιήσει το δικό της νόμισμα, από το νόμισμα των σκλάβων – παραμένοντας όμως ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης και κατακτητής της ηπείρου μας

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, το 42% του πληθυσμού της Ιταλίας είναι πλέον εναντίον του ευρώ, ενώ μόλις το 32% έχει εμπιστοσύνη στην Ευρωζώνη – κυρίως λόγω του ότι έχουν συνδέσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η οικονομία τους (μεγάλο δημόσιο χρέος, πολύ υψηλά κόκκινα δάνεια, κίνδυνοι κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, μεγάλη μείωση της βιομηχανικής παραγωγής), με το κοινό νόμισμα. Η αυξανόμενη αρνητική τοποθέτηση εναντίον του ευρώ και της νομισματικής ένωσης δεν αφορά μόνο τις ακροδεξιές παρατάξεις, αλλά διευρύνεται σε όλα τα κόμματα – ενώ συνοψίζεται στην εξής έκφραση:
Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, αλλά μία μορφή διακυβέρνησης, με στόχο την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που το έχουν υιοθετήσει – καθώς επίσης την καταστροφή των κοινωνικών επιτευγμάτων. Αυτό που δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκ πριν από 70 χρόνια, προσπαθεί να το επιτύχει σήμερα μέσω των δεσμών του ευρώ” (πηγή).
Εν προκειμένω όμως, οι Ιταλοί διαχωρίζουν πλέον καθαρά τους Γερμανούς από τη Γερμανία, όπως αποδεικνύεται από τα βιβλία που γράφονται – μεταξύ των οποίων από το «Πλούσια Γερμανία, φτωχοί Γερμανοί» (πηγή). Επίσης από το «Σκοτώνοντας την Ευρώπη» και κυρίως από το «Τέταρτο Ράιχ» (πηγή) – όπου ενοχοποιείται καθαρά η γερμανική κυβέρνηση για την υποδούλωση της Ευρώπης με οικονομικά όπλα.
Σε κάθε περίπτωση, το ευρώ χαρακτηρίζεται ως το νόμισμα των σκλάβων, μέσω του οποίου έχουν υπερχρεωθεί τα κράτη σκόπιμα, έτσι ώστε να χάσουν την εθνική τους κυριαρχία – με χειρότερο παράδειγμα όλων την Ελλάδα που έχει χάσει τα πάντα, δίνοντας ως εγγύηση ολόκληρη τη δημόσια περιουσία της συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών της αποθεμάτων, καθώς επίσης την ιδιωτική με την απάτη του ξεπουλήματος των τραπεζών.
Σύμφωνα δε με ορισμένους Ιταλούς, οι Έλληνες δεν έχουν συνειδητοποιήσει την προδοσία των κυβερνήσεων τους, οι οποίες έχουν δώσει γη και ύδωρ στους ξένους – ειδικά στους Γερμανούς που φαίνεται πλέον καθαρά πως στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση, επειδή κατάφερε να περάσει νόμους που, εάν το είχε προσπαθήσει η οποιαδήποτε προηγούμενη, θα είχαν επαναστατήσει οι πάντες. Όταν θα δουν όμως το λογαριασμό θα είναι πάρα πολύ αργά – κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να τους συγχωρήσουν τα παιδιά τους.
Τα παραπάνω σημαίνουν βέβαια πως οι Ιταλοί, όπως πολλοί άλλοι λαοί, αναζητούν λύση στο πρόβλημα του χρέους, λόγω του οποίου προκαλούνται όλα τα υπόλοιπα, με την έξοδο της χώρας τους από την Ευρωζώνη –όπου όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να επιβιώσουν, έτσι όπως έχει εξελιχθεί η οικονομική τους κατάσταση.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ελλάδα, η οποία αναζητάει τη λύση στην υιοθέτηση της δραχμής – σε συνδυασμό με την αθέτηση της πληρωμής του δημοσίου χρέους, με την αιτιολογία πως είναι παράνομο, επαχθές ή/και καταχρηστικό, χωρίς όμως να μπορούν να απαντηθούν ορισμένα πολύ βασικά ερωτήματα (ανάλυση).
Η φυλακή του ευρώ

Στο σημείο αυτό έχει ίσως ενδιαφέρον η τοποθέτηση ενός Γερμανού, ο οποίος είναι διευθυντής του ινστιτούτου Max Planck στην Κολωνία – στην παλαιότερη συνέντευξη του σε ένα ισπανικό περιοδικό, όπου μίλησε για την ανάγκη κατάργησης του ευρώ, επειδή θεωρεί πως είναι καταστροφικό (πηγή).
Ειδικότερα τονίζει ότι, η οικονομία των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα επιδεινώνεται συνεχώς, καθώς επίσης πως η Γερμανία θα ευημερεί όλο και περισσότερο – αφού δεν υπάρχουν μηχανισμοί αναδιανομής στη Ευρώπη (όπου τα πλεονάσματα του ενός κράτους θα κάλυπταν τα ελλείμματα του άλλου), ενώ η Γερμανία δεν θα συμφωνήσει ποτέ, όσον αφορά τη δημιουργία τους.
Εν προκειμένω θα περίμενε βέβαια κανείς πως ο Γερμανός θα τοποθετούταν υπέρ της επιστροφής όλων των χωρών μαζί στην προ ευρώ εποχή (άρθρο) – με την υιοθέτηση μίας πολιτικής τύπου Keynes για την καταπολέμηση της κρίσης, ως εναλλακτική λύση της φυλακής του ευρώ. Παραδόξως όμως τάχθηκε εναντίον της πολιτικής αυτής, με την έννοια πως δεν θα επιτρεπόταν ποτέ η υιοθέτηση της από τις τράπεζες και τις χώρες δανειστές, όπως είναι η Γερμανία.
Αναρωτήθηκε λοιπόν (α) από πού θα δανειζόταν η Ισπανία, εάν επέστρεφε στην πεσέτα, καθώς επίσης (β) με ποιές προϋποθέσεις (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.), έτσι ώστε το χρέος της να είναι βιώσιμο. Με απλά λόγια ήθελε να πει πως οι νεοφιλελεύθερες αγορές δεν θα απαιτούσαν λιγότερες παραχωρήσεις από τα κράτη, από αυτές που επιβάλλει η Γερμανία, για να τα δανείσουν με βιώσιμα επιτόκια. Η απάντηση βέβαια δεν είναι τόσο πολύπλοκη, όσο νομίζει. Ειδικότερα τα εξής:
(α)  Η Ισπανία θα δανειζόταν χρήματα από τις τράπεζες της. Για να δρομολογηθεί βέβαια αυτό, οι τράπεζες θα δανειζόταν αντίστοιχα ποσά από την κεντρική της χώρας – όπως ακριβώς συμβαίνει στην Ευρωζώνη, όπου οι τράπεζες δανείζονται χρήματα από την ΕΚΤ και αγοράζουν τα ομόλογα των κρατών τους.
Θα μπορούσε φυσικά να αγοράζει η κεντρική τράπεζα απ’ ευθείας από το κράτος τα ομόλογα που εκδίδει – έτσι ώστε να πάψει να υπάρχει ο μεσάζοντας και να περιορισθεί η δύναμη του τραπεζικού συστήματος. Πόσο μάλλον μετά από τα τεράστια προβλήματα που έχει προκαλέσει στα κράτη – όπως είναι τα κόκκινα δάνεια, τα δομημένα ομόλογα, οι διασώσεις από το δημόσιο, τους μετόχους, τους ομολογιούχους ή τους καταθέτες κοκ.
(β)  Με καμία προϋπόθεση. Ειδικότερα, εκτός της Ευρωζώνης όλες οι κεντρικές τράπεζες του πλανήτη αγοράζουν τα ομόλογα των κρατών τους, χωρίς κανένα πρόβλημα – αφού αυτή είναι ακριβώς η βασική λειτουργία τους. Εάν τότε κάποιος θέλει να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους, για να μην δημιουργείται πληθωρισμός, τότε απλά επιλέγει ένα πολιτικό κόμμα που έχει αυτόν ακριβώς το στόχο.
Εάν όμως επιθυμεί να έχουν το δικαίωμα του καθορισμού της ποσότητας χρήματος μόνο οι τράπεζες, τότε είναι εκτός των κανόνων της δημοκρατίας – αφού στα δημοκρατικά πολιτεύματα δεν αποφασίζουν οι τράπεζες για τον προϋπολογισμό, αλλά τα Κοινοβούλια.
Με απλά λόγια, ένα κράτος είναι τότε μόνο εθνικά κυρίαρχο, όταν η χρηματοδότηση των δαπανών του προϋπολογισμού του δεν εξαρτάται από άλλους – ενώ όταν συμβαίνει το αντίθετο, τότε δεν αναφέρεται κανείς σε κράτος, αλλά σε αποικία, όπως είναι τα τελευταία έξι χρόνια η Ελλάδα (στην αρχή για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, ενώ σήμερα στο διηνεκές).
Επίλογος

Ολοκληρώνοντας η πλήρης διάλυση της Ευρωζώνης, με την επιστροφή όλων των χωρών στην αφετηρία, είναι απολύτως εφικτή από οικονομικής άποψης. Ειδικά στα σύγχρονα χρηματοπιστωτικά συστήματα, όπου δεν χρεοκοπούν ούτε οι κεντρικές τράπεζες, ούτε τα κράτη – αφού έχουν τη δυνατότητα να χρηματοδοτούνται στο διηνεκές, μέσω των ομολόγων που αγοράζουν σε απεριόριστες ποσότητες οι κεντρικές τους τράπεζες, αρκεί να διατηρούν τα εξωτερικά τους χρέη υπό έλεγχο (ή να δανείζονται μόνο στο δικό τους νόμισμα).
Εάν τώρα πρέπει να παραμείνει το ευρώ για άλλους λόγους, όπως είναι η διατήρηση της ειρήνης στην ήπειρο μας, η διευκόλυνση των συναλλαγών, η κατοχή ενός ισχυρού νομίσματος κλπ., τότε οφείλει να δρομολογηθεί άμεσα μία ριζική μεταρρύθμιση – η οποία θα καθιστά δυνατή τη στήριξη των κρατών από την κεντρική τους τράπεζα (ΕΚΤ) οποτεδήποτε χρειαστεί, την καταπολέμηση των ευρωπαϊκών ασυμμετριών που προκαλεί η πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα της γερμανικής κυβέρνησης κοκ.
Προφανώς χωρίς τους εφιαλτικούς εκβιασμούς που βίωσαν η Ιρλανδία, η Κύπρος και η Ελλάδα στο παρελθόν εκ μέρους της ΕΚΤ (ανάλυση) – ούτε φυσικά με τη σταδιακή μετατροπή των αδύναμων κρατών σε προτεκτοράτα των ισχυρών και ειδικά της Γερμανίας, την οποία εγκαινίασε ξανά η Ελλάδα.
Επόμενο στάδιο θα ήταν η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης – χωρίς την οποία το νόμισμα είναι καταδικασμένο. Ακολουθεί μία ραδιοφωνική συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο από το Μάιο του 2016, η οποία αφορούσε την τότε αξιολόγηση – έτσι ώστε να καταλάβει κανείς πως τίποτα δεν έχει αλλάξει έκτοτε.



AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος

Χάρηκε η Τουρκία μετά την αμερικανική επίθεση κατά της Συρίας με πυραύλους. Δεν έδειξε όμως τον ίδιο ενθουσιασμό και η όψιμη σύμμαχός της Ρωσία. Αμέσως μετά, κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι η Τουρκία επανέρχεται στην παλαιά της θέση περί απομακρύνσεως του προέδρου Άσαντ από την εξουσία. Μια τέτοια εξέλιξη θα τη φέρει ξανά σε τροχιά σύγκρουσης με τη Ρωσία. Τα πράγματα ήσαν διαφορετικά μία μόλις εβδομάδα νωρίτερα. Τότε οι Τούρκοι ήσαν χολωμένοι με τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών είχε στην ουσία απορρίψει τα αιτήματά τους να παραμεριστούν οι Κούρδοι της Συρίας και στη θέση τους να δράσει κατά του Ισλαμικού Κράτους ο τουρκικός στρατός. Ούτε παντρεύεσαι ούτε αλλάζεις συμμάχους ανά εβδομάδα. Αυτές οι σχέσεις χτίζονται σε βάθος χρόνου. Η στάση της Τουρκίας έναντι των ΗΠΑ και της Ρωσίας δείχνει τον ζόφο που βιώνει η εξωτερική πολιτική της γείτονος χώρας. Η πλέον χαρακτηριστική φωτογραφική αποτύπωση αυτού του αδιεξόδου ήταν η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Ρωσίας με αναπεπταμένες τις σημαίες τους στην πόλη Μανμπίτζ (αρχαία Ιεράπολη Συρίας) στις αρχές Μαρτίου. Λίγες ημέρες πιο πριν, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είχε ανακοινώσει την πρόθεση της χώρας του να καταλάβει το Μανμπίτζ για να απομακρύνει την κουρδική πολιτοφυλακή. Αμερικανοί και Ρώσοι μπήκαν ανάμεσα στον τουρκικό στρατό και τους Κούρδους ως ασπίδα προστασίας για τους τελευταίους.

Το μάλλον θετικό υπέρ του Ερντογάν αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν πρόκειται να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Η Τουρκία βρίσκεται αντικειμενικά σε δεινή θέση και αυτό οφείλεται κυρίως στον ηγέτη της. Στο εσωτερικό της χώρας μαίνεται ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος με τους Κούρδους. Ήταν αποτέλεσμα της επιλογής Ερντογάν το καλοκαίρι του 2015 να προκηρύξει νέες εκλογές προκειμένου να επιτύχει καλύτερο αποτέλεσμα για το κόμμα του, που θα του επέτρεπε να αλλάξει το πολιτικό σύστημα της χώρας. Το Ισραήλ ακόμη δεν έχει συνέλθει από τη διάρρηξη της στρατηγικής σχέσης του με την Τουρκία τον Μάιο του 2010, όταν ο Ερντογάν επέλεξε να χρηματοδοτήσει τον στολίσκο που με ναυαρχίδα το πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» θα έσπαγε τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οι σχέσεις της Τουρκίας με Συρία και Αίγυπτο είναι τραγικές. Οφείλονται στην επιλογή Ερντογάν να βοηθήσει μέσω των Αραβικών Ανοίξεων μουσουλμανικές σουνιτικές αδελφότητες να ανέλθουν σε αυτά τα δύο κράτη στην εξουσία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Τουρκία μετατράπηκε σε παράρτημα της συριακής κρίσεως. Είναι σήμερα η χώρα με τους περισσότερους πρόσφυγες παγκοσμίως. Οι επισήμως καταγεγραμμένοι Σύροι ανέρχονται σε 3.000.000. Δίπλα σε αυτούς πρέπει να ζουν έως 1.000.000 πρόσφυγες και μετανάστες από διάφορες χώρες. Ένα δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η από κοινού υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους, από Τουρκία, Σαουδική Αραβία και κράτη του Κόλπου, έχει μεταφέρει τις ακρότητες των φανατικών ισλαμιστών στις μεγάλες τουρκικές πόλεις. Το χειρότερο από όλα είναι ότι οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχουν περίπου το 25% του εδάφους της χώρας τους, δίπλα ακριβώς στα σύνορα με την Τουρκία. Εν αντιθέσει προς τους Κούρδους του Ιράκ που τα έχουν βρει με την Τουρκία, οι Κούρδοι της Συρίας ελέγχονται πλήρως και καθοδηγούνται από τον Οτσαλάν και το PKK.

Μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, μόνη λύση για τον Ερντογάν είναι να προσπαθήσει να βρει διαύλους επικοινωνίας με τους Κούρδους. Θα αναλύσει σωστά την κατάσταση; Αμφίβολο, καθότι οι άνθρωποι με τους οποίους οδήγησε το ισλαμικό κόμμα στην εξουσία έχουν όλοι απομακρυνθεί. Στη θέση τους βρίσκονται μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του ή αυλοκόλακες που τους τραβά η οσμή του χρήματος. Κατά τα λοιπά, η Τουρκία θα συνεχίσει να κατρακυλά προς μια κατάσταση σουνιτικού Ιράν. Αυτό δεν είναι καλό για την Ελλάδα.

* Ο κ. Άγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Νέδος

Στην Αθήνα δεν υπάρχει ούτε μισός εν ενεργεία ή επί τιμή διπλωμάτης, ο οποίος πιστεύει ότι είναι δυνατόν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να χάσει το δημοψήφισμα αυτής της Κυριακής. Απαντες εκτιμούν ότι το υπολογισμένο ρίσκο που έχει πάρει από τον περασμένο Ιούλιο δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε άδοξο πολιτικό τέλος το μεγαλόπνοο σχέδιο θεμελιώδους μεταρρύθμισης που έχει οραματιστεί ο πρόεδρος της Τουρκίας για τη χώρα του. Στην Αθήνα δεν προτίθενται να σχολιάσουν με οποιοδήποτε τρόπο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όπως αυτό θα ανακοινωθεί το βράδυ της Κυριακής. Πιθανότατα η ελληνική κυβέρνηση θα κινηθεί στο ίδιο πλαίσιο που έχει περίπου ήδη περιγράψει ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς, ο οποίος εκτιμά ότι η Ελλάδα δεν θα πρέπει να εμπλακεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο, είτε στην ενδοτουρκική πολιτική συζήτηση, είτε στα μέτωπα που έχει ανοίξει ο κ. Ερντογάν, περιλαμβανομένων και εκείνων με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Βάσει μιας γενικότερης συλλογιστικής περί επιφυλακτικής ουδετερότητας, στην Αθήνα εξετάζονται δύο βασικά σενάρια, τα οποία δεν συνδέονται με την απάντηση στο δημοψήφισμα, αλλά με τη συνολική εξέλιξη των πραγμάτων στην Τουρκία το επόμενο χρονικό διάστημα. Το πρώτο σενάριο έχει θετική απόχρωση. Εφόσον ο κ. Ερντογάν επιτύχει έγκριση της συνταγματικής μεταρρύθμισης την οποία έχει θέσει σε δημοψήφισμα, η πολιτική κατάσταση στην Τουρκία θα ηρεμήσει. Αυτό θα σήμαινε ότι θα δοθεί η δυνατότητα να αρχίσουν ξανά οι τακτικές διμερείς επαφές, να δρομολογηθεί η επόμενη «διακυβερνητική» συνάντηση και, ενδεχομένως, να δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος και για την επίλυση του Κυπριακού.

Το δεύτερο σενάριο δεν είναι και τόσο θετικό. Σε περίπτωση επικράτησης του «όχι» ή μιας οριακής πλειοψηφίας του «ναι», σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων γεγονότων, θα μπορούσε να πυροδοτηθεί περαιτέρω εσωστρέφεια, κάτι εξ ορισμού αρνητικό και για τα ελληνοτουρκικά.

Τα γεγονότα θα μπορούσαν να είναι η πιθανή περαιτέρω καθοδική πορεία της τουρκικής οικονομίας, η ανανέωση επί μακρόν της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και κλιμάκωση της επίθεσης απέναντι σε πολιτικά κόμματα ή και ομάδες του πληθυσμού, καθώς επίσης και μια διάψευση των προσδοκιών της Αγκυρας για τον ρόλο της στη Συρία και το Ιράκ. Ως προς το ελληνοτουρκικό σκέλος, διπλωματικές πηγές παρατηρούν ότι οι τελευταίοι 12 μήνες είναι οι χειρότεροι σε διμερές επίπεδο κατά τη σχεδόν 15ετή πολιτική κυριαρχία του κ. Ερντογάν στην Τουρκία.

Οι εκκρεμότητες είναι αρκετές: η ένταση στο Αιγαίο –όπου οι αερομαχίες είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο–, η υπόθεση των «οκτώ» που ο κ. Ερντογάν θεωρεί μια προσωπικά ενοχλητική λεπτομέρεια, αλλά και το Κυπριακό. Ιδιαίτερα ως προς το Κυπριακό, τις τελευταίες ημέρες συγκεντρώνεται αρκετή ένταση όχι τόσο γύρω από τις διακοινοτικές συζητήσεις, οι οποίες θα συνεχιστούν στις 20 Απριλίου, όσο για το φυσικό αέριο. Η Αγκυρα έχει ποικιλοτρόπως διαμηνύσει ότι θεωρεί «μονομερή» ενέργεια τη σύναψη συμβολαίων για έρευνες και γεωτρήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας εντός της ΑΟΖ της και τις επόμενες ημέρες προγραμματίζει την «κάθοδο» ερευνητικού πλοίου για τουρκικές σεισμικές έρευνες. Γενικώς, η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά, όπως φαίνεται, βαρύνουσα σημασία για την τουρκική εξωτερική πολιτική, κάτι που –μεσοπρόθεσμα– θα μπορούσε να εντείνει την ήδη υπάρχουσα απόκλιση απόψεων ανάμεσα στην Αγκυρα και την Αθήνα για την περιοχή.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Πολιτική ιδιοφυϊα». «Δικτάτορας». «Καλόψυχος». «Ύπουλος». «Ικανός ηγέτης». «Απολυταρχικός ρατσιστής». Διαβάζοντας κανείς αυτούς τους χαρακτηρισμούς, δύσκολα θα υπέθετε πως αναφέρονται στον ίδιο άνθρωπο.

Κι όμως, ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει χωρίσει τη χώρα στα δύο. Κάποιοι μιλούν για έναν χαρισματικό πολιτικό που επανέφερε την ελευθερία στην Τουρκία, ενώ άλλοι κάνουν λόγο για έναν καρεκλοκένταυρο δυνάστη που φυλακίζει οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί του.

Μπορεί το δημοψήφισμα να αφορά τη συνταγματική αναθεώρηση, όμως έχει καταστεί σαφές πως το «ναι» ή «όχι» συνιστά μια άτυπη ψήφο εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Τούρκου προέδρου.

Την τελευταία εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα, άνθρωποι από όλα τα μέρη της Τουρκίας αποκάλυψαν στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters τι θα ψηφίσουν, αλλά και τον λόγο για τον οποίο θα στηρίξουν το «ναι» ή το «όχι».

Ο πλανόδιος πωλητής από το Ντιγιάρμπακιρ, Χικμέτ Γκουντούζ, 52 ετών, δηλώνει ότι θα ψηφίσει «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα. Ο Γκουντούζ ελπίζει ότι η ψήφος του θα συμβάλει στο να έρθει η ειρήνη στην Τουρκία. «Μου αρέσει ο χαρακτήρας του προέδρου Ερντογάν. Είναι λίγο οργισμένος και λίγο απολυταρχικός, αλλά η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη», υποστηρίζει ο ίδιος.

Η 19χρονη Πελίν Ισιλάκ, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Γαλατασαράι υποστηρίζει το «όχι». «Είμαι ενάντια στον Ερντογάν, αλλά θα ήμουν ενάντια ακόμη και στον πατέρα μου εάν ζητούσε να έχει τόση εξουσία», τονίζει.

Ο συνταξιοδοτημένος τραπεζίτης Μεχμέτ Εμίν Ερελβανλί από το Τσεσμέ, 62 ετών τάσσεται υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα. «Δημοσιογράφοι φυλακίζονται. Διορίζει υπουργούς, δικαστές, εισαγγελείς πρυτάνεις... Έχει ήδη αρκετή εξουσία, αλλά ζητά περισσότερη», σχολιάζει. «Εάν αυτό συνεχισθεί, θα τελειώσει πολύ άσχημα», εκτιμά.

Η 40χρονη Σεβντεγκούλ Αϊντίν Μουνγκάν, καθηγήτρια παθολογίας και κάτοικος Τραπεζούντας είναι υποστηρίκτρια του «ναι». «Όσο ήμουν φοιτήτρια είχα σοβαρό πρόβλημα στο πανεπιστήμιο λόγω της μαντίλας μου. Είμαι ευγνώμων στον πρόεδρο Ερντογάν, γιατί υπό την κυριαρχία του ένιωσα ξανά άνθρωπος, ένιωσα πως έχω το δικαίωμα να εργάζομαι με ρούχα που εκφράζουν τον τρόπο ζωής μου», αναφέρει.

Η συνταξιούχος δασκάλα Μελέκ Αλγκίν Αϊγιαντίνκ, 60 ετών, δηλώνει πως θα ψηφίσει «όχι». «Είμαι σοσιαλίστρια και άθεη. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ το ΑΚΡ. Ο Ερντογάν είναι αχόρταγος για εξουσία, δεν θα είναι ποτέ ευχαριστημένος με όση έχει», λέει, ενώ σημειώνει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας είναι η έλλειψη δημοκρατίας.

Ο ιδιοκτήτης καταστήματος στο Τσεσμέ, Ιλτέρ Ετικέ, 31 ετών, θα ψηφίσει «ναι» στο δημοψήφισμα. «Ο Ερντογάν είναι μια πολιτική ιδιοφυϊα. Τον αγαπώ. Για την δημοκρατία, οι αλλαγές αυτές είναι απαραίτητες», σχολιάζει, ενώ επισημαίνει πως αν υπερισχύσει το «ναι», το πρόβλημα του ΡΚΚ θα λυθεί άμεσα.

Ο 63χρονος Δήμαρχος του Ουμρανιγιέ, ιδρυτικό μέλος του κυβερνώντος ΑΚΡ, Χασάν Καν, δηλώνει ένθερμος υποστηρικτής του «ναι». «Το σύστημα αυτή τη στιγμή προάγει τη σταθερότητα. Χρειαζόμαστε σταθερή και αποφασιστική ανάπτυξη. Αν εφαρμοστούν οι αλλαγές που προωθούνται με το δημοψήφισμα, όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν. Η ανεργία και η τρομοκρατία θα λυθούν».

Ο δημοσιογράφος Μουσταφά Γκοκτάς, 47 ετών, θα στηρίξει το «ναι». «Είμαι θρησκευόμενος και συντηρητικός. Ο Ερντογάν μας αγαπά, μας καταλαβαίνει, καταλαβαίνει τις ανάγκες μας. Είναι ο άνθρωπος του έθνους μας».

Ο Αρμέν Ντεμιρζιγιάν, 55χρονος βιβλιοπώλης στο Ντιγιαρμπακίρ, δηλώνει αριστερός και υποστηρικτής του «όχι». «Δεν γίνεται ένας μόνο άνδρας να κυβερνά τη χώρα», τονίζει ενώ αναφέρει πως το να ανήκεις στην αρμένικη κοινότητα δημιουργεί διαφορετικά προβλήματα. «Το ΑΚΡ δεν έκανε αρκετά για τους Αρμένιους. Στα σχολεία ακόμα διδάσκουν με βάση το τουρκικό σύστημα, ενώ η Τουρκία ακόμα δεν έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μέλος της Ε.Ε.», προσθέτει.

Η βουλευτής του ρεπουμπλικανικού κόμματος της αντιπολίτευσης (CHP), Ντιντέμ Ενγκίν, 39 ετών, προελαύνει υπέρ του «όχι». «Η κυβέρνηση θέλει να αναθρέψει μία γενιά πιστών, αλλά η Τουρκία χρειάζεται μια γενιά που καινοτομεί και θέτει ερωτήματα», λέει.

Ο ιδιοκτήτης εστιατορίου στο Ντιγιαρμπακίρ, Χαλούκ Οζακίν, 32 ετών, θα ψηφίσει «όχι» στο δημοψήφισμα. «Θα πω "όχι" στο πολεμικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα. Υπάρχει πολλή και βίαια ένταση. Ο Ερντογάν είναι ύπουλος. Νομίζω πως όσοι ψηφίζουν "ναι" δεν ξέρουν τι ψηφίζουν πραγματικά. Το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι η έλλειψη δημοκρατίας», τονίζει.

Ο συνταξιούχος κατασκευαστής Μουζαφέρ Ακσακάλ, 65 ετών, θα ψηφίσει «όχι». «Αν νικήσει το "ναι" το κοινοβούλιο θα αχρηστευθεί πλήρως, το μέλλον της χώρας και το δικαίωμα να κηρύττει πόλεμο θα είναι στα χέρια ενός μόνο ανθρώπου», υποστηρίζει ενώ προσθέτει πως η κυβέρνηση Ερντογάν ακολουθεί πάντα ρατσιστικές πολιτικές.

Η 68χρονη επιχειρηματίας Ντιλσάτ Γκιουλσεβίμ Αρίνκ από το Τσεσμέ, θα στηρίξει το «όχι». «Είμαι μοντέρνα και κεμαλική. Δεν θέλω να μας κυβερνά κάποιος σαν Σουλτάνος στον θρόνο του. Το "όχι" δεν θα σταματήσει τον Ερντογάν, αλλά θα του διδάξει ένα μάθημα. Είναι πολύ απολυταρχικός».

Ο έμπορος Αντίλ Αϊντίν, 47 ετών, από το Ντιγιαρμπακίρ, θα ψηφίσει «ναι» την Κυριακή, αλλά «με μισή καρδιά». «Θα ψηφίσω "ναι" αλλά με μισή καρδιά. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος καταλληλότερος να ηγηθεί της χώρας από τον Ερντογάν. Παλαιότερα οι άλλες χώρες δεν έδιναν σημασία στους Τούρκους ηγέτες, όμως τον Ερντογάν τον ακούν», ενώ προσθέτει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας είναι το κουρδικό.

Ο 56χρονος συγγραφέας Αχμέτ Ουμίτ θα ψηφίσει «όχι». «Το βασικό πρόβλημα της Τουρκίας είναι η κοινωνική συνοχή. Οι συνταγματικές αλλαγές θα έπρεπε να λύνουν τα υπάρχοντα προβλήματα και να ενισχύουν τη δημοκρατία, αλλά δεν το κάνουν. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι η κυριαχία ενός ανθρώπου, αλλά μια ανεξάρτητη εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, και ανεξάρτητα ΜΜΕ. Αν χάσεις τη χώρα σου, τι νόημα έχει μια νίκη στο δημοψήφισμα;», αναρωτιέται.

Η 49χρονη ξενοδόχος στο Τσεσμέ, Αϊνούρ Σουλού, θα ψηφίσει «ναι». «Είμαστε δυνατότεροι υπό την κυριαρχία του ΑΚΡ. Έχουμε καλύτερη οικονομία, και καλύτερα συστήματα υγείας και παιδείας. Η ανεργία είναι μεγάλο ψέμα. Έχουμε ελευθερίες. Ο καθένας μπορεί να πιει ρακί ή να κολυμπήσει με μπικίνι. Τώρα, ακόμα και οι γυναίκες που φορούν μαντίλα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερες», αναφέρει, ενώ προσθέτει πως η Ε.Ε. προωθεί την τρομοκρατία.

Η αγρότισσα Φατμά Πεκέρ, 58 ετών, θα ψηφίσει «ναι». «Αγαπώ τον πρόεδρο Ερντογάν πάρα πολύ. Είναι ισχυρός και μουσουλμάνος. Η μεγαλύτερη πρόκλησή μας είναι η τρομοκρατία. Η Ευρώπη και η Αμερική υποστηρίζουν το ΡΚΚ. Σε 10 χρόνια η Τουρκία θα είναι η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο», σχολιάζει.

Ο 57χρονος ψαράς Τσενγκίζ Τοπκού, θα ψηφίσει «όχι». «Είμαι πατριώτης. Στο παρελθόν ο Ερντογάν ήταν καλός άνθρωπος, αλλά πλέον έχει αλλάξει. Θέλω δημοκρατία, όχι μοναρχία. Τα συστήματα στα οποία κυριαρχεί ένα πρόσωπο οδηγούν σε πραξικοπήματα», σχολιάζει, ενώ προσθέτει πως μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας εκτός από την ανεργία και την τρομοκρατία είναι και η ρύπανση.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το τελευταίο εμπόδιο στην πορεία προς την απόλυτη ηγεμονία προσδοκά να υπερβεί ο Ταγίπ Ερντογάν στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Εχοντας διατελέσει για περισσότερα από έντεκα χρόνια πρωθυπουργός και τρία πρόεδρος, αλλά με περιορισμένες εξουσίες, ο άνθρωπος που θέλει να αντικαταστήσει τον Κεμάλ Ατατούρκ στο τουρκικό εθνικό υποσυνείδητο δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να αναθεωρήσει το σύνταγμα της χώρας του και να εγκαθιδρύσει ένα απολυταρχικό προεδρικό σύστημα εξουσίας, στο πλαίσιο του οποίου θα έχει υπό τον έλεγχό του την κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη, με το κοινοβούλιο σε έναν περισσότερο διακοσμητικό παρά ουσιαστικό θεσμικό ρόλο, καθώς απλώς θα καλείται να επικυρώνει τις επιλογές του.

Στην πορεία προς τον απώτερο στόχο συνεργάστηκε για χρόνια με τον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο τώρα κατηγορεί ως προδότη και τρομοκράτη, και πιο πρόσφατα με το ακροδεξιό κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης, καθώς είχε ανάγκη τις ψήφους του στην Εθνοσυνέλευση για την προκήρυξη του δημοψηφίσματος.

Ορόσημο στην πορεία του Ερντογάν αποτελεί το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, ημερομηνία που δεν προβάλλεται πλέον απλώς ως ημέρα μνήμης, αλλά της αποδίδονται και χαρακτηριστικά εθνικής επετείου. Για τον ισχυρό άντρα της Τουρκίας αποτελεί αφετηρία για την οικοδόμηση της νέας, «δικής του» Τουρκίας.

Λίγους μήνες μετά την απόπειρα, το «Κ» είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί την Αγκυρα και να διαπιστώσει τις υλικές καταστροφές αλλά και την πολιτική αξιοποίηση μιας προφανώς τραυματικής εμπειρίας για κάθε χώρα και λαό.

Οι πληγές που άφησε το πραξικόπημα

Αναμφίβολα οι πιο σοκαριστικές εικόνες ήταν στην τουρκική Εθνοσυνέλευση. Το να περπατάς στο εσωτερικό ενός βομβαρδισμένου κοινοβουλίου, που εξ ορισμού αποτελεί το κορυφαίο σύμβολο δημοκρατίας, είναι επώδυνο, σε όποια χώρα και αν είσαι. Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για τη γειτονική, με την οποία, παρά τις όποιες διαφορές μάς χωρίζουν και την επιθετική και συχνά προσβλητική ρητορική του Ερντογάν, υπάρχουν πολλά περισσότερα κοινά που μας ενώνουν.

Το σενάριο παίρνει δραματική, αν όχι τραγική, μορφή εάν αναλογιστεί κανείς ότι η επίθεση δεν έγινε από κάποια εχθρική δύναμη, αλλά από Τούρκους πιλότους και στρατιώτες. Οι εικόνες στο εσωτερικό του επιβλητικού κτιρίου της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης πληγώνουν κάθε άνθρωπο που πιστεύει στη δημοκρατία.

Το επόμενο ερώτημα είναι ποιος προκάλεσε την τραγική αυτή εξέλιξη, μαύρη κηλίδα στη σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας. Kαι εδώ αρχίζουν οι συνωμοσίες περί δυτικού δακτύλου, που κορυφώνονται με αναφορές στον ρόλο της CIA. Η συντριπτική πλειονότητα των Τούρκων θεωρεί ότι οι Αμερικανοί ήταν πίσω από την απόπειρα. Αυτή είναι η αίσθηση που εισέπραξε το «Κ» στη διάρκεια ενημερώσεων από Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους, αλλά και συζητήσεις με βουλευτές και απλούς πολίτες στην Αγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη.

Αυταρχικός, κυκλοθυμικός, συχνά αγενής και προσβλητικός έναντι πολιτικών αντιπάλων στο εσωτερικό, αλλά και λαών και ηγετών στο εξωτερικό, ο Ερντογάν με τη συμπεριφορά του έχει αφήσει άναυδη τη διεθνή κοινότητα.

Ως απόρροια μιας καλά ενορχηστρωμένης εκστρατείας παραπληροφόρησης, η κοινωνία βομβαρδίζεται καθημερινά με θεωρίες συνωμοσίας για τα σχέδια των «σταυροφόρων» της Δύσης να ανατρέψουν τον «πατερούλη» του τουρκικού έθνους και προστάτη του λαού. Δεν είναι μόνο ο «αμερικανικός ιμπεριαλισμός». Είναι και οι «Ευρωπαίοι φασίστες» και πρωτίστως τα «εγγόνια των ναζί».

Η απλουστευτική διαστρέβλωση της πραγματικότητας δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο. Είναι γνωστή παθογένεια της Τουρκίας, η οποία συναντάται, δυστυχώς, σε πολλές χώρες της περιοχής, της χώρας μας μη εξαιρουμένης.

Η αντιπαράθεση με τη Δύση, που έχει πλέον αποκτήσει πρωτοφανή χαρακτηριστικά φθόνου και μίσους, ξεκινά από παλιά, αλλά κορυφώθηκε μετά τη συγκρατημένη αντίδραση των δυτικών χωρών στο πραξικόπημα, καθώς ο Ερντογάν πιστεύει, και το δηλώνει ευθέως, ότι η συμπεριφορά Αμερικανών και Ευρωπαίων αποδεικνύει πως, ακόμη και αν δεν είχαν οργανώσει το πραξικόπημα, ήθελαν την ανατροπή του, αν όχι τη φυσική του εξόντωση.

Εκτός από τη μετωπική σύγκρουση με τον εξωτερικό «εχθρό», ο Τούρκος πρόεδρος πάει στο δημοψήφισμα επενδύοντας και στη διαίρεση της τουρκικής κοινωνίας σε «εμάς» και σε «αυτούς». Προβάλλει ένα εκρηκτικό μείγμα εθνικισμού, με έντονη θρησκευτική φόρτιση.

Οι μισοί Τούρκοι τον θαυμάζουν, πιστεύουν όσα λέει και τον ψηφίζουν. Οι άλλοι μισοί όχι απλώς τον απορρίπτουν, αλλά και τον απεχθάνονται, δεν πείθονται από το πολιτικο-θρησκευτικό του αφήγημα και αγωνιούν για την «επόμενη μέρα».

Είναι γεγονός ότι στη διάρκεια της ηγεσίας Ερντογάν, από το 2003 μέχρι σήμερα, το βιοτικό επίπεδο των Τούρκων πολιτών έχει ανέβει, με τη μεγαλύτερη πρόοδο να έχει σημειωθεί στον τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι τυχαίο ότι το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχει αυξήσει τα ποσοστά του στη διάρκεια των τελευταίων ετών.

Ο 63χρονος ηγέτης διαθέτει ένα αναμφισβήτητο επικοινωνιακό χάρισμα. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει κερδίσει τέσσερις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, τρεις βουλευτικές και μία προεδρική. Κατάφερε σταδιακά και μεθοδικά να διεισδύσει στα άδυτα του κρατικού μηχανισμού και να νικήσει εκ των έσω το βαθύ κράτος του κεμαλισμού, με αποτέλεσμα να είναι σήμερα αυτός ο κατεξοχήν εκφραστής των δημόσιων αλλά και των παρασκηνιακών δράσεων του κρατικού μηχανισμού. Αφαίρεσε εξουσίες από τις ένοπλες δυνάμεις που για δεκαετίες αποτελούσαν τον βασικό πυλώνα του κράτους, άλωσε τον χώρο της Δικαιοσύνης και τώρα επιχειρεί να υποβαθμίσει το κοινοβούλιο.

Οι πολίτες δηλώνουν περήφανοι για το γεγονός ότι τον περασμένο Ιούλιο βγήκαν στους δρόμους και σταμάτησαν ένα πραξικόπημα, προασπιζόμενοι τη δημοκρατία. Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς θέλει να πιστεύει ότι το έκαναν γιατί τον λατρεύουν. Και όμως, ίσως να το έκαναν γιατί αγαπούν τη χώρα τους και τη δημοκρατία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Αν και θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι η κυβέρνηση έχει εισέλθει σε φάση αποσταθεροποίησης, είναι κοινός τόπος πως έχει περιέλθει σε δυσχερή θέση. Όπως μας έχει δείξει η πείρα των χρόνων του Μνημονίου, ο πόλεμος κρίνεται στο πεδίο της οικονομίας. Και σ’ αυτό το πεδίο, η αισιόδοξη ρητορική του Τσίπρα δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα.

Η καταγραφόμενη αύξηση των δημοσίων εσόδων ναι μεν απομακρύνει τον κίνδυνο ενεργοποίησης του περιβόητου “κόφτη”, αλλά δεν προδιαγράφει την ανάκαμψη. Αντιθέτως, η κάλυψη των δημοσιονομικών στόχων με υπερφορολόγηση απορροφά πόρους από την πραγματική οικονομία, γεγονός που την καθηλώνει. Είναι θεμελιώδες ότι όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε τόσο άσκημη κατάσταση ούτε τα δημόσια οικονομικά, ούτε το ασφαλιστικό, ούτε το τραπεζικό σύστημα μπορούν να είναι υγιή.

Και εάν φέτος η κυβέρνηση μάλλον θα πιάσει τον μνημονιακό στόχο, θα είναι δύσκολο να συμβεί το ίδιο το 2017 και πολύ περισσότερο το 2018. Υπενθυμίζουμε ότι για φέτος η υποχρέωση είναι πρωτογενές πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ (περίπου 900 εκατ.), ενώ για τον επόμενο χρόνο είναι 1,75% (περίπου 3.350 εκατ.) και για το 2018 και μετά 3,5% (περίπου 6.700 εκατ.).

Για να προσεγγισθούν αυτοί οι στόχοι θα πρέπει η οικονομία να τρέξει με υψηλότατο ρυθμό ανάπτυξης που με τις υφιστάμενες συνθήκες είναι ανεδαφικός. Αυτό σημαίνει είτε επιβολή νέων φόρων σε μία υπερφορολογημένη οικονομία είτε ενεργοποίηση του “κόφτη”, δηλαδή οριζόντιες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για μισθούς και συντάξεις όσο και για την απόδοση του ήδη υποχρηματοδοτημένου κρατικού μηχανισμού.

Μία τέτοια εξέλιξη θα ρίξει ακόμα περισσότερες επιχειρήσεις και νοικοκυριά στον γκρεμό, συσσωρεύοντας περαιτέρω οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Στο πολιτικό επίπεδο, αυτό θα παροξύνει το ήδη βαρύ κλίμα δυσαρέσκειας που επικρατεί και στους κόλπους των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δημοσκοπήσεις είναι αποκαλυπτικές των εκλογικών διαρροών.

Ο Τσίπρας έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε μία απόφαση για σημαντική ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, η οποία και θα ανοίξει την πόρτα για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Προϋπόθεση είναι και το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης. Αυτή, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από την Αθήνα. Όπως φάνηκε και από τις διαπραγματεύσεις, το Κουαρτέτο όχι μόνο δεν βιάζεται, αλλά και προβάλλει μαξιμαλιστικές θέσεις.

Μία άμεση απόφαση για την ελάφρυνση θα είχε βαρύνουσα οικονομική σημασία, κυρίως στο επίπεδο της προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων. Θα είχε, επίσης, και υψηλό πολιτικό συμβολισμό. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι το σχετικό αίτημα του Τσίπρα, αν και έχει βρει σημαντικούς υποστηρικτές και στους κόλπους του ευρωιερατείου, τελικώς θα προσκρούσει στην επίμονη άρνηση του Βερολίνου.

Τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος είναι ασήμαντα και δεν μπορούν να “πουληθούν” πολιτικά από την κυβέρνηση. Εάν οι αποφάσεις για την ελάφρυνση παραπεμφθούν για μετά τις γερμανικές εκλογές (φθινόπωρο του 2017), η κυβερνητική ρητορική θα καταρρεύσει και μαζί της θα καταρρεύσουν και οι όποιες ελπίδες του Μαξίμου για πολιτικοεκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεμένη χειροπόδαρα από τα Μνημόνια, η Ελλάδα θυμίζει ισοβίτη. Προς το παρόν, στο Μαξίμου ελπίζουν ότι θα μειώσουν την ποινή και είναι ειλικρινείς όταν διαψεύδουν ότι σχεδιάζουν πρόωρες εκλογές. Αν, όμως, το επόμενο διάστημα οι ελπίδες τους αποδειχθούν φρούδες, θα τους τεθεί εκ των πραγμάτων το δίλημμα: Να παραμείνουν όσο γίνεται περισσότερο στην εξουσία, παρά την κλιμακούμενη πολιτική απομόνωση και εκλογική συρρίκνωση, ή να επιχειρήσουν μία ηρωική έξοδο, στήνοντας κάλπες και ελπίζοντας ότι θα παραμείνουν ο άλλος πόλος; Η μέχρι τώρα στάση τους οδηγεί στο συμπέρασμα πως θα επιλέξουν το πρώτο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να προβλέψει τις επόμενες κινήσεις του Ερντογάν, εάν -όπως φαίνεται- επικρατήσει στο σημερινό δημοψήφισμα

Λέγεται ότι το δημοψήφισμα για την συνταγματική μεταρρύθμιση στην Τουρκία, ενδέχεται να καθορίσει το μέλλον όχι μόνον του κράτους, αλλά και του διεθνούς χώρου. Αυτό είναι εκ των ουκ άνευ, με δεδομένο πως κάθε πολιτική αλλαγή, πόσο μάλλον συνταγματική, εκτρέπει την μέχρι εκείνη την στιγμή πορεία των πραγμάτων.

Το ερώτημα δύσκολα μπορεί να απαντηθεί, παρά μόνον αν απαντηθούν δύο άλλες παράμετροι: Πόσες από τις εξαγγελίες του Ερντογάν ήσαν ειλικρινείς ή επρόκειτο για προεκλογικά τεχνάσματα, και εκ δευτέρου, οι αποφάσεις του λαμβάνονται υπό της λογικής ή του θυμικού του; Οι παλινδρομήσεις του, και το ευμετάβλητο των ενεργειών του ως προς τις συναπτόμενες συμμαχίες προέρχονται εξ υπολογισμού, ή υπό στιγμιαίας συναισθηματικής φόρτισης;

Αν ο Ερντογάν εμφορείτο υπό δημοκρατικών συναισθημάτων, θα ήταν ευκολότερο να προβλέψουμε τις προσεχείς κινήσεις του, επειδή προφανώς και θα υπήρχαν γύρω του αξιόλογοι σύμβουλοι που θα τον απέτρεπαν από λανθασμένες κινήσεις. Όμως, αναμφιβόλως οι δικτατορικές του τάσεις είναι εμφανείς, όπως εμφανής είναι και η υπηρέτηση του συμφέροντος της οικογένειάς του, με τα πολλά σκάνδαλα που είναι μπλεγμένα τα μέλη της.

Έτσι, κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να προβλέψει τις επόμενες κινήσεις του. Όλες οι εκδοχές είναι πιθανές, με την πιο χαρακτηριστική του αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου ότι εύχεται να επικρατήσει το "ναι" πιστεύοντας πως ο Ερντογάν, αφού θα έχει επιτύχει του σκοπού του, δεν θα έχει λόγο να επιδεικνύει την ίδια σκληρότητα και θα πολιτευθεί με σωφροσύνη προς όφελος του λαού του.

Προσωπικώς, δεν αντιλαμβάνομαι ποια διαφορά θα υπάρξει στην ήδη δικτατορική διακυβέρνηση της Τουρκίας. Φρονώ, πως οι συνταγματικές αλλαγές, εάν επικυρωθεί το δημοψήφισμα, περισσότερο προσχηματικές θα είναι παρά ουσιαστικές. Απεναντίας, μεγάλη διαφοροποίηση θα υποστεί ο ψυχισμός του. Η μεγαλομανία του δεν θα μετριαστεί εάν ηττηθεί, απεναντίας θα αυξηθεί η σκληρότητά του εναντίον αυτών που θα θεωρήσει υπευθύνους ότι τον πολέμησαν. Το ίδιο όμως θα συμβεί και εάν επικρατήσει το "ναι", επειδή θα αυξηθεί η έπαρσή του αισθανόμενος δικαιωμένος, έχοντας μαζί του και την πλειοψηφία του λαού.

Τα ερωτήματα που καλούνται να απαντήσουν οι αναλυτές, είναι κατ’ αρχάς εάν θα κερδίσει κάτι η δημοκρατία στην Τουρκία. Εκείνο που φαίνεται να αγνοούν οι περισσότεροι, είναι ότι πλην των προσφάτως εξισλαμισθέντων Ελλήνων της αιγαιακής Τουρκίας και ορισμένων περιοχών του Πόντου, οι μουσουλμάνοι πολίτες, σε όλα τα ισλαμικά καθεστώτα, δεν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση τις δημοκρατικές διαδικασίες. Τούτο φαίνεται στον τρόπο της συμπεριφοράς του καθενός.

Ως προς το εάν θα επιδιώξει ειρηνική επίλυση του κουρδικού, έχω την γνώμη πως δεν θα το πράξει -παρά το ότι υπάρχουν πολλοί έγκυροι Τούρκοι αναλυτές και ακαδημαϊκοί που προκρίνουν ομοσπονδιακό σύστημα για την Τουρκία- και τούτο το συνάγω από την καταστροφή των κουρδικών πόλεων στην νοτιοανατολική Τουρκία.

Έχω εκφράσει την άποψη σ’ αυτήν την στήλη, εδώ και καιρό, ότι θεωρώ πως ο Ερντογάν καταστρέφει τις κουρδικές περιοχές για να υποχρεώσει τους Κούρδους σε εσωτερική μετανάστευση, και εν πολλοίς το επέτυχε, οικοδομώντας εκ νέου τις καταστραμμένες πόλεις, με χρήματα του ΟΗΕ και διεθνών οργανισμών, για να εγκαταστήσει Σύρους πρόσφυγες, αφενός επιδεικνύοντας φιλευσπλαχνία στο δράμα των προσφύγων, αφετέρου όμως αλλοιώνοντας πλήρως την σύνθεση του κουρδικού πληθυσμού στις εν λόγω περιοχές, με αποτέλεσμα να μη τίθεται ζήτημα αυτονόμησης, ελλείψει Κούρδων.

Για τα άλλα ζητήματα, σχέση με Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΗΠΑ-Ρωσία-Ισραήλ, ο Ερντογάν δεν έχει κανέναν ηθικό δισταγμό, την μια να συμμαχεί και την άλλη να εχθρεύεται, αναλόγως του συμφέροντός του. Εκείνο πάντως που είναι βέβαιο, είναι ότι απεκαλύφθη πλήρως η ασυνέπειά του, ώστε οι πάντες στην υφήλιο θα είναι επιφυλακτικοί στις συνομιλίες μαζί του. Και αυτό, είναι καθ’ ολοκληρία αρνητικό για την Τουρκία.
Θα μπορούσα, ακόμη, να πω, πως κάποια σενάρια σίγουρα ετοιμάζονται για αντικατάστασή του, με τρόπο όμως που δεν θα οδηγήσει σε εμφύλιο τον τουρκικό λαό. Κι αυτό μόνο με μια άλλη δικτατορική κυβέρνηση μπορεί να επιτευχθεί. Ακόμη και η εξάλειψή του με "επιδείνωση της υγείας" του, δεν φαίνεται ικανή να διατηρήσει την όποια σταθερότητα που παρουσιάζει σήμερα η Τουρκία.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας θα παραμείνει «στρατηγική προτεραιότητα» της Άγκυρας, υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, με άρθρο στην γαλλική εφημερίδα Le Figaro, ανήμερα του κρίσιμου δημοψηφίσματος για τη συνταγματική αναθεώρηση που, αν περάσει, θα εκχωρήσει σημαντικές εκτελεστικές εξουσίες στον προεδρικό θώκο.

Η προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση δρομολογεί ένα νέο κυβερνητικό σύστημα αλλά όχι και την αλλαγή του πολιτεύματος, σημειώνει ο Τσαβούσογλου, διαβεβαιώνοντας πως η Τουρκία θα παραμείνει ένα κοσμικό και δημοκρατικό κράτος Δικαίου.

Ο Τούρκος υπουργός εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για τα προσχώματα που έχουν «παγώσει» τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, υπενθυμίζοντας πως η Τουρκία ικανοποιεί τα κριτήρια του Μάαστριχτ σε τομείς όπως ο προϋπολογισμός και το δημόσιο χρέος, κάτι που «ακόμη και κράτη μέλη της ΕΕ» αδυνατούν να καταφέρουν.

Ο Τσαβούσογλου υπογραμμίζει επίσης πως κατά τη διακυβέρνηση του AKP, έγιναν σημαντικά μεταρρυθμιστικά βήματα για την ικανοποίηση των πολιτικών κριτηρίων της Κοπεγχάγης.

Παρά τις θετικές εξελίξεις όμως, κάποια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης «κατασκεύασαν εμπόδια» ώστε να μην ευοδωθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, ειδικά στα πεδίο της Δικαιοσύνης και της Νομοθεσίας. «Δεν είμαστε εμείς αυτοί που δεν θέλουμε να ανοίξουμε αυτά τα κεφάλαια στην συζήτηση αλλά η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση», σχολιάζει.

Ο υπουργός εξωτερικών της γειτονικής χώρας αναφέρθηκε και στην προσφυγική κρίση, υπενθυμίζοντας την συμβολή της Τουρκίας στις προσπάθειες της Ευρώπης να ελέγξει το πρόβλημα.

«Χάρη στην Τουρκία, η ακανόνιστη μετανάστευση από τη Συρία, το Ιράκ και άλλες χώρες, μειώθηκε στο ελάχιστο», τονίζει, σημειώνοντας πως από το πακέτο των έξι δισεκατομμυρίων ευρώ για τις προσφυγικές ροές, η Άγκυρα έχει λάβει μόλις 777 εκατομμύρια ευρώ.

Η Τουρκία υπέβαλε για πρώτη φορά «ενταξιακό αίτημα» το 1987 και οι επίσημες διαβουλεύσεις ξεκίνησαν το 2005. Όμως το 2007 η διαδικασία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, όταν η Γερμανία και η Γαλλία αντιτάχθηκαν στην προοπτική πλήρους ένταξης της Τουρκίας. Εν τω μεταξύ, η πιθανότητα επαναφοράς της θανατικής ποινής, όπως προωθείται από τον Ερντογάν θα τερμάτιζε κάθε προοπτική ένταξης, όπως έχει στο παρελθόν προειδοποιήσει και ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ.

Ο Τσαβούσογλου τονίζει πως η Τουρκία επιδιώκει μία φόρμουλα συνεργασίας και συνεννόησης με την Ευρωπαϊκή Ένωση με στόχο ένα κοινό, «φωτεινότερο μέλλον».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τεράστιες φωτογραφίες του προέδρου Ερντογάν και του πρωθυπουργού Γιλντιρίμ και ένα πανό που γράφει «Ψήφισε για το μέλλον μου Οχι» σε κτίριο της Κωνσταντινούπολης

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Τη μεγάλη πόλωση που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της Τουρκίας φέρνουν στο προσκήνιο οι τελευταίες αναλύσεις και τοποθετήσεις έμπειρων αναλυτών και δημοσιογράφων της γειτονικής χώρας λίγα εικοσιτετράωρα πριν από το ιστορικής σημασίας δημοψήφισμα. Τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα παρουσιάζουν πολύ διαφορετικές εικόνες και εκπέμπουν πολύ διαφορετικά μηνύματα προς το σύνολο της τουρκικής κοινωνίας.

Στο στρατόπεδο της κυβέρνησης επικρατούν τα ελπιδοφόρα μηνύματα που θέλουν την Τουρκία να πραγματοποιεί άλματα σε διάφορα πεδία μετά την επικράτηση του «Ναι» στο δημοψήφισμα. Στον αντίποδα, το στρατόπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει λόγο για όνειρα θερινής νυκτός και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Τουρκία. Παρόμοια είναι και η στάση των Κούρδων.

«Αυτό το δημοψήφισμα θα αποτελέσει ένα σημείο αναφοράς στην Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Το δημοψήφισμα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία περιορισμένης εμβέλειας συνταγματική αναθεώρηση». Αυτό υπογραμμίζει ένας από τους σημαντικούς ιδεολόγους της συντηρητικής παράταξης της Τουρκίας, ο Αμντουραχμάν Ντιλίπακ. Ο ίδιος εμφανίζεται σίγουρος για την επικράτηση του «Ναι» και τονίζει ότι μετά το τέλος του δημοψηφίσματος έρχονται σημαντικές αλλαγές στο τουρκικό πολιτικό σκηνικό. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) αλλάζει ηγεσία και στρατηγικές, ενώ αλλαγές δρομολογούνται και στους κόλπους της αντιπολίτευσης, οι οποίες δύνανται να οδηγήσουν στην ανάδυση νέων πολιτικών φορέων.

Παρόμοια είναι η άποψη και του δημοσιογράφου Μουσταφά Κάρτογλου, ο οποίος συνοδεύει τον πρόεδρο της Τουρκίας στα σημαντικά ταξίδια του στο εξωτερικό. Κατά τη δική του άποψη, σε μια περίοδο κατά την οποία οι μεγάλες δυνάμεις διασταυρώνουν τα ξίφη τους στη χερσόνησο της Κορέας και στη Συρία και οδηγούν την υφήλιο στα πρόθυρα μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης, η Τουρκία αποφασίζει για το μέλλον της. Η Τουρκία αποφασίζει να προχωρήσει στον 21ο αιώνα με τη δική της αυτόνομη στρατηγική και έχοντας επανακτήσει το έδαφος που έχασε σε πολλά πεδία κατά την περίοδο της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οπως αναφέρει ο συνομιλητής μας, η αποφασιστικότητα της χώρας, η ενίσχυσή της σε πολλά πεδία και το ενδεχόμενο της επικράτησης του «Ναι» έχουν ανησυχήσει τη Δύση. Υπογραμμίζοντας αυτό το σημείο, ο κ. Κάρτογλου αφήνει να εννοηθεί ότι πίσω από τις πρόσφατες επιθέσεις και τα πλήγματα που δέχεται η Τουρκία σε διάφορα πεδία κρύβονται χώρες της Ε.Ε. και της Δύσης. Οσο η Τουρκία υψώνει τη φωνή της για μια πιο δίκαιη κατανομή πόρων και εξουσίας-επιρροής στο παγκόσμιο πεδίο, τόσο η Δύση εντατικοποιεί τις επιθέσεις της.
Τέλος, ισχυρίζεται επίσης ότι η Ε.Ε. έχει νοσταλγήσει την «παλιά Τουρκία», η οποία εκτελούσε με τυφλή υπακοή τις εντολές της σε πολλά πεδία. Για αυτόν τον λόγο επενδύει τις ελπίδες της στη νίκη του «Οχι», δηλαδή στο στρατόπεδο της «παλιάς Τουρκίας».

Κεμαλιστές και Κούρδοι

«Ποια παλιά και ποια νέα Τουρκία; Ποιο δημοψήφισμα, όταν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης απειλούν τους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης και ακολουθούν με τυφλή εμπιστοσύνη τις εντολές ενός και μοναδικού ατόμου;». Το συγκεκριμένο ερώτημα απευθύνει ο έμπειρος αναλυτής και δημοσιογράφος Ορχάν Μπούρσαλι, ο οποίος εδώ και δεκαετίες παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, εκφράζοντας κατά κύριο λόγο την οπτική γωνία της κεμαλιστικής αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο κ. Μπούρσαλι αμφισβητεί τον δημοκρατικό χαρακτήρα του δημοψηφίσματος της Κυριακής, ενώ συνεχίζοντας αναρωτιέται ποιο θα είναι το μέλλον και η αποτελεσματικότητα ενός πολιτικού καθεστώτος που θα έχει την υποστήριξη μόλις του 51% ή 55% της κοινωνίας;

Ο συνομιλητής μας προβάλλει επίσης την άποψη ότι το προσχέδιο συντάγματος που προωθεί το Προεδρικό και η κυβέρνηση θέτουν σε κίνδυνο τη συμβίωση όλων των λαών, αλλά και των θρησκευτικών ομάδων της Τουρκίας, ενώ την ίδια στιγμή παρασέρνει μια ολόκληρη χώρα πίσω από τις φιλοδοξίες ενός ατόμου.

Την εν λόγω άποψη του κ. Μπούρσαλι συμμερίζεται και το κουρδικό κίνημα. Σε πρόσφατο άρθρο γνώμης της φιλοκουρδικής εφημερίδας «Γιενί Οζγκιούρ Πολιτίκα», το κουρδικό κίνημα προειδοποιεί ότι με τη νέα πρωτοβουλία του το Προεδρικό και η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) θέτουν σε κίνδυνο όλους τους αγώνες των λαών της Ανατολίας, αλλά και τα λιγοστά δικαιώματα που αυτοί έχουν κατακτήσει από την περίοδο της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα.

Μπορεί η Τουρκική Δημοκρατία να μην παρείχε ένα δημοκρατικό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο στους λαούς της, αλλά τουλάχιστον κατάφερε να θέσει σε εφαρμογή την αρχή του κοσμικού καθεστώτος και δρομολόγησε τον εκδυτικισμό της χώρας σε πολλά πεδία. Σήμερα, το ΑΚΡ έρχεται να αμφισβητήσει την εν λόγω πορεία της χώρας και να προβάλει εναλλακτικές φόρμουλες που θέτουν σε κίνδυνο τα «αποκτήματα» του τουρκικού λαού, αναφέρει το κουρδικό μέτωπο.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Άγγελος Συρίγος

Ίσως η πλέον χαρακτηριστική φράση των αντιλήψεών του Ερντογάν είναι ότι “όταν τελειώσει αυτή η ιστορία η Τουρκία ή θα έχει μεγαλώσει ή θα έχει μικρύνει”. Προφανώς ο ίδιος δεν μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία με σκοπό να μικρύνει τη χώρα του. Και το είπε άλλωστε. Άλλοι ηγέτες θα επέλεγαν να επικεντρωθούν στο μέτωπο εκείνο που κινδυνεύουν περισσότερο. Στην περίπτωση της Τουρκίας είναι οι αυτόνομες κουρδικές περιοχές στη βόρειο Συρία και στις κουρδικές περιοχές στη νοτιοανατολική Τουρκία. Ο Ερντογάν, αντιθέτως, επιλέγει να ανοίξει σχεδόν όλα τα μέτωπα.

Στο εσωτερικό μετά τους πραξικοπηματίες και τους γκιουλενικούς εκκαθαρίζει και το κουρδικό κόμμα (HDP). Τουρκικά στρατεύματα σταθμεύουν παρανόμως σε Ιράκ και Συρία. Οι απειλές προς την Ευρώπη για πλημμυρίδα μεταναστών διαδέχονται η μία την άλλη. Παράλληλα, ο Ερντογάν προχωρά όλα τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα από εκεί που είχαμε συνηθίσει επί χρόνια. Μιλά για τα «σύνορα της καρδιάς του» και αμφισβητεί ευθέως τη συνθήκη της Λωζάννης.

Αναφέρει τα Ίμια ως τουρκικό έδαφος και όχι ως γκρίζα ζώνη, για την οποία Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να συζητήσουν. Από το 1996 και την Τανσού Τσιλέρ είχαμε να ακούσουμε αυτή τη ρητορική. Μιλά για μία μεγάλη Τουρκία και ως πρώτο βήμα ορέγεται να ενσωματώσει τα κατεχόμενα στην Κύπρο, δείχνοντας ότι διαφέρει από τους κεμαλικούς προκατόχους του. Στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό δεν μπαίνει με σκοπό να περιορίσει η Τουρκία την επιρροή της στην Κύπρο αλλά να την επεκτείνει.

Τα υπόλοιπα κόμματα στην Τουρκία τον ακολουθούν. Δεν είναι μόνον η απόλυτη ιδεολογική και πρακτική κυριαρχία Ερντογάν σε εσωτερικό επίπεδο. Τα δύο εναπομείναντα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, οι κεμαλικοί Ρεπουμπλικανοί και οι Γκρίζοι Λύκοι εμφορούνται απολύτως από τις ίδιες εθνικιστικές απόψεις.

Είναι προφανές ότι ο Ερντογάν εκτιμά ως εξαιρετικά υψηλή τη γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας. Παράλληλα, είναι πλημμυρισμένος από τη βεβαιότητα του μεγαλείου της χώρας του που την θεωρεί περιφερειακή υπερδύναμη. Ουσιαστικά λέει ευθέως ότι για να συνεχίζει η χώρα του να σέβεται τα δυτικά συμφέροντα στην περιοχή θα πρέπει και η Δύση να σέβεται όλες τις ιδιαιτερότητες της Τουρκίας.

Στην Ελλάδα επιβάλλεται πλέον να ανησυχούμε, χωρίς όμως πανικούς. Χάρη σε προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες η χώρα μας συμμετέχει στις ισχυρότερες παγκόσμιες συμμαχίες και έχει –παρά την κρίση- αξιόμαχο στρατό. Και τα δύο λειτουργούν αποτρεπτικά. Πρωτίστως πρέπει να αποφύγουμε διχαστικές αντιλήψεις, όπως αυτές που ξεπήδησαν με αφορμή τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό και τις διαφοροποιήσεις Αθηνών-Λευκωσίας. Στο παρελθόν το πληρώσαμε ακριβά.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τουρκική σημαία διακοσμημένη με το πορτρέτο του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ σε δρόμο της Κωνσταντινούπολης. Η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι μιας ιστορικής πολιτειακής αλλαγής

Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Στις κάλπες καλούνται την Κυριακή 58 εκατ. Τούρκοι ψηφοφόροι προκειμένου να εγκρίνουν ή να απορρίψουν την προτεινόμενη συνταγματική αναθεώρηση για τη μετατροπή του πολιτεύματος από κοινοβουλευτική δημοκρατία σε ισχυρά προεδρικό σύστημα. Για την κυβερνώσα πλειοψηφία του ισλαμικού ΑΚΡ και του εθνικιστικού ΜΗΡ, η Τουρκία χρειάζεται ένα «ισχυρό κράτος» κι έναν «ισχυρό πρόεδρο» ώστε να θωρακιστεί απέναντι σε πραξικοπηματίες, τρομοκράτες και εξωτερικούς εχθρούς που την περικυκλώνουν. Για τους επικριτές του Ταγίπ Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος θεμελιώνει ένα προσωποπαγές, απολυταρχικό καθεστώς, συρρικνώνοντας την αυτονομία της Βουλής και της Δικαιοσύνης. Και οι μεν και οι δε θα συμφωνήσουν ότι η χώρα βρίσκεται στο κατώφλι μιας ιστορικής πολιτειακής αλλαγής, συγκρίσιμης σε σημασία με την κατάργηση του σουλτανάτου από τον Κεμάλ Ατατούρκ, το 1924, και την καθιέρωση του πολυκομματισμού, το 1946.

Η συνισταμένη των πιο πρόσφατων και πιο σοβαρών δημοσκοπήσεων έδινε στο «Ναι» προβάδισμα της τάξης του 48%-52% έναντι του «Οχι». Σε αντίθεση με τις έντεκα προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, όπου όλοι προέβλεπαν λιγότερο ή περισσότερο άνετη νίκη του Ερντογάν, όπως και έγινε, αυτή τη φορά η ομίχλη της αβεβαιότητας δεν διαλύθηκε ούτε στην τελική ευθεία της προεκλογικής εκστρατείας. Σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων του ΑΚΡ και ακόμη μεγαλύτερο εκείνων του ΜΗΡ φαίνεται να μην έχει πεισθεί για την αναγκαιότητα της συνταγματικής μεταρρύθμισης.

Η αντιπολίτευση του κεμαλικού CHP και του φιλοκουρδικού HDP (η ηγεσία του οποίου βρίσκεται στη φυλακή) υπολογίζει σε «βουβό ρεύμα» υπέρ του «Οχι», ιδίως στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα, το οποίο δεν εκφράζεται εύκολα λόγω της ατμόσφαιρας εκφοβισμού που έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση. Ωστόσο η ηγεσία του ΑΚΡ εμφανίζεται βέβαιη για μια άνετη νίκη. Την αισιοδοξία της ενισχύει το γεγονός ότι οι Τούρκοι της διασποράς, που αριθμούν περί τα τρία εκατομμύρια ψηφοφόρους, προσήλθαν σε ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά στις κάλπες (οι οποίες, στην περίπτωσή τους, άνοιξαν από τα τέλη Μαρτίου). Οι πρόσφατες απαγορεύσεις προεκλογικών συγκεντρώσεων, με τη συμμετοχή Τούρκων πολιτικών, σε Γερμανία και Ολλανδία, όπως και η οξεία αντιπαράθεση των κυβερνήσεών τους με τον Ερντογάν, χαρακτηρίστηκαν από τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου «ανέλπιστο δώρο» στο στρατόπεδο του «Ναι». Κάποιο ρόλο θα παίξει η δέσμη φιλολαϊκών μέτρων στην προεκλογική περίοδο (εκπτώσεις για αγορές οικιακού εξοπλισμού, άτοκα δάνεια σε χαμηλοεισοδηματίες και μικρές επιχειρήσεις), όπως και η έντονη μεροληψία των μέσων ενημέρωσης υπέρ του ΑΚΡ.

Βέβαιος νικητής της αναμέτρησης είναι η πολιτική πόλωση. Προεκλογικά, ο Ταγίπ Ερντογάν στιγμάτισε την κεμαλική αντιπολίτευση και όλους τους υποστηρικτές του «Οχι» ως «αντικειμενικά» σύμμαχους του πραξικοπηματία Γκιουλέν, των Κούρδων «τρομοκρατών» και των τζιχαντιστών. Από την πλευρά του, ο ηγέτης του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου κατηγόρησε ευθέως τον Ερντογάν ότι ήξερε για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, αλλά το άφησε να εξελιχθεί ώστε να το εκμεταλλευθεί στη συνέχεια. Δήλωσε μάλιστα ότι διαθέτει «μυστικό φάκελο» ο οποίος στηρίζει τις βαριές καταγγελίες του. Η συνέχεια από τη Δευτέρα, ενόψει των δικών για το αποτυχημένο πραξικόπημα, αναμένεται άκρως ενδιαφέρουσα.

Η επόμενη μέρα

Εάν επικρατήσει το «Ναι», όπως προεξοφλούν οι περισσότεροι, η κυβερνώσα πλειοψηφία θα ξεκινήσει μια μαραθώνια διαδικασία αναθεώρησης βασικών νόμων ώστε το νέο πολιτειακό σύστημα να τεθεί σε εφαρμογή μετά τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2019. Σε περίπτωση επικράτησης του «Οχι», ο Ταγίπ Ερντογάν θα έχει υποστεί το μεγαλύτερο ηθικό και πολιτικό πλήγμα στα 14 χρόνια της εξουσίας του και η πίεση από τα πιο μετριοπαθή στοιχεία του ΑΚΡ (Γκιουλ, Αρίντς κ.ά.) θα ενισχυθεί. Δεν αποκλείεται, σε αυτή την περίπτωση, να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, υπολογίζοντας ότι η διάσπαση του MHP και η ημιπαρανομία του HDP θα επιτρέψουν στο ΑΚΡ να συγκεντρώσει ευρύτατη πλειοψηφία, ίσως και τέτοια που θα κάνει δυνατή τη συνταγματική αναθεώρηση από την επόμενη Βουλή.

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε., οι αισιόδοξοι θέλουν να ελπίζουν ότι, εάν επικρατήσει το «Ναι», ένας πιο χαλαρός Ερντογάν θα ακολουθήσει πραγματιστική γραμμή επαναπροσέγγισης. Για την ώρα, τίποτα δεν φαίνεται περισσότερο αμφίβολο. Από τη μια πλευρά, η θωράκιση ενός αυταρχικού συστήματος και η επαπειλούμενη επαναφορά της θανατικής ποινής θα απομακρύνουν ακόμη περισσότερο την Τουρκία από το κοινοτικό κεκτημένο της Κοπεγχάγης. Από την άλλη, οι τοξικές δηλώσεις Ερντογάν περί «ναζιστικής» συμπεριφοράς ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δηλητηρίασαν σε τέτοιο βαθμό την ατμόσφαιρα ώστε, ακόμη κι αν το θελήσει, δύσκολα θα βρει πρόθυμους παρτενέρ στο ορατό μέλλον.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Η Άνοιξη και το Πάσχα συμβολίζουν την αναγέννηση σώματος και ψυχής. Είναι η εποχή που τα λουλούδια ανθίζουν αφήνοντας πίσω τους τα ξερά φύλλα και την καταχνιά του Χειμώνα. Είναι λοιπόν μια περίοδος ανάτασης και ανανέωσης.

Όλα αυτά σε μια Ελλάδα που σέρνεται, όπως τα εξαρτημένα άτομα για να πάρει κάθε φορά την πολυπόθητη δόση της, τι άραγε μπορεί να σημαίνουν;

Πολλά και τίποτα. Εξαρτάται πως θα δει κάποιος το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογεμάτο. Το θέμα στην ουσία του είναι κατά πόσο μπορεί κανείς να φτιάξει κάτι φρέσκο με παλιά ή μπαγιάτικα υλικά.
Γιατί δυστυχώς και αυτά τα δήθεν καινούργια, αποδείχθηκαν χειρότερα από τα παλιά, που για χρόνια μας σερβίριζαν τα συστήματα προώθησης ποικιλώνυμων οικονομικών συμφερόντων.

Το θέμα και το κακό είναι, ότι το πάθημα δεν μας συμβαίνει για πρώτη φορά. Αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν θα διαπιστώσει ότι έχει η όλη υπόθεση της οικονομικής καχεξίας της κοινωνίας έχει ιστορία σχεδόν διακοσίων ετών.

Είμαστε μια χώρα, που μπορεί τα άτομα να μεγαλουργούν σε πολλούς τομείς, η κοινωνία όμως σταθερά δεν μπόρεσε διαχρονικά να σταθεί πραγματικά και ουσιαστικά στα πόδια της.

Ίσως αναρωτηθεί κάποιος πως είναι δυνατόν ένας λαός που έβγαλε ένα Σεφέρη, έναν Ελύτη, έναν Καβάφη και τόσους άλλους σπουδαίους ανθρώπους να σέρνεται και να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι εδώ και επτά χρόνια.

Όσοι άνθρωποι μεγαλούργησαν λειτούργησαν ατομικά. Δεν επιδίωξαν την αποδοχή του Δήμου και των σοφιστών. Δεν ζούμε στην εποχή του Περικλή. Ζούμε στην μετά Καποδίστρια εποχή. Αυτό σημαίνει ότι όποιος εμφανίζεται με διάθεση και κουράγιο να σηκώσει ψιλά την Ελλάδα υπάρχουν πάντα οι «πρόθυμοι», να τον λιθοβολήσουν.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά στη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας. Γιατί δεν είναι μόνο η δολοφονία του Καποδίστρια, που άλλαξε την πορεία του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, είναι και οι εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, που είχαν σαν αποτέλεσμα την Μικρασιατική καταστροφή, για την οποία επαίρεται στις μέρες μας ο νεοσουλτάνος της γειτονικής μας χώρας.

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα λέει ο λαός και ισχύει διαχρονικά για τα όσα συμβαίνουν και στην σημερινή καθημαγμένη Ελλάδα. Γιατί οι τσαρλατάνοι της εποχής μας ενδιαφέρονται μόνο για την δική τους καλοπέραση και διόλου για τις ζωές των «υπηκόων» τους.

Όσοι βρίσκονται στο σύστημα εξουσίας ζουν πλουσιοπάροχα και απολαμβάνουν κάθε μορφής προνόμια αδιαφορώντας για τον σταυρό του μαρτυρίου που σηκώνουν καθημερινά οι πολλοί, τους οποίους αντιμετωπίζουν ως μαύρους που κάποιοι δουλέμποροι στο παρελθόν λευκοί τους χάριζαν καθρεφτάκια και τους έπαιρναν τα διαμάντια.

Τώρα στη σύγχρονη εποχή, χαρίζουν πενιχρά επιδόματα αντί να δημιουργήσουν συνθήκες και προϋποθέσεις για δουλειές, προκειμένου να μην συνωστίζονται οι πολίτες σαν ζητιάνοι στις ουρές για να πάρουν μια τσάντα με λίγα τρόφιμα.

Για το θεάρεστο αυτό έργο τους, που στο μεγαλύτερο του μέρος γίνεται με πρωτοβουλία ιδιωτών και της εκκλησίας, ζητούν να τους χειροκροτήσουμε και να τους ανακηρύξουμε και ευεργέτες μας.
Κανείς στις μέρες μας δεν έχει το ψυχικό σθένος να πει απέτυχα, τα παρατάω. Ας έρθει ο επόμενος μήπως και τα καταφέρει καλύτερα. Όλοι μας σώζουν την ώρα που μας χώνουν βαθύτερα στον βούρκο.

Ανόητοι μικροί και ασήμαντοι οι άνθρωποι αυτοί, καιροσκόποι και αδίστακτοι θα πρόσθετε κανείς χωρίς να υπερβάλει, μια και σε αυτή την ζωή τα τελευταία χρόνια όλα τα έχουμε δει. Κι εμείς που τους αναδείξαμε που τους ανεχόμαστε τι ρόλο παίζουμε; Γιατί τους ψηφίζουμε;

Αυτές τις μέρες παίχθηκε στην τηλεόραση μια ταινία για του Θείο Πάθος με σκηνοθέτη και σεναριογράφο τον γνωστό ηθοποιό Μελ Γκίπσον, όπου εμφανίζεται ο Πόντιος Πιλάτος να επιδιώκει να μην οδηγήσει στο σταυρό τον Ιησού και το πλήθος από κάτω με πρωταγωνιστές το ιερατείο της εποχής, να αλαλάζει φωνάζοντας «Σταύρωσον Αυτόν».

Δυστυχώς και στις μέρες μας οι πολίτες, είτε από άγνοια, είτε από την οργανωμένη προπαγάνδα, είτε γιατί αρέσκεται να ακούει κάποιους που εμφανίζονται όπως στις ταινίες ως από μηχανής Θεός που λύνει ως δια μαγείας τα προβλήματά του, παρασύρονται και τους δίνουν με την ψήφο τους την εξουσία. Κι όταν αυτοί την παίρνουν τους λένε όπως για τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου.

Μετά τον θάνατο έρχεται η Ανάσταση. Κι αυτή δεν πρέπει να περιμένουμε ως μωρές παρθένες, αλλά να την κάνουμε πράξη με την υπεύθυνη συμπεριφορά μας. Διαφορετικά όλοι θα ζούμε τον ατελείωτο Γολγοθά μας και κανείς δεν πρόκειται ως από μηχανής Θεός να μας σώσει, γιατί αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια…

Καλή Ανάσταση ανθρώπων και ψυχών.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα χέρια των περίπου 55,3 εκατομμμύριων ψηφοφόρων βρίσκεται η μορφή που θα έχει στο μέλλον η Τουρκική Δημοκρατία. Οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν «ναι» ή «όχι» στην προτεινόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση για την μετατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε «ενός ανδρός αρχή», με συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέραν των συνόρων.

Οι κάλπες θα κλείσουν στις 17:00 (ώρα Ελλάδος). Τόσο ο πρόεδρος Ερντογάν όσο και ο πρωθυπουργός (το αξίωμα του οποίου θα καταργηθεί) ψήφισαν νωρίς το μεσημέρι.
Ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ δήλωσε ότι η ετυμηγορία του λαού θα γίνει σεβαστή.
Από την πλευρά του ο Ερντογάν εμφανίστηκε αισιόδοξος για το αποτέλεσμα, λέγοντας ότι κρίνεται το μέλλον του έθνους, εντός και εκτός.

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη εποχή δεν είχε η Τουρία, η μόνη εκ των μουσουλμανικών κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, τόσο κεντρικό ρόλο στη διεθνή σκηνή -από την προσφυγική κρίση με την οποία βρίσκεται η Ευρώπη (υπό τις διαρκείς απειλές και παζαρέματα του Ερντογάν) έως την μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Συρία, αλλά και τις μεταβαλλόμενες συμμαχίες της Άγκυρας με Μόσχα και Ουάσινγκτον.

Η νίκη στο δημοψήφισμα της Κυριακής θα σηματοδοτήσει απόλυτη κυριαρχία για τον Ερντογάν, ο οποίος θεωρητικά θα μπορεί να παραμείνει στη θέση του προέδρου έως το 2029 (ο πρόεδρος θα μπορεί να υπηρετήσει δύο πενταετείς θητείες, βάσει της συνταγματικής αναθεώρησης). Αντίθετα, το «όχι» στο δημοψήφισμα θα θεωρηθεί προσβολή για τον ίδιο και τους ένθερμους υποστηρικτές του που θεωρούν τη νίκη ως «δίκαιη ανταμοιβή».

Επικράτηση του «evet» (ναι) σημαίνει ότι η εκτελεστική εξουσία θα συγκεντρωθεί στα χέρια του Ερντογάν με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις αντίθετες φωνές απ' όπου και αν προέρχονται, τη Δικαιοσύνη και την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου στην οποία έχει ήδη περάσει «θηλιά», αλλά και για το Κουρδικό.

Η θέση του πρωθυπουργού θα καταργηθεί. Ο πρόεδρος θα διορίζει το υπουργικό συμβούλιο και αντιπρόεδρο ή αντιπροέδρους, ενώ θα μπορεί όχι μόνο να είναι μέλος αλλά να «κρατά» και την ηγεσία κόμματος.

Θα μπορεί να εκδίδει διατάγματα για τη σύσταση και τη λειτουργία υπουργείων και να διορίζει ή να απομακρύνει ανώτατους δημόσιους λειτουργούς, όλα αυτά χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση. Για την κήρυξη κατάστασης εκτάκτου ανάγκης δεν θα χρειάζεται πλέον το «πράσινο φως» κανενός. Ο πρόεδρος θα μπορεί να διαλύει την Εθνοσυνέλευση (που θα αυξηθεί στα 600 από 550 μέλη), αν και αυτό θα επιφέρει αυτόματα και προεδρικές εκλογές.

Εάν ο πρόεδρος θεωρηθεί ύποπτος για κάποιο αδίκημα, η Εθνοσυνέλευση θα μπορεί να ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας με πλειοψηφία να στείλει την υπόθεση στο Συνταγματικό Δικαστήριο με πλειοψηφία δύο τρίτων στην αντίστοιχη ψηφοφορία.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο θα έχει την εξουσία να δικάσει τον πρόεδρο. Δώδεκα από τα μέλη του θα διορίζονται από τον πρόεδρο και τρία από τη Βουλή...

Παράλληλα, τα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων (HSYK) θα μειωθούν σε 13 από 22. Τέσσερα μέλη θα διορίζει ο πρόεδρος και η Εθνοσυνέλευση επτά. Ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο υφυπουργός θα είναι αυτομάτως μέλη.

To Εποπτικό Συμβούλιο του Κράτους (DDK), προεδρικός θεσμός που επιβλέπει τις δραστηριότητες δημόσιων και ιδιωτικών οργανισμών και σωμάτων, θα δύναται να διενεργηθεί διοικητικές έρευνες δίνοντας στον πρόεδρο άμεσο έλεγχο σε ευρύ φασμα δομών, περιλαμβανομένων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Όσο για τις βουλευτικές εκλογές θα πραγματοποιούνται κάθε πέντε χρόνια, αντί για τέσσερα σήμερα, ταυτόχρονα με τις προεδρικές.

Οι παρατηρητές εκτιμούν πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό από τις ψήφους των εθνικιστών που είναι αντίθετοι σε κάθε παραχώρηση προς τους Κούρδους και φοβούνται πως μετά το δημοψήφισμα ο Ερντογάν ίσως υιοθετήσει πιο μετριοπαθή θέση.

Ως προς την εικόνα των δημοσκοπήσεων, οι μετρήσεις κυμαίνονται στα όρια στατιστικού λάθους και η μάχη προδιαγράφεται αμφίρροπη σύμφωνα τουλάχιστον με τα διαθέσιμα στοιχεία.

Το ποσοστό επικράτησης του «ναι» μειωνόταν αισθητά όσο πλησίαζαν οι κάλπες με δύο δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν την Πέμπτη να εμφανίζουν το «evet» μόλις πάνω από το 51%, με τους αναποφάσιστους (8%) να εκτιμάται ότι θα κρίνουν το αποτέλεσμα.

Οι δημοσκόποι παράλληλα αναγνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρχει μία κρυφή ψήφος υπέρ του «όχι» μεταξύ παραδοσιακών υποστηρικτών του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) που ανησυχούν για τα απολυταρχικά ένστικτα Ερντογάν, ιδίως μετά την φυλάκιση, καθαίρεση ή προσωρινή παύση πάνω από 120.000 δημοσίων υπαλλήλων μετά τη νύχτα της 15ης Ιουλίου.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αντώνη Πανούτσου

Μόνο όσοι βρισκόντουσαν το απόγευμα της Τρίτης στην Βουλή μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει το Πάσχα για τον βουλευτή της επαρχίας. Μόνο όσοι έζησαν το μαρτύριο του αγλαού Τριαντάφυλλου Μηταφίδη να ξεροσταλιάζει στα πρώτα έδρανα περιμένοντας να ακούσει το μαγικό όνομα «Μάρκος Μπόλαρης» και μετά το δικό του για να πει το «ναι» και να φύγει για Θεσσαλονίκη μπορούν να κατανοήσουν το δράμα του Αλέξη Τσίπρα και των υπολοίπων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ χρονιάρες μέρες. Να πρέπει δηλαδή να σκεφτούν για να κάνουν Πάσχα ότι τους κατέβει. Φτάνει να μην πουν τις δύο καταραμένες λέξεις. Μέτρα και Μάλτα. Και σκέφτηκαν τα πάντα.

Το Πάσχα του βουλευτή είναι ότι πιο καταξιωμένο στον χρόνο. Θα πάει στην περιφέρεια του, θα μιλήσει για το πόσο τον εκτιμάει ο αρχηγός, για τους αγώνες που έκανε για το καλό των ψηφοφόρων του, για τα νέα μέτρα που θα διορθώσουν όλα τα εγκλήματα που έγιναν με τα παλιά, θα κάνει ότι θυμάται 100 άτομα που του συστηθήκανε και δεν έχει ιδέα και θα φύγει. Για να το επαναλάβει την επόμενη χρονιά με την μόνη διαφορά ότι θα λέει για τα νέα καινούργια μέτρα που θα διορθώσουν τα παλιά.

Το Πάσχα του βουλευτή της επαρχίας έχει αυστηρή ιεροτελεστία. Το μόνο που απαιτείται είναι η κυβέρνηση να μην έχει τίποτα μέτρα που δεν δικαιολογούνται ούτε μετά από μία ντουζίνα καραφάκια τσίπουρο. Στην Μάλτα έγινε ακριβώς αυτό. Και το πρώτο που είχε υποχρέωση να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας ήταν να μην συζητηθούν τα μέτρα που θα πάρει πριν τουλάχιστον οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ένα καλό Πάσχα. Και ο Αλέξης Τσίπρας το έκανε με τα αντίμετρα και τα ισοδύναμα. Μόνο που κάτι πιο συγκεκριμένο έπρεπε να συζητηθεί.

Το πρώτο που βρέθηκε ήταν η εξεταστική για την υγεία. Όχι τόσο παλιά ώστε να ακουμπάει την εποχή που ο Κουρουμπλής ήταν στο ΠΑΣΟΚ αλλά ούτε και τόσο νέα ώστε να φτάνει στην εποχή του Πολάκη και γίνει καμιά ζημιά. Με μια κουτσουρεμένη εξεταστική δεν βγαίνει όμως το Πάσχα. Οπότε έπρεπε να βρεθούν και άλλα. Και έλαμψε φως. Το Άγιο Φως.

Την επίθεση στο Άγιο Φως ανέλαβε ο αιώνιος έφηβος του ελληνικού κοινοβουλίου και βετεράνος μαχητής της μεταφοράς του Μάκης 'Ο Μπαλαούρας. Έχοντας ξεπεράσει το σοκ της 13ης σύνταξης που του έδωσε το παρακράτος της δεξιάς για να αμαυρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Μάκης 'Ο Μπαλαούρας έστρεψε την επαναστατική προσοχή του στο παγανιστικό του εθίμου και στο κόστος της μεταφοράς. Το οποίο είναι πολλαπλάσιο του ταξιδιού του Πάνου Καμμένου με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο στην Αμερική αφού το Άγιο Φως έχει μεγάλο ειδικό βάρος για τους πιστούς.

Η πρώτη επίθεση του Μάκης 'Ο Μπαλαούρας στο Άγιο Φως, είχε γίνει το 2015. Τότε με μεγάλη χορωδία του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία μεταξύ άλλων τότε είχε μετάσχει η Φωτεινή Βάκη. Εφέτος η Βάκη αποφάσισε να κάνει σόλο καριέρα. Όχι βέβαια με τον τσαμπουκά ενός Μπαλαούρα αλλά ψιλοκοτέ. Φορτώνοντας την αντιφωτική εκστρατεία στον Αδαμάντιο Κοραή για τον οποίο όπως είπε το Άγιο Φως ήταν «ψευδοθαύμα».

Η στιγμή της αλήθειας όμως έφτασε. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ της επαρχίας θα πρέπει να πάνε στις εκλογικές τους περιφέρειες. Το τελευταίο καταφύγιο, το μόνο που μπορεί να τους σώσει είναι η μαγική λέξη «αντίμετρα». Όπως όλοι ξέρουμε στην Μάλτα δεν συμφωνήθηκαν μέτρα παρά μόνο αντίμετρα. Έτσι ο Μίμης Δημητριάδης και οι άλλοι βουλευτές της Κοζάνης θα μπορούν να πάνε στην εκλογική τους περιφέρεια και αν ερωτηθούν τι μέτρα συμφωνήθηκαν για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ θα μπορούν να απαντάνε «Κανένα, Τα μόνα που συμφωνήθηκαν ήταν τα αντίμετρα με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς».

Το Πάσχα του βουλευτή είναι ο πιο ιερός θεσμός της δημοκρατίας μετά τα μπάνια του λαού. Και χρειάζεται κατανόηση Ιδιαίτερα όταν μοιάζει να είναι το τελευταίο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Μέρες που είναι (αυτές της “Εβδομάδας των Παθών”) θέλοντας και μή, οι σκέψεις σου στρέφονται στο μέσα σου.

Κάθομαι, λοιπόν, και συλλογίζομαι πως όταν ο “χρυσός κανόνας” του Χριστιανισμού είναι το “ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ” (δηλαδή η Θεία προσταγή “Ο ΈΝΑΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΆΛΛΟ”) και οι ανά τον κόσμο “Χριστιανοί” ζουν και συμπεριφέρονται κατά κανόνα, σαν η προσταγή να ήταν “ΜΙΣΕΙΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ”, τι δείχνει;

Δείχνει πως ένα τεράστιο ψέμμα κυριαρχεί στις Χριστιανικές κοινωνίες.
Έχει επικρατήσει το ψέμμα ότι οι κοινωνίες των χριστιανών, τάχατες είναι Χριστιανικές, τάχατες ζουν χριστιανικά!
Ακριβώς όπως οι “Δημοκρατικές” κοινωνίες, τάχατες είναι Δημοκρατίες, τάχατες κυβερνώνται δημοκρατικά!

Αποτελεί, λοιπόν, κι ο Χριστιανισμός, την ταμπέλα μίας βιτρίνας, που από πίσω κρύβει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που προβάλλει.

Η αποδοχή ότι μπορώ να είμαι Χριστιανός παρ' όλο που κάνω πράξεις που αντίκεινται στον Χριστιανισμό, οδηγεί στην αυταπάτη (ότι είμαστε Χριστιανοί).

Η ανοχή της κοινωνικής εκπαίδευσής μου, που μου επιτρέπει να υποστηρίζω το Καλό, αλλά να μετέχω εμπράκτως και στο Κακό, δίνει χώρο και χρόνο στο Κακό να δυναμώνει.

Έτσι φτάσαμε, στις μέρες μας, στην (σχεδόν πλήρη) αλλοτρίωση της Χριστιανικής κοινωνίας, από κοινωνία συμπόνιας, αλληλεγγύης και προσφοράς, να έχει εκπέσει σε κοινωνία χρησιμοθηρίας, μοχθηρίας και άτεγκτης χρηματοθηρίας.

Και (σκέφτομαι) η ηγεσία της “Χριστιανικής Εκκλησίας”, οι ανά τον Κόσμο, Ορθόδοξοι, οι Καθολικοί, οι Προτεστάντες, δεν το βλέπουν αυτό;

Γιατί δεν έχουν κάνει κάτι για να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση;

Γιατί δεν κάνουν μια Σύνοδο (που θα μείνει ιστορική) για να ξεκινήσει ο πόλεμος, μία μεγάλη σταυροφορία, εναντίον του Κακού που επελαύνει Οικουμενικά, ντυμένο ως “Χρήμα”, που προβάλλει ως χειροπιαστό Παράδεισο την επίγεια Κόλαση που δημιουργεί το κυνήγι της “κατανάλωσης”;

Ή μήπως και αυτή (η ηγεσία της Χριστιανοσύνης, οικουμενικά) έχει προσχωρήσει υπογείως και αμετακλήτως στη “Θρησκεία του Χρήματος” και προσφέρει προς σφαγή (κατά τη βούληση του αρχιερατείου της “Νέας Θρησκείας”) το Χριστεπώνυμο ποίμνιο της;

Η πρακτική τής εκκωφαντικής σιωπής της, και η ανοχή της στην τρέχουσα ιλιγγιωδώς επέκταση της “Νέας Θρησκείας”, αυτό δείχνει...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, λοιπόν, για εμάς και μόνον εμάς, τα “πρόβατα επί σφαγήν”.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου