Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Απρ 2017


Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο αναφορικά με την έκδοση του δημοσιογράφου Ντενίζ Γιουτσέλ, όσο ο ίδιος παραμένει στην εξουσία, δηλώνοντας ότι ο Γιουτσέλ «είναι πράκτορας της τρομοκρατίας».

Ο Γιουτσέλ έχει την γερμανική και την τουρκική υπηκοότητα, ενώ συνελήφθη πριν από δύο μήνες με τις κατηγορίες ότι έκανε προπαγάνδα υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης, αλλά κι ότι υποκινούσε τον κόσμο υπέρ της βίας. Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες.

Ο Ερντογάν δήλωσε ότι η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ έχει ζητήσει την έκδοση του Γιουτσέλ, τονίζοντας ότι ο ίδιος έχει αρνηθεί, υποστηρίζοντας ότι ο δημοσιογράφος θα δικαστεί από τα τουρκικά δικαστήρια, ενώ θα έχει μια δίκαιη δίκη.

Ο Τούρκος πρόεδρος, υποστηρίζει ότι ο Γιουτσέλ έχει δεσμούς με το εκτός νόμου, Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK). “Αυτό το άτομο είναι ένας ολοκληρωτικός πράκτορας των τρομοκρατών. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι καθαροί,” δήλωσε ο Ερντογάν.

Τσαβούσογλου: Κατάργηση της βίζας ή αναστολή της συμφωνίας για το προσφυγικό

H Τουρκία θα μπορούσε να επανεξετάσει ή να αναστείλει τη συμφωνία με την Ε.Ε. για το προσφυγικό, εάν η Ένωση δεν δώσει το πράσινο φώς για την κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, δήλωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Όπως δήλωσε σε τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο, η συμφωνία για το προσφυγικό, είναι συνδεδεμένη με την απελευθέρωση της βίζας και υπογράμμισε πως είναι δικαίωμα της Τουρκίας να αναστείλει ή να επανεξετάσει τη συμφωνία εάν κάποιος όρος δεν τηρείται.

Πρόκειται για μια απειλή την οποιά η Τουρκική πλευρά έχει εξαπολύσει ουκ ολίγες φορές προς την Ε.Ε.

Ακόμα έκανε γνωστό πως δεν υπάρχει καμιά κρίση στις σχέσεις Ρωσίας – Τουρκίας και η χώρα του υποστηρίζει την κατάπαυση του πυρός στη Συρία και την εξεύρεση πολιτικής λύσης , μετά την επίθεση με χημικά στο προάστιο Ιντλιμπ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να ενημερώνει 
ότι θα μεταβιβάσει στοιχεία της οφειλής

Από την Αδαμαντία Α. Σκαπέτη

Οι επονομαζόμενες «εισπρακτικές» είναι οι εταιρίες ενημέρωσης οφειλετών για ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις, των οποίων η λειτουργία ρυθμίζεται από τον νόμο (Ν.3758/2009, όπως έχει τροποποιηθεί με τον Ν.4038/2012). Ωστόσο, συχνά παρατηρείται η εφαρμογή εκ μέρους τους παράνομων πρακτικών και, ως εκ τούτου, θα πρέπει οι καταναλωτές να γνωρίζουν το καθεστώς που τις διέπει, προκειμένου να αντιμετωπίσουν με νηφαλιότητα τις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους.

Σύμφωνα με πληθώρα δικαστικών αποφάσεων που εκδόθηκαν σε βάρος εισπρακτικών, πριν από κάθε γνωστοποίηση των προσωπικών δεδομένων των πελατών-οφειλετών οποιασδήποτε τράπεζας για την περαιτέρω διευθέτηση οφειλής μέσω εισπρακτικής, η τράπεζα υποχρεούται να ενημερώσει τον πελάτη-οφειλέτη της ότι πρόκειται να μεταβιβάσει τα στοιχεία της οφειλής του, το τηλέφωνο και τη διεύθυνσή του, δηλαδή τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα του.

Εάν δεν έχει προηγηθεί αυτή η διαδικασία, ο δανειολήπτης μπορεί να διεκδικήσει την προβλεπόμενη από τον νόμο αποζημίωση για ηθική βλάβη, η οποία ανέρχεται το λιγότερο σε 5.870 ευρώ. Σύμφωνα, δε, με την πλέον πρόσφατη τελεσίδικη απόφαση, οι δανειολήπτες που δέχονται σωρεία τηλεφωνημάτων σε καθημερινή βάση, πέραν του επιβαλλόμενου μέτρου που τηρείται στις συναλλαγές, δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση για «προσβολή προσωπικότητας».

Διαπραγμάτευση

Οι εταιρίες αυτές θα πρέπει να σας καλούν κατά τις εργάσιμες ημέρες αποκλειστικά και μόνο για διαπραγμάτευση των όρων πιθανής ρύθμισης, μεταξύ 9.00-20.00, μία φορά ανά δύο ημέρες. Η κλήση δεν πρέπει να είναι με απόκρυψη, ενώ ο υπάλληλος της εταιρίας οφείλει να αναφέρει το ονοματεπώνυμό του, την ιδιότητά του, την επωνυμία της εταιρίας, τον αριθμό μητρώου με τον οποίο έχει καταχωριστεί στο αρμόδιο υπουργείο, καθώς και τον σκοπό της επικοινωνίας. Περαιτέρω, οφείλουν να σας ενημερώνουν ότι η κλήση καταγράφεται και πως τα στοιχεία διατηρούνται για ένα έτος.

Ο δεκάλογος

Απαγορεύεται οι εισπρακτικές:
1. Να σας καλούν προτού παρέλθει 10ήμερο από τότε που κατέστη ληξιπρόθεσμο το ποσό.
2. Να σας καλούν για ρυθμισμένες οφειλές, εφόσον η ρύθμιση τηρείται.
3. Να εισπράττουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο ληξιπρόθεσμες οφειλές.
4. Να προβαίνουν σε απειλές, προσβολές και παραπλανητική πληροφόρηση.
5. Να σας δυσφημίζουν στο οικογενειακό - εργασιακό περιβάλλον σας.
6. Να ενοχλούν τους οικείους σας.
7. Να σας καλούν στην εργασία, εκτός και αν είναι το μοναδικό τηλέφωνο που έχετε δηλώσει για επικοινωνία.
8. Να υποδύονται ότι είναι τραπεζοϋπάλληλοι, δικηγόροι κ.λπ.
9. Να σας επιβαρύνουν με έξοδα.
10. Να σας επισκέπτονται κατ’ ιδίαν.

Ποινική δίωξη

Με την άσκηση ποινικής δίωξης σε βαθμό πλημμελήματος για το αδίκημα της παράνομης χρήσης αρχείων προσωπικού χαρακτήρα κατά 15 προσώπων, φαίνεται ότι κλείνει η έρευνα που διενεργήθηκε από την Εισαγγελία, ήδη από το 2008, σε 29 εισπρακτικές και 17 δικηγορικά γραφεία, εξ αφορμής πληθώρας καταγγελιών πολιτών, αλλά και εν όψει σχετικής καταγγελίας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών περί αντιποίησης του δικηγορικού λειτουργήματος από υπαλλήλους τέτοιων εταιριών, οι οποίοι υποδύονταν τους δικηγόρους όταν τηλεφωνούσαν σε πολίτες.

Από το πόρισμα της εισαγγελέως Ευγενίας Μαρούδα κατέληξε στο αρχείο το σκέλος της υπόθεσης που αφορούσε το κακούργημα της εκβίασης, της απάτης, της παράνομης βίας και της αντιποίησης δικηγορικού επαγγέλματος. Μάλιστα, διαπιστώθηκε ότι όσες εταιρίες δεν ήταν εγγεγραμμένες στο Μητρώο Καταναλωτών δεν είχαν νόμιμο δικαίωμα πρόσβασης στα προσωπικά στοιχεία των δανειοληπτών. Το ανωτέρω πόρισμα θα διαβιβαστεί στην Εισαγγελία Εφετών, η οποία θα αποφασίσει εάν θα υιοθετήσει τις θέσεις της εισαγγελικής λειτουργού και αν τελικά θα εγκρίνει την αρχειοθέτηση του συγκεκριμένου σκέλους της έρευνας.

Τέλος, δρομολογείται η ψήφιση νόμου, προκειμένου να υπαχθούν στο καθεστώς και οι δικηγόροι - δικηγορικές εταιρίες που αναλαμβάνουν να καλούν τους οφειλέτες για τα χρέη τους, ενώ δύο από τις βασικές αλλαγές στο ισχύον νομοθετικό πλαίσιο είναι ότι θα επιτρέπεται να ενοχλούν τους οφειλέτες κάθε επτά ημέρες, η δε ενημέρωση των οφειλετών θα επιτρέπεται να διενεργείται πλέον όχι μόνο από κεφαλαιουχικές εταιρίες, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα.

* H Αδαμαντία Α. Σκαπέτη είναι Δικηγόρος
Κατεχάκη 18, τηλ: 210-6779603

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Το δημοψήφισμα που προκήρυξε στην Τουρκία ο «Πρόεδρος» ή δικτάτορας της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι εξαιρετικά απίθανο να έχει σαν αποτέλεσμα ένα ΟΧΙ στην συνταγματική μεταρρύθμιση η οποία πρόκειται να «νομιμοποιήσει» την απόλυτη εξουσία που έχει ήδη επιβάλλει στην Τουρκία. Η εξήγηση είναι απλή.

Σε μια χώρα στην οποία:
·         Από τον Ιούλιο του 2016 ισχύει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σε ορισμένες μάλιστα επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας και απαγόρευση κυκλοφορίας (περιοδικά, αλλά εκτεταμένα) των πολιτών στους δρόμους.
·         Έχουν φυλακιστεί ή απολυθεί από την δουλειά τους εκατοντάδες Τούρκοι δημοσιογράφοι – όλοι ανεξαιρέτως, υπέρμαχοι του «ΟΧΙ».
·         Έχουν κλείσει υποχρεωτικά, προκειμένου να «φιμωθούν», 158 συνολικά ΜΜΕ (εφημερίδες, διαδικτυακές πύλες, τηλεοπτικοί / ραδιοφωνικοί σταθμοί) – όλα ανεξαιρέτως, υποστήριζαν το «ΟΧΙ».
·         Η εκστρατεία υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 ασκείται από το ίδιο το Τουρκικό κράτος (φυσικά, με χρήματα του Τουρκικού δημοσίου) με επικεφαλής τον ίδιο τον «Πρόεδρο» της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό («αγωνίζεται» να καταργηθεί η θέση του Πρωθυπουργού σύμφωνα με το νέο σύνταγμα) και όλων των υπουργών.
·         Η εκστρατεία υπέρ του ΝΑΙ είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από την εκστρατεία υπέρ του ΟΧΙ, σύμφωνα με το Τουρκικό σατυρικό περιοδικό PENGUEN, ενώ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν διαθέσει συνολικά 485 ώρες τηλεοπτικών μεταδόσεων υπέρ του ΝΑΙ και 45 ώρες υπέρ του ΟΧΙ.
·         Οι δύο συμπρόεδροι του HDP (Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών, του τέταρτου κόμματος του Τουρκικού Κοινοβουλίου) βρίσκονται στην φυλακή, όπως και πολλοί βουλευτές του κόμματος – όλοι ανεξαιρέτως, υπέρμαχοι του ΟΧΙ.
·         Έχουν φυλακιστεί χιλιάδες Δικαστικών, Πανεπιστημιακών, Στρατιωτικών, Δημοσίων Υπαλλήλων – όλοι «αντιφρονούντες», υπέρμαχοι του ΟΧΙ.
·         Παρατηρείται έντονη δραστηριότητα στο πεδίο εκφοβισμού των ψηφοφόρων προκειμένου να ψηφίσουν ΝΑΙ με βίαια επεισόδια, έντονη προπαγάνδα και μονομερή «κάλυψη» από όλα τα «φιλικά» ΜΜΕ της κυβερνητικής εξουσίας ενώ οι συγκεντρώσεις ή οι εκδηλώσεις υπέρ του ΟΧΙ αποτελούν σπάνιο είδος στην σημερινή Τουρκία.
·         Η ψήφος των απόδημων Τούρκων (εγγεγραμμένοι 2,9 εκατ.) που «κατατέθηκε» σε 120 εκλογικά τμήματα 59 χωρών μέσα στα Τουρκικά Προξενεία, είναι αδύνατο να ελεγχθεί από οποιαδήποτε ομάδα ανεξάρτητων παρατηρητών, όπως άλλωστε και οι υπαρκτοί φόβοι νοθείας του αποτελέσματος.

Συμπέρασμα: Κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις, όπως και άλλες που είναι αδύνατο να αναλυθούν στα περιορισμένα πλαίσια ενός άρθρου, η επικράτηση του ΟΧΙ στο Τουρκικό δημοψήφισμα, σίγουρα θα αποτελέσει μια απίθανη εξέλιξη.

Ο δικτάτορας της Τουρκίας θα «νομιμοποιήσει» την απόλυτη εξουσία του: 
(α) χρησιμοποιώντας αριστοτεχνικά ένα μέρος του Τουρκικού λαού εναντίον ενός άλλου μέρους,
(β) εκτοξεύοντας κορώνες εναντίον των «ξένων που μηχανορραφούν εναντίον της Τουρκίας»,
(γ) καλλιεργώντας συστηματικά, με τις γνωστές νέο – οθωμανικές φαντασιώσεις, το έμφυτο ένστικτο «πλιάτσικου» των αμόρφωτων πληθυσμών της Ανατολής και
(δ) έχοντας σαν μοναδικό κοινοβουλευτικό «σύμμαχο» το διχασμένο Εθνικιστικό Κόμμα του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, για τον οποίο βουίζει ο τόπος πως προκειμένου να υποστηρίξει το ΝΑΙ «εξασφάλισε» την θέση Αντιπροέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Οι εξουσίες που θα αποκτήσει ο Τούρκος δικτάτορας περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την δυνατότητα του να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2029 (παρ΄ όλο που κυβερνάει από το 2003), να ορίζει ένα ή δύο αντιπροέδρους καθώς και τους υπουργούς της κυβέρνησης (η θέση του πρωθυπουργού καταργείται), να επιλέγει άμεσα ή έμμεσα έξι μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων το οποίο είναι αρμόδιο να διορίζει και να αποπέμπει τους δικαστικούς λειτουργούς, να κηρύσσει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση «εξέγερσης ενάντια στην πατρίδα» ή όταν σημειώνονται «βίαιες ενέργειες που απειλούν το έθνος με διχασμό». Αν ο πρόεδρος ο οποίος δεν θα είναι υποχρεωμένος να παύει τις σχέσεις με το κόμμα του, κατηγορηθεί ή θεωρηθεί ύποπτος ότι διέπραξε κάποιο αδίκημα, το κοινοβούλιο θα μπορεί να ζητήσει την διεξαγωγή έρευνας μόνο με διευρυμένη πλειοψηφία τριών πέμπτων.

«Τι θα ψηφίσεις στο δημοψήφισμα; Ναι ή Όχι;»
 «Ααα… Υπάρχει και άλλη δυνατότητα εκτός από το ΝΑΙ;»
(Τουρκικό σατυρικό περιοδικό PENGUEN, 30/3/2017)
Συνεπώς, ενδεχόμενη επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί στην Τουρκία την 16η Απριλίου 2017 θα αποτελέσει την μεγαλύτερη έκπληξη των τελευταίων δεκαετιών αλλά θα αποδείξει περίτρανα μια ανέλπιστη ωριμότητα και δύναμη της Τουρκικής κοινωνίας να αντισταθεί αποφασιστικά στην δικτατορία που επιχειρεί να νομιμοποιήσει ο Ρ. Τ. Ερντογάν.

Όποιο πάντως και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, «Η Τουρκία στις φλόγες» θα παραμείνει μια αδυσώπητη πραγματικότητα… 


Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 – 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997) και «Η Τουρκία στις φλόγες» που κυκλοφόρησε το 2017 από την πλατφόρμα του Amazon. Τον Δεκέμβριο του 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο «Αποχαιρετισμό».

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είμαι απολύτως σίγουρος πως η κυλιόμενη πτώχευση που βιώνουμε, είναι απείρως χειρότερη από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί, καθώς επίσης ότι, είναι προτιμότερο ένα οδυνηρό τέλος, από μία οδύνη δίχως τέλος – η εμπειρία της Ρωσίας και της Αργεντινής, όσον αφορά τη χρεοκοπία τους.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
«Όταν οι Γερμανοί θέλουν να επιβληθούν σε ένα σκυλί τους, «εκπαιδεύοντας» το για να τους υπακούει, του δίνουν μεταξύ άλλων πολύ λίγη τροφή, τιμωρώντας το για τυχόν ανυπακοή του – είτε πραγματική, είτε ενδεχόμενη (προληπτικά). Το διατηρούν λοιπόν συνεχώς πεινασμένο, έως ότου υποταχθεί εντελώς – δείχνοντας του βέβαια πως υπάρχει τροφή, άρα ελπίδα και προοπτική να πάψει κάποτε να πεινάει, αλλά χωρίς να του επιτρέπουν να την αγγίζει μόνο του.
Κατ’ αναλογία, όταν κανείς διαπιστώνει πως οι δόσεις, με τις οποίες χρηματοδοτείται η Ελλάδα καθυστερούν πάντοτε, είναι συνεχώς λιγότερες από τις συμφωνηθείσες, ενώ απαιτούνται έναντι πολλαπλά ανταλλάγματα, εκτός από την πλήρη υποταγή των εκάστοτε κυβερνήσεων της χώρας καθώς επίσης των Πολιτών, με την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους  να μετατίθεται συνεχώς στο μέλλον, δεν μπορεί παρά να το συγκρίνει με το παράδειγμα του συμπαθούς κατοικίδιου – κατανοώντας έτσι πού οφείλεται η συλλογική αποχαύνωση που επικρατεί πλέον στην πατρίδα μας» (πηγή).
Έχω γράψει τα εξής: "Αν ήμουν πρωθυπουργός δεν θα υπέγραφα την αξιολόγηση, θα κατέθετα αμέσως αγωγή εναντίον των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (θα προτιμούσα το Συνταγματικό της Γερμανίας γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία πως είναι δίκαιο, αλλά δεν επιτρέπεται)  και θα προέβαινα σε αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει – καταργώντας φυσικά τα μνημόνια.
Ταυτόχρονα θα κατέθετα αγωγή αποζημίωσης εναντίον των «θεσμών» ύψους 1 τρις €, όσο δηλαδή η ζημία που προκάλεσαν στην ελληνική οικονομία, μία δεύτερη εναντίον της ΕΚΤ για την παράνομη διακοπή της ρευστότητας το 2015 και το κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης μία τρίτη εναντίον της Γερμανίας – για τις πολεμικές επανορθώσεις που ασφαλώς δικαιούμαστε. Παράλληλα θα κατέθετα αγωγές εναντίον όλων των βουλευτών και των ελληνικών κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια και το PSI, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν – ενώ θα ζητούσα από το ευρωπαϊκό δικαστήριο να αναιρεθεί το PSI, ως παράνομο και καταχρηστικό.
Εάν έχανα το ευρωπαϊκό δικαστήριο, όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις κλπ., τότε θα δήλωνα αμέσως στάση πληρωμών (χρεοκοπία) εντός του ευρώ, με την επίκληση της εθνικής μας κυριαρχίας – ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις για τη διαγραφή του 50% τουλάχιστον του χρέους.
Εάν με απειλούσαν τότε με το σταμάτημα της ρευστότητας, θα κατέθετα αίτηση εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, εθνικοποιώντας τις τράπεζες και εκδίδοντας ένα παράλληλο νόμισμα – για να αποφύγω τους εκβιασμούς της ΕΚΤ στο διετές χρονικό διάστημα που έχει θεσμοθετηθεί, για τις διαπραγματεύσεις εξόδου μίας χώρας από την ΕΕ.
Φυσικά με όλα αυτά θα υπέφερε τα πάνδεινα η Ελλάδα, αλλά θεωρώ πως οι σημερινοί Έλληνες μπορούν να τα καταφέρουν, ενώ το οφείλουν απέναντι στην πατρίδα τους και στις επόμενες γενιές – από τις οποίες δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τους στερήσουν την ελευθερία, ξεπουλώντας ότι έχουν και δεν έχουν, καθώς επίσης καταδικάζοντας τους σε σκλάβους χρέους, σε μία αποικία χρέους στο διηνεκές".

Συνεχίζοντας φυσικά γνωρίζω ότι, ακόμη και αν υπήρχε κάποιος με το απαιτούμενο εύρος ικανοτήτων και την αποφασιστικότητα να πράξει κατ’ αυτόν τον τρόπο, με οποιοιδήποτε προσωπικό και όχι μόνο τίμημα, θα έπρεπε προηγουμένως να κατορθώσει να αναλάβει την εξουσία – κάτι που θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο υπό τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ελλάδα, όσον αφορά τα πολιτικά της κόμματα.

Πόσο μάλλον όταν ο βασικός στόχος του θα ήταν η παραδειγματική τιμωρία όλων όσων ευθύνονται για το κατάντημα της πατρίδας μας, ειδικά αυτών που υπέγραψαν τα μνημόνια και το PSI – οπότε τα υπεύθυνα για την καταστροφή της χώρας κόμματα θα έκαναν ότι μπορούσαν για να τον εμποδίσουν. Με δεδομένο δε το φόβο που κυριαρχεί στην πλειοψηφία των Ελλήνων, όσον αφορά τη ρήξη με τους πιστωτές (επίθεση εκ μέρους της Τουρκίας, έλλειψη βασικών ειδών κοκ. – άρθρο), θα ήταν απίθανη η στήριξη τους – παρά το βαρύ τίμημα της υποταγής που πληρώνουν και θα πληρώνουν στο διηνεκές.

Το έγκλημα των μνημονίων

Περαιτέρω το χειρότερο από όλα είναι το ότι, οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει το έγκλημα που διενεργήθηκε εις βάρος τους, έχοντας χειραγωγηθεί από τα κόμματα και τα ΜΜΕ – τα οποία έχουν επικεντρώσει σκόπιμα την προσοχή τους στην εποχή προ των μνημονίων, έτσι ώστε να θεωρούν οι Πολίτες τους εαυτούς τους θύτες και όχι θύματα. Εν προκειμένω με την έννοια πως οι ίδιοι ήταν υπεύθυνοι για την κατάρρευση της χώρας τους (άρθρο), λόγω της διαφθοράς τους, της φοροδιαφυγής (αν και πρωταθλητής είναι αναμφίβολα η Γερμανία – άρθρο), της διαπλοκής κοκ.
Με τον τρόπο αυτό οι Έλληνες έχουν δυστυχώς αποπροσανατολισθεί εντελώς, αφού μπορεί μεν να οφείλεται σε κάποιο βαθμό στους ίδιους η υπερχρέωση της χώρας τους (σε κάποιον άλλο βαθμό ήταν ασφαλώς υπεύθυνη η Γερμανία, λόγω της πολιτικής της φτωχοποίησης του γείτονα που είχε υιοθετήσει από το 2000), αλλά σε καμία περίπτωση η χρεοκοπία της – η οποία είναι αποκλειστικά και μόνο το αποτέλεσμα του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων, τα οποία τους επιβλήθηκαν δικτατορικά από την Τρόικα και στη συνέχεια από τους «θεσμούς», με την ένοχη ανοχή εάν όχι με την ενδοτική  συμφωνία όλων των κυβερνήσεων των μνημονίων.

Απλά και μόνο το γεγονός ότι, ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών, ήταν αρκετά υγιής το 2010 (γράφημα) και σήμερα χρεοκόπησε, έχουν απαξιωθεί σε υπερθετικό βαθμό όλα τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων, ενώ τα ιδιωτικά τους χρέη μειώθηκαν με την παράλληλη εκτόξευση των μη εξυπηρετούμενων δανείων τους στα ύψη (από αμελητέα το 2010), τεκμηριώνει πως διενεργήθηκε ένα αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος τους τα τελευταία επτά χρόνια – για το οποίο πρέπει να πληρώσουν οι υπεύθυνοι και όχι οι ίδιοι, όπως δυστυχώς προβλέπεται.

Επεξήγηση γραφήματος: Συνολικό χρέος ανά χώρα το 2009. Δημόσιο (μπλε στήλες), Επιχειρήσεις (πράσινη), Νοικοκυριά (καφέ). Γερμανία (201% του ΑΕΠ), Γαλλία (216% του ΑΕΠ), Ιταλία (235% του ΑΕΠ), Ελλάδα (237% του ΑΕΠ), Ισπανία (274% του ΑΕΠ), Πορτογαλία (312% του ΑΕΠ), Ιρλανδία (394% του ΑΕΠ), Μέσος Ευρωζώνης (248% του ΑΕΠ), Μ. Βρετανία (256% του ΑΕΠ), Η.Π.Α. (257% του ΑΕΠ)

Όπως διαπιστώνεται από το γράφημα, δεν υπήρχε λόγος να χρεοκοπήσει η Ελλάδα με συνολικό χρέος στο 237% του ΑΕΠ της και όχι η Ισπανία με 274%, η Πορτογαλία με 312% κοκ. – πόσο μάλλον όταν τα περιουσιακά της στοιχεία ήταν πολύ υψηλότερα, ειδικά αυτά του δημοσίου, επειδή έως τότε είχαν διενεργηθεί ελάχιστες ιδιωτικοποιήσεις.

Ακόμη πάντως και ένας ανόητος καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να έχει εκτιμηθεί η δημόσια περιουσία της Ελλάδας στα 300 δις € το 2010 από το ΔΝΤ (πηγή), χωρίς τα ενεργειακά αποθέματα (άρα όσο περίπου το χρέος τότε) και σήμερα 50 δις € ή ακόμη λιγότερα, μαζί με τα ενεργειακά αποθέματα – κρίνοντας από το ποσόν, για το οποίο υποθηκεύθηκε στους δανειστές αργότερα, ενώ μεταφέρθηκε στο υπέρ-ταμείο.

Η επόμενη ημέρα

Ένα άλλο σημείο που δημιούργησε απορίες ήταν το τι ακριβώς εννοούσα, γράφοντας πως οι Έλληνες θα υπέφεραν τα πάνδεινα εάν προέβαιναν στις ενέργειες που ανέφερα. Εν προκειμένω ήμουν σκόπιμα υπερβολικός, για να μη θεωρήσει κανείς πως θα ήταν πολύ απλή η συγκεκριμένη διαδικασία – έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένος.

Φυσικά δεν μπορεί κανείς να μαντέψει το τι θα συμβεί, αφού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτούς που θα κληθούν να το χειρισθούν, από τη στήριξη που θα τους παρέχουν οι Πολίτες, καθώς επίσης από την προθυμία τους να προσφέρουν στο κράτος τους όλα όσα μπορούν – δραστηριοποιούμενοι παράλληλα είτε ως εργαζόμενοι, είτε ως επιχειρηματίες με όλες τους τις δυνάμεις.

Εάν συμμετέχουν πάντως ενεργητικά όλοι οι Πολίτες, αφού περάσει ο χρόνος της προσαρμογής (μερικοί μήνες) η επόμενη ημέρα θα είναι πολύ καλύτερη από την προηγούμενη – επειδή η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη χώρα, πολλαπλά προικισμένη, με τρεις ισχυρότατους πυλώνες στην οικονομία της: τον τουρισμό, τη ναυτιλία, καθώς επίσης την ποιοτική αγροτική παραγωγή.

Οι πυλώνες αυτοί, σε συνδυασμό με το άριστα εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό της χώρας, ταλαντούχο σε σύγχρονους τομείς όπως η πληροφορική, θα ήταν σε θέση να θαυματουργήσουν – αρκεί να στηριζόταν από ένα δημόσιο, το οποίο το μόνο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να μην τοποθετεί εμπόδια στο δρόμο τους, στηρίζοντας τους με ένα σταθερό φορολογικό και επιχειρηματικό πλαίσιο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν είναι μεν σε θέση να μαντέψει κανείς τι θα συμβεί, αλλά γνωρίζουμε όλοι πώς εξελίχθηκαν, για παράδειγμα, η Αργεντινή και η Ρωσία, μετά τη χρεοκοπία τους – έχοντας και οι δύο χώρες υποστεί τη λεηλασία του ΔΝΤ, καθώς επίσης καταφέρνοντας την τελευταία στιγμή να σπάσουν τα δεσμά τους.
(α) Όσον αφορά την Αργεντινή, η εξέλιξη του ΑΕΠ της μετά την επώδυνη χρεοκοπία της (τέλη του 2001) και αφού είχε υποστεί τα πάνδεινα από το ΔΝΤ (ανάλυση), είναι αρκετά ενημερωτική – ειδικά για όλους εμάς που βιώνουμε για 8η συνεχή χρονιά μία καταστροφική πτώση του ΑΕΠ μας, με όλες τις δυσμενείς της συνέπειες (μείωση των εσόδων του δημοσίου, περιορισμός μισθών και συντάξεων, αύξηση των φόρων κοκ.).


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ΑΕΠ της Αργεντινής σε δις δολάρια από το 2000 έως το 2008

Όπως διαπιστώνεται από το γράφημα, η πτώση του ΑΕΠ της Αργεντινής σε δολάρια ήταν κατακόρυφη το έτος που χρεοκόπησε, κυρίως λόγω της κατάρρευσης της ισοτιμίας του νομίσματος της, αλλά από τότε και μετά ακολούθησε μία έντονα ανοδική πορεία – παρά το ότι είχε αποκλεισθεί από τις αγορές, οπότε χρηματοδοτούταν μόνη της.

(β)  Όσον αφορά τη Ρωσία, η οποία είχε υποστεί επίσης τα πάνδεινα από το ΔΝΤ (ανάλυση), υπενθυμίζουμε πως μετά την ασιατική κρίση, η οποία επηρέασε την οικονομία της, αποφάσισε να μην εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες (1998, 1999) οφειλές της, απέναντι στους πιστωτές του εσωτερικού, ύψους 4,8 δις $ – προβαίνοντας μόνη της σε στάση πληρωμών. Μία πρώτη προσφορά αναδιάρθρωσης, η οποία ανακοινώθηκε στους δανειστές της στο τέλος Αυγούστου του 1998, αμέσως μετά την απελευθέρωση του νομίσματος της, απορρίφθηκε.

Η δεύτερη προσφορά ακολούθησε το Μάρτιο του 1999, μετά από επίπονες διαπραγματεύσεις στο «κλαμπ του Λονδίνου» στο οποίο, ως γνωστό, εκπροσωπούνται οι τράπεζες και οι ιδιώτες επενδυτές – σε αντίθεση με το «κλαμπ του Παρισιού», στο οποίο εκπροσωπούνται τα κράτη δανειστές.

Η προσφορά αυτή συμπεριελάμβανε ένα πακέτο από μετρητά (30%), τρίμηνα και εξάμηνα γραμμάτια, καθώς επίσης μετοχές επιλεγμένων ρωσικών τραπεζών – εναλλακτικά, από φορολογικές ελαφρύνσεις ανάλογου ύψους. Για το υπόλοιπο 70% των μη ληξιπρόθεσμων ομολόγων της χώρας, προσφέρθηκαν καινούργια χρηματοπιστωτικά έγγραφα, διάρκειας τριών και πέντε ετών.

Η ιδιαιτερότητα ήταν το ότι, οι επενδυτές δεν έλαβαν ρευστότητα, επειδή τόσο τα μετρητά, όπως και τα έσοδα από την ενδεχόμενη πώληση των υπολοίπων στοιχείων του πακέτου, τοποθετήθηκαν σε έναν «προστατευμένο» τραπεζικό λογαριασμό σε ρούβλια – από τον οποίο θα μπορούσαν να εξοφληθούν μόνο μετά την πάροδο ενός έτους, κατά τα διάρκεια του οποίου θα παρέμεναν κατατεθειμένα άτοκα και σε έναν άλλο ρωσικό τραπεζικό λογαριασμό.

Εναλλακτικά θα μπορούσε κανείς να αποφύγει την αναμονή, εάν σε μία δημοπρασία τοποθετούταν μία φθηνότερη τιμή εξαγοράς τους. Με τον τρόπο αυτό η Ρωσία πέτυχε για πρώτη φορά στην ιστορία μία αναδιάρθρωση των ομολόγων της – η οποία συνοδευόταν από διασυνοριακό έλεγχο των κεφαλαίων.

Συνεχίζοντας οι επενδυτές, οι οποίοι αποδέχθηκαν την πρόταση (95%), έχασαν από 40% έως και 55% των δανείων τους (σε παρούσες τιμές) – ενώ αυτοί που δεν συμμετείχαν, πληρώθηκαν εξ ολοκλήρου. Εν τούτοις, οι απαιτήσεις τους κατατέθηκαν για πέντε χρόνια άτοκες σε έναν ρωσικό τραπεζικό λογαριασμό (παγωμένες καταθέσεις). Σύμφωνα δε με υπολογισμούς, αυτό σήμαινε διαγραφή (σε παρούσες αξίες) της τάξης του 55-84%.

Την ίδια εποχή η Ρωσία σταμάτησε να πληρώνει και τους ξένους δανειστές της – αποφασίζοντας να αναδιαρθρώσει συνολικά 33,9 δις $. Μετά τη συμφωνία με τους πιστωτές της, διαγράφηκε το 53,9% κατά μέσον όρο – όπου όμως η Ρωσία αποδείχθηκε έναν όρο, με βάση τον οποίο εάν τυχόν καθυστερούσε έστω και μία δόση, θα γινόταν ληξιπρόθεσμο το σύνολο των ομολόγων της (υφισταμένων και μελλοντικών).

Η εξέλιξη του ΑΕΠ της από εκεί κα μετά φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, από το οποίο μπορεί να εξάγει κανείς μόνος του τα συμπεράσματα του – τονίζοντας πως η Ελλάδα δεν είναι φτωχότερη ούτε από την Αργεντινή, ούτε από τη Ρωσία (οι τρεις πυλώνες της οικονομίας της είναι τουλάχιστον ανάλογα σημαντικοί με το πετρέλαιο), διαθέτοντας πολύ καλύτερες υποδομές σε σχέση με τις χώρες αυτές το 2000, εργατικό δυναμικό κοκ.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ΑΕΠ της Ρωσίας σε δις δολάρια από το 1998 έως το 2008

Περαιτέρω, η αναπτυξιακή ώθηση στη Ρωσία μετά την κρίση του 1998 και τη χρεοκοπία της δόθηκε από τη χρήση του μη ενεργού παραγωγικού της δυναμικού, καθώς επίσης από την απασχόληση του εργατικού της δυναμικού, το οποίο είχε μείνει άνεργο – σημειώνοντας πως το παραγωγικό δυναμικό που διαθέτει η Ελλάδα σήμερα είναι επίσης αχρησιμοποίητο, ενώ η ανεργία πολύ μεγαλύτερη (στο 14% η Ρωσία το 1999, έναντι σχεδόν 24% η Ελλάδα σήμερα).

Έτσι η Ρωσία κατάφερε να πετύχει υψηλό ρυθμό ανάπτυξης (από 16% έως 17% μεταξύ των ετών 2000 και 2006), παρά τις χαμηλές επενδύσεις που διεξήχθησαν λόγω της μη δυνατότητας χρηματοδότησης της – σημειώνοντας πως οι απ’ ευθείας ξένες επενδύσεις σε πάγια στη χώρα ήταν μόλις στο 9,7% των συνολικών το 2000 (κάτι που «πλήρωσε» όμως αργότερα, επειδή δεν κατάφερε τότε να εκσυγχρονίσει τις παραγωγικές της εγκαταστάσεις).

Χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες, τόσο η Αργεντινή, όσο και η Ρωσία είχαν υποχρεωθεί να διατηρούν πλεονασματικό το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, αφού δεν μπορούσαν να δανείζονται από τις αγορές – τονίζοντας πως ούτε η Ελλάδα δανείζεται ουσιαστικά σήμερα, αφού όλα τα χρήματα των δανειστών επιστρέφουν στους ίδιους, για την εξόφληση των απαιτήσεων τους.

Επίλογος

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι, η Ελλάδα θα βίωνε ανάλογες καταστάσεις, οπότε θα ήταν ανώδυνη η ρήξη με τους πιστωτές της. Εν τούτοις είμαι απολύτως σίγουρος πως η κυλιόμενη χρεοκοπία που βιώνουμε, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον εάν συνεχιστούν τα μνημόνια και ο αργός θάνατος της χώρας μας, συνοδευόμενος από τη φτωχοποίηση του πληθυσμού, καθώς επίσης από τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, με την επιβολή υψηλών φόρων, κατασχέσεων και πλειστηριασμών, είναι απείρως χειρότερα από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί – ενώ είναι προτιμότερο ένα οδυνηρό τέλος, από μία οδύνη δίχως τέλος.

Αρκετοί βέβαια θα ισχυριστούν ότι, η Ελλάδα δεν διαθέτει κάποιον ηγέτη, ο οποίος θα μπορούσε να την οδηγήσει με μία σχετική ασφάλεια στη λύτρωση – χωρίς να υποτιμώ την συναισθηματική πλευρά της «λύτρωσης», τη ντροπή δηλαδή που βιώνουμε από την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων των κυβερνήσεων μας, η οποία καταστρέφει τόσο τη δική μας υγιή αυτοπεποίθηση, όσο και αυτή των παιδιών μας, με τρομακτικές συνέπειες για το μέλλον μας.

Πιστεύω όμως πως κάνουν μεγάλο λάθος, επειδή όταν ένας λαός είναι πραγματικά αποφασισμένος να αμυνθεί απέναντι στον κίνδυνο να μετατραπεί σε σκλάβο χρέους στο διηνεκές, πρόθυμος να υποστεί κάθε θυσία και να πολεμήσει, τότε εμφανίζεται πάντοτε ένας ικανός ηγέτης – ο οποίος άλλωστε δεν θα κάνει τίποτα άλλο, από το να στελεχώσει σωστά το «στρατό» της χώρας, για να εφαρμόσει τις συνειδητές βέβαια εντολές των Πολιτών της.

Πόσο μάλλον όταν ο λαός αυτός έχει πια το ηθικό έρεισμα, όπως ασφαλώς οι Έλληνες, οι οποίοι έχουν πληρώσει με το παραπάνω τα δικά τους λάθη – οπότε είναι η σειρά των δανειστών τους, της Γερμανίας κυρίως που ηγείται του εγκλήματος εναντίον της χώρας μας, να πληρώσουν για τα δικά τους.

Ολοκληρώνοντας, το να ισχυρίζεται η καγκελάριος της χώρας που αιματοκύλισε τον πλανήτη δύο φορές τον 20ο αιώνα, έχοντας απαιτήσει και πετύχει τη διαγραφή των χρεών της το 1953 ότι, «Το χρέος είναι χρέος και πρέπει να πληρώνεται», τεκμηριώνει το θράσος της – καθώς επίσης πως μας θεωρεί τουλάχιστον αφελείς.

Υστερόγραφο: Υπάρχουν ορισμένοι «βασιλικότεροι του βασιλιά» Έλληνες, οι οποίοι κατηγορούν «εκ πεποιθήσεως και επί παντός επιστητού» τη χώρα, καθώς επίσης τις κυβερνήσεις της, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων τα δόλια επιχειρήματα των δανειστών – σύμφωνα με τα οποία δεν δρομολογούμε τις μεταρρυθμίσεις που έχουμε υποσχεθεί, οπότε σωστά μας συμπεριφέρονται άθλια.

Εκτός του ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογούνται ποτέ σε εποχές κρίσης, επειδή αφενός μεν προκαλούν ύφεση βραχυπρόθεσμα, αφετέρου δεν είναι πρόθυμοι οι Πολίτες να τις εφαρμόσουν, προφανώς οι «Έλληνες» αυτοί δεν κατανοούν ότι, οι πιστωτές δεν τηρούν επίσης τις δεσμεύσεις τους – όπως στο παράδειγμα της υπόσχεσης από το 2012 για αναδιάρθρωση του χρέους, όταν το δημόσιο θα είχε πρωτογενή πλεονάσματα (κάτι που πέτυχε πρώτη η κυβέρνηση του 2014, χωρίς όμως οι δανειστές να κάνουν αυτά που υποσχέθηκαν).

Επαναλαμβάνουμε δε ότι, είμαστε δυστυχώς οι μοναδικοί Πολίτες που κατηγορούν συνεχώς και δημόσια τη χώρα τους, σε ολόκληρο τον πλανήτη – με αποτέλεσμα να γινόμαστε εύκολα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους πάντες.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο διευθυντής της CIA Μάικ Πομπέο αποκάλεσε χθες τον ιστότοπο WikiLeaks μια μη κρατική, «εχθρική υπηρεσία πληροφοριών», η οποία συχνά υποκινείται από κράτη—όπως τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ πέρυσι, κατά τον ίδιο.

«Ο WikiLeaks περπατάει σαν εχθρική υπηρεσία πληροφοριών και μιλάει σαν εχθρική υπηρεσία πληροφοριών», είπε χαρακτηριστικά ο Πομπέο κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε κέντρο μελετών της Ουάσινγκτον.

Η ρωσική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών GRU χρησιμοποίησε τον ιστότοπο για να διασπείρει υλικό το οποίο υποκλάπηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ενόψει των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ το 2016, επέμεινε ο Πομπέο.

Ο WikiLeaks δημοσιοποίησε χιλιάδες μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Δημοκρατικού Κόμματος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του 2016. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ υποστήριξαν ότι τα μηνύματα αυτά κλάπηκαν από χάκερ που έδρασαν για λογαριασμό της Ρωσίας, η οποία είχε στόχο να επηρεάσει την κατάσταση εναντίον της υποψήφιας των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον και υπέρ του Ρεπουμπλικάνου Ντόναλντ Τραμπ, του νικητή της αναμέτρησης του Νοεμβρίου.

Ο ιδρυτής του WikiLeaks Τζούλιαν Ασάνζ αντίθετα τόνισε ότι η δημοσιοποίηση του υλικού αυτού δεν είχε στόχο να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Τον Μάρτιο, ο WikiLeaks έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα στα οποία περιγράφονται μυστικά εργαλεία κυβερνοπειρατείας της CIA συνοδευόμενα από αποσπάσματα του κώδικά τους, χωρίς πάντως να διαθέσει ολοκληρωμένα προγράμματα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για επιθέσεις εναντίον τηλεφώνων, υπολογιστών, ταμπλετών, «έξυπνων» τηλεοράσεων κ.ο.κ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επί έξι μήνες αιωρούμενη ανάμεσα στην Ευελπίδων και το Εφετείο παραμένει η δικογραφία για μία από τις πλέον σημαντικές υποθέσεις που έχουν απασχολήσει την Δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια: Η υπόθεση των υποκλοπών του 2004 και του σχεδίου φυσικής και πολιτικής εξόντωσης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή η οποία αναζητά από τον περασμένο Οκτώβριο δικαστικό Συμβούλιο να την κρίνει.

Γράφει ο Πάρις Κουρτζίδης

Η ογκώδης δικογραφία που αφορά κυρίως το αποκαλούμενο «σχέδιο Πυθία» παραμένει προς το παρόν χωρίς κρίση, καθώς «πηγαινοέρχεται» από την Ευελπίδων στο Εφετείο με το ερώτημα «Ποιο Συμβούλιο είναι αρμόδιο να την κρίνει;». Για την υπόθεση, που έχει τρία σκέλη, υπέβαλε πρόταση τον περασμένο Οκτώβριο η Εισαγγελέας Μαρία-Σοφία Βαΐτση, η οποία -κι αυτή με περίεργη και απαράδεκτη καθυστέρηση δύο χρόνων από την παράδοση του φακέλου Φούκα- ζήτησε τελικώς την παραπομπή τεσσάρων κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων κι ενός Αμερικανού υπηκόου, κορυφαίου στελέχους μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, για αδικήματα που αφορούν κατασκοπία, μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών «που έπληξαν τα συμφέροντα του κράτους» το διάστημα 2004-2005. Έκρινε δε ότι πρέπει να δικαστούν και δύο υπάλληλοι της ΕΥΠ για παραβίαση μυστικών της Πολιτείας, με ηθικό αυτουργό στην πράξη τους τον πρώην υπουργό Μιχάλη Καρχιμάκη, ο οποίος τυγχάνει «πολιτικό εξαπτέρυγο» του Γ. Παπανδρέου. H υπόθεση πήγε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, το οποίο έκρινε πως είναι αναρμόδιο να κρίνει την υπόθεση, λόγω των αδικημάτων και του δικαστηρίου που θα πρέπει να τα δικάσει, διαβιβάζοντας τα στοιχεία στο Συμβούλιο Εφετών. Μετά από λίγο καιρό ο Εισαγγελέας Εφετών Κ. Πούλιος υπέβαλε πρόταση, με την οποία ζητά να επιστραφεί η δικογραφία στην Ευελπίδων με σκεπτικό ότι είναι αναρμόδιο το Συμβούλιο Εφετών, καθώς τα αδικήματα πρέπει να δικαστούν σε Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο και όχι σε Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, κι επομένως την υπόθεση θα πρέπει να κρίνει το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών. Πλέον, η χιλιάδων εγγράφων δικογραφία, με στοιχεία που δεν έχουν ποτέ ξανά απασχολήσει τις δικαστικές αρχές τα χρόνια της μεταπολίτευσης, αναμένει την κρίση του Συμβουλίου Εφετών περί του ποιο δικαστικό σχήμα θα αποφανθεί για την ποινική εξέλιξη της σημαντικής υπόθεσης.

Η υπόθεση του σχεδίου δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή απασχολεί τη Δικαιοσύνη από το 2011, ενώ ένα χρόνο μετά (2012), ασκήθηκε (αρχικά) ποινική δίωξη κατά αγνώστων δραστών για αδικήματα που αφορούν προπαρασκευαστικές ενέργειες εσχάτης προδοσίας, διατάραξης της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος και της αποστέρησης πρωθυπουργού από την ενάσκηση της εξουσίας που του παρέχει το Σύνταγμα.

Το πόρισμα Φούκα και τα Δεκεμβριανά…

Αφορμή για τη δίωξη αποτέλεσε η δημοσιοποίηση στοιχείων που φαινόταν να προέρχονται από ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, τα οποία αναφέρονταν σε σχέδιο εξόντωσης του πρώην πρωθυπουργού και προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας, στην οποία είχαν συμπεριλάβει και τα γεγονότα μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, με στόχο να εμποδιστεί η ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης.

Η υπόθεση ανατέθηκε στον ανακριτή Δημήτρη Φούκα, ο οποίος συνένωσε τη δικογραφία για το «σχέδιο Πυθία» με αυτές για τις υποκλοπές και την παραβίαση μυστικών της πολιτείας από υπαλλήλους της ΕΥΠ και τρία χρόνια μετά εξέδωσε πολυσέλιδο πόρισμα, στο οποίο κατέγραψε τα στοιχεία που συνέλεξε από τη μεθοδική έρευνά του. Ο ανακριτής κατέγραφε στο πόρισμά του κρίσιμα στοιχεία για το σχέδιο δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού, συνδέοντας άμεσα το «σχέδιο Πυθία» σε προσπάθεια άσκησης πίεσης και εξαναγκασμού της ελληνικής κυβέρνησης να αλλάξει πολιτική σε θέματα που αφορούσαν στις διεθνείς σχέσεις της χώρας. «Σκοπός των δραστών φαίνεται ότι ήταν η διακοπή της πολιτικής και οικονομικής προσέγγισης της Ελλάδας με τη Ρωσία, που τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε κρίσιμους τομείς, ειδικότερα της ενέργειας, των εξοπλισμών και των κρατικών προμηθειών» ,ανέφερε ο κ. Φούκας. Ο ανακριτής κατέγραφε στο πόρισμά του την ενεργειακή πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή με μνεία στις συμφωνίες για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και τον αγωγό South stream. Επικαλούμενος ο κ. Δημήτρης Φούκας στοιχεία της ανάκρισης, αλλά και δημοσιευμένα στο Wikileaks στοιχεία, ανέφερε πως η προσέγγιση της Ελλάδας με τη Ρωσία προκάλεσε ενέργειες εκ μέρους των ΗΠΑ, ώστε να ανατραπούν οι εν λόγω συμφωνίες για τους ρωσικούς αγωγούς. Αναφέρεται επίσης στο πόρισμα ότι: «Το γεγονός της στήριξης της αμερικανικής πλευράς προς τον αγωγό ΤΑΡ εκτιμάται ότι μεταφέρθηκε στις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2009, επιβεβαιώθηκε δε από την κατάθεση του μάρτυρα Β.Ρ. (σ.σ. αναφέρεται το όνομα γνωστού επιχειρηματία), ο οποίος μετά από συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Μάιο του 2012, μετέφερε στην ελληνική πολιτική ηγεσία την αμερικανική θέση. Αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή εγκατάλειψη των σχεδίων των αγωγών και η δέσμευση της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο του αγωγού ΤΑΡ. Επίσης, εγκαταλείφθηκε το σχέδιο προμήθειας στρατιωτικού υλικού από τη Ρωσία».

Οι τηλεφωνικές υποκλοπές

Για την υπόθεση αυτή, ωστόσο, η έρευνα δεν οδήγησε σε πρόσωπα, κι έτσι το σκέλος αυτό της δικογραφίας παραμένει χωρίς κατηγορούμενους. Για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, στην οποία είναι κατηγορούμενος για κατασκοπία 65χρονος πρώην υπάλληλος της Αμερικανικής Πρεσβείας, ο κ. Φούκας αναφέρει ότι: «…από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και τον Μάρτιο του 2005 ο William Bazil, Αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών». Από τα στοιχεία του ανακριτή προέκυψε πως η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου ήταν εκείνη που είχε αγοράσει τα καρτοκινητά-σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών, μελών της τότε κυβέρνησης αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων. Από την άρση απορρήτου μίας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή American Embassy. Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William Bazil εξαφανίστηκε από την Ελλάδα. Στο πόρισμά του ο κ. Φούκας αναφέρει, μεταξύ άλλων: «…στις 26/03/2014 επικοινώνησε με το ανακριτικό γραφείο πρώην στέλεχος της ΕΥΠ, με τον οποίο υπήρξε προηγούμενη συνεργασία, ζητώντας συνάντηση με τον ανακριτή. Η συνάντηση έγινε αυθημερόν και αυτός αναφέρθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία του με στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ που είχε υπηρετήσει παλαιότερα στην Ελλάδα, ο οποίος του ζήτησε να έρθει σε επαφή με τον ανακριτή και να μεταφέρει την άποψη ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι πλέον φιλικές και ότι η έρευνα πρέπει να σταματήσει, διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξή τους».

Οι παράνομες ενέργειες στελεχών της ΕΥΠ και ο ηθικός αυτουργός…

Για το τρίτο σκέλος της υπόθεσης, που αφορά σε παράνομες ενέργειες στελεχών της ΕΥΠ που είχαν πρόσβαση σε απόρρητα στοιχεία, ο κ. Φούκας αναφέρει ότι: «Τέλος, κατά το ανακριτικό πόρισμα, προκύπτει ότι υπήρχαν υπάλληλοι της ΕΥΠ επιρρεπείς σε διαρροές, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως δυσαρεστημένοι… Τα στοιχεία αυτά τα παρέδιδαν σε μη δικαιούμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα στον τότε βουλευτή Μιχάλη Καρχιμάκη». Να σημειωθεί πως ο κ. Καρχιμάκης, που κατηγορείται για ηθική αυτουργία σε παραβίαση μυστικών της Πολιτείας, έχει απολογηθεί για την υπόθεση και έχει αφεθεί ελεύθερος. Ο πρώην υπουργός αρνείται την κατηγορία, της οποίας φυσικός αυτουργός φέρεται μία υπάλληλος της ΕΥΠ, αποδίδοντας την εμπλοκή του σε λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, καθώς η καταγγέλλουσα αναφέρεται σε «διωγμό που υπέστησαν» συνάδελφοί της συνδικαλιστές στην ΕΥΠ επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου. Εν τω μεταξύ, απομένει να δούμε και τι άλλο πρόκειται να αποκαλυφθεί και επισήμως όσον αφορά στο σκέλος που, σύμφωνα με πληροφορίες του RPNTV.gr, ο κ. Φούκας αναφέρεται και σε διαρροές ενημερωτικών δελτίων της ΕΥΠ προς δύο στενούς συνεργάτες του κ. Αντ. Σαμαρά, αλλά και προς τον μυστηριώδη Άλεξ Ρόντο, στενότατο επί πολλά χρόνια συνεργάτη του Γ. Παπανδρέου και των Αμερικανών…

Αποκαλύψεις WikiLeaks: Ο «πρόθυμος» ΓΑΠ…

Μια σειρά στοιχείων και καταγγελιών οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» μέσα στην ΕΥΠ έβγαζε αντίγραφα στη Διεύθυνση Αναλύσεων και τα «περνούσε» στον Μιχάλη Καρχιμάκη, με τελικό αποδέκτη τον τότε «πράσινο» αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως. Ας μην ξεχνάμε ότι σύμφωνα με τα απόρρητα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας (που αναρτήθηκαν στον ιστότοπο wikileaks), ο κ. Παπανδρέου εμφανιζόταν «πρόθυμος» να υπηρετήσει την Ουάσινγκτον σε διάφορες διεθνείς αποστολές, ενώ ζητούσε να φέρει το ΔΝΤ, το 1ο μνημόνιο και την υπάτη αρμοστεία στην Ελλάδα. Είναι γεγονός ότι ο Παπανδρέου, και τότε αλλά και επί των ημερών του στο Μαξίμου, χρησιμοποίησε τα «εργαλεία» της ΕΥΠ με ποικίλους τρόπους και με διάφορους στόχους, προκειμένου να παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους του (Καραμανλής, Τσίπρας επί των ημερών Μπίκα κ.ά.). «…Ο Γιώργος Παπανδρέου έβαζε στο χέρι τις άκρως απόρρητες – ειδικού χειρισμού εκθέσεις της ΕΥΠ, δηλαδή το μηνιαίο απόρρητο δελτίο πληροφοριών προς τον πρωθυπουργό και τις επείγουσες αναφορές προς τον Κώστα Καραμανλή και στη συνέχεια τα διαβίβαζε στην αμερικανική πρεσβεία!»

Τα «μαύρα» email της Χίλαρι, οι παρεμβάσεις που δεν έγιναν και τα «έκτακτα στρατοδικεία»…

Κι ενώ στις ΗΠΑ είχε ξεσπάσει σάλος από τα «μαύρα» email της Χίλαρι Κλίντον, στην Ελλάδα δεν κουνήθηκε σχεδόν φύλλο… Η υποψήφια πρόεδρος των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, όπως αποκαλύφθηκε, ανέφερε ότι ο Γ.Α. Παπανδρέου θα προωθούσε τα συμφέροντά τους με τον καλύτερο τρόπο… Παρ’ όλα αυτά, στη χώρα μας, η δικαιοσύνη δεν αναρωτήθηκε τι ακριβώς εννοούσε λέγοντας «θα προωθούσε τα αμερικανικά συμφέροντα με τον καλύτερο τρόπο…». Κι έτσι κανένας και καμία εισαγγελέας δεν παρενέβη με το ερώτημα αν ο Παπανδρέου διέπραξε εσχάτη προδοσία. Εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να κυνηγά τους υπαλλήλους της ΕΥΠ που αντιστάθηκαν… Να θυμίσουμε ότι τότε υπήρξαν βουλευτές που με ερωτήσεις τους για τις αποκαλύψεις των WikiLeaks έφεραν το θέμα στη Βουλή, όπως ο βουλευτής Επικρατείας, Πρέσβης ε.τ. και πρώην διοικητής της ΕΥΠ κ. Ιωάννης Κοραντής, ο κ. Νίκος Νικολόπουλος και η Σταυρούλα Ξουλίδου. Υπήρξαν, όμως, και υπάλληλοι της ΕΥΠ που έφεραν το θέμα στη Δικαιοσύνη, όπως η αείμνηστη Ευγενία (Τζένη) Λεβογιάννη, το στέλεχος της Ελληνικής κατασκοπίας Κώστας Αγγελάκης και το στέλεχος της Ελληνικής αντικατασκοπίας Αθανάσιος Χαϊκάλης. Είναι πλέον γνωστό ότι οι υπάλληλοι αυτοί της ΕΥΠ, αλλά και πολλοί άλλοι συνάδελφοί τους, πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμη και σήμερα με απίστευτες διώξεις, καθώς κάποιοι προσπαθούν να τους «τελειώσουν» για τη στάση που κράτησαν την περίοδο 2009-2012. Ήδη έχουν στηθεί υπηρεσιακά συμβούλια – «έκτακτα στρατοδικεία», επιβάλλοντας εξοντωτικές ποινές σε υπαλλήλους με απαλλακτικά πορίσματα από ΕΔΕ και αθωωτικές αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ενώ υποβάλλουν στον Άρειο Πάγο αιτήματα αναιρέσεως των αθωωτικών Αποφάσεων του Εφετείου, που δεν τους βολεύουν… Βλέπετε, οι τότε στενοί συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου (GAP) είναι σήμερα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή Red Pepper News Tv


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η αθώωση ενός ατόμου δεν σημαίνει ότι η υπάρχει ελευθερία της έκφρασης. Δεν φέρνει ένα λουλούδι την άνοιξη», είχε δηλώσει το '95 ο γνωστός τούρκος συγγραφέας Yasar Kemal μετά από την αθώωσή του ενώ είχε καταδικαστεί εξαιτίας ενός άρθρου που είχε γράψει για το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, στο οποίο κατηγορούσε τον τουρκικό στρατό ότι ισοπέδωνε κουρδικά χωριά στην ανατολική Τουρκία. «Έχουμε ακόμη πολλή δουλειά για να καταφέρουμε να υπάρχει δημοκρατία στην Τουρκία. Θα συνεχίσω να γράφω μέχρι να μην υπάρχουν διώξεις κατά της ελεύθερης έκφρασης».

Είκοσι περίπου χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στην Τουρκία. Ακριβώς γι' αυτό, ο Yasar Kemal – ο οποίος ήταν κουρδικής καταγωγής – κατά πάσα πιθανότητα θα ψήφιζε “Όχι” στο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί στην Τουρκία στις 16 Απριλίου.

Προεδρική ή κοινοβουλευτική δημοκρατία;

Οι τούρκοι ψηφοφόροι καλούνται να αποφασίσουν αν θέλουν η Τουρκία να μετατραπεί από κοινοβουλευτική δημοκρατία σε προεδρική. Πιο συγκεκριμένα, οι προτεινόμενες αλλαγές θα έδιναν στον Πρόεδρο της χώρας απεριόριστη εξουσία, καθώς θα έχει το δικαίωμα να καταργήσει την κυβέρνηση ή να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Παράλληλα, όμως, μπορεί να διατηρεί τη σχέση με το κόμμα του, ενώ θα καθορίζει την πολιτική εθνικής ασφάλειας.

Επίσης, ο Πρόεδρος θα έχει τη δυνατότητα να διορίζει το δικαστικό σώμα, τις πανεπιστημιακές διοικήσεις, αλλά και μια σειρά από διοικητικούς υπαλλήλους σε δημόσιες υπηρεσίες. Ο Πρόεδρος θα εκλέγεται απευθείας από τον λαό και θα έχει δικαίωμα εκλογής για δύο θητείες. Οι εκλογές δεν θα γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά κάθε πέντε.

Μια ακόμα συνταγματική τροποποίηση που επιθυμεί ο Τούρκος Πρόεδρος είναι η επαναφορά της θανατικής ποινής. «Μετά από τις 16 Απριλίου, με την άδεια του Θεού, το νομοσχέδιο θα έρθει στο κοινοβούλιο. Αν περάσει στο κοινοβούλιο, θα το εγκρίνω», δήλωσε. Ακόμη, θα απαγορεύεται η εμπλοκή των στρατιωτικών στην πολιτική.

Τέλος, θα έχει την ελευθερία να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα, χωρίς την έγκριση του κοινοβουλίου. Στο βαθμό, λοιπόν, που καταργείται η άμεση κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του εκλογικού σώματος, αυτόματα καταργείται και η λαϊκή βούληση.

Στο Καντίκιοϊ, προπύργιο των υποστηρικτών του λαϊκού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους στην ασιατική όχθη της Κωνσταντινούπολης, νεαροί εθελοντές του «όχι» διανέμουν προκηρύξεις που γράφουν «Δεν θα έδινα τόσες εξουσίες ούτε στον πατέρα μου».

Το αντεπιχείρημα του T. Erdogan είναι ότι με την συνταγματική αναθεώρηση θα ξεπεραστεί η γραφειοκρατική δυσπραγία που εμποδίζει την μεταρρυθμιστική ατζέντα του.

Κι αν κερδίσει το “Ναι;”

Η σημασία του δημοψηφίσματος είναι σχετική. Από τη μία, η διακυβέρνηση Erdogan, εδώ και αρκετούς μήνες – ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος – δεν απέχει και πολύ από ένα απολυταρχικό καθεστώς, καθώς έχουν βομβαρδιστεί δεκάδες κουρδικές πόλεις, χιλιάδες κόσμου έχουν σκοτωθεί, τα δημοκρατικά δικαιώματα έχουν καταπατηθεί, τα ΜΜΕ έχουν φιμωθεί και κυρίως οποιαδήποτε αντιπολιτευτική φωνή, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι έχουν φυλακιστεί και διωχθεί, ενώ το ίδιο συμβαίνει μέχρι και σε βουλευτές του HDP. Συνεπώς, η επικράτηση του “Ναι”, απλώς θα νομιμοποιούσε το παραπάνω καθεστώς.

Ωστόσο επειδή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, ειδικά όταν πρόκειται για μια χώρα που παίζει κεντρικό ρόλο στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, μια επικράτηση του “Ναι”, θα έδινε οριστικό τέλος στην “ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας”. Εξάλλου, ο T. Erdogan εδώ και πολλά χρόνια έχει αρχίσει να απομακρύνεται από το σχέδιο της ευρωπαϊκής μουσουλμανικής δημοκρατίας που θα μετατραπεί σε κέντρο αναφοράς και της υπόλοιπης Μέσης Ανατολής. Ακόμη, μια νίκη του “Ναι”, νομιμοποιεί όσα έχει ήδη κάνει η κυβέρνηση Erdogan.

Όπως γράφει η Elmira Bayrasli στους New York Times, “ο Erdogan έχει εγκαταλείψει τη φιλόδοξη εξωτερική πολιτική που είχε οδηγήσει στην τόνωση της οικονομίας και την ενίσχυση του ρόλου της χώρας στις διεθνείς υποθέσεις και την έχει αντικαταστήσει με έναν ωμό εθνικισμό. Η Τουρκία είναι σήμερα απομονωμένη, κυρίως από τη Δύση. Τα τελευταία χρόνια, ο Erdogan έχει κατηγορήσει επανειλημμένα την Ουάσινγκτον και τις Βρυξέλλες για «βρόμικες συνωμοσίες» εναντίον της χώρας του. Τον περασμένο μήνα, κατηγόρησε τη Γερμανία ότι χρησιμοποιεί «ναζιστικές τακτικές» και χαρακτήρισε τους Ολλανδούς «φασίστες» και «απομεινάρια των Ναζί» επειδή εμπόδισαν τις προσπάθειές του να κάνει προεκλογική εκστρατεία σε ολλανδικό έδαφος. Παράλληλα, προσπάθησε να χειραγωγήσει τις μεγάλες τουρκικές κοινότητες στη δυτική Ευρώπη και να τις χρησιμοποιήσει σαν Δούρειο Ίππο στις χώρες φιλοξενίας τους, κίνηση που δεν γίνεται αποδεκτή από τον δυτικοευρωπαϊκό κόσμο.

Και να επικρατήσει το "Όχι", "ένα λουλούδι δεν φέρνει την άνοιξη"

“Αν όμως νικήσει το “Όχι”, ο Erdogan δεν θα πτοηθεί. Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι μαχητής και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να πετύχει αυτό που θέλει. Αν χάσει στις κάλπες, είναι πιθανό να κλιμακώσει τον πόλεμο κατά των Κούρδων, ώστε να δώσει την εικόνα του υπερασπιστή του τουρκικού έθνους. Με τον τρόπο αυτό, θα εξασφαλίσει και την υποστήριξη των εθνικιστών. Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι αν δεν αποκτήσει περισσότερες εξουσίες με το δημοψήφισμα, θα επεκτείνει επ' αόριστον την κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, προσθέτει η Ε. Bayrasli.

Για την ώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το “Ναι” και το “Όχι” είναι πολύ κοντά. Το εκλογικό αποτέλεσμα θα κρίνουν μια σειρά παραγόντων όπως το σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί ο μεγάλος όγκος των Κούρδων ψηφοφόρων, το πόσο πιο εθνικιστική μπορεί να γίνει η ατζέντα του Erdogan ώστε να κερδίσει ακόμα περισσότερο κόσμο από το ακροδεξιό κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το ΜΗΡ, χάνοντας όμως παράλληλα, το κομμάτι των Κούρδων που στήριζαν το AKP λόγω της θρησκευτικής αφοσίωσής του. Μεγάλος φόβος του Erdogan είναι και η αποχή.

Για την Τουρκία, ο δρόμος προς ένα σουλτανικό καθεστώς δεν απέχει πολύ. Το χάος που προκαλεί ο Erdogan με την κινδυνολογία για αστάθεια και πολιτική κρίση σε περίπτωση επικράτησης του “Όχι” του δίνει προβάδισμα. Ωστόσο, όπως και σε κάθε δημοψήφισμα της τελευταίας χρονιάς, ο κόσμος που ψηφίζει μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά.

Επιμέλεια Δανάη Μαραγκουδάκη
Πηγή Liberal





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα δημοσίευμα από την «Δημοκρατία» επιβεβαιώνει, για μια ακόμη φορά, ότι οι μόνοι που υφίστανται πραγματικά διακρίσεις στην Χώρα μας είναι οι Έλληνες. 
Συγκεκριμένα, υπό τον τίτλο «Επιδότηση θέρμανσης σε σχολεία προσφύγων» και υπότιτλο «Ο Βούτσης ξέχασε πάλι τα Ελληνόπουλα» διαβάζουμε τα εξής:

Την απόφαση να προσφέρει περίπου 50.000 ευρώ για τις ανάγκες θέρμανσης των σχολείων που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα εκπαίδευσης προσφυγόπουλων πήρε η Βουλή. Η απόφαση φέρει την υπογραφή του προέδρου Νίκου Βούτση.

Βέβαια, τα σχολεία που δεν φιλοξενούν παιδιά προσφύγων και βρίσκονται σε ορεινές περιοχές, χωρίς να μπορούν να καλύψουν τις μεγάλες ανάγκες τους για θέρμανση, παραμένουν έξω από το «ραντάρ» του Κοινοβουλίου… Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων καλύπτουν μέρος από τα τρέχοντα λειτουργικά έξοδα από την τσέπη τους. Η Βουλή επιλέγει να χρηματοδοτήσει με το ποσό των 48.900 ευρώ για αγορά πετρελαίου ή φυσικού αερίου μόνο τα 22 δημοτικά και γυμνάσια που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα εκπαίδευσης προσφυγόπουλων που έχει εκπονήσει το υπουργείο Παιδείας.

Παράλληλα, με 16 διαφορετικές αποφάσεις επιχορηγούνται από τη Βουλή οι σχολικές επιτροπές των σχολείων αυτών, που βρίσκονται σε αστικές περιοχές των νομών Αττικής και της Θεσσαλονίκης, αλλά και στην περιφέρεια”.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα σχολεία στα οποία υπάρχουν «προσφυγόπουλα» έχουν το δικαίωμα στην θέρμανση, ενώ τα σχολεία των ορεινών περιοχών… ας πρόσεχαν, αφού δεν προνόησαν να έχουν κι αυτά στις τάξεις τους «προσφυγόπουλα». Μετά την παροχή χρημάτων σε μια ΜΚΟ που εδρεύει στα Εξάρχεια, διαπιστώνουμε τώρα ότι η Βουλή δίνει ξανά ένα γενναιόδωρο ποσό και πάλι με επιλεκτικό σκοπό και περιεχόμενο, εξυπηρετώντας συγκεκριμένες διεθνιστικές ιδεοληψίες υπό την μάσκα του «ανθρωπισμού».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου