Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Απρ 2017


Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 μπορεί να παραταθεί περαιτέρω και μετά την ημερομηνία λήξης ισχύος του μέτρου αυτό τον μήνα, δήλωσε σήμερα ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιτρέπει στην κυβέρνηση να παρακάμπτει το κοινοβούλιο για τη θέσπιση νέων νόμων και να περιορίζει ή να αναστέλλει δικαιώματα και ελευθερίες, όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο.

«Αν εκπνεύσει η χρονική περίοδος του μέτρου, θα δώσουμε παράταση. Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο αναφορικά με αυτό», τόνισε ο Ερντογάν στο τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο TGRT.

Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης παρατάθηκε στις 19 Ιανουαρίου για τρεις επιπλέον μήνες με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι το μέτρο είναι αναγκαίο για να συνεχίσει τις διώξεις των υποστηρικτών του μουσουλμάνου ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν που η Άγκυρα κατηγορεί ως ενορχηστρωτή του πραξικοπήματος. Ο αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ Γκιουλέν αρνείται τις κατηγορίες.

Η επιβολή του συγκεκριμένου μέτρου επέφερε «σημαντικούς» περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθαι, σύμφωνα με την Επιτροπή της Βενετίας, μια ομάδα νομικών του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθόλη την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του δημοψηφίσματος για την συνταγματική αναθεώρηση που θα διεξαχθεί την Κυριακή.

Μετά την την απόπειρα πραξικοπήματος, οι τουρκικές αρχές έχουν αποπέμψει ή θέσει σε διαθεσιμότητα περισσότερους από 113.000 ανθρώπους από την αστυνομία, το δικαστικό σύστημα, τον στρατό και άλλες δημόσιες υπηρεσίες , ενώ έχουν κλείσει περισσότερα από 130 μέσα ενημέρωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κρατείται Ιρακινός για τις τρεις εκρήξεις στο πούλμαν της Ντόρτμουντ. Φέρεται ότι έχει σχέση με το ISIS. Αλαλούμ με δύο επιστολές

Ρεπορτάζ Θεανώ Καρούτα

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες για τις τρεις εκρήξεις που σημειώθηκαν στο πούλμαν της ποδοσφαιρικής ομάδας Μπορούσια Ντόρτμουντ το βράδυ της Τρίτης και είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό του ποδοσφαιριστή της Μαρκ Μπαρτρά.

Οι γερμανικές Αρχές, που βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού, προχώρησαν στη σύλληψη ενός ατόμου ιρακινής υπηκοότητας που φέρεται ότι σχετίζεται με το Ισλαμικό Κράτος, ενώ με την υποψία της συνέργειας ερευνάται ένας 28χρονος Γερμανός. Ακόμα πάντως δεν έχει απαντηθεί το βασικό ερώτημα, κατά πόσο δηλαδή πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια ή για κάτι άλλο, αν και η εκπρόσωπος Τύπου της Εισαγγελίας της Καρλσρούης Φράουκε Κέλερ ανακοίνωσε πως υπάρχουν δύο επιστολές κοντά στον τόπο των εκρήξεων, η μία εκ των οποίων υποδεικνύει την ύπαρξη ισλαμιστικών κινήτρων. Σύμφωνα με την Κέλερ, η επιστολή αφορούσε τις επιχειρήσεις στη Συρία και τη στρατιωτική βοήθεια της Γερμανίας ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, και άρχιζε με τη φράση «στο όνομα του Αλλάχ, του φιλεύσπλαχνου».

Απάντηση

Το γερμανικό περιοδικό «Focus», από την άλλη πλευρά, ανέφερε πως η επίθεση αποτελεί απάντηση στην «επιεική μεταχείριση» που η ομάδα επιφυλάσσει στους νεοναζί οπαδούς της, επικαλούμενο τη δεύτερη επιστολή που αναρτήθηκε σε αντιφασιστική ιστοσελίδα. Ο επικεφαλής της Αστυνομίας, πάντως, έκανε λόγο για στοχευμένη επίθεση, ενώ το BBC έγραφε πως τα εκρηκτικά δεν ήταν σε τέτοια ποσότητα ώστε να προκληθούν ανθρώπινες απώλειες.

Η καγκελάριος δήλωσε τον αποτροπιασμό της για το συμβάν μέσω του εκπροσώπου της Στέφεν Ζάιμπερτ, ενώ μήνυμα συμπαράστασης έστειλαν η «αιώνια αντίπαλος» Σάλκε, η Λίβερπουλ και η Μπάγερν. Μήνυμα κατά της τρομοκρατίας έστειλαν και οι φίλαθλοι, με τους οπαδούς της Ντόρτμουντ να φιλοξενούν στα σπίτια τους οπαδούς της Μονακό μετά την ακύρωση του ματς.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Η σημερινή κυβέρνηση, η οποία είναι το «ερμαφρόδιτο κατασκεύασμα» της επιθετικής κατάληψης της μειοψηφικής αριστεράς από το πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ που εκδίωξε τελικά το βασικό της πυρήνα και συνεργάστηκε με την εθνικιστική δεξιά, τάσσεται σταθερά υπέρ των μνημονίων – έστω με τη μέθοδο του «τράβα με και ας κλαίω».

Όσον αφορά τις «απειλές» του πρωθυπουργού, σύμφωνα με τις οποίες προϋπόθεση για να εφαρμόσει τα μέτρα που υπέγραψε για το 2019 και το 2020, όπου μάλλον δεν θα κυβερνάει ο ίδιος, είναι να έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζονται τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος που θα συμφωνηθούν μετά την ολοκλήρωση της 2ης αξιολόγησης, καλύτερα να μην τις σχολιάσουμε – μεταξύ άλλων επειδή μόνο και μόνο η λέξη «μεσοπρόθεσμα» τις αναιρεί, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που παριστάνει το λιοντάρι, βάζοντας αμέσως μετά την «ουρά κάτω από τα πόδια του».

Από την άλλη πλευρά, η αξιωματική αντιπολίτευση τοποθετείται φανατικά υπέρ των μνημονίων, προσποιούμενη ότι διαφέρει επειδή ισχυρίζεται πως υπάρχει ένα άλλο μείγμα πολιτικής – μέσω του οποίου τα μνημόνια θα μπορούσαν να είναι υποφερτά, καθώς επίσης πως η οικονομία μας θα είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί αποτελώντας μία μοναδική ιστορική εξαίρεση, παρά τα τεράστια χρέη και την ολοκληρωτική απώλεια της πιστοληπτικής της ικανότητας. Τα δικά της ΜΜΕ πάντως ονειρεύονται εκλογές – έχοντας την ψευδαίσθηση πως η κυβέρνηση θα παραιτηθεί, επιτρέποντας τους τη νομή της εξουσίας.

Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών τώρα πιστεύει το ίδιο, υποσχόμενο σήμερα πως θα «αξιολογήσει το χρέος» (μία έκφραση που αδυνατούμε να καταλάβουμε), μόνο αφού εφαρμοσθούν οι μεταρρυθμίσεις – όπου, εάν υπαινίσσεται τη διαγραφή μέρους του, δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα έλεγε ψέματα, αφού το υπόσχεται σταθερά μετά το 2012, χωρίς ποτέ να κρατήσει το λόγο του. Πιστεύει επίσης πως μπορεί η χρεοκοπημένη Ελλάδα να έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για πολλά χρόνια, παρά το ότι σχεδόν καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν το έχει καταφέρει μέχρι στιγμής, ενώ μόνο η Νορβηγία το πέτυχε για τρία έτη, όταν βρήκε πετρέλαιο.

Παραδόξως λοιπόν μόνο το ΔΝΤ έχει αντίθετη άποψη, αναφέροντας τα εξής σε ελεύθερη απόδοση: "Η Ελλάδα δεν έχει βιώσιμο δημόσιο χρέος ούτε ιδιωτικό, δεν έχει βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα, δεν έχει βιώσιμο κοινωνικό κράτος, δεν έχει βιώσιμο δημόσιο τομέα, δεν έχει βιώσιμο φορολογικό σύστημα, δεν έχει βιώσιμο πολιτικό σύστημα και δεν διαθέτει ούτε βιώσιμες τράπεζες".

Εν τούτοις, όταν έχει απέναντι του την κυβέρνηση που απαιτεί τη μη συμμετοχή του στο πρόγραμμα (κάτι που δεν βρίσκει σύμφωνη τη Γερμανία, προφανώς επειδή δεν θέλει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη δολοφονία της Ελλάδας – ενώ το έχει η ίδια διώξει από την Ευρωζώνη, τελευταία από την Πορτογαλία διευκολύνοντας την να το αποπληρώσει), δεν έχει άλλη δυνατότητα από το να διαπραγματεύεται με τη Γερμανία – γνωρίζοντας πως ο στόχος της καγκελαρίου είναι η καθυστέρηση για να διεξαχθούν οι εκλογές, χωρίς να δεσμεύσει τη χώρα της για το μέλλον αφού κανένας δεν ξέρει τα αποτελέσματα τους.

Το πού θα καταλήξει πάντως η ελληνική τραγωδία, εάν δεν αντιδράσουν οι Πολίτες, είναι σχεδόν βέβαιο: σε ένα τέταρτο μνημόνιο, μέσω του οποίου οι δανειστές θα πληρώνουν μόνο τον εαυτό τους, όταν και όποτε δεν επαρκούν τα χρήματα που θα εισπράττουν από τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων (η ιδιωτική θα μεταβιβάζεται αφενός μεν στο κράτος μέσω των φόρων και από εκεί στους δανειστές, μεταξύ άλλων με τη βοήθεια κατασχέσεων και πλειστηριασμών, καθώς επίσης στις τράπεζες με την ίδια μέθοδο).

Όσον αφορά τη λειτουργία του κράτους, συμπεριλαμβανομένων των τόκων των δανείων, τα έξοδα του θα εξασφαλίζονται από το ίδιο – το οποίο, όταν δεν τα καλύπτει, θα υποχρεώνεται να τα μειώνει με την πληρωμή χαμηλότερων μισθών και συντάξεων, με τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους, με την αύξηση των φόρων κοκ. Φυσικά θα υποχρεωθεί η Ελλάδα στο παράλληλο νόμισμα του Σόιμπλε για να διευκολυνθεί η λεηλασία της, οπότε θα είναι τυπικά μόνο μέλος της Ευρωζώνης και της ΕΕ – με όλα τα μειονεκτήματα και χωρίς κανένα πλεονέκτημα, ενώ οι Έλληνες θα αντιμετωπίζονται σαν οικονομικοί μετανάστες δεύτερης κατηγορίας στην ίδια τους τη χώρα.

Τι προβλέπω κλείνοντας για τους περισσότερους Έλληνες; Φαίνεται καθαρά από τα σχόλια τους. Όταν τους προτείνει κανείς τη ρήξη, λέγοντας πως είναι η τρίτη και τελευταία τους ευκαιρία, αντιδρούν λέγοντας πως θα τους εκδικηθούν οι δανειστές, ότι θα βάλουν τους Τούρκους να τους επιτεθούν, πως δεν θα έχουν γάζες τα νοσοκομεία, ότι τα σούπερ μάρκετ δεν θα έχουν χαρτί υγείας, πως θα πεινάσουν, ότι θα επικρατήσει η αναρχία, πως θα καταλυθεί η κατ’ επίφαση τάξη που βιώνουν σήμερα, αφού δεν γνωρίζουν τι θα τους συμβεί την άλλη ημέρα το πρωί κοκ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα ιστορικά δεδομένα δείχνουν ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% πάνω από 3-5 χρόνια, τονίζει έρευνα του γνωστού Peterson. Το λάθος Σόιμπλε και γιατί είναι προτιμότερο ένα νέο δάνειο 100 δισ. από τις περιόδους χάριτος και την έξοδο στις αγορές

Tου Matthew C Klein
Financial Times

Η ιστορική εμπειρία, όχι μόνο η ελληνική αλλά αυτή μιας τυπικής ανεπτυγμένης χώρας, είναι ασύμμετρη με το μονοπάτι δημοσιονομικών πλεονασμάτων που θα κάνουν το χρέος της Ελλάδας βιώσιμο, σύμφωνα με την ανάλυση των Jeromin Zettelmeyer, Eike Kreplin και Ugo Panizza, του Peterson Institute.

Χάρη στους ευνοϊκούς όρους της διακρατικής χρηματοδότησης (GLF), του EFSF και του ESM, πληρώνει πραγματικό επιτόκιο κάτω του 2%. Αν κλειδώσει αυτό το επιτοκιακό κόστος για παρατεταμένη χρονική περίοδο, το βάρος του χρέους σταδιακά θα μειωθεί. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι η ονομαστική ανάπτυξη της οικονομίας να μείνει πάνω από το 2% και ο προϋπολογισμός (εξαιρουμένων των πληρωμών για τόκους) να παραμείνει σε ελαφρύ πλεόνασμα (το εάν αυτό θα είναι αρκετό για την κοινωνία που υπέφερε περισσότερο από σχεδόν κάθε χώρα του κόσμου σε καιρό ειρήνης είναι άλλη ερώτηση…).

Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο αβέβαια, αν η ελληνική κυβέρνηση δεν συνέχιζε να στηρίζεται στους ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και έπρεπε να βγει στις αγορές. Η ιταλική κυβέρνηση πληρώνει πραγματικό επιτόκιο περίπου 2,7% και η πορτογαλική 3,3%. Επιβάλλοντας 3%, τον μέσο όρο των παραπάνω (χαμηλών) ποσοστών, στην Ελλάδα, θα αυξήσει τον λογαριασμό των τόκων για τη χώρα πάνω από 50%, σχεδόν διπλασιάζοντας το συνολικό έλλειμμα της χώρας.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να πληρώσει premium ανάλογο με αυτών των χωρών για τις υποχρεώσεις της, ίσως γιατί δεν θα συμπεριλαμβάνονταν στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, οι συνολικές δανειακές ανάγκες εύκολα θα τριπλασιάζονταν. Χωρίς ανάλογη αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος, το κρατικό χρέος θα εκτοξευόταν, τόσο σε απόλυτους όρους όσο και σε σχέση με το ΑΕΠ.

Αυτός είναι και ο λόγος που το ΔΝΤ προτείνει δραστική μείωση της παρούσας αξίας για το ποσό του χρέους που αφορά στους επίσημους πιστωτές, με, μεταξύ άλλων, «κλείδωμα» των επιτοκίων για δεκαετίες. (Το ΔΝΤ δεν δηλώνει ωστόσο «εθελοντής» για να μειώσει τις δικές του απαιτήσεις έναντι της Ελλάδας).

Στην άλλη άκρη είναι οι Ευρωπαίοι, ηγούμενοι από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε, που λένε ότι δεν χρειάζεται καμία αλλαγή και οι Ελληνες αντέχουν να πληρώσουν. Είπε επίσης ότι περαιτέρω ελάφρυνση χρέους θα είναι δυνατή για τη χώρα μόνο αν φύγει από το ενιαίο νόμισμα.

Η αντικατάσταση του φθηνού δανεισμού με τη χρηματοδότηση από τις αγορές, αρχής γενομένης από την επόμενη χρονιά, θα είναι μια χαρά, υπό αυτό το πρίσμα, επειδή υπάρχει πεδίο για το ελληνικό κράτος να σφίξει περαιτέρω τη δημοσιονομική πολιτική (η επίσημη θέση του Eurogroup βρίσκεται κάπου στη μέση).

Η νέα έρευνα των Jeromin Zettelmeyer, Eike Kreplin, and Ugo Panizza υποδεικνύει ότι ο Σόιμπλε κάνει λάθος: δεν υπάρχει λογική πιθανότητα η ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει χωρίς σημαντική μείωση του χρέους. Η συμμετοχή του Kreplin είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς είναι οικονομολόγος της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Βρίσκουν ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα (χωρίς τις πληρωμές τόκων) που οραματίστηκε το Eurogroup είναι απλά πρωτοφανή. Το στοίχημα ότι η ελληνική κυβέρνηση θα καταφέρει να κάνει κάτι που κανένα άλλο κράτος δεν έκανε σε μια στιγμή που η νομιμοποίησή της είναι εύθραυστη και η οικονομία ακόμα σε «καταστολή», δείχνει μη συνετό.

Το τρίο των ερευνητών συνεχίζει προηγούμενη έρευνα των Panizza και Barry Eichengree, που είδαν ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα που συνεπάγεται το «δημοσιονομικό σύμφωνο» της ευρωζώνης είναι εξαιρετικά σπάνια και γι’ αυτό απίθανα (εκείνη η έρευνα στηρίχθηκε σε στοιχεία του ΔΝΤ για την ιστορία της δημοσιονομικής σύσφιξης και καλύπτει 48 χώρες μεταξύ 1955 και 2015).

Η νέα έρευνα εστιάζει στο να εφαρμόσει αυτά τα ιστορικά δεδομένα στην Ελλάδα. Αυτή η κατάσταση είναι ασυνήθιστη, έτσι το τέχνασμα είναι να αναλύσεις τα δεδομένα με ένα χρήσιμο τρόπο. Εξέτασαν διαφορετικές μεθοδολογίες, η πλέον ευθεία εκ των οποίων είναι να δουν την πιθανότητα ένα συγκεκριμένο πρωτογενές πλεόνασμα να διατηρείται για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο απ' όταν έχει πιαστεί. Επιπρόσθετα ανέλυσαν το δείγμα σε χώρες αρχικά με κυβερνητικό χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ και εν συνεχεία σε αυτές με λιγότερο.

Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι η δημοσιονομική πολιτική που περιμένει ο Σόιμπλε -ένα πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ διατηρήσιμο για 16 χρόνια κυριολεκτικά δεν έχει καμία πιθανότητα να συμβεί, ακόμα και εάν η Ελλάδα αρχίσει να παρουσιάζει αυτό το ποσοστό από το 2018, όπως προβλέπει ο στόχος.

Mε άλλα λόγια, ακόμη και εάν η Ελλάδα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018, οι πιθανότητες να το διατηρήσει για ακόμη 15 χρόνια είναι βασικά μηδενικές.

Οι επικριτές ενδέχεται να επισημάνουν ότι μια τέτοια ανάλυση είναι άδικη. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι το πλεόνασμα προϋπολογισμού σε μια δεδομένη χρονιά, αλλά το μέσο πλεόνασμα για ολόκληρη την επίμαχη χρονική περίοδο. Η ανάλυση εξετάζει και αυτό και τα στοιχεία δεν είναι πιο ενθαρρυντικά.

Οι πιθανότητες επιτυχίας για την Ελλάδα διαμορφώνονται κάπου μεταξύ του 15% και του 20%. Όπως αναφέρουν οι ερευνητές:

Τα διεθνή στοιχεία δεν στηρίζουν μια οδό προσαρμογής που υποθέτει πρωτογενές πλεόνασμα άνω του 3,5% για περίοδο μεγαλύτερη των 3-4 ετών σε συνεχιζόμενη βάση και για περισσότερα από 7 χρόνια με βάση υπολογισμού τον μέσο όρο των πλεονασμάτων.

Για να το θέσουμε διαφορετικά, δεν υπάρχει τρόπος να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος χωρίς πρόσθετη ελάφρυνση, είτε αυτό σημαίνει «κούρεμα» κεφαλαίου είτε σημαντικές αλλαγές στους όρους των δανείων του επίσημου τομέα. (Η εξαίρεση χωρών στο δείγμα που μείωσαν επιτυχημένα το χρέος τους μέσω της λιτότητας σε λιγότερα από επτά χρόνια δεν αλλάζει το αποτέλεσμα).

Το τελευταίο κομμάτι της έρευνας εξετάζει το τι αλλαγές θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στους όρους των δανείων, ώστε να παράγουν το επιθυμητό αποτέλεσμα ενώ παραμένουν σε συμφωνία με τις ανακοινώσεις του Eurogroup. Όπως φαίνεται, δεν υπάρχει μια καλή λύση:

Η πιθανότητα διατήρησης μιας πτωτικής τροχιάς για τον δείκτη χρέους/ΑΕΠ είναι υψηλότερη του 50% αλλά χαμηλότερη του 60%. Υπό αυτή την έννοια, το χρέος είναι βιώσιμο με αυτά τα σενάρια, αλλά όχι με υψηλές πιθανότητες.

Ισως αυτά τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν επαρκώς καλά, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Η συνέπεια της χορήγησης πολύ χαμηλών επιτοκίων και περαιτέρω παγώματος των πληρωμών τόκων δεν είναι μόνο ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να χρωστά χρήματα στον EFSF για πολύ μεγάλη χρονική περίοδο, αλλά επίσης ότι τα χρωστούμενα της χώρας στον EFSF θα συνεχίσουν να αυξάνονται όσο συνεχίζεται η περίοδος χάριτος.

Τα χρέη της Ελλάδας προς τον EFSF θα υπερδιπλασιαστούν σε περίπου 278 δισ. ευρώ το 2050, όταν η περίοδος χάριτος αναμένεται να περατωθεί και μετά θα αρχίσουν να μειώνονται αργά. Ωστόσο, η συνολική οφειλή το 2080 θα είναι ακόμη υψηλότερη από ό,τι είναι σήμερα.

Αν και το πάγωμα στις πληρωμές τόκων αποτελεί μέρος των μέτρων ελάφρυνσης χρέους που περιγράφει το Eurogroup, μια τέτοια αύξηση της έκθεσης -αντίστοιχη με νέο μεγάλο δανεισμό από τον EFSF- είναι πολιτικά αδύνατη.

Eνώ υπάρχουν κάποιες ενέργειες που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τις προοπτικές, όπως η αναδιάρθρωση των αρχικών διμερών δανείων του 2010 και η αντικατάσταση των σχετικά ακριβών δανείων του ΔΝΤ με φθηνότερη χρηματοδότηση από τον ESM, καθώς και το κλείδωμα σχετικά χαμηλών επιτοκίων στα δάνεια των EFSF και ESM, τίποτε από τα ανωτέρω δεν αρκεί.

Ο μεγαλύτερος περιορισμός, κατά την άποψη των συγγραφέων είναι η πεποίθηση ότι δεν θα πρέπει να υφίσταται άλλη συμβατική δανειοδότηση μετά το 2018. Το τρέχον επίπεδο των επιτοκίων στα ελληνικά κρατικά ομόλογα υποδηλώνει μεγάλη αύξηση στο κόστος χρηματοδότησης καθώς τα δάνεια των μνημονίων αντικαθίστανται από χρηματοδότηση των αγορών.

Μια καθυστέρηση στην αλλαγή αυτή έως ότου υποχωρήσουν τα επιτόκια των ομολόγων «θα μεγιστοποιούσε την επίπτωση μιας δεδομένης ελάφρυνσης σε όρους καθαρής παρούσας αξίας -ή εναλλακτικά, θα ελαχιστοποιούσε την ανάγκη ελάφρυνσης χρέους έναντι δεδομένης δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ελλάδα».

Ως εκ τούτου, ο Zettelmeyer και οι συνεργάτες του συστήνουν ένα πρόσθετο δάνειο 100 δισ. ευρώ από τον ESM για να καλύψει την ελληνική κυβέρνηση ως τις αρχές της δεκαετίας του 2030, ένα χρονικό σημείο στο οποίο η διαφορά μεταξύ της απόδοσης των ελληνικών ομολόγων και του κόστους χρηματοδότησης από τον ESM θα είναι ενδεχομένως χαμηλή.

Σε σύγκριση με την εναλλακτική του παγώματος πληρωμών τόκων στα δάνεια του EFSF για δεκαετίες, κάτι τέτοιο θα μείωνε οριακά την έκθεση του επίσημου τομέα στην Ελλάδα. Ισως αποδειχθεί ανεπαρκές για να καταστήσει βιώσιμο το χρέος, αλλά έχει περισσότερες πιθανότητες από το τρέχον σχέδιο:

Εάν στόχος είναι να επιτραπεί στην Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές το δεύτερο εξάμηνο του 2018, θα πρέπει πρώτα να απαντηθεί αξιόπιστα το πόση ελάφρυνση χρέους μπορεί να περιμένει η χώρα. Η καθυστέρηση μιας ξεκάθαρης απάντησης στο ερώτημα αυτό πέραν του 2018 είναι δυνατή μόνο εάν οι πιστωτές είναι προετοιμασμένοι να επεκτείνουν τη χρηματοδότηση μέσω ESM πέραν του 2018.

Και το δυνατόν δεν σημαίνει απαραιτήτως και το βέλτιστο: Στο πλαίσιο της συνέχισης χρηματοδότησης μέσω του ESM, η καλύτερη προσέγγιση για να στηριχθεί και η ανάπτυξη ίσως είναι ο συνδυασμός κάποιας ελάφρυνσης χρέους το 2018 με υποσχέσεις πρόσθετων μέτρων ελάφρυνσης, εάν η Αθήνα ευθυγραμμιστεί με τις συμφωνημένες πολιτικές και αποφύγει τον ακριβό δανεισμό από τον ιδιωτικό τομέα.

Αυτό θα έδειχνε κάπως έτσι:

Ασχέτως του πώς είναι δομημένο το χρέος, «η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική ελάφρυνση χρέους πέραν των μέτρων που έχουν εφαρμοστεί τα τελευταία χρόνια». Η νέα έρευνα δείχνει ότι το Eurogroup πρέπει να εγκαταλείψει τις προηγούμενες συμφωνίες που απαιτούσαν πρωτοφανή και μη βιώσιμη δημοσιονομική σύσφιξη.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΧΡΕΟΥΣ

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η γεωγραφική περιοχή μεταξύ της Αδριατικής και της Μεσοποταμίας από τη μία πλευρά και από τον Εύξεινο Πόντο έως τα υψίπεδα της Αιθιοπίας από την άλλη εμπεριέχει περί τα 5,5 εκ. Ελλήνων και Ελληνορθοδόξων, οι πλείστοι εκ των οποίων αντιμετωπίζουν μια σειρά από σημαντικά προβλήματα ενίοτε καθαρής επιβίωσης ή και αλλοτρίωσης των παραδόσεων τους ή και οικονομικά.

Ένας από τους βασικούς άξονες της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι η ασφάλεια αυτών των κοινοτήτων.
Παρακάτω θα παρουσιαστούν συνοπτικά καταστάσεις ανά χώρα και περιοχή, προβλημάτων των ανωτέρω.

Νότια Ιταλία

Κατοικούν περί τους 80.000 "Γκρέκο" οι οποίοι τα τελευταία έτη έχουν κατ'ουσία εγκαταλειφθεί από την Ελλαδική Πολιτεία ως προς την επιμόρφωση τους σε θέματα Ελληνικής γλώσσας αλλά και των προσπαθειών για την σύσφιξη των σχέσεων με την μητροπολιτική Ελλάδα.

Αλβανία

Εντείνονται οι προσπάθειες αφελληνισμού από τη κυβέρνηση του Έντι Ράμα με τη συνδρομή και του Τουρκικού κράτους είτε μέσω αρπαγής γης, είτε μέσω πολιτικό-κοινωνικής περιθωριοποίησης, είτε μέσω απειλών και βιαιοπραγιών που διαπράττονται από τοπικούς εξτρεμιστικούς κύκλους με τη συνέργεια της διακυβέρνησης Ράμα στα Τίρανα.

ΠΓΔΜ

Ουσιαστική αδιαφορία της Ελληνικής πολιτείας για τους δεκάδες χιλιάδων
Ελληνικής συνείδησης Ελλήνων, Σαρακατσάνων και Βλάχων σε συνδυασμό με τη διαφαινόμενη σύγκρουση Αλβανών και Σλάβων οι οποία θα μπορούσε να προκαλέσει μείζων ζήτημα ασφάλειας για τους Έλληνες της περιοχής. Ως εκ τούτου πρέπει να υπάρχουν και δράσεις προφύλαξης τους στο ενδεχόμενο εχθροπραξιών σε αυτό το κράτος

Κωνσταντινούπολη

Η Ισλαμοποίηση της Τουρκίας επί Ερντογκάν και η διαφαινόμενη μετατροπή εν ευθέτω χρόνω της Αγίας Σοφιάς σε τζαμί σε συνδυασμό με εθνικιστικά αντανακλαστικά της Τουρκικής ηγεσίας, βάζει σε δυνητικό κίνδυνο τους εναπομείναντες Έλληνες στην Πόλη

Ουκρανία

Οι πολυάριθμες Ελληνικές κοινότητες πλήττονται από την βαθύτατη οικονομική κρίση, τις προσπάθειες περιορισμού των γλωσσικών και εκπαιδευτικών ελευθεριών από το Κίεβο και τις στρατολογήσεις σε υπέρμετρο βαθμό-σε σύγκριση με τους Δυτικό-Ουκρανούς- για τις ανάγκες του εθνικού Ουκρανικού στρατού. Υπάρχει σοβαρότατος κίνδυνος να υπάρξει κύμα παλιννοστούντων προς την Ελλάδα και εξαφάνιση ολόκληρων κοινοτήτων εκεί.

Κύπρος

Οι προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης του Κυπριακού είναι ελάχιστες και ελλοχεύει ο Τουρκικός κίνδυνος στο Νησί με άμεση συνέπεια για το σύνολο του Κυπριακού ελεύθερου Ελληνισμού ενώ ακόμα υφίσταται το ζήτημα των "Κατεχομένων"

Μέση Ανατολή

Ουσιαστική γενοκτονία των Ελληνορθοδόξων από τα Τζιχαντιστικά στίφη με παράλληλη μαζική έξοδο από αυτές τις περιοχές. Είναι αδήριτη ανάγκη η Ελλάδα να συνεισφέρει ουσιαστικά στις ειρηνευτικές συνομιλίες για την παύση των εχθροπραξιών και να συμβάλει στην ασφάλεια των κοινοτήτων οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω αποφεύγουν να έρθουν στη Ελλάδα ως "πρόσφυγες" καθότι πλέον κατά συντριπτική πλειονότητα πρόσφυγες από αυτά τα κράτη έρχονται Σουνίτες εν πολλοίς σχετιζόμενοι με εξτρεμιστές λόγω συγγενικών και εδαφικών δικτύων (βλ. πρόσφυγες από Ιντλίμπ, Χάμα, κ.α.)

Αίγυπτος-Λιβύη

Φόβος είναι η λέξη που χαρακτηρίζει τη διαβίωση των Κοινοτήτων εκεί λόγω τρομοκρατίας και εξτρεμισμού ενώ στην περίπτωση της Λιβύης υπάρχει ουσιαστικά πλήρης εκκαθάριση των Ελλήνων μετά το πόλεμο του 2011 και τις συνεπακόλουθες εξελίξεις.

Ο ευρύτερος Ελληνισμός του εγγύς εξωτερικού σε συνδυασμό με τα Πατριαρχεία της περιοχής, του στενούς δεσμούς μεταξύ Αθήνας και μιας πλειάδας άλλων κοινοτήτων (Κόπτες,Παλαιστίνιοι, Κούρδοι) η αναφυόμενη Ελληνό-Ισραηλινή συνεργασία, οι καλές σχέσεις Ελλάδος με Ρωσία, Αιθιοπία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ιορδανία, Λίβανο αλλά και οι στέρεοι δεσμοί Αθήνας-Λευκωσίας, αποτελούν παράγοντες αισιοδοξίας ότι η Αθήνα εάν θέλει, μπορεί να προασπίσει τις Ελληνικές κοινότητες, βασιζόμενοι σε ένα πνεύμα συνεργατισμού και πραγματισμού με τους προαναφερθέντες.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επίθεση σε υπόγεια τούνελ που χρησιμοποιούνταν από μέλη του ISIS στο ανατολικό Αφγανιστάν πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ, κάνοντας χρήση της ισχυρότερης μη πυρηνικής βόμβας που έχουν στο οπλοστάσιό τους.

Όπως μεταδίδει το CNN, τέσσερις αξιωματικοί των ΗΠΑ αποκάλυψαν ότι η αμερικανική αεροπορία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την κολοσσιαία βόμβα GBU-43/B MOAB σε επιχείρηση εξόντωσης μελών του ISIS που κρύβονταν σε στοές στο ανατολικό Αφγανιστάν.

Η ΜΟΑΒ είναι ένα συμβατικό υπερ-όπλο με βάρος 11 τόνων το οποίο αναπτύχθηκε κατά την περίοδο της δεύτερης εισβολής στο Ιράκ. Η MOAB αρχικά εισχωρεί δεκάδες μέτρα μέσα στο έδαφος και σε δεύτερο χρόνο εκρήγνυται, ισοπεδώνοντας υπόγειες υποδομές ακόμα και αν αυτές είναι βαριά θωρακισμένες.


Λόγω της ισχύος της έχει αποκτήσει το “παρατσούκλι” Mother Of All Bombs, δηλαδή Μητέρα Όλων Των Βομβών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθη με την κατηγορία της «συνέργειας σε τρομοκρατία» ένας δόκιμος στρατιωτικής ακαδημίας, ο οποίος ενδεχομένως να ενέχεται στην τρομοκρατική επίθεση που έγινε στις 3 Απριλίου στο μετρό της πόλης. Τη σύλληψη του ανακοίνωσε με δήλωση της στο πρακτορείο Ria Novosti, η εκπρόσωπος τύπου του αρμόδιου στρατοδικείου της Αγίας Πετρούπολης, Εκατερίνα Σάφτσενκο.

Ο Βαντίμ Όσιποφ, δόκιμος στη Στρατιωτική Ακαδημία Διαστήματος Μοζάισκι, με απόφαση του στρατοδικείου, που εκδόθηκε στις 10 Απριλίου θα παραμείνει υπό κράτηση για δύο μήνες ως τις 9 Ιουλίου. Λεπτομέρειες όσον αφορά το κατηγορητήριο δεν αναφέρονται και το μόνο που έγινε γνωστό είναι ότι ο δόκιμος κατηγορείται με βάση το άρθρο 205.1 του Ποινικού Κώδικα ("Συνέργεια σε τρομοκρατική δραστηριότητα"), το οποίο προβλέπει επιβολή ποινής φυλάκισης 15 ετών. Τη διερεύνηση της υπόθεσης έχει αναλάβει η ανακριτική διεύθυνση του στρατού που υπάγεται στην Ανακριτική Επιτροπή της Ρωσικής Ομοσπονδίας που είναι αρμόδια για τα Πυραυλικά Στρατεύματα Στρατηγικής Σημασίας. Η Στρατιωτική Ακαδημία Μοζάισκι, ανακοίνωσε ότι δεν διαθέτει πληροφορίες για την σύλληψη του δοκίμου.

Στις 6 Απριλίου στη Αγία Πετρούπολη είχαν συλληφθεί έξι άτομα με την υπόνοια ότι ήσαν συνεργοί του 22χρονου Ακμπαρζόν Τζαλίλοφ από το Κριγιστάν, ο οποίος στις 3 Απριλίου πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμο σε συρμό του μετρό της Αγίας Πετρούπολης που βρισκονταν εν κινήσει, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 14 επιβάτες και ο ίδιος και να τραυμτισθούν δεκάδες. Πρόκειται για τους Σεϊφούλ Χακίμοφ, Ιμπραγκιμπζον Γιερμάτοφ, Ντιλμουρόντ Μουιντίνοφ, Μπαχράμ Γιεργκάσεφ, Αζαμζόν Μαχμούντοφ, Μαχαμαντιουσούφ Μιρζαλίμοφ. Επίσης δύο ύποπτοι είχαν συλληφθεί στην Μόσχα, ο Σοχίστ Καρίμοφ και Σοντίκ Ορτίκοφ.

Η Στρατιωτική Ακαδημία Μοζάισκι, η οποία ιδρύθηκε το 1712 ως Στρατιωτική Σχολή Μηχανικού, ετοιμάζει στελέχη για τις ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις για τις Αεροδιαστημικές Δυνάμεις της Ρωσίας, καθώς και άλλα ειδή στελεχών για τις Ένοπλες Δυνάμεις 40 ειδικοτήτων. Μεταξύ των αποφοίτων της Ακαδημίας συγκαταλέγονται ο πρώην υφυπουργός Αμύνης Βλαντιμίρ Ποποφσκιν και ο ρώσος κοσμοναύτης Γιούρι Σαργκίν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε 38 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου προέβησαν τη Μεγάλη Πέμπτη τέσσερα τουρκικά αεροσκάφη, σε Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Τα τουρκικά αεροσκάφη, δύο από τα οποία πετούσαν σε σχηματισμό και δύο μεμονωμένα, προέβησαν επίσης σε τέσσερις παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών.

Κανένα εξ αυτών δεν ήταν οπλισμένο, ενώ δεν σημειώθηκαν εμπλοκές.

Όπως αναφέρει το ΓΕΕΘΑ, τα παραπάνω αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κυβέρνηση της Αριστεράς προσπαθεί να ανοίξει ξανά την πηγάδα του Μελιγαλά και να ρίξει εντός της την αλήθεια και την ιστορική μνήμη. Ακολουθεί πιστά την κομμουνιστική παράδοση και γι' αυτό αποπειράται να δημιουργήσει μια μαγική εικόνα όπου οι έννοιες και οι αξίες αντιστρέφονται και το λάθος παρουσιάζεται σαν σωστό και το έγκλημα σαν ηρωισμός.

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας και το άγχος να παρουσιάσει έργο προτού έρθει η ώρα της λαϊκής κατακραυγής για τη μνημονιακή υποταγή του, επιδίδεται σε μια προπαγανδιστική καμπάνια απανωτών εγκαινίων έργων (που δρομολογήθηκαν από άλλες κυβερνήσεις) που τους δίνει ονόματα ανθρώπων οι οποίοι σήκωσαν όπλα εναντίον της πατρίδας ή δίχασαν τον λαό με τα λόγια και τις πράξεις τους!

Οι νοσταλγοί του Στάλιν προκαλούν το κοινό αίσθημα, ενώ υπάρχουν ακόμα εν ζωή άνθρωποι που γεύτηκαν τη φρίκη και την κτηνωδία στα χέρια των κομμουνιστών ανταρτών. Επίσης, είναι νωπές ακόμα οι μνήμες οικογενειών που ξεκληρίστηκαν από τους κατά συρροήν δολοφόνους που ήθελαν να παραδώσουν κομμάτια της πατρίδας μας στις γειτονικές χώρες, που είχαν αλυσοδεθεί στην κόλαση του σιδηρού παραπετάσματος.

Αυτά, όμως, θεωρούνται ήσσονος σημασίας για όλους όσοι είναι τυφλωμένοι από την πρόσκαιρη λάμψη της εξουσίας. Υπό το κράτος του πανικού της αποψίλωσης των ποσοστών του, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να ακολουθήσει την εύκολη οδό του διχασμού.

Η Δεξιά, η παράταξη που δημιούργησε ό,τι αξίζει σ' αυτόν τον τόπο, πράττει ορθά που δεν ρίχνει νερό στον μύλο της εθνοκτόνου έριδας. Ωστόσο, θα είναι εγκληματικό και θα συνιστά προσβολή στη μνήμη των αγωνιστών της να σιωπήσει και να μην επισημάνει ποιος εκπροσωπούσε τι σε αυτή τη χώρα.

Εθνική αντίσταση στους Γερμανούς έκαναν οι Ελληνες στρατιώτες και οι αντιστασιακοί των εθνικών οργανώσεων. Ο Εθνικός Στρατός μάς γλίτωσε και από τη σοβιετική κόλαση.

Δεν είναι αντιστασιακοί όσοι αρχικά θεωρούσαν συμμάχους τους ναζί επειδή είχε συμμαχήσει ο Χίτλερ με τον Στάλιν και ύστερα ήθελαν να φύγει ο μαύρος φασισμός για να έρθει ο κόκκινος.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Τουλάχιστον πενήντα υποστηρικτές του ISIS εργάζονταν στον τομέα των αποσκευών, του καθαρισμού και της τροφοδοσίας του αεροδρομίου των Βρυξελλών, σύμφωνα με πληροφορίες που έδωσαν στελέχη της υπηρεσίας ασφάλειας του αεροδρομίου μετά την τρομοκρατική επίθεση. Είχαν στείλει και ανοιχτή επιστολή στην αστυνομία, εξηγώντας ότι η απειλή είναι σοβαρότατη, επειδή αυτοί οι εργαζόμενοι φανατικοί ισλαμιστές είχαν πρόσβαση ακόμα και στα πιλοτήρια των αεροσκαφών. Τα στελέχη της υπηρεσίας ασφαλείας, μάλιστα, απείλησαν να κατεβούν σε απεργία εξαιτίας των ανεπαρκών μέτρων ασφαλείας.

Προς το παρόν τουλάχιστον, στην Ελλάδα δεν υπάρχει σοβαρός φόβος διείσδυσης φανατικών ισλαμιστών σε ευαίσθητους χώρους. Η ανησυχία, όμως, που απλώνεται στην Ευρώπη για τη ριζοσπαστικοποίηση και την ένταξη μουσουλμάνων με ευρωπαϊκά διαβατήρια στο ISIS δεν αφήνει αδιάφορες τις ελληνικές αρχές ασφαλείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν και στην Ελλάδα, ειδικά στην Αθήνα, μουσουλμάνοι μετανάστες που έχουν πάρει αυτό τον δρόμο. Πρόκειται για άτομα που ήταν εδώ και χρόνια φονταμενταλιστές, αλλά και για άτομα που ριζοσπαστικοποιήθηκαν πρόσφατα. Κατά κανόνα, είναι νέοι σε ηλικία μετανάστες κυρίως από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Μπαγκλαντές.

Όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ο χώρος που καλλιεργείται μία ακραία εκδοχή του Ισλάμ είναι τα τζαμιά. Στην Ελλάδα είναι τα εκατοντάδες σπίτια που λειτουργούν σανανεπίσημοι τόποι λατρείας. Πάντα κατά τις ίδιες πληροφορίες, σ’ αυτούς τους χώρους δεν διακινείται ανοικτή προπαγάνδα υπέρ του ISIS και της Αλ Κάιντα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως, προωθείται ο ισλαμικός φονταμενταλισμός. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή οι τρομοκράτες στρατολογούν από τη δεξαμενή των φανατικών.

Αρμόδιος παράγοντας μας είπε ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί στους άτυπους χώρους λατρείας, όπως επίσης έχουν και μια γενική εικόνα για το κλίμα που επικρατεί στις κοινότητες των μουσουλμάνων που βρίσκονται εδώ τα τελευταία χρόνια. Δεν έχουν, όμως, εικόνα για όσους έχουν έρθει με το κύμα του 2015-16 και έχουν εγκλωβισθεί εδώ. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και αφορούν άτομα, για τα οποία υπάρχει ειδοποίηση από δυτικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, υπάρχουν περιπτώσεις μουσουλμάνων, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα και για τους οποίους υπάρχουν πληροφορίες πως ταξίδεψαν στη Συρία. Πρόκειται, όμως, για πολύ μικρό αριθμό. Η αιτία είναι ότι ελάχιστοι από τους μουσουλμάνους μετανάστες που ζουν εδώ έχουν ελληνικά διαβατήρια και οι περισσότεροι δεν έχουν κάρτα παραμονής. Αυτό σημαίνει πως εάν φύγουν από τη χώρα δύσκολα θα μπορούν να επιστρέψουν.

Είναι αρκετοί, ωστόσο, μουσουλμάνοι με ευρωπαϊκά διαβατήρια, οι οποίοι πέρασαν από την Ελλάδα. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν και ορισμένοι από τους τρομοκράτες του Παρισιού και των Βρυξελλών. Οι ελληνικές αρχές ασφαλείας, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές, έχουν θέσει στο μικροσκόπιο τέτοιες περιπτώσεις ατόμων, αλλά και τις επαφές τους με μουσουλμάνους που κατοικούν στην Ελλάδα. Κυρίως ερευνώνται άτομα που ενδεχομένως λειτουργούν σαν μονάδες στήριξης των τζιχαντιστών. Έχει διαπιστωθεί ότι στη χώρα μας υπάρχουν κυκλώματα, τα οποία κατασκευάζουν πλαστά διαβατήρια και άλλα έγγραφα προς χρήση σε άλλες χώρες.

Την εκτίμηση πως στην Ελλάδα υπάρχουν τέτοια κυκλώματα, καθώς και πυρήνες υποστήριξης της ισλαμικής τρομοκρατίας επιβεβαιώνεται και από τα ευρήματα που έχουν σχέση με τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Για την ακρίβεια, βρέθηκαν διαβατήρια δίπλα σε διαμελισμένα πτώματα βομβιστών αυτοκτονίας του Παρισιού. Η ΕΛ.ΑΣ επιβεβαίωσε ότι δύο τζιχαντιστές είχαν περάσει και ταυτοποιηθεί στη Λέρο τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο του 2015 σαν πρόσφυγες από τη Συρία. Υπάρχει και η υπόθεση με τη γιάφκα στο Παγκράτι.

Όπως μας είπε αρμόδια πηγή, αυτή η υπόθεση είναι πολύ θολή. Όπως είναι γνωστό οι ελληνικές αρχές έδρασαν κατόπιν υπόδειξης, αλλά οι αντίστοιχες γαλλικές αρχές φαίνεται να είχαν παραπλανηθεί για τον ρόλο του υπόπτου. Στην περίπτωση δε των βελγικών αρχών, το πρόβλημα είναι ότι δεν αξιολόγησαν σωστά ενδείξεις.

Στρατολόγηση προσφύγων-μεταναστών

Το κλείσιμο των συνόρων είχε ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στην Ελλάδα δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Ακόμα και εάν λειτουργήσει η συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία αυτοί κατά κανόνα θα παραμείνουν εδώ. Μέχρι τώρα έτρεφαν την ελπίδα πως με κάποιον τρόπο θα καταφέρουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τη δυτική Ευρώπη. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η ελπίδα αυτή σβήνει ολοένα και περισσότερο. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και τις φυλετικές και άλλες αντιθέσεις στο εσωτερικό των επίσημων και άτυπων καταυλισμών έχει δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα. Το αποδεικνύουν τα επεισόδια στο Ελληνικό, αλλά και σε hot spots, όπως στη Χίο και στη Λέσβο.

Η εκτίμηση αρμοδίων πηγών είναι ότι το κλίμα που διαμορφώνεται ευνοεί την ανάπτυξη του ισλαμικού φανατισμού. Ακόμα και εάν στους κόλπους δεν βρίσκονται μέλη οργανώσεων όπως το ISIS και η Αλ Κάιντα, σίγουρα θα βρίσκονται φανατικοί. Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των προσφύγων και των μεταναστών είναι σουνίτες. Ορισμένοι από αυτούς έφυγαν από τη Συρία όχι κυνηγημένοι από τους τζιχαντιστές, αλλά επειδή οι ίδιοι ήταν τζιχαντιστές και όταν οι δυνάμεις του Άσαντ και των Κούρδων ανακατέλαβαν περιοχές φοβήθηκαν ότι θα τιμωρούνταν για δικά τους εγκλήματα.

Άλλη πηγή μας επισημαίνει πως άτομα υψηλού κινδύνου θεωρούνται κάποιοι νεαροί σε ηλικία άνδρες που προέρχονται από μία περιοχή εκατέρωθεν των συνόρων Συρίας και Ιράκ, η οποία σήμερα είναι υπό τον έλεγχο του ISIS. Μιλούν μία συγκεκριμένη αραβική διάλεκτο και εμφανίζουν μια συστηματικά παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, αν και δηλώνουν πρόσφυγες.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε Παρίσι και Βρυξέλλες, η επιτήρηση χώρων συνάντησης ισλαμιστών, αλλά και κινήσεων στους κόλπους των προσφύγων και μεταναστών που έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα έχει ενταθεί. Κλιμάκια της ΕΥΠ και της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας βρίσκονται σε σημεία-κλειδιά ενώ πηγές αναφέρουν ότι εδώ και καιρό έχει επιστρατευθεί και ο υπερκοριός. Σύμφωνα με πληροφορία που μας περιήλθε, έχουν καταγραφεί συνδιαλέξεις υπόπτων που θεωρούνται ότι χρήζουν περαιτέρω έρευνας. Για οποιοδήποτε στοιχείο προκύψει ενημερώνονται αμέσως οι αρμόδιοι υπουργοί και εάν πρόκειται για πληροφορία που αξιολογείται ως σοβαρή ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Οι ελληνικές αρχές ασφαλείας αποφεύγουν επιμελώς να διοχετεύουν πληροφορίες για τις έρευνές τους, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες θεωρούν δεδομένο ότι και σ’ όσους πρόσφυγες και μετανάστες πέρασαν από την Ελλάδα, αλλά και σ’ όσους έχουν εγκλωβιστεί εδώ υπάρχουν φανατικοί ισλαμιστές και άτομα που έχουν κάποια σχέση με την ισλαμική τρομοκρατία. Μιλώντας ανεπίσημα, αστυνομική πηγή μας ανέφερε ένα ιδιαίτερα περίεργο περιστατικό: Δύο μετανάστες στον Πειραιά βρέθηκαν να έχουν μαχαίρια αλλά και τατουάζ που παρέπεμπαν σε σύμβολα του ISIS. «Ενημέρωσα αρμοδίως, αλλά δεν ξέρω εάν δόθηκε συνέχεια. Αυτό που ξέρω είναι ότι λίγες ημέρες αργότερα οι ύποπτοι εξαφανίστηκαν».

Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα τις αρχές ασφαλείας είναι η στρατολόγηση και η δημιουργία νέων πυρήνων. Όπως έχουμε πει παραπάνω, ο συνωστισμός τόσων προσφύγων και μεταναστών σε τόσο δύσκολες συνθήκες είναι εύφορο έδαφος για ζυμώσεις και στρατολόγηση. Αρμόδιος παράγοντας επισημαίνει ότι παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται είναι αδύνατον να υπάρχει επαρκής έλεγχος και σαφής εικόνα. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη όχι μόνο η άμεση ενίσχυση των υπηρεσιών που ασχολούνται με το πρόβλημα, αλλά και η δημιουργία δικτύου πληροφοριών εντός των επίσημων και άτυπων καταυλισμών με την παροχή κινήτρων σε πρόσφυγες και μετανάστες. Μόνο έτσι θα έχουμε πολλές πιθανότητες να προλάβουμε τα χειρότερα εάν γίνουμε στόχος.

Νόμιμη απειλή;

Οι αρχές ασφαλείας εστιάζουν πια όχι μόνο σ’ όσους εισέρχονται ως πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά και σ’ εκείνους που επισκέπτονται την χώρα μας νόμιμα για να συναντήσουν κάποιον συγγενή τους που έχει μόλις φτάσει από τη Συρία. Στον απόηχο του τελευταίου τρομοκρατικού χτυπήματος, μάλιστα, δίνεται μεγάλη σημασία στις αεροπορικές αφίξεις μουσουλμάνων με γνήσια διαβατήρια, οι οποίοι προσεγγίζουν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ελλάδα.

Τις περισσότερες φορές πρόκειται πράγματι για συγγενικά πρόσωπα που έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη παλιότερα. Οι αρχές, όμως, πιστεύουν ότι από αυτή την έρευνα θα προκύψουν αποτελέσματα. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται, όπως μας λέει αρμόδια πηγή. Η ίδια πηγή μας επισημαίνει ότι οι «στρατιώτες του Ισλάμ» κάποιες φορές έρχονται στην Ελλάδα με τουριστικές και επαγγελματικές βίζες. Τέτοια άτομα δεν εμπλέκονται άμεσα σε τρομοκρατικές ενέργειες. Είναι αυτοί που μεταφέρουν μηνύματα και συχνά χρήματα.

Το Διαδίκτυο αποδεικνύεται σύμμαχος και των τρομοκρατών, αλλά και των υπηρεσιών ασφαλείας. Ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, έχουν εντοπίσει φανατικούς ισλαμιστές και πιθανούς τρομοκράτες μέσω των λογαριασμών τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Το Facebook αποτελεί ένα άτυπο φακέλωμα. Οι τζιχαντιστές το χρησιμοποιούν για να επιδεικνύουν τα κατορθώματά τους. Όσο αστείο και αν ακούγεται αγαπούν ιδιαίτερα τις ένοπλες σέλφι. Τις φωτογραφίες δηλαδή στις οποίες απεικονίζονται να κρατούν αυτόματα όπλα και να ποζάρουν με περηφάνεια στον φακό», μας λέει αρμόδια πηγή.

Υπάρχουν, όμως, και ιστότοποι που χρησιμοποιούνται ως χώροι προσέλκυσης. Εκεί ανταλλάσσουν πληροφορίες και δικτυώνονται. Η ίδια πηγή μας λέει ότι χρησιμοποιούν και κατά τα άλλα νόμιμους διαδικτυακούς τόπους, όπως το Islamic Forum Greece, για να ψαρέψουν ή να ανταλλάξουν εκ πρώτης όψεως αθώα μηνύματα.

Όχι στόχος η Ελλάδα, αλλά…

O αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για την Προστασία του Πολίτη Νίκος Τόσκας δηλώνει βέβαιος ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει. «Δεν υπάρχει τέτοιος λόγος ανησυχίας και νομίζω είναι κατανοητό σε όλους ότι η χώρα μας ούτε αποικιοκρατική ιστορία έχει, ούτε ιμπεριαλιστικές διαθέσεις είχε σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της». Αρμόδια στελέχη, όμως, είναι πιο επιφυλακτικά. Αναγνωρίζουν ότι ο υπουργός έχει δίκιο σ’ αυτά που λέει, αλλά προειδοποιούν ότι η ισλαμική τρομοκρατία δεν δρα πάντα με κριτήριο τον πολιτικό ορθολογισμό. Με κλειστό τον βαλκανικό διάδρομο κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτα.

«Εκτός από τις οργανωμένες επιθέσεις, πρέπει να μην υποτιμήσουμε τον κίνδυνο από επιθέσεις μοναχικών λύκων. Η ζημιά που μπορούν να κάνουν δεν θα είναι εξίσου μεγάλη, αλλά είναι αρκετή για να βάλει φωτιά. Να προκαλέσει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις από Έλληνες με αποτέλεσμα ένα φαύλο κύκλο βίας. Όταν ο άλλος είναι φανατικός και ασταθής, όταν έχει εγκλωβιστεί στην Ελλάδα χωρίς ελπίδα να πάει στον “παράδεισο” της Γερμανίας, δεν είναι δύσκολο να μπει στον πειρασμό. Είναι αλήθεια ότι δεν είμαστε ο νούμερο ένα στόχος, αλλά είμαστε μια ευρωπαϊκή χριστιανική χώρα, άρα τίποτα δεν εγγυάται πως θα μείνουμε στο απυρόβλητο».

Μυστήρια προκήρυξη

Προϊόν φάρσας ή πραγματική απειλή; Κανείς δεν γνωρίζει. Πάντως γεγονός παραμένει ότι μια περίεργη προκήρυξη είχε κυκλοφορήσει προ μηνών σε προάστιο της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με πληροφορίες, μία ομάδα μουσουλμάνων μοίραζε φυλλάδια στους περαστικούς, τα οποία είχαν ένα μήνυμα στα αραβικά και από κάτω τη μετάφραση στα ελληνικά. Το μήνυμα έγραφε: «Έλληνες πιστέψτε στον λόγο του προφήτη για να σωθείτε. Ο πόλεμος ήρθε στη χώρα σας. Το αίμα των απίστων θα χυθεί άφθονο».

Τα φυλλάδια έφεραν την υπογραφή «Στρατιώτες του Αλλάχ»…

Πηγή Σταύρος Λυγερός


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με φωτογραφία του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο εξώφυλλό του, και τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η διολίσθηση της Τουρκίας προς τη δικτατορία», κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Economist.

Το βρετανικό περιοδικό αρχικά αναφέρει ότι τα τελευταία χρόνια υπό την εξουσία του Ερντογάν η Τουρκία έχει οπισθοχωρήσει και ότι αυτή την Κυριακή η χώρα μπορεί να αποκαταστήσει την πορεία της.

Όπως σημειώνεται, το “ναι” θα δημιουργούσε ένα «σουλτάνο του 21ου αιώνα με ελάχιστους περιορισμούς από το κοινοβούλιο» και «θα καταδίκαζε την Τουρκία σε μία εκλελεγμένη δικτατορία του Προέδρου Ερντογάν». Αντιθέτως, το ‘όχι’ ίσως να επέτρεπε στους Τούρκους να τον περιορίσουν.

Συνεχίζοντας την κριτική, ο Economist σχολιάζει πως το τουρκικό δημοψήφισμα ενσαρκώνει την «ανελεύθερη δημοκρατία» εθνικιστών “όπως ο Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία και ο Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρωσία”.

Αφού σημειώνει ότι η τουρκική κοινωνία απαρτίζεται από κοσμικούς, θρησκευτικούς και εθνικιστές πολίτες, όπως επίσης από Τούρκους, Κούρδους, Αλεβίτες και λίγους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους, το περιοδικό προειδοποιεί: «Αν οι θρησκο-συντηρητική σχεδόν πλειοψηφία προσπαθήσει να αποκλείσει όλους τους άλλους, ακριβώς όπως κάποτε εκείνη είχε αποκλειστεί, η Τουρκία δεν θα είναι ποτέ σταθερή».

Ωστόσο, για τον Economist το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι ο ίδιος ο κ. Ερντογάν, ο οποίος έχει δείξει «πόσο σκληρά μπορεί να καταχραστεί κανείς την εξουσία». Στη συνέχεια παρατίθενται στοιχεία για τις διώξεις κατά εκείνων που ο Τούρκος Πρόεδρος θεωρεί αντιπάλους του. «Οποιοσδήποτε θεωρείται απειλή από τον κ. Ερντογάν είναι ευάλωτος», αναφέρεται.

Στρέφοντας την προσοχή του στην κλιμακούμενη αντιπαράθεση του Προέδρου Ερντογάν με την ΕΕ, το δημοσίευμα εκτιμά ότι ίσως σύντομα οι ευρωπαϊκές φωνές για διακοπή των τουρκικών ενταξιακών συνομιλιών να μετατραπούν σε φωνές για επιβολή κυρώσεων.

«Κάποιοι στη Δύση θα υποδείξουν το παράδειγμα της Τουρκίας για να υποστηρίξουν ότι το Ισλάμ και η δημοκρατία δεν μπορούν να συνυπάρξουν”, αναφέρεται, και σημειώνεται πως “το πρόβλημα δεν είναι για παράδειγμα το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν, αλλά ο ίδιος ο «απολυταρχικός» Πρόεδρος.

Ο Economist συστήνει στη Δύση υπομονή, εν μέρει διότι η Τουρκία είναι σημαντική για το ΝΑΤΟ, για τη Συρία, για την αντιμετώπιση της Ρωσίας και για την ανακοπή των ροών προσφύγων προς την ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας, προστίθεται.

Παράλληλα, οι επαφές με την Τουρκία ενθαρρύνουν τους φιλοδυτικούς Τούρκους που αποτελούν την εσωτερική αντιπολίτευση και κάποια μέρα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάποιου τύπου ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αναφέρεται.

«Αν ο κ. Ερντογάν χάσει, η Τουρκία θα είναι ένας δύσκολος σύμμαχος με ένα δύσκολο μέλλον. Αλλά αν κερδίσει θα μπορεί να κυβερνά ως εκλελεγμένος δικτάτορας», καταλήγει το βρετανικό περιοδικό.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος
"Ἴδε ὁ ἄνθρωπος. ὅτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτὸν"
     Αυτές τις μέρες οι πιστοί γιορτάζουν την ανάσταση του Χριστού-θεού, οι λιγότερο πιστοί γιορτάζουν την ανάσταση του θεού-φύση, όλοι όμως γιορτάζουν την ανάσταση της ελπίδας και της ζωής, την επανάσταση της ελπίδας και της ζωής απέναντι στο έρεβος του κάθε χειμώνα, απέναντι στο σκοτάδι, στο κρύο, στην απανθρωπιά.

Εδώ στην γωνιά μας όμως, για να ρίξουμε όλοι μιά ματιά. Βλέπουμε κάτι που θα μπορούσε να μοιάσει με ελπίδα, με φως, με αναγέννηση;
Εδώ που ο Ιούδας και οι αργυραμοιβοί έχουν νικήσει κατά κράτος...
Εδώ που κυβερνούν οι πνευματικοί και φυσικοί απόγονοι των μαυραγοριτών και δωσιλόγων της προηγούμενης Κατοχής...
Υπάρχει κάτι που να προοιωνίζεται μιά ανάσταση;

Βλέπει κανείς 12 αποστόλουςΈστω έναν;
Βλέπει κάποιος έστω έναν Πόντιο Πιλάτο να νίπτει "τας χείρας του";
Μόνο φραγγέλια και σταυρωτήδες.
Μόνον όχλο-λαό να φωνάζει  "τον Βαρραβάν, τον Βαρραβάν" και Ιησούς να είναι ο ίδιος, προδομένος και αθώος, και άμοιρος, και τυφλωμένος απ' το ίδιο του το αίμα απ' τ' αγκάθινο στεφάνι που του φόρεσαν οι Ρωμαίοι-"εταίροι", να τον σέρνουν επτά χρόνια τώρα απ' τον Άννα στον Καϊάφα, κι από δεξιό δωσίλογο σε αριστερό προδότη, κάθε χρόνο να σταυρώνεται, κάθε χρόνο να τον λογχίζουν, και ανάσταση να μην έχει.

Τούτο θα μπορούσε να είναι άλλο ένα "ευαγγέλιο". Το κατά Μαντατοφόρο ευαγγέλιο, που θα εξιστορεί την ζωή και τα πάθη του λαού, αλλά ευαγγέλιο δεν θά 'ναι. Καλές ειδήσεις δεν θά 'χει.
Γιατί ο λαός δεν είναι Χριστός.  
Δεν είναι μόνον θύμα. Είναι και θύτης.  Θύτης του εαυτού του.
Ο ίδιος κάθε μέρα καρφώνει κι άλλο ένα καρφί στο δικό του σώμα.
Γιατί ο ίδιος μπορεί ν' αναστηθεί μόνος του και δεν το κάνει.
Γιατί γολγοθάς του είναι η βολή του, και σταυρός του ο φόβος του.
Γιατί περιμένει άλλους να τον κατεβάσουν απ' τον σταυρό. 
Γιατί δεν ξεσταυρώνεται μόνος του να πηδήσει πάνω στους σταυρωτήδες, τους Ιούδες και τους αργυραμοιβούς, να τους ξεπαστρέψει, να τους εκδιώξει απ' τον "ναό" του, από την χώρα του.

Δεν υπάρχει ευαγγέλιο που να ευ-αγγελίζεται κάτι όσο ο λαός έγινε όχλος, και ο όχλος φωνάζει "τον Βαρραβάν, τον Βαρραβάν".
Χωρίς να καταλαβαίνει, πως φωνάζει μαζί με τους αρχιερείς και τους υπηρέτες δείχνοντας τον εαυτό του: 
"Άρον άρον σταύρωσον αυτόν"!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Οι συνομιλίες Πούτιν-Τίλερσον δεν φαίνεται να κατέληξαν σε συμφωνία, γεγονός που επαυξάνει τους κινδύνους, για την παγκόσμια ειρήνη που επισημαίνονται. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ συνεχίζονταν οι συνομιλίες του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στη Μόσχα, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας κ. Σόιγκου θεώρησε σκόπιμο σήμερα το μεσημέρι να πληροφορήσει το κοινό ότι το 99% των εκτοξευτών στρατηγικών πυραυλικών δυνάμεων της Ρωσίας βρίσκονται σε κατάσταση πολεμικής ετοιμότητας και το 96% από αυτούς έτοιμοι «σε συνεχή ετοιμότητα για άμεση εκτόξευση«. Αν επιβεβαιωθεί το αδιέξοδο στη Μόσχα, η πιθανότητα μιας πυρηνικής ανάφλεξης παραμένει σε υψηλά επίπεδα, από τη στιγμή που το αεροσκάφος του κ. Τίλερσον θα εγκαταλείψει τον ρωσικό εναέριο χώρο.

Ακόμη η κατάσταση δεν έχει περάσει το σημείο μη αντιστροφής. Όλα δείχνουν, όμως, ότι βαδίζουμε προς μια κατάσταση «παιχνιδιού κοτόπουλων» (chicken game), όπου καμία από τις δύο πλευρές δεν θα νοιώθει ότι μπορεί να υποχωρήσει. Οι Αμερικανοί και ειδικά η μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν «απαγάγει» τον πρόεδρο Τραμπ, περιλαμβανομένου του συζύγου της κόρης του, του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Μακ Μάστερ και του Γκάρι Κοέν της Goldman Sachs, παίζουν με τη φωτιά, πιστεύοντας ότι μπορεί να κερδίσουν. Αλλά είναι παγιδευμένοι κι αυτοί στο παιχνίδι τους τώρα.

Ορισμένες φήμες στην Ουάσιγκτον, που κυκλοφόρησαν σε ορισμένα κοινωνικά δίκτυα, αναφέρουν ότι ο Χένρι Κίσινγκερ χρησιμοποιεί την κόρη του Τραμπ για να χειραγωγήσει τον πρόεδρο. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι φυσικά αδύνατο να επιβεβαιωθεί. Ο κ. Κίσινγκερ είναι γνωστός για την συνειδητή χρήση του παραλογισμού, προκειμένου να προκαλέσει φόβο και να αναγκάσει σε υποχώρηση την άλλη πλευρά. Όπως επίσης είναι γνωστός και για την χρήση έμπρακτων παραδειγμάτων για να καταλάβουν όλοι τι μπορεί να γίνει. Το εξαιρετικά αιματηρό πραξικόπημα στη Χιλή, «δίδαξε» στους Ευρωπαίους τι μπορούσε να συμβεί αν έβαζαν Κομμουνιστικά Κόμματα στις κυβερνήσεις τους.

«Εκπαιδευμένο» από την κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ, το ευρύτερο αμερικανικό κατεστημένο μοιάζει οργανικά αδύνατο να «διαβάσει» σωστά τους Ρώσους. Υποτιμά βαθιά και τη Ρωσία και τον πρόεδρο Πούτιν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι σχεδόν αδύνατο για τη Μόσχα να τους ικανοποιήσει θυσιάζοντας τον Άσαντ, τη Συρία και τη Χεζμπολά, όπως θέλει ο κ. Νετανιάχου.

Ο Πούτιν γνωρίζει ότι θα κινδυνεύσει ο ίδιος αν επιτρέψει κάτι τέτοιο να συμβεί. Η Ρωσία ξέρει ότι αν το αποδεχθεί θα ανοίξει τον δρόμο για πόλεμο εναντίον του Ιράν. Όσο για ενδεχόμενες υποσχέσεις για την Ουκρανία, μπορούν να ξεχαστούν πιο γρήγορα από όσο θα δοθούν. Μοιάζει, επίσης, ότι οι δύο πλευρές δεν έχουν σήμερα πιθανώς τους κώδικες επικοινωνίας που είχαν αναπτύξει κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ταυτόχρονα, οι δυτικές κοινωνίες δεν διαθέτουν τη συνείδηση των κινδύνων που έφεραν τα μεγάλα αντιπολεμικά κινήματα του παρελθόντος, ούτε τους διανοούμενους-φορείς συνείδησης του παρελθόντος. Όσο για τους Ευρωπαίους πολιτικούς, δεν έχει καν νόημα να τους σχολιάσει κανείς. Σύμφωνα, πάντως, με την εκτίμηση που έκανε στο CNN ο ομότιμος Καθηγητής του πανεπιστημίου Πρίνστον Στήβεν Κόεν (ίσως ο σημαντικότερος Αμερικανός ρωσολόγος), βρισκόμαστε στο πιο επικίνδυνο σημείο των αμερικανορωσικών σχέσεων μετά την κρίση των πυραύλων της Κούβας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η αμερικανική πυραυλική επίθεση εναντίον της συριακής βάσης Σαϊράτ τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή μπορεί μην ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι πάντα στο τραπέζι και προς το παρόν αναπάντητο: πρόκειται για μία τακτική κίνηση του προέδρου Τραμπ με σκοπό να επιδείξει αποφασιστικότητα, να διασκεδάσει τις κατηγορίες ότι φλερτάρει με τον Πούτιν και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εκτονώσει την πίεση που υφίσταται στο εσωτερικό; Ή μήπως η κίνησή του συνιστά την αρχή μίας στροφής με σκοπό την προσαρμογή του στο νεοψυχροπολεμικό στρατηγικό πλαίσιο που έχει διαμορφώσει το αμερικανικό “βαθύ κράτος”;

Οι περισσότερες ενδείξεις οδηγούν προς την πρώτη εκδοχή. Ο Λευκός Οίκος φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι πρόκειται για προληπτικό πλήγμα και όχι για την αρχή μίας ευρύτερης επέμβασης. Εκπρόσωπος του Πενταγώνου, μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι η πυραυλική επίθεση δεν συνιστά στροφή. Το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν επιχείρησαν να καταστρέψουν τις συριακές συστοιχίες αντιαεροπορικών πυραύλων είναι μία ένδειξη πως δεν προτίθενται να κλιμακώσουν, στέλνοντας τα βομβαρδιστικά τους.

Από την άλλη πλευρά, η απόφαση του Τραμπ να υποχωρήσει στις σχετικές πιέσεις και να απομακρύνει τις προηγούμενες ημέρες τον κορυφαίο πολιτικό σύμβουλό του από το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι μία έμμεση ένδειξη προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα, είναι ακόμα πρόωρο και παρακινδυνευμένο κάθε συμπέρασμα. Το έργο, άλλωστε, έχει ξαναπαιχτεί με μεγάλη επιτυχία και πιθανότατα δεν είναι η τελευταία φορά που τα χημικά θα επιστρατευθούν και ως επικοινωνιακό όπλο για να δημιουργήσουν πολιτικά και ενδεχομένως και στρατιωτικά τετελεσμένα.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Επιθέσεις με χημικά έχουν πραγματοποιηθεί και στο παρελθόν, προκαλώντας όχι μόνο θύματα και παγκόσμια κατακραυγή, αλλά και πολιτικές-στρατιωτικές αντιδράσεις. Το 2012, ο Άσαντ είχε παραδεχθεί πως διαθέτει χημικά και από την πλευρά του ο πρόεδρος Ομπάμα είχε χαρακτηρίσει κόκκινη γραμμή τη χρήση τους. Ένα χρόνο αργότερα, στις 21 Αυγούστου 2013, πραγματοποιήθηκε επίθεση με αέριο σαρίν εναντίον ανταρτοκρατούμενων περιοχών κοντά στη Δαμασκό, προκαλώντας μεγάλο αριθμό θανάτων και πολλά ερωτηματικά για τους πραγματικούς δράστες.

Η Δύση είχε τότε επιρρίψει την ευθύνη στο καθεστώς, παρότι αυτό αρνιόταν κατηγορηματικά. Μερικές ημέρες αργότερα, με την παρέμβαση της Μόσχας, ο Άσαντ συμφώνησε να παραδώσει το χημικό οπλοστάσιό του στον Διεθνή Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων. Ήταν ο όρος για να αποφύγει μία δυτική επίθεση.

Ένα χρόνο αργότερα (Σεπτέμβριος 2014), έγιναν επιθέσεις με αέριο χλωρίου στις επαρχίες Χάμα και Ιντλίμπ. Οι επαρχίες αυτές ελέγχονταν κυρίως από την οργάνωση Αλ Νούσρα (επίσημο κλαδί της Αλ Κάιντα στη Συρία) και από τζιχαντιστικές οργανώσεις που καθοδηγούνται από την Άγκυρα. Και σ’ αυτή την περίπτωση η Δύση επέρριψε την ευθύνη στο καθεστώς. Το ίδιο συνέβη και στο επόμενο περιστατικό, όταν στις 16 Μαρτίου 2015 σημειώθηκε επίθεση με αέριο χλωρίου στην περιοχή του Ιντλίμπ, η οποία ακόμα και σήμερα ελέγχεται από τους τζιχαντιστές.

Τον Οκτώβριο 2016, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρέλαβε την εμπιστευτική έκθεση ερευνητικής επιτροπής, η οποία εξέτασε εννέα περιπτώσεις –μεγαλύτερης ή μικρότερης έκτασης– χρήσης χημικών στη Συρία. Απέδωσε την ευθύνη στον Άσαντ για τρεις από αυτές και στο Ισλαμικό Κράτος για μία. Πριν από 40 ημέρες, Ρωσία και Κίνα άσκησαν βέτο και εμπόδισαν ψήφισμα των Δυτικών, το οποίο ζητούσε την επιβολή κυρώσεων στη Συρία με το επιχείρημα ότι κάνει χρήση χημικών όπλων.

Και μόνο το γεγονός ότι η ερευνητική επιτροπή παραδέχεται ότι οι τζιχαντιστές διαθέτουν και έχουν τουλάχιστον μία φορά χρησιμοποιήσει χημικά, εγείρει ερωτηματικά για την τωρινή σπουδή σύσσωμης της Δύσης. Πριν ακόμα πραγματοποιηθεί ούτε στοιχειώδης έρευνα, επιρρίπτει και πάλι την ευθύνη στον Άσαντ για την αποτρόπαιη επίθεση με χημικά πριν λίγες ημέρες στην πόλη Χαν Σεϊχούν της επαρχίας Ιντλίμπ.

Αυτή τη φορά, μάλιστα, οι κατηγορίες συνοδεύθηκαν και από στρατιωτική ενέργεια. Αφού τις δύο πρώτες ημέρες καλλιεργήθηκε το αναγκαίο κλίμα από κυβερνήσεις και Μίντια, τη νύχτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή αμερικανικά πλοία που βρίσκονται στη Μεσόγειο εκτόξευσαν 59 πυραύλους εναντίον της βάσης Σαϊράτ, κοντά στην πόλη Χομς.

Τα ερωτηματικά για τη σπουδή της Δύσης δεν πηγάζουν, βεβαίως, από την ηθική του καθεστώτος Άσαντ. Η διεθνής πείρα μας διδάσκει, ωστόσο, ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι φρόνιμο να εστιάζουμε στις πολιτικές σκοπιμότητες και όχι να μας απασχολεί η έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενη ηθική των εμπλεκομένων. Με άλλα λόγια, μας διδάσκει να ακολουθούμε τον χρυσό κανόνα που μας υποδεικνύει να ψάχνουμε τον ένοχο με κριτήριο το ποιος επωφελείται.

Το τελευταίο διάστημα, με τη βοήθεια ιρανικών πολιτοφυλακών, της Χεζμπολά και κυρίως των Ρώσων, ο συριακός στρατός είχε ανακτήσει τον έλεγχο μεγάλων τμημάτων της επικράτειας που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων. Πρόσφατη επιτυχία του καθεστώτος ήταν η μετά από πολύνεκρες μάχες κατάληψη του Χαλεπίου.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός, μάλιστα, πως όταν τα κυβερνητικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη, μαζί με τους πολιορκημένους συνέλαβαν και δεκάδες δυτικούς και Τούρκους αξιωματικούς, οι οποίοι ήταν στρατιωτικοί σύμβουλοι της Αλ Νούσρα (Αλ Κάιντα) και των άλλων τζιχαντιστών! Δεν πρόκειται για αμφισβητούμενη πληροφορία. Τα ονόματα των συλληφθέντων δόθηκαν επισήμως στον ΟΗΕ και δεν υπήρξε διάψευση.

Το προηγούμενο διάστημα, οι στρατιωτικές επιτυχίες του συριακού στρατού, η ισχυρή παρουσία και ο καθοριστικός ρόλος της Ρωσίας, καθώς και η ανάγκη να εξαλειφθεί το Ισλαμικό Κράτος υποχρέωσαν τη Δύση να βάλει νερό στο κρασί της όσον αφορά την επιδίωξή της να ανατρέψει ολοκληρωτικά το καθεστώς.

Ευρισκόμενος σε πλεονεκτική θέση στο στρατιωτικό και κατ’ επέκτασιν και στο πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο, για ποιο λόγο ο Άσαντ να χρησιμοποιήσει χημικά; Στο επιχειρησιακό επίπεδο δεν θα κέρδιζε το παραμικρό, προκαλώντας τον θάνατο μερικών δεκάδων κυρίως αμάχων. Στο δε πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο, έχοντας και την πείρα από τα προηγούμενα περιστατικά χρήσης χημικών όπλων, γνώριζε άριστα όχι μόνο πως οι Δυτικοί θα του επιρρίψουν αμέσως την ευθύνη, αλλά και πως θα πλήρωνε υψηλό κόστος και θα έδινε το πιο πολύτιμο δώρο στους εχθρούς του.

Μόνο ένας παρανοϊκός που δεν αντιλαμβάνεται ούτε στοιχειωδώς το συμφέρον του θα χρησιμοποιούσε χημικά. Ο Άσαντ μπορεί να είναι δικτάτορας και να μην έχει ηθικούς φραγμούς, αλλά έχει αποδείξει ότι γνωρίζει πολύ καλά το συμφέρον του. Και εάν ακόμα υποθέσουμε ότι ο ίδιος είναι ένας άρρωστος σαδιστής, οι Ρώσοι που τον ελέγχουν δεν θα τον άφηναν ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο. Όλα λοιπόν, οδηγούν στην εκτίμηση πως οι πραγματικοί δράστες είναι αυτοί που επωφελούνται από το κλίμα που δημιούργησε διεθνώς η χρήση των χημικών.

Στη Συρία, άλλωστε, διασταυρώνονται πολλές πολιτικές σκοπιμότητες. Το νεοψυχροπολεμικό ρεύμα, που κυριαρχεί στο αμερικανικό κατεστημένο για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, είχε θεωρήσει την εξέγερση εναντίον του Άσαντ χρυσή ευκαιρία για να ξεμπερδεύει με ένα μη αρεστό καθεστώς. Κυρίως, όμως, για να πετάξει τη Ρωσία έξω από τη Μεσόγειο, δεδομένου ότι οι μόνες ρωσικές βάσεις στην ευρύτερη περιοχή είναι στη βορειοδυτική Συρία.

Η θεώρηση αυτή συνδέεται και επηρεάζεται από τις ειδικές πολιτικές σκοπιμότητες του Τελ Αβίβ. Για τους Ισραηλινούς, το αποδυναμωμένο καθεστώς Άσαντ είναι ο ιδανικός εχθρός, με την έννοια ότι δεν αντιπροσωπεύει κατ’ ουδένα τρόπο απειλή. Παρόλα αυτά, επιδιώκουν την ανατροπή του, επειδή γι’ αυτούς το μείζον είναι να σπάσει η σιιτική αλυσίδα που συνδέει το Ιράν με τη Χεζμπολάχ, μέσω του Ιράκ και της Συρίας. Υπενθυμίζουμε ότι η Χεζμπολάχ είναι η μόνη που το 2006 υποχρέωσε τον ισραηλινό στρατό να υποχωρήσει ουσιαστικά ηττημένος από τον Λίβανο.

Ας σημειωθεί ότι Ισραηλινός αξιωματούχος έχει ομολογήσει δημοσίως πως η ύπαρξη του σουνιτικού Ισλαμικού Κράτους βολεύει το Τελ Αβίβ. Όσο οι τζιχαντιστές πολεμούν το καθεστώς Άσαντ και δεν στρέφονται εναντίον του Ισραήλ, θεωρούνται χρήσιμοι! Γι’ αυτό και ενώ οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν επανειλημμένως και συριακές βάσεις και δυνάμεις της Χεζμπολάχ εντός της Συρίας, δεν έχουν ρίξει ούτε μία σφαίρα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, ή άλλων τζιχαντιστών.

Ως πρόεδρος, ο Ομπάμα κινήθηκε στη γραμμή της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, αλλά με μετριοπάθεια και πολύ προσοχή. Για την ακρίβεια, απέφυγε επιμελώς κινήσεις που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν την αμερικανική εμπλοκή στο συριακό μέτωπο και πολύ περισσότερο απέφυγε την αποστολή χερσαίων δυνάμεων και βεβαίως την αντιπαράθεση με τους Ρώσους. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης ήταν ότι η ανατροπή του καθεστώτος άρχισε ως στόχος να χάνει έδαφος. Για την ακρίβεια, εμμέσως δεν αποκλειόταν πολιτική λύση που θα άφηνε ρόλο όχι μόνο στο κυβερνών κόμμα Μπάαθ, αλλά ακόμα και στον ίδιο τον Άσαντ.

Η θέση του Τραμπ από την προεκλογική περίοδο ήταν σαφής: Χαρακτήριζε τον Άσαντ «μπάσταρδο», αλλά δήλωνε πως όσο αυτός δεν απειλεί τα αμερικανικά συμφέροντα η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει την ανατροπή του. Προ ημερών μόλις, στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου. Δήλωσε ότι η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία δεν είναι προτεραιότητα της αμερικανικής κυβέρνησης και ότι είναι αρμοδιότητα των Σύριων να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τον Άσαντ.

Η θέση αυτή είναι αντίθετη με δύο ισχυρές τάσεις στην αμερικανική πολιτική ελίτ. Πρώτον, με την τάση των Δημοκρατικών να επεμβαίνουν ανά τον κόσμο, προβάλλοντας ιδεαλιστικά επιχειρήματα ηθικολογικού χαρακτήρα. Δεύτερον, με την τάση των νεοσυντηρητικών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, οι οποίοι θεωρούν τις στρατιωτικές επεμβάσεις αναγκαίο εργαλείο για να επιβάλλονται αρεστά καθεστώτα και να διαμορφώνονται ευνοϊκοί συσχετισμοί δυνάμεων στα περιφερειακά συστήματα.

Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως ότι ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Τίλερσον δήλωσε πως η επόμενη ημέρα δεν περιλαμβάνει τον Άσαντ. Η διαφοροποίησή του από τον Λευκό Οίκο δεν είναι, βεβαίως, άσχετη με τον άτυπο εμφύλιο πολιτικό πόλεμο που μαίνεται στην Ουάσιγκτον τους τελευταίους μήνες. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η επιθετική δήλωσή του ότι η Ρωσία έχει ευθύνη που δεν εξαλείφθηκαν τα χημικά όπλα της Δαμασκού.

Όλα αυτά συμβαίνουν, μάλιστα, όταν αρχίζει ο διμερής διάλογος για τη διαμόρφωση των όρων ενός modus vivendi Ουάσιγκτον-Μόσχας. Διάλογος που εκ των πραγμάτων θα συμπεριλάβει και το πρόβλημα της Συρίας. Με το πυραυλικό πλήγμα ο Τραμπ ανταποκρίνεται στο κλίμα που καλλιέργησαν εξαρχής οι εσωτερικοί αντίπαλοί του. Ταυτοχρόνως στέλνει και ένα μήνυμα αποφασιστικότητας προς τον Πούτιν, προκειμένου να αποκτήσει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα ενόψει ακριβώς του προαναφερθέντος διαλόγου.

Ας σημειωθεί ότι η αεροπορική βάση Σαϊράτ, που σήμερα φιλοξενεί δύο σμήνη SU-22, είχε αποφασισθεί να εκσυγχρονισθεί για να φιλοξενήσει και ρωσικά μαχητικά και βομβαρδιστικά. Ο βομβαρδισμός της, λοιπόν, έχει και τη διάσταση ότι στέλνεται ένα έμμεσο αλλά έμπρακτο μήνυμα στη Μόσχα για να αποτρέψει την περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας της στη Συρία.

Οι απότομες στροφές και η επίδειξη πυγμής είναι στοιχεία της προσωπικότητας του Τραμπ και είχαν φανεί το προηγούμενο διάστημα σε άλλα ζητήματα. Ως επιχειρηματίας δεν θέλει να θεωρείται από τους αντιπάλους του προβλέψιμος. Είναι ενδεικτική η απάντησή του, όταν δημοσιογράφος του επισήμανε τη στροφή του: «Άλλαξα. Είμαι ευέλικτος και είμαι υπερήφανος για την ευελιξία μου»!

Εξίσου ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι τις ίδιες ημέρες που ανοίγει μέτωπο με τη Μόσχα και που υποδέχεται τον Κινέζο ηγέτη για συνομιλίες προκαλεί το Πεκίνο, εγκαθιστώντας στη Νότιο Κορέα προηγμένο αντιπυραυλικό σύστημα. Η επίθεση στη Συρία, άλλωστε, είναι εκ των πραγμάτων και μία έμμεση προειδοποίηση προς τη Βόρειο Κορέα.

Όλα δείχνουν πως ο Τραμπ έχει εδραιωμένες κάποιες γενικές απόψεις, τις οποίες με ελιγμούς και εκπτώσεις επιχειρεί να τις μετατρέψει σε επίσημη αμερικανική εξωτερική πολιτική. Η διαδικασία αυτή είναι στην αρχή της και αναπόφευκτα προκαλεί μεγάλες εσωτερικές τριβές και συγκρούσεις, οι οποίες επηρεάζουν όχι μόνο τους υπουργούς του, αλλά και τις επιλογές του ίδιου.

Προς το παρόν, πάντως, εισέπραξε τις επιδοκιμασίες και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των αντιπάλων του στο Κογκρέσο. Το Ισραήλ επικρότησε, κάνοντας, μάλιστα, αναφορά στο Ιράν. Η πρωτεύουσα, όμως, που χειροκρότησε πιο δυνατά ήταν η Άγκυρα. Ο Ερντογάν ελπίζει σε μία στρατηγική στροφή του Τραμπ, η οποία θα βγάλει την Τουρκία από τη δύσκολη θέση, στην οποία έχει περιέλθει.

Υπενθυμίζουμε ότι στην αρχή του συριακού πολέμου, ο Ερντογάν είχε αναλάβει με τις ευλογίες της Δύσης την εργολαβία να υποστηρίξει παντοιοτρόπως τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (άθροισμα αντικαθεστωτικών ανταρτικών ομάδων τζιχαντιστικού κατά κανόνα χαρακτήρα) με σκοπό την ανατροπή του Άσαντ. Θεωρούσε πως με τον τρόπο αυτό θα κατάφερνε να εγκαθιδρύσει ένα σουνιτικό καθεστώς, το οποίο θα μετέτρεπε τη Συρία σε άτυπο προτεκτοράτο της Τουρκίας.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν διαφορετικά απ’ ότι τα υπολόγιζε η Άγκυρα. Η ορατή προοπτική δημιουργίας κουρδικού κρατικού μορφώματος στη βόρειο Συρία έχει προκαλέσει νευρική κρίση στους νεοοθωμανούς, εξωθώντας τους να εμπλακούν ευθέως και στρατιωτικά στο συριακό ναρκοπέδιο. Τώρα, ο Ερντογάν ζητάει να δημιουργηθεί ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, καθώς και χερσαίες ζώνες ασφαλείας, προφανώς υπό τουρκικό έλεγχο.

Κάτι τέτοιο, όμως, είναι μάλλον απίθανο. Πέρα από την καταγγελία της αμερικανικής επίθεσης και το μπλοκάρισμα του δυτικού ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Μόσχα έκανε ένα πρόσθετο βήμα: ανέστειλε τη συμφωνία της με την Ουάσιγκτον για την ασφάλεια των πτήσεων στη Συρία. Εάν η ανταλλαγή πληροφοριών σταματήσει μπορεί αυτή η απόφαση να έχει συνέπειες.

Η Ουάσιγκτον, πάντως, δήλωσε πως οι Ρώσοι είχαν προειδοποιηθεί και αυτό μάλλον επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι δεν είχαν απώλειες. Το γεγονός αυτό αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπήρξε κάποιου είδους συνεννόηση και μία σιωπηρή ρωσική ανοχή. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, δεν αφορά τόσο την αντίδραση της Μόσχας, όσο το γεγονός ότι εφεξής ο Τραμπ είναι ευάλωτος πολιτικά.

Τί θα πράξει εάν το επόμενο διάστημα κάποιοι στήσουν μία προβοκάτσια με χρήση χημικών στη Συρία; Είναι δεδομένο ότι το ισχυρό (και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη) νεοψυχροπολεμικό ρεύμα θα σπεύσει να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να καλλιεργήσει κλίμα και με βάση αυτό να του ασκήσει πιέσεις να κλιμακώσει την αμερικανική επέμβαση στη Συρία. Θα παρασυρθεί από το κλίμα που θα έχουν προκαλέσει τρίτοι και θα κλιμακώσει; Είναι πολλοί, άλλωστε, που έχουν συμφέρον να τον εξωθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Εκτός από τους εσωτερικούς αντιπάλους του, πρώτη και καλύτερη είναι η Άγκυρα και βεβαίως οι τζιχαντιστές που ηττώνται στα πολεμικά μέτωπα και αναζητούν σανίδα σωτηρίας. Προφανώς, θα ήταν αστείο να θεωρήσουμε πως θα είχαν ηθικούς ενδοιασμούς.

Σταύρος Λυγερός


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου