Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Απρ 2017


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ακόμα και στη ζωή μιας «Κασσάνδρας», υπάρχουν στιγμές ικανοποίησης, αν και δύσκολα μπορεί η ικανοποίηση της επιβεβαίωσης να αντισταθμίσει τη συνείδηση μιας ζοφερής πραγματικότητας.

Γι' αυτό και ήταν ανάμεικτα τα αισθήματά μου, όταν, λίγο πριν πέσουν οι πύραυλοι στη Συρία, πήρα ένα μέιλ από τον Τζέιμς Γκαλμπρέιθ με τον τίτλο «Είχες δίκιο» και μια μόνο φράση μέσα «Το είδες νάρχεται. Δεν το είδα. Τζέιμς».

Aναφερόταν σε μια συζήτηση που είχαμε πρόσφατα, στη ρωσική πρωτεύουσα, παρακολουθώντας και οι δύο το ετήσιο Οικονομικό Φόρουμ της Μόσχας. Τούλεγα γιατί κατά τη γνώμη μου είναι πιθανή η επανάληψη των πολέμων στη Μέση Ανατολή κι εκείνος με άκουγε, ευγενής μεν, δύσπιστος δε. Όπως και πολλοί άλλοι διεθνώς, έβλεπε τον Τραμπ να διορίζει τραπεζίτες της Goldman Sachs και στρατηγούς στην κυβέρνησή του, δεν μπορούσε όμως να πιστέψει πόσο σύντομα και πόσο μεγαλοπρεπής θα ήταν η διάψευση των προεκλογικών υποσχέσεων.

Ο επικίνδυνος μηχανισμός της ψευδαίσθησης

Δεν είναι η μοναδική φορά που μου συμβαίνει αυτό. Από τότε που καλύπτω δημοσιογραφικά ή προσπαθώ να αναλύσω διεθνή ζητήματα, σχεδόν πάντα το ίδιο συμβαίνει, από την διάλυση της ΕΣΣΔ μέχρι τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και τη Μέση Ανατολή. Πολύ καλά πληροφορημένα πρόσωπα λαθεύουν συστηματικά στις υποθέσεις τους, με άλλα λόγια πρώτον πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι πολύ λιγότερο μεταβαλλόμενος από όσο πραγματικά είναι και δεύτερον πιστεύουν ότι είναι βασικά καλός και δεν μπορεί να γίνει χειρότερος.

Δεν θα συζητήσουμε εδώ τους βαθείς ψυχολογικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται, ιδίως σε περιόδους επικείμενων καταστροφών, και που τους υποδεικνύει πρώτη φορά ο Όμηρος, κεντρικός και όχι δευτερεύων χαρακτήρας του οποίου είναι η Κασσάνδρα. Σημασία έχει ότι τέτοιου τύπου ψευδαισθήσεις είναι σχεδόν αναγκαίες προϋποθέσεις για να σημειωθούν μεγάλοι πόλεμοι ή καταστροφές, για τον απλούστατο λόγο ότι, αν πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο, κάνουν κάτι για να τον αποτρέψουν. Αυτό έγινε στη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εμποδίζοντας έναν τρίτο, δεν έγινε όμως στις αρχές του Α' και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ίσως λοιπόν, όπως ακούγεται τώρα, να είναι μια απλή παρεξήγηση, μια παρένθεση ο βομβαρδισμός στη Συρία, ίσως τα βρούνε εύκολα Αμερικανοί και Ρώσοι, ποιός μπορεί να ξέρει, αλλά πρέπει να θυμάται κανείς ότι η Γιάλτα έγινε μετά και όχι πριν τον πόλεμο.

Ένα δράμα παίχτηκε στον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με μια εκδοχή η Συρία ζητήθηκε από τον Τραμπ ως αντάλλαγμα της συμφωνίας που θα επικύρωνε την αποδοχή του από το βαθύ κράτος ως Προέδρου των ΗΠΑ. Με τη σειρά του, η απομάκρυνση του στρατηγού του Στηβ Μπάνον, ήταν το τίμημα που ζήτησε το βαθύ κράτος για να συμφιλιωθεί με τον Τραμπ.

Δεν θα ισχυριστούμε ασφαλώς ότι ο Τραμπ είναι Χίτλερ. Είναι όμως αξιοσημείωτο ότι και κατά την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία, πολύ σύντομα, ο Χίτλερ ήρθε σε σύγκρουση με τους ιδεολόγους του, τους SA, που του ήταν τόσο χρήσιμοι για να πάρει την εξουσία, και τους σκότωσε, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει στον ιστορικό του συμβιβασμό με το μεγάλο γερμανικό κεφάλαιο και να βάλει τη χώρα στον δρόμο που θα την οδηγούσε στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.

Αλλά η συμφιλίωση αυτή δεν έγινε σε οποιαδήποτε βάση, αλλά στη βάση του γνωστού, δημοσιευμένου προγράμματος καθεστώτων προς αλλαγή των Αμερικανών νεοσυντηρητικών, που περιελάμβανε, ήδη από τη δεκαετία του 1990, την αλλαγή καθεστώτος στις βασικότερες χώρες της Μέσης Ανατολής, μέχρι και την επίθεση στη Βόρειο Κορέα. (Τα ίχνη τέτοιων ιδεών συναντάμε και πολύ νωρίτερα, στις επεξεργασίες Αμερικανών και Ισραηλινών στρατηγιστών, αλλά και στη βασική ιδέα που υφέρπει στο βιβλίο του Σάμιουελ Χάντιγκτον για τη σύγκρουση των πολιτισμών)

Αυτό το πρόγραμμα εγκαινίασε ο Μπους υιός με τη σειρά πολέμων που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου. Ο Ομπάμα κατηγορήθηκε πάρα πολύ για τους πολέμους επί της θητείας του και είναι γεγονός ότι τους συνέχισε. Στην πραγματικότητα όμως η Ιστορία θα του αναγνωρίσει ότι σταμάτησε τα πιο επικίνδυνα από τα σχέδια των νεοσυντηρητικών όπως μια νέα εισβολή αλά Ιράκ στη Συρία και ένας (πιθανώς πυρηνικός) πόλεμος κατά του Ιράν. Και στην Ουκρανία, δεν αποδέχθηκε τις πλέον πολεμοχαρείς εισηγήσεις. Αυτός ήταν και ο λόγος της δραματικής σύγκρουσης, καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Τώρα, μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο, οι ίδιες δυνάμεις επανέρχονται δριμύτερες, επιχειρώντας ταυτόχρονα να λύσουν και δύο άλλα πολύ σοβαρά και επικίνδυνα ζητήματα, όπως τα αντιλαμβάνονται στην Ουάσιγκτων, δηλαδή την παρουσία της Ρωσίας στο κέντρο της Μέσης Ανατολής και του .. Προέδρου Πούτιν στο Κρεμλίνο.

Ήδη, αρχίζοντας να ξαναθέτει θέμα 'Ασαντ, η Ουάσιγκτων κόβει κάθε δίαυλο συμφωνίας με τη Μόσχα, γιατί τυχόν συμφωνία του Πούτιν σε μια τέτοια απαίτηση πρώτον θα έπληττε αποφασιστικά το παγκόσμιο κύρος της Ρωσίας και δεύτερο θα έπληττε τον πυρήνα της πολιτικής υποστήριξης που διαθέτει ο Πρόεδρός της, ακριβώς γιατί η κοινή γνώμη της χώρας του εκτιμά ότι αποκατέστησε την αξιοπρέπεια και την ισχύ της.

Φυσικά, τίποτα δεν είναι ακόμα ανεπίστρεπτο. Ελπίζει κανείς ότι και στο κατεστημένο των ΗΠΑ και στην ηγεσία των ενόπλων τους δυνάμεων, όπως και στην ηγεσία του Ισραήλ, υπάρχουν δυνάμεις λογικής και θα κινητοποιηθούν, όπως κινητοποιήθηκαν και στο παρελθόν. Η επικρατούσα εκτίμηση άλλωστε για τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας κ. Ματίς είναι ότι πρόκειται για εξαιρετικά σώφρονα στρατιωτικό.

Μπορεί να γίνει έτσι, μπορεί όμως και ανάποδα. Δεν παύει εντούτοις η κατάσταση να είναι θεμελιωδώς ασταθής και τρομερά επικίνδυνη με δεδομένο ότι μιλάμε για άμεση εμπλοκή δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Από τον Κένεντι στον Τραμπ

Φύσει αισιόδοξος, όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί, ο Γκαλμπρέιθ μου διηγήθηκε πως ο Τζων Κέννεντι ήθελε, μετά την κρίση της Κούβας, να στείλει Πρέσβη στη Μόσχα τον πατέρα του, από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους του Εικοστού Αιώνα, για να φτιάξει τις νέες σχέσεις με τη Ρωσία, αν όχι μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική. Ο πατήρ Γκαλμπρέιθ δεν πολυήθελε, αλλά ?θα δεχόταν αν επέμενε ο Πρόεδρος?, πιστεύει ο γιός του.

Και τι έγινε τελικά; τον ρωτάω

Σκότωσαν τον Κέννεντι, μου απαντάει.

Βαθύ κράτος υπήρχε και τότε και τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαφορά είναι ότι σήμερα δεν υπάρχει στις ΗΠΑ αντιπολεμικό κίνημα, δεν υπάρχει τάξη διανοουμένων και δεν υπάρχει η φιλελεύθερη Αμερική του Κέννεντι.

Ελπίζει κανείς μόνο να μην είναι αυτή η διαφορά της Ειρήνης και του Πολέμου.

(Για την ιστορία, και ο έτερος των πρωταγωνιστών της κρίσης της Κούβας, ο Νικήτα Χρουστσώφ, απομακρύνθηκε κι αυτός από τη θέση του, ειρηνικά αυτή τη φορά, ένα χρόνο μετά).

Οι ρωσικές αυταπάτες για τον Τραμπ

Το ίδιο σε μεγάλο βαθμό συνέβη και με πολλούς Ρώσους, που ήλπιζαν σε μια βελτίωση των σχέσεων με την Ουάσιγκτων με την εκλογή Τραμπ. Μια πολύ δημοφιλής εφημερίδα της Μόσχας, η Μοσκόφσκι Κομσομόλετς είχε φτάσει να συγκρίνει την είσοδο του (ιδιοκτήτη καζίνο στο επάγγελμα) Ντόναλντ Τραμπ με την ... κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από τα Σοβιέτ του Λένιν και του Τρότσκι!

Είχαν αρχίσει βέβαια να ψυχανεμίζονται και στη Μόσχα, ότι κάτι είχε πάει τελείως στραβά, όταν ήρθαν οι πύραυλοι στη Συρία για να διαλύσουν τις αυταπάτες, οδηγώντας ενώπιον μιας εξαιρετικά επικίνδυνης κλιμάκωσης της έντασης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, που επιχειρούν τώρα στον ίδιο χώρο και κατ΄αντιπαράθεση.

Γκλάζιεφ: Από την Ουκρανία στους κύκλους Κοντράτιεφ

Ορισμένοι πάντως στην ηγεσία του Κρεμλίνου είναι από καιρό πεπεισμένοι για τον «πόλεμο που έρχεται» κι ένας από αυτούς είναι ο Σεργκέι Γκλάζιεφ, σύμβουλος του Προέδρου Πούτιν, επικεφαλής της κρατικιστικής πτέρυγας του Κρεμλίνου και ψυχή του Οικονομικού Φόρουμ που οργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο Λομονόσωφ (το ρωσικό Χάρβαρντ), με θέμα φέτος «Μια νέα Εκβιομηχάνιση», σύνθημα που, όταν το βλέπω, μου θυμίζει κάπως τα συνθήματα των πάλαι ποτέ πεντάχρονων σχεδίων. Μου χαρίζει μάλιστα το βιβλίο του, που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα, του επερχόμενου πολέμου.

Με τον Γκλάζιεφ δεν συζητάμε για τη Μέση Ανατολή, συζητάμε όμως για την Ουκρανία, της οποίας τους ηγέτες Ναζιστές τους ανεβάζει, Ναζιστές τους κατεβάζει. Πιστεύει ότι η Ρωσία δέχεται επίθεση από τη Δύση, που θέλει πρώτα να την καταβάλλει προτού επιχειρήσει να νικήσει την Κίνα. Η δική του ανάλυση όμως διαφέρει, γιατί στηρίζεται στη μεγάλη οικονομολογική παιδεία του, αφού είναι διαπρεπής μελετητής των μακρών οικονομικών κύκλων του Κοντράτιεφ και είναι αυτός που επιχειρεί να συντάξει μια εναλλακτική-προς τους κυρίαρχους πάντα φιλελεύθερους κύκλους - οικονομική στρατηγική για τη χώρα του.

Ο ένας μετά τον άλλο παρελαύνουν οι ομιλητές από το βήμα του συνεδρίου, καυτηριάζοντας την εμμονικά αντιπληθωριστική πολιτική της ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, ένας μάλιστα ζητάει εθνικοποιήσεις, προτού σπεύσει να καθησυχάσει το ακροατήριο με αποζημίωση. Αλλά δεν είμαστε πια στην ΕΣΣΔ, όπου η ηγεσία αποφασίζει με πολύ μεγάλο βαθμό αυτονομίας την οικονομική πολιτική. Οι κοινωνικές δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον από μια τέτοια αλλαγή υποδείγματος δεν είναι πολιτικά και οργανωτικά διαρθρωμένες, δεν υπάρχει το αντίστοιχο ενός σοσιαλιστικού ή σοσιαλδημοκρατικού κινήματος στη Ρωσία.

Ο Γκλάζιεφ μοιράζεται μαζί μας την εξαιρετικά μεγάλη απαισιοδοξία του για το τι μέλλει γενέσθαι με τη δυτική οικονομία. Η κρίση δεν έχει ξεπεραστεί, μας λέει, τονίζοντας ότι απλώς εκτονώθηκε με την έκδοση χρήματος, ο όγκος όμως του οποίου έχει πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα σε σχέση με τον όγκο των παραγόμενων αξιών. Ότι και να κάνει η ΕΕ, από το κακό στο χειρότερο θα πάει, μας λέει, προτού απαριθμήσει (τονίζοντας ότι μας μιλάει υπό την προσωπική του ιδιότητα και όχι ως εκπρόσωπος της Ρωσίας) τα πολύ σοβαρά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που θα είχε η ελληνική ναυτιλία, η γεωργία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο τουρισμός, στο περιβάλλον της Ευρασιατικής Ένωσης.

Είναι άλλωστε το παιδί του, αφού αυτός είναι ο αρχιτέκτονας της μετασοβιετικής ολοκλήρωσης.

Ρωσοκινεζική σχέση: το κλειδί της παγκόσμιας κατάστασης

Ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Κινέζοι εκφράζουν ποτέ τον παραμικρό σκεπτικισμό, την παραμικρή αμφιβολία για τη σταθερότητα της μεταξύ τους σχέσης, κάνουν σχεδόν σαν ερωτευμένοι που φοβούνται μήπως, λέγοντας κάτι άκομψο, διαταράξουν ή ανησυχήσουν το ταίρι τους. Εδώ στο Λομονόσωφ, οι Κινέζοι είναι η πιο πολυπληθής αντιπροσωπεία και το χαμόγελο καλύπτει όλο το πρόσωπό τους όταν απευθύνονται στους Ρώσους. Ο καχύποπτος βέβαια παρατηρητής θα αναρωτηθεί κατά πόσον το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, χωρίς φυσικά να το λένε, και στη Μόσχα και στο Πεκίνο, είναι με ποιόν από τους δυο θέλουν να τα ?φτιάξουν? οι Αμερικανοί για να χτυπήσουν τον άλλο.

Όχι ότι θα είναι εύκολο για τις ΗΠΑ να το κάνουν. Όπως μας είπε σε μια συνέντευξη, στην αρχή της προεδρίας Μπους, ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πατρός Μπους Μάρτιν Σκώουκροφτ, πρέπει να έχουμε με τους Ρώσους και τους Κινέζους καλύτερες σχέσεις από ότι αυτοί μεταξύ τους. Και τόχαν πετύχει, προτού η μονομέρεια των νεοσυντηρητικών επεμβάσεων καταστρέψει τη σταθερότητα της ηγεμονίας τους.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό, η παγκόσμια κατάσταση θα εξαρτηθεί αναμφισβήτητα από τη σταθερότητα της σχέσης Μόσχας και Πεκίνου.

Πολύ νωρίς για μια νέα οικονομική τάξη!

Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσω τι θα ειπωθεί στη συνεδρία για τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, όπου συμμετέχουν και αρκετοί ξένοι, Κινέζοι, Ιάπωνες, Γερμανοί (από το αριστερό Λίνκε, αλλά και ο Χόρστ Τέλτσικ, επικεφαλής της διάσκεψης του Μονάχου για την ασφάλεια και πρώην σύμβουλος του Καγκελλαρίου Κολ).

Θα αποδειχθεί η πιο απογοητευτική από τις συνεδρίες. Αν οι ομιλητές καυτηριάζουν τα προβλήματα της οικονομίας-καζίνο, ελάχιστες είναι οι ιδέες για το τι μπορεί να την αντικαταστήσει. Ίσως να επιφυλάσσονται περιμένοντας να ακούσουν τις πρωτοβουλίες Τραμπ. Γεγονός όμως είναι ότι δεν αποκομίζει κανείς την αίσθηση έστω του περιγράμματος μιας εναλλακτικής πρότασης.

Ο πρώην εκτελεστικός Διευθυντής του ΔΝΤ Νταϊσούκε Κοτεγκάβα, από την Ιαπωνία, μας λέει ότι πρέπει να πάμε στον παραγωγικό καπιταλισμό από τον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό. Εύκολο να το λες, αλλά πως θα το κάνεις αυτό; Ποιά νέα τεχνολογική επανάσταση θα επιτρέψει κάτι τέτοιο; Ποιός και με ποιόν τρόπο θα περιορίσει την ισχύ των χρηματοπιστωτικών τεράτων που διογκώθηκαν επί 25 χρόνια. Αντέχει ο πλανήτης μιαν περαιτέρω σημαντική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων; Τι μεταβολές πρέπει να υποστεί όχι μόνο το παραγωγικό, αλλά επίσης το καταναλωτικό και το πολιτιστικό υπόδειγμα;

Τα προβλήματα μοιάζουν πολύ σοβαρότερα και από τις ιδέες που κυκλοφορούν και από τις υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να τις ενστερνισθούν. Ελπίζει κανείς βέβαια ότι η εκτίμηση αυτή είναι λάθος, γιατί αν είναι σωστή, θα αργήσουμε πολύ να σταματήσουμε να βλέπουμε τις επικίνδυνες, αρνητικές έως καταστροφικές ειδήσεις που μας έρχονται καθημερινά από τις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.-

* Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Πρώην επικεφαλής του γραφείου του ΑΠΕ στη Μόσχα. Συντονίζει τη Διεθνή Πρωτοβουλία Δελφών για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας (www.defenddemocracy.press)

Tα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ- ΜΠΕ δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι του πρακτορείου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δήλωσε ότι η Ρωσία έχει πληροφορίες που αναφέρουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν νέες αεροπορικές επιθέσεις στην Συρία και πως υπάρχουν σχέδια για νέες παρόμοιες "κατασκευασμένες'' επιθέσεις με χημικά όπλα σε διάφορες περιοχές της Συρίας περιλαμβανομένων και των προαστίων της Δαμασκού.

Τις δηλώσεις αυτές έκανε κατά την διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου που έδωσε με τον Ιταλό πρόεδρο Sergio Mattarella, μετά τη συνάντηση τους στο Κρεμλίνο. Συγκεκριμένα όταν ο Ρώσος πρόεδρος ρωτήθηκε, πού αναμένει να γίνουν νέες αεροπορικές επιδρομές από μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών είπε: "Έχουμε πληροφορίες από διάφορες πηγές, ότι ετοιμάζονται παρόμοιες προκλήσεις.. σε άλλες περιοχές της Συρίας όπως και στα νότια προάστια της Δαμασκού όπου σχεδιάζουν να ρίξουν κάποια ουσία και να κατηγορήσουν γι αυτό την συριακή κυβέρνηση".

Ο Ρώσος πρόεδρος είπε επίσης ότι η Ρωσία προτίθεται να ζητήσει την διεξαγωγή επίσημης έρευνας για το περιστατικό με την χρήση χημικών όπλων στην Συρία. "Προτιθέμεθα να απευθυνθούμε επίσημα στον αρμόδιο θεσμό του ΟΗΕ στην Χάγη, να απευθύνουμε έκκληση στην διεθνή κοινότητα να ερευνήσει αυτές τις πράξεις και ανάλογα με τα πορίσματα της έρευνας να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις", δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρώσος πρόεδρος.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ιταλίας Sergio Mattarella, κάλεσε την διεθνή κοινότητα, αλλά και πρόεδρο Putin να ασκήσουν την επιρροή τους στην Συρία, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοιες επιθέσεις".

Ο Ρώσος πρόεδρος αναφερόμενος επίσης στην αμερικανική πυραυλική επίθεση στην Συρία, είπε ότι θυμίζει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στο Ιράκ το 2003, "όταν οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρουσίαζαν τα δήθεν χημικά όπλα που βρέθηκαν στο Ιράκ" και "μετά από αυτό, άρχισε η στρατιωτική επέμβαση στο Ιράκ η οποία ολοκληρώθηκε με την καταστροφή της χώρας, την αύξηση της τρομοκρατικής απειλής και την εμφανιση λίγο πολύ, του ISIS στην διεθνή σκηνή".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όποιος νομίζει ότι υπάρχει συμφωνία κυβέρνησης-δανειστών και η χώρα ξεβάλτωσε για να πάει παρακάτω είναι είτε πολύ καλόπιστος, είτε πολύ αφελής, είτε βραχίονας της κυβερνητικής προπαγάνδας. Μ αρέσει που η συμφωνία εγκρίθηκε από την Κεντρική Επιτροπή χωρίς να έχει ακόμα … εγκριθεί από το Μέγαρο Μαξίμου! Μα, καλά. Κανείς δε διαβάζει τι λένε οι δηλώσεις;

Κατ αρχήν, υπάρχει προφορική συμφωνία με έναν καθ έξιν αφερέγγυο συνομιλητή και ψεύτη; Ο οποίος δήλωσε στο συνέδριο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αντιπροχτές ότι τίποτε δεν θα εφαρμοστεί αν δεν μπουν πρώτα μπροστά οι διαδικασίες για την ελάφρυνση του χρέους;

Τα πραγματικά περιστατικά μας λένε ότι τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί επί της ουσίας και ότι έχουμε μια επανάληψη του Δεκεμβρίου, τότε που ο Ε. Τσακαλώτος με σημείωμά του υποσχόταν ότι «θα είναι καλό παιδί» μόνο και μόνο για να επιστρέψουν οι «θεσμοί». Και όλα, όπως και τότε είναι στον αέρα.

Την ώρα που οι δανειστές δηλώνουν ευθέως ότι μέτρα για το χρέος θα εφαρμοστούν, μόνο αν κριθεί απαραίτητο, μετά την ψήφιση και εφαρμογή των επαχθών περικοπών συντάξεων και εισοδημάτων, ο πρωθυπουργός στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ προχτές και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χτες δήλωναν ότι τίποτε δεν θα εφαρμοστεί αν προηγουμένως δεν εφαρμοστούν τα μέτρα για το χρέος!

Επί πλεόν, κυβερνητικά στελέχη στο περιθώριο της συνεδρίασης της ΚΕ δήλωναν ότι τα μέτρα δεν θα … ψηφιστούν καν αν προηγουμένως δεν συμφωνηθούν τα μέτρα χαλάρωσης του χρέους, που …έχουν συμφωνηθεί από πέρυσι!!

Επίσης, σύμφωνα με την κυβέρνηση, η τεχνική συμφωνία θα ολοκληρωθεί ταυτόχρονα με τα «θετικά μέτρα» , που εκείνη ονομάζει αντίμετρα, ενώ οι δανειστές έχουν ξεκαθαρίσει ότι πρώτα θα αποδειχτεί ότι τα μέτρα θα αποδώσουν και θα διατηρηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% μέχρι και το 2019 και μετά θα επιτραπούν τα μέτρα «ελεημοσύνης» που διαφημίζει η κυβέρνηση.

Ακόμα, σύμφωνα με την κυβέρνηση, συμφωνήθηκε ότι σε προσεχές Eurogroup θα συγκεκριμενοποιηθούν τα μέτρα για το χρέος ώστε το ΔΝΤ να έχει μια θετική μελέτη βιωσιμότητάς του ώστε να εγκρίνει τη συμμετοχή του στο ελληνικό «πρόγραμμα». Την ίδια ώρα το ΔΝΤ επιμένει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και το πλεόνασμα του 3,5% δεν είναι εφικτό για πάνω από φέτος!

Χτές ο Σόιμπλε δήλωνε ότι «πρώτα θα εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις που έχουμε συμφωνήσει και μετά θα εξετάσουμε τα μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους!» Αλλά, η κυβέρνηση χτες με διασπορά «είδησης», της οποίας δεν αναλαμβάνει κανείς την πατρότητα (!) επισήμως (αλλά τη διαδίδει…) προσπαθεί να διαστρεβλώσει τις δηλώσεις Σόιμπλε, εμφανίζοντάς τον κι όλας να επιβεβαιώνει τη «συμφωνία» της Μάλτας! Ποια συμφωνία! Προφανώς τον χαϊδεύει αφού δεν μπορεί να τον δαγκώσει.

Την ίδια ώρα που κυβέρνηση και πρωθυπουργός τα λένε αυτά, ο εκπρόσωπος της Μέρκελ δήλωσε ότι οι «εταίροι» έχουν συμφωνήσει από πέρυσι τον Μάιο (!) να εξετάσουν μέτρα βαθειάς ελάφρυνσης του χρέους μετά τη λήξη του μνημονίου το 2018 και μόνο αν κριθεί απαραίτητο!

Και ενώ η κυβέρνηση ακόμα και χτες επέμενε ότι οι διαφωνίες ΕΕ και ΔΝΤ καθυστερούν την επίτευξη τελικής συμφωνίας, οι κυρίες Λαγκάρντ και Μέρκελ δεν είχαν καμιά διαφωνία, στη διαχείριση του «ελληνικού προβλήματος». Και πώς να έχουν άλλωστε! Οι χώρες της ΕΕ είναι μέλη του ΔΝΤ, και μάλιστα από τα πιο ισχυρά! ΔΝΤ και Ευρωζώνη συνομιλούν στην ίδια γλώσσα με τα ίδια συμφέροντα, ψάχνοντας μια κοινή συνισταμένη γεφύρωσης των συμφερόντων τους. Τα οποία εξυπηρετούν τους δανειστές και κανέναν άλλον.

Απόδειξη ότι το μπρα ντε φέρ κυβέρνησης – δανειστών συνεχίζεται είναι και η χαλαρότητα, με την οποία οι δεύτεροι προγραμματίζουν την επιστροφή τους και ενώ τρέχουν δανειακές υποχρεώσεις την Ελλάδας. Για τις οποίες η κυβέρνηση έχει προειδοποιηθεί από την τρόικα να μην διανοηθεί ότι θα πληρώσει από τα λεφτά των ταμείων που συσσωρεύει εδώ και τρείς μήνες! Θα πληρώσει από τα χρήματα του σε εκκρεμότητα δανείου. Κοινώς, μετά το 2015 μας πήραν χαμπάρι…

Έτσι, οι δανειστές αφήνουν να εννοηθεί ότι θα επιστρέψουν μετά τις 23 Απριλίου, που είναι η Σύνοδος του ΔΝΤ, χωρίς να προσδιορίζουν ημερομηνία. Αφήνοντας έτσι την ελληνική κυβέρνηση να βράζει στο ζουμί της, προσπαθώντας να περάσει από τη Βουλή τα επώδυνα μέτρα, και από την προπαγάνδα τα δήθεν αντίμετρα, πιεζόμενη (όπως πάντα) από το χρόνο.

Σ αυτό το σαφές σκηνικό, μοιάζει κωμικός ο υποτιθέμενος διάλογος μεταξύ Τσίπρα και Μέρκελ πριν λίγες μέρες που έσπειρε η κυβέρνηση και αναπαρήγαγαν αμάσητο ως πραγματικό σχεδόν όλα τα ΜΜΕ.

Σ αυτόν, υποτίθεται ότι ο πρωθυπουργός πήρε στο τηλέφωνο την καγκελάριο για να της αναγγείλει ότι the game is over και για να την … προειδοποιήσει να μαζέψει τον Σόιμπλε που θέλει να οδηγήσει τη χώρα σε grexit, πράγμα που ο πρωθυπουργός δεν θα επιτρέψει!

Η Μέρκελ… τρομοκρατημένη του υποσχέθηκε ότι θα εργαστεί για λύση μέχρι την περασμένη Παρασκευή, πράγμα που έγινε!!

Κατά τα άλλα, υπάρχει συμφωνία! Ο Μινχάουζεν είναι νεκρός. Ζήτω ο Μινχάουζεν.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάποιες ενδείξεις που έρχονται στην επιφάνεια σιγά-σιγά τις τελευταίες ημέρες, οφείλουν να προβληματίσουν σοβαρά την ελληνική πλευρά και να οδηγήσουν σε αναπροσαρμογή της στάσης και της τακτικής, καθώς οι επιπτώσεις στα ελληνικά εθνικά συμφέροντα θα είναι σημαντικές.

Οι ενδείξεις αυτές αφορούν μια σταδιακή στροφή της Ουάσιγκτον επί το… παραδοσιακότερο, δηλαδή την επιστροφή στη γνωστή «συμμαχία» με την Τουρκία στην αντιμετώπιση των περιφερειακών προβλημάτων και εντάσσεται στο συνολικότερο πλαίσιο της «επιστροφής» της αμερικανικής πολιτικής στα «ειωθότα».

Δηλαδή, μετά από τις προεκλογικές «περιπλανήσεις» του επιτελείου του Ντόναλντ Τραμπ, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον, όπως έδειξε και η επιστροφή στο ψυχροπολεμικό μοτίβο στις σχέσεις με τη Μόσχα, μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο να επιχειρηθεί να «κλειδώσει» την επιστροφή της Άγκυρας στο δυτικό στρατόπεδο, αφήνοντας κατά μέρος σημαντικό μέρος της κριτικής που ασκείται απέναντι στο καθεστώς του προέδρου της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Την ερχόμενη Πέμπτη στην Ουάσιγκτον και συγκεκριμένα στο Πεντάγωνο, θα βρεθεί ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Φικρί Ισίκ, ο οποίος θα έχει συνάντηση και συνομιλία επί όλων των θεμάτων με τον Αμερικανό ομόλογό του, στρατηγό των Πεζοναυτών εν αποστρατεία, Τζέιμς Μάτις, μια συνάντηση η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία, σε αντίθεση από παρόμοιες συναντήσεις του παρελθόντος.

Κάποτε, η έλευση του Τούρκου υπουργού Άμυνας στην Ουάσιγκτον ήταν γεγονός ήσσονος σημασίας εάν μαζί του δεν βρισκόταν και ο αρχηγός του γενικού επιτελείου. Σήμερα, αν έχει πετύχει κάτι ο Ερντογάν, είναι το να θέσει το στράτευμα υπό πολιτικό έλεγχο, κάτι που τον βοηθά να «πουλήσει» την επιτυχία αυτή ως βήμα προς τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας!

Παράλληλα, σε συχνή επικοινωνία βρίσκεται και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου με τον Αμερικανό ομόλογό του, Ρεξ Τίλερσον, ενώ οι τόνοι στις δηλώσεις των Τούρκων για το θέμα της Συρίας έχουν πέσει, δίνοντας την αίσθηση ότι υπάρχει σε εξέλιξη παρασκηνιακή διαδικασία, η οποία «καθησυχάζει» τις τουρκικές ανησυχίες.

Εάν οι υποψίες που διατυπώνονται στο σημείωμα αυτό επαληθευθούν, θα πρέπει να αναμένεται διαφοροποίηση της στάσης των Αμερικανών απέναντι στους Κούρδους της Συρίας, έστω μια προσαρμογή, η οποία θα αλλάξει τα δεδομένα στο έδαφος…

Θα κινείται στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των χειροτέρων σεναρίων που έκαναν την τουρκική πλευρά να βγάζει προς τα έξω έναν τεράστιο «εκνευρισμό», με δηλώσεις απειλητικές κατά πάντων των εμπλεκομένων, προδίδοντας την ανασφάλεια της τουρκικής ηγεσίας, κάτι που σταδιακά δείχνει να «σβήνει».

Οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να ποντάρουν στο ότι κάτι τέτοιο θα άλλαζε τα δεδομένα στο έδαφος, θα οριστικοποιούσε το «διαζύγιο» της τουρκικής πλευράς με τη Ρωσία και η όλη υπόθεση θα επέστρεφε στην πεπατημένη, σε σενάρια τα οποία έχει έτοιμα η αμερικανική πλευρά και μπορεί να τα διαχειριστεί χωρίς προβλήματα και εκπλήξεις η γραφειοκρατία του Πενταγώνου και του State Department.

Μια τέτοια ενδεχόμενη στροφή, θα οδηγούσε σε σημαντικές αλλαγές τις οποίες η αμερικανική διπλωματία θα κληθεί να αντιμετωπίσει και δεν αναφερόμαστε σε όσα αφορούν την ελληνική πλευρά, στα οποία θα αναφερθούμε στο τέλος. Τι θα κάνουν άραγε οι Κούρδοι;

Θα στραφούν στη Μόσχα ή θα αναζητηθεί από αμερικανικής πλευράς μια οδός που ναι μεν δεν θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν στην ίδρυση κάποιας κρατικής οντότητας, αλλά θα επιβάλει στην Άγκυρα την αποδοχή ενός ενισχυμένου βαθμού αυτοδιάθεσης με περιφερειακή συμφωνία, με τους Κούρδους να το επιλέγουν ως το λιγότερο κακό σενάριο;

Δεν θα πρέπει να λησμονάμε ότι το ζήτημα των Κούρδων και η προοπτική εδαφικού ακρωτηριασμού αφορά τη Συρία, την Τουρκία, το Ιράκ και το Ιράν, οπότε οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να «παίξουν τα ρέστα τους» στην αναβίωση αυτού του σχήματος, θεωρώντας ότι μέσω αυτού θα μπορέσουν να διαχειριστούν καλύτερα την κατάσταση.

Θα πληρώσει μήπως «τη νύφη» το Ιράκ το οποίο θα διαιρεθεί ανάμεσα στην τουρκική και την ιρανική επιρροή, κάτι το οποίο υπό προϋποθέσεις ενδιαφέρει και άλλους «παίκτες» στην περιοχή, εάν αποκόπτει τον χερσαίο «σιιτικό» διάδρομο που επιτρέπει τη «σύνδεση» της σιιτικής ένοπλης οργάνωσης Χεζμπολάχ του Λιβάνου, με το καθεστώς των μουλάδων στην Τεχεράνη; Τραβηγμένο σενάριο που έχει αρκετές παραλλαγές, αλλά ας το κρατήσουμε καλού κακού στο πίσω μέρος» του μυαλού μας.

Επιστρέφοντας στην περίπτωση της Ελλάδας, η κατάσταση χρήζει πολύ προσεκτικής μελέτης και παρατήρησης των εξελίξεων και σε κάθε περίπτωση ετοιμότητα, καθώς οι επιπτώσεις στις επιθυμίες της ελληνικής πλευράς θα είναι δεδομένες και θα αφορούν και τον χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες που σταδιακά δείχνουν να αναλαμβάνουν τον παραδοσιακό ηγετικό γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή είναι φυσιολογικό να αναζητούν πάντα μια «μέση γραμμή», ώστε να επιτυγχάνουν μια ισορροπία που θα εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή και θα διαχειριστούν τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν.

Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι, ότι όσο πιο πολύ «φωνακλάς» είναι κάποιος και απειλεί την ισορροπία, στο τέλος της ημέρας παίρνει και τα περισσότερα ως αντάλλαγμα για την απόσπαση της ανοχής και της συναίνεσής του. Κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται να αναλύσουμε για ποιον λόγο βολεύει μια χαρά την παγίως φωνασκούσα και απειλούσα τους πάντες Τουρκία.

Η Ελλάδα χρειάζεται σαφές «Σχέδιο Β’», ώστε να είναι σε θέση να διαχειριστεί την κατάσταση εάν όσα προελέχθησαν τα βρούμε μπροστά μας, με στόχο την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων και την αποφυγή δυσμενέστατων εξελίξεων.


Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα, αλλά θα ήταν μοιραίο σφάλμα να θεωρήσουμε ότι σε περίπτωση αλλαγής – προσαρμογής της στρατηγικής, θα έχουμε περιθωριοποίηση της Τουρκίας και πραγματοποίησης των πιο «τρελών» ονείρων του Ελληνισμού.

Θα πρέπει να επιχειρήσουμε να «διαβάσουμε» την κατάσταση φορώντας «αμερικανικά γυαλιά» και να αντιληφθούμε ότι μια κυβέρνηση που δεν στέκεται και πολύ καλά στα πόδια της ακόμα, όπως αυτή του Ντόναλντ Τραμπ, επιχειρεί τη φυγή – από τα προβλήματα – προς τα εμπρός, κατευνάζοντας το «σύστημα» της Ουάσιγκτον με την επιστροφή στην πεπατημένη…

Σε μια τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να περιμένουμε ακόμα και αύξηση της τουρκικής προκλητικότητας, με στόχο να τεθούν τα ζητήματα ενδιαφέροντος της Άγκυρας στο τραπέζι και να δοθούν και από εκεί ανταλλάγματα, στο πλαίσιο του αέναου ανατολίτικου παζαριού που διεξάγει η τουρκική διπλωματία.

Η κατάσταση θα επηρεάσει σαφέστατα το Κυπριακό, με τον Ερντογάν να προβαίνει σε υποτιθέμενες κινήσεις «καλής θέλησης», με αποτέλεσμα η ελληνική – κυπριακή πλευρά να καλείται να κάνει τη δική της κίνηση ανταπόδοσης, αλλιώς θα της καταλογιστεί αδιαλλαξία. Κάπου εκεί θα αντιληφθεί και ο Νίκος Αναστασιάδης τη σημασία του να κάνεις τις όποιες παραχωρήσεις – υποχωρήσεις έχεις αποφασίσεις να αποδεχθείς, στην κατάλληλη συγκυρία και να οχυρώνεσαι πίσω από τη νομιμότητα και τις συμμαχίες.

Διότι εφόσον το μεγάλο στοίχημα στην περιοχή είναι η σταθεροποίηση για την έναρξη αξιοποίησης των υδρογονανθράκων της περιοχής και η προώθησή του στις δυτικές αγορές, ακόμα και χώρες που θεωρούνται σύμμαχοι της ελληνική (ελλαδικής και κυπριακής) πλευράς, ναι μεν δεν θα εγκαταλείψουν την Αθήνα και τη Λευκωσία, δεν θα κινούνται όμως με «παράλληλο βηματισμό», εάν οι όποιες διευθετήσεις θα κατοχυρώνουν τα δικά τους συμφέροντα. Αυτό ας το θυμόμαστε…

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα ανακαλύψει πιθανότατα ότι έστω με την αμερικανική επιδιαιτητική παρουσία, θα πιεστεί ασφυκτικά για να «τακτοποιήσει» και τα τουρκικά συμφέροντα, τα οποία αφορούν τη νομή του πλούτου της περιοχής. Εάν η τουρκική πλευρά είχε περιορισμένους στόχους και δεν έπασχε από το «σύνδρομο του φαταούλα», ενδεχομένως θα μπορούσε να υπάρξει περιθώριο εξεύρεσης μιας χρυσής τομής.

Όταν όμως έχεις απέναντι έναν γείτονα ο οποίος λόγω ισχύος, μεγέθους και γεωστρατηγικής σημασίας, το μόνο που κάνει είναι να θέτει διεκδικήσεις απαιτώντας στη καλύτερη των περιπτώσεων διαμοιρασμό 50-50, εκεί παύει να υπάρχει περιθώριο συνεννόησης.

Κατά συνέπεια, μια ελληνική πολιτική που θα στόχευε στην εξεύρεση λύσεων, καθώς απλός τορπιλισμός των όποιων πρωτοβουλιών να έφερνε την Αθήνα σε επικίνδυνη σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, θα βρεθεί εκ των πραγμάτων στο τραπέζι των συζητήσεων και τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας θα πρέπει να είναι έτοιμα.

Στόχος δεν θα πρέπει να είναι άλλος από το να χρησιμοποιηθεί η Ουάσιγκτον ως ανάχωμα στους συνήθεις τουρκικούς παραλογισμούς. Όπως οι ΗΠΑ θα διαχειριστούν την κατάσταση στη βόρεια Συρία με τρόπο που κάτι θα δίνει στον καθένα, αλλά όλοι πάλι θα «γκρινιάζουν», κάτι παρόμοιο θα επιχειρηθεί και στην περιοχή μας.

Διαπραγματευτική ισχύ έχουμε και θα πρέπει να αξιοποιηθεί. Την ίδια στιγμή έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην πολιτική συμμαχιών με την Αθήνα να κινείται πολυδιάστατα και πολυεπίπεδα, επιχειρώντας να βρει «πατήματα» στην πολιτική που θέλει να ασκήσει για να φέρει αποτέλεσμα, εξυπηρετώντας τις στρατηγικές της επιδιώξεις. Ο χρόνος θα δείξει εάν οι υποψίες που διατυπώθηκαν, θα αποτελέσουν τους δικούς μας «πονοκεφάλους» της επόμενης ημέρας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Γκάζι» πατάει η Κυπριακή Δημοκρατία στη συνέχιση του προγράμματος ερευνών και εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, καθώς μετά την υπογραφή των συμβολαίων με τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες που εξασφάλισαν άδειες για Οικόπεδα της Κυπριακής ΑΟΖ, ξεκίνησαν και θα συνεχισθούν μέχρι τον Αύγουστο σεισμογραφικές έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Την ίδια ώρα η Τουρκία αλλά και ο M. Akinci συνεχίζουν τις απειλές, ενώ ο υπουργός ενέργειας της Τουρκίας ανακοίνωσε οτι σύντομα η Άγκυρα θα εχει στη διάθεσή της εκτός των δυο υπερσύγχρονων σεισμογραφικών σκαφών και δικό της πλωτό γεωτρύπανο.

Σύμφωνα με τη NAVTEX 136/17 το ερευνητικό σκάφος R/V "RAMFORM HYPERION" ξεκινά σεισμογραφικές έρευνες μέχρι τις 15 Αυγούστου σε περιοχές που αφορούν τα Οικόπεδα 6,8,9 και 11 της Κυπριακής ΑΟΖ για τα οποία έχουν παραχωρηθεί άδειες στην ENI και στην κοινοπραξία της ιταλικής εταιρίας με την TOTAL. Στην κυπριακή NAVΤEX μάλιστα, καλούνται όλα τα πλοία να αποφεύγουν να προσεγγίζουν το ερευνητικό σκάφος και τα συνοδευτικά σκάφη σε απόσταση μικρότερη των 10ν.μ., καθως οι έρευνες γίνονται με πόντιση καλωδίων μήκους άνω των 1.000 μέτρων.

Οι ξένες πετρελαϊκές εταιρίες δείχνουν έτσι ότι δεν αποθαρρύνονται από τις απειλές που έχει εκτοξεύσει το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα, ότι «θα λάβει όλα τα αναγκαία μετρά» για να προστατεύσει τα συμφέροντά της και τα συμφέροντα του ψευδοκράτους στην περιοχή. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Τουρκία όχι μόνο απαιτεί τη διακοπή των ερευνητικών δραστηριοτήτων στην κυπριακή ΑΟΖ μέχρι την επίλυση του Κυπριακού, αλλά θεωρεί ότι μέρος της Κυπριακής ΑΟΖ και μάλιστα νοτιοδυτικά της Πάφου ανήκει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, καθώς εκτιμά ότι η Κύπρος ως νησί δεν δικαιούται θαλασσίων ζωνών, πέραν των χωρικών υδάτων της των 12ν.μ.

Την υπόθεση του φυσικού αερίου επιχειρεί να εμπλέξει και στη διαδικασία των συνομιλίων ο M. Akinci, καθώς λίγο μετά τη συνάντηση που είχε με τον Ν. Αναστασιάδη προκειμένου να αρχίσουν ξανά οι συνομιλίες δήλωσε ότι το φυσικό αέριο θέτει χρονοδιάγραμμα για τη διαδικασία, καθώς «για να αποφευχθεί η ένταση είτε θα ακυρωθεί η γεώτρηση, είτε θα επισπευσθεί η λύση του κυπριακού». Ο κ. Akinci αναφέρεται στη γεώτρηση που προγραμματίζει η TOTAL στο Οικόπεδο 11, διαδικασία που θα ξεκινήσει τον Ιούλιο.

Η Τουρκία έχει επίσης απειλήσει ότι θα στείλει για έρευνες στη Μεσόγειο το νέο υπό τουρκική σημαία σεισμογραφικό σκάφος και όπως αποκάλυψε ο Berat Albayrak σύντομα θα έχει στη διάθεση της και πλωτό γεωτρύπανο.

Ο κ. Albayrak, υπουργός ενέργειας και γαμπρός του Erdogan, παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα στην Κωσταντινούπολη την Εθνική Στρατηγική Ενέργειας και στο πλαίσιο αυτό αποκάλυψε ότι η Τουρκίας θα πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες σε πολλές περιοχές και θα πραγματοποιήσει γεωτρήσεις σε δύο σημεία στη Μαύρη Θάλασσα και σε δύο σημεία στη Μεσόγειο και αυτό θα συνεχισθεί σε ετήσια βάση, με την αξιοποίηση ειδικού πλωτού γεωτρύπανου το οποίο θα αγοράσει εντός του 2017.

Τα συμβόλαια που υπέγραψε η Κυπριακή Δημοκρατία με τους πετρελαϊκούς κολοσσούς ΕΝΙ, TOTAL, Exxon Mobil, Qatar Petroleum συμβάλλουν στη θωράκιση του ενεργειακού σχεδιασμού της έναντι των τουρκικών απειλών. Αναμένεται πάντως ότι εκτός των εκβιασμών του κ. Akinci που θα επιχειρεί να συνδέει τις συνομιλιες για το κυπριακό με τη διακοπή των ερευνών, θα υπάρξουν προκλήσεις και εκ μέρους της Τουρκίας είτε με παρενόχληση των ερευνών είτε με την αποστολή τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Κινήσεις τέτοιες όμως δεν δημιουργούν τετελεσμένα και ούτε προς το παρόν φαίνονται ικανές να εκτροχιάσουν ή να αναστείλουν το δρομολογημένο πρόγραμμα αξιοποίησης των φυσικών πόρων της Κυπριακής ΑΟΖ.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μπορεί οι ηγέτες των κρατών μελών του νότου της Ε.Ε. να συγκεντρώθηκαν ξανά και να είπαν όσα είπαν για την πορεία της Ευρώπης, μπορεί, ειδικότερα στην Ελλάδα, να υπήρξαν εκ νέου ελπίδες – και, αντίστοιχα, αυταπάτες – για την πορεία του ελληνικού προγράμματος, μπορεί η Κριστίν Λαγκάρντ να είπε κι εκείνη όσα είπε για το χρέος της χώρας πριν τη συνάντησή της με την Ανγκελα Μέρκελ στη Γερμανική πρωτεύουσα – αλλά δεν είπε τίποτα μετά τη συνάντηση -, όμως, όλα αυτά, όπως βέβαια ήταν αναμενόμενο για όποιον δεν θέλει να εθελοτυφλεί για την πορεία της Ε.Ε., ουσιαστικά δεν έχουν την παραμικρή πραγματική σημασία για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα.

Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι, τελικά, το Βερολίνο μίλησε. Και, μάλιστα, μίλησε τριπλά και ταυτόχρονα: μέσω του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, μέσω της καγκελαρίας και, τέλος – αυτό είναι το «νέο» στοιχείο – μέσω του υποψήφιου καγκελάριου των σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς ο οποίος ήρθε να προστεθεί στην πάγια γραμμή της κυβέρνησής του – κάτι φυσικά που θα έπρεπε να το αναμένουν όλοι ακριβώς επειδή το κόμμα του μετέχει στην κυβέρνηση, έχει υπογράψει αυτή την πολιτική και ουδέποτε, επί χρόνια, έθεσε εμπόδια στην άσκησή της, εκτός από σποραδικές ανώδυνες ρητορικές «επιφυλάξεις» που έχει εκφράσει στο παρελθόν όχι για άλλο λόγο, αλλά ως φύλλο συκής για να κρύψει την πλήρη πραγματική του ταύτιση με την πολιτική Μέρκελ – Σόιμπλε και να «προστατεύσει» όσο το δυνατόν τη δική του «διαφορετική» ιδεολογική ταυτότητα.

Το κοινό μήνυμα που εξέπεμψαν όλοι οι παραπάνω είναι ένα και μοναδικό και δεν επιδέχεται διαφοροποιήσεις ή δεύτερες «εναλλακτικές» αναγνώσεις: τα πράγματα συνεχίζουν ως έχουν.

Αντίθετα, αν υπάρχει μια διαφοροποίηση, ένα «νέο» στοιχείο, είναι ότι, επί της ουσίας, τώρα και οι σοσιαλδημοκράτες υιοθετούν πλέον και εκείνοι την απειλή του Grexit ως συνάρτηση της πορείας του ελληνικού προγράμματος.
Επί πολλά χρόνια τώρα η Ελλάδα ζει μέσα στη θλιβερή αυταπάτη ότι η πολιτική του Βερολίνου είναι απλώς το αποτέλεσμα εμμονών ενός υπουργού Οικονομικών.

Η βασική ιδέα που την περιβάλλει είναι ότι οφείλεται σε εκείνον και ότι ακόμα και η ίδια η καγκελάριος είναι «επιφυλακτική» αλλά δεν μπορεί, δήθεν, να κάνει αλλιώς, λόγω ισορροπιών στη γερμανική κυβέρνηση. Ότι δηλαδή δήθεν δεν πρόκειται για την εθνική πολιτική της Γερμανίας, η οποία καθορίζει τα πάντα στην Ελλάδα και σχεδόν τα πάντα στην Ευρώπη.

Τώρα, αυτή η «ανάλυση» καταρρέει πια οριστικά με κρότο.
Πρέπει να βρούμε άλλο παραμύθι να λέμε στον εαυτό μας…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η νέα "μόδα"-φαινόμενο με τους τρομοκράτες "αστικού τύπου" ( σε αντιδιαστολή με τους κρατικούς - παγκόσμιους τρομοκράτες τύπου ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Συμμάχων), να ρίχνουν φορτηγά πάνω σε αθώους πολίτες, αλλά στην ουσία πάνω στην καθόλου αθώα κοινή γνώμη και συνείδηση, είναι αποτρόπαιο, όπως και κάθε επίθεση εναντίον άμαχου πληθυσμού.

Φαίνεται όμως πως για τα παγκόσμια (Δυτικά) ΜΜΕ ο άμαχος πληθυσμός της Στοκχόλμης, του Παρισιού, του Λονδίνου, είναι άλλης ποιότητας και άλλης αξίας απ' τον άμαχο πληθυσμό του Βελιγραδίου, της Λιβύης, της Συρίας, του Ιράκ, της Παλαιστίνης και σε τόσα άλλα μέρη της υφηλίου όπου τον τελευταίο αιώνα η Δύση επιχείρησε εξαγωγή "δημοκρατίας" και "ελευθερίας" μέσω πυραύλων, εμπρηστικών βομβών, και νυχτερινών επιδρομών.

Αυτή ακριβώς όμως η διαφοροποίηση, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η υποδόρια προπαγάνδα που γίνεται αδιαμαρτύρητα δεκτή απ' το "αθώο" κοινό, τους πολίτες της Δύσης, είναι αυτό που τους καθιστά συγχρόνως καθόλου αθώους, αν και τελικά μένουν άμαχοι και άρα άξιοι θρήνων και οιμωγών σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης εναντίον τους.

Πώς και γιατί να είναι δηλαδή πιό αθώοι συνειδησιακά, αλλά και ουσιαστικά, αυτοί που καταπίνουν την δικαιολογία πως η δημοκρατία και η ελευθερία εξάγονται με πυραύλους, ισοπέδωμα πόλεων, ολοκαυτώματα εθνών και κρατών, πιό αθώοι από αυτούς που δέχονται τους πυραύλους και τις βόμβες μέσα στα σπίτια τους το βράδυ όταν κοιμούνται;

Γιατί τέτοια υποκρισία και εθελοντική τυφλότητα των δυτικών λαών απέναντι σε τέτοιο οφθαλμοφανή παραλογισμό;

Είναι δηλαδή τόσο δύσκολο για μιά δυτική "καλλιεργημένη" κοινωνία πολιτών να γίνει κατανοητό πως οι πύραυλοι δεν εμπεδώνουν την δημοκρατία και την ελευθερία έξωθενπαρά προάγουν τα συμφέροντα των εμπόρων όπλων, της βιομηχανίας των όπλων, των κατασκευαστικών τραστ, και των πετρελαϊκών λόμπις, που ώ του θαύματος και των "συμπτώσεων" σε όποια χώρα επιχειρήθηκε η εξαγωγή δημοκρατίας αυτή ήταν αφάνταστα πλούσια σε υπέδαφος με υδρογονάνθρακες;

Δηλαδή η  "αθώα"  κοινή Δυτική γνώμη κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι αν αύριο-μεθαύριο, και υποθετικά μιλώντας, το νέο καύσιμο για παραγωγή ενέργειας ήταν φερ' ειπείν οι ελιές(!), το ΝΑΤΟ και οι Σύμμαχοι δεν θα είχαν καμία αναστολή να "εμπεδώσουν" με πυραύλους την δημοκρατία σε Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία;

Πόσα ακριβώς δικά της θύματα, αλλά και χιλιάδες σε χώρες εκτός Δύσης, θα περιμένει πριν αποφασίσει να απαιτήσει απ' τους ηγέτες της το τέλος της κρατικής-παγκόσμιας βίας που εφαρμόζεται στο (κρυφό) όνομα του κέρδους των λίγων;

Τα φορτηγά λοιπόν των ισλαμιστών -κατά συντριπτική πλειοψηφία-τρομοκρατών δεν είναι και τόσο τρελά, όσο τρελές είναι οι Δυτικές κοινωνίες που δεν αντιδρούν στην σφαγή που επιχειρείται δεκαετίες τώρα σε όσους πληθυσμούς είχαν την ατυχία να κατοικούν σε χώρες πλούσιες σε υπέδαφος.
Τόσο τρελές που δέχονται να γίνουν συνεργοί και συνένοχοι σε εγκλήματα που δεν τους αφορούν ούτε καν οικονομικά (θα μπορούσε να είναι μία δικαιολογία. Αισχρή μεν, αλλά δικαιολογία) και να καταστούν έτσι στόχοι εκδίκησης αυτών που -εξ ίσου λανθασμένα- πιστεύουν πως ζωσμένοι με εκρηκτικά, ή με τρελά ανεξέλεγχτα-ελεγχόμενα φορτηγά θα βρουν το δίκιο τους. 

Ένα δίκιο που έχουν απόλυτα, αλλά το χάνουν εφαρμόζοντας το βάρβαρο εκείνο, ενός βάρβαρου λαού: "οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.
Η υποκρισία περισσεύει. 
Οι Δυτικές κοινωνίες θα συνεχίσουν να υφίστανται τις δυστυχώς δικαιολογημένες, αλλά ασυγχώρητες συνέπειες.

Όλος ο "πολιτισμός" μας, ο Δυτικός πολιτισμός, είναι πιά ένα τρελό φορτηγό, που ανεξέλεγχτα, συνάμα και ελεγχόμενα, ρίχνεται εναντίον, ΟΛΩΝ των λαών της υφηλίου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μπορεί να αναφέρονται χίλιοι και ένας λόγοι ως προς το γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ βομβάρδισε τη Συρία. Ισχύει όμως ένας. Και αυτός είναι η αξιοπιστία του Αμερικανού προέδρου (και των ΗΠΑ) στο εσωτερικό του ακροατήριο και ως ηγέτη της Δύσης, ο οποίος, αντίθετα με τον Μπάρακ Ομπάμα λαμβάνει γενναίες αποφάσεις σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Είναι προφανές πως οι σύμβουλοί του νεόκοπου προέδρου τον συμβούλεψαν πως αν δεν επιτεθεί και τιμωρήσει τον Άσσαντ, που κατηγορήθηκε πως χρησιμοποίησε διεθνώς απαγορευμένα χημικά όπλα «εναντίον του λαού του», θα «καταντούσε» και αυτός όπως ο Ομπάμα.

Του Καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη

Τον τελευταίο τον κατηγορούσαν και τον λοιδορούσαν κατά συρροή οι νεοσυντηρητικοί και οι λοιποί πολεμοκάπηλοι -στη χώρα του και διεθνώς- διότι δεν βομβάρδισε τον Άσαντ, όταν ο τελευταίος κατηγορήθηκε πως χρησιμοποίησε τέτοια όπλα, το καλοκαίρι του 2013, στην περιοχή Γκούτα της Συρίας. Πρέπει εδώ να υπομνιστεί πως τότε ο Ομπάμα άλλαξε γνώμη, αφού οι μυστικές υπηρεσίες τον προειδοποίησαν πως η επίθεση με χημικά όπλα -το σαρίν- μάλλον έγινε και πάλι από τους τζιχαντιστές με την ενεργή συνεργασία της Τουρκίας.

Η επίθεση του 2013 ήταν μια επιχείρηση «false flag» attack, όπως την αποκαλούν οι μυστικές υπηρεσίες. Ο βετεράνος αμερικανός δημοσιογράφος Σίμουρ Χέρς αποκάλυψε τότε τον τρόπο που συνωμότησαν Χίλαρι και Τουρκία στο ζήτημα αυτό και πως οι αμερικανικές υπηρεσίες ανακάλυψαν τη όλη δόλια προσπάθεια των Τούρκων να παγιδέψουν τον Αμερικανό πρόεδρο.

Γράφτηκε πως και τούτη τη φορά οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν ενδοιασμούς για το ζήτημα. Αλλά ο «πειρασμός» να δοξαστεί ο Τράμπ φαίνεται να ξεπέρασε την ουσία του ζητήματος. Και για αυτό χαιρεκακεί και ο ισλαμιστής Ερντογάν. Νομίζει πως αντίθετα με το 2013, τώρα οι αμερικανοί «κατάπιαν» το δόλωμά του και υιοθέτησαν τις θέσεις του.

Στη Συρία όλα τα χημικά όπλα είχαν καταστραφεί μετά την κρίση του 2013 με τη συνεργασία Αμερικανών και Ρώσων πάνω σε αμερικάνικα πλοία στη Μεσόγειο. Μόνο οι τζιχαντιστές της αλ Κάιντα και της αλ Νούστρα-συμμάχων των ΗΠΑ, των Σουδαράβων, του Κατάρ και της Τουρκίας 2013- κατείχαν τέτοια όπλα και, μάλιστα, κατά τις αμερικανικές υπηρεσίες μπορούσαν πλέον και να τα κατασκευάσουν.

Το σαρίν μεταφέρθηκε από τη Λιβύη στη Συρία υπό την προσωπική καθοδήγηση της Χίλαρι Κλίντον μετά τη πτώση του Γκαντάφι. Η όλη επιχείρηση έγινε με την αγαστή συνεργασία της Άγκυρας και συνέπεσε μάλιστα με τη δολοφονία του αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη το 2012. Οι Αμερικανοί και η Κλίντον γνώριζαν πως το σαρίν είχε μόνο μια χρήση -να σκοτώνει. Και δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να το δώσουν στους τζινχαντιστές!

Στη συγκεκριμένη περίπτωση και ακούγοντας τον Τραμπ και τους συνεργάτες του, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η τελευταία χώρα που μπορεί να δώσει μαθήματα στον υπόλοιπο κόσμο ως προς τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής. Μπορεί ως υπερδύναμη να κάνει ό,τι θέλει- και το έκανε βομβαρδίζοντας τη Συρία.

Ωστόσο, δεν μπορεί ταυτόχρονα να μας πουλά ηθικοπλαστισμό, κατοχή του ηθικού πεδίου της μάχης και πράσινα άλογα, όπως πράττει τώρα με τον Τραμπ και τους εκπροσώπους της σε διεθνή φόρα. Και ας μην ξεχνάμε πως η μόνη χώρα που χρησιμοποίησε ατομικά όπλα- κατά τη Ιαπωνίας το 1945- υπήρξε η Αμερική.

Πέραν των παραπάνω, υπάρχει και το ζήτημα της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας. Από που μπορεί να αρχίσει κανείς; Από το μεγάλο ψέμα της διακυβέρνησης Τζόνσον που το 1964 κλιμάκωσε τον πόλεμο στο Βιετνάμ με σωρεία κατασκευασμένων στοιχείων που παραπλάνησαν το Κογκρέσο ώστε να ψηφίσει το περιβόητο ψήφισμα «the Tonkin Gulf Resolution»; Από τα ψέματα της διακυβέρνησης Κένεντι για την εισβολή στη Κούβα και τις δεκάδες απόπειρες για τη δολοφονία του Κάστρο; Για τα ψέματα του διδύμου Νίξον-Κίσινγκερ στη Χιλή, στη Κύπρο, στο Ανατολικό Τιμόρ, κ.λπ.; Αλλά πάω πολύ μακριά.

Εδώ υπάρχει η κλασική περίπτωση «κοτζάμ» Υπουργού Εξωτερικών, του Στρατηγού Κόλιν Πάουελ, ο οποίος το 2003 ταλαιπωρούσε με τις ώρες το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, και μαζί τον υπόλοιπο κόσμο- με διαφάνειες, power points, μαρτυρίες ανωνύμων κ.λπ.- πως το καθεστώς του Σαντάμ Χουσέιν κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής και πως το γεγονός αυτό νομιμοποιούσε την εισβολή του 2003 στο Ιράκ. Τέτοια δεν είχε. Είχαν καταστραφεί πριν το 2003 με τη επίβλεψη του ΟΗΕ και των ΗΠΑ, όπως και στη περίπτωση της Συρίας το 2013.

Προς τιμήν του ο Πάουελ αναφώνησε το «mea culpa» και θεωρεί πως το γεγονός αυτό στιγμάτισε ανεπανόρθωτα την καριέρα του και πως έπεσε θύμα παραπλάνησης των αμερικανικών υπηρεσιών. Όμως ο κόσμος όλος ζει, κυριολεκτικά, τις συνέπειες της καιροσκοπικής αλλά και κυνικής πολιτικής της Ουάσιγκτον που φαίνεται να συνεχίζεται με την ανάγκη του Τραμπ να διατυμπανίσει τη αξιοπιστία του βομβαρδίζοντας τη Συρία.

Το μείζον ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, αλλά που κανείς δεν το θέτει και ειδικά οι χαμερπείς της ΕΕ- που έτρεχαν να προλάβουν ποιός θα έμπλεκε πρώτος το εγκώμιο του Τραμπ- είναι ποιος ωφελείται από τέτοια επεισόδια. Το 2013 το καθεστώς Άσαντ κέρδιζε επί των σημείων τον πόλεμο, με τους τζιχαντιστές να υποχωρούν στα κύρια μέτωπα. Και ξαφνικά εκδηλώθηκε η επίθεση στη περιοχή Γκούτα της Δαμασκού που έβαλε το καθεστώς Άσαντ στον τοίχο.

Τόσο βλάκες ήταν όλοι -από τον Άσσαντ μέχρι τους Ρώσους σύμμαχούς του- ώστε να διακινδυνεύσουν τα στρατηγικά τους κέρδη; Σχεδόν καρμπόν είναι και το πρόσφατο επεισόδιο. Μόνο που τούτη τη φορά ο Άσαντ κερδίζει σε στρατηγικό πεδίο. Κερδίζει δηλ. όχι μάχες αλλά τον πόλεμο. Και πάλιν βλάκες είναι αυτός και οι σύμβουλοί του; Αμαρταίνουν για δεύτερη φορά έχοντας την εμπειρία του 2013;

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση στο επεισόδιο αυτό που είναι και τραγική αλλά ταυτόχρονα και γελοία. Όλα σχεδόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναπαράγουν τα προπαγανδιστικά αφηγήματα των τζιχαντιστών- αποκεφαλιστών, που χρηματοδοτούνται και έχουν ως αφετηρία τους τα γνωστά Δυτικά κέντρα αποφάσεων και τα οποία αφηγήματά τους εμφανίζονται αστραπιαία στο διεθνές προσκήνιο.

Δεν γνωρίζω αν οι δημοσιογράφοι σε Κύπρο και Ελλάδα -αυτοί κυρίως που εργάζονται στα κρατικά μέσα, ή στις σοβαροφανείς εφημερίδες, το κάνουν από «τεμπελιά», ή κουβαλούν νερό στο μύλο των πολεμοκάπηλων εν γνώσει τους. Ό,τι και να συμβαίνει ο ρόλος τους είναι μια ακόμη κατάντια και απαξίωση του επαγγέλματος.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα μετά τα γεγονότα του 1974 ανέστειλε οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής Υβριδικού Πολέμου, τόσο για την αντιστροφή των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο όσο και για τη διαφύλαξη των καλώς νοούμενων εθνικών συμφερόντων σε περιοχές γειτονικών κρατών όπου διαβιούν ελληνικές μειονότητες ή κοινότητες. Η αδράνεια επεκτείνεται και στην άμυνα έναντι των πληροφοριακών επιχειρήσεων που διεξάγουν γειτονικά κράτη, τα οποία επιδίδονται συστηματικά:
  • Στην άσκηση ψυχολογικών επιχειρήσεων, με φυσική μεταφορά προπαγανδιστικού υλικού και χρήση του διαδικτύου, ραδιοτηλεοπτικών μέσων και μηχανισμών πίεσης/άσκησης επιρροής (lobbying) προς τη διεθνή κοινή γνώμη και κέντρα λήψης αποφάσεων.
  • Στην παραχάραξη της Ιστορίας, την οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς, την αποσιώπηση των γενοκτονιών και της απροκάλυπτης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων που διαβιούν στα γειτονικά κράτη.
  • Σε προσπάθειες υπονόμευσης του ηθικού των Ελλήνων με ή χωρίς την αξιοποίηση στρατιωτικών μέσων.
  • Σε απόπειρες διάβρωσης της γλωσσικής, εθνολογικής, θρησκευτικής και κοινωνικής συνοχής της Ελλάδας.
Ο Υβριδικός Πόλεμος -δεδομένης της φύσης του να έχει μη εμπόλεμο στάδιο σε μεγάλο μέρος του- εφαρμόζεται και αυτός εναντίον μας. Τρία από τα τέσσερα γειτονικά κράτη (Αλβανία, ΠΓΔΜ και Τουρκία):
  • Ακολουθούν στρατηγική αντιμετώπισης της χώρας μας ως εχθρικής
  • Επιδίδονται σε πληροφοριακές επιχειρήσεις, όπως αναφέρθηκε παραπάνω
  • Αξιοποιούν τοπικό πληθυσμό ή/και αλλοδαπούς για συλλογή πληροφοριών
  • Χρησιμοποιούν «παράνομα» μέσα για την επίτευξη στόχων (π.χ. δωροδοκίες, δολοφονίες, εκφοβισμός) από «ειδικό» προσωπικό
  • Έχουν συγκροτήσει οργανώσεις (πολιτικά κόμματα, θρησκευτικές ομάδες, επιστημονικά-πολιτιστικά σωματεία) για την προώθηση των συμφερόντων τους, σχηματίζοντας παράλληλα δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού για ανάληψη παραστρατιωτικής δράσης μελλοντικά.
Το παράδειγμα της Φινλανδίας

Ο πόλεμος στην Ουκρανία πυροδότησε μια έντονη συζήτηση για την πολιτική ασφαλείας στη Φινλανδία, η οποία μοιράζεται 1.350 χιλιόμετρα χερσαίων συνόρων με τη Ρωσία. Ειδικότερα, το σοκ της ταχείας επιστράτευσης και μεταφοράς στρατιωτικών δυνάμεων από ολόκληρη την Ρωσική Ομοσπονδία στην ανατολική Ουκρανία ώθησε το Φινλανδικό Στρατό σε ριζικές αλλαγές.

Η πρώτη ουσιαστική αλλαγή αφορούσε το καθεστώς της εφεδρείας. Κληρωτοί που υπηρετούν θητεία διάρκειας έξι μηνών θα παραμείνουν στα όπλα για άλλους έξι, σχηματίζοντας για πρώτη φορά Μονάδες Ταχείας Αντίδρασης και προστασίας της επιστράτευσης. Οι ίδιοι άντρες θα εκπαιδευτούν περισσότερο σε εξειδικευμένα αντικείμενα, όπως οι αεροκίνητες επιχειρήσεις. Παράλληλα καταργήθηκε ο νόμος, ο οποίος επέβαλε τρίμηνη προειδοποίηση για κλήση εφέδρων σε ασκήσεις και μετεκπαιδεύσεις, παρέχοντας τη δυνατότητα κινητοποίσης των 25.000 εφέδρων πρώτης γραμμής τάχιστα και κυρίως αθόρυβα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Υπουργείο Άμυνας της χώρας απέστειλε το 2015 ειδοποιητήρια προς 900.000 εφέδρους, συμπεριλαμβανομένων μονίμων κατοίκων εξωτερικού, για τις ενέργειες που πρέπει να ακολουθήσουν και τη Μονάδα όπου πρέπει να παρουσιαστούν σε περίπτωση πολέμου.

Δεύτερη ενέργεια ήταν η συνεκπαίδευση του Στρατού με την Συνοριακή Φρουρά σε σενάρια αντιμετώπισης κεκαλυμμένων και ειδικών επιχειρήσεων. Μέχρι πρότινος, η νομοθεσία της Φινλανδίας απαγόρευεται την εμπλοκή του Στρατού σε σενάρια εκτός από αυτά της εισβολής. Η Συνοριακή Φρουρά ανήκει στην Αστυνομία και είναι επαγγελματική δύναμη. Για πρώτη φορά ενισχύεται με κληρωτούς ώστε να μπορεί να διαχειριστεί σενάρια όπως εδαφικές παραβιάσεις, εισβολές λαθρομεταναστών σε μάζα και αντιμετώπιση ανορθοδόξου πόλεμου. Στις αρχές Μαρτίου πραγματοποιήθηκαν τρεις εθνικές ασκήσεις (KYMI-17, OULU-17 και KEHÄ-17), με την εμπλοκή του Στρατού, Συνοριοφακής, φορέων δημόσιας διοίκησης (δήμων, επαρχιών κλπ), υπηρεσιών ασφαλείας αεροδρομίων, τελωνείων και έκτακτης ανάγκης (πυροσβεστική, νοσοκομεία κτλ). Σκοπός των ασκήσεων ήταν κυρίως η συναντίληψη, η ανταλλαγή πληροφοριών και η κοινή δράση απέναντι σε έναν τακτικό και ανορθόδοξο στρατό που κατόρθωσε να διεισδύσει στην ρωσόφωνη μειονότητα της χώρας. Ο εχθρός απεικονιζόταν από πολίτες που έφεραν δοκάρια και μολότοφ μέχρι τακτικές μονάδες με ελεύθερους σκοπευτές και βαρέα όπλα. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην άμεση σύσταση διοίκησης, παροχή μονάδων και μέσων, δημιουργία εφεδρειών και ανταλλαγή πληροφοριών.

Ο Φινλανδικός Στρατός προχωρά τάχιστα σε κινήσεις που θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίζει ανορθόδοξα τμήματα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει την μείωση των ικανοτήτων του σε συμβατικό πόλεμο ελιγμών. Η προμήθεια μεταχειρισμένων αρμάτων μάχης Leopard-2A6 από την Ολλανδία καιη ενίσχυση του παραδοσιακά ισχυρού Φινλανδικό πυροβολικού με κορεατικά Α/Κ πυροβόλα Κ-9, ραντάρ αντιπυροβολικού και πυρομαχικά ακριβείας θα επιτρέψουν στους άντρες να μάχονται πιο αποτελεσματικά. Νάρκες κατά προσωπικού παράγονται κατά δεκάδες χιλιάδες και έχουν διανεμηθεί ήδη στις πρώτες Μονάδες. Το Ναυτικό προχωρά σε ναυπήγηση κορβετών ενώ η Αεροπορία μελετά την αγορά νέων μαχητικών.

Τέλος, καταργήθηκε η υποχρέωση στράτευσης σε πολίτες διπλής υπηκοότητας (περί τους 30.183 έχουν και ρωσική υπηκοότητα) καθώς και η υπηρεσία τους σε μονάδες ασφαλείας. Καθώς δεν υπάρχει Εθνοφυλακή ο Υπουργός Άμυνας Jussi Niinistö προωθεί την αύξηση της οροφής του στρατού στους 280.000 άντρες με τη δημιουργία συνοριακών ταγμάτων προκάλυψης από προσωπικό που διαμένει σε ακριτικές περιοχές. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση της Φινλανδίας έχει ξεκινήσει έρευνα για τις αγοραπωλησίες ακινήτων από αλλοδαπούς σε ευαίσθητες για την εθνική ασφάλεια περιοχές, μετά από σχετική έκθεση της υπηρεσίας πληροφοριών Supo.

Υβριδικός Πόλεμος και Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις

Πολλά από τα πάνω μπορούν να εφαρμοστούν από την χώρα μας με μεγαλύτερη ευκολία και μικρότερο κόστος από την Φινλανδία. Σε τακτικό επίπεδο αυτή τη στιγμή:
  • Η Ελλάδα έχει δυνάμεις προκάλυψης, οι οποίες ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν αποδυναμωθεί μετά τη μείωση της διάρκειας της θητείας.
  • Η Ελλάδα έχει και Εθνοφυλακή και Συνοριοφυλακή, δεν έχει όμως κανένα απολύτως δόγμα ή νομικό πλαίσιο για αντιμετώπιση υβριδικού πολέμου, αν και εκ φύσεως η Εθνοφυλακή είναι αντι-ανταρτικό τμήμα.
  • Υπάρχουν Ταξιαρχίες Εσωτερικής Ασφάλειας, τα μέσα και η χρήση των οποίων δείχνουν μάλλον ότι αποτελούν δυνάμεις αποκλεισμού παρά δυνάμεις κρούσης.
  • Τα τελευταία χρόνια εισέρχονται στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας άτομα αμφίβολης ή μη ελληνικής συνείδησης.
  • Οι υπηρεσίες πληροφοριών δεν προσανατολίζονται σε μεγάλο βαθμό στη συλλογή πληροφοριών εξωτερικού.
  • Οι ειδικές δυνάμεις και οι δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων αξιοποιούνται ως Μονάδες Ταχείας Αντίδρασης αλλά σε ρόλο κάλυψης σχηματισμών και σε καθαρές-ευδιάκριτες απειλές από τακτικό στρατό.
  • Οι τακτικές δυνάμεις ασκούνται σε σενάρια αντι-ανορθοδόξου πολέμου, όμως με τακτικά μέσα όπως Επιλαρχίες Αναγνώρισης και Μηχανοκίνητα Τάγματα. Η δε εκπαίδευση σε αγώνα πεζικού, ο κύριος αγώνας κατά ειδικών τμημάτων είναι παραμελημένος, με εξαίρεση τις Ταξιαρχίες ταχείας αντίδρασης.
  • Παρατηρείται δυστοκία στην ανανέωση του εξοπλισμού του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας από την οικονομική κρίση αλλά ταυτόχρονα χάνονται παράλογα αξιόλογα μεταχειρισμένα υλικά.
Κινήσεις για την ασφάλεια ευαίσθητων περιοχών, όπως η ενίσχυση των Ταξιαρχιών Εσωτερικής Ασφάλειας και η μεταφορά μονάδας Καταδρομών εγγύτερα των συνόρων θα πρέπει να συνεχιστούν. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Φινλανδίας, η Ελλάδα καταρχήν πρέπει να ενισχύσει και να εκσυγχρονίσει την θητεία και την εφεδρεία της. Για την θητεία αρκεί να υπάρξει ένα κοινό πρόγραμμα εκπαίδευσης με αξιολόγηση ανά οπλίτη και ειδικότητα. Φυσικά οι εννέα μήνες δεν επαρκούν για την πλήρωση των ταξιαρχιών προκάλυψης και την εκπαίδευση ειδικοτήτων βαρέων όπλων ή ειδικών δυνάμεων. Η αύξηση της διάρκειας της θητείας θα επιτρέψει και το φιλτράρισμα των κληρωτών, αξιοποιώντας «ομογενείς» και «ελληνοποιημένους» στρατιώτες αποκλειστικά σε δευτερεύουσες υπηρεσίες. Ο εκσυγχρονισμός όλων των δομών και μέσων επιστράτευσης, με πρώτιστη τη μηχανογράφηση της Διεύθυνσης Επιστράτευσης, καθώς και οι απαιτούμενες νομοθετικές ρυθμίσεις θα πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Απαραίτητη είναι και η διεξαγωγή τακτικότερων συνεκπαιδεύσεων μεταξύ των Δυνάμεων Ταχείας Αντίδρασης, των τοπικών φρουρών, της εθνοφυλακής, των τοπικών δυνάμεων ασφαλείας και των φορέων Πολιτικής Άμυνας σε ολόκληρη την επικράτεια. Τέλος, η ενίσχυση των Μονάδων Ειδικών Δυνάμεων της ΕΛ.ΑΣ και του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ με προσωπικό και μέσα είναι επιβεβλημένη.

Πηγή e-amyna


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Τι θέλει η εξωτερική πολιτική; Απαιτεί σταθερότητα, ανεξαρτησία, νηφαλιότητα, υπομονή, σοβαρότητα, καλή εκπαίδευση και επιστημονική στήριξη», «εμείς με τις ενέργειές μας αναβαθμίσαμε γεωπολιτικά τη χώρα» τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στην ομιλία που απηύθυνε σήμερα το βράδυ στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας ( ΕΒΕΑ) στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Κίνηση Ιδεων και Δράσης ΠΡΑΤΤΩ, της οποίας είναι πρόεδρος, με θέμα την εξωτερική πολιτική όπως διαμορφώνεται σήμερα στο πλαίσιο των διεθνών και περιφερειακών εξελίξεων.

Ο κ. Κοτζιάς μίλησε εφ' όλης της ύλης, τόσο σε επίπεδο διπλωματικό όσο και πολιτικό εν όψει μάλιστα και της επικείμενης συμφωνίας για την αξιολόγηση η οποία απαιτεί, όπως είπε, «να σκεφτούμε πιο στρατηγικά» καθώς «σπουδαιότερα από τους πολιτικούς είναι τα προβλήματα που καλούμαστε να λύσουμε. Αυτά τα προβλήματα τα ορίζει η ζωή και είναι ενώπιον μας».

Ο υπουργός Εξωτερικών σκιαγράφησε τις αλλαγές- διεθνείς, περιφερειακές αλλά και εσωτερικές- που επηρεάζουν την πολιτική αλλά και τις ζωές των ανθρώπων.

«Όπως είχα προβλέψει πριν από δύο χρόνια με την πάροδο του χρόνου η τάση της παγκοσμιοποίησης, των ανοικτών αγορών και των ελεύθερων μετακινήσεων θα έρθει αντιμέτωπη με την τάση κατακερματισμού, είπε σημειώνοντας ότι υπάρχει μία μετατόπιση από την γεωπολιτική στην γεωοικονομία, καθώς και ότι οι ΗΠΑ κατανοούν, σε αντίθεση με την ΕΕ, τη σημασία των ανερχόμενων νέων δυνάμεων με υποχώρηση της Δύσης και αναζητούν δρόμο επανάκαμψης.

Σε έναν κόσμο που τείνει να χάσει τις συντεταγμένες του και να πορευτεί προς χαοτικές καταστάσεις, όπως είπε, στην Ευρώπη δεν έχουν κατανοήσει σε βάθος τις αλλαγές, ούτε το γεγονός ότι από την αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή κρίνεται το μέλλον της ΕΕ.

Η ΕΕ δεν μπορεί να εξελίσσεται σε τιμωρητικό εργαλείο, χωρίς όραμα, έχοντας απομακρυνθεί από τις αξίες της αλληλεγγύης. Εμείς θέλουμε μία κοινωνική Ευρώπη με μέτρο τον άνθρωπο, είμαστε εναντίον μίας Ευρώπης αλλά καρτ.
«Η ΕΕ δεν έχει όραμα και προσανατολισμό, τείνει να γίνει ένα είδος αυτοκρατορίας, όπως η νέα Ρώμη δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε πολλαπλές κρίσεις: την χρηματοπιστωτική, την κρίση χρέους, την υποταγή στις αγορές, την έλλειψη θεσμών, την άνοδο εθνικισμού, το προσφυγικό, το Brexit, τις σχέσεις της με την Τουρκία. Και το βασικότερο: η ΕΕ έχει κρίση στην διαχείριση των κρίσεων.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο υπουργός Εξωτερικών στον τρόπο με τον οποίο η ΕΕ αντιμετώπισε την Ελλάδα υποδαυλίζοντας έναν ιδιότυπο εθνικισμό καθώς αντί η κριτική να ασκείται σε πολιτικές ασκήθηκε σε πρόσωπα λαούς και χώρες.

Ο κ. Κοτζιάς αναφέρθηκε στις αλλαγές που υπάρχουν στη περιοχή μας. Ως προς την Αλβανία, όπως εξήγησε, η Ελλάδα έθεσε αυστηρά το πλαίσιο τήρησης των πέντε προϋποθέσεων για την ένταξη της γειτονικής χώρας στην ΕΕ.
Σχετικά με την ΠΓΔΜ τόνισε τον κίνδυνο για την σταθερότητα της περιοχής αν δεν λειτουργεί η δημοκρατία και το κράτος δικαίου και επισήμανε την μεγάλη σημασία που έχει να επικρατήσει κουλτούρα συμβιβασμού και συναίνεσης.

Αναφορικά με την Τουρκία, είπε ότι είναι μία νευρική δύναμη και ότι οι δηλώσεις της περί αμφισβήτησης της αξίας της Συνθήκης της Λωζάννης υποκρύπτουν αναθεωρητισμό.

Για το κυπριακό υπογράμμισε ότι η Ελλάδα θέλει μία λύση χωρίς εγγυήσεις, με απομάκρυνση του κατοχικού στρατού, μία λύση με σεβασμό του διεθνούς δικαίου και χωρίς οι διεθνείς διαπραγματευτές να συμπεριφέρονται ως «λομπίστες».

Αναφερόμενος στο καθεστώς των τεσσάρων ελευθεριών τόνισε την ανάγκη απαρέγκλιτης στήριξης του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Σε αυτό το σημείο δεν παρέλειψε να επικρίνει όσους γίνονται φορείς, όπως είπε, του τουρκικού εθνικισμού δικαιολογώντας και αναπαράγοντας τη στάση και τις θέσεις της τουρκικής διπλωματίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών μίλησε στη συνέχεια για το τρίγωνο αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή μας αλλά και στις δομές σταθερότητας που προωθεί η ελληνική διπλωματία. Επισήμανε τον ρόλο κλειδί της Αιγύπτου στην σταθερότητα και την ασφάλεια της υποσαχάριας Αφρικής τονίζοντας ότι εάν οι άνθρωποι δεν έχουν ανθρώπινη ζωή δεν μπορούν να έχουν και καν ανθρώπινα δικαιώματα.

Ως προς την συμβολή της Ελλάδας στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής ο κ. Κοτζιάς ανέπτυξε όλες τις πρωτοβουλίες που έχουν υλοποιηθεί από πλευρά της Ελληνικής Δημοκρατίας τα τελευταία δύο χρόνια. Τις τριμερείς συνεργασίες με την Κύπρο και χώρες όπως η Ιορδανία το Ισραήλ η Αίγυπτος και η Παλαιστίνη, τις δύο τετραμερείς συναντήσεις, αφενός για τη διασυνοριακή συνεργασία με τους βόρειους γείτονες μας και αφετέρου με τις βαλκανικές χώρες της ΕΕ.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις δύο μεγάλες διάσκεψεις, για τον διάλογο των διαθρησκιακό διάλογο καθώς και για την διάσκεψη της Ρόδου για την σταθερότητα και την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και κυρίως για τη νέα πρωτοβουλία του, το Φόρουμ για των Αρχαίων Πολιτισμών που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 24 Απριλίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Και εκείνη δεν απάντησε. Η Κριστίν Λαγκάρντ απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση για την Ελλάδα στο περιθώριο της συνάντησής με την Άνγκελα Μέρκελ τη Δευτέρα στο Βερολίνο. Το ότι το θέμα συζητήθηκε κατά τη συνάντησή τους θεωρείτε δεδομένο.

Όμως οι δυο κυρίες προτίμησαν προφανώς να μην δώσουν δημοσιότητα σε ένα θέμα, στο οποίο διαφωνούν σφόδρα: Η πρώτη θέλει γενναία ελάφρυνση του ελληνικού χρέους στο άμεσο διάστημα, η δεύτερη μόνο με ομοιοπαθητικές δόσεις στο απώτερο μέλλον. Το ότι η διαφωνία τους διαιωνίζεται προκύπτει και από μια δήλωση εκπροσώπου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), ότι η κ.Λαγκάρντ δεν έχει αλλάξει την πρόσφατα διατυπωμένη άποψή της περί «ταχείας ελάφρυνσης».

Παρά την σιωπή τους ωστόσο το Βερολίνο «βοούσε» τη Δευτέρα από τοποθετήσεις και σχόλια για το ελληνικό πρόβλημα. Η αρχή έγινε από τον πρώην πρόεδρο της Ευρωβουλής και νυν υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών για την καγκελαρία Μάρτιν Σουλτς.

Σε συνέντευξη του προς τους ξένους ανταποκριτές ο κ.Σουλτς έκανε τις εξής διαπιστώσεις:

Πρώτον, ότι η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup της περασμένης Παρασκευής θα οδηγήσει στην εκταμίευση της επόμενης δόσης που προβλέπει το πρόγραμμα για την Ελλάδα. Η προϋπόθεση γι αυτό είναι, ότι όλοι οι συμβαλλόμενοι, ήτοι οι δανειστές και η ελληνική κυβέρνηση, θα τηρήσουν τα συμφωνηθέντα

Δεύτερον, ότι τα τεράστια βήματα προς τα μπρος που κάνει η Ελλάδα δείχνουν ότι η χώρα «είναι πρόθυμη να κάνει ότι είναι αναγκαίο».

Τρίτον, ότι, σε αντίθεση με διάφορα δημοσιεύματα περί προσπαθειών του να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις, η ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συνέβαλε στο Eurogroup σε μια «συμφωνία της λογικής».

Και τέταρτον, ότι δεν επιμένει πλέον, όπως έκανε παλιά, στα ευρωομόλογα. «Ενδιάμεσα δημιουργήσαμε τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (σ.σ.: ΕSM), στον οποίο η Γερμανία συμμετέχει με ποσοστό 27%» είπε. Τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που διαχειρίζεται ο Μηχανισμός φτάνουν για να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα των σε κρίση ευρισκομένων χωρών. «Αντίο ευρωομόλογα» ήταν το σχόλιο ολλανδού δημοσιογράφου.

Παρόμοια συγκρατημένες ήταν και οι άλλες τοποθετήσεις του στα εξωτερικά θέματα (από την πρόσφατη επιδρομή με πυραύλους του Ντόναλντ Τραμπ στη Συρία μέχρι το brexit και την Τουρκία), που μονοπώλησαν τη συνέντευξη τύπου. «Τόσο προσεκτικό και άνευρο δεν τον έχω ξαναδεί» έλεγε γερμανίδα δημοσιογράφος που τον παρακολουθεί από την εποχή που ήταν μέλος του ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες.

Το φόντο: Σύμφωνα με πληροφορίες γερμανικών μέσων ενημέρωσης – μεταξύ άλλων και του περιοδικού «Der Spiegel», ο κ.Σουλτς, που ανέλαβε πρόσφατα και την προεδρία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, έχει συμφωνήσει σε έναν καταμερισμό εργασίας με τον προκάτοχο του στην προεδρία και αντικαγκελάριο Σίγκμαρ Γκάμπριελ: Ο πρώτος, ενόψει των εκλογών του ερχόμενου Σεπτεμβρίου, θα αποφεύγει την ανοικτή σύγκρουση με τους σημερινούς εταίρους τους στην κυβέρνηση, τους Χριστιανοδημοκράτες, ο δεύτερος, αντίθετα, θα την επιζητεί όσο περισσότερο γίνεται – κάτι που ανταποκρίνεται περισσότερο και στον επιθετικό χαρακτήρα του. Η Ελλάδα είναι από τα κύρια θέματα της ευρωπαϊκής πολιτικής που ενδείκνυται για τέτοια «διγλωσσία»: Από τη μια, επειδή δίνει την ευκαιρία στον κ.Γκάμπριελ να διακηρύξει μεγαλόφωνα το «όχι» του στην πολιτική της λιτότητας και το «ναι» του υπέρ μιας «κοινωνικής Ευρώπης» (το νέο σλόγκαν των Σοσιαλδημοκρατών, και από την άλλη, επειδή επιτρέπει στον κ.Σουλτς να βγάλει από πάνω του, κυρίως σωπαίνοντας, το στίγμα του πάλαι ποτέ οπαδού των ευρωομολόγων, τα οποία είναι κάθε άλλο παρά δημοφιλή στους γερμανούς ψηφοφόρους – κάτι που θέλουν να εκμεταλλευθούν στο έπακρο οι Χριστιανοδημοκράτες στον προεκλογικό αγώνα.

Πέρα όμως από την πρόγευση της επερχόμενης εκλογικής μάχης στο Βερολίνο γινόταν τη Δευτέρα και πολλή συζήτηση για τα αποτελέσματα του Eurogroup με αφορμή τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα την Κυριακή στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Έθεσε υπό αίρεση ο κ.Τσίπρας την απόφαση του Eurogroup, όπως διατείνονταν ορισμένοι χριστιανοδημοκράτες βουλευτές και μέρος των γερμανικών μέσων ενημέρωσης; «Δεν ξέρω τις ακριβείς δηλώσεις του κ.Τσίπρα, εξάλλου γι αυτές υπάρχουν διαφορετικές μεταφράσεις» δήλωσε στο κυβερνητικό μπρίφινγκ η εκπρόσωπος του υπουργείου οικονομικών Φριντερίκε φον Τισενχάουζεν. Αυτό πάντως που ισχύει, είναι τα δυο βήματα που ανακοίνωσαν ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Και αυτά είναι, πρώτον, η μεταρρύθμιση των συντάξεων το 2019, και η μείωση του αφορολόγητου το 2020 – τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. «Ότι άλλο λέγεται δεν μπορώ να το καταλάβω και δεν θέλω γι αυτό το λόγο και να το σχολιάσω». Η συζήτηση για το χρέος, πρόσθεσε, υποτάσσεται σε αυτήν την ακολουθία, δεν γίνεται ταυτόχρονα, ή παράπλευρα. «Η καγκελάριος ακολουθεί την ίδια γραμμή με τον υπουργό οικονομικών» συμπλήρωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Σάιμπερτ. Κι αυτή πάλι στηρίζεται στην απόφαση του Eurogroup από το Μάιο του 2016 – που παραπέμπει, ως γνωστό, το θέμα του χρέους, στις ελληνικές καλένδες.

Χειλάς Νίκος
Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου