Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Απρ 2017


Το νέο πρόγραμμα προσωρινής στέγασης των προσφύγων σε διαμερίσματα που έχει αναπτύξει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, παρουσίασε ο υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Γιάννης Μουζάλας σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποίησε σήμερα στην έδρα της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (ΠΕΔ) Θεσσαλίας, μαζί με τον εκπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας, Φιλίπ Λεκλέρκ, τον πρόεδρο της ΠΕΔ Θεσσαλίας, Γιώργο Κωτσό και τον δήμαρχο Λαρισαίων, Απόστολο Καλογιάννη.

Ο κ. Μουζάλας τόνισε πως το πρόγραμμα στοχεύει σε κλείσιμο των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων και τη μετεγκατάσταση των ανθρώπων σε κατοικίες στις πόλεις. Όπως διευκρίνισε ο υπουργός, δεν πρόκειται για ένα βίαιο πρόγραμμα, αλλά αυτό υλοποιείται σε καθαρά εθελοντική βάση, στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς, ενώ ο ίδιος σημείωσε πως θα δοθεί προτεραιότητα στις οικογένειες.

«Σήμερα ήρθαμε για να συζητήσουμε πώς θα πάμε μπροστά. Πώς κλείνουμε τα camp και βάζουμε τον κόσμο σε διαμερίσματα. Όχι με επιτάξεις, αλλά με εθελοντική προσφορά και σε απόλυτη συνεργασία με τους δήμους» είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός.

Σύμφωνα με τον υπουργό, η χώρα κέρδισε έπειτα από διαπραγματεύσεις αλλαγή της κατάστασης, με αποτέλεσμα να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση από την Ε.Ε. ώστε να δημιουργηθούν άλλες 10.000 θέσεις για αιτούντες άσυλο σε διαμερίσματα.

«Το πλάνο προβλέπει να βρεθούν διαμερίσματα στη Θεσσαλία και να κλείσουν τα camp στον Βόλο, στα Τρίκαλα και στο Κουτσόχερο, να μειωθεί ο αριθμός των ανθρώπων σε 500 άτομα» είπε μεταξύ άλλων ο υπουργός.

Σημειώνεται επίσης πως σύμφωνα με όσα τόνισε ο κ. Μουζάλας, το πρόγραμμα θα καλύπτει το ενοίκιο, τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, ενώ θα παρέχεται πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα κ.ά.

«Είναι ένα πρόγραμμα που αποφέρει κέρδος στην τοπική κοινωνία, αξιοπρέπεια στους πρόσφυγες και μετανάστες, εγγυάται την ειρήνη μέσα στους δήμους και την ένταξη των προσφύγων και μεταναστών» σημείωσε.

Τέλος, ο κ. Μουζάλας τόνισε πως αυτό το πρόγραμμα θα επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα, ενώ εξήγησε πως από 31 Μαΐου οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα λαμβάνουν χρηματικό ποσό, ώστε να μπορούν να σιτίζονται με δική τους επιλογή.

Σχόλιο ιστολογίου: Το πρόγραμμα ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών περνάει στη δεύτερη φάση του. Μετά την είσοδο, γίνεται η εγκατάσταση σε επίπεδα ενσωμάτωσης... σε περιοχές στις οποίες, φυσικά, δεν κατοικεί ο κ. Μουζάλας, οι ομοϊδεάτες του και η οικονομική ελίτ της χώρας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε δράση φέρνει αντίδραση και το τρομοκρατικό μπαράζ που έχει ξεκινήσει η ένοπλη πτέρυγα της διάδοσης του ισλαμισμού δεν φαίνεται ότι προκαλεί πλήγματα στην εικόνα που έχουν οι μουσουλμάνοι για τη θρησκεία τους. Το αντίθετο συμβαίνει!

Tο συμπέρασμα που προέκυψε από την παγκόσμια δημογραφική έρευνα που δημοσιοποίησε το αμερικανικό ινστιτούτο Pew είναι ότι «ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται μουσουλμάνοι ανά την υφήλιο θα ξεπεράσει τον αντίστοιχο αριθμό χριστιανών από το έτος 2035»!

Το Ισλάμ σκοτώνει, επικρατεί, επιβάλλεται και εξαπλώνεται, και η υπνώττουσα Δύση ασχολείται με την ισλαμοφοβία… Σύμφωνα με την προαναφερθείσα έρευνα, «οι χριστιανοί παραμένουν και σήμερα η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα στην υφήλιο, αριθμώντας περίπου 2,3 δισ. Βέβαια, η εικόνα αυτή αναμένεται να αρχίσει να ανατρέπεται σε λιγότερο από 20 χρόνια, ενώ είναι πολύ πιθανό, μετά το 2060, οι μουσουλμάνοι να αποτελούν παγκοσμίως την κυρίαρχη θρησκευτική ομάδα πληθυσμού».

Η εικόνα στην Ελλάδα είναι ακόμη χειρότερη. Το ινστιτούτο Pew αναφέρει ότι «για τον χριστιανικό πληθυσμό οι θάνατοι την περίοδο 2010-2015 ξεπέρασαν τις γεννήσεις, αντίθετα το ισοζύγιο γεννήσεων - θανάτων στους μουσουλμάνους ήταν θετικό. Σε απόλυτους αριθμούς, το ινστιτούτο εκτιμά ότι την περίοδο 2010-2015 ο χριστιανικός πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά περίπου 30.000 άτομα, ενώ την ίδια περίοδο οι μουσουλμάνοι αυξήθηκαν κατά περίπου 10.000 άτομα».

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στο σύνολο του δυτικού κόσμου, επείγει να ακολουθηθεί ο μόνος δρόμος σωτηρίας, αν θέλουμε ειλικρινά να ξεφύγουμε από τον εφιάλτη της επιβολής του ισλαμικού νόμου σε πλανητικό επίπεδο. Τα ιδεολογήματα που πρεσβεύει και διαδίδει ο παρακμιακός λιμπεραλισμός, καθώς και η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας πρέπει να γκρεμιστούν άμεσα και στη θέση τους να επανέλθει η αξιακή τριάδα που κατέστησε τη Δύση ισχυρή και ακμαία: ελληνικός πολιτισμός, ρωμαϊκό δίκαιο, χριστιανισμός.

Μαζί με τις ιδέες της παρακμής πρέπει να ξηλωθούν και από τις σημαντικές θέσεις ευθύνης οι προπαγανδιστές τους. Δολοφονούν τις κοινωνίες, ενώ υποκρίνονται ότι νοιάζονται…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ξεκινώντας από το ότι δεν διδάσκεται στα σχολεία κανένα μάθημα θρησκευτικών, από δεκαετίες πριν, πολλοί Σουηδοί αναζήτησαν μόνοι τους μία πνευματική διάσταση της ζωής τους. Είχε δημιουργηθεί ένα κενό στη σύγχρονη κοινωνία τους, το οποίο δεν μπορούσε να γεμίσει ούτε η επιστήμη, ούτε το υψηλό βιοτικό τους επίπεδο. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το Ισλάμ» (πηγή)

Γράφει η Σερένα Νομικού

Από μία πλευρά, η Σουηδία είναι το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο του δημογραφικού μέλλοντος της Ευρώπης, με την έννοια πως προειδοποιεί την ήπειρο μας για έναν επερχόμενο σεισμό. Η αιτία είναι το ότι βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου του μεταναστευτικού, μέσω του οποίου μετασχηματίζεται σταδιακά η κοινωνία της, έχοντας το κυριολεκτικά αγκαλιάσει. Στα πλαίσια αυτά έχουν ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον οι  απόψεις μίας φημισμένης δημοσιογράφου από τη Δανία (I. Tranholm, πηγή), σύμφωνα με την οποία οι πολίτες της δικής της χώρας που βιώνουν μικρότερα προβλήματα,  όπως το κάψιμο της σημαίας στην παραπάνω εικόνα, δεν αντιμετωπίζουν τα τεκταινόμενα στη Σουηδία με ελπίδα ή με φόβο, αλλά με μία απόλυτη φρίκη!

Έχοντας αναφερθεί στο θέμα ήδη από το 2015 με το άρθρο μου «Πανικός στη Σουηδία», καθώς επίσης με πολλά άλλα που ακολούθησαν, δεν μου έκανε εντύπωση η αναφορά της στο ότι, τα σουηδικά ΜΜΕ, τα οποία είναι υπέρ της κυβέρνησης και των «αριστερών» πολιτικών της, αποσιωπούν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Εν τούτοις οι Δανοί γνωρίζουν πολύ καλά τις δολοφονίες, τους βιασμούς, τις ταραχές, τη βία και τις ρίψεις χειροβομβίδων που συμβαίνουν στη Σουηδία σχεδόν σε καθημερινή βάση, αφού ταξιδεύουν συχνά και το διαπιστώνουν με τα ίδια τους τα μάτια.

Θεωρούν δε πως είναι το αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών που ασκούνται από πολλές δεκαετίες, με στόχο την μετατροπή της κοινωνίας σε πολυπολιτισμική. Η χώρα όμως δεν μετεξελίχθηκε τελικά σε έναν πολυπολιτισμικό παράδεισο, όπως θεωρούσαν οι κυβερνήσεις της, αλλά σε μία μεταναστευτική κόλαση που δεν είναι δυνατόν πια να παραμείνει κρυφή.

Η δημοσιογράφος πιστεύει πως η βασική αιτία είναι το ότι, οι σκανδιναβικές χώρες έχουν την πεποίθηση πως η ευημερία είναι η λύση για όλα. Δηλαδή ότι δεν έχει σημασία ποιός πηγαίνει εκεί, από οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη, αφού εξασφαλίζοντας τη στέγασή του, την εργασία του, την ψυχαγωγία, την ασφάλεια και την υγειονομική του περίθαλψη θα συμπεριφερθεί πολιτισμένα. Πως θα αφομοιώσει λοιπόν με επιτυχία τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες τους, θα μάθει τη γλώσσα και θα προσαρμοστεί στον πολιτισμό τους, οπότε θα δημιουργηθεί μία ζωντανή πολυπολιτισμική κοινωνία.

Εν τούτοις η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, επειδή όταν οι μετανάστες πηγαίνουν σε αυτές τις χώρες, δεν συναντούν μία κυρίαρχη κουλτούρα που θα μπορούσε να τους αφομοιώσει. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται ουσιαστικά για άθεες κοινωνίες, χωρίς κανένα θρησκευτικό συναίσθημα. Επομένως, οι μετανάστες διατηρούν τα στοιχεία του δικού τους πολιτισμού και τις θρησκείες τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συχνά προστριβές και παρεξηγήσεις που αυξάνουν την εγκληματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση οι κοινωνίες των σκανδιναβικών χωρών είναι διχασμένες, με το 50% να τάσσεται υπέρ των ανοιχτών συνόρων, της μαζικής μετανάστευσης και της ευημερίας για όλους, απορρίπτοντας τις παραδοσιακές αξίες και στηρίζοντας την παγκοσμιοποίηση, όταν το υπόλοιπο 50% είναι εναντίον, κατηγορούμενο για ρατσισμό.

Το κυριότερο όμως όλων είναι το γεγονός ότι, οι χώρες αυτές δεν έχουν πλέον καμία «ηθική πυξίδα», έχοντας εγκαταλείψει το Χριστιανισμό που τις κρατούσε ενωμένες εδώ και αιώνες. Έτσι δεν είναι πια σε θέση να διαχωρίσουν το καλό από το κακό, έχοντας τοποθετήσει στη θέση του Θεού το κράτος που όμως δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με έναν τέτοιο ρόλο.

Πρόσφατα τώρα προβλήθηκε από το κεντρικό τηλεοπτικό κανάλι της Δανίας ένα ντοκιμαντέρ που αναφερόταν σε τρία κορίτσια, τα οποία προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ με τη θέληση τους, χωρίς να έχουν παντρευτεί κάποιο μουσουλμάνο ή να συμβαίνει κάτι άλλο. Όλα τα κορίτσια είχαν το ίδιο «υπόβαθρο», με την έννοια ότι προέρχονταν από διαλυμένες οικογένειες με μεγάλα προβλήματα αλκοολισμού (μία μεγάλη μάστιγα στη Σκανδιναβία, ως αποτέλεσμα της επανάστασης του Μάη του 1968 που έλαβε χώρα στην Ευρώπη).

Τα κορίτσια αυτά δεν είχαν καμία δομή και κανένα πλαίσιο στη ζωή τους, βρίσκοντας το τελικά στον ισλαμισμό, ο οποίος ρυθμίζει τα πάντα: τον τρόπο που ντύνεται κανείς, το φαγητό, το πώς να προσεύχεται, πώς να κοινωνικοποιείται, πώς να συμπεριφέρεται ως σύζυγος και ούτω καθεξής.

Το συμπέρασμα ήταν πως στην Ευρώπη, ειδικά στη Σουηδία, διεξάγεται μία πνευματική μάχη εκ μέρους του Ισλάμ, με κίνδυνο να εξαφανιστεί σταδιακά ο πολιτισμός της. Ως εκ τούτου, το μόνο που μπορεί να διασώσει τις κοινωνίες της είναι η πνευματική τους αναγέννηση, με την επιστροφή στο Χριστιανισμό.

Οι εκκλησίες που διαθέτει επιτρέπουν στους ανθρώπους να συναθροίζονται, να μοιράζονται την πίστη και τα βάσανα τους, να επικοινωνούν, καθώς επίσης να ηρεμεί το πνεύμα και η ψυχή τους, με αποτέλεσμα να ενισχύεται σημαντικά η κοινωνική συνοχή. Κανένας πάντως δεν αμφιβάλλει σχετικά με το ότι, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς εκ μέρους ενός υποανάπτυκτου λαού, χωρίς τη βοήθεια της θρησκείας και της εκκλησίας της.

Κλείνοντας, η δημοσιογράφος τονίζει πως ο Χριστιανισμός από την επικράτηση του ήταν αυτός που κατάφερνε να καταπολεμάει το κακό με την αγάπη, με την προσευχή και με την πίστη, όπου οι τρεις αυτές έννοιες είναι το κλειδί για την ελευθερία. Αυτές ακριβώς τις αξίες δεν ενέχεται το ριζοσπαστικό Ισλάμ το οποίο, όπως και ο Χριστιανισμός, απαιτεί το σεβασμό του κράτους και του Θεού από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Όπου λοιπόν υποχωρεί ο Χριστιανισμός, το κενό θα καταλαμβάνεται από το Ισλάμ, οπότε αντί να αφομοιώνει η άθεη πλέον Ευρώπη τους μετανάστες, θα αφομοιώνεται από αυτούς.

Ευτυχώς πάντως η Ελλάδα διατηρεί ακόμη τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα της, τις παραδόσεις, τους οικογενειακούς δεσμούς, καθώς επίσης τον αρχαίο της πολιτισμό. Αναρωτιέμαι όμως για πόσο ακόμη, κρίνοντας από τις πολιτικές της σημερινής της κυβέρνησης που φαίνεται να υιοθετεί την αριστερή της ιδεολογία όχι στο οικονομικό σύστημα, εφαρμόζοντας τον ακραίο φιλελευθερισμό που της επιβάλλουν οι δανειστές, αλλά στη θρησκεία και στις κοινωνικές της αντιλήψεις, συμπεριλαμβανομένου του μεταναστευτικού.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο τούρκος πρόεδρος με το δημοψήφισμα επιχειρεί να περάσει στην Ιστορία ως «δεύτερος Ατατούρκ», μέγας εθνάρχης και πατέρας των Τούρκων, και να εγκαθιδρύσει ένα ισλαμιστικό και αυταρχικό καθεστώς

Ο Ερντογάν χρησιμοποιεί κατά κόρον το όνομα και την εικόνα του Κεμάλ, αλλά το κράτος που ετοιμάζεται να χτίσει θα είναι εντελώς διαφορετικό από το όραμα του Κεμάλ

Γράφει η Μητροπούλου Ειρήνη

«Εμείς θα γυρίζουμε οβελία για το Πάσχα, την ώρα που ο Ερντογάν θα σουβλίζει την τουρκική δημοκρατία». Ετσι μας λέει βετεράνος έλληνας διπλωμάτης που δεν διακατέχεται από εθνικισμό, ούτε από αντιτουρκικά αισθήματα. Απηχεί απλώς φιλελεύθερες απόψεις, που ακούγονται όλο και πιο δυνατά διεθνώς εν όψει του δημοψηφίσματος της ερχόμενης Κυριακής. Με το οποίο ο νέος «σουλτάνος» του Βοσπόρου θέλει να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερες, απολυταρχικές υπερεξουσίες.

«Evet», ο θάνατος της Δημοκρατίας

Το «evet» («ναι») στις συνταγματικές αλλαγές έχει γίνει ζήτημα πολιτικής ζωής ή θανάτου για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που επιχειρεί να κυριαρχήσει έτσι μέχρι το 2029 (!), με όνειρο να περάσει στα βιβλία της εγχώριας Ιστορίας ως «δεύτερος Ατατούρκ», μέγας εθνάρχης και πατέρας των Τούρκων, αλλά με όραμα εντελώς διαφορετικό από του Κεμάλ.

Αν πετύχει το σχέδιό του, ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους που ίδρυσε ο Ατατούρκ το 1923 θα έχει πάψει να υπάρχει στην επέτειο των 100 ετών της σύγχρονης Τουρκίας. Στη θέση του ο «εσαεί πρόεδρος», όπως τον λέει ήδη η αντιπολίτευση, θέλει να επιβάλει ένα νεο-οθωμανικό, ισλαμιστικό και αυταρχικό καθεστώς, τη λεγόμενη «δεύτερη τουρκική επανάσταση» στην προπαγάνδα του. Αρχής γενομένης από το κρίσιμο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, για την επικράτηση στο οποίο ο Ερντογάν τα «έχει δώσει όλα». Ποντάροντας σε έξαλλο εθνικισμό και επιθετική ρητορική κατά πάντων εχθρών, ντόπιων και εξωτερικών, εμφανίζεται σαν εθνάρχης με σιδηρά πυγμή και γνήσια δύναμη που πηγάζει από τη λαϊκή υποστήριξη, και όραμα την αναμόρφωση της κοινωνίας ώστε να αντικατοπτρίζει τα δικά του ιδανικά. Μια τέτοια νίκη θα οδηγήσει στην ουσία στο «τέλος της δημοκρατίας στην Τουρκία» λένε οι αντίπαλοί του. Και μάλιστα σε μια εποχή όπου η χώρα συγκλονίζεται από πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις, με τον εμφύλιο στη γειτονική Συρία να μαίνεται, με εκατομμύρια πρόσφυγες επί τουρκικού εδάφους, και την οικονομία σε αστάθεια και κάμψη.

Κραυγές και ψίθυροι

Η προεκλογική εκστρατεία γίνεται με κραυγές από την πλευρά της κυβέρνησης, και ψιθύρους σε κλίμα φόβου από την αντιπολίτευση. Η οποία καταγγέλλει ότι εκατοντάδες δημοσιογράφοι, βουλευτές και ακτιβιστές έχουν συλληφθεί, σε συστηματική επιχείρηση εκφοβισμού και φίμωσης. Εκτός των ερντογανικών, υπέρ του «ναι» τάσσεται και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι), ενώ «Οχι» λέει η αξιωματική, κεμαλική αντιπολίτευση και οι Κούρδοι του κόμματος HDP, η εκλεγμένη πολιτική ηγεσία των οποίων κρατείται στη φυλακή για «σχέσεις με την τρομοκρατία».Οταν δεν κατηγορούνται για συμμετοχή στο δίκτυο του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίον κατηγορεί ο Ερντογάν για το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου, οι αντίπαλοι του καθεστώτος παύονται και απομακρύνονται με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορούμενοι για σχέσεις με «κούρδους τρομοκράτες». Και οι θέσεις των απολυμένων δίνονται σε όσους θεωρούνται πιστοί στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν.

Λίγοι περιμένουν να κερδίσει το «Οχι»

Χιλιάδες οπαδοί του ΑΚΡ συμμετέχουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις υπέρ του «Ναι», με κορυφαία εκείνη στο προάστιο Καζάν της Αγκυρας. «Ναι, για ισχυρή Τουρκία!» είναι το σύνθημα που φωνάζουν ενθουσιασμένοι.
Πολύς κόσμος που τον ψηφίζει, 15 χρόνια τώρα, βλέπει στο πρόσωπο του Ερντογάν έναν δημοκρατικά εκλεγμένο ισχυρό ηγέτη που εφαρμόζει τη βούληση του λαού.

Εκεί που οι αντίπαλοι μιλούν για τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες του, εκατομμύρια Τούρκοι, ιδίως στα βάθη της φτωχής Ανατολίας, λένε πως ο πρόεδρος είναι ο μοναδικός που ορθώνει ανάστημα στην ηθικά χρεοκοπημένη Δύση και λυτρώνει τους ευσεβείς μουσουλμάνους από δεκαετίες καταπίεσης από την κοσμική ελίτ.
Είναι τέτοια η πόλωση και η σημασία της 16ης Απριλίου για το πολιτικό μέλλον του Ερντογάν, που λίγοι περιμένουν να κερδίσει το «Οχι».

Αν και μέχρι τώρα ο Ερντογάν δεν έχει κάνει νοθεία σε κάλπες, μετά τις εκκαθαρίσεις ελέγχει απολύτως τον κρατικό μηχανισμό και θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα επικρατήσει, και μάλιστα με μεγάλο ποσοστό.

Η προπαγάνδα υπέρ του «Ναι» δεσπόζει παντού

«Eίναι μια πολιτική εκστρατεία που δεν μοιάζει με καμία άλλη, όσο θυμόμαστε, τις τελευταίες δεκαετίες στην Τουρκία. Το "Ναι" δεσπόζει στον δημόσιο πολιτικό χώρο, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις λεωφόρους και στις πλατείες, κατακλύζοντας συντριπτικά την άλλη άποψη, ιδίως στα ΜΜΕ» λέει στο «Βήμα» ο Δημήτρης Τριανταφύλλου, διευθυντής στο Κέντρο Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (CIES) στο Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας, στην Κωνσταντινούπολη.

«Η Κωνσταντινούπολη έχει πλημμυρίσει με πανό υπέρ του "Ναι" ενώ αφίσες για το "Οχι" υπάρχουν μόνο στα στενά, μέσα στις γειτονιές. Αλλά, παρά τη συντριπτική προβολή του μηνύματος υπέρ της κυβερνητικής πλευράς, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις, αν θέλουμε να τις πιστέψουμε, δείχνουν μια πολύ αμφίρροπη αναμέτρηση» τονίζει.

«Ακόμη και αν το αποτέλεσμα είναι θριαμβευτικά υπέρ του "Ναι", δεν θα πρέπει να υποθέσουμε αμέσως εκλογική νοθεία, καθώς ιστορικά οι εκλογές στην Τουρκία θεωρούνται, και ήταν, ελεύθερες και σχετικά δίκαιες. Το αποτέλεσμά τους δεν έχει γίνει αντικείμενο πολιτικής αμφισβήτησης και σύγκρουσης ποτέ μέχρι σήμερα. Αλλά η πρόσβαση σε κρατικά και άλλα κεφάλαια για την προώθηση του "Ναι", και το γεγονός ότι αυτό το δημοψήφισμα διεξάγεται υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης, μαζί με τον ακραίο πολωτικό λόγο της πλευράς του "Ναι", ο οποίος εξισώνει την ψήφο τού "Οχι" με την υποστήριξη προς τους εχθρούς της Τουρκίας, έχει φιμώσει στην ουσία την αντικυβερνητική άποψη. Παρ' όλα αυτά, η πολωτική ρητορική του προέδρου Ερντογάν, ειδικότερα ενάντια σε εχθρούς φανταστικούς ή πραγματικούς, φαίνεται πράγματι να δείχνει ότι τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη. Ακόμη και αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι αρνητικό, δεν θα υπάρχει καμία ουσιαστική αλλαγή όσον αφορά το ποιος θα κυβερνά τη χώρα και μάλιστα σε συνεχιζόμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει ως στόχο την εκκαθάριση των εχθρών του Ερντογάν» προσθέτει ο κ. Τριανταφύλλου.

«Η γενική ατμόσφαιρα στην κοινωνία θα έλεγα πως είναι μάλλον υποτονική παρά ηλεκτρισμένη, και πολωμένη καθώς η παλίρροια στρέφεται αργά προς μια πιο συντηρητική, θρησκευόμενη και εθνικιστική χώρα, η οποία αισθάνεται σαν να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό» καταλήγει.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κυβέρνηση από προχτές έχει διασπείρει έναν κατάλογο με 11 αντίμετρα, που θα εξισορροπήσουν τη ληστεία της μεσαίας τάξης από τα βαριά μέτρα της ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ συμφωνίας Τσακαλώτου- δανειστών. Τα αντίμετρα δεν είναι παρά το απόλυτο ψέμα και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας επειδή παίρνουν δέκα ευρώ και επιστρέφουν ένα σε έναν από κάθε δέκα πολίτες που επιβαρύνουν!

Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι ότι τα αντίμετρα υπέρ των πολιτών θα εφαρμοστούν. Τίποτε ψευδέστερο. Τα αντίμετρα θα εφαρμοστούν μόνο ΑΝ το 2019 πιαστούν οι στόχοι του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% κάθε χρόνο και μόνο ΑΝ η κυβέρνηση αρχίσει να εφαρμόζει τα μέτρα που ΘΑ συμφωνήσει (αν συμφωνήσει) με τους δανειστές τους επόμενους μήνες.

Αντίθετα, οι περικοπές σε όλες τις συντάξεις, παλιές και νέες, θα γίνουν έτσι κι αλλιώς και το αφορολόγητο θα πέσει κατά 3.000 ευρώ έτσι κι αλλιώς. Κι αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να επιβαρυνθούν κατά πολύ ακόμα και όσοι έχουν εισόδημα 450 ευρώ το μήνα, έτσι κι αλλιώς!

Επομένως, η κυβέρνηση θα δώσει (αν δώσει) ψίχουλα σ αυτούς από τους οποίους θα τα πάρει. Αν δεν μπερδέψει πάλι τις καταστάσεις όπως με τη 13η υποτιθέμενη σύνταξη…

Το δεύτερο ψέμα είναι ότι θα ελαφρυνθούν με επίδομα στέγασης «τα πιο φτωχά νοικοκυριά», όπως λέει η κυβέρνηση. Γιατί, τα πιο φτωχά νοικοκυριά είναι εκείνα που θα επιβαρυνθούν επίσης από τις περικοπές στις συντάξεις, από τη μείωση του αφορολόγητου, από την κοπή του ΕΚΑΣ, από την επιβάρυνση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, από την εξάπλωση της μαύρης εργασίας, από τη διαρκή μείωση των αμοιβών εξ αιτίας της στρατιάς των ανέργων, από την έκρηξη των δανείων τους εξ αιτίας της μείωσης των εισοδημάτων τους.

Το τρίτο ψέμα είναι η ενίσχυση των οικογενειακών επιδομάτων που δεν θα αφορούν μόνο τους τρίτεκνους /πολύτεκνους , αλλά και όσους έχουν ένα ή δύο παιδιά. Πέρα που αυτές οι οικογένειες έχουν ήδη πληγεί από την περικοπή των πολυτεκνικών επιδομάτων από αυτή την κυβέρνηση (!), η ίδια η κυβέρνηση, όπως φάνηκε και με τη δήθεν 13η σύνταξη, δεν είναι ικανή να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα σε εκείνους που στοχεύει. Όχι να βρει τόσους εξειδικευμένους δικαιούχους!

Απόδειξη, ότι δεν ξέρει καν ποιοι από όσους έχουν Α εισοδήματα κατέχουν ταυτόχρονα και άλλες πηγές εσόδων ή άλλα περιουσιακά στοιχεία. Πότε θα τα ξεχωρίσει αυτά όταν δεν είναι ικανή να βρει ποιοι ανήκουν σε ποια ταμεία και ο ΕΦΚΑ χάνει τεράστιους καταλόγους ασφαλισμένων;

Τέταρτο ψέμα, ότι θα επεκτείνει το πρόγραμμα σχολικών γευμάτων σε δημοτικά και γυμνάσια περιοχών με υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας, με στόχο να καλυφθεί το 50% των μαθητών του Δημοτικού και του Γυμνασίου.

Αυτή η κυβέρνηση στάθηκε ανίκανη και απέτυχε να απορροφήσει έστω και ένα ευρώ από τα 100 εκατομ. κοινοτικών κονδυλίων που δόθηκαν δωρεάν για να μοιραστούν από πέρυσι σε όλα τα σχολεία φρούτα πλούσια σε βιταμίνες, σε ετήσια βάση!

Αδιαφόρησε να εισπράξει έστω και ευρώ, αλλά θα κατηγοριοποιήσει τα σχολεία ανά περιοχές και θα μοιράσει γεύματα (από ποιούς και με τι διαγωνισμούς!) επιλεκτικά έτσι ώστε φτωχοί σε κάποιες περιοχές να τρώνε και σε άλλες (που δεν είναι τόσο φτωχές, αλλά έχουν φτωχούς!) να μην τρώνε! Η αποθέωση της ανοησίας ΣΥΡΙΖΑ σε όλο της το μεγαλείο.

Πέμπτο ψέμα, η αύξηση θέσεων στους δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς σε 120.000 από 90.000 που είναι σήμερα, με 1800 νέες μονάδες. Θυμίζουμε στους πολίτες που δεν έχουν ακόμα πάθει άνοια ότι με τον νόμο Φίλη οι βρεφονηπιακοί σταθμοί καρατομήθηκαν και μειώθηκαν δραστικά επειδή ήθελε να εξοικονομηθούν κονδύλια από περικοπές σε προσωπικό και μισθούς! Γεννήθηκαν κονδύλια και δεν το ξέρουμε;

Έκτο ψέμα η μείωση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Θυμίζουμε ότι η συμμετοχή έχει αυξηθεί από αυτή την κυβέρνηση σε σημείο να είναι απαγορευτικά ακριβά φάρμακα για ασθενείς με καρκίνο και άλλες βαριές αρρώστιες. Κι αυτό έγινε (πέρα από τις πιέσεις των βιομηχάνων και των φαρμακοποιών) γιατί το σύστημα φαρμακοβιομηχανία- μεσάζων- φαρμακείο- ταμείο- ασφαλισμένος έχει δυο τιναγμένους παράγοντες στον αέρα: Τα ταμεία και τους ασφαλισμένους.

Έβδομο ψέμα, το πρόγραμμα επιδοτούμενων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα με κάλυψη του μισθολογικού κόστους κατά… 50%! Όπως ξέρουν και οι πέτρες, το ελληνικό δημόσιο χρωστάει και δεν πληρώνει εκείνα που οφείλει ήδη στους ιδιώτες για να εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Σε επίπεδο έντιμου ισολογισμού (πληρώνω τα πάντα και εισπράττω) είναι τόσο πλεονασματικό ώστε να καλύπτει δανειακές ανάγκες. Ίσα που έχει για να καλύψει τις κουτσουρεμένες μισθολογικές ανάγκες των υπαλλήλων του και θα πληρώνει και το μισό (!) μεροκάματο του ιδιωτικού εργάτη;; Εκτός κι αν αυτό είναι προάγγελος του σχεδόν μηδενισμού σε ευρώ, του ιδιωτικού ημερομίσθιου!

Όγδοο ψέμα, Αύξηση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για υποδομές αγροτικής υποδομής (δίκτυα ύδρευσης, αρδευτικά κανάλια, αγροτικοί δρόμοι, αγρότες ψηφίστε με) και για προγράμματα ενεργειακής εξοικονόμησης κτηρίων! Μιλάμε για… θηριώδη έργα, αλλά… Όπως ίσως δεν έχουν παρατηρήσει οι πολίτες, σε κάθε μνημόνιο (και σ αυτό) απαιτείται και υπογράφεται νέα περικοπή των δημόσιων επενδύσεων, επειδή οι δανειστές επιδιώκουν να ευνοούνται οι ιδιωτικές επενδύσεις!

Ένατο ψέμα, μείωση φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις από το 29% στο 26%. Αυτό το μέτρο, αν εφαρμοστεί, εφ όσον έχουν επιτευχθεί τα προαπαιτούμενα, δεν είναι μέτρο ελάφρυνσης της κυβέρνησης! Είναι απαίτηση των δανειστών και δεν είναι σημερινή απαίτηση. Η κυβέρνηση επέλεξε την υπερφορολόγηση αντί για μέτρα ανάπτυξης πριν ένα χρόνο, όπως την είχε ξεσκεπάσει ευθέως ο Ντομπρόφσκις και ομολόγησε και η ίδια.

Δέκατο ψέμα, η ελάφρυνση των φυσικών προσώπων με μείωση του συντελεστή φορολόγησης από το 22% στο 20%. Για μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, η μείωση του αφορολόγητου που δέχτηκε προχτές η κυβέρνηση κατά 3% περίπου στα 5.600 ευρώ , θα μειώσει τις αποδοχές κάθε φυσικού προσώπου κατά πολύ περισσότερο από όσο θα τις αυξήσει η μείωση του συντελεστή 22% σε 20%! Η κατηγορία είναι μελετημένη έτσι που να βλάπτει στο ελάχιστο τις κρατικές εισπράξεις.

Ενδέκατο ψέμα η μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης κλιμακωτά για να ωφεληθούν οι φτωχοί. Στα εισοδήματα από 40.000 και πάνω (του συριζέικου μεγάλου πλούτου!) αυξάνεται μόνο κατά 0,5% και από 65.000 και πάνω δεν αυξάνεται καθόλου! Για να ξέρουμε ποιοι είναι οι φτωχοί που ωφελούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που βρίσκονται στο ακαταδίωκτο περί το 1.500.000 φοροφυγάδες!

Το δωδέκατο δεν είναι ψέμα, αλλά είναι η ολόγυμνη αλήθεια, που ξεσκεπάζεται από τις κουταμάρες επιπέδου προγράμματος Θεσσαλονίκης που αραδιάζει από προχτές η κυβέρνηση: Την ώρα που υπογράφει τη σφαγή 1.500.000 συντάξεων και την υπερφορολόγηση πάνω από 3.000.000 εργαζόμενων και επιχειρηματιών, εμφανίζει έντεκα παρωνυχίδες για αντίμετρα!

Από τη μία μεριά της ζυγαριάς έχει βάλει βάρη κοντά 4 δις στους πολίτες σε βάθος πολυετίας και από την άλλη βάζει ούτε ένα δις (κι αυτό υποθετικό) και βλέπει τη ζυγαριά ισορροπημένη! Αυτά παθαίνεις όταν δεν έχεις κάνει ούτε μανάβης σε λαϊκή.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

O Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rex Tillerson επέκρινε σφοδρά τη Ρωσία, λέγοντας ότι η χώρα του Putin απέτυχε να αποτρέψει τη χημική επίθεση της Συρίας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 90 άμαχοι.

Ο αμερικανός ΥΠΕΞ τόνισε ότι η Ρωσία, η οποία είναι η κύρια σύμμαχος της συριακής κυβέρνησης, απέτυχε να υλοποιήσει τη συμφωνία του 2013 που προέβλεπε την καταστροφή των χημικών όπλων στη Συρία.

«Η πραγματική αποτυχία στην περίπτωση αυτή είναι η αποτυχία της Ρωσίας να τηρήσει τις δεσμεύσεις της όπως προκύπτουν από τις συμφωνίες καταστροφής των χημικών όπλων του 2013» δήλωσε ο Tillerson στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC.

Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ απάντησαν στην χημική επίθεση της Συρίας εκτοξεύοντας 59 πυραύλους «Τόμαχοκ» εναντίον της συριακής αεροπορικής βάσης Χομς, δημιουργώντας έτσι διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα σε Trump και Putin.

Εν τω μεταξύ οι υπουργοί Εξωτερικών των επτά πιο προηγμένων βιομηχανικά χωρών G7 προσέρχονται σήμερα για την ετήσια σύνοδο στη Λούκα, με τα κράτη της Ευρώπης και την Ιαπωνία να επιδιώκουν να λάβουν σαφή μηνύματα από τις ΗΠΑ για μια σειρά από ζητήματα, κυρίως αναφορικά με τον πόλεμο στη Συρία.
Αργότερα μέσα στην εβδομάδα, την Τρίτη, ο Tillerson θα μεταβεί στη Μόσχα όπου και θα έχει συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους.

Εντωμεταξύ, ερωτηματικά προκαλούν δηλώσεις υψηλόβαθμων Αμερικανών αξιωματούχων μετά το πυραυλικό πλήγμα των ΗΠΑ κατά του αεροδρομίου της Συρίας και αναφορικά με το αν η απομάκρυνση του Bashar al-Assad από την εξουσία είναι κεντρικός στόχος πλέον στόχος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Μετά την πυραυλική επίθεση της Παρασκευής, αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωσαν ότι αν κριθεί αναγκαίο θα προετοιμαστούν για περαιτέρω ενέργειες, υπονοώντας την επανάληψη της χρήσης στρατιωτικών μέσων.

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Nikki Haley δήλωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν “πολλαπλές προτεραιότητες” στη Συρία, ενώ η επικράτηση συνθηκών σταθερότητας στη χώρα είναι αδύνατη με τον Assad στην προεδρία. “Δεν υπάρχει τρόπος να δούμε ειρήνη στην περιοχή αυτή, με τον Assad να παραμένει επικεφαλής της συριακής κυβέρνησης,” δήλωσε χαρακτηριστικά η Χάλεϊ στην εκπομπή “Meet the Press” του τηλεοπτικού δικτύου NBC.

“Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία αλλαγής. Η πολιτική λύση πρέπει να έρθει για το καλό του λαού της Συρίας,” πρόσθεσε η ίδια.

Ωστόσο, οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντίθεση με δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού των Εξωτερικών Rex Tillerson που τόνισε ότι η πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ είχε ως αποκλειστικό σκοπό την αποτροπή επανάληψης χρήσης χημικών όπλων από τον Assad.

“Δεν έχει αλλάξει η στρατιωτική μας στάση” έναντι των εξελίξεων στη Συρία, δήλωσε ο Tillerson στην εκπομπή “This Week” του τηλεοπτικού δικτύου ABC.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι η άμεση προτεραιότητα των ΗΠΑ στη Συρία είναι η ήττα του Ισλαμικού Κράτους. Μετά την ήττα των τζιχαντιστών οι ΗΠΑ μπορούν να στρέψουν αλλού την προσοχή τους βοηθώντας στην υιοθέτηση μιας “πολιτικής διαδικασίας”που μπορεί να φέρει την πολιτική σταθερότητα στη Συρία, συμπλήρωσε ο Αμερικανός ΥΠΕΞ για να τονίσει: “είναι μέσω αυτής της πολιτικής διαδικασίας για την οποία πιστεύουμε ότι ο λαός της Συρίας θα καταστεί δυνατό ν' αποφασίσει την τύχη του Bashar al-Assad.”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

The prospect of US-Russian cooperation to defeat the Islamic State (IS) and al-Qaeda in Syria, a top priority of Donald Trump’s presidential campaign, may be on life support following US missile strikes on a Syrian air base April 7.
In a letter to US congressional leadership April 8, President Trump said the purpose of the missile strikes on Syria’s Shayrat air base was “to degrade the Syrian military's ability to conduct further chemical weapons attacks and to dissuade the Syrian regime from using or proliferating chemical weapons.”
US Ambassador to the United Nations Nikki Haley warned that the United States is “prepared to do more, but we hope that will not be necessary.”
Following the US missile attacks, United Nations Secretary-General Antonio Guterres appealed “for restraint to avoid any acts that could deepen the suffering of the Syrian people.”
Whether the events of the past week serve to strengthen US interests in defeating IS and bolster a Syrian political transition depends on the impact of the US missile strikes on deterring further chemical weapons use; the outcome of US Secretary of State Rex Tillerson’s meetings in Moscow (he is to head there April 12); and the actions of US regional partners who may see an opportunity to rekindle support for regime change in Syria via proxy forces.
First, with regard to chemical weapons, if the Syrian government indeed used chemical agents, and especially sarin, as was first asserted by the Turkish Health Ministry, there is a question as to whether the limited missile strikes are adequate to deter further chemical use by either the Syrian government or terrorist or armed groups who may have that capability. Although the Syrian government denied using or even possessing chemical agents, the US intelligence community assessed with a “very high level of confidence,” according to Tillerson, that Syrian aircraft from Shayrat air base used chemical weapons, perhaps sarin gas, in Khan Sheikhun on April 4. The World Health Organization reported that at least 70 people were killed and hundreds affected by the likely use of highly toxic chemicals, and subsequent estimates of casualties have pushed the numbers even higher. The Organization for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW) has begun an investigation to “establish facts surrounding allegations of the use of toxic chemicals, reportedly chlorine, for hostile purposes in the Syrian Arab Republic.” An investigation by the OPCW-UN Joint Investigative Mechanism last year concluded that both the Syrian government and IS had used chemical agents in 2014 and 2015.
While the quick response may have served to send a signal of American resolve, especially while Trump was meeting with Chinese Prime Minister Xi Jinping to discuss North Korea, a pause to develop an international consensus and verification on Syrian culpability might have offered, and may still offer, an opportunity for an even more robust response.
Second, with regard to Russia, although both Trump and Russian President Vladimir Putin had hoped for a new chapter in US-Russia ties, including in Syria, Tillerson arrives in Moscow this week with the balance tilted toward crisis rather than opportunity. A press statement from the office of Putin on April 7 labeled the US strikes on Syria as an “act of aggression” and declared that the “Syrian army has no chemical weapons.” Moscow suspended the US-Russian de-confliction agreement in Syria, increasing the risks of inadvertent military escalation. The United States, via the de-confliction mechanism, had given Russia short warning of the US missile strikes in order to avoid or minimize casualties.
Putin has given top priority to re-establishing Russia as a regional power in the Middle East. His backing of the Syrian government boosted his reputation as a credible partner, and he will be loath to lose face. Putin has absorbed the lessons of 2011, when his government acquiesced in a UN resolution authorizing military intervention in Libya, which led to Libyan dictator Moammar Gadhafi’s overthrow. Russia’s ties to Iran have gone from good to even better as a result of Iranian President Hassan Rouhani’s visit to Moscow last month, as reported by Maxim Suchkov, and shared solidarity in support of Assad. The Russian president may be considering his own escalatory steps in Syria, such as reinforced military deployments or even a Russian no-fly zone, or the equivalent thereof. The US secretary of state faces a potential buzz saw when he arrives in Moscow. 
Tillerson, with his experience of difficult and successful negotiations in Russia as CEO of ExxonMobil, may be well-suited for the task of trying to get US-Russia ties back on track. Both countries seek the defeat of IS and terrorist groups; that has not changed. On April 3, the day before the attack on Khan Sheikhun, Trump had spoken by phone with Putin to condemn the terrorist attack in St. Petersburg and reiterate a shared commitment to defeating terrorism. The two sides can also reiterate and strengthen their commitment to prohibition of the use of chemical weapons, which is essential to send a clear message to both the Syrian government and terrorist groups that may have access to them. 
Third, there is the matter of whether the administration’s strike to deter further chemical weapons use will be interpreted in the region as a sign to resurrect the potential for regime change in Syria via proxy forces. Tillerson hinted at a potential shift on Assad when he said, “I would not in any way attempt to extrapolate that [the US missile strikes] to a change in our policy or our posture relative to our military activities in Syria today,” while adding that a Syrian political process should “lead to a resolution of Bashar al-Assad’s departure.” Just last week, however, Tillerson had said that Assad's status “will be decided by the Syrian people.” Trump said that his “attitude toward Syria and Assad has changed very much” as a result of the graphic and tragic images from Khan Sheikhun. 
Bruce Riedel writes that the US airstrikes in Syria will “raise expectations” in Saudi Arabia, and that “the royal family will expect an American strategy to get rid of Assad sooner rather than later. More military strikes against Syrian regime targets and the Iranians are what the Saudis want to see.” 
But “aside from money, the Saudis have little to add to a campaign against the Assad regime and its Iranian supporters in Syria,” Riedel said. “The kingdom is bogged down in Yemen, and the Royal Saudi Air Force has its hands full with bombing the Houthi rebels and the forces loyal to former President Ali Abdullah Saleh. Saudi air defenses are absorbed in stopping missile attacks on Saudi cities from Yemen. Also, the kingdom has been very averse to using its ground forces — either the regular army or the Saudi Arabia National Guard — inside Yemen and is even less likely to send them to the more distant Syria. Saudi intelligence is very good at fighting terrorism at home but has no experience in covert military activities like Iran's Islamic Revolutionary Guard Corps' Quds Force. … If the cruise missile attack is a one-off and not followed by more aggressive American military action, Riyadh will be bitterly disappointed. It will still cooperate on confronting Iran in the Gulf and in Yemen, but its high hopes that someday, somehow, America will rid Syria of Assad will be again crushed. If the administration is loose in its rhetoric about how far it is prepared to go in Syria in getting Assad out, its words will come home to haunt the relationship with the kingdom.”
Amberin Zaman explains how the chemical attacks and the US response may be revising calls for Assad’s ouster, reversing a slow but discernible trend. While most mainstream press accounts continue to refer to the armed groups there as “rebels,” with its connotation of “freedom fighters” or liberators, Idlib in fact remains, as we have covered in detail, under the control of a “motley crew” of Jabhat al-Nusra holdovers, Salafi fellow travelers such as Ahrar al-Sham, and Turkmen and other armed gangs backed by Turkey and others. This column last month explained why Idlib, rather than Raqqa, may be an even more decisive fault line for Syria’s future. Al-Monitor has been one of the few publications to regularly cite the 2016 Amnesty International report, “Torture was my punishment,” which documents the reality, and brutality, of the rule of Sharia by the “rebels” in Idlib and Aleppo. Those advocating regime change in Damascus should take a hard look at Idlib for insight into possible alternative futures for Syria.
Finally, in Israel, Ben Caspit reports that the images of the gas attack in Idlib sparked a reassessment of Israel’s Syria policy. “After reaching an agreement that Syria would rid itself of its chemical weapons stockpiles, it seemed obvious to Jerusalem that Israel was out of danger when it came to the use of weapons of mass destruction (WMD) against its population. This assessment of the situation led Israel to abandon existing procedures to defend civilians from chemical weapons. Until then, every Israeli citizen received a chemical weapons defense kit from the government, which included a gas mask and other equipment. It was a convoluted and expensive setup, which was difficult to maintain (every newborn needs new equipment, mask filters must be replaced, etc.), but it remained in force as long as Israel felt threatened. And so, ever since 2013, this defense procedure was abandoned, and the manufacture of gas masks in Israel came to a halt. The April 4 incident in Idlib raises questions about that decision,” Caspit writes.
“And there is another issue,” Caspit continues. “Who can now assure Israel that Assad has not managed to transfer some of that residual nerve gas to Hezbollah? A transfer of chemical weapons can be very low key, without any long convoys or heavy trucks. Hezbollah could then use Iranian technology to install the gas on its missiles. The result would be a very different Hezbollah than what Israel has been used to until now. … These horrific scenarios still sound unfounded, but in the Middle East, unfounded scenarios sometimes turn into reality.”
Al-Monitor



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επτά ημέρες πριν από το δημοψήφισμα στην Τουρκία που θα κρίνει πολλά για τη πορεία της γειτονικής χώρας, την τύχη του Ερντογάν αλλά και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πολλά είναι τα ερωτήματα που απασχολούν την ελληνική κοινή γνώμη.
Απαντήσεις μέσω Militaire δίνει ένας άνθρωπος που γνωρίζει τη Τουρκία… σαν την παλάμη του.
Ο Χρήστος Μηνάγιας αναλυτής και συγγραφέας πολλών βιβλίων με θέμα τη Τουρκία μας εξηγεί με ποιους συσχετισμούς πάνε οι Τούρκοι προς τη κάλπη της 16ης Απριλίου και για ποια ενδεχόμενα πρέπει η Ελλάδα να προετεοιμαστεί. Επισημαίνει ότι δεν πρέπει να προσωποποιούμε τη τουρκική απειλή. Δεν είναι απειλητική η Τουρκία μόνο λόγω Ερντογάν. Ήταν, είναι και θα παραμείνει απειλή για την Ελλάδα. Οι πέντε φράσεις που μαθαίνουν οι Τούρκοι στις στρατιωτικές τους σχολές εξηγεί το γιατί.

Η ανάλυση του Χρήστου Μηνάγια,μέσω των ερωτήσεων που του τέθηκαν.

Ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου στην Τουρκία, ποια είναι η χαρτογράφηση των πολιτικών ρευμάτων, τα οποία θα κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα;

Τα πραξικοπήματα και οι πολιτικές παρεμβάσεις του στρατού στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Τουρκίας συνετέλεσαν ώστε η χώρα να προσβληθεί από δύο μη ιάσιμους ιούς: τον darbecilik (πραξικοπηματικός) και τον cuntacilik (δικτατορικός), οι οποίοι συνεχίζουν να υφίστανται μέχρι σήμερα, δεδομένου ότι έχουν προσβάλει και το καθεστώς Ερντογάν. Φυσικά, οι εν λόγω μη ιάσιμοι ιοί θεωρούνται ως οι κύριες αιτίες μη επίλυσης του κουρδικού και κυπριακού προβλήματος.

Επίσης, η έννοια της δημοκρατίας στην Τουρκία θεωρείται αντικείμενο φόβου και ούτε οι ιδεολογίες, ούτε τα σύμβολα, ούτε οι ηγετικές παρουσίες έφεραν τη δημοκρατία στη χώρα και ούτε διαφαίνεται ότι θα τη φέρουν στο μέλλον. Άλλωστε, η δημοκρατία δεν αποτελούσε και δεν αποτελεί σκοπό καμίας τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. Απλώς οι ηγεσίες αυτές, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου Ερντογάν, χρησιμοποιούν τη δημοκρατία ως ένα μέσο για να πετύχουν τους στόχους τους.

Στο πλαίσιο αυτό, και έχοντας ως σημείο αναφοράς τον κεμαλισμό, στο προβαλλόμενο διάγραμμα παρατίθενται τα πολιτικά ρεύματα και η χαρτογράφηση της δεξιάς και αριστερής αντίληψης στην Τουρκία.

Αναλυτικότερα:

Εντός της σφαίρας επιρροής του κεμαλισμού περιλαμβάνονται η σοσιαλδημοκρατία, η κεντροαριστερά, η κεντροδεξιά και ο φιλελευθερισμός. Από τις πτέρυγες αυτές μόνο η σοσιαλδημοκρατία εκπροσωπείται στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση με το ρεπουμπλικανικό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP.

Αριστερότερα του κεμαλισμού περιλαμβάνονται η αριστερά, ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός και η τρομοκρατία. Από τις πτέρυγες αυτές μόνο η αριστερά εκπροσωπείται στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση με το κουρδικό κόμμα HDP.

Και τέλος, δεξιότερα του κεμαλισμού περιλαμβάνονται ο συντηρητισμός και ο φασισμός.

Σε ό,τι έχει να κάνει με τον εθνικισμό, αυτός αποτελεί το κύριο συστατικό του DNA όλων των πολιτικών ρευμάτων τόσο του κεμαλισμού όσο και δεξιότερα αυτού.

Αναφορικά δε με τον συντηρητισμό, αυτός για τους Τούρκους είναι μια ιδεολογία που αναφέρεται στη συνέχιση του δυτικού τρόπου ζωής διαφυλάττοντας παράλληλα τις εθνικές και ηθικές αξίες, καθώς επίσης τα έθιμα και τις παραδόσεις.

Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημασία του, αυτό είναι ο ρυθμιστικός ρόλος που έχει στη διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της χώρας διαχρονικά και η αντίθεση του σε κάθε έννοια ολοκληρωτισμού, αυταρχικότητας και ριζοσπαστισμού. Τούτο κρίνεται σκόπιμο να ληφθεί σοβαρά υπόψη, ειδικότερα για τις εξελίξεις που θα αντιμετωπίσει η Τουρκία μετά την αποχώρηση του Ταγίπ Ερντογάν από την πολιτική ζωή της χώρας είτε από φυσικά ή μη φυσικά αίτια. Όλα αυτά οφείλονται στα δομικά στοιχεία του συντηρητισμού που τον κάνουν να εμφανίζεται με πέντε διαφορετικά πρόσωπα: το πολιτιστικό, το ισλαμικό, το εθνικιστικό, το φιλελεύθερο και το μεταρρυθμιστικό.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι, ο συντηρητισμός διαθέτει δύο πολιτικές πτέρυγες: τον ισλαμικό συντηρητισμό και τον εθνικιστικό συντηρητισμό. Ο ισλαμικός συντηρητισμός περιλαμβάνει 13 κόμματα, με κυρίαρχο το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, ενώ ο εθνικιστικός συντηρητισμός περιλαμβάνει 14 κόμματα με κυρίαρχο το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ. Συνεπώς, η στήριξη που παρέχει το ΜΗΡ στον Ταγίπ Ερντογάν για την αλλαγή του πολιτεύματος της χώρας από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία στηρίζεται σε ιδεολογική βάση και δεν είναι ευκαιριακή.

Παράλληλα, εξετάζοντας τη δυναμική των πολιτικών ρευμάτων που εισήλθαν στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά τις γενικές (βουλευτικές) εκλογές από το 1983 έως το 2015 (βλ. διάγραμμα που ακολουθεί), προκύπτει το εξής συμπέρασμα: η κεντροδεξιά ήταν το κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα από το 1983 έως τις εκλογές του 1995, ενώ ο συντηρητισμός έχει επιβάλει την κυριαρχία του από το 1999 μέχρι σήμερα. Συνεπώς, υφίστανται οι ιδεολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις ώστε η κυριαρχία του συντηρητισμού να επιβάλει εκ νέου την κυριαρχία του στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου με υπερίσχυση του «ΝΑΙ».

Οι εκκαθαρίσεις του καθεστώτος Ερντογάν, μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, θα αλλάξουν το κεμαλικό προφίλ και την επαγγελματική νοοτροπία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων;

Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Τούρκους στρατιωτικούς αυτό είναι η προσήλωση τους πρώτα στην πατρίδα και μετά στη δημοκρατία, ενώ βάσει της ιδεολογικής δομής τους αυτοί διακρίνονται σε δύο κύριες κατηγορίες: στους εθνικιστές και στους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης.

Οι εθνικιστές διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: τους θεοσεβούμενους και τους ακραίους εθνικιστές.

Οι θεοσεβούμενοι στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Στην πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν ξένες γλώσσες και ούτε έχουν εκπαιδευθεί σε σχολές του εξωτερικού, ούτε έχουν υπηρετήσει σε θέσεις του εξωτερικού.
β. Δεν προβληματίζονται για τις εξελίξεις στο παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας και τις αλλαγές της ισχύος διεθνώς.
γ. Είναι αντιδραστικοί και μονόπλευροι υποστηρίζοντας τη διατήρηση του status quo.
δ. Τρέφουν συμπάθεια προς την θεοσέβεια και τον εθνικισμό που υπήρχε πριν το 1923.
ε. Τηρούν τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις ακόμη και στον εργασιακό τους χώρο.
στ. Θεωρούν επικίνδυνη κάθε περιοχή που ευρίσκεται πέραν των πολιτικών συνόρων της Τουρκίας, καθώς επίσης εκλαμβάνουν ως ύποπτους όλους τους αλλοδαπούς ακόμη και Τούρκους πολίτες που διαμένουν στο εξωτερικό.

Οι ακραίοι εθνικιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Όπως και οι θεοσεβούμενοι, έχουν χαμηλό επίπεδο γλωσσομάθειας και δεν έχουν εμπειρία καθηκόντων στο εξωτερικό.
β. Θεωρούν ως περίοδο σκότους και ζοφερότητας την περίοδο πριν το 1923.
γ. Είναι αντιδραστικοί και στον τρόπο σκέψης είναι συντηρητικοί μεταρρυθμιστές, υποστηρίζοντας ότι η διαφύλαξη της παραδοσιακής θεσμικής ταυτότητας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων αποτελεί θέμα ζωτικής σημασίας για την Τουρκία.

Οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: τους ατλαντιστές και τους ευρασιατιστές.

Οι ατλαντιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Έχουν καλή ακαδημαϊκή εκπαίδευση.
β. Διαθέτουν επαρκές επίπεδο γλωσσομάθειας και έχουν ως βασικό στόχο να υπηρετήσουν τουλάχιστον μια φορά στο εξωτερικό προκειμένου να αναβαθμίσουν το επαγγελματικό τους επίπεδο σύμφωνα με τα νατοϊκά δεδομένα.
γ. Ο τρόπος σκέψης τους εστιάζεται στο συνδυασμό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων των πρώτων χρόνων της ίδρυσης της τουρκικής Δημοκρατίας από τη μια πλευρά, καθώς επίσης της δομής και των επαγγελματικών κανόνων του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών από την άλλη.
δ. Θεωρούν τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις ως τμήμα του συστήματος ασφάλειας της Δύσης και ειδικότερα των Ηνωμένων Πολιτειών.
ε. Για αυτούς αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση η υιοθέτηση της αντίληψης που έχουν οι σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις της Δύσης, προκειμένου να ισχυροποιηθεί το κύρος των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων διεθνώς.

Οι ευρασιατιστές στρατιωτικοί έχουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α. Όπως και οι ατλαντιστές, έχουν καλή ακαδημαϊκή εκπαίδευση, διαθέτουν επαρκές επίπεδο γλωσσομάθειας και έχουν ως βασικό στόχο να υπηρετήσουν τουλάχιστον μια φορά στο εξωτερικό.
β. Είναι ανέντακτοι και έχουν αντιαμερικανική αντίληψη.
γ. Είναι προσανατολισμένοι προς τα κέντρα ισχύος της Ανατολής και είναι πολέμιοι του ΝΑΤΟ.
δ. Διακρίνονται για τη σφαιρική αντίληψη τους και δεν στερούνται ευρύτητας σκέψεως όπως συμβαίνει με τους ακραίους εθνικιστές.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι Τούρκοι στρατιωτικοί βάσει της επαγγελματικής νοοτροπίας τους διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: τους παρασιτικούς, τους πραγματιστές και τους μεταρρυθμιστές.

Οι παρασιτικοί στρατιωτικοί είναι φυγόπονοι, δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και επιβιώνουν σε βάρος των υπολοίπων συναδέλφων τους. Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονται πολλοί συνταγματάρχες, δεδομένου ότι η «δεξαμενή των συνταγματαρχών» αποτελεί το 12% του συνολικού αριθμού των αξιωματικών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ στο στρατό ξηράς το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 20%. Μάλιστα, στα στρατηγεία των γενικών επιτελείων και των μειζόνων σχηματισμών, αρκετοί από αυτούς χρησιμοποιούνται για να χειρίζονται τα φωτοτυπικά μηχανήματα. Υπόψη ότι, το αντίστοιχο ποσοστό στις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών είναι 3%, ενώ της Μ. Βρετανίας και του Ισραήλ είναι 2%.

Οι πραγματιστές στρατιωτικοί αποδέχονται την πραγματικότητα και προσαρμόζονται στο εκάστοτε «πολιτικο-στρατιωτικό» περιβάλλον. Είναι συντηρητικοί και αποφεύγουν κάθε ρίσκο. Θεωρούνται ως, οι περισσότερο κερδισμένοι μετά το 2010 μέχρι σήμερα, αφού το όνομα τους δεν υπήρχε σε καμία λίστα και οι πολιτικές τους πεποιθήσεις ήταν αδιευκρίνιστες.

Οι μεταρρυθμιστές στρατιωτικοί διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τους συντηρητικούς μεταρρυθμιστές και τους προοδευτικούς-εξωστρεφείς μεταρρυθμιστές. Οι συντηρητικοί μεταρρυθμιστές ασπάζονται την άποψη ότι, η παρούσα κατάσταση που επικρατεί στις ένοπλες δυνάμεις αποτελεί εκτροπή από τις αρχές του Ατατούρκ, ενώ οι πρώτες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να εστιασθούν στις ιδεολογικές αξίες του κεμαλικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά, οι προοδευτικοί-εξωστρεφείς μεταρρυθμιστές θεωρούν ότι, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να θέσουν ως κύριο στόχο τη μετεξέλιξη σύμφωνα με τις κοινωνικές αλλαγές, τις αλλαγές στις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις και τις αλλαγές στο παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας. Μάλιστα, αυτοί διακρίνονται για τη φονξιοναλιστική τους αντίληψη, βάσει της οποίας προηγείται η ανάλυση της κατάστασης και στη συνέχεια προτείνεται μια λύση, η οποία θα πρέπει να διασφαλίσει τη λειτουργική ισορροπία σύμφωνα με τις υπάρχουσες ανάγκες και συνθήκες.

Αυτό που προκύπτει από τις εκτιμήσεις έγκριτων Τούρκων αναλυτών, καθώς επίσης από την ανάλυση των στοιχείων που προαναφέρθηκαν και αποτυπώνονται στο ακόλουθο διάγραμμα, διαφαίνεται ότι η αλυσίδα διοικήσεως των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων συγκλίνει προς μια σύνθεση αποτελούμενη από ακραίους εθνικιστές, ευρασιατιστές και πραγματιστές. Φυσικά, η εκτίμηση αυτή κρίνεται σκόπιμο να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη από την ελληνική πλευρά για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που θα ακολουθήσουν.


Γίνεται μεγάλη συζήτηση για την κατάσταση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Πόσο πραγματικά αυτές έχουν επηρεασθεί μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016;

Η απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016 προκάλεσε ένα σημαντικό πλήγμα στη σκληρή ισχύ (hard power) της χώρας, το οποίο εστιάζεται στην αλυσίδα διοικήσεως των ενόπλων δυνάμεων, στις ανάγκες τους σε μόνιμο-επαγγελματικό προσωπικό, καθώς επίσης στη θεσμική τους αλλοίωση αναφορικά με τη βούληση και το δυναμισμό τους. Συγχρόνως όμως θα ήταν λάθος να μην επισημανθεί το γεγονός ότι, όλα αυτά αποκαθίστανται με σταδιακά αυξανόμενους ρυθμούς.

Επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, ως επί το πλείστον, η συγκρότηση, η διάταξη, ο επιχειρησιακός σχεδιασμός και τα εξοπλιστικά προγράμματα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν έχουν επηρεασθεί από το πραξικόπημα. Παρόλα αυτά, η αποκατάσταση του πλήγματος που αυτές υπέστησαν απαιτεί χρονικό διάστημα τουλάχιστον 2-3 χρόνια. Φυσικά, η εκτίμηση αυτή δεν αφορά στη δυνατότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να πραγματοποιήσουν μια επιχείρηση σε περιορισμένο τόπο και χρόνο αλλά στη δυνατότητα τους να εφαρμόσουν, στο σύνολο του, το Δόγμα της Εθνικής Στρατιωτικής Στρατηγικής τους και συγκεκριμένα το δόγμα των 2,5 πολέμων (Ελλάδα, Συρία και ΡΚΚ). Συνεπώς, θα ήταν λάθος αν θεωρηθεί ότι ο τουρκικός επιχειρησιακός σχεδιασμός στο Θέατρο Επιχειρήσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου έχει επηρεασθεί από το πραξικόπημα.

Ειδικότερα, η κατάσταση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων παρουσιάζεται ως εξής:

Αναδιοργάνωση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων: Στο πλαίσιο «ποινικοποίησης» των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο ενός νέου πραξικοπήματος, αποφασίσθηκε η έτι περαιτέρω αποδυνάμωση του παρεμβατικού τους ρόλου ως μια τέταρτη εξουσία, αφού:
α. Στις ένοπλες δυνάμεις ανατέθηκαν τα καθήκοντα της άμυνας της χώρας από εξωτερικές απειλές, ενώ η εσωτερική ασφάλεια θα αποτελεί πλέον ευθύνη της αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής.
β. Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, ενώ οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων Στρατού Ξηράς, Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας στον υπουργό Εθνικής Άμυνας.
γ. Άλλαξε η σύνθεση του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου, το οποίο θα αποτελείται από τον πρωθυπουργό, τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, τους αντιπροέδρους της κυβέρνησης, τους υπουργούς Δικαιοσύνης, Εξωτερικών, Εσωτερικών και Εθνικής Άμυνας, καθώς επίσης τους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων Στρατού Ξηράς, Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας. Σημειωτέον ότι, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο καθορίζει το στρατιωτικό δόγμα και τους κύριους στόχους των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ αποφασίζει για τις προαγωγές-αποστρατείες-τοποθετήσεις των ανωτάτων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων, καθώς επίσης λαμβάνει αποφάσεις για θέματα που άπτονται της στρατιωτικής νομοθεσίας και των στρατιωτικών κανονισμών. Επίσης, πριν το πραξικόπημα η σύνθεση του περιελάμβανε τον πρωθυπουργό ως πρόεδρο και μέλη τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, τους αρχηγούς των γενικών επιτελείων και της στρατοχωροφυλακής, καθώς επίσης όλους τους ανώτατους αξιωματικούς που φέρουν το βαθμό του στρατηγού, ναυάρχου και πτεράρχου.

Ακολούθως παρατίθεται το οργανόγραμμα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων μετά το πραξικόπημα.

Αριθμητική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων: Η δύναμη του στρατού ξηράς, του πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Μαρτίου 2017, ανέρχεται σε 407.317 άτομα εκ των οποίων το 41,60% είναι μόνιμο-επαγγελματικό προσωπικό. Η ανάλυση της δύναμης αυτής φαίνεται στον πίνακα που ακολουθεί. Πέραν τούτου, ας συνυπολογισθεί ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα πρόσληψης συμβασιούχων αξιωματικών και υπαξιωματικών για κάλυψη αναγκών των Κλάδων των ενόπλων δυνάμεων.

Αναφορικά με τις μαζικές αποστρατείες Τούρκων στρατιωτικών που συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα στο πραξικόπημα, αυτό δεν αποτελεί ένα καινοφανές φαινόμενο της τελευταίας περιόδου. Απεναντίας, αποτελεί μια διαχρονική παθογένεια που έχει τις ρίζες της στο στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο όταν είχε τον πλήρη έλεγχο της χώρας αποστράτευε όσα στελέχη, με τις πράξεις τους, καταδείκνυαν ότι δεν ασπάζονται και δεν σέβονται τις μεταρρυθμίσεις και τις αρχές του Ατατούρκ. Στη συνέχεια, η παθογένεια αυτή συνέχισε να υφίσταται από το καθεστώς Ερντογάν, το οποίο άλλαξε τα προηγούμενα κριτήρια των αποστρατειών και έδωσε βαρύτητα στην ιδιωτική ζωή των στρατιωτικών. Κατόπιν, μετά το 2013 ακολούθησαν οι διώξεις σε περίπου 1.000 στρατιωτικούς λόγω της εμπλοκής τους στις υποθέσεις Εργκένεκον και Βαριοπούλα, κλείνοντας έτσι ο πρώτος κύκλος μιας μετακεμαλικής σύγκρουσης που διήρκησε περισσότερο από μια δεκαετία περίπου. Σημειωτέον ότι, τότε είχαν φυλακισθεί 365 στρατιωτικοί (201 εν ενεργεία και 164 εν αποστρατεία) από τους οποίους οι 132 ήταν ανώτατοι, οι 208 ανώτεροι, οι 15 κατώτεροι και 10 υπαξιωματικοί. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά, στις 06-03-2014 με απόφαση του τότε προέδρου της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ άνοιξε ο δρόμος για την αποφυλάκιση τους και δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες προκειμένου να τους δοθεί αφενός γενική αμνηστία, αφετέρου χρηματική αποζημίωση σε αρκετούς από αυτούς για τη βλάβη που υπέστησαν.

Συνεπώς, δεν αποκλείεται η περίπτωση δρομολόγησης των διαδικασιών που ακολουθήθηκαν το 2014 και ένα μεγάλο μέρος αυτών που αποστρατεύθηκαν να επανέλθουν στην ενεργό υπηρεσία. Ήδη, τα πρώτα δείγματα άρχισαν να φαίνονται από τα εξής: πρώτον, από τους 280 πιλότους της πολεμικής αεροπορίας που συνελήφθησαν, οι 180 αφέθησαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στα καθήκοντά τους (σ.σ. είτε ήταν αθώοι, είτε έγιναν δηλωσίες), ενώ για τους υπόλοιπους 100 υπογράφηκε σχετικό παραπεμπτικό βούλευμα για να δικασθούν. Και δεύτερον, από την απόκλιση που υπάρχει μεταξύ του υπουργείου Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων αναφορικά με τις εκκαθαρίσεις. Συγκεκριμένα, το υπουργείο Άμυνας γνωστοποίησε ότι, μέχρι τις 31-01-2017 είχαν αποβληθεί από τις ένοπλες δυνάμεις 6.513 στελέχη, ενώ το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων, στον πίνακα της αριθμητικής δύναμης που δημοσιοποίησε στις 01-02-2017, εμφανίζει μείωση του μόνιμου στρατιωτικού προσωπικού κατά 12.595 άτομα σε σχέση με τον Ιούλιο 2016 πριν το πραξικόπημα.

Τουρκικές χερσαίες δυνάμεις: Δεν υπήρξε τροποποίηση της διάταξης των Χερσαίων Δυνάμεων και της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, πλην πέντε περιπτώσεων. Συγκεκριμένα, επισπεύτηκαν οι διαδικασίες μεταστάθμευσης της Σχολής Αεροπορίας Στρατού και των 180 περίπου αεροπορικών μέσων της από την Άγκυρα στην περιοχή ευθύνης της Στρατιάς Αιγαίου (Isparta) με αποτέλεσμα να αναβαθμίζεται η τουρκική απειλή έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου. Επίσης, τα επιθετικά ελικόπτερα που βρισκόταν στην Άγκυρα μεταστάθμευσαν στη Malatya της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Πέραν τούτου, στο πλαίσιο της απόφασης της τουρκικής κυβέρνησης ώστε να μην υπάρχουν μονάδες αρμάτων, ερπυστριοφόρων και πυροβολικού στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη:
α. Η Σχολή και το Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων από την Άγκυρα μεταστάθμευσε στο Şereflikochisar (130 χλμ νοτίως της Άγκυρας) και ένα μέρος τους, δύναμης 3.000 ατόμων, στην περιοχή ευθύνης της Στρατιάς Αιγαίου (Burdur) αναβαθμίζοντας την τουρκική απειλή.
β. Η 28η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από το Μamak της Άγκυρας μεταστάθμευσε στο Çankiri (85 χλμ βορειοανατολικά της Άγκυρας) και ένα μέρος αυτής στη Silopi (τουρκο-ιρακινά σύνορα).
γ. Η 2η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία μεταστάθμευσε από την Κωνσταντινούπολη στην περιοχή του Gaziantep-Kahramanmaraş (τουρκο-συριακά σύνορα), ενώ η 66η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία από την Κωνσταντινούπολη προωθήθηκε δυτικότερα στη Ραιδεστό και στο Çorlu.

Τουρκικές ναυτικές δυνάμεις: Δεν υπήρξε καμία τροποποίηση της διάταξης των επιχειρησιακών σχηματισμών της τουρκικής Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων. Υπό αυτήν την έννοια, η σύνθεση, η δομή και τα μέσα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, τα καθιστούν ικανό να διαδραματίσει κύριο ρόλο στην υλοποίηση των στρατηγικών στόχων της Τουρκίας και ικανό να διεξαγάγει αποτελεσματικά όλο το φάσμα των ναυτικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τουρκικές αεροπορικές δυνάμεις: Δεν υπήρξε τροποποίηση των επιχειρησιακών σχηματισμών της τουρκικής Διοίκησης Αεροπορικών Δυνάμεων, πλην της κατάργησης της 4ης Κύριας Αεροπορικής Βάσης (Akıncı της Άγκυρας) και ένταξης των μαχητικών αεροσκαφών της στην 1η, 3η και 5η Κύρια Αεροπορική Βάση που ευρίσκονται στο Eskişehir, στην Κonya και στο Merzifon αντίστοιχα.

Τουρκική Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής: Η αριθμητική δύναμη της (147.640 άτομα εκ των οποίων: 4.443 αξιωματικοί, 996 έφεδροι αξιωματικοί, 23.644 μόνιμοι υπαξιωματικοί, 54.138 επαγγελματίες οπλίτες, 60.989 κληρωτοί οπλίτες και 3.430 πολιτικοί υπάλληλοι), καθώς επίσης οι σχηματισμοί της συνόρων, καταδρομών και εκπαιδεύσεως έχουν καθαρά στρατιωτική δομή, ενώ το υλικό που αυτοί διαθέτουν (εκατοντάδες τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα και βαρύς οπλισμός) σε συνδυασμό με την πολεμική εμπειρία του προσωπικού, συνιστούν ένα σημαντικό παράγοντα στρατιωτικής ισχύος. Εκτός τούτου, ας επισημανθεί ότι, στην περιοχή των Μικρασιατικών Παραλίων έναντι των ελληνικών νησιών αλλά και στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης υπάρχουν σημαντικοί σχηματισμοί καταδρομών και εκπαιδεύσεως καταδρομών, οι οποίοι, σε περίοδο κρίσης ή πολέμου με την Ελλάδα, θα μπορέσουν εύκολα να μετασχηματισθούν σε σχηματισμούς μάχης αυξάνοντας τη μαχητική ισχύ των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται εμφανώς από την πρόσφατη αναδιοργάνωση της, βάσει της οποίας, η Ταξιαρχία Ειδικής Ασφάλειας και Καταδρομών (JÖAK), η νεοσυγκροτηθείσα 2η Ταξιαρχία Καταδρομών στη Bornova της Σμύρνης, καθώς επίσης η Διεύθυνση Πληροφοριών και το Συγκρότημα Πληροφοριών εντάχθηκαν κάτω από μια ενιαία διοίκηση.

Τουρκικές ειδικές δυνάμεις: Η μεγάλη αριθμητική δύναμη της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων (Bordo Bereli), της Διοίκησης Βατραχανθρώπων Επιθετικών και Αμυντικών Αποστολών, των σχηματισμών ειδικών δυνάμεων του στρατού ξηράς, της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας αποτελούν μια σημαντικότατη απειλή για την Ελλάδα με ιδιαίτερα μεγάλη πολλαπλασιαστική ισχύ. Συγκεκριμένα αναφερόμαστε σε μια δύναμη 80.000 περίπου ατόμων, με ποσοστό επαγγελματοποίησης που ξεπερνά το 70%.

Τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών: Με τον αριθμητικό και ποιοτικό εκσυγχρονισμό της σε ναυτικά και αεροπορικά μέσα, αυτή αποκτά συνεχώς πολύ σημαντικές δυνατότητες για διεξαγωγή επιχειρήσεων έρευνας-διάσωσης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες θα αναβαθμίσουν έτι περαιτέρω την υπάρχουσα απειλή. Μάλιστα, βάσει του στρατηγικού σχεδιασμού 2015-2019, το 2019 η εν λόγω διοίκηση προβλέπεται να διαθέτει 4 πλοία 1.700 τόνων τύπου κορβέτας, 4 πλοία 600 τόνων πολλαπλών ρόλων, 215 σκάφη διαφόρων τύπων, 20 ελικόπτερα, 3 αεροσκάφη, 6 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και 20 κινητά ραντάρ. Σημειώνεται ακόμη ότι, σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση, αυτή θα αποτελέσει ένα σημαντικό «εργαλείο» των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, δεδομένου ότι ο τομέας των αρμοδιοτήτων της επικεντρώνεται σε δύο πολύ κρίσιμους τομείς: την έρευνα-διάσωση και την παράνομη μετανάστευση, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για δημιουργία θερμού επεισοδίου και γενίκευσης της κρίσης.

Τουρκικοί εξοπλισμοί: Τα εξοπλιστικά προγράμματα έχουν αποδεσμευθεί από την εκάστοτε οικονομική κατάσταση (σ.σ. συμβαίνουν μετακυλήσεις, όχι όμως ακυρώσεις), ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η απεξάρτηση των εξοπλιστικών αναγκών της χώρας από το εξωτερικό. Σημειωτέον ότι, η εν λόγω εξάρτηση πριν από 15 χρόνια ανερχόταν στο 80%, το 2016 αυτή μειώθηκε στο 40% και ως επόμενος στόχος ετέθη η περαιτέρω μείωσή της στο 20%.
Στους πίνακες που ακολουθούν παρατίθενται τα αναλυτικά στοιχεία του προϋπολογισμού των ενόπλων δυνάμεων και φορέων ασφαλείας της Τουρκίας για τα έτη 2016 και 2017, καθώς επίσης τα ποσοστά κατανομής τους στον κρατικό προϋπολογισμό, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται το κόστος των εξοπλισμών. Από την ανάλυση των στοιχείων του προϋπολογισμού του 2017 σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2016 προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:
α. Ο προϋπολογισμός των ενόπλων δυνάμεων παρουσιάζει αύξηση 9,69% σε Τουρκικές Λίρες και μείωση 1,10% σε Ευρώ, λόγω της πτώσης του τουρκικού εθνικού νομίσματος σε σχέση με το Ευρώ.
β. Παρατηρείται σημαντική αύξηση στον προϋπολογισμό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΜİΤ) με ποσοστό 21,93% σε Τουρκικές Λίρες και 9,93% σε ΕΥΡΩ.
γ. Το γενικό σύνολο των προϋπολογισμών των ενόπλων δυνάμεων και των φορέων ασφαλείας παρουσιάζουν αύξηση 10,63% σε Τουρκικές Λίρες και μείωση 0,25% σε Ευρώ.
δ. Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι στην πραγματικότητα οι εν λόγω προϋπολογισμοί είναι πολύ μεγαλύτεροι, κατά 40% περίπου, απ’ ότι δημοσιοποιεί η εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι, σε αυτούς οι Τούρκοι δεν συνυπολογίζουν τους οικονομικούς δείκτες των ιδρυμάτων που ελέγχονται από τις ένοπλες δυνάμεις.

Συμπερασματικά, οι διαδικασίες που προσδίδουν σημαντική πολλαπλασιαστική ισχύ στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εστιάζονται στα εξής:
Πρώτον, στην επαγγελματοποίηση, ολικώς ή μερικώς, των ενόπλων δυνάμεων με ιδιαίτερη βαρύτητα στις ειδικές δυνάμεις.
Δεύτερον, στην επαύξηση των χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων με την απόκτηση αντίστοιχων μέσων και οπλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς.
Τρίτον, στην αναβάθμιση της παραγωγής στρατιωτικών πληροφοριών μεγάλου βάθους, αναγνώρισης και επιτήρησης του πεδίου μάχης.
Τέταρτον, στην αναβάθμιση των δυνατοτήτων ταχείας μεταφοράς δυνάμεων και στρατηγικών ενισχύσεων σε περιοχές κρίσεως.
Πέμπτον, στην χρησιμοποίηση του διαστημικού περιβάλλοντος ως παράγοντα στρατιωτικής ισχύος, καθώς επίσης στην επαύξηση των δυνατοτήτων σε ό,τι έχει να κάνει με τις επικοινωνίες, τον ηλεκτρονικό πόλεμο και τον κυβερνοπόλεμο.
Έκτον, στην απόκτηση δυνατοτήτων διεξαγωγής επιχειρήσεων ημέρα και νύκτα, ολοκλήρωσης μιας στρατιωτικής επιχείρησης σε σύντομο χρονικό διάστημα και εφόσον απαιτηθεί εξασφάλιση της συνέχισης αυτής και υποστήριξή της για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπόψη ότι, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» στη βόρεια Συρία συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι, η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί στρατιωτικές επιχειρήσεις πέραν των συνόρων και για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Και έβδομον, στην αποδέσμευση των εξοπλιστικών προγραμμάτων από την εκάστοτε οικονομική κατάσταση, καθώς επίσης στην απεξάρτηση των εξοπλιστικών αναγκών της χώρας από το εξωτερικό.

Ποιο είναι το γεωπολιτικό όραμα του Ερντογάν; Θα συνεχίσει την πορεία του προς τη Δύση ή θα επιλέξει άλλη πορεία;

Η ρητορική του Τούρκου προέδρου Δημοκρατίας τους τελευταίους μήνες συνιστά στρατηγική επιλογή της Τουρκίας του Ερντογάν, η οποία αφενός είναι διαχρονική, αφετέρου αποκαλύπτει εμφανώς για ακόμη μια φορά ότι ο τρόπος σκέψης των Τούρκων εστιάζεται σε τρεις παράγοντες: στη θρησκεία (Ισλάμ), στον εθνικισμό και στην ιστορία.
Με δεδομένο λοιπόν ότι, οι παράγοντες αυτοί έχουν ως κοινή συνισταμένη τη γεωγραφία, το νέο όραμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε να προβάλει ο Ερντογάν και οι κύκλοι που τον στηρίζουν, εστιάζεται σε πέντε «Κ»: Kore (Κορέα), Keşmir (Κασμίρ), Kudüs (Ιεροσόλυμα), Kürtler (Κούρδοι) και Kıbrıs (Κύπρος). Άλλωστε, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο Γιασάρ Τασκίν Κότς, ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στα πέντε «Κ» στις 16-09-2016, «Η ιστορία δεν ανατρέπεται και η γεωγραφία δεν τροποποιείται».

Το πρώτο «Κ», η Νότιος Κορέα δηλαδή, έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και θεωρείται ως ο «συνεργάτης-κλειδί», αφενός λόγω της προώθησης τεχνογνωσίας στην Τουρκία, αφετέρου λόγω της συμβολής της στην κατασκευή οπλικών συστημάτων μέσω της συμπαραγωγής.

Το δεύτερο «Κ», το Κασμίρ, αφορά στην υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία προς το Πακιστάν λόγω της διαμάχης που υπάρχει μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας για το Κασμίρ. Ως γνωστό οι δύο χώρες πολέμησαν μεταξύ τους τρεις φορές για το Κασμίρ, το 1948, το 1965 και το 1971, ενώ υπήρξαν πολλές περιπτώσεις εκδήλωσης συγκρουσιακών καταστάσεων περιορισμένης κλίμακας. Για να αντιληφθούμε τους πραγματικούς λόγους που η Τουρκία στηρίζει ένθερμα το Πακιστάν και γιατί το Κασμίρ αποτελεί το δεύτερο «Κ» του τουρκικού γεωπολιτικού οράματος, σας παραπέμπω στον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος πριν αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στο Πακιστάν στις 16-11-2016 δήλωσε ότι «Θα μπορέσουμε να αγοράσουμε πυρηνικά όπλα από το Πακιστάν. 3-5 αρκούν.». Συνεπώς, εμφανώς πλέον η Τουρκία προσανατολίζεται με αποφασιστικότητα από τα πυραυλικά συστήματα μέσου και μεγάλου βεληνεκούς σε μια πυρηνική αντίληψη για προμήθεια πυρηνικών όπλων. Σημειωτέον ότι, το Πακιστάν διαθέτει 100-120 πυρηνικές κεφαλές.

Αναφορικά με το τρίτο «Κ», για τους Τούρκους το «πρόβλημα του Kudüs δηλαδή της Ιερουσαλήμ» σύμφωνα με δηλώσεις τους υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Για το λόγο αυτό, την προσπάθεια της Τουρκίας να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ θα πρέπει να την εκλάβουμε ως επιφανειακή και εν δυνάμει υποψήφια για κατάρρευση.

Το τέταρτο «Κ» που αφορά στους Κούρδους και το κουρδικό πρόβλημα, το οποίο χαρακτηρίζεται για τη διαχρονικότητα του, την πολυπλοκότητα του και τις συγκρουσιακές καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί, ενώ η ακόλουθη άποψη του έγκριτου Τούρκου αρθρογράφου Hasan Cemal συνηγορεί υπέρ αυτής της άποψης: «Ο Ερντογάν, όπως και ο Τουργκούτ Οζάλ, επιχείρησε να πάρει στα χέρια του το “κουρδικό χαρτί” και για ένα διάστημα όλα πήγαιναν καλά. Ωστόσο, όταν άρχισαν να απειλούνται τα πολιτικά του συμφέροντα, άφησε το “κουρδικό χαρτί”, πήρε το όπλο στο χέρι και πάτησε το κουμπί του πολέμου. Τώρα η μόνη που δεν έχει το “κουρδικό χαρτί” στα χέρια της είναι η Τουρκία. Το “κουρδικό χαρτί” βρίσκεται στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών. Βρίσκεται στα χέρια της Ρωσίας. Βρίσκεται στα χέρια του Ιράν. Η Τουρκία πρέπει να πάρει στα χέρια της το “κουρδικό χαρτί”, το οποίο πρέπει να γίνει “χαρτί δημοκρατίας”, “χαρτί ελευθερίας” και “χαρτί ανθρωπίνων δικαιωμάτων”. Σε αντίθετη περίπτωση, το κουρδικό πρόβλημα θα οξυνθεί και θα έρθει μια ημέρα που η Τουρκία θα περιέλθει σε μια περιδίνηση παράνοιας και διαμελισμού.».

Και τέλος το πέμπτο «Κ», η Κύπρος δηλαδή, εστιάζεται στην επιδίωξη της Άγκυρας ώστε: αφενός, να αλλάξει το εδαφικό status quo της νήσου που προβλέπεται από τις διεθνείς συνθήκες, με κεντρικό άξονα το νομικό καθεστώς στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο. Και αφετέρου η ελληνική πλευρά να παραιτηθεί από τα κυριαρχικά δικαιώματα της στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, αναφορικά με την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Μάλιστα θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι, μετά την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, εφόσον γίνει αυτό, η επόμενη κίνηση της Άγκυρας θα εστιασθεί στον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου. Συνεπώς, το πέμπτο «Κ», για την Άγκυρα περιλαμβάνει και την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το είδος της στρατηγικής που θα πρέπει να εφαρμόσουν η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Εν τω μεταξύ, το επόμενο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αναμένεται ότι, η Άγκυρα θα κλιμακώσει την παραβατική συμπεριφορά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τούτο επιβεβαιώνεται από σχετική δήλωση του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαιράκ, βάσει της οποίας: α. Η Τουρκία αποφάσισε την προμήθεια πλατφόρμας γεωτρήσεων εντός του 2017. β. Η Άγκυρα, εντός του Απριλίου ή Μαΐου, θα αποστείλει στη Μεσόγειο το νέο πλοίο επιστημονικών ερευνών Oruç Reis, ενώ οι δραστηριότητες ερευνών και γεωτρήσεων από τώρα και στο εξής θα ακολουθήσουν μια πιο επιθετική διαδικασία. Σημειωτέον ότι, το Oruç Reis (σ.σ. άλλαξε η ονομασία του από Τurkuaz σε Oruç Reis) διαθέτει εξοπλισμό λήψεως δειγμάτων από τον βυθό σε βάθος 3.000 μέτρων. Τούτο κρίνεται σκόπιμο να αξιολογηθεί ανάλογα δεδομένου ότι, με το πλοίο αυτό η Άγκυρα θα αναβαθμίσει ποιοτικά την επιθετική διαδικασία που προανήγγειλε ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας.

Επιπρόσθετα, αναφορικά με την τουρκική εξωτερική πολιτική κρίνεται σκόπιμο να επισημανθούν τα εξής:

Πρώτον, οι χώρες που θεωρούνται από την τουρκική κοινωνία ότι αποτελούν απειλή για τη χώρα τους κατά σειρά προτεραιότητας είναι το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Συρία, το Ιράκ, η Αρμενία, το Ιράν, η Ρωσία και η Ελλάδα. Επισημαίνεται ότι, το 2016 η αντίληψη της τουρκικής κοινωνίας για ύπαρξη απειλής από την Ελλάδα σχεδόν διπλασιάσθηκε σε σχέση με το 2015.

Δεύτερον, αναφορικά με το θέμα της συνεργασίας με άλλες χώρες, παρατηρείται ένας ευρασιατικός προσανατολισμός, ενώ η αντίληψη συνεργασίας της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περιορισθεί στο ελάχιστο.

Τρίτον, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στη Μέση Ανατολή έπληξαν τον αλαζονικό μεγαλοϊδεατισμό που προέβαλε το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου με αποτέλεσμα η τουρκική κοινωνία να αρχίζει πλέον να αναθεωρεί τις απόψεις της αναφορικά με την ιδέα της ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.

Τέταρτον, η ισλαμοφοβία και η τουρκοφοβία εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας, η οποία, σε συνδυασμό με τον πολυπολιτισμό και το προσφυγικό, προσβλέπει σε μια επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων, κατά βάση προς δυσμάς. Μάλιστα αυτό που προκαλεί έντονη ανησυχία έχει να κάνει με το γεγονός ότι, το ερντογανικό κατεστημένο προχώρησε ένα βήμα περαιτέρω, επιδιώκοντας να μεταπλάσει την ισλαμοφοβία και την τουρκοφοβία, σε ισλαμοφασισμό και τουρκοφασισμό αντίστοιχα.
Στο σημείο αυτό, ας προβληματιστούμε από δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το πρώτο αφορά σε πρόσφατη προεκλογική συγκέντρωση στο Εσκισεχίρ, όπου ο Ταγίπ Ερντογάν απευθυνόμενος στους Τούρκους που διαμένουν στο εξωτερικό, είπε τα εξής: «Η απάντηση σας στην Ευρώπη για τις αδικίες που υφίστασθε είναι μια. Αντί για τρία παιδιά να αποκτήσετε πέντε παιδιά.».
Και το δεύτερο έχει να κάνει με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης Bεϊσί Καϊνάκ, ο οποίος επικαλούμενος πληροφορίες από το Ιράν ανέφερε ότι τρία εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες στην πλειοψηφία τους Αφγανοί και Πακιστανοί κινούνται με προορισμό την Τουρκία, επισημαίνοντας ότι αυτοί έχουν ως πρόθεση να μην παραμείνουν στην Τουρκία αλλά να μεταβούν στην Ευρώπη. Ήδη οι πρώτοι έχουν φθάσει στην πόλη Van της ανατολικής Τουρκίας. Πέραν από αυτούς, ο Καϊνάκ επεσήμανε ότι 300.000 Σύριοι πρόσφυγες που βρίσκονται στην Τουρκία σχεδιάζουν να περάσουν στην Ευρώπη, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η Τουρκία εκτιμά ότι θα υπάρξει ένα νέο κύμα Σύριων προσφύγων από την περιοχή δυτικά του Χαλεπίου.
Διαπιστώνεται λοιπόν ότι, η τουρκική επεμβατική πολιτική πέραν των συνόρων αποκτά ακόμη μια διάσταση, τη δημογραφική. Φυσικά, αυτή αν συνδυασθεί με τη γήρανση του πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς επίσης με την ίδρυση πολιτικών φορέων ελεγχομένων πλήρως από την Άγκυρα στις εν λόγω χώρες, καθίσταται σαφής η απειλή που δημιουργείται, της οποίας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά την καθιστούν ασύμμετρη.

Και πέμπτον, με δεδομένο ότι, το βόρειο Ιράκ, η Συρία και η Kύπρος-Ανατολική Μεσόγειος-Αιγαίο θεωρούνται από την Άγκυρα ως ασύμμετρα Θέατρα Επιχειρήσεων, είναι προφανές ότι η εξωτερική της πολιτική είναι και θα συνεχίσει να είναι ασύμμετρη, στηριζόμενη σε μια ασύμμετρη στρατηγική.

Εν τω μεταξύ, σε περίπτωση διαμελισμού της Συρίας και του Ιράκ εκτιμάται ότι, η Τουρκία θα θέσει θέμα αμφισβήτησης κάθε συμφωνίας οριοθέτησης των συνόρων της με αυτές τις χώρες και συνεπώς θα επιδιώξει, είτε με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων είτε με την προσφιλή της τακτική της δημιουργίας τετελεσμένων, να διευρύνει εμμέσως ή αμέσως τα σύνορα της προς νότο. Εμμέσως, μέσω του ελέγχου τμήματος των κρατικών οντοτήτων που θα δημιουργηθούν σε περίπτωση διαμελισμού του Ιράκ και της Συρίας, επιφορτιζόμενη το ρόλο του «μεγάλου αδελφού» και έχοντας ως modus operanti τη δημιουργία και έλεγχο του ψευδοκράτους στην Κύπρο. Και αμέσως, μέσω της δημιουργίας Ασφαλών Περιοχών (Güvenli Βölgeler) ή Περιοχών Χωρίς Προβλήματα (Sorunsuz Βölgeler) από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις πέραν των τουρκικών συνόρων, είτε θέτοντας ως νομική βάση το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του Ο.Η.Ε. αναφορικά με το δικαίωμα αυτοάμυνας, είτε επικαλούμενη τη ανθρωπιστική διάσταση ενός ενδεχομένου κύματος προσφύγων από το βόρειο Ιράκ και τη Συρία προς την Τουρκία. Μάλιστα, η επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη (Fırat Kalkanı)» και συγκεκριμένα οι στρατιωτικοί, πολιτικοί και οικονομικοί της στόχοι κρίνεται σκόπιμο να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής διότι αποκαλύπτουν με τον πιο εμφανή τρόπο τον τουρκικό τρόπο σκέψης για το θέμα αυτό. Το επισημαίνω αυτό διότι η Άγκυρα έχει ήδη σχεδιάσει την πραγματοποίηση δύο αντίστοιχων επιχειρήσεων, εφόσον διαμορφωθεί κατάλληλο διεθνές περιβάλλον. Η πρώτη αφορά στο βόρειο Ιράκ στα σύνορα Ιράκ-Συρίας στην οποία, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, θα δοθεί η ονομασία «Ασπίδα του Τίγρη (Dicle Kalkanı). Και η δεύτερη επιχείρηση εντός του συριακού εδάφους κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων, βορειοδυτικά του Idlib, όπου το καθεστώς Άσαντ πραγματοποίησε την πρόσφατη επίθεση με τοξικά αέρια στους αντικαθεστωτικούς.

Ποια είναι η αντίληψη της τουρκικής κοινωνίας για το δημοψήφισμα και τι προκύπτει απ’ όσα έχει υποσχεθεί ο Ερντογάν στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου;

Οι κύριες αλλαγές του νέου Συντάγματος, εφόσον υπερισχύσει το ΝΑΙ θα αφορούν στα εξής:
Πρώτον, θα αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών από 550 σε 600.
Δεύτερον, η ηλικία των βουλευτών θα μειωθεί από το 25ο στο 18ο έτος.
Τρίτον, η εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας και των βουλευτών θα πραγματοποιείται κάθε πέντε έτη. Σημειωτέον ότι, οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν στις 3-11-2019, εφόσον υπερισχύσει το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.
Τέταρτον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα αποκόπτει τους δεσμούς με το κόμμα του και θα έχει θητεία για δύο περιόδους.
Πέμπτον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται με απόλυτη πλειοψηφία.
Έκτον, η εκτελεστική εξουσία της χώρας θα μεταφερθεί στον πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Έβδομον, καταργείται το υπουργικό συμβούλιο.
Και όγδοο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα διορίζει και θα παύει από τα καθήκοντα τους, τους αντιπροέδρους και τους υπουργούς.

Ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου 2017 παρατηρείται αύξηση της συσπείρωσης των Τούρκων κάτω από τη σκέπη της τουρκικής ταυτότητας, του Ισλάμ και του εθνικισμού, ενώ η στρατηγική που εφαρμόζει ο Ταγίπ Ερντογάν εστιάζεται σε τρεις άξονες, οι οποίοι τον δικαίωσαν στις εκλογικές αναμετρήσεις του παρελθόντος.
Ο πρώτος παραπέμπει στο «one man show».
O δεύτερος στη φράση «κερδίζω, πολλαπλασιάζοντας την ένταση και τις συγκρούσεις» .
Και ο τρίτος στις προεκλογικές υποσχέσεις και παροχές.

Σε ό,τι έχει να κάνει με την εκλογική πρόθεση των ψηφοφόρων, αυτή αναλύεται ως ακολούθως:

Πρώτον, οι λόγοι που οι Τούρκοι επιθυμούν το προεδρικό σύστημα, κατά σειρά προτεραιότητας, έχουν να κάνουν με τα εξής: α. Θα αρθούν τα εμπόδια στη διακυβέρνηση της χώρας. β. Επειδή υποστηρίζουν τον Ερντογάν. γ. Θα περιορισθούν οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Και τέλος αυτό θα συμβάλει στην ανάπτυξη της χώρας.

Δεύτερον, οι λόγοι που οι Τούρκοι δεν επιθυμούν το προεδρικό σύστημα, κατά σειρά προτεραιότητας, έχουν να κάνουν με τα εξής:
α. Θα κλιμακωθεί η πόλωση στην κοινωνία.
β. Η δημοκρατία θα υποστεί πλήγμα.
γ. Θα υπάρξει μια μονοπρόσωπη διακυβέρνηση της χώρας.
δ. Το σύστημα αυτό δεν συνάδει με την Τουρκία.
Και τέλος επειδή εναντιώνονται με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Και τρίτον, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις: α. Περιορίσθηκε ο αριθμός των αναποφάσιστων στο 4-5% και οι οποίοι στην πλειοψηφία τους δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν. β. Οι πόλεις που θα κρίνουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη. γ. Το ερντογανικό στρατόπεδο εκτιμά ότι θα υπερισχύει το ΝΑΙ με 54%, ενώ τις τελευταίες 10 ημέρες παρατηρείται μια ανοδική τάση. δ. Το αντιερντογανικό στρατόπεδο εκτιμά ότι θα υπερισχύσει το ΟΧΙ με 56,5%. ε. Η ποιοτική διαφορά των δημοσκοπήσεων των ερντογανικών έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές παραπέμπουν στο σύνολο της τουρκικής επικράτειας, ενώ των υποστηρικτών του ΟΧΙ σε συγκεκριμένες περιοχές όπου ο Ερντογάν δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής.

Επίσης, ένα άλλο ζήτημα που τίθεται είναι ότι, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα αλλάξει τον πολιτικό χάρτη της Τουρκίας. Ειδικότερα, εάν υπερισχύσει το ΝΑΙ εκτιμάται ότι θα τεθεί θέμα αλλαγής της ηγεσίας του ρεπουμπλικανικού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP. Από την άλλη πλευρά, σε περίπτωση που υπερισχύσει το ΟΧΙ δεν θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές και ο Ερντογάν θα συνεχίσει τα καθήκοντα του με τις διευρυμένες αρμοδιότητες που έχει σύμφωνα με το άρθρο 104 του Συντάγματος που φρόντισε ήδη να ψηφισθούν.

Τι επίλογο θα βάζατε σε όλα τα στοιχεία που μας παραθέσατε;

Μια ορθή στρατηγική εκτίμηση, μεταξύ άλλων προϋποθέτει το εξής: «Αντί να επικεντρωνόμαστε μόνο σε άτομα και εν προκειμένω για την Τουρκία στον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, κρίνεται σκόπιμο να επικεντρωνόμαστε στην κοινωνία, στο σύνολο του κρατικού μηχανισμού και στο έθνος.». Συνεπώς, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, η πολιτική σοφία για την αντιμετώπιση της ασύμμετρης πλέον τουρκικής επεμβατικής πολιτικής πέραν των συνόρων της θα πρέπει να εστιασθεί σε μια αρχή [στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη, ενώ τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα (Σουν Τζου)] και σε έξι άξονες: τον πολιτικό, τον διπλωματικό, τον οικονομικό, τον κοινωνικο-πολιτιστικό, καθώς επίσης τους άξονες άμυνας και ασφάλειας.

Υπό αυτήν την έννοια θα ήταν χρήσιμο να έχουμε υπόψη μας τις ακόλουθες φράσεις που χρησιμοποίησαν κατά διαστήματα Τούρκοι αρχηγοί γενικών επιτελείων σε ομιλίες που πραγματοποίησαν σε στρατιωτικές σχολές της χώρας τους:
  1. «Μη λησμονείτε ότι η παράδοση μας στηρίζεται στο μυαλό των νεκρών και όχι στο νεκρό μυαλό. Άλλωστε ο αριθμός των νεκρών είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των ζωντανών».
  2. «Οι κοινωνίες, που ζουν από τύχη και οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι να βασίζονται σε στέρεα στηρίγματα για να φθάσουν στους εθνικούς τους στόχους στο μέλλον, δεν θα μπορέσουν να περπατήσουν με σίγουρα βήματα στο μέλλον».
  3. «Δεν θα μπορέσετε να πλάσετε το μέλλον με το να βλέπετε μόνο όνειρα. Οι αλήθειες του παρελθόντος είναι οι πραγματικότητες του σήμερα και οι προβλέψεις του μέλλοντος. Πρέπει να δεχθούμε πως αρκετά προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι λανθασμένες λύσεις του παρελθόντος».
  4. «Σ΄ αυτήν την πορεία και σ’ αυτήν τη ζωή θα μάθουμε πολλά νέα πράγματα, αλλά δυστυχώς ως επί το πλείστον θα τα μάθουμε χάνοντας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι να μαθαίνεις χάνοντας, αλλά να μαθαίνεις κερδίζοντας».
  5. «Ένας έξυπνος εχθρός είναι προτιμότερος από έναν ανεγκέφαλο και ανόητο φίλο».
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου