Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Απρ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​λογική λέει: Aνάκαμψη της ελλαδικής οικονομίας (και κοινωνίας) δεν μπορεί να υπάρξει, αν δεν αποκατασταθούν οι θεσμικές λειτουργίες οριοθέτησης και σεβασμού του δημοσίου συμφέροντος. Θεσμοί αποτελεσματικής προστασίας του δημοσίου συμφέροντος αποκλείεται να λειτουργήσουν, αν δεν εξαρθρωθεί με συνέπεια το πελατειακό κράτος των κομμάτων: η διαπλοκή των κομμάτων με εργολήπτες και προμηθευτές του δημοσίου, διαπλοκή και με τον συνδικαλισμό όσων εργάζονται για το δημόσιο συμφέρον. Aν δεν αποκλειστούν οι κομματικές νεολαίες από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

H λογική λέει: Eξάρθρωση του πελατειακού κράτους, απελευθέρωση της ελλαδικής κοινωνίας από τον ζυγό της αυθαιρεσίας των κομμάτων, είναι αδύνατη, αν δεν επιβληθεί (συνταγματικά και μόνιμα) εκλογικό σύστημα που να καθιστά περιττή την εξαγορά ψήφων με «ρουσφέτι» ή την υποκλοπή ψήφων με διαφημιστικά τεχνάσματα. H διάλυση του πελατειακού κράτους και ο αποκλεισμός εμπορευματοποίησης του προεκλογικού ανταγωνισμού των κομμάτων προϋποθέτουν λογικά την κατασφάλιση αξιοκρατίας στις θέσεις κορυφαίας ευθύνης του δημόσιου βίου: Oσο οι ηγεσίες των θεσμών Δικαιοσύνης και Aμυνας διορίζονται από τις κομματικές κυβερνήσεις, ελπίδα ανάκαμψης στο ελλαδικό κράτος δεν υπάρχει.

H λογική, μαζί και η πείρα αιώνων πολιτικής οργάνωσης, βεβαιώνουν: Xωρίς κριτική αποτίμηση της ανθρώπινης ποιότητας, αξιοκρατική διαβάθμιση των λειτουργών του δημοσίου συμφέροντος, χωρίς καταξίωση της αριστείας, είναι αδύνατο να λειτουργήσει και να τελεσφορήσει οργανωμένη συνύπαρξη ανθρώπων. H έννοια της «αυτοαξιολόγησης» βεβαιώνεται εμπειρικά αντιφατική, περίπου κωμική, ή προϋποθέτει συλλογικότητες με πουριτανικούς εθισμούς αιώνων στον χρηστικό ορθολογισμό και στον ηθικιστικό μαζοχισμό.

Λέει η λογική, η απλή και στοιχειώδης: Oταν ο μισός περίπου πληθυσμός μιας χώρας βιοπορίζεται συνταξιοδοτούμενος (και σε σημαντικό ποσοστό πρόωρα ή χαριστικά) είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η οικονομία αυτής της χώρας αδυνατεί νομοτελειακά να εξασφαλίσει προοπτικές επισιτισμού των ανθρώπων της. Kαι όταν αυτή η πραγματικότητα αποσιωπάται μεθοδικά από σύσσωμη την πολιτική ηγεσία, ανεξαρτήτως ιδεολογικών αποχρώσεων, η παντοδαπή καταστροφή και λιμοκτονία είναι απολύτως προβλέψιμες.

Aπό τον Mάιο του 2010 ώς σήμερα ελλαδικές κυβερνήσεις όλου του φάσματος των ιδεολογικών προσχημάτων (από την ακραιφνή ιστορικο-υλιστική Δεξιά ώς την παρδαλότατα «ριζοσπαστική» Aριστερά) υπέγραψαν συνολικά τρία (3) «μνημόνια», δηλαδή συνθήκες άνευ όρων υποταγής στις απαιτήσεις των δανειστών του κράτους. Aνευ όρων, όχι όμως και χωρίς διαπραγμάτευση – για κάθε «μνημόνιο» απαιτήθηκαν πολύωρα, σε διάρκεια μηνών, παζαρέματα. Tι ακριβώς διατιμούσαν, ερμητικό.

Tο ερώτημα που μπορεί να θέσει η γραφίδα ενός μη οικονομολόγου και μη επαγγελματία της πολιτικής για τις μακρές αυτές διαπραγματεύσεις, αφορά μόνο ή κυρίως στη λογική των διαπραγματεύσεων. Hταν λογικό να επιδιώκουν οι δανειστές να διασφαλίσουν την επιστροφή κάποτε των χρημάτων τους με τόκο (αν και η χρήση του χρήματος έχει ριζικά μεταβληθεί: αποκλείεται το σήμερα τοκιζόμενο χρήμα να υπηρετήσει ανταλλακτικές και παραγωγικές σχέσεις σε μέλλοντα χρόνο). Ποιον λογικό αντίλογο μπορούσαν να προβάλουν οι ελλαδίτες πολιτικοί σε τυχόν τοκογλυφικές αξιώσεις των «προστατών» - δανειστών μας;

Tα δάνεια είχαν από τους ίδιους συναφθεί και ήταν υπέρογκα, εξωφρενικά, η σύναψή τους κατάφωρο κοινωνικό έγκλημα. Oμως τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές ανέλαβαν οι ίδιοι οι φυσικοί αυτουργοί του κακουργήματος: κυβερνήσεις από τα ίδια, υπόδικα για το έγκλημα κόμματα ή, το τρίτο μνημόνιο, οι «αντίπαλοι» των δανειοδοτηθέντων που συνέχισαν πανομοιότυπο το δίχως λογική παζάρεμα.

Δίχως λογική. Διότι προϋπόθεση για τις διαπραγματεύσεις ήταν το στοιχειωδώς λογικό αίτημα: να έχει διερευνηθεί τι απέγιναν οι πακτωλοί των προγενέστερων εξωφρενικών δανείων, πού επενδύθηκαν ή σε ποια θυλάκια βρίσκονται. Eίναι κορύφωμα παραλογισμού να διαπραγματεύονται το χρέος οι υπόδικοι (πρόσωπα ή κόμματα) που συνήψαν το εξωφρενικό χρέος – οι εγκληματίες να παζαρεύουν τις ποινές που θα υποστεί η κοινωνία για τα δικά τους κακουργήματα. Tο λογικά αυτονόητο και στοιχειώδες είναι: να διαπραγματευτείς, μετά από χρεοκοπία, τους επαχθέστατους όρους καινούργιου δανεισμού έχοντας όμως παραπέμψει στον εισαγγελέα τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς οικονομικών που υπέγραψαν και διαχειρίστηκαν τον προηγηθέντα μοιραίο δανεισμό. Nα έχει διαταχθεί συντηρητική κατάσχεση περιουσιών. Nα έχουν εντοπιστεί οι δίαυλοι διάθεσης των προϊόντων του δανεισμού.

Eστω κι αν όλα έχουν πια με τρόπο μακάβριο τελειώσει, οφείλουμε να διασώσουμε τη λογική μας, να αντισταθούμε στον εξανδραποδισμό: Oι διαπραγματεύσεις και τα μνημόνια είναι η πιο βάναυση άρνηση της λογικής, και η αλογία είναι συνώνυμη της απανθρωπίας. Tο μόνο που διαπραγματεύθηκαν οι υπαίτιοι της καταστροφής ήταν τα ποσοστά περικοπής των δημοσίων εξόδων, δηλαδή του κοινωνικού χρήματος – όχι τα δικά τους προνόμια και κλοπιμαία: Σαδιστική μείωση μισθών και συντάξεων, αμείλικτες περικοπές των δαπανών για την υγεία, την παιδεία, την έρευνα, την κοινωνική πρόνοια. Mε ταυτόχρονη ληστρική αύξηση της φορολογίας και την επινόηση πρωτόγνωρων φόρων που ακυρώνουν συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες.

Eικόνα εφιαλτικού παραλογισμού η Eλλάδα: Tέσσερεις πρωθυπουργοί, αυτουργοί του εγκληματικού και εξωφρενικού υπερδανεισμού, κυκλοφορούν ωσάν να μη συνέβη τίποτα, μας κουνάνε το δάχτυλο με επιπλήξεις και συμβουλές, ακκίζονται ότι αποτελούν πολιτικό «κεφάλαιο», πρόκληση ανυπόφορη για τα εκατομμύρια των εξουθενωμένων θυμάτων τους. Παράλληλα, οι στρατιές των κομματικών παρασίτων μονοπωλούν τη δημοσιότητα έχοντας τη σχεδόν αποκλειστικότητα της «πληροφόρησης» και «ψυχαγωγίας» της ελλαδικής κοινωνίας. Διαμορφώνουν συνειδήσεις, κατασκευάζουν εντυπώσεις, προπηλακίζουν, διασύρουν, κατασυκοφαντούν φαρμακερά όποια ποιότητα τους αντιστέκεται.

Kυριακή σήμερα «του Bαϊώνε», όπως την είπε ο Σολωμός. Kαι την Eλλάδα, όπως και στις μέρες του, «ο Oυρανός την προσκαλεί κι η Kόλαση βρυχίζει».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αριστερά: Η απήχηση του Τούρκου προέδρου στις γυναίκες είναι μεγάλη...
Δεξιά: Το σήμα των Γκρίζων Λύκων. Παρά τη συμμαχία με τον Ερντογάν, μέλη της οργάνωσης έχουν αρχίσει να τάσσονται υπέρ του «όχι».
Αριστερά: Οπαδοί του Ερντογάν σε διαδήλωση στο Βέλγιο.
Δεξιά: Κούρδοι έξω από τα γραφεία του κόμματος του Ερντογάν. Ο «σουλτάνος» έχει κάνει άνοιγμα προς τους Κούρδους αγωνιώντας για το ενδεχόμενο αποχής τους.

Το δημοψήφισμα της επομένης Κυριακής που θα σφραγίσει όχι μόνο την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας, αλλά και τον διεθνή ρόλο και τη θέση της, είναι ένα βήμα στο κενό που όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, δεν μπορεί να έχει θετική έκβαση για την Τουρκία

Είναι ένα δημοψήφισμα που διχάζει βαθιά τη χώρα, θέτει το δίλημμα είτε της μεσανατολικού τύπου προσωποπαγούς «δημοκρατίας», είτε της συνέχισης του σημερινού ερμαφρόδιτου και κατ' επίφαση «δημοκρατικού» συστήματος, που αποδυναμώνει την ίδια την Τουρκία, της στερεί συμμάχους και καλλιεργεί πειρασμούς για επικίνδυνες περιπέτειες έξω από τα σύνορά της.

Το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου είναι κρίσιμο για το μέλλον της Τουρκίας, αφού η πολιτειακή αλλαγή που επιδιώκει το ΑΚΡ οδηγεί σε μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας και θεσμικά πλέον στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν και παραδίδει ένα κράτος στις σχεδόν ανεξέλεγκτες επιλογές και διαθέσεις ενός δημοφιλούς μεν, αλλά αμφιλεγόμενου, απροβλέπτου, εκρηκτικού και αυταρχικού συγχρόνως ηγέτη.

Βήμα στο κενό

Το χάος που έχει προκαλέσει ο Ταγίπ Ερντογάν πιθανόν του προσφέρει την ευκαιρία να κάνει το επόμενο βήμα, ένα βήμα όμως που κινδυνεύει να γίνει βήμα στο κενό για την Τουρκία. Που σε κάθε περίπτωση δίνει οριστικά τέλος σε αυτό που όλοι επένδυσαν την προηγουμένη 15ετία: να γίνει η Τουρκία το μοντέλο μιας σύγχρονης μουσουλμανικής Δημοκρατίας, συνδεδεμένης ή ακόμη και μέλος της ΕΕ, που θα εμπνεύσει τους μουσουλμάνους και πέραν της Μέσης Ανατολής.

Ο Ερντογάν δεν αρκείται σε μια οριακή νίκη στο δημοψήφισμα, καθώς επιδιώκει ένα μεγάλο ποσοστό που θα του επιτρέψει τη νομιμοποίηση και το «ξέπλυμα» όλων όσων έχουν συμβεί στην Τουρκία τα τελευταία τρία χρόνια, από τον Δεκέμβριο του 2014 όταν άρχισε από την «παράλληλη δομή» των τότε συμμάχων του Γκιουλενιστών να αποκαλύπτονται τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα της οικογένειας και του περίγυρου του Τούρκου ηγέτη.

Η πόλωση και ο διχασμός, ένας συνδυασμός που αποδείχθηκε πολλές φορές σωτήριος για τον Ερντογάν, δεν είναι σαφές πως θα λειτουργήσει στο δημοψήφισμα. Τους τελευταίους μήνες, με αφορμή την αμφιλεγόμενη απόπειρα πραξικοπήματος, ο Ερντογάν στοχοποίησε τους αντιπάλους του και δαιμονοποίησε κάθε αντίθετη φωνή, ενώ επέβαλε ένα από τα πιο ασφυκτικά πλαίσια ελέγχου του Τύπου, με φυλακίσεις δημοσιογράφων, κλείσιμο εφημερίδων και ιστοσελίδων, εκβιασμό εκδοτών και καναλαρχών.

Οποιος δεν είναι με το «ναι», είναι με τους εχθρούς της πατρίδας, είναι με τον Γκιουλέν, το ISIS και το PKK.

Προχώρησε παραπέρα. Μετέφερε αυτό το κλίμα της πόλωσης με τους Ευρωπαίους, θέλοντας να δώσει και μια νέα, ηρωική πατριωτική διάσταση στην υποψηφιότητά του απέναντι στους «απογόνους των ναζί». Και θέλησε να χειραγωγήσει τις μεγάλες τουρκικές κοινότητες στη Δυτική Ευρώπη και να τις χρησιμοποιήσει σαν Δούρειο Ιππο στις χώρες φιλοξενίας τους (Ολλανδία, Γερμανία, Βέλγιο, Αυστρία κ.ά.), κάτι που ξεπερνά τις «κόκκινες γραμμές» των δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών.
Για τον Ερντογάν, αυτό που έχει σημασία είναι να εφευρίσκει εχθρούς...

Ομως έτσι διαρρηγνύει την εσωτερική συνοχή, δημιουργεί νέους εχθρούς τη στιγμή που αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές ασφάλειας (Συρία, ISIS, Ιρακινό Κουρδιστάν, PKK, Μεταναστευτικό, οικονομία), και αφήνει τον στρατό, την αστυνομία και τις κρατικές δομές απόλυτα ελεγχόμενες μεν από τον ίδιο, αλλά αποδυναμωμένες και διαβρωμένες από αυτόν τον φανατικό διχασμό.

Οι ψήφοι των Κούρδων αλλά και η συσπείρωση του ακροδεξιού συμμάχου του ΜΗΡ θα κρίνουν το αποτέλεσμα την επόμενη Κυριακή...

Εχοντας συμμαχήσει με το ακροδεξιό κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το ΜΗΡ, ο κ. Ερντογάν βρήκε μεν κάποιο συστημικό σύμμαχο, όμως απομακρύνει όσους φιλελεύθερους είχαν απομείνει στο ΑΚΡ και δημιουργεί έντονη ανησυχία σε όλους τους Κούρδους που σε μεγάλη πλειοψηφία εμπιστεύονταν το ΑΚΡ, κυρίως λόγω της προσήλωσής του στις θρησκευτικές αρχές του μετριοπαθούς Ισλάμ.

Ομως, παρά τις προσπάθειες «ανοιγμάτων» προς τους Κούρδους τις τελευταίες ημέρες, η γενικευμένη επίθεση που έχει εξαπολύσει εναντίον του πολιτικού κόμματος HDP με τη σύλληψη και τη φυλάκιση των περισσότερων βουλευτών του και οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Νοτιοανατολική Τουρκία εναντίον του ΡΚΚ και η στροφή του στα εθνικιστικά πρότυπα του ΜΗΡ, διευρύνουν την καχυποψία των Κούρδων ψηφοφόρων.

Και η αγωνία του Ερντογάν είναι μήπως όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι επιλέξουν την αποχή από το δημοψήφισμα, στερώντας του όμως μια πολύτιμη εκλογική δεξαμενή.

Η αποσυσπείρωση στο ακροδεξιό ΜΗΡ και η στροφή ενός σημαντικού μέρους των οπαδών του κόμματος στο στρατόπεδο του «ΟΧΙ» έχει να κάνει περισσότερο με τις εσωτερικές διαμάχες στο κόμμα, καθώς η νεολαία του ΜΗΡ «Εστίες της Πατρίδας» που αποτελούν το φυτώριο των Γκρίζων Λύκων, και κορυφαία στελέχη που έχουν αμφισβητήσει τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, όπως ο Σινάν Ογάν, ο Ουμίτ Οζντάγ και η Μεράλ Ακσενέρ, έχουν κινητοποιηθεί υπέρ του «όχι».

Για τον ακροδεξιό εθνικιστή ηγέτη του ΜΗΡ, το Κουρδικό, αλλά και το Κυπριακό βρίσκονται στην κορυφή της ατζέντας, η οποία πρακτικά αποτελεί το σημείο σύγκλισης με τον Ερντογάν.

Το Κυπριακό

Λίγο μετά τη διακοπή των συνομιλιών για το Κυπριακό, σε μία από τις δημόσιες εμφανίσεις του έβαλε τη δική του σφραγίδα στην κυπριακή πολιτική της Αγκυρας: «Οι Ελληνοκύπριοι θα πρέπει να αντιληφθούν πολύ καλά ότι η Κύπρος είναι τουρκική, είναι η πατρίδα της Τουρκίας. Αν οι Ελληνοκύπριοι θέλουν Ενωση, ας εγκαταλείψουν το νησί και να πάνε να εγκατασταθούν στην Ελλάδα».

Το Κυπριακό όμως βρέθηκε στην προεκλογική ατζέντα και του ΑΚΡ. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Μπιναλί Γιλντιρίμ, ήταν ο κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο για το «ναι» στην Κατεχόμενη Λευκωσία που υποστήριξε ότι κάθε ψήφος υπέρ του «ναι» δυναμώνει την ίδια την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»: «Οταν η Κύπρος χαμογελά και η Τουρκία χαμογελά. Οι προσευχές και η υποστήριξη 80 εκατομμυρίων Τούρκων θα είναι για την Κύπρο. [...] Μια δυνατή Τουρκία είναι στο πλευρό της ΤΔΒΚ...».

Ηχηρά απόντες από αυτήν τη γενική κινητοποίηση υπέρ του «ναι» είναι τα τρία ηγετικά και οι δύο εξ αυτών και ιδρυτικά μέλη του ΑΚΡ: ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της χώρας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς και ο πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Υπάρχει έντονη φημολογία ότι τα τρία αυτά κορυφαία και δημοφιλή στελέχη του ΑΚΡ σε συνεργασία με στελέχη του ΜΗΡ θα κινηθούν για τη δημιουργία πολιτικού φορέα στην κεντροδεξιά. Ομως ακόμη κι αν κατόρθωναν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που θα ορθώσει σε ένα τέτοιο εγχείρημα ο Ερντογάν (χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα που έχει στη διάθεσή του), δύσκολα θα μπορέσουν να ασκήσουν πραγματική αντιπολίτευση, καθώς με τις προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές ο ρόλος του Κοινοβουλίου υποχωρεί.

Οσον αφορά τις διαθέσεις του Ερντογάν, είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετά από τα έντυπα που ελέγχει απευθείας έχουν αφήσει υπαινιγμούς για τη σχέση που είχαν στο παρελθόν και ο Γκιουλ και ο Νταβούτογλου με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, αποσιωπώντας φυσικά ότι οι σχέσεις αυτές υπήρχαν στο πλαίσιο της εκστρατείας του μηχανισμού που ήλεγχε ο ιμάμης για να βοηθήσει τον Ερντογάν να αποκτήσει την εξουσία.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ
Συγκέντρωση εξουσιών και παράταση θητείας
Εφόσον οι συνταγματικές αλλαγές εγκριθούν στο δημοψήφισμα θα υπάρξει διετής μεταβατική περίοδος εφαρμογής τους, ενώ οι βουλευτικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για τον Νοέμβριο του 2019. Οι πιο σημαντικές αλλαγές που τίθενται στο δημοψήφισμα είναι οι εξής:

• Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας είναι ο επικεφαλής του κράτους. Στον Πρόεδρο μεταφέρονται οι αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας. Ο Πρόεδρος θα διασφαλίζει την εφαρμογή του Συντάγματος και την ομαλή λειτουργία των θεσμών του Κράτους. Μπορεί να επιστρέψει τους νόμους της Βουλής και στην περίπτωση που θεωρεί ότι αντιβαίνουν στο Σύνταγμα να προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
• Ο Πρόεδρος μπορεί να διατηρεί τη σχέση με το κόμμα του. Διορίζει την κυβέρνηση. Καθορίζει την πολιτική εθνικής ασφάλειας και λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα.
• Ο Πρόεδρος θα μπορεί να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης που δεν θα ξεπερνά τους έξι μήνες σε ολόκληρη τη χώρα ή σε μια περιοχή σε περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος για επιδημία, οικονομική ύφεση, κατάσταση πολέμου, επιστράτευση, βίαια γεγονότα. Η απόφαση για κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα υποβάλλεται στη Βουλή η οποία θα καλείται εκτάκτως.
• Ο Πρόεδρος θα εκλέγεται απευθείας από τον λαό. Η θητεία του θα είναι πέντε χρόνια και θα έχει δικαίωμα εκλογής για δύο θητείες.
• Απαγορεύεται η εμπλοκή στην πολιτική των στρατιωτικών.
• Οι εκλογές δεν θα γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά κάθε πέντε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ
Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ελικόπτερο της Αστυνομίας πετάει τυχαία πάνω από τους δρόμους του Παλαιού Φαλήρου την ώρα της πρόσφατης ληστείας, ωστόσο δεν μπορεί να συμμετάσχει ουσιαστικά στο κυνήγι των ληστών. Ούτε η κάμερα δεν είναι τοποθετημένη επί του ελικοπτέρου, αλλά και εάν υπήρχε, η όποια αξιοποίηση της εικόνας θα ήταν αποσπασματική και κατά πάσα πιθανότητα μη αποτελεσματική. Αυτήν τη στιγμή το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας δεν μπορεί να έχει ακριβές στίγμα των περιπολικών και των μηχανών του Λεκανοπεδίου, δεν υπάρχει ούτε και εικόνα από τις επίγειες κάμερες που είχαν τοποθετηθεί σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, σχεδόν όλες έχουν σταματήσει να δουλεύουν εδώ και δέκα χρόνια. Κόλαφος!

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η Ελληνική Αστυνομία δεν μπορεί ακόμη να εφαρμόσει ενιαίο και απόλυτα συντονισμένο σχέδιο δράσης όπως γίνεται σε κάθε προηγμένη δυτική χώρα. Το πολυδιαφημισμένο σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων για το οποίο έχουν ήδη καταβληθεί 216,5 εκατομμύρια ευρώ ουδέποτε λειτούργησε ολοκληρωμένα όπως προέβλεπε η αρχική σύμβαση. Και θέλετε να μάθετε το «κλου» τούτης της πονεμένης ιστορίας; Με πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου θα πρέπει το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλει στους Αμερικανούς επιπλέον 37 εκατομμύρια όπως ορίζει η αρχική συμφωνία του C4I.

Αυτό και αν είναι σκάνδαλο! Ωστόσο, παρότι διανύουμε περίοδο αναζωπύρωσης της σκανδαλολογίας και οι φάκελοι με τα εξοπλιστικά πάνε κι έρχονται από την Εισαγγελία στη Βουλή, το μόνο που δεν βλέπω είναι το αμαρτωλό πρόγραμμα C4I κόστους 255,5 εκατομμυρίων ευρώ που η προμήθειά του αποφασίστηκε άρον άρον τον Μάιο του 2003 για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ολα έγιναν σε ρυθμούς «ΑΖΑΧ» (ψεκάστε - σκουπίστε - τελειώσατε) και υποτίθεται ότι θα δημιουργούνταν ένα Κέντρο Ελέγχου το οποίο θα διασυνδεόταν με τα Κέντρα Επιχειρήσεων των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας (Αστυνομίας, Πυροσβεστικής, Λιμενικού) και των Υπηρεσιών Αμεσης Επέμβασης (ΕΚΑΒ, ΕΥΠ, ΣΔΟΕ και τελωνεία). Αυτό το Κέντρο Ελέγχου δεν λειτούργησε ποτέ! Και μη μας πει κανείς ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν έχουν εντοπιστεί ευθύνες. Τις βλέπει κανείς διά γυμνού οφθαλμού.

Στράβωσε από την αρχή

Το πρόγραμμα του C4I άρχισε να στραβώνει από την αρχή. Η ανάγκη να παρουσιάσει η χώρα ετοιμότητα στα θέματα ασφαλείας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων οδήγησε το ΚΥΣΕΑ τον Ιούλιο του 2004 στη λήψη απόφασης για την παραλαβή του συστήματος για χρήση και λειτουργία με ταυτόχρονη καταγραφή των ελλείψεων-αποκλίσεων. Παράλληλα η εν λόγω Απόφαση προέβλεπε γενική δοκιμή αποδοχής του συστήματος μέχρι 1η Οκτωβρίου 2004, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ! Η σύμβαση του C4I τροποποιείται επτά φορές, με κυριότερη την 5η τροποποίηση η οποία γίνεται στις 29 Μαρτίου 2007 και μεταξύ άλλων προέβλεπε απομείωση του συμβατικού τιμήματος κατά 3,5 εκατομμύρια ευρώ και παρακράτηση μέρους των εγγυητικών επιστολών προκαταβολής μέχρι την ολοκλήρωση του έργου, καθώς και έκδοση εγγυητικής επιστολής καλής εκτέλεσης του έργου ύψους 25.499.900 ευρώ. Στις 14 Νοεμβρίου 2008 συντάχθηκε το τελικό πρωτόκολλο Ποιοτικής και Ποσοτικής Παραλαβής του συνόλου των συστημάτων C4I Ολυμπιακής Ασφάλειας, στο οποίο καταγράφηκαν ελλείψεις-αποκλίσεις ύψους 21.466.551 ευρώ. Προϋπόθεση για την οριστική παραλαβή των συστημάτων C4I ήταν η αποδοχή τους από τον έχοντα την οικονομική εξουσία αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών, που τότε ήταν αρμόδιος για τα θέματα προστασίας του πολίτη. Παρά ταύτα, ουδέποτε αποφασίστηκε η χρήση του συστήματος έστω και δοκιμαστικά και το θέμα παραμένει σε εκκρεμότητα μέχρι σήμερα. Δεν υπογράφτηκε ποτέ από τον αρμόδιο υπουργό το τελικό Πρωτόκολλο Ποιοτικής και Ποσοτικής Παραλαβής του συνόλου των συστημάτων C4I.

Παρενέργειες

Τουτέστιν, αν υπήρχε πολιτική βούληση και είχε γίνει αποδοχή του τελικού πρωτοκόλλου της 14ης Νοεμβρίου 2008, το Ελληνικό Δημόσιο θα είχε όφελος 21.466.551 ευρώ και το υπολειπόμενο οφειλόμενο ποσό θα ήταν μόνο 15.378.188,37 ευρώ. Επίσης η μη παραλαβή του συστήματος C4I είχε και επιχειρησιακές παρενέργειες, καθώς δεν τέθηκαν σε λειτουργία τα Υποσυστήματα Υποστήριξης Διοίκησης και Λήψης Αποφάσεων. Ο εγκατεστημένος εξοπλισμός (servers, υπολογιστές) είναι πλέον ανενεργός τα τελευταία εννιά χρόνια. Είναι σαφές ότι η αποσπασματική αξιοποίηση του συστήματος C4I δεν απέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την αξία των 256,3 εκατομμυρίων ευρώ που κόστισε. Το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε μέχρι τώρα 216.528.401,72 ευρώ και σύμφωνα με την απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, πρέπει να καταβάλει το ποσό των 39.818.595 ευρώ στην αμερικανική εταιρεία SAIC.

Κατά την αναζήτηση ευθυνών για τη μη αξιοποίηση του Συστήματος Διοίκησης και Ελέγχου για το οποίο καταβλήθηκε ένα τόσο μεγάλο τίμημα, διαπιστώνει κανείς μεγάλο έλλειμμα στη λήψη αποφάσεων υπό τον φόβο της τυχόν κατηγορίας των εκάστοτε πολιτικών προϊσταμένων, καθώς υπεργολάβος της SAIC ήταν η εταιρεία Siemens.

• Επειδή η Siemens ήταν υπεργολάβος της αμερικανικής SAIC για την ανάπτυξη του C4I στην Ελλάδα, κανένας υπουργός δεν υπέγραφε για παραλαβή του συστήματος με αποτέλεσμα η ζημιά να ξεπερνάει τα 20 εκατ. ευρώ

• Η ανάπτυξη του Κέντρου Ασφαλείας C4I θεωρείται μείζονος εθνικής σημασίας για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας σε συνδυασμό με τη διόγκωση του προσφυγικού προβλήματος και την προστασία ανθρώπων που λόγω της οικονομικής κρίσης βρίσκονται σε ανέχεια.

• Ο Ν. Τόσκας έψαξε και βρήκε ότι από τις 270 κάμερες του C4I στην Αττική, σήμερα είναι σε λειτουργία μόνο οκτώ, ενώ 120 έχουν καταστραφεί και οι υπόλοιπες απαξιώθηκαν από αχρηστία

ΔΗΜΟΣ ΒΕΡΥΚΙΟΣ
Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

O πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διαβεβαίωσε σήμερα ότι το ζήτημα της ένταξης της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια διαδικασία που έχει «παγώσει» εδώ και χρόνια, θα επανέλθει «στο τραπέζι», μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για τη συνταγματική αναθεώρηση και την ενίσχυση των εξουσιών του.

Σε μια ομιλία που εκφώνησε στη Σμύρνη ο Τούρκος ηγέτης καταφέρθηκε για μία ακόμη φορά εναντίον της Ευρώπης, οι σχέσεις με την οποία βρίσκονται «στο κόκκινο» μετά την απαγόρευση εκδηλώσεων υπέρ του «ναι» σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

«Η Ευρώπη θα πληρώσει για ό,τι έκανε. Θεού θέλοντος, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα τεθεί εκ νέου στο τραπέζι μετά την 16η Απριλίου» σημείωσε ο επικεφαλής του τουρκικού κράτους, χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει τί ακριβώς προτίθεται να κάνει.

Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ Άγκυρας- ΕΕ έχουν «παγώσει» εδώ και πολλά χρόνια και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επανέλαβε τον περασμένο μήνα ότι η επαναφορά της θανατικής ποινής θα εμπόδιζε την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Σήμερα, ο Ερντογάν επισήμανε ότι εάν η τουρκική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε την επαναφορά της θανατικής ποινής, εκείνος θα υπέγραφε τον σχετικό νόμο «χωρίς κανένα δισταγμό».

Επιπλέον, ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε εκ νέου ότι η Ευρώπη είναι σαν «έναν ασθενή».
«Η Ευρώπη καταρρέει» υπογράμμισε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν αποτελεί μυστικό ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν την πιο ενεργό συμμετοχή του ΝΑΤΟ στη μάχη κατά της διεθνούς τρομοκρατίας. Θα ζητήσει άραγε η Ουάσιγκτον τη συνδρομή των νατοϊκών συμμάχων στην περίπτωση της Συρίας;

Η χρονική συγκυρία δεν μπορεί να είναι συμπτωματική: λίγο μετά την κοινή δήλωση των Μέρκελ-Ολάντ που επέρριπταν στον Σύρο πρόεδρο Άσαντ την αποκλειστική ευθύνη της αμερικανικής επίθεσης εναντίον της χώρας του, πήρε το λόγο ο γγ. του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ για να συμφωνήσει ουσιαστικά με τους προλαλήσαντες ηγέτες.

«Κάθε χρήση χημικών όπλων είναι απαράδεκτη και δεν μπορεί να μείνει χωρίς απάντηση», είπε ο επικεφαλής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, χωρίς να αφήσει κανένα περιθώριο παρερμηνειών για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει τις αμερικανικές επιχειρήσεις, αναφέρει η DW.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι, τι μέλλει γενέσθαι; Ποιο θα είναι το επακόλουθο αυτό των δηλώσεων; Και καταρχάς, τι ακριβώς εννοούσε ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ όταν έλεγε στο διάγγελμά μου, «καλώ όλα τα πολιτισμένα έθνη να συνδράμουν τις προσπάθειές μας προκειμένου να επιφέρουμε το τέλος της σφαγής και της αιματοχυσίας στη Συρία»;

Το Άρθρο 5

«Kαλώ όλα τα πολιτισμένα έθνη να συνδράμουν τις προσπάθειές μας προκειμένου να επιφέρουμε το τέλος της σφαγής και της αιματοχυσίας στη Συρία», είπε στο διάγγελμά του.

Φυσικά και ο Τραμπ μπορεί να ζητήσει τη στρατιωτική συνδρομή του ΝΑΤΟ. Εντούτοις δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί το Άρθρο 5 της καταστατικής Συνθήκης της Ουάσιγκτον που προβλέπει τη δέσμευση της συλλογικής άμυνας και το οποίο μπορεί να ενεργοποιηθεί μόνο όταν μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ δέχεται επίθεση.

Η μόνη φορά που έγινε αυτό ήταν στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Ακόμη και στην περίπτωση αυτή όμως κάθε χώρα μπορεί να αποφασίσει μόνη της τον τρόπο με τον οποίο θα βοηθήσει.

Στην παρούσα περίπτωση η επίθεση με τα χημικά έγινε εκτός της νατοϊκής επικράτειας. Οι αμερικανικές επιθέσεις στη Συρία συνιστούν λοιπόν επιχειρήσεις «out-of-area», όπως ήταν και οι επιχειρήσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1999. Και σε αυτή την περίπτωση η συμμετοχή των μελών του ΝΑΤΟ είναι εθελοντική.

Νατοϊκές επιχειρήσεις εν μέσω εκλογών;

Γεγονός είναι ότι στην παρούσα φάση δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο αμερικανός πρόεδρος θα ζητήσει όντως τη συνδρομή των συμμάχων στην περίπτωση της Συρίας. Σε περίπτωση που το κάνει, θα έπρεπε να υπάρξει έκτακτη συνεδρίαση των 28 χωρών μελών προκειμένου να δώσουν το πράσινο φως για τις επιχειρήσεις. Η εξέλιξη αυτή θα έφερνε όμως ορισμένες χώρες σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Ανάμεσα σε αυτές και τη Γερμανία, όπου οι πολίτες καλούνται στις κάλπες το Σεπτέμβριο και η οποία θα έπρεπε να αποφασίσει εάν σκοπεύει να εμπλακεί άμεσα σε μια τόσο πολυσύνθετη εστία κρίσης ή εάν θα γύριζε την πλάτη σε έναν τόσο σημαντικό εταίρο όπως είναι οι ΗΠΑ.

Αναλυτές εκτιμούν ότι ο Τραμπ δεν πρόκειται να θέσει τους συμμάχους ενώπιον ενός τόσο δύσκολου διλήμματος. Μεταξύ τους ο ειδικός σε θέματα Εγγύς και Μέσης Ανατολής Μίχαελ Λύντερς: «Πολλά συνηγορούν υπέρ του ότι ο Τραμπ δεν θα προχωρήσει σε άλλες επιθέσεις. Αλλά πρόκειται μόνον για εκτιμήσεις».

Πηγή MIgnatiou




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η μεγαλύτερη εφημερίδα της Αίγυπτου και του αραβικού κόσμου Αλ Αχράμ μιλάει για 47 πλέον νεκρούς στην Αίγυπτο από τις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους στις δυο εκκλησίες. 29 στην Τάντα και 18 στην Αλεξάνδρεια (σύμφωνα με πηγές από το υπουργείο Υγείας της Αιγύπτου). Οι τραυματίες είναι περίπου 150.

Η πρώτη έκρηξη από την οποία σκοτώθηκαν τουλάχιστον 29 άνθρωποι σημειώθηκε μέσα σε κοπτική εκκλησία της πόλης Τάντα, 120 χλμ. βόρεια του Καΐρου, στο Δέλτα του Νείλου, μετέδωσε η κρατική τηλεόραση.

Μιλώντας τηλεφωνικά στο τηλεοπτικό δίκτυο Nile news, ο κυβερνήτης της Γκαρμπίγια στρατηγός 'Αχμαντ Ντέιφ επιβεβαίωσε ότι η έκρηξη σημειώθηκε μέσα στην εκκλησία.

Πρόσθεσε ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας ερευνούν εξονυχιστικά την περιοχή όπου βρίσκεται εκκλησία για να διασφαλίσουν ότι δεν υπάρχουν άλλοι εκρηκτικοί μηχανισμοί κοντά.

Η επίθεση σημειώθηκε σημειώθηκε λίγο πριν από τις 10.00 στην εκκλησία Μαρ Γκίργκις (του Αγίου Γεωργίου), τη στιγμή που η χριστιανική κοινότητα ετοιμάζεται για τη Μεγάλη Εβδομάδα που αρχίζει σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, και τρεις εβδομάδες πριν από την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Αίγυπτο, σύμφωνα με την Κοπτική Εκκλησία της Αιγύπτου.


Στη δημοσιότητα τα ονόματα των τρομοκρατών από το ISIS

Δύο τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος που φορούσαν γιλέκα με εκρηκτικά διέπραξαν τις πολύνεκρες επιθέσεις εναντίον κοπτικών εκκλησιών στην Αίγυπτο, έγινε γνωστό από την τρομοκρατική οργάνωση σε μια ανακοίνωση που εξέδωσε, όπου απειλεί με νέες επιθέσεις στο μέλλον.

Η επίθεση στην Αλεξάνδρεια διαπράχθηκε από τον Άμπου αλ Μπαράα αλ Μάσρι, μαχητή του Ισλαμικού Κράτους, ενώ η επίθεση στην εκκλησία της Τάντας διαπράχθηκε από τον Άμπου Ίσαακ αλ Μάσρι, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Δεύτερη έκρηξη στην Αλεξάνδρεια

Σύμφωνα με πηγές του Αιγυπτιακού Υπουργείου Υγείας, 18 είναι τα θύματα μέχρι στιγμής από την τρομοκρατική επίθεση στην περιοχή Μανσέια της Αλεξάνδρειας, ενώ υπάρχουν και 66 τραυματίες.

Σε αυτούς, συμπεριλαμβάνονται και τρεις αστυνομικοί στους οποίους συγκαταλέγεται και ο επικεφαλής του τοπικού αστυνομικού τμήματος της περιοχής Αταρίν.

Στην προηγούμενη έκρηξη στην Τάντα, ανάμεσα στους 22 νεκρούς - όπως δίνει τον τραγικό απολογισμό των θυμάτων το αιγυπτιακό Υπουργείο Υγείας - συμπεριλαμβάνεται ο επικεφαλής του Δικαστηρίου της Τάντα, Σαμουέλ Τζορτζ, γράφει η Αλ Αχράμ.

Συνολικά, φαίνεται ότι τουλάχιστον 33 Αιγύπτιοι έπεσαν σήμερα αθώα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων και πάνω εκατό είναι οι τραυματίες.

Ο ναός αυτός βρίσκεται σε μικρή σχετικά απόσταση από το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.


Ο Σίσι ζήτησε από το στρατό να προστατεύσει τις ζωτικής σημασίας υποδομές της Αιγύπτου

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι ζήτησε σήμερα από τον στρατό της χώρας να αναπτύξει στρατεύματα προκειμένου να προστατεύσουν τις «ζωτικής σημασίας υποδομές» της χώρας, μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις εναντίον δύο χριστιανικών εκκλησιών, την ευθύνη των οποίων ανέλαβε η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος.

Ο πρόεδρος Σίσι ζήτησε «την άμεση ανάπτυξη μονάδων προστασίας του στρατού για να βοηθήσουν την αστυνομία να εγγυηθεί την ασφάλεια των ζωτικής σημασίας υποδομών σε όλες τις επαρχίες της χώρας», σύμφωνα με την ανακοίνωση της προεδρίας.

Ο πρόεδρος Σίσι κήρυξε την Αίγυπτο σε κατάταση έκτακτης ανάγκης για ένα διάστημα 3 μηνών

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι αποφάσισε να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για ένα διάστημα 3 μηνών, μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις σήμερα εναντίον δύο κοπτικών εκκλησιών.

Όπως προβλέπει το Σύνταγμα της Αιγύπτου, ο πρόεδρος της χώρας πρέπει να καταθέσει το σχετικό αίτημα ενώπιον του Κοινοβουλίου εντός μίας εβδομάδας προκειμένου να εγκριθεί.

Ο επικεφαλής του αιγυπτιακού κράτους παραχώρησε συνέντευξη τύπο στο προεδρικό μέγαρο στο Κάιρο, λίγες ώρες μετά τις επιθέσεις την ευθύνη των οποίων ανέλαβε η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος.

«Υπάρχει μια σειρά διαδικασιών που θα εφαρμοστούν, καταρχάς η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση
έκτακτης ανάγκης για τρεις μήνες» επισήμανε ο πρόεδρος, ενώ τόνισε ότι έλαβε το συγκεκριμένο μέτρο προκειμένου να «προστατεύσει» και να «διαφυλάξει» την χώρα.

— Δύο τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος που φορούσαν γιλέκα με εκρηκτικά διέπραξαν τις πολύνεκρες επιθέσεις εναντίον κοπτικών εκκλησιών στην Αίγυπτο, έγινε γνωστό από την τρομοκρατική οργάνωση σε μια ανακοίνωση που εξέδωσε, όπου απειλεί με νέες επιθέσεις στο μέλλον.

Η επίθεση στην Αλεξάνδρεια διαπράχθηκε από τον Άμπου αλ Μπαράα αλ Μάσρι, μαχητή του Ισλαμικού Κράτους, ενώ η επίθεση στην εκκλησία της Τάντας διαπράχθηκε από τον Άμπου Ίσαακ αλ Μάσρι, σύμφωνα με την ανακοίνωση.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Τηρουμένων των αναλογιών και των αποστάσεων τα μνημονιακά πάθη των Ελλήνων αντανακλούν ως κάποιο βαθμό στα Πάθη του Κυρίου που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας παρεχει τη δυνατότητα της βιωματικής επαναφοράς τους τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος.

Τω καιρώ εκείνω «όχλος πολύς ο ελθών εις την εορτήν έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις απάντησιν αυτώ και έκραζον Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, βασιλεύς του Ισραήλ»(Ιω.,ιβ,12-13). Λίγο αργότερα ο Πιλάτος «λέγει τοις Ιουδαίοις, ίδε ο βασιλεύς υμών, οι δε εκραύγασαν άρον , άρον σταύρωσον αυτόν»!(Ιω.,ιβ,14,15).

Και στις δύο αντίθετες εκδοχές ο ίδιος λαός. Στην πρώτη σε αυθόρμητη πρωτοβουλία εκ του περισσεύματος της καρδίας του. Στη δεύτερη χειραγωγούμενος από τους Γραμματείς και Φαρισαίους.

Και η φετεινή Μεγάλη εβδομάδα βρίσκει δυστυχώς τη πατρίδα μας πελαγωμένη, σαστισμένη, δέσμια στις συμπληγάδες των αναρίθμητων εβδομάδων των μνημονιακών μας παθών.

Προκειμένου να μας καταστήσουν Lebensraum(=ζωτικό χώρο) της ευρωηγεμονεύουσας Γερμανίας, μας οδήγησαν σε υπερχρέωση απογειώνοντας το δημόσιο χρέος μας από 109% του ΑΕΠ το 2009 στο 186% σήμερα. Μας αφήρεσαν το κρατικό imperium κάνοντάς μας χώρα περιορισμένης κυριαρχίας και αποφασίζουν ανθ΄ ημών με την αδρή συνδρομή «προθύμων» ημετέρων.

Η πολτική μας τάξη, έχει εθιστεί σε αδιάκοπες κυβιστήσεις (απλοελληνιστί κωλοτούμπες). Πρόσφατα γελοιογραφία παριστάνει υπουργόν να επιχειρεί τη δική του μαζί με την … καρέκλα του!!!

Οι ιερές ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος και η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρά της προσφέρονται για μία ψυχοπνευματική ανανέωση του καθένα μας. Το αναστάσιμο ήθος, επισημαίνει ο Αλβανίας Αναστάσιος, «μεταμορφώνει το σκληρό πρόσωπο της καθημερινότητας» (Νυν πάντα πεπλήρωται Φωτός, σελ.168).

Και συμπληρώνει: «Η Ανάσταση έχει γίνει, έστω και ανεπίγνωστα, πηγή ανανεώσεως του κόσμου. Άνθρωποι που πίστεψαν στον αναστάντα Χριστό μπόρεσαν με τη δύναμή Του να μεταμορφώσουν την έχθρα σε συμφιλίωση, το μίσος σε αγάπη, τον πόνο σε χαρά, την ταπείνωση σε θρίαμβο, την άνευ νοήματος καθημερινότητα σε δημιουργία. Μέσα στην ακτινοβολία της Αναστάσεως, όλοι και όλα μπορούν να μεταμορφώνονται και να πλημμυρίζουν φως»(ένθ΄ αν.).

Οι Έλληνες δεν φημιζόμαστε για αυτοεκτίμηση. Κάποιοι ξένοι πάντως μας αποκαλύπτουν τις διαχρονικές μας δόξες, ιδίως εκείνες που αφορούν παραθεωρημένες, ή ανοήτως υποτιμημένες ιστορικές μας περιόδους, π.χ. Βυζάντιο. Χαρακτηριστική η μελέτη του Sylvain Gouguenheim, La gloire des Grecs που παρουσίασε προ ημερών στη Figaro(16/3/17-μεταφ. Ε. Νιάνιου) ο Paul-Francois Paoli. Το βιβλίο θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί, λέει ο Paoli: Όλα όσα η Δύση οφείλει στο Βυζάντιο! Η Δύση αντιμάχησε με το Βυζάντιο και η Δ΄ Σταυροφορία το 1204 πραγματοποίησε την πρώτη άλωση της Κωνσταντινουπόλεως που προλείανε το έδαφος εκείνης του 1453). Μία από τις στρεβλώσεις που εδραίωσαν οι παραμορφωτικοί φακοί της Δ΄ Σταυροφορίας ήταν η εκτίμηση ότι δήθεν οι Άραβες διέσωσαν τους κλασσικούς μας, ιδίως τον Αριστοτέλη. Ουδέν τούτου αναληθέστερον. «Στο πρώτο ήμισυ του 9ου αιώνα άρχισε στην Κωνσταντινούπολη ένα μεγάλο κίνημα αντιγραφής αρχαίων κειμένων που άγγιζε όλους τους τομείς και φανέρωνε την επανεμφάνιση ενός ενδιαφέροντος για την κλασσική παιδεία (…).
Χωρίς αυτό το έργο δεν θα είχαμε σήμερα τα πρωτότυπα κείμενα όχι μόνο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, αλλά και του Θουκυδίδη, του Ηροδότου, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Ευκλείδη, κ.ά.», υποστηρίζει ο Gouguenheim.

Το Βυζάντιο, συμπληρώνει ο γάλλος ερευνητής, «λειτούργησε ως χοάνη στην οποία ο αρχαίος πολιτισμός πέρασε από το κόσκινο του χριστιανικού βλέμματος».
Μέγιστο μάθημα για τους καθ΄ ημάς λειτουργικά αναλφάβητους, ή κατά Παπαδιαμάντην «αχαρακτήριστους Γραικύλους» (Η κάλτσα της Νώενας, Άπαντα Βημ. 12,65).

Η παγκοσμιοκρατία και ο πολιτικοιδεολογικός μοχλός της νεοφιλελευθερισμός, με εργαλείο τους περιβόητους νόμους της αγοράς, δοκιμάζουν άγρια τις σύγχρονες κοινωνίες. Χτυπητό παράδειγμα η παρατεταμένη ελληνική τραγωδία. Πρέπει οι ημέτεροι να συνειδητοποιήσουν ότι η Ελλάδα λόγω γεωστρατηγικής θέσης νομιμοποιείται πλήρως να διαδραματίσει ρόλο διεθνούς παίκτη. Αυτοί οι ρόλοι όμως δεν απονέμονται, αρπάζονται. Και ο προυγούμενος στο χρόνο είναι ισχυρότερος στο δίκαιο, καταπώς έλεγαν οι παλαιοί Ρωμαίοι: «prior tempore, potior jure!

Στρατηγικό κενό προκαλεί για τη Δύση η αλλοπρόσαλη πολιτική Ερντογάν. Η Σούδα είναι εμβληματικό στρατηγικό σημείο αναφοράς.

Αρνητικό είναι η πρεμούρα κάποιων αδιόρθωτων Αμερικανών και Ευρωπαίων να συντηρήσουν το τάχα αναντικατάστατο της Τουρκίας.

Από την ετοιμότητα, αποφασιστικότητα και εθνική μας ενότητα εξαρτώνται τα πάντα και το να μην λοξοδρομήσουν οι υδρογονάθρακες της Μεσογειακής Λεκάνης προς Τουρκία.

Στην αρχαία Αθήνα μετά την νίκη τους κατά των Περσών είχαν καθιερώσει με νόμο να γιορτάζουν τη «Μάχη των αλεκτρυόνων» (κοκορομαχία), σε ανάμνηση του εξής γεγονότος: όταν ο Θεμιστοκλής ξεκίνησε την εκστρατεία κατά των βαρβάρων, είδε δύο πετεινούς να αλληλομάχονται. Σταμάτησε τη στρατιά μπροστά στο θέαμα και είπε στους στρατιώτες του: βλέπετε αυτά τα πτηνά με πόση δύναμη εμμένουν στη μάχη. «Γινώσκετε δε ότι ούτοι ούτε υπέρ πατρίδος, ούτε πυέρ πατρώων θεών, ούτε υπέρ προγονικών τάφων κακοπαθούσιν, ουδέ υπέρ δόξης ουδέ υπερ ελευθερίας, ουδέ υπέρ παίδων». Αλλά «υπέρ του μη ηττηθήναι εκάτερος μηδέ είξαι τον έτερον τω ετέρω» (=για να μην νικηθεί ο ένας από τον άλλο και να μην υποχωρήσει ο ένας τον άλλο)[Αιλιανού, Ποικίλη ιστορία]. Γιατί το έκανε ο Θεμιστοκλής; Για να προτρέψει σε ανδρεία («σύνθημα εις αρετήν») και σε παρόμοια έργα τους συμπατρώτες του όλων των εποχών.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Στόχος της Συνθήκης της Ρώμης που υπεγράφη την 25.Μαρτίου 1957 (ΕΟΚ) από τις ιδρυτικές χώρες Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία ήταν η υλοποίηση της ιδέας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η συμβολή αυτών εις την λειτουργική δόμηση της πολιτικής Ευρώπης αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για την πληρέστερη ενοποίηση της, με κοινή δράση για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο καθώς και για τους όρους διαβίωσης και απασχόλησης των λαών της, με συντονισμένες δράσεις για την εμπέδωση των αξιών, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης, αλλά και για την εξασφάλιση της σταθερότητας, της επέκτασης της οικονομίας και της ισορροπίας εις τις συναλλαγές υπό συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού. Και όλα αυτά προς αποτροπή νέων πολεμικών συρράξεων μετά τις τραυματικές εμπειρίες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων που ξεκίνησαν από ευρωπαϊκό έδαφος και αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα.

Η επέτειος των 60 χρόνων από την υπογραφή της ίδρυσης της ΕΟΚ/ΕΕ εορτάστηκε την 25η Μαρτίου 2017 με λαμπρές εκδηλώσεις από τα 27 κράτη-μέλη εις την ειδική Σύνοδο Κορυφής εις την Ρώμη με την υπογραφή της Διακήρυξης των Αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ανούσιες διαβουλεύσεις, ανεφάρμοστες υποσχέσεις και νέες διαβεβαιώσεις, οι οποίες δεν σηματοδοτούν παρά ένα ομιχλώδες σταθμό για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Εν ολίγοις η Διακήρυξη της Επετειακής Συνόδου Κορυφής υπογραμμίζει την υποχρέωση για εκπλήρωση στόχων οι οποίοι όμως, ως ήδη γνωστόν, είναι ανεφάρμοστοι λόγω της διαφορετικότητας, της έλλειψης ουσιαστικής σύγκλησης, κατανόησης, αλλά και λόγω των επικρατούντων εθνικών προτεραιοτήτων των κρατών-μελών της Ένωσης.

Διότι πέρα από τις εορταστικές εκδηλώσεις και τις συνηθισμένες γνωστές Συναντήσεις Κορυφής, το καίριο ερώτημα που τίθεται κάθε τόσο από τους πολίτες της Ευρώπης προς τους Ευρωπαίους Ηγέτες αλλά και τους Θεσμούς και τα όργανα της Ε.Ε. είναι το εξής: Σε τι συνίσταται το βαθύ νόημα της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης. και της Ευρωζώνης; Διότι κάθε τόσο ο καθείς από εμάς, γίνεται γνώστης των διαφόρων (έντονων) διχογνωμιών και αντιπαραθέσεων και της παντελούς έλλειψης ενότητας, ισότητας και αλληλεγγύης για τη χάραξη μίας κοινής πολιτικής προς αντιμετώπιση σοβαρότατων κοινών προβλημάτων που υπονομεύουν τις τύχες των Λαών της, αν όχι αυτό το μέλλον της Ευρώπης.

Μέγα σφάλμα είναι ο χαρακτηρισμός που δίνεται σε όλους εκείνους που εδώ και δύο δεκαετίες δικαιολογημένα ανησυχούν για την κατάντια και το μέλλον της Ε.Ε. τους οποίους και αποκαλούν τώρα «Ευρωσκεπτικιστές». Διότι οι κύριοι υπαίτιοι της λανθασμένης και ολέθριας πορείας που διανύει σήμερα η Ευρώπη χρησιμοποιούν εσκεμμένα τους «Ευρωσκεπτικιστές» ως άλλοθι και «εχθρούς της Ευρώπης», προκειμένου να αποκρύπτουν και να καλύπτουν τις καιροσκοπικές πολιτικές των εις βάρος της πλειονότητας των κρατών-μελών και των Λαών της Ευρώπης. Περί αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον.

Πολλά παραδείγματα θα μπορούσε να παραθέσει κανείς για την εγκληματική συμπεριφορά των ολέθριων πρωταγωνιστών εις την ευρωπαϊκή αρένα: η άρνηση των για την πολυπόθητη από την πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών πολιτική και οικονομική Ένωση, για χάραξη ενιαίας, κοινής εξωτερικής πολιτικής προς φύλαξη και υπεράσπιση των συνόρων της Ευρώπης. Για ισόρροπη ανάπτυξη και καθιέρωση κοινών αξιών, την προβολή αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών προς αντιμετώπιση κοινωνικών και οικονομικών ανισορροπιών και προβλημάτων. Η παντελής απουσία της Ε.Ε. από τα διεθνή fora και τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που μονομερείς ενέργειες κρατών-μελών που πλήττουν την αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια, τον πολιτισμό αλλά και την ευαισθησία των υπολοίπων εταίρων τους στην Ευρώπη. Όπως για παράδειγμα οι μυστικές διαπραγματεύσεις και η Συμφωνία του προκατόχου της κ.Μέρκελ, καγκελάριου Γκέχαρντ Σρέτερ, με την Ρωσία για την κατασκευή του αγωγού πετρελαίου προς τη Γερμανία και την Ευρώπη, με παράκαμψη του εδάφους της Πολωνίας επίσης κράτους-μέλους της Ε.Ε. μέσω της Βαλτικής Θάλασσας. Η οποία όχι μόνον προσέβαλε και πλήγωσε την εθνική υπερηφάνεια και την εμπιστοσύνη της Πολωνίας, αλλά ταυτόχρονα έφερε εις την μνήμη όλων των Πολωνών το Σύμφωνο του Γ’ Ράιχ με τον Στάλιν για τη διχοτόμηση της Πατρίδας των και μόλις λίγους μήνες μετά, το έτος 1939, τη διμέτωπη επίθεση της Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης κατά της Πολωνίας, που είχε ως συνέπεια την ισοπέδωση της και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναρίθμητες είναι, ως τόσο, οι περιπτώσεις, οι αποφάσεις και οι ενέργειες των ισχυρών τώρα πρωταγωνιστών της Ε.Ε. που ούτε εις το ελάχιστον αντικατοπτρίζουν τους στόχους, τις ιδέες και τα οράματα των Συνθηκών της Ρώμης, του Μάαστριχ και της Λισαβόνας προς εξασφάλιση της ευημερίας των λαών της Ευρώπης, ενώ παράλληλα, προκλητικά και ανεπίσημα, μετέφεραν το κέντρο λήψης των αποφάσεων της Ε.Ε. από τις Βρυξέλλες εις το Βερολίνο.

Το κλίμα σύρραξης εις την συνάντηση των Ηγετών της G20 στις Κάννες, κατά την δραματική νύχτα της 2ας Νοεμβρίου 2011, το οποίο περιγράφει ο πρώην Πρωθυπουργός της Ισπανίας Θαπατέρο σε βιβλίο του με χαρακτήρα απομνημονευμάτων υπό τον τίτλο «Το δίλημμα – 600 ημέρες ιλίγγου», αποτυπώνει το ζενίθ της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, την άθλια κατάντια και τα διάφορα μέτωπα εντός της Ε.Ε. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη μαρτυρία Ευρωπαίου ηγέτη από τα παρασκήνια της δυσκολότερης ίσως εποχής εις την ιστορία της Ε.Ε. Οι ανεπίτρεπτες για Ηγέτες ύβρεις με «γαλλικές εκφράσεις», οι σφοδρότατες συγκρούσεις και οι εντονότατες πιέσεις είχαν ως συνέπεια, εντός μόλις τριών εβδομάδων, τις παραιτήσεις των Πρωθυπουργών της Ελλάδος, της Ισπανίας και Ιταλίας κ.κ. Παπανδρέου, Θαπατέρο και Μπερλουσκόνι αντιστοίχως.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι εντός της Ε.Ε. οξύνεται η αντιπαράθεση μεταξύ ενός τμήματος κυρίως του Νότου και εκείνων των κρατών-μελών που, ως εκφραστές της δήθεν «προτεσταντικής ηθικής» και της «ιερότητας της εργασίας», κατέστησαν, εις βάρος όμως των Νοτίων, συλλέκτες τεράστιου πλούτου. Και όχι μόνο χρησιμοποιούν τώρα τα τεράστια κεφάλαια των μέσω των χρηματαγορών και των πολυεθνικών εταιρειών που ελέγχουν και μέσω της καιροσκοπικής πολιτικής και της θέσπισης Νόμων και Κανόνων εντός της Ε.Ε., αλλά μάλιστα, εις το όνομα της δήθεν «ιερότητας της εργασίας» και της «προτεσταντικής ηθικής» εκβιάζουν και υποτάσσουν τώρα τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, «στραγγαλίζοντας» λαούς και κοινωνίες.

Όπως όμως η ανακήρυξη της ίδρυσης της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από τον Γερμανό Καγκελάριο Οτο φον Βίσμαρκ μέσα εις τα Ανάκτορα των Βερσαλλιών την 18η Ιανουαρίου 1871 μετά την ήττα της Γαλλίας εις το γάλλο-γερμανικό πόλεμο σήμαινε την ταπείνωση της Γαλλίας, έτσι και η συνάντηση των 4 Ηγετών Ολάντ, Μέρκελ, Τζεντιλόνι και Ραχόϊ την 6η Μαρτίου.2017 και πάλιν εις τα Ανάκτορα των Βερσαλλιών σημαίνει την τελευταία πράξη, το προοίμιο της αναπόφευκτης διάλυσης της Γερμανικής Ευρώπης.

Διότι οι Λαοί της Ευρώπης επιθυμούν μία ηγεσία αντί της κυριαρχίας, μία παγκόσμια κοινότητα κοινών συμφερόντων και όχι την δημιουργία αφέντη και υποτελών. Κάτι όλως αντίθετο με την ιδιοφυή στρατηγική και το οικουμενικό όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το πνεύμα του Ελληνισμού.

* Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η θαλάσσια περιοχή του Καστελόριζου βρέθηκε και παλι στο στόχαστρο της Τουρκίας. Η Άγκυρα όχι μόνο εχει δεσμεύσει μια μεγάλη περιοχή για πραγματοποίηση ασκήσεων την Τρίτη, αλλά συγχρόνως με αφορμή την επιχείρηση διάσωσης ναυαγών, αμφισβητεί την κυριαρχική αρμοδιότητα της χώρας μας σε αυτή την κρίσιμη για τα ελληνικά συμφέροντα περιοχή της Μεσογείου.

Με την NAVTEX 384/17 η Τουρκία για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες δεσμεύει περιοχή νότια του Καστελόριζου για πραγματοποίηση ασκήσεων, ενώ η αρμοδιότητα για την έκδοση αναγγελίας ανήκει στην Ελλάδα και όχι στις τουρκικές αρχές.

Όμως με αφορμή την επιχείρηση διάσωσης ναυαγών που ανακοίνωσαν οι Ελληνικές Αρχές το βραδύ του Σαββάτου με την ΝΟΤΑΜ Α 0781/17 η Τουρκία επιχειρεί να αμφισβητήσει την αρμοδιότητα αυτή της Ελλάδας σε περιοχές ακόμη και ανατολικά της Καρπάθου.

Η Ελληνική ΝΟΤΑΜ που εκδόθηκε στις 20:13 το Σάββατο ανακοίνωνε την έναρξη της επιχείρησης SAR σε μια εκτεταμένη περιοχή νότια του Καστελόριζου, νοτιοανατολικά της Ρόδου και ανατολικά της Καρπάθου καλώντας συγχρόνως όλα τα Μέσα που βρίσκονται στην περιοχή να μείνουν συντονισμένα με το κέντρο του Πειραιά. (PIRAEUS JRCC) .

Η Τουρκία νωρίς το πρωί της Κυριακής με την ΝΟΤΑΜ Α1752/17 σπεύδει να κηρύξει άκυρη την ελληνική ΝΟΤΑΜ επισημαίνοντας ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τον καθορισμό της Ελληνικής περιοχής ευθύνης SAR βάσει του FIR Αθηνών και υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη περιοχή εμπίπτει στην τουρκική περιοχή ευθύνης SAR.

Η Τουρκία μάλιστα επαναλαμβάνει την θέση της ότι η συγκεκριμένη τουρκική περιοχή ευθύνης (SRR) εχει κατατεθεί στον ΙΜΟ και περιλαμβάνεται στο σχετικό κατάλογο του ΙΜΟ (IMO’S GLOBAL SAR PLAN). Και τελικά η τουρκική ΝΟΤΑΜ δηλώνει ότι όλες οι επιχειρήσεις πρέπει να συντονισθούν από τις αρμόδιες τουρκικές Αρχές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τον βομβαρδισμό της στρατιωτικής βάσης του Ασαντ ο Αμερικανός πρόεδρος έστειλε σαφές μήνυμα (κατά κύριο λόγο) στον Πούτιν ότι έχει το πάνω χέρι και ότι δεν πρόκειται να διστάσει να συγκρουστεί μαζί του

Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Κάποιοι σοκαρίστηκαν, κάποιοι άλλοι όχι. Πάντως, τα ξημερώματα της Παρασκευής όλοι ανεξαιρέτως παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα κάθε «έκτακτο» αναφορικά με τα νέα που έρχονταν από τη συριακή επαρχία Χομς. Εκεί ο Ντόναλντ Τραμπ, πριν χαράξει η μέρα, φρόντιζε να βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή της εξωτερικής πολιτικής του, αφήνοντας το πρώτο μιλιταριστικό αποτύπωμα στη διάρκεια της προεδρίας του - και μάλιστα σε μία χώρα κομμάτι μιας περιοχής η οποία σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ, θυμίζει εμπόλεμο γόρδιο δεσμό. Για ποιον λόγο, όμως, ο Αμερικανός πρόεδρος αποφάσισε να βομβαρδίσει τη στρατιωτική βάση της Αλ Σαϊράτ; Ποια ήταν τα μηνύματα που ήθελε να στείλει και σε ποιους; Οι Ρώσοι γιατί αντέδρασαν τόσο ψυχρά σε μια τόσο θερμή κίνηση; Για να φτάσουμε όμως μέχρις εδώ και να δοθούν απαντήσεις έχουν προηγηθεί κομβικά γεγονότα που έχουν θεμελιώσει συγκεκριμένες σταθερές.

Η Αραβική Ανοιξη

Ο Μακιαβέλι έγραφε: «Οι πόλεμοι αρχίζουν όταν τους θέλεις, όμως δεν τελειώνουν όταν παρακαλάς»... Κάπως έτσι, όταν «η Δύση το ήθελε» δηλαδή, άρχισε και ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία. Ως κομμάτι και αυτός του γεωπολιτικού project αποσταθεροποίησης που τα δυτικά -και κυρίως τα αμερικανικά ΜΜΕ- διαφήμιζαν τότε ως Αραβική Ανοιξη. Στόχος εκεί δεν ήταν άλλος, βέβαια, από την ανατροπή του Μπασάρ Αλ Ασαντ και του μπααθικού καθεστώτος του. Μόνο που οι αρχικοί χειρισμοί των δυτικών κύκλων αποδείχθηκαν λανθασμένοι, καθώς έξι χρόνια μετά οι «ρωσικές πλάτες» έχουν αποδειχθεί πολλές φορές κάτι παραπάνω από σωτήριες για τον Σύρο πρόεδρο-δικτάτορα.

Τι κι αν ο Ασαντ επιχειρεί με λύσσα εδώ και χρόνια να εξολοθρεύσει τις εξοπλισμένες από τη Δύση (και συμμαχικές των ΗΠΑ) στρατιωτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης που δρουν στη χώρα; Το βασικό ζητούμενο είναι ότι παραμένει «χρήσιμος» για όλους, αφού ως αντίδωρο προς κάθε κατεύθυνση ποτέ δεν ξέχασε να πολεμά παράλληλα και εναντίον του «κοινού εχθρού» Αμερικανών και Ρώσων. Εναντίον των τζιχαντιστών του ISIS, δηλαδή των «ορφανών» της Αλ Κάιντα, τα οποία στην πορεία συνασπίστηκαν με ακραίους ισλαμιστές που ήδη μάχονταν για την ανατροπή του Σύρου προέδρου στο μέτωπο του συριακού εμφυλίου. Τι σήμαινε αυτό για την πολιτική επιβίωσή του; Τι άλλο εκτός από το ότι ο Ασαντ γνώριζε πολύ καλά πως την ώρα που για τον Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν πάντα ο «καλός σύμμαχος», για τον Ντόναλντ Τραμπ -τουλάχιστον μέχρι πρότινος- ήταν ο «βολικός δικτάτορας». Και ήλπιζε...

Ομως τα πάντα άλλαξαν την Παρασκευή, όταν ακριβώς μέσα σε αυτό το τόσο εκρηκτικό τρίγωνο αμοιβαίας ανεκτικότητας, 59 αμερικανικοί πύραυλοι Τόμαχοκ ξερνούσαν φωτιές μέσα στη νύχτα «αναχωρώντας» από δύο πολεμικά πλοία των ΗΠΑ που επιχειρούσαν στην ανατολική Μεσόγειο. Λίγα λεπτά αργότερα οι 23 από αυτούς έβρισκαν στόχο πλήττοντας την αεροπορική βάση Αλ Σαϊράτ στη Συρία! Επισήμως ήταν τα σκληρά αντίποινα Τραμπ στον πρόσφατο βομβαρδισμό με χημικά στην επαρχία Ιντλίμπ και η επίθεση, εκτός από το επικοινωνιακά προφανές ότι έγινε «για να αποτραπούν νέες ανάλογες επιθέσεις με χημικά στο μέλλον», σηματοδοτούσε κάτι εντελώς νέο. Τη στροφή 180 μοιρών της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στη Συρία και ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει κλείσει 80 μέρες παραμονής στον Λευκό Οίκο!

«Γιατί όμως ο Τραμπ προέβη σε μία τέτοια “μονομερή” ενέργεια;». Εύλογο το ερώτημα, στο οποίο τα τελευταία 24ωρα όλοι επιχειρούν να απαντήσουν. «Ο Αμερικανός πρόεδρος απλώς τιμωρεί το συριακό καθεστώς για μια σοβαρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου και, ως εκ τούτου, αποκαθιστά την αξιοπιστία τόσο τη δική του όσο και της Αμερικής» λέει μια πρώτη, ίσως η ευκολότερη ανάγνωση των γεγονότων. Την ίδια στιγμή υπάρχει και η προσέγγιση που υπογραμμίζει ότι με την επίθεση αυτή ο Τραμπ ουσιαστικά «υποχρεώνει τον Ασαντ και τους συμμάχους του να περιορίσουν τα αιτήματά τους στη διάρκεια των συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων για το μέλλον της Συρίας». Δεν είναι, όμως, ο Ασαντ ο κύριος «παίκτης» στη συριακή κρίση, λένε κάποιοι, τονίζοντας ότι ο Πούτιν είναι αυτός που ουσιαστικά μανιπουλάρει τον Σύρο πρόεδρο στη σκακιέρα της ευρύτερης περιοχής και προσθέτουν: «Ξεκάθαρα ο Τραμπ με την πυραυλική επίθεση επιχειρεί να πάρει μονομιάς από τον Ρώσο ομόλογό του το πάνω χέρι στην επιβολή λύσης, καταδεικνύοντάς του ταυτόχρονα ότι, αν χρειαστεί, δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να σταθεί απέναντί του!».

Aποδέκτες

Η επίθεση της Παρασκευής, όμως, στέλνει... πυραυλικό μήνυμα και πιο μακριά. Ειδικότερα στον πάντα επικίνδυνο Κιμ Γιονγκ Ουν, που επιχειρεί να επανασυστήσει τη Βόρεια Κορέα ως «πυρηνική δύναμη» στην ανατολική Ασία. Παράλληλα, στέλνει... δωρεάν μήνυμα και στον Σι Τζινπίνγκ, τον Κινέζο πρόεδρο που τον επισκέφθηκε στη Φλόριντα, μήνυμα που τονίζει ότι οι ΗΠΑ δεν θα διστάσουν να επέμβουν, αν το Πεκίνο συνεχίσει να απειλεί τους γείτονές του στη θάλασσα της νότιας Κίνας και της Ιαπωνίας. Τέλος, υπάρχουν και οι απόψεις που υποστηρίζουν ότι ο Τραμπ με την επιλογή που έκανε έδειξε στον αμερικανικό λαό ότι δεν είναι ένας διστακτικός πρόεδρος, ενώ στους συμμάχους του μια και καλή τόνισε ότι ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου «δεν θα διστάσει να τους υπερασπιστεί όποτε κι όπου χρειαστεί».

Ετοιμάζουν (;) αντίποινα Ρωσία και Ιράν

Θα μπορούσε η δράση των ΗΠΑ να προκαλέσει μια ευρύτερη σύγκρουση; Η Ρωσία δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταπιεί... αμάσητες τις αμερικανικές κινήσεις. Αλλωστε, δεν πάνε πολλά χρόνια από το 2011, τη χρονιά κατά την οποία η Ουάσινγκτον εξαπάτησε τη Μόσχα στο μέτωπο της Λιβύης, όταν η υποτιθέμενη «διεθνής ανθρωπιστική επέμβαση στη χώρα» μετατράπηκε σε επιχείρηση ανατροπής του Καντάφι. Ούτε, όμως, και το Ιράν πρόκειται να μείνει αδρανές απέναντι στις εξελίξεις. Για την Τεχεράνη η Συρία ανέκαθεν αποτελούσε κεφαλαιώδες τμήμα της περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας και, ως εκ τούτου, αν οι Ιρανοί νιώσουν ότι ο Ασαντ απειλείται με «πολιτικό θάνατο», κανείς δεν αποκλείει να δει κινήσεις περαιτέρω κλιμάκωσης της έντασης προς τις ΗΠΑ. Ρωσία και Ιράν, λοιπόν, λόγω της έντονης ανάμειξής τους με το καθεστώς Ασαντ, μετά τα τελευταία γεγονότα δεν αποκλείεται να μπουν στη λογική αντιποίνων προς τα αμερικανικά συμφέροντα. Ακόμη, λοιπόν, και αν οι προθέσεις των ΗΠΑ ήταν... αγαθές στο θέμα της πυραυλικής επίθεσης, δύσκολα θα βρει κανείς στην περιοχή ευήκοα ώτα και κυρίως «παίκτες καλής θέλησης», που θα έχουν τη διάθεση να δουν ψύχραιμα την επόμενη μέρα. Ειδικά τώρα, που απέναντί τους έχουν έναν Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος και απρόβλεπτος είναι, και δεν δείχνει διάθεση συμβιβασμού.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κυλιόμενη χρεοκοπία θα συνεχίζεται, η χώρα θα λεηλατείται, οι συντάξεις και οι μισθοί θα μειώνονται, οι φόροι θα αυξάνονται, οι γάζες στα νοσοκομεία θα είναι είδος πολυτελείας, η ινσουλίνη, η βενζίνη και το χαρτί υγείας επίσης, ενώ οι Έλληνες θα φοβούνται όλο και περισσότερο τη σύγκρουση – σκύβοντας κάθε φορά το κεφάλι

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τα μέτρα 3,6 δις € που φαίνεται πως συμφωνήθηκαν ή το πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% που δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί – εκτός εάν γίνει πετρελαιοπαραγωγός χώρα, όπως η Νορβηγία. Δεν είναι ούτε η εξασφάλιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους της με ένα τέταρτο μνημόνιο – αφού ασφαλώς η αναφορά του κ. Σόιμπλε, σύμφωνα με την οποία θα δανεισθεί η χώρα από τις αγορές το 2018 αποτελεί ένα κακόγουστο ανέκδοτο, επειδή ακόμη και αν τα κατάφερνε, τα επιτόκια θα ήταν εξωπραγματικά.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ούτε η σημερινή κυβέρνηση με την έννοια πως, όσον αφορά την πολιτική της υποτέλειας, των υποκλίσεων και των μνημονίων, δεν διαφέρει καθόλου από την αξιωματική αντιπολίτευση – η οποία, ακόμη χειρότερα, θεωρεί πως η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, αρκεί για να οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση.

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η μηδενική πιστοληπτική της ικανότητα τόσο όσον αφορά το κράτος, όσο και τον ιδιωτικό τομέα – όπως ακριβώς συνέβαινε με τη Γερμανία το 1951/53, όπου όμως ο στόχος τότε των αμερικανών που ηγούνταν των διαπραγματεύσεων δεν ήταν η πληρωμή των υποχρεώσεων της με κάθε τρόπο, αλλά η επιστροφή της σε μία δυναμική πορεία ανάπτυξης, μέσω της ανάκτησης της πιστοληπτικής της ικανότητας.

Ως εκ τούτου, η λύση του προβλήματος της Ελλάδας είναι η ίδια: η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους της έτσι ώστε να γίνει εφικτή μία ανάλογη του ιδιωτικού, η εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα εξαγωγών, καθώς επίσης ένα σχέδιο Marshall για την επανεκκίνηση της οικονομίας της – την οποία κατέστρεψαν οι δανειστές της, προκαλώντας της ζημίες άνω του 1 τρις €. Μόνο έτσι θα μπορούσε να ανακτηθεί η χαμένη πιστοληπτική της ικανότητα, οπότε να πάψει να ευρίσκεται στον ορό των πιστωτών της.

Δυστυχώς όμως, ο σκοπός των δανειστών της, της γερμανικής κυβέρνησης δηλαδή που ηγείται των διαπραγματεύσεων, όπως η αμερικανική το 1953, δεν είναι η επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη – όπως συνέβαινε με τη Γερμανία το 1953. Αντίθετα ο στόχος τους είναι η ολοκληρωτική λεηλασία της, η μετατροπή της σε πλήρη αποικία χρέους, καθώς επίσης η χρησιμοποίηση της για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους «σε σιγανή φωτιά» – έτσι ώστε να παραμένει χαμηλή η ισοτιμία του ευρώ, να αυξάνει τα πλεονάσματα και την ισχύ της η Γερμανία, να την υπακούουν τυφλά οι «εταίροι» της κοκ.

Κάποια στιγμή βέβαια είναι εξαιρετικά πιθανόν να διαδραματίσει η Ελλάδα το ρόλο της Ιφιγένειας – να θυσιαστεί δηλαδή, για να αποτελέσει «παράδειγμα προς αποφυγή» όσον αφορά τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, έτσι ώστε να μην αντιδρούν στην απομύζηση τους από τη Γερμανία ή/και στην οικονομική κατοχή τους.

Συνεχίζοντας, ένας επί πλέον σκοπός των δανειστών της Ελλάδας, είναι η χρησιμοποίηση της για την απόκρυψη των μεγαλύτερων προβλημάτων της Ευρωζώνης – αφού δεν εξηγείται διαφορετικά η μανιώδης απασχόληση τους με το ελληνικό πρόβλημα, όπως πρόσφατα στη Μάλτα, όταν το πολύ μεγαλύτερο ιταλικό οικοδόμημα είναι έτοιμο να γκρεμιστεί.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα της Ιταλίας, το «Target 2» έλλειμμά της, οι υποχρεώσεις της δηλαδή απέναντι στην ΕΚΤ, έφτασαν στα 420 δις € το Μάρτιο, από 386 δις € το Φεβρουάριο – σε επίπεδα ρεκόρ λοιπόν αφού στο ζενίθ της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, το 2012, το αντίστοιχο έλλειμμα ήταν «μόλις» 290 δις € (γράφημα).


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ελλείμματος Target 2 της Ιταλίας

Υπενθυμίζουμε εδώ πως ο διοικητής της ΕΚΤ, απαντώντας σε ερώτημα ευρωβουλευτών του κόμματος των «πέντε αστέρων» που τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ είχε ισχυρισθεί ότι, σε περίπτωση επιστροφής της χώρας στη λιρέτα θα έπρεπε να πληρωθεί το συγκεκριμένο ποσόν – οπότε το θεωρεί ως δανειακή υποχρέωση της, παρά το ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο (ανάλυση).

Σε κάθε περίπτωση, το έλλειμμα Target 2 της Ιταλίας έχει φτάσει στο 25% του ΑΕΠ της από 22% τον Ιανουάριο, ενώ της Ισπανίας στο 30% – σε επίπεδα δηλαδή κατά πολύ υψηλότερα από το 2012, κυρίως λόγω της πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.

Με δεδομένο δε το ότι, τα ελλείμματα αυτού του είδους αποτυπώνουν μεταξύ άλλων το ρίσκο χρεοκοπίας μίας χώρας, η κατάσταση της Ιταλίας είναι εξαιρετικά κρίσιμη – ενώ, εάν προσθέσει κανείς τα ομόλογα της που κατέχονται από ξένους επενδυτές, ύψους περίπου 710 δις €, τα κόκκινα δάνεια των ιταλικών τραπεζών που υπερβαίνουν τα 350 δις €, καθώς επίσης τα εξωτερικά χρέη των επιχειρήσεων της που αγγίζουν τα 700 δις €, θα διαπιστώσει πως η χώρα ευρίσκεται κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού. Πόσο μάλλον όταν μόνο οι τόκοι του δημοσίου χρέους της ανέρχονται στο 5% του ΑΕΠ της ετήσια, παρά το ότι τα επιτόκια δανεισμού της διατηρούνται τεχνητά χαμηλά από την ΕΚΤ – όταν της Ελλάδας είναι της τάξης του 3% του ΑΕΠ της.

Περαιτέρω στην Ελλάδα, είναι προφανές ότι οι δανειστές της δεν πρόκειται ποτέ να τη βοηθήσουν να ανακτήσει την πιστοληπτική της ικανότητα, έτσι ώστε να επιστρέψει σε πορεία βιώσιμης ανάπτυξης – έχοντας απέναντι τους κυβερνήσεις που δεν είναι αποφασισμένες να το διεκδικήσουν. Ειδικά όταν τόσο αυτές, όσο και ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων δεν φαίνονται πρόθυμοι να ρισκάρουν τη σύγκρουση – φοβούμενοι πως δεν θα υπάρχουν γάζες στα νοσοκομεία, ινσουλίνη στα φαρμακεία, βενζίνη στα πρατήρια και χαρτί υγείας στα σούπερ μάρκετ.

Επομένως η κυλιόμενη χρεοκοπία θα συνεχίζεται, η χώρα θα λεηλατείται σταδιακά, οι συντάξεις και οι μισθοί θα μειώνονται, οι υποδομές θα καταρρέουν (έως ότου καταλήξουν σε εξευτελιστικές τιμές στην ιδιοκτησία των ξένων), οι φόροι θα αυξάνονται, η ιδιωτική περιουσία θα οδηγείται με τη βοήθεια των καταθέσεων και των πλειστηριασμών (με ενδιάμεσο σταθμό το κράτος και τις τράπεζες) στους δανειστές, οι γάζες στα νοσοκομεία θα υπερχουν μεν αλλά θα είναι είδος πολυτελείας, η ινσουλίνη, η βενζίνη και το χαρτί υγείας επίσης, ενώ οι Έλληνες θα φοβούνται όλο και περισσότερο τη σύγκρουση – κατηγορώντας όλο και πιο πολύ τις εκάστοτε κυβερνήσεις τους, οι οποίες όμως στην πραγματικότητα θα εκτελούν τις δικές τους εντολές, αντιλαμβανόμενες τους δικούς τους φόβους.

Λύσεις βέβαια υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν (άρθρο). Εν τούτοις, προϋποθέτουν έναν αποφασισμένο λαό και όχι έναν φοβισμένο – υπενθυμίζοντας ότι, «κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν φοβισμένο λαό». Επίσης πως όταν ένας λαός είναι πραγματικά αποφασισμένος, ευρίσκεται πάντοτε ένας ικανός ηγέτης που θα εφαρμόσει τις επιθυμίες του σωστά – ποτέ το αντίθετο.

Όμως, όταν ο φόβος της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι τόσο μεγάλος, ώστε να θεωρούν τον εαυτό τους θύτη και όχι θύμα, κατηγορώντας την ίδια τους τη χώρα όσο κανένας άλλος λαός στον πλανήτη, δεν υπάρχει καμία λύση και κανένα μέλλον – οπότε δεν πρέπει να είναι κανείς αιθεροβάμων, ούτε να πιστεύει σε θαύματα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο δημοσιογράφος του “Spiegel”, που αποκάλυψε τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες της Άγκυρας σε 35 χώρες

Του Αλέξανδρου Κόντη

Τη βεβαιότητά του ότι η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις χώρες που η Τουρκία διεξάγει εκστρατεία για το «φακέλωμα» των οπαδών του Γκιουλέν, εκφράζει ο δημοσιογράφος του Spiegel, που αποκάλυψε τις κατασκοπευτικές δραστηριότητες της Άγκυρας σε 35 κράτη. Ο Χασνάιν Καζίμ τονίζει επιπλέον ότι ειδικά στη χώρα μας οι τουρκικές δραστηριότητες πιθανότατα στοχεύουν στο Αιγαίο, υπερβαίνοντας την καταγραφή του δικτύου του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, που έχει στοχοποιήσει ο Ταγίπ Ερντογάν ως υπεύθυνου της απόπειρας πραξικοπήματος.
«Για την Ελλάδα πιστεύω πως, ναι, είναι πολύ πιθανό οι τουρκικές δραστηριότητες να επεκτείνονται και πέραν του εντοπισμού των πιστών του Γκιουλέν. Είναι πολύ πιθανό να στοχεύουν συγκεκριμένα το Αιγαίο», δηλώνει ο δημοσιογράφος του Spiegel, ο οποίος τονίζει ότι η έκταση των τουρκικών κατασκοπευτικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Ερντογάν τη δεδομένη περίοδο.
«Ο Ερντογάν κάνει οτιδήποτε είναι πιθανόν για να πάρει την υποστήριξη από τους εθνικιστές στην Τουρκία. Η αύξηση της επιρροής του στο εσωτερικό είναι το μόνο που τον ενδιαφέρει, ενώ δεν τον νοιάζει καθόλου πως θα αντιδράσουν οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι αυτό πιστεύω πως είναι πιθανό να υπάρχουν μυστικές τουρκικές δραστηριότητες στο Αιγαίο», αναφέρει ο Χ. Καζίμ.

Διεθνής σάλος
Το πρόσφατο δημοσίευμα του γερμανού δημοσιογράφου προκάλεσε διεθνή σάλο, καθώς μιλούσε για οδηγία που έστειλε στις 20 Σεπτεμβρίου 2016 η Διεύθυνση Θρησκευτικών Ζητημάτων της Τουρκίας προς τις πρεσβείες και τα προξενεία 35 χωρών για τον εντοπισμό των πιστών του ιμάμη Γκιουλέν.
Μετά την αποκάλυψη του Spiegel, οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων της Αυστρίας και της Γερμανίας τόνισαν ότι δεν θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή κατασκοπευτικών δραστηριοτήτων στο έδαφός τους.
Όπως δηλώνει ο Καζίμ, η Ελλάδα δεν είναι μεταξύ των 35 χωρών που περιλαμβάνονται στα έγγραφα που έχει στη διάθεσή του.
«Το γεγονός αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Τουρκία έχει αφήσει την Ελλάδα εκτός αυτού του παιχνιδιού. Αντιθέτως, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν ανάλογες επιχειρήσεις και στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, για τις οποίες δεν έχω στοιχεία «, υποστηρίζει ο δημοσιογράφος.
«Για παράδειγμα, από τα έγγραφα που έχω απουσιάζουν και χώρες όπως η Γαλλία, που έχει μεγάλη τουρκική κοινότητα, ή το Πακιστάν, όπου η κυβέρνηση έκλεισε τα σχολεία του Γκιουλέν μετά από τουρκικές πιέσεις. Όμως, αυτή η υπόθεση που δημοσίευσα αφορά μόνο την οδηγία που εστάλη τον περασμένο Σεπτέμβριο. Είμαι βέβαιος ότι οι ίδιες δραστηριότητες έχουν γίνει και σε μια σειρά άλλων χωρών», εξηγεί ο Γερμανός δημοσιογράφος.

«Η Τουρκία θεωρεί την Ελλάδα σημαντικό παίκτη για τα συμφέροντά της. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε το θέμα των 8 στρατιωτικών που μπήκαν στην Ελλάδα, αλλά δεν εκδόθηκαν ποτέ στην Τουρκία. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η Άγκυρα παρακολουθεί πολύ στενά τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και τι γίνεται στη μουσουλμανική κοινότητα της χώρας σας».
Ο Χ. Καζίμ είναι άριστος γνώστης της τουρκικής πολιτικής, καθώς υπήρξε ανταποκριτής του Spiegel στην Τουρκία επί σειρά ετών, μέχρι τον Μάρτιο του 2016.

«Τότε με έδιωξαν. Είχα δημοσιεύσει ένα θέμα για τον Γκιουλέν και ένα άλλο με δηλώσεις στελεχών του ΡΚΚ. Μου είπαν ότι υποστηρίζω την τρομοκρατία και ότι πρέπει είτε να φύγω από τη χώρα, είτε να αντιμετωπίσω διώξεις. Το τρελό είναι ότι στο παρελθόν είχα μιλήσει και με διοικητές του ISIS, όμως αυτό δεν τους είχε ενοχλήσει», αναφέρει ο δημοσιογράφος.

Εξηγώντας πως λειτουργεί το κατασκοπευτικό δίκτυο που έχει στήσει η Τουρκία για τον εντοπισμό ακολούθων του Γκιουλέν στο εξωτερικό, ο Καζίμ τονίζει ότι την όλη επιχείρηση διευθύνουν οι διπλωματικές αποστολές της Άγκυρας.

«Οι πρεσβείες και τα προξενεία έχουν στείλει τις σχετικές αναφορές στη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας. Αναγράφουν σχολές που έχει ιδρύσει ο Γκιουλέν, ακόμα και παιδικούς σταθμούς, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει και αναγραφή ονομάτων», λέει ο πρώην ανταποκριτής στην Κωνσταντινούπολη, προσθέτοντας ότι η πόλη υπόθεση θυμίζει κυνήγι… φαντασμάτων.
«Σε κάποιες περιπτώσεις αναφέρονται ονομαστικά σε άτομα, στοχοποιώντας τα χωρίς λόγο. Για παράδειγμα, λένε για έναν τούρκο ότι δεν πάει συχνά στο τζαμί από την απόπειρα πραξικοπήματος κι έπειτα, άρα είναι ύποπτος. Επίσης, μια γυναίκα αναφέρεται ως ύποπτη από την πρεσβεία της Τουρκίας στην Αυστρία, επειδή ένας ξάδελφός της εργαζόταν στην εφημερίδα Zaman που έκλεισε ο Ερντογάν».
Μετά το δημοσίευμα στο Spiegel, ο δημοσιογράφος δέχθηκε επίθεση από την τουρκική κυβέρνηση, αλλά και αμέτρητα μηνύματα από τους τούρκους που κατοικούν στο εξωτερικό.
«Η Άγκυρα ανέφερε ότι κάνω προσωπικό πόλεμο εναντίον της. Την ίδια στιγμή, όμως, λαμβάνω πολλά μηνύματα από τούρκους που ρωτούν αν το όνομά τους είναι στη λίστα. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν στοχοποιηθεί, αν επιχειρήσουν να ταξιδέψουν στην Τουρκία, είτε θα συλληφθούν, είτε θα εκδιωχθούν», λέει ο Καζίμ, που τονίζει ότι είναι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον της Τουρκίας.
«Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος την επόμενη εβδομάδα, τα πράγματα θα πάνε προς το χειρότερο. Δυστυχώς, έχω μάθει ότι με τον Ερντογάν όλα είναι πιθανά»…

Πηγή εφημ. Real News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τι εντολές έδωσε ο Ερντογάν 
στους πράκτορες της ΜΙΤ για την Ελλάδα

Ο Έριχ Σμιτ-Έενμπομ, επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Ερευνών, μιλά για τη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη

Του Παντελή Βαλασόπουλου

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, έχει δώσει εντολή στις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του να αποσταθεροποιήσουν χώρες όπως η Ελλάδα. Αυτό υποστηρίζει ο Έριχ Σμιτ Έενμπομ, επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Ερευνών για την Πολιτική Ειρήνης. Ο Ε. Σμιτ Έενμπομ και το ινστιτούτου παρακολουθούν και καταγράφουν τη δράση των μυστικών υπηρεσιών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Θεωρείται ίσως το πιο έγκυρο ινστιτούτου στον κόσμο, που ασχολείται ειδικά με τις μυστικές υπηρεσίες, ενώ ο Ε. Σμιτ Έενμπομ είναι αναλυτής, συγγραφέας και δημοσιογράφος, στον οποίο προσφεύγουν πάντοτε τα γερμανικά και διεθνή ΜΜΕ για θέματα που αφορούν τη δράση των μυστικών υπηρεσιών. Η εφημερίδα “Die Zeit” είχε γράψει χαρακτηριστικά για τον Ε. Σμιτ Έενμπομ: «Ο άνθρωπος που παρακολουθεί αυτούς που μας παρακολουθούν».

Μιλήσαμε με τον Ε. Σμιτ Έενμπομ ειδικά για τη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (ΜΙΤ) στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη και στον κόσμο. Όσα μας είπε είναι αποκαλυπτικά για το τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό –αλλά και παλιότερα- με τη δράση των τούρκων πρακτόρων.

- Πριν από λίγες ημέρες στην Ελλάδα είχαμε ένα περιστατικό στο οποίο βρέθηκαν όπλα σε τζαμί της Ξάνθης, όπου και κατοικεί η μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής. Παράλληλα, Ισπανός που συνελήφθη από τις ελληνικές Αρχές ομολόγησε πως είναι πράκτορας των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών. Τι γνωρίζετε για τη δράση της ΜΙΤ στην Ελλάδα;
Εδώ και καιρό ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έχει δώσει εντολή στις μυστικές υπηρεσίες να αυξήσουν τη δραστηριότητά τους, καθώς μακρόπνοος στόχος του είναι μια Τουρκία που δεν θα περιορίζεται στα σημερινά της σύνορα. Υπήρξαν και τουρκικές εφημερίδες που δημοσίευσαν χάρτες με τα σχέδια αυτά, στα οποία μπορούσαμε να δούμε μια μεγάλη Τουρκία, όπου –μεταξύ άλλων- περιλαμβάνονται εδάφη της Βουλγαρίας, αλλά και της Ελλάδας. Δεν πρόκειται στην ουσία για κενές απειλές της Τουρκίας, αλλά για ένα είδος πολέμου. Ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, οι τουρκικές υπηρεσίες δρουν με στόχο την αποσταθεροποίηση της περιοχής. Είναι ένα είδος υβριδικού πολέμου. Και πάντοτε στον υβριδικό αυτό πόλεμο γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν οι μειονότητες. Και ένα μέρος των μειονοτήτων αυτών να εξοπλισθεί με όπλα.
Αυτό το ζούμε σε ολόκληρη την Ευρώπη, και όχι μόνον στην Ελλάδα, όπου η τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις μειονότητες, ειδικά σε χώρες όπου υπάρχει αυξημένη τουρκική παρουσία, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ελβετία, Η δράση αυτή ξεκινά από παρακολούθηση και εξολόθρευση αντιπολιτευτικών φωνών. Βεβαίως, ο μεγάλος εχθρός είναι το ΡΚΚ –από το 2013- και οι Τούρκοι εκείνοι που πήραν μέρος στις διαμαρτυρίες της πλατείας Γκεζί, ενώ το τελευταίο διάστημα, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, στους εχθρούς περιλαμβάνονται και οι γκιουλενιστές. Χρησιμοποιούν απειλητικές επιστολές, εκφοβίζουν με δολοφονίες, ενώ υπάρχουν μαζικές παρακολουθήσεις εκείνων τους οποίους η Άγκυρα θεωρεί πως βρίσκονται κοντά στο κίνημα του Γκιουλέν.

- Πόσο επικίνδυνο θεωρείτε πως είναι κάτι τέτοιο για την Ελλάδα και γενικότερα για την Ευρώπη;
Οι κινήσεις αυτές των Τούρκων απειλούν την εσωτερική ειρήνη σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Γερμανία, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρέπει να γνωρίζουμε πως ο Ερντογάν έχει έναν στόχο. Ο στόχος αυτός είναι μέχρι το 2023 να εγκαθιδρύσει στην Τουρκία ένα ισλαμικό καθεστώς, το οποίο δεν θα περιορίζεται μόνο στην Τουρκία, αλλά θα λειτουργεί ως μοντέλο και για άλλες αραβικές χώρες. Στόχος επίσης είναι να δημιουργηθούν στην Ευρώπη θύλακες αυτού του ισλαμικού κράτους και να χρησιμοποιηθούν οι τούρκοι της Ευρώπης ως όργανα αυτού του τουρκικού – ισλαμικού κράτους.

- Ποιους χρησιμοποιούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ως πράκτορές τους;
Χρησιμοποιείται ένα ευρύ φάσμα ατόμων. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πως τουλάχιστον 30 τούρκοι διπλωμάτες στη Γερμανία είναι πράκτορες της ΜΙΤ. Από εκεί και πέρα, υπάρχει ένα δίκτυο εταιρειών τις οποίες η ΜΙΤ χρησιμοποιεί ως «βιτρίνα». Επιπλέον, χρησιμοποιούνται ιμάμηδες, οι οποίοι διορίζονται από το τουρκικό υπουργείο Θρησκευμάτων και των οποίων ο ρόλος είναι να κατασκοπεύουν τους τούρκους συμπολίτες τους και να δίνουν πληροφορίες γι αυτούς κατευθείαν στην Άγκυρα.
Κατάσκοποι βρίσκονται ακόμη και σε συλλόγους γονέων, τουρκικές τράπεζες, τουριστικά γραφεία, καθώς και σε θρησκευτικές οργανώσεις.
Οι γερμανικές Αρχές υπολογίζουν πως τη στιγμή αυτή στην Ευρώπη –και φυσικά στην Ελλάδα και στη Γερμανία- δρουν συνολικά περίπου 800 πράκτορες, δηλαδή το 10% του συνολικού προσωπικού της ΜΙΤ. Οι 400 από αυτούς δρουν στη Γερμανία, ενώ γύρω στους 50 στην Ελβετία, αυτή την μικρή χώρα, που όμως έχει ιδιαίτερη σημασία για την Τουρκία, καθώς σε αυτή την ουδέτερη χώρα το ΡΚΚ δρα νόμιμα.

- Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες ασκούν κατασκοπευτική δράση στην Ελλάδα;
Για τις γερμανικές υπηρεσίες η Ελλάδα δεν είναι χώρα στην οποία δίνουν προτεραιότητα. Αντίθετα, προτεραιότητα για τους Γερμανούς έχει η Τουρκία. Κάτι που οφείλεται σε πολλούς λόγους. Η Τουρκία θέλει να γίνει μέλος της Ε.Ε. και οι γερμανικές υπηρεσίες θέλουν να έχουν μια πλήρη εικόνα για το τι συμβαίνει στην Τουρκία, γιατί εκεί υπάρχει διαφθορά μέχρι την κορυφή της εξουσίας, αλλά και γιατί η χώρα και οι μυστικές υπηρεσίες της προσπαθούν με κάθε μέσο να αναμειχθούν στις εσωτερικές υποθέσεις γειτονικών κρατών τους, όπως η Ελλάδα και η Συρία, αλλά και χωρών της κεντρικής Ασίας.
Έργο των μυστικών υπηρεσιών είναι να δίνουν τις πληροφορίες αυτές στην καγκελαρία, ώστε να χρησιμοποιούνται στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Η Ελλάδα δεν παίζει σημαντικό ρόλο για τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες.

- Πώς κρίνετε τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες; Έχουν καλές επιδόσεις; Είναι μια μοντέρνα υπηρεσία;
Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες είναι σύγχρονες, χρησιμοποιούν τα πιο εξελιγμένα μέσα τεχνολογίας, αλλά έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: η δράση τους είναι πολύ επιθετική. Η ΜΙΤ είναι μια πολύ επιθετική υπηρεσία. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούν συχνά ως μέσο δράσης τους τις δολοφονίες και έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα στην Ευρώπη, κυρίως με δολοφονίες Κούρδων ακτιβιστών.
Η ΜΙΤ είναι πολύ επαγγελματική μυστική υπηρεσία, που ως ιδεολογία της έχει τον νέο-οθωμανισμό. Και αυτό όχι σήμερα, αλλά από τη δεκαετία του 1990.

Κλείνοντας, ο Ε. Σμιτ Έενμπομ μας έθεσε το ερώτημα:
«Μήπως γνωρίζετε τι τύπου όπλα ήταν αυτά που βρέθηκαν στο τζαμί της Ξάνθης; Σας ερωτώ γιατί υπάρχουν πολύ έγκυρες πληροφορίες ότι το τελευταίο διάστημα η ΜΙΤ έχει εξοπλίσει τους πράκτορές της σε ολόκληρη την Ευρώπη με τα τσεχικά πιστόλια τύπου Scorpion»…

Πηγή εφημ. RealNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο άνδρας που η ρωσική αστυνομία πιστεύει ότι είναι ο βομβιστής αυτοκτονίας, ο οποίος σκότωσε 14 ανθρώπους, στην επίθεση στο μετρό της Αγίας Πετρούπολης αυτήν την εβδομάδα είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για το Ισλάμ και λίγο μετά ταξίδεψε στην Τουρκία, είπαν σήμερα στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς δύο πρόσωπα που τον γνώριζαν.

Τα δύο αυτά πρόσωπα ανέφεραν ότι δεν γνωρίζουν μετά βεβαιότητας εάν αυτός ο άνδρας, ο Ακμπαρζόν Τζαλίλοφ, μετέβη από την Τουρκία στην γειτονική της Συρία.

Εάν ο Τζαλίλοφ πράγματι μετέβη στη Συρία, αυτό θα συνιστούσε μια σημαντική παράλειψη εκ μέρους των υπηρεσιών πληροφοριών της Ρωσίας, που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην καταγραφή και ταυτοποίηση των προσώπων που φέρονται να είχαν σχέσεις με εξτρεμιστές στη Συρία προκειμένου κατόπιν να τους απαγορεύουν την είσοδο στη Ρωσία ή να τους συλλαμβάνουν.

Η έκρηξη στο μετρό της Αγίας Πετρούπολης σημειώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας, ενώ ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν βρισκόταν σε επίσκεψη στην πόλη. Προς το παρόν καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη, ωστόσο η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος είχε απειλήσει τη Ρωσία ότι θα διαπράξει επιθέσεις σε ρωσικό έδαφος ως αντίποινα για την στρατιωτική επέμβαση της Μόσχας στη Συρία και την παροχή στήριξης στον Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ο Τζαλίλοφ, ο φερόμενος βομβιστής, γεννήθηκε το 1995 και μεγάλωσε στην πόλη Ος στο Κιργιστάν. Γύρω στο 2011 μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη.

Απασχολήθηκε σε χαμηλόμισθες θέσεις για αρκετά χρόνια.

Ωστόσο υπάρχει ένα κενό στο βιογραφικό του, από τα τέλη του 2015 έως τις αρχές του 2017. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αρκετοί γνωστοί του είπαν ότι έχασαν τα ίχνη του.

Εμφανίστηκε εκ νέου όταν επισκέφθηκε το Ος φέτος τον Φεβρουάριο. Τον Μάρτιο επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη και νοίκιασε ένα διαμέρισμα απ’ όπου αναχώρησε την ημέρα της επίθεσης έχοντας μαζί του ένα σακίδιο και μια τσάντα.

Το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς μίλησε με ανθρώπους που γνώριζαν τον Τζαλίλοφ επιχειρώντας να βάλει στην θέση τους τα κομμάτια που έλειπαν από το παζλ της ζωής του.

Η σχέση του με την Θρησκεία

Σύμφωνα με ένα πρόσωπο από το Ος που εργάστηκε ως μάγειρας μαζί με τον Τζαλίλοφ σε εστιατόριο της Αγίας Πετρούπολης το 2014, επρόκειτο για έναν ήπιων τόνων νέο που δεν έπινε αλκοόλ και δεν έβριζε.

«Θα επιβεβαιώνα ότι ο Άκμπαρ δεν ήταν ικανός να κάνει κάτι κακό» επισήμανε αυτό το πρόσωπο που δεν θέλησε να κατονομαστεί.
Οι δυο τους εργάζονταν στην ίδια αλυσίδα εστιατορίων σούσι.

Κατά τη διάρκεια του 2014 ο Τζαλίλοφ ανέπτυξε ενδιαφέρον για το Ισλάμ. Προσευχόταν, πήγαινε στο τέμενος, διάβαζε το Κοράνι, άρχισε να μακραίνει τα γένια του. Ωστόσο όπως είπε η ίδια πηγή, δεν υπήρξε από μέρους του κάποια ένδειξη εξτρεμιστικής συμπεριφοράς.

Η δεύτερη πηγή, επίσης από το Ος που συνεργάστηκε με τον Τζαλίλοφ στην Αγία Πετρούπολη, σημείωσε ότι και ο ίδιος γνώριζε το ενδιαφέρον του Τζαλίλοφ για την θρησκεία. Ο νεαρός άνδρας δεν επιχείρησε ωστόσο να προσηλυτίσει κανέναν, επισήμανε ο μάρτυρας.

Το 2015, σύμφωνα με την πρώτη πηγή, ο Τζαλίλοφ έφυγε από την Αγία Πετρούπολη. Όπως τόνισε, άκουσε από άλλους μάγειρες στο εστιατόριο ότι προτού φύγει, ο ύποπτος της επίθεσης στο μετρό είπε ότι πήγαινε στην Τουρκία.

Δήλωσε μάλιστα ότι «υπάρχουν καλές δουλειές στην Τουρκία και η κατάσταση εδώ στην Αγία Πετρούπολη δεν είναι καλή με τη δουλειά».

Και το δεύτερο πρόσωπο, που επίσης δεν θέλησε να κατονομαστεί, ανέφερε στο Ρόιτερς ότι γνώριζε από τον Τζαλίλοφ ότι πήγε στην Τουρκία. Ο νεαρός από το Κιργιστάν ταξίδεψε εκεί τον Νοέμβριο του 2015 για να συναντήσει τον θείο του που ζούσε στην Αττάλεια.

Σε επικοινωνία, ωστόσο, με το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, ο θείος του Χασάν Κουσκάροφ απάντησε ότι ναι μεν έζησε πράγματι στην Αττάλεια ωστόσο έφυγε από εκεί τον Σεπτέμβριο του 2015 και δεν γνώριζε ότι ο ανιψιός του πήγε εκεί.

Αφότου ο Τζαλίλοφ έφυγε από την Αγία Πετρούπολη, υπήρξαν συζητήσεις μεταξύ των παλιών του συναδέλφων και μεταξύ γνωστών του στο Ος, ότι εκείνος είχε πάει στη Συρία. Αυτό το επιβεβαίωσαν και οι δύο πηγές, καμία ωστόσο εξ αυτών δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα εάν πράγματι είχε ταξιδέψει εκεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Μελέτη

Την στιγμή που η μοναδική προοπτική εξόδου από την θανάσιμη κρίση στην οποία έχει εισέλθει η ΠΓΔΜ είναι η διατύπωση μιας «οικουμενικής» ευρωπαϊκής ατζέντας η οποία θα προβλέπει και επίλυση του θέματος της ονομασίας, ο πρόεδρος της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ προειδοποιεί ότι επιχειρείται «Κυπροποίηση» της ΠΓΔΜ και απόπειρα δημιουργίας στην θέση της ΠΓΔΜ, ενός τρίτου Αλβανικού κράτους στα Βαλκάνια.

Ο σκοπιανός πρόεδρος σε συνέντευξη του στην κροατική κρατική τηλεόραση (HTV) δήλωσε ότι «η “Αλβανική Πλατφόρμα” επιδιώκει την αλλαγή της συνταγματικής τάξης στην ΠΓΔΜ και την μετατροπή της από πολυεθνική κοινωνία και ενιαίο κράτος, σε διεθνοτικό, με τρόπο που θα παραπέμπει στην Κύπρο». Με την σημαντική διαφορά όμως όπως παρατήρησε ο ίδιος ο Ιβάνοφ ότι η «χώρα του δεν είναι νησί».

Στην Κύπρο η τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18% με την υποστήριξη της Τουρκίας και τις «καλές υπηρεσίες» των Βρετανών, αναδείχθηκαν τελικά σε ισότιμο εταίρο με την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία, με όσα ακολούθησαν το 1964 και το 1974, ενώ τώρα πλέον κάνεις δεν μιλά για ένα ενιαίο πολυεθνικό κράτος με μια μεγάλη και μια μικρότερη οντότητα και τρεις ακόμη μειονότητες, αλλά για μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, που φυσικά στην πράξη μετατρέπεται σε μια χαλαρή συνομοσπονδία. Οι αναλογίες με την ΠΓΔΜ υπάρχουν αλλά όπως και ο κ. Ιβάνοφ επεσήμανε η ΠΓΔΜ δεν είναι νησί και φυσικά τα κοινά σύνορα με το Κόσοβο και την Αλβανία που επιχειρεί να προωθήσει την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας συνιστούν μια θανάσιμη απειλή για την επιβίωση του κράτους αυτού.

Και στην ΠΓΔΜ, με την δύναμη των όπλων επιβλήθηκε ένα καθεστώς υποτυπώδους διζωνικότητας με την συγκέντρωση του αλβανικού πληθυσμού στις ανατολικές επαρχίες αλλά και σε συγκεκριμένους δήμους στην υπόλοιπη χώρα ενώ και οι ρυθμίσεις της συμφωνίας της Αχρίδας αναβάθμισαν σε συνιστώσα ουσιαστικά οντότητα του κράτους την Αλβανική μειονότητα.

Βεβαίως και οι Αλβανοί βρέθηκαν απέναντι σε μια τυχοδιωκτική και αδιέξοδη πολιτική που εξέφρασε ο Ν. Γκρουέφσκι και το VMRO-DPMNE, που επιχείρησε να στηρίξει την «μακεδονική» ταυτότητα εξαφανίζοντας τις «άλλες ταυτότητες» στο εσωτερικό της χώρας και εξαπέλυσε μια επιχείρηση χειραγώγησης και αφομοίωσης της αλβανικής μειονότητας.

Και η υπόθεση του ονόματος και της αδιάλλακτης θέσης που κράτησε όλα αυτά τα χρόνια ο Ν. Γκρουέφσκι οφείλεται ακριβώς στην εθνικιστική τύφλωση, που δεν άφηνε να διαφανεί ότι η πραγματική απειλή για την ΠΓΔΜ είναι ο αλβανικός παράγοντας και όχι η Ελλάδα.

Ο Ιβάνοφ στην ίδια συνέντευξη δήλωσε ότι ο στόχος της «Πλατφόρμας των Τιράνων» είναιι η εξομοίωση της αλβανικής γλώσσας με την «μακεδονική» και η αλλαγή του συντάγματος που βάσει της Συμφωνίας της Αχρίδας προβλέπει ότι οι εθνικές κοινότητες στην χώρα διεκδικούν τα δικαιώματα τους στην βάση της εκπροσώπησης του 20% του πληθυσμού..

Ο κ. Ιβάνοφ που καθυστερημένα βεβαίως θυμάται την δημοκρατία και την ύπαρξη και άλλων εθνικών κοινοτήτων, επισημαίνει ότι εάν γίνει αποδεκτή η απαίτηση των Αλβανών για την γλώσσα τότε οι τουρκόφωνοι, οι Ρομά, η σερβική κοινότητα και η ρουμανόφωνη κοινότητα, ουσιαστικά εντάσσονται στην Αλβανική μειονότητα, αλλοιώνοντας έτσι την ταυτότητά της χώρας.

Ο κ. Ιβάνοφ ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο «ομοσπονδοποίησης» το οποίο απέρριψε λέγοντας χαρακτηριστικά: «με την προώθηση μια διεθνικής και διγλωσσικής χώρας θα έχουμε δυο τμήματα στην “Μακεδονία” που θα είναι εθνικά, θρησκευτικά και γλωσσικά διαχωρισμένα. Μεγαλύτεροι διαχωρισμοί θα ακολουθήσουν. Ο στόχος της Πλατφόρμας δεν είναι η ενωμένη “Μακεδονία” αλλά η δημιουργία μιας μεταβατικής φάσης για την “Μακεδονία” που θα οδηγήσει σε ένα τρίτο Αλβανικό κράτος»…

Το όνομα της ΠΓΔΜ, η απειλή της Μεγάλης Αλβανίας και η Ελλάδα

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στα Σκόπια συνιστά μια σοβαρή κρίση ασφάλειας για όλη την περιοχή και θέτει σοβαρά διλήμματα και για την Αθήνα. Η ενίσχυση του ρολού της αλβανικής κοινότητας και η αμφισβήτηση της εθνικής ομοιογενούς «μακεδονικής» ταυτότητας που θέλει να επιβάλλει ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός με εκφραστή τον Ν. Γκρουέφσκι και τον Γκ. Ιβάνοφ, θεωρητικά εξυπηρετεί την επιδίωξη της Ελλάδας για εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης στο θέμα της ονομασίας.

Όμως εάν η ενίσχυση του αλβανικού παράγοντα και η αμφισβήτηση της ενότητας του κράτους της ΠΓΔΜ, οδηγήσει σταδιακά στην διαμόρφωση ενός ισχυρού αλβανικού πόλου είτε αυτονόμου είτε απολύτως ελεγχόμενου από τα Τίρανα, θα πρόκειται για μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη καθώς θα αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για ήταν συγκρότηση της Μεγάλης Αλβανίας, η οποία διατηρώντας τις γνωστές αλυτρωτικές θέσεις έναντι της Ελλάδας, θα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των βορείων συνόρων της χώρας μας, ανατρέποντας και τις ευαίσθητες ισορροπίες που διαμορφώθηκαν στα Βαλκάνια μετά την διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και κυρίως μετά τον πόλεμο του Κοσόβου.

Η διέξοδος στην σημερινή κρίση θα μπορούσε να δοθεί από μια υπό ευρωπαϊκή εγγύηση δρομολόγηση συμβιβασμού των δυο μεγάλων οντοτήτων στην ΠΓΔΜ στην βάση της ευρωπαϊκής προοπτικής, με εγγύηση της ενότητας του κράτους και με την αναζήτηση νέου ονόματος που δεν θα εξαφανίζει την αλβανική ταυτότητα και θα ικανοποιεί τις μίνιμουμ απαιτήσεις της Ελλάδας, ώστε η ευρωατλαντική πορεία της χώρας να εγγυηθεί τα δικαιώματα της αλβανικής μειονότητας και να διασφαλίσει την ΠΓΔΜ από εξωτερικές επιβουλές.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου