Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Απρ 2017


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Όλα δείχνουν πως το σήριαλ της 2ης αξιολόγησης βαίνει προς το τέλος του. Η Αθήνα εκπέμπει μήνυμα αισιοδοξίας, αλλά ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ έσπευσε να προσγειώσει τις προσδοκίες, δηλώνοντας ότι οι διαφορές παραμένουν.
Λίγο νωρίτερα, ο Ντάισελμπλουμ είχε αναγνωρίσει πως έχει συντελεσθεί μεγάλη πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, αλλά είχε εκτιμήσει πως το Eurogroup της 7ης Απριλίου δεν θα κλείσει τη 2η αξιολόγηση. Όπως έχει διδάξει η πείρα, αλλά όπως και ο ίδιος είπε, όταν θα ολοκληρωθεί η συμφωνία θα βρεθεί τρόπος να εγκριθεί από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης.
Την περασμένη Πέμπτη στη συνεδρίαση του Euro Working Group δεν κατέστη δυνατόν να γεφυρωθεί το εναπομείναν χάσμα. Αυτός είναι ο λόγος που η εκπρόσωπος της Κομισιόν δήλωσε την Παρασκευή πως δεν έχει ακόμα καθορισθεί η ημερομηνία επιστροφής των θεσμών στην Αθήνα. Για να συμβεί αυτό πρέπει να γεφυρωθούν κάποιες τουλάχιστον από τις υφιστάμενες διαφορές.

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, έχουν ήδη συμφωνηθεί η μείωση του αφορολόγητου στα 5.900-6.000 ευρώ και η περικοπή των συντάξεων με την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.Εκκρεμεί το εάν αυτό θα συμβεί εφάπαξ ή σε δύο δόσεις (μία μεγαλύτερη το 2019 και μία μικρότερη το 2020). Επίσης, αναμένεται να οριστικοποιηθούν και πτυχές για δύο ακόμα ζητήματα:

• Πρώτον για τα αντισταθμιστικά μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα που ζητάει η κυβέρνηση για να εξισορροπήσει κάπως τις αρνητικές εντυπώσεις στην κοινή γνώμη.
• Δεύτερον, για τα περιουσιακά στοιχεία της ΔΕΗ που θα πωληθούν. Το ζήτημα αυτό θεωρείται αγκάθι, επειδή συμπολιτευόμενοι βουλευτές από τη δυτική Μακεδονία έχουν ήδη μεταφέρει την αντίδραση των ψηφοφόρων τους, αφήνοντας και οι ίδιοι κάποια ερωτηματικά για τη στάση τους.

Η κυβέρνηση Τσίπρα ξεκίνησε αυτή τη διαπραγμάτευση με σκοπό να φθάσει σε μία συμφωνία-πακέτο. Εκτός από τα προβλεπόμενα στο 3ο Μνημόνιο προαπαιτούμενα, ήθελε με τρόπο οριστικό να αντιμετωπισθούν οι πρόσθετες απαιτήσεις του ΔΝΤ, να ορισθεί το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων μετά το 2018 και βεβαίως να καθορισθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους που θα εφαρμοσθούν το 2018.

Στο Μαξίμου δικαιολογημένα θεωρούσαν πως μία τέτοια συμφωνία-πακέτο θα καθάριζε το έδαφος για τα επόμενα χρόνια, θα διέλυε το κλίμα αβεβαιότητας που καθηλώνει την οικονομία και κατ’ αυτό τον τρόπο θα της επέτρεπε να εισέλθει σε τροχιά δυναμικής ανάπτυξης. Εκτός αυτού, η γνωστοποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους θα έδινε στην κυβέρνηση ένα επιχείρημα για να εξισορροπήσει αφενός την κοινωνική οργή, αφετέρου τις αντιδράσεις βουλευτών της συμπολίτευσης.

Η έμφαση που δίνει η κυβέρνηση στα εργασιακά δεν οφείλεται μόνο στο ότι οι Ευρωπαίοι είναι πιο εφεκτικοί σ’ αυτό τον τομέα. Οφείλεται και στο γεγονός ότι τα εργασιακά δικαιώματα κατά μία έννοια είναι εγγεγραμμένα στο ιδεολογικοπολιτικό γονίδιο της Αριστεράς.
Όπως μας είπε κυβερνητική πηγή, «πέρα από τις δικές του ευαισθησίες, ο Τσίπρας λαμβάνει υπόψη τις ευαισθησίες και τα όρια αντοχής των βουλευτών του». Έχει, άλλωστε, επανειλημμένως υπογραμμίσει στους Ευρωπαίους συνομιλητές του τη δυσκολία αυτή. Αυτός είναι ο λόγος που έκανε παρέμβαση στους ομολόγους του πριν τη σύνοδο κορυφής στη Ρώμη. Για τον ίδιο λόγο συναντήθηκε με τον επικεφαλής του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO) Ράιντερ. Στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 7 Απριλίου θα φανεί εάν στα εργασιακά θα προκύψει κάποιος συμβιβασμός ή εάν το ΔΝΤ θα συμφωνήσει να αφήσει τα “αγκάθια” για την επόμενη αξιολόγηση.

Λόγω της απροθυμίας του Βερολίνου να συναινέσει πριν τις γερμανικές εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου στην ανακοίνωση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, δεν υπήρχαν περιθώρια για συμφωνία-πακέτο. Αυτή η στάση των Μέρκελ και Σόιμπλε, άλλωστε, έχει εδώ και καιρό προκαλέσει εμπλοκή αναφορικά με τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Μετά από αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις και παζάρια πάνω από το κεφάλι της Ελλάδας, όλα δείχνουν πως έχει επιτευχθεί ένας κατ’ αρχήν συμβιβασμός. Δεδομένου ότι το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος συνδέεται με τα μέτρα για το χρέος, –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– φαίνεται να έχει κατ’ αρχήν συμφωνηθεί πως το 3,5% του ΑΕΠ θα ισχύσει για τρία χρόνια μετά το 2018 και στη συνέχεια το ύψος θα διαμορφώνεται με ρήτρα ανάπτυξης.
Κατά τις ίδιες πληροφορίες, όσον αφορά το χρέος υπάρχει σύγκλιση στο να υπάρχει πλαφόν στο ύψος των ποσών που θα πηγαίνουν για την ετήσια εξυπηρέτηση. Το πλαφόν, μάλιστα, θα είναι αισθητά κατώτερο από το 15% του ΑΕΠ που είχε αρχικά απαιτήσει το ευρωιερατείο. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ήδη επεξεργάζεται το πακέτο των μεσοπρόθεσμων μέτρων, ώστε να είναι έτοιμο το σχέδιο για να συζητηθεί σε πολιτικό επίπεδο.

Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, πρώτα το ελληνικό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει τα μέτρα και αμέσως μετά το Eurogroup θα εκφράσει τη δέσμευσή του να προχωρήσει το 2018 στην εφαρμογή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους. Η ίδια πηγή θεωρεί κρίσιμες τις συνομιλίες που θα πραγματοποιηθούν στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (21-23 Απριλίου). Αν και το Ταμείο δεν έχει ακόμα αναλάβει δέσμευση για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα με χρηματοδότηση, εκτιμάται πως αυτό θα γίνει.
Ο Τσίπρας και το επιτελείο του μπορεί να δυσφορούν με τις πραγματικά υπερβολικές απαιτήσεις των δανειστών και ταυτοχρόνως με την μη ανακοίνωση από τώρα των μεσοπρόθεσμων μέτρων, αλλά κυρίαρχο κριτήριό τους είναι η παραμονή στην εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι τελικώς μάλλον θα υποχωρήσουν όπου απαιτείται για να κλείσει η 2η αξιολόγηση. Μόνο εάν κρίνουν ότι υπάρχει κίνδυνος τα νομοσχέδια να σκοντάψουν στη Βουλή θα επανεξετάσουν την επιλογή τους.

Στην Κουμουνδούρου υπάρχουν φωνές που εδώ και καιρό υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε να έχει επιλεγεί ο δρόμος της αποχώρησης από την εξουσία δια της προκήρυξης εκλογών. Το επιχείρημά τους δεν έχει να κάνει μόνο με τη διαφύλαξη της ιδεολογικής-πολιτικής καθαρότητας. Θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκρατούσε ένα σχετικά υψηλό ποσοστό και θα εδραιωνόταν ως ο άλλος πόλος του πολιτικού συστήματος. Αντιθέτως, η επιλογή της παραμονής στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο οδηγεί σε συνεχή συρρίκνωση την εκλογική επιρροή του.

Προς το παρόν, η συρρίκνωση δεν έχει προσλάβει διαστάσεις κατάρρευσης. Αυτό δεν οφείλεται στην πολιτικοεκλογική αντοχή του κυβερνώντος κόμματος. Οφείλεται κυρίως στην ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης για τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους που λόγω Μνημονίου κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει αξιόπιστο κόμμα για να υποδεχθεί όσους από αυτούς δυσφορούν με την πολιτική της κυβέρνησης.

Η ανυπαρξία διαπραγματευτικής ισχύος έναντι των δανειστών και ταυτοχρόνως η απόρριψη της φυγής με στήσιμο κάλπης στερούν από τους κυβερνώντες εναλλακτική λύση. Με άλλα λόγια, ο συνδυασμός αυτός καθιστά τις αλλεπάλληλες υποχωρήσεις μονόδρομο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αφήνουν τον χρόνο να κυλάει, όταν τα διαπραγματευτικά κέρδη είναι σαφώς μικρότερα από τις αρνητικές επιπτώσεις που η καθυστέρηση έχει στην οικονομία.
Το πάθημα των διαπραγματεύσεων στο πρώτο μισό του 2015 θα έπρεπε να τους είχε γίνει μάθημα. Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Σύμφωνα με πληροφορίες από το περιβάλλον του, η νίκη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, μετά τη στροφή των 180 μοιρών και την υπογραφή του 3ου Μνημονίου, δημιούργησε στον Τσίπρα την πεποίθηση πως η τακτική της μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης, που συνδυάζεται με τη ρητορική της αντίστασης στις απαιτήσεις των δανειστών, αποδίδει.

Θεωρεί πως δημιουργεί στους ψηφοφόρους την εντύπωση ότι τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση αγωνίζεται για το καλύτερο στις δύσκολες μνημονιακές συνθήκες. Με άλλα λόγια, θεωρεί ότι η τακτική αυτή αφενός μειώνει τη λαϊκή δυσφορία και τις εκλογικές απώλειες, αφετέρου θα επιτρέψει την επανασυσπείρωση των ψηφοφόρων εάν η οικονομία εισέλθει σε τροχιά ανάκαμψης.

Το κλίμα το φθινόπωρο του 2015, όμως, ήταν ποιοτικά διαφορετικό από το σημερινό. Οι ψηφοφόροι αναγνώριζαν στην κυβέρνηση μία ειλικρινή πρόθεση να ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο από τον μνημονιακό.Κυρίως, όμως, δεν είχε αρχίσει να τους έρχεται ο λογαριασμός του 3ου Μνημονίου. Στην πραγματικότητα, η τακτική του Τσίπρα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος από όσο όφελος όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για το κόμμα του.
Δεν ισχύει το ίδιο, όμως, για τις εσωτερικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ. Η τακτική του αυτή μπορεί να συγκινεί ολοένα και λιγότερους ψηφοφόρους, αλλά παραμένει αρκούντως αποτελεσματική όσον αφορά τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Η πτώση του εκλογικού ποσοστού αναμφίβολα επηρεάζει τους βουλευτές της συμπολίτευσης, αλλά δεν είναι από μόνη της ικανή να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση.Οι 153 έχουν μέχρι τώρα υπερψηφίσει επώδυνα μέτρα, όπως π.χ. τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό, και όλα δείχνουν πως θα υπερψηφίσουν και ό,τι χρειασθεί για να κλείσει η 2η αξιολόγηση. Η βολή που έριξε ο Ζουράρις τελικώς μάλλον θα αποδειχθεί άσφαιρη, αλλά η περίπτωσή του είναι ξεχωριστή και σε κάποιο βαθμό απρόβλεπτη.

Εάν πριν 3-4 χρόνια έλεγε κάποιος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ότι θα ψήφιζαν τέτοια μέτρα θα τον θεωρούσαν παράφρονα. Αναμφίβολα, αποφασιστικό ρόλο για την τωρινή στάση τους παίζουν αφενός τα προνόμια του αξιώματος, αφετέρου το “σύνδρομο της αγέλης”. Η βουλευτική ιδιότητα σήμερα,ειδικά για τους συριζαίους, που κατά κανόνα δεν είναι εύποροι και ούτε έχουν δυνατότητα ενός αντίστοιχου εισοδήματος,έχει αποκτήσει ζωτική σημασία.

Όσον αφορά το “σύνδρομο της αγέλης” έχει μείνει ιστορική και έχει αποδειχθεί η ισχύς της ατάκας του Αβέρωφ: «όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώνε οι λύκοι». Δεν είναι, όμως, μόνο τα βουλευτικά προνόμια και το “σύνδρομο της αγέλης” που διατηρούν τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές έχουν πείσει τον εαυτό τους πως τα πράγματα το έφεραν έτσι που πρέπει αυτοί να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Πως μόνο εάν πιούν το πικρό ποτήρι θα μπορέσουν να ξαναστήσουν τη χώρα στα πόδια της.
Η έννοια του “σωτήρα”, άλλωστε, είναι στο πολιτικό γονίδιο της Αριστεράς. Θεωρεί πως είναι ταγμένη από την ιστορία να σώσει τον λαό. Η αίσθηση αυτής της υψηλής αποστολής οδήγησε στο παρελθόν σε εκδηλώσεις θαυμαστής ανιδιοτέλειας, ακόμα και σε προσωπικές θυσίες. Ταυτοχρόνως, όμως, τροφοδότησε και ένα είδος αλαζονείας. «Εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια, εμείς ξέρουμε το συμφέρον του λαού, εμείς θα τον σώσουμε».

Η αίσθηση ότι είναι “οι εκλεκτοί της ιστορίας” τους ωθεί και στο “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Στον ΣΥΡΙΖΑ ομολογούν ότι είχαν υποτιμήσει τις δυσκολίες, ότι άλλα επαγγέλονταν πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και άλλα κάνουν. Επικαλούνται τη διαπραγμάτευση του 2015 για να αποδείξουν τις αριστερές προθέσεις τους. Και βεβαίως οχυρώνονται πίσω από το γεγονός ότι τους πολεμάει το πολυπλόκαμο κατεστημένο σύστημα εξουσίας.

Πιστεύουν ότι η “για πρώτη φορά Αριστερά” πρέπει να επιβιώσει για να καταπολεμήσει τη διαπλοκή και ευρύτερα για να επιτελέσει τον ιστορικό ρόλο της. Κατ’ επέκτασιν, αντιμετωπίζουν τις επίμαχες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες σαν ένα είδος προσωπικής δοκιμασίας. Νοιώθουν πως εάν υποκύψουν στην αριστερή προσωπική ευαισθησία τους και καταψηφίσουν το νομοσχέδιο ουσιαστικά θα παίξουν το παιχνίδι των αντιπάλων τους, οι οποίοι επιδιώκουν την ανατροπή της κυβέρνησης. Μέσα από αυτό τον πολιτικο-ψυχολογικό μηχανισμό συμβιβάζουν οι βουλευτές το προσωπικό μικροσυμφέρον με την ανάγκη τους να νοιώθουν ότι επιτελούν υψηλή πολιτική αποστολή.

Λόγω ιδεολογίας, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα καταστούν ευάλωτοι μόνο εάν βρεθούν απέναντι σε μία μείζονος σημασίας κοινωνική αναταραχή. Όταν απέναντί τους βρεθούν μαζικά και δικοί τους αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, το ιδεολογικό σχήμα που σήμερα τους κρατάει σε ισορροπία θα καταρρεύσει.

Μπορεί η ΝΔ να ζητάει και να προβλέπει ότι θα στηθούν κάλπες, μπορεί ο Μητσοτάκης και η Γεννηματά να συμφώνησαν πως η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατόν, αλλά εάν η κυβέρνηση κλείσει τη 2η αξιολόγηση θα αγοράσει πολιτικό χρόνο. Δεν μπορεί να υπολογισθεί πόσο χρόνο, αλλά προς το παρόν δεν φαίνονται στον ορίζοντα απροσπέλαστα εμπόδια.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε μία πρωτοφανή επιθετική ενέργεια προχώρησε το μεσημέρι της Πέμπτης η Άγκυρα. Τουρκικό ελικόπτερο τύπου Sikorsky S-70 πετούσε σχεδόν επί μισή ώρα γύρω από τη Λέσβο και δεν σταμάτησε την περίεργη πτήση του γύρω από το τρίτο μεγαλύτερο ελληνικό νησί ακόμη κι όταν δύο ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής το προσέγγισαν, το αναγνώρισαν και το αναχαίτισαν εικονικά!

Όπως μεταδίδει το Πρώτο Θέμα, το περιστατικό που δεν έχει προηγούμενο ξεκίνησε στις 14:16 το μεσημέρι της Πέμπτης, όταν το τουρκικό Sikorsky μπήκε στο FIR Αθηνών από την περιοχή βόρεια της Λέσβου και στη συνέχεια παραβίασε τον ελληνικό εναέριο χώρο. Η πτήση του τουρκικού ελικοπτέρου που κινήθηκε πολύ κοντά στις ακτές της Λέσβου διήρκεσε μέχρι τις 14:44, όταν το S-70 βγήκε από τον ελληνικό από την περιοχή νότια του νησιού.

Τι σχεδιάζουν οι Τούρκοι; Γιατί σχεδίασαν αποστολή χαμηλής πτήσης με ένα πολεμικό ελικόπτερο που περικύκλωσε το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν τους αξιωματικούς του ΓΕΕΘΑ. Έμπειροι επιτελείς δεν αποκλείουν το γεγονός το τουρκικό ελικόπτερο να διέθετε συστήματα υποκλοπών και να στόχευε να αντλήσει συγκεκριμένες πληροφορίες από ελληνικές εγκαταστάσεις στη Λέσβο.

Επισημαίνεται ως ενδεικτικό της τουρκικής επιθετικότητας ότι οι χειριστές του τουρκικού Sikorsky δεν απομακρύνθηκαν από τον ελληνικό εναέριο χώρο ακόμη κι όταν το ελικόπτερό τους αναγνωρίστηκε και αναχαιτίστηκε εικονικά από δύο ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής. Το τουρκικό ελικόπτερο παραβίασε τρεις φορές τον ελληνικό εναέριο χώρο, αφού έμπαινε και έβγαινε από την περιοχή του εθνικού εναέριου χώρου...

Λίγο μετά την προσέγγιση των ελληνικών μαχητικών με το τουρκικό Sikorsky στην περιοχή της Λέσβου εμφανίστηκαν δύο οπλισμένα τουρκικά F-16 τα οποία παραβίασαν δύο φορές τον ελληνικό εναέριο χώρο και ενεπλάκησαν σε δύο εικονικές αερομαχίες με τα ελληνικά μαχητικά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ερευνητικό σκάφος TCG CUBUKLU στέλνει για παράνομες έρευνες στο κέντρο του Αιγαίου η Άγκυρα, θέλοντας να διατηρήσει την ένταση στις διμερείς σχέσεις και ενώ υπάρχει έντονος προβληματισμός για το μέχρι πού θα τραβήξει το σκοινί ο κ. Erdogan, ο οποίος χθες θυμήθηκε τους «Έλληνες που τους πέταξαν οι τούρκοι στην Θάλασσα στην Μικρά Ασία»...

Η Τουρκία πριν λίγη ώρα εξέδωσε την NAVTEX 381/17 με την οποία δεσμεύει εκτεταμένα σημεία στο κέντρο του Αιγαίου για «επιστημονικές» έρευνες από το TCG CUBUKLU από αύριο 7 έως 8 Μαρτίου. Οι περιοχές που παράνομα δεσμεύει η Άγκυρα είναι (όπως φαίνεται και στο χάρτη) μεταξύ Χίου και Ικάριας, μεταξύ Άη Στράτη - Λήμνου - Λέσβου και βορείως των Ψαρών . Οι περιοχές αυτές εμπίπτουν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και παρά το γεγονός ότι για «επιστημονικες έρευνες» δεν απαιτείται τυπικά άδεια του παράκτιου κράτους, η Τουρκία μονομερώς εκδίδει NAVTEX, διεκδικώντας κυριαρχικές αρμοδιότητες στην καρδιά του Αιγαίου.

Από τις αρχές του 2017 η Τουρκία έχει στείλει και πάλι στο κέντρο του Αιγαίου, αλλά και νοτιά του Καστελόριζου, για «επιστημονικες» έρευνες τα σκάφη Cesme και Piri Reis, ενώ εχει απειλήσει ότι θα ξεκινήσει μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού σεισμικές πλέον έρευνες στο Αιγαίο αλλά και στη Μεσόγειο. Κίνηση που εκτιμάται ότι θα αποτελέσει «απάντηση» στις ραγδαίες εξελίξεις στα ενεργειακά της Κύπρου, όπου πετρελαϊκοί κολοσσοί όπως η ΕΧΧΟΝ MOBIL, η TOTAL και η ΕΝΙ, υπέγραψαν χθες και σήμερα τα συμβόλαια με την Κυπριακή Δημοκρατία, για την εκμετάλλευση των Οικοπέδων της Κυπριακής ΑΟΖ...

N.M.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία προετοιμάζει μια χερσαία επίθεση στο βόρειο Ιράκ εναντίον των βάσεων στα μετόπισθεν των κούρδων αυτονομιστών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), αναφέρει σήμερα η εφημερίδα Yeni Safak, που πρόσκειται στην τουρκική εξουσία.

Η επιχείρηση αυτή, με την ονομασία "Ασπίδα του Τίγρη", θα διαδεχθεί την επιχείρηση "Ασπίδα του Ευφράτη", που άρχισε στις 24 Αυγούστου στη βόρεια Συρία εναντίον των τζιχαντιστών της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος και των κουρδικών πολιτοφυλακών και έλαβε επισήμως τέλος την περασμένη εβδομάδα.

Οι τουρκικές αρχές δεν επιβεβαίωσαν άμεσα αυτές τις πληροφορίες, αλλά ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε αυτή την εβδομάδα πως η "Ασπίδα του Ευφράτη" θα έχει ένα "δεύτερο και ένα τρίτο στάδιο" στη Συρία και στο Ιράκ.

Η επιχείρηση "Ασπίδα του Τίγρη" μπορεί να αρχίσει "τέλη Απριλίου ή αρχές Μαΐου", μετά το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την επέκταση των εξουσιών του προέδρου Ερντογάν, αναφέρει η Yeni Safak.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, θα κινητοποιηθούν άρματα μάχης, πυροβολικό και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού που είχαν χρησιμοποιηθεί για την επιχείρηση στη Συρία.

Η εφημερίδα απαριθμεί εννέα στρατόπεδα του PKK, μιας οργάνωσης που χαρακτηρίζεται "τρομοκρατική" από την Άγκυρα και τους δυτικούς συμμάχους της, στην περιφέρεια Σιντζάρ, η οποία εκτείνεται από τη Μοσούλη μέχρι τη Συρία, νοτίως των τουρκικών συνόρων.

Η κουρδική αυτονομιστική οργάνωση εισήλθε εκεί το 2014 για να εκδιώξει, όπως υποστήριξε, το Ισλαμικό Κράτος που κατέσφαζε εκεί τους τοπικούς πληθυσμούς των Γεζίντι.

Σύμφωνα με την Yeni Safak, η επιχείρηση έχει κυρίως στόχο να αποκοπούν οι οδοί επικοινωνίας ανάμεσα στη Σιντζάρ και την οροσειρά Καντίλ, στο βόρειο Ιράκ, όπου φέρεται ότι βρίσκεται το επιτελείο του PKK.

Οι δυνάμεις της Άγκυρας θα υποστηριχθούν εξάλλου από τους Τουρκμένους του Ιράκ που εκπαιδεύονται στην τουρκική βάση της Μπασίκα (στην επαρχία της Μοσούλης), όπου από τον Δεκέμβριο του 2015 έχουν αναπτυχθεί τούρκοι στρατιώτες, κάτι στο οποίο αντιδρά τη Βαγδάτη.

Μια τέτοια επιχείρηση στο βόρειο Ιράκ υπάρχει κίνδυνος να ενισχύσει τις εντάσεις με τη Βαγδάτη, αλλά και με την Ουάσινγκτον, η οποία έχει κρατήσει επιφυλακτική στάση έναντι της μονομερούς εισβολής της Τουρκίας στη Συρία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι χώρες της Δύσης χρησιμοποιούν την τρομοκρατία ως μέσο για να πετύχουν τους πολιτικούς τους στόχους, δήλωσε ο Σύρος πρόεδρος Bashar al-Assad στη συνέντευξη που παραχώρησε στην κροάτικη εφημερίδα Vecernji List, προσθέτοντας ότι η Δύση εξακολουθεί να στηρίζει την τρομοκρατία ακόμα κι όταν αυτό γυρνά μπούμερανγκ.

«Το γεγονός είναι ότι χρησιμοποιούν την τρομοκρατία ως μέσο για να προωθήσουν διαφορετικές πολιτικές ατζέντες, ακόμη και όταν η τρομοκρατία γυρνά μπούμερανγκ και προκαλεί θύματα στις ίδιες τους τις χώρες. Όμως δεν το αναγνωρίζουν αυτό», επεσήμανε ο Assad.

Ο Σύρος πρόεδρος υπογράμμισε ότι η αυτοαποκαλούμενη μάχη κατά της τρομοκρατίας «χρησιμοποιείται μόνο για εσωτερική κατανάλωση».

«Η τρομοκρατία υπήρχε πάντα στον κόσμο και έχει επεκταθεί εξαιτίας των διάφορων πολέμων στη Μέση Ανατολή. Όμως οι δυτικές χώρες που έχουν κηρύξει πόλεμο στην τρομοκρατία εξακολουθούν να τη στηρίζουν ως τώρα. Δεν την καταπολεμούν», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλές χώρες εξακολουθούν να είναι κατά της τρομοκρατίας και το αποδεικνύουν συνεργαζόμενες με τη Συρία πριν και μετά τον πόλεμο.

«Οι περισσότερες χώρες του κόσμου είναι κατά της τρομοκρατίας. Δεν το δηλώνουν, όμως ουσιαστικά συνεργάζονται μαζί μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη διάρκεια του πολέμου και πριν από αυτόν, διότι η τρομοκρατία δεν ξεκίνησε με τον πόλεμο στη Συρία», τόνισε ο Assad.

Η Συρία "θα σβηστεί από τον χάρτη", αν επικρατήσουν οι αντάρτες

Αν η συριακή κυβέρνηση χάσει τον πόλεμο που μαίνεται στη Συρία, η χώρα θα «σβηστεί από τον χάρτη», ενώ μια νίκη των τρομοκρατών θα είναι επίσης νίκη των κρατών που τους υποστηρίζουν, δήλωσε ο σύρος πρόεδρος Bashar al- Assad σε σημερινή του συνέντευξη στην κροατική εφημερίδα Vecernji List.

«Έχουμε μεγάλες ελπίδες και γίνονται μεγαλύτερες. Και αυτές οι ελπίδες βασίζονται στην αυτοπεποίθηση, διότι χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα υπήρχε ελπίδα», εξήγησε ο Assad.

«Όπως και να έχει δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη νίκη. Αν δεν κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, αυτό θα σημάνει ότι η Συρία θα σβηστεί από τον χάρτη», τόνισε.

Σύμφωνα με τον σύρο πρόεδρο, διάφορες χώρες, μεταξύ αυτών και κάποιες δυτικές, υποστηρίζουν τους τζιχαντιστές στη Συρία «άμεσα και έμμεσα», προσφέροντάς τους επιμελητειακή υποστήριξη, χρηματοδότηση και όπλα.

«Ουσιαστικά η νίκη μας κατά των τρομοκρατών θα είναι νίκη ενάντια σε όλες αυτές τις χώρες», εκτίμησε.

Παράλληλα ο Σύρος πρόεδρος σημείωσε ότι τα ενημέρωσης και οι πολιτικοί στη Δύση δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να ελέγξουν τη ροή των πληροφοριών χάρη και στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

«Χάρη στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης έχει γίνει πιο δύσκολο για τους δημοσιογραφικούς ομίλους που συνδέονται με τις πολιτικές μηχανές στη Δύση να ελέγξουν τη ροή των πληροφοριών και των δεδομένων από όλο τον κόσμο. Αυτό που έχει αλλάξει στην Ευρώπη σήμερα είναι ότι η κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά ότι τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί λένε ψέματα», τόνισε ο Assad.

Ο ίδιος εξήγησε ότι πολλοί άνθρωποι αναζητούν απαντήσεις σε ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση στις χώρες της Μέσης Ανατολής.

«Όμως η κοινή γνώμη δεν γνωρίζει την πλήρη αλήθεια, γνωρίζει μόνο μέρος της αλήθειας και αναζητεί την αλήθεια για το τι συμβαίνει στη Συρία, τι συνέβη στη Λιβύη και τι συμβαίνει στην Υεμένη σήμερα. Έχει ερωτήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των αξιωματούχων των χωρών τους και τα πετροδολάρια των χωρών του Κόλπου», κατέληξε ο Σύρος πρόεδρος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πολιτικός που τοποθέτησε την ταφόπλακα στη χώρα είναι αυτός που υπέγραψε την υπαγωγή των ομολόγων της στο αγγλικό δίκαιο, καθώς επίσης την απαγόρευση μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε εθνικό νόμισμα – υποθηκεύοντας παράλληλα ολόκληρη τη δημόσια περιουσία

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία, λόγω της σημαντικής και ευαίσθητης γεωπολιτικής της θέσης, καθώς επίσης του φυσικού, πολιτιστικού και υπόγειου πλούτου της, δεν πρέπει ποτέ να υπερχρεώνεται – αφού τότε κινδυνεύει η εδαφική της ακεραιότητα, επειδή είναι αδύναμη να αντισταθεί απέναντι σε αυτούς που νομοτελειακά την επιβουλεύονται.

Ως εκ τούτου είναι απαραίτητη η λιτή διαβίωση τόσο του κράτους, όσο και των Πολιτών του – κατά το παράδειγμα της αρχαίας Σπάρτης, η οποία δεν είχε υιοθετήσει μόνο έναν λιτό τρόπο διαβίωσης αλλά, επίσης, ήταν πάντοτε ετοιμοπόλεμη. Στη σημερινή εποχή βέβαια η έννοια «ετοιμοπόλεμη» για μία χώρα δεν απαιτεί μόνο τη στρατιωτική της ετοιμότητα σε αμυντικό επίπεδο αλλά, κυρίως, την οικονομική της ανεξαρτησία – η οποία δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να τίθεται σε κίνδυνο.

Δυστυχώς όμως η Ελλάδα έκανε μεγάλα λάθη στο παρελθόν, κυρίως μετά το 1980, όπου άρχισε να ζει πάνω από τις δυνατότητες της – μη λιτά καλύτερα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της. Στα πλαίσια αυτά, για να μπορέσει να ανταπεξέλθει με τα υψηλά επιτόκια δανεισμού της, αναγκάσθηκε να υιοθετήσει το ευρώ – χωρίς όμως να είναι καθόλου προετοιμασμένη η οικονομία της.

Στη συνέχεια, αντί να μάθει από τα λάθη της, αφενός μεν επιστρέφοντας στη λιτότητα, αφετέρου προσαρμόζοντας την οικονομία της στα νέα δεδομένα, έκανε ακριβώς το αντίθετο – αυξάνοντας μεταξύ άλλων τους μισθούς των εργαζομένων πάνω από την παραγωγικότητα τους, καθώς επίσης περισσότερο από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης (γράφημα), με πρώτο αποτέλεσμα να χάσει την ανταγωνιστικότητα της.


Σημείωση: Όπως φαίνεται από το γράφημα, η Πολωνία αναγκαζόταν να υποτιμήσει/διολισθήσει το νόμισμα της, όταν αυξανόταν το κόστος εργασίας και μειωνόταν η ανταγωνιστικότητα της – κάτι που συνέβαινε επίσης στην Ελλάδα πριν το 2000, όταν δεν είχε το ευρώ

Περαιτέρω, η μείωση της ανταγωνιστικότητας φάνηκε κυρίως στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας, τα ελλείμματα του οποίου έφτασαν στο ζενίθ το 2008, στο -14,9% του ΑΕΠ – ενώ δεν είχε τη δυνατότητα της υποτίμησης του νομίσματος της, όπως στο παρελθόν, έτσι ώστε να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της και να περιορίσει τα ελλείμματα.

Στον προϋπολογισμό της βέβαια δεν εμφανίσθηκαν εν πρώτοις μεγάλα ελλείμματα, οπότε δεν αυξήθηκε σημαντικά το χρέος, επειδή τα επιτόκια δανεισμού της ήταν χαμηλά, ενώ δεν είχαν ακόμη εκτοξευθεί στα ύψη οι δαπάνες του δημοσίου – κάτι που συνέβη μερικά χρόνια αργότερα. Ειδικότερα, από το 2005 έως το 2009 το κόστος των μισθών και των συντάξεων του δημοσίου αυξήθηκε κατά 38,6% στα 25 δις € το 2009 (πηγή) – άρα πολύ περισσότερο από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας, καθώς επίσης από την παραγωγικότητα των εργαζομένων.

Έτσι έφτασε η Ελλάδα στην εποχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης όπου, αντί να φροντίσει η τότε κυβέρνηση της να διατηρήσει τουλάχιστον την πολιτική σταθερότητα, η οποία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση του βιώσιμου δανεισμού της από τις αγορές, διορθώνοντας σταδιακά τα μεγάλα λάθη του παρελθόντος (διόγκωση των δημοσίων δαπανών, εικονική αύξηση του ΑΕΠ με την πρόσθεση της παραοικονομίας, υπερβολικές εγγυήσεις του δημοσίου στις τράπεζες, δίδυμα ελλείμματα, μη έγκαιρη ανανέωση των ομολόγων που έληγαν μαζικά το 2010 κλπ.), προτίμησε να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές – ότι χειρότερο δηλαδή για εκείνη την εποχή και για την Ελλάδα.

Στη συνέχεια ο υπουργός οικονομικών της νέας κυβέρνησης, αντί να προσπαθήσει να διατηρήσει χαμηλούς τόνους, ενδιαφέρθηκε μόνο να καλύψει τα νώτα του – αυξάνοντας τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, για να μπορέσει αργότερα να παρουσιάσει καλύτερα αποτελέσματα της θητείας του.

Ταυτόχρονα τόσο ό ίδιος, όσο και ο νέος πρωθυπουργός, διέσυραν διεθνώς τους Έλληνες, κατηγορώντας τους ως φοροφυγάδες – οπότε ο συνδυασμός των δύο «εγκλημάτων» θορύβησε τις αγορές σε μεγάλο βαθμό. Το εύλογο αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν γεωμετρικά τα επιτόκια δανεισμού της χώρας –  ακριβώς εκείνη την εποχή, όπου επρόκειτο να λήξουν πολλά μαζί ομόλογα του δημοσίου και έπρεπε να ανανεωθούν.

Εκτός αυτού είχαν προηγηθεί συζητήσεις με το ΔΝΤ, κυρίως επειδή ο πρωθυπουργός είχε την πεποίθηση ότι, μόνο με τη βοήθεια του θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα εγγενή προβλήματα της χώρας – όπως τον ανεύθυνο, «αχόρταγο» συνδικαλισμό του στενότερου και ευρύτερου δημοσίου τομέα, ο οποίος δεν επέτρεπε την εξυγίανση του κράτους και γενικότερα της οικονομίας.

Αντί δε να παγώσει τουλάχιστον τους μισθούς, οι οποίοι ήταν οι υψηλότεροι στην Ευρωζώνη με κριτήριο το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, όπως φαίνεται από το προηγούμενο γράφημα, θεώρησε πώς ήταν βασικότερο πρόβλημα η φοροδιαφυγή – την οποία όμως δεν αντιμετώπισε ως όφειλε με την αναδιάρθρωση του φορολογικού μηχανισμού, αλλά προτίμησε την αύξηση των φόρων ακριβώς την εποχή που η χώρα είχε βυθιστεί στην ύφεση, επιδεινώνοντας την.

Παράλληλα, δεν βοηθήθηκε καθόλου από την Ευρωζώνη (Γερμανία), παρά το ότι εάν χρηματοδοτούταν η χώρα μόλις με 20 δις €, δεν θα βίωνε την τραγωδία που ακολούθησε – ενώ δεν θα είχε ξεσπάσει η ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Βέβαια, η Γερμανία ωφελήθηκε τα μέγιστα από την κρίση, αφού έκτοτε αυξάνουν συνεχώς τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, ενώ μειώνονται οι τόκοι δανεισμού και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της – οπότε από τη δική της πλευρά ενήργησε σωστά.

Τέλος, το ΔΝΤ με το μανδύα της Τρόικα εκτέλεσε εν ψυχρώ την Ελλάδα – με την επιβολή των εγκληματικών μνημονίων (ανάλυση), με τους εσφαλμένους συντελεστές (άρθρο) κοκ. Δυστυχώς δε τα ΜΜΕ της χώρας συνηγόρησαν στο έγκλημα, πείθοντας έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων πως επρόκειτο για ένα πικρό μεν αλλά απαραίτητο φάρμακο που θα βοηθούσε στην εξυγίανση της οικονομίας – κάτι που φυσικά διαψεύσθηκε παταγωδώς.

Εν τούτοις, όσες ευθύνες και αν προσάψει κανείς στον τότε πρωθυπουργό, οφείλει να αναγνωρίσει πως κάποια στιγμή κατάλαβε τα τεράστια λάθη του – κρίνοντας από την προσπάθεια του να τα διορθώσει, όταν ανακοίνωσε την πρόθεση του να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα, πριν την υπογραφή της θανατικής καταδίκης της Ελλάδας (PSI).

Δυστυχώς τότε είμαστε σχεδόν οι μόνοι που το υποστηρίξαμε (ανάλυση), γνωρίζοντας πως τα ανταλλάγματα που θα απαιτούνταν έναντι της διαγραφής (άρα της χρεοκοπίας για τις αγορές), καθώς επίσης το κόστος της για την Ελλάδα (τράπεζες, δημόσιοι οργανισμοί, ομολογιούχοι κοκ.), θα ήταν τρομακτικό – όπως άλλωστε φάνηκε αργότερα.

Ακόμη χειρότερα, ο πρωθυπουργός ανατράπηκε μετά από τις πιέσεις που ασκήθηκαν εκ μέρους της γερμανίδας καγκελαρίου, καθώς επίσης του Γάλλου προέδρου – ενώ ο «Βρούτος» ήταν ο τότε υπουργός οικονομικών του, ο οποίος έβαλλε ουσιαστικά την ταφόπλακα στην Ελλάδα. 

Εν προκειμένω ο άνθρωπος αυτός, χωρίς να γνωρίζουμε βέβαια γιατί έκανε το αποτρόπαιο έγκλημα, υπεξαίρεσε την εξουσία και συμμάχησε με τους δανειστές – υπογράφοντας την υπαγωγή των ομολόγων της χώρας στο αγγλικό δίκαιο, την απαγόρευση της μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε εθνικό νόμισμα, καθώς επίσης την υποθήκευση ολόκληρης της Ελλάδας. Όλα αυτά σε μία χρονική στιγμή που οι δανειστές φοβόντουσαν όσο τίποτα άλλο μία ελληνική χρεοκοπία – η οποία μπορεί μεν να ήταν επώδυνη, αλλά θα οδηγούσε τη χώρα στην έξοδο από την κρίση, ενδεχομένως με ένα δικό της εθνικό νόμισμα.

Ειδικότερα, τότε θα μπορούσε η χώρα να προβεί σε αναβολή πληρωμών, να μετατρέψει όλο το εξωτερικό χρέος της σε δραχμές και στη συνέχεια να το πληρώνει στο δικό της νόμισμα – οπότε η υποτίμηση του δεν θα επιβάρυνε μόνο την ίδια αλλά, επίσης, τους δανειστές της, ενώ το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος θα μειωνόταν πληθωριστικά.

Επομένως, αυτός που δολοφόνησε τελικά την Ελλάδα ή, καλύτερα, αυτός που της έδωσε τη χαριστική βολή, δεν ήταν ούτε ο κ. Παπανδρέου, ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις – αλλά ο υπουργός που τον ανέτρεψε, για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει (φυσικά πρόκειται για την υποκειμενική μας άποψη).

Έκτοτε η Ελλάδα ήταν και θα είναι έρμαιο των δανειστών, χάθηκε εντελώς η εθνική της κυριαρχία, η οικονομία της πηγαίνει και θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ενώ μόνο τυχόν μαζική εξέγερση των Πολιτών της θα μπορούσε ίσως να αλλάξει τα δεδομένα – κάτι που όμως πολύ δύσκολα θα συμβεί, αφού πλέον οι Έλληνες ελέγχονται πλήρως από τις δυνάμεις κατοχής, έχοντας πια συμβιβαστεί και σκύψει το κεφάλι.

Η τελευταία ευκαιρία της πατρίδας μας πάντως χάθηκε το 2014, όπου ακόμη θα μπορούσε να σωθεί ρυθμίζοντας τα χρέη της, εάν υπήρχε πολιτική σταθερότητα – κάτι που δυστυχώς δεν σεβάσθηκε η κυβέρνηση που ανέτρεψε την προηγούμενη, υπεξαιρώντας με τη σειρά της την εξουσία, αναιρώντας όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, αντιστρέφοντας το δημοψήφισμα και υπογράφοντας ένα ακόμη θανατηφόρο μνημόνιο.

Υστερόγραφο: Όπως συμπεραίνεται από το παραπάνω γράφημα, μετά το 2010 το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος μειώθηκε μεν αισθητά από την πολιτική των μνημονίων, κάτω από αυτό της Ιταλίας, αλλά μόνο εις βάρος των μισθών των εργαζομένων – αφού έπαψαν να γίνονται εκείνες οι επενδύσεις που αυξάνουν επί πλέον την ανταγωνιστικότητα.

Εκτός αυτού, τα εισοδήματα των Ελλήνων εξαϋλώθηκαν από τις υπερβολικές αυξήσεις των φόρων – οπότε η εγχώρια κατανάλωση κατέρρευσε, η ύφεση βάθυνε και χάθηκαν εντελώς τα όποια πλεονεκτήματα του περιορισμού του εργατικού κόστους, όπως τεκμηριώνεται από τη συνεχή μείωση των εξαγωγών.

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μόσχα: Απαράδεκτο το σχέδιο απόφασης 
του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ

Εμπειρογνώμονες και αντάρτες απορρίπτουν τους ρωσικούς ισχυρισμούς ότι η επίθεση με χημικά ήταν στην πραγματικότητα χημικό αέριο που διέρρευσε από αποθήκη χημικών όπλων στο ανταρτοκρατούμενο Ιντλίμπ.

Τουλάχιστον 72 άτομα, ανάμεσά τους και 20 παιδιά, έχασαν τη ζωή τους την Τρίτη από τοξικό αέριο στην επαρχία Ιντλίμπ.

Οι ισχυρισμοί της Μόσχας την έχουν φέρει σε τροχιά σύγκρουσης με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και με τις ΗΠΑ. Η Ρωσία δέχθηκε, μάλιστα, τις επικρίσεις των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που συνεδρίασε εκτάκτως την Τετάρτη.

Νωρίτερα, διοικητής των σύρων ανταρτών απέρριψε τη ρωσική δήλωση σύμφωνα με την οποία το φονικό αέριο που σκότωσε δεκάδες ανθρώπους στη βορειοδυτική Συρία διέρρευσε από αποθήκη χημικών όπλων των ανταρτών την οποία έπληξαν συριακά μαχητικά αεροσκάφη.

Ο Χάσαν Χατζ Άλι, διοικητής της οργάνωσης των ανταρτών Ελεύθερος Στρατός της Ιντλίμπ, δήλωσε πως καμία στρατιωτική θέση των ανταρτών στην περιοχή δεν τέθηκε στο στόχαστρο την Τρίτη.

«Όλοι είδαν το αεροσκάφος ενώ βομβάρδιζε με αέριο» δήλωσε στο πρακτορείο Reuters από τη βορειοδυτική Συρία.
«Ομοίως, όλοι οι άμαχοι στην περιοχή ξέρουν πως δεν υπάρχουν στρατιωτικές θέσεις εδώ ή χώροι για την κατασκευή (όπλων). Οι διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης δεν είναι σε θέση να παραγάγουν αυτές τις ουσίες» είπε.
Αποκάλεσε τη ρωσική δήλωση «ψέμα».

Αμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούν μη αξιόπιστες και ψεύτικες τις πληροφορίες που μεταφέρει η Ρωσία, λέγοντας ότι μόνο η Μόσχα και το καθεστώς Άσαντ στηρίζουν αυτή την εκδοχή των γεγονότων.

Ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον είπε, απαντώντας στη Ρωσία: «Όλα τα στοιχεία που έχω δει αφήνουν να εννοηθεί ότι ήταν το καθεστώς του Άσαντ... που χρησιμοποίησε παράνομα όπλα κατά των ίδιων των πολιτών του».

Ο ειδικός σε θέματα χημικού οπλοστασίου, συνταγματάρχης Χάμις ντε Μπρετόν - Γκόρντον είπε στο BBC ότι η ρωσική εκδοχή είναι «ιδιαίτερα περίτεχνη». Σημείωσε ότι η ιδέα πως ένα νευροτοξικό αέριο όπως το σαρίν θα μπορούσε να εξαπλωθεί αφότου ένα εργοστάσιο κατασκευής όπλων βομβαρδιστεί είναι «αβάσιμη».

«Φρικτή» και «αποκρουστική» αποκάλεσε την επίθεση με τοξικό αέριο στην Συρία ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, κάνοντας λόγο για «φοβερή προσβολή κατά της ανθρωπότητας». Σε ερώτηση που του τέθηκε κατά την διάρκεια της συνάντησης του με τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα στο Οβάλ Γραφείο, κατά πόσον χαράζει μια νέα πολιτική αναφορικά με την Συρία, ο Τραμπ απάντησε λακωνικά: «Θα δείτε».

Η Γερμανία κατηγόρησε τη Ρωσία και το Ιράν ότι φέρουν ευθύνη για την επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία.

«Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρεί πως ευθύνη φέρουν η Ρωσία και το Ιράν ως σύμμαχοι του καθεστώτος Άσαντ», δήλωσε εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης σε συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο.

«Είμαστε πεπεισμένοι πως χωρίς τη μαζική στρατιωτική υποστήριξή τους το καθεστώς θα είχε αναγκαστεί εδώ και πολύ καιρό να συμφωνήσει σε σοβαρές διαπραγματεύσεις για μια πολιτική επίλυση», πρόσθεσε η εκπρόσωπος.

Μόσχα: Απαράδεκτο το σχέδιο απόφασης του ΣΑ

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι η θέση της Μόσχας όσον αφορά τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ παραμένει αμετάβλητη.

Η εκπρόσωπος της ρωσικής διπλωματίας Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε ότι η πρόταση απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία είναι «απαράδεκτη» για τη Μόσχα, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

«Δεν πιστεύουμε ότι είναι πρόσφορο να εγκριθεί μια απόφαση για την επίθεση με χημικά όπλα με την παρούσα μορφή της», πρόσθεσε η ίδια.

Ουάσινγκτον, Παρίσι και Λονδίνο έχουν καταρτίσει ένα σχέδιο απόφασης του ΣΑ του ΟΗΕ με την οποία καταδικάζεται η επίθεση και προτείνεται η έναρξη έρευνας. Η Ρωσία έχει το δικαίωμα να ασκήσει βέτο, όπως έχει πράξει σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις σχεδίων αποφάσεων οι οποίες θα έπλητταν τον Άσαντ.

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χέιλι, προειδοποίησε ότι όταν ο ΟΗΕ αποτυγχάνει να δράσει συλλογικά, οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες να αναλάβουν δράση.

Τι λέει ο ΠΟΥ

Θύματα επίθεσης εμφανίζουν συμπτώματα που συνάδουν με αντίδραση σε νευροτοξικό παράγοντα, ανέφερε την Τετάρτη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

«Μερικές περιπτώσεις φαίνεται να παρουσιάζουν επιπλέον ενδείξεις που συνάδουν με έκθεση σε οργανοφωσφορικές χημικές ουσίες, μια κατηγορία χημικών ουσιών που περιλαμβάνει τους νευροτοξικούς παράγοντες» ανέφερε σε δήλωσή του ο ΠΟΥ.

«Η πιθανότητα έκθεσης σε χημική επίθεση ενισχύεται από μια φαινομενική έλλειψη εξωτερικών τραυμάτων στις αναφερόμενες περιπτώσεις που δείχνουν ταχεία έναρξη παρόμοιων συμπτωμάτων, περιλαμβανομένων οξειών αναπνευστικών δυσχερειών ως της κύριας αιτίας θανάτου» σημείωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Επί εδομήντα περίπου χρόνια, απ' το τέλος της πρώτης γερμανικής Κατοχής, η ελληνική κοινωνία ζει με ένα άγος, ένα κρυφό σαράκι, μία υποβόσκουσα θλίψη, ένα παράπονο που σφίγγει την ψυχή.

Πρόκειται για το συναίσθημα της αδικίας, συναίσθημα που γεννά ασφυξία, ανημποριά και λύσσα μαζί.
Ένα συναίσθημα αδικίας τού γιατί οι δωσίλογοι και οι προδότες του '40, οι μαυραγορίτες, οι γερμανοτσολιάδες, οι ταγματασφαλίτες, και όλα τα υπόλοιπα καθάρματα που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή εις βάρος της πατρίδας και του λαού, γιατί όλοι αυτοί αντί να βρεθούν μετά τον πόλεμο στην αγχόνη και στο απόσπασμα, βρέθηκαν να αποτελούν την εξουσία, την άρχουσα τάξη, την οικονομική ελίτ της χώρας.

Αυτό το σαράκι που τρώει από τότε μυστικά τα σπλάχνα της κοινωνίας και βάζει εμπόδια σε κάθε ορθολογική προσπάθεια ανασυγκρότησης και ανάπτυξης, καθώς και η αίσθηση ατιμωρησίας και ασυλίας των κακουργηματικών εκείνων πράξεων, οδήγησαν την χώρα πρώτα στην χούντα του '67, και αργότερα σταδιακά στην χρεοκοπία και την Νέα γερμανική Κατοχή του 2010.
Έκτοτε, από το 2010 έως σήμερα, συντελείται ακριβώς το ίδιο έγκλημα, πανομοιότυπο μ' εκείνο το παλιό, αφού όχι μόνον κανείς δεν έχει τιμωρηθεί ακόμη για την χρεοκοπία της χώρας, αλλά οι ίδιοι οι υπαίτιοι, απόγονοι των κατοχικών εκείνων προδοτών, εξακολουθούν να κυβερνούν και να εξουσιάζουν.

Βέβαια και στις δύο περιπτώσεις οι ξένοι επικυριάρχοι -τότε Αγγλία και ΗΠΑ, σήμερα οι "εταίροι" της Ευρωπαϊκής 'Ένωσης"- ύψωσαν ισχυρά τείχη προστασίας της συμμορίας των αισχρών καθαρμάτων και προδοτών και εμπόδισαν με κάθε τρόπο, είτε με εκφοβισμούς, είτε με επαπειλούμενα τάχα "θερμά" επεισόδια, είτε ακόμα και με δολοφονίες, διώξεις, προσωπικές και συλλογικές δυσμένειες, την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.

Σήμερα πια, ευρισκόμενη η χώρα σε κατάσταση νέας Κατοχής, και ο λαός σε νέο διωγμό απ' τους κατακτητές και τους εγχώριους δωσίλογους, αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη και τιμωρία, είναι μάταια κάθε συζήτηση για εθνικά νομίσματα, για δραχμές, για έξοδο απ' την Ε.Ε, για ανάπτυξη, για πρόοδο, για ο,τιδήποτε.
Τίποτα απ' αυτά δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν λυθεί το άγος.
Πάνω από κάθε προσπάθεια λύσης της κρίσης με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ΠΡΟΕΧΕΙ Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, και ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος.

Είναι νομοτελειακά βέβαιο πως κάποια στιγμή θα υπάρξει απονομή δικαιοσύνης, είτε απ' την τακτική Δικαιοσύνη, είτε απ' την λαϊκή Δικαοσύνη.

Και αν μεν η απονομή αυτή γίνει απ' την τακτική Δικαοσύνη, όλα θα κυλήσουν ομαλά, θα επέλθει κάθαρση στην νεοελληνική αυτή τραγωδία που διαρκεί τόσα χρόνια, θα μπεί το νερό στ' αυλάκι και η χώρα θα πιάσει ξανά το νήμα από εκεί που το άφησε πριν τον πόλεμο (εδώ μην υπονοήσει κανείς την δικτατορία Μεταξά, γιατί το blog δεν μασάει από προβοκάτσιες).
Αν όμως η απονομή δικαιοσύνης προέλθει από την λαϊκή Δικαιοσύνη, τότε θ' ανοίξει ένας νέος κύκλος βεντέτας της κρατικής βίας ενάντια στην λαϊκή βία, που θα οδηγήσει μοιραία σε έναν νέο εμφύλιο (εμφύλιο που ήδη σιγοβράζει, σοβεί, εβδομήντα τόσα χρόνια), και  που στην τρέχουσα οικονομική συγκυρία θα έχει ολέθρια και οριστικά αποτελέσματα.

Βλέπουμε λοιπόν πως το μέλλον, το όποιο μέλλον αυτής της χώρας, βρίσκεται στα χέρια και τις δυνατότητες της ελληνικής τακτικής Δικαιοσύνης.
Δυστυχώς!...


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν θα υπέγραφα την αξιολόγηση, θα κατέθετα αμέσως αγωγή εναντίον των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (θα προτιμούσα το Συνταγματικό της Γερμανίας γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία πως είναι δίκαιο, αλλά δεν επιτρέπεται)  και θα προέβαινα σε αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει – καταργώντας φυσικά τα μνημόνια.

Ταυτόχρονα θα κατέθετα αγωγή αποζημίωσης εναντίον των «θεσμών» ύψους 1 τρις €, όσο δηλαδή η ζημία που προκάλεσαν στην ελληνική οικονομία, μία δεύτερη εναντίον της ΕΚΤ για την παράνομη διακοπή της ρευστότητας το 2015 και το κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης μία τρίτη εναντίον της Γερμανίας – για τις πολεμικές επανορθώσεις που ασφαλώς δικαιούμαστε. Παράλληλα θα κατέθετα αγωγές εναντίον όλων των βουλευτών και των ελληνικών κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια και το PSI, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν – ενώ θα ζητούσα από το ευρωπαϊκό δικαστήριο να αναιρεθεί το PSI, ως παράνομο και καταχρηστικό.

Εάν έχανα το ευρωπαϊκό δικαστήριο, όσον αφορά τις δανειακές συμβάσεις κλπ., τότε θα δήλωνα αμέσως στάση πληρωμών (χρεοκοπία) εντός του ευρώ, με την επίκληση της εθνικής μας κυριαρχίας – ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις για τη διαγραφή του 50% του χρέους. Παράλληλα θα κατέθετα αίτηση εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, εθνικοποιώντας τις τράπεζες και εκδίδοντας ένα παράλληλο νόμισμα – για να αποφύγω τους εκβιασμούς της ΕΚΤ στο διετές χρονικό διάστημα που έχει θεσμοθετηθεί, για τις διαπραγματεύσεις εξόδου μίας χώρας από την ΕΕ.

Φυσικά με όλα αυτά θα υπέφερε τα πάνδεινα η Ελλάδα, αλλά θεωρώ πως οι σημερινοί Έλληνες μπορούν να τα καταφέρουν, ενώ το οφείλουν απέναντι στην πατρίδα τους και στις επόμενες γενιές – από τις οποίες δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τους στερήσουν την ελευθερία, ξεπουλώντας ότι έχουν και δεν έχουν, καθώς επίσης καταδικάζοντας τους σε σκλάβους χρέους, σε μία αποικία χρέους στο διηνεκές (πηγή).

Υστερόγραφο: Υπενθυμίζω πως αυτό που τρομάζει περισσότερο τους Έλληνες δεν είναι το ευρώ ή η δραχμή – αλλά ο μη σεβασμός της ιδιοκτησίας μέσω της επιβολής υπερβολικών φόρων, η τιμωρία της επιχειρηματικότητας και της εργασίας, καθώς επίσης η λεηλασία τους από ένα κράτος που έχει μετατραπεί πλέον σε φοροεισπράκτορα και δεσμοφύλακα κάτω από τις εντολές των ξένων δυνάμεων κατοχής, στερώντας τους κάθε ίχνος ελευθερίας (πηγή).

Επίσης από το άρθρο συναδέλφου (πηγή) το ότι, φοβόμαστε πως θα υποφέρουμε επειδή θα λείπουν οι γάζες από τα νοσοκομεία, η ινσουλίνη από τα φαρμακεία, η βενζίνη από τα πρατήρια και το χαρτί υγείας από το Σούπερ Μάρκετ – κάτι που όμως θα συμβεί έτσι ή αλλιώς. Την ίδια στιγμή, αδιαφορούμε πλήρως για τη ληστεία της πατρίδας μας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, για τα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες, για τις ουρές των ανέργων μπροστά από τις καντίνες σίτισης, για τους άρρωστους που δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακα τους, για τους εξαθλιωμένους που προσπαθούν να επιβιώσουν, ψάχνοντας στα σκουπίδια τροφή, για τις χιλιάδες επιχειρήσεις που χρεοκοπούν ή μεταναστεύουν κοκ. Η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Όσον αφορά δε το θέμα των αξιολογήσεων, παραθέτω μία συζήτηση μου με τον κ. Σαχίνη από τον Απρίλιο του 2014, όπου φαίνεται πως η ιστορία των διαπραγματεύσεων και των αξιολογήσεων απλά επαναλαμβάνεται – με την Ελλάδα όμως σε συνεχώς χειρότερη θέση.


Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε μια σαφή προσπάθεια να προσελκύσει και τον τελευταίο ακροδεξιό εθνικιστή ψηφοφόρο ενόψει του δημοψηφίσματος της επόμενης Κυριακής ο Tayyip Erdogan, προχώρησε σε μια κίνηση η οποία θα σφραγίσει την πολιτική μεταστροφή του σε έναν ιδιότυπο αυταρχικό συντηρητικό ισλαμοεθνικισμό.

Ο τούρκος Πρόεδρος επισκέφθηκε, προσευχήθηκε και άφησε λουλούδια στον τάφο του ιδρυτή του ΜΗΡ και των Γκρίζων Λύκων, Alparslan Türkes στο Μπεστεπε φροντίζοντας μάλιστα οι φωτογραφίες από αυτή την επίσκεψη να προβληθούν από την ιστοσελίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Ο κ. Erdogan λίγες ημέρες πριν το δημοψήφισμα φοβάται την αποσυσπείρωση των ψήφων του ακροδεξιού ΜΗΡ με το οποίο έχει συνάψει συμμαχία κορυφής, ενώ συγχρόνως αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό η στάση των Κούρδων που για μια φορά και πάλι, με πρόσχημα τον αγώνα εναντίον του ΠΚΚ έχουν στοχοποιηθεί από τους επίσημους και τους παρακρατικούς μηχανισμούς του κ. Erdogan.

Έτσι ο τούρκος πρόεδρος μετά από ένα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας άνοιγμα προς τους Κούρδους την περασμένη εβδομάδα με επίσκεψη του στο Ντιγιαρμπακιρ, επιχειρεί να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στην εκλογική μάζα του ακροδεξιού ΜΗΡ.

Ο Alparslan Türkes (του οποίου ο γιος έχει ενταχθεί στο ΑΚΡ και είναι αναπληρωτής πρωθυπουργός υπεύθυνος στην τουρκική κυβέρνηση για τα θέματα Κύπρου) υπήρξε ιστορική πολιτική φυσιογνωμία στην Τουρκία καθώς μέχρι τον θάνατο του (1997) αποτέλεσε τον φυσικό ηγέτη της τουρκικής ακροδεξιάς και του παντουρανισμου

Για τον Türkes κορυφαίο θέμα ήταν το Κυπριακό καθώς ο ίδιος γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1917απο τούρκο πατέρα και μητέρα Τουρκοκύπρια καταγόμενη από την Λάρνακα, πριν μετακομίσει στην Τουρκία το 1932 οπού και ακολούθησε την στρατιωτική καριέρα. Υπήρξε εκπρόσωπος της στρατιωτικής χούντας που ανέτρεψε τον Μεντερες και το 1969 ίδρυσε το κόμμα ΜΗΡ συμμετέχοντας αργότερα το 1970 ως Αναπληρωτής πρωθυπουργός στις κυβερνήσεις του Εθνικού Μετώπου

Η υπόκλιση του Tayyip Erdogan στον τάφο του Α.Türkes σηματοδοτεί και μια συνολική ακροδεξιά εθνικιστική στροφή του τούρκου ηγέτη, σε μια στιγμή που μεγάλη μερίδα της τουρκικής κοινής γνώμης αδυνατεί να βρει «φωνή» έκφρασης υπό τον φόβο της στοχοποίησης και το Δημοψήφισμα της επομένης Κυριακής οργανώνεται με σοβαρά προβλήματα που αμφισβητούν βαθύτατα την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών στην γειτονική χώρα.

Σε ότι αφορά το Κυπριακό η πρόσδεση του Tayyip Erdogan με το ΜΗΡ και η εκδήλωση του «σεβασμού» στον Α.Türkes μόνο θετικό σημάδι δεν αποτελεί, καθώς η Κύπρος για το μεγάλο αυτό κομμάτι της τουρκικής εθνικιστικής ακροδεξιάς αποτελεί μείζον εθνικό ζήτημα, στο οποίο δεν δέχεται καμία απολύτως συνεννόηση…


Ν.Μ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου