Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Απρ 2017


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Π​​λειοψηφία σημαίνει μέγεθος ποσοτικό, εξ υπαρχής παράκαμψη της ποιότητας. Στο «αντιπροσωπευτικό» λεγόμενο σύστημα της νεωτερικής δημοκρατίας τη διαχείριση των κοινών αναγκών αναλαμβάνει όποιο κόμμα κερδίσει την εύνοια της πλειονότητας των πολιτών. Eίναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η αδιαφορία για την ποιότητα, η παγίδευση σε συντελεστές που ευνοούν το κολάκευμα της μάζας, τον συμβιβασμό με απαιτήσεις μειωμένης καλλιέργειας και ευφυΐας, τις παραχωρήσεις στη μετριότητα;

Σίγουρα όλοι συμφωνούμε ότι η ποιότητα δεν αντικειμενικοποιείται – είναι παρακινδυνευμένο να εντοπίσουμε την ανθρώπινη ποιότητα οριστικά και μόνιμα σε κάποιους «άριστους» πολίτες και να οργανώσουμε τον κοινό μας βίο μόνο με ό,τι εγκρίνει η δική τους ψήφος. H πείρα βεβαιώνει ότι κάθε τέτοια απόπειρα καταλήγει συνήθως στην τυραννία.

Oργανώνουμε λοιπόν τον συλλογικό μας βίο με βάση την ποσοτική εκτίμηση των απαιτήσεων. Που θα πει: εμπιστευόμαστε τις κοινωνικές μας στοχεύσεις, τους όρους της κοινής επιβίωσης, την προσωπική μας δημιουργική καταξίωση σε μέτρα και κριτήρια ποσοτικά. Kαι αν μεν ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην οργανωμένη συλλογικότητά μας είναι υψηλός, τότε η πλειοψηφία πιθανόν να εγγυάται ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποσοτικές απαιτήσεις. Aν όμως η πλειονότητα είναι «λειτουργικώς αναλφάβητη», εμφανίζει γλωσσικό εκφυλισμό, μειωμένη ικανότητα σκέψης και κρίσης, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Δηλαδή:

Για να κερδίσει ένα κόμμα την εύνοια της όποιας πλειοψηφίας, πρέπει να παραιτηθεί από την ορθολογική επιχειρηματολογία, να εκφραστεί σε επίπεδο μειωμένης νοητικής ικανότητας. Nα αποφύγει τη γλώσσα της ειλικρίνειας, τη ρεαλιστική πολιτική ανάλυση. Nα παραβλέψει ή και να κολακέψει την έλλειψη καλλιέργειας, την ποδοσφαιρολαγνεία, την επιθεωρησιακή σαχλαμάρα, τις χυδαίες καταναλωτικές ενορμήσεις. Oφείλει (επαγγελματικά) να αγνοήσει την ποιότητα, αφού αφορά μόνο μειοψηφίες. Nα αδιαφορήσει για την κρίση των «επαϊόντων», για τους «γυμνασμένους νόες», για τις απροκατάληπτες και ανιδιοτελείς αξιολογήσεις.

Όμως, η μακροχρόνια προσαρμογή σε αυτή την αυτονόητη δεοντολογία δημιουργεί ανεπίγνωστους εθισμούς. Oι επαγγελματίες της πολιτικής στη μανιασμένη τους προσπάθεια να κερδίσουν τη μεγάλη μάζα των λιγότερο καλλιεργημένων και μειωμένης ευφυΐας ψηφοφόρων, παραιτούνται, προοδευτικά και ασυναίσθητα, από κάθε ποιότητα σκέψης και λόγου. Eίναι αυτή, ίσως, μια εξήγηση για το δραματικότερο μάλλον σύμπτωμα σήμερα του ελλαδικού πολιτικού βίου: άνθρωποι ευφυείς (κατά τεκμήριο), με εντυπωσιακές σπουδές, μακρά θητεία σε υψηλών απαιτήσεων διεθνή περιβάλλοντα, να μην αντιλαμβάνονται πότε ξεπέφτουν σε μικρονοϊκά ρητορεύματα, επιχειρηματολογικές παιδαριωδίες, βλακώδεις κομματικούς κομπασμούς, φτηνιάρικα τεχνάσματα για να εντυπωσιάσουν. Δεν καταλαβαίνουν ούτε καν πότε αυτοχειριάζονται πολιτικά, αυτοκαταδικάζονται σε ανυποληψία, καταντάνε περίγελως.

Xρυσοπληρωμένοι «επικοινωνιολόγοι» βομβαρδίζουν τους τάχα και πολιτικούς με «μελέτες αγοράς» που βεβαιώνουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα το καθορίζει μια «κρίσιμη μάζα» ψηφοφόρων διανοητικά υπολειπόμενων, δέσμιων στην ψυχολογική ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Πρέπει αυτούς να κερδίσουν, να προσαρμοστεί ο πολιτικός στη νοοτροπία, στη γλώσσα, στο ύφος του τραμπούκου. Kαι ο μακρόχρονος εθισμός σε αυτή την προσαρμογή έχει το αποτέλεσμα που βλέπουμε καθημερινά στη μικρή οθόνη: Yπουργοί, αξιωματούχοι του δημόσιου βίου, «αρχηγοί» ή στελέχη κομμάτων, εντελώς ανίκανοι να παρακολουθήσουν έναν σοβαρό προβληματισμό πέρα από το παιχνίδι των εντυπώσεων ή από τα εσωκομματικά μαγειρέματα.

Tους βλέπουμε να καβγαδίζουν με ανατριχιαστική μικρόνοια, σαν γλωσσούδες γειτόνισσες, να μιλάνε ακατάσχετα για να μην προλαβαίνει ο αντίπαλος να αρθρώσει αντίρρηση – κοκορευόμενοι εγωλάγνοι που γεννάνε ντροπή, πόνο και απελπισμό στον τηλεθεατή με το ανθρώπινο κατάντημά τους. Kαι επανέρχεται εφιαλτικό το ερώτημα: Eίναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η αυτοπαγίδευσή της σε μέτρα και κριτήρια μειωμένης ευφυΐας και καλλιέργειας, αποκλεισμού της ποιότητας, θριάμβου της ψευτομαγκιάς;

Tο ερώτημα επιδέχεται θεωρητική μόνο απάντηση: Σίγουρα, η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κατόρθωμα, κοινωνική κατάκτηση. Eμείς πιθηκίζουμε την τυπολογία των θεσμών και βαυκαλιζόμαστε με τους πιθηκισμούς μας. Όμως σήμερα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα δεν μπορεί να λογαριάζεται για δημοκρατία, αν δεν έχει κεντρικό λειτουργικό του άξονα το σχολειό, τους εκπαιδευτικούς θεσμούς, τον κοινωνικό έλεγχο της τηλεόρασης. Mόνο κοινωνίες με πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα (στην πράξη) τη συνεχή άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας μπορούν να γεύονται τα αγαθά της δημοκρατίας. Aς μη γελιόμαστε.

Στη σημερινή Eλλάδα, τραγικά θύματα και μοιραίοι θύτες στην προσχηματική (θεάτρου των σκιών) δημοκρατία μας μοιάζει να είναι, πριν από κάθε άλλον, δυο νέοι άνθρωποι, στον ανθό των δημιουργικών τους δυνατοτήτων: O πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Eίναι το τρίτο ζευγάρι που προσφέρεται από το πολιτικό μας σύστημα βορά στον μινώταυρο της «κρίσης»: Πρώτα Kωστάκης - Γιωργάκης, ύστερα Σαμαράς - Bενιζέλος, τώρα Aλέξης - Kυριάκος. Eχουν όλοι διαδοχικά αποδείξει, με την πολιτική τους πράξη, πως είναι των αδυνάτων αδύνατο να υποψιαστούν την εξάρτηση του κοινοβουλίου από το σχολειό, της δημοκρατίας από την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, της επιτυχίας από τη δημόσια αυτοκριτική.

Tα σαγόνια του μινώταυρου άλεσαν ή αλέθουν και τους έξι. Kαι κορυφαία δυστυχία μοιάζει να είναι η άργητα της στερνής γνώσης. Tο πολιτικό σύστημα, σε όλο του το φάσμα, δείχνει ολοκληρωτικά ανυποψίαστο για τα αίτια και τους ενόχους της τραγωδίας (των προσώπων και συνολικά του Eλληνισμού). Ωστόσο, παρά τις συνταγματικές αλχημείες της πασοκικής λοιμικής, ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας παραμένει ύστατη δυνατότητα προστασίας της δημοκρατίας. Όσης μας επιτρέπει η επιτρόπευση των «δανειστών».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν θα απορούσα καθόλου εάν κάποια στιγμή άκουγα «Ζήτω η δουλεία», αφού η ελευθερία είναι κάτι που ασφαλώς δεν προσφέρεται από καμία Τρόικα και από καμία Γερμανία. Κερδίζεται με θάρρος, με κόπο και με πόνο.

Γράφει η Σερένα Νομικού

Μόνοι μας δηλώνουμε πως οι Έλληνες είναι φοροφυγάδες, ότι διαπλέκονται, διαφθείρουν και διαφθείρονται, πως ευθύνονται οι ίδιοι για το κατάντημα της χώρας τους, ότι κατηγορούν τους άλλους χωρίς να βλέπουν τις δικές τους ευθύνες, πως αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους ενώ μπορούν κοκ.

Δεν το κάνουμε μόνο εμείς οι πολίτες αλλά, επίσης, οι κυβερνήσεις μας. Περισσότερο από όλους ο πρωθυπουργός που, αφού διέσυρε διεθνώς την πατρίδα του το 2009, την οδήγησε στο ΔΝΤ το 2010, καταδικάζοντας την στην αιώνια πυρά.

Ποτέ δεν συζητήθηκε δε η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους με δικά μας μέσα, έστω και θεωρητικά. Πάντοτε επαιτούσαμε, εκλιπαρούσαμε και υποκλινόμαστε στους ξένους, χωρίς καμία ντροπή. Δεν είχαμε και δεν έχουμε το θάρρος ούτε καν να χρεοκοπήσουμε, αναλαμβάνοντας πρακτικά τις ευθύνες των λαθών μας.

Φοβόμαστε πως θα υποφέρουμε επειδή θα λείπουν οι γάζες από τα νοσοκομεία, η βενζίνη από τα πρατήρια και το χαρτί υγείας από το Σούπερ Μάρκετ. Την ίδια στιγμή, αδιαφορούμε πλήρως για τη ληστεία της πατρίδας μας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, για τα παιδιά μας που φεύγουν μετανάστες, για τις ουρές των ανέργων μπροστά από τις καντίνες σίτισης, για τους άρρωστους που δεν μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακα τους, για τους εξαθλιωμένους που προσπαθούν να επιβιώσουν, ψάχνοντας στα σκουπίδια τροφή, για τις χιλιάδες επιχειρήσεις που χρεοκοπούν ή μεταναστεύουν κοκ. Η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Με βάση λοιπόν τη δική μας συμπεριφορά, δεν καταλαβαίνω γιατί απορούμε για τη λογική των μέτρων που επιβάλλουν οι δανειστές. Απλούστατα έχουν πεισθεί από εμάς ότι, εάν δεν καεί ολόκληρη η χώρα, μαζί με τους κατοίκους της, δεν πρόκειται να αλλάξει.

Ότι χρειάζεται δηλαδή μία εκ βάθρων ανανέωση, μία δημιουργική καταστροφή κατά κάποιον τρόπο, σε συνδυασμό με τη φυλετική εκκαθάριση του νοσηρού, διαβρωμένου πληθυσμού της. Είναι γνωστό άλλωστε το ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην Ευρώπη: «πανέμορφη και πάμπλουτη η Ελλάδα, αλλά έχει δυστυχώς πολλούς (νόθους) Έλληνες».

Βλέποντας μάλιστα πως έχουμε εκλέξει αυτούς που ουσιαστικά οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία, διεφθαρμένους συνδικαλιστές, τυχοδιώκτες επαγγελματίες πολιτικούς, καθώς επίσης φανατικούς οπαδούς του κρατισμού, είναι αυτονόητο πως δεν εμπιστεύονται την κρίση μας. Πολύ περισσότερο αφού επιλέξαμε για δεύτερη φορά μία κυβέρνηση που έχει πει τα περισσότερα ψέματα στην ιστορία της υφηλίου, ενώ μας βύθισε στο χάος μέσα σε μόλις εφτά μήνες.

Από τη δική τους πλευρά τώρα οι δανειστές, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το αυτονόητο: θέλουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που μας δάνεισαν, καθώς επίσης να εξαγοράσουν ότι μπορούν, σε όσο το δυνατόν φθηνότερες τιμές. Εάν είμαστε στη θέση τους, έχω την εντύπωση πως θα κάναμε ακριβώς το ίδιο. Επομένως, δεν βλέπω γιατί παραπονιόμαστε, πόσο μάλλον αφού εμείς είμαστε αυτοί που τους καλέσαμε και εμείς ζητήσαμε τη βοήθεια τους. Ειδικά όσον αφορά το ΔΝΤ, γνωρίζαμε πολύ καλά την ιστορία και τα εγκλήματα του ανά τον κόσμο, οπότε δεν πέσαμε σε καμία άγνωστη παγίδα.

Το κωμικοτραγικό στην όλη υπόθεση είναι η διαμαρτυρία ενός νεοφιλελεύθερου αρθρογράφου μίας ιστοσελίδας που στήριζε ανέκαθεν τα μνημόνια. Απορεί αφελώς γιατί η Τρόικα θέλει να αφανιστεί η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, επιβαρύνοντας με δυσβάσταχτους φόρους τις επιχειρήσεις (τους υπολογίζει στο 79,91% αν και κάνει το λάθος να προσθέτει το 29% της προκαταβολής, το οποίο είναι βέβαια εφάπαξ).

Η απάντηση όμως είναι εύκολη. Πρώτα από όλα επειδή εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε ως διεφθαρμένους και φοροφυγάδες συλλήβδην τους επιχειρηματίες. Δεύτερον λόγω του ότι θέλουν (α) είτε να εξαγοράσουν πάμφθηνα τις ελληνικές εταιρείες, (β) είτε να τις κλείσουν για να μην έχουν ανταγωνισμό οι δικές τους. Τρίτον για να καταπολεμηθεί η διαφθορά και η φοροδιαφυγή που εμείς δηλώνουμε πως βασιλεύει στην Ελλάδα, ότι αποτελεί τμήμα του DNA μας.

Ο αρθρογράφος απορεί επίσης για το ασφαλιστικό, όταν γνωρίζουμε όλοι πως τα αποθεματικά των ταμείων «χάθηκαν», ασφαλώς με δική μας ευθύνη. Οι ζημιογόνες τοποθετήσεις τους στο χρηματιστήριο ή αλλού με τεράστιες προμήθειες για τους μεσάζοντες, το κούρεμα τους από το PSI και πρόσφατα η κλοπή των χρημάτων που τα ταμεία είχαν επενδύσει σε τραπεζικές μετοχές, είναι γνωστά γεγονότα.

Επίσης γνωστό είναι το σκάνδαλο των σκανδάλων με τις τράπεζες, για το οποίο δεν έγινε καμία εισαγγελική έρευνα και δεν τιμωρήθηκε κανείς. Τέλος, οι περίπου 2 εκ. εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, είναι αδύνατον να χρηματοδοτήσουν τους υπαλλήλους του δημοσίου, τους 1,5 εκ. ανέργους και τους πολύ περισσότερους συνταξιούχους.  Ειδικά όταν αυξάνονται συνεχώς οι φόροι και μειώνονται οι μισθοί τους. Επομένως γιατί απορεί;

Όσον αφορά όλους εμάς που εκλέξαμε μία αριστερή κυβέρνηση με μηδενική εμπειρία και ανύπαρκτες ικανότητες, γνωρίζοντας πολύ καλά πως δεν ήταν συμβατή με την πολιτική που κυριαρχεί στην Ευρωζώνη, επιμένοντας ταυτόχρονα στην παραμονή μας στο ευρώ, τι περιμέναμε; Πώς θα διαπραγματευόταν με τους δανειστές ο παγκόσμιος πρωταθλητής της τούμπας, αφού δεν του δώσαμε κανένα απολύτως όπλο;

Από την άλλη πλευρά, γιατί συνεχίζουμε να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι, οι πολιτικοί δεν είναι επαγγελματίες και δεν ενδιαφέρονται για τις καρέκλες τους, όταν δεν υπήρξε ποτέ έστω ένα δείγμα του αντιθέτου; Επειδή θέλουμε να εθελοτυφλούμε προφανώς. Επίσης λόγω του ότι φαντασιωνόμαστε πως κάποιος προικισμένος και ανιδιοτελής ηγέτης θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, ενώ εμείς θα παρακολουθούμε τους ηρωισμούς του από την τηλεόραση, καθισμένοι άνετα στους καναπέδες μας.

Ο πρώην επαναστάτης υπουργός οικονομικών πάντως, όπου βρεθεί και όπου σταθεί δεν κάνει τίποτα άλλο από το να επαινεί τον κ. Σόιμπλε και τη γερμανίδα καγκελάριο. Θα πει κανείς βέβαια πως είναι φυσιολογικό, αφού αυτή είναι η μοίρα των ηττημένων. Εν τούτοις, δεν πλήρωσε αυτός για τα τρομακτικά λάθη του, αλλά όλοι εμείς, αφήνοντας τον τελικά ατιμώρητο. Η ατιμωρησία όμως έχει σοβαρότατες συνέπειες, όπως διαπιστώνεται σήμερα με τη Γερμανία.

Απλούστατα, εάν είχε τιμωρηθεί μετά το αιματοκύλισμα της Ευρώπης, αντί να αμειφτεί με τη διαγραφή χρέους και με το σχέδιο Μάρσαλ, δεν θα είχε το θράσος σήμερα να θέλει να κάνει τα ίδια ακριβώς με τότε, με μοναδική διαφορά τα μέσα που χρησιμοποιεί (οικονομικά όπλα).

Πότε τιμωρήσαμε όμως εμείς κάποιον πολιτικό για τα τρομακτικά του λάθη ή για τη μη τήρηση των υποσχέσεων του; Ποτέ, σχεδόν πάντοτε αμείβαμε πλουσιοπάροχα την προδοσία. Επομένως δίκαια υποφέρουμε και δίκαια θα μετατραπούμε σε αποικία.

Σε μία περιοχή χαμηλού εργατικού κόστους για τη γερμανική βιομηχανία, η οποία θα μας συμπεριφέρεται όπως αξίζουμε. Τι περισσότερο αξίζει άλλωστε ένας λαός που προτιμάει να χάσει πάνω από 1 τρις €, την εθνική του κυριαρχία και ενεργειακά αποθέματα περί τα 4,8 τρις €, για να δανειστεί 300 δις €;

Όπως έχει γραφτεί τώρα από τους συναδέλφους, σε μία «υπό κατοχή» χώρα η κυβέρνηση έχει μόνο διακοσμητικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, όταν οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα το 1940, επέβαλλαν μία κυβέρνηση, η οποία δεν μπορούσε να κάνει απολύτως τίποτα.

Στα πλαίσια αυτά, εάν υποθέσουμε πως οι Έλληνες τότε εξεγείρονταν εναντίον της κυβέρνησης, ανατρέποντας την, οι Γερμανοί είτε θα τοποθετούσαν μία άλλη, είτε θα επέτρεπαν στο λαό να ψηφίσει δημοκρατικά. Φυσικά θα αδιαφορούσαν εντελώς για τα αποτελέσματα, αφού αυτοί θα συνέχιζαν να διοικούν.

Οι Έλληνες γνώριζαν πάντως τότε ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός. Απεχθάνονταν λοιπόν την κυβέρνηση των δωσίλογων, όπως την αποκαλούσαν, ο πρωθυπουργός της οποίας είχε πει
.
«Βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα ιστορικό δίλημμα: ή να αφήσω να συνεχιστεί ο αγώνας και να καταλήξει σε ολοκαύτωμα ή να υπακούσω στις παρακλήσεις και να αναλάβω της πρωτοβουλία της συνθηκολόγησης. Τόλμησα το δεύτερο και δεν υπολόγισα ευθύνες, ενώ μέχρι σήμερα δεν μετάνιωσα για το τόλμημα μου, αλλά αισθάνομαι υπερήφανος» (Τσολάκογλου),
.
και συνέχισαν να πολεμούν εναντίον των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων, αρνούμενοι να συμβιβαστούν με την υποδούλωση τους. Η κοινή λογική τους έλεγε άλλωστε πολύ σωστά ότι, εάν ανέτρεπαν την τότε κυβέρνηση, οι Γερμανοί θα επέλεγαν την επόμενη, όσο συνέχιζε να είναι υπό την κατοχή τους η Ελλάδα, οπότε θα ήταν δώρο άδωρο.

Με απλά λόγια, εννοώ πως δεν θα αλλάξει τίποτα εάν ο Αλέξης αντικατασταθεί από τον Κυριάκο, όσο ο κάποτε υπερήφανος ελληνικός λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, αδιαφορώντας για τον εαυτό του, για την πατρίδα του και για τα παιδιά του.

Επίσης πως αντίθετα με τότε, οι σημερινοί Έλληνες προσποιούνται πως δεν γνωρίζουν ποιός είναι ο πραγματικός τους εχθρός. Έτσι αναλώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις, κατηγορούν την κυβέρνηση που οι ίδιοι στήριξαν τρεις φορές (ούτε μία, ούτε δύο), επίσης τον εαυτό τους, ενώ δεν αντιδρούν καθόλου.

Δεν θα απορούσα λοιπόν ούτε κατ’ ελάχιστο εάν κάποια στιγμή άκουγα «Ζήτω η δουλεία», αφού η ελευθερία είναι κάτι που ασφαλώς δεν προσφέρεται από καμία Τρόικα και από καμία Γερμανία. Κερδίζεται με θάρρος, με κόπο, με πόνο, με μεθοδικότητα, με υπευθυνότητα, με συλλογικότητα και με οδύνη.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν επικρατήσει το «Ναι» στο δημοψήφισμα, ο πρόεδρος της χώρας Ταγίπ Ερντογάν θα είναι ο μόνος αρμόδιος για την επιλογή ή την απόλυση των υπουργών, ενώ το αξίωμα του πρωθυπουργού καταργείται

Οι ανά τον κόσμο αυταρχικοί ηγέτες διακρίθηκαν, κατά τη διάρκεια των αιώνων, στην τέχνη της καλλιέργειας του φόβου για πραγματικούς ή φανταστικούς εχθρούς, ώστε να κερδίζουν σε λαϊκή απήχηση. Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν υστέρησε σ’ αυτό το πεδίο. Εκμεταλλεύθηκε τη σύγκρουση με την ένοπλη, αποσχιστική οργάνωση των Κούρδων (ΡΚΚ), όπως και το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 για να κερδίσει εκλογικές αναμετρήσεις και να εξαπολύσει σαρωτικό κύμα διώξεων εναντίον των επικριτών του.

Αυτή την περίοδο, ο πρόεδρος της Τουρκίας επιλέγει συνειδητά τη σύγκρουση με ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες για να εξασφαλίσει υποστήριξη ενόψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος που έχει προκηρυχθεί για την 16η Απριλίου. Αντικείμενο του δημοψηφίσματος είναι η προτεινόμενη, από το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), συνταγματική αναθεώρηση, με την οποία θα παραχωρηθούν απεριόριστες, επί της ουσίας, εξουσίες στον Ταγίπ Ερντογάν.

H αφορμή

Το πρόσχημα που χρησιμοποίησε ο Τούρκος πρόεδρος για να εξαπολύσει εκστρατεία εναντίον της Ευρώπης είναι ότι οι πολιτικές ηγεσίες της Γερμανίας και της Ολλανδίας απαγόρευσαν σε στενούς συνεργάτες του να μιλήσουν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις στις χώρες τους και να απευθυνθούν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στα εκατομμύρια των τουρκικής καταγωγής πολιτών που ζουν στις εν λόγω χώρες. Τι κι αν η ίδια η τουρκική νομοθεσία απαγορεύει τη διεξαγωγή προεκλογικών εκστρατειών στο εξωτερικό; Τι κι αν ο Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί με αθέμιτα μέσα να γείρει την πλάστιγγα της αναμέτρησης προς τη δική του μεριά, συλλαμβάνοντας σωρεία δημοσιογράφων και κλείνοντας περισσότερα από 150 μέσα ενημέρωσης στη χώρα του; Με το να παρουσιάζει τους Γερμανούς ή τους Ολλανδούς ως ναζί, ο Ταγίπ Ερντογάν κατασκευάζει μία ακόμη εξωτερική απειλή, με την ελπίδα ότι θα πείσει τους Τούρκους ψηφοφόρους πως έχουν ανάγκη ένα σκληρό, αποφασιστικό αφεντικό που θα ξέρει πώς να αντιμετωπίζει τους υποτιθέμενους εχθρούς του έθνους.

Το κατά πόσον αυτή η πολιτική στρατηγική θα αποδειχθεί επιτυχής είναι κάτι που θα το μάθουμε τη νύχτα της 16ης Απριλίου. Πάντως, η ουσία της προτεινόμενης συνταγματικής αναθεώρησης δεν προσφέρεται για παρερμηνείες. Αν επικρατήσει το «Ναι» στο δημοψήφισμα, ο πρόεδρος της χώρας θα είναι ο μόνος αρμόδιος για την επιλογή ή την απόλυση των υπουργών, ενώ το αξίωμα του πρωθυπουργού καταργείται. Επιπλέον, θα έχει τη δυνατότητα να διαλύσει τη Βουλή με οποιοδήποτε πρόσχημα. Αλλά και η δικαστική εξουσία θα περιέλθει υπό τον έλεγχό του. Ο πρόεδρος θα μπορεί να διορίζει κατά το δοκούν έξι από τα 13 μέλη του ανωτάτου δικαστηρίου της Τουρκίας, ενώ τα υπόλοιπα θα επιλέγονται από το Κοινοβούλιο, το οποίο πιθανότατα θα ελέγχεται από τις πολιτικές δυνάμεις που θα τον υποστηρίζουν.

Ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει, βέβαια, ότι όλα αυτά σηματοδοτούν μια μοιραία αντιστροφή της πορείας προς τη Δύση, που χαρακτήριζε την πολιτική όλων των τουρκικών κυβερνήσεων από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι αλήθεια ότι η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχει μπει στο ψυγείο εδώ και κάμποσα χρόνια, κυρίως λόγω της απροθυμίας μεγάλου μέρους των Ευρωπαίων ηγετών να δεχθούν στους κόλπους τους μια πολυπληθή μουσουλμανική χώρα.

Η αλλαγή

Ωστόσο, οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και άλλα διεθνή φόρουμ, απηχούσαν τη διάθεσή της να υιοθετήσει τις αρχές της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οταν ανήλθε στην εξουσία ως πρωθυπουργός, το 2013, ο κ. Ερντογάν φαινόταν να ενστερνίζεται αυτή την κατεύθυνση.

Δυστυχώς, στις μέρες μας επιλέγει την Ευρώπη ως τον βολικό εχθρό του. Μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση, το Σαββατοκύριακο, αναγνώρισε ότι το δημοψήφισμα μπορεί να κλείσει την πόρτα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Γι’ αυτόν τον λόγο, συνέχισε, «η επικράτηση του “Ναι” είναι πολύ σημαντική, καθώς θα δείξει ότι η Τουρκία δεν είναι υποτακτικός κανενός».

Καθώς πλησιάζει η μέρα που θα ανοίξουν οι κάλπες, κάθε πολίτης της Τουρκίας θα έπρεπε να αναρωτηθεί αν είναι πραγματικά έτοιμος να νομιμοποιήσει με την ψήφο του μια τόσο επικίνδυνη οπισθοδρόμηση.

New York Times
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν και όλοι μας έχουμε δει λίγο - πολύ ανεμιστήρες οροφής, εν τούτοις λίγοι από εμάς έχουμε απολαύσει την εμπειρία της δροσιάς που μπορούν να μας χαρίσουν.

Οι ανεμιστήρες οροφής, αν και πολύ δημοφιλείς στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν χαίρουν της εκτίμησης που τους αρμόζει. Οι Έλληνες προτιμούσαν και προτιμούν τα κλιματιστικά.

Τα τελευταία όμως χρόνια, αφ΄ ενός λόγω της ανύψωσης του επιπέδου της οικολογικής συνείδησης του Ελληνικού λαού, και αφ' εταίρου λόγω των οικονομικών δυσκολιών που συνεπάγεται η κρίση, ο ανεμιστήρας οροφής έχει αρχίσει να γίνενται ολοένα και πιο δημοφιλής αποτελώντας σοβαρή εναλλακτική έναντι της αγοράς ενός κλιματιστικού.

Ανεμιστήρες οροφής απέναντι στα κλιματιστικά

Η χρήση των ανεμιστήρων οροφής σε σχέση με τα κλιματιστικά, παρουσιάζει μια σειρά από πλεονεκτήματα:
  • Δεν υποβαθμίζεται η ποιότητα του αέρα του χώρου.  (ο ανεμιστήρας οροφής δεν ψύχει τον αέρα και ούτε και τον αφυγραίνει όπως γίνεται με τα κλιματιστικά. Ο ανεμιστήρας χάρις στην κίνηση του αέρα που προκαλεί, μας κάνει να αισθανόμαστε άνετα σε υψηλότερη θερμοκρασία όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω).  Ο ανεμιστήρας οροφής βοηθάει επίσης στην καλύτερη κατανομή της θερμοκρασίας στο χώρο, πράγμα που τον καθιστά μια απόλυτα οικολογική και φιλική προς το περιβάλλον λύση.
  • Χαμηλότερο κόστος αγοράς.  Το κόστος αγοράς ακόμη και ενός πολύ καλού ανεμιστήρα οροφής είναι κατά πολύ μικρότερο από το κόστος αγοράς ενός κλιματιστικού.
  • Χαμηλότερη κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος, η οποία στην συγκεκριμένη κατηγορία είναι αρκετά χαμηλή. Συγκριτικά με τα κλιματιστικά, η κατανάλωση σε ηλεκτρικό ρεύμα των ανεμιστήρων οροφής είναι περίπου 10 με 15 φορές μικρότερη. Αυτό προφανώς μεταφράζεται σε εξοικονόμηση χρημάτων.
  • Χαμηλότερο κόστος συντήρησης.  Ο ανεμιστήρας οροφής απαιτεί ελάχιστη συντήρηση.  Ένας καθαρισμός με ελαφρώς βρεγμένο πανί συνήθως είναι αρκετός.
Στα "μειονεκτήματα" των ανεμιστήρων οροφής, θα μπορούσε κανείς να αναφέρει ανεπάρκεια σε συνθήκες καύσωνα.  Επειδή όπως είπαμε οι ανεμιστήρες οροφής δεν παράγουν θερμότητα και δεν ψύχουν τον αέρα όπως τα κλιματιστικά, αλλά τον ανακατανέμουν ομοιόμορφα και με φυσική ροή στο χώρο, δεν είναι τόσο αποτελεσματικοί σε υψηλές θερμοκρασίες περιβάλλοντος.

Ανεμιστήρες οροφής ΚΑΙ κλιματιστικά

Η συνδυαστική χρήση ανεμιστήρα οροφής και κλιματιστικού είναι η επιλογή που λύνει το θέμα της δροσιάς με τον καλύτερο τρόπο, αφού το κλιματιστικό θα αναλάβει να απάγει το θερμικό φορτίο από τον χώρο που θέλουμε να δροσίσουμε, ενώ ο ανεμιστήρας βοηθά στην καλύτερη κατανομή της θερμοκρασίας στον χώρο, ώστε να νιώθουμε δροσερά έχοντας ρυθμίσει το κλιματιστικό σε υψηλότερη θερμοκρασία, πράγμα που έχει θετική επίπτωση τόσο στην υγεία μας, όσο και στην τσέπη μας.

Εγκατάσταση ανεμιστήρα οροφής

Ένα σημαντικό κομμάτι που συχνά παραβλέπουμε, είναι η εγκατάσταση του ανεμιστήρα οροφής, η οποία σύμφωνα με τις οδηγίες εγκατάστασης ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των κατασκευαστών (λόγω συμμόρφωσης με CE) θα ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΔΕΙΟΥΧΟ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟ.
Αν παρ' όλα αυτά επιμένετε να εγκαταστήσετε μόνος σας τον ανεμιστήρα οροφής σας, τότε πριν το κάνετε, κάντε την αναζήτηση "ceiling fan accidents" στο Youtube για να αποφύγουμε τα χειρότερα.

Χρήση ανεμιστήρα οροφής

Αν και γενικά είναι δύσκολο να πάθει κανείς ατύχημα με έναν σωστά τοποθετημένο ανεμιστήρα οροφής, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που προκλήθηκαν σοβαρά ατυχήματα, όπως αυτό της μικρής Oum που υπέστη σοβαρό ατύχημα στο κεφάλι της, όταν ο πατέρας της την σήκωσε στον αέρα και το κεφάλι της χτύπησε στον ανεμιστήρα οροφής.

Ανεμιστήρες οροφής και design

Ένας όμορφος ανεμιστήρας οροφής δίνει άποψη και στυλ στον χώρο και ολοκληρώνει τη διακόσμηση αντικαθιστώντας ένα ή περισσότερα φωτιστικά.
Στην αγορά υπάρχουν πάρα πολλά είδη ανεμιστήρων οροφής, όπως επίσης και μερικά μοντέλα με πολύ ιδιαίτερο design.

Ανεμιστήρες οροφής και κατανάλωση ρεύματος

Το πιο σημαντικό πλεονέκτημα όμως των ανεμιστήρων οροφής, είναι η χαμηλότατη κατανάλωση ρεύματος, ιδίως στα μοντέλα με κινητήρα συνεχούς ρεύματος DC, ο οποίος εκτός από εντελώς αθόρυβος είναι πολύ δυνατός, πολύ αξιόπιστος και πολύ οικονομικός στην λειτουργία του σε σχέση με τα μοντέλα με απλό ανεμιστήρα.

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε, ότι ένας ανεμιστήρας οροφής 80W καταναλώνει σε 8 ώρες λειτουργίας 0,64kWh x 30 ημέρες = 19.2kWh μηνιαία κατανάλωση, x 0.22€/kWh = 4.22€ μηνιαία δαπάνη λειτουργίας σε αντίθεση με ένα κλιματιστικό 9.000btu/h με απορροφώμενη ισχύ 600W x 8 ώρες = 4.8kWh x 30 ημέρες = 144kWh μηνιαία κατανάλωση x 0.22€/kWh = 31,68€ μηνιαία δαπάνη λειτουργίας.

Το παραπάνω παράδειγμα αναφέρεται σε κλιματιστικό υψηλής ενεργειακής απόδοσης, και ανεμιστήρα με απλό κινητήρα και όχι κινητήρα DC, όπου η κατανάλωση είναι η μισή από αυτήν που υπολογίστηκε παραπάνω και φυσικά αν η παραπάνω ανάλυση γίνονταν με ένα ενεργοβόρο on/off κλιματιστικό, τότε η διαφορά θα ήταν ακόμη πιο μεγάλη.

Τέλος, η συνδυαστική χρήση ενός ανεμιστήρα οροφής με κλιματιστικό μπορεί να μειώσει τα έξοδα κλιματισμού σε ποσοστό που μπορεί να φτάσει και το 30% .

Προτιμάμε λοιπόν τους ανεμιστήρες οροφής.

Πηγή "Περιβάλλον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα υπό το πρίσμα των διεθνών πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη και ο αμερικανικός παράγοντας με φόντο το νέο θρησκευτικό - πολιτικό δόγμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Η ομιλία του Ερευνητή - Δημοσιογράφου Αλέξανδρου Στεφανόπουλου, στην Ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"
«Μια κατάρρευση στις σχέσεις Τουρκίας- ΕΕ, απίθανη αλλά δεν αποκλείεται, θα ανέτρεπε τη στρατηγική υποχρέωσης και "αγκυροβόλησης" της Άγκυρας στην ΕΕ, και θα μπορούσε να αναβιώσει τις παραδοσιακές πηγές διμερούς διένεξης στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη. Στη χειρότερη περίπτωση, η Ελλάδα θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια πιο εθνικιστική και επιθετική Τουρκία, αποξενωμένη από Δυτικούς θεσμούς και εταίρους. Αυτό θα είχε δραματικές συνέπειες ως προς την ασφάλεια για την Αθήνα, βάζοντας τα τουρκικά «απρόβλεπτα» στην κορυφή της αμυντικής ατζέντας, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται για τον προϋπολογισμό, την πολιτική της ενέργειας, και τα άλλα συμφέροντα. Επίσης κάτι τέτοιο θα μπορούσε να κάνει τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας για κοιτούν με μεγαλύτερο σκεπτικισμό και με αμυντική στάση την Νοτιοανατολική Ευρώπη στο σύνολό της, και ιδιαιτέρως την Αθήνα, ως καταναλωτή και όχι ως παραγωγό ασφάλειας για την Ευρώπη. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόλις η ΕΕ αρχίζει να αναπτύσσει μια αξιόπιστη κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας». Ποιος τα έλεγε αυτά και πότε; Ο Ian Lesser το 2005. 12 χρόνια πριν.

Μας θυμίζει κάτι όλο αυτό το παραπάνω σκηνικό; Ναι είναι η ακτινογραφία της κυριολεκτικά σημερινής κατάστασης της Τουρκίας αναφορικά με την προκλητικότητα της έναντι της Ελλάδος. Όλο αυτό το εφιαλτικό σκηνικό που περιγράφει ο αναλυτής αυτός (τυχαία ;) γίνεται ακόμα εφιαλτικότερο με μια ακόμα εκδοχή. Υπαρκτή. Την πτώχευση της Ελλάδος. Αυτό που ζούμε τώρα δηλ. ο αργός θάνατος της χώρας. Κάθε ημέρα. Κάθε λεπτό. Κάθε 24ωρο. Από το 2009 έως σήμερα.

Ο Ian Lesser, σήμερα του German Marshall Fund, σημείωνε τα παραπάνω σε ανάλυσή του με θέμα το «νέο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ελλάδας» τον Σεπτέμβριο του 2005, στο κεφάλαιο «Τουρκία, Ευρώπη και η διάρκεια της διπλωματίας με την Άγκυρα», όπου περιγράφεται η προσπάθεια και οι δυνατότητες ένταξης της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Τα παραπάνω ήταν στην ενότητα για το τι θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την στρατηγική ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Και η εκτίμηση του Ian Lesser ως προς αυτό το κεφάλαιο σύνδεσης της Τουρκίας με την Ε.Ε. κατέληγε ως εξής :

«Μια αντιστροφή της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, και μια επιστροφή στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση θα δημιουργήσουν παρόμοια ανησυχία στην Ουάσιγκτον, προκαλώντας έντονα πολιτικοποιημένες συζητήσεις στο Κογκρέσο, με την Αθήνα και την Άγκυρα να επιστρέφουν σε ένα μοτίβο κοινό μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ακόμη και στη χειρότερη αυτή περίπτωση, μια συνειδητή στρατιωτική σύγκρουση δεν θα εξυπηρετήσει τα στρατηγικά συμφέροντα καμιάς από τις δυο πλευρές, και θα παραμείνει απίθανη. Αλλά ο κίνδυνος μιας τυχαίας σύγκρουσης και κλιμάκωσης παραμένει. Για να ολοκληρώσουμε αυτό το εξαιρετικά αρνητικό σενάριο, είναι δυνατό να φανταστεί κανείς μια επιστροφή στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση κάτω από πιο επικίνδυνες και απρόβλεπτες συνθήκες συγκριτικά με τις προηγούμενες δεκαετίες, με πυρηνικά και πιέσεις για πυραυλική εξάπλωση στα σύνορα της Τουρκίας με την Μέση Ανατολή και ένα πιο επιθετικό κλίμα μεταξύ του μουσουλμανικού κόσμου και της Δύσης». Αυτό ήταν το χειρότερο –και μάλλον απίθανο αλλά όχι αδύνατο όπως χαρακτηριστικά έλεγε – σενάριο.

Ας δούμε τώρα σε αδρές γραμμές
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ στην γεωπολιτική σκακιέρα.
Αρχικώς, επιτρέψτε μου κάποιες (προφανώς κοινές διαπιστώσεις πιστεύω με ελάχιστες αποκλίσεις) για την γεωπολιτική σκακιέρα. Σε παγκόσμια προοπτική και διάσταση.

Γενικότερα και ειδικότερα:

- Αναμφίβολα ζούμε στο κατώφλι μιας μεταβατικής εποχής. Διαρκώς μεταβαλλόμενη. Περίοδο μεγάλων αλλαγών στο παγκόσμιο πολιτικό οικονομικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Εποχή ανατροπών. Με συστημικές εκτροπές και όχι μόνο εκτροπές τραπεζικών συστημάτων. Ο 21ος αιώνας,στο πρώτο του τέταρτο τουλάχιστον, πόσο μοιάζει με τις απαρχές του 20ου και του 19ου αιώνα, αλλά με την δική του μεγάλη και καθοριστική για το μέλλον της ανθρωπότητας, ιδιαιτερότητα. Την εποχή της ταχύτητας. Την ψηφιακή εποχή. Την μετάβαση προς μια κοινωνία απόλυτα και μοναδικά συστημικά ελεγχόμενης από τα αόρατα πανταχού παρών μάτια. Τους δορυφόρους και όχι μόνον. Την εποχή της κάμερας που πλέον θα διεισδύσει μέσα στα σπίτια μας. Σταδιακά αλλά σταθερά. Σχεδόν μετά από κάθε ασύμμετρο αιμοσταγές πολύνεκρο χτύπημα θα μπαίνει όλο και περισσότερο στην ζωή μας. Στην καθημερινότητα μας. Στο όνομα της ασφάλειας μας.

- Οδεύουμε προς μια κοινωνία με λιγότερες ελευθερίες που θα ανασταλούν στο όνομα της ασφάλειας και της παγκόσμιας ειρήνης. Πρόσχημα η επικίνδυνη αλήθεια; Λιγότερα δικαιώματα. Ατομικά και διασυλλογικά που θα αναστέλλονται κάθε φορά που το αίμα θα ρέει μετά από κάθε τραγωδία σαν αυτές που ζήσαμε –και δυστυχώς θα ζήσουμε και άλλες ακόμα πιο οδυνηρές. Ακόμα πιο αιμοσταγείς. Πολύνεκρες. Επώδυνες. Σε ακραίες μορφές.

- Ο νέος δαίμων της δύσης : το ακραίο Σουνίτικο Ισλάμ δείχνει τις προθέσεις του ασχέτως αν το ίδιο το Ισλάμ, κυρίως το Σιιτικό Ισλάμ, στην βαθιά κοινωνική και ανθρωπιστική του διάσταση προσπαθεί, να αποβάλει κάθε τι ακραίο και επώδυνο όπως ο αδίστακτος νόμος της Σαρίας. Η μαντίλα δεν είναι απειλή. Είναι στοιχείο της Μουσουλμανικής θρησκευτικής παράδοσης. Όπως αντίστοιχη έκφραση σεβασμό προς το Θείο και Ιερό, έχει το Ισραήλ με το Κιπά, όπως εσωτερικός μυστικός Χριστιανισμός της Ορθόδοξης Ανατολής. Με τους μοναχούς και την σταθερά ακλόνητη ιερά παράδοση με τις δικές της παραδόσεις που όμως δεν επιβάλει στον Άλλο δια της βίας και δια της πειθούς όπως το Ισλάμ. Με ανοχή στο διαφορετικό. Το άλλο. Αυτή είναι και η μεγάλη –σχεδόν χαώδης - διαφορά της Ορθόδοξης Ανατολής με το σύνολο του Δυτικού Χριστιανικού κόσμου.

- Ωστόσο αν ο λόγος και ο προβληματισμός αφορά το ακραίο Ισλάμ, ήδη προ ελάχιστων μόνον ωρών ακούσαμε από Τούρκο αξιωματούχο ότι η Ευρώπη –και ο κόσμος ολόκληρος συμπληρώνουμε εμείς – θα αντιμετωπίσει ιερούς πολέμους.

- Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ένα νέο μετερίζι. Εποχή τεράστιων αλλαγών. Σε όλα. Και πρώτα από όλα στην ίδια την καθημερινότητα μας. Όλα αλλάζουν και όλα θα αλλάξουν. Με ταχείς ρυθμούς που δεν θα προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε.

- Η Κοινωνία Εθνών και Λαών βρίσκεται σήμερα, αντιμέτωπη με αγωνιώδη και θεμελιώδη για τον Άνθρωπο (εκ του Άνω Θρώσκω) ερωτήματα. Ερωτήματα ηθικής και βιοηθικής. Επιστημονικά και θεολογικά. Υπαρξιακά. Οντολογικά. Θεωρητικά και πρακτικής φύσεως.

- Ο κόσμος μας αλλάζει. Εξελίσσεται. Ή πισωγυρίζει; Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή για όλα τα ιστορικά έθνη- κράτη. Μπροστά σε μια νέα πρόκληση για τα ιστορικά έθνη όπως η Ελλάδα και έθνη όπως η Αίγυπτος. Το Ισραήλ. Η Συρία. Η Ρωσία. Η Κίνα. Η Ινδία. Η Περσία. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί και τα άλλα φύλα που σήμερα έχουν αναδιαμορφωθεί και ενσωματοθεί στην νέα πολυπολιτισμική ταυτότητα τους. Και άλλα από αυτά –κυρίως στην γηραιά αλβιώνα- να αναζητούν νέα πολιτισμική και πολιτιστική ταυτότητα. Μια νέα ταυτότητα που θα επανακαθορίσει το ρόλο και την διεθνή και εθνική τοπική υπόσταση τους στο υπόλοιπο του 21ου αιώνα και μετέπειτα. Εποχή τομών. Με βαθιές κοινωνικές αλλαγές. Θα μοιάζουν με πρόοδο αλλά θα βυθίσουν την ανθρωπότητα κάποιες στιγμές στο χάος και την απελπισία. Με χρονικές πανθέσεις ανάτασης.

- Τα κρίσιμα ερωτήματα που έθετε στα τέλη της 10ετιας του 1990 η παγκοσμιοποίηση για τα λεγόμενα υπέρ εθνικά κράτη σχεδόν απαντάται κάθε ημέρα την τελευταία διετία. Η άνοδος, δεν θα πω, όπως λανθασμένα ερμηνεύεται, της αντίδρασης στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης που κονιορτοποιεί πολιτισμούς εθνικές ταυτότητες, ήθη, έθιμα και παραδόσεις στο όνομα του αχαλίνωτου κέρδους με πρόσχημα την παγκόσμια κοινωνία με μια παγκόσμια διακυβέρνηση, αλλά και σε κάθε τι που δεν ανήκει στην ευρύτερη έννοια της αριστερής παγκοσμιοποίησης, διάδοχος ιδέα της διεθνοποίησης και των δήθεν ανοιχτών κοινωνιών χωρίς σύνορα που καλλιέργησε κυρίως η διεθνιστική αριστερά και διακήρυσσε από τα τέλη τυ ΒΠΠ όταν, προκειμένου να βγει από το κάδρο των ηττημένων της Σοβιετικής Ρωσίας του Στάλιν, «ανακάλυπτε» και σταδιακά επέβαλε τον παγκόσμιο διεθνισμό. Μετά την σοσιαλιστική διεθνή κ.οκ. για να περάσουμε στην 10ετια του 1990 στην νέα της έκφραση εκείνη της παγκοσμιοποίησης. Αυτό ακριβώς το σχήμα, από τον κομμουνισμό, τον διεθνισμό, κτλ που το είδαμε-σχεδόν- σε όλες τις μεταλλάξεις του μέχρι να φτάσει στην σημερινή μορφή του, αυτή της παγκοσμιοποίησης, είναι που εν τέλει απορρίπτουν ιστορικά έθνη. Έθνη και λαοί με ιστορία. Ταυτότητα. Ήθη. Έθιμα. Παραδόσεις. Πολιτισμό. Λαοί και έθνη που αποζητώντας την αναβίωση όλων αυτών που στο όνομα της παγκοσμιοποίησης είδαν να απειλείται αυτή η ίδια η εθνική υπόσταση και κυριαρχία μέσω της εισβολής και επιβολής –ένεκεν φθηνού εργατικού δυναμικού – της μετακίνησης των Ισλαμικών πληθυσμών με δυο βασικούς στόχους. Την ουσιαστική και γενετική μετάλλαξη της Ευρώπης σε μια με δυο γενιές, όπως προέβλεπε το «σχέδιο Καλλέργη», και την εξοικονόμηση νέων φθηνών οικονομικών πόρων. Νέο φθηνό δυναμικό.

- Ζούμε από την 10ετία του 1990 την συνεχή αλλαγή συνόρων και τον επανασχεδιασμό των νέων χαρτών. Από τον χάρτη της νέας Μέσης ανατολής που έκανε τη εμφάνιση του στις αρχές της 10ετίας του 2000 επίσημα μέχρι το χάρτη των νέων Βαλκανίων και της Ευρώπης του 2030. Με νέα σύνορα. Νέα κράτη –δορυφόροι μεγαλύτερων.

- Εποχή κοσμογονικών αλλαγών που θα ζήσουμε και εμείς και τα παιδιά μας. βίαιες αλλαγές. Πολλές από αυτές αιματηρές. Εποχή παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας εθνών κρατών στο όνομα της υπερεθνικότητας, λόγω χρέους. Διότι αν αυτό που βιώνει η Ελλάδα, από τα τέλη του 2008 με την πιο συμβολική και σημειολογική εικόνα της Αθήνας να καίγεται επί 18 ημέρες εισερχόμενη στην πιο οδυνηρή περίοδο μετά το τέλος του ΒΠΠ, δεν είναι πόλεμος και μάλιστα στην πιο σκληρή μορφή του: οικονομικός πόλεμος και με τον δείκτη των θανάτων ή ακόμα χειρότερα των αυτοκτονιών, που έχουν χαθεί παντελώς από την δημοσιότητα και όμως είναι εκεί και μας θυμίζουν την σκληρή πραγματικότητα, να μετρά κάθε μέρα και ένα θύμα…

- Βιώνουμε μια εποχή μετάβασης από ένα διπολικό σύστημα σε ένα πολυπολικό σύστημα. Ένα σύστημα που επικράτησε με το τέλος του ΒΠΠ, με τους νικητές και τους ηττημένους, και όλη την λεγόμενη ψυχροπολεμική περίοδο μεταξύ του δίπολου ΗΠΑ και Ρωσίας αλλά που ωστόσο κράτησε –όχι πάντα ισότιμα μεταξύ τους - κάποιες ευαίσθητες ισορροπίες, ενίοτε και τρόμου, μεταξύ κρατών και εθνών. Αλλά και μεταξύ διεθνών οργανισμών πχ. ΝΑΤΟ μετά την αυτόκατάργηση του συμφώνου της Βαρσοβίας.

- Το ΝΑΤΟ που σήμερα καλείται να αποδείξει τους λόγους και την αναγκαιότητα ύπαρξης του. Άλλως την αυτοκατάργηση του ή την μεταλλαγή και μετάλλαξη του σε ένα πιο άμεσο και ευέλικτο παγκόσμιας δυναμικής ταχείας και άμεσης επέμβασης στρατιωτικής δύναμης. Όχι πια υπό την άμεση επιρροή και τον αποφασιστικό έλεγχο των ΗΠΑ αλλά είτε του ΟΗΕ είτε ενός άλλους ακόμα πιο ολιγομελούς παγκόσμιου διευθυντηρίου, διακυβερνητικού οργάνου. Ενός παγκόσμιου οργάνου με την συμμετοχή το πολύ πέντε με έξι υπέρ δυνάμεων και με δυνατότητα (στρατιωτικής) εντολής και υλοποίησης σε λεπτά της ώρας και όχι χρονοβόρες διαδικασίες συσκέψεων και διασκέψεων. Δεν απέχει πολύ μακριά αυτή η εποχή που ένα τέτοιο παγκόσμιο όργανο θα λειτουργήσει. Άμεσα και ευέλικτα.

- Ο ΟΗΕ, διάδοχος κατάσταση της Κοινωνίας των Εθνών, δεν έχει καταφέρει ακόμα να ανατάξει και επαναδιατάξει τον ρόλο του στην νέα υπό διαμόρφωση παγκόσμια κοινότητα. Αναζητώντας ρόλο πέραν εκείνο της ανθρωπιστικής επισιτιστικής παρέμβασης σε λαούς που λιμοκτονούν ειδικά της Αφρικανικής Ηπείρου στην οποία κάθε λεπτό πεθαίνει και ένα παιδί πριν καν κλείσει τα 3 χρόνια ζωής… Η Ντροπή του ανθρώπινου δυτικού πολιτισμού.

- Μετάβαση από ένα διπολικό σύστημα σε ένα πολύ-πολικό σύστημα. Με μια όμως παγκόσμια διακυβέρνηση. Αυτό είναι το διαρκώς ζητούμενο από τους οικονομικά ισχυρούς. Τράπεζες και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

- Σήμερα ουδείς μπορεί να αγνοήσει την Κίνα. Την νέα αναδυόμενη δύναμη της σύγχρονης Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Την Ινδία αλλά και το Πακιστάν που έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την γειτονική Τουρκία. Χώρες με οικονομική αυτάρκεια και πυρηνικές δυνάμεις.

- Φυσικά, από αυτή την μεγάλη σκακιέρα δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την νέα Μεγάλη Βρετανία, εκτός Ευρωπαϊκής ζώνης και επιρροής. Την Μ. Βρετανία που ανασυντάσσεται με νέα στρατηγική και νέες συμμαχίες. Και σίγουρα σε αυτό το μεταβαλλόμενο διεθνές και διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο δεν μπορεί –παρότι αλληλοσπαρασσόμενη – να παραβλέψει κανείς την Αφρικανική Ήπειρο όπου αρκετά (και μάλιστα μεγάλα νεότευκτα κράτη) παρουσιάζουν ανάκαμψη και υγιή οικονομική ανάπτυξη.

- Ένας αξιόπιστος παρατηρητής των νέων γεωπολιτικών δεδομένων δεν μπορεί να μη βλέπει την επίσης διαρκώς προς το θετικό μεταβαλλόμενη αναπτυσόμενη ευρασιατική ζώνη. Ζώνη που συνορεύει με την Ρωσία αλλά και την Νεο-Οθωμανική Τουρκία.

- Μετάβαση λοιπόν προς ένα πολυπολικό σύστημα ισχυρών (και πυρηνικών) δυνάμεων όπως η Κίνα. Η Ρωσία. Η Ινδία. Η Αμερική. Γιατί όχι και το Ιράν αλλά και τον Αραβικό Συνδεσμο που εσχάτως αναβιώνει σε πολλά επίπεδα.

- Και, μέσα σε όλα αυτά τα ιστορικά έθνη κράτη με μακραίωνη ιστορία θα ήταν αφέλεια να παραβλέψει κάποιος –τι και αν είναι φαινομενικά ένα μικρό αλλά πανίσχυρο κράτος έθνος - την σταθερά νοερά υπέρ –υπερδύναμη το Ισραήλ! Για την ακρίβεια το νέο Ισραήλ που μετά το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα οραματίζεται να έχει κάνει πράξη το μεγαλο Ισραήλ. The Great Israel. Ένα παμπάλαιο όραμα προς το οποίο φαίνεται να οδεύει σταθερά η παγκόσμια Ισραηλιτική διασπορά.

- Ζούμε επίσης την εποχή που η μικρή και θνησιγενής «νέα μικρά» –συγκρινόμενη με την Ελληνική την Ρωμαϊκή ή πολύ περισσότερο την 1200χρονη Βυζαντινή – αυτοκρατορία, της Pax Americana οδεύει προς το τέλος και τον μεγάλο ιστορικό συμβιβασμό αυτού του τεχνητού πολυεθνικού από συστάσεως του κράτους. Τις ΗΠΑ. Ένα κράτος. Πολλά έθνη. Το ερώτημα είναι αν η μετάβαση αυτή και η στροφή αυτή προς τον εαυτό της σημαίνει ανασύνταξη και νέα πιο επιθετική προς τα έξω πολιτική ισχύος και επιρροής ή μπορεί να σηματοδοτεί και το τέλος της Αμερικής που γνωρίζουμε σήμερα. Αν ζήσει κάποιος στις ΗΠΑ πολλά χρόνια (ο ομιλών έζησε περισσότερα από 12 συναπτά συνεχόμενα χρόνια και συνολικά περί τα 17 έτη από το 1995 έως το 2012) μετά από κάποιο διάστημα –ειδικά αν παρατηρεί σε βάθος το αμερικανικό κοινωνικό πολιτικό σύστημα, αντιλαμβάνεται πως κάποια στιγμή στο μέλλον –αργά ή γρήγορα – η Αμερική που γνωρίζουμε σήμερα στην ομοσπονδιακή της έκφραση θα αλλάξει. Μάλιστα αυτή η αλλαγή είναι κάτι που ήδη προβληματίζει γνωστά και ισχυρά think tank όπως αυτό του George Friedman και αυτή η αγωνία απεικονίζεται έντονα στο βιβλίο του με τίτλο «the next 100 years» αλλά και στο αυστηρά κλειστό event μόνο για 80 επίλεκτους προσκεκλημένους που θα λάβει χώρα στις 5 Απριλίου στην Ουάσιγκτον και εκεί θα υπάρξουν αναφορές και για την Ελλάδα.

- Ζούμε την παράνοια επίσης της μετάβασης από την εποχή των παλλαϊκών –κυρίως εντός Ευρώπης – συνθημάτων σε πολυπληθείς συγκεντρώσεις που κυρίαρχο σύνθημα ήταν το γνωστό «έξω οι Αμερικάνοι» «έξω οι βάσεις του θανάτου» κ. α. παρόμοια τέτοια «ευφυολογήματα» στην εποχή που η Αμερική του 21ου αιώνα «υπακούοντας» σε αυτά τα «κελεύσματα» απαντά, θετικά στο αίτημα αυτό των λαών, δια του νέου Προέδρου της Ντόναλντ Τράμπ, με το εντελώς απλά και λαϊκά σε αυτό το πανευρωπαϊκό αριστερό αίτημα υπό το νέο δόγμα «Η Αμερική μόνο για την Αμερική και κανέναν άλλο» ή επί το απλούστερο και ελληνιστί «δεν μας θέλετε εσείς μια δεν σας θέλουμε εμείς 100! Τα μαζεύουμε και φεύγουμε λοιπόν» τρόπος του λέγειν αλλά υπάρχει και ωφέλεια από την αλλαγή και στροφή αυτή κάτι δις για την Αμερικανική οικονομία. Δις που θα μειωθούν από τις δαπάνες για την συντήρηση έμψυχου δυναμικού που θα επιστρέψει και υλικού, τεχνικών υποδομών και άλλων δομών που θα πάψει να χρηματοδοτεί ο Αμερικανός πολίτης. Δηλ την 8ετια –αν μείνει ως το τέλος της θητείας του- θα δούμε πολλές και δομικές αλλαγές σε σημεία φωτιά που υπερτερούσε το Αμερικανικό στοιχείο.

- Σίγουρα δεν ζούμε το τέλος της Ιστορίας του Φράνσις Φουκουγιάμα αλλά ζούμε την σκληρή και αιματηρή επώδυνη για κράτη και έθνη λαούς, και αθώα θύματα τα παιδιά την δόλια «σύγκρουση των πολιτισμών και των θρησκειών» όπως παρατηρούσε ήδη από την 10ετια του 1980 ο (τότε άσημος καθηγητής) Σάμιουελ Χάντικτον.

- Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την αυτοσυσπείρωση των Ευρασιατικών κρατών και την προσπάθεια της νεο-Οθωμανικής Τουρκίας, του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που υπερθεματίζει και ανανεώνει την πολιτική του Τουργκούτ Οζάλ που ήταν εκείνος που άρχισε την πρώτη κατ ουσίαν «απόβαση» σε όλες αυτές τις χώρες με όχημα το Ισλάμ και την γλώσσα(καθώς οι περισσότεροι λαοί είναι και τουρκόφωνοι). Και ήταν επίσης ο ίδιος που είχε πει το 1978 ότι «δεν χρειάζεται να κάμωμε πόλεμο με την Ελλάδα αρκεί μόνον να τους στείλουμε μερικές χιλιάδες δικούς μας» και σήμερα το κάνει η Τουρκία και μάλιστα νόμιμα στο πλαίσιο της Ευρωτουρκικής συμφωνίας για την επαναπροώθηση των Ισλαμικών πληθυσμών προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδος.

- Παράλληλα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο και διεθνές πεδίο ζούμε και την περίοδο με τους λιτούς εορτασμούς που προγραμματίζονται για τα 60 χρόνια από την ιδρυτική πράξη με την υπογραφή της συνθήκης της Ρώμης για το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα. Ένα ατελές οικοδόμημα. Που πάσχει σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα. Ένα οικοδόμημα που οι ευρωπαίοι το 2005 στην Γαλλία και την Ολλανδία απέρριψαν ολοσχερώς όταν κλήθηκαν να αποφασίσουν για το ευρωσύνταγμα. Το καράβι της Ε.Ε. αρμενίζει χωρίς προορισμό. Χωρίς πυξίδα. Χωρίς χάρτη. Χωρίς όραμα. Χωρίς αξίες. Χωρίς αλληλεγγύη. Χωρίς δικαιώματα. Με βαθύτατη υποκρισία. Με αυτολογοκρισία. Με τα λάθη να οδηγούν το ένα στο άλλο με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος αυτού του οικοδομήματος. Ένα οικοδόμημα όχημα των ΗΠΑ για τις εμπορικές διατλαντικές συναλλαγές που σήμερα όμως μοιάζει να τρέχει χωρίς προορισμό.

- Ένα αρχικά υγιές και γεμάτο οράματα, ανθρώπινες αξίες, αρχές διαχρονικές, πανανθρώπινες και προ πάντων αρκετές εξ αυτών, ελληνικές, που «είδαν» οι εμπνευστές του αλλά οι διάδοχοι τους, μετά την εποχή του μεγάλου οραματιστή Ζάκ Ντελόρ, στάθηκαν ανάξιοι. Επίορκοι. Ανίκανοι. Βουλιάζοντας στο ένα μετά το άλλο σκάνδαλο. Πρώτο και μεγαλύτερο σκάνδαλο αυτό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ένα όργανο όπως και πολλά άλλα όπως το Euro Working Group και πολλά άλλα ακόμα μέσα σε αυτό τον πολυάνθρωπο λαβύρινθο θεσμό και ανθρώπων. Μια Ευρώπη γερμανοκρατούμενη. Χωρίς αξίες. Χωρίς φραγμούς. Χωρίς θεσμούς. Μια Ευρώπη χωρίς ευρωπαίους! Οι λαοί έχουν αποκηρύξει ψυχικά και συναισθηματικά προ πολλού αυτό το συστημικό έκτρωμα και συνονθύλευμα διεθνών και πολυεθνικών συμφερόντων. Ένα οικοδόμημα που από την 10ετια του 2000 με την γνωστή αλαζονεία που διέπει –και μάλιστα μη εκλεγμένα στελέχη του ανώτατα και κατώτερα- έχει βυθιστεί σε αριθμούς και ποσότητες και statistic και μελέτες ακριβοπληρωμένες με το αίμα των πολιτών της κάθε χώρα μέλους, παραβλέποντας τον παράγοντα Άνθρωπο. Αυτόν ακριβώς δηλ τον παράγοντα, Άνθρωπο, για την πρόοδο του οποίου και την προάσπιση των δικαιωμάτων του, που ιδρύθηκε αρχικώς ως ένωση για τον χάλυβα και μετά ως ΕΟΚ για να καταλήξει το σημερινό έκτρωμα που κονιορτοποιεί τον Άνθρωπο και τον μετατρέπει σε αριθμό και στατιστικά.

- Φυσικά άλλο Ευρώπη, όπως την περιγράψαμε και την γνωρίζετε και την βιώνουμε όλοι πολύ καλά στο πετσί μας και άλλο Βαλκάνια. Δεν πρέπει να διέλθει της προσοχής όσα συμβαίνουν δίπλα μας. Στο μικρό κρατίδιο που έστησε ο Τίτο και άλλοι γύρω από αυτόν. Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας το σχέδιο για την Μεγάλη Αλβανία –κράτος δορυφόρο – που θέλει το βαθυ αμερικανικό πολυεθνικό κράτος.

- Δεν μπορούμε να μη παρατηρήσουμε τις αλλαγές στα Βαλκάνια σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Μεγάλη Αλβανία και τα αλυτρωτικά της οράματα…

- Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό η Ελλάδα. Η Ελλάδα έθνος κράτος όπως είναι σήμερα. Με τα σημερινά σύνορα της τα οποία και τυπικά θα αλλάξουν. Όχι πολύ μακριά από σήμερα. Είναι θέμα χρόνου… Ο κίνδυνος και η απειλή δεν βρίσκεται μόνο στο Αιγαίο, γιατί οι Τούρκοι θάλασσα και νησιά θέλουν έστω και μικρά. Ακριβώς γιατί την επιχείριση «Αυτόνομη Τουρκική Δημοκρατία της Θράκης» την έχουν σχεδιάσει ήδη από πολλές 10ετίες πριν και την υλοποιούν κάθε μέρα step by step. Είναι απλώς θέμα χρόνου –θεωρώ – η ανακοίνωση της αυτονόμησης και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού, με κοινό το Μουσουλμανικό θρήσκευμα αλλά με ελληνικό διαβατήριο, που περιέργως όμως δηλώνει Τούρκος Μουσουλμάνος της Ανατολικής Θράκης! Και εδώ θα είναι το δύσκολο. Και για αυτό ακριβώς το πολύ πιθανό ενδεχόμενο οφείλει να προετοιμάζεται το κράτος των Αθηνών…

- Ας είμαστε πραγματιστές. Ρεαλιστές. Οι Τούρκοι γείτονες μας όσο στρέφουν την προσοχή μας στα νησιά που έτσι και αλλιώς από τα παμπάλαια χρόνια και μεταγενέστερα εκείνα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πάντα έχαναν! Σημειωτέον οι Τούρκοι γείτονες μας σέβονται και διαβάζουν την ιστορία τους και προ πάντων την διδάσκουν, ασχέτως ψευδών και χαλκευμένων ή και μυθευμάτων, για να φανατίζουν τα παιδιά και την νεολαία τους. Οι Τούρκοι όταν βρίσκονταν αντιμέτωποι με τους Έλληνες καπεταναίους στο τέλος πάντα τρέπονταν σε φυγή. Έχαναν. Καίγονταν οι αρμάδες τους. Οι άνθρωποι ίσως άλλαξαν. Η τεχνολογία σίγουρα εξελίχθηκε. Αλλά η νοοτροπία είναι ίδια. Απαράλλαχτη. Ελληνική. Αμετάβλητη. Θέλω να πιστεύω.. στο Αιγαίο λοιπόν θα πάρουν ηχηρή και σκληρή απάντηση. Αλλού είναι ο υπαρκτός κίνδυνος. Στη Θράκη. Γατί εδώ θα προσμετρήσουν και άλλοι παράγοντες. Θα πω έναν. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτο-προσδιορισμού. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές… και το αποτέλεσμα. Διότι τι άλλο παράδειγμα θέλουμε. Τα έχουμε δίπλα. Κόσοβο. Σκόπια. Κατακερματισμένη Σερβία.
-
- Η Ελλάδα από την ελληνιστική περίοδο, με τα έθνη κράτη της Αθήνας, της Θήβας, της Σπάρτης της Μακεδονίας της Ηπείρου και τα άλλα γνωστά Ελληνικά-μικρότερα ή μεγαλύτερα- κρατίδια και τους τοπικούς Βασιλείς, που αργότερα, με την πάροδο των αιώνων, συνενώθηκαν κάτω από κοινά ιδεώδη και άλλα ίδια κοινά χαρακτηριστικά όπως η γλώσσα, ο πολιτισμός, εν συνεχεία η κοινή πίστη στην Ορθόδοξη Ανατολή, με μια ενιαία εθνική και θρησκευτική ταυτότητα που προσδιορίστηκε και διαμορφώθηκε σταδιακά από τα ελληνιστικά χρόνια μέχρι τα χρόνια της παντοδυναμίας της 1000χρονης Βυζαντινής αυτοκρατορίας, και την επανασύσταση του νέου ελληνικού κράτους το 1823, γεωπολιτικά είχε σταθερά αυτούς τους βασικούς οιονεί άξονες:

- Η εξασφάλιση του Αιγαίου Πελάγους για τη διατήρηση της γραμμών άμυνας και επικοινωνιών με ζωτικά ηπειρωτικά πληθυσμιακά κέντρα.

- Η εξασφάλιση του ελέγχου της Κέρκυρας, της Κρήτης και της Ρόδου για την αποτροπή οποιασδή¬ποτε προσπάθειας εισβολής διά θαλάσσης.

- Η εξασφάλιση της περιοχής του Αξιού ποτα¬μού και της περιοχής όσο πιο βόρεια αυτής ως μιας πηγής αγροτικών προϊόντων και πρόσβασης στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ευρώπη.

- Η συνένωση και συνεργασία των περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας εκκαθαρίζοντας κέντρα τοπικής ισχύος και στη συνέχεια συλλογή φόρων και συγκέντρωση κεφαλαίων ανάλογα με τις κρατικές ανάγκες.

- Επέκταση του ελέγχου και της επιρροής και σε εξωτερικά νησιά όπως η Κύπρος και η Σικελία, προκειμένου να ελέγξει τον θαλάσσιο χώρο στην Ανατολική Μεσόγειο, ένας στόχος που η Ελλάδα δεν έχει πετύχει από αρχαιοτάτων χρόνων.

Σήμερα όλα έχουν αλλάξει. Όλα. Και θα αλλάξουν δραστικά και δραματικά. Όχι κατ ανάγκην βίαια αλλά και με την χρήση βίας.

Το σχέδιο εκπόρθησης του εντός συνόρων Ελληνισμού και του κράτους των Αθηνών, φαίνεται να αποδίδει «καρπούς»… ας το δούμε σε αδρές γραμμές μέσα από την αμερικανική ματιά…

Ποιες ήταν οι εκτιμήσεις για την Ελλάδα από το 2010 –έτος σταθμός για την νεότερη ιστορία του Έθνους μας – και ειδικότερα, τι προέβλεπε ο αμερικανικός παράγων (ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ) για την χώρα μας;

ΙΟΥΝΙΟΣ 2010. Η εταιρία αναλύσεων και στρατηγικής Stratfor σε έκθεση της, που είχε αποκαλύψει το GreekAmericanNewsAgency προέβλεπε μεταξύ άλλων στο 10σελιδο κείμενο τα εξής. Συνοπτικά τα μεταφέρω: Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του Stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας. Σύμφωνα με την δεκασέλιδη ανάλυση, κάνοντας focus στα συμπεράσματα, σύμφωνα με τους αναλυτές του Stratfor, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικός σύμμαχος στα Βαλκάνια, με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια(το 1993), μια απώλεια που όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Αμερικανικό ινστιτούτο ήταν ορατή σε όλους πέρα από την ίδια της Ελλάδα, με αποτέλεσμα η Αθήνα, «αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα, έκανε τα πάντα να διατηρήσει την θέση της, δανειζόμενη αφενός τεράστια ποσά για εκσυγχρονισμένους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και δίνοντας αφετέρου λανθασμένα στοιχεία για να μπει στην ευρωζώνη».

Αυτή η πολιτική εξήγηση ωστόσο – πάντα σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης- δεν... καταγράφεται. Αντιθέτως, η σημερινή οικονομική κρίση περιγράφεται –κυρίως- από τα δυτικοευρωπαϊκά ΜΜΕ ως αποτέλεσμα της ελληνικής τεμπελιάς, υπερδαπανών και ανευθυνότητας με αποτέλεσμα να διογκώνεται το πάντα ελλειμματικό δημόσιο χρέος και ο εσωτερικός και κυρίως εξωτερικός δανεισμός της χώρας. Συνεχίζοντας, οι αναλυτές εξηγούσαν «ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο- δεν είχε εναλλακτική παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους», για να συμπληρώσουν με έμφαση ότι «Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί ούτε να ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να επιτύχει τον 5ο γεωπολιτικό της στόχο, την κυριαρχία της δηλαδή στην ανατολική μεσόγειο. Πάγια θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της τις δυο τελευταίες 10ετίες.

Ακόμα και ο 4ος στόχος, που είναι η ενοποίηση της εσωτερικής Ελλάδας βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, όπως απεικονίζεται στην έκθεση λόγω της «εσωτερικής της αδυναμίας της να μαζέψει τους φόρους. Σχεδόν το 25% της ελληνικής οικονομίας εντάσσεται στην παραοικονομία, ένα ποσοστό από τα πλέον υψηλότερα ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες».

Για το Stratfor, «η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς εξωτερικό προστάτη, με το ερώτημα να τίθεται αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποδεχτεί την μείωση κατά πολύ του γεωπολιτικού της ρόλου», σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι δεν είναι στο χέρι μας αλλά «εξαρτάται από τις στρατηγικές που υιοθετεί η Τουρκία, η οποία είναι μια αναδυόμενη γεωπολιτική δύναμη που στοχεύει να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια, την Μέση Ανατολή και τον Καύκασο. Το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα εστιάσει τους στόχους της στο Αιγαίο ή αντί αυτού επιθυμεί να συμφωνήσει με την Ελλάδα, ώστε να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντά της».

Η συμβουλή του ινστιτούτου είναι να βρει η Ελλάδα τον τρόπο να ξαναγίνει χρήσιμη σε μια ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις, σπεύδει όμως να πει ότι είναι κάτι απίθανο, «εκτός εάν μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων επιστρέψει στα Βαλκάνια»...

Για να καταλήξει ο συντάκτης των εκτιμήσεων για την Ελλάδα –πάντα μιλάμε για το 2010- ότι σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι καθοριστικά για την Ελληνική ιστορία, προοιωνίζοντας μια εικόνα αποσταθεροποίησης από τα αυστηρά μέτρα που επέβαλε το ΔΝΤ και η ΕΕ, με αποτέλεσμα την περαιτέρω εξασθένιση της κεντρικής κυβέρνηση, αλλά και την χρεωκοπία προ των πυλών (κρίνοντας από το επίπεδο του χρέους, το οποίο –όπως επισημαίνουν- σύντομα θα είναι πάνω από το 150% του ΑΕΠ), και την στάση επιφυλακής των ευρωπαίων εταίρων για μια διαταγή εξόδου από την ευρωζώνη, μόλις διαπιστωθεί ότι αυτό δεν αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Έτσι, το Stratfor εκτιμούσε (το 2010) ότι «η Ελλάδα, χωρίς πρόσβαση σε διεθνή κεφάλαια ή χρήματα στήριξης, μπορεί να αντιμετωπίσει μια ολοκληρωτική κατάρρευση του εσωτερικού πολιτικού ελέγχου με άμεσο αποτέλεσμα την έξαρση της κοινωνικής βίας, τέτοια που έχει να δει από την περίοδο της στρατιωτικής χούντας την δεκαετία του 70» για να καταλήξει ο συντάκτης της απαισιόδοξης έκθεσης ότι «Η Ελλάδα είναι πρώτη φορά από το 1820 είναι πραγματικά μόνη της!».

Και κάτι ακόμα που δεν πρέπει να διέλθει της προσοχής μας:

Το Ινστιτούτο Stratfor, ή διαφορετικά η σκιώδης CIA, σε βιβλίο που εξέδωσε τον Ιανουάριο του 2009 με την υπογραφή του George Friedman και με τίτλο “The Next 100 Years: A Forecast for the 21st Century” (“Τα Επόμενα 100 Χρόνια: Μια Πρόβλεψη για τον 21ο Αιώνα”) περιέχει εμφανίζει χάρτη της Τουρκίας για το 2008 που περιλαμβάνει στο έδαφός της νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα. Το πολύ έγκυρο History of Macedonia τον Οκτώβριο του 2009 είχε κάνει αναφορά στο βιβλίο του Friedman, δημοσιεύοντας τον χάρτη, παραγωγής stratfor που δείχνει ως τουρκικά, πολλά από τα νησιά του Αιγαίου. ΠΗΓΗ Greekamericannewsagency.com

Φυσικά οι συντάκτες της έκθεσης όπως εύστοχα σημείωναν σε σχόλιο τους επί της εκθέσεως, του επίσης έγκυρο ελληνικό DefenceNet δεν είχαν υπολογίσει τον παράγοντα Χ ή άλλως τον αστάθμητο παράγοντα. Τον παράγοντα ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Όπως συμβαίνει πάντοτε με τεχνοκρατικά κείμενα που βασίζονται μόνο σε αριθμούς στατιστικά και ποσότητες και για αυτό και πολλές φορές η ιστορία και ο ανθρώπινος παράγων τα ανατρέπει και τους διαψεύδει όπως συνέβη αρκετές φορές και στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους και στις ιστορίες άλλων λαών και εθνών.

Προ 24ωρων, και συγκεκριμένα στις 14 Μαρτίου, κυκλοφόρησε προς τους συνδρομητές της {ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ, ΚΥΒΕΡΗΣΕΙΣ ΚΡΑΤΩΝ, ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ, ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ κτλ} η μηνιαία «εσωτερική πληροφόρηση» της ίδιας εταιρίας αναλύσεων και γεωστρατηγικής Stratfor με αυτό το εξώφυλλο (ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ…) η οποία –πάλι συνοπτικά στις 4σελιδες της αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

Η προώθηση των μεταρρυθμίσεων σε εργασιακά και συνταξιοδοτικό «θα ανοίξει την πόρτα σε πολιτικές διαφωνίες και κοινωνική αναταραχή», η συμφωνία μεταξύ Αθήνας και δανειστών φαίνεται πιθανή, δεδομένης της προεκλογικής περιόδου στην Γερμανία, η οποία –με τους άλλους εταίρους στην ευρωζώνη- δεν θα ήθελε την κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης, και τέλος το ερώτημα για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και για το αν θα προχωρήσει η απομείωση του ελληνικού χρέους –ακόμα και αν η Ελλάδα δεν χρεωκοπήσει στα μέσα του 2017- θα συνεχίσουν να απειλούν την κυβέρνηση για την παραμονή της στην εξουσία, αποτελούν τα τρία βασικά σημεία στο μηνιαίο Bulletin του Stratfor, το Compass, για το μήνα Μάρτιο. Το Compass αποτελεί έκδοση της εταιρίας πληροφοριών, η οποία περιέχει τέσσερις αναλύσεις με τα βασικότερα θέματα που οι συντάκτες του Compass/αναλυτές του Stratfor κρίνουν ότι έχουν μείζονα σημασία. Το ελληνικό ζήτημα για ακόμη μια φορά βρίσκεται στο επίκεντρο, υπογραμμίζοντας ότι Αθήνα και πιστωτές θα αντιμετωπίσουν σημαντικές προκλήσεις μέχρις ότου σφραγίσουν τη συμφωνία.

Λένε πως «Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις». Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την περίπτωση του εξωφύλλου του Compass. Μια σκισμένη ελληνική σημαία, που λίγο απέχει από το να εξαφανιστεί και να μείνει μόνο το κοντάρι απεικονίζεται στο πρωτοσέλιδο, «λέει» πολύ περισσότερα από την τετρασέλιδη ανάλυση που εμπεριέχεται στην μηνιαία έκδοση, ενώ τιτλοφορείται «Διορθώνοντας την ελληνική κρίση χρέους».

Η υπόσχεση της κυβέρνησης να προχωρήσεις τις μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και το συνταξιοδοτικό σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το Compass, από τα τέλη του 2016, όταν τριβές μεταξύ Αθήνας και δανειστών προκάλεσαν την διακοπή των συζητήσεων. Από την πλευρά των δανειστών, Βερολίνο και Χάγη πιέζουν την Αθήνα για εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και μετά τη λήξη του προγράμματος, την ίδια στιγμή που απεύχονται μια κλιμάκωση της ελληνικής κρίση, όσο είναι σε εξέλιξη η προεκλογική τους περίοδο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και το ΔΝΤ, το οποίο, παρά το γεγονός ότι έχει επανειλημμένως πει ότι οι στόχοι του προγράμματος δεν είναι ρεαλιστικοί και το χρέος δεν είναι βιώσιμο, μετά την συνάντηση Λαγκάρντ με την καγκελάριο Μέρκελ, φαίνεται να τείνει να συμπλέει με τα γερμανικά συμφέροντα, καθυστερώντας τις συζητήσεις για μετά τις γερμανικές εκλογές. Ως προς το εσωτερικό της χώρας μας, όπως σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν απώλειας στήριξης προς την ελληνική κυβέρνηση, με τον Πρωθυπουργό να παρουσιάζει την συμφωνία για επανέναρξη των συνομιλιών με τους δανειστές ως επιτυχία για την χώρα.

Η υπόσχεση για προώθηση των μεταρρυθμίσεων στα εργασιακά και το συνταξιοδοτικό, όπως αναφέρουν οι συντάκτες του Stratfor, δυο ζητήματα πολύ ευαίσθητα που είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με την κοινωνική σταθερότητα στην Ελλάδα, με την υποσημείωση ότι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιτίθενται στις απαιτήσεις αυτές των δανειστών. Όπως επισημαίνεται, η Ελλάδα δαπανά το 17% του ΑΕΠ, το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ, αντιμετωπίζοντας σημαντικά χρηματοδοτικά ελλείμματα. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχουν γίνει κάποια βήματα αντιμετωπίζοντας το ζήτημα των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και μειώνοντας σταδιακά τις υψηλές συντάξεις, παρόλα αυτά οι δανειστές θεωρούν ότι ο ρυθμός μεταρρύθμισης είναι αργός. Πέρα από τις απαιτήσεις των δανειστών, η πραγματικότητα για τους συντάκτες του Compass είναι ότι οι συντάξεις αποτελούν ένα -από τα λίγα- κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα που δίνεται ότι σε πολλά νοικοκυριά, από μια σύνταξη εξαρτώνται τρεις γενιές. Συνεπώς, ανεξάρτητα με το ποιο πολιτικό κόμμα είναι στην εξουσία, οι περικοπές στις συντάξεις αποτελούν απειλή για την κοινωνική σταθερότητα, γεγονός που δικαιολογεί την απροθυμία της κυβέρνησης για προώθηση της εν λόγω μεταρρύθμισης. Από την άλλη, στα εργασιακά, η αύξηση του ορίου για τις μαζικές απολύσεις αποτελεί άλλο έναν πολιτικό κίνδυνο για την κυβέρνηση, πέρα από την ιδεολογική διαφωνία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ως προς τον κυβερνητικό συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το Startfor επισημαίνει την ισχνή πλειοψηφία του, υπογραμμίζοντας ότι ακόμα και μια μικρή ομάδα διαφωνούντων μπορεί να επιφέρει την κατάρρευση της κυβέρνησης, αν και μέχρι τώρα ο Τσίπρας έχει καταφέρει να κρατήσει τους διαφωνούντες σε διαχειρίσιμο επίπεδο. Τέλος σημειώνεται η ύπαρξη ομάδας εντός του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί ότι θα ήταν προτιμότερο να βρίσκεται στην αντιπολίτευση ότι θα γίνουν οι εν λόγω μεταρρυθμίσεις, ομάδα που είναι τώρα μικρή, αλλά «μπορεί να μεγαλώσει όσο περνάει ο καιρός, πιέζοντας την κυβέρνηση σε παραίτηση», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Ανεξαρτήτως της απόφασης για την συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, η Ελλάδα θα πρέπει τον Ιούλιο να καταβάλει 6 δις ευρώ, ποσό που είναι πιθανό να δοθεί από τους ευρωπαίους πιστωτές προκειμένου να μην χρεοκοπήσει. «Το ερώτημα της συμμετοχής του ΔΝΤ και η συζήτηση για την απομείωση του χρέους θα συνεχίσουν να απειλούν την συνέχεια του ελληνικού προγράμματος, ακόμα και αν η Ελλάδα δεν χρεοκοπήσει τον Ιούλιο» αναφέρει το Compass.

«Σήμερα», καταλήγουν οι συντάκτες του κειμένου, «η μεγαλύτερη ανησυχία της Ένωσης ως προς την Ελλάδα είναι αν η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη θα μεταδοθεί και στους αδύναμους κρίκους της ένωσης, Ισπανία και Ιταλία. Επίσης, ένα Grexit θα δείξει επίσης ότι η ευρωζώνη δεν είναι μη αναστρέψιμη, όπως έχουν πει κάποιοι ηγέτες. Αν συμβεί κάτι τέτοιο μετά το Brexit, η ήδη εύθραυστη ΕΕ θα υποφέρει από ένα ακόμα χτύπημα».
ΤΜΗΜΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ GREEKAMERICANNEWSAGENCY.COM

Και σε όλα αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε όλα όσα συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή μας στο Αιγαίο. Αλλά και στην μείζονα περιοχή της Θράκης. Εδώ που βρισκόμαστε.
Το πρόβλημα δεν είναι η περιοχή στα σύνορα μας στον Έβρο. Η Ελληνική δύναμη πυρός είναι πανέτοιμη και υπερέχει και λόγω μορφωτικού εδάφους. Και λόγω πολλών άλλων παραγόντων. Άλλος είναι ο κίνδυνος εδώ σε αυτή την ευαίσθητη εθνικά περιοχή. Η Κοσοβοποίηση της.
Η μετατροπή της περιοχής μας εδώ σε νέες αυτόνομα οικονομικά εμπορικές ζώνες. Που θα είναι και το νέο μοντέλο που ετοιμάζεται.

Υπάρχει απάντηση σε όλα αυτά τα δυσοίωνα και δυστυχώς επερχόμενα;

ΠΡΙΝ ΔΩΣΩ ΟΜΩΣ ΤΗΝ (ΔΙΚΗ ΜΟΥ) ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ θα ήθελα να τονίσω ότι η Ελλάδα –επειδή συχνά τίθεται και μάλιστα από έγκυρους αναλυτές – μπροστά σε όλο αυτό το σκηνικό, με ποια νέα ισχυρή δύναμη πρέπει να έχει κάνει (μυστική ή φανερή) στρατηγική συμφωνία. Με ποια υπερδύναμη; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με όλες αυτές που πρέπει και διασφαλίζουν τα εθνικά της συμφέροντα σε ξηρά αέρα και θάλασσα κάτω από ένα νέο πολιτικό και αμυντικό δόγμα. Εκείνο της Ελλάδας των πέντε ηπείρων! Ακόμα και μυστικές συμφωνίες οφείλει να έχει κάνει που θα φανούν τις κρίσιμες ώρες όταν και όποτε έρθουν αυτές. Οψέποτε να μην έρθουν αλλά για πάν ενδεχόμενο οφείλουμε να αγρυπνούμε. Να αφυπνιζόμεθα. Όχι με υπερθνικιστικές κορώνες και εθνικιστικές κραυγές ή επικοινωνιακού τύπου δηλώσεις και εξάρσεις. Ούτε με ιδιοτέλεια να τρέχουμε από πάνελ σε πάνελ όπως βλέπω κάποιους μεταξύ αυτών και ένστολους ή απόστρατους πάντα με το πρόσχημα της λαϊκής και εθνικής εμψύχωσης αλλά ουσιαστικά για να «κεφαλαιοποιούν» εν όψει πολιτικών εξελίξεων... Οι ένστολοι δείχνουν την υπεροχή την ισχύ και την πραγματική δύναμη τους την ώρα των όπλων. Όταν μιλούν οι κάννες και ηχούν τα κανόνια. Άλλως, καλούς και δεινούς ρήτορες η Ελλάδα είχε πάντα, και πάντα θα έχει, το έχει στο DNA της, όπως είχε και εύκολους δημαγωγούς.

Σε τέτοιες(κρίσιμες εθνικά) ώρες η πολιτική παραμερίζει και το λόγο έχουν οι αξιωματικοί και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας και του έθνους. Ως εκείνες τις ώρες τι γίνεται; Υπάρχει απάντηση;
Ναι! υπάρχει! Και η απάντηση είναι: αφύπνιση. Λαϊκή και διαρκής πολεμική ετοιμότητα. Από ξηράς αέρος και θαλάσσης. Εγρήγορση. Εθνική ενότητα. Ομόνοια. Αδελφοσύνη. Πανεθνική ετοιμότητα των Ελλήνων. Σε όλο τον κόσμο. Στους εντός και εκτός συνόρων Έλληνες. Όλοι έχουν να προσφέρουν αν το κράτος και η (όποια εκείνη την στιγμή) κυβέρνηση απευθύνει εθνικό προσκλητήριο δυνάμεων. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για μεταξύ μας εγκλήσεις. Αντεγκλήσεις. Περιττές τεχνητές διαφορές και ψευδοδιλήματα. Ανόητους Διχασμούς που κόστισαν στο έθνος και έφεραν εθνικές συμφορές. Συμφορές όπως εκείνη την Μικρασιατικής καταστροφής μέχρι τον Αττίλα του 1974 με την εισβολή στην Κύπρο.

Στους κόλπους της Ελλάδος δυστυχώς όμως –για να είναι σίγουροι εκείνοι που σχεδίασαν το σχέδιο εκπόρθησης της χώρας από μέσα, γιατί τα τείχη και οι πόλεις πάντα από μέσα πέφτουν (…) υπάρχει μια ωρολογιακή βόμβα και αυτή δεν είναι άλλη από τις μεγάλες ξένες θρησκευτικές μάζες που ήδη εγκαταβιώνουν με την μορφή είτε του πρόσφυγα είτε του νόμιμου ή παράνομου μετανάστη. Εδώ χρειάζεται μεγάλη εθνική προσοχή. Και προ πάντων: Όχι άλλες αιματοχυσίες. Σε αυτές τις κρίσιμες εθνικές στιγμές δεν έχουμε την πολυτέλεια να χωριζόμαστε σε φασίστες και αντιφασίστες. Είμαστε όλοι Έλληνες. Δεν θα υπάρξει χρόνος για άλλες σφαγές μεταξύ αδελφών και ομοαίματων. Όχι άλλο αίμα. Όχι εμφύλιες διαμάχες. Και σε πρακτικό επίπεδο άσκησης πολιτικής. Σοβαρότητα. Υπευθυνότητα και όχι επικοινωνιακοί βερμπαλισμοί για τα ψηφαλάκια με στολές παραλλαγής και άλλα παρόμοια. Χρειάζεται σύνεση. Διάκριση. Ψυχραιμία. Νηφαλιότητα. Ευτυχώς που στο τιμόνι των ενόπλων δυνάμεων της χώρας είναι ο Ναύαρχος Αποστολάκης, άνθρωπος με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα. Όταν χρειαστεί.

Παράλληλα απαιτείται:
Κρατική ετοιμότητα για παν ενδεχόμενο. Ακόμα και ασκήσεις με συμμέτοχο τον ίδιο το λαό. Απαιτείται αναβίωση ουσιαστική του θεσμού της οπλισμένης εθνοφυλακής και πολιτοφυλακής. Και άλλες προληπτικές τακτικές στρατηγικές και πρακτικές που ούτε της ώρας είναι ούτε –πολύ περισσότερο δική μας αρμοδιότητας – να αναλύσουμε. Άλλωστε αν και όποτε έρθουν τέτοιες κρίσιμες στιγμές σε εκείνες της ώρες, οι Έλληνες γνωρίζουν τι πρέπει να κάμουν και σίγουρα αναλαμβάνουν λόγο οι κάννες και δράση ο ετοιμόπολεμος Ελληνικός στρατός από ξηράς αέρος και δια θαλάσσης. Να δώσει ο Θεός να μη χρειαστεί γιατί και εμείς θα θρηνήσουμε αλλά άλλοι θα έχουν το πρόβλημα και για αυτό ας το ξανά σκεφτούν… Η ιστορία έχει να διδάξει πολλά και τους όψιμους και επίδοξους νέους σουλτάνους και εμάς. Η ιστορία θα δείξει και θα αποδείξει αν πράγματι είμαστε απόγονοι ηρώων Αγίων Οσίων και μαρτύρων ή κάτι άλλο που σταδιακά μεταμόρφωσαν τις νεότερες γενιές την τελευταία 45ετια. Να μην δώσει ο Θεός να δοκιμαστεί το DNA του Έλληνα. Να μη δώσει ο Θεός. Αλλά αν το επιτρέψει ο Μεγαλοδύναμος πολυέλαιος και φιλεύσπλαχνος Θεός, και υπάρξει μια τέτοια σκληρή δοκιμασία –για παιδαγωγικούς λόγους πάντα επιτρέπει ο θεός την δοκιμασία μας είτε ατομικά είτε συλλογικά - θα είμαστε όλοι εκεί! Εκεί που επιτάσσει και επιβάλει το ιερό και εθνικό καθήκον. Στην πρώτη γραμμή του πυρός! Στην προάσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας που είναι αδιαπραγμάτευτη! Και σήμερα και (εύχομαι και ελπίζω) και στις επόμενες γενιές. Ο Θεός είναι μεγάλος και η δόξα του Μεγαλύτερη! Ο Θεός έχει βάλει την υπογραφή του για την Ελλάδα και δεν θα την πάρει ποτέ πίσω! Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει για το καλό της ανθρωπότητας και θα ζήσει! Δεν θα χαθεί ποτέ εις πείσμα των αιώνιων εχθρών της και αυτοί δεν είναι οι γείτονες μας στους οποίους πάντα τείνουμε χείρα φιλίας και ειρήνης. Εχθρός της Ελλάδας είναι το σκοτάδι γιατί η Ελλάδα είναι ΦΩΣ! Μόνο ΦΩΣ!

Η Ελλάδα είναι φάρος πολιτισμού που ακτινοβολεί και καθοδηγεί την ανθρωπότητα. Τροφοδοτώντας αξίες. Οράματα διαχρονικά. Πανανθρώπινα. Παράγει πολιτισμό και ανανεώνει και επαυξάνει την τέχνη της πολιτικής. Πολιτική που υπηρετεί τον άνθρωπο. Η Ελλάδα είναι η ψυχή της αληθινής παγκοσμιότητας και της άμεσης πραγματικής από τον λαό και για τον λαό, δημοκρατίας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τελικά, οι προτεστάντες του Βορρά έχουν αποφασίσει να περνάμε Θείο Δράμα διαρκείας - που, εκτός από την κατάνυξη των ημερών, θα περιλαμβάνει ακόμη ένα δράμα: Αυτό της ζωής των Ελλήνων, οι οποίοι, επτά χρόνια τώρα, ανεβαίνουν έναν Γολγοθά χωρίς όρια και τέλος. Το δυστύχημα ήταν ότι αυτοί για τους οποίους πιστέψαμε πως θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην «ανάσταση» του έθνους, βάζοντας ένα τέλος στα Μνημόνια, ο ένας μετά τον άλλον συνεχίζουν να ακούν και να υπακούν τις εντολές της σύγχρονης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που δεν είναι άλλη από την PAX GERMANIA.

Την ώρα που οι Έλληνες και οι Ελληνίδες κόβουν μέχρι και το γάλα και το ψωμί για να τα βγάλουν πέρα, αποφάσισαν και διέταξαν να ψηφίσουμε το νέο πακέτο μέτρων τη Μεγάλη Εβδομάδα, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να το περάσουν και με 180! Να δακρύσουμε και για τον Χριστό μας και για τη ζωή μας. Έτσι πιστεύουν ότι θα το καταφέρουν πιο εύκολα, καθώς θα είμαστε ξεχασμένοι, περιμένοντας τον οβελία.

Γι’ αυτό και έχουν βγάλει όλα τα λαγωνικά του εκσυγχρονισμού να μας πείσουν ότι κάνουμε ακόμη τη μεγάλη ζωή και πως, μέσα στην κρίση, οι Έλληνες εισπράττουν μεγάλες συντάξεις, κρύβουν λεφτά, είναι φοροφυγάδες, δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους - και μια σειρά από μικρές και μεγάλες αταξίες. Χαρακτηριστική περίπτωση, ο ανεκδιήγητος Στουρνάρας, που βγήκε ακόμη πιο σκληρός από τους δανειστές, ζητώντας να αυξηθεί το όριο ηλικίας (να πάει πάνω από τα 67) και να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε!

Οι άνθρωποι έχουν πάρει διαζύγιο με την πραγματικότητα σε τέτοιον βαθμό, που πιστεύουν ότι οι Έλληνες διαθέτουν και αποταμιεύσεις για να τις χρησιμοποιήσουν ως συντάξεις! Η απόλυτη τρέλα, δηλαδή! Ο Γιάννης Στουρνάρας πιστεύει ότι όλοι οι Έλληνες εισπράττουν τους μισθούς που λαμβάνει εκείνος ως κεντρικός τραπεζίτης (παρόμοιους με αυτούς που εισέπραττε και στο παρελθόν, σε άλλες διορισμένες θέσεις) και πως τους μένει και υπόλοιπο για να αποταμιεύσουν κι από πάνω. Με αυτούς τους ανθρώπους, προφανώς, συζητούν οι θεσμοί και ετοιμάζουν το νέο πακέτο με περικοπές στις συντάξεις, κόψιμο του αφορολογήτου και με ξεπούλημα κάθε δημόσιας περιουσίας.

Και είμαστε βέβαιοι ότι, μόλις πάρουν αυτά τα μέτρα, θα ακολουθήσει και νέος κύκλος, που θα περιλαμβάνει ότι θα έχει απομείνει όρθιο στη χώρα μας. Διότι πλέον έχουν μάθει το σύστημα του «φύγε εσύ, έλα εσύ». Το δοκίμασαν και το πέτυχαν τον τελευταίο καιρό, παίζοντας με τους πρωθυπουργούς -τους εν ενεργεία και τους εν αναμονή- το γνωστό παιχνίδι με τις «μουσικές καρέκλες». Μόνο που κανείς δεν έχει καταλάβει, μέχρι να καθίσει σε μία από αυτές τις καρέκλες, ότι δεν είναι μουσικές, αλλά απλώς... ηλεκτρικές. Και καίνε όποιον καθίσει σε αυτές, μόλις πάψει να τους είναι χρήσιμος...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Κακλίκης
Πρέσβης επί τιμή


Μετά το κενό που παρουσιάστηκε σε σχέση με τις προθέσεις της Διοίκησης Τραμπ στις διεθνείς της σχέσεις, έχουν αρχίσει να αναδύονται ενδείξεις των προθέσεων της Ουάσιγκτον. Εκείνο, πάντως, που φαίνεται να παραμένει ένα από τα σημεία στήριξης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι οι σχέσεις της με την Τουρκία. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στη γεωστρατηγική της θέση θεωρώντας πως εξυπηρετεί τους σκοπούς τους.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν διστάζει να διατυπώνει φόβους ή δυσαρέσκεια για ό,τι είναι αντίθετο στα συμφέροντά της. Έτσι, εκδόθηκε οδηγία προς τους Αμερικανούς για τον κίνδυνο να πέσουν θύματα τρομοκρατίας στην Τουρκία, απαγορεύθηκε στους επιβάτες των τουρκικών αερογραμμών, στα ταξίδια τους προς τις ΗΠΑ, να μεταφέρουν στην καμπίνα υπολογιστές και τάμπλετ, ενώ ο Αμερικανός στρατιωτικός διοικητής του NATO στην Ευρώπη εξέφρασε ανησυχία «για την απολυταρχική εκτροπή της Τουρκίας».

Και, λίγο πριν από την επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ στην Άγκυρα, συνελήφθη ο φερόμενος ως συνεργασθείς με το Ιράν -παρά το αμερικανικό εμπάργκο- αντιπρόεδρος της τουρκικής Τράπεζας Halkbank στην οποία λέγεται ότι ασκούν επιρροή κύκλοι προσκείμενοι στον Τούρκο πρόεδρο.

Από τον περίγυρό μας δεν απουσιάζει η αβεβαιότητα. Ανατολικά της Τουρκίας, η ρευστότητα φαίνεται πως θα παραχωρήσει τη θέση της σε νέες καταστάσεις. Και, όπως αναμένεται, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν τις εξελίξεις επιδιώκοντας να μη θιγούν τα συμφέροντά τους. Εάν η Τουρκία σταθεί εμπόδιο σε αυτά, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον θα ρίξει το βάρος αλλού.

Σε κράτη που συνεργάζονται όχι μόνο στον ενεργειακό και οικονομικό τομέα αλλά και τον αμυντικό. Όπως συνέβη με την άσκηση «Ηνίοχος 2017» με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Ιταλίας, του Ισραήλ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Απομένει να δούμε αν η Αθήνα θα χειρισθεί με συνέπεια και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό την πραγματικότητα που διαμορφώνεται και χωρίς να ξεχνά πως για ό,τι προσφέρει επιβάλλεται να απαιτεί αντίστοιχα ανταλλάγματα.

Πηγή "ΜΙgnatiou"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι νεοταξίτικες μεθοδεύσεις εναντίον της Ορθοδοξίας 

Χάριν όσων δεν έχουν ασχοληθεί με το θέμα της Συνόδου της Κρήτης και ως προοίμιο του Β΄ μέρους που είναι και το σημαντικότερο, αναφέρουμε τα εξής: στις 17-26/6/2016 πραγματοποιήθηκε στο Κολυμπάρι Κρήτης μία διορθόδοξη Σύνοδος (και όχι Πανορθόδοξη, επειδή δεν μετείχαν όλα τα Πατριαρχεία), με επί κεφαλής “μεταξύ ίσων” τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Αυτή η σύνοδος από τους μετέχοντες και άλλους ιεράρχες διακηρύσσεται ως Αγία και Μεγάλη, -ίσως δε εν καιρώ να διακηρυχτεί και ως Οικουμενική ενώ είναι απλώς διορθόδοξη. Ισάξια δηλαδή των Συνόδων Α΄και Β΄, Νικαίας και Κωνσταντινουπόλεως, που μορφοποίησαν το Σύμβολο της Ορθοδόξου Πίστεως!
Όσοι δεν την αποδέχονται, προς το παρόν ελάχιστοι Επίσκοποι και μοναχοί και ελάχιστοι ιερείς και λαϊκοί, για πάρα πολλούς και σοβαρούς λόγους την χαρακτηρίζουν ως ψευτοσύνοδο. Υπήρξαν και κατά το παρελθόν ψευτοσύνοδοι που δεν έγιναν αποδεκτές από το σώμα της Εκκλησίας (κληρικούς και λαϊκούς), ως μη συνάδουσες με την ορθόδοξη πατερική θεολογία, όπως “στερεώθηκε” κυρίως διά του Συμβόλου της Πίστεως. Το ότι συγκεντρώθηκαν στην Κρήτη ορισμένοι Πατριάρχες και Επίσκοποι, ουδόλως τεκμαίρει ότι αυτή είναι Αγία και Μεγάλη, ότι μαρτυρεί την εν Αγίω Πνεύματι Αλήθεια και ότι πρέπει “υποχρεωτικά” να την αποδεχτούν οι πιστοί.

Τουναντίον, η σύνοδος της Κρήτης άνοιξε διάπλατα τις πύλες της Ορθοδοξίας στην αίρεση του Οικουμενισμού γι' αυτό και ο ορθός χαρακτηρισμός της είναι ψευτοσύνοδος ή και ληστρική -όπως η Β΄της Εφέσου, κατά την οποία ο προεδρεύων, Πατριάρχης Αλεξανδρίας Διόσκορος, προσπάθησε διά της βίας (ψυχολογικής βίας και απειλών προς τον κατώτερο κλήρο) να επιβάλει τον μονοφυσιτισμό!
Είναι ψευτοσύνοδος αυτή της Κρήτης επειδή, μεταξύ άλλων λόγων, αποφάνθηκε ότι όλα τα ετερόδοξα δόγματα (καθολικοί, προτεστάντες, κόπτες κ.α.) είναι Εκκλησίες του Χριστού. Καταργεί έτσι στην πράξη (de facto) το άρθρο 9 του Συμβόλου της Πίστεως που ρητά αναφέρει: “Εις μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν...”. Είναι καταφανές και στον πλέον απλό και ίσως ακατήχητο ορθόδοξο Έλληνα ότι το Σύμβολό μας αναγνωρίζει μία και μόνον του Χριστού Εκκλησία, αυτήν που αποδέχεται ολόκληρο και αναλλοίωτο το Σύμβολο αυτό. Και αυτή είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία και καμία άλλη.

Η αίρεσις του Οικουμενισμού οδηγεί στην πανθρησκεία γι' αυτό και χαρακτηρίζεται ως παναίρεσις εφ' όσον αναγάγει σε ισότιμους συνομιλητάς, ως Εκκλησίες εν Πνεύματι Αγίω, όλα τα “ανορθόδοξα” και εν πολλοίς αντιορθόδοξα δόγματα (αιρέσεις), αλλά και διαφορετικές θρησκείες πέραν της Χριστιανικής. Ο Οικουμενισμός, προπομπός της πανθρησκείας, τώρα αναπτύσσεται με πολύ γρήγορα βήματα, αφού επωάστηκε για πάρα πολλά χρόνια με κατάλληλες μεθοδεύσεις άμβλυνσης της πίστης, αλλά και της θεολογικής γνώσης των Ορθοδόξων και δη των Ελλήνων, επειδή αυτοί είναι ο κύριος στόχος.

Τώρα οι νεοταξίτες, επειδή χρειάζονται για τη “βασιλεία” του εωσφόρου μια πανθρησκεία στη γη, ώστε να ενοποιήσουν όλους τους ανθρώπους υπό την εξουσία του, θεωρούν ότι πλέον επέστη καιρός να οδηγήσουν τάχιστα την ανθρωπότητα σε αυτήν την πανθρησκεία.

Και προσέξτε το πάρα πολύ επικίνδυνο σημείο, το σημείο που θα κρίνει πάρα πολλά στη συνέχεια: αν αποδεχτούμε οι ορθόδοξοι λαοί (κυρίως οι Έλληνες, εφ' όσον τα Πατριαρχεία Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας δεν συμμετείχαν) ότι αυτή η σύνοδος είναι Αγία, Μεγάλη και Πανορθόδοξη (Οικουμενική) την αναγνωρίζουμε αυτομάτως ισάξια των Συνόδων Α΄και Β΄. Σε αυτές, Πατέρες -Γίγαντες της Ορθής Πίστης (Ορθοδοξίας) όπως ο Άγιος και Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης κ.α. μορφοποίησαν το Σύμβολο της Ορθοδόξου Πίστεως.

Επειδή οι Οικουμενιστές “ιεράρχες” είναι αποφασισμένοι με γοργά βήματα να προχωρήσουν προς την πανθρησκεία, (γι' αυτό και προσπαθούν να πνίξουν παντί τρόπω και έργω κάθε γνησίως ορθόδοξη φωνή), το επόμενο βήμα τους είναι πιθανότατα να αλλάξουν το Σύμβολο της Πίστεως.
Ένα ωραίο πρωϊνό θα μπορούν να μας πουν : η “Αγία και Μεγάλη” σύνοδος της Χ πόλης (όπου θα λάβει χώρα μια νέα ψευτοσύνοδος), είναι ισάξια και ισοδύναμη, όπως και αυτή της Κρήτης, (αν έχει γίνει αποδεκτή!) των Α΄και Β΄ Αγίων και Μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων και άρα μπορεί “εν Πνεύματι Αγίω” να τροποποιήσει το Σύμβολο της Πίστεως! Παρά το γεγονός ότι η Γ' Οικουμενική , δια σχετικού κανόνος, έχει απαγορεύσει ρητά κάτι τέτοιο. Δηλαδή, εκτός από “εν τη πράξει” όπως τώρα, θα το καταργήσουν και νομοκανονικά. Έτσι, σε λίγα χρόνια ελάχιστοι Έλληνες (όχι βέβαια οι πραγματικά Ορθόδοξοι) θα θυμούνται ποιο ήταν το γνήσιο σύμβολο της Πίστεως!

Τα πάντα είναι “άξιοι” να πουν και να κάνουν, επειδή γνωρίζουν ότι ο λαός, έτσι αδιάφορο για την ουσία των πραγμάτων και ακατήχητο που τον κατάντησαν, είναι ικανός να δεχτεί τα πάντα. Ασφαλώς όχι όλοι. Σύσσωμη η Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, διάσπαρτα κάποιοι μοναχοί , τρεις ιερείς και ένας αρχιμανδρίτης (απ' όσο μπορώ να γνωρίζω) ηρωϊκά αντιστέκονται (υφιστάμενοι ανηλεείς διωγμούς, ειδικά οι Εσφιγμενίτες) σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις των νεοταξιτών, αλλά σίγουρα η αντίδραση θα κλιμακωθεί. (Βλέπε το Υ.Γ.)

Ο ιερεύς και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, εκ των εξεχόντων μαχητών υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως, ήδη διέκοψε τη μνημόνευση του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου ως αιρετικού -πράξις που ονομάζεται αποτείχισις, επειδή υψώνει τείχος προστασίας της Ορθοδοξίας από την αίρεση.

Ο ιερέας αυτός έχει αναφέρει σε σύναξη πιστών, αλλά και διαδικτυακά, ότι συζητήθηκε στην Ιερά Σύνοδο το θέμα της συνόδου Κρήτης και δεν ελήφθη καμία απόφασις, ούτε υπέρ ούτε κατά. Ανατέθηκε όμως σε τρεις μητροπολίτες να συντάξουν το σχετικό ανακοινωθέν. Αυτοί οι τρεις “μαγείρεψαν” το ανακοινωθέν ώστε να εμφανίζεται ότι η Ιερά Σύνοδος αποδέχτηκε την εισήγηση του μητροπολίτου Σερρών που υπερθεματίζει την ψευτο-σύνοδο.

Οι τρεις αυτοί μητροπολίτες είναι ο Σύρου Δωρόθεος, ο Βόλου Ιγνάτιος και ο Πατρών Χρυσόστομος. Εκείνος δε που έχει υπερβεί κάθε όριο και ήδη καλεί στη Μητρόπολή του καθολικούς “αξιωματούχους” (ίσως και να συλλειτουργεί ή να συλλειτουργήσει στο εγγύς μέλλον) είναι ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος. Ήδη θα σταλεί ως αντιπρόσωπος της Ορθοδόξου (!) Εκκλησίας να “συνδιαλεχτεί” με καρδιναλίους στο Μπάρι της Ιταλίας. Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν σύμφωνα με τους σχεδιασμούς και τις σχεδόν απροκάλυπτες μεθοδεύσεις των νεοταξίτικων εκκλησιαστικών κεφαλών, που παριστάνουν ότι είναι Κεφαλές της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν η πανθρησκεία φθάσει στο πλήρες ανάπτυγμά της και δουν το φρικιαστικό της πρόσωπο όσοι έχουν προσπαθήσει να παραμείνουν (ατομικά) στην ορθή πίστη, θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσουν. Ως εκ τούτου απαιτείται εδώ και τώρα συλλογική και καθολική αντίδρασις όσων θέλουν να κρατήσουν αλώβητη την εν Πνεύματι Αγίω πίστη. Είπε ο Κύριος: “Πλην ο Υιός του Ανθρώπου ελθών, άρα ευρήσει πίστιν επί της γης;” (Λουκ.18,8) Και πώς να βρει πίστη, όταν αντί Χριστού θα κηρύσσεται κεκαλυμμένα και παραπλανητικά ο αντίΧριστος και οι άνθρωποι έκλυτοι και παραλυμένοι θα νομίζουν ότι πιστεύουν στο Χριστό! Τόση είναι η σπορά της άγνοιας και της πλάνης που καλλιεργείται.

Αντιδρώντας σε όλα αυτά δεν το πράττουμε μόνο για τον εαυτό μας , για να σωθούμε εμείς ατομικά, αλλά για να είμαστε τα κεράκια, (που αν είναι αδελφωμένα γίνονται ήλιος!) που θα φωτίζουν, χάριν όλων των συνανθρώπων μας, την αληθινή οδό προς τη Θέωση. Τούτος είναι ο ύψιστος ανθρώπινος, και διά Χριστού εφικτός, στόχος.

Στο διαδίκτυο αναρτήθηκαν αποσπάσματα ομιλίας του αρχιμανδρίτου κ. Ιερώνυμου Νικολόπουλου, την Κυριακή 26.3.2017, παρουσία του μητροπολίτου Σύρου Δωροθέου.

Ο αρχιμανδρίτης αναφέρθηκε στο κήρυγμά του “στον κίνδυνο αυτονόμησης του Χριστιανού από την Εκκλησία και της πεποίθησης στις δυνάμεις του εαυτού του, χωρίς την αναφορά του, για ό,τι πράττει στο όνομα του Ιησού Χριστού”. Συμπλήρωσε δε ότι “η Εκκλησία μας με την Επισκοποκεντρική διδασκαλία των Πατέρων της διδάσκει τους πιστούς την υπακοή, με την έννοια του σεβασμού εν αγάπη, προς το πρόσωπο του Επισκόπου”.

Αυτές οι δύο φράσεις φανερώνουν ότι η προσπάθεια να γίνει αποδεκτή από όλους τους Έλληνες Ορθοδόξους η ψευτοσύνοδος Κρήτης έχει στηθεί με πραγματικά “παμπόνηρη ευφυΐα”, δείχνοντας καθαρά “ποιος” είναι πίσω από αυτήν. Ο εν λόγω αρχιμανδρίτης κατάφερε σε δύο φαινομενικά αθώες φράσεις -υποτίθεται ορθοτομούσες Λόγον αληθείας- να συμπυκνώσει δύο όψεις της μεθόδευσης που θα επιχειρηθεί. Η πρώτη είναι μία “προειδοποίηση-απειλή” προς τους ορθοδόξους χριστιανούς και η δεύτερη μία “προτροπή-απειλή”, προς λαϊκούς και φυσικά τους απλούς κληρικούς, κεκαλυμμένου αιρετικού φρονήματος και οι δύο αυτές “νουθεσίες”.

Είπε: “υπάρχει κίνδυνος αυτονόμησης του πιστού από την Εκκλησία ....χωρίς την αναφορά του ...στο όνομα του Ιησού Χριστού”. Ας ευχαριστούμε διαρκώς τη Θεία Πρόνοια, που διά του Λόγου και Θεού ημών, μας προειδοποίησε τι έχει να αντιμετωπίσει ο πραγματικός Χριστιανός στους έσχατους καιρούς. Είπε ο Κύριος: “Πολλοί ελεύσονται εν τω ονόματί μου λέγοντες: εγώ ειμί ο Χριστός {ή εγώ είμαι με το Χριστό, το ίδιο είναι!} και πολλούς πλανήσουσι” (Ματθ.13,5) Οι Οικουμενιστές κληρικοί επικαλούνται το Χριστό και την Εκκλησία Του για να κάνουν τον ορθόδοξο χριστιανό να υποταχθεί στην εωσφορική πανθρησκεία και να σιωπήσει.

Ο αρχιμανδρίτης που φοβάται μήπως αυτονομηθεί ο χριστιανός ορθόδοξος από την Εκκλησία, ας μας απαντήσει από ποια Εκκλησία; Την μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν ή το συνονθύλευμα των αιρέσεων που κατά τους Οικουμενιστές (στους οποίους αν κρίνουμε από τα λεγόμενά του ανήκει) είναι όλα Εκκλησίες; Ας καταδικάσει ξεκάθαρα και από άμβωνος όλα τα μη Ορθόδοξα δόγματα ως αιρέσεις και τον Οικουμενισμό ως παναίρεση και τότε θα είναι εν αληθεία η συγκεκριμένη παραίνεσή του.

Ας επανακάμψει ο ίδιος, οι συν αυτώ και οι υπέρ αυτόν στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία, δηλώνοντας πλήρη αποδοχή του Συμβόλου της πίστεώς μας και τότε μόνον μπορούν να καλούν σε μη αυτονόμηση από Αυτήν. Αλλιώς, πλανώνται και δυστυχώς (παρα)πλανούν... κηρύσσοντες Οικουμενική ψευδο-εκκλησία. Και δη εν ονόματι του Χριστού!
Και κορυφώνει τον “αποκλίνοντα” λόγο του ο αρχιμανδρίτης, (ευαρέστως προς τον παρόντα Δεσπότη του) καλώντας όλους σε υπακοή “εν αγάπη” προς τους Επισκόπους, αφού η διδασκαλία των Πατέρων είναι, όπως λέει, Επισκοπο-κενρική!

Κύριε, ελέησόν μας! Είναι Επισκοποκεντική, αρχιμανδρίτα, γιατί την καταντήσατε έτσι και όχι επειδή το είπαν οι Πατέρες. Οι Πατέρες τονίζουν την Χριστο-κεντρικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Επισκοπο-κεντρικότητα δεν είναι παρά το πνεύμα του Παπισμού το οποίο έχει εισχωρήσει σιγά-σιγά και διαβρωτικά και ίσως μεθοδευμένα στην Ορθόδοξη Εκκλησία -γλυκεία γαρ η εγκόσμια εξουσία και τα προνόμιά της, για πολλούς γλυκυτέρα του Ιησού!

Απλώς το ρόλο του απόλυτου μονάρχη και αλάθητου Πάπα τον προσέλαβαν κάποιοι λίγοι μεγαλόσχημοι, δήθεν “εκλεκτοί” και μόνοι δυνάμενοι να έχουν λόγο και αποφάσεις σε όλα τα εκκλησιαστικά θέματα. Και ο λαός ανερμάτιστος, ακατήχητος, επιρρεπής σε χαλαρότητα ηθών και στην “αφάνταστη ελαφρότητα του είναι”, έχει σπρωχτεί στην... “άκρη του”. Η Επισκοπο-κεντρικότητα εξυπηρετεί ανυπερθέτως τα σχέδια των νεοταξιτών-εωσφοριστών, ώστε να χειραγωγηθεί η Εκκλησία του Χριστού, ει δυνατόν σύσσωμη, (με υπακοή “εν αγάπη”!) προς την εωσφορική ψευδοεκκλησία.

Ανοχή στην ανοχή, σιωπή στη σιωπή και κεκαλυμμένη συμβολή σε όσα τραγικά και οδυνηρά συμβαίνουν στην πατρίδα μας, οι “εκλησιαστικοί ταγοί” οδήγησαν σε πλήρη ασυδοσία και ατομικισμό, αλλά και υποταγή και παραίτηση από κάθε κοινωνικό αγώνα τους Έλληνες, προφανώς επειδή έτσι το επιτάσσουν οι “άνωθεν εντολείς”. Έχετε προσέξει ότι εδώ και κάποια χρόνια οι Επίσκοποι μνημονεύονται κατά τις ιεροτελεστίες ως Αρχιεπίσκοποι; -τουλάχιστον έτσι συμβαίνει στην περιοχή μου. Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Τώρα το κατανοώ πλήρως.

Όλα καλά για την αρχιΕπισκοπεία-Δεσποτεία όταν ο λαός γεμίζει τους ναούς, ρίχνει και τον “οβολό” του στο παγκάρι, χωρίς να κατανοεί ούτε το τι ούτε το πώς της Ορθοδοξίας (το εκκλησιαστικό γεγονός, όπως το αποκαλεί ο κ. Γιανναράς) και επιστρέφει στο σπίτι του ίδιος όπως ήταν πριν μπει στο ναό. Αλλά και οι ιερείς, που οι περισσότεροι έχουν να θρέψουν μια οικογένεια, συνήθως συγκατανεύουν δουλικά σε ο,τιδήποτε βούλεται ή κηρύσσει ο αρχιΕπίσκοπος-Δεσπότης.

Η “Δεσποτοποίηση” της Ορθοδοξίας μόνον δεινά έχει επιφέρει στην αληθινή του Χριστού Εκκλησία και θα επιφέρει ακόμα μεγαλύτερα. Όχι πως δεν υπάρχουν άξιοι Μητροπολίτες, αλλά χάνονται και αυτοί μέσα στη γενική εκκοσμίκευση και -όχι μόνον- της “μεγαλόσχημης Εκκλησίας”, που φυσικά αντανακλάται στους πιστούς σε πολλαπλασιαστικό βαθμό. Το κοινοτικό πνεύμα, (το κοινωνείν), εξ' ου και η λέξη εκκλησία, η σύναξη των πιστών, (όλοι οι πιστοί μαζί ως λειτουργική ενότητα), που ήταν η κληρονομιά του καθαρά ελληνικού πνεύματος, η Δεσποτοκρατία το έχει προ πολλού εγκαταλείψει και απεμπολήσει.

Για το λόγο αυτό οι Έλληνες , όπως ακριβώς τους θέλει η Νέα Τάξη με συνεργό στους σχεδιασμούς της τη Δεσποτο-κρατούμενη Εκκλησία, δεν μεταβλήθηκαν απλώς σε μία σχεδόν φατριαστικά διασπασμένη κοινωνία, μεταβλήθηκαν συστηματικά και προγραμματισμένα σε μια κοινωνία πλήρως εξατομικευμένη, ο καθένας και ο εαυτός του, ο καθένας και η...πάρτη του! Ή έστω, η ιδεολογικο/κομματική φατρία του. Πώς να εμπνεύσει το πνεύμα της εν Χριστώ συλλογικότητας/αδελφοσύνης η “μεγαλόσχημη Εκκλησία” αφού δε το έχει και, κατά τεκμήριο, το μάχεται;

Απέκλεισαν πλήρως το λαϊκό σώμα από τις όποιες σημαντικές αποφάσεις, εκτός από το πόσο θα πληρωθεί ο νεωκόρος και οι ψάλτες (οι επίτροποι), ώστε ένα καλό ποσό από κάθε ναό να οδεύει προς το ταμείο της Μητρόπολης. Όλα επτασφράγιστα μυστικά, χωρίς έλεγχο από κανέναν για το σύνολο ποσόν. Κι αν κάποιο από αυτό το ποσόν πηγαίνει σε άλλους σκοπούς εκτός Εκκλησίας, ποιος το είδε και ποιος το ξέρει;

Ας θυμηθούμε από πού και πώς ξεκίνησε η Εκκλησία. Άπαντα και απάντων τα υλικά αποκτήματα κοινά. Και εκλογή, από το σώμα των πιστών, διακόνων για να υπηρετούν τα ευχαριστήρια, κοινά για όλους, δείπνα. Και πού έφθασε! Σε μιτροφόρους, εν είδει “εστεμμένων”, αρχιΕπισκόπους που διοίκησαν και διοικούν με χλιδή και με “αυτοκρατορική πυγμή” την Εκκλησία και έτσι ώστε οι λαϊκοί να έχουν όλο και λιγότερη συμμετοχή στις αποφάσεις και γενικά στη ζωή της Εκκλησίας, -αν έχει πλέον εν Χριστώ ζωή! Κάτι περισσότερο: γι αυτούς ακριβώς τους λόγους πολλοί άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί και από την Εκκλησία και από την πίστη. Ή, η πίστη τους είναι από ψυχρή έως χλιαρή, έχοντας διατηρήσει μόνον τους τύπους.

“Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ' υψηλά ύψωσαν γύρω μου τείχη... αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον, ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω” (Κων.Καβάφης) Ναι, έτσι ακριβώς μάς έκλεισαν έξω από τη συλλογική αδελφικότητα της Εκκλησίας, την εκκλησιαστική ζωντανή σύναξη, νεκρώνοντας ουσιαστικά την πεμπτουσία της και μεταβάλλοντας την σε μια τυπική συμμετοχή (και μάλλον αναξίως) στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, ως αναγκαία συνθήκη για να θεωρείται κάποιος “καλός χριστιανός”.

Αυτό το “ δεσποτικό πνεύμα” το εξέφρασε στην πληρότητά του ο μητροπολίτης Φθιώτιδος, διακηρύσσοντας: “Την ευθύνη των εκκλησιαστικών ζητημάτων την έχουν οι στρατηγοί της Εκκλησίας, δηλαδή οι Επίσκοποί της και όχι οι απλοί στρατιώτες”. Αυτή είναι μία φράση που διακατέχεται από “γνησίως” αντιορθόδοξο πνεύμα, εξ' ολοκλήρου παπικών καταβολών “συγκεντρωτισμού αυθεντίας”. Και αποτελεί μία άλλη όψη της πολύ μελετημένης μεθόδευσης των νεοταξιτών Επισκόπων.

Ο Μέγας Αθανάσιος ήταν διάκονος όταν με πύρινους λόγους συνδιαμόρφωνε το Σύμβολο της Πίστεως. Αλλά φαίνεται ότι τότε ο Μέγας Βασίλειος και οι άλλοι μέγιστοι Άγιοι δε θεωρούσαν τον εαυτό τους “στρατηγό” και έδιναν λόγο -και μάλιστα εισακουστέο- στους διακόνους! Οποία διαφορά με το σήμερα! Αλλά και πώς να αναδειχτούν σήμερα διάκονοι ή ιερείς -Αθανάσιοι, όταν “οι στρατηγοί” τούς θέλουν περιδεείς γύρω -τριγύρω τους;

Ποιος άραγε διόρισε ως “στρατηγούς ελέω Θεού” τους μητροπολίτες; Πάντως όχι ο Χριστός Ιησούς. Αυτός μόνον τους αληθινούς στρατιώτες Του επιλέγει, είτε είναι μεγαλόσχημοι είτε ιερείς είτε απλοί άνθρωποι. Και ας είμαστε σίγουροι όσοι πραγματικά πιστεύουμε σε Αυτόν ότι οι απλοί και ταπεινοί στρατιώτες Του θα σώσουν τον κόσμο από τη δαιμονοποίησή του που επιχειρείται από τους εωσφοριστές, Σιωνιστές και Μασώνους. Και όχι οι αυτοδιορισμένοι (μπορεί και κάτι χειρότερο, οι Σιωνο-διορισμένοι) “στρατηγοί”.

Στρατηγός, Αρχιερέας (πατριάρχης, αρχιεπίσκοπος...) και Κεφαλή της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι μόνον ο Χριστός -γι αυτό και είναι Μία: Αγία, Καθολική και Αποστολική. Όπως Μία είναι και η Κεφαλή του Χριστού. Και υπέρμαχο Στρατηγό η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει την Υπεραγία Θεοτόκο.
Ας ψάλλουμε λοιπόν, μέρες που είναι αλλά και πάντα: “τη Υπερμάχω Στρατηγώ (μας) τα νικητήρια”, γιατί και σε αυτόν τον πόλεμο θα είναι υπέρμαχός μας. Οπότε είναι βέβαιο, έστω και αν πρόσκαιρα και προσωρινά χάσουμε μάχες, ότι θα τον κερδίσουμε κατά κράτος, ώστε να μην απολέσουν άνθρωποι την ψυχή τους παρά μόνον οι γιοι και οι ακόλουθοι του “υιού της απωλείας”.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Υ.Γ.
Καλοτυχίζω τους ορθοδόξους του νομού Θεσσαλονίκης και των πέριξ νομών που μπορούν, με τη δύναμη του Θεού και ίσως κάποια μικρή θυσία, να παραβρεθούν στην διορθόδοξη επιστημονική (θεολογική) ημερίδα (τηλ. 2310 68 65 44), που θα λάβει χώρα την Τρίτη 4 Απριλίου στις 5.00μ.μ. στο 7.ο χλμ Θεσσαλονίκης-Ωραιοκάστρου, στον πολυχώρο NOUVELLE, για να καταδικαστεί όπως αρμόζει σε πραγματικά ορθοδόξους, συλλογικά και δυναμικά, η ψευτοσύνοδος της Κρήτης και να χαραχτεί η περαιτέρω πορεία του αγώνα εναντίον της “Γάγγραινας του Οικουμενισμού”, που δυστυχώς έχει εξαπλωθεί μέσα στο σώμα της Ορθοδοξίας και θα απαιτηθεί μακροχρόνιος και επίπονος “καυτηριασμός” για να αναχαιτιστεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου