Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Απρ 2017


Οι κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν τα πάντα για να αποφεύγουν τις υφέσεις, αφού δεν καταστρέφουν μόνο τις ζωές των ανθρώπων που αναγκάζονται να υπομένουν δυσανάλογο κόστος – αλλά, πολύ χειρότερα, υπονομεύουν τη μελλοντική ευημερία των παιδιών τους, καθώς επίσης όλες τις επόμενες γενιές.

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, η βιομηχανική παραγωγή στην Ελλάδα σημείωσε αύξηση τον Ιανουάριο του 2017 ύψους 2,5% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα (πηγή) – ενώ η αύξηση έφτασε στο 7,4% συγκριτικά με τον Ιανουάριο του 2016. Θα επρόκειτο λοιπόν για ένα πολύ ευχάριστο γεγονός, εάν στην εικόνα ταίριαζαν οι υπόλοιποι οικονομικοί δείκτες – κάτι που όμως δεν συμβαίνει, αφού ο ρυθμός ανάπτυξης το τέταρτο τρίμηνο του 2016 ήταν αρνητικός (-1,2%), ενώ το λιανικό εμπόριο συνεχίζει να έχει προβλήματα (πηγή).

Εκτός αυτού υπάρχει ο φόβος, στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους «θεσμούς» για το κλείσιμο μία ακόμη αξιολόγησης, να επιβληθούν στην Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας – τα οποία θα επιβαρύνουν επί πλέον την οικονομική της εξέλιξη. Απορεί βέβαια κανείς σε σχέση με τις καθυστερήσεις που διαπιστώνονται και οι οποίες έχουν ως συνήθως αποτέλεσμα την επιβολή αυστηρότερων μέτρων – αφού οι δείκτες της οικονομίας επιβαρύνονται, οπότε απαιτείται μεγαλύτερη «αναπροσαρμογή».

Με απλά λόγια, εάν η κυβέρνηση δεν είχε και δεν έχει την πρόθεση να προβεί σε ρήξη με τους πιστωτές, η οποία κατά την άποψη μας είναι απολύτως απαραίτητη, τότε δεν καταλαβαίνει κανείς γιατί καθυστερεί πάντοτε τις διαπραγματεύσεις, με ακόμη πιο δυσμενή αποτελέσματα για την οικονομία – εκτός εάν το μόνο που την ενδιαφέρει είναι οι θεατρικές παραστάσεις με κοινό τους ψηφοφόρους της, κατά τη διάρκεια των οποίων «αγωνίζεται ηρωικά και πέφτει στο πεδίο της μάχης, λόγω της παντοδυναμίας των εχθρών της χώρας».

Οι τραγικές εξελίξεις

Περαιτέρω, η αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής ίσως πράγματι υποδηλώνει ότι θα ακολουθήσει ανάπτυξη στην Ελλάδα, μετά από οκτώ σχεδόν χρόνια ύφεσης – κάτι που πάντοτε συμβαίνει, αφού ακόμη και εκείνες οι χώρες που έχει καταστραφεί εντελώς η οικονομία τους, κάποια στιγμή αρχίζουν ξανά να αναπτύσσονται.

Το θέμα είναι όμως το επίπεδο της πτώσης, από το οποίο θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση – όπου στην περίπτωση της Ελλάδας είναι ήδη τραγικό, αφού καμία άλλη χώρα στον πλανήτη και ποτέ στην ιστορία δεν έχει χάσει σχεδόν το 28% του ΑΕΠ της σε περίοδο ειρήνης. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η τριμηνιαία εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας από τις αρχές του 2007 – η άκρως δραματική εικόνα μίας ραγδαίας κατάρρευσης, καθώς επίσης μίας τραγικής οικονομικής στασιμότητας στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, από το 2013 και μετά (πηγή).

Επεξήγηση γραφήματος: Τριμηνιαία εξέλιξη του ΑΕΠ της Ελλάδας – εποχιακά αναπροσαρμοσμένη (μπλε καμπύλη), μη εποχιακά αναπροσαρμοσμένη (κόκκινη γραμμή).

Συνεχίζοντας, η καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα δεν φαίνεται τόσο από την πτώση του ΑΕΠ της, όσο από αυτήν των επενδύσεων – όπως στο γράφημα που ακολουθεί, από το οποίο διαπιστώνεται η κατάρρευση των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου ανά ομάδα παγίων, από το τρίτο τρίμηνο του 2007 έως το τέταρτο τρίμηνο του 2016. Στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η συνολική πτώση ήταν της τάξης του 68% – όπου, όσον αφορά τα μηχανήματα και τον γενικότερο εξοπλισμό των μέσων μεταφοράς (συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας των επικοινωνιών, καθώς επίσης των οπλικών συστημάτων), έφτασε στο 70%, ενώ στις κατασκευές κατοικιών στο 96%!

Επεξήγηση γραφήματος: Τρίμηνη εξέλιξη των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου ανά ομάδα – συνολικά (γαλάζια καμπύλη), κατασκευή κατοικιών (κόκκινη), μηχανές και εξοπλισμός μεταφορών (πράσινη).

Περαιτέρω πρόκειται για μία τρομακτική εξέλιξη – επειδή, ενώ οι καταναλωτικές δαπάνες ακόμη και μετά από μία μεγάλη ύφεση μπορούν να επανέλθουν σχετικά γρήγορα, με την πτώση των επενδύσεων εξαιτίας συνθηκών βαθιάς ύφεσης δεν συμβαίνει το ίδιο. Εν προκειμένω ισχύει το ότι, όσο πιο χρονικά εκτεταμένη και βαθύτερη είναι μία ύφεση, τόσο πιο αδύναμη είναι η οικονομική ανάκαμψη – ενώ τόσο περισσότερο επηρεάζεται αρνητικά η ακαθάριστη δημιουργία κεφαλαίων.

Ως εκ τούτου, οι μελλοντικές μακροπρόθεσμες δυνατότητες ανάπτυξης της χώρας που πλήττεται, περιορίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό – κάτι που δυστυχώς συμβαίνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο στην Ελλάδα, χωρίς να δίνεται η απαιτούμενη προσοχή από κανέναν.

Με απλά λόγια, σύντομα η Ελλάδα θα επανέλθει νομοτελειακά σε πορεία ανάπτυξης, λόγω της αύξησης της κατανάλωσης, αλλά θα αργήσει πάρα πολύ να φτάσει στα προηγούμενα επίπεδα του ΑΕΠ της, επειδή οι επενδύσεις έχουν υποχωρήσει κατά πολύ περισσότερο – γεγονός που σημαίνει ότι, ο ρυθμός ανάπτυξης της θα είναι «αναιμικός», χωρίς να αποκλείονται ενδιάμεσες υφέσεις που θα οδηγούν ξανά πίσω την οικονομία (ειδικά εάν μεσολαβήσουν απρόβλεπτα γεγονότα, όπως η πτώση του τουρισμού, ένα παγκόσμιο κραχ, μία μικρή σύγκρουση με την Τουρκία κοκ.).

Οι δυσοίωνες μελλοντικές προοπτικές

Συνεχίζοντας δυστυχώς οι οπαδοί της λιτότητας δεν κατανοούν ότι, το κόστος αυτής της πολιτικής είναι κατά πολύ ακριβότερο, από μία προσωρινή αύξηση της ανεργίας ή/και από μία χρονικά περιορισμένη μείωση των εισοδημάτων – γεγονός που σημαίνει ότι η ανεργία θα μείνει σε πολύ υψηλά επίπεδα στην Ελλάδα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ οι μισθοί σε πολύ χαμηλά, εάν δεν μειωθούν ακόμη περισσότερο.

Επομένως σε μακροπρόθεσμη βάση τα έσοδα του δημοσίου θα υποφέρουν, η φορολογία θα αυξηθεί, το ασφαλιστικό θα επιδεινωθεί, οι συντάξεις θα περιορισθούν ακόμη περισσότερο, οι τράπεζες θα έχουν προβλήματα κοκ. – χωρίς να φαίνεται «φως στο τούνελ» για μία πολύ μακριά χρονική περίοδο, εάν δεν ληφθούν άμεσα και μαζικά μέτρα για την αντιστροφή της τάσης.

Αναλυτικότερα, το βραχυπρόθεσμο κόστος μίας ύφεσης είναι ασφαλώς σημαντικό – οπότε απαιτείται η γρήγορη και αποφασιστική επέμβαση του κράτους για να περιορισθούν οι ζημίες, καθώς επίσης για να μειωθεί ξανά η ανεργία στα προηγούμενα επίπεδα.

Υπάρχει όμως ένας σπουδαιότερος λόγος, για τον οποίο πρέπει να παρεμβαίνει διορθωτικά το δημόσιο, χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο – το ότι όσο πιο πολύ διαρκεί η ύφεση, τόσο μεγαλύτερες και περισσότερες ζημίες προκαλούνται στην οικονομία, ιδίως σε μακροπρόθεσμη βάση, οπότε τόσο υψηλότερο το κόστος που πληρώνει η χώρα και οι Πολίτες της (βιβλιογραφία).

Όπως εύλογα καταλαβαίνει κανείς στο θέμα της Ελλάδας, όπου όχι μόνο η ύφεση έχει διαρκέσει μία αιωνιότητα αλλά, επίσης, το κράτος δεν μπορεί (επειδή είναι υπερχρεωμένο) και απαγορεύεται να επέμβει (εκ μέρους των «θεσμών»), ενώ επί πλέον επιβάλλονται νέα υφεσιακά μέτρα, η καταστροφή που συνεχίζει να προκαλείται στην οικονομία της είναι τεράστια – οπότε θα την επηρεάζει για πάρα πολλές δεκαετίες.

Πόσο μάλλον όταν ο δρόμος μίας οικονομίας προς την ανάπτυξη εξαρτάται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις κεφαλαιακές επενδύσεις, καθώς επίσης από την εξέλιξη του πληθυσμού – όπου η Ελλάδα υποφέρει και από τα δύο, αφού κανείς δεν διακινδυνεύει τα χρήματα του σε μία διπλά υπερχρεωμένη χώρα (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας), ενώ από την άλλη πλευρά όλο και περισσότεροι Έλληνες, ιδίως οι νέοι, εγκαταλείπουν τη χώρα, η υπογεννητικότητα είναι δεδομένη, το προσδόκιμο ζωής μειώνεται διαρκώς κοκ.

Επίλογος

Μία ύφεση που διαρκεί ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν δημιουργεί μόνο βραχυχρόνια μεγάλα προβλήματα σε μία οικονομία – αλλά, πολύ χειρότερα, επιδεινώνει τις συνθήκες μελλοντικής ανάπτυξης της, καθιστώντας τη χώρα σημαντικά φτωχότερη στο διηνεκές.

Ειδικότερα, αφενός μεν σημειώνεται μείωση της συνολικής παραγωγικής της δυναμικότητας λόγω της διεξαγωγής λιγότερων επενδύσεων, αφετέρου προκαλούνται ποιοτικές ζημίες στο εργατικό της δυναμικό – επειδή οι ευκαιρίες εκπαίδευσης και ποιοτικής εξέλιξης των εργαζομένων περιορίζονται σημαντικά, οπότε μειώνεται το εργασιακό επίπεδο τους.

Οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά δεν εξελίσσονται, ενώ οι μακροχρόνια άνεργοι χάνουν ένα μεγάλο μέρος των επαγγελματικών τους δεξιοτήτων – πόσο μάλλον σε ένα εργασιακό περιβάλλον που αλλάζει διαρκώς, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης. Ως εκ τούτου, οι ποιοτικές ζημίες του εργατικού δυναμικού, σε συνδυασμό με την έλλειψη επενδύσεων σε νέες παραγωγικές δυνατότητες σημαίνουν ότι, οι μελλοντικές προοπτικές της χώρας περιορίζονται συνεχώς – ευθέως ανάλογα με τα χρόνια που είναι βυθισμένη στην ύφεση.

Ολοκληρώνοντας, εφόσον είναι όλα αυτά γνωστά από την επιστήμη, οι κυβερνήσεις πρέπει να κάνουν τα πάντα, στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους, για να αποφεύγουν τις υφέσεις – αφού δεν καταστρέφουν μόνο τις ζωές των ανθρώπων που αναγκάζονται να υπομένουν δυσανάλογο κόστος αλλά, πολύ χειρότερα, υπονομεύουν τη μελλοντική ευημερία των παιδιών τους, καθώς επίσης όλες τις επόμενες γενιές.

Όταν όμως συμβούν όλα όσα τραγικά συνέβησαν στην Ελλάδα, αυτό που απαιτείται σήμερα, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση και πάση θυσία, είναι η κατάργηση των μνημονίων, καθώς επίσης η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, δημοσίου και ιδιωτικού – έτσι ώστε να διενεργηθούν επενδύσεις και να απαλυνθεί η τεράστια ζημία που έχει ήδη προκληθεί.

Εάν δεν γίνει κάτι τέτοιο, τότε η χώρα μας θα έχει κυριολεκτικά καταδικαστεί σε θάνατο για πολλές δεκαετίες, ανεξάρτητα από ποιό κόμμα θα την κυβερνάει, ακόμη και αν έχει θεϊκές ικανότητες – κάτι που οφείλει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, πριν είναι πολύ αργά.

Ελπίζουμε και ευχόμαστε να το καταλάβουν όλα τα κόμματα, ιδίως η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση που επιμένει στην εφαρμογή των μνημονίων θεωρώντας εσφαλμένα πως αρκεί ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής, τα ΜΜΕ, καθώς επίσης όλοι α ανεξαιρέτως οι Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θυσιάσουν το μέλλον της πατρίδας τους και των παιδιών τους.

Βασίλης Βιλιάρδος
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φαίνεται ότι οι θεσμοί έχουν αποφασίσει πως οι Ελληνες θα ζουν με το μοναδικό πράγμα που έχουν αφήσει αφορολόγητο: τον αέρα που αναπνέουμε. Διαφορετικά, δεν μπορούμε να καταλάβουμε την εμμονή τους σε μια λιτότητα χωρίς τέλος. Τα στοιχεία των ερευνών, που τον τελευταίο καιρό βλέπουν το φως της δημοσιότητας, προκαλούν σοκ και δέος για το πού μας έχουν φτάσει με τα μέτρα και την άγρια φορολογία.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες, οι Ελληνες αναγκάζονται πλέον να περιορίσουν ακόμη και το γάλα και το ψωμί για να μπορέσουν να πληρώσουν όσα οι θεσμοί, μέσω του ελληνικού κράτους, τους ζητούν. Τα στοιχεία πραγματικά σοκάρουν: Τους δύο πρώτους μήνες του 2017 καταγράφεται πτώση πωλήσεων στο ψωμί και το γάλα από 5%-7%. Και να ήταν μόνο αυτό...

Οι Ελληνες, που γέμιζαν τα καρότσια των σούπερ μάρκετ, έχουν ήδη περιοριστεί στα καλάθια, καθώς τον Ιανουάριο ο τζίρος υποχώρησε κατά 10%, ενώ την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου η πτώση ανήλθε στο 15%, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες περσινές περιόδους. Το 2017 εξελίσσεται ακόμη πιο «μαύρο» και από τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις... Το «ψαλίδι» στην αγορά ψωμιού και γάλακτος δεν είναι το μοναδικό, καθώς η πλειονότητα των Ελλήνων έχει αλλάξει καταναλωτική συμπεριφορά λόγω των πετσοκομμένων μισθών και συντάξεων.

Πρόσφατη, άλλωστε, είναι η έρευνα του Ινστιτούτου Ερευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών, σύμφωνα με την οποία σχεδόν εννέα στους δέκα Ελληνες ψωνίζουν με προσφορές, κουπόνια και δωροεπιταγές, στην προσπάθειά τους να εξοικονομήσουν χρήματα!

Σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ., τον πρώτο μήνα του έτους σημειώθηκε συνολικά μείωση των πωλήσεων σε τρόφιμα, ποτά και καπνό (11,7%), σε πολυκαταστήματα (8,1%), έπιπλα, ηλεκτρικά είδη, οικιακό εξοπλισμό (7,9%), καύσιμα και λιπαντικά αυτοκινήτων (5,4%), φαρμακευτικά, καλλυντικά (2,8%).

Ομως, η μείωση της καταναλωτικής δύναμης έχει ακόμα μία μεγάλη επίπτωση, καθώς δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών - προβλήματα που έρχονται να προστεθούν στο ασφυκτικό οικονομικό και επιχειρηματικό περιβάλλον. Κι όμως, οι λογιστές των θεσμών δεν καταλαβαίνουν ούτε από αριθμούς...

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ξενοφών Κοντιάδης

Οταν ο πρόεδρος Ερντογάν εξήγγειλε την πρόθεση να αναθεωρήσει το Σύνταγμα της Τουρκίας, το δεδηλωμένο σκεπτικό του ήταν η ενίσχυση των προεδρικών εξουσιών, μετατρέποντας το σύστημα διακυβέρνησης από κοινοβουλευτικό σε προεδρικό.

Ωστόσο, όπως προκύπτει και από πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας, στην πραγματικότητα το νέο τουρκικό Σύνταγμα, που εγκρίθηκε τον Ιανουάριο από τη Βουλή και επίκειται στις 16 Απριλίου η δημοψηφισματική του επικύρωση ή απόρριψη, δεν εισάγει ένα προεδρικό σύστημα ή μια καινοφανή παραλλαγή του, αλλά εγκαθιδρύει ένα αυταρχικό κράτος με επικεφαλής τον παντοδύναμο πρόεδρο.

Η κατάργηση του αξιώματος του πρωθυπουργού σύμφωνα με το σχέδιο Συντάγματος και η απονομή της αρμοδιότητας διορισμού των υπουργών στον πρόεδρο δεν αποτελούν καθεαυτές στοιχεία εκτροπής. Κύριο χαρακτηριστικό κάθε προεδρικού συστήματος είναι η αυστηρότερη διάκριση των εξουσιών και η άμεση εκλογή προέδρου, που συγκεντρώνει κρίσιμες αρμοδιότητες χωρίς η θέση του να εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής. Παράλληλα, όμως, στα προεδρικά συστήματα προβλέπονται θεσμικά αντίβαρα για την εξισορρόπηση των εξουσιών του.

Αντίθετα, στο «Σύνταγμα Ερντογάν» ο πρόεδρος επιτρέπεται να είναι παράλληλα αρχηγός του κόμματός του, ελέγχοντας έτσι το Κοινοβούλιο, το οποίο έχει επίσης την αρμοδιότητα να διαλύσει για οποιονδήποτε λόγο! Ταυτόχρονα αποδυναμώνεται η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, ανατρέποντας το τελευταίο ισχυρό αντιστάθμισμα έναντι του προέδρου.

Ετσι φαίνεται να ολοκληρώνεται το σχέδιο Ερντογάν να ελέγξει όλες τις κρατικές εξουσίες, τη στιγμή που ήδη μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου η χώρα διολίσθησε σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, διαρρηγνύοντας θεμελιώδεις δικαιοκρατικούς θεσμούς, παραβιάζοντας κατάφωρα τα ατομικά δικαιώματα και προβαίνοντας σε απηνείς διώξεις οποιουδήποτε επιχείρησε να αρθρώσει αντίλογο. Υπό αυτούς τους όρους εξηγείται και η «αφωνία» των Τούρκων συνταγματολόγων για το σχέδιο Ερντογάν. Αν η συνταγματική αναθεώρηση ολοκληρωθεί τον επόμενο μήνα, το καθεστώς στην Τουρκία και επισήμως θα μπορεί να χαρακτηριστεί ως αυταρχικό. Η εξουσία θα ασκείται συγκεντρωτικά και προσωποπαγώς, βασιζόμενη σε σημαντικό βαθμό στη βίαιη καταστολή κάθε αντιπολιτευτικής φωνής.

* Ο Ξενοφών Κοντιάδης είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Πρόεδρος Ιδρύματος Τσάτσου
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία κατασκοπεύει πολίτες της σε δεκάδες χώρες ανά τον κόσμο μέσω υπαλλήλων σε τουρκικές πρεσβείες και προξενεία, γράφει το περιοδικό SPIEGEL επικαλούμενο διπλωματικές εκθέσεις.Την ώρα που η γερμανική δικαιοσύνη ερευνά πληροφορίες για πιθανή δράση Τούρκων κατασκόπων στη Γερμανία, νέα στοιχεία που έρχονται στο φως αποκαλύπτουν ότι η τουρκική μυστική υπηρεσία έστησε τα προηγούμενα χρόνια ένα παγκόσμιο δίκτυο παρακολούθησης φερόμενων οπαδών του θρησκευτικού κινήματος Γκιουλέν, το οποίο θεωρείται από την τουρκική ηγεσία εγκέφαλος του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον περσινό Ιούλιο.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2016 η Διεύθυνση Θρησκευτικών Ζητημάτων της Τουρκίας (Diyanet) έδωσε εντολή στις τουρκικές διπλωματικές αντιπροσωπείες να στείλουν «αναλυτικές εκθέσεις για οργανωτικές δομές, δραστηριότητες, εκπαιδευτικά ιδρύματα» του κινήματος Γκιουλέν. Στη διάθεση του SPIEGEL βρίσκονται αναφορές τουρκικών πρεσβειών και προξενείων από 35 χώρες, μεταξύ των οποίων η Γερμανία και η Αυστρία. Ακόμη οι διπλωμάτες ενημερώνουν από χώρες όπως η Νιγηρία, η Αυστραλία, η Κένυα και η Σαουδική Αραβία ποια σχολεία πρόσκεινται στο κίνημα Γκιουλέν, σε ποιες οργανώσεις δραστηριοποιούνται οι οπαδοί του και για ποια έντυπα γράφουν. Στις εκθέσεις περιγράφονται επίσης και οι σχέσεις των οπαδών του Γκιουλέν με την εκάστοτε κυβέρνηση.

Στις αναφορές οι Τούρκοι διπλωμάτες καταγράφουν ακόμη και λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, στην έκθεση του το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στο Σάλτσμπουργκ θεωρεί ύποπτα ακόμη και μαθήματα κολύμβησης για γυναίκες ενός συλλόγου, που εκτιμάται ότι πρόσκειται στο κίνημα Γκιουλέν. Στην Ελβετία διπλωμάτης παρατηρεί πως οπαδοί του Γκιουλέν έχουν πάψει μετά το πραξικόπημα να επισκέπτονται τα τζαμιά. Και στην αναφορά της τουρκικής πρεσβείας στην Κοπεγχάγη καταγγέλλονται δημοσιογράφοι τουρκικής καταγωγής επειδή στο επίκεντρο της αρθρογραφίας τους δεν βρίσκεται ο «αγώνας του τουρκικού λαού για δημοκρατία» αλλά οι «απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι».

Στο άρθρο του SPIEGEL εκφράζεται ο φόβος ότι αυτοί που αναφέρονται ονομαστικά στις εκθέσεις των τουρκικών διπλωματικών αρχών διατρέχουν τον κίνδυνο να συλληφθούν κατά την είσοδο τους στην Τουρκία. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος τον περασμένο Ιούλιο ο αριθμός των συλλήψεων στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης -όχι μόνο Τούρκων αλλά και ξένων υπηκόων που εισέρχονται στη χώρα- έχει αυξηθεί. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών γνωρίζει τουλάχιστον 10 περιπτώσεις Γερμανών, στους οποίους απαγορεύτηκε η είσοδος στην Τουρκία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εάν δεν εξαθλιωθεί η πλειοψηφία των Ελλήνων που δεν θα έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους, δεν πρόκειται να αντιδράσουν – ενώ κανένας στρατηγός, ακόμη και αν είναι προικισμένος με θεϊκές ικανότητες, δεν μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο, εάν δεν έχει στη διάθεση του έναν αποφασισμένο στρατό.
"Νομίζω ότι πλέον ακόμη και οι πέτρες έχουν καταλάβει την συνομωσία που παρουσιάζεις στο αξιόλογο κείμενο (πηγή). Κι έρχομαι και ρωτώ: Τι κάνουμε τώρα; Πώς βγαίνουμε από το τούνελ; Υπάρχουν ιδέες; Δεν αντέχω να διαβάζω πια αναλύσεις για το πώς μάς κατέστρεψαν και για το πόσο μάς βιάζουν. Θέλω να δω και να συμμετάσχω σε αποφασιστικές δράσεις αποτίναξης των κατακτητών.
Οι κυβερνήτες μας και όλοι οι προηγούμενοι, δεν ήθελαν το καλό της χώρας. Η ΕΕ δεν μάς βλέπει ως φίλους, αλλά σαν αρνιά για άρμεγμα και κούρεμα. Ότι και να κάνουμε θα πονέσει. Το κουνάβι (αν δεν κάνω λάθος) όταν πιαστεί στο δόκανο κόβει το πόδι του και φεύγει. Αλλιώς πεθαίνει".
Ο συγγραφέας του παραπάνω κειμένου έχει ασφαλώς απόλυτο δίκιο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν πλέον τι έχει συμβεί στη χώρα τους, πώς οδηγήθηκε στην παγίδα του χρέους, καθώς επίσης πώς εγκλωβίσθηκε στο ευρώ, στο χρέος και στα μνημόνια – με την ανοχή ή/και την ανοησία, εάν όχι με τη επαίσχυντη συνεργία/προδοσία των εκάστοτε κυβερνήσεων της. Εκτός αυτού σωστά επισημαίνει πως ότι και να κάνουμε θα πονέσει, ενώ εάν δεν κόψουμε το πόδι που μας κρατάει «πιασμένους στο δόκανο» δεν υπάρχει μέλλον – γνωρίζοντας προφανώς πόσο επώδυνο θα ήταν κάτι τέτοιο.

Τί μπορεί να κάνει όμως ένας λαός όταν η πολιτική του ηγεσία, κυρίως η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν είναι πρόθυμη να ενεργήσει ως οφείλει; Εάν δεν θέλει να συνεργαστεί ούτε στην άκρη του γκρεμού, να καταγγείλει τα μνημόνια (ανάλυση), να επιδιώξει τη διαγραφή χρέους, να πάψει να ανέχεται τις σκανδαλώδεις ιδιωτικοποιήσεις (όπου για πρώτη φορά στην ιστορία ο αγοραστής δανείζεται και στηρίζεται με εγγυήσεις από τον πωλητή για να εξαγοράσει σε εξευτελιστικές τιμές την περιουσία τουάρθρο), καθώς επίσης να σταματήσει την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων;

Προφανώς να πλημμυρίσει τους δρόμους, να διαδηλώσει, να επαναστατήσει, να επιδείξει πολιτική ανυπακοή, να προβεί σε στάση πληρωμών κοκ. – όχι βέβαια για να αντικαταστήσει την κυβέρνηση με μία άλλη παρόμοια, αλλά για να αλλάξει ριζικά πολιτική η χώρα.  Να δημιουργήσει λοιπόν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις που είναι συνώνυμες με τη χρεοκοπία – έτσι όπως την είχαμε αναλύσει με άρθρο μας από το 2009 (κρατική πτώχευση).

Μπορεί όμως να προτείνει κάποιος σε έναν λαό κάτι τέτοιο, γνωρίζοντας τι συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, με κριτήριο τη γαλλική επανάσταση στο παρελθόν ή όλες τις άλλες; Ότι δηλαδή το χάος που προκαλείται, οι καταστροφές και τα αιματηρά εγκλήματα που διεξάγονται είναι τόσο οδυνηρά, ώστε καλύτερα να μην τα βιώσει ποτέ μία χώρα; Προφανώς όχι, θα ήταν εντελώς ανεύθυνο.

Από την άλλη πλευρά, δεν θα έπρεπε ο ίδιος ο λαός να το αποφασίσει, χωρίς να απαιτείται η «συμβουλή» κανενός, αφού γνωρίζει πλέον ακριβώς τι έχει συμβεί; Ότι δεν πρόκειται να τιμωρηθεί κανένας από τους υπαίτιους της καταστροφής, εάν δεν το απαιτήσουν ενεργητικά όλοι μαζί οι Έλληνες; Ακόμη χειρότερα πως η κατάρρευση θα συνεχιστεί, συμπαρασύροντας τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών τους, εάν οι σημερινοί Πολίτες δεν αντιδράσουν;

Συνεχίζοντας το πόσο ακριβώς γνωρίζει ο λαός τι συμβαίνει, φαίνεται από το παρακάτω σχόλιο, το οποίο έχουμε προσαρμόσει κάπως για να γίνεται περισσότερο κατανοητό:
"Ο σκοπός των δανειστών είναι να οδηγηθούμε δεκαετίες πίσω. Να μείνουν αμόρφωτα, φτωχά και πεινασμένα τα μικρά παιδιά, καθώς επίσης οι μελλοντικές γενιές, χωρίς παιδεία, υγεία και υποδομές. Υπάρχει κάτι καλύτερο για έναν δανειστή από έτοιμους, σιδηροδέσμιους σκλάβους, με εξευτελιστικούς μισθούς, σε μία χώρα που θα γίνει «ζώνη κόλασης», για να διατηρηθεί η Ευρώπη ως «ζώνη παραδείσου»;

Οι δανειστές δεν εργάζονται για το πρόσκαιρο, αλλά για το αιώνιο. Δηλαδή, με απλά λόγια, για το μέλλον των δικών τους παιδιών. Τους κατασκευάζουν ένα «μαγαζί» σε μία καλή περιοχή, στην Ελλάδα, για να μπορούν να ζουν άνετα και να είναι κυρίαρχοι.

Όσον αφορά τους λαούς, κρίνονται πάντοτε από αριθμούς, κυρίως από τον πληθυσμό τους. Εν προκειμένω είμαστε αντιμέτωποι με την ερήμωση της χώρας, με τη στοχευόμενη και όχι μαζική μείωση του πληθυσμού της. Δεν θέλουν να σκοτώσουν τον εχθρό, αλλά να τον καταστήσουν δούλο τους στην ίδια του τη χώρα, έτσι ώστε να δουλεύει για τους ίδιους σε μια περιοχή πλούσια και πολύ παραγωγική, όπως είναι η Ελλάδα.

Δεν θέλουν να μολύνουν ούτε να καταστρέψουν τη χώρα, οπότε εύλογα προτιμούν να την κατακτήσουν διεξάγοντας έναν οικονομικό πόλεμο εναντίον της. Όσον αφορά τους πολιτικούς, τι ευθύνη να πάρουν; Καμία! Είναι με τη θέληση τους δοτοί «εντολολήπτες», προδότες ή όπως αλλιώς θέλει να το πει κανείς".
Συμπερασματικά λοιπόν, με κριτήριο αυτά αναφέραμε παραπάνω, καθώς επίσης όλα όσα έχουμε επισημάνει εμείς και πολλοί άλλοι από το ξεκίνημα της κρίσης, οι Έλληνες πλέον γνωρίζουν τα πάντα και δεν αντιδρούν – κατηγορώντας αυτούς που τα γράφουν ως «επαναστάτες του πληκτρολογίου» και έχοντας τη δικαιολογία ότι, σιωπούν όπως τα πρόβατα που οδηγούνται στη σφαγή, επειδή δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν στη μάχη, την οποία θα ήταν δήθεν πρόθυμοι να δώσουν.

Γνωρίζουν δηλαδή πως θα κατασχεθούν τα σπίτια και οι καταθέσεις τους, καθώς επίσης ότι θα ξεπουληθούν τα πάντα  – για να μη χρεοκοπήσουν, για να πληρώνονται οι συντάξεις και για να μείνουν πάση θυσία στο ευρώ. Επίσης πως στο τέλος δεν θα έχουν τίποτα, ότι θα χρεοκοπήσουν, πως θα χρωστούν στο διηνεκές, ότι δεν θα πληρώνονται συντάξεις και πως δεν θα έχουν το ευρώ. Εν τούτοις παραμένουν ήσυχοι, περιμένοντας στωικά να συμβεί το μοιραίο – ή τον από μηχανής Θεό με τη μορφή ενός πεφωτισμένου ηγέτη που θα τους σώσει!

Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος λοιπόν, εκτός από το να πάψει να ασχολείται με το θέμα της Ελλάδας, κατανοώντας πως εάν δεν εξαθλιωθεί η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων των Ελλήνων που δεν θα έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους, δεν πρόκειται να αντιδράσουν; Ότι δεν ξυπνούν όχι από άγνοια πια, αλλά επειδή αυτό έχουν αποφασίσει;

Φοβόμαστε πως τίποτα απολύτως, εκτός από το να ντρέπεται για τον εαυτό του και τους συμπολίτες του – γνωρίζοντας πως κανένας στρατηγός, ακόμη και αν είναι προικισμένος με θεϊκές ικανότητες, δεν μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο, εάν δεν έχει στη διάθεση του έναν ετοιμοπόλεμο, υπερήφανο και θαρραλέο, κυρίως όμως αποφασισμένο στρατό.

Analyst Team
Πηγή Analyst




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το είχε φανταστεί κάπως σαν… Τζάστιν Τρυντώ. Δείτε τον Καναδό πρωθυπουργό: νέος, ωραίος, δυναμικός και προς ώρας πετυχημένος. Θα πείτε, «μα ο Καναδάς δεν έχει κρίση, δεν έχει μνημόνιο», και θα έχετε δίκιο. Αυτή η τόσο σημαντική λεπτομέρεια είναι που διέφυγε και από τον Αλέξη Τσίπρα. Κράτησε το «νέος», «ωραίος» (υποκειμενικό), αλλά έχασε το «δυναμικός» και «πετυχημένος».

Έστω κι έτσι, η σύγχρονη ελληνική ιστορία τού έχει εξασφαλίσει μία θέση στα κιτάπια της. Το όνομά του θα μείνει επίσης και στη σύγχρονη ιστορία της Αριστεράς. Ο ίδιος δηλώνει πως κανείς δεν είναι πιο αριστερός από εκείνον. Άλλωστε, η πίστη του καθενός είναι δική του υπόθεση. Επειδή όμως οι πράξεις είναι εκείνες που «μιλούν», ο Αλέξης Τσίπρας μόνο ως αριστερός δεν θα μείνει στην ιστορία.

Με συνταγή της δεκαετίας του ’80 (βλέπε Ανδρέα Παπανδρέου) και παντελή έλλειψη επαφής με τη σκληρή πραγματικότητα, θεώρησε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Μόνο που ξέχασε κάτι απλό: μια εκδρομή πας και παίρνεις μαζί σου χάρτη. Εκείνος ξεκίνησε να αλλάξει τα πάντα χωρίς να έχει χαράξει διαδρομή.

Και εντάξει, την πρώτη περίοδο να τη συγχωρήσει κανείς με τη δικαιολογία ότι δεν γνώριζε. Υπερβολικό, γιατί δεν θα έδινε κανείς το ίδιο ελαφρυντικό σε χειρούργο που θα έστελνε άκλαυτο τον ασθενή του γιατί… δεν γνώριζε. Πώς να αναγνωρίσεις ελαφρυντικό σε εκείνον που έχει «γονατίσει» μια ολόκληρη χώρα;

Μόλις αυτή η σκοτεινή περίοδος για τη χώρα τελειώσει και εκείνος αναγκαστεί να κοιτάξει πίσω, θα εκπλαγεί. Με την ταχύτητα με την οποία διέλυσε το (όποιο) πολιτικό του κεφάλαιο. Με τη μαεστρία που απέδειξε στο να πληγώσει βαριά την Αριστερά. Με τη βαθιά του άγνοια στη διοίκηση. Και, το κυριότερο, με τις ικανότητές του στη… γυμναστική! Τέτοιες τούμπες ούτε από ολυμπιονίκες επιπέδου Ιωάννη Μελισσανίδη δεν είχαμε δει…

Αναζητώντας κανείς τα χειρότερα σημεία της διακυβέρνησης Τσίπρα χάνεται σε έναν ωκεανό λαθών. Και στρατηγικής και αποφάσεων. Είναι άραγε ποτέ δυνατόν ένα υπουργείο να αποφασίζει (π.χ. ΕΦΚΑ) και να μην έχει από πριν κλείσει όλες τις εκκρεμότητες;

Είναι, άραγε, θέμα στρατηγικής να στραγγαλίζεις την αγορά για να δείξεις ότι έχεις πλεόνασμα, ενώ την ίδια ώρα δήθεν μυστικά συγκεντρώνεις αποθεματικό σε περίπτωση που χρειαστεί να πληρώσεις από την τσέπη σου τις δανειακές σου υποχρεώσεις;

Και μετά; Αυτό το «μετά» είναι που αυτή η κυβέρνηση δεν έλαβε ποτέ της σοβαρά. Έφερε και ψήφισε το τρίτο μνημόνιο, με στόχο να το αλλάξει μετά. Και το «μετά» χάθηκε.

Υπέγραψε την πώληση της ΔΕΗ με την ελπίδα να αλλάξει τους όρους μετά. Και το «μετά» δεν ήρθε ποτέ.

Υπέγραψε το κόψιμο των συντάξεων με την ελπίδα πως μετά θα το διορθώσει. Και το «μετά» ήρθε, όχι για να το διορθώσει αλλά για να καταδικαστούν στην ανέχεια οι συνταξιούχοι.

Κάθε κίνηση αυτής της κυβέρνησης κρύβει και ένα «μετά». Μόνο που το «μετά» δεν έρχεται ποτέ. Και τρέχουμε να σώσουμε ό,τι σώζεται. Πια δεν σώζεται τίποτα. Και δεν υπάρχει «μετά» όπως τραγουδούσε το 2008 ο λαϊκός βάρδος Αντώνης Ρέμμος.

Και μένει ο Αλ. Τσίπρας να ονειρεύεται το πολιτικό μέλλον του Τζάστιν Τρυντώ. Και μένουμε και όλοι εμείς που δεν θα θέλαμε να είμαστε ούτε ψύλλος στον κόρφο του…

Πηγή "Η Άποψη"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τουρκική προβοκάτσια μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα στη Θράκη είναι το νούμερο ένα σενάριο που απασχολεί τις τελευταίες ημέρες την Αθήνα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας “Αληθινές Ειδήσεις”. Ακόμη περισσότερο και από το ενδεχόμενο “θερμού επεισοδίου” στο Αιγαίο. Περίεργες αφίξεις από τη Τουρκία στη περιοχή της Θράκης έχουν προκαλέσει προβληματισμό και συναγερμό στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Η φωτιά στο τέμενος Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο δεν ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου για τη Θράκη. Εδώ και αρκετές εβδομάδες έχει παρατηρηθεί “περίεργη κινητικότητα” στην περιοχή με δεκάδες αφίξεις προσώπων που για διάφορους λόγους θεωρούνται “ύποπτες”. Πληροφορίες κάνουν λόγο για περίπου 80 περιπτώσεις.

Τι είναι αυτό που ανησυχεί την Αθήνα;

Η πρόκληση ενός γεγονότος-προβοκάτσιας που θα έχει στόχο να προκαλέσει το θρησκευτικό αίσθημα των μουσουλμάνων της περιοχής. Ακόμη και το “κάψιμο ενός κορανίου” μπορεί να πυροδοτήσει αντιδράσεις που με τους κατάλληλους “χειρισμούς” μπορούν να πάρουν διαστάσεις.

Η πυρκαγιά στο τέμενος δεν προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις, γιατί οι “σκληροί” της μουσουλμανικής μειονότητας δεν έχουν ισχυρά ερείσματα τον Έβρο. Αντιθέτως σε Ξάνθη και Κομοτηνή με την αρωγή του τουρκικού προξενείου υπάρχουν οι δυνατότητες για τη πρόκληση καταστάσεων έντασης.

Η αποκάλυψη των όπλων που είχε ιμάμης μέσα στο μιναρέ του σε μειονοτικό χωριό της Ξάνθης είναι ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί. Οι εξηγήσεις που δόθηκαν από τον ιμάμη μπορεί να κρίθηκαν επαρκείς από τις δικαστικές αρχές αλλά στην πραγματικότητα δεν έπεισαν κανένα. Στην Θράκη οι πληροφορίες για την ύπαρξη κι άλλων κρυμμένων όπλων διακινούνται διαρκώς και φαίνεται να έχουν βάση.
Από την άλλη ο τουρκόφωνος Τύπος της περιοχής επιμένει να χαρακτηρίζει ως… συνωμοσία “γκιουλενιστών” το όλο ζήτημα.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση στην Αθήνα, ότι είναι πολύ πιο εύκολο για την Τουρκία να προκαλέσει αναταραχή στη Θράκη παρά επεισόδιο στο Αιγαίο. Να “παίξει” τα τελευταία 24ωρα πριν από το κρίσιμο για τον Ερντογάν δημοψήφισμα, με το θρησκευτικό συναίσθημα, χρησιμοποιώντας μια τεχνητή και ψευδή κρίση στη Θράκη. Μια κρίση στην οποία η μουσουλμανική μειονότητα -την οποία ανερυθρίαστα αποκαλούν τουρκική ακόμη και βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου- θα βρεθεί υποτίθεται υπό διωγμό και κίνδυνο!

Μην ξεχνάμε ότι παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο ο Ερντογάν, μαζί με όλο το υπουργικό συμβούλιο να προσευχηθούν στην Αγιά Σοφιά προπαραμονή του δημοψηφίσματος. Στην Ελλάδα οι πιστοί θα είναι εκείνη την ημέρα στον Επιτάφιο, αφού θα είναι Μεγάλη Παρασκευή.

Η “βόμβα” Θράκη

Στη Θράκη η Τουρκία “κάνει επιχειρήσεις” εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχοντας ως “επιχειρησιακό βραχίονα” μια χούφτα φανατικών που μπαινοβγαίνουν στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, επιχειρούν να δημιουργήσουν συνθήκες “ανεξαρτητοποίησης” της Θράκης. Τουρκοποίησής της στην πραγματικότητα.

Από το 2013 η Αθήνα ανησυχεί ακόμη περισσότερο. Το καλοκαίρι του 2013 το ελληνικό Πεντάγωνο είχε προειδοποιήσει μέσω εγγράφου του για τους επιπλέον κινδύνους που προκαλούνται στη Θράκη από την αναδιοργάνωση της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ. Στο έγγραφο επισημαίνονταν οι δυνατότητες και οι πρακτικές της ΜΙΤ σε επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών, αλλά και σε ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με την ανάλυση του 2013, «η κυβέρνηση Ερντογάν θα συνεχί¬σει τις προσπάθειες θεσμοθέτησης αλλαγών σε φορείς που θα την καταστήσουν πλέον πολίτική δύναμη με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, προ¬καλώντας τη δημιουργία επιπλέον πολώσεων στην Τουρκία».

Η αναδιοργάνωση της ΜΙΤ είχε πολλά σημεία που ανησυχούσαν και ανησυχούν τους Έλληνες επιτελείς. Με νόμο ο Ερντογάν έδινε απεριόριστες δυνατότητες στην ΜΙΤ για να παρακολουθεί τους πάντες εντός κι εκτός Τουρκίας και να κάνει επιχειρήσεις έξω από τα τουρκικά σύνορα.

Επίσης το σχετικό νομοθέτημα που άφηνε ανεξέλεγκτη τη ΜΙΤ προέβλεπε και την εμπλοκή εν ενεργεία στελεχών της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του Τ/ΓΕΕΘΑ (Bordo Bereli), προκαλώντας έκπληξη και προ¬βληματισμό για τον λόγο για τον οποίο θα ήταν αναγκαίο τέτοιο προσωπικό στη ΜΙΤ.

Θεωρούνται η «αφρόκρεμα» των στελεχών των Ειδικών Επιχειρήσεων των ΤΕΔ και είναι εκπαιδευμένοι να αναλαμβάνουν ειδικές επιχει¬ρήσεις σε εχθρικό έδαφος, ψυχολογικές επιχει¬ρήσεις αλλά και επιχειρήσεις προπαρασκευής πληθυσμού στη χώρα-στόχο.

Είχαν παραλάβει τον Κούρδο ηγέτη Οτσαλάν, από τις Αρχές της Κένυας στο Ναϊρόμπι, κατά την επιχείρηση σύλληψής του το 1999.
Σημαντική λεπτομέρεια; Οι δύο τελευταίοι Τούρκοι που παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές δήλωσαν μέλη των Bordo Bereli.

Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου